1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B ERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
(PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Tweede richtlijn 90/619/EEG van de Raad van 8 november 1990 L 330 50 29.11.1990
►M2Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 L 360 1 9.12.1992
Gewijzigdbij:
►A1Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A2Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
▼B
ERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en
de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 49 en 57,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
Gezien het advies van het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van het levensverzekeringsbedrijf, bepaalde verschillen dieop het gebiedvan het toezicht bestaan tussen d e nationale wetgevingen,dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel, onderwaarborging van een passende bescherming van verzekerden en
begunstigden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te
worden gecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garantiesdie van de levensverzekeringsondernemingen worden geëist;
Overwegende dat een indeling naar branche noodzakelijk is, in het
bijzonder om de werkzaamheden waarvoor een vergunning verplicht is
gesteldvast te stellen;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van deze richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c. q.onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling dierechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaarden inzake
zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; dat voorts
sommige instellingen wier werkzaamheden zich slechts uitstrekken toteen zeer beperkte sector en statutair beperkt zijn, dienen te wordenuitgesloten;
Overwegende dat in de Lid-Staten verschillende regelingen en gebruiken
bestaan ter zake van het gelijktijdig beoefenen van het levens-
verzekerings- en het schadeverzekeringsbedrijf; dat er aanleiding is
om nieuw op te richten ondernemingen deze gelijktijdige beoefeningniet meer toe te staan; dat wat betreft de bestaande ondernemingen diedeze werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten de mogelijk-heid moet worden geboden deze te machtigen daarmee voort te gaan,
mits zij voor elk van hun bedrijvigheden een gescheiden beheer voeren,
zulks ter bescherming van de belangen van onderscheidenlijk hen dieeen levensverzekering en hen die een schadeverzekering hebbenafgesloten en opdat de minimum financiële verplichtingen ten lastevan de ene werkzaamheid niet worden gedragen door de anderewerkzaamheid; dat, indien een van deze ondernemingen zich in een Lid-
Staat wenst te vestigen om aldaar de levensverzekeringsbranche uit te
oefenen zij daartoe een dochteronderneming dient op te richten die bijwijze van overgangsmaatregel in aanmerking zal kunnen komen voorbepaalde faciliteiten; dat wat betreft deze bestaande ondernemingen diedeze werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten ook de
mogelijkheid moet worden geboden om van die op hun grondgebied
gevestigde ondernemingen te eisen dat zij aan deze cumulatie vanwerkzaamheden een einde maken; dat voorts de gespecialiseerdeondernemingen aan een bijzonder toezicht dienen te worden onder-worpen wanneer een schadeverzekeringsonderneming behoort totdezelfde financiële groep als een levensverzekeringsonderneming;1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 2
(1) PB nr. C 35 van 28. 3. 1974, blz. 9.
(2) PB nr. C 140 van 13. 11. 1974, blz. 44.
(3) PB nr. C 109 van 19. 9. 1974, blz. 1.
▼B
Overwegende dat in iedere Lid-Staat voor de uitoefening van het
levensverzekeringsbedrijf een overheidsvergunning en overheidstoezichtis voorgeschreven, doch dat de voorwaarden voor de verlening of
intrekking van deze vergunning nader moeten worden vastgesteld; dat
tevens moet worden voorzien in de mogelijkheid van beroep op eenrechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing of intrekking;
Overwegende dat ten aanzien van de technische voorzieningen met
inbegrip van de wiskundige voorzieningen, dezelfde regels kunnen
worden vastgesteld als voor de schadeverzekeringssector, namelijk
lokalisatie in het land van bedrijfsuitoefening, voorschriften van dat landvoor de methoden van berekening, bepaling van de beleggings-categorieën en waardering van de activa; dat een coördinatie op dezeverschillende terreinen weliswaar wenselijk lijkt, doch in het kader vandeze richtlijn niet noodzakelijk is en op een later tijdstip kan worden
verwezenlijkt;
Overwegende dat de verzekeringsondernemingen niet alleen over
voldoende technische voorzieningen, met inbegrip van wiskundigevoorzieningen, moeten beschikken om aan de aangegane verplichtingente voldoen, doch ook over een aanvullende reserve, solvabiliteitsmargegenaamd, gevormd door het vrije vermogen en, met toestemming van de
toezichthoudende autoriteit, door impliciete vermogensbestanddelen, ten
einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het hoofd te kunnenbieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze marge inverhouding dient te staan tot de omvang van de bedrijfsverrichtingenen tot de aard en grootte van de risico's die verbonden zijn aan de
verschillende werkzaamheden welke onder het toepassingsgebied van
deze richtlijn vallen ten einde ter zake te verzekeren dat de opgelegdeverplichtingen worden bepaald aan de hand van objectieve criteria,waardoor voor ondernemingen van overeenkomstige omvang gelijkemededingingsvoorwaarden worden geschapen; dat deze marge derhalvedient te verschillen naargelang het beleggingsrisico's, overlijdensrisico's
of uitsluitend beheersrisico's betreft; dat zij zodoende soms dient te
worden bepaald aan de hand van de wiskundige voorzieningen en hetrisicokapitaal ten laste van de onderneming, of aan de hand van degeïnde premies of bijdragen, dan wel alleen aan de hand van devoorzieningen en soms aan de hand van het vermogen van de
tontinedeelgenootschappen;
Overwegende dat het noodzakelijk is een garantiefonds verplicht te
stellen van een zodanige omvang en samenstelling dat het waarborgt datde ondernemingen reeds bij hun oprichting over voldoende middelenbeschikken en de solvabiliteitsmarge tijdens de bedrijfsuitoefening ingeen geval beneden een minimumveiligheidsmarge daalt; dat dit
garantiefonds geheel of voor een bepaald gedeelte moet bestaan uit
expliciete vermogensbestanddelen;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt teverkeren dat het haar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de
uitoefening van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap
in beginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingendie op de markt werkzaam zijn en derhalve ook op de agentschappen enbijkantoren van de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten deGemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van het
toezicht dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van deondernemingen waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeen-schap bevindt;
Overwegende dat overeenkomsten op basis van wederkerigheid met een
of meer derde landen dienen te worden gesloten ten einde een soepeler
toepassing van deze bijzondere voorwaarden mogelijk te maken, zulks
onder eerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantorenvan deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dande ondernemingen uit de Gemeenschap;
Overwegende dat sommige overgangsbepalingen nodig zijn ten einde
met name de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 3
▼B
stellen zich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven
voorschriften aan te passen, zulks met inachtneming van de toepassingvan artikel 53 van het Verdrag;
Overwegende dat artikel 52 van het EEG-Verdrag sedert het einde van
de overgangsperiode rechtstreeks van toepassing is en dat er derhalve
sindsdien geen aanleiding meer bestaat tot het vaststellen van richtlijnen
inzake opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging; datde bepalingen betreffende het bewijs van betrouwbaarheid en het bewijsdat geen faillissement heeft plaatsgevonden, die voorkomen in Richtlijn73/240/EEG van de Raad van 24 juli 1973 inzake de opheffing van debeperkingen van de vrijheid van vestiging op het gebied van het directe
verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekerings-
branche(
1), enerzijds geen beperkingen in de eigenlijke zin van het
woord vormen en anderzijds eveneens vereist zijn in de levens-verzekeringsbranche; dat deze bepalingen derhalve in de onderhavigecoördinatierichtlijn moeten worden opgenomen;
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalve moetworden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de Commissie en
de Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
TITEL I
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van
het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst door onder-nemingen welke in een Lid-Staat zijn gevestigd of zich daar wensen tevestigen, met betrekking tot de hierna omschreven werkzaamheden.
1. De volgende verzekeringen voor zover zij uit een overeenkomst
voortvloeien:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die
onder andere de verzekering bij leven, de verzekering bijoverlijden, de gemengde verzekering, de levensverzekering metcontraverzekering, de verzekeringen in verband met huwelijk engeboorte omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
ondernemingen worden gesloten, namelijk inzonderheid deverzekering tegen lichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidson-geschiktheid, de verzekering bij overlijden ten gevolge van eenongeval, de verzekering tegen invaliditeit ten gevolge van ongeval
of ziekte, voor zover deze verschillende verzekeringen een
aanvulling vormen op een levensverzekering;
d) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering
genaamd„permanent health insurance” (niet opzegbare ziekte-verzekering van lange duur).
2. De volgende verrichtingen voor zover zij voortvloeien uit een
overeenkomst en voor zover zij gecontroleerd worden door de
bevoegde overheidsinstanties voor het toezicht op particuliereverzekeringen ►
M2 ◄:
a) tontineverrichtingen waarbij deelgenootschappen worden gevormd
waarin de deelgenoten zich aaneensluiten om gezamenlijk hunbijdragen te kapitaliseren en het aldus gevormde vermogen teverdelen tussen de overlevenden of tussen de rechthebbenden vande overledenen;1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 4
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 20.
▼B
b) kapitalisatieverrichtingen die zijn gebaseerd op een actuariële
techniek, waarbij in ruil voor tevoren vastgestelde stortingenineens of periodieke stortingen, verplichtingen worden aangegaan
die, voor wat betreft hun duur en hun bedrag, bepaald zijn;
c) verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen,
dat wil zeggen verrichtingen waarbij de betrokken ondernemingzich belast met het beheer van beleggingen en met name van de
activa welke staan tegenover de voorzieningen van de organen die
uitkeringen verstrekken bij overlijden, bij leven of bij beëindigingof vermindering van de werkzaamheid;
d) verrichtingen als bedoeld subc), wanneer deze vergezeld gaan van
een verzekeringsgarantie die betrekking heeft hetzij op het behoud
van het kapitaal, hetzij op de betaling van een minimuminterest;
e) door verzekeringsmaatschappijen gedane verrichtingen zoals die
welke zijn bedoeld in de Franse „code des assurances”, in boekIV, titel 4, hoofdstuk 1.
3. De in de wetgeving op de sociale verzekering omschreven of
bedoelde verrichtingen in verband met de duur van het leven van demens, voor zover deze in overeenstemming met de wetgeving vaneen Lid-Staat door verzekeringsondernemingen voor eigen risico
worden verricht of beheerd.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:1. de branches welke zijn omschreven in de bijlage van de eerste
Richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot
coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingenbetreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefeningdaarvan(
1), hierna de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”
genoemd, behoudens de toepassing van artikel 1, punt 1, sub c), van
deze richtlijn;
2. de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van debeschikbare middelen, en in het kader waarvan de bijdragen van de
leden forfaitair worden vastgesteld;
3. de verrichtingen van andere instellingen dan de in artikel 1 bedoelde
ondernemingen die ten doel hebben aan al dan niet in loondienstwerkzame personen, die in het kader van een onderneming of van eengroep van ondernemingen of van een beroep of meerdere beroepen
omvattende sector zijn gegroepeerd, uitkeringen te verstrekken bij
overlijden, bij leven of bij beëindiging of vermindering van dewerkzaamheid, ongeacht of de uit deze verrichtingen voortvloeiendeverbintenissen al dan niet volledig en voortdurend door wiskundigevoorzieningen zijn gedekt;
4. verzekeringen die vallen binnen een wettelijke regeling van sociale
zekerheid, onder voorbehoud van de toepassing van artikel 1, punt 3.
Artikel 3
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:1. instellingen die uitsluitend uitkeringen bij overlijden waarborgen,
wanneer het bedrag van deze uitkeringen niet groter is dan hetgemiddelde bedrag van de begrafeniskosten voor een sterfgeval ofwanneer deze uitkeringen in natura geschieden;
2. onderlinge waarborgmaatschappijen en onderlinge verzekeringsmaat-
schappijen waarvan:
— de statuten de mogelijkheid bieden hetzij over te gaan tot het
heffen van suppletiebijdragen, hetzij tot vermindering van de1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 5
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3.
▼B
uitkeringen, hetzij een beroep te doen op de medewerking van
derden die tot dat doel een verbintenis hebben aangegaan;
— en tevens het jaarlijkse bedrag van de bijdragen, ontvangen uit
hoofde van de door deze richtlijn bestreken werkzaamheden, nietmeer dan 500 000 rekeneenheden beloopt gedurende drieachtereenvolgende jaren. Indien dit bedrag gedurende drieachtereenvolgende jaren wordt overschreden is deze richtlijn
van toepassing vanaf het vierde jaar.
Artikel 4
Onder deze richtlijn vallen niet het Duitse „Versorgungsverband
deutscher Wirtschaftsorganisationen” en de Luxemburgse „Caissed'Épargne de l'État”, behoudens in geval van statutenwijziging tenaanzien van de bevoegdheid.
Artikel 5
In het kader van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (ERE) zoals gedefinieerd in
artikel 10 van het Financieel Reglement van 21 december 1977 van
toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeen-
schappen(
1); telkens wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar
de rekeneenheid, moet vanaf 31 december van elk jaar, alstegenwaarde ervan in nationale valuta in aanmerking wordengenomen die welke gold op de laatste dag van de voorgaande maandoktober waarop de tegenwaarden van de ERE in alle valuta's van de
Gemeenschap beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort uitgedrukt ofrealiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat zonder dat de roerende activa
gedeponeerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van
onroerende activa beperkende maatregelen zoals vermelding in deopenbare registers van toepassing behoeven te zijn; de activa,bestaande uit schuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden inde Lid-Staat waar zij realiseerbaar zijn;
d) risicodragend kapitaal: het bedrag dat gelijk is aan het overlijdens-
kapitaal verminderd met de wiskundige voorziening van het
hoofdrisico.
TITEL II
REGELS TOEPASSELIJK OP ONDERNEMINGEN WAARVAN HET
HOOFDKANTOOR GEVESTIGD IS BINNEN DE GEMEENSCHAP
Afdeling A
Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
De toegang tot de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden wordt
afhankelijk gesteldvan het verkrijgen van een vergunning.
Deze vergunning moet bij de autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat vestigt;
b) de onderneming die, na de in de eerste alinea bedoelde vergunning te
hebben verkregen, haar werkzaamheden tot een gehele branche of totandere branches uitbreidt.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 6
(1) PB nr. L 356 van 31. 12. 1977, blz. 1.▼M2
▼M2
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor de gehele Gemeenschap. Zij stelt de
onderneming in staat aldaar werkzaamheden uit te oefenen, hetzij in hetkader van het recht van vestiging, hetzij in het kader van het vrij
verrichten van diensten.
2. De vergunning wordt verleend per branche als omschreven in de
bijlage. Zij heeft betrekking op de gehele branche, behalve indien deaanvrager slechts een gedeelte van de tot deze branche behorenderisico's wenst te dekken.
De bevoegde autoriteiten kunnen een vergunning die voor een branche is
aangevraagd, beperken tot de werkzaamheden van het in artikel
9 genoemde programma van werkzaamheden.
Het staat de Lid-Staten vrij een vergunning voor meerdere branches te
verlenen, voor zover de nationale wetgeving de gelijktijdige uitoefeningvan deze branches toestaat.
Artikel 8
1. De Lid-Staat van herkomst stelt de eis dat de verzekeringsonder-
nemingen die een vergunning aanvragen:
a) een van de volgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België: naamloze vennootschap/
„société anonyme”, commanditaire vennootschap op aandelen/
„société en commandite par actions”, onderlinge verzekerings-
vereniging/„association d'assurance mutuelle”, coöperatievevennootschap/„société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken: „aktieselskaber”,
„gensidige selskaber”, „pensionskasser omfattet af lov omforsikringsvirksomhed(tværgåend e pensionskasser)”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland: „Aktiengesell-
schaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”, „öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunternehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek: „société anonyme”, „société
d'assurance mutuelle”, „institution de prévoyance” overeenkom-stig de „code rural”, alsmede de „mutuelles” overeenkomstig de„code de la mutualité”;
— ten aanzien van Ierland: „incorporated companies limited by
shares or by guarantee or unlimited”, „societies registered under
the Industrial and Provident Societies Acts”, „societies registered
under the Friendly Societies Acts”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek: „società per azioni”,
„società cooperativa”, „mutua di assicurazione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg: „société
anonyme”, „société en commandite par actions”, „association
d'assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden: naamloze
vennootschap, „onderlinge waarborgmaatschappij;”;
— ten aanzien van het VerenigdKoninkrijk: „incorporatedcompa-
nies limitedby shares or by guarantee or unlimited ”, „societiesregistered under the Industrial and Provident Societies Acts”,„societies registered or incorporated under the Friendly SocietiesActs”, „the association of underwriters known as Lloyd's”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek: „ ανώνυµη εταιρία ”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Spanje: „sociedad anómia”,
„sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”;
— ten aanzien van de Portugese Republiek: „sociedade anónima”,
„mútua de seguros”.
De verzekeringsonderneming kan eveneens de vorm aannemen van een
Europese Vennootschap zodra deze bestaat.
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval ondernemingen
oprichten die een publiekrechtelijke vorm hebben, mits deze instellingenbeogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen onder voorwaarden die1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 7
▼M2
gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die voor privaatrechtelijke
ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden
en tot de verrichtingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met
uitsluiting van elke andere handelsactiviteit;
c) een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 9
overleggen;
d) het in artikel 20, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds bezitten;
e) daadwerkelijk worden bestuurd door personen van goede reputatie
met voldoende beroepskwalificaties of -ervaring.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbreiding
van haar werkzaamheden tot andere branches of voor de uitbreiding van
een vergunning die slechts een deel van de in een brancheondergebrachte risico's bestrijkt, moet een programma van werkzaam-heden overeenkomstig artikel 9 overleggen.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over de in artikel 19 bedoelde
solvabiliteitsmarge beschikt en het in artikel 20, leden 1 en 2, bedoeldegarantiefonds bezit.
3. De Lid-Staten stellen geen bepalingen vast waarin de vooraf-
gaande goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist van dealgemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, detarieven, de met name voor de berekening van de tarieven en detechnische voorzieningen gehanteerde technische grondslagen en deformulieren en andere documenten waarvan de verzekeringsonder-
neming gebruik wil maken in haar betrekkingen met de
verzekeringnemers.
Niettegenstaande de eerste alinea, en uitsluitend voor het toezicht op de
naleving van de nationale bepalingen betreffende de actuariëlebeginselen, mag de Lid-Staat van herkomst een systematische medede-ling van de voor de berekening van de tarieven en de technische
voorzieningen gehanteerde technische grondslagen eisen, zonder dat dit
vereiste voor de onderneming een voorwaarde vooraf voor deuitoefening van haar werkzaamheden mag vormen.
Deze richtlijn belet niet dat de Lid-Staten wettelijke en bestuursrechte-
lijke bepalingen handhaven of invoeren die voorzien in de goedkeuringvan de statuten en in het mededelen van elk document dat voor denormale uitoefening van het toezicht vereist is.
Uiterlijk vijf jaar na de datum waarop Richtlijn 92/96/EEG(
1) van
toepassing wordt, legt de Commissie aan de Raad een verslag voor overde toepassing van dit lid.
4. Bovenbedoelde bepalingen mogen er niet toe strekken dat bij de
behandeling van de aanvraag van een vergunning de economischebehoeften van de markt in aanmerking worden genomen.
Artikel 9
Het in artikel 8, lid1, ond er c), en lid2, genoemd e programma van
werkzaamheden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is aan
te gaan;
b) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
c) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
d) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet; de financiële middelen ter dekkingdaarvan,en voor de eerste drie boekjaren voorts:
e) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke ontvangsten en
uitgaven, zowel wat de directe verzekering en de geaccepteerde1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 8
(1) PB nr. L 360 van 9. 12. 1992, blz. 1.
▼M2
herverzekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekering
betreft;
f) de te verwachten kaspositie;
g) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verbintenissen en van de solvabiliteitsmarge.
Artikel 10
1. Iedere verzekeringsonderneming die op het grondgebied van een
andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan in kennis.
2. De Lid-Staten verlangen dat de verzekeringsonderneming die op
het grondgebied van een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst tevestigen, de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaan van devolgende gegevens:
a) de naam van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zij
voornemens is het bijkantoor te vestigen;
b) haar programma van werkzaamheden, waarin met name de aard van
de voorgenomen verrichtingen en de organisatiestructuur van hetbijkantoor worden vermeld;
c) het adres in de Lid-Staat van het bijkantoor waar documenten kunnen
worden opgevraagd en afgeleverd, met dien verstande dat dit
hetzelfde adres is als datgene waaraan de mededelingen voor dealgemeen gevolmachtigde worden gericht;
d) de naam van de algemeen gevolmachtigde van het bijkantoor, aan
wie voldoende bevoegdheden moeten zijn verleend om de onderne-ming ten opzichte van derden te verbinden en om haar tegenover de
autoriteiten en de rechterlijke instanties van de Lid-Staat van het
bijkantoor te vertegenwoordigen. In het geval van Lloyd's mogenzich bij eventuele geschillen in de Lid-Staat van het bijkantoor welkevoortvloeien uit aangegane verbintenissen, voor de verzekerden geengrotere moeilijkheden voordoen dan bij vergelijkbare geschillen metklassieke verzekeraars. Te dien einde moet onder de bevoegdheden
van de algemeen gevolmachtigde in het bijzonder de bekwaamheid
vallen, om in zijn hoedanigheid van algemeen gevolmachtigde opvoor de betrokken „underwriters” van Lloyd's bindende wijze teworden gedagvaard.
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst,
gelet op het betrokken project, redenen hebben om te twijfelen aan dedeugdelijkheid van de administratieve structuur, aan de financiëlepositie van de verzekeringsonderneming of aan de goede reputatie en deberoepskwalificaties of -ervaring van de verantwoordelijke bestuurders
en van de algemeen gevolmachtigde, doen zij binnen drie maanden na
ontvangst van alle in lid 2 bedoelde gegevens, mededeling van dezegegevens aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van hetbijkantoor en stellen zij de betrokken onderneming hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verklaren
tevens dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmargebezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 19 en 20.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
weigeren de in lid 2 bedoelde gegevens mee te delen aan de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor, delen zij de redenen vandeze weigering binnen drie maanden na ontvangst van alle gegevens aan
de betrokken verzekeringsonderneming mee. Tegen deze weigering of
het uitblijven van een antwoord staat beroep open bij de rechter in deLid-Staat van herkomst.
4. Voordat het bijkantoor van de verzekeringsonderneming met zijn
werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van het bijkantoor over twee maanden, te rekenen vanaf deontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling, om in voorkomend gevalaan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst devoorwaarden, verband houdende met het algemeen belang, aan te geven1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 9
▼M2
waaronder deze werkzaamheden in de Lid-Staat van het bijkantoor
moeten worden uitgeoefend.
5. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de Lid-
Staat van het bijkantoor is binnengekomen of, wanneer deze niet
reageren, zodra de in lid 4 bedoelde termijn is verstreken, mag het
bijkantoor worden gevestigd en met zijn werkzaamheden aanvangen.
6. In geval van wijziging van de inhoud van een van de
overeenkomstig lid 2, punten b), c) en d), verstrekte gegevens, stelt deverzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat vanherkomst en van de Lid-Staat van het bijkantoor schriftelijk van de
desbetreffende wijziging in kennis, zulks ten minste een maand vóór de
toepassing van de wijziging, opdat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van hetbijkantoor overeenkomstig lid3, respectievelijk lid4, hun taak kunnenvervullen.
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en
aan de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een
rechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval dat
de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesproken omtrentde aanvraag van een vergunning binnen zes maanden na de datum vanontvangst van dit verzoek.
Artikel 13
1. Onverminderd de leden 3 en 7 mag aan geen enkele onderneming
tegelijkertijdop grondvan d eze richtlijn en op grondvan Richtlijn 73/
239/EEG vergunning worden verleend.
2. De Lid-Staten mogen evenwel voorschrijven dat:
— de ondernemingen waaraan op grond van deze richtlijn vergunning is
verleend, tevens overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEGeen vergunning kunnen krijgen voor de risico's bedoeld in de punten1 en 2 van de bijlage van die richtlijn;
— de ondernemingen waaraan op grond van artikel 6 van Richtlijn 73/
239/EEG, uitsluitend voor de risico's bedoeld in de punten 1 en 2 van
de bijlage van die richtlijn, vergunning is verleend, tevens een
vergunning kunnen krijgen op grond van de onderhavige richtlijn.
3. Onder voorbehoud van lid 6 mogen de in lid 2 bedoelde
ondernemingen en de ondernemingen die op het tijdstip van kennis-geving van deze richtlijn, de twee werkzaamheden die door deonderhavige richtlijn en door Richtlijn 73/239/EEG worden bestreken,gelijktijdig uitoefenen, zulks blijven doen mits zij overeenkomstig
artikel 14, voor elk van die werkzaamheden een gescheiden beheer
voeren.
4. De Lid-Staten mogen voorschrijven dat de in lid 2 bedoelde
ondernemingen voor hun gehele bedrijf de boekhoudkundige regels inacht dienen te nemen die voor de op grond van deze richtlijn toegelatenondernemingen gelden. Tevens mogen de Lid-Staten in afwachting vaneen latere coördinatie op dit gebied verlangen dat wat betreft de regels
inzake liquidatie, ten aanzien van de werkzaamheden betreffende de
risico's onder 1 en 2 van de bijlage van Richtlijn 73/239/EEG, dieuitgeoefend worden door de in lid 2 vermelde ondernemingen, ook deregels gelden die van toepassing zijn op het levensverzekeringsbedrijf.
5. Wanneer een onderneming die de in de bijlage van Richtlijn 73/
239/EEG bedoelde werkzaamheden uitoefent, financiële, commerciëleof administratieve banden heeft met een onderneming die de in deze1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 10
▼B
▼M2
▼M2
richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefent, zien de bevoegde auto-
riteiten van de Lid-Staten op wier grondgebied zich de hoofdkantorenvan deze ondernemingen bevinden, erop toe dat de rekeningen van de
betrokken ondernemingen niet worden vervalst ten gevolge van tussen
deze ondernemingen gesloten overeenkomsten of door afspraken die deverdeling van de kosten en inkomsten kunnen beïnvloeden.
6. Elke Lid-Staat kan de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor
op zijn grondgebied is gevestigd, ertoe verplichten binnen de door hembepaalde termijn een einde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen vande werkzaamheden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijnverrichtten.
7. De bepalingen van dit artikel worden aan de hand van een verslag
van de Commissie aan de Raad, in het licht van de toekomstigeharmonisatie van de liquidatievoorschriften, en in elk geval uiterlijk op
31 december 1999, opnieuw onderzocht.
Artikel 14
1. Het in artikel 13, lid 3, vermelde gescheiden beheer dient zodanig
te zijn opgezet dat de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden en diewelke worden beoogd in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzeke-ringen” gescheiden zijn, opdat:
— de belangen van onderscheidenlijk hen die uit hoofde van levens-
verzekering en hen die uit hoofde van schadeverzekering verzekerd
zijn, niet worden geschaad, en met name opdat de winsten uit de
levensverzekering aan degenen die een levensverzekering hebbengesloten ten goede komen alsof de onderneming uitsluitend delevensverzekering beoefent;
— de minimum financiële verplichtingen, met name de solvabiliteits-
marges die voor een werkzaamheid zijn opgelegd hetzij krachtensdeze richtlijn, hetzij krachtens de eerste coördinatierichtlijn „schade-verzekering”, niet door de andere werkzaamheid worden gedragen.
Zodra aan de minimum financiële verplichtingen is voldaan overeen-
komstig de voorwaarden van de eerste alinea, tweede streepje, en ondervoorbehoud van kennisgeving ervan aan de bevoegde autoriteit, mag deonderneming echter de nog beschikbare expliciete bestanddelen van desolvabiliteitsmarge voor deze of gene werkzaamheid gebruiken.
De toezichthoudende autoriteiten zien er via analyse van de resultaten
van de twee werkzaamheden op toe dat het bepaalde in dit lid wordtnageleefd.
2. a) De boekingen moeten zodanig worden gedaan dat de bronnen van
de resultaten van elk der twee werkzaamheden „levensverzeke-ring” en „schadeverzekering” tot uiting komen. Te dien einde
worden alle inkomsten (met name premies, uitbetalingen van
herverzekeraars, inkomsten uit investeringen) en uitgaven (metname verzekeringsuitkeringen, stortingen in de technische voor-zieningen, herverzekeringspremies, huishoudelijke uitgaven voorde verzekeringsverrichtingen) op basis van hun oorsprong
onderverdeeld. De bestanddelen welke beide werkzaamheden
gemeen hebben worden geboekt volgens een verdeelsleutel diedoor de bevoegde toezichthoudende autoriteiten moet zijnaanvaard.
b) De ondernemingen moeten aan de hand van de boekingen een
document opstellen waarin afzonderlijk is aangegeven welke
bestanddelen behoren tot elk der solvabiliteitsmarges overeen-
komstig artikel 18 van deze richtlijn en artikel 16, lid 1, van deeerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”.
3. Wanneer een van de solvabiliteitsmarges ontoereikend is, passen
de toezichthoudende autoriteiten op de werkzaamheid in kwestie demaatregelen van de desbetreffende richtlijn toe, ongeacht de resultatenvan de andere werkzaamheid. In afwijking van lid 1, eerste alinea,tweede streepje, kunnen deze maatregelen vergunning tot een overdrachtvan de ene werkzaamheid naar de andere inhouden.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 11
▼B
▼B
Afdeling B
Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 15
1. Het financiële toezicht op een verzekeringsonderneming, met
inbegrip van het toezicht op de werkzaamheden die zij door bijkantoren
en in het kader van dienstverrichting uitoefent, behoort tot de
uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat van herkomst. Indien debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de verbintenis redenenhebben om aan te nemen dat de werkzaamheden van een verzekerings-onderneming haar financiële soliditeit kunnen aantasten, stellen zij de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van deze
onderneming daarvan in kennis. De autoriteiten van de Lid-Staat vanherkomst gaan na of de onderneming de in deze richtlijn neergelegdeprudentiële beginselen in acht neemt.
2. Het financiële toezicht omvat met name het controleren, met
betrekking tot het geheel van de werkzaamheden van de verzekerings-onderneming, van de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming,
alsmede van de vorming van technische voorzieningen, met inbegrip van
de wiskundige voorzieningen, en de tegenover deze voorzieningenstaande activa, zulks overeenkomstig de in de Lid-Staat van herkomstgeldende voorschriften of gebruiken, op grond van de communautairebepalingen ter zake.
3. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst eisen dat
er in elke verzekeringsonderneming een goede administratieve en
boekhoudkundige organisatie en adequate interne controleproceduresbestaan.
Artikel 16
De Lid-Staat van het bijkantoor bepaalt dat, wanneer een verzekerings-
onderneming waaraan in een andere Lid-Staat vergunning is verleend,haar werkzaamheden uitoefent door middel van een bijkantoor, debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst, na de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor daarvan vooraf in kennis
te hebben gesteld, zelf en/of door personen die zij daartoe machtigen, terplaatse de gegevens kunnen verifiëren die voor het financiële toezicht opde verzekeringsonderneming noodzakelijk zijn. De autoriteiten van deLid-Staat van het bijkantoor mogen aan deze verificatie deelnemen.
Artikel 17
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonder-
neming toereikende technische voorzieningen, wiskundige
voorzieningen daaronder begrepen, te vormen met betrekking tot het
geheel van haar werkzaamheden.
De omvang van deze voorzieningen wordt bepaald aan de hand van de
volgende beginselen:
A. i) De technische voorzieningen betreffende de levensverzekering
moeten worden berekend aan de hand van een voldoendevoorzichtige prospectieve actuariële methode, rekening houdend
met alle toekomstige verplichtingen volgens de voor iedere
lopende verzekeringsovereenkomst gestelde voorwaarden, metinbegrip van:
— alle gegarandeerde uitkeringen, met inbegrip van gegaran-
deerde afkoopwaarden;
— de winstdelingen waarop de verzekerden reeds collectief dan
wel individueel recht hebben, ongeacht of die winstdelingen
verkregen, bestemdof toegekendzijn,
— alle keuzemogelijkheden waarover de verzekerde volgens de
voorwaarden van de overeenkomst beschikt,
— de bedrijfskosten, met inbegrip van provisies,1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 12
▼M2
▼M2
daarbij rekening houdend met de in de toekomst te ontvangen
premies.
ii) Er mag gebruik worden gemaakt van een retrospectieve methode
indien kan worden aangetoond dat de op grond van dezemethode berekende technische voorzieningen niet lager zijn dandie welke het resultaat zouden zijn van een voldoendevoorzichtige prospectieve methode, of indien het gebruik van
een prospectieve methode voor het betrokken type van overeen-
komst niet mogelijk is.
iii) Een voorzichtige berekening betekent niet dat de waardering
plaatsvindt op basis van de meest waarschijnlijk geachte
hypothesen, doch dat een redelijke marge in acht wordt genomen
voor negatieve afwijkingen in de verschillende betrokkenfactoren.
iv) De methode voor de waardering van de technische voorzieningen
dient niet enkel op zich voorzichtig te zijn, maar dient dat ook te
zijn wanneer rekening wordt gehouden met de methode voor dewaardering van de tegenover deze voorzieningen staande activa.
v) De technische voorzieningen moeten voor elke overeenkomst
afzonderlijk worden berekend. Het gebruik van redelijke
approximaties of veralgemeningen is echter toegestaan wanneer
mag worden aangenomen dat zij nagenoeg dezelfde resultatenzullen opleveren als afzonderlijke berekeningen. Het beginselvan de afzonderlijke berekening sluit de vorming van aanvul-lende voorzieningen voor algemene risico's die niet afzonderlijk
worden behandeld, geenszins uit.
vi) Wanneer de afkoopwaarde van een overeenkomst gegarandeerd
is, moet het bedrag van de wiskundige voorzieningen voor dezeovereenkomst te allen tijde ten minste gelijk zijn aan de op dat
tijdstip gegarandeerde waarde.
B. Het toegepaste rentepercentage moet op voorzichtige wijze worden
bepaald. Het wordt volgens de voorschriften van de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst vastgesteld met toepas-sing van de volgende beginselen:
a) Voor alle overeenkomsten stellen de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van herkomst van de onderneming één of meermaximumrentepercentages vast, met name volgens onderstaanderegels:
i) Wanneer de overeenkomsten voorzien in een rentepercenta-
gegarantie stellen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst van de onderneming één enkel maximumrente-
percentage vast. Het mag verschillendzijn naargelang van d evaluta waarin de overeenkomst luidt, mits het niet hoger is dan60 % van de rentevoet van de obligatieleningen van de Staat inde valuta waarvan de overeenkomst luidt. Voor in ecu
luidende overeenkomsten wordt dit maximum vastgesteld
aan de hand van de in ecu luidende obligatieleningen van deInstellingen van de Gemeenschappen.
Indien de Lid-Staat besluit om overeenkomstig de tweede zin
van de voorgaande alinea een maximumrentepercentage vast
te stellen voor de in de valuta van een Lid-Staat luidendeovereenkomsten, raadpleegt hij vooraf de bevoegde auto-riteiten van de Lid-Staat in de valuta waarvan deovereenkomst luidt.
ii) Indien de activa van de onderneming niet tegen aanschaffings-
waarde worden gewaardeerd, kan een Lid-Staat evenwelvoorschrijven dat één of meer maximumrentepercentageskunnen worden vastgesteld met inachtneming van hetrendement van de op dat moment in portefeuille aanwezige
overeenkomstige activa, verminderd met een voorzichtig-
heidsmarge en, wat in het bijzonder de overeenkomsten metperiodieke premies betreft, tevens rekening houdend met hetverwachte rendement van de toekomstige activa. De voor-zichtigheidsmarge alsmede het/de maximumpercentage(s)toegepast op het verwachte rendement van de toekomstige1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 13
▼M2
activa worden vastgesteld door de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat van herkomst.
b) De vaststelling van een maximumrentepercentage impliceert niet
dat de onderneming gehouden is dat hoge percentage toe tepassen.
c) De Lid-Staat van herkomst kan besluiten het onder a) bedoelde
maximumpercentage niet toe te passen op de volgende catego-rieën overeenkomsten:
— overeenkomsten in rekeneenheden,
— overeenkomsten met eenmalige premie met een looptijdtot en
met acht jaar,
— overeenkomsten zonder winstdeling, alsmede lijfrenteover-
eenkomsten zonder afkoopwaarde.
In de in de laatste twee streepjes van de eerste alinea genoemde
gevallen kan men, een voorzichtig rentepercentage kiezend,
rekening houden met de valuta waarin de overeenkomst luidt en
met de op dat tijdstip in portefeuille zijnde daartegenover staandeactiva, alsmede, indien de activa van de onderneming tegen hunactuele waarde worden gewaardeerd, met het verwachte rende-ment van de toekomstige activa.
In geen geval mag het toegepaste rentepercentage hoger zijn dan
het rendement van de activa, berekend volgens de boekhoud-kundige regels in de Lid-Staat van herkomst, onder aftrek van eenpassendpercentage.
d) De Lid-Staat verlangt dat de onderneming in haar rekeningen een
voorziening vormt om de tegenover de verzekerden aangeganerenteverbintenissen te kunnen nakomen, wanneer het huidige of
verwachte rendement van de activa van de onderneming niet
voldoende is om die verbintenissen te dekken.
e) Van de op grond van bovenstaand punt a) vastgestelde
maximumrentepercentages wordt mededeling gedaan aan de
Commissie en aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten
die daarom verzoeken.
C. De statistische elementen voor de berekening en de elementen die
met de kosten overeenkomen, moeten met de nodige voorzichtigheid
worden gekozen, rekening houdende met de Staat van de verbintenis,
het type polis, alsmede de voorziene administratieve kosten enprovisies.
D. Voor overeenkomsten met winstdeling moet bij de methode voor
berekening van de technische voorzieningen impliciet of explicietrekening worden gehouden met toekomstige winstdelingen vanwelke aard ook, en wel op een wijze die consistent is met de anderehypothesen inzake toekomstige ontwikkelingen en met de huidigewinstdelingsmethode.
E. De voorziening voor toekomstige kosten kan impliciet zijn, bijvoor-
beeld door op de toekomstige premies een opslag voor beheerskostenin mindering te brengen. De totale impliciete of expliciete voorzie-
ning mag evenwel niet geringer zijn dan een voorzichtige schatting
van die toekomstige kosten.
F. De methode van waardering van de technische voorzieningen mag
niet van jaar tot jaar zodanig veranderen dat afbreuk wordt gedaan
aan de continuïteit, ten gevolge van arbitraire wijzigingen in de
methode of de elementen voor de berekening, en moet van dien aardzijn dat de winstdeling gedurende de looptijd van de overeenkomstop een redelijke wijze wordt vrijgemaakt.
2. De verzekeringsonderneming moet de grondslagen en methodes
die worden gehanteerd voor de berekening van de technische
voorzieningen, met inbegrip van de voorzieningen voor winstdeling,
ter beschikking van het publiek stellen.
3. De Lid-Staat van herkomst verlangt van elke verzekeringsonder-
neming dat tegenover de technische voorzieningen met betrekking tothet geheel van haar werkzaamheden congruente activa staan overeen-komstig artikel 24 van Richtlijn 92/96/EEG. Wat de in de Gemeenschap1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 14
▼M2
uitgeoefende werkzaamheden betreft, moeten deze activa aldaar zijn
gelokaliseerd. De Lid-Staten mogen verzekeringsondernemingen nietverplichten hun activa in een welbepaalde Lid-Staat te lokaliseren. De
Lid-Staat van herkomst kan evenwel een versoepeling toestaan van de
regels inzake de lokalisatie van de activa.
4. Indien de Lid-Staat van herkomst vorderingen op herverzekeraars
als dekking van de technische voorzieningen aanvaardt, stelt hij het
toegestane percentage daarvan vast. Hij kan in dat geval niet delokalisatie van deze vorderingen eisen.
Artikel 18
Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofdkantoor
op zijn grondgebied is gevestigd, te beschikken over een voldoendesolvabiliteitsmarge met betrekking tot het geheel van haar werkzaam-heden.
De solvabiliteitsmarge bestaat:
1. uit het vermogen van de onderneming dat niet dient ter dekking van
enige voorzienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijke
bestanddelen; dit vermogen omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat onderlinge waar-
borgmaatschappijen c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijenbetreft, het gestorte gedeelte van het waarborgkapitaal plus deledenrekeningen die aan de volgende criteria voldoen:
a) de statuten bepalen dat er vanaf deze rekeningen alleen
betalingen aan leden mogen worden verricht als zulks geendaling van de solvabiliteitsmarge tot onder het vereiste niveauveroorzaakt of, na ontbinding van de onderneming, als alleandere schulden zijn voldaan;
b) de statuten bepalen dat de bevoegde autoriteiten ten minste een
maandvan tevoren in kennis moeten word en gesteldvan elke
betaling voor andere doeleinden dan de individuele opzeggingvan het lidmaatschap en dat zij gedurende deze termijn devoorgenomen betaling kunnen verbieden;
c) de relevante bepalingen in de statuten kunnen pas worden
gewijzigd wanneer de bevoegde autoriteiten, onverminderd de
criteria onder a) en b), verklaard hebben geen bezwaar tegen
deze wijziging te hebben;
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte25 % van dit kapitaal bedraagt;
— de (wettelijke of vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebracht winst;
— het gecumuleerd preferent aandelenkapitaal en de achtergestelde
leningen mogen worden opgenomen, evenwel slechts tot eenmaximum van 50 % van de marge, waarvan niet meer dan 25 %in achtergestelde leningen met vaste looptijd, of het gecumuleerdpreferent aandelenkapitaal met vaste termijn, indien ten minste
aan de volgende voorwaarden is voldaan:
a) in geval van faillissement of liquidatie van de verzekerings-
onderneming gelden bindende overeenkomsten op grond
waarvan de achtergestelde leningen of preferente aandelen
achtergesteld worden bij de vorderingen van alle anderecrediteuren en pas worden terugbetaald nadat alle andere opdat tijdstip opeisbare schulden zijn voldaan.
Achtergestelde leningen moeten tevens aan de volgende voor-
waarden voldoen:
b) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmer-
king genomen;1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 15
▼B
▼M2
▼M2
c) voor leningen met een vaste looptijd dient de oorspronkelijke
looptijdten minste vijf jaar te bed ragen. Uiterlijk een jaar voorde vervaldag legt de verzekeringsonderneming de bevoegde
autoriteiten een plan ter goedkeuring voor waarin wordt
uiteengezet op welke wijze de solvabiliteitsmarge zal wordengehandhaafd of op het vereiste niveau gebracht op devervaldag, tenzij de mate waarin de lening als bestanddeelvan de solvabiliteitsmarge in aanmerking mag worden
genomen, gedurende minimaal de laatste vijf jaren voor de
datum van terugbetaling geleidelijk wordt verlaagd. Debevoegde autoriteiten kunnen toestemming verlenen voorvervroegde terugbetaling van dergelijke leningen, mits hetinitiatief hiertoe uitgaat van de emitterende verzekeringson-derneming en haar solvabiliteitsmarge niet onder het vereiste
niveau daalt;
d) leningen waarvan de looptijd niet bepaald is, kunnen slechts
worden terugbetaald met een opzeggingstermijn van vijf jaar,tenzij de leningen niet langer als bestanddelen van de
solvabiliteitsmarge worden aangemerkt of uitdrukkelijk de
voorafgaande toestemming van de bevoegde autoriteitenvereist is voor vervroegde terugbetaling. In dit laatste gevaldient de verzekeringsonderneming de bevoegde autoriteitenten minste zes maanden te voren in kennis te stellen van devoorgenomen terugbetaling, onder vermelding van de daad-
werkelijke en de vereiste solvabiliteitsmarge zowel vóór als na
deze terugbetaling. De bevoegde autoriteiten verlenen alleentoestemming voor de terugbetaling indien de solvabiliteits-marge van de verzekeringsonderneming niet onder het vereisteniveau dreigt te dalen;
e) de leningsovereenkomst bevat geen bepalingen op grond
waarvan de lening in bepaalde omstandigheden, andere dande liquidatie van de verzekeringsonderneming, vóór deovereengekomen datum moet worden terugbetaald;
f) de leningsovereenkomst kan alleen worden gewijzigd nadat de
bevoegde autoriteiten verklaard hebben geen bezwaar tehebben tegen de wijziging,
— effecten met onbepaalde looptijd en andere instrumenten die aan
de volgende voorwaarden voldoen, met inbegrip van anderegecumuleerde preferente aandelen dan bedoeld in het voorgaandestreepje, ten belope van maximaal 50 % van de solvabiliteits-marge, voor het totaal van deze effecten en van de in het
voorgaande streepje vermelde achtergestelde leningen:
a) zij kunnen niet worden terugbetaald op initiatief van de houder
of zonder voorafgaande toestemming van de bevoegde auto-riteiten;
b) de emissie-overeenkomst moet de verzekeringsonderneming
de mogelijkheid bieden de betaling van de rente over de lening
uit te stellen;
c) de vorderingen van de kredietverlener op de verzekeringson-
derneming moeten volledig worden achtergesteld bij devorderingen van alle niet-achtergestelde crediteuren;
d) in de documenten met betrekking tot de effectenemissie moet
worden gestipuleerd dat de verliezen gecompenseerd kunnenworden door de schuld en de niet-gestorte rente, terwijl deverzekeringsonderneming haar activiteiten kan voortzetten;
e) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmer-
king genomen.
2. voor zover de nationale wetgeving het toestaat, uit de op de balans
opgenomen winstreserves, wanneer deze kunnen worden gebruikt tot
dekking van eventuele verliezen en wanneer zij niet toegekend zijnaan de polishouders.
3. op een met redenen omkleed verzoek van de onderneming bij de
toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 16
▼B
▼B
het hoofdkantoor is gevestigd, en met de instemming van deze
autoriteit:
a) uit een bedrag dat 50 % vertegenwoordigt van de toekomstige
winsten van de onderneming; het bedrag van de toekomstigewinsten wordt verkregen door de geschatte jaarwinst te verme-nigvuldigen met een factor die de gemiddelde resterende looptijdvan de overeenkomsten vertegenwoordigt; deze factor mag tenhoogste 10 bedragen; de geschatte jaarwinst is het rekenkundig
gemiddelde van de winsten die de laatste vijf jaar zijn gemaakt op
de in artikel 1 genoemde werkzaamheden.
De berekeningsgrondslagen voor de vermenigvuldigingsfactor van
de geschatte jaarwinst en de bestanddelen van de gemaakte winst
worden door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten insamenwerking met de Commissie in onderlinge overeenstemmingvastgesteld. Tot op het tijdstip dat deze overeenstemming isbereikt, worden deze bestanddelen bepaald overeenkomstig dewetgeving van de Lid-Staat op wiens grondgebied de onderne-
ming (hoofdkantoor, agentschap of bijkantoor) haar
werkzaamheiduitoefent.
Nadat de bevoegde autoriteiten het begrip „gemaakte winst”
hebben vastgesteld, zal de Commissie in het kader van een
richtlijn betreffende de harmonisatie van de jaarrekeningen vanverzekeringsondernemingen en houdende de coördinatie dievermeldis in artikel 1, lid2, van Richtlijn 78/660/EEG(
1),
voorstellen indienen voor de harmonisatie van dit begrip;
b) in geval van niet-zillmeren of in geval van zillmeren waarbij de in
de premie begrepen afsluitkosten niet worden bereikt, uit hetverschil tussen de niet-gezillmerde of gedeeltelijk gezillmerdewiskundige voorziening en een gezillmerde wiskundige voorzie-
ning waarbij het percentage van het zillmeren gelijk is aan de in
de premie begrepen afsluitkosten; dit bedrag kan echter niet groterzijn dan 3,5 % van de som van de verschillen tussen de kapitalenvan de branche „levensverzekering” en de wiskundige voorzie-ningen, voor alle overeenkomsten waarbij zillmeren mogelijk is;dit verschil wordt eventueel verminderd met het bedrag van de
niet afgeschreven afsluitkosten die als een debetpost worden
opgenomen;
c) indien de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken Lid-
Staten op wier grondgebied de onderneming haar werkzaamheden
uitoefent akkoord gaan, uit de latente meerwaarden welkevoortvloeien uit een onderwaardering van de activa en eenoverwaardering van andere passiva dan de wiskundige voorzie-ningen, voor zover deze meerwaarden geen uitzonderlijk karakterhebben.
Artikel 19
Behoudens artikel 20, wordt het minimum van de solvabiliteitsmarge
bepaald als hieronder aangegeven, al naargelang de uitgeoefendebranches.
a) Voor de verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b),
behalve de verzekeringen welke verbonden zijn met beleggings-
fondsen en voor de verrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 3, moet
het gelijk zijn aan de som van de uitkomsten van de volgende tweeberekeningen:
— eerste berekening:
een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen voor
directe verrichtingen zonder aftrek van de overdrachten uithoofde van herverzekering alsmede voor de geaccepteerdeherverzekeringen wordt vermenigvuldigd met het getal dat devoor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen dewiskundige voorzieningen onder aftrek van de overdrachten uit1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 17
(1) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11.
▼B
hoofde van herverzekering en het bovenbedoelde brutobedrag van
de wiskundige voorzieningen; dit verhoudingspercentage mag ingeen geval lager zijn dan 85;
— tweede berekening:
voor overeenkomsten waarbij het risicokapitaal niet negatief is
wordt een component van 0,3 % van dit kapitaal dat ten laste
komt van de onderneming, vermenigvuldigd met het getal dat de
voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussenhet risicokapitaal dat ten laste van de onderneming blijft, naoverdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, enhet risicokapitaal zonder aftrek van de herverzekering; dit
verhoudingspercentage mag in geen geval lager zijn dan 50;
voor de tijdelijke verzekeringen bij overlijden, met een looptijd van
ten hoogste drie jaar, bedraagt bovenbedoelde component 0,1 %;
voor verzekeringen met een looptijd van meer dan drie, doch niet
meer dan vijf jaar, bedraagt de bovengenoemde component 0,15 %.
b) Voor de aanvullende verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub
c), moet het gelijk zijn aan de uitkomst van de volgende berekening:
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd, uithoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premies welke
gedurende het laatste boekjaar uit hoofde van herverzekeringwerden ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het totaal-bedrag van de belastingen en rechten op de samengetelde premiesof bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst,
namelijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoenrekeneenheden en een tweede gedeelte dat het restant omvat, worden
deze gedeelten vermenigvuldigd met respectievelijk 18 % en 16 % en
vervolgens opgeteld.
Het aldus berekende bedrag wordt vermenigvuldigd met het getal dat
de voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen hetbedrag van de schaden welke ten laste van de onderneming blijven naoverdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, en het
brutobedrag van de schaden; dit verhoudingspercentage mag in geen
geval lager zijn dan 50.
In het geval van de assuradeursvereniging bekend als Lloyd's wordt
bij de berekening van de omvang van de solvabiliteitsmargeuitgegaan van de nettopremies; deze worden vermenigvuldigd meteen vast percentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en dat wordtbepaald door de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van het
hoofdkantoor. Dit vaste percentage moet worden berekend op grond
van de meest recente statistische gegevens, met name betreffende debetaalde provisies. Deze gegevens, alsmede de verrichte berekening,moeten worden medegedeeld aan de toezichthoudende autoriteitenvan de landen op wier grondgebied Lloyd's is gevestigd.
c) Voor de niet opzegbare langlopende ziekteverzekeringen bedoeld in
artikel 1, punt 1, sub d), en voor de kapitalisatieverrichtingen bedoeld
in artikel 1, punt 2, sub b), moet het gelijk zijn aan 4 % van dewiskundige voorzieningen, berekend onder de sub a), eersteberekening, van dit artikel vastgestelde voorwaarden.
d) Voor de tontineverrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a),
moet het gelijk zijn aan 1 % van het vermogen van de deel-
genootschappen.
e) Voor de in artikel 1, punt 1, sub a) en b), bedoelde verzekeringen
welke verbonden zijn met beleggingsfondsen en voor de verrich-tingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub c), d) en e), moet het gelijkzijn aan:
— een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen
berekend overeenkomstig de sub a), eerste berekening, van ditartikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming een1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 18
▼B
beleggingsrisico draagt, en een aldus berekende component van
1 % van de voorzieningen, voorzover de onderneming geenbeleggingsrisico draagt, en mits de looptijd van de overeenkomst
meer dan vijf jaar bedraagt en het bedrag voor de dekking van de
beheerslasten waarin de overeenkomst voorziet, vast is voor eenperiode van meer dan vijf jaar,
plus
— een component van 0,3 % van het risicokapitaal, berekend
overeenkomstig de sub a), tweede berekening, eerste alinea, vandit artikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de ondernemingeen overlijdensrisico draagt.
Artikel 20
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het in artikel 19
bedoelde minimum van de solvabiliteitsmarge. Het wordt ondervoorbehoud van lid 2 tot ten minste 50 % gevormd door debestanddelen, vermeld in artikel 18, punten 1 en 2.
2. a) Het minimum van het garantiefonds bedraagt echter 800000
rekeneenheden.
b) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het garantie-
fonds voor onderlinge waarborgmaatschappijen, onderlinge
verzekeringsmaatschappijen en tontinedeelgenootschappen tot
600000 rekeneenheden wordt verminderd.
c) Iedere Lid-Staat kan de in artikel 3, punt 2, laatste streepje, tweede
zin, bedoelde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschap-pijen, zodra zij binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen,en tontinedeelgenootschappen, toestaan dat zij een garantiefondsvan ten minste 100000rekeneenheden vormen, dat met achtereen-
volgende tranches van 100000 rekeneenheden geleidelijk op het
sub b) vastgestelde bedrag wordt gebracht, telkens wanneer deomvang van de ontvangen bijdragen met 500000 rekeneenhedentoeneemt.
d) Het sub a), b) en c) bedoelde minimum van het garantiefonds,
moet worden gevormd door de in artikel 18, punten 1 en 2,
genoemde bestanddelen.
3. De onderlinge waarborg- en verzekeringsmaatschappijen die in de
zin van artikel 8, lid2, of van artikel 10, hun werkzaamheidwensen uit
te breiden, kunnen dit slechts doen indien zij onmiddellijk voldoen aan
de eisen van lid 2, sub a) en b), van dit artikel.
Artikel 21
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrekking
tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de inartikel 17 bedoelde technische voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten verzekeringsonder-nemingen wordt, onverminderd artikel 17, lid 3, artikel 24, leden 1, 2, 3en 5, en artikel 26, lid 1, tweede alinea, door de LidStaten niet beperkt.
3. De leden 1 len 2 laten onverlet de maatregelen welke de Lid-Staten
als eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingen kunnen
nemen, onder volledige waarborging van de belangen van de
verzekerden.
Artikel 22
1. De Lid-Staten mogen aan ondernemingen niet de verplichting
opleggen aan een of meer door de nationale wetgeving aangewezenlichamen een deel van de door hen afgesloten verzekeringen diebetrekking hebben op de in artikel 1 genoemde werkzaamheden over tedragen.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 19
▼M2
▼B
▼M1
2. De Italiaanse Republiek neemt alle nodige maatregelen opdat de
aan de op haar grondgebied gevestigde ondernemingen opgelegdeverplichting een gedeelte van de door hen afgesloten verzekeringen over
te dragen aan het Istituto nazionale di assicurazioni uiterlijk op 20
november 1994 komt te vervallen.
Artikel 23
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op
zijn grondgebied hebben, de verplichting op jaarlijks ten aanzien van al
hun verrichtingen verslag uit te brengen over de situatie waarin zijverkeren en over hun solvabiliteit.
2. De Lid-Staat eisen van de verzekeringsondernemingen die hun
hoofdkantoor op hun grondgebied hebben, de periodieke overlegging
van de voor het uitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden en vande statistische documenten. De bevoegde autoriteiten verstrekken elkaarde bescheiden en inlichtingen welke dienstig zijn voor het uitoefenenvan het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de bevoegde
autoriteiten over de bevoegdheden en middelen beschikken die nood-
zakelijk zijn om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden van deverzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor op zijn grondgebiedhebben, met inbegrip van de werkzaamheden die buiten dit grondgebiedworden verricht, overeenkomstig de richtlijnen van de Raad betreffende
deze werkzaamheden en met het oog op de toepassing ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de bevoegde autoriteiten
met name de mogelijkheid verschaffen om:
a) grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werkzaam-
heden van de verzekeringsonderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten,
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfsruimten
van de onderneming;
b) jegens de verzekeringsonderneming, haar aansprakelijke bestuurders
of degenen die zeggenschap over haar hebben, alle afdoende ennoodzakelijke maatregelen te treffen om te bewerkstelligen dat dewerkzaamheden van de verzekeringsonderneming blijven strokenmet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke de
verzekeringsonderneming in de onderscheiden Lid-Staten in acht
moet nemen, inzonderheid met het programma van werkzaamheden,voor zover dit laatste verplicht blijft, alsook om misstanden tevermijden of te beëindigen die de belangen der verzekerden zoudenschaden;
c) te bewerkstelligen dat deze maatregelen worden toegepast, zo nodig
door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend gevaldoor een beroep te doen op de gerechtelijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten ook de mogelijkheid
bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de overeenkomsten die
in het bezit zijn van tussenpersonen.
Artikel 24
1. Indien een verzekeringsonderneming zich niet voegt naar de
bepalingen van artikel 17, kunnen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de onderneming haar de vrije beschikking overde activa verbieden, na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten van
de verbintenis van hun voornemen op de hoogte te hebben gesteld.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 19voorgeschreven minimum bereikt, eisen de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van herkomst een saneringsplan dat aan hun goedkeuring moetworden onderworpen.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 20
▼B
▼M2
▼M2
In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de bevoegde autoriteiten,
indien zij van oordeel zijn dat de financiële positie van de ondernemingnog verder zal verslechteren, eveneens de vrije beschikking over de
activa van de verzekeringsonderneming beperken of verbieden. Zij
stellen in dat geval de autoriteiten van de Lid-Staten op het grondgebiedwaarvan de onderneming haar werkzaamheden uitoefent, in kennis vanalle genomen maatregelen; deze autoriteiten treffen op hun verzoekdezelfde maatregelen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 20
omschreven garantiefonds bereikt, eisen de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming een plan
inzake financiering op korte termijn dat aan hun goedkeuring moetworden onderworpen.
Voorts kunnen zij de vrije beschikking over de activa van de
onderneming beperken of verbieden. Zij stellen de autoriteiten van deLid-Staten op wier grondgebied de onderneming werkzaamhedenuitoefent, hiervan op de hoogte; deze autoriteiten treffen op hun verzoek
dezelfde maatregelen.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen kunnen de bevoegde
autoriteiten voorts alle passende maatregelen nemen om de belangen van
de verzekerden te beschermen.
5. Wanneer de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonder-
neming in de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen daarom verzoekt,treft elke Lid-Staat overeenkomstig zijn nationale wetgeving tevens denodige maatregelen om de vrije beschikking over de op zijn grondgebiedgelokaliseerde activa te kunnen verbieden. De Lid-Staat van herkomstdient daarbij bekend te maken op welke activa deze maatregelen van
toepassing zullen zijn.
Afdeling C
Intrekking van de vergunning
Artikel 26
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst kunnen de
door hen aan een verzekeringsonderneming verleende vergunningintrekken, wanneer de onderneming:
a) van de vergunning geen gebruik maakt binnen twaalf maanden,
uitdrukkelijk afstand doet van de vergunning of gedurende meer danzes maanden haar werkzaamheden heeft gestaakt, tenzij de vergun-ning volgens de bepalingen van de betrokken Lid-Staat in deze
gevallen vervalt;
b) niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet;
c) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen te
treffen waarin het in artikel 24 bedoelde sanerings- of financierings-plan voorziet;
d) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die
voortvloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken of vervalt, stellen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de bevoegdeautoriteiten van de andere Lid-Staten daarvan in kennis; deze moetenpassende maatregelen treffen om te beletten dat de betrokkenverzekeringsonderneming op hun grondgebied nieuwe werkzaamheden
aanvangt, hetzij in het kader van vestiging, hetzij in het kader van vrije
dienstverrichting. Zij nemen voorts in samenwerking met deze auto-riteiten alle passende maatregelen om de belangen van de verzekerden tebeschermen en beperken met name de vrije beschikking over de activavan de verzekeringsonderneming overeenkomstig artikel 24, lid 1, lid 2,tweede alinea, of lid 3, tweede alinea.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 21
▼M1
▼B
▼M2
▼M2
2. Elk besluit tot intrekking van de vergunning moet nauwkeurig met
redenen zijn omkleed en ter kennis van de betrokken verzekeringson-derneming worden gebracht.
TITEL III A
REGELS, TOEPASSELIJK OP BINNEN DE GEMEENSCHAP GEVES-
TIGDE AGENTSCHAPPEN OF BIJKANTOREN VAN
ONDERNEMINGEN WAARVAN HET HOOFDKANTOOR BUITEN DE
GEMEENSCHAP IS GEVESTIGD
Artikel 27
1. Voor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd, stelt elke Lid-Staat de toegang op zijn
grondgebied tot de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden afhankelijk vaneen vergunning.
2. De Lid-Staat mag een vergunning verlenen, indien de onderneming
ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het verrichten van de in artikel 1 bedoelde
werkzaamheden krachtens de nationale wetgeving waaronder zijressorteert;
b) zij moet een agentschap of bijkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden ter zetel van het agentschap of het bijkantoor
een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamheden die zij
aldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot de
behandelde zaken te bewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in de Lid-Staat van bedrijfsuitoefening over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het in artikel 20, lid 2,sub a), voor het garantiefonds aangegeven minimum dienen tebedragen, en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze vanwaarborg deponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven
overeenkomstig artikel 29;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel
11, leden 1 en 2, overleggen.
Artikel 28
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op voldoende
voorzieningen, als bedoeld in artikel 17, te vormen, welke overeen-
komen met de op hun grondgebied aangegane verplichtingen. Zij zien
erop toe dat het agentschap of bijkantoor tegenover deze voorzieningengelijkwaardige en, in de door de Lid-Staat bepaalde mate, congruenteactiva stelt.
Ten aanzien van het berekenen van deze voorzieningen, het bepalen van
de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa alsmede,in voorkomend geval, het bepalen van de grenzen waarbinnen de activaals dekking van deze voorzieningen kunnen worden aanvaard, zijn detwetgevingen van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke deze voorzieningen
dekken op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 17, lid 3,is echtervan toepassing.
Artikel 29
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren over een solvabiliteitsmarge te beschikkendie bestaat uit de in artikel 18 genoemde bestanddelen. Het minimumvan de marge wordt berekend overeenkomstig artikel 19. Voor deze1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 22
▼M1
▼B
▼B
berekening worden uitsluitend de verrichtingen van het agentschap of
het bijkantoor in aanmerking genomen.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het minimum van
de solvabiliteitsmarge.
Het bedrag van dit fondsmag echter niet kleiner zijn dan de helft van het
in artikel 20, lid 2, sub a), bedoelde minimum. Het in artikel 27, lid 2,
sub e), bedoelde aanvangsdepot wordt daartoe gerekend.
Het garantiefonds en het minimum van dit fonds worden gevormd
overeenkomstig artikel 20.
3. De activa die tegenover het minimum van de solvabiliteitsmarge
staan, moeten zijn gelokaliseerd binnen de Lid-Staat van bedrijfsuit-oefening ten belope van het garantiefonds, en, voor het resterende
gedeelte, binnen de Gemeenschap.
Artikel 30
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning
hebben aangevraagd of verkregen hebben, kunnen om de volgende
voordelen verzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toege-kend:
a) de in artikel 29 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op basis
van het geheel van de werkzaamheden die zij binnen de Gemeen-schap uitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de verrichtingenvan alle binnen de Gemeenschap gevestigde agentschappen of
bijkantoren bij deze berekeningen in aanmerking genomen;
b) de in artikel 27, lid 2, sub e), bedoelde waarborg wordt slechts in één
van deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in
één van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1 bedoelde
voordelen dient bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten te worden ingediend. In deze aanvraag moet de autoriteit wordenaangegeven die in de toekomst toezicht op de solvabiliteit voor hetgeheel van de werkzaamheden van de bijkantoren of agentschappen
binnen de Gemeenschap dient te houden. De keuze van de autoriteit
moet met redenen worden omkleed. De waarborg moet bij de betrokkenLid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer
de bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvrage isingediend, hun toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het
tijdstip waarop de gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover
de andere toezichthoudende autoriteiten bereid heeft verklaard, decontrole van de solvabiliteit voor het geheel van de werkzaamheden vande in de Gemeenschap gevestigde bijkantoren of agentschappen op zichte nemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere Lid-
Staten de voor de controle op de totale solvabiliteit vereiste inlichtingen
over de op hun grondgebied gevestigde agentschappen of bijkantoren.
4. De krachtens dit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek
van één of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Statengelijktijdig te worden ingetrokken.
Artikel 31
1. a) Behoudens sub b) mogen de in deze titel bedoelde agentschappen
en bijkantoren de in de bijlage van de eerste coördinatierichtlijn„schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden op het grond-gebied van een Lid-Staat niet gelijktijdig uitoefenen met de
onder deze richtlijn vallende werkzaamheden.
b) Behoudens sub c) mogen de Lid-Staten bepalen dat de in deze titel
bedoelde agentschappen en bijkantoren die bij de kennisgevingvan deze richtlijn deze twee werkzaamheden op het grondgebiedvan een Lid-Staat gelijktijdig uitoefenen, deze daar kunnen blijven1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 23
▼B
uitoefenen, mits zij overeenkomstig artikel 14 een gescheiden
beheer voeren voor elk van deze werkzaamheden.
c) Elke Lid-Staat die uit hoofde van artikel 13, lid 6, sub a) of b), de
op zijn grondgebied gevestigde ondernemingen verplicht heeft eeneinde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen van de werkzaam-heden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn verrichtten,moet deze verplichting ook opleggen aan de in deze titel bedoeldeagentschappen en bijkantoren die op zijn grondgebied zijn
gevestigd en aldaar de twee werkzaamheden gelijktijdig uitoe-
fenen.
d) De Lid-Staten mogen bepalen dat de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren waarvan het hoofdkantoor de tweewerkzaamheden gelijktijdig uitoefent en die bij de kennisgeving
van deze richtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat uitsluitend
de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefenen, hunwerkzaamheden kunnen blijven verrichten. Indien de onderne-ming de in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”bedoelde werkzaamheden op dit grondgebied wil uitoefenen, magzij de in deze richtlijn genoemde werkzaamheden nog slechts
verrichten via een dochteronderneming.
2. De artikelen 23 en 24 zijn van overeenkomstige toepassing op de
in deze titel bedoelde agentschappen en bijkantoren.
Voor de toepassing van artikel 24 wordt de toezichthoudende autoriteit
die de totale solvabiliteit van deze agentschappen of bijkantoren
controleert, gelijkgesteld met de toezichthoudende autoriteit van deLid-Staat van het hoofdkantoor.
3. Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 30, lid 2,
bedoelde autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van deandere Lid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis;deze autoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit tot
intrekking is gebaseerd op de ontoereikendheid van de solvabiliteits-
marge berekendvolgens artikel 30, punt 1, sub a), trekken ook d etoezichthoudende autoriteiten van de andere betrokken Lid-Staten hunvergunning in.
Artikel 31 bis
1. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragenaan een in dezelfde Lid-Staat gevestigde overnemer, indien de bevoegde
autoriteiten van die Lid-Staat, of in voorkomend geval die van de in
artikel 30 bedoelde Lid-Staat, verklaren, dat de overnemer, mede geletop de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragenaan een verzekeringsonderneming die haar hoofdkantoor in een andere
Lid-Staat heeft, indien de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat
verklaren dat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereistesolvabiliteitsmarge bezit.
3. Indien een Lid-Staat, onder de in het nationale recht vastgestelde
voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen enbijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemming verleent om hunverzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een op
het grondgebied van een andere Lid-Staat gevestigd agentschap of
bijkantoor, als bedoeld in deze titel, overtuigt hij zich ervan dat debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de overnemer, of invoorkomend geval die van de in artikel 30 bedoelde Lid-Staat, verklarendat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabili-teitsmarge bezit, dat de wetgeving van de Lid-Staat van de overnemer in1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 24
▼M2
▼M2
de mogelijkheid van een dergelijke overdracht voorziet en dat die Lid-
Staat met de overdracht instemt.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen verleent de Lid-Staat
waar het overdragende agentschap of bijkantoor is gevestigd, toestem-ming voor de overdracht na de instemming te hebben verkregen van de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de verbintenis, wanneer deze
niet de Lid-Staat is waar het overdragende agentschap of bijkantoor isgevestigd.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten delen
de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van deoverdragende verzekeringsonderneming hun advies of hun instemmingmede binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek; indien de
geraadpleegde autoriteiten niet binnen die termijn hebben gereageerd,
geldt zulks als een gunstig advies of als een stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in de
Lid-Staat van de verbintenis bekendgemaakt onder de in het nationalerecht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kan van rechtswegeworden tegengeworpen aan de verzekeringnemers, aan de verzekerdenen aan allen voor wie uit de overgedragen overeenkomsten rechten ofverplichtingen voortvloeien.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om de
verzekeringnemers de mogelijkheid te bieden de overeenkomst binnen
een bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.
Artikel 32
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing vanbepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basis van
wederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten een voldoende
bescherming te waarborgen.
TITEL III B
REGELS, TOEPASSELIJK OP DOCHTERONDERNEMINGEN VAN OF
VERWERVINGEN VAN EEN DEELNEMING DOOR EEN MOEDERON-
DERNEMING WAAROP HET RECHT VAN EEN DERDE LAND VAN
TOEPASSING IS
Artikel 32 bis
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten stellen de Commissie in
kennis van:
a) elke vergunningsverlening voor een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan één of meer moederondernemingenonder het recht van een derde land vallen. De Commissie stelt het inartikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvan in kennis;
b) elke deelneming van een dergelijke moederonderneming in een
verzekeringsonderneming van de Gemeenschap waardoor laatst-
genoemde de dochteronderneming van eerstgenoemde wordt. DeCommissie stelt het in artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvanin kennis.
Wanneer vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of middel-
lijke dochteronderneming van één of meer moederondernemingen dieonder het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van degroep vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan de
Commissie.
Artikel 32 ter
1. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de algemene
moeilijkheden die hun verzekeringsondernemingen ondervinden bijvestiging of uitoefening van hun werkzaamheden in een derde land.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 25
▼B
▼M1
▼M1
2. De Commissie stelt, voor de eerste maal niet later dan zes
maanden voor de in artikel 30, tweede alinea, van Richtlijn 90/619/EEG(
1) bedoelde datum en vervolgens periodiek, een verslag op waarin
de in de leden 3 en 4 bedoelde behandeling van verzekeringsonder-
nemingen van de Gemeenschap in derde landen, met betrekking tot devestiging en de uitoefening van verzekeringswerkzaamheden en hetverwerven van deelnemingen in verzekeringsondernemingen van derdelanden wordt onderzocht. De Commissie legt deze verslagen, in
voorkomend geval vergezeld van passende voorstellen, voor aan de
Raad.
3. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat een derdeland de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geen
daadwerkelijke toegang tot de markt verleent die vergelijkbaar is met
die welke de Gemeenschap toekent aan verzekeringsondernemingen vandat derde land, kan zij aan de Raad voorstellen doen om een passendonderhandelingsmandaat te verkrijgen ten einde voor de verzekerings-ondernemingen van de Gemeenschap vergelijkbareconcurrentiemogelijkheden te verkrijgen. De Raad besluit met gekwa-
lificeerde meerderheid van stemmen.
4. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat in eenderde land verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geen
nationale behandeling krijgen die dezelfde concurrentiemogelijkheden
biedt als die welke aan binnenlandse verzekeringsondernemingenworden geboden, en dat de voorwaarden voor daadwerkelijke toegangtot de markt niet zijn vervuld, kan zij onderhandelingen openen om diteuvel te verhelpen.
In de in de eerste alinea van dit lid bedoelde omstandigheden kan ook,
naast het openen van onderhandelingen, overeenkomstig de procedurevan artikel 32 ter, lid 6, worden besloten dat de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staten hun beslissingen moeten beperken of opschorteninzake:
— op het tijdstip van het besluit of later ingediende vergunningsaan-
vragen, en
— het verwerven van deelnemingen door rechtstreekse of middellijke
moederondernemingen die onder het recht van het betrokken derde
landvallen.
De bedoelde maatregelen zijn ten hoogste drie maanden geldig.Vóór het verstrijken van deze termijn van drie maanden kan de Raad in
het licht van het resultaat van de onderhandelingen op voorstel van de
Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten of
de genomen maatregelen van toepassing blijven.
Een dergelijke beperking of opschorting geldt niet voor de oprichting
van dochterondernemingen door verzekeringsondernemingen of dochter-ondernemingen daarvan die een vergunning hebben gekregen in de
Gemeenschap, noch voor het verwerven van deelnemingen door
dergelijke ondernemingen of dochterondernemingen in een verzeke-ringsonderneming van de Gemeenschap.
5. Indien de Commissie een van de in de leden 3 en 4 bedoelde
vaststellingen doet, stellen de Lid-Staten haar desgevraagd in kennis
van:
a) elke vergunningsaanvraag door een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederondernemingenonder het recht van het betrokken derde land vallen;
b) elk door een dergelijke onderneming voorgelegd project voor
verwerving van een deelneming in een verzekeringsondernemingvan de Gemeenschap, waardoor laatstgenoemde de dochteronder-neming van eerstgenoemde wordt.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 26
(1) PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 50.
▼M1
Deze kennisgevingsverplichting vervalt zodra met een derde land als
bed oeldin lid3 of lid4 een overeenkomst is gesloten of wanneer d e inlid 4, tweede en derde alinea, bedoelde maatregelen niet meer van
toepassing zijn.
6. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité bestaande uit
vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de verte-
genwoordiger van de Commissie.
De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp
voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over ditontwerp binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naar gelangvan de urgentie van de materie. Het Comité spreekt zich uit met demeerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag isvoorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op
voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het
Comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemdartikel. De Voorzitter neemtniet aan de stemming deel.
De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in
overeenstemming zijn met het advies van het Comité.
Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het
advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient deCommissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de tenemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid
van stemmen.
Indien de Raad, na verloop van een termijn die in elk door de Raad uit
hoofde van dit lid te nemen besluit zal worden vastgesteld, maar die in
geen geval langer kan zijn dan drie maanden na de indiening van het
voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden devoorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, tenzij deRaad zich met gewone meerderheid van stemmen tegen genoemdemaatregelen heeft uitgesproken.
7. De krachtens dit artikel getroffen maatregelen moeten in overeen-
stemming zijn met de verplichtingen die de Gemeenschap heeft uithoofde van bilaterale of multilaterale internationale overeenkomsten
inzake de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
verzekeringsondernemingen.
TITEL IV
OVERGANGSBEPALINGEN EN DIVERSE BEPALINGEN
Artikel 33
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die
op het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoeringvan deze richtlijn in één of meer van de in de bijlage bedoelde branches
werkzaam zijn op hun grondgebied, een termijn van vijf jaar,
aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van deze richtlijn, omaan de artikelen 18, 19 en 20 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:
a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van de
termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledig hebben
gevormd, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaar toestaan,mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij voornemens zijnte treffen om de marge te bereiken, overeenkomstig artikel 24 tergoedkeuring aan de toezichthoudende autoriteiten hebben voorge-legd;
b) met uitzondering van de in artikel 3, punt 2, tweede streepje, tweede
zin, genoemde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschappijen,de in het eerste lid van dit artikel genoemde ondernemingen waarvanna het verstrijken van de termijn van vijf jaar de krachtens artikel 19te vormen solvabiliteitsmarge, zonder aftrek van de herverzekering,het in artikel 20, lid 2, sub a) en b), bedoelde minimum van het1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 27
▼B
▼B
garantiefonds niet bereikt, ontheffen van de verplichting het fonds te
vormen vóór het einde van het boekjaar waarvoor genoemd bedragdit minimum bereikt.
De aldus aan deze ondernemingen toegestane maximumtermijn om
dit minimum te vormen mag hoogstens tien jaar bedragen te rekenenvanaf de kennisgeving van deze richtlijn.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden in de
zin van artikel 8, lid 2, of artikel 10, kunnen dit slechts doen indien zijonverwijld voldoen aan de in deze richtlijn vervatte voorschriften.
4. Ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in
artikel 8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgeving van
deze richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm die zij ophet ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen. Deondernemingen die in het Verenigd Koninkrijk zijn opgericht „by RoyalCharter”, „by Private Act”of „by Special Public Act” mogen hun bedrijfin hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen die
zij ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van de Commissie.
5. Ondernemingen welke overeenkomstig hun doelstelling de levens-
verzekering beoefenen en spaartransacties verrichten, kunnen met deze
werkzaamheden doorgaan, maar moeten de spaarverrichtingen beëin-digen binnen een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de kennisgevingvan deze richtlijn. Bij wijze van uitzondering kunnen de AlgemeneSpaar- en Lijfrentekas (ASLK) in België, de maatschappijen welke zijn„registered under the Friendly Societies Acts” in het Verenigd Konink-
rijk en de „Banca nazionale delle communicazioni” in Italië, de
werkzaamheden voortzetten welke zij op het tijdstip van de kennis-geving van de richtlijn verrichten.
6. Ondernemingen die de werkzaamheden „schadeverzekering” en
„levensverzekering” gelijktijdig uitoefenen onder de voorwaarden vanartikel 13, beschikken over een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf dekennisgeving van deze richtlijn, om aan artikel 14 te voldoen.
7. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 17 tot
en met 20 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten een
einde aan de krachtens hun huidige regeling gestelde beperkendemaatregelen zoals hypotheken, depots of waarborgen.
Artikel 34
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van deuitvoeringsmaatregelen van deze richtlijn in één of meer van de in debijlagen bedoelde branches werkzaam zijn, en hun werkzaamheden nietuitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogste vijfjaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, om
aan de voorwaarden van artikel 29 te voldoen.
Artikel 36
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 32 met een derde land afgesloten overeenkomst,
en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenenvanaf de kennisgeving van deze richtlijn, kan elke Lid-Staat voor deondernemingen van dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd, metbetrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technische
voorzieningen, met inbegrip van de wiskundige voorzieningen, de
regeling handhaven welke op 1 januari 1979 daarop van toepassing was,mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvan in kennis stelt enniet de grenzen overschrijdt van de versoepelingen die krachtens artikel17, lid 2, worden toegestaan ten gunste van de ondernemingen van Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 28
▼M2
▼B
▼B
Artikel 37
1. Indien een Lid-Staat van zijn onderdanen een bewijs van
betrouwbaarheiden het bewijs d at er voorheen geen faillissement heeft
plaatsgehad of slechts één van deze twee bewijzen eist, aanvaardt dezeLid-Staat als voldoende bewijs voor de onderdanen van de overige Lid-Staten het overleggen van een uittreksel uit het strafregister of, bijontbreken daarvan, van een door een bevoegde rechterlijke of
overheidsinstantie van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst
afgegeven gelijkwaardig document, waaruit blijkt dat aan deze eisenis voldaan.
2. Wanneer het in lid 1 bedoelde document niet door de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst wordt afgegeven, kan dit worden vervangen
door een verklaring onder ede — of, in de Lid-Staten waar niet in een
eed is voorzien, door een plechtige verklaring — welke door debetrokkene wordt afgelegd ten overstaan van een bevoegde rechterlijkeof overheidsinstantie of, in voorkomend geval, van een notaris van deLid-Staat van oorsprong of van herkomst, die een attest afgeeft dat dezeeed of deze plechtige verklaring bewijskracht geeft. De verklaring dat er
geen faillissement heeft plaatsgehad, mag ook worden afgelegd ten
overstaan van een bevoegde beroeps- of bedrijfsorganisatie van diezelfde Staat.
3. De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen
bij overlegging niet ouder zijn dan drie maanden.
4. De Lid-Staten wijzen binnen een termijn van achttien maanden te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn de autoriteiten enorganisaties aan die bevoegd zijn voor de afgifte van de in de leden 1 en2 bedoelde documenten, en stellen de overige Lid-Staten en de
Commissie daarvan onverwijld in kennis.
Binnen deze zelfde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staten
en de Commissie tevens mede bij welke autoriteiten en organisaties dein dit artikel bedoelde documenten tot staving van het verzoek om op hetgrondgebied van deze Lid-Staat de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden
te mogen uitoefenen, moeten worden ingediend.
TITEL V
SLOTBEPALINGEN
Artikel 38
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijfbinnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden te
onderzoeken welke bij de toepassing van deze richtlijn mochten rijzen.
Artikel 39
1. Binnen zes jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving van deze
richtlijn, legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over degevolgen van de bij deze richtlijn ingevoerde financiële vereisten voor
de situatie van de verzekeringsmarkten van de Lid-Staten. Zo nodig legt
de Commissie, vóór het einde van de in artikel 33, lid 1, vastgesteldeovergangsperiode, de Raad tussentijdse verslagen voor.
2. Na afloop van een periode van tien jaar, te rekenen vanaf de
kennisgeving van deze richtlijn, legt de Commissie aan de Raad een
verslag voor betreffende de verrichtingen van de twee soortenondernemingen die binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen,namelijk enerzijds de ondernemingen die gelijktijdig de werkzaamhedenwelke onder het toepassingsgebied van de eerste coördinatierichtlijn„schadeverzekering” vallen, en de onder deze richtlijn vallende werk-
zaamheden uitoefenen, en anderzijds de ondernemingen die uitsluitend
de onder deze richtlijn vallende werkzaamheden verrichten.
3. De Raad gaat om de twee jaar op voorstel van de Commissie over
tot onderzoek naar, en in voorkomend geval, tot herziening van de in derichtlijn in rekeneenheden uitgedrukte bedragen waarbij rekening wordt1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 29
▼B
gehouden met de ontwikkeling van de economische en monetaire
toestand in de Gemeenschap. De Commissie legt de Raad haar eerstevoorstel dienaangaande voor tegelijk met een voorstel betreffende
schadeverzekering, als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 76/580/EEG(
1)
en wel uiterlijk vier jaar na de kennisgeving van deze richtlijn.
Artikel 40
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften overeenkomstig
deze richtlijn binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan enstellen de Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis. Dealdus gewijzigde voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na diekennisgeving toegepast, onder voorbehoud van de artikelen 33 tot en
met 36.
Artikel 41
Na de kennisgeving van deze richtlijn stellen de Lid-Staten de
Commissie in kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke of
bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het door deze richtlijnbestreken gebiedvaststellen.
Artikel 42
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 30
(1) PB nr. L 189 van 13. 7. 1976, blz. 13.
▼B
BIJLAGE
Indeling per branche
I. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a), b) en c),
uitgezonderd die onder II en III.
II. Verzekeringen in verbandmet huwelijk en geboorte.
III. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b), welke
verbonden zijn met beleggingsfondsen.
IV. „Permanent health insurance” als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub d).
V. Tontineverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a).
VI. Kapitalisatieverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub b).
VII. Verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen als bedoeld
in artikel 1, punt 2, sub c) en d).
VIII. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub e).
IX. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 3.1979L0267 — NL — 21.11.1992 — 004.001 — 31