2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VERORDENING (EG) Nr. 1347/2000 VAN DE RAAD
van 29 mei 2000
betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijks-
zaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen
(PB L 160 van 30.6.2000, blz. 19)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Verordening (EG) nr. 1185/2002 van de Commissie van 1 juli 2002 L 173 3 3.7.2002
Gewijzigd bij:
►A1Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Repu-
bliek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de RepubliekLetland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de RepubliekMalta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse
Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese
Unie is gegrondL 236 33 23.9.2003
▼B
VERORDENING (EG) Nr. 1347/2000 VAN DE RAAD
van 29 mei 2000
betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging
van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verant-
woordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, enmet name op artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 1,
Gezien het voorstel van de Commissie (
1),
Gezien het advies van het Europees Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende hetgeen volgt:
(1)De lidstaten stellen zich ten doel een ruimte van vrijheid, veilig-
heid en rechtvaardigheid te handhaven en te ontwikkelen waarinhet vrije verkeer van personen gewaarborgd is. Met het oog opde geleidelijke totstandbrenging van een dergelijke ruimte neemtde Gemeenschap onder meer de maatregelen op het gebied vande justitiële samenwerking in burgerlijke zaken die nodig zijn
voor de goede werking van de interne markt.
(2)Voor de goede werking van de interne markt is het nodig het
vrije verkeer van beslissingen in burgerlijke zaken te verbeterenen te versnellen.
(3)Dit onderwerp valt thans onder artikel 65 van het Verdrag.
(4)De verschillen in sommige nationale regels inzake bevoegdheiden erkenning belemmeren het vrije verkeer van personen en de
goede werking van de interne markt. Het is derhalve gerecht-
vaardigd de regels inzake jurisdictiegeschillen op het gebiedvan huwelijkszaken en zaken betreffende ouderlijke verantwoor-delijkheid eenvormig te maken, zodat dankzij eenvoudigerformaliteiten de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen
sneller en gemakkelijker verlopen.
(5)Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredig-
heidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag,kunnen de doelstellingen van deze verordening niet voldoendedoor de lidstaten worden verwezenlijkt en kunnen zij derhalvebeter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. De onderha-
vige verordening gaat niet verder dan nodig is om deze
doelstellingen te bereiken.
(6)De Raad heeft bij akte van 28 mei 1998(4) de tekst van een
verdrag betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuit-voerlegging van beslissingen in huwelijkszaken vastgesteld enheeft aanbevolen dat de lidstaten dit verdrag overeenkomstig
hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen aannemen. De
continuïteit van de bij de sluiting van dit verdrag bereikte resul-taten moet worden gewaarborgd. In deze verordening wordt deinhoud van het verdrag grotendeels overgenomen maar dezeverordening bevat een aantal nieuwe bepalingen, teneinde desamenhang met een aantal bepalingen van het voorstel voor een
verordening betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handels-zaken te waarborgen.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 2
(1) PB C 247 van 31.8.1999, blz. 1.
(2) Advies uitgebracht op 17 november 1999 (nog niet verschenen in het Publi-
catieblad).
(3) PB C 368 van 20.12.1999, blz. 23.
(4) PB C 221 van 16.7.1998, blz. 1. Op de dag van de opstelling van het
verdrag heeft de Raad kennis genomen van het toelichtend verslag van
professor Alegría Borrás. Dit toelichtend verslag staat op blz. 27 van
genoemd Publicatieblad.
▼B
(7)Ter verwezenlijking van het beoogde vrije verkeer van beslis-
singen in huwelijkszaken en zaken betreffende ouderlijke
verantwoordelijkheid binnen de Gemeenschap is het noodzake-lijk en passend dat de grensoverschrijdende erkenning van debevoegdheid en van de beslissingen inzake de ontbinding vande huwelijksband en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheidvoor gemeenschappelijke kinderen door een bindend en in alle
lidstaten rechtstreeks toepasselijk communautair instrument
wordt geregeld.
(8)Deze verordening dient te voorzien in samenhangende eneenvormige maatregelen voor een zo groot mogelijk personen-verkeer. Derhalve is het noodzakelijk de verordening tevens toete passen ten aanzien van de onderdanen van derde landen dieeen voldoende sterke band met het grondgebied van een van de
lidstaten hebben, overeenkomstig de in deze verordening opge-
nomen bevoegdheidscriteria.
(9)Zowel burgerlijke rechtsvorderingen als buitengerechtelijkeprocedures die voor huwelijkszaken in bepaalde lidstaten zijntoegestaan, moeten onder deze verordening vallen, met uitzonde-ring van procedures van louter godsdienstige aard. Daarom moetworden bepaald dat onder de termen „rechter” en „rechterlijkeinstantie” alle rechterlijke en andere instanties worden verstaan
die in de lidstaten inzake huwelijkszaken bevoegd zijn.
(10)Deze verordening heeft alleen betrekking op procedures betref-fende echtscheiding, scheiding van tafel en bed of
nietigverklaring van het huwelijk. De erkenning van beslissingendient derhalve niet te gelden voor vraagstukken zoals de schuldvan de echtgenoten, het huwelijksgoederenrecht, alimentatiever-plichtingen of andere bijkomende maatregelen, ook al houdendeze met bovengenoemde procedures verband.
(11)Deze verordening is van toepassing op de ouderlijke verantwoor-delijkheid voor gemeenschappelijke kinderen in zaken die nauw
verband houden met procedures inzake echtscheiding, scheiding
van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk.
(12)De gekozen bevoegdheidscriteria moeten steunen op het beginseldat er een reëel aanknopingspunt moet bestaan tussen de belang-hebbende en de lidstaat die de bevoegdheid uitoefent. Het besluitom bepaalde criteria op te nemen, houdt verband met het feit datdeze in verscheidene interne rechtssystemen worden gehanteerd
en door de andere lidstaten worden aanvaard.
(13)Een van de gevaren waarmee bij de bescherming van gemeen-schappelijke kinderen bij huwelijkscrisissen rekening moet
worden gehouden is het gevaar dat een van de ouders het kindnaar een ander land meeneemt. De fundamentele belangen vande kinderen moeten derhalve worden beschermd, in hetbijzonder overeenkomstig het Verdrag van 's-Gravenhage van25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van
internationale ontvoering van kinderen. De geoorloofde gewone
verblijfplaats wordt daarom als criterium gehandhaafd in degevallen waarin zich, doordat het kind zonder wettige redenmeegenomen is of niet teruggekeerd is, een feitelijke wijzigingvan de gewone verblijfplaats heeft voorgedaan.
(14)Deze verordening belet de rechters van een lidstaat niet om inspoedeisende gevallen voorlopige of bewarende maatregelen te
nemen ten aanzien van zich in die staat bevindende personen of
eigendom.
(15)Met „beslissing” worden alleen positieve uitspraken bedoeld, datwil zeggen uitspraken die tot echtscheiding, scheiding van tafelen bed of nietigverklaring van het huwelijk hebben geleid. Inde lidstaat van oorsprong verleden en uitvoerbare authentiekeakten worden met deze beslissingen gelijkgesteld.
(16)De erkenning en de tenuitvoerlegging van door de rechterlijkeinstanties in de lidstaten gegeven beslissingen moeten berustenop het beginsel van onderling vertrouwen. De gronden voor2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 3
▼B
niet-erkenning zijn tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt.
Deze procedures voor niet-erkenning moeten bepalingenbevatten om de eerbiediging van de openbare orde in de aange-
zochte lidstaat en de rechten van de verdediging en van de
betrokkenen, met inbegrip van de individuele rechten van elkbetrokken kind, te waarborgen en te voorkomen dat onverenig-bare beslissingen worden erkend.
(17)De aangezochte lidstaat toetst noch de bevoegdheid van delidstaat van oorsprong, noch de juistheid van de beslissing.
(18)In een lidstaat mag geen procedure worden geëist voor deaanpassing van de akten van de burgerlijke stand op grond vaneen in een andere lidstaat gegeven definitieve beslissing terzake.
(19)De in 1931 door de Noordse staten gesloten overeenkomst moet,binnen de grenzen van deze verordening, van toepassing kunnen
zijn.
(20)Spanje, Italië en Portugal hadden concordaten gesloten voordat
de onder deze verordening vallende onderwerpen in het Verdrag
werden opgenomen; voorkomen moet worden dat deze lidstaten
hun internationale verbintenissen met de Heilige Stoel schenden.
(21)De lidstaten zijn vrij onderling uitvoeringsbepalingen voor dezeverordening vast te stellen zolang daartoe geen communautairemaatregelen zijn getroffen.
(22)De bijlagen I tot en met III betreffende de rechterlijke instantiesen de rechtsmiddelen dienen op basis van de door de betrokkenlidstaat doorgegeven wijzigingen door de Commissie te wordengewijzigd. Wijzigingen in de bijlagen IV en V dienen te worden
aangenomen overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad
van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor deuitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbe-voegdheden (
1).
(23)De Commissie moet uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtredingvan deze verordening de toepassing ervan onderzoeken omzonodig wijzigingen voor te stellen.
(24)Het Verenigd Koninkrijk en Ierland hebben, overeenkomstigartikel 3 van het protocol over de positie van het VerenigdKoninkrijk en Ierland in de bijlage bij het Verdrag betreffende
de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap, kennis gegeven van hun wens om deel te nemenaan de aanneming en de toepassing van deze verordening.
(25)Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van hetprotocol over de positie van Denemarken in de bijlage bij hetVerdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprich-ting van de Europese Gemeenschap, niet deel aan de aannemingvan deze verordening en is derhalve daardoor niet gebonden en
niet gehouden die toe te passen,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
TOEPASSINGSGEBIED
Artikel 1
1. Deze verordening is van toepassing op:
a) burgerlijke rechtsvorderingen tot echtscheiding, scheiding van tafel
en bed of nietigverklaring van het huwelijk;
b) burgerlijke rechtsvorderingen betreffende de ouderlijke verantwoor-
delijkheid voor gemeenschappelijke kinderen van de echtgenoten ter2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 4
(1) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.
▼B
gelegenheid van de onder a) bedoelde rechtsvorderingen betreffende
het huwelijk.
2. Met gerechtelijke procedures worden gelijkgesteld de andere in
een lidstaat officieel erkende procedures. Onder „rechter” en „rechter-lijke instantie” worden alle terzake bevoegde instanties in de lidstatenverstaan.
3. In deze verordening wordt onder „lidstaat” verstaan alle lidstaten
waarop deze verordening van toepassing is, met uitzondering van hetKoninkrijk Denemarken.
HOOFDSTUK II
RECHTERLIJKE BEVOEGDHEID
Afdeling 1
Algemene bepalingen
Artikel 2
Echtscheiding, scheiding van tafel en bed en nietigverklaring van
het huwelijk
1. Terzake van echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietig-
verklaring van het huwelijk zijn bevoegd de rechterlijke instanties van
de lidstaat:
a) op het grondgebied waarvan:
— de echtgenoten hun gewone verblijfplaats hebben, of
— zich de laatste gewone verblijfplaats van de echtgenoten bevindt
indien een van hen daar nog verblijft, of
— de verweerder zijn gewone verblijfplaats heeft, of— in geval van een gemeenschappelijk verzoek, zich de gewone
verblijfplaats van een van de echtgenoten bevindt, of
— zich de gewone verblijfplaats van de verzoeker bevindt indien
hij daar sedert ten minste een jaar onmiddellijk voorafgaand
aan het verzoek verblijft, of
— zich de gewone verblijfplaats van de verzoeker bevindt indien
hij daar sedert ten minste zes maanden onmiddellijk voorafgaandaan het verzoek verblijft, en hetzij onderdaan van de betrokkenlidstaat is, hetzij, in het geval van het Verenigd Koninkrijk en
Ierland, daar zijn „domicile” (woonplaats) heeft;
b) waarvan beide echtgenoten de nationaliteit hebben, of, in het geval
van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, waar beide echtgenoten hun
„domicile” (woonplaats) hebben.
2. Voor de toepassing van deze verordening betekent „woonplaats”
hetzelfde als „woonplaats uit hoofde van de rechtsstelsels van hetVerenigd Koninkrijk en Ierland”.
Artikel 3
Ouderlijke verantwoordelijkheid
1. De rechterlijke instanties van een lidstaat zijn, in de uitoefening
van hun bevoegdheid overeenkomstig artikel 2 terzake van een verzoek
tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het
huwelijk, bevoegd terzake van de ouderlijke verantwoordelijkheid vooreen gemeenschappelijk kind van de echtgenoten dat gewoonlijk in dielidstaat verblijft.
2. Indien het kind niet gewoonlijk in de in lid 1 bedoelde lidstaat
verblijft, zijn de rechterlijke instanties van die lidstaat bevoegd wat
betreft de ouderlijke verantwoordelijkheid, mits het kind gewoonlijk ineen van de lidstaten verblijft en:
a) ten minste een van de echtgenoten de ouderlijke verantwoordelijk-
heid voor het kind draagt, en2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 5
▼B
b) de bevoegdheid van de rechterlijke instanties door de echtgenoten is
aanvaard en door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd.
3. De in de leden 1 en 2 bedoelde instanties zijn bevoegd:
a) totdat de beslissing houdende toewijzing of afwijzing van het
verzoek tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigver-
klaring van het huwelijk definitief is geworden, of
b) ingeval een procedure over de ouderlijke verantwoordelijkheid
aanhangig is op het onder a) bedoelde tijdstip, totdat een beslissingin die procedure definitief is geworden, of
c) totdat de onder a) en b) bedoelde procedures om een andere reden
een einde hebben genomen.
Artikel 4
Ontvoering van kinderen
De bevoegde rechterlijke instanties in de zin van artikel 3 oefenen hun
bevoegdheid uit overeenkomstig het Verdrag van 's-Gravenhage van25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van interna-tionale ontvoering van kinderen, met name de artikelen 3 en 16.
Artikel 5
Tegenvorderingen
De rechterlijke instantie waarbij het bodemgeschil op grond van de
artikelen 2, 3 en 4 aanhangig is, is ook bevoegd kennis te nemen van
tegenvorderingen die onder deze verordening vallen.
Artikel 6
Omzetting van scheiding van tafel en bed in echtscheiding
Onverminderd artikel 2 is de rechterlijke instantie van een lidstaat die
een beslissing inzake scheiding van tafel en bed heeft gegeven, ook
bevoegd om die scheiding om te zetten in echtscheiding, indien dewet van die lidstaat daarin voorziet.
Artikel 7
Exclusieve aard van de bevoegdheden van de artikelen 2 tot en met
6
Een echtgenoot die:
a) zijn gewone verblijfplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat,
of
b) onderdaan is van een lidstaat of, in het geval van het Verenigd
Koninkrijk en Ierland, zijn „domicile” (woonplaats) op het grondge-
bied van een van die lidstaten heeft,
kan alleen krachtens de artikelen 2 tot en met 6 voor de rechterlijke
instanties van een andere lidstaat worden gedaagd.
Artikel 8
Residuele bevoegdheden
1. Voorzover geen rechterlijke instantie van een lidstaat krachtens
de artikelen 2 tot en met 6 bevoegd is, wordt de bevoegdheid in elkelidstaat beheerst door de wet van die staat.
2. Een onderdaan van een lidstaat die zijn gewone verblijfplaats
heeft op het grondgebied van een andere lidstaat kan, evenals de onder-
danen van die staat, een beroep doen op de daar geldende
bevoegdheidsregels tegenover een verweerder die zijn gewone verblijf-plaats niet op het grondgebied van een lidstaat heeft en die niet hetzijde nationaliteit van een lidstaat heeft hetzij, in het geval van hetVerenigd Koninkrijk en Ierland, zijn „domicile” (woonplaats) op het
grondgebied van een van deze staten heeft.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 6
▼B
Afdeling 2
Toetsing van de bevoegdheid en de ontvankelijkheid
Artikel 9
Toetsing van de bevoegdheid
De rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij een zaak aanhangig is
gemaakt waarvoor krachtens deze verordening niet deze rechterlijkeinstantie, maar een rechterlijke instantie van een andere lidstaat
bevoegd is, verklaart zich ambtshalve onbevoegd.
Artikel 10
Toetsing van de ontvankelijkheid
1. Wanneer een verweerder die zijn gewone verblijfplaats heeft in
een andere staat dan de lidstaat waar de zaak is aangebracht, niet
verschijnt, is de bevoegde rechterlijke instantie verplicht haar uitspraak
aan te houden zolang niet vaststaat dat de verweerder in de gelegenheidis gesteld het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zotijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, te ontvangen, ofdat daartoe al het nodige is gedaan.
2. Artikel 19 van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van
29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstatenvan gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of inhandelszaken (
1) wordt toegepast in plaats van het bepaalde in lid 1,
indien de toezending van de ene lidstaat naar de andere van het stuk
dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk overeenkomstig het
bepaalde in deze verordening moest geschieden.
3. Indien de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de
Raad niet van toepassing is, wordt artikel 15 van het Verdrag van 's-Gravenhage van 15 november 1965 inzake de betekening en de kennis-
geving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke en in handelszaken toegepast indien de toezen-ding van het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk,overeenkomstig dat verdrag moest geschieden.
Afdeling 3
Aanhangigheid en onderling afhankelijke vorderingen
Artikel 11
1. Wanneer bij rechterlijke instanties van verschillende lidstaten
tussen dezelfde partijen vorderingen aanhangig zijn, welke hetzelfdeonderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten, houdt de rechter-lijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, haar uitspraak
ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van de rechterlijke instantie
waarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat.
2. Wanneer vorderingen tot echtscheiding, scheiding van tafel en
bed of nietigverklaring van het huwelijk bij rechterlijke instanties vanverschillende lidstaten tussen dezelfde partijen aanhangig zijn die niet
hetzelfde onderwerp of dezelfde oorzaak hebben, houdt de rechterlijke
instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, haar uitspraakambtshalve aan totdat de bevoegdheid van de rechterlijke instantiewaarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat.
3. Wanneer de bevoegdheid van de rechterlijke instantie waarbij de
zaak het eerst is aangebracht, vaststaat, verwijst de rechterlijke instantie
waarbij de zaak het laatst is aangebracht, partijen naar die rechterlijkeinstantie.
In dat geval kan de partij die de vordering aanhangig heeft gemaakt bij
de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, de2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 7
(1) Zie bladzijde 37 van dit Publicatieblad.
▼B
vordering aanhangig maken bij de rechterlijke instantie waarbij de zaak
het eerst is aangebracht.
4. Voor de toepassing van dit artikel wordt een zaak geacht te zijn
aangebracht bij een rechterlijke instantie:
a) op het tijdstip waarop het stuk dat het geding inleidt of een gelijk-
waardig stuk bij de rechterlijke instantie wordt ingediend, mits deeiser vervolgens niet heeft nagelaten te doen wat hij met het oog
op de betekening of de kennisgeving van het stuk aan de verweerder
moest doen, of
b) indien het stuk betekend of meegedeeld moet worden voordat het bij
de rechterlijke instantie wordt ingediend, op het tijdstip waarop de
autoriteit die verantwoordelijk is voor de betekening of de kennisge-ving het stuk ontvangt, mits de eiser vervolgens niet heeft nagelatente doen wat hij met het oog op de indiening van het stuk bij derechterlijke instantie moest doen.
Afdeling 4
Voorlopige en bewarende maatregelen
Artikel 12
In spoedeisende gevallen staan de bepalingen van deze verordening er
niet aan in de weg dat de rechterlijke instanties van een lidstaat betref-fende de personen of de goederen die zich in die staat bevinden
voorlopige of bewarende maatregelen nemen waarin de wetgeving van
die lidstaat voorziet, zelfs indien een rechterlijke instantie van eenandere lidstaat krachtens deze verordening bevoegd is van het bodem-geschil kennis te nemen.
HOOFDSTUK III
ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING
Artikel 13
Omschrijving van het begrip „beslissing”
1. In deze verordening wordt onder „beslissing” verstaan een door
een rechter van een lidstaat uitgesproken echtscheiding, scheiding vantafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk, alsmede een ter gele-genheid daarvan gegeven beslissing over de ouderlijkeverantwoordelijkheid van de echtgenoten, ongeacht de benaming van
die beslissing, zoals arrest, vonnis of beschikking.
2. De bepalingen van dit hoofdstuk zijn ook van toepassing op het
bepalen van de hoogte van de proceskosten uit hoofde van proceduresdie krachtens deze verordening zijn aangespannen en op de tenuitvoer-legging van elke beslissing over die kosten.
3. Voor de toepassing van deze verordening worden authentieke
akten, verleden en uitvoerbaar in een lidstaat, en gerechtelijke schik-kingen die in de loop van een geding tot stand zijn gekomen en dieuitvoerbaar zijn in de lidstaat van herkomst, onder dezelfde voor-waarden erkend en uitvoerbaar verklaard als de in lid 1 bedoelde
beslissingen.
Afdeling 1
Erkenning
Artikel 14
Erkenning van een beslissing
1. De in een lidstaat gegeven beslissingen worden in de andere
lidstaten zonder vorm van proces erkend.
2. Inzonderheid is er, onverminderd lid 3, geen bijzondere procedure
vereist om de akten van de burgerlijke stand van een lidstaat aan tepassen overeenkomstig een in een andere lidstaat gegeven beslissing2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 8
▼B
houdende echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring
van het huwelijk, waartegen volgens de wet van de lidstaat geen rechts-middel meer openstaat.
3. Elke belanghebbende kan overeenkomstig de procedures van de
afdelingen 2 en 3 van dit hoofdstuk verzoeken dat de beslissing al danniet wordt erkend.
4. Indien de erkenning van een beslissing voor de rechter van een
lidstaat bij wege van tussenvordering wordt opgeworpen, kan dierechter uitspraak doen.
Artikel 15
Weigeringsgronden
1. Een beslissing ter zake van echtscheiding, scheiding van tafel en
bed of nietigverklaring van het huwelijk wordt niet erkend:
a) indien de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van
de aangezochte lidstaat;
b) indien het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet
regelmatig en zo tijdig en op een zodanige wijze als met het oog op
zijn verdediging nodig was, aan de verweerder tegen wie verstekwerd verleend, is betekend of meegedeeld, tenzij vaststaat dat hijondubbelzinnig met de beslissing instemt;
c) indien zij onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de
aangezochte lidstaat gegeven beslissing; of
d) indien zij onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een
andere lidstaat of een derde staat tussen dezelfde partijen isgegeven, mits de vroegere beslissing voldoet aan de voorwaardenvoor erkenning in de aangezochte lidstaat.
2. Een beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid van
de echtgenoten die ter gelegenheid van een rechtsvordering betreffendehet huwelijk als bedoeld in artikel 13 is gegeven, wordt niet erkend:
a) indien de erkenning, gelet op het belang van het kind, kennelijk
strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat;
b) behalve in spoedeisende gevallen, indien zij is gegeven zonder dat
het kind, in strijd met de fundamentele procesregels van de aange-
zochte lidstaat, de gelegenheid heeft gekregen te worden gehoord;
c) indien het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet
regelmatig en zo tijdig en op een zodanige wijze als met het oog op
zijn verdediging nodig was, aan de persoon tegen wie verstek werdverleend, is betekend of meegedeeld, tenzij vaststaat dat dezepersoon ondubbelzinnig met de beslissing instemt;
d) ten verzoeke van eenieder die beweert dat de beslissing in de weg
staat aan de uitoefening van zijn ouderlijke verantwoordelijkheid,indien zij is gegeven zonder dat die persoon de gelegenheid heeftgekregen te worden gehoord;
e) indien zij onverenigbaar is met een latere beslissing betreffende de
ouderlijke verantwoordelijkheid, die in de aangezochte lidstaat is
gegeven; of
f) indien zij onverenigbaar is met een latere beslissing betreffende de
ouderlijke verantwoordelijkheid, die in een andere lidstaat of in een
derde land van de gewone verblijfplaats van het kind is gegeven,
mits die latere beslissing voldoet aan de voorwaarden voor erken-ning in de aangezochte lidstaat.
Artikel 16
Overeenkomst met derde staten
Een rechterlijke instantie van een lidstaat heeft, op grond van een over-
eenkomst betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging vanbeslissingen, de mogelijkheid een in een andere lidstaat gegeven beslis-sing niet te erkennen indien in een in artikel 8 bedoeld geval de2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 9
▼B
beslissing slechts gegrond kon worden op andere bevoegdheidsgronden
dan die van de artikelen 2 tot en met 7.
Artikel 17
Geen controle van de bevoegdheid van de oorspronkelijke rechter
De bevoegdheid van de rechter van de lidstaat van herkomst mag niet
worden getoetst. De bevoegdheidsregels in de artikelen 2 tot en met 8
betreffen niet de openbare orde als bedoeld in artikel 15, lid 1, onder a),
en lid 2, onder a).
Artikel 18
Verschillen in de toepasselijke wet
De erkenning van een beslissing ter zake van echtscheiding, scheiding
van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk kan niet wordengeweigerd omdat zij volgens de wet van de aangezochte lidstaat niet opdezelfde gronden gegeven had kunnen zijn.
Artikel 19
Geen onderzoek van de juistheid
In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van
de beslissing.
Artikel 20
Aanhouding van de uitspraak
1. De rechterlijke instantie van een lidstaat, waarbij de erkenning
van een in een andere lidstaat gegeven beslissing wordt ingeroepen,
kan haar uitspraak aanhouden, indien tegen deze beslissing een gewoonrechtsmiddel is aangewend.
2. De rechterlijke instantie van een lidstaat, waarbij de erkenning
wordt ingeroepen van een in Ierland of het Verenigd Koninkrijk
gegeven beslissing, waarvan de tenuitvoerlegging door een daartegenaangewend rechtsmiddel in de lidstaat van herkomst is geschorst, kanhaar uitspraak aanhouden.
Afdeling 2
Tenuitvoerlegging
Artikel 21
Uitvoerbare beslissingen
1. De beslissingen inzake de uitoefening van de ouderlijke verant-
woordelijkheid over een gemeenschappelijk kind van de partijen,welke in een lidstaat gegeven zijn en daar uitvoerbaar zijn, en betekendzijn, worden in een andere lidstaat ten uitvoer gelegd, nadat zij aldaar,op verzoek van een belanghebbende partij, uitvoerbaar zijn verklaard.
2. In het Verenigd Koninkrijk worden deze beslissingen in Engeland
en Wales, in Schotland of in Noord-Ierland echter eerst ten uitvoergelegd na op verzoek van een belanghebbende in het betrokken deelvan het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging geregistreerd tezijn.
Artikel 22
Relatief bevoegde rechterlijke instantie
1. Het verzoek om een verklaring van tenuitvoerlegging wordt
gericht tot de in de lijst van bijlage I genoemde rechterlijke instantie.
2. De plaatselijke rechterlijke instantie is die van de gewone
verblijfplaats van de persoon tegen wie de tenuitvoerlegging wordtgevraagd, of van de gewone verblijfplaats van een kind waarop hetverzoek betrekking heeft.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 10
▼B
Wanneer geen van de in de vorige alinea genoemde plaatsen kan
worden gevonden in de lidstaat waar de tenuitvoerlegging wordtgevraagd, is de plaatselijke rechterlijke instantie die van de plaats van
tenuitvoerlegging.
3. Voor de in artikel 14, lid 3, bedoelde procedures wordt de plaat-
selijke rechterlijke instantie bepaald overeenkomstig het nationale rechtvan de lidstaat waarin een verzoek tot erkenning of niet-erkenningwordt aangebracht.
Artikel 23
Vereisten
1. De vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden door de
wet van de aangezochte lidstaat vastgesteld.
2. De verzoeker moet binnen het rechtsgebied van de rechterlijke
instantie die van het verzoek kennis neemt, woonplaats kiezen. Kentde wetgeving van de aangezochte lidstaat echter geen woonplaatskeuze,dan wijst de verzoeker een procesgemachtigde aan.
3. Bij het verzoek worden de in de artikelen 32 en 33 genoemde
documenten gevoegd.
Artikel 24
Beslissing van de rechterlijke instantie
1. De rechterlijke instantie tot welke het verzoek is gericht, doet
onverwijld uitspraak. De persoon tegen wie de tenuitvoerlegging wordtgevraagd, wordt in deze stand van de procedure niet gehoord.
2. Het verzoek kan slechts om een van de in de artikelen 15, 16 en
17 genoemde redenen worden afgewezen.
3. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juist-
heid van de beslissing.
Artikel 25
Mededeling van de beslissing
De op het verzoek gegeven beslissing wordt door de griffier onverwijld
ter kennis van de verzoeker gebracht op de in de wetgeving van de
aangezochte lidstaat bepaalde wijze.
Artikel 26
Rechtsmiddelen tegen de beslissing die de tenuitvoerlegging
toestaat
1. Elke partij kan een rechtsmiddel instellen tegen de toepassing van
een verklaring van tenuitvoerlegging.
2. Het rechtsmiddel wordt ingesteld bij de in de lijst van bijlage II
genoemde rechterlijke instantie.
3. Het rechtsmiddel wordt ingesteld volgens de regels van de proce-
dure op tegenspraak.
4. Indien het rechtsmiddel door de verzoeker voor de verklaring van
tenuitvoerlegging wordt ingesteld, wordt de partij tegen wie de tenuit-voerlegging wordt gevraagd, verzocht te verschijnen voor derechterlijke instantie waarbij het rechtsmiddel is ingesteld. Indien dezepersoon zulks nalaat, zijn de bepalingen van artikel 10 van toepassing.
5. Het rechtsmiddel tegen een verklaring van tenuitvoerlegging moet
worden ingesteld binnen een maand na de betekening. Indien de partij
tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, gewoonlijk verblijft in
een andere lidstaat dan die waarin de verklaring van tenuitvoerleggingis gegeven, bedraagt de termijn voor het instellen van het rechtsmiddeltwee maanden, vanaf de datum van betekening aan haarzelf of haarverblijfplaats. De termijn mag niet op grond van de afstand wordenverlengd.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 11
▼B
Artikel 27
Bevoegdheid ter zake van rechtsmiddelen en hogere voorziening
Tegen de op het rechtsmiddel gegeven beslissing kunnen slechts de in
bijlage III genoemde middelen worden aangewend.
Artikel 28
Aanhouding van de uitspraak
1. De rechter die oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de
artikelen 26 en 27, kan op verzoek van de partij tegen wie de tenuit-
voerlegging wordt gevraagd, zijn uitspraak aanhouden indien tegen dein den vreemde gegeven beslissing in de lidstaat van herkomst eengewoon rechtsmiddel is aangewend of indien de termijn daarvoor nogniet is verstreken; in dit laatste geval kan de rechter een termijn stellenbinnen welke het rechtsmiddel moet worden ingesteld.
2. Indien de beslissing in Ierland of het Verenigd Koninkrijk is
gegeven, wordt elk rechtsmiddel dat in de lidstaat van herkomst kan
worden ingesteld, voor de toepassing van lid 1 beschouwd als een
gewoon rechtsmiddel.
Artikel 29
Gedeeltelijke tenuitvoerlegging
1. Wanneer in de beslissing uitspraak is gedaan over meer dan één
punt van de vordering, en de tenuitvoerlegging niet voor het geheel kan
worden toegestaan, staat de rechter de tenuitvoerlegging toe voor één
of meer onderdelen daarvan.
2. De verzoeker kan vorderen dat het verlof tot tenuitvoerlegging
een gedeelte van de beslissing betreft.
Artikel 30
Rechtsbijstand
De verzoeker die in de lidstaat van herkomst in aanmerking kwam voor
gehele of gedeeltelijke kosteloze rechtsbijstand of vrijstelling vankosten en uitgaven, komt in de procedure, vermeld in de artikelen 22
tot en met 25, in aanmerking voor de meest gunstige bijstand of voor
de meest ruime vrijstelling die het recht van de aangezochte lidstaatkent.
Artikel 31
Zekerheid of depot
Aan de partij die in een lidstaat de tenuitvoerlegging vraagt van een in
een andere lidstaat gegeven beslissing, kan geen enkele zekerheid of
depot, onder welke benaming ook, worden opgelegd omdat:
a) zij geen gewone verblijfplaats heeft in de lidstaat die de tenuitvoer-
legging vraagt, of omdat
b) zij vreemdeling is of, in het geval dat het Verenigd Koninkrijk of
Ierland de tenuitvoerlegging vraagt, zij haar gewone verblijfplaatsniet in een van deze lidstaten heeft.
Afdeling 3
Gemeenschappelijke bepalingen
Artikel 32
Documenten
1. De partij die de erkenning van een beslissing inroept of aanvecht
of om een verklaring van uitvoerbaarheid verzoekt, moet overleggen:
a) een expeditie ervan die voldoet aan de voorwaarden nodig voor haar
echtheid, en2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 12
▼B
b) het in artikel 33 bedoelde certificaat.
2. Indien het een beslissing bij verstek betreft, moet de partij die de
erkenning inroept of om een verklaring van uitvoerbaarheid verzoekt,
voorts overleggen:
a) het origineel of een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van het
document waaruit blijkt dat het stuk dat de zaak heeft ingeleid, ofeen gelijkwaardig stuk aan de niet-verschenen partij is betekend ofmeegedeeld, of
b) een document waaruit blijkt dat de verweerder ondubbelzinnig met
de beslissing instemt.
Artikel 33
Andere documenten
De bevoegde rechter of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar
een beslissing is gegeven, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende
partij een certificaat af volgens het modelformulier in bijlage IV(beslissingen in huwelijkszaken) of bijlage V (beslissingen inzake deouderlijke verantwoordelijkheid).
Artikel 34
Ontbrekende documenten
1. Bij gebreke van overlegging van de in artikel 32, lid 1, onder b),
of in artikel 32, lid 2, bedoelde documenten kan de rechterlijkeinstantie voor de overlegging een termijn bepalen of gelijkwaardigedocumenten aanvaarden, dan wel, indien zij zich voldoende voorgelichtacht, van de overlegging vrijstelling verlenen.
2. Indien de rechterlijke instantie dit verlangt, wordt van de docu-
menten een vertaling overgelegd. De vertaling wordt gewaarmerkt
door degene die in een van de lidstaten daartoe gemachtigd is.
Artikel 35
Legalisatie of soortgelijke formaliteit
Geen enkele legalisatie of soortgelijke formaliteit mag worden geëist
met betrekking tot de documenten genoemd in de artikelen 32 en 33en in artikel 34, lid 2, alsook, in voorkomend geval, met betrekking
tot de procesvolmacht.
HOOFDSTUK IV
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 36
Verhouding tot andere instrumenten
1. Onverminderd het bepaalde in de artikelen 38 en 42 en in lid 2
van het onderhavige artikel, vervangt deze verordening tussen de
lidstaten de op het tijdstip van de inwerkingtreding ervan bestaandeverdragen en overeenkomsten tussen twee of meer lidstaten, die betrek-king hebben op onderwerpen welke in deze verordening zijn geregeld.
2. a) Finland en Zweden hebben de mogelijkheid te verklaren dat de
overeenkomst van 6 februari 1931 tussen Denemarken, Finland,
IJsland, Noorwegen en Zweden houdende internationaal-privaat-rechtelijke bepalingen ter zake van huwelijk, adoptie en voogdij,met bijbehorend slotprotocol, in hun onderlinge betrekkingengeheel of gedeeltelijk toepasselijk is in plaats van deze verorde-ning.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 13
▼B
Deze verklaringen worden als bijlage bij deze verordening in
hetPublicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendge-
maakt. Deze lidstaten kunnen te allen tijde verklaren daarvan
geheel of gedeeltelijk af te zien (1).
b) Het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit van
burgers van de Unie zal worden geëerbiedigd.
c) In alle toekomstige overeenkomsten tussen de in letter a)
genoemde lidstaten worden de bevoegdheidsregels die betrekking
hebben op een in deze verordening geregeld onderwerp in over-eenstemming gebracht met de regels van deze verordening.
d) Beslissingen die zijn gegeven in een van de Noordse staten die
de in letter a) bedoelde verklaring heeft afgelegd, uit hoofde van
een bevoegdheidsgrond die overeenkomt met een van de gronden
waarin hoofdstuk II van deze verordening voorziet, worden in deoverige lidstaten overeenkomstig de regels van hoofdstuk III vandeze verordening erkend en ten uitvoer gelegd.
3. Door de lidstaten wordt aan de Commissie:
a) een afschrift gezonden van de in lid 2, onder a) en c), bedoelde
overeenkomsten en ontwerp-overeenkomsten en van eenvormigewetten voor de uitvoering daarvan;
b) mededeling gedaan van elke opzegging van of wijziging in deze
overeenkomsten of eenvormige wetten.
Artikel 37
Verhouding tot bepaalde multilaterale verdragen
In de betrekkingen tussen de lidstaten, heeft deze verordening voorrang
boven de volgende verdragen, voorzover deze betrekking hebben op
onderwerpen die in deze verordening zijn geregeld:
— het Verdrag van 's-Gravenhage van 5 oktober 1961 betreffende de
bevoegdheid der autoriteiten en de toepasselijke wet inzake debescherming van minderjarigen,
— het Verdrag van Luxemburg van 8 september 1967 inzake de erken-
ning van beslissingen betreffende de huwelijksband,
— het Verdrag van 's-Gravenhage van 1 juni 1970 inzake de erkenning
van echtscheidingen en scheidingen van tafel en bed,
— het Europees Verdrag van 20 mei 1980 betreffende de erkenning en
de tenuitvoerlegging van beslissingen inzake het gezag overkinderen en betreffende het herstel van het gezag over kinderen,
— het Verdrag van 's-Gravenhage van 19 oktober 1996 inzake de
bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoer-legging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke
verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen,
op voorwaarde dat het kind gewoonlijk in een lidstaat verblijft.
Artikel 38
Werkingssfeer
1. De in artikel 36, lid 1, en artikel 37 bedoelde overeenkomsten en
verdragen blijven van kracht ten aanzien van onderwerpen waarop deze
verordening niet van toepassing is.
2. Zij blijven voort van kracht met betrekking tot vóór de inwer-
kingtreding van deze verordening gegeven beslissingen en verledenakten.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 14
(1) Deze verklaring is bij de aanneming van de verordening door geen van deze
lidstaten afgelegd.
▼B
Artikel 39
Overeenkomsten tussen lidstaten
1. Twee of meer lidstaten kunnen overeenkomsten sluiten of rege-
lingen treffen om deze verordening aan te vullen of de toepassingervan te vergemakkelijken.
De betrokken lidstaten dienen de Commissie:
a) een afschrift van deze ontwerp-overeenkomsten te bezorgen,
b) in te lichten over eventuele opzeggingen of wijzigingen van deze
overeenkomsten.
2. In deze overeenkomsten of regelingen kan in geen geval worden
afgeweken van de hoofstukken II en III.
Artikel 40
Verdragen met de Heilige Stoel
1. Deze verordening laat onverlet het op 7 mei 1940 te Vaticaanstad
ondertekende internationale verdrag (concordaat) tussen de Heilige
Stoel en de Portugese Republiek.
2. Elke beslissing ter zake van de nietigverklaring van een huwelijk,
gegeven krachtens het in lid 1 genoemde concordaat, wordt in delidstaten erkend onder de voorwaarden als vermeld in hoofdstuk III.
3. Het bepaalde in de leden 1 en 2 is tevens van toepassing op de
volgende internationale verdragen (concordaten) met de Heilige Stoel:
a) het Verdrag van Lateranen van 11 februari 1929 tussen de Italiaanse
Republiek en de Heilige Stoel, gewijzigd bij de op 18 februari 1984te Rome ondertekende overeenkomst met bijbehorend protocol;
b) de Overeenkomst van 3 januari 1979 tussen de Heilige Stoel en
Spanje over juridische kwesties;
c) de Overeenkomst van 3 februari 1993 tussen de Heilige Stoel en
Malta inzake de erkenning van de burgerrechtelijke gevolgen vancanonieke huwelijken en van beslissingen van de kerkelijke autori-teiten en rechtbanken aangaande zulke huwelijken, met het tweedeAanvullend Protocol van 6 januari 1995.
4. De in lid 2 voorgeschreven erkenning van beslissingen kan in
Spanje, in Italië en in Malta worden onderworpen aan dezelfde proce-
dures en controles die van toepassing zijn voor beslissingen van
kerkelijke rechterlijke instanties op grond van de in lid 3 genoemdeinternationale verdragen met de Heilige Stoel.
5. De betrokken lidstaten zenden de Commissie:
a) een afschrift van de in de leden 1 en 3 genoemde verdragen;
b) elke opzegging van of wijziging in deze verdragen.
Artikel 41
Lidstaten met twee of meer rechtsstelsels
Ten aanzien van een lidstaat waar voor de onderwerpen waarop deze
verordening van toepassing is, twee of meer rechtsstelsels of regelingen
van toepassing zijn in verschillende territoriale eenheden:
a) wordt met de gewone verblijfplaats in die lidstaat de gewone
verblijfplaats in een territoriale eenheid bedoeld;
b) heeft de term „nationaliteit” of, in het geval van het Verenigd
Koninkrijk, de term „domicile” betrekking op de territoriale eenheid
die in de wet van die staat is aangeduid;
c) wordt met de instantie van een lidstaat waarbij een verzoek tot echt-
scheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 15
▼A1
▼B
▼B
huwelijk wordt ingesteld, de instantie van de territoriale eenheid
bedoeld waarbij dat verzoek wordt ingesteld;
d) worden met de voorschriften van de aangezochte lidstaat de voor-
schriften van de territoriale eenheid bedoeld waar de bevoegdheid,de erkenning of de tenuitvoerlegging wordt opgeworpen.
HOOFDSTUK V
OVERGANGSBEPALINGEN
Artikel 42
1. De bepalingen van deze verordening zijn slechts van toepassing
op rechtsvorderingen ingesteld, authentieke akten verleden en gerechte-lijke schikkingen in de loop van een geding tot stand gekomen na de
inwerkingtreding ervan.
2. Beslissingen, gegeven na de datum van inwerkingtreding van
deze verordening naar aanleiding van vóór die datum ingestelde vorde-ringen, worden erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig debepalingen van hoofdstuk III, indien de toegepaste bevoegdheidsregelsovereenkomen met de regels van hoofdstuk II of van een verdrag dat
tussen de lidstaat van herkomst en de aangezochte lidstaat van kracht
was toen de vordering werd ingesteld.
HOOFDSTUK VI
SLOTBEPALINGEN
Artikel 43
Herziening
Uiterlijk op 1 maart 2006 dient de Commissie een verslag in bij het
Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comitéover de toepassing van deze verordening, met name de artikelen 36,39 en 40, lid 2. Dit verslag gaat zo nodig vergezeld van voorstellen
tot wijziging van deze verordening.
Artikel 44
Wijziging van de lijsten van bevoegde rechters en rechtsmiddelen
1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de teksten tot
wijziging van de in de bijlagen I, II en III opgenomen lijsten van rech-
terlijke instanties en rechtsmiddelen. De Commissie past de betrokkenbijlagen dienovereenkomstig aan.
2. De actualisering of technische wijziging van de in de bijlagen IV
en V opgenomen standaardformulieren geschiedt overeenkomstig de inartikel 45, lid 2, bepaalde raadgevende procedure.
Artikel 45
1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van
Besluit 1999/468/EG van toepassing.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 46
Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking op 1 maart 2001.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks
toepasselijk in elke lidstaat overeenkomstig het Verdrag tot oprichtingvan de Europese Gemeenschap.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 16
▼B
BIJLAGE I
Het in artikel 22 bedoelde verzoek wordt voorgelegd aan de volgende rechter-
lijke instanties of bevoegde autoriteiten:
— in België, de Rechtbank van eerste aanleg — Tribunal de première
instance — Erstinstanzliches Gericht;
— in Tsjechië, de „ okresní soud ”o f„soudní exekutor ”;
— in Duitsland:
— in het district van het „Kammergericht” (Berlin), het „Familiengericht
Pankow/Weissensee” ,
— in de districten van de nog bestaande „Oberlandesgerichte” , het„Fami-
liengericht” dat zetelt in het betrokken „Oberlandesgericht” ;
— in Estland, de „ maakohus ”o f„linnakohus ”;
— in Griekenland, de „Μονοµελές Πρωτοδικείο ”;
— in Spanje, de „Juzgado de Primera Instancia” ;
— in Frankrijk, de president van het „Tribunal de grande instance” ;
— in Ierland het „High Court” ;
— in Italië, het „Corte d'appello” ;
— in Cyprus, de „ Οικογενειακό ∆ικαστήριο ”;
— in Letland, de „ bāriņtiesa”o f„pagasttiesa ”;
— in Litouwen, de „ Lietuvos apeliacinis teismas ”;
— in Luxemburg, de president van het „Tribunal d'arrondissement” ;
— in Hongarije, de „ megyei bíróság székhelyén m űködőhelyi bíróság ”, en in
Boedapest, de „ Budai Központi Kerületi Bíróság ”;
— in Malta, the „ Prim' Awla tal-Qorti Ċivili”o r„il-Qorti tal-Ma ġistrati ta'
Għawdex fil- ġurisdizzjoni superjuri tag ħha”;
— in Nederland, de „voorzieningenrechter van de rechtbank” ;
— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Polen, de „ Sąd Okr ęgowy”;
— in Portugal, het „Tribunal de Comarca” of het„Tribunal de família” ;
— in Slovenië, de „ Okrajno sodiš če”;
— in Slowakije, de „ okresný súd. ”;
— in Finland, het „käräjäoikeus”/„tingsrätt”;
— in Zweden de „Svea hovrätt” ;
— in het Verenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, het „High Court of Justice” ;
b) in Schotland, het „Court of Session” ;
c) in Noord-Ierland, het „High Court of Justice” ;
d) in Gibraltar, het „Supreme Court” .2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 17
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼M1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼B
BIJLAGE II
Het in artikel 26 bedoelde rechtsmiddel wordt gebracht voor de volgende rech-
terlijke instanties:
— in België:
a) de persoon die de verklaring van tenuitvoerlegging heeft gevraagd kan
een rechtsmiddel instellen bij het „Hof van beroep” of het „Cour
d'appel”;
b) de persoon tegen wie tenuitvoerlegging is gevraagd, kan een rechtsmiddel
instellen bij de „Rechtbank van eerste aanleg” of het „Tribunal de
première instance” of het„Erstinstanzliches Gericht” ;
— in Tsjechië, de „ okresní soud ”;
— in Duitsland, het „Oberlandesgericht” ;
— in Estland, de „ ringkonnakohus ”;
— in Griekenland, het „Εφετείο”;
— in Spanje, de „Audiencia Provincial” ;
— in Frankrijk, het „Cour d'appel” ;
— in Ierland, het „High Court” ;
— in Italië, het „Corte d'appello” ;
— in Cyprus, de „ Οικογενειακό ∆ικαστήριο ”;
— in Letland, de „ apgabaltiesa ”;
— in Litouwen, de „ Lietuvos Aukš čiausiasis Teismas ”;
— in Luxemburg, het „Cour d'appel” ;
— in Hongarije, de „ megyei bíróság ”, en in Boedapest, de „ Fővárosi Bíróság ”;
— in Malta, de „ Qorti tal-Appell ” overeenkomstig de beroepsprocedure zoals
bepaald in de Kodi ċi tal-Organizzazzjoni u Pro ċeduraĊivili - Kap. 12;
— in Nederland:
a) indien de verzoeker of de verweerder die verschenen is, het rechtsmiddel
instelt: voor het gerechtshof;
b) indien de verweerder tegen wie verstek verleend is, het rechtsmiddel
instelt: voor de arrondissementsrechtbank;
— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Polen, de „ Sąd Apelacyjny ”;
— in Portugal, het „Tribunal de Relação” ;
— in Slovenië, de „ Višje sodiš če”;
— in Slowakije, de „ krajský súd ”;
— in Finland, het „Hovioikeus”/„Hovrätt”;
— in Zweden, de „Svea hovrätt” ;
— in het Verenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, het „High Court of Justice” ;
b) in Schotland, het „Court of Session” ;
c) in Noord-Ierland, het „High Court of Justice” ;
d) in Gibraltar: het „Court of Appeal” .2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 18
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼B
BIJLAGE III
Tegen de beslissing gegeven op het in artikel 27 bedoelde rechtsmiddel kan:
— in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Letland, Luxemburg en
Nederland slechts een beroep in cassatie worden ingesteld;
— in Tsjechië slechts een beroep bij de „ dovolání”a„šaloba pro zmate čnost”
worden ingesteld;
— in de Bondsrepubliek Duitsland slechts het middel van „Rechtsbeschwerde”
worden aangewend;
— in Estland slechts het middel van „ kassatsioonkaebus ” worden aangewend;
— in Ierland slechts het rechtsmiddel van beroep over een rechtsvraag bij het
„Supreme Court” worden aangewend;
— in Cyprus slechts een beroep bij de Ανώτατο ∆ικαστήριο worden ingesteld;
— in Litouwen slechts revisie in bij de wet voorziene gevallen worden inge-
steld;
— in Hongarije slechts het middel van „ felülvizsgálati kérelem ” worden aange-
wend;
— in Oostenrijk slechts het middel van „Revisionsrekurs” worden aangewend;
— in Polen slechts een beroep in cassatie bij de „ Sąd Najwy ższy” worden inge-
steld;
— in Portugal slechts het rechtsmiddel van beroep over een rechtsvraag worden
aangewend;
— in Slovenië, alleen in de gevallen bij wet voorzien, het middel van een
nieuw proces worden aangewend;
— in Finland slechts een beroep bij het „Korkein oikeus — Högsta domstolen”
worden ingesteld;
— in Zweden slechts een beroep bij het „Högsta domstolen” worden ingesteld;
— in het Verenigd Koninkrijk één enkel rechtsmiddel van hoger beroep over
een rechtsvraag worden aangewend.2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 19
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼A1
▼B
▼B
BIJLAGE IV
2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 20
▼B
2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 21
▼B
BIJLAGE V
2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 22
▼B
2000R1347 — NL — 01.05.2004 — 002.001 — 23