Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de
instellingen
"BRICHTLIJN 93/16/EEG V AN DE RAAD
van 5 april 1993
ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun
diploma’s, certificaten en andere titels
(PB L 165 van 7.7.1993, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
"M1 Richtlijn 97/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van
6 oktober 1997L 291 35 24.10.1997
"M2 Richtlijn 98/21/EG van de Commissie van 8 april 1998 L 119 15 22.4.1998
Gewijzigd bij:
"A1 Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C 241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.19951993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 1
RICHTLIJN 93/16/EEG V AN DE RAAD
van 5 april 1993
ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de
onderlinge erkenning van hun diploma’s, certificaten en andere titels
DE RAAD V AN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 49, op artikel 57, lid 1 en lid 2,
eerste en derde zin, en op artikel 66,
Gezien het voorstel van de Commissie,In samenwerking met het Europees Parlement (
1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),
Overwegende dat Richtlijn 75/362/EEG van de Raad van 16 juni 1975
inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere
titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking
van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij
verrichten van diensten (3) en Richtlijn 75/363/EEG van de Raad van 16
juni 1975 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen van de werkzaamheden van de arts Publicatieblad van de
Europese Gemeenschappen (4) herhaaldelijk en ingrijpend zijn gewij-
zigd; dat zij derhalve zowel om redenen van rationele ordening van de
tekst als om redenen van duidelijkheid dienen te worden gecodificeerd;
dat het voorts dienstig is in deze tekst waarin zij worden bijeengebracht
tevens Richtlijn 86/457/EEG van de Raad van 15 september 1986 inzake
een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde (5) op te nemen;
Overwegende dat ingevolge het Verdrag ieder verschil in behandeling op
grond van nationaliteit inzake vestiging en dienstverrichting sedert het
einde van de overgangsperiode is verboden; dat het aldus verwezenlijkte
beginsel met name ook van toepassing is op de afgifte van de eventueel
vereiste vergunning voor de toegang tot de werkzaamheden van de arts
alsmede op de inschrijving of aansluiting bij beroepsorganisaties;
Overwegende dat het evenwel dienstig lijkt zekere bepalingen vast te
stellen ter vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het
recht van vestiging en vrije dienstverrichting van de arts;
Overwegende dat de Lid-Staten ingevolge het Verdrag gehouden zijn
geen enkele steun te verlenen waardoor de vestigingsvoorwaarden
kunnen worden vervalst;
Overwegende dat artikel 57, lid 1, van het Verdrag de vaststelling
voorschrijft van richtlijnen inzake de onderlinge erkenning van
diploma’s, certificaten en andere titels; dat deze richtlijn strekt tot
onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van
de arts die toegang verlenen tot de uitoefening van de geneeskunst,
alsmede van de diploma’ s, certificaten en andere titels van de specialist;
Overwegende dat voor de opleiding van de specialist moet worden
overgegaan tot de onderlinge erkenning van de door de opleiding
verkregen titels, wanneer deze, zonder dat zij een voorwaarde zijn voor
de toegang tot de werkzaamheidvan de specialist, wel een voorwaarde
vormen voor het voeren van een titel van specialist;
Overwegende dat de ontwikkelingen in de wettelijke regelingen van de
Lid-Staten een aantal technische wijzigingen noodzakelijk maken, ten
einde met name rekening te houden met de wijzigingen in de benaming
van de diploma’s, certificaten en ander titels van deze beroepen of in de!B
(1) PB nr. C 125 van 18. 5. 1992, blz. 170, en PB nr. C 72 van 15. 3. 1993.
(2) PB nr. C 98 van 24. 4. 1992, blz. 6.
(3) PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/658/EEG (PB nr. L 353 van 17. 12. 1990, blz. 73).
(4) PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 14. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/658/EEG (PB nr. L 353 van 17. 12. 1990, blz. 73).
(5) PB nr. L 267 van 19. 9. 1986, blz. 26.1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 2
omschrijving van een aantal medische specialisaties, alsmede met de
invoering van een aantal nieuwe medische specialisaties of de opheffing
van oude medische specialisaties in bepaalde Lid-Staten;
Overwegende dat er voor de diploma’s, certificaten en andere titels van
arts die door de Lid-Staten zijn afgegeven na opleidingen die vóór de
datum waarop deze richtlijn van toepassing wordt zijn aangevangen,
voorschriften nodig zijn met betrekking tot de verworven rechten;
Overwegende dat, aangezien een richtlijn inzake de onderlinge
erkenning van de diploma’ s niet noodzakelijkerwijs de materiële
gelijkwaardigheid inhoudt van de opleidingen waarop deze diploma’s
betrekking hebben, het voeren van de opleidingstitel uitsluitend in de taal
van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst dient te worden toegestaan;
Overwegende dat de Lid-Staten, om de toepassing van deze richtlijn door
hun nationale administraties te vergemakkelijken, kunnen bepalen dat de
begunstigden die aan de daarin gestelde opleidingsvoorwaarden voldoen,
te zamen met hun opleidingstitel een certificaat van de bevoegde
overheid van het land van oorsprong of herkomst dienen over te leggen
waarin wordt verklaard dat deze titels met de in de richtlijn bedoelde
titels overeenstemmen;
Overwegende dat deze richtlijn niet afdoet aan de wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten die aan vennootschap-
pen het uitoefenen van de werkzaamheid van de arts verbieden of
daarvoor bepaalde voorwaarden stellen;
Overwegende dat in geval van dienstverrichting de eis van inschrijving
of aansluiting bij beroepsorganisaties — die verband houdt met het vaste
en permanente karakter van de werkzaamheden in het ontvangende land
— ongetwijfeld, wegens het tijdelijke karakter van diens werkzaamheid,
een belemmering zou betekenen voor de dienstverrichter; dat deze eis
derhalve dient te worden uitgesloten; dat evenwel in dit geval het
tuchtrechtelijke toezicht waartoe deze beroepsorganisaties de bevoegd-
heid hebben, moet worden verzekerd; dat hiertoe, onder voorbehoud van
toepassing van artikel 62 van het Verdrag, in de mogelijkheid dient te
worden voorzien de begunstigde te verplichten de bevoegde autoriteit
van de ontvangende Lid-Staat in kennis te stellen van de dienst-
verrichting;
Overwegende dat op het gebied van goed gedrag en betrouwbaarheid
onderscheid dient te worden gemaakt tussen de eisen die kunnen worden
gesteld enerzijds voor een eerste toegang tot het beroep en anderzijds
voor de uitoefening ervan;
Overwegende dat, met het oog op de onderlinge erkenning van de
diploma’s, certificaten en andere titels van de specialist en ten einde alle
beroepsbeoefenaars die onderdaan zijn van de Lid-Staten binnen de
Gemeenschap op voet van gelijkheid te plaatsen, een bepaalde
coördinatie van de opleidingseisen van de specialist noodzakelijk is
gebleken; dat te dien einde enige minimumcriteria moeten worden
vastgesteld, zowel voor de toegang tot de gespecialiseerde opleiding als
voor de minimumduur van deze opleiding, de wijze waarop en de plaats
waar deze moet plaatsvinden, alsmede voor het toezicht dat erop moet
worden uitgeoefend; dat deze criteria slechts betrekking hebben op die
specialisaties die alle Lid-Staten dan wel twee of meer Lid-Staten
gemeen hebben;
Overwegende dat de door deze richtlijn beoogde coördinatie van de
uitoefeningsvoorwaarden een verdere coördinatie evenwel niet uitsluit;
Overwegende dat overigens op dit ogenblik nagenoeg algemeen wordt
erkend dat er behoeft bestaat aan een specifieke opleiding voor de
huisarts waardoor hij wordt voorbereid op een betere vervulling van zijn
taak; dat deze taak, die voor een belangrijk deel berust op zijn
persoonlijke kennis van het milieu van zijn patiënten, bestaat in het
verstrekken van adviezen betreffende de preventie van ziekten en de
bescherming van alle aspecten van de gezondheid van het individu,
alsmede uit het verstrekken van de passende behandelingen;!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 3
Overwegende dat deze behoefte aan een specifieke opleiding in de
huisartsgeneeskunde met name voortvloeit uit het feit dat de ont-
wikkeling die zich in de medische wetenschap heeft voorgedaan, tot een
steeds grotere discrepantie heeft geleid tussen het medisch onderwijs en
het medisch onderzoek enerzijds en de praktijk van de huisarts-
geneeskunde anderzijds, zodat belangrijke aspecten van de huisarts-
geneeskunde niet meer op bevredigende wijze kunnen worden onder-
wezen in het kader van de in de Lid-Staten bestaande medische
basisopleiding;
Overwegende dat, afgezien van het voordeel voor de patiënten, eveneens
wordt erkend dat een betere aanpassing van de huisarts aan zijn
specifieke functie zal bijdragen tot een verbetering van het stelsel van
medische verzorging, met name doordat de verwijzing naar specialisten
en naar laboratoria en andere hooggespecialiseerde inrichtingen en
apparatuur op selectievere wijze zal geschieden;
Overwegende dat de verbetering van de opleiding in de huisarts-
geneeskunde zal bijdragen tot de herwaardering van het beroep van
huisarts;
Overwegende dat deze ontwikkeling weliswaar onomkeerbaar lijkt, maar
in de Lid-Staten in een verschillend tempo plaatsvindt, en dat, zonder de
huidige ontwikkelingen op ongepaste wijze te overhaasten, voor de
convergentie daarvan in opeenvolgende etappen dient te worden gezorgd,
ten einde ervoor te zorgen dat elke huisarts een passende opleiding
ontvangt die voldoet aan de specifieke eisen van de uitoefening van de
huisartsgeneeskunde;
Overwegende dat het, met het oog op de geleidelijke tenuitvoerlegging
van deze hervorming, noodzakelijk blijkt om in een eerste fase in iedere
Lid-Staat een specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde in te
voeren, die zowel kwalitatief als kwantitatief aan bepaalde minimum-
eisenvoldoet en de krachtens deze richtlijn vereiste minimale basis-
opleiding van de arts aanvult; dat het van weinig belang is of deze
opleiding in de huisartsgeneeskunde plaatsvindt in het kader van de
basisopleiding van artsen naar nationaal recht of daarbuiten; dat in een
tweede fase daarenboven dient te worden bepaald dat de uitoefening van
de werkzaamheden van arts als huisarts in het kader van een stelsel van
sociale zekerheid afhankelijk zal moeten worden gesteld van de
voltooiing van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde; dat
er tenslotte in een later stadium nieuwe voorstellen zullen moeten
worden gedaan om deze hervorming af te ronden;
Overwegende dat deze richtlijn geen afbreuk doet aan de bevoegdheid
van de Lid-Staten om hun nationale stelsel van sociale zekerheid op te
zetten en te bepalen welke werkzaamheden in het kader van dit stelsel
moeten worden uitgeoefend;
Overwegende dat de door deze richtlijn bewerkstelligde coördinatie van
de minimumvoorwaarden voor het afgeven van de diploma’s, certificaten
en andere bewijsstukken waarmee de specifieke opleiding in de
huisartsgeneeskunde wordt afgesloten, de Lid-Staten de gelegenheid
biedt om over te gaan tot de wederzijdse erkenning van deze diploma’s,
certificaten en andere titels;
Overwegende dat ingevolge deze richtlijn een ontvangende Lid-Staat niet
gerechtigd is om van artsen die houder zijn van in een andere Lid-Staat
behaalde en uit hoofde van deze richtlijn erkende diploma’ s, enigerlei
aanvullende opleiding te eisen voor het uitoefenen van de werk-
zaamheden van arts in het kader van een stelsel van sociale zekerheid,
zelfs indien hij een dergelijke opleiding wel verlangt van houders van op
zijn grondgebied behaalde artsdiploma’s; dat deze richtlijn, wat de
uitoefening van de huisartsgeneeskunde in het kader van de sociale
zekerheid betreft, dit effect niet mag verliezen vóór 1 januari 1995, op
welke datum alle Lid-Staten krachtens deze richtlijn verplicht zijn om de
uitoefening van de werkzaamheden van arts als huisarts in het kader van
hun stelsel van sociale zekerheid afhankelijk te stellen van de voltooiing
van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde; dat artsen die
vóór die datum krachtens deze richtlijn met een praktijk begonnen zijn,
een verworven recht dienen te hebben om de werkzaamheden van arts als!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 4
huisarts in het kader van het stelsel van sociale zekerheid van de
ontvangende Lid-Staat uit te oefenen, ook al hebben zij geen specifieke
opleiding in de huisartsgeneeskunde genoten;
Overwegende dat de bij deze richtlijn beoogde coördinatie betrekking
heeft op de beroepsopleiding van de arts; dat in de meeste Lid-Staten
momenteel geen onderscheid bestaat tussen de opleiding van artsen in
loondienst en die van zelfstandige artsen; dat inzake goed gedrag en
betrouwbaarheid, tuchtrecht en het voeren van een titel de desbetreffende
regelingen naar gelang van de Lid-Staten zowel op loontrekkenden als op
niet-loontrekkenden worden of kunnen worden toegepast; dat de
werkzaamheden van de arts in alle Lid-Staten afhankelijk zijn gesteld
van het bezit van een diploma, certificaat of andere titel van arts; dat
deze werkzaamheden zowel door zelfstandigen als door loontrekkenden
of ook afwisselend als loontrekkende en als niet-loontrekkende door
dezelfde personen gedurende hun loopbaan worden uitgeoefend; dat het,
voor een werkelijke bevordering van het vrije verkeer van deze
beroepsbeoefenaars binnen de Gemeenschap, derhalve noodzakelijk lijkt
het toepassingsgebied van deze richtlijn uit te breiden tot de arts in
loondienst;
Overwegende dat deze richtlijn geen afbreuk mag doen aan de
verplichtingen van de Lid-Staten wat de in bijlage III, deel B, vermelde
termijnen voor omzetting betreft,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN V ASTGESTELD:
TITEL I
WERKINGSSFEER
Artikel 1
Deze richtlijn is van toepassing op de door onderdanen van de
Lid-Staten, als zelfstandige of in loondienst, uitgeoefende werkzaamhe-
den van arts.
TITEL II
ONDERLINGE ERKENNING V AN DIPLOMA’S, CERTIFICATEN
EN ANDERE TITELS V AN ARTS
HOOFDSTUK I
DIPLOMA’S, CERTIFICATEN EN ANDERE TITELS V AN ARTS
Artikel 2
Elke Lid-Staat erkent de door de overige Lid-Staten aan onderdanen van
Lid-Staten overeenkomstig artikel 23 afgegeven en in artikel 3 vermelde
diploma’s, certificaten en andere titels, door daaraan, met betrekking tot
de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van arts, op zijn
grondgebied hetzelfde rechtsgevolg toe te kennen als aan de door hem
zelf uitgereikte diploma’s, certificaten en andere titels.
Artikel 3
De in artikel 2 bedoelde diploma’s, certificaten en andere titels zijn:
a)in België
wettelijk diploma van doctor in de genees-, heel- en verloskunde —
diplôme légal de docteur en médecine, chirurgie et accouchements,
uitgereikt door de medische faculteiten van de universiteiten, door de
centrale examencommissie of door de examencommissies van de
Staat voor universitair onderwijs;!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 5
b)in Denemarken
„bevis for bestået lægevidenskabelig embedseksamen”, het door de
medische faculteit van een universiteit uitgereikte wettelijke diploma
van arts, alsook het „dokumentation for gennemført praktisk
uddannelse”, het door de bevoegde instanties van de gezondheids-
diensten opgestelde stagecertificaat;
c)in Duitsland
1. „Zeugnis über die ärztliche Staatsprüfung”, het door de
bevoegde instanties afgegeven certificaat betreffende het staats-
examen voor arts, en het „Zeugnis über die Vorbereitungszeit als
Medizinalassistent”, certificaat dat na afloop van de voor-
bereidende periode als medisch assistent wordt afgegeven,
indien zulk een periode ingevolge de Duitse wettelijke regeling
ter afsluiting van de artsenopleiding nog is voorgeschreven;
2. „Zeugnis über die ärztliche Staatsprüfung”, het na 30 juni 1988
door de bevoegde instanties afgegeven certificaat betreffende het
staatsexamen voor arts en de verklaring waaruit blijkt dat de
werkzaamheden van arts gedurende een stageperiode zijn
uitgeoefend („Arzt im Praktikum”);
d)in Griekenland
„Πτυ/khiί/omikron Ιατρικής ” het diploma dat de bevoegdheid geeft tot het
uitoefenen van de geneeskunde en is uitgereikt door:
— de faculteit geneeskunde van een universiteit, of door
— de faculteit gezondheidswetenschappen, afdeling geneeskunde,
van een universiteit;
e)in Spanje
„Título de Licenciado en Medicina y Cirugía”, het licentiaats-
diploma in de genees- en heelkunde dat is afgegeven door het
Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen of is uitgereikt door de
rector magnificus van een universiteit;
f)in Frankrijk
1. „diplôme d’État de docteur en médecine”, het door de medische
faculteiten, de medisch-farmaceutische interfaculteiten van de
universiteiten of door de universiteiten uitgereikte staatsdiploma
van doctor in de geneeskunde;
2. „diplôme d’université de docteur en médecine”, het universitaire
diploma van doctor in de geneeskunde, voor zover hiervoor
dezelfde opleidingscyclus is vereist als voor het staatsdiploma
van doctor in de geneeskunde;
g)in Ierland
„primary qualification”, het certificaat inzake basiskennis dat is
uitgereikt in Ierland na een bekwaamheidsexamen voor een
bevoegde examencommissie, te zamen met een certificaat inzake
de praktijkervaring dat door dezelfde examencommissie is uit-
gereikt, en welke recht geven op inschrijving in het register als „fully
registered medical practitioner” (huisarts);
h)in Italië
„diploma di laurea in medicina e chirurgia” (diploma van afgestu-
deerde in genees- en heelkunde) dat is uitgereikt door de universiteit
en vergezeld van het „diploma di abilitazione all’esercizio della
medicina e chirurgia” (diploma dat de bevoegdheid geeft tot het
uitoefenen van de genees- en heelkunde), afgegeven door de
staatsexamencommissie;
i)in Luxemburg:
„diplôme d’État de docteur en médecine, chirurgie et accouche-
ments”, het door de staatsexamencommissie uitgereikte staats-
diploma van doctor in de genees-, heel- en verloskunde, gefiatteerd!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 6
door de minister van Onderwijs, en het „certificat de stage”, het door
de minister van V olksgezondheid gefiatteerde stagecertificaat;
j)in Nederland
universitair getuigschrift van arts;
k)in Portugal:
„Carta de curso de licenciatura em medicina” (diploma ter afsluiting
van de studie in de geneeskunde), uitgereikt door een universiteit
alsmede het „Diploma comprovativo da conclusão do internato
geral” (diploma van intern geneeskundige), afgegeven door de
bevoegde autoriteiten van het Ministerie van Volksgezondheid;
l)in het V erenigd Koninkrijk
„primary qualification”, het in het Verenigd Koninkrijk na een
bekwaamheidsexamen voor een bevoegde examencommissie uit-
gereikte certificaat inzake basiskennis, te zamen met een certificaat
inzake de praktijkervaring dat door dezelfde examencommissie is
uitgereikt, en welke recht geven op inschrijving in het register als
„fully registered medical practitioner” (huisarts);
m)in Oostenrijk
„Doktor der gesamten Heilkunde” (diploma van doctor in de
geneeskunde), uitgereikt door een medische faculteit, en „Diplom
über die spezifische Ausbildung in der Allgemeinmedizin” (speci-
alisatiediploma van huisarts), of „Facharztdiplom” (diploma van
specialist), afgegeven door het bevoegd gezag;
n)in Finland
„todistus lääketieteen lisensiaatin tutkinnosta — bevis om medicine
licenciat examen”(certificaat behorende bij de graad van licentiaat in
de geneeskunde), uitgereikt door een medische faculteit, en een
praktijkopleidingscertificaat, afgegeven door de bevoegde autoritei-
ten op het gebiet van de volksgezondheid;
o)in Zweden
„läkarexamen” (artsdiploma), uitgereikt door een medische faculteit,
en een praktijkopleidingscertificaat, afgegeven door de Nationale
Raad voor Gezondheid en Welzijn.
HOOFDSTUK II
DIPLOMA’S, CERTIFICATEN EN ANDERE TITELS V AN
SPECIALIST DIE ALLE LID-STATEN GEMEEN HEBBEN
Artikel 4
Elke Lid-Staat erkent de door de overige Lid-Staten aan onderdanen van
Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 24, 25, 26 en 29 afgegeven en in
artikel 5 vermelde diploma’s, certificaten en andere titels van specialist,
door daaraan opzijn grondgebied hetzelfde rechtsgevolg toe te kennen
als aan de door hem zelf uitgereikte diploma’s, certificaten en andere
titels.
Artikel 5
1. De in artikel 4 bedoelde diploma’s, certificaten en andere titels zijn
die welke door de in lid 2 genoemde bevoegde autoriteiten of instanties
zijn afgegeven en welke voor de desbetreffende gespecialiseerde
opleiding beantwoorden aan de in de verschillende Lid-Staten geldende
en in lid 3 weergegeven benamingen.!B
!A1
!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 7
2. De in lid 1 bedoelde, door de bevoegde instanties of instellingen
afgegeven diploma’s, certificaten en andere titels zijn:
in Belgiëerkenningstitel van geneesheer specialist — titre d’agrégation en qualité
de médecin spécialiste, afgegeven door de minister die de V olks-
gezondheid onder zijn bevoegdheid heeft;
in Denemarken
„bevis for tilladelse til at betegne sig som speciallæge” (getuigschrift dat
machtigt tot het voeren van de titel van specialist), afgegeven door de
bevoegde instanties van de gezondheidsdiensten;
in Duitsland„fachärztliche Anerkennung”, het door de „Landesärztekammer” (Orde
van geneeskundigen in de respectieve Länder) afgegeven getuigschrift
van specialist;
in Griekenland„Τίτλ/omikronςΙατρικήςειδικ/omikronacuteτητας ” (titel van medisch specialist), verleend
door de „Ν/omikronµαρ/khiίες ” (prefecturen);
in Spanje„Título de Especialista” (titel van specialist), verleend door het
Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen;
in Frankrijk
— „certificat d’études spéciales de médecine”, afgegeven door de
medische faculteit of door de gemengde medisch-farmaceutische
faculteiten van de universiteiten of door de universiteiten;
— „attestation de médecin spécialiste qualifié”, opgesteld door de
„Conseil de l’ordre des médecins”, (orde van Geneeskundigen);
— „certificat d’étude spéciales de médecine”, afgegeven door de
medische faculteit of door de gemengde medisch-farmaceutische
faculteiten van de universiteiten of het bij besluit van de minister van
Onderwijs vastgestelde bewijs van gelijkwaardigheid van deze
getuigschriften;
— „diplôme d’étude spécialisées de médecine”, afgegeven door de
universiteiten;
in Ierland
„certificate of specialist doctor” (diploma van specialist), afgegeven door
de hiertoe door de minister van V olksgezondheid gemachtigde bevoegde
autoriteit;
in Italië„diploma di medico specialista” (diploma van specialist), uitgereikt door
de rector-magnificus van een universiteit;
in Luxemburg:
„certificat de médecin spécialiste” (diploma van specialist), afgegeven
door de minister van V olksgezondheid na advies van de Orde van
Geneeskundigen;
in Nederland
— getuigschrift van erkenning en inschrijving in het Specialisten-
register, afgegeven door de Specialisten-Registratiecommissie
(SRC);
— getuigschrift van erkenning en inschrijving in het Register van
sociaal-geneeskundigen, afgegeven door de Sociaal-geneeskundigen
Registratiecommissie (SGRC);
in Portugal:„Grau de Assistente” (graad van assistent), verleend door de bevoegde
autoriteiten van het Ministerie van V olksgezondheid, of „Título de
Especialista” (titel van specialist), verleend door de Orde van
Geneeskundigen.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 8
in het V erenigd Koninkrijk
„certificate of completion of specialist training” (diploma van gespeci-
aliseerde opleiding), afgegeven door de hiertoe gemachtigde bevoegde
autoriteit;
in Finland
„todistus erikoislääkärin tutkinnosta — betryg över specialläkarexamen
(certificaat van medisch specialist) afgegeven door het bevoegd gezag;”
in Oostenrijk
„Facharztdiplom” (specialistendiploma), afgegeven door het bevoegd
gezag;
in Zweden
„bevis om specialistkompetens som läkare utfärdat av socialstyrelsen”
(certificaat dat men gerechtigdis de titel van specialist te voeren),
afgegeven door de Nationale Raad voor Gezondheid en Welzijn.
3. De in de Lid-Staten geldende benamingen die overeenstemmen met
de desbetreffende gespecialiseerde opleidingen luiden:
—anesthesie
België: anesthesiologie / anesthésiologie
Denemarken: anæstesiologi
Duitsland: Anästhesiologie
Griekenland: αναισθησι/omikronλ/omikronγία
Spanje: anestesiología y reanimación
Frankrijk: anesthésiologie — réanimation chirurgicale
Ierland: anaesthetics
Italië: anestesia e rianimazione
Luxemburg: anesthésie-réanimation
Nederland: anesthesiologie
Portugal: anestesiologia
Verenigd
Koninkrijk: anaesthetics
Finland: anestesiologia / anestesiologi
Oostenrijk: Anästhesiologie und Intensivmedizin
Zweden: anestesi och intensivvård;
—heelkunde
België: heelkunde / chirurgie
Denemarken: kirurgi eller kirurgiske sygdommeDuitsland: Chirurgie
Griekenland: /khiειρ/omikronυργική
Spanje: cirugía general y del aparato digestivo
Frankrijk: chirurgie générale
Ierland: general surgery
Italië: chirurgia generale
Luxemburg: chirurgie générale
Nederland: heelkunde
Portugal: cirurgia geralVerenigd
Koninkrijk: general surgery
Finland: kirurgia / kirurgi
Oostenrijk: Chirurgie
Zweden: kirurgi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 9
—neurochirurgie
België: neurochirurgie / neurochirurgie
Denemarken: neurokirurgi eller kirurgiske nervesygdomme
Duitsland: Neurochirurgie
Griekenland: νευρ/omikron/khiειρ/omikronυργική
Spanje: neurocirugía
Frankrijk: neurochirurgie
Ierland: neurological surgery
Italië: neurochirurgia
Luxemburg: neurochirurgie
Nederland: neurochirurgie
Portugal: neurocirurgia
Verenigd
Koninkrijk: neurological surgery
Finland: neurokirurgia / neurokirurgi
Oostenrijk: Neurochirurgie
Zweden: neurokirurgi;
—verloskunde en gynaecologie
België: gynecologie-verloskunde /
gynécologie-obstétrique
Denemarken: gynækologi og obstetrik eller kvindesygdomme
og fødselshjælp
Duitsland: Frauenheilkunde und Geburtshilfe
Griekenland: µαιευτική-γυναικ/omikronλ/omikronγία
Spanje: obstetricia y ginecología
Frankrijk: gynécologie-obstétrique
Ierland: obstetrics and gynaecology
Italië: ostetricia e ginecologia
Luxemburg: gynécologie-obstétrique
Nederland: verloskunde en gynaecologie
Portugal: ginecologia e obstetriciaVerenigd
Koninkrijk: obstetrics and gynaecology
Finland: naistentaudit ja synnytykset / kvinnosjukdomar
och förlossningar
Oostenrijk: Frauenheilkunde und Geburtshilfe
Zweden: gynekologi och obstetrik;
—inwendige geneeskunde
België: inwendige geneeskunde / médecine interne
Denemarken: intern medicin eller medicinske sygdomme
Duitsland: Innere Medizin
Griekenland: παθ/omikronλ/omikronγία
Spanje: medicina interna
Frankrijk: médecine interne
Ierland: general (internal) medicine
Italië: medicina internaLuxemburg: maladies internes
Nederland: inwendige geneeskunde
Portugal: medicina interna
Verenigd
Koninkrijk: general medicine
Finland: sisätaudit / inremedicin
Oostenrijk: Innere Medizin
Zweden: internmedicin;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 10
—oogheelkunde
België: oftalmologie / ophtalmologie
Denemarken: oftalmologi eller øjensygdomme
Duitsland: Augenheilkunde
Griekenland: /omikronφθαλµ/omikronλ/omikronγία
Spanje: oftalmología
Frankrijk: ophtalmologie
Ierland: ophtalmology
Italië: oculistica
Luxemburg: ophtalmologie
Nederland: oogheelkunde
Portugal: oftalmologia
Verenigd
Koninkrijk: ophtalmology
Finland: silmätaudit / ögonsjukdomar
Oostenrijk: Augenheilkunde und Optometrie
Zweden: ögonsjukdomar (oftalmologi);
—keel-, neus- en oorheelkunde
België: otorhinolaryngologie / oto-rhino-laryngologie
Denemarken: ofo-rhino-laryngologi eller
øre-næse-halssygdomme
Duitsland: Hals-Nasen-Ohrenheilkunde
Griekenland: ωτ/omikronριν/omikronλαρυγγ/omikronλ/omikronγία
Spanje: otorrinolaringología
Frankrijk: oto-rhino-laryngologie
Ierland: otolaryngology
Italië: otorinolaringoiatria
Luxemburg: oto-rhino-laryngologie
Nederland: keel-, neus- en oorheelkundePortugal: otorrinolaringologia
Verenigd
Koninkrijk: otolaryngology
Finland: korva-, nenä- ja kurkkutaudit / öron-, näs- och
strupsjukdomar
Oostenrijk: Hals-, Nasen- und Ohrenkrankheiten
Zweden: öron-, näs- och halssjukdomar
(oto-rhino-laryngologi);
—kindergeneeskunde
België: kindergeneeskunde / pédiatrie
Denemarken: pædiatri eller børnesygdomme
Duitsland: Kinderheilkunde
Griekenland: παιδιατρική
Spanje: pediatría sus áreas específicas
Frankrijk: pédiatrie
Ierland: paediatrics
Italië: pediatriaLuxemburg: pédiatrie
Nederland: kindergeneeskunde
Portugal: pediatria
Verenigd
Koninkrijk: paediatrics
Finland: lastentaudit / barnsjukdomar
Oostenrijk: Kinder- und Jugendheilkunde
Zweden: barn- och ungdomsmedicin;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 11
—ziekten der luchtwegen
België: pneumologie / pneumologie
Denemarken: medicinske lungesygdomme
Duitsland: Lungen- und Bronchialheilkunde
Griekenland: φυµατι/omikronλ/omikronγία-πνευµ/omikronν/omikronλ/omikronγία
Spanje: neumología
Frankrijk: pneumologie
Ierland: respiratory medicine
Italië: tisiologia e malattie dell’apparato respiratorio
Luxemburg: pneumo-phtisiologie
Nederland: longziekten en tuberculose
Portugal: pneumologia
Verenigd
Koninkrijk: respiratory medicine
Finland: keuhkosairaudet / lungsjukdomar
Oostenrijk: Lungenkrankheiten
Zweden: lungsjukdomar (pneumonologi);
—urologie
België: urologie / urologie
Denemarken: urologi eller urinvejenes kirurgiske sygdommeDuitsland: Urologie
Griekenland: /omikronυρ/omikronλ/omikronγία
Spanje: urología
Frankrijk: chirurgie urologique
Ierland: urology
Italië: urologia
Luxemburg: urologie
Nederland: urologie
Portugal: urologiaVerenigd
Koninkrijk: urology
Finland: urologia / urologi
Oostenrijk: Urologie
Zweden: urologisk;
—orthopedie
België: orthopedie / orthopédie
Denemarken: ortopædisk kirurgi
Duitsland: Orthopädie
Griekenland: /omikronρθ/omikronπεδική
Spanje: traumatología cirugía ortopédica
Frankrijk: chirurgie orthopédique et traumatologie
Ierland: orthopaedic surgeryItalië: ortopedia e traumatologia
Luxemburg: orthopédie
Nederland: orthopedie
Portugal: ortopedia
Verenigd
Koninkrijk: orthopaedic surgery
Finland: ortopedia ja traumatologia / ortopedi och
traumatologi
Oostenrijk: Orthopädie und orthopädische Chirurgie
Zweden: ortopedi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 12
—pathologische anatomie
België: pathologische anatomie / anatomie pathologique
Denemarken: patologisk anatomi ag histologi eller
vævsundersøgelse
Duitsland: Pathologie
Griekenland: παθ/omikronλ/omikronγικήανατ/omikronµική
Spanje: anatomía patológica
Frankrijk: anatomie et cytologie pathologiqueIerland: morbid anatomy and histopathology
Italië: anatomia patologica
Luxemburg: anatomie pathologique
Nederland: pathologische anatomie
Portugal: anatomia patológica
Verenigd
Koninkrijk: morbid anatomy and histopathology
Finland: patologia / patologi
Oostenrijk: Pathologie
Zweden: klinisk patologi;
—neurologie
België: neurologie / neurologie
Denemarken: neuromedicin eller medicinske nervesygdomme
Duitsland: Neurologie
Griekenland: νευρ/omikronλ/omikronγία
Spanje: neurología
Frankrijk: neurologie
Ierland: neurology
Italië: neurologia
Luxemburg: neurologie
Nederland: neurologie
Portugal: neurologiaVerenigd
Koninkrijk: neurology
Finland: neurologia / neurologi
Oostenrijk: Neurologie
Zweden: neurologi;
—psychiatrie
België: psychiatrie / psychiatrie
Denemarken: psykiatri
Duitsland: Psychiatrie
Griekenland: ψυ/khiιατρική
Spanje: psiquiatría
Frankrijk: psychiatrie
Ierland: psychiatryItalië: psichiatria
Luxemburg: psychiatrie
Nederland: psychiatrie
Portugal: psiquiatria
Verenigd
Koninkrijk: psychiatry
Finland: psykiatria / psykiatri
Oostenrijk: Psychiatrie
Zweden: psykiatri.
4. De lijst van benamingen in lid 3 wordt gewijzigd volgens de
procedure van artikel 44 bis, lid 2.!B
!A1
!B
!A1
!B
!A1
!M11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 13
HOOFDSTUK III
DIPLOMA’S, CERTIFICATEN EN ANDERE TITELS V AN SPE-
CIALIST, DIE IN TWEE OF MEER LID-STATEN BESTAAN
Artikel 6
Elke Lid-Staat, die ter zake geldende wettelijke of bestuursrechtelijke
bepalingen kent, erkent de door de overige Lid-Staten aan onderdanen
van Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 24, 25, 27 en 29 afgegeven
en in artikel 7 vermelde diploma’s, certificaten en andere titels van
specialist, door daaraan op zijn grondgebied hetzelfde rechtsgevolg toe te
kennen als aan de door hem zelf uitgereikte diploma’s, certificaten en
andere titels.
Artikel 7
1. De in artikel 6 bedoelde diploma’s, certificaten en andere titels zijn
die welke door de in artikel 5, lid 2, genoemde bevoegde autoriteiten of
instanties zijn afgegeven en welke voor de desbetreffende specialisaties
beantwoorden aan de in lid 2 van dit artikel opgenomen benamingen
voor de Lid-Staten waar zij bestaan.
2. De in de Lid-Staten geldende benamingen voor de desbetreffende
specialisaties zijn:
—klinische biologie
België: klinische biologie / biologie clinique
Spanje: análisis clínicos
Frankrijk: biologie médicale
Italië: patologia diagnostica di laboratorio
Portugal: patologia clínica
Oostenrijk: Medizinische Biologie;
—biologische hematologie
Denemarken: klinisk blodtypeserologi
Frankrijk: hématologieLuxemburg: hématologie biologique
Portugal: hematologia clínica
Finland: hematologiset laboratoriotutkimukset /
hematologiska laboratorieundersökningar;
—bacteriologie
Denemarken: klinisk mikrobiologi
Duitsland: Mikrobiologie und Infektionsepidemiologie
Griekenland: µικρ/omikron/betatwoι/omikronλ/omikronγία
Spanje: microbiología y parasitología
Ierland: microbiology
Italië: microbiologia
Luxemburg: microbiologie
Nederland: medische microbiologie
Verenigd
Koninkrijk: medical microbiology
Finland: kliininen mikrobiologia / klinisk mikrobiologi,
Oostenrijk: Hygiene und Mikrobiologie
Zweden: klinisk bakteriologi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 14
—klinische chemie
Denemarken: klinisk kemi
Spanje: bioquímica clínica
Ierland: chemical pathology
Luxemburg: chimie biologiqueNederland: klinische chemie
Verenigd
Koninkrijk: chemical pathology
Finland: kliininen kemia / klinisk kemi,
Oostenrijk: Medizinische und Chemische Labordiagnostik
Zweden: klinisk kemi;
—immunologie
Spanje: inmunología
Ierland: clinical immunology
Verenigd
Koninkrijk: immunology
Finland: immunologia / immunologi
Oostenrijk: Immunologie
Zweden: klinisk immunologi;
—plastische chirurgie
België: plastische heelkunde / chirurgie plastique
Denemarken: plastikkirurgi
Griekenland: πλαστική/khiειρ/omikronυργική
Spanje: cirurgía plástica y reparadora
Frankrijk: chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique
Ierland: plastic surgeryItalië: chirurgia plastica
Luxemburg: chirurgie plastique
Nederland: plastische chirurgie
Portugal: cirurgia plástica e reconstrutiva
Verenigd
Koninkrijk: plastic surgery
Finland: plastiikkakirurgia / plastikkirurgi
Oostenrijk: Plastische Chirurgie
Zweden: plastikkirurgi;
—cardio-pulmonale chirurgie
België: heelkunde op de thorax / chirurgie thoracique
Denemarken: thoraxkirurgi eller brysthulens kirurgiske
sygdomme
Griekenland: /khiειρ/omikronυργικήθώρακ/omikronς
Spanje: cirurgía torácicaFrankrijk: chirurgie thoracique et cardio-vasculaire
Ierland: thoracic surgery
Italië: chirurgia toracica
Luxemburg: chirurgie thoracique
Nederland: cardio-pulmonale chirurgie
Portugal: cirurgia cárdio-torácica
Verenigd
Koninkrijk: thoracic surgery
Finland: thorax- ja verisuonikirurgia / thorax- och
kärlkirurgi
Zweden: thoraxkirurgi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 15
—kinderheelkunde
Griekenland: /khiειρ/omikronυγικήπαίδων
Spanje: cirurgía pediátrica
Frankrijk: chirurgie infantile
Ierland: paediatric surgeryItalië: chirurgia pediatrica
Luxemburg: chirurgie pédiatrique
Portugal: cirurgia pediátrica
Verenigd
Koninkrijk: paediatric surgery
Finland: lastenkirurgia / barnkirurgi
Zweden: barn- och ungdomskirurgi;
—chirurgie van bloedvaten
België: bloedvatenheelkunde / chirurgie des vaisseaux
Spanje: angiología y cirugía vascular
Frankrijk: chirurgie vasculaire
Italië: chirurgia vascolare
Luxemburg: chirurgie cardio-vasculaire
Portugal: cirurgia vascular;
—cardiologie
België: cardiologie / cardiologie
Denemarken: cardiologi eller hjerte-og-kredsløbssygdomme
Griekenland: καρδι/omikronλ/omikronγία
Spanje: cardiología
Frankrijk: pathologie cardio-vasculaireIerland: cardiology
Italië: cardiologia
Luxemburg: cardiologie et angiologie
Nederland: cardiologie
Portugal: cardiologia
Verenigd
Koninkrijk: cardio-vascular diseases
Finland: kardiologia / kardiologi
Zweden: kardiologi;
—maag- en darmziekten
België: gastro-enterologie / gastro-entérologie
Denemarken: medicinsk gastroenterologi eller medicinske
mave-tarmsygdomme
Griekenland: γαστρεντερ/omikronλ/omikronγία
Spanje: aparato digestivoFrankrijk: gastro-entérologie et hépatologie
Ierland: gastroenterology
Italië: malattie dell’apparato digerente, della nutrizione
e del ricambio
Luxemburg: gastro-entérologie
Nederland: gastro-enterologie
Portugal: gastrenterologia
Verenigd
Koninkrijk: gastroenterology
Finland: gastroenterologia / gastroenterologi
Zweden: medicinsk gastro-enterologi och hepatologi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 16
—reumatologie
België: reumatologie / rhumatologie
Denemarken: reumatologi
Griekenland: ρευµατ/omikronλ/omikronγία
Spanje: reumatologíaFrankrijk: rhumatologie
Ierland: rheumatology
Italië: reumatologia
Luxemburg: rhumatologie
Nederland: reumatologie
Portugal: reumatologia
Verenigd
Koninkrijk: rheumatology
Finland: reumatologia / reumatologi
Zweden: reumatologi;
—algemene hematologie
Griekenland: αιµατ/omikronλ/omikronγία
Spanje: hematología hemoterapia
Ierland: haematology
Italië: ematologiaLuxemburg: hématologie
Portugal: imuno-hemoterapia
Verenigd
Koninkrijk: haematology
Finland: kliininen hematologia / klinisk hematologi
Zweden: hematologi;
—endocrinologie
Griekenland: ενδ/omikronκριν/omikronλ/omikronγία
Spanje: endocrinología y nutrición
Frankrijk: endocrinologie — maladies métaboliques
Ierland: endocrinology and diabetes mellitus
Italië: endocrinologia
Luxemburg: endocrinologie, maladies du métabolisme et de
la nutrition
Portugal: endocrinologia-nutriçãoVerenigd
Koninkrijk: endocrinology and diabetes mellitus
Finland: endokrinologia / endokrinologi
Zweden: endokrinologi;
—revalidatie
België: fysische geneeskunde / médecine physique
Denemarken: fysiurgi og rehabilitering
Griekenland: φυσικήιατρικήκαιαπ/omikronκατάσταση
Spanje: rehabilitación
Frankrijk: rééducation et réadaptation fonctionelles
Italië: fisioterapia
Nederland: revalidatie
Luxemburg: rééducation et réadaptation fonctionelles
Portugal: fisiatria;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A1
!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 17
Finland: fysiatria / fysiatri
Oostenrijk: Physikalische Medizin
Zweden: rehabiliteringsmedicin;
—stomatologie
Spanje: estomatología
Frankrijk: stomatologieItalië: odontostomatologia
Luxemburg: stomatologie
Portugal: estomatologia;
—zenuw- en zielsziekten
België: neuropsychiatrie / neuropsychiatrie
Duitsland: Nervenheilkunde (Neurologie und Psychiatrie)
Griekenland: νευρ/omikronλ/omikronγία—ψυ/khiιατρική
Frankrijk: neuropsychiatrie
Italië: neuropsichiatria
Luxemburg: neuropsychiatrie
Nederland: zenuw- en zielsziekten;
—huid- en geslachtsziekten
België: dermato-venereologie / dermato-vénéréologie
Denemarken: dermato-venerologi eller hud- og
kønssygdomme
Duitsland: Dermatologie und Venerologie
Griekenland: δερµατ/omikronλ/omikronγία-αφρ/omikronδισι/omikronλ/omikronγία
Spanje: dermatología médico-quirúrgica y venereología
Frankrijk: dermatologie et vénéréologieItalië: dermatologia e venerologia
Luxemburg: dermato-vénéréologie
Nederland: dermatologie en venerologie
Portugal: dermatovenereologia
Finland: iho- ja sukupuolitaudit / hud- och
könssjukdomar
Oostenrijk: Haut- und Geschlechtskrankheiten
Zweden: hud- och könssjukdomar;
—huidziekten
Ierland: dermatology
Verenigd
Koninkrijk: dermatology;
—geslachtsziekten
Ierland: venereology
Verenigd
Koninkrijk: venereology;
—radiologie
Duitsland: Radiologie
Griekenland: άκτιν/omikronλ/omikronγία—ραδι/omikronλ/omikronγία
Spanje: electrorradiología
Frankrijk: électro-radiologie
Italië: radiologia
Luxemburg: électroradiologie
Nederland: radiologie
Portugal: radiologia;!A1
!B
!A1
!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 18
—radiodiagnostiek
België: röntgendiagnose / radiodiagnostic
Denemarken: diagnostik radiologi eller røntgenundersøgelse
Duitsland: Radiologische Diagnostik
Griekenland: ακτιν/omikronδιαγνωστική
Spanje: radiodiagnóstico
Frankrijk: radiodiagnostic et imagerie médicaleIerland: diagnostic radiology
Luxemburg: radiodiagnostic
Nederland: radiodiagnostiek
Portugal: radiodiagnóstico
Verenigd
Koninkrijk: diagnostic radiology
Finland: radiologia / radiologi
Oostenrijk: Medizinische Radiologie-DiagnostikZweden: medicinsk radiologi;
—radiotherapie
België: radio- en radiumtherapie / radio- et
radiumthérapie
Denemarken: terapeutisk radiologi eller strålebehandling
Duitsland: Strahlentherapie
Griekenland: ακτιν/omikronθεραπευτική
Spanje: oncología radioterápica
Frankrijk: oncologie, option radiothérapieIerland: radiotherapy
Luxemburg: radiothérapie
Nederland: radiotherapie
Portugal: radioterapia
Verenigd
Koninkrijk: radiotherapy
Finland: syöpätaudit ja sädehoito / cancersjukdomar och
radioterapi
Oostenrijk: Strahlentherapie — Radioonkologie
Zweden: onkologi;
—tropische ziekten
Denemarken: tropemedicin
Ierland: tropical medicine
Italië: medicina tropicale
Portugal: medicina tropical
Verenigd
Koninkrijk: tropical medicine;
—kinderpsychiatrie
Denemarken: børnepsykiatri
Duitsland: Kinder- und Jugendpsychiatrie
Griekenland: παιδ/omikronψυ/khiιατρική
Frankrijk: pédo-psychiatrie
Ierland: child and adolescent psychiatry
Italië: neuropsichiatria infantile
Luxemburg: psychiatrie infantile
Portugal: pedopsiquiatria
Verenigd
Koninkrijk: child and adolescent psychiatry
Finland: lasten psykiatria / barnspsykiatri
Zweden: barn- och ungdomspsykiatri;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 19
—geriatrie
Spanje: geriatría
Ierland: geriatrics
Nederland: klinische geriatrie
Verenigd
Koninkrijk: geriatrics
Finland: geriatria / geriatri
Zweden: geriatrik;
—nierziekten
Denemarken: nefrologi eller medicinske nyresygdomme
Griekenland: νεφρ/omikronλ/omikronγία
Spanje: nefrología
Frankrijk: néphrologie
Ierland: nephrology
Italië: nefrologia
Luxemburg: néphrologie
Portugal: nefrologia
Verenigd
Koninkrijk: renal deseases
Finland: nefrologia / nefrologi
Zweden: medicinska njursjukdomar (nefrologi);
—besmettelijke ziekten
Ierland: communicable diseases
Italië: malattie infettive
Verenigd
Koninkrijk: communicable diseases
Finland: infektiosairaudet / infektionssjukdomar
Zweden: infektionssjukdomar;
—„community medicine”:
Frankrijk: santé publique et médecine sociale
Ierland: community medicine
Verenigd
Koninkrijk: community medicine
Finland: terveydenhuolto — hälsovård
Oostenrijk: Sozialmedizin
Zweden: socialmedicin;
—farmacologie
Duitsland: Pharmakologie
Spanje: farmacología clínica
Ierland: clinical pharmacology and therapeutics
Verenigd
Koninkrijk: clinical pharmacology and therapeutics
Finland: kliininen farmakologia / klinisk farmakologi
Oostenrijk: Pharmakologie und ToxikologieZweden: klinisk farmakologi;!B
!A1
!B
!A1
!B
!A1
!B
!A1
!M2
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 20
—arbeidsgeneeskunde
Denemarken: samfundsmedicin/arbejdsmedicin
Duitsland: Arbeitsmedizin
Griekenland: ιατρικήτηςεργασίας
Frankrijk: médecine du travailItalië: medicina del lavoro
Ierland: occupational medicine
Nederland:
"M2arbeid en gezondheid 3
Portugal: medicina do trabalho
Verenigd
Koninkrijk: occupational medicine
Finland: työterveyshuolto / företagshälsovård
Oostenrijk: Arbeits- und Betriebsmedizin
Zweden: yrkes- och miljömedicin
België: médecine du travail / arbeidsgeneeskunde
Luxemburg: médecine du travail;
—allergologie
Griekenland: αλλεργι/omikronλ/omikronγία
Spanje: alergologíaItalië: allergologia ed immunologia clinica
Nederland: allergologie
Portugal: imunoalergologia
Finland: allergologia / allergologi
Zweden: allergisjukdomar;
—gastro-enterologische chirurgie
België: heelkunde op het abdomen / chirurgie
abdominale
Denemarken: kirurgisk gastroenterologi eller kirurgiske
mave-tarmsygdomme
Spanje: cirugía del aparato digestivo
Frankrijk: chirurgie viscérale
Italië: chirurgia dell’apparato digerente
Finland: gastroenterologia / gastroenterologi;
—nucleaire geneeskunde
België: nucleaire geneeskunde / médecine nucléaire
Duitsland: Nuklearmedizin
Griekenland: πυρηνικήιατρική
Spanje: medicina nuclear
Frankrijk: médecine nucléaire
Italië: medicina nucleareNederland: nucleaire geneeskunde
Portugal: medicina nuclear
Verenigd
Koninkrijk: nuclear medicine
Finland: isotooppitutkimukset / isotopundersökningar
Oostenrijk: Nuklearmedizin;!B
!A1
!M2
!B
!A1
!B
!A1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 21
—maxillo-faciale chirurgie (basisopleiding voor arts)
Spanje: cirugía oral y maxilofacial
Frankrijk: chirurgie maxillo-faciale et stomatologie
Italië: chirurgia maxillo-facciale;
—mond-, tand- en maxillo-faciale chirurgie (basisopleiding voor arts
en voor beoefenaar der tandheelkunde)
België: stomatologie — orale en maxillo-faciale
chirurgie / stomatologie — chirurgie orale et
maxillo-faciale
Duitsland: Zahn-, Mund-, Kiefer- und Gesichtschirurgie
Ierland: oral and maxillo-facial surgery
Verenigd
Koninkrijk: oral and maxillo-facial surgery
Finland: leukakirurgia / käkkirurgi.
3. De lijst van benamingen in lid 2 wordt gewijzigd volgens de
procedure van artikel 44 bis, lid 2.
Artikel 8
1. De ontvangende Lid-Staat kan aan de onderdanen der Lid-Staten die
een der diploma’s, certificaten of andere titels van opleiding tot specialist
wensen te verkrijgen die niet onder de artikelen 4 en 6 vallen of die,
hoewel vallend onder artikel 6, niet in een Lid-Staat van oorsprong of
herkomst worden afgegeven, de opleidingseisen stellen die ter zake in
zijn eigen wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden voor-
geschreven.
2. De ontvangende Lid-Staat houdt daarbij evenwel, geheel of gedeel-
telijk, rekening met de duur van de opleidingsperioden van de in lid 1
bedoelde onderdanen waarvoor dezen een diploma, een certificaat of een
andere opleidingstitel hebben ontvangen die door de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst is afgegeven,
wanneer deze perioden overeenkomen met die welke in de ontvangende
Lid-Staat voor de desbetreffende gespecialiseerde opleiding worden
vereist.
3. Nadat de bevoegde autoriteiten en instanties van de ontvangende
Lid-Staat de inhoud en de duur van de gespecialiseerde opleiding van de
betrokkene aan de hand van de voorgelegde diploma’s, certificaten en
andere titels hebben geverifieerd, stellen zij deze in kennis van de duur
van de aanvullende opleiding alsmede van de gebieden die deze
opleiding moet bestrijken
HOOFDSTUK IV
VERWORVEN RECHTEN
Artikel 9
1. Onverminderd de bepalingen van lid 3, erkent elke Lid-Staat ten
aanzien van onderdanen van Lid-Staten wier diploma’s, certificaten en
andere titels niet voldoen aan het geheel van de minimumopleidingseisen
bedoeld in artikel 23, de door die Lid-Staten afgegeven diploma’s,
certificaten en andere titels van arts als genoegzaam bewijs, indien zij
zijn behaald na een opleiding die vóór de volgende data is begonnen:
— in het geval van Spanje en Portugal, vóór 1 januari 1986,
— in het geval van Griekenland, vóór 1 januari 1981,— in het geval van de overige Lid-Staten, vóór 20 december 1976,
— de datum van toetreding voor Oostenrijk, Finland en Zweden,!B
!A1
!M1
!B
!A11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 22
en vergezeld gaan van een verklaring waarin wordt bevestigd dat deze
onderdanen de betrokken werkzaamheden tijdens de vijf jaren die aan de
afgifte van de verklaring voorafgaan gedurende ten minste drie
opeenvolgende jaren daadwerkelijk en op wettige wijze hebben
uitgeoefend.
2. Onverminderd de bepalingen van lid 4, erkent elke Lid-Staat ten
aanzien van onderdanen van Lid-Staten wier diploma’s, certificaten en
andere titels van specialist niet voldoen aan de minimumopleidingseisen
bedoeld in de artikelen 24 tot en met 27, de door die Lid-Staten
afgegeven diploma’s, certificaten en andere titels van specialist als
genoegzaam bewijs, indien zij zijn behaald na een opleiding die vóór de
volgende data is begonnen:
— in het geval van Spanje en Portugal, vóór 1 januari 1986,— in het geval van Griekenland, vóór 1 januari 1981,— in het geval van de overige Lid-Staten, vóór december 1976,
— de datum van toetreding voor Oostenrijk, Finland en Zweden.
De ontvangende Lid-Staat kan verlangen dat de betrokken diploma’s,
certificaten en andere titels van specialist vergezeld gaan van een door de
bevoegde autoriteiten of instanties van de Lid-Staat van oorsprong of
herkomst afgegeven bewijsstuk waaruit blijkt dat de arts de betrokken
werkzaamheden als specialist heeft uitgeoefend gedurende een periode
die gelijk is aan tweemaal het verschil tussen de duur van de
gespecialiseerde opleiding in de Lid-Staat van oorsprong of herkomst
en de in titel III bedoelde minimumopleidingsduur, indien deze
diploma’s, certificaten en andere titels niet voldoen aan de in de
artikelen 26 en 27 genoemde minimumopleidingsduur.
Indien echter in de ontvangende Lid-Staat vóór de in de eerste alinea
genoemde data een kortere minimumopleidingsduur wordt vereist dan
die bedoeld in de artikelen 26 en 27, kan voor het in de tweede alinea
bedoelde verschil slechts worden uitgegaan van de in die Lid-Staat
bepaalde minimumduur van de opleiding.
3. De Lid-Staten, andere dan Duitsland, erkennen ten aanzien van
onderdanen van Lid-Staten wier diploma’s, certificaten en andere titels
van arts zijn behaald na een op het grondgebied van de voormalige
Duitse Democratische Republiek genoten opleiding die niet aan alle in
artikel 23 gestelde minimumopleidingseisen voldoet, deze diploma’s,
certificaten en andere titels als genoegzaam bewijs, indien deze:
— zijn behaald na een opleiding die vóór de Duitse eenwording is
begonnen,
— onder dezelfde voorwaarden als de door de bevoegde Duitse
autoriteiten afgegeven en in artikel 3, onder c), punten 1 en 2,
bedoelde titels de bevoegdheid verlenen op het gehele grondgebied
van Duitsland de werkzaamheden van arts uit te oefenen, en
— vergezeld gaan van een door de bevoegde Duitse autoriteiten
afgegeven verklaring waarin wordt bevestigd dat deze onderdanen de
betrokken werkzaamheden in Duitsland gedurende ten minste drie
opeenvolgende jaren tijdens de vijf, aan de afgifte van de verklaring
voorafgaande jaren daadwerkelijk en op rechtmatige wijze hebben
verricht.
4. De Lid-Staten, andere dan Duitsland, erkennen ten aanzien van
onderdanen van Lid-Staten wier diploma’s, certificaten en andere titels
van specialist zijn behaald na een op het grondgebied van de voormalige
Duitse Democratische Republiek genoten opleiding die niet aan de in de
artikelen 24 tot en met 27 gestelde minimumopleidingseisen voldoet,
deze diploma’s, certificaten en andere titels als genoegzaam bewijs,
indien deze:
— zijn behaald na een opleiding die vóór 3 april 1992 is begonnen, en!B
!A1
!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 23
— onder dezelfde voorwaarden als de door de bevoegde Duitse
autoriteiten afgegeven en in de artikelen 5 en 7 bedoelde titels de
bevoegdheid verlenen op het gehele grondgebied van Duitsland de
betrokken werkzaamheden als specialist uit te oefenen.
Zij kunnen evenwel verlangen dat deze diploma’s, certificaten en andere
titels vergezeld gaan van een door de bevoegde Duitse autoriteiten of
instanties afgegeven bewijsstuk waaruit blijkt dat de arts de betrokken
werkzaamheden als specialist heeft uitgeoefend gedurende een periode
die gelijk is aan tweemaal het verschil tussen de duur van de
gespecialiseerde opleiding die hij op het Duitse grondgebied heeft
genoten en de minimumopleidingsduur genoemd in titel III, indien deze
diploma’s, certificaten en andere titels niet voldoen aan de in de artikelen
26 en 27 genoemde minimumopleidingsduur.
5. Elke Lid-Staat erkent ten aanzien van de onderdanen van de
Lid-Staten wier diploma’s, certificaten en andere titels van arts of
specialist niet overeenstemmen met de benamingen die voor die
Lid-Staat voorkomen in artikel 3, 5 of 7, als genoegzaam bewijs de
door die Lid-Staten afgegeven diploma’s, certificaten en andere titels,
mits deze vergezeld gaan van een door de bevoegde autoriteiten of
instellingen afgegeven verklaring waarin wordt bevestigd dat deze
diploma’s, certificaten en andere titels van arts of specialist zijn
afgegeven na afsluiting van een opleiding die in overeenstemming is
met de in artikel 2, 4 of 6, naar gelang van het geval, genoemde
bepalingen van titel III, en dat zij door de Lid-Staat die deze heeft
afgegeven, worden gelijkgesteld met die waarvan de benamingen
voorkomen in artikel 3, 5 of 7, naar gelang van het geval.
6. De Lid-Staten die de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
met betrekking tot de afgifte van diploma’s, certificaten en andere titels
op het gebied van zenuw- en zielsziekten, radiologie, cardio-pulmonale
chirurgie, chirurgie van de bloedvaten, gastro-enterologische chirurgie,
biologische hematologie, revalidatie of tropische ziekten hebben
ingetrokken en met betrekking tot de verworven rechten maatregelen
ten gunste van hun eigen onderdanen hebben getroffen, kennen de
onderdanen van de andere Lid-Staten het recht toe voor deze maatregelen
in aanmerking te komen voor zover hun diploma’s, certificaten en andere
titels op het terrein van zenuw- en zielsziekten, radiologie, cardio-
pulmonale chirurgie, chirurgie van de bloedvaten, gastro-enterologische
chirurgie, biologische hematologie, revalidatie of tropische ziekten
voldoen aan de ter zake geldende voorwaarden, zoals bepaald in lid 2
of in de artikelen 24, 25 en 27, en voor zover deze diploma’s, certificaten
en andere titels werden afgegeven vóór de datum vanaf welke de
ontvangende Lid-Staat is opgehoudenmet het afgeven van zijn diploma’s,
certificaten en andere titels voor de betrokken specialisatie.
7. De data waarop de betrokken Lid-Staten de wettelijke en bestuurs-
rechtelijke bepalingen met betrekking tot de diploma’s, certificaten en
andere titels, als bedoeld in lid 6, hebben ingetrokken, zijn vermeld in
bijlage II.
HOOFDSTUK V
HET VOEREN V AN DE OPLEIDINGSTITEL
Artikel 10
1. Onverminderd artikel 19, ziet de ontvangende Lid-Staat erop toe dat
de onderdanen van de Lid-Staten die aan de in de artikelen 2, 4, 6 en
9 gestelde voorwaarden voldoen, het recht hebben gebruik te maken van
hun wettelijke opleidingstitel, van de Lid-Staat van oorsprong of
herkomst, en eventueel van de afkorting daarvan, in de taal van deze
Lid-Staat. De ontvangende Lid-Staat kan voorschrijven dat deze titel
wordt gevolgd door de naam en de plaats van de instelling of van de
examencommissie die de titel heeft verleend.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 24
2. Wanneer de opleidingstitel van de Lid-Staat van oorsprong of van
herkomst in de ontvangende Lid-Staat kan worden verward met een titel
waarvoor in deze Lid-Staat een aanvullende opleiding is vereist die de
begunstigde niet heeft gevolgd, kan de ontvangende Lid-Staat voor-
schrijven dat de begunstigde zijn opleidingstitel van de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst voert in een door de ontvangende Lid-Staat
aangegeven passende vorm.
HOOFDSTUK VI
MAATREGELEN TER VERGEMAKKELIJKING V AN DE
DAADWERKELIJKE UITOEFENING V AN HET RECHT V AN
VESTIGING EN V AN VRIJE DIENSTVERRICHTING V AN DE
ARTS
A. Bepalingen die specifiek zijn voor het recht van vestiging
Artikel 11
1. De ontvangende Lid-Staat die van zijn onderdanen voor de eerste
toegang tot een van de werkzaamheden van de arts een bewijs inzake
goed gedrag of betrouwbaarheid verlangt, aanvaardt voor de onderdanen
van de overige Lid-Staten als genoegzaam bewijs een door een bevoegde
instantie van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst afgegeven
verklaring waaruit blijkt dat aan de in deze Lid-Staat voor de eerste
toegang tot de betrokken werkzaamheid gestelde voorwaarden inzake
goed gedrag en betrouwbaarheid is voldaan.
2. Indien de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst voor de eerste
toegang tot de betrokken werkzaamheid geen bewijs inzake goed gedrag
of betrouwbaarheid verlangt, kan de ontvangende Lid-Staat van de
onderdanen van deze Lid-Staat van oorsprong of van herkomst een
uittreksel uit het strafregister verlangen of, bij gebreke daarvan, een door
een bevoegde instantie van de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst
afgegeven gelijkwaardig document.
3. Indien de ontvangende Lid-Staat kennis heeft van ernstige en
nauwkeurige feiten die vóór de vestiging van de betrokkene in deze
Lid-Staat buiten zijn grondgebied hebben plaatsgevonden en daarbinnen
van invloed kunnen zijn op de toegang tot de betrokken werkzaamheid,
kan hij de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst daarvan op de hoogte
stellen.
De Lid-Staat van oorsprong of van herkomst gaat de juistheid van deze
feiten na. De autoriteiten van deze Lid-Staat bepalen zelf de aard en de
omvang van het in te stellen onderzoek en brengen de consequenties die
zij daaruit trekken ten aanzien van de door hen verstrekte verklaringen of
documenten ter kennis van de ontvangende Lid-Staat.
4. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de inhoud van de toegezonden
inlichtingen geheim blijft.
Artikel 12
1. Indien in een ontvangende Lid-Staat voor naleving van de
voorschriften inzake goed gedrag of betrouwbaarheid, daaronder
begrepen tuchtrechtelijke voorschriften ter zake van ernstige fouten bij
de beroepsuitoefening of van strafrechtelijke veroordelingen, wettelijke
of bestuursrechtelijke bepalingen gelden die betrekking hebben op de
uitoefening van een der werkzaamheden van de arts, verstrekt de
Lid-Staat van oorsprong of van herkomst aan de ontvangende Lid-Staat
de nodige inlichtingen betreffende de ten opzichte van de betrokkene
genomen tuchtrechtelijke of administratieve maatregelen of sancties,
alsmede betreffende de strafrechtelijke sancties die betrekking hebben op
de uitoefening van het beroep in de Lid-Staat van oorsprong of van
herkomst.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 25
2. Indien de ontvangende Lid-Staat kennis heeft van ernstige en
nauwkeurige feiten die vóór de vestiging van de betrokkene in deze
Lid-Staat buiten zijn grondgebied hebben plaatsgevonden en daarbinnen
van invloed kunnen zijn op de uitoefening van de betrokken werk-
zaamheid, kan hij de Lid-Staat van oorsprong of herkomst daarvan op de
hoogte stellen.
De Lid-Staat van oorsprong of van herkomst gaat de juistheid van deze
feiten na. De autoriteiten van deze Lid-Staat bepalen zelf de aard en de
omvang van het in te stellen onderzoek en brengen de consequenties die
zij daaruit trekken ten aanzien van de door hen krachtens lid
1 toegezonden inlichtingen of documenten ter kennis van de ontvan-
gende Lid-Staat.
3. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de inhoud van de toegezonden
inlichtingen geheim blijft.
Artikel 13
Indien de ontvangende Lid-Staat van de eigen onderdanen voor de
toegang tot of de uitoefening van een der werkzaamheden van de arts een
op de lichamelijke of geestelijke gezondheid betrekking hebbend
document eist, acht deze Lid-Staat overlegging van het door de Lid-Staat
van oorsprong of van herkomst vereiste document voldoende.
Indien de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst voor de toegang tot
of de uitoefening van de betrokken werkzaamheid geen document van
deze aard verlangt, aanvaardt de ontvangende Lid-Staat van de onder-
danen van de Lid-Staten van oorsprong of van herkomst een door een
bevoegde autoriteit van laatstgenoemde Lid-Staat afgegeven, met de
getuigschriften van de ontvangende Lid-Staat overeenstemmende ver-
klaring.
Artikel 14
De in de artikelen 11, 12 en 13 bedoelde documenten mogen bij
overlegging niet ouder zijn dan drie maanden.
Artikel 15
1. De toelatingsprocedure overeenkomstig de artikelen 11, 12 en 13
betreffende de toegang van de begunstigde tot een van de werk-
zaamheden van de arts moet zo spoedig mogelijk en uiterlijk drie
maanden nadat het volledige dossier van de betrokkene is ingediend,
worden voltooid, onverminderd de termijnen die voortvloeien uit een
eventueel beroep dat na deze procedure is ingesteld.
2. In de in artikel 11, lid 3, en artikel 12, lid 2, bedoelde gevallen leidt
het verzoek om nieuwe bestudering tot schorsing van de in lid 1 bedoelde
termijn.
De geraadpleegde Lid-Staat moet zijn antwoord binnen drie maanden
toezenden.
Na ontvangst van dit antwoord of na het verstrijken van deze termijn gaat
de ontvangende Lid-Staat voort met de in lid 1 bedoelde procedure.
Artikel 16
Indien een ontvangende Lid-Staat verlangt dat zijn onderdanen voor de
toegang tot of de uitoefening van de werkzaamheden van de arts een eed
of belofte afleggen en de formule van deze eed of belofte niet door de
onderdanen van de overige Lid-Staten kan worden gebruikt, ziet deze
Lid-Staat erop toe dat hun een passende en gelijkwaardige formule wordt
geboden.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 26
B. Bepalingen die specifiek zijn voor de dienstverrichting
Artikel 17
1. Indien een Lid-Staat van zijn onderdanen voor de toegang tot of de
uitoefening van een der werkzaamheden van de arts een vergunning eist,
of de inschrijving respectievelijk aansluiting bij een beroepsorganisatie
verlangt, stelt deze Lid-Staat de onderdanen van de Lid-Staten van deze
eis vrij in geval van dienstverrichting.
De begunstigde oefent zijn dienstverrichting uit met dezelfde rechten en
verplichtingen als de onderdanen van de ontvangende Lid-Staat; voor
hem gelden met name de tuchtrechtelijke bepalingen van administratieve
of van professionele aard die van toepassing zijn in die Lid-Staat.
Ter aanvulling van de in lid 2 bedoelde verklaring aangaande het
verrichten van diensten kunnen de Lid-Staten daartoe, ten einde de
toepassing van de op hun grondgebied vigerende tuchtrechtelijke
bepalingen mogelijk te maken, een regeling treffen voor een tijdelijke
inschrijving die automatisch plaatsvindt of voor een aansluiting pro
forma bij een beroepsorganisatie, dan wel voor opname in een register,
mits deze regeling het verrichten van diensten op generlei wijze vertraagt
of compliceert en geen extra kosten met zich brengt voor degene die de
diensten verricht.
Treft de ontvangende Lid-Staat ter toepassing van de tweede alinea een
maatregel of draagt hij kennis van feiten die indruisen tegen deze
bepalingen, dan deelt hij zulks onmiddellijk mede aan de Lid-Staat waar
de begunstigde is gevestigd.
2. De ontvangende Lid-Staat kan voorschrijven dat de begunstigde van
tevoren aan de bevoegde instanties verklaart dat hij deze diensten
verricht, ingeval dit een tijdelijk verblijf op zijn grondgebied meebrengt.
In spoedgevallen kan deze verklaring zo snel mogelijk na de dienst-
verrichting worden afgelegd.
3. Op grond van de leden 1 en 2 kan de ontvangende Lid-Staat van de
begunstigde een of meer documenten eisen met de volgende gegevens:
— de verklaring bedoeld in lid 2,
— een bewijsstuk waaruit blijkt dat de begunstigde de betrokken
werkzaamheden in de Lid-Staat waar hij gevestigd is, wettig
uitoefent,
— een bewijsstuk dat de begunstigde het of de diploma(s), certifi-
ca(a)t(en) of andere titel(s) bezit die voor het verrichten van de
bedoelde diensten is respectievelijk zijn vereist en in deze richtlijn is
respectievelijk zijn genoemd.
4. Het/de in lid 3 bedoelde document(en) mag/mogen bij overlegging
niet ouder zijn dan twaalf maanden.
5. Indien een Lid-Staat één van zijn onderdanen of een op zijn
grondgebied gevestigde onderdaan van een andere Lid-Staat geheel of
gedeeltelijk, tijdelijk of definitief, de bevoegdheid ontneemt om één van
de werkzaamheden van de arts uit te oefenen, draagt hij er zorg voor dat
het in lid 3, tweede streepje, bedoelde bewijsstuk al naar gelang van het
geval tijdelijk of definitief wordt ingetrokken.
Artikel 18
Indien in een ontvangende Lid-Staat de verplichting bestaat, bij een
publiekrechtelijke instelling van sociale zekerheid te zijn ingeschreven
om de rekeningen inzake de ten gunste van sociaal verzekerden verrichte
werkzaamheden op een verzekeringsinstelling te kunnen verhalen, stelt
deze Lid-Staat in geval van dienstverrichting die een verplaatsing van de
begunstigde met zich brengt, de onderdanen der Lid-Staten die in een
andere Lid-Staat zijn gevestigd, van die eis vrij.
De begunstigde stelt deze instelling evenwel van tevoren, of in
spoedgevallen later, in kennis van zijn dienstverrichting.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 27
C. Bepalingen die het recht van vestiging en de vrije dienst-
verrichting gemeen hebben
Artikel 19
Wanneer in een ontvangende Lid-Staat voorschriften gelden voor het
voeren van de beroepstitel voor een der werkzaamheden van de arts,
voeren de onderdanen van de andere Lid-Staten die voldoen aan de
voorwaarden van artikel 2 en van artikel 9, leden 1, 3 en 5, de
beroepstitel die in het ontvangende land met deze voorwaarden inzake
opleiding overeenkomt, en maken zij gebruik van de afkorting van deze
titel.
De eerste alinea is ook van toepassing op het voeren van de titel van
specialist door diegenen die voldoen aan de voorwaarden welke
achtereenvolgens zijn genoemd in de artikelen 4 en 6 en in artikel 9,
leden 2, 4, 5 en 6.
Artikel 20
1. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen ten einde de begun-
stigden in staat te stellen geïnformeerd te worden omtrent de wetgeving
inzake gezondheidszorg en op sociaal gebied, alsmede, in voorkomend
geval, omtrent de medische ethiek in de ontvangende Lid-Staat.
Te dien einde kunnen zij informatiediensten oprichten waar de begun-
stigden de noodzakelijke gegevens kunnen inwinnen. In geval van
vestiging kunnen de ontvangende Lid-Staten de begunstigden verplichten
om met deze diensten contact op te nemen.
2. De Lid-Staten kunnen de in lid 1 bedoelde diensten oprichten bij de
bevoegde autoriteiten en instanties die zij aanwijzen.
3. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat in voorkomend geval de
begunstigden in hun belang en in dat van hun patiënten de talenkennis
verwerven die noodzakelijk is voor de uitoefening van hun beroeps-
werkzaamheden in het ontvangende land.
Artikel 21
De Lid-Staten die van hun eigen onderdanen eisen dat zij een
voorbereidende stage hebben vervuld om werkzaam te kunnen zijn als
ziekenfondsarts, kunnen gedurende een periode van vijf jaar te rekenen
vanaf 20 juni 1975, dezelfde eis stellen aan de onderdanen van de andere
Lid-Staten. De duur van de stage mag evenwel niet langer zijn dan zes
maanden.
Artikel 22
De ontvangende Lid-Staat kan, in geval van gegronde twijfel, van de
bevoegde autoriteiten van een andere Lid-Staat een bevestiging
verlangen van de echtheid van de in die Lid-Staat afgegeven in de
hoofdstukken I tot en met IV van titel II genoemde diploma’s,
certificaten en andere titels, alsmede bevestiging van het feit dat de
begunstigde heeft voldaan aan alle opleidingsvoorwaarden van titel III.
TITEL III
COÖRDINATIE V AN DE WETTELIJKE EN BESTUURSRECH-
TELIJKE BEPALINGEN BETREFFENDE DE WERKZAAM-
HEDEN V AN DE ARTS
Artikel 23
1. De Lid-Staten stellen de toegang tot en de uitoefening van de
werkzaamheden van de arts afhankelijk van het bezit van een in artikel!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 28
3 genoemd diploma, certificaat of andere titel van arts waardoor wordt
gewaarborgd dat de betrokkene gedurende de totale opleidingstijd:
a) voldoende kennis heeft verworven van de wetenschappen waarop de
geneeskunst berust, alsmede een goed inzicht in de wetenschappe-
lijke methoden, met inbegrip van de beginselen van de meting van
biologische functies, in de beoordeling van wetenschappelijk vast-
gestelde feiten alsmede in het analyseren van gegevens;
b) voldoende kennis heeft verworven van de structuur, de functies en
het gedrag van gezonde en zieke personen, alsmede van de wijze
waarop de gezondheidstoestand van de mens wordt beïnvloed door
zijn natuurlijke en sociale omgeving;
c) voldoende kennis heeft verworven van de klinische studievakken en
de klinische praktijk, waardoor hij een samenhangend beeld heeft
van de ziekten van lichaam en geest, van de geneeskunde voor wat de
aspecten preventie, diagnose en therapie betreft, alsmede van de
voortplanting van de mens;
d) onder deskundige leiding voldoende klinische ervaring in zieken-
huizen heeft opgedaan.
2. Een dergelijke totale geneeskundige opleiding omvat ten minste zes
studiejaren of 5 500 uren theoretisch en praktisch onderwijs, dat aan een
universiteit respectievelijk onder toezicht van een universiteit wordt
gegeven.
3. V oor de toelating tot deze opleiding wordt het bezit vereist van een
diploma of certificaat dat in een Lid-Staat voor de betrokken studie
toegang geeft tot inrichtingen van universitair onderwijs.
4. Bij betrokkenen wier opleiding vóór 1 januari 1972 is aangevangen,
kan de in lid 2 genoemde opleiding een praktische scholing op
universitair niveau van zes maanden omvatten, in de vorm van een
voltijdse opleiding onder toezicht van de bevoegde autoriteiten.
5. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de mogelijkheid voor de
Lid-Staaten om op hun eigen grondgebied volgens hun eigen regeling
aan houders van diploma’s, certificaten en andere titels die niet in een
Lid-Staat zijn behaald, de toegang tot de werkzaamheden van arts en de
uitoefening ervan toe te staan.
Artikel 24
1. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de opleiding voor het behalen
van een diploma, certificaat of andere titel van specialist ten minste aan
de volgende voorwaarden voldoet:
a) in het kader van de in artikel 23 bedoelde opleidingscyclus zijn met
goed gevolg zes studiejaren volbracht; wat de opleiding betreft
waarvoor een diploma, certificaat of andere titel van specialist in de
mond-, tand- en maxillo-faciale chirurgie wordt afgegeven (basis-
opleiding voor arts en voor beoefenaar van de tandheelkunde), is
bovendien met goed gevolg de opleidingscyclus voor beoefenaren
van de tandheelkunde doorlopen bedoeld in artikel 1 van Richlijn
78/687/EEG van de Raad van 25 juli 1978 inzake de coördinatie van
de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de
werkzaamheden van de beoefenaar der tandheelkunde (1)
b) zij omvat theoretisch en praktisch onderwijs;c) zij is voltijds en staat onder toezicht van de bevoegde autoriteiten of
instanties overeenkomstig het bepaalde in bijlage I, punt 1;
d) zij geschiedt in een universitair centrum, in een universitair centrum
voor ziekenverpleging of in voorkomend geval in een daartoe door
de bevoegde autoriteiten of instanties erkende inrichting voor
gezondheidszorg;!B
(1) PB nr. L 233 van 24. 8. 1978, blz. 10;1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 29
e) de aankomend specialist dient persoonlijk aan de werkzaamheden
van de betrokken diensten deel te nemen en daarvoor verant-
woordelijkheid te dragen.
2. De Lid-Staten stellen de afgifte van een diploma, certificaat of
andere titel van specialist afhankelijk van het bezit van een der in artikel
23 bedoelde diploma’s, certificaten of andere titels van arts. De afgifte
van het diploma, certificaat of andere titel van specialist in de mond-,
tand- en maxillo-faciale chirurgie (basisopleiding voor arts en voor
beoefenaar van de tandheelkunde) is voorts afhankelijk van het bezit van
een van de in artikel 1 van Richtlijn 78/687/EEG bedoelde diploma’s,
certificaten of andere titels van beoefenaar der tandheelkunde.
Artikel 25
1. Onverminderd het in artikel 24, lid 1, onder c), vervatte beginsel van
de voltijdse opleiding en in afwachting van de door de Raad
overeenkomstig lid 3 te nemen besluiten, kunnen de Lid-Staten, indien
een voltijdse opleiding wegens gerechtvaardigde persoonlijke omstan-
digheden niet kan worden gevolgd, op voorwaarden waarmee de
bevoegde nationale autoriteiten hebben ingestemd, een deeltijdse
specialistenopleiding toestaan.
2. De deeltijdse opleiding moet worden gegeven overeenkomstig het
bepaalde in bijlage I, punt 2, en dient van een niveau te zijn dat
kwalitatief gelijkwaardig is aan dat van de voltijdse opleiding. Dit niveau
mag noch door het deeltijdse karakter van de opleiding noch door de
uitoefening van betaalde privé-beroepswerkzaamheden worden ge-
schaad.
De totale duur van de specialistenopleiding mag niet worden verkort
wegens het feit dat zij deeltijds wordt gevolgd.
3. Uiterlijk op 25 januari 1989 besluit de Raad, in het licht van een
nieuwe bestudering van de situatie en op voorstel van de Commissie, met
inachtneming van het feit dat de mogelijkheid van een deeltijdse
opleiding in bepaalde omstandigheden die naar gelang van het
specialisme dienen te worden onderzocht, moet blijven bestaan, of het
bepaalde in de leden 1 en 2 moet worden gehandhaafd of gewijzigd.
De deeltijdse specialistenopleidingen die vóór 1 januari 1983 zijn
begonnen, kunnen overeenkomstig de vóór die datum geldende
bepalingen worden voltooid.
Artikel 26
De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de minimumduur der hierna
genoemde specialistenopleidingen ten minste bedraagt:
eerste groep (vijf jaar):
— heelkunde,
— neuro-chirurgie,
— inwendige geneeskunde,
— urologie,
— orthopedie;
tweede groep (vier jaar):
— verloskunde en gynaecologie,
— kindergeneeskunde,
— ziekten der luchtwegen,
— pathologische anatomie,
— neurologie,
— psychiatrie;
derde groep (drie jaar):
— anesthesie,
— oogheelkunde,
— keel-, neus- en oorheelkunde.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 30
!M1
De lijst van de minimumduur van de diverse in dit artikel genoemde
specialistenopleidingen wordt gewijzigd volgens de procedure van
artikel 44 bis, lid 3.
Artikel 27
De Lid-Staten waar wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter zake
bestaan, dragen er zorg voor dat de minimumduur van de hieronder
vermelde gespecialiseerde opleidingen ten minste bedraagt:
eerste groep (vijf jaar):
— plastische chirurgie,— cardio-pulmonale chirurgie,— chirurgie van bloedvaten,— zenuw- en zielsziekten,— kinderheelkunde,— maag- en darmchirurgie,— maxillo-faciale chirurgie (basisopleiding voor arts);
tweede groep (vier jaar):
— cardiologie,— maag- en darmziekten,— reumatologie,— klinische biologie,— radiologie,— radiodiagnostiek,— radiotherapie,— tropische ziekten,— farmacologie,— kinderpsychiatrie,— bacteriologie,— arbeidsgeneeskunde,— klinische chemie,— immunologie,— huidziekten,— geslachtsziekten,— geriatrie,— nierziekten,— besmettelijke ziekten,— „community medicine”,— biologische hematologie,— nucleaire geneeskunde,— mond-, tand- en maxillo-faciale chirurgie (basisopleiding voor arts
en voor beoefenaar der tandheelkunde);
derde groep (drie jaar):
— algemene hematologie,— endocrinologie,— revalidatie,— stomatologie,— huid- en geslachtsziekten,— allergologie.
De lijst van de minimumduur van de diverse in dit artikel genoemde
specialistenopleidingen wordt gewijzigd volgens de procedure van
artikel 44 bis, lid 3.!B
!M11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 31
Artikel 28
Als overgangsmaatregel en in afwijking van artikel 24, lid 1, onder c), en
van artikel 25, kunnen de Lid-Staten waar op 20 juni 1975 wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen golden waarbij een vorm van deeltijdse
specialistenopleiding was ingesteld, deze bepalingen blijven toepassen
voor kandidaten die uiterlijk op 31 december 1983 met hun opleiding tot
specialist zijn begonnen.
Elke ontvangende Lid-Staat kan van degenen die gebruik maken van het
bepaalde in de eerste alinea, verlangen dat hun diploma’s, certificaten en
andere titels vergezeld gaan van een bewijsstuk waaruit blijkt dat zij de
betrokken werkzaamheden daadwerkelijk en op wettige wijze als
specialist hebben uitgeoefend gedurende ten minste drie opeenvolgende
jaren tijdens de vijf jaar die aan de afgifte van het bewijsstuk voorafgaan.
Artikel 29
Als overgangsmaatregel en in afwijking van artikel 24, lid 2:
a) geldt ten aanzien van Luxemburg en uitsluitend voor de Luxem-
burgse diploma’s die onder de wet van 1939 betreffende het
toekennen van universitaire graden vallen, als enige voorwaarde
voor het verlenen van het staatsdiploma van specialist, het bezit van
het diploma van doctor in de genees-, heel- en verloskunde („docteur
en médecine, chirurgie et accouchements”), afgegeven door de
Staatsexamencommissie van Luxemburg;
b) geldt ten aanzien van Denemarken en uitsluitend voor de wettelijke
diploma’s van arts uitgereikt door de medische faculteit van een
Deense universiteit, overeenkomstig het besluit van de minister van
Binnenlandse Zaken van 14 mei 1970, als enige voorwaarde voor het
verlenen van het getuigschrift dat machtigt tot het voeren van de titel
van specialist, het bezit van deze diploma’s.
De onder a) en b) bedoelde diploma’s mogen worden uitgereikt aan
kandidaten die hun opleiding vóór 20 december 1976 zijn begonnen.
TITEL IV
SPECIFIEKE OPLEIDING IN DE HUISARTSGENEESKUNDE
Artikel 30
Iedere Lid-Staat op het grondgebied waarvan de volledige in artikel 23
bedoelde opleidingscyclus wordt gegeven, voert een specifieke opleiding
in de huisartsgeneeskunde in, welke ten minste aan de in de artikelen 31
en 32 gestelde voorwaarden voldoet, en wel zodanig dat de eerste
diploma’s of certificaten of andere titels waarmee deze opleiding wordt
afgesloten, uiterlijk op 1 januari 1990 worden afgegeven.
Artikel 31
1. De in artikel 30 bedoelde specifieke opleiding in de huisarts-
geneeskunde moet ten minste aan de volgende voorwaarden voldoen:
a) alleen toegankelijk zijn nadat ten minste zes studiejaren in het kader
van de in artikel 23 bedoelde opleidingscyclus met goed gevolg zijn
voltooid;
b) bij voltijds onderwijs ten minst twee jaar duren en onder toezicht van
de bevoegde autoriteiten of instellingen worden gegeven;
c) meer van praktische dan theoretische aard zijn; de praktische
opleiding dient enerzijds te worden gegeven gedurende ten minste
zes maanden in een erkend ziekenhuis dat over de nodige uitrusting
en diensten beschikt, en anderzijds gedurende ten minste zes
maanden in een erkende huisartsenpraktijk of een erkend centrum
waar artsen eerstelijnszorg verstrekken; in het kader van deze
specifieke opleiding moeten contacten worden onderhouden met!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 32
andere instellingen of organisaties voor gezondheidszorg die zich
bezighouden met de huisartsgeneeskunde; onverminderd deze mini-
mumperioden mag de praktische opleiding evenwel gedurende ten
hoogste zes maanden worden vervangen door een opleiding in
andere erkende instellingen of organisaties voor gezondheidszorg die
zich met huisartsgeneeskunde bezighouden;
d) de kandidaat dient persoonlijk aan de beroepsactiviteiten deel te
nemen en in de verantwoordelijkheden van degenen met wie hij
werkt, te delen.
2. De Lid-Staten kunnen de toepassing van het bepaalde in lid 1, onder
c), betreffende de minimale opleidingsduur tot uiterlijk 1 januari 1995
uitstellen.
3. De Lid-Staten stellen het afgeven van de diploma’s, certificaten en
andere titels waarmee de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde
wordt afgesloten, afhankelijk van het bezit van een van de diploma’s,
certificaten of andere titels, als bedoeld in artikel 3.
Artikel 32
Indien een Lid-Staat op 22 september 1986 een opleiding in de
huisartsgeneeskunde verstrekt door middel van een ervaring in de
huisartsgeneeskunde die door de arts in zijn eigen praktijk onder toezicht
van een erkend stagebegeleider is opgedaan, kan die Lid-Staat deze
opleiding bij wijze van proef handhaven op voorwaarde dat:
— deze voldoet aan artikel 31, lid 1, onder a) en b), alsmede aan lid 3;
— de duur ervan overeenkomt met het dubbele van het verschil tussen
de periode als bedoeld in artikel 31, lid 1, onder b), en het totaal van
de perioden bedoeld in het derde streepje van dit artikel;
— deze ten minste een periode omvat in een erkend ziekenhuis dat over
de nodige uitrusting en diensten beschikt, alsmede een periode in een
erkende huisartsenpraktijk of een erkend centrum waar artsen
eerstelijnszorg verstrekken; vanaf 1 januari 1995 bedraagt de duur
van elk van deze perioden ten minste zes maanden.
Artikel 33
Aan de hand van de opgedane ervaring en gelet op de ontwikkeling van
de opleidingen op het gebied van de huisartsgeneeskunde, dient de
Commissie uiterlijk op 1 januari 1996 bij de Raad een verslag in over de
toepassing van de artikelen 31 en 32, vergezeld van passende voorstellen
met het oog op de verdere harmonisatie van de huisartsenopleiding.
De Raad neemt vóór 1 januari 1997 volgens de in het Verdrag
vastgestelde procedures over deze voorstellen een besluit.
Artikel 34
1. Onverminderd het beginsel van de voltijdse opleiding, vervat in
artikel 31, lid 1, onder b), kunnen de Lid-Staten, naast een voltijdse
opleiding, een deeltijdse specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde
toestaan wanneer aan de volgende bijzondere voorwaarden is voldaan:
— de totale duur van de opleiding mag niet worden verkort vanwege het
feit dat het om een deeltijdse opleiding gaat;
— het weekrooster van de deeltijdse opleiding mag niet minder zijn dan
60 % van het weekrooster van de voltijdse opleiding;
— de deeltijdse opleiding dient een aantal voltijdse opleidingsperioden
te omvatten, zowel voor het opleidingsonderdeel dat in een
ziekenhuis wordt gegeven als voorhet onderdeel in een erkende
huisartsenpraktijk of in een erkend centrum waar artsen eerstelijns-
zorg verstrekken. Het aantal voltijdse opleidingsperioden en de duur
ervan zijn zodanig, dat zij een passende voorbereiding op de
daadwerkelijke uitoefening van de huisartsgeneeskunde vormen.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 33
2. De deeltijdse opleiding dient van een niveau te zijn dat kwalitatief
gelijkwaardig is aan dat van de voltijdse opleiding. Zij wordt afgesloten
met het in artikel 30 bedoelde diploma of certificaat of een andere titel.
Artikel 35
1. Ongeacht de bepalingen inzake verworven rechten die de Lid-Staten
vaststellen, kunnen zij het in artikel 30 bedoelde diploma of certificaat
respectievelijk de aldaar bedoelde andere titel afgeven aan artsen die niet
de in de artikelen 31 en 32 bedoelde opleiding hebben genoten, maar wel
een andere aanvullende opleiding die met een door de bevoegde
autoriteiten van een Lid-Staat afgegeven diploma, certificaat of andere
titel is afgesloten; de Lid-Staten mogen dit diploma of certificaat of deze
andere titel evenwel slechts afgeven indien het de bekrachtiging vormt
van kennis die kwalitatief gelijkwaardig is aan die welke wordt
verworven tijdens de in de artikelen 31 en 32 bedoelde opleiding.
2. In de regels die de Lid-Staten overeenkomstig lid 1 vaststellen,
bepalen zij met name in hoeverre de door de aanvrager reeds genoten
aanvullende opleiding en diens beroepservaring in aanmerking kunnen
worden genomen ter vervanging van de in de artikelen 31 en 32 bedoelde
opleiding.
Zij mogen het in artikel 30 bedoelde diploma of certificaat respectie-
velijk de aldaar bedoelde andere titel slechts afgeven indien de aanvrager
gedurende ten minste zes maanden in een huisartsenpraktijk of een
erkend centrum waar artsen eerstelijnszorg verstrekken, als bedoeld in
artikel 31, lid 1, onder c), ervaring in de huisartsgeneeskunde heeft
opgedaan.
Artikel 36
1. Met ingang van 1 januari 1995 stellen alle Lid-Staten, behoudens de
bepalingen inzake verworven rechten, het in het kader van hun nationale
stelsel van sociale zekerheid als huisarts verrichten van de werk-
zaamheden van arts afhankelijk van het bezit van een diploma, een
certificaat of een andere titel als bedoeld in artikel 30.
De Lid-Staten kunnen evenwel personen die de specifieke opleiding in
de huisartsgeneeskunde volgen, van deze voorwaarde vrijstellen.
2. Elke Lid-Staat bepaalt om welke verworven rechten het gaat. Het
recht om de werkzaamheden van arts als huisarts uit te oefenen in het
kader van het nationale stelsel van sociale zekerheid van die Lid-Staat
zonder het in artikel 30 bedoelde diploma of certificaat respectievelijk de
aldaar bedoelde titel te bezitten, moet hij evenwel als verworven recht
toekennen aan alle artsen die dit recht op 31 december 1994 krachtens de
artikelen 1 tot en met 20 bezitten en op die datum op zijn grondgebied
praktizeren, omdat zij in aanmerking kwamen voor het bepaalde in
artikel 2 of artikel 9, lid 1.
3. Elke Lid-Staat mag lid 1 vóór 1 januari 1995 toepassen, op
voorwaarde dat alle artsen die de in artikel 23 bedoelde opleiding in een
andere Lid-Staat hebben genoten, zich tot en met 31 december 1994 op
zijn grondgebied kunnen vestigen en daar in het kader van zijn nationale
stelsel van sociale zekerheid kunnen praktizeren, met een beroep op
artikel 2 of op artikel 9, lid 1.
4. De bevoegde autoriteiten van elke Lid-Staat geven aan artsen die op
grond van lid 2 verworven rechten hebben, op hun verzoek een
certificaat af waaruit blijkt dat zij het recht hebben om in het kader van
hun stelsel van sociale zekerheid de werkzaamheden van arts als huisarts
uit te oefenen zonder het in artikel 30 bedoelde diploma of certificaat of
een andere titel te bezitten.
5. Lid 1 doet geen afbreuk aan de mogelijkheid voor de Lid-Staten om
op hun grondgebied volgens hun eigen regeling aan personen die niet in
het bezit zijn van diploma’s, certificaten of andere titels die de afsluiting
vormen van een artsenopleiding en van een specifieke opleiding in de
huisartsgeneeskunde die beide in een Lid-Staat werden genoten, maar
wel in het bezit zijn van in een derde land verkregen diploma’s,!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 34
certificaten of andere titels waarmee de hier bedoelde opleidingen, of
één daarvan, worden afgesloten, de uitoefening van de werkzaamheden
van arts als huisarts in het kader van een stelsel van sociale zekerheid toe
te staan.
Artikel 37
1. Iedere Lid-Staat erkent, voor de uitoefening van de werkzaamheden
van arts als huisarts in het kader van zijn nationale stelsel van sociale
zekerheid, de in artikel 30 bedoelde en aan onderdanen van de Lid-Staten
door andere Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 31, 32, 34 en 35
verstrekte diploma’s, certificaten en andere titels.
2. Iedere Lid-Staat erkent de in artikel 36, lid 4, bedoelde en aan
onderdanen van de Lid-Staten door andere Lid-Staten verstrekte
certificaten, door daaraan op zijn grondgebied dezelfde rechtsgevolgen
te verbinden als aan de diploma’s, certificaten en andere titels die hij zelf
afgeeft en die het mogelijk maken de werkzaamheden van arts als
huisarts in het kader van zijn nationale stelsel van sociale zekerheid uit te
oefenen.
Artikel 38
De onderdanen van een Lid-Staat aan wie een Lid-Staat de in artikel 30
of in artikel 36, lid 4, bedoelde diploma’s, certificaten of andere titels
heeft afgegeven, hebben hetrecht om in die ontvangende Lid-Staat de in
deze Lid-Staat bestaande beroepstitel te voeren en van de afkorting
daarvan gebruik te maken.
Artikel 39
1. Onverminderd artikel 38 ziet de ontvangende Lid-Staat erop toe dat
personen op wie artikel 37 van toepassing is, het recht hebben gebruik te
maken van hun wettelijke opleidingstitel van de Lid-Staat van oorsprong
of herkomst, en eventueel van de afkorting daarvan, in de taal van deze
Lid-Staat. De ontvangende Lid-Staat kan voorschrijven dat deze titel
wordt gevolgd door de naam en de plaats van de instelling of van de
examencommissie die de titel heeft verleend.
2. Wanneer de opleidingstitel van de Lid-Staat van oorsprong of van
herkomst in de ontvangende Lid-Staat kan worden verward met een titel
waarvoor in deze Lid-Staat een aanvullende opleiding is vereist die de
begunstigde niet heeft gevolgd, kan de ontvangende Lid-Staat voor-
schrijven dat de begunstigde zijn opleidingstitel van de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst voert in een door de ontvangende Lid-Staat
aangegeven passende vorm.
Artikel 40
Op basis van de opgedane ervaring en in het licht van de ontwikkeling
van de opleidingen in de huisartsgeneeskunde, legt de Commissie aan de
Raad uiterlijk op 1 januari 1997 een verslag voor over de toepassing van
deze titel alsmede in voorkomend geval passende voorstellen, ten einde
ervoor te zorgen dat elke huisarts een adequate opleiding ontvangt, die
voldoet aan de specifieke eisen van de uitoefening van de huisarts-
geneeskunde. De Raad neemt over deze voorstellen een besluit volgens
de in het Verdrag neergelegde procedures.
Artikel 41
Zodra een Lid-Staat de Commissie in kennis heeft gesteld van de datum
van inwerkingtreding van de door hem overeenkomstig artikel
30 getroffen maatregelen, doet deze daarvan op passende wijze
mededeling in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen
onder vermelding van de benamingen die door deze Lid-Staat voor
diploma, certificaat en andere titel en in voorkomend geval voor de
beroepstitel werden vastgesteld.!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 35
TITEL V
SLOTBEPALINGEN
Artikel 42
De Lid-Staten wijzen de autoriteiten en instanties aan die gemachtigd
zijn tot afgifte en in ontvangst nemen van de diploma’s, certificaten en
andere titels alsmede de documenten of informaties die in deze richtlijn
worden genoemd en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie
daarvan onverwijld in kennis.
Artikel 43
Wanneer zich, bij de toepassing van deze richtlijn, voor een Lid-Staat op
bepaalde terreinen ernstige moeilijkheden mochten voordoen, onder-
zoekt de Commissie deze moeilijkheden samen met die Lid-Staat en
wint zij het advies in van het bij Besluit 75/365/EEG (1) ingestelde
Comité van hooggeplaatste ambtenaren van volksgezondheid.
In voorkomend geval legt de Commissie passende voorstellen aan de
Raad voor.
Artikel 44
De richtlijnen die in bijlage III, deel A, zijn opgenomen, worden hierbij
ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de Lid-Staten wat de in
bijlage III, deel B, vermelde termijnen voor omzetting betreft.
Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen
naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage IV
opgenomen concordantietabel.
Artikel 44 bis
1. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, wordt de Commissie
bijgestaan door het Comité van hooggeplaatste ambtenaren van volks-
gezondheid, dat is ingesteld bij Besluit 75/365/EEG (2).
2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een
ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt binnen
een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie
van de materie, advies uit over dit ontwerp, zo nodig door middel van een
stemming.
Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere lidstaat
het recht te verzoeken dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen.
De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het door het comité
uitgebrachte advies. Zij brengt het comité op de hoogte van de wijze
waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies.
3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een
ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt advies uit
over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar
gelang van de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de
meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is
voorgeschreven voor de aanneming van besluiten die de Raad op voorstel
van de Commissie dient te nemen. Bij stemming in het comité worden de
stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten gewogen over-
eenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming
deel.!B
(1) PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 19.
(2) PB L 167 van 30. 6. 1975, blz. 19. Besluit laatstelijk gewijzigd bij Besluit
80/157/EEG (PB L 33 van 11. 2. 1980, blz. 15).!M11993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 36
De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing
zijn. Indien deze maatregelen echter niet in overeenstemming zijn met
het advies dat het comité heeft uitgebracht, worden zijn onverwijld door
de Commissie ter kennis van de Raad gebracht.
In dat geval:a) stelt de Commissie de toepassing van de maatregelen waartoe zij
heeft besloten uit voor ten hoogste twee maanden te rekenen vanaf
de datum van deze kennisgeving;
b) kan de Raad binnen de onder a) genoemde termijn met een
gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit
nemen.
Artikel 45
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.!M1
!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 37
BIJLAGE I
De in artikel 24, lid 1, onder c), en in artikel 25 bedoelde kenmerken van de
voltijdse specialistenopleiding en van de deeltijdopleiding tot specialist
1. V oltijdse specialistenopleiding
Deze opleiding vindt plaats in het kader van door de bevoegde autoriteiten
erkende specifieke opleidingsplaatsen.
Zij houdt deelneming in aan alle medische activiteiten van de afdeling
waar de opleiding wordt genoten, inclusief de wachtdiensten, zodat despecialist in opleiding gedurende de gehele werkweek en gedurende hetgehele jaar aan deze praktische en theoretische opleiding al zijn
beroepsactiviteit wijdt op de door de bevoegde autoriteiten vastgestelde
wijze. Bijgevolg worden deze werkzaamheden op passende wijzebezoldigd.
De opleiding kan worden onderbroken om redenen als militaire dienst,
wetenschappelijke opdrachten, zwangerschap en ziekte. Deze onder-
brekingen mogen de totale duur van de opleiding niet verkorten.
2. Deeltijdopleiding tot specialist
Deze opleiding beantwoordt aan dezelfde eisen als de voltijdse opleiding,
waarvan zij zich slechts onderscheidt door de mogelijkheid de deelnemingaan de medische activiteiten te beperken tot een tijdsduur die ten minstegelijk is aan de helft van die welke in punt 1, tweede alinea, is
voorgeschreven.
De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat de totale duur en de kwaliteit
van de deeltijdopleiding tot specialist niet minder zijn dan die van devoltijdse specialistenopleiding.
Deze deeltijdopleiding wordt derhalve op passende wijze bezoldigd.!
B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 38
BIJLAGE II
Data waarop een aantal Lid-Staten de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de afgifte
van diploma’s, certificaten en andere titels als bedoeld in artikel 9, lid 7, hebben ingetrokken
BELGIË
cardio-pulmonale chirurgie: 1 januari 1983
chirurgie van bloedvaten: 1 januari 1983
zenuw- en zielsziekten: 1 augustus 1987, behalve voor degenen die vóór die datum met hun
opleiding zijn begonnen
gastro-enterologische chirurgie: 1 januari 1983
DENEMARKEN
biologische hematologie: 1 januari 1983, behalve voor degenen die vóór die datum met hun
opleiding zijn begonnen en die haar vóór eind 1988
hebben beëindigd
revalidatie: 1 januari 1983, behalve voor degenen die vóór die datum met hun
opleiding zijn begonnen en die haar vóór eind 1988
hebben beëindigd
tropische ziekten: 1 augustus 1987, behalve voor degenen die vóór die datum met hun
opleiding zijn begonnen
FRANKRIJK
radiologie: 31 december 1971
zenuw- en zielsziekten: 31 december 1971
LUXEMBURG
radiologie: voor de na 5 maart 1982 begonnen opleidingen worden geen diploma’s, certificaten en
andere titels meer afgegeven
zenuw- en zielsziekten: voor de na 5 maart 1982 begonnen opleidingen worden geen diploma’s, certificaten en
andere titels meer afgegeven
NEDERLAND
radiologie: 8 juli 1984
zenuw- en zielsziekten: 9 juli 1984!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 39
BIJLAGE III
Deel A
Ingetrokken richtlijnen
(als bedoeld in artikel 44)
1. Richtlijn 75/362/EEG
2. Richtlijn 75/363/EEG
en de successieve wijzigingen daarop:
— Richtlijn 81/1057/EEG: uitsluitend wat de verwijzingen in artikel 1
naar de bepalingen van de ingetrokken
Richtlijnen 75/362/EEG en 75/363/EEGbetreft
— Richtlijn 82/76/EEG— Richtlijn 89/594/EEG: uitsluitend de artikelen 1 tot en met 9
— Richtlijn 90/658/EEG: uitsluitend artikel 1, punten 1 en 2, en
artikel 2
3. Richtlijn 86/457/EEG
Deel B
Termijnen voor omzetting in nationaal recht
(als bedoeld in artikel 44)
RichtlijnUiterste datum voor de
omzetting
75/362/EEG (PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 1): 20. dezember 1976 (*)
81/1057/EEG (PB nr. L 385 van 31. 12. 1981, blz. 25): 30. juni 1982
75/363/EEG (PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 14): 20. december 1976 (**)
82/76/EEG (PB nr. L 43 van 15. 2. 1982, blz. 21): 31. december 1982
89/594/EEG (PB nr. L 341 van 23. 11. 1989, blz. 19): 8. mei 1991
90/658/EEG (PB nr. L 353 van 17. 12. 1990, blz. 73): 1. juli 1991
86/457/EEG (PB nr. L 267 van 19. 9. 1986, blz. 36): 1. januari 1985!B
(*) Griekenland: 1 januari 1981. Spanje en Portugal: 1 januari 1986.
(**) Griekenland: 1 januari 1981. Spanje en Portugal: 1 januari 1986. Ten
aanzien van het grondgebied van de voormalige Duitse DemocratischeRepubliek treft Duitsland evenwel de nodige maatregelen om de artikelen2 tot en met 5 van Richtlijn 75/363/EEG (artikelen 24 tot en met 27 van de
onderhavige richtlijn) vóór 3 april 1992 te kunnen toepassen (Richtlijn
90/658/EEG, artikel 2).1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 40
BIJLAGE IV
Concordantietabel
Deze richtlijnRichtlijn
75/362/EEGRichtlijn
75/363/EEGRichtlijn
86/457/EEGRichtlijn
81/1057/EEGRichtlijn
89/594/EEGRichtlijn
82/76/EEG
Artikel 1 Artikelen 1 en
24
Artikel 2 Artikel 2
Artikel 3 Artikel 3
Artikel 4 Artikel 4
Artikel 5 Artikel 5
Artikel 6 Artikel 6
Artikel 7 Artikel 7
Artikel 8 Artikel 8
Artikel 9, lid 1 Artikel 9, lid 1 Artikel 1
Artikel 9, lid 2 Artikel 9, lid 2 Artikel 1
Artikel 9, lid 3 Artikel 9 bis,
lid 1
Artikel 9, lid 4 Artikel 9, bis
lid 2
Artikel 9, lid 5 Artikel 9, lid 3
Artikel 9, lid 6 Artikel 9, lid 1
Artikel 9, lid 7 Artikel 9, lid 2
Artikel 10 Artikel 10
Artikel 11 Artikel 11
Artikel 12 Artikel 12
Artikel 13 Artikel 13
Artikel 14 Artikel 14
Artikel 15 Artikel 15
Artikel 16 Artikel 15 bis
Artikel 17 Artikel 16
Artikel 18 Artikel 17
Artikel 19 Artikel 18
Artikel 20 Artikel 20
Artikel 21 Artikel 21
Artikel 22 Artikel 22
Artikel 23 Artikel 1
Artikel 24 Artikel 2
Artikel 25, lid 1 Artikel 3, lid 1
Artikel 25, lid 2 Artikel 3, lid 2
Artikel 25, lid
3, eerstealineaArtikel 3, lid 3,
eerste alinea
Artikel 25, lid
3, tweedealineaArtikel 14
Artikel 26 Artikel 4
Artikel 27 Artikel 5
Artikel 28 Artikel 7
Artikel 29 Artikel 8
Artikel 30 Artikel 1
Artikel 31 Artikel 2, leden 1,
2e n3
Artikel 32 Artikel 3
Artikel 33 Artikel 4
Artikel 34 Artikel 5
Artikel 35 Artikel 6
Artikel 36 Artikel 7
Artikel 37 Artikel 8
Artikel 38 Artikel 9
Artikel 39 Artikel 10
Artikel 40 Artikel 11
Artikel 41 Artikel 12, lid 2
Artikel 42 Artikel 23 Artikel 2, lid 4
Artikel 43 Artikel 26 Artikel 10
Artikel 44!
B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 41
Deze richtlijnRichtlijn
75/362/EEGRichtlijn
75/363/EEGRichtlijn
86/457/EEGRichtlijn
81/1057/EEGRichtlijn
89/594/EEGRichtlijn
82/76/EEG
Artikel 45 Artikel 27
Bijlage I Bijlage
Bijlage II Bijlage!B1993L0016 — NL — 12.05.1998 — 003.001 — 42