Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
"B ERSTE RICHTLIJN V AN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe
levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
(PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
"A1 Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
"A2 Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.19851979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 1
ERSTE RICHTLIJN V AN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en de
uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
DE RAAD V AN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 49 en 57,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Europese Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de uitoefening
van het levensverzekeringsbedrijf, bepaalde verschillen die op het gebied vanhet toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen, dienen te wordenafgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel, onder waarborging van een
passende bescherming van verzekerden en begunstigden in alle Lid-Staten,
met name de bepalingen dienen te worden gecoördineerd die betrekkinghebben op de financiële garanties die van de levensverzekeringsonder-
nemingen worden geëist;
Overwegende dat een indeling naar branche noodzakelijk is, in het bijzonder
om de werkzaamheden waarvoor een vergunning verplicht is gesteld vast testellen;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van deze richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c. q.
onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling die
rechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaarden inzakezekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; dat voorts
sommige instellingen wier werkzaamheden zich slechts uitstrekken tot een
zeer beperkte sector en statutair beperkt zijn, dienen te worden uitgesloten;
Overwegende dat in de Lid-Staten verschillende regelingen en gebruiken
bestaan ter zake van het gelijktijdig beoefenen van het levensverzekerings- enhet schadeverzekeringsbedrijf; dat er aanleiding is om nieuw op te richten
ondernemingen deze gelijktijdige beoefening niet meer toe te staan; dat wat
betreft de bestaande ondernemingen die deze werkzaamheden gelijktijdiguitoefenen, de Lid-Staten de mogelijkheid moet worden geboden deze temachtigen daarmee voort te gaan, mits zij voor elk van hun bedrijvigheden
een gescheiden beheer voeren, zulks ter bescherming van de belangen van
onderscheidenlijk hen die een levensverzekering en hen die een schade-verzekering hebben afgesloten en opdat de minimum financiële verplichtin-
gen ten laste van de ene werkzaamheid niet worden gedragen door de andere
werkzaamheid; dat, indien een van deze ondernemingen zich in een Lid-Staatwenst te vestigen om aldaar de levensverzekeringsbranche uit te oefenen zijdaartoe een dochteronderneming dient op te richten die bij wijze van
overgangsmaatregel in aanmerking zal kunnen komen voor bepaalde
faciliteiten; dat wat betreft deze bestaande ondernemingen die dezewerkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten ook de mogelijkheidmoet worden geboden om van die op hun grondgebied gevestigde
ondernemingen te eisen dat zij aan deze cumulatie van werkzaamheden een
einde maken; dat voorts de gespecialiseerde ondernemingen aan eenbijzonder toezicht dienen te worden onderworpen wanneer een schade-
verzekeringsonderneming behoort tot dezelfde financiële groep als een
levensverzekeringsonderneming;!B
(1) PB nr. C 35 van 28. 3. 1974, blz. 9.
(2) PB nr. C 140 van 13. 11. 1974, blz. 44.
(3) PB nr. C 109 van 19. 9. 1974, blz. 1.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 2
Overwegende dat in iedere Lid-Staat voor de uitoefening van het levens-
verzekeringsbedrijf een overheidsvergunning en overheidstoezicht is voor-geschreven, doch dat de voorwaarden voor de verlening of intrekking vandeze vergunning nader moeten worden vastgesteld; dat tevens moet worden
voorzien in de mogelijkheid van beroep op een rechterlijke instantie tegen een
besluit tot afwijzing of intrekking;
Overwegende dat ten aanzien van de technische voorzieningen met inbegrip
van de wiskundige voorzieningen, dezelfde regels kunnen worden vastgesteld
als voor de schadeverzekeringssector, namelijk lokalisatie in het land van
bedrijfsuitoefening, voorschriften van dat land voor de methoden vanberekening, bepaling van de beleggingscategorieën en waardering van deactiva; dat een coördinatie op deze verschillende terreinen weliswaar
wenselijk lijkt, doch in het kader van deze richtlijn niet noodzakelijk is en
op een later tijdstip kan worden verwezenlijkt;
Overwegende dat de verzekeringsondernemingen niet alleen over voldoende
technische voorzieningen, met inbegrip van wiskundige voorzieningen,moeten beschikken om aan de aangegane verplichtingen te voldoen, doch
ook over een aanvullende reserve, solvabiliteitsmarge genaamd, gevormd door
het vrije vermogen en, met toestemming van de toezichthoudende autoriteit,door impliciete vermogensbestanddelen, ten einde aan de wisselvalligheden
van het bedrijf het hoofd te kunnen bieden; dat voorgeschreven dient te
worden dat deze marge in verhouding dient te staan tot de omvang van debedrijfsverrichtingen en tot de aard en grootte van de risico’ s die verbondenzijn aan de verschillende werkzaamheden welke onder het toepassingsgebied
van deze richtlijn vallen ten einde ter zake te verzekeren dat de opgelegde
verplichtingen worden bepaald aan de hand van objectieve criteria, waardoorvoor ondernemingen van overeenkomstige omvang gelijke mededingings-voorwaarden worden geschapen; dat deze marge derhalve dient te verschillen
naargelang het beleggingsrisico’ s, overlijdensrisico’ s of uitsluitend beheers-
risico’ s betreft; dat zij zodoende soms dient te worden bepaald aan de handvan de wiskundige voorzieningen en het risicokapitaal ten laste van de
onderneming, of aan de hand van de geïnde premies of bijdragen, dan wel
alleen aan de hand van de voorzieningen en soms aan de hand van hetvermogen van de tontinedeelgenootschappen;
Overwegende dat het noodzakelijk is een garantiefonds verplicht te stellen
van een zodanige omvang en samenstelling dat het waarborgt dat de
ondernemingen reeds bij hun oprichting over voldoende middelen beschikken
en de solvabiliteitsmarge tijdens de bedrijfsuitoefening in geen geval benedeneen minimumveiligheidsmarge daalt; dat dit garantiefonds geheel of voor eenbepaald gedeelte moet bestaan uit expliciete vermogensbestanddelen;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het geval dat
een onderneming in een zodanige financiële situatie komt te verkeren dat hethaar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de uitoefening
van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap in beginsel
eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingen die op de markt
werkzaam zijn en derhalve ook op de agentschappen en bijkantoren van deondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is
gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en bijkantoren echter
bijzondere bepalingen inzake de vorm van het toezicht dienen te wordenvastgesteld omdat het vermogen van de ondernemingen waarvan zijafhankelijk zijn zich buiten de Gemeenschap bevindt;
Overwegende dat overeenkomsten op basis van wederkerigheid met een of
meer derde landen dienen te worden gesloten ten einde een soepeler
toepassing van deze bijzondere voorwaarden mogelijk te maken, zulks ondereerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantoren van dezeondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dan de onder-
nemingen uit de Gemeenschap;
Overwegende dat sommige overgangsbepalingen nodig zijn ten einde met
name de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te stellenzich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven voorschriften
aan te passen, zulks met inachtneming van de toepassing van artikel 53 van
het Verdrag;
Overwegende dat artikel 52 van het EEG-Verdrag sedert het einde van de
overgangsperiode rechtstreeks van toepassing is en dat er derhalve sindsdiengeen aanleiding meer bestaat tot het vaststellen van richtlijnen inzake
opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging; dat de bepalingen
betreffende het bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs dat geen!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 3
faillissement heeft plaatsgevonden, die voorkomen in Richtlijn 73/240/EEG
van de Raad van 24 juli 1973 inzake de opheffing van de beperkingen van devrijheid van vestiging op het gebied van het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche (
1), enerzijds geen beperkin-
gen in de eigenlijke zin van het woord vormen en anderzijds eveneens vereist
zijn in de levensverzekeringsbranche; dat deze bepalingen derhalve in deonderhavige coördinatierichtlijn moeten worden opgenomen;
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalve moet
worden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de Commissie en de
Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN V ASTGESTELD:
TITEL I
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van het
directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst door ondernemingen
welke in een Lid-Staat zijn gevestigd of zich daar wensen te vestigen, metbetrekking tot de hierna omschreven werkzaamheden.
1. De volgende verzekeringen voor zover zij uit een overeenkomst
voortvloeien:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die onder
andere de verzekering bij leven, de verzekering bij overlijden, degemengde verzekering, de levensverzekering met contraverzekering,
de verzekeringen in verband met huwelijk en geboorte omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
ondernemingen worden gesloten, namelijk inzonderheid de ver-
zekering tegen lichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidsonge-schiktheid, de verzekering bij overlijden ten gevolge van een ongeval,de verzekering tegen invaliditeit ten gevolge van ongeval of ziekte,
voor zover deze verschillende verzekeringen een aanvulling vormen
op een levensverzekering;
d) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering
genaamd „permanent health insurance” (niet opzegbare ziekte-verzekering van lange duur).
2. De volgende verrichtingen voor zover zij voortvloeien uit een over-
eenkomst en voor zover zij gecontroleerd worden door de bevoegde
overheidsinstanties voor het toezicht op particuliere verzekeringen en
voor zover zij zijn toegestaan in het land waar de werkzaamheid wordtuitgeoefend:
a) tontineverrichtingen waarbij deelgenootschappen worden gevormd
waarin de deelgenoten zich aaneensluiten om gezamenlijk hunbijdragen te kapitaliseren en het aldus gevormde vermogen te
verdelen tussen de overlevenden of tussen de rechthebbenden van de
overledenen;
b) kapitalisatieverrichtingen die zijn gebaseerd op een actuariële
techniek, waarbij in ruil voor tevoren vastgestelde stortingen ineensof periodieke stortingen, verplichtingen worden aangegaan die, voorwat betreft hun duur en hun bedrag, bepaald zijn;
c) verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen, dat
wil zeggen verrichtingen waarbij de betrokken onderneming zich
belast met het beheer van beleggingen en met name van de activawelke staan tegenover de voorzieningen van de organen dieuitkeringen verstrekken bij overlijden, bij leven of bij beëindiging
of vermindering van de werkzaamheid;!B
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 20.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 4
d) verrichtingen als bedoeld sub c), wanneer deze vergezeld gaan van
een verzekeringsgarantie die betrekking heeft hetzij op het behoudvan het kapitaal, hetzij op de betaling van een minimuminterest;
e) door verzekeringsmaatschappijen gedane verrichtingen zoals die
welke zijn bedoeld in de Franse „code des assurances”, in boek IV ,
titel 4, hoofdstuk 1.
3. De in de wetgeving op de sociale verzekering omschreven of bedoelde
verrichtingen in verband met de duur van het leven van de mens, voor
zover deze in overeenstemming met de wetgeving van een Lid-Staat doorverzekeringsondernemingen voor eigen risico worden verricht of beheerd.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. de branches welke zijn omschreven in de bijlage van de eerste Richtlijn
nr. 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot
het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzeke-ringsbranche, en de uitoefening daarvan (
1), hierna de eerste coördina-
tierichtlijn „schadeverzekering” genoemd, behoudens de toepassing van
artikel 1, punt 1, sub c), van deze richtlijn;
2. de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en bijstand,
waarvan de prestaties verschillen naar gelang van de beschikbare
middelen, en in het kader waarvan de bijdragen van de leden forfaitairworden vastgesteld;
3. de verrichtingen van andere instellingen dan de in artikel 1 bedoelde
ondernemingen die ten doel hebben aan al dan niet in loondienst
werkzame personen, die in het kader van een onderneming of van een
groep van ondernemingen of van een beroep of meerdere beroepenomvattende sector zijn gegroepeerd, uitkeringen te verstrekken bij
overlijden, bij leven of bij beëindiging of vermindering van de
werkzaamheid, ongeacht of de uit deze verrichtingen voortvloeiendeverbintenissen al dan niet volledig en voortdurend door wiskundigevoorzieningen zijn gedekt;
4. verzekeringen die vallen binnen een wettelijke regeling van sociale
zekerheid, onder voorbehoud van de toepassing van artikel 1, punt 3.
Artikel 3
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. instellingen die uitsluitend uitkeringen bij overlijden waarborgen,
wanneer het bedrag van deze uitkeringen niet groter is dan het
gemiddelde bedrag van de begrafeniskosten voor een sterfgeval ofwanneer deze uitkeringen in natura geschieden;
2. onderlinge waarborgmaatschappijen en onderlinge verzekeringsmaat-
schappijen waarvan:
— de statuten de mogelijkheid bieden hetzij over te gaan tot het heffen
van suppletiebijdragen, hetzij tot vermindering van de uitkeringen,
hetzij een beroep te doen op de medewerking van derden die tot dat
doel een verbintenis hebben aangegaan;
— en tevens het jaarlijkse bedrag van de bijdragen, ontvangen uit
hoofde van de door deze richtlijn bestreken werkzaamheden, nietmeer dan 500 000 rekeneenheden beloopt gedurende drie achter-
eenvolgende jaren. Indien dit bedrag gedurende drie achtereen-
volgende jaren wordt overschreden is deze richtlijn van toepassingvanaf het vierde jaar.
Artikel 4
Onder deze richtlijn vallen niet het Duitse „Versorgungsverband deutscher
Wirtschaftsorganisationen” en de Luxemburgse „Caisse d’Épargne de l’État”,
behoudens in geval van statutenwijziging ten aanzien van de bevoegdheid.!B
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 5
Artikel 5
In het kader van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (ERE) zoals gedefinieerd in
artikel 10 van het Financieel Reglement van 21 december 1977 van
toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeenschappen (1);
telkens wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar de rekeneenheid,moet vanaf 31 december van elk jaar, als tegenwaarde ervan in nationale
valuta in aanmerking worden genomen die welke gold op de laatste dag
van de voorgaande maand oktober waarop de tegenwaarden van de EREin alle valuta’s van de Gemeenschap beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort staan
tegenover activa die in dezelfde muntsoort uitgedrukt of realiseerbaar
zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende activa
binnen een Lid-Staat zonder dat de roerende activa gedeponeerdbehoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van onroerende activabeperkende maatregelen zoals vermelding in de openbare registers van
toepassing behoeven te zijn; de activa, bestaande uit schuldvorderingen,
worden geacht zich te bevinden in de Lid-Staat waar zij realiseerbaarzijn;
d) risicodragend kapitaal: het bedrag dat gelijk is aan het overlijdenskapitaal
verminderd met de wiskundige voorziening van het hoofdrisico.
TITEL II
REGELS TOEPASSELIJK OP ONDERNEMINGEN W AARV AN HET
HOOFDKANTOOR GEVESTIGD IS BINNEN DE GEMEENSCHAP
Afdeling A
Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
1. Elke Lid-Staat stelt de toegang op zijn grondgebied tot de in deze
richtlijn bedoeld werkzaamheden afhankelijk van een door de overheid te
verlenen vergunning.
2. Deze vergunning moet bij de bevoegde autoriteit van de betrokken
Lid-Staat worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van die Staat
vestigt:
b) de onderneming die haar hoofdkantoor in een andere Lid-Staat heeft en
die een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van de
betrokken Lid-Staat opent;
c) de onderneming die de sub a) of sub b) bedoelde vergunning heeft
verkregen en die haar werkzaamheden op het grondgebied van die Staat
tot andere branches uitbreidt;
d) de onderneming die overeenkomstig artikel 7, lid 1, een vergunning voor
een deel van het nationale grondgebied heeft verkregen en haarwerkzaamheden daarbuiten uitbreidt.
3. De Lid-Staten stellen de afgifte van een vergunning niet afhankelijk van
een depot of het storten van een waarborgsom.
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor het gehele nationale grondgebied, tenzij, voor
zover de nationale wetgeving zulks toelaat, de aanvrager om toestemmingverzoekt om zijn werkzaamheden slechts op een deel van het nationale
grondgebied uit te oefenen.!B
(1) PB nr. L 356 van 31. 12. 1977, blz. 1.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 6
2. De vergunning wordt verleend per branche; de indeling per branche komt
voor in de bijlage. De vergunning heeft betrekking op de gehele branche,behalve indien de aanvrager slechts een gedeelte van de tot deze branchebehorende risico’ s wenst te dekken.
De toezichthoudende autoriteiten mogen een vergunning die voor een branche
is aangevraagd, beperken tot de werkzaamheden van de in de artikelen 9 en 11
genoemde programma’ s.
3. Elke Lid-Staat mag een vergunning verlenen voor meerdere branches,
voor zover de nationale wetgeving de gelijktijdige uitoefening van dezebranches toestaat.
Artikel 8
1. Elke Lid-Staat stelt de eis dat de ondernemingen die op zijn grondgebied
worden opgericht en een vergunning aanvragen:
a) één van de navolgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België:
naamloze vennootschap — „société anonyme”, vennootschap bij
wijze van geldschieting op aandelen — „société en commandite par
actions”, onderlinge verzekeringsmaatschappij — „association d’as-surance mutuelle”, coöperatieve vennootschap — „société coop-érative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken:
„aktieselskaber”,
„gensidige selskaber”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland:
„Aktiengesellschaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”,
„öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunternehmen”;
— voor wat de Helleense Republiek betreft:
„ανώνυµη εταιρία»;
—ten aanzien van de Franse Republiek:
„société anonyme”, „société à forme mutuelle à cotisations fixes”,
„société à forme tontinière”;
— ten aanzien van Ierland:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial and Provident
Societies Acts”, en „societies registered under the Friendly SocietiesActs”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek:
„società per azioni”, „società cooperativa”, „mutua di assicurazione”
en de publiekrechtelijke lichamen, bedoeld in artikel 1883 van deCodice civile;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg:
„société anonyme”, „société en commandite par actions”, „associ-
ation d’assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden:
naamloze vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial and ProvidentSocieties Acts”, „societies registered under the Friendly Societies
Acts”, de assuradeursvereniging bekend als Lloyd’ s;
— voor wat het Koninkrijk Spanje betreft:
„sociedad anónima”, „sociedad mutua”;
— voor wat de Portugese Republiek betreft:
„socidade anónima”.!B
!A1
!B
!A21979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 7
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval een vergunning
verlenen aan ondernemingen die iedere publiekrechtelijk erkende ofdaarmee gelijkwaardige vorm kunnen hebben, mits deze instellingenbeogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen onder voorwaarden die
gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die voor privaatrechtelijke
ondernemingen gelden.
b) hun doel beperken tot de door deze richtlijn bedoelde werkzaamheden en
tot de verrichtingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluitingvan elke andere handelsactiviteit;
c) overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden overleg-
gen;
d) het in artikel 20, lid 2, bedoelde minimum van het garantiefonds bezitten.
2. De onderneming die een vergunning aanvraagt voor de uitbreiding van
haar werkzaamheden tot andere branches, of, in het geval bedoeld in artikel 6,
lid 2, sub d), tot een ander deel van het grondgebied, moet overeenkomstigartikel 9 een programma van werkzaamheden overleggen met betrekking totdie andere branches of dat bijkomend grondgebied.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over het in artikel 19 genoemde
minimum van de solvabiliteitsmarge beschikt en het in artikel 20, leden 1 en
2, bedoelde garantiefonds bezit.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten bepalingen toepassen
die de noodzaak van een technische kwalificatie van de leiders behelzen,
alsmede de goedkeuring van de statuten, van de algemene en bijzondere
voorwaarden van de overeenkomsten, de technische grondslagen, inzon-derheid voor de berekening van de tarieven en de in artikel 17 bedoeldevoorzieningen en van elk ander document dat voor de normale uitoefening
van het toezicht vereist is.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de beoordeling van
de aanvraag van een vergunning de behoeften van de economie in aanmerking
worden genomen.
Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, sub c), en lid 2, genoemde programma van
werkzaamheden moet de gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is aan te
gaan; de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringsover-
eenkomsten die zij voornemens is te gebruiken;
b) de technische grondslagen die de onderneming voornemens is toe te
passen voor elke categorie van verrichtingen, met name de gegevens dienodig zijn voor de berekening van de tarieven en de in artikel 17 bedoeldevoorzieningen;
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;d) de bestanddelen die het minimum van het garantiefonds vormen;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten en van
het produktienet alsmede de financiële middelen ter dekking daarvan;
en voor de eerste drie boekjaren moet het voorts omvatten:f) een opgave van de te verwachten kaspositie;
g) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke ontvangsten en
uitgaven, zowel wat de directe verrichtingen en de geaccepteerde
herverzekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekeringbetreft;
h) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.
Artikel 10
1. Elke Lid-Staat verlangt van een onderneming waarvan het hoofdkantoor
op het grondgebied van een andere Lid-Staat is gevestigd en die voor deopening van een agentschap of een bijkantoor een vergunning aanvraagt, datzij:
a) haar statuten en de lijst van haar bestuurders overlegt;!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 8
b) een certificaat overlegt, afgegeven door de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd, waarin wordt verklaard inwelke branches de betrokken onderneming gemachtigd is werkzaam tezijn en dat zij beschikt over het minimum van het garantiefonds of, zo dit
hoger is, over het minimum van de solvabiliteitsmarge, berekend
overeenkomstig artikel 19, en waaruit blijkt in welke branches zijdaadwerkelijk werkzaam is alsmede welke de in artikel 11, lid 1, sub e),bedoelde financiële middelen zijn;
c) een programma van werkzaamheden als bedoeld in artikel 11 overlegt;
d) een algemeen gevolmachtigde aanwijst die zijn woon- en verblijfplaats
heeft in het ontvangende land en aan wie voldoende bevoegdheden zijnverleend om de onderneming ten opzichte van derden te verbinden en omhaar tegenover de autoriteiten en de rechterlijke instanties van het
ontvangende land te vertegenwoordigen; indien de gevolmachtigde een
rechtspersoon is, dient deze zijn hoofdkantoor te hebben in hetontvangende land en op zijn beurt een natuurlijk persoon aan te wijzendie voldoet aan de boven gestelde voorwaarden, ten einde hem te
vertegenwoordigen. De Lid-Staat mag de erkenning van de aangewezen
gevolmachtigde slechts weigeren om redenen welke verband houden metde betrouwbaarheid of met de technische kennis, voor zover deze behoren
tot de voorwaarden die worden gesteld aan de leiders der ondernemingen
die hun hoofdkantoor op het grondgebied van de betrokken Staat hebben.
2. Elke Lid-Staat stelt voor de uitbreiding van de werkzaamheden van het
agentschap of bijkantoor tot andere branches, dan wel tot andere delen van hetgrondgebied in het geval als bedoeld in artikel 6, lid 2, sub d), de eis dat
degene die de vergunning aanvraagt een programma van werkzaamheden
overlegt overeenkomstig artikel 11 en voldoet aan de in lid 1, sub b), van ditartikel, gestelde voorwaarden.
3. De huidige coördinatie belet de Lid-Staten niet bepalingen toe te passen
die voor alle verzekeringsondernemingen de noodzaak behelzen van een
goedkeuring van de algemene en bijzondere voorwaarden van de over-
eenkomsten, van de technische grondslagen, inzonderheid de berekening vande tarieven en de in artikel 17 bedoelde voorzieningen, en van elk ander
document dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist is.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de behandeling
van de aanvraag van een vergunning de behoeften van de economie inaanmerking worden genomen.
Artikel 11
1. Het in artikel 10, lid 1, sub c), en lid 2, genoemde programma van
werkzaamheden van het agentschap of bijkantoor moet gegevens of bewijs-
stukken bevatten betreffende:
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is in het
ontvangende land aan te gaan; de algemene en bijzondere voorwaarden
die zij voornemens is in de overeenkomsten te gebruiken;
b) de technische grondlagen die de onderneming voornemens is toe te
passen voor elke categorie van verrichtingen, met name de gegevens dienodig zijn voor de berekening van de tarieven en van de in artikel 17bedoelde voorzieningen;
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
d) de omvang van de solvabiliteitsmarge en van het garantiefonds van de
onderneming als bedoeld in de artikelen 18, 19 en 20;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten en van
het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekking daarvan;
en voor de eerste drie boekjaren moet het voorts omvatten:f) een opgave van de te verwachten kaspositie van het agentschap of
bijkantoor;
g) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke uitgaven en ontvang-
sten, zowel wat de directe verrichtingen en de geaccepteerde herver-
zekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekering betreft.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 9
2. De balans en de winst- en verliesrekening van de onderneming voor elk
der laatste drie boekjaren worden bij het programma gevoegd. Indien echtersedert de oprichting van de onderneming nog geen drie boekjaren zijnverstreken, behoeven de onderhavige bescheiden slechts voor de afgesloten
boekjaren te worden overgelegd.
3. Het programma wordt, met de opmerkingen van de met het verlenen van
een vergunning belaste autoriteiten, overgelegd aan de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat waar het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd.Deze laatsten stellen de eerstgenoemde autoriteiten binnen drie maanden na
ontvangst van de documenten van hun advies in kennis; indien deze
kennisgeving niet binnen de gestelde termijn plaatsvindt, wordt het advies vande geraadpleegde autoriteiten geacht gunstig te zijn.
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en aan
de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een rechterlijke
instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval dat de
bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesproken omtrent de
aanvraag van een vergunning binnen zes maanden na de datum van ontvangstvan dit verzoek.
Artikel 13
1. Onder voorbehoud van lid 3, mag geen enkele onderneming op het
grondgebied van een Lid-Staat de in de bijlage van de eerste coördinatiericht-
lijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen
met de in artikel 1 van deze richtlijn vermelde werkzaamheden.
2. Indien een onderneming die de in de bijlage van de eerste coördinatie-
richtlijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden uitoefent, financiële,commerciële of administratieve banden heeft met een onderneming die de in
deze richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefent, zien de toezichthoudende
autoriteiten van de Lid-Staten op wier grondgebied zich de hoofdkantoren vandeze ondernemingen bevinden, erop toe dat de rekeningen van de betrokkenondernemingen niet worden vervalst ten gevolge van tussen deze onder-
nemingen gesloten overeenkomsten of door regelingen die de verdeling van
de kosten en inkomsten kunnen beïnvloeden.
3. Onder voorbehoud van lid 6 kunnen de ondernemingen die op het
ogenblik van kennisgeving van deze richtlijn de twee in lid 1 bedoeldewerkzaamheden gelijktijdig op het grondgebied van een Lid-Staat uitoefenen,
deze daar blijven uitoefenen, mits zij overeenkomstig artikel 14 een
gescheiden beheer voeren voor elk van deze werkzaamheden.
4. De in lid 3 bedoelde ondernemingen kunnen in de andere Lid-Staten
slechts voor de in de bijlage van de eerste coördinatierichtlijn „schade-verzekering” genoemde branches agentschappen of bijkantoren oprichten.
5. De in lid 3 bedoelde ondernemingen kunnen bij de oprichting van
dochterondernemingen in de andere Lid-Staten om de in deze richtlijn
genoemde werkzaamheden uit te oefenen, indien zij daar niet reeds eenagentschap of bijkantoor voor andere dan de onder deze richtlijn vallendebranches hebben, gedurende een overgangsperiode van tien jaar na
kennisgeving van deze richtlijn gebruik maken van de in artikel 35
vastgestelde voorwaarden en faciliteiten.
6. a) Elke Lid-Staat kan de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor op
zijn grondgebied is gevestigd, ertoe verplichten binnen de door hembepaalde termijn een einde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen
van de werkzaamheden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn
verrichten.
b) Elke Lid-Staat kan na overleg met de toezichthoudende autoriteiten
van de Lid-Staat van het hoofdkantoor over met name de tijdwaarbinnen deze verrichting moet plaatsvinden, deze verplichtingook opleggen aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen
en bijkantoren die aldaar de twee soorten werkzaamheden gelijk-
tijdig uitoefenen.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 10
c) De agentschappen en bijkantoren van de in lid 3 bedoelde
ondernemingen die, op het ogenblik van kennisgeving van dezerichtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat uitsluitend de in dezerichtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefenen, kunnen hun werk-
zaamheden aldaar blijven verrichten. Indien de onderneming de in de
eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaam-heden op dit grondgebied wil uitoefenen, mag zij de in deze richtlijnbedoelde werkzaamheden slechts uitoefenen via een dochteronder-
neming.
Artikel 14
1. Het in artikel 13, lid 3, vermelde gescheiden beheer dient zodanig te zijn
opgezet dat de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden en die welke wordenbeoogd in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekeringen” gescheidenzijn, opdat:
— de belangen van onderscheidenlijk hen die uit hoofde van levens-
verzekering en hen die uit hoofde van schadeverzekering verzekerd zijn,
niet worden geschaad, en met name opdat de winsten uit de levens-verzekering aan degenen die een levensverzekering hebben gesloten tengoede komen alsof de onderneming uitsluitend de levensverzekering
beoefent;
— de minimum financiële verplichtingen, met name de solvabiliteitsmarges
die voor een werkzaamheid zijn opgelegd hetzij krachtens deze richtlijn,hetzij krachtens de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”, nietdoor de andere werkzaamheid worden gedragen.
Zodra aan de minimum financiële verplichtingen is voldaan overeenkomstig
de voorwaarden van de eerste alinea, tweede streepje, en onder voorbehoud
van kennisgeving ervan aan de bevoegde autoriteit, mag de onderneming
echter de nog beschikbare expliciete bestanddelen van de solvabiliteitsmargevoor deze of gene werkzaamheid gebruiken.
De toezichthoudende autoriteiten zien er via analyse van de resultaten van de
twee werkzaamheden op toe dat het bepaalde in dit lid wordt nageleefd.
2. a) De boekingen moeten zodanig worden gedaan dat de bronnen van de
resultaten van elk der twee werkzaamheden „levensverzekering” en
„schadeverzekering” tot uiting komen. Te dien einde worden alleinkomsten (met name premies, uitbetalingen van herverzekeraars,inkomsten uit investeringen) en uitgaven (met name verzekerings-
uitkeringen, stortingen in de technische voorzieningen, herverzeke-
ringspremies, huishoudelijke uitgaven voor de verzekeringsverrich-tingen) op basis van hun oorsprong onderverdeeld. De bestanddelenwelke beide werkzaamheden gemeen hebben worden geboekt
volgens een verdeelsleutel die door de bevoegde toezichthoudende
autoriteiten moet zijn aanvaard.
b) De ondernemingen moeten aan de hand van de boekingen een
document opstellen waarin afzonderlijk is aangegeven welkebestanddelen behoren tot elk der solvabiliteitsmarges overeenkom-
stig artikel 18 van deze richtlijn en artikel 16, lid 1, van de eerste
coördinatierichtlijn „schadeverzekering”.
3. Wanneer een van de solvabiliteitsmarges ontoereikend is, passen de
toezichthoudende autoriteiten op de werkzaamheid in kwestie de maatregelenvan de desbetreffende richtlijn toe, ongeacht de resultaten van de andere
werkzaamheid. In afwijking van lid 1, eerste alinea, tweede streepje, kunnen
deze maatregelen vergunning tot een overdracht van de ene werkzaamheidnaar de andere inhouden.
Afdeling B
Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 15
De Lid-Staten controleren in nauwe samenwerking de financiële toestand van
de toegelaten ondernemingen.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 11
Artikel 16
De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied het
hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, moet de solvabiliteit van dezeonderneming met betrekking tot het geheel van haar werkzaamheden
controleren. De toezichthoudende autoriteiten van de overige Lid-Staten zijn
gehouden, aan de eerstgenoemde autoriteit alle noodzakelijke gegevens teverstrekken ten einde haar tot deze controle in staat te stellen.
Artikel 17
1. Elke Lid-Staat op wiens grondgebied een onderneming werkzaam is,
verplicht deze ertoe voldoende technische voorzieningen, wiskundige voor-
zieningen daaronder begrepen, te vormen.
De omvang van de technische voorzieningen, wiskundige voorzieningen
daaronder begrepen, wordt bepaald aan de hand van de door de Lid-Staat
vastgestelde regels of, bij gebreke daarvan, volgens de in deze staat geldendegebruiken.
2. Tegenover de technische voorzieningen, wiskundige voorzieningen
daaronder begrepen, moeten gelijkwaardige, congruente en in elk land vanbedrijfsuitoefening gelokaliseerde activa staan. De Lid-Staten kunnenevenwel een versoepeling toestaan van de regels inzake de congruentie en
de lokalisatie der activa. Wanneer een versoepeling van de regels inzake de
congruentie wordt toegestaan, wordt daarbij rekening gehouden met dekenmerken van de levensverzekering die in hoofdzaak een kapitaalver-
zekering op lange termijn is.
Rekening houdend met de bijzondere toestand in Luxemburg kan dit land,
totdat de wetgevingen betreffende de liquidatie van ondernemingen zijn
gecoördineerd, zijn regeling inzake het stellen van waarborgen met betrekking
tot de technische voorzieningen, de wiskundige voorzieningen daaronderbegrepen, die op het tijdstip van kennisgeving van deze richtlijn bestaat,handhaven.
De wettelijke regeling van het land van bedrijfsuitoefening bepaalt de aard
van de activa en, in voorkomend geval, de grenzen waarbinnen deze alsdekking van de technische voorzieningen, de wiskundige voorzieningen
daaronder begrepen, kunnen worden aanvaard alsmede de voorschriften voor
de waardering van deze activa.
V oor de naleving van deze regeling kunnen personen of organen van buiten de
onderneming worden ingeschakeld, die ermee belast zijn ter plaatse te
verifiëren of de activa welke de technische voorzieningen, met inbegrip vande wiskundige voorzieningen, dekken, met de regeling in overeenstemmingzijn. Zulks is met name de rol van de „Treuhänder” in Duitsland en de
„tillidsmand” in Denemarken.
3. Indien een Lid-Staat vorderingen op herverzekeraars als dekking van de
technische voorzieningen, de wiskundige voorzieningen daaronder begrepen,
aanvaardt, stelt hij het daarvoor toegestane percentage vast. In afwijking van
lid 2 kan hij in dit geval niet de lokalisatie van deze vorderingen eisen.
4. De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied
het hoofdkantoor van een onderneming is gevestigd, ziet erop toe dat op de
balans van de onderneming voor de technische voorzieningen, de wiskundigevoorzieningen daaronder begrepen, activa zijn vermeld welke overeenkomen
met de in alle landen waar de onderneming werkzaam is aangegane
verplichtingen.
Artikel 18
Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofdkantoor op
zijn grondgebied is gevestigd, te beschikken over een voldoende solvabiliteits-
marge met betrekking tot het geheel van haar werkzaamheden.
De solvabiliteitsmarge bestaat:1. uit het vermogen van de onderneming dat niet dient ter dekking van enige
voorzienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijke bestanddelen;
dit vermogen omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat betreft de onderlinge
waarborgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappij-
en, het gestorte waarborgkapitaal,!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 12
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte 25% van dit kapitaal bedraagt,
— de wettelijke en vrije reserves die niet tegenover verplichtingen
staan,
— de overgebrachte winst;
2. voor zover de nationale wetgeving het toestaat, uit de op de balans
opgenomen winstreserves, wanneer deze kunnen worden gebruikt totdekking van eventuele verliezen en wanneer zij niet toegekend zijn aan de
polishouders.
3. op een met redenen omkleed verzoek van de onderneming bij de
toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied het
hoofdkantoor is gevestigd, en met de instemming van deze autoriteit:
a) uit een bedrag dat 50 % vertegenwoordigt van de toekomstige
winsten van de onderneming; het bedrag van de toekomstige winsten
wordt verkregen door de geschatte jaarwinst te vermenigvuldigen
met een factor die de gemiddelde resterende looptijd van deovereenkomsten vertegenwoordigt; deze factor mag ten hoogste 10
bedragen; de geschatte jaarwinst is het rekenkundig gemiddelde van
de winsten die de laatste vijf jaar zijn gemaakt op de in artikel 1genoemde werkzaamheden.
De berekeningsgrondslagen voor de vermenigvuldigingsfactor van
de geschatte jaarwinst en de bestanddelen van de gemaakte winstworden door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten in samen-werking met de Commissie in onderlinge overeenstemming vast-
gesteld. Tot op het tijdstip dat deze overeenstemming is bereikt,
worden deze bestanddelen bepaald overeenkomstig de wetgeving vande Lid-Staat op wiens grondgebied de onderneming (hoofdkantoor,agentschap of bijkantoor) haar werkzaamheid uitoefent.
Nadat de bevoegde autoriteiten het begrip „gemaakte winst” hebben
vastgesteld, zal de Commissie in het kader van een richtlijnbetreffende de harmonisatie van de jaarrekeningen van verzekerings-
ondernemingen en houdende de coördinatie die vermeld is in artikel
1, lid 2, van Richtlijn 78/660/EEG (
1), voorstellen indienen voor de
harmonisatie van dit begrip;
b) in geval van niet-zillmeren of in geval van zillmeren waarbij de in de
premie begrepen afsluitkosten niet worden bereikt, uit het verschiltussen de niet-gezillmerde of gedeeltelijk gezillmerde wiskundige
voorziening en een gezillmerde wiskundige voorziening waarbij het
percentage van het zillmeren gelijk is aan de in de premie begrepenafsluitkosten; dit bedrag kan echter niet groter zijn dan 3,5 % van desom van de verschillen tussen de kapitalen van de branche
„levensverzekering” en de wiskundige voorzieningen, voor alle
overeenkomsten waarbij zillmeren mogelijk is; dit verschil wordteventueel verminderd met het bedrag van de niet afgeschrevenafsluitkosten die als een debetpost worden opgenomen;
c) indien de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken Lid-Staten
op wier grondgebied de onderneming haar werkzaamheden uitoefent
akkoord gaan, uit de latente meerwaarden welke voortvloeien uit een
onderwaardering van de activa en een overwaardering van anderepassiva dan de wiskundige voorzieningen, voor zover deze meer-waarden geen uitzonderlijk karakter hebben.
Artikel 19
Behoudens artikel 20, wordt het minimum van de solvabiliteitsmarge bepaald
als hieronder aangegeven, al naargelang de uitgeoefende branches.
a) V oor de verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b), behalve
de verzekeringen welke verbonden zijn met beleggingsfondsen en voor de
verrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 3, moet het gelijk zijn aan de somvan de uitkomsten van de volgende twee berekeningen:
— eerste berekening:!B
(1) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 13
een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen voor
directe verrichtingen zonder aftrek van de overdrachten uit hoofdevan herverzekering alsmede voor de geaccepteerde herverzekeringenwordt vermenigvuldigd met het getal dat de voor het laatste boekjaar
bestaande verhouding aangeeft tussen de wiskundige voorzieningen
onder aftrek van de overdrachten uit hoofde van herverzekering enhet bovenbedoelde brutobedrag van de wiskundige voorzieningen;dit verhoudingspercentage mag in geen geval lager zijn dan 85;
— tweede berekening:
voor overeenkomsten waarbij het risicokapitaal niet negatief is wordt
een component van 0,3 % van dit kapitaal dat ten laste komt van de
onderneming, vermenigvuldigd met het getal dat de voor het laatste
boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het risicokapitaal datten laste van de onderneming blijft, na overdracht en weder-overdracht uit hoofde van herverzekering, en het risicokapitaal
zonder aftrek van de herverzekering; dit verhoudingspercentage mag
in geen geval lager zijn dan 50;
voor de tijdelijke verzekeringen bij overlijden, met een looptijd van ten
hoogste drie jaar, bedraagt bovenbedoelde component 0,1 %; voorverzekeringen met een looptijd van meer dan drie, doch niet meer dan vijfjaar, bedraagt de bovengenoemde component 0,15 %.
b) V oor de aanvullende verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub c),
moet het gelijk zijn aan de uitkomst van de volgende berekening:
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van de
directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd, uithoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premies welke
gedurende het laatste boekjaar uit hoofde van herverzekering werden
ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het totaal-
bedrag van de belastingen en rechten op de samengetelde premies of
bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, namelijk
een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoen rekeneenhedenen een tweede gedeelte dat het restant omvat, worden deze gedeeltenvermenigvuldigd met respectievelijk 18 % en 16 % en vervolgens
opgeteld.
Het aldus berekende bedrag wordt vermenigvuldigd met het getal dat de
voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het
bedrag van de schaden welke ten laste van de onderneming blijven na
overdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, en hetbrutobedrag van de schaden; dit verhoudingspercentage mag in geen
geval lager zijn dan 50.
In het geval van de assuradeursvereniging bekend als Lloyd’ s wordt bij de
berekening van de omvang van de solvabiliteitsmarge uitgegaan van de
nettopremies; deze worden vermenigvuldigd met een vast percentage dat
jaarlijks wordt vastgesteld en dat wordt bepaald door de toezicht-houdende autoriteit van de Lid-Staat van het hoofdkantoor. Dit vastepercentage moet worden berekend op grond van de meest recente
statistische gegevens, met name betreffende de betaalde provisies. Deze
gegevens, alsmede de verrichte berekening, moeten worden medegedeeldaan de toezichthoudende autoriteiten van de landen op wier grondgebied
Lloyd’ s is gevestigd.
c) V oor de niet opzegbare langlopende ziekteverzekeringen bedoeld in
artikel 1, punt 1, sub d), en voor de kapitalisatieverrichtingen bedoeld in
artikel 1, punt 2, sub b), moet het gelijk zijn aan 4 % van de wiskundige
voorzieningen, berekend onder de sub a), eerste berekening, van ditartikel vastgestelde voorwaarden.
d) V oor de tontineverrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a), moet het
gelijk zijn aan 1 % van het vermogen van de deelgenootschappen.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 14
e) V oor de in artikel 1, punt 1, sub a) en b), bedoelde verzekeringen welke
verbonden zijn met beleggingsfondsen en voor de verrichtingen alsbedoeld in artikel 1, punt 2, sub c), d) en e), moet het gelijk zijn aan:
— een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen berekend
overeenkomstig de sub a), eerste berekening, van dit artikel
vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming een beleg-gingsrisico draagt, en een aldus berekende component van 1 % vande voorzieningen, voorzover de onderneming geen beleggingsrisico
draagt, en mits de looptijd van de overeenkomst meer dan vijf jaar
bedraagt en het bedrag voor de dekking van de beheerslasten waarinde overeenkomst voorziet, vast is voor een periode van meer dan vijfjaar,
plus
— een component van 0,3 % van het risicokapitaal, berekend
overeenkomstig de sub a), tweede berekening, eerste alinea, van dit
artikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming eenoverlijdensrisico draagt.
Artikel 20
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het in artikel 19 bedoelde
minimum van de solvabiliteitsmarge. Het wordt onder voorbehoud van lid 2tot ten minste 50 % gevormd door de bestanddelen, vermeld in artikel 18,punten 1 en 2.
2. a) Het minimum van het garantiefonds bedraagt echter 800 000
rekeneenheden.
b) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het garantiefonds
voor onderlinge waarborgmaatschappijen, onderlinge verzekerings-
maatschappijen en tontinedeelgenootschappen tot 600 000 reken-
eenheden wordt verminderd.
c) Iedere Lid-Staat kan de in artikel 3, punt 2, laatste streepje, tweede
zin, bedoelde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschappijen,
zodra zij binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, en
tontinedeelgenootschappen, toestaan dat zij een garantiefonds vanten minste 100 000rekeneenheden vormen, dat met achtereenvol-gende tranches van 100 000 rekeneenheden geleidelijk op het sub b)
vastgestelde bedrag wordt gebracht, telkens wanneer de omvang van
de ontvangen bijdragen met 500 000 rekeneenheden toeneemt.
d) Het sub a), b) en c) bedoelde minimum van het garantiefonds, moet
worden gevormd door de in artikel 18, punten 1 en 2, genoemde
bestanddelen.
3. De onderlinge waarborg- en verzekeringsmaatschappijen die in de zin van
artikel 8, lid 2, of van artikel 10, hun werkzaamheid wensen uit te breiden,kunnen dit slechts doen indien zij onmiddellijk voldoen aan de eisen van lid 2,
sub a) en b), van dit artikel.
Artikel 21
1. De Lid-Staten stellen geen voorschriften vast met betrekking tot de aard
van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de in artikel 17
bedoelde voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die deel
uitmaken van het vermogen van de toegelaten ondernemingen wordt,
onverminderd artikel 17, lid 2, artikel 24, leden 1 en 3, en artikel 26, lid 1,
laatste alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
3. Dit artikel laat de maatregelen onverlet welke de Lid-Staten als eigenaar
van of deelnemer in de betrokken ondernemingen kunnen nemen, ondernaleving van de in artikel 17, lid 2, bedoelde wettelijke regeling van de landen
van bedrijfsuitoefening, alsmede onder waarborging van de belangen van de
verzekerden.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 15
Artikel 22
1. De Lid-Staten mogen aan ondernemingen niet de verplichting opleggen
aan een of meer door de nationale wetgeving aangewezen lichamen een deel
van de door hen afgesloten verzekeringen die betrekking hebben op de inartikel 1 genoemde werkzaamheden over te dragen.
2. a) De Italiaanse Republiek kan bij wijze van uitzondering de aan de op
haar grondgebied gevestigde ondernemingen opgelegde verplichting
handhaven een gedeelte van de door hen afgesloten verzekeringen
over te dragen aan het Istituto Nazionale di Assicurazioni, mits:
— de omvang van de ten tijde van de kennisgeving van deze
richtlijn bestaande verplichting in geen geval wordt vergroot,
— indien voor de bepaling van het percentage van de verplichte
overdracht de tijd gedurende welke het agentschap of bijkantoor
in Italië gevestigd is een criterium vormt, ook alle boekjaren in
aanmerking worden genomen waarin de onderneming de inartikel 1 genoemde branches heeft uitgeoefend op het grond-
gebied van de Lid-Staat waar zich haar hoofdkantoor bevindt.
De bevoegde autoriteit van deze Staat geeft in dat geval eencertificaat af, dat overeenkomt met het in artikel 10, lid 1, subb), bedoelde certificaat, en dat de gehele periode bestrijkt waarin
de onderneming in de betrokken branches werkzaam is geweest.
b) Deze kwestie zal aan een nieuw onderzoek worden onderworpen in
het kader van een tweede richtlijn betreffende de coördinatie van dewetgevingen inzake de levensverzekering en de vaststelling vanvoorschriften voor de vergemakkelijking van de daadwerkelijke
uitoefening van het vrij verrichten van diensten.
Artikel 23
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op zijn
grondgebied hebben, de verplichting op jaarlijks ten aanzien van al hunverrichtingen verslag uit te brengen over de situatie waarin zij verkeren en
over hun solvabiliteit.
2. De Lid-Staten eisen van de ondernemingen die op hun grondgebied
werkzaam zijn de periodieke overlegging van de voor het uitoefenen van hettoezicht vereiste bescheiden en van de statistische documenten. De bevoegdetoezichthoudende autoriteiten verstrekken elkaar de bescheiden en inlichtin-
gen welke van belang zijn voor het uitoefenen van het toezicht.
Artikel 24
1. Indien een onderneming zich niet voegt naar de bepalingen van artikel
17, kan de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied
zij werkzaam is, na de toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staat waar
het hoofdkantoor is gevestigd van haar voornemen op de hoogte te hebbengesteld, haar de vrije beschikking over de in deze Lid-Staat gelokaliseerdeactiva verbieden.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een onderneming
waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 19 voorgeschreven
minimum bereikt, eist de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat waarhet hoofdkantoor is gevestigd een saneringsplan dat aan haar goedkeuringmoet worden onderworpen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 20 omschreven
garantiefonds bereikt, of indien dit fonds niet meer is gevormd over-
eenkomstig voornoemd artikel, eist de toezichthoudende autoriteit van deLid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd van de onderneming een planinzake financiering op korte termijn dat aan haar goedkeuring moet worden
onderworpen.
V oorts kan zij de vrije beschikking over de activa van de onderneming
beperken of verbieden. Zij stelt hiervan de autoriteiten op de hoogte van deLid-Staten op wier grondgebied deze onderneming eveneens is toegelaten;
deze treffen op haar verzoek dezelfde maatregelen.
4. In de in de leden 1 en 3 vermelde gevallen kunnen de bevoegde
toezichthoudende autoriteiten voorts alle maatregelen treffen om de belangen
van de verzekerden te beschermen.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 16
5. De toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten op wier grondgebied
de betrokken onderneming eveneens is toegelaten, werken samen bij deuitvoering van de in de leden 1 tot en met 4 bedoelde maatregelen.
Artikel 25
1. Elke Lid-Staat staat de toegelaten ondernemingen toe hun verzekerings-
portefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen indien de cessionaris, mede
gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
De betrokken toezichthoudende autoriteiten plegen onderling overleg
alvorens deze overdracht goed te keuren.
2. Zodra de bevoegde nationale autoriteit deze overdracht heeft goedge-
keurd, kan zijn rechtens aan de betrokken verzekeringnemers wordentegengeworpen.
Afdeling C
Intrekking van de vergunning
Artikel 26
1. De bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied het
hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, kan de door haar verleende
vergunning intrekken wanneer de onderneming:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;b) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen te
treffen waarin het in artikel 24 bedoelde sanerings- of financieringsplan
voorziet;
c) ernstige in gebreke blijft ten aanzien van de krachtens de nationale
wettelijke regeling op haar rustende verplichtingen.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken stelt de toezichthoudende
autoriteit van de Lid-Staat van het hoofdkantoor de toezichthoudendeautoriteiten van de andere Lid-Staten die de onderneming eveneens hebben
toegelaten, daarvan in kennis; deze gaan eveneens over tot intrekking van de
door hen verleende vergunning. Zij neemt in samenwerking met dezeautoriteiten alle maatregelen om de belangen van de verzekerden tebeschermen en beperkt met name de vrije beschikking over de activa van
de onderneming wanneer een dergelijke beperking nog niet uit hoofde van
artikel 24, leden 1 en 3, tweede alinea, is opgelegd.
2. De vergunning die is verleend aan de agentschappen of bijkantoren van
ondernemingen wier hoofdkantoor zich in een andere Lid-Staat bevindt, kan
worden ingetrokken wanneer het agentschap of het bijkantoor:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;
b) ernstig in gebreke blijft ten aanzien van de verplichtingen welke
voortvloeien uit de nationale wettelijke regeling van de Lid-Staat waarhet werkzaam is, met name wat betreft de vorming van de in artikel 17bedoelde voorzieningen.
Alvorens de toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staat waar de
onderneming werkzaam is tot intrekking van de vergunning overgaan,raadplegen zij de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van het
hoofdkantoor van de onderneming. Indien zij het noodzakelijk achten de
werkzaamheid van deze agentschappen of bijkantoren te schorsen vóór deafloop van deze raadpleging, stellen zij genoemde autoriteit hiervanonmiddellijk in kennis.
3. Elk besluit tot intrekking van de vergunning of tot schorsing van de
werkzaamheid moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en officieel terkennis van de betrokken onderneming worden gebracht.
Iedere Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep tegen een dergelijk
besluit bij een rechterlijke instantie.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 17
TITEL III
REGELS, TOEPASSELIJK OP BINNEN DE GEMEENSCHAP GE-
VESTIGDE AGENTSCHAPPEN OF BIJKANTOREN V AN ONDER-
NEMINGEN W AARV AN HET HOOFDKANTOOR BUITEN DE GE-
MEENCHAP IS GEVESTIGD
Artikel 27
1. V oor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeen-
schap is gevestigd, stelt elke Lid-Staat de toegang op zijn grondgebied tot dein artikel 1 bedoelde werkzaamheden afhankelijk van een vergunning.
2. De Lid-Staat mag een vergunning verlenen, indien de onderneming ten
minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het verrichten van de in artikel 1 bedoelde
werkzaamheden krachtens de nationale wetgeving waaronder zijressorteert;
b) zij moet een agentschap of bijkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden ter zetel van het agentschap of het bijkantoor een
specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamheden die zij aldaar
uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot de behandelde zaken tebewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de bevoegde
autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in de Lid-Staat van bedrijfsuitoefening over activa beschikken,
welke ten minste de helft van het in artikel 20, lid 2, sub a), voor hetgarantiefonds aangegeven minimum dienen te bedragen, en een vierdegedeelte van dit minimum bij wijze van waarborg deponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven over-
eenkomstig artikel 29;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 11,
leden 1 en 2, overleggen.
Artikel 28
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op voldoende
voorzieningen, als bedoeld in artikel 17, te vormen, welke overeenkomen met
de op hun grondgebied aangegane verplichtingen. Zij zien erop toe dat hetagentschap of bijkantoor tegenover deze voorzieningen gelijkwaardige en, inde door de Lid-Staat bepaalde mate, congruente activa stelt.
Ten aanzien van het berekenen van deze voorzieningen, het bepalen van de
categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa alsmede, invoorkomend geval, het bepalen van de grenzen waarbinnen de activa als
dekking van deze voorzieningen kunnen worden aanvaard, zijn det
wetgevingen van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke deze voorzieningen dekken op
zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 17, lid 3, is echter van toepassing.
Artikel 29
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte agent-
schappen of bijkantoren over een solvabiliteitsmarge te beschikken die bestaat
uit de in artikel 18 genoemde bestanddelen. Het minimum van de marge wordt
berekend overeenkomstig artikel 19. V oor deze berekening worden uitsluitendde verrichtingen van het agentschap of het bijkantoor in aanmerkinggenomen.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het minimum van de
solvabiliteitsmarge.
Het bedrag van dit fonds mag echter niet kleiner zijn dan de helft van het in
artikel 20, lid 2, sub a), bedoelde minimum. Het in artikel 27, lid 2, sub e),bedoelde aanvangsdepot wordt daartoe gerekend.
Het garantiefonds en het minimum van dit fonds worden gevormd
overeenkomstig artikel 20.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 18
3. De activa die tegenover het minimum van de solvabiliteitsmarge staan,
moeten zijn gelokaliseerd binnen de Lid-Staat van bedrijfsuitoefening tenbelope van het garantiefonds, en, voor het resterende gedeelte, binnen deGemeenschap.
Artikel 30
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning hebben
aangevraagd of verkregen hebben, kunnen om de volgende voordelenverzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toegekend:
a) de in artikel 29 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op basis van
het geheel van de werkzaamheden die zij binnen de Gemeenschapuitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de verrichtingen van alle
binnen de Gemeenschap gevestigde agentschappen of bijkantoren bij
deze berekeningen in aanmerking genomen;
b) de in artikel 27, lid 2, sub e), bedoelde waarborg wordt slechts in één van
deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in één
van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1 bedoelde
voordelen dient bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten teworden ingediend. In deze aanvraag moet de autoriteit worden aangegeven die
in de toekomst toezicht op de solvabiliteit voor het geheel van de
werkzaamheden van de bijkantoren of agentschappen binnen de Gemeen-schap dient te houden. De keuze van de autoriteit moet met redenen worden
omkleed. De waarborg moet bij de betrokken Lid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer de
bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvrage is ingediend, hun
toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het tijdstip waarop de
gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover de andere toezicht-houdende autoriteiten bereid heeft verklaard, de controle van de solvabiliteitvoor het geheel van de werkzaamheden van de in de Gemeenschap gevestigde
bijkantoren of agentschappen op zich te nemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere Lid-Staten de
voor de controle op de totale solvabiliteit vereiste inlichtingen over de op hun
grondgebied gevestigde agentschappen of bijkantoren.
4. De krachtens dit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek van één
of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Staten gelijktijdig te
worden ingetrokken.
Artikel 31
1. a) Behoudens sub b) mogen de in deze titel bedoelde agentschappen en
bijkantoren de in de bijlage van de eerste coördinatierichtlijn
„schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden op het grondgebied
van een Lid-Staat niet gelijktijdig uitoefenen met de onder dezerichtlijn vallende werkzaamheden.
b) Behoudens sub c) mogen de Lid-Staten bepalen dat de in deze titel
bedoelde agentschappen en bijkantoren die bij de kennisgeving vandeze richtlijn deze twee werkzaamheden op het grondgebied van eenLid-Staat gelijktijdig uitoefenen, deze daar kunnen blijven uit-
oefenen, mits zij overeenkomstig artikel 14 een gescheiden beheer
voeren voor elk van deze werkzaamheden.
c) Elke Lid-Staat die uit hoofde van artikel 13, lid 6, sub a) of b), de op
zijn grondgebied gevestigde ondernemingen verplicht heeft eeneinde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen van de werk-zaamheden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn verrichtten,
moet deze verplichting ook opleggen aan de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren die op zijn grondgebied zijn gevestigden aldaar de twee werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen.
d) De Lid-Staten mogen bepalen dat de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren waarvan het hoofdkantoor de tweewerkzaamheden gelijktijdig uitoefent en die bij de kennisgeving van
deze richtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat uitsluitend de in
deze richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefenen, hun werk-zaamheden kunnen blijven verrichten. Indien de onderneming de!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 19
in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde
werkzaamheden op dit grondgebied wil uitoefenen, mag zij de indeze richtlijn genoemde werkzaamheden nog slechts verrichten viaeen dochteronderneming.
2. De artikelen 23 en 24 zijn van overeenkomstige toepassing op de in deze
titel bedoelde agentschappen en bijkantoren.
V oor de toepassing van artikel 24 wordt de toezichthoudende autoriteit die de
totale solvabiliteit van deze agentschappen of bijkantoren controleert,
gelijkgesteld met de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van hethoofdkantoor.
3. Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 30, lid 2, bedoelde
autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de andereLid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis; deze
autoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit tot intrekking
is gebaseerd op de ontoereikendheid van de solvabiliteitsmarge berekendvolgens artikel 30, punt 1, sub a), trekken ook de toezichthoudendeautoriteiten van de andere betrokken Lid-Staten hun vergunning in.
Artikel 32
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer derde
landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing van bepalingen
welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basis van wederkerigheid,aan de verzekerden van de Lid-Staten een voldoende bescherming tewaarborgen.
TITEL IV
OVERGANGSBEP ALINGEN EN DIVERSE BEPALINGEN
Artikel 33
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die op het
tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoering van deze
richtlijn in één of meer van de in de bijlage bedoelde branches werkzaam zijnop hun grondgebied, een termijn van vijf jaar, aanvangende op het tijdstip vankennisgeving van deze richtlijn, om aan de artikelen 18, 19 en 20 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van de
termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledig hebbengevormd, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaar toestaan,
mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij voornemens zijn te
treffen om de marge te bereiken, overeenkomstig artikel 24 tergoedkeuring aan de toezichthoudende autoriteiten hebben voorgelegd;
b) met uitzondering van de in artikel 3, punt 2, tweede streepje, tweede zin,
genoemde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschappijen, de in het
eerste lid van dit artikel genoemde ondernemingen waarvan na het
verstrijken van de termijn van vijf jaar de krachtens artikel 19 te vormensolvabiliteitsmarge, zonder aftrek van de herverzekering, het in artikel20, lid 2, sub a) en b), bedoelde minimum van het garantiefonds niet
bereikt, ontheffen van de verplichting het fonds te vormen vóór het einde
van het boekjaar waarvoor genoemd bedrag dit minimum bereikt.
De aldus aan deze ondernemingen toegestane maximumtermijn om dit
minimum te vormen mag hoogstens tien jaar bedragen te rekenen vanafde kennisgeving van deze richtlijn.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden in de zin van
artikel 8, lid 2, of artikel 10, kunnen dit slechts doen indien zij onverwijld
voldoen aan de in deze richtlijn vervatte voorschriften.
4. Ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in artikel 8
genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgeving van deze richtlijn
hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm die zij op het ogenblik van dezekennisgeving bezitten, blijven uitoefenen. De ondernemingen die in hetVerenigd Koninkrijk zijn opgericht „by Royal Charter”, „by Private Act”of
„by Special Public Act” mogen hun bedrijf in hun huidige vorm voor
onbepaalde tijd voortzetten.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 20
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen die zij
ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van de Commissie.
5. Ondernemingen welke overeenkomstig hun doelstelling de levensver-
zekering beoefenen en spaartransacties verrichten, kunnen met deze werk-
zaamheden doorgaan, maar moeten de spaarverrichtingen beëindigen binnen
een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn.Bij wijze van uitzondering kunnen de Algemene Spaar- en Lijfrentekas
(ASLK) in België, de maatschappijen welke zijn „registered under the
Friendly Societies Acts” in het Verenigd Koninkrijk en de „Banca nazionaledelle communicazioni” in Italië, de werkzaamheden voortzetten welke zij ophet tijdstip van de kennisgeving van de richtlijn verrichten.
6. Ondernemingen die de werkzaamheden „schadeverzekering” en „levens-
verzekering” gelijktijdig uitoefenen onder de voorwaarden van artikel 13,beschikken over een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf de kennisgevingvan deze richtlijn, om aan artikel 14 te voldoen.
7. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 17 tot en
met 20 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten een einde aande krachtens hun huidige regeling gestelde beperkende maatregelen zoals
hypotheken, depots of waarborgen.
Artikel 34
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en bijkantoren,
die op het tijdstip van de inwerkingtreding van de uitvoeringsmaatregelen vandeze richtlijn in één of meer van de in de bijlagen bedoelde brancheswerkzaam zijn, en hun werkzaamheden niet uitbreiden in de zin van artikel
10, lid 2, een termijn van ten hoogste vijf jaar, aanvangende op het tijdstip van
kennisgeving van de richtlijn, om aan de voorwaarden van artikel 29 tevoldoen.
Artikel 35
V oor een overeenkomstig artikel 13, lid 5, opgerichte dochteronderneming,
mag het minimum van het garantiefonds voor de helft bestaan uit een door de
moedermaatschappij onder de volgende voorwaarden verstrekte onherroepe-
lijke financiële waarborg:
a) ten minste 95 % van het maatschappelijk kapitaal van de dochteronder-
neming moet in het bezit zijn van de moedermaatschappij,
b) niet-gestort maatschappelijk kapitaal mag niet worden gebruikt om die
helft van het minimum van het garantiefonds te vormen, die niet wordtgedekt door de onherroepelijke financiële waarborg, en
c) de moedermaatschappij moet voldoen aan de financiële voorwaarden van
zowel de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” als die van dezerichtlijn, waarbij de middelen die overeenstemmen met de verleendewaarborg niet tot het vrije vermogen van deze moedermaatschappij
worden gerekend.
Deze regeling geldt gedurende een periode van zeven jaar te rekenen vanaf de
datum van toekenning. Gedurende deze periode moet de dochteronderneming,
uiterlijk met ingang van het derde jaar, de waarborg van de moedermaat-
schappij geleidelijk vervangen door vrij vermogen. De dochteronderneminglegt hiertoe aan de bevoegde toezichthoudende autoriteit tegelijkertijd methaar aanvraag voor een vergunning, een plan ter fiattering voor.
Artikel 36
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 32 met een derde land afgesloten overeenkomst, en
uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenen vanaf dekennisgeving van deze richtlijn, kan elke Lid-Staat voor de ondernemingenvan dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd, met betrekking tot de
congruentie en de lokalisatie van de technische voorzieningen, met inbegrip
van de wiskundige voorzieningen, de regeling handhaven welke op 1 januari1979 daarop van toepassing was, mits hij de andere Lid-Staten en deCommissie daarvan in kennis stelt en niet de grenzen overschrijdt van de
versoepelingen die krachtens artikel 17, lid 2, worden toegestaan ten gunste
van de ondernemingen van Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 21
Artikel 37
1. Indien een Lid-Staat van zijn onderdanen een bewijs van betrouwbaar-
heid en het bewijs dat er voorheen geen faillissement heeft plaatsgehad of
slechts één van deze twee bewijzen eist, aanvaardt deze Lid-Staat alsvoldoende bewijs voor de onderdanen van de overige Lid-Staten hetoverleggen van een uittreksel uit het strafregister of, bij ontbreken daarvan,
van een door een bevoegde rechterlijke of overheidsinstantie van de Lid-Staat
van oorsprong of herkomst afgegeven gelijkwaardig document, waaruit blijktdat aan deze eisen is voldaan.
2. Wanneer het in lid 1 bedoelde document niet door de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst wordt afgegeven, kan dit worden vervangen door
een verklaring onder ede — of, in de Lid-Staten waar niet in een eed is
voorzien, door een plechtige verklaring — welke door de betrokkene wordtafgelegd ten overstaan van een bevoegde rechterlijke of overheidsinstantie of,in voorkomend geval, van een notaris van de Lid-Staat van oorsprong of van
herkomst, die een attest afgeeft dat deze eed of deze plechtige verklaring
bewijskracht geeft. De verklaring dat er geen faillissement heeft plaatsgehad,mag ook worden afgelegd ten overstaan van een bevoegde beroeps- of
bedrijfsorganisatie van die zelfde Staat.
3. De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen bij
overlegging niet ouder zijn dan drie maanden.
4. De Lid-Staten wijzen binnen een termijn van achttien maanden te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn de autoriteiten enorganisaties aan die bevoegd zijn voor de afgifte van de in de leden 1 en 2
bedoelde documenten, en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie
daarvan onverwijld in kennis.
Binnen deze zelfde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staten en de
Commissie tevens mede bij welke autoriteiten en organisaties de in dit artikelbedoelde documenten tot staving van het verzoek om op het grondgebied van
deze Lid-Staat de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden te mogen uitoefenen,
moeten worden ingediend.
TITEL V
SLOTBEPALINGEN
Artikel 38
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken nauw
samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijf binnen de
Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden te onderzoeken welkebij de toepassing van deze richtlijn mochten rijzen.
Artikel 39
1. Binnen zes jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, legt
de Commissie aan de Raad een verslag voor over de gevolgen van de bij deze
richtlijn ingevoerde financiële vereisten voor de situatie van de verzekerings-markten van de Lid-Staten. Zo nodig legt de Commissie, vóór het einde vande in artikel 33, lid 1, vastgestelde overgangsperiode, de Raad tussentijdse
verslagen voor.
2. Na afloop van een periode van tien jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving
van deze richtlijn, legt de Commissie aan de Raad een verslag voorbetreffende de verrichtingen van de twee soorten ondernemingen die binnen
de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, namelijk enerzijds de onder-
nemingen die gelijktijdig de werkzaamheden welke onder het toepassings-gebied van de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” vallen, en deonder deze richtlijn vallende werkzaamheden uitoefenen, en anderzijds de
ondernemingen die uitsluitend de onder deze richtlijn vallende werk-
zaamheden verrichten.
3. De Raad gaat om de twee jaar op voorstel van de Commissie over tot
onderzoek naar, en in voorkomend geval, tot herziening van de in de richtlijnin rekeneenheden uitgedrukte bedragen waarbij rekening wordt gehouden met
de ontwikkeling van de economische en monetaire toestand in de!B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 22
Gemeenschap. De Commissie legt de Raad haar eerste voorstel dien-
aangaande voor tegelijk met een voorstel betreffende schadeverzekering, alsbedoeld in artikel 3 van Richtlijn 76/580/EEG (
1) en wel uiterlijk vier jaar na
de kennisgeving van deze richtlijn.
Artikel 40
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften overeenkomstig deze
richtlijn binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan en stellen de
Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis. De aldus gewijzigde
voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na die kennisgeving toegepast,onder voorbehoud van de artikelen 33 tot en met 36.
Artikel 41
Na de kennisgeving van deze richtlijn stellen de Lid-Staten de Commissie in
kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke of bestuursrechtelijke
bepalingen die zij op het door deze richtlijn bestreken gebied vaststellen.
Artikel 42
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.!B
(1) PB nr. L 189 van 13. 7. 1976, blz. 13.1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 23
BIJLAGE
Indeling per branche
I. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a), b) en c), uitgezonderd die
onder II en III.
II. Verzekeringen in verband met huwelijk en geboorte.
III. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b), welke verbonden zijn
met beleggingsfondsen.
IV . „Permanent health insurance” als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub d).V . Tontineverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a).
VI. Kapitalisatieverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub b).
VII. Verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen als bedoeld in
artikel 1, punt 2, sub c) en d).
VIII.Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub e).
IX. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 3.!
B1979L0267 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 24