1972L0245 — NL — 01.05.2004 — 003.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

Gewĳzigd bĳ:





Gewĳzigd bĳ:









▼B

▼M2

RICHTLĲN 72/245/EEG VAN DE RAAD

van 20 juni 1972

betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektromagnetische compatibiliteit)

▼B







DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europese Parlement, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen met een motor met elektrische ontsteking krachtens de nationale wetgevingen moeten voldoen, onder andere betrekking hebben op de onderdrukking van de door deze voertuigen veroorzaakte radiostoringen; Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat het derhalve noodzakelĳk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen, hetzĳ ter aanvulling, hetzĳ in plaats van hun huidige regeling, met name ten einde voor ieder type voertuig de E.E.G-goedkeuringsprocedure van de richtlĳn van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( 1 ) te kunnen invoeren; Overwegende dat het wenselĳk is, de technische voorschriften over te nemen welke zĳn aanvaard door de Economische Commissie voor Europa van de U.N.O., als neergelegd in reglement nr. 10 (Eenvormige voorschriften betreffende de goedkeuring van voertuigen op het stuk van de ontstoring), welk reglement is gehecht aan het akkoord van 20 maart 1958 inzake de aanvaarding van uniforme voorwaarden voor goedkeuring en wederzĳdse erkenning van de goedkeuring van toebehoren en onderdelen van motorvoertuigen ( 2 ), HEEFT DE VOLGENDE RICHTLĲN VASTGESTELD:







▼M2

Artikel 1

Onder „voertuig” wordt in deze richtlĳn verstaan elk voertuig als gedefinieerd in Richtlĳn 70/156/EEG.

Artikel 2

„De Lid-Staten mogen de EEG- of nationale typegoedkeuring van een voertuig, onderdeel of afzonderlĳke technische eenheid niet weigeren om redenen in verband met elektromagnetische compatibiliteit, wanneer aan de voorschriften van deze richtlĳn is voldaan.

Artikel 3

1. Deze richtlĳn wordt met ingang van 1 januari 1996 aangemerkt als een bĳzondere richtlĳn zoals bedoeld in artikel 2, lid 2, van Richtlĳn 89/336/EEG van de Raad ( 3 ).

2. Voertuigen, onderdelen of afzonderlĳke technische eenheden die overeenkomstig de onderhavige richtlĳn zĳn goedgekeurd, worden geacht tevens te voldoen aan de bepalingen van de overige in bĳlage IV bĳ Richtlĳn 92/53/EEG van de Raad ( 4 ) genoemde richtlĳnen waarin voorschriften met betrekking tot de elektromagnetische compatibiliteit zĳn opgenomen.

▼B

Artikel 4

De wĳzigingen die noodzakelĳk zĳn om de voorschriften van de bĳlagen aan te passen aan de technische vooruitgang, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van de richtlĳn van de Raad van 6 februari 1970 betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan.

Artikel 5

1. Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlĳn voeren de Lid-Staten de nodige maatregelen in om aan het bepaalde in deze richtlĳn te voldoen. Zĳ stellen de Commissie hiervan onmiddellĳk in kennis.

2. De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrĳke bepalingen van hun nationale wetgeving die zĳ aanvaarden op het gebied waarop deze richtlĳn van toepassing is, ter kennis van de Commissie wordt gebracht.

Artikel 6

Deze richtlĳn is gericht tot de Lid-Staten.

▼M2









LĲST VAN BĲLAGEN

BĲLAGE I Voorschriften voor voertuigen en elektrische/elektronische subeenheden van voertuigen BĲLAGE IIA Model van het inlichtingenformulier ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een voertuig wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit BĲLAGE IIB Model van het inlichtingenformulier ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een elektrische/elektronische subeenheid wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit BĲLAGE IIIA Model van het EEG-typegoedkeuringsformulier voor voertuigen BĲLAGE IIIB Model van het EEG-typegoedkeuringsformulier voor elektrische/elektronische subeenheden BĲLAGE IV Meetmethode voor de elektromagnetische breedbandstraling van voertuigen BĲLAGE V Meetmethode voor de elektromagnetische smalbandstraling van voertuigen BĲLAGE VI Proefmethode voor de elektromagnetische immuniteit van voertuigen BĲLAGE VII Meetmethode voor de elektromagnetische breedbandstraling van elektrische/elektronische subeenheden (ESE's) BĲLAGE VIII Meetmethode voor de elektromagnetische smalbandstraling van elektrische/elektronische subeenheden (ESE's) BĲLAGE IX Proefmethodes voor de elektromagnetische immuniteit van elektrische/elektronische subeenheden (ESE's)









BĲLAGE I

VOORSCHRIFTEN VOOR VOERTUIGEN EN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN VAN VOERTUIGEN

1. Toepassingsgebied

1.1. Deze richtlĳn is van toepassing op de elektromagnetische compatibiliteit van de in artikel 1 bedoelde voertuigen, d.w.z. voertuigen en aanhangwagens, (hierna te noemen voertuig(en)), in de staat waarin zĳ door de voertuigfabrikant worden aangeboden en op voor inbouw in voertuigen bestemde onderdelen of afzonderlĳke technische eenheden.

2. Definities

2.1. In deze richtlĳn wordt verstaan onder:

2.1.1. „elektromagnetische compatibiliteit”, het vermogen van een voertuig, onderdeel of afzonderlĳke technische eenheid om op bevredigende wĳze in zĳn elektromagnetische omgeving te kunnen functioneren zonder zelf elektromagnetische storingen te veroorzaken die ontoelaatbaar zĳn voor alles wat zich in die omgeving bevindt;

2.1.2. „elektromagnetische storing”, enig elektromagnetisch verschĳnsel dat problemen in de werking van een voertuig, onderdeel of afzonderlĳke technische eenheid kan veroorzaken; elektromagnetische ruis, ongewenste signalen en veranderingen in het voortplantingsmilieu zelf worden als elektromagnetische storingen beschouwd;

2.1.3. „elektromagnetische immuniteit”, de eigenschap van een voertuig, onderdeel of afzonderlĳke technische eenheid om bĳ aanwezigheid van een elektromagnetische storing te kunnen functioneren zonder dat de kwaliteit van de werking wordt aangetast;

2.1.4. „elektromagnetische omgeving” alle elektromagnetische verschĳnselen die zich op een bepaalde plaats voordoen;

2.1.5. „referentiegrens”, de nominale waarde die bĳ de typegoedkeuring en bĳ de controle op de overeenstemming van de produktie als referentie voor de grenswaarde geldt;

2.1.6. „referentieantenne”, voor het frequentiebereik 20 tot 80 MHz: een verkorte symmetrische ½ λ -dipool, die bĳ 80 MHz resoneert; voor het frequentiebereik boven 80 MHz: een symmetrische ½ λ -dipool die is afgestemd op de meetfrequentie;

2.1.7. „breedbandstraling”, elektromagnetische straling met een grotere bandbreedte dan die van de specifieke ontvang- of meetapparatuur;

2.1.8. „smalbandstraling”, elektromagnetische straling met een kleinere bandbreedte dan die van de specifieke ontvang- of meetapparatuur;

2.1.9. „elektrisch/elektronisch systeem”, een elektrische en/of elektronische inrichting of een combinatie van dergelĳke inrichtingen, samen met de bĳbehorende elektrische verbindingen, die deel uitmaken van een voertuig maar die niet bestemd zĳn om afzonderlĳk te worden gekeurd;

2.1.10. „elektrische/elektronische subeenheid” (ESE), een elektrische en/of elektronische inrichting of een combinatie van dergelĳke inrichtingen, bestemd om in een voertuig te worden gemonteerd, samen met de bĳbehorende elektrische aansluitingen en bedrading, waarmee een of meer specifieke functies worden gerealiseerd; een ESE wordt op verzoek van de fabrikant goedgekeurd als een „onderdeel” of als een „afzonderlĳke technische eenheid” (ATE) (zie Richtlĳn 70/156/EEG, zoals gewĳzigd);

2.1.11. „voertuigtype wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit”, voertuigen die onderling geen wezenlĳk verschillen vertonen, met name ten aanzien van de volgende punten:

2.1.11.1. de totale omvang en vorm van het motorcompartiment,

2.1.11.2. de algemene opstelling van de elektrische en/of elektronische onderdelen en de algemene schikking van de bedrading,

2.1.11.3. het basismateriaal waarvan de carrosserie (indien van toepassing) van het voertuig is vervaardigd (bĳ voorbeeld een carrosserie van staal, aluminium of glasvezel); de aanwezigheid van panelen van verschillende materialen is niet van invloed op het voertuigtype, mits het basismateriaal waarvan de carrosserie is vervaardigd, ongewĳzigd blĳft; van dergelĳke varianten dient evenwel melding te worden gemaakt;

2.1.12. „ESE-type wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit”, ESE's die onderling geen essentiële verschillen vertonen ten aanzien van:

2.1.12.1. de functie van de ESE,

2.1.12.2. de algemene opstelling van de elektrische en/of elektronische onderdelen, indien van toepassing.

3. Aanvraag van de EEG-typegoedkeuring

3.1. Typegoedkeuring van het voertuig

3.1.1. De aanvraag van de goedkeuring van een voertuigtype wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit dient overeenkomstig artikel 3, lid 4, van Richtlĳn 70/156/EEG te worden ingediend door de voertuigfabrikant.

3.1.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in bĳlage IIA.

3.1.3. De voertuigfabrikant dient een lĳst op te stellen met een beschrĳving van alle geplande combinaties van relevante elektrische/elektronische systemen of ESE's van het voertuig, carrosserieuitvoeringen ( 5 ), carrosseriematerialen ( 6 ), algemene schikkingen van de bedrading, motoruitvoeringen, uitvoeringen met het stuur links/rechts en wielbasisvarianten. Elektrische/elektronische systemen of ESE's worden als relevant aangemerkt, als zĳ significante breedhand- of smalbandstraling kunnen emitteren en/of invloed kunnen hebben op de directe besturing van het voertuig (zie punt 6.4.2.3).

3.1.4. Uit deze lĳst dient in overleg tussen de fabrikant en de bevoegde instantie een representatief voertuig te worden gekozen dat zal worden beproefd. Dit voertuig vertegenwoordigt het voertuigtype (zie aanhangsel 1 bĳ bĳlage IIA). De keuze van het voertuig moet worden gebaseerd op de door de fabrikant aangeboden elektrische/elektronische systemen. Uit deze lĳst kan met het oog op de beproeving een tweede voertuig worden gekozen, als in overleg tussen de fabrikant en de bevoegde instantie wordt geconstateerd dat dit voertuig andere elektrische/elektronische systemen bevat die waarschĳnlĳk een significante invloed hebben op de elektromagnetische compatibiliteit van het voertuig ten opzichte van het eerste representatieve voertuig.

3.1.5. De keuze van het voertuig (de voertuigen) volgens punt 3.1.4 dient zich te beperken tot voertuigen met combinaties van elektrische/elektronische systemen die werkelĳk in produktie zullen worden genomen.

3.1.6. De fabrikant mag bĳ de aanvraag een verslag indienen van beproevingen die zĳn verricht. Dergelĳke gegevens mogen door de keuringsinstantie worden gebruikt bĳ de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.

3.1.7. Indien de met de keuringsproeven belaste technische dienst de proeven zelf uitvoert, dient overeenkomstig punt 3.1.4 een voor het te keuren type representatief voertuig beschikbaar te worden gesteld.

3.2. Typegoedkeuring van een ESE

3.2.1. De aanvraag van de goedkeuring van een ESE wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit dient overeenkomstig artikel 3, lid 4, van Richtlĳn 70/156/EEG te worden ingediend door de voertuigfabrikant of de fabrikant van de ESE.

3.2.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in bĳlage IIB.

3.2.3. De fabrikant mag bĳ de aanvraag een verslag indienen van beproevingen die zĳn verricht. Dergelĳke gegevens mogen door de keuringsinstantie worden gebruikt bĳ de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.

3.2.4. Indien de met de keuringsproeven belaste technische dienst de proeven zelf uitvoert, dient een voor het te keuren type representatieve ESE beschikbaar te worden gesteld, zo nodig nadat met de fabrikant overleg is gevoerd over bĳ voorbeeld eventuele variaties in de lay-out, het aantal componenten en het aantal sensoren. Indien de technische dienst dit nodig acht, mag zĳ een tweede exemplaar kiezen.

3.2.5. Op elk exemplaar moeten duidelĳk en onuitwisbaar de handelsnaam of het merk van de fabrikant en de typeaanduiding zĳn aangebracht.

3.2.6. Eventuele gebruiksbeperkingen moeten worden vermeld. Dergelĳke beperkingen moeten worden opgenomen in bĳlage IIB en/of bĳlage IIIB.

4. Typegoedkeuring

4.1. Typegoedkeuringsmogelĳkheden

4.1.1. Typegoedkeuring van een voertuig Naar eigen goeddunken kan de voertuigfabrikant kiezen tussen de onderstaande alternatieven om een typegoedkeuring van een voertuig te verkrĳgen:

4.1.1.1. Goedkeuring van een voertuiginstallatie Voor een voertuiginstallatie kan rechtstreeks een typegoedkeuring worden verkregen door aan de in punt 6 opgenomen voorschriften te voldoen. Indien voor deze mogelĳkheid wordt gekozen, is afzonderlĳke beproeving van elektrische/elektronische systemen of ESE's niet noodzakelĳk.

4.1.1.2. Goedkeuring van een voertuigtype door beproeving van afzonderlĳke-ESE's Een voertuigfabrikant kan een goedkeuring verkrĳgen voor het voertuig door ten overstaan van de keuringsinstantie aan te tonen dat alle relevante (zie punt 3.1.3) elektrische/elektronische systemen of ESE's afzonderlĳk zĳn goedgekeurd overeenkomstig deze richtlĳn en volgens de eventueel hieruit voortvloeiende voorwaarden zĳn geïnstalleerd.

4.1.1.3. Een fabrikant mag desgewenst een goedkeuring in het kader van deze richtlĳn aanvragen, indien het voertuig niet is voorzien van apparatuur van een type dat aan immuniteits- of emissieproeven moet worden onderworpen. Het voertuig mag dan niet zĳn uitgerust met systemen van het in punt 3.1.3 bedoelde type (immuniteit), noch met elektrische-ontstekingsapparatuur. Voor een dergelĳke goedkeuring is een beproeving overbodig.

4.1.2. Typegoedkeuring van een ESE De typegoedkeuring mag worden verleend hetzĳ voor een ESE die op willekeurig voertuigtype wordt geïnstalleerd, hetzĳ voor een ESE die op een specifiek voertuigtype of specifieke voertuigtypen wordt gemonteerd overeenkomstig het verzoek van de fabrikant. ESE's die invloed uitoefenen op de directe besturing van het voertuig, zullen gewoonlĳk in samenhang met het gehele voertuig worden gekeurd.

4.2. Verlening van de typegoedkeuring

4.2.1. Voertuig

4.2.1.1 Indien het representatieve voertuig aan de voorschriften van deze richtlĳn voldoet, wordt overeenkomstig artikel 4, lid 3, en, indien van toepassing, artikel 4, lid 4, van Richtlĳn 70/156/EEG een EEG-typegoedkeuring verleend.

4.2.1.2. Een model van het EEG-typegoedkeuringsformulier is opgenomen in bĳlage IIIA.

4.2.2. ESE

4.2.2.1. Indien de representatieve ESE aan de voorschriften van deze richtlĳn voldoet, wordt overeenkomstig artikel 4, lid 3, en, indien van toepassing, artikel 4, lid 4, van Richtlĳn 70/156/EEG een EEG-typegoedkeuring verleend.

4.2.2.2. Een model van het EEG-typegoedkeuringsformulier is opgenomen in bĳlage IIIB.

4.2.3. Bĳ de opstelling van de in de punten 4.2.1.2 en 4.2.2.2 bedoelde formulieren mag de bevoegde instantie van de Lid-Staat die de goedkeuring verleent, gebruik maken van een verslag dat door een erkend laboratorium of overeenkomstig de bepalingen van deze richtlĳn is opgesteld.

4.3. Wĳziging van de goedkeuring

4.3.1. Op wĳzigingen van een goedkeuring, die uit hoofde van deze richtlĳn is verleend, zĳn de bepalingen van artikel 5 van Richtlĳn 70/156/EEG van toepassing.

4.3.2. Wĳziging van de goedkeuring voor een voertuigtype bĳ toevoeging of vervanging van ESE's

4.3.2.1. Wanneer een voertuigfabrikant een typegoedkeuring heeft verkregen voor een voertuiginstallatie en ter aanvulling of vervanging een elektrisch/elektronisch systeem of een ESE wil monteren waarvoor in het kader van deze richtlĳn goedkeuring is verleend, mag de typegoedkeuring voor het voertuig zonder nadere beproeving worden gewĳzigd, mits aan de relevante montagevoorschriften is voldaan. Het betrokken elektrische/elektronische systeem of de betrokken ESE wordt met het oog op de overeenstemming van de produktie als deel van het voertuig beschouwd.

4.3.2.2. Indien voor de aanvullende of vervangende componenten geen goedkeuring in het kader van deze richtlĳn is verleend en een beproeving noodzakelĳk wordt geacht, wordt het gehele voertuig geacht aan de voorschriften te voldoen indien wordt aangetoond dat de nieuwe of gereviseerde componenten aan de relevante voorschriften van punt 6 voldoen of indien het blĳkens een vergelĳkende proef onwaarschĳnlĳk is dat de nieuwe componenten invloed hebben op de overeenstemming van het voertuigtype met de voorschriften.

4.3.2.3. Toevoeging, vervanging of verwĳdering door de voertuigfabrikant van standaardapparatuur voor huishoudelĳk of zakelĳk gebruik, met uitzondering van mobiele communicatieapparatuur ( 7 ) die voldoet aan Richtlĳn 89/336/EEG, gemonteerd overeenkomstig de aanbevelingen van de fabrikanten van het voertuig en van de apparatuur, maakt de voor het voertuig verleende goedkeuring niet ongeldig. Dit vormt evenwel geen beletsel voor de installatie door de voertuigfabrikant van communicatieapparatuur overeenkomstig geschikte richtsnoeren die door de voertuigfabrikant en/of de fabrikant van de communicatieapparatuur zĳn ontwikkeld. De voertuigfabrikant dient (op verzoek van de keuringsinstantie) aan te tonen dat de prestaties van het voertuig niet nadelig worden beïnvloed door dergelĳke zenders. Bĳ een dergelĳk bewĳs kan het gaan om een verklaring dat het vermogen en de installatie zodanig zĳn dat de bĳ deze richtlĳn vastgestelde immuniteitsgrenzen voldoende bescherming bieden bĳ gebruik van de zender alleen, d.w.z. niet bĳ uitzending in combinatie met de in punt 6 beschreven proeven. Deze richtlĳn staat niet toe dat een communicatiezender wordt gebruikt wanneer nog andere voorschriften gelden voor dergelĳke apparatuur of het gebruik ervan. Een voertuigfabrikant mag de installatie van standaardapparatuur voor huishoudelĳk of zakelĳk gebruik die voldoet aan Richtlĳn 89/336/EEG, weigeren.

5. Merktekens

5.1. Elke ESE die overeenstemt met een in het kader van deze richtlĳn goedgekeurd type, moet zĳn voorzien van een EEG-typegoedkeuringsmerk.

5.2. Dit merkteken dient te bestaan uit een vierkant waarin de letter „e” is aangebracht, gevolgd door het kengetal of de kenletters van de Lid-Staat die die typegoedkeuring heeft verleend:



1 voor Duitsland 2 voor Frankrĳk 3 voor Italië 4 voor Nederland 6 voor België ▼A1 7 voor Hongarije 8 voor Tsjechië ▼M2 9 voor Spanje 11 voor het Verenigd Koninkrĳk 13 voor Luxemburg 18 voor Denemarken ▼A1 20 voor Polen ▼M2 21 voor Portugal 23 voor Griekenland ▼A1 26 voor Slovenië 27 voor Slowakije 29 voor Estland 32 voor Letland 36 voor Litouwen CY voor Cyprus ▼M2 IRL voor Ierland. ▼A1 MT voor Malta. ▼M2 Dicht bĳ de rechthoek dient het 4-cĳferige volgnummer (indien nodig met nullen aan het begin, hierna te noemen het „basisgoedkeuringsnummer”, te worden aangebracht, dat overeenkomt met het vierde deel van het typegoedkeuringsnummer dat is vermeld op het voor de inrichting in kwestie afgegeven EEG-typegoedkeuringscertificaat (zie bĳlage IIIB), voorafgegaan door twee cĳfers ter aanduiding van het volgnummer dat is toegekend aan de meest recente wĳziging van Richtlĳn 72/245/EEG op de datum waarop de EEG-typegoedkeuring voor onderdelen werd verleend. Het volgnummer van de onderhavige richtlĳn is 02.

5.3. Het EEG-typegoedkeuringsmerk moet duidelĳk en onuitwisbaar worden aangebracht op het hoofdgedeelte van de ESE (b.v. de elektronische regelaar).

5.4. Een model van het EEG-typegoedkeuringsmerk is opgenomen in bĳlage VII.

5.5. Een merkteken is niet vereist voor elektrische/elektronische systemen die zĳn gemonteerd in voertuigtypen welke overeenkomstig deze richtlĳn zĳn goedgekeurd.

5.6. Merktekens die overeenkomstig punt 5.3 op ESE's zĳn aangebracht, hoeven niet zichtbaar te zĳn nadat zĳ in het voertuig zĳn gemonteerd.

6. Specificaties

6.1. Algemene specificaties

6.1.1. Een voertuig (en zĳn elektrische/elektronische systemen of ESE's) moet zodanig zĳn ontworpen, geconstrueerd en geïnstalleerd dat onder normale gebruiksomstandigheden aan de eisen van deze richtlĳn is voldaan.

6.2. Eisen inzake de breedbandstraling van voertuigen met elektrische ontsteking.

6.2.1. Meetmethode De door een voor het type representatieve voertuig veroorzaakte elektromagnetische straling moet worden gemeten volgens de methode van bĳlage IV voor een van beide opgegeven waarden van de afstand tot de antenne. De keuze van de afstand wordt door de fabrikant van het voertuig gemaakt.

6.2.2. Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig

6.2.2.1. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage IV bedraagt de stralingsreferentiegrens bĳ een afstand van 10,0 ± 0,2 m tussen het voertuig en de antenne 34 dBμV/m (50 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz en 34-45 dBμV/m (50-180 μV/M) in de frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequenties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in aanhangsel 1. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 45 dBμV/m (180 μV/m).

6.2.2.2. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage IV bedraagt de stralingsreferentiegrens bĳ een afstand van 3,0 ± 0,05 m tussen het voertuig en de antenne 44 dBμV/m (160 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz en 44-55 dBμV/m (160-562 μV/m) in de frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequenties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in aanhangsel 2. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 55 dBμV/m (562 μV/m).

6.2.3.3. De waarden die zĳn gemeten voor het voor het voertuigtype representatieve voertuig dienen in dBμV/m (μV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens te liggen.

6.3. Eisen inzake de smalbandstraling van voertuigen

6.3.1. Meetmethode De door het te beproeven voertuigtype veroorzaakte elektromagnetische straling moet worden gemeten volgens de methode van bĳlage V voor een van beide opgegeven waarden van de afstand tot het voertuig. De keuze van de afstand wordt door de fabrikant van het voertuig gemaakt.

6.3.2. Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig

6.3.2.1. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage V bedraagt de stralingsreferentiegrens bĳ een afstand van 10,0 ± 0,2 m tussen het voertuig en de antenne 24 dBμV/m (16 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz en 24-35 dBμV/m (16-56 μV/m) in de frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequenties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in aanhangsel 3. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 35 dBμV/m(56 μV/m).

6.3.2.2. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage V bedraagt de stralingsreferentiegrens bĳ een afstand van 3,0 ± 0,05 m tussen het voertuig en de antenne 34 dBμV/m (50 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz en 34-45 dBμV/m (50-180 μV/m) in de frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequenties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals aangegeven in aanhangsel 4. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 45 dBμV/m (180 μV/m).

6.3.2.3. De voor het te beproeven voertuigtype gemeten waarden dienen in dBμV/m (μV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens te liggen.

6.3.2.4. Als bĳ de in bĳlage V, punt 1.3, beschreven voorbereiding de signaalsterkte gemeten op de radioantenne van het voertuig minder is dan 20 dBμV/m (10 μV/m) in de frequentieband 88-108 MHz, wordt het voertuig geacht aan de grenswaarden voor de smalbandstraling te voldoen en zĳn verdere proeven overbodig, ongeacht de in de punten 6.3.2.1, 6.3.2.2 en 6.2.2.3 gedefinieerde referentiegrenzen.

6.4. Eisen inzake de elektromagnetische immuniteit van het voertuig

6.4.1. Testmethode De elektromagnetische immuniteit van het voertuigtype moet worden beproefd volgens de methode van bĳlage VI.

6.4.2. Referentiegrenzen voor de immuniteit van het voertuig

6.4.2.1. Bĳ de meting volgens de methode van bĳlage VI bedraagt de referentiegrens voor de effectieve waarde van de veldsterkte 24 V/m over ten minste 90 % van de frequentieband 20-1 000 MHz en 20 V/m over de volledige frequentieband 20-1 000 MHz.

6.4.2.2. Het voor het type representatieve voertuig wordt geacht aan de immuniteitseis te voldoen, indien de snelheid van de aangedreven wielen van het voertuig geen abnormale veranderingen ondergaat, er geen afbreuk aan de voertuigprestaties wordt gedaan die andere weggebruikers in verwarring kan brengen en de directe besturing van het voertuig niet op een voor de bestuurder of enige andere weggebruiker merkbare wĳze ongunstig wordt beïnvloed, wanneer dit voertuig zich onder de in bĳlage VI gedefinieerde omstandigheden in een veld bevindt met een veldsterkte die, uitgedrukt in V/m, 25 % boven de referentiegrens ligt.

6.4.2.3. De directe besturing van het voertuig wordt door de bestuurder uitgeoefend door middel van bĳvoorbeeld stuur, remmen en gaspedaal of -hendel.

6.5. Eisen inzake de breedbandstraling van ESE's

6.5.1. Meetmethode De door de te beproeven ESE veroorzaakte elektromagnetische straling moet worden gemeten volgens de methode van bĳlage VII.

6.5.2. Breedbandreferentiegrenzen voor ESE's

6.5.2.1. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage VII bedraagt de stralingsreferentiegrens 64-54 dBμV/m (1 600-500 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz, waarbĳ deze grenswaarde logaritmisch (lineair) afneemt met de frequentie, en 54-65 dBμV/m (500-1 800 μV/m) in de frequentieband 75-400 MHz, waarbĳ deze grenswaarde logaritmisch (lineair) toeneemt met de frequentie, zoals is aangegeven in aanhangsel 5. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 65 dBμV/m (1 800 μV/m).

6.5.2.2. De gemeten waarden voor de ter keuring aangeboden ESE dienen in dBμV/m (μV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens te liggen.

6.6. Eisen inzake de smalbandstraling van ESE's

6.6.1. Meetmethode De door de te beproeven ESE veroorzaakte elektromagnetische straling moet worden gemeten volgens de methode van bĳlage VIII.

6.6.2. Smalbandreferentiegrenzen voor ESE's

6.6.2.1. Bĳ de meting van de straling volgens de methode van bĳlage VIII bedraagt de stralingsreferentiegrens 54-44 dBμV/m (500-160 μV/m) in de frequentieband 30-75 MHz, waarbĳ deze grenswaarde logaritmisch (lineair) afneemt met de frequentie, en 44-55 dBμV/m (160-560 μV/m) in de frequentieband 75-400 MHz, waarbĳ deze grenswaarde logaritmisch (lineair) toeneemt met de frequentie, zoals is aangegeven in aanhangsel 6. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralingsreferentiegrens echter een constante waarde van 55 dBμV/m (560 μV/m).

6.6.2.2. De gemeten waarden voor de voor het type representatieve ESE dienen in dBμV/m (μV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens te liggen.

6.7. Eisen inzake de elektromagnetische immuniteit van ESE's

6.7.1. Testmethode De elektromagnetische immuniteit van de ter keuring aangeboden ESE moet worden beproefd volgens een van de methoden van bĳlage IX.

6.7.2. Referentiegrenzen voor de immuniteit van ESE's

6.7.2.1. Bĳ de meting volgens de methoden van bĳlage IX bedraagt de referentiegrens voor de immuniteit 48 V/m bĳ de 150 mm-striplĳnmethode, 12 V/m bĳ de 800 mm-striplĳnmethode, 60 V/m bĳ de TEM-celmethode, 48 mA bĳ de massastroominjectiemethode (BCI) en 24 V/m bĳ de vrĳeveldmethode.

6.7.2.2. De werking van een voertuig dat is uitgerust met een voor het type representatieve ESE, mag niet zodanig worden gestoord dat afbreuk wordt gedaan aan de voertuigprestaties, waardoor andere weggebruikers in verwarring kunnen worden gebracht, of aan de directe besturing van het voertuig op een voor de bestuurder of enige andere weggebruiker merkbare wĳze, wanneer dit voertuig zich onder invloed van een veld of stroom bevindt met een waarde die, uitgedrukt in de corresponderende lineaire eenheden, 25 % boven de referentiegrens ligt.

7. Overeenstemming van de produktie

7.1. De metingen waarmee wordt nagegaan of de overeenstemming van de produktie is gegarandeerd, worden verricht overeenkomstig de bepalingen van artikel 10 van Richtlĳn 70/156/EEG.

7.2. De overeenstemming van de produktie wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit van het voertuig of de afzonderlĳke technische eenheid moet worden gecontroleerd aan de hand van de gegevens die naar gelang van het geval in het (de) in bĳlage IIIA en/of bĳlage IIIB beschreven typegoedkeuringsformulier(en) zĳn opgenomen.

7.3. Indien de keuringsinstantie niet tevreden is over de controlemethode van de fabrikant, zĳn de punten 2.4.2 en 2.4.3 van bĳlage X van Richtlĳn 70/156/EEG en onderstaande punten 7.3.1 en 7.3.2 van toepassing.

7.3.1. Bĳ de controle op de overeenstemming van de produktie van een in serie vervaardigd voertuig, onderdeel of ATE wordt aangenomen dat de produktie aan de eisen inzake breedband- en smalbandstraling van deze richtlĳn voldoet, indien de meetwaarden de in de punten 6.2.2.1, 6.2.2.2, 6.3.2.1 en 6.3.2.2 (naar gelang van het geval) bepaalde referentiegrenzen met nier meer dan 2 dB overschrĳden.

7.3.2. Bĳ de controle op de overeenstemming van de produktie van een in serie vervaardigd voertuig, onderdeel of ATE wordt aangenomen dat de produktie aan de eisen inzake de elektromagnetische immuniteit van dit hoofdstuk voldoet, indien dit voertuig, onderdeel of ATE geen gebreken vertoont die de directe besturing van het voertuig op een voor de bestuurder of enige andere weggebruiker merkbare wĳze ongunstig beïnvloeden, wanneer dit voertuig, onderdeel of ATE zich onder de in bĳlage VI, punt 4, gedefinieerde omstandigheden in een veld bevindt met een veldsterkte die, uitgedrukt in V/m, maximaal 80 % van de in punt 6.4.2.1 van deze bĳlage bepaalde referentiegrens bedraagt.

8. Uitzonderingen

8.1. Voertuigen en elektrische/elektronische systemen of ESE's die geen elektronische oscillator met een trillingsfrequentie van meer dan 9 kHz bevatten, worden geacht aan de voorschriften van punt 6.3.2 of punt 6.6.2 en aan de bĳlagen V en VIII te voldoen.

8.2. Voertuigen die geen elektrische/elektronische systemen of ESE's bevatten die relevant zĳn voor de directe besturing van het voertuig, hoeven niet op elektromagnetische immuniteit te worden getest en worden geacht aan punt 6.4 en aan bĳlage VI te voldoen.

8.3. ESE's waarvan de functies niet relevant zĳn voor de directe besturing van het voertuig hoeven niet op elektromagnetische immuniteit te worden getest en worden geacht aan punt 6.7 en aan bĳlage IX te voldoen.

8.4. Elektrostatische ontlading Bĳ voertuigen met banden mag de carrosserie/het chassis als een elektrisch geïsoleerde constructie worden beschouwd. Significante elektrostatische krachten tussen het voertuig en zĳn omgeving treden alleen op wanneer de inzittenden plaatsnemen in het voertuig of het voertuig verlaten. Aangezien het voertuig dan niet in beweging is, wordt bĳ de typekeuring een proef met betrekking tot de elektrostatische ontlading niet noodzakelĳk geacht.

8.5. Transiënte geleidingsverschĳnselen Aangezien tĳdens het rĳden onder normale omstandigheden geen elektrische verbindingen tussen het voertuig en de omgeving bestaan, treden tussen het voertuig en zĳn omgeving geen transiënte geleidingsverschĳnselen op. Het is de taak van de fabrikant om ervoor te zorgen dat de apparatuur bestand is tegen transiënte geleidingsverschĳnselen binnen het voertuig, bĳ voorbeeld veroorzaakt door veranderingen van de belasting en interacties tussen systemen. Bĳ de typegoedkeuring wordt een proef met betrekking tot de transiënte geleidingsverschĳnselen niet noodzakelĳk geacht.









Aanhangsel 1

Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig

(Afstand tussen voertuig en antenne: 10 m)

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.2.2.1)









Aanhangsel 2

Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig

(Afstand tussen voertuig en antenne: 3 m)

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.2.2.2)









Aanhangsel 3

Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig

(Afstand tussen voertuig en antenne: 10 m)

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.3.2.1)









Aanhangsel 4

Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig

(Afstand tussen voertuig en antenne: 3 m)

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.3.2.2)









Aanhangsel 5

Elektrische/elektronische subeenheid

Breedbandreferentiegrenzen

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.5.2.1)









Aanhangsel 6

Elektrische/elektrische subeenheid

Smalbandreferentiegrenzen

Frequentie in megahertz, logaritmisch

(Zie punt 6.6.2.1)









Aanhangsel 7

Model van het EEG-typegoedkeuringsmerk

Bĳ een ESE met bovenstaand EEG-goedkeuringsmerk gaat het om een inrichting waarvoor in Duitsland (e1) goedkeuring is verleend onder het basisgoedkeuringsnummer 0148. De eerste twee cĳfers (02) geven aan dat de inrichting in overeenstemming is met de bepalingen van Richtlĳn 72/245/EEG, zoals gewĳzigd bĳ de onderhavige richtlĳn.

De gebruikte nummers diener uitsluitend ter illustratie.









BĲLAGE IIA

Inlichtingenformulier ( 8 ) nr. …, zoals bedoeld in bĳlage I van Richtlĳn 70/156/EEG ( 9 ), ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een voertuig wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit (Richtlĳn 72/245/EEG), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 95/…/EG

0. Algemene gegevens

0.1. Merk (firmanaam):

0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):

0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig is aangegeven (b):

0.3.1. Plaats van dat merkteken:

0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort (c):

0.5. Naam en adres van de fabrikant:

0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):

1. Algemene bouwwĳze van het voertuig

1.1. Foto's en/of tekeningen van een representatief voertuig:

1.6. Plaats en opstelling van de motor:

3. Motor (q)

3.1. Fabrikant:

3.1.1. Motorcode van de fabrikant (zoals op de motor vermeld of ander identificatiemiddel):

3.2.1.1. Werkingsbeginsel: elektrische onsteking/compressieonsteking, viertakt/tweetakt ( 10 )

3.2.1.2. Aantal en opstelling van de cilinders:

3.2.1.8. Netto-maximumvermogen (t): …kW bĳ … min−1

3.2.4. Brandstoftoevoer

3.2.4.1. Via carburateur(s): ja/neen ( 11 )

3.2.4.1.3. Aantal:

3.2.4.2. Door brandstofinspuiting (alleen compressieontsteking): ja/neen ( 12 )

3.2.4.2.1. Beschrĳving van het systeem:

3.2.4.3. Door brandstofinspuiting (alleen elektrische ontsteking): ja/neen ( 13 )

3.2.4.3.4. Beschrĳving van het systeem

3.2.5. Elektrische installatie

3.2.5.1. Nominale spanning: … V, positieve/negatieve ( 14 ) massaverbinding

3.2.5.2. Generator

3.2.5.2.1. Soort:

3.2.5.2.2. Nominaal vermogen: … VA

3.2.6. Ontsteking

3.2.6.2. Type(n):

3.2.6.3. Werkingsbeginsel:

3.3. Elektrische aandrĳfmotor

3.3.1. Type (veldwikkeling, bekrachtiging)

3.3.1.1. Maximumuurvermogen: … kW

4. Krachtoverbrenging (v)

4.2. Transmissiesysteem (mechanisch, hydraulisch, elektrisch, enz.):

4.2.1. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen:

6. Ophanging

6.2.2. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen:

7. Stuurinrichting

7.2.2.1. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen:

7.2.6. Eventueel bereik en methode van verstelling van het stuurorgaan:

8. Reminrichting

8.5. Bĳ voertuigen met een antiblokkeersysteem, beschrĳving van de werking van het systeem (met inbegrip van eventuele elektronische onderdelen), elektrisch blokschema, schema van het hydraulisch of pneumatisch circuit:

9. Carrosserie

9.1. Aard van de carrosserie:

9.5. Voorruit en andere ruiten

9.5.2.3. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen van het ruitopeningsmechanisme:

9.6. Ruitewisser(s)

9.6.1. Gedetailleerde technische beschrĳving (met foto's of tekeningen):

9.8. Ontdooiing en ontwaseming

9.8.1. Gedetailleerde technische beschrĳving (met foto's of tekeningen):

9.9. Achteruitkĳkspiegels (gegevens voor elke spiegel verstrekken)

9.9.6. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen van het verstelsysteem:

9.10.3. Zitplaatsen

9.10.3.4. Kenmerken: beschrĳving en tekening van:

9.10.3.4.2. het verstelsysteem:

9.10.3.4.3. het verplaatsings- en vergrendelingssysteem:

9.12. Veiligheidsgordels of andere bevestigingssystemen

9.12.3. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen:

9.18. Ontstoring

9.18.1. Beschrĳving en tekeningen (of foto's) van de vormen en samenstellende materialen van het gedeelte van de carrosserie bestaande uit de motorruimte en het aangrenzende gedeelte van het interieur:

9.18.2. Tekeningen of foto's van de plaats van de metalen onderdelen die zich in de motorruimte bevinden (verwarmingsapparaten, reservewiel, luchtfilter, stuurinrichting, enz.):

9.18.3. Tabel en tekening van de ontstoringsinrichting:

9.18.4. Opgave van de nominale waarde van de gelĳkstroomweerstanden en, voor weerstandskabels voor de ontsteking, van de nominale weerstand per meter:

10. Verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen

10.5. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen met uitzondering van de lampen:

12. Diversen

12.2. Inrichtingen ter beveiliging tegen ongeoorloofd gebruik van het voertuig

12.2.3. Korte beschrĳving van de eventuele elektrische/elektronische onderdelen:









Aanhangsel 1

Beschrĳving van het voor het type representatieve voertuig:

Aard van de carrosserie:

Kant van het stuur: rechts/links

Wielbasis:

Opties:









Aanhangsel 2

Door de fabrikant of erkende laboratoria ingediende testrapporten die relevant zĳn voor de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.









BĲLAGE IIB

Inlichtingenformulier nr. …, zoals bedoeld in bĳlage I van Richtlĳn 70/156/EEG, ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een elektrische/elektronische subeenheid wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit (Richtlĳn 72/245/EEG), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 95/…/EG

0. Algemene gegevens

0.1. Merk (firmanaam):

0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):

0.5. Naam en adres van de fabrikant:

0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wĳze van aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:

0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):

1. Deze ESE wordt gekeurd als onderdeel/ATE ( 15 ).

2. Beperkingen ten aanzien van het gebruik en montagevoorschriften:









Aanhangsel 1

Beschrĳing van de voor het type representatieve ESE:









Aanhangsel 2

Door de fabrikant of erkende laboratoria ingediende testrapporten die relevant zĳn voor de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.









BĲLAGE IIIA

MODEL

(maximumformaat A4 (210 × 297 mm)

EEG-TYPEGOEDKEURINGSFORMULIER

Mededeling betreffende:

— goedkeuring ( 16 )

— uitbreiding van de goedkeuring ( 17 )

— weigering van de goedkeuring ( 18 )

— intrekking van de goedkeuring ( 19 )

van een type voertuig/onderdeel/afzonderlĳke technische eenheid ( 20 ) met betrekking tot Richtlĳn …/…/EG laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn …/…/EG.

Goedkeuringsnummer:

Reden voor uitbreiding:

DEEL I

0.1. Merk (firmanaam):

0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):

0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig/onderdeel/afzonderlĳke technische eenheid is aangegeven ( 21 ) ( 22 ):

0.3.1. Plaats van dat merkteken:

0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort ( 23 ):

0.5. Naam en adres van de fabrikant:

0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wĳze van aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:

0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):

DEEL II

1. Aanvullende inlichtingen (indien van toepassing): zie aanhangsel

2. Met de keuringsproeven belaste technische dienst:

3. Datum van het keuringsrapport:

4. Nummer van het keuringsrapport:

5. Eventuele opmerkingen: zie aanhangsel

6. Plaats:

7. Datum:

8. Handtekening:

9. Dit document gaat vergezeld van een inhoudsopgave van het bĳ de keuringsinstantie ingediende goedkeuringsdossier, dat op verzoek verkrĳgbaar is.









Aanhangsel bĳ EEG-goedkeuringsformulier nr. …

betreffende de typegoedkeuring van een voertuig met betrekking tot Richtlĳn 72/245/EEG, laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 95/…/EG

1. Aanvullende inlichtingen

1.1. Speciale apparatuur in verband met bĳlage II van deze richtlĳn (indien van toepassing): (b.v. …)

1.2. Nominale spanning van de elektrische installatie: … V., pos./neg. pool aan aarde …

1.3. Aard van de carrosserie:

1.4. Lĳst van in het voertuig gemonteerde elektronische systemen die zich niet beperkt tot de in het inlichtingenformulier (zie bĳlage II) opgenomen elementen:

1.5. Met de keuringsproeven belast, (in het kader van deze richtlĳn) erkend laboratorium:

5. Opmerkingen: (b.v. geldig zowel voor voertuigen met het stuur aan de linkerkant als voor die met het stuur aan de rechterkant)









BĲLAGE IIIB

MODEL

(maximumformaat (A 4 210 × 297 mm))

EEG-TYPEGOEDKEURINGSFORMULIER

Mededeling betreffende:

— goedkeuring ( 24 )

— uitbreiding van de goedkeuring ( 25 )

— weigering van de goedkeuring ( 26 )

— intrekking van de goedkeuring ( 27 )

van een type voertuig/onderdeel/afzonderlĳke technische eenheid ( 28 ) met betrekking tot Richtlĳn …/…/EG laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn …/…/EG.

Goedkeuringsnummer:

Reden voor uitbreiding:

DEEL I.

01. Merk (firmanaam):

0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):

0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig/onderdeel/afzonderlĳke technische eenheid is aangegeven ( 29 ) ( 30 ):

0.3.1. Plaats van dat merkteken:

0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort ( 31 ):

0.5. Naam en adres van de fabrikant:

0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wĳze van aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:

0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):

DEEL II

1. Aanvullende inlichtingen (indien van toepassing): zie aanhangsel

2. Met de keuringsproeven belaste technische dienst:

3. Datum van het keuringsrapport:

4. Nummer van het keuringsrapport:

5. Eventuele opmerkingen: zie aanhangsel

6. Plaats:

7. Datum:

8. Handtekening:

9. Dit document gaat vergezeld van een inhoudsopgave van het bĳ de keuringsinstantie ingediende goedkeuringsdossier, dat op verzoek verkrĳgbaar is.









Aanhangsel bĳ EEG-goedkeuringsformulier nr. …

betreffende de typegoedkeuring van een elektrische/elektronische subeenheid met betrekking tot Richtlĳn 72/245/EEG, laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 95/…/EG

1. Aanvullende inlichtingen

1.1. Nominale spanning van de elektrische installatie: … V., pos./neg. pool aan aarde

1.2. Deze ESE mag op elk voertuigtype worden geïnstalleerd onder de volgende beperkingen:

1.2.1. Eventuele montagevoorschriften:

1.3. Deze ESE mag alleen op de volgende voertuigtypen worden gemonteerd:

1.3.1. Eventuele montagevoorschriften:

1.4. Bĳ het testen van de immuniteit is gebruik gemaakt van de volgende specifieke testmethode(s) en frequentiegebied(en) (gelieve zorgvuldig aan te geven welke van de in bĳlage IX beschreven methoden zĳn gebruikt):

1.5. Met de keuringsproeven belast, (in het kader van deze richtlĳn) erkend laboratorium:

5. Opmerkingen:









BĲLAGE IV

MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE BREEDBANDSTRALING VAN VOERTUIGEN

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op voertuigen.

1.2. Meetapparatuur De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR) gestelde eisen voldoen. Voor de meting van de elektromagnetische breedbandstraling moet gebruik worden gemaakt van een quasi-piekdetector of van een piekdetector. In dit laatste geval dient een correctiefactor te worden toegepast die afhankelĳk is van de ontstekingsfrequentie.

1.3. Meetmethode De proef is bestemd voor de meting van de breedbandstraling van vonkontstekingssystemen. De afstand tussen de referentieantenne en het voertuig wordt gekozen uit de volgende twee waarden: 10 meter of 3 meter. In beide gevallen moet aan de voorwaarden van punt 3 van deze bĳlage worden voldaan.

2. Vermelding van de resultaten

De meetresultaten worden uitgedrukt in dBμV/m (μV/m) voor een bandbreedte van 120 kHz. Indien de werkelĳke bandbreedte B (uitgedrukt in kHz) van het meetinstrument niet precies 120 kHz is, worden de afgelezen waarden (in μV/m) omgerekend naar een bandbreedte van 120 kHz door vermenigvuldiging met een factor 120/B.

3. Proefruimte

3.1. De proefruimte, die horizontaal en leeg moet zĳn, dient binnen een straal van ten minste 30 m, gerekend vanaf het punt midden tussen het voertuig en de antenne (zie aanhangsel 1, figuur 1, van deze bĳlage), vrĳ te zĳn van oppervlakken die elektromagnetische straling reflecteren.

3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetapparatuur is aangebracht, mag zich in de proefruimte bevinden, doch alleen binnen het in aanhangsel 1, figuur 1, van deze bĳlage aangegeven deel ervan. In de proefruimte zĳn andere meetantennes toegestaan, mits zĳ zich op een afstand van ten minste 10 m van zowel de ontvangantenne als het te beproeven voertuig bevinden, indien kan worden aangetoond dat de testresultaten er niet zullen worden door beïnvloed.

3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van figuur 1 van aanhangsel 1 van deze bĳlage, behalve wat betreft de afstand van het voertuig tot de antenne en de hoogte van de antenne. Ook hoeft dan geen controle van de achtergrondstraling plaats te vinden zoals bedoeld in punt 3.4 van deze bĳlage.

3.4. Achtergrondstraling Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigenlĳke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. Indien deze metingen in de nabĳheid van het voertuig plaatsvinden, moet ervoor worden gezorgd dat het voertuig geen straling emitteert die de bedoelde metingen op significante wĳze kan beïnvloeden, bĳ voorbeeld door het voertuig uit de proefruimte te verwĳderen, de sleutel uit het contact te nemen of de accu los te koppelen. In beide gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de in punt 6.2.2.1 c.q. 6.2.2.2 van bĳlage I bepaalde referentiegrens liggen, behalve voor externe doelbewuste smalbandemissies.

4. Toestand van het voertuig tĳdens de proef

4.1. Motor De motor moet de normale bedrĳfstemperatuur hebben bereikt en de versnellingsbak moet in de vrĳloop staan. Indien dit om praktische redenen onmogelĳk is, dient in onderling overleg tussen de fabrikant en de keuringsinstantie naar alternatieve oplossingen te worden gezocht. Geverifieerd moet worden dat het schakelmechanisme van de versnelling geen invloed heeft op de elektromagnetische straling. Gedurende de metingen dient de motor op onderstaande wĳze te functioneren:



Motortype Meetmethode Quasi-piek Piek Vonkontsteking Toerental Toerental één cilinder 2 500 omw/min ± 10 % 2 500 omw/min ± 10 % meer dan één clinder 1 500 omw/min ± 10 % 1 500 omw/min ± 10 %

4.2. De proef mag niet in de regen of bĳ andere neerslag worden uitgevoerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of neerslag.

5. Type, plaats en richting van de antenne

5.1. Antennetype Elk willekeurig type antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt. Voor de kalibratie van de antenne mag de in Publikatie nr. 12, derde editie, aanhangsel A, van het CISPR beschreven methode worden gebruikt.

5.2. Meethoogte en meetafstand

5.2.1. Meethoogte

5.2.1.1. Proef bĳ een afstand van 10 m Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 3,00 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.1.2. Proef bĳ een afstand van 3 m Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 1,80 m ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.1.3. Geen van de ontvangelementen van de antenne mag zich op een hoogte van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.2. Meetafstand

5.2.2.1. Proef bĳ een afstand van 10 m De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander geschikt punt van de antenne dat tĳdens de in punt 5.1 bedoelde normalisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet 10,0 ± 0,02 m bedragen.

5.2.2.2. Proef bĳ een afstand van 3 m De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander geschikt punt van de antenne dat tĳdens de in punt 5.1 bedoelde normalisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet 3,00 ± 0,05 m bedragen.

5.2.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne zich niet op minder dan 1,0 m van enig materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en het te beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.

5.3. Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig De antenne moet achtereenvolgens aan weerszĳden van het voertuig worden geplaatst, parallel aan het middenlangsvlak van het voertuig en ter hoogte van het middelpunt van de motor (zie figuur 1 van aanhangsel 1 van deze bĳlage).

5.4. Richting van de antenne Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting (zie figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bĳlage).

5.5. Metingen Bĳ iedere frequentie wordt het maximum van de vier volgens de punten 5.3 en 5.4 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde beschouwd.

6. Frequenties

6.1. Metingen De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot 1 000 MHz. Om na te gaan of het voertuig aan de eisen van deze bĳlage voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen bĳ ten hoogste 13 meetfrequenties te verrichten, b. v. bĳ 45, 65, 90, 120, 150, 190, 230, 280, 380, 450, 600, 750, 900 MHz. Indien de referentiegrens tĳdens de metingen wordt overschreden, dient men zich ervan te vergewissen dat dit aan het voertuig is toe te schrĳven en niet aan de achtergrondstraling.

6.1.1. De referentiegrenzen gelden uitsluitend voor het frequentiebereik van 30 MHz tot 1 000 MHz.

6.1.2. De metingen mogen hetzĳ met een quasi-piekdetector of met een piekdetector worden verricht. De referentiegrenzen in bĳlage 1, punten 6.2 en 6.5, gelden voor een quasi-piekdetector. Indien een piekdetector wordt gebruikt, dienen de meetresultaten bĳ een bandbreedte van 1 MHz met 38 dB te worden verhoogd of bĳ een bandbreedte van 1 kHz met 22 dB te worden verlaagd.

6.2. Toleranties



Meetfrequentie (MHz) Tolerantie (MHz) 45, 65, 90, 120, 150, 190 en 230 ± 5 280, 380, 450, 600, 750 en 900 ± 20 De bĳ bovenstaande frequenties opgegeven toleranties maken het mogelĳk eventuele interferentie met uitzendingen op of dicht bĳ de nominale frequentie te voorkomen.









Aanhangsel 1

Figuur 1

PROEFRUIMTE VOOR VOERTUIGEN

Lege horizontale ruimte, vrĳ van oppervlakten die elektromagnetische straling reflecteren









Aanhangsel 1

Figuur 2

Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig

Plaats van de dipoolantenne voor de meting van de verticale component van de straling

Plaats van de dipoolantenne voor de meting van de horizontale component van de straling









BĲLAGE V

MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE SMALBANDSTRALING VAN EEN VOERTUIG

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op voertuigen.

1.1. Meetapparatuur De meetapparatuur moet aan de Publikatie nr. 16-1 (93) van het Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR) gestelde eisen voldoen. Voor de meting van de elektromagnetische smalbandstraling moet gebruik worden gemaakt van een gemiddelde-waardedetector of van een piekdetector.

1.3. Meetmethode

1.3.1. De proef is bestemd voor de meting van de smalbandstraling afkomstig van bĳ voorbeeld systemen met microprocessoren of andere bronnen van smalbandige straling.

1.3.2. De eerste stap bestaat in het meten van de straling in de FM-band (88—108 MHz) op de plaats van de radioantenne van het voertuig met behulp van de in punt 1.2 beschreven apparatuur. Indien de in punt 6.3.2.4 van bĳlage I gespecificeerde referentiegrens niet wordt overschreden, wordt het voertuig geacht aan de voorschriften van deze bĳlage te voldoen voor die frequentieband en is een complete proef overbodig.

1.3.3. De afstand tussen de antenne en het voertuig bĳ de volledige proef mag worden gekozen uit de volgende twee waarden: 10 meter of 3 meter. In beide gevallen moet aan de voorwaarden van punt 3 van deze bĳlage worden voldaan.

2. Vermelding van de resultaten

De meetresultaten worden uitgedrukt in dBμV/m (μV/m).

3. Proefruimte

3.1. De proefruimte, die horizontaal en leeg moet zĳn, dient binnen een straal van ten minste 30 m, gerekend vanaf het punt midden tussen het voertuig en de antenne (zie aanhangsel 1, figuur 1, van bĳlage IV), vrĳ te zĳn van oppervlakken die elektromagnetische straling reflecteren.

3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetapparatuur is aangebracht mag zich in de proefruimte bevinden, doch alleen binnen het in aanhangsel 1, figuur 1, van bĳlage IV aangegeven deel ervan. In de proefruimte zĳn andere meetantennes toegestaan, mits zĳ zich op een afstand van ten minste 10 m van zowel de ontvangantenne als het te beproeven voertuig bevinden, indien kan worden aangetoond dat de testresultaten er niet zullen worden door beïnvloed.

3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van figuur 1 van aanhangsel 1 van bĳlage IV, behalve wat betreft de afstand van het voertuig tot de antenne en de hoogte van de antenne. Ook hoeft dan geen controle van de achtergrondstraling plaats te vinden zoals bedoeld in punt 3.4 van deze bĳlage.

3.4. Achtergrondstraling Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigenlĳke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. Indien deze metingen in de nabĳheid van het voertuig plaatsvinden, moet ervoor worden gezorgd dat het voertuig geen straling emitteert die de bedoelde metingen op significante wĳze kan beïnvloeden, bĳ voorbeeld door het voertuig uit de proefruimte te verwĳderen, de sleutel uit het contact te nemen of de accu los te koppelen. In beide gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de in punt 6.3.2.1 c.q. 6.3.2.2 van bĳlage I bepaalde referentiegrens liggen, behalve voor externe doelbewuste smalbandemissies.

4. Toestand van het voertuig tĳdens de proef

4.1. De elektronische systemen van het voertuig moeten bĳ stilstand van het voertuig in normale bedrĳfstoestand verkeren.

4.2. De ontsteking moet onder spanning staan. De motor mag evenwel niet draaien.

4.3. De proef mag niet in de regen of bĳ andere neerslag worden uitgevoerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of neerslag.

5. Type, plaats en richting van de antenne

5.1. Antennetype Elk willekeurig type antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt. Voor de kalibratie van de antenne mag de in Publikatie nr. 12, derde editie, aanhangsel A, van het CISPR beschreven methode worden gebruikt.

5.2. Meethoogte en meetafstand

5.2.1. Meethoogte

5.2.1.1. Proef bĳ een afstand van 10 m Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 3,00 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.1.2. Proef bĳ een afstand van 3 m Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 1,80 m ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.1.3. Geen van de ontvangelementen van de antenne mag zich op een hoogte van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.2. Meetafstand

5.2.2.1. Proef bĳ een afstand van 10 m De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander geschikt punt van de antenne dat tĳdens de in punt 5.1 bedoelde normalisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet 10,0 ± 0,2 m bedragen.

5.2.2.2. Proef bĳ een afstand van 3 m De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander geschikt punt van de antenne dat tĳdens de in punt 5.1 bedoelde normalisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet 3,0 ± 0,05 m bedragen.

5.2.2.3. Indien in de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne zich niet op minder dan 1,0 m van enig materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en het te beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.

5.3. Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig De antenne moet achtereenvolgens aan weerszĳden van het voertuig worden geplaatst, parallel aan het middenlangsvlak van het voertuig en ter hoogte van het middelpunt van de motor (zie figuur 2 in aanhangsel 1 van bĳlage IV).

5.4. Richting van de antenne Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne achtereenvolgens in verticale en in horiziontale polarisatierichting (zie figuur 2 in aanhangsel 1 van bĳlage IV).

5.5. Metingen Bĳ iedere frequentie wordt het maximum van de vier volgens de punten 5.3 en 5.4 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde beschouwd.

6. Frequenties

6.1. Metingen De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot 1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan of de te beproeven ESE aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen bĳ één frequentie in elk van onderstaande frequentiebanden uit te voeren: 30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-200, 200-250, 250-320, 320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-1 000 MHz. Indien de referentiegrens tĳdens de proef wordt overschreden, dient men zich ervan te vergewissen dat dit aan de te beproeven ESE is toe te schrĳven en niet aan de achtergrondstraling.









BĲLAGE VI

PROEFMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE IMMUNITEIT VAN VOERTUIGEN

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op voertuigen.

1.2. Proefmethode Deze proef dient om na te gaan dat de directe besturing van het voertuig niet ongunstig wordt beïnvloed. Het voertuig wordt in het in deze bĳlage gedefinieerde elektromagnetische veld gebracht. Tĳdens de proeven moet het voertuig worden geobserveerd.

2. Vermelding van de resultaten

De veldsterkte moet bĳ de in deze bĳlage beschreven proef worden uitgedrukt in V/m.

3. Proefruimte

De meetapparatuur moet in staat zĳn om binnen het in deze bĳlage voorgeschreven frequentiebereik de vereiste veldsterkte op te wekken en dient aan de (nationale) wettelĳke voorschriften inzake de emissie van elektromagnetische straling te voldoen.

De regel- en observatieapparatuur mag niet door het stralingsveld worden beïnvloed, waardoor de proeven ongeldig zouden worden.

4. Toestand van het voertuig tĳdens de proef

4.1. Het voertuig moet in ongeladen toestand verkeren, afgezien van de noodzakelĳke testapparatuur.

4.1.1. De motor moet de aangedreven wielen op een constante snelheid van 50 km/u brengen, tenzĳ een andere snelheid op technische gronden de voorkeur verdient. Het voertuig moet op een correct belaste rollenbank worden geplaatst of, indien niet voorhanden, op elektromagnetisch geïsoleerde assteunen die voor een zo klein mogelĳke vrĳe hoogte zorgen. Zo nodig mogen de drĳfassen worden gedemonteerd (b.v. bĳ vrachtwagens).

4.1.2. De dimlichten moeten zĳn ontstoken.

4.1.3. De linker of rechter richtingaanwĳzer moet in werking zĳn gesteld.

4.1.4. De toestand van alle overige systemen die van invloed zĳn op de directe besturing van het voertuig, dient de normale (ingeschakelde) gebruikstoestand van het voertuig te weerspiegelen.

4.1.5. Er mag geen elektrische verbinding bestaan tussen het voertuig en de grond, noch tussen het voertuig en de apparatuur, behalve indien dit noodzakelĳk is om aan punt 4.1.1 of 4.2 voldoen. Het contact van de wielen met de grond wordt niet als een elektrische verbinding beschouwd.

4.2. Indien het voertuig elektrische/elektronische systemen bevat die een integrerend deel vormen van de directe besturing van het voertuig en die niet onder de in punt 4.1 beschreven omstandigheden functioneren, mag de fabrikant een rapport of aanvullend bewĳsmateriaal overleggen waaruit blĳkt dat de betreffende elektrische/elektronische systemen aan de eisen van deze richtlĳn voldoen. Dergelĳk bewĳsmateriaal dient in het goedkeuringsdossier te worden opgenomen.

4.3. Voor de observatie van het voertuig tĳdens de proef mag uitsluitend gebruik worden gemaakt van apparatuur die geen storing veroorzaakt. Om na te gaan of aan de voorwaarden van deze bĳlage is voldaan, dienen de buitenkant van het voertuig en de passagiersruimte te worden geobserveerd (b.v. met behulp van een of meer videocamera's).

4.4. Gewoonlĳk dient het voertuig met de voorzĳde naar een vast opgestelde antenne te wĳzen. Indien de elektronische regelaars en de bĳbehorende kabelbomen zich evenwel hoofdzakelĳk achter in het voertuig bevinden, dient het voertuig tĳdens de proef normaliter met de achterzĳde naar de antenne te wĳzen. Bĳ lange voertuigen (dus niet bĳ personenwagens en lichte vrachtwagens), waarbĳ de elektronische regelaars en de bĳbehorende kabelbomen zich voornamelĳk in het midden van het voertuig bevinden, mag een referentiepunt (zie punt 5.4 van deze bĳlage) worden bepaald hetzĳ op de rechter-, hetzĳ op de linkerbuitenzĳde van het voertuig. Dit referentiepunt dient in langsrichting halverwege het voertuig te liggen of samen te vallen met een punt naast het voertuig, dat in overleg met de bevoegde instantie wordt gekozen afhankelĳk van de verdeling van de elektronische systemen en de loop van de kabelbomen. Een dergelĳke beproeving mag alleen worden uitgevoerd indien de fysische constructie van de kamer dit toelaat. De plaats van de antenne dient in het keuringsrapport te worden vermeld.

5. Type, plaats en richting van de veldgenerator

5.1. Type veldgenerator

5.1.1. De veldgenerator moet in staat zĳn bĳ alle meetfrequenties in het referentiepunt (zie punt 5.4 van deze bĳlage) de vereiste veldsterkte op te wekken.

5.1.2. Als veldgenerator kan gebruik worden gemaakt van een of meer antennes of van een transmissielĳnsysteem (TLS).

5.1.3. De veldgenerator moet zodanig worden vervaardigd en gericht dat de polarisatie van het opgewerkte veld verticaal of horizontaal is, bĳ frequenties tussen 20 en 1 000 MHz.

5.2. Meethoogte en meetafstand

5.2.1. Meethoogte

5.2.1.1. Het fasemiddelpunt van alle antennes moet zich op een hoogte van minimaal 1,5 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden of op een hoogte van minimaal 2,0 m boven het steunvlak van het voertuig indien het dak van het voertuig zich op meer dan 3 m hoogte bevindt.

5.2.1.2. Geen van de zendelementen van de antennes mag zich op een hoogte van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.

5.2.2. Meetafstand

5.2.2.1. De bedrĳfsomstandigheden worden het best benaderd door de afstand tussen veldgenerator en voertuig zo groot mogelĳk te kiezen. Gewoonlĳk zal de afstand tussen 1 m en 5 m liggen.

5.2.2.2. Indien de proef in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de zendelementen van de veldgenerator zich niet op minder dan 1,0 m van enig materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de veldgenerator en het te beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.

5.3. Plaats van de veldgenerator ten opzichte van het voertuig

5.3.1. De zendelementen van de veldgenerator mogen zich niet op een afstand van minder dan 0,5 m van de buitenzĳde van de voertuigcarrosserie bevinden.

5.3.2. De veldgenerator moet zich in het middenlangsvlak van het voertuig bevinden.

5.3.3. Geen van de delen van het eventuele TLS, met uitzondering van het steunvlak van het voertuig mag zich op een afstand van minder dan 0,5 m van het voertuig bevinden.

5.3.4. Een op het voertuig geplaatste veldgenerator moet zich over ten minste 75 % van de lengte van het voertuig uitstrekken.

5.4. Referentiepunt

5.4.1. In deze richtlĳn wordt onder referentiepunt verstaan het punt waar de veldsterkte wordt gemeten en dat zich bevindt:

5.4.1.1. op een horziontale afstand van ten minste 2 m van het fasemidelpunt van de antenne of op een verticale afstand van ten minste 1 m van de zendelementen van het TLS;

5.4.1.2. in het middenlangsvlak van het voertuig;

5.4.1.3. op een hoogte van 1,0 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig of 2,0 ± 0,05 m indien het dak van ten minste één van de uitvoeringen van het voertuig zich volledig op meer dan 3,0 m hoogte bevindt;

5.4.1.4. in het voertuig op een afstand van 1,0 ± 0,2 m van de snĳlĳn van de voorruit van het voertuig en de motorkap (punt C in aanhangsel 1 van deze bĳlage); of op een afstand van 0,2 ± 0,2 m achter de hartlĳn van de vooras (punt D in aanhangsel 2), indien dit laatste resulteert in een kortere afstand tussen het referentiepunt en de antenne.

5.5. Indien wordt besloten de achterzĳde van het voertuig naar de stralingsbron te richten, moet het referentiepunt op de in punt 5.4 beschreven wĳze worden bepaald. Het voertuig wordt daarna met de voorzĳde in tegengestelde richting geplaatst, als ware het 180° in het horizontale vlak gedraaid. De afstand van de antenne tot het meest nabĳe deel van de buitenkant van het voertuig dient gelĳk te blĳven. Dit is geïllustreerd in aanhangsel 3 van deze bĳlage.

6. Meetprocedure

6.1. Meetfrequenties, duur van de proeven, polarisatie Het voertuig wordt blootgesteld aan elektromagnetische straling in het frequentiebereik van 20 tot 1 000 MHz.

6.1.1. Om na te gaan of het voertuig aan de eisen van deze bĳlage voldoet, worden metingen verricht bĳ ten hoogste 14 meetfrequenties in het frequentiebereik, b.v. bĳ 27, 45, 65, 90, 120, 150, 190, 230, 280, 380, 450, 600, 750 en 900 MHz. De responsietĳd van de te beproeven apparatuur wordt bepaald en de duur van elke meting moet zo lang zĳn dat de te beproeven apparatuur onder normale omstandigheden de gelegenheid heeft te reageren, doch in geen geval minder dan 2 sec.

6.1.2. Bĳ alle frequenties moet dezelfde polarisatierichting worden gekozen (zie punt 5.1.3).

6.1.3. Alle overige parameters dienen in overeenstemming te zĳn met de voorschriften van deze bĳlage.

6.1.4. Indien het voertuig de in punt 6.1.1 beschreven proef niet doorstaat, dient te worden geverifieerd dat dit is toe te schrĳven aan de relevante proefvoorwaarden en niet aan parasitaire velden.

7. Opwekking van de vereiste veldsterkte

7.1. Proefmethode

7.1.1. Teneinde bĳ de proef voor de juiste veldcondities te zorgen, wordt de „substitutiemethode” gebruikt.

7.1.2. Kalibratiefase Bĳ elke meetfrequentie moet in afwezigheid van het voertuig aan de veldgenerator het vermogen worden toegevoerd waarbĳ in het referentiepunt (als gedefinieerd in punt 5) van de proefruimte de vereiste veldsterkte wordt bereikt. Deze waarde van het vermogen of een eventuele andere parameter die direct verband houdt met de veldsterkte, wordt gemeten en de meetwaarden worden genoteerd. De meetfrequenties dienen in het frequentiebereik van 20 tot 1 000 MHz te liggen. De kalibratie begint bĳ een frequentie van 20 MHz, verloopt in stappen van ten hoogste 2 % van de voorgaande frequentie en eindigt bĳ 1 000 MHz. De resultaten worden bĳ de typegoedkeuringsproeven gebruikt, tenzĳ de opstelling of apparatuur wordt gewĳzigd waardoor herhaling van de procedure noodzakelĳk wordt.

7.1.3. Beproevingsfase Vervolgens wordt het voertuig overeenkomstig punt 5 in de proefruimte opgesteld. Daarna wordt voor elk van de in punt 6.1.1 genoemde frequenties het volgens punt 7.1.2 bepaalde vermogen aan de veldgenerator toegevoerd.

7.1.4. Ongeacht welke parameter overeenkomstig punt 7.1.2 voor de opwekking van het veld is gekozen, tĳdens de proef moet deze dezelfde waarde hebben teneinde de gewenste veldsterkte te reproduceren.

7.1.5. Tĳdens de proef dienen de veldgenerator en de opstelling ervan hetzelfde te zĳn als bĳ de procedure van artikel 7.1.2.

7.1.6. Veldsterktemeter Bĳ de substitutiemethode moet voor de meting van de veldsterkte in de kalibratiefase gebruik worden gemaakt van een geschikte compacte veldsterktemeter.

7.1.7. Tĳdens het kalibreren moet het fasemiddelpunt van de veldsterktemeter samenvallen met het referentiepunt.

7.1.8. Indien voor de meting van de veldsterkte een gekalibreerde ontvangantenne wordt gebruikt, wordt de veldsterkte in drie onderling loodrechte richtingen bepaald en wordt de equivalente isotrope waarde van deze meetwaarden als de veldsterkte beschouwd.

7.1.9. Teneinde rekening te houden met uiteenlopende voertuigafmetingen, moet voor de proefopstelling in kwestie een aantal antenneposities of referentiepunten worden bepaald.

7.2. Veldsterkteprofiel

7.2.1. Tĳdens het kalibreren (voordat het voertuig in de proefruimte wordt gebracht) mag de veldsterkte bĳ ten minste 80 % van de meetfrequenties in de volgende punten niet minder dan 50 % van de nominale veldsterkte bedragen: a) bĳ alle veldgeneratoren: op 0,50 ± 0,05 m aan weerszĳden van het referentiepunt op een lĳn door dit punt loodrecht op het middenlangsvlak van het voertuig; b) bĳ TLS-systemen: op 1,50 ± 0,05 m op een horizontale lĳn door het referentiepunt in het middenlangsvlak van het voertuig.

7.3. Resonantiefrequenties van de proefruimte Onverminderd de voorwaarde van punt 7.2.1 mogen de proeven niet worden verricht bĳ de resonantiefrequenties van de proefruimte.

7.4. Kenmerken van het meetsignaal

7.4.1. Amplitude van de omhullende De maximale amplitude van het meetsignaal moet gelĳk zĳn aan de amplitude van een ongemoduleerde sinusoïdale golf met een effectieve waarde in V/m als gedefinieerd in punt 6.4.2 van bĳlage I (zie aanhangsel 4 van deze bĳlage).

7.4.2. Golfvorm van het meetsignal Het meetsignaal dient een radiofrequente sinusoïdale draaggolf te zĳn die amplitude-gemoduleerd is met een sinusoïdale golf met een frequentie van 1 kHz bĳ een modulatiediepte m van 0,8 ± 0,04.

7.4.3. Modulatiediepte De modulatiediepte m is gedefinieerd als:









Aanhangsel 1









Aanhangsel 2









Aanhangsel 3









Aanhangsel 4

Kenmerken van het meetsignaal









BĲLAGE VII

MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE BREEDBANDSTRALING VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN (ESE'S)

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven meetmethode is van toepassing op ESE's die naderhand worden gemonteerd op voertuigen die aan de eisen van bĳlage IV voldoen.

1.2. Meetapparatuur De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR) gestelde eisen voldoen. Voor de meting van de elektromagnetische breedbandstraling moet gebruik worden gemaakt van een quasi-piekdetector of van een piekdetector. In dit laatste geval dient een correctiefactor te worden gebruikt die afhankelĳk is van de pulsfrequentie van de storing.

1.3. Meetmethode De proef is bestemd voor de meting van de breedbandstraling van ESE's.

2. Vermelding van de resultaten

De meetresultaten worden uitgedrukt in dBμV/m (μV/m) voor een bandbreedte van 120 kHz. Indien de werkelĳke bandbreedte B (uitgedrukt in kHz) van het meetinstrument niet precies 120 kHz is, worden de afgelezen waarden in μV/m omgerekend naar een bandbreedte van 120 kHz door vermenigvuldiging met een factor 120/B.

3. Proefruimte

3.1. De proefruimte moet voldoen aan de in Publikatie nr. 16-1 (93), van het CISPR gestelde eisen (zie aanhangsel 1 van deze bĳlage).

3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetapparatuur is aangebracht, dient zich buiten het in figuur 1 van aanhangsel 1 van deze bĳlage aangegeven deel van de proefruimte te bevinden.

3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van aanhangsel 1, behalve wat betreft de afstand van de te beproeven ESE tot de antenne en de hoogte van de antenne (zie figuren 1 en 2 van aanhangsel 2 van deze bĳlage).

3.4. Achtergrondstraling Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigenlĳke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. In beide gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de in punt 6.5.2.1 van bĳlage I bepaalde referentiegrens liggen, behalve voor doelbewuste smalbandemissies.

4. Toestand van de ESE tĳdens de proef

4.1. De ESE moet in normale bedrĳfstoestand verkeren.

4.2. De proef mag niet in de regen of bĳ andere neerslag worden uitgevoerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of neerslag.

4.3. Proefopstelling

4.3.1. De te beproeven ESE en de bĳbehorende kabelbomen moeten op een hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van hout of een ander niet-geleidend materiaa worden geplaatst. Indien een van de delen van de ESE echter elektrisch met de voertuigcarrosserie behoort te worden verbonden, moet dit deel op een massaplaat worden geplaast en hiermee ook elektrisch worden verbonden. De massaplaat is een metalen plaat met een dikte van ten minste 0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat zĳn afhankelĳk van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de massaplaat moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabelbomen en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden verbonden met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een hoogte van 1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte bevinden en moet hieraan parallel lopen.

4.3.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zĳn gemonteerd en aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten hoogste 100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat/tafel die zich het dichtst bĳ de antenne bevindt.

4.3.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardverbindingen zĳn niet toegestaan.

4.3.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massaplaat/tafel onder de ESE), moet ten minste 1,0 m bedragen.

4.4. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 μH/50 Ω-kunstnet dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De voedingsspanning dient gelĳk te zĳn aan de nominale bedrĳfsspanning van het systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de controle-uitgang van het kunstnet, moet kleiner zĳn dan 1,5 % van de nominale bedrĳfsspanning van het systeem.

4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt voor de onderlinge aansluitingen bĳ voorkeur gebruik gemaakt van de kabelboom die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien deze niet beschikbaar is, dient de lengte van de kabelboom tussen de elektronische regelaar en het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen. Alle geleiders moeten op zo realistisch mogelĳke wĳze worden afgesloten, bĳ voorkeur met echte belastingen en actuatoren. Mocht voor de goede werking van de te beproeven ESE nog andere apparatuur nodig zĳn, dan moet er worden gecompenseerd voor de bĳdrage hiervan in de gemeten straling.

5. Type, plaats en richting van de antenne

5.1. Antennetype Elk willekeurig type lineair gepolariseerde antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt.

5.2. Meethoogte en meetafstand

5.2.1. Meethoogte Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 150 ± 10 mm boven de massaplaat bevinden.

5.2.2. Meetafstand De horizontale afstand tussen het fasemiddelpunt van de antenne en de rand van de massaplaat moet 1,00 ± 0,05 m bedragen. Geen van de delen van de antenne mag zich op een afstand van minder dan 0,5 m van de massaplaat bevinden. De antenne dient parallel te lopen aan het vlak loodrecht op de massaplaat door de rand van de massaplaat waarlangs de hoofdbundel van de kabelboom loopt.

5.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne zich niet op minder dan 0,5 m van enig materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en de te beproeven ESE mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.

5.3. Richting en polarisatie van de antenne Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting.

5.4. Metingen Bĳ iedere frequentie wordt het maximum van beide volgens punt 5.3 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde beschouwd.

6. Frequenties

6.1. Metingen

6.1.1. De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot 1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan of het voertuig aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen bĳ één frequentie in elk van onderstaande frequentiebanden uit te voeren: 30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-200, 200-250, 250-320, 320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-1 000 MHz. Indien de referentiegrens tĳdens de proef wordt overschreden, dient men zich ervan te vergewissen dat dit aan het voertuig is toe te schrĳven en niet aan de achtergrondstraling

6.1.2. De metingen dienen te worden verricht met een quasi-piekdetector dan wel een piekdetector. Indien een piekdetector wordt gebruikt, dienen de meetresultaten bĳ een bandbreedte van 1 MHz met 38 dB te worden verhoogd of bĳ een bandbreedte van 1 kHz met 22 dB te worden verlaagd.

6.2. Toleranties



Meetfrequentie (MHz) Tolerantie (MHz) 45, 65, 90, 120, 150, 190 en 230 ± 5 280, 380, 450, 600, 750 en 900 ±20 De bĳ bovenstaande frequenties opgegeven toleranties maken het mogelĳk eventuele interferentie met uitzendingen op of dicht bĳ de nominale frequentie te voorkomen.









Aanhangsel 1

Figuur 1

Proefruimte voor elektrische/elektronische subeenheden

Lege horizontale ruimte, vrĳ van oppervlakken die elektromagnetische straling reflecteren









Aanhangsel 2

Figuur 1

Elektromagnetische straling van een ESE-proefopstelling (algemeen bovenaanzicht)









Aanhangsel 2

Figuur 2

Elektromagnetische straling van een ESE

Doorsnede in het longitudinale symmetrievlak van de proefbank









BĲLAGE VIII

MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE SMALBANDSTRALING VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN (ESE's)

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven meetmethode is van toepassing op ESE's.

1.2. Meetapparatuur De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR) gestelde eisen voldoen. Voor de meting van de elektromagnetische smalbandstraling moet gebruik worden gemaakt van een gemiddelde-waardedetector of van een piekdetector.

1.3. Meetmethode

1.3.1. De proef is bestemd voor de meting van de smalbandstraling afkomstig van bĳ voorbeeld systemen met microprocessoren.

1.3.2. In het begin (de eerste twee à drie minuten), na het kiezen van de polarisatierichting van de antenne, mag het frequentiebereik op de in punt 6.1 van deze bĳlage aangegeven wĳze diverse malen met behulp van een spectrumanalysator worden gescand teneinde te bepalen bĳ welke frequenties de straling maximaal is. Dit kan nuttig zĳn voor de bepaling van de meetfrequentie in elke frequentieband (zie punt 6 van deze bĳlage).

2. Vermelding van de resultaten

De meetresultaten worden uitgedrukt in de dBμV/m (μV/m).

3. Proefruimte

3.1. De proefruimte moet voldoen aan de in Publikatie nr. 16-1(93) van het CISPR gestelde eisen (zie aanhangsel 1 van bĳlage VII).

3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetapparatuur is aangebracht, dient zich buiten het in figuur 1 van aanhangsel 1 van bĳlage VII aangegeven gebied te bevinden.

3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van aanhangsel 1 van bĳlage VII, behalve wat betreft de afstand van de te beproeven ESE tot de antenne en de hoogte van de antenne (zie figuren 1 en 2 van bĳlage VII).

3.4. Achtergrondstraling Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door ruis of externe signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigenlĳke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. In beide gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de in punt 6.6.2.1 van bĳlage I bepaalde referentiegrens liggen, behalve voor doelbewuste smalbandemissies.

4. Toestand van de ESE tĳdens de proef

4.1. De ESE moet in normale bedrĳfstoestand verkeren.

4.2. De proef mag niet in de regen of bĳ andere neerslag worden uitgevoerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of neerslag.

4.3. Proefopstelling

4.3.1. De te beproeven ESE en de bĳbehorende kabelbomen moeten op een hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van hout of een ander niet-geleidend materiaal worden geplaatst. Indien een van de delen van de ESE echter elektrisch met de voertuigcarrosserie behoort te worden verbonden, moet dit deel op een massaplaat worden geplaatst en hiermee ook elektrisch worden verbonden. De massaplaat is een metalen plaat met een dikte van ten minste 0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat zĳn afhankelĳk van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de massaplaat moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabelbomen en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden verbonden met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een hoogte van 1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte bevinden en moet hieraan parallel lopen.

4.3.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zĳn gemonteerd en aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten hoogste 100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat die zich het dichtst bĳ de antenne bevindt.

4.3.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardverbindingen zĳn niet toegestaan.

4.3.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massaplaat onder ESE), moet ten minste 1,0 m bedragen.

4.4. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 μH/50 Ω-kunstnet dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De voedingsspanning dient gelĳk te zĳn aan de nominale bedrĳfsspanning van het systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de controle-uitgang van het kunstnet, moet kleiner zĳn dan 1,5 % van de nominale bedrĳfsspanning van het systeem.

4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt voor de onderlinge aansluitingen bĳ voorkeur gebruik gemaakt van de kabelboom die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien deze niet beschikbaar is, dient de lengte van de kabelboom tussen de elektronische regelaar en het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen. Alle geleiders moeten op zo realistisch mogelĳke wĳze worden afgesloten, bĳ voorkeur met echte belastingen en actuatoren. Mocht voor de goede werking van de te beproeven ESE nog andere apparatuur nodig zĳn, dan moet er worden gecompenseerd voor de bĳdrage hiervan in de gemeten straling.

5. Type, plaats en richting van de antenne

5.1. Antennetype Elk willekeurig type lineair gepolariseerde antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt.

5.2. Meethoogte en meetafstand

5.2.1. Meethoogte Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 150 ± 10 mm boven de massaplaat bevinden.

5.2.2. Meetafstand De horizontale afstand tussen het fasemiddelpunt van de antenne en de rand van de massaplaat moet 1,00 ± 0,05 m bedragen. Geen van de delen van de antenne mag zich op een afstand van minder dan 0,5 m van de massaplaat bevinden. De antenne dient parallel te lopen aan het vlak loodrecht op de massaplaat door de rand van de massaplaat waarlangs de hoofdbundel van de kabelboom loopt.

5.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne zich niet op minder dan 0,5 m van enig materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en de te beproeven ESE mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.

5.3. Richting en polarisatie van de antenne Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting.

5.4. Metingen Bĳ iedere frequentie wordt het maximum van beide volgens punt 5.3 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde beschouwd.

6. Frequenties

6.1. Metingen De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot 1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan of de te beproeven ESE aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen bĳ één frequentie in elk van onderstaande frequentiebanden uit te voeren: 30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-200, 200-250, 250-320, 320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-1 000 MHz. Indien de referentiegrens tĳdens de proef wordt overschreden, dient men zich ervan te vergewissen dat dit aan de te beproeven ESE is toe de schrĳven en niet aan de achtergrondstraling.

6.2. Indien het niveau van de smalbandstraling bĳ de voorlopige meting als bedoeld in punt 1.3 van deze bĳlage in een van de in punt 6.1 bedoelde frequentiebanden ten minste 10 dB onder de referentiegrens blĳft, wordt de ESE geacht voor de betreffende frequentieband aan de voorwaarden van deze bĳlage te voldoen.









BĲLAGE IX

PROEFMETHODES VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE IMMUNITEIT VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN (ESE's)

1. Algemeen

1.1. De in deze bĳlage beschreven proefmethodes zĳn van toepassing op ESE's.

1.2. Proefmethodes

1.2.1. Een ESE dient te voldoen aan een willekeurige combinatie van onderstaande proefmethodes naar keuze van de fabrikant, mits daarbĳ het in punt 5.1 van deze bĳlage gespecificeerde frequentiebereik daarbĳ volledig wordt bestreken: — striplĳnmethode: zie aanhangsel 1 van deze bĳlage; — massastroominjectiemethode: zie aanhangsel 2 van deze bĳlage; — TEM-celmethode: zie aanhangsel 3 van deze bĳlage; — vrĳe-veldmethode: zie aanhangsel 4 van deze bĳlage.

1.2.2. Ter voorkoming van elektromagnetische instraling dienen alle proeven in een afgeschermde ruimte plaats te vinden (de TEM-cel is een afgeschermde ruimte).

2. Vermelding van de resultaten

Bĳ alle in deze bĳlage beschreven proeven moet de veldsterkte worden uitgedrukt in V/m en de geïnjecteerde stroom in mA.

3. Proefruimte

3.1. De meetapparatuur moet in staat zĳn om binnen het in deze bĳlage gedefinieerde frequentiebereik het vereiste meetsignaal op te wekken en dient aan de (nationale) wettelĳke voorschriften inzake de emissies van elektromagnetische straling te voldoen.

3.2. De meetapparatuur dient zich buiten de proefruimte te bevinden.

4. Toestand van de ESE tĳdens de proef

4.1. De te beproeven ESE moet in normale bedrĳfstoestand verkeren. Zĳ moet op de in deze bĳlage aangegeven wĳze worden opgesteld, tenzĳ een specifieke proefmethode anders bepaalt.

4.2. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 μH/50 Ω-kunstnet dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De voedingsspanning dient gelĳk te zĳn aan de nominale bedrĳfsspanning van het systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de controleaansluiting van het kunstnet, moet kleiner zĳn dan 1,5 % van de nominale bedrĳfsspanning van het systeem.

4.3. Eventuele andere apparatuur die nodig is voor de goede werking van de te beproeven ESE, moet tĳdens de kalibratiefase reeds zĳn geïnstalleerd. Dergelĳke apparatuur moet zich tĳdens het kalibreren op ten minste 1 m afstand van het referentiepunt bevinden.

4.4. Om tot reproduceerbare metingen te komen, dienen de apparatuur voor de opwekking van het meetsignaal en de opstelling ervan hetzelfde te zĳn als bĳ de toepasselĳke kalibratie (zie de punten 7.2, 7.3.2.3, 8.4., 9.2 en 10.2 van deze bĳlage).

4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt voor de onderlinge aansluitingen bĳ voorkeur gebruik gemaakt van de kabelboom die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien deze niet beschikbaar is, dient de lengte van de kabelboom tussen de elektronische regelaar en het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen. Alle geleiders moeten op zo realistisch mogelĳke wĳze worden afgesloten, bĳ voorkeur met echte belastingen en actuatoren.

5. Meetfrequenties, duur van de proeven

5.1. De metingen worden verricht in het frequentiebereik 20-1 000 MHz.

5.2. Om na te gaan of de ESE aan de eisen van deze bĳlage voldoet, worden metingen verricht bĳ ten hoogste 14 meetfrequenties in het frequentiebereik, b.v. bĳ 27, 45, 65, 90, 120, 150, 190, 230, 280, 380, 450, 600, 750 en 900 MHz. De responsietĳd van de te beproeven apparatuur wordt bepaald en de duur van elke meting moet zo lang zĳn dat de te beproeven apparatuur onder normale omstandigheden de gelegenheid heeft om te reageren, doch in geen geval minder dan 2 sec.

6. Eigenschappen van het meetsignaal

6.1. Amplitude De maximale amplitude van het meetsignaal moet gelĳk zĳn aan de amplitude van een ongemoduleerde sinusoïdale golf met een effectieve waarde in V/m als gedefinieerd in punt 6.7.2 van bĳlage I (zie aanhangsel 4 van bĳlage VI).

6.2. Golfvorm Het meetsignaal dient een radiofrequente sinusoïdale draaggolf te zĳn die amplitude-gemoduleerd is met een sinusoïdale golf met een frequentie van 1 kHz bĳ een modulatiediepte m van 0,8 ± 0,04.

6.3. Modulatiediepte De modulatiediepte m is gedefinieerd als:

7. Striplĳnmethode

7.1. Proefmethode Bĳ deze methode worden de kabelbomen die op de onderdelen van de ESE zĳn aangesloten, blootgesteld aan velden met een gedefinieerde sterkte.

7.2. Meting van de veldsterkte van het striplĳnveld Bĳ elke gewenste meetfrequentie wordt aan de striplĳn het vermogen toegevoerd dat nodig is om in de proefruimte in afwezigheid van de te beproeven ESE de vereiste veldsterkte op te wekken. Deze waarde van het vermogen of van een andere parameter die rechtstreeks verband houdt met de veldsterkte, wordt gemeten en de meetwaarden worden genoteerd. Deze resultaten worden bĳ de typegoedkeuringsproeven gebruikt, tenzĳ de opstelling of apparatuur wordt gewĳzigd waardoor herhaling van de procedure noodzakelĳk wordt. Tĳdens deze procedure wordt de kop van de meetprobe in lengterichting, dwarsrichting en verticale richting onder de actieve geleider gehouden. De behuizing met de elektronische onderdelen van de meetprobe wordt zo ver mogelĳk van de lengteas van de striplĳn geplaatst.

7.3. Installatie van de te beproeven ESE

7.3.1. Proef met een 150 mm-striplĳn Bĳ deze proef wordt tussen een actieve geleider (de striplĳn met een impedantie van 50 Ω) en een massaplaat (het geleidende oppervlak van de montagetafel) een homogeen veld opgewekt waarin een deel van de kabelboom wordt gebracht. De elektronische regelaar(s) van de te beproeven ESE moet(en) buiten de striplĳn op de massaplaat worden geïnstalleerd met een der zĳden parallel aan de actieve geleider van de striplĳn. De afstand tot een lĳn op de massaplaat recht onder de rand van de actieve geleider dient 200 ± 10 mm te bedragen. De afstand tussen ongeacht welke rand van de actieve geleider en alle andere bĳ de meting gebruikte randapparatuur moet ten minste 200 mm bedragen. Het kabelboomgedeelte van de te beproeven ESE moet horizontaal tussen de actieve geleider en de massaplaat worden geplaatst (zie figuren 1 en 2 van aanhangsel 1 van deze bĳlage).

7.3.1.1. De minimumlengte van de onder de striplĳn te plaatsen kabelboom, waarin ook de voedingskabels van de elektronische regelaar moeten zĳn opgenomen bedraagt 1,5 m, tenzĳ de lengte van de kabelboom in het voertuig minder dan 1,5 m is. In dit geval moet de kabelboom even lang zĳn als de langste kabelboom die in de voertuiginstallatie wordt gebruikt. Eventuele aftakkingen van de kabelboom moeten loodrecht op de lengteas staat.

7.3.1.2. Eveneens is toegestaan dat de totale lengte van de kabelboom, inclusief de langste zĳtak, 1,5 m bedraagt.

7.3.2. Proef met een 800 mm-striplĳn

7.3.2.1. De striplĳn bestaat uit twee parallele metalen platen op een afstand van 800 mm van elkaar. De te beproeven apparatuur wordt midden tussen de platen geplaatst en onderworpen aan een elektromagnetisch veld (zie figuren 3 en 4 van aanhangsel 1 van deze bĳlage). Met deze methode is het mogelĳk complete elektronische systemen te beproeven, inclusief sensoren, actuatoren, regelaars en kabels. Zĳ is geschikt voor apparaten waarvan de maximale afmetingen geringer zĳn dan ⅓ van de afstand tussen de platen.

7.3.2.2. Positie van de striplĳn De striplĳn wordt ondergebracht in een afgeschermde ruimte (ter voorkoming van elektromagnetische instraling) op ten minste 2 m afstand van de wanden en van metalen behuizingen ter voorkoming van elektromagnetische reflecties. Om deze reflecties te dempen mag HF-absorptiemateriaal worden aangebracht. De striplĳn wordt op niet-geleidende steunen geplaatst op een hoogte van ten minste 0,4 m boven de vloer.

7.3.2.3. Kalibratie van de striplĳn Een veldsterktemeter wordt in afwezigheid van het te beproeven systeem aangebracht in het centrale deel van de ruimte tussen de parallelle platen ter grootte van ⅓ van de lengte, breedte en hoogte van die ruimte. De bĳbehorende meetapparatuur dient buiten de afgeschermde ruimte te worden geplaatst. Bĳ elke gewenste meetfrequentie wordt aan de striplĳn het vermogen toegevoerd dat nodig is om op de plaats van de antenne de vereiste veldsterkte op te wekken. Deze waarde van het vermogen of van een andere parameter die rechtstreeks verband houdt met de veldsterkte, wordt bĳ de typegoedkeuringsproeven gebruikt, tenzĳ de opstelling of apparatuur wordt gewĳzigd waardoor herhaling van de procedure noodzakelĳk wordt.

7.3.2.4. Installatie van de te beproeven ESE De hoofdregelaar dient in het centrale deel van de ruimte tussen de parallelle platen ter grootte van ⅓ van de lengte, breedte en hoogte van die ruimte te worden aangebracht op een steun van niet-geleidend materiaal.

7.3.2.5. Hoofdbundel van de kabelboom en kabels van de sensoren/actuatoren De hoofdbundel van de kabelboom en evetuele kabels van de sensoren en actuatoren dienen van de regelaar verticaal omhoog naar de bovenste massaplaat te lopen (hierdoor wordt de koppeling met het elektromagnetisch veld maximaal). Vervolgens dienen zĳ langs de onderzĳde van deze massaplaat te lopen naar een van de vrĳe randen, waarna zĳ over de vrĳe rand worden geslagen en via de bovenzĳde van de massaplaat naar de aansluiting voor de voeding van de striplĳn worden geleid. De kabels worden daarna naar de bĳbehorende apparatuur gevoerd, die buiten het bereik van het elektromagnetisch veld wordt opgesteld, b.v. op de vloer van de afgeschermde ruimte op een horizontale afstand van 1 m in het verlengde van de striplĳn.

8. Vrĳe-veldmethode

8.1. Bĳ deze proefmethode wordt een ESE van een voertuig getest door deze in een met een antenne opgewekt elektromagnetisch veld te brengen.

8.2. Beschrĳving van de proefopstelling

8.2.1. Massaplaat

8.2.1.1. Bĳ de vrĳe-veldmethode moeten de te beproeven ESE en de bĳbehorende kabelbomen op een hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van hout of een ander niet-geleidend materiaal worden geplaatst. Indien een van de delen van de ESE echter elektrisch met de voertuigcarrosserie behoort te worden verbonden, moet dit deel op een massaplaat worden geplaatst en hiermee ook elektrisch worden verbonden. De massaplaat is een metalen plaat met een dikte van ten minste 0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat zĳn afhankelĳk van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de massaplaat moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabelbomen en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden verbonden met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een hoogte van 1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte bevinden en moet hieraan parallel lopen.

8.2.1.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zĳn gemonteerd en aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten hoogste 100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat/tafel die zich het dichtst bĳ de antenne bevindt.

8.2.1.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardverbindingen zĳn niet toegestaan.

8.2.1.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massaplaat/tafel onder de te beproeven ESE), moet ten minste 1,0 m bedragen.

8.2.1.5. De oppervlakte van de eventuele massaplaat dient ten minste 2,25 m2 te bedragen bĳ een minimale lengte van de zĳden van 750 mm. De massaplaat dient met behulp van verbindingsstrips zodanig te worden verbonden met de kamer dat de gelĳkstroomweerstand van de overgang niet meer dan 2,5 mΩ bedraagt.

8.2.2. Installatie van de te beproeven ESE Bĳ grote appartuur die op een metalen proefbank wordt gemonteerd, wordt de proefbank bĳ de proef beschouwd als een onderdeel van de massaplaat en dient deze hiermee op adequate wĳze elektrisch te worden verbonden. De oppervlakken van de te beproeven apparatuur dienen zich op een afstand van ten minste 200 mm van de rand van de massaplaat te bevinden. Alle aansluitingen en kabels dienen zich op ten minste 100 mm van de rand van de massaplaat te bevinden en de afstand tot de massaplaat (gemeten vanaf het laagste punt van de kabelboom) moet 50 ± 5 mm bedragen. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 μH/50 Ω-kunstnet.

8.3. Type, plaats en richting van de veldgenerator

8.3.1. Type veldgenerator

8.3.1.1. De veldgenerator moet in staat zĳn bĳ alle meetfrequenties in het referentiepunt (zie punt 8.3.4. van deze bĳlage) de vereiste veldsterkte op te wekken.

8.3.1.2. Als veldgenerator kan gebruik worden gemaakt van een of meer antennes of van een plaatantenne.

8.3.1.3. De veldgenerator moet zodanig worden vervaardigd en gericht dat de polarisatie van het veld horizontaal of verticaal is, bĳ frequenties tussen 20 en 1 000 MHz.

8.3.2. Meethoo