2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VERORDENING (EG)Nr. 44/2001 VAN DE RAAD
van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken
(PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1)
Gerectificeerd bij:
►C1 Rectificatie PB L 307 van 24.11.2001, blz. 28 (44/2001)
▼B
VERORDENING (EG)Nr. 44/2001 VAN DE RAAD
van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, metname op artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 1,
Gezien het voorstel van de Commissie (
1),
Gezien het advies van het Europees Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende hetgeen volgt:
(1) De Gemeenschap heeft zich ten doel gesteld een ruimte van
vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te handhaven en ontwik-kelen waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is. Methet oog op de geleidelijke totstandbrenging van een dergelijkeruimte dient de Gemeenschap onder meer de maatregelen op het
gebied van de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken vast te
stellen die voor de goede werking van de interne markt nodig zijn.
(2) Sommige verschillen in de nationale regels inzake de rechterlijkebevoegdheid en de erkenning van beslissingen bemoeilijken degoede werking van de interne markt. Bepalingen die deeenvormigheid van de regels inzake jurisdictiegeschillen inburgerlijke en handelszaken mogelijk maken alsook de vereen-
voudiging van de formaliteiten met het oog op een snelle en
eenvoudige erkenning en tenuitvoerlegging van de beslissingenvan de lidstaten waarvoor deze verordening verbindend is, zijnonontbeerlijk.
(3) Deze aangelegenheden behoren tot het gebied van de justitiëlesamenwerking in burgerlijke zaken in de zin van artikel 65 vanhet Verdrag.
(4) Deze doelstellingen kunnen overeenkomstig het subsidiariteits- en
het evenredigheidsbeginsel zoals neergelegd in artikel 5 van het
Verdrag, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkten kunnen derhalve beter door de Gemeenschap wordenverwezenlijkt. Deze verordening beperkt zich tot het minimumdat vereist is om die doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet
verder dan hetgeen daarvoor nodig is.
(5) De lidstaten zijn op 27 september 1968 op grond van artikel 293,vierde streepje, van het Verdrag overgegaan tot sluiting van het
Verdrag van Brussel betreffende de rechterlijke bevoegdheid ende tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handels-zaken, zoals gewijzigd bij de verdragen inzake de toetreding vannieuwe lidstaten tot dit verdrag („het Verdrag van Brussel”) (
4).
Op 16 september 1988 hebben de lidstaten en de EVA-staten het
Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheid ende tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handels-zaken gesloten, dat een nevenverdrag is van het Verdrag vanBrussel van 1968. Over de herziening van die verdragen isonderhandeld en de Raad heeft de inhoud van de herziene tekst2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 2
(1) PB C 376 van 28.12.1999, blz. 1.
(2) Advies van 21 september 2000 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).
(3) PB C 117 van 26.4.2000, blz. 6.
(4) PB L 299 van 31.12.1972, blz. 32.
PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1.
PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1.
PB L 285 van 3.10.1989, blz. 1.
PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1.
Zie de geconsolideerde versie in PB C 27 van 26.1.1998, blz. 1.
▼B
goedgekeurd. De continuïteit van de resultaten die bij deze
herziening zijn behaald, moet worden gewaarborgd.
(6) Met het oog op het vrije verkeer van beslissingen in burgerlijke enhandelszaken is het nodig en passend de regels inzake derechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in een verbindend en rechtstreeks toepasselijk
besluit van de Gemeenschap neer te leggen.
(7) Het is van belang dat alle belangrijke burgerlijke en handelszaken
onder de werkingssfeer van deze verordening worden gebracht,
met uitzondering van bepaalde duidelijk omschreven aangelegen-heden.
(8) De zaken waarin deze verordening wordt toegepast moeten eenaanknopingspunt hebben met het grondgebied van de lidstatenwaarvoor deze verordening verbindend is. De gemeenschappe-lijke regels inzake rechterlijke bevoegdheid moeten derhalve inbeginsel van toepassing zijn wanneer de verweerder woonplaats
in een van die lidstaten heeft.
(9) Ten aanzien van verweerders die geen woonplaats in een lidstaat
hebben, gelden als regel de nationale bevoegdheidsregels die
worden toegepast op het grondgebied van de lidstaat van het
gerecht waarbij de zaak is aangebracht, en voor verweerders metwoonplaats in een lidstaat waarvoor deze verordening nietverbindend is, blijft het Verdrag van Brussel gelden.
(10) Met het oog op het vrije verkeer van beslissingen dienenbeslissingen, gegeven in een lidstaat waarvoor deze verordeningverbindend is, in een andere lidstaat waarvoor deze verordeningverbindend is, te worden erkend en ten uitvoer gelegd, zelfs
indien de persoon tegen wie de beslissing is uitgesproken
woonplaats heeft in een derde staat.
(11) De bevoegdheidsregels moeten in hoge mate voorspelbaar zijn,
waarbij als beginsel geldt dat de bevoegdheid in het algemeen
gegrond wordt op de woonplaats van de verweerder; debevoegdheid moet altijd op die grond kunnen worden gevestigd,behalve in een gering aantal duidelijk omschreven gevallenwaarin het voorwerp van het geschil of de autonomie van de
partijen een ander aanknopingspunt wettigt. Voor rechtspersonen
moet de woonplaats autonoom worden bepaald om de gemeen-schappelijke regels doorzichtiger te maken enjurisdictiegeschillen te voorkomen.
(12) Naast de woonplaats van de verweerder moeten er alternatievebevoegdheidsgronden mogelijk zijn, gebaseerd op de nauwe bandtussen het gerecht en de vordering of de noodzaak een goederechtsbedeling te vergemakkelijken.
(13) In het geval van verzekerings-, consumenten- en arbeidsovereen-komsten moet de zwakke partij worden beschermd doorbevoegdheidsregels die gunstiger zijn voor haar belangen dan
de algemene regels.
(14) De autonomie van de partijen bij een andere overeenkomst dan
een verzekerings-, consumenten- of arbeidsovereenkomst, waar-
voor slechts een beperkte autonomie geldt met betrekking tot de
keuze van het bevoegde gerecht, moet worden geëerbiedigd,behoudens de exclusieve bevoegdheidsgronden die in de verorde-ning zijn neergelegd.
(15) Met het oog op een harmonische rechtsbedeling in de Gemeen-schap moeten parallel lopende processen zoveel mogelijk wordenbeperkt en moet worden voorkomen dat in twee lidstatenonverenigbare beslissingen worden gegeven. Er moet een duide-
lijke en afdoende regeling zijn om problemen op het gebied van
aanhangigheid en samenhang op te lossen, alsook om problemente verhelpen die voortvloeien uit de tussen de lidstaten bestaandeverschillen ten aanzien van de datum waarop een zaak alsaanhangig wordt beschouwd. Voor de toepassing van dezeverordening moet die datum autonoom worden bepaald.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 3
▼B
(16) Op grond van het wederzijds vertrouwen in de rechtsbedeling is
het gewettigd de in een lidstaat gegeven beslissingen van
rechtswege te erkennen zonder dat daarvoor, behoudens bijbetwisting, nog een procedure moet worden gevolgd.
(17) Eveneens op grond van dit wederzijds vertrouwen moet de
procedure om een in een lidstaat gegeven beslissing in een andere
lidstaat uitvoerbaar te verklaren, doeltreffend en snel zijn. Deverklaring van uitvoerbaarheid van een beslissing moet daaromvrijwel automatisch, zonder dat het gerecht ambtshalve een vande in deze verordening genoemde gronden voor niet-uitvoeringkan aanvoeren, worden afgegeven, na een eenvoudige formele
controle van de overgelegde documenten.
(18) De eerbiediging van de rechten van de verdediging houdt evenwel
in dat de verweerder de mogelijkheid moet hebben in eenprocedure op tegenspraak een rechtsmiddel in te stellen tegen de
verklaring van uitvoerbaarheid, wanneer hij van mening is dat een
van de gronden voor niet-uitvoering van toepassing is. Ook deeiser moet een rechtsmiddel kunnen instellen indien zijn verzoekom een verklaring van uitvoerbaarheid wordt afgewezen.
(19) De continuïteit tussen het Verdrag van Brussel en deze verorde-ning moet gewaarborgd worden. Daartoe zijnovergangsbepalingen nodig. Deze continuïteit moet ook voor deuitlegging van het Verdrag van Brussel door het Hof van Justitievan de Europese Gemeenschappen gelden en het Protocol van
1971 (
1) moet ook van toepassing blijven op de zaken die op de
datum van inwerkingtreding van de verordening reeds aanhangigzijn.
(20) Het Verenigd Koninkrijk en Ierland hebben, overeenkomstig
artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd
Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende deEuropese Unie en het Verdrag tot oprichting van de EuropeseGemeenschap, uitdrukking gegeven aan hun wens om deel tenemen aan de aanneming en toepassing van deze verordening.
(21) Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van hetProtocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan hetVerdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag totoprichting van de Europese Gemeenschap, niet deel aan deaanneming van deze verordening en deze verordening is derhalve
niet verbindend voor, noch van toepassing in Denemarken.
(22) Aangezien het Verdrag van Brussel van kracht is in de
betrekkingen tussen Denemarken en de lidstaten waarvoor dezeverordening verbindend is, blijven het Verdrag van Brussel en het
Protocol van 1971 van toepassing in de betrekkingen tussen
Denemarken en de lidstaten waarvoor deze verordening verbin-dend is.
(23) Het Verdrag van Brussel blijft ook van toepassing op de
grondgebieden van de lidstaten die onder de territoriale werkings-
sfeer van dat verdrag vallen en die krachtens artikel 299 van hetVerdrag van deze verordening uitgesloten zijn.
(24) Met het oog op de samenhang moet deze verordening tevens de in
specifieke besluiten van de Gemeenschap neergelegde regels
inzake de bevoegdheid en erkenning van beslissingen onverletlaten.
(25) De eerbiediging van de internationale verplichtingen van de
lidstaten houdt in dat deze verordening de verdragen en
internationale overeenkomsten waarbij de lidstaten partij zijn endie bijzondere onderwerpen bestrijken, onverlet laat.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 4
(1) PB L 204 van 2.8.1975, blz. 28.
PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1.
PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1.
PB L 285 van 3.10.1989, blz. 1.
PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1.
Zie de geconsolideerde versie in PB C 27 van 26.1.1998, blz. 28.
▼B
(26) De algemene regels van deze verordening moeten soepel genoeg
zijn om rekening te houden met de specifieke procedureregels van
bepaalde lidstaten; daartoe moeten sommige bepalingen van hetaan het Verdrag van Brussel gehechte protocol in deze verorde-ning worden opgenomen.
(27) Met het oog op een harmonieuze overgang op een aantal gebieden
waarover het protocol bij het Verdrag van Brussel bijzondere
bepalingen bevatte, voorziet deze verordening tijdens een over-gangsperiode in bepalingen waarin de specifieke situatie in enkelelidstaten in aanmerking wordt genomen.
(28) De Commissie dient uiterlijk vijf jaar na de datum van
inwerkingtreding van deze verordening een verslag in over de
toepassing ervan en kan, indien nodig, voorstellen vooraanpassingen doen.
(29) De Commissie moet de bijlagen I tot en met IV betreffende denationale bevoegdheidsregels, de gerechten en de bevoegde
autoriteiten alsmede de rechtsmiddelen wijzigen op basis van de
door de betrokken lidstaat meegedeelde wijzigingen; de wijzi-gingen in de bijlagen V en VI moeten worden aangenomenovereenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van
de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (
1),
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
TOEPASSINGSGEBIED
Artikel 1
1. Deze verordening wordt toegepast in burgerlijke en handelszaken,
ongeacht de aard van het gerecht. Zij heeft met name geen betrekking opfiscale zaken, douanezaken of administratief-rechtelijke zaken.
2. Zij is niet van toepassing op:
a) de staat en de bevoegdheid van natuurlijke personen, het huwelijks-
goederenrecht, testamenten en erfenissen;
b) het faillissement, akkoorden en andere soortgelijke procedures;
c) de sociale zekerheid;
d) de arbitrage.
3. Tenzij anders bepaald, wordt onder „lidstaat” verstaan alle
lidstaten behalve Denemarken.
HOOFDSTUK II
BEVOEGDHEID
Afdeling 1
Algemene bepalingen
Artikel 2
1. Onverminderd deze verordening worden zij die woonplaats hebben
op het grondgebied van een lidstaat, ongeacht hun nationaliteit,opgeroepen voor de gerechten van die lidstaat.
2. Voor degenen die niet de nationaliteit bezitten van de lidstaat waar
zij woonplaats hebben, gelden de regels voor de rechterlijke bevoegd-heid die op de eigen onderdanen van die lidstaat van toepassing zijn.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 5
(1) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.
▼B
Artikel 3
1. Degenen die op het grondgebied van een lidstaat woonplaats
hebben, kunnen slechts voor het gerecht van een andere lidstaat worden
opgeroepen krachtens de in de afdelingen 2 tot en met 7 van dit
hoofdstuk gegeven regels.
2. Tegen hen kan in het bijzonder geen beroep worden gedaan op de
in bijlage I opgenomen nationale bevoegdheidsregels.
Artikel 4
1. Indien de verweerder geen woonplaats heeft op het grondgebied
van een lidstaat, wordt de bevoegdheid in elke lidstaat geregeld door de
wetgeving van die lidstaat, onverminderd de artikelen 22 en 23.
2. Tegen deze verweerder kan ieder, ongeacht zijn nationaliteit, die
op het grondgebied van een lidstaat woonplaats heeft, aldaar op dezelfdevoet als de eigen onderdanen van die staat een beroep doen op debevoegdheidsregels die daar van kracht zijn, met name de regels van
bijlage I.
Afdeling 2
Bijzondere bevoegdheid
Artikel 5
Een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat,
kan in een andere lidstaat voor de volgende gerechten wordenopgeroepen:
1. a) ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst:voor het gerecht
van de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt,is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd;
b) voor de toepassing van deze bepaling en tenzij anders is
overeengekomen, is de plaats van uitvoering van de verbintenisdie aan de eis ten grondslag ligt:
— voor de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de
plaats in een lidstaat waar de zaken volgens de overeenkomst
geleverd werden of geleverd hadden moeten worden;
— voor de verstrekking van diensten, de plaats in een lidstaat
waar de diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden ofverstrekt hadden moeten worden;
c) punt a) is van toepassing indien punt b) niet van toepassing is;
2. ten aanzien van onderhoudsverplichtingen:voor het gerecht van de
plaats waar de tot onderhoud gerechtigde woonplaats of zijn gewone
verblijfplaats heeft of, indien het een bijkomende eis is die verbonden
is met een vordering betreffende de staat van personen, voor hetgerecht dat volgens zijn eigen recht bevoegd is daarvan kennis tenemen, behalve in het geval dat deze bevoegdheid uitsluitend berustop de nationaliteit van een der partijen;
3. ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad:voor het
gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeftvoorgedaan of zich kan voordoen;
4. ten aanzien van een op een strafbaar feit gegronde rechtsvordering tot
schadevergoeding of tot teruggave:voor het gerecht waarbij destrafvervolging is ingesteld, voorzover dit gerecht volgens de internewetgeving van de burgerlijke vordering kennis kan nemen;
5. ten aanzien van een geschil betreffende de exploitatie van een filiaal,
van een agentschap of enige andere vestiging:voor het gerecht van deplaats waar zij gelegen zijn;
6. als oprichter, trustee of begunstigde van een trust, die in het leven is
geroepen op grond van de wet of bij geschrifte dan wel bij eenschriftelijk bevestigde mondelinge overeenkomst:voor de gerechtenvan de lidstaat op het grondgebied waarvan de trust woonplaats heeft;2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 6
▼B
7. ten aanzien van een geschil betreffende de betaling van de beloning
wegens de hulp en berging die aan een lading of vracht ten goede isgekomen:voor het gerecht in het rechtsgebied waarvan op deze
lading of de daarop betrekking hebbende vracht:
a) beslag is gelegd tot zekerheid van deze betaling,
of
b) daartoe beslag had kunnen worden gelegd, maar borgtocht of
andere zekerheid is gesteld;
deze bepaling is slechts van toepassing indien wordt beweerd dat de
verweerder een recht heeft op de lading of de vracht, of dat hij daarop
een zodanig recht had op het tijdstip van deze hulp of berging.
Artikel 6
Deze persoon kan ook worden opgeroepen:1. indien er meer dan één verweerder is:voor het gerecht van de
woonplaats van een hunner, op voorwaarde dat er tussen devorderingen een zo nauwe band bestaat dat een goede rechtsbedeling
vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting, teneinde te
vermijden dat bij afzonderlijke berechting van de zaken onverenig-bare beslissingen worden gegeven;
2. bij een vordering tot vrijwaring of bij een vordering tot voeging of
tussenkomst:voor het gerecht waarvoor de oorspronkelijke vordering
aanhangig is, tenzij de vordering slechts is ingesteld om de
opgeroepene af te trekken van de rechter die deze verordening hemtoekent;
3. ten aanzien van een tegenvordering die voortspruit uit de overeen-
komst of uit het rechtsfeit waarop de oorspronkelijke vordering
gegrond is:voor het gerecht waar deze laatste aanhangig is;
4. ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst, indien de
vordering vergezeld kan gaan van een zakelijke vordering betreffendeeen onroerend goed tegen dezelfde verweerder:voor de gerechtenvan de lidstaat op het grondgebied waarvan het onroerend goed
gelegen is.
Artikel 7
Wanneer een gerecht van een lidstaat uit hoofde van deze verordening
bevoegd is kennis te nemen van vorderingen terzake van aansprakelijk-
heid voortvloeiend uit het gebruik of de exploitatie van een schip, neemt
dit gerecht, of elk ander gerecht dat volgens het interne recht van dezelidstaat in zijn plaats treedt, tevens kennis van de vorderingen totbeperking van deze aansprakelijkheid.
Afdeling 3
Bevoegdheid in verzekeringszaken
Artikel 8
De bevoegdheid in verzekeringszaken is in deze afdeling geregeld,
onverminderd artikel 4 en artikel 5, punt 5.
Artikel 9
1. De verzekeraar met woonplaats op het grondgebied van een
lidstaat kan worden opgeroepen:
a) voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of
b) in een andere lidstaat, indien het een vordering van de verzekering-
nemer, de verzekerde of een begunstigde betreft, voor het gerecht vande woonplaats van de eiser, of
c) indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een
lidstaat waar de vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 7
▼B
2. Wanneer de verzekeraar geen woonplaats heeft op het grondgebied
van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, een agentschap of enigeandere vestiging heeft, wordt hij voor de geschillen betreffende de
exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben op het grondgebied van
die lidstaat.
Artikel 10
De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor het gerecht van
de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan, indienhet geschil een aansprakelijkheidsverzekering of een verzekering vanonroerend goed betreft. Hetzelfde geldt voor het geval dat de verzeke-ring zowel betrekking heeft op onroerende als op roerende goederen die
door eenzelfde polis gedekt zijn en door hetzelfde onheil getroffen zijn.
Artikel 11
1. Terzake van aansprakelijkheidsverzekering kan de verzekeraar ook
in vrijwaring worden opgeroepen voor het gerecht waar de rechtsvorde-
ring van de getroffene tegen de verzekerde aanhangig is, indien de voor
dit gerecht geldende wetgeving het toelaat.
2. De artikelen 8, 9 en 10 zijn van toepassing op de vordering die
door de getroffene rechtstreeks tegen de verzekeraar wordt ingesteld,indien de rechtstreekse vordering mogelijk is.
3. Indien de wettelijke bepalingen betreffende deze rechtstreekse
vordering het in het geding roepen van de verzekeringnemer of deverzekerde regelen, is hetzelfde gerecht ook te hunnen opzichte
bevoegd.
Artikel 12
1. Onverminderd artikel 11, lid 3, kan de vordering van de
verzekeraar slechts worden gebracht voor de gerechten van de lidstaat
op het grondgebied waarvan de verweerder woonplaats heeft, ongeachtof deze laatste verzekeringnemer, verzekerde of begunstigde is.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij
het gerecht waarvoor met inachtneming van deze afdeling deoorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 13
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:1. gesloten na het ontstaan van het geschil, of
2. die aan de verzekeringnemer, de verzekerde of de begunstigde de
mogelijkheid geven de zaak bij andere gerechten dan de in deze
afdeling genoemde aanhangig te maken, of
3. waarbij een verzekeringnemer en een verzekeraar die op het tijdstip
waarop de overeenkomst wordt gesloten, hun woonplaats of hungewone verblijfplaats in dezelfde lidstaat hebben, zelfs als het
schadebrengende feit zich in het buitenland heeft voorgedaan, de
gerechten van die lidstaat bevoegd verklaren, tenzij de wetgeving vandie lidstaat dergelijke overeenkomsten verbiedt, of
4. gesloten door een verzekeringnemer die zijn woonplaats niet in een
lidstaat heeft, behalve wanneer het gaat om een verplichte verzeke-
ring of een verzekering van een in een lidstaat gelegen onroerendgoed, of
5. betreffende een verzekeringsovereenkomst, voorzover daarmee een
of meer van de risico's bedoeld in artikel 14 worden gedekt.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 8
▼B
Artikel 14
De in artikel 13, punt 5, bedoelde risico's zijn de volgende:1. elke schade
a) aan zeeschepen, vaste installaties in de kustwateren of in volle
zee, of luchtvaartuigen, die wordt veroorzaakt door gebeurtenissen
in verband met het gebruik daarvan voor handelsdoeleinden,
b) aan andere goederen dan de bagage van passagiers, toegebracht
tijdens het vervoer met deze schepen of luchtvaartuigen of tijdensgemengd vervoer waarbij mede met deze schepen of lucht-vaartuigen wordt vervoerd;
2. elke aansprakelijkheid, met uitzondering van die voor lichamelijk
letsel van passagiers of schade aan hun bagage
a) voortvloeiend uit het gebruik of de exploitatie van de schepen,
installaties of luchtvaartuigen overeenkomstig punt 1, onder a),voorzover, wat luchtvaartuigen betreft, voor de verzekering van
zulke risico's overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegd
gerecht niet verboden zijn bij de wet van de lidstaat waar deluchtvaartuigen zijn ingeschreven,
b) veroorzaakt door de goederen gedurende vervoer als bedoeld in
punt 1, onder b);
3. de geldelijke verliezen in verband met het gebruik of de exploitatie
van de schepen, installaties of luchtvaartuigen overeenkomstig punt
1, onder a), met name verlies van vracht of verlies van opbrengst vanvervrachting;
4. elk risico dat komt bij een van de in punt 1 tot en met punt 3
genoemde risico's;
5. behoudens de punten 1 tot en met 4, alle „grote risico's” zoals
omschreven in Richtlijn 73/239/EEG van de Raad (
1), als gewijzigd
bij Richtlijn 88/357/EEG (2), Richtlijn 90/618/EEG van de Raad (3)e n
eventuele latere wijzigingsbesluiten.
Afdeling 4
Bevoegdheid voor door consumenten gesloten overeenkomsten
Artikel 15
1. Voor overeenkomsten gesloten door een persoon, de consument,
voor een gebruik dat als niet bedrijfs- of beroepsmatig kan worden
beschouwd, wordt de bevoegdheid geregeld door deze afdeling,
onverminderd artikel 4 en artikel 5, punt 5, wanneer
a) het gaat om koop en verkoop op afbetaling van roerende lichamelijke
zaken,
b) het gaat om leningen op afbetaling of andere krediettransacties ter
financiering van de verkoop van zulke zaken,
c) in alle andere gevallen, de overeenkomst is gesloten met een persoon
die commerciële of beroepsactiviteiten ontplooit in de lidstaat waarde consument woonplaats heeft, of dergelijke activiteiten met
ongeacht welke middelen richt op die lidstaat, of op meerdere staten
met inbegrip van die lidstaat, en de overeenkomst onder dieactiviteiten valt.
2. Wanneer de wederpartij van de consument geen woonplaats heeft
op het grondgebied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, eenagentschap of enige andere vestiging heeft, wordt hij voor de geschillen2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 9
(1) PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 181 van
20.7.2000, blz. 65).
(2) PB L 172 van 4.7.1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2000/26/EG.
(3) PB L 330 van 29.11.1990, blz. 44.
▼B
betreffende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben op het
grondgebied van die lidstaat.
3. Deze afdeling is niet van toepassing op vervoerovereenkomsten,
behoudens overeenkomsten waarbij voor één enkele prijs zowel vervoerals verblijf worden aangeboden.
Artikel 16
1. De rechtsvordering die door een consument wordt ingesteld tegen
de wederpartij bij de overeenkomst, kan worden gebracht hetzij voor degerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan die partijwoonplaats heeft, hetzij voor het gerecht van de plaats waar de
consument woonplaats heeft.
2. De rechtsvordering die tegen de consument wordt ingesteld door
de wederpartij bij de overeenkomst kan slechts worden gebracht voor de
gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de consumentwoonplaats heeft.
3. Dit artikel laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij het
gerecht waarvoor met inachtneming van deze afdeling de oorspronke-lijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 17
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:
1. gesloten na het ontstaan van het geschil,
of
2. die aan de consument de mogelijkheid geven de zaak bij andere
gerechten dan de in deze afdeling genoemde aanhangig te maken,
of
3. waarbij een consument en zijn wederpartij, die op het tijdstip waarop
de overeenkomst wordt gesloten woonplaats of hun gewone verblijf-
plaats in dezelfde lidstaat hebben, de gerechten van die lidstaatbevoegd verklaren, tenzij het recht van die lidstaat dergelijkeovereenkomsten verbiedt.
Afdeling 5
Bevoegdheid voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereen-
komst
Artikel 18
1. Voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst wordt de
bevoegdheid geregeld door deze afdeling, onverminderd artikel 4 en
artikel 5, punt 5.
2. Wanneer een werknemer een individuele arbeidsovereenkomst
aangaat met een werkgever die geen woonplaats heeft op het
grondgebied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, agentschapof andere vestiging heeft, wordt de werkgever voor geschillenbetreffende de exploitatie daarvan geacht zijn woonplaats te hebbenop het grondgebied van die lidstaat.
Artikel 19
De werkgever met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat kan
voor de volgende gerechten worden opgeroepen:
1. voor de gerechten van de lidstaat waar hij woonplaats heeft, of
2. in een andere lidstaat:
a) voor het gerecht van de plaats waar de werknemer gewoonlijk
werkt of voor het gerecht van de laatste plaats waar hij gewoonlijkheeft gewerkt, of
b) wanneer de werknemer niet in eenzelfde land gewoonlijk werkt of
heeft gewerkt, voor het gerecht van de plaats waar zich de2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 10
▼B
vestiging bevindt of bevond die de werknemer in dienst heeft
genomen.
Artikel 20
1. De vordering van de werkgever kan slechts worden gebracht voor
de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de werknemerwoonplaats heeft.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij
het gerecht waarvoor met inachtneming van deze afdeling deoorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 21
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkomsten:
1. gesloten na het ontstaan van het geschil, of
2. die aan de werknemer de mogelijkheid geven de zaak bij andere
gerechten dan de in deze afdeling genoemde aanhangig te maken.
Afdeling 6
Exclusieve bevoegdheid
Artikel 22
Ongeacht de woonplaats zijn bij uitsluiting bevoegd:
1. voor zakelijke rechten op en huur en verhuur, pacht en verpachting
van onroerende goederen:de gerechten van de lidstaat waar hetonroerend goed gelegen is.
Voor huur en verhuur, pacht en verpachting van onroerende goederen
voor tijdelijk particulier gebruik voor ten hoogste zes opeenvolgendemaanden:ook de gerechten van de lidstaat waar de verweerder
woonplaats heeft, mits de huurder of pachter een natuurlijke persoon
is en de eigenaar en de huurder of pachter woonplaats in dezelfdelidstaat hebben;
2. voor de geldigheid, de nietigheid of de ontbinding van vennoot-
schappen of rechtspersonen met plaats van vestiging in een lidstaat,dan wel van de besluiten van hun organen:de gerechten van dielidstaat. Om deze plaats van vestiging vast te stellen, past het gerecht
de regels van het voor hem geldende internationaal privaatrecht toe;
3. voor de geldigheid van inschrijvingen in openbare registers:de
gerechten van de lidstaat waar deze registers worden gehouden;
4. voor de registratie of de geldigheid van octrooien, merken,
tekeningen en modellen van nijverheid, en andere soortgelijkerechten die aanleiding geven tot deponering of registratie:degerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de deponeringof registratie is verzocht, heeft plaatsgehad of geacht wordt te hebbenplaatsgehad in de zin van een besluit van de Gemeenschap of een
internationale overeenkomst.
Onverminderd de bevoegdheid van het Europees octrooibureau
krachtens het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien,
ondertekend te München op 5 oktober 1973, zijn ongeacht dewoonplaats, de gerechten van elke lidstaat bij uitsluiting bevoegdvoor de registratie of de geldigheid van een voor die lidstaat verleendEuropees octrooi;
5. voor de tenuitvoerlegging van beslissingen:de gerechten van de
lidstaat van de plaats van tenuitvoerlegging.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 11
▼B
Afdeling 7
Door partijen aangewezen bevoegd gerecht
Artikel 23
1. Wanneer de partijen van wie er ten minste één woonplaats heeft op
het grondgebied van een lidstaat, een gerecht of de gerechten van eenlidstaat hebben aangewezen voor de kennisneming van geschillen die
naar aanleiding van een bepaalde rechtsbetrekking zijn ontstaan of
zullen ontstaan, is dit gerecht of zijn de gerechten van die lidstaatbevoegd. Deze bevoegdheid is exclusief, tenzij de partijen anders zijnovereengekomen. Deze overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegdgerecht wordt gesloten:
a) hetzij bij een schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk
bevestigde mondelinge overeenkomst;
b) hetzij in een vorm die wordt toegelaten door de handelwijzen die
tussen de partijen gebruikelijk zijn geworden;
c) hetzij, in de internationale handel, in een vorm die overeenstemt met
een gewoonte waarvan de partijen op de hoogte zijn of haddenbehoren te zijn en die in de internationale handel algemeen bekend isen door partijen bij dergelijke overeenkomsten in de betrokkenhandelsbranche doorgaans in acht wordt genomen.
2. Als „schriftelijk” wordt tevens elke elektronische mededeling
aangemerkt, waardoor de overeenkomst duurzaam geregistreerd wordt.
3. Wanneer een dergelijke overeenkomst wordt gesloten door partijen
die geen van allen woonplaats op het grondgebied van een lidstaathebben, kunnen de gerechten van de andere lidstaten van het geschil niet
kennisnemen, zolang het aangewezen gerecht of de aangewezen
gerechten zich niet onbevoegd hebben verklaard.
4. Het gerecht of de gerechten van een lidstaat waaraan in de akte tot
oprichting van een trust bevoegdheid is toegekend, is of zijn bij
uitsluiting bevoegd kennis te nemen van een vordering tegen eenoprichter, een trustee of een begunstigde van een trust, als het gaat om
de betrekkingen tussen deze personen of om hun rechten ofverplichtingen in het kader van de trust.
5. Overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegd gerecht en
soortgelijke bedingen in akten tot oprichting van een trust hebben geen
rechtsgevolg indien zij strijdig zijn met de artikelen 13, 17 of 21, of
indien de gerechten op welker bevoegdheid inbreuk wordt gemaakt,
krachtens artikel 22 bij uitsluiting bevoegd zijn.
Artikel 24
Buiten de gevallen waarin zijn bevoegdheid voortvloeit uit andere
bepalingen van deze verordening, is het gerecht van een lidstaatwaarvoor de verweerder verschijnt bevoegd. Dit voorschrift is niet van
toepassing indien de verschijning ten doel heeft de bevoegdheid te
betwisten, of indien er een ander gerecht bestaat dat krachtens artikel 22bij uitsluiting bevoegd is.
Afdeling 8
Toetsing van de bevoegdheid en de ontvankelijkheid
Artikel 25
Het gerecht van een lidstaat waarbij een geschil aanhangig is gemaakt
met als inzet een vordering waarvoor krachtens artikel 22 een gerecht
van een andere lidstaat bij uitsluiting bevoegd is, verklaart zichambtshalve onbevoegd.
Artikel 26
1. Wanneer de verweerder met woonplaats op het grondgebied van
een lidstaat voor een gerecht van een andere lidstaat wordt opgeroepen2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 12
▼B
en niet verschijnt, verklaart het gerecht zich ambtshalve onbevoegd
indien zijn bevoegdheid niet berust op deze verordening.
2. Het gerecht is verplicht zijn uitspraak aan te houden zolang niet
vaststaat dat de verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het
geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zo tijdig als met het oog op zijnverdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al het nodige isgedaan.
3. Artikel 19 van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van
29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten vangerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in
handelszaken (
1) is van toepassing in plaats van lid 2, indien de
toezending van het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk,overeenkomstig deze verordening moest plaatsvinden.
4. Wanneer Verordening (EG) nr. 1348/2000 niet van toepassing is, is
artikel 15 van het Verdrag van 's-Gravenhage van 15 november 1965inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van
gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of handels-
zaken van toepassing, indien de toezending van het stuk dat het gedinginleidt of een gelijkwaardig stuk, overeenkomstig dat verdrag moestplaatsvinden.
Afdeling 9
Aanhangigheid en samenhang
Artikel 27
1. Wanneer voor gerechten van verschillende lidstaten tussen
dezelfde partijen vorderingen aanhangig zijn, die hetzelfde onderwerpbetreffen en op dezelfde oorzaak berusten, houdt het gerecht waarbij de
zaak het laatst is aangebracht zijn uitspraak ambtshalve aan totdat de
bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht,vaststaat.
2. Wanneer de bevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst
is aangebracht, vaststaat, verklaart het gerecht waarbij de zaak het laatstis aangebracht, zich onbevoegd.
Artikel 28
1. Wanneer samenhangende vorderingen aanhangig zijn voor
gerechten van verschillende lidstaten, kan het gerecht waarbij de zaak
het laatst is aangebracht, zijn uitspraak aanhouden.
2. Wanneer deze vorderingen in eerste aanleg aanhangig zijn, kan dit
gerecht, op verzoek van een der partijen, ook tot verwijzing overgaanmits het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht bevoegd is vande betreffende vorderingen kennis te nemen en zijn wetgeving devoeging ervan toestaat.
3. Samenhangend in de zin van dit artikel zijn vorderingen
waartussen een zo nauwe band bestaat dat een goede rechtsbedeling
vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting, teneinde tevermijden dat bij afzonderlijke berechting van de zaken onverenigbarebeslissingen worden gegeven.
Artikel 29
Wanneer voor de vorderingen meer dan één gerecht bij uitsluiting
bevoegd is, worden partijen verwezen naar het gerecht waarbij de zaakhet eerst aanhangig is gemaakt.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 13
(1) PB L 160 van 30.6.2000, blz. 37.
▼B
Artikel 30
Voor de toepassing van deze afdeling wordt een zaak geacht te zijn
aangebracht bij een gerecht
1. op het tijdstip waarop het stuk dat het geding inleidt of een
gelijkwaardig stuk bij het gerecht wordt ingediend, mits de eiservervolgens niet heeft nagelaten te doen wat hij met het oog op debetekening of de kennisgeving van het stuk aan de verweerder moestdoen, of
2. indien het stuk betekend of meegedeeld moet worden voordat het bij
het gerecht wordt ingediend, op het tijdstip waarop de autoriteit die
verantwoordelijk is voor de betekening of de kennisgeving het stuk
ontvangt, mits de eiser vervolgens niet heeft nagelaten te doen wat hijmet het oog op de indiening van het stuk bij het gerecht moest doen.
Afdeling 10
Voorlopige maatregelen en maatregelen tot bewaring van recht
Artikel 31
In de wetgeving van een lidstaat vastgestelde voorlopige of bewarende
maatregelen kunnen bij de gerechten van die staat worden aangevraagd,
zelfs indien een gerecht van een andere lidstaat krachtens deze
verordening bevoegd is van het bodemgeschil kennis te nemen.
HOOFDSTUK III
ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING
Artikel 32
Onder beslissing in de zin van deze verordening wordt verstaan, elke
door een gerecht van een lidstaat gegeven beslissing, ongeacht de
daaraan gegeven benaming, zoals arrest, vonnis, beschikking ofrechterlijk dwangbevel, alsmede de vaststelling door de griffier vanhet bedrag van de proceskosten.
Afdeling 1
Erkenning
Artikel 33
1. De in een lidstaat gegeven beslissingen worden in de overige
lidstaten erkend zonder vorm van proces.
2. Indien tegen de erkenning van een beslissing bezwaar wordt
gemaakt, kan iedere partij die er belang bij heeft ten principale te zien
vastgesteld dat de beslissing erkend moet worden, gebruik maken van de
procedures, bedoeld in de afdelingen 2 en 3 van dit hoofdstuk.
3. Wordt voor een gerecht van een lidstaat de erkenning bij wege van
tussenvordering gevraagd, dan is dit gerecht bevoegd om van de
vordering kennis te nemen.
Artikel 34
Een beslissing wordt niet erkend indien:
1. de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van de
aangezochte lidstaat;
2. het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet zo tijdig
en op zodanige wijze als met het oog op zijn verdediging nodig was,aan de verweerder tegen wie verstek werd verleend, betekend ofmeegedeeld is, tenzij de verweerder tegen de beslissing geenrechtsmiddel heeft aangewend terwijl hij daartoe in staat was;
3. de beslissing onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de
aangezochte lidstaat gegeven beslissing;2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 14
▼B
4. de beslissing onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een
andere lidstaat of in een derde land tussen dezelfde partijen isgegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde
oorzaak berust, mits deze laatste beslissing voldoet aan de
voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat.
Artikel 35
1. De beslissingen worden tevens niet erkend, indien de afdelingen 3,
4 en 6 van hoofdstuk II zijn geschonden, of indien het in artikel 72bedoelde geval zich voordoet.
2. Bij de toetsing of de in het vorige lid genoemde bevoegdheids-
regels niet zijn geschonden, is het aangezochte gerecht of de
aangezochte autoriteit gebonden aan de feitelijke overwegingen op
grond waarvan het gerecht van de lidstaat van herkomst zijn bevoegd-heid heeft aangenomen.
3. Onverminderd lid 1 mag de bevoegdheid van de gerechten van de
lidstaat van herkomst niet worden getoetst. De bevoegdheidsregelsbetreffen niet de openbare orde als bedoeld in artikel 34, punt 1.
Artikel 36
In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van
de in den vreemde gegeven beslissing.
Artikel 37
1. Een gerecht van een lidstaat, waarbij een beroep wordt gedaan op
de erkenning van een in een andere lidstaat gegeven beslissing, kan zijn
uitspraak aanhouden, indien tegen deze beslissing een gewoon rechts-
middel is ingesteld.
2. De rechterlijke autoriteit van een lidstaat, bij wie de erkenning
wordt ingeroepen van een in Ierland of het Verenigd Koninkrijk gegevenbeslissing, waarvan de tenuitvoerlegging door een daartegen aangewendrechtsmiddel in de lidstaat van herkomst is geschorst, kan haar uitspraak
aanhouden.
Afdeling 2
Tenuitvoerlegging
Artikel 38
1. De beslissingen die in een lidstaat gegeven zijn en daar uitvoerbaar
zijn, kunnen in een andere lidstaat ten uitvoer worden gelegd, nadat zij
aldaar, ten verzoeke van iedere belanghebbende partij, uitvoerbaar zijnverklaard.
2. In het Verenigd Koninkrijk worden deze beslissingen in Engeland
en Wales, in Schotland of in Noord-Ierland echter eerst ten uitvoergelegd na op verzoek van iedere belanghebbende partij in het betrokkendeel van het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging te zijn
geregistreerd.
Artikel 39
1. Het verzoek wordt gericht tot het gerecht of de bevoegde autoriteit,
vermeld in de lijst in bijlage II.
2. Het relatief bevoegde gerecht is dat van de woonplaats van de
partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, of van de plaatsvan tenuitvoerlegging.
Artikel 40
1. De vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden vastge-
steld door het recht van de aangezochte lidstaat.
2. De verzoeker moet, binnen het rechtsgebied van het gerecht dat
van het verzoek kennis neemt, woonplaats kiezen. Kent echter het recht2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 15
▼B
van de aangezochte lidstaat geen woonplaatskeuze, dan wijst de
verzoeker een procesgemachtigde aan.
3. Bij het verzoek worden de in artikel 53 genoemde documenten
gevoegd.
Artikel 41
De beslissing wordt uitvoerbaar verklaard zodra de formaliteiten van
artikel 53 vervuld zijn, zonder toetsing uit hoofde van de artikelen 34 en
35. De partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, wordt in
deze stand van de procedure niet gehoord.
Artikel 42
1. De beslissing over het verzoek om een verklaring van uitvoer-
baarheid wordt onmiddellijk ter kennis van de verzoeker gebracht op dewijze als is bepaald in het recht van de aangezochte lidstaat.
2. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt betekend of meegedeeld
aan de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd en gaatvergezeld van de beslissing, indien deze nog niet aan haar is betekend ofmeegedeeld.
Artikel 43
1. Elke partij kan een rechtsmiddel instellen tegen de beslissing op
het verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid.
2. Het rechtsmiddel wordt bij het in bijlage III bedoelde gerecht
ingesteld.
3. Het rechtsmiddel wordt volgens de regels van de procedure op
tegenspraak behandeld.
4. Indien de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd,
niet verschijnt voor het gerecht dat over het door de verzoeker ingestelderechtsmiddel oordeelt, is artikel 26, leden 2 tot en met 4, van toepassing,ook wanneer de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd,geen woonplaats heeft op het grondgebied van een der lidstaten.
5. Een rechtsmiddel tegen de verklaring van uitvoerbaarheid moet
worden ingesteld binnen één maand na de betekening daarvan. Indien de
partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd woonplaats heeft
in een andere lidstaat dan die waar de verklaring van uitvoerbaarheid isgegeven, is de termijn waarbinnen het rechtsmiddel moet wordeningesteld, twee maanden met ingang van de dag waarop de beslissingaan de partij in persoon of aan haar woonplaats is betekend. Deze
termijn mag niet op grond van de afstand worden verlengd.
Artikel 44
Tegen de op het rechtsmiddel gegeven beslissing kunnen slechts de in
bijlage IV genoemde middelen worden aangewend.
Artikel 45
1. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt door het gerecht dat
oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 of 44, slechts
op een van de in de artikelen 34 en 35 genoemde gronden geweigerd of
ingetrokken. Het gerecht doet onverwijld uitspraak.
2. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid
van de in den vreemde gegeven beslissing.
Artikel 46
1. Het gerecht dat oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de
artikelen 43 en 44, kan op verzoek van de partij tegen wie detenuitvoerlegging wordt gevraagd, zijn uitspraak aanhouden indien tegende in den vreemde gegeven beslissing in de lidstaat van herkomst eengewoon rechtsmiddel is ingesteld of indien de termijn daarvoor nog niet2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 16
▼B
is verstreken; in dit laatste geval kan het gerecht een termijn stellen
waarbinnen het rechtsmiddel moet worden ingesteld.
2. Indien de beslissing in Ierland of het Verenigd Koninkrijk is
gegeven, wordt elk rechtsmiddel dat in de lidstaat van herkomst kanworden ingesteld, voor de toepassing van lid 1 beschouwd als een
gewoon rechtsmiddel.
3. Dit gerecht kan het verlof tot tenuitvoerlegging ook geven op
voorwaarde dat zekerheid wordt gesteld; de zekerheid wordt door het
gerecht bepaald.
Artikel 47
1. Indien een beslissing erkend moet worden overeenkomstig deze
verordening, belet niets dat de verzoeker zich beroept op voorlopige ofbewarende maatregelen waarin de wetgeving van de aangezochtelidstaat voorziet, zonder dat daartoe een verklaring van uitvoerbaarheid,
bedoeld in artikel 41, vereist is.
2. De verklaring van uitvoerbaarheid houdt tevens het verlof in
bewarende maatregelen te treffen.
3. Gedurende de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel
overeenkomstig artikel 43, lid 5, tegen de verklaring van uitvoerbaarheid
en totdat daarover uitspraak is gedaan, kunnen slechts bewarende
maatregelen worden genomen ten aanzien van de goederen van de partijtegen wie de tenuitvoerlegging is gevraagd.
Artikel 48
1. Wanneer in de in den vreemde gegeven beslissing uitspraak is
gedaan over meer dan één punt van de vordering, en de verklaring van
uitvoerbaarheid niet kan worden verleend voor het geheel, verleent het
gerecht of de bevoegde autoriteit deze voor één of meer onderdelendaarvan.
2. De verzoeker kan vorderen dat de verklaring van uitvoerbaarheid
een gedeelte van de uitspraak betreft.
Artikel 49
In den vreemde gegeven beslissingen die een veroordeling tot een
dwangsom inhouden, kunnen in de aangezochte lidstaat slechts tenuitvoer worden gelegd indien het bedrag ervan door de gerechten van de
lidstaat van herkomst definitief is bepaald.
Artikel 50
De verzoeker die in de lidstaat waar de beslissing is gegeven, in
aanmerking kwam voor gehele of gedeeltelijke kosteloze rechtsbijstandof vrijstelling van kosten en uitgaven, komt in de procedure, vermeld indeze afdeling, in aanmerking voor de meest gunstige bijstand of voor de
meest ruime vrijstelling die in het recht van de aangezochte lidstaat is
vastgesteld.
Artikel 51
Aan de partij die in een lidstaat de tenuitvoerlegging vraagt van een in
een andere lidstaat gegeven beslissing, kan geen enkele zekerheid ofdepot, onder welke benaming ook, worden opgelegd wegens de
hoedanigheid van vreemdeling dan wel wegens het ontbreken van een
woonplaats of verblijfplaats in eerstgenoemde lidstaat.
Artikel 52
Ter zake van de procedure tot verlening van een verklaring van
uitvoerbaarheid wordt in de aangezochte lidstaat geen belasting, recht ofheffing, evenredig aan het geldelijke belang van de zaak, geheven.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 17
▼B
Afdeling 3
Gemeenschappelijke bepalingen
Artikel 53
1. De partij die een beroep doet op de erkenning of om een verklaring
van uitvoerbaarheid verzoekt, moet een expeditie van de beslissing
overleggen, die voldoet aan de voorwaarden nodig voor haar echtheid.
2. De partij die om een verklaring van uitvoerbaarheid verzoekt, moet
bovendien het in artikel 54 bedoelde certificaat overleggen, onvermin-derd artikel 55.
Artikel 54
Het gerecht of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een
beslissing is gegeven, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende partij
een certificaat af volgens het modelformulier in bijlage V bij deze
verordening.
Artikel 55
1. Wordt het in artikel 54 bedoelde certificaat niet overgelegd, dan
kan het gerecht of de bevoegde autoriteit voor de overlegging eentermijn bepalen of gelijkwaardige documenten aanvaarden, dan wel,indien dat gerecht of die autoriteit zich voldoende voorgelicht acht, vande overlegging vrijstelling verlenen.
2. Indien het gerecht of de bevoegde autoriteit dat verlangt, wordt van
de documenten een vertaling overgelegd. De vertaling wordt gewaar-merkt door degene die in een van de lidstaten daartoe gemachtigd is.
Artikel 56
Geen enkele legalisatie of soortgelijke formaliteit mag worden geëist
met betrekking tot de in artikel 53, en in artikel 55, lid 2, genoemdedocumenten of de procesvolmacht.
HOOFDSTUK IV
AUTHENTIEKE AKTEN EN GERECHTELIJKE SCHIKKINGEN
Artikel 57
1. Authentieke akten, verleden en uitvoerbaar in een lidstaat, worden
op verzoek, overeenkomstig de in artikel 38 en volgende bedoeldeprocedure, in een andere lidstaat uitvoerbaar verklaard. De verklaring
van uitvoerbaarheid wordt door het gerecht dat oordeelt over een
rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 en 44, slechts geweigerd ofingetrokken indien de tenuitvoerlegging van de authentieke aktekennelijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat.
2. Als authentieke akten in de zin van lid 1 worden eveneens
beschouwd de overeenkomsten inzake de onderhoudsverplichting die
voor een administratieve overheid zijn gesloten of door haar zijn
bekrachtigd.
3. De overgelegde akte moet voldoen aan de voorwaarden, nodig
voor haar echtheid in de lidstaat van herkomst.
4. Afdeling 3 van hoofdstuk III is, voorzover nodig, van toepassing.
De bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een authentieke akte is
verleden, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende partij een
certificaat af volgens het modelformulier in bijlage VI bij dezeverordening.
Artikel 58
Gerechtelijke schikkingen die in de loop van een geding tot stand zijn
gekomen en die uitvoerbaar zijn in de lidstaat van herkomst, zijn opdezelfde voet als authentieke akten uitvoerbaar in de aangezochte staat.Het gerecht of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 18
▼B
gerechtelijke schikking tot stand is gekomen, geeft ten verzoeke van
elke belanghebbende partij een certificaat af volgens het modelformulierin bijlage V bij deze verordening.
HOOFDSTUK V
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 59
1. Om vast te stellen of een partij woonplaats heeft op het
grondgebied van de lidstaat bij een van welks gerechten een zaakaanhangig is, past het gerecht zijn intern recht toe.
2. Indien een partij geen woonplaats heeft in de lidstaat bij een van
welks gerechten een zaak aanhangig is, past het gerecht voor devaststelling of zij een woonplaats heeft in een andere lidstaat, het rechtvan die lidstaat toe.
Artikel 60
1. Voor de toepassing van deze verordening hebben vennootschappen
en rechtspersonen woonplaats op de plaats van:
a) hun statutaire zetel, of
b) hun hoofdbestuur, of
c) hun hoofdvestiging.
2. In het Verenigd Koninkrijk en Ierland wordt onder het „registered
office” de statutaire zetel verstaan of, indien dat nergens bestaat, de
„place of incorporation” (plaats van oprichting) of, indien die nergens
bestaat, de plaats krachtens het recht waarvan de „formation” (vorming)
is geschied.
3. Om vast te stellen of een trust woonplaats heeft op het grondgebied
van de lidstaat bij welks gerechten de zaak aanhangig is gemaakt, pasthet gerecht de regels van het voor hem geldende internationaalprivaatrecht toe.
Artikel 61
Zij die woonplaats hebben op het grondgebied van een lidstaat en
wegens een onopzettelijk gepleegd strafbaar feit vervolgd worden voorde gerechten van een andere lidstaat, waarvan zij geen onderdaan zijn,zijn, onverminderd aldaar geldende gunstigere bepalingen, bevoegd zich
te doen verdedigen door daartoe bevoegde personen, zelfs indien zij niet
persoonlijk verschijnen. Het gerecht dat de zaak berecht, kan echter depersoonlijke verschijning bevelen; indien deze niet heeft plaats-gevonden, behoeft de beslissing, op de burgerlijke rechtsvorderinggewezen zonder dat de betrokkene de gelegenheid heeft gehad zich tedoen verdedigen, in de overige lidstaten niet te worden erkend, noch ten
uitvoer te worden gelegd.
Artikel 62
In Zweden wordt in het kader van de summiere procedures betreffende
de„betalningsföreläggande” (aanmaningen tot betaling) en de
„handräckning” (bijstandszaken) onder de term „gerecht” ook de
Zweedse gerechtsdeurwaarderinstantie ( „kronofogdemyndighet” )
verstaan.
Artikel 63
1. Een persoon die op het grondgebied van Luxemburg woonplaats
heeft en met toepassing van artikel 5, punt 1, voor een gerecht van een
andere lidstaat is opgeroepen, kan de bevoegdheid van dit gerecht
afwijzen indien de uiteindelijke plaats van levering van de goederen ofvan verrichting van de diensten in Luxemburg gelegen is.
2. Indien de uiteindelijke plaats van levering van de goederen of van
verrichting van de diensten met toepassing van lid 1 in Luxemburg2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 19
▼B
gelegen is, moet elke overeenkomst tot aanwijzing van de bevoegde
rechter, om rechtsgeldig te zijn, worden aanvaard bij een schriftelijkeovereenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge overeen-
komst als bedoeld in artikel 23, lid 1, onder a).
3. Dit artikel is niet van toepassing op overeenkomsten inzake de
verrichting van financiële diensten.
4. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te
rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze verordening.
Artikel 64
1. Bij geschillen tussen de kapitein en een bemanningslid van een in
Griekenland of Portugal geregistreerd zeeschip over de beloning ofandere arbeidsvoorwaarden moet het gerecht van een lidstaat nagaan ofde ten aanzien van het schip bevoegde diplomatieke of consulairevertegenwoordiger van het geschil in kennis is gesteld. Zodra deze
vertegenwoordiger van het geschil in kennis is gesteld, kan het gerecht
uitspraak doen.
2. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te
rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze verordening.
Artikel 65
1. De rechterlijke bevoegdheid, bepaald in artikel 6, punt 2, en artikel
11 ten aanzien van de vordering tot vrijwaring of de vordering totvoeging of tussenkomst kan in Duitsland en in Oostenrijk niet wordeningeroepen. Eenieder die woonplaats heeft in een andere lidstaat, kanworden opgeroepen voor de gerechten van:
a) Duitsland, met toepassing van de artikelen 68, 72, 73 en 74 van het
wetboek van burgerlijke rechtsvordering ( Zivilprozessordnung )
betreffende de litis denuntiatio;
b) Oostenrijk, overeenkomstig artikel 21 van het wetboek van burger-
lijke rechtsvordering ( Zivilprozessordnung ) betreffende de litis
denuntiatio.
2. De in de overige lidstaten krachtens de artikel 6, punt 2, en artikel
11 gegeven beslissingen worden in Duitsland en Oostenrijk overeen-
komstig hoofdstuk III erkend en ten uitvoer gelegd. De gevolgen voor
derden van de beslissingen welke in deze staten met toepassing van hetvoorgaande lid zijn gegeven, worden eveneens in de overige lidstatenerkend.
HOOFDSTUK VI
OVERGANGSBEPALINGEN
Artikel 66
1. Deze verordening is slechts van toepassing op rechtsvorderingen
die zijn ingesteld en authentieke akten die zijn verleden na de
inwerkingtreding van deze verordening.
2. Indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld
voor de inwerkingtreding van deze verordening worden beslissingen diena die datum zijn gegeven evenwel erkend en ten uitvoer gelegdovereenkomstig hoofdstuk III:
a) indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld na de
inwerkingtreding van het Verdrag van Brussel of het Verdrag vanLugano in zowel de lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat;
b) in alle overige gevallen, indien de toegepaste bevoegdheidsregels
overeenkomen met hetzij de regels van hoofdstuk II, hetzij met deregels van een verdrag dat tussen de lidstaat van herkomst en deaangezochte lidstaat van kracht was toen de vordering werdingesteld.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 20
▼B
HOOFDSTUK VII
VERHOUDING TOT ANDERE BESLUITEN
Artikel 67
Deze verordening laat onverlet de toepassing van de bepalingen die,
voor bijzondere onderwerpen, de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen regelen en die opgenomen zijnof zullen worden in de besluiten van de Gemeenschap of in de nationalewetgevingen die ter uitvoering van deze besluiten geharmoniseerd zijn.
Artikel 68
1. Deze verordening komt, in de betrekkingen tussen de lidstaten, in
de plaats van het Verdrag van Brussel, uitgezonderd ten aanzien van de
grondgebieden van de lidstaten die onder de territoriale werkingssfeervan dat verdrag vallen en die krachtens artikel 299 van het Verdrag totoprichting van de Europese Gemeenschap van deze verordeninguitgesloten zijn.
2. Voorzover deze verordening in de betrekkingen tussen de lidstaten
in de plaats komt van het Verdrag van Brussel, geldt elke verwijzingnaar dat verdrag als een verwijzing naar deze verordening.
Artikel 69
Onverminderd artikel 66, lid 2, en artikel 70 vervangt deze verordening
tussen de lidstaten de volgende, tussen twee of meer van deze lidstatengesloten verdragen en overeenkomsten:
— de Overeenkomst tussen België en Frankrijk betreffende de rechter-
lijke bevoegdheid, het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijkebeslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en van authentieke
akten, gesloten te Parijs op 8 juli 1899,
— het Verdrag tussen Nederland en België betreffende de territoriale
rechterlijke bevoegdheid, betreffende het faillissement en betref-fende het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en van authentieke
akten, gesloten te Brussel op 28 maart 1925,
— het Verdrag tussen Frankrijk en Italië betreffende de tenuitvoerleg-
ging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome
op 3 juni 1930,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk betreffende
de wederzijdse tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken, met Protocol, ondertekend te Parijs op 18 januari1934,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en België betreffende de
wederzijdse tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken, met Protocol, ondertekend te Brussel op 2 mei 1934,
— het Verdrag tussen Duitsland en Italië betreffende de erkenning en de
tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken,gesloten te Rome op 9 maart 1936,
— de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de
wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en
authentieke akten betreffende onderhoudsverplichtingen, geslotente Wenen op 25 oktober 1957,
— de Overeenkomst tussen Duitsland en België betreffende de erken-
ning en de wederzijdse tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten inburgerlijke zaken of handelszaken, gesloten te Bonn op 30 juni 1958,
— het Verdrag tussen Nederland en Italië betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, gesloten te Rome op 17 april 1959,
— het Verdrag tussen Duitsland en Oostenrijk betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen en2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 21
▼C1
▼B
▼B
authentieke akten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen
op 6 juni 1959,
— de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de
wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, scheids-rechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijke en
handelszaken, gesloten te Wenen op 16 juni 1959,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Bondsrepubliek
Duitsland bettreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerleg-
ging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend teBonn op 14 juli 1960,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en Oostenrijk betref-
fende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissenin burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen op 14 juli 1961,en het Protocol tot wijziging van dit Verdrag, gesloten te Londen op6 maart 1970,
— het Verdrag tussen Griekenland en Duitsland betreffende de
wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schik-
kingen en authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
ondertekend te Athene op 4 november 1961,
— de Overeenkomst tussen België en Italië betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere uitvoerbare
titels in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 6 april1962,
— het Verdrag tussen Nederland en Duitsland betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingenen andere executoriale titels in burgerlijke en handelszaken, geslotente 's-Gravenhage op 30 augustus 1962,
— de Overeenkomst tussen Nederland en Oostenrijk over de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentiekeakten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Den Haag op 6februari 1963,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Italiaanse
Republiek betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerleg-
ging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te
Rome op 7 februari 1964, met Protocol van wijziging, ondertekendte Rome op 14 juli 1970,
— de Overeenkomst tussen Frankrijk en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke aktenin burgerlijke en strafzaken, gesloten te Wenen op 15 juli 1966,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en
Noord-Ierland en het Koninkrijk der Nederlanden betreffende dewederkerige erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in
burgerlijke zaken, ondertekend te 's-Gravenhage op 17 november
1967,
— het Verdrag tussen Spanje en Frankrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en scheidsrechterlijke uitspraken inburgerlijke en handelszaken, ondertekend te Parijs op 28 mei 1969,
— de Overeenkomst tussen Luxemburg en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke aktenin burgerlijke en handelszaken, gesloten te Luxemburg op 29 juli1971,
— de Overeenkomst tussen Italië en Oostenrijk betreffende de erken-
ning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken, van gerechtelijke schikkingen en notariële akten,gesloten te Rome op 16 november 1971,
— het Verdrag tussen Spanje en Italië betreffende de rechtsbijstand en
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en
handelszaken ondertekend te Madrid op 22 mei 1973,
— het Verdrag tussen Finland, IJsland, Noorwegen, Zweden en
Denemarken betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging van2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 22
▼C1
▼B
▼C1
▼B
▼C1
▼B
▼B
beslissingen betreffende vorderingen in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Kopenhagen op 11 oktober 1977,
— de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Zweden betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijkezaken, gesloten te Stockholm op 16 september 1982,
— het Verdrag tussen Spanje en Duitsland betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, rechterlijke schikkingen en execu-
toriale authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,
ondertekend te Bonn op 14 november 1983,
— de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Spanje betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen enuitvoerbare authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,gesloten te Wenen, op 17 februari 1984,
— de Overeenkomst tussen Finland en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijkezaken, gesloten te Wenen op 17 november 1986,
en
— het Verdrag tussen België, Nederland en Luxemburg betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, betreffende het faillissement en betref-fende het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijkebeslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en van authentiekeakten, gesloten te Brussel op 24 november 1961, voorzover het van
kracht is.
Artikel 70
1. De in artikel 69 vermelde verdragen en overeenkomsten blijven
van kracht voor onderwerpen waarop deze verordening niet van
toepassing is.
2. Zij blijven voorts van kracht met betrekking tot vóór de
inwerkingtreding van deze verordening gegeven beslissingen enverleden akten.
Artikel 71
1. Deze verordening laat onverlet de verdragen waarbij de lidstaten
partij zijn en die, voor bijzondere onderwerpen, de rechterlijkebevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingenregelen.
2. Teneinde de eenvormige uitlegging van lid 1 te waarborgen wordt
dat lid als volgt toegepast:
a) deze verordening belet niet dat een gerecht van een lidstaat die partij
is bij een verdrag of overeenkomst over een bijzonder onderwerp,overeenkomstig dat verdrag of die overeenkomst kennisneemt vaneen zaak, ook indien de verweerder zijn woonplaats heeft op hetgrondgebied van een lidstaat die geen partij is bij dat verdrag of die
overeenkomst. Het gerecht past in ieder geval artikel 26 van deze
verordening toe;
b) beslissingen die een gerecht van een lidstaat heeft gegeven uit hoofde
van rechterlijke bevoegdheid die ontleend wordt aan een verdrag ofovereenkomst over een bijzonder onderwerp, worden in de andere
lidstaten overeenkomstig de onderhavige verordening erkend en ten
uitvoer gelegd.
Indien een verdrag of overeenkomst over een bijzonder onderwerp,
waarbij zowel de lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat
partij is, voorwaarden vaststelt voor de erkenning of de tenuitvoer-
legging van beslissingen vinden die voorwaarden toepassing. In elkgeval kunnen de bepalingen van deze verordening betreffende deprocedures voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslis-singen worden toegepast.
Artikel 72
Deze verordening laat onverlet de overeenkomsten waarbij de lidstaten
zich krachtens artikel 59 van het Verdrag van Brussel vóór deinwerkingtreding van deze verordening hebben verbonden om een2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 23
▼B
beslissing, met name die welke in een andere staat die partij is bij dat
verdrag, gegeven zijn tegen een verweerder die zijn woonplaats of zijngewone verblijfplaats heeft in een derde land, niet te erkennen indien in
een door artikel 4 van genoemd verdrag bedoeld geval de beslissing
slechts gegrond kon worden op een bevoegdheid als bedoeld in artikel 3,tweede alinea, van dat verdrag.
HOOFDSTUK VIII
SLOTBEPALINGEN
Artikel 73
Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze verordening dient de
Commissie bij het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en
Sociaal Comité een verslag in over de toepassing van deze verordening.Dit verslag gaat eventueel vergezeld van voorstellen tot wijziging van deverordening.
Artikel 74
1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de teksten die
wijzigingen aanbrengen in de lijsten in de bijlagen I tot en met IV. DeCommissie wijzigt dienovereenkomstig de desbetreffende bijlagen.
2. De bijwerking of de technische aanpassing van de formulieren
waarvan de modellen in de bijlagen V en VI staan, worden aangenomen
overeenkomstig de in artikel 75, lid 2, bedoelde procedure.
Artikel 75
1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van
Besluit 1999/468/EG van toepassing.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 76
Deze verordening treedt in werking op 1 maart 2002.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks
toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 24
▼B
BIJLAGE I
Nationale bevoegdheidsregels bedoeld in artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 2
De in artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 2, bedoelde nationale bevoegdheidsregels
zijn:
— in België:artikel 15 van het Burgerlijk Wetboek ( „Code civil” ) en artikel 638
van het Gerechtelijk Wetboek ( „Code judiciaire” );
— in Duitsland:artikel 23 van de „Zivilprozessordnung” (Wetboek van
burgerlijke rechtsvordering);
— in Griekenland:artikel 40 van de „Κώδικας πολιτικής δικονοµίας ”(Wetboek
van burgerlijke rechtsvordering);
— in Frankrijk:de artikelen 14 en 15 van de „Code civil” (Burgerlijk Wetboek);
— in Ierland:de bepalingen inzake de bevoegdheid gebaseerd op een het geding
inleidend stuk dat wordt betekend of meegedeeld aan de verweerder die
tijdelijk in Ierland verblijft;
— in Italië:de artikelen 3 en 4 van Wet 218 van 31 mei 1995;— in Luxemburg:de artikelen 14 en 15 van de „Code civil” (Burgerlijk
Wetboek);
— in Nederland:artikel 126, lid 3, en artikel 127 van het Wetboek van
burgerlijke rechtsvordering;
— in Oostenrijk:artikel 99 van de „Jurisdiktionsnorm” (Wet op de rechterlijke
bevoegdheid);
— in Portugal:de artikelen 65 en 65 A van de „Código de Processo Civil”
(Wetboek van burgerlijke rechtsvordering) en artikel 11 van de „Código de
Processo de Trabalho” (Wetboek van rechtsvordering in Arbeidszaken);
— in Finland: „oikeudenkäymiskaari” /„rättegångsbalken” (Wetboek van rechts-
vordering), hoofdstuk 10, artikel 1, lid 1, tweede, derde en vierde zin;
— in Zweden:hoofdstuk 10, artikel 3, eerste alinea, eerste zin, van
„rättegångsbalken” (Wetboek van rechtsvordering);
— in het Verenigd Koninkrijk:de bepalingen inzake de bevoegdheid die berust
op:
a) de omstandigheid dat een het geding inleidend stuk wordt betekend of
meegedeeld aan de verweerder die tijdelijk in het Verenigd Koninkrijk
verblijft;
b) de aanwezigheid in het Verenigd Koninkrijk van goederen die toebehoren
aan de verweerder, of
c) het beslag door de eiser gelegd op goederen die zich in het Verenigd
Koninkrijk bevinden.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 25
▼B
BIJLAGE II
De gerechten of bevoegde autoriteiten waarbij het in artikel 39 bedoelde verzoek
kan worden ingediend, zijn:
— in België, de rechtbank van eerste aanleg, het „tribunal de première instance”
of het„erstinstanzliches Gericht” ;
— in Duitsland, de president van een kamer van het „Landgericht” ;
— in Griekenland, de „Μονοµελές Πρωτοδικείο ”;
— in Spanje, de „Juzgado de Primera Instancia” ;
— in Frankrijk, de president van het „tribunal de grande instance” ;
— in Ierland, de „High Court” ;
— in Italië, de „Corte d'appello” ;
— in Luxemburg, de president van het „tribunal d'arrondissement” ;
— in Nederland, de president van de arrondissementsrechtbank;— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Portugal, het „Tribunal de Comarca” ;
— in Finland, de „käräjäoikeus /tingsrätt” ;
— in Zweden, de „Svea hovrätt” ;
— in het Verenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State ,d e„Magistrates' Court” ;
b) in Schotland, de „Court of Session” of, in geval van een beslissing inzake
onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary of State ,d e
„Sheriff Court” ;
c) in Noord-Ierland, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State ,d e„Magistrates' Court” ;
d) in Gibraltar, de „Supreme Court of Gibraltar” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Attorney General of Gibraltar ,d e„Magistrates' Court” .2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 26
▼B
BIJLAGE III
De gerechten waarbij de in artikel 43, lid 2, bedoelde rechtsmiddelen kunnen
worden ingesteld, zijn:
— in België,
a) wat het rechtsmiddel van de verweerder betreft, de rechtbank van eerste
aanleg, het „tribunal de première instance” of het„erstinstanzliches
Gericht”
b) wat het rechtsmiddel van de verzoeker betreft, het hof van beroep of het
„cour d'appel” ;
— in Duitsland, het „Oberlandesgericht” ;
— in Griekenland, de „Εφετείο”;
— in Spanje, de „Audiencia provincial” ;
— in Frankrijk, de „cour d'appel” ;
— in Ierland, de „High Court” ;
— in Italië, de „corte d'appello” ;
— in Luxemburg, de „Cour supérieure de Justice siégeant en matière d'appel
civil” ;
— in Nederland,
a) voor de verweerder:de arrondissementsrechtbank;
b) voor de verzoeker:het „gerechtshof”;
— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Portugal, het „Tribunal da Relação” ;
— in Finland, de „hovioikeus /hovrätt” ;
— in Zweden, de „Svea hovrätt” ;
— in het Verenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State ,d e„Magistrates' Court” ;
b) in Schotland de „Court of Session” of, in geval van een beslissing inzake
onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary of State ,
voor de„Sheriff Court” ;
c) in Noord-Ierland, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State , voor de „Magistrates' Court” .
d) in Gibraltar, de „Supreme Court of Gibraltar” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Attorney General of Gibraltar ,d e„Magistrates' Court” .2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 27
▼B
BIJLAGE IV
De rechtsmiddelen die op grond van artikel 44 kunnen worden ingesteld, zijn:
— in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland:
beroep in cassatie,
— in Duitsland: „Rechtsbeschwerde” ,
— in Ierland:beroep over een rechtsvraag bij de „Supreme Court” ,
— in Oostenrijk:„Revisionsrekurs”,— in Portugal:beroep over een rechtsvraag,— in Finland:beroep bij de „korkein oikeus” /„Högsta domstolen” ,
— in Zweden:beroep bij „Högsta domstolen” ,
— in het Verenigd Koninkrijk:beroep over een rechtsvraag in slechts één hogere
instantie.2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 28
▼B
BIJLAGE V
2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 29
▼B
BIJLAGE VI
2001R0044 — NL — 01.03.2002 — 000.001 — 30