1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B ►M2 RICHTLIJN 72/245/EEG VAN DE RAAD
van 20 juni 1972
betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektromagnetische compatibiliteit) ◄
(PB L 152 van 6.7.1972, blz. 15)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 89/491/EEG van de Commissie van 17 juli 1989 L 238 43 15.8.1989
►M2Richtlijn 95/54/EG van de Commissie van 31 oktober 1995 L 266 1 8.11.1995
▼B
RICHTLIJN 72/245/EEG VAN DE RAAD
van 20 juni 1972
betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektro-
magnetische compatibiliteit)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,
Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europese Parlement,
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,
Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen
met een motor met elektrische ontsteking krachtens de nationale wetge-
vingen moeten voldoen, onder andere betrekking hebben op de
onderdrukking van de door deze voertuigen veroorzaakte radiosto-ringen;
Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat
verschillen; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten
dezelfde voorschriften aannemen, hetzij ter aanvulling, hetzij in plaatsvan hun huidige regeling, met name ten einde voor ieder type voertuigde E.E.G-goedkeuringsprocedure van de richtlijn van de Raad van 6februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingenvan de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en
aanhangwagens daarvan(
1) te kunnen invoeren;
Overwegende dat het wenselijk is, de technische voorschriften over te
nemen welke zijn aanvaard door de Economische Commissie voorEuropa van de U.N.O., als neergelegd in reglement nr. 10 (Eenvormigevoorschriften betreffende de goedkeuring van voertuigen op het stuk
van de ontstoring), welk reglement is gehecht aan het akkoord van 20
maart 1958 inzake de aanvaarding van uniforme voorwaarden voorgoedkeuring en wederzijdse erkenning van de goedkeuring van toebe-horen en onderdelen van motorvoertuigen(
2),
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Onder „voertuig” wordt in deze richtlijn verstaan elk voertuig als gede-
finieerd in Richtlijn 70/156/EEG.
Artikel 2
„De Lid-Staten mogen de EEG- of nationale typegoedkeuring van een
voertuig, onderdeel of afzonderlijke technische eenheid niet weigeren
om redenen in verband met elektromagnetische compatibiliteit,wanneer aan de voorschriften van deze richtlijn is voldaan.
Artikel 3
1. Deze richtlijn wordt met ingang van 1 januari 1996 aangemerkt
als een bijzondere richtlijn zoals bedoeld in artikel 2, lid 2, van Richt-lijn 89/336/EEG van de Raad(
3).1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 2
(1) PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1.
(2) Doc. E/ECE/324/C148/C147/C147/C147/C149/C147/C147/C147/C150Add. 9 van 17. 12. 1968.E/ECE/TRANS/505
(3) PB nr. L 139 van 23. 5. 1989, blz. 19.▼M2
▼B
▼M2
▼M2
2. Voertuigen, onderdelen of afzonderlijke technische eenheden die
overeenkomstig de onderhavige richtlijn zijn goedgekeurd, wordengeacht tevens te voldoen aan de bepalingen van de overige in bijlage
IV bij Richtlijn 92/53/EEG van de Raad(
1) genoemde richtlijnen
waarin voorschriften met betrekking tot de elektromagnetische compa-tibiliteit zijn opgenomen.
Artikel 4
De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de
bijlagen aan te passen aan de technische vooruitgang, worden vastge-steld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van de richtlijn van
de Raad van 6 februari 1970 betreffende de goedkeuring van motor-
voertuigen en aanhangwagens daarvan.
Artikel 5
1. Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn
voeren de Lid-Staten de nodige maatregelen in om aan het bepaaldein deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmid-dellijk in kennis.
2. De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke
bepalingen van hun nationale wetgeving die zij aanvaarden op het
gebied waarop deze richtlijn van toepassing is, ter kennis van de
Commissie wordt gebracht.
Artikel 6
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 3
(1) PB nr. L 225 van 10. 8. 1992, blz. 1.▼B
▼M2
LIJST VAN BIJLAGEN
BIJLAGE I Voorschriften voor voertuigen en elektrische/elektronische
subeenheden van voertuigen
BIJLAGE IIA Model van het inlichtingenformulier ten behoeve van de
EEG-typegoedkeuring van een voertuig wat betreft de elek-
tromagnetische compatibiliteit
BIJLAGE IIB Model van het inlichtingenformulier ten behoeve van de
EEG-typegoedkeuring van een elektrische/elektronische
subeenheid wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit
BIJLAGE IIIA Model van het EEG-typegoedkeuringsformulier voor voer-
tuigen
BIJLAGE IIIB Model van het EEG-typegoedkeuringsformulier voor elektri-
sche/elektronische subeenheden
BIJLAGE IV Meetmethode voor de elektromagnetische breedbandstraling
van voertuigen
BIJLAGE V Meetmethode voor de elektromagnetische smalbandstraling
van voertuigen
BIJLAGE VI Proefmethode voor de elektromagnetische immuniteit van
voertuigen
BIJLAGE VII Meetmethode voor de elektromagnetische breedbandstraling
van elektrische/elektronische subeenheden (ESE's)
BIJLAGE VIII Meetmethode voor de elektromagnetische smalbandstraling
van elektrische/elektronische subeenheden (ESE's)
BIJLAGE IX Proefmethodes voor de elektromagnetische immuniteit van
elektrische/elektronische subeenheden (ESE's)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 4
▼M2
BIJLAGE I
VOORSCHRIFTEN VOOR VOERTUIGEN EN ELEKTRISCHE/ELEK-
TRONISCHE SUBEENHEDEN VAN VOERTUIGEN
1.Toepassingsgebied
1.1. Deze richtlijn is van toepassing op de elektromagnetische compatibili-
teit van de in artikel 1 bedoelde voertuigen, d.w.z. voertuigen en
aanhangwagens, (hierna te noemen voertuig(en)), in de staat waarin
zij door de voertuigfabrikant worden aangeboden en op voor inbouw
in voertuigen bestemde onderdelen of afzonderlijke technische
eenheden.
2.Definities
2.1. In deze richtlijn wordt verstaan onder:2.1.1. „elektromagnetische compatibiliteit”, het vermogen van een voertuig,
onderdeel of afzonderlijke technische eenheid om op bevredigendewijze in zijn elektromagnetische omgeving te kunnen functioneren
zonder zelf elektromagnetische storingen te veroorzaken die ontoelaat-
baar zijn voor alles wat zich in die omgeving bevindt;
2.1.2. „elektromagnetische storing”, enig elektromagnetisch verschijnsel dat
problemen in de werking van een voertuig, onderdeel of afzonderlijke
technische eenheid kan veroorzaken; elektromagnetische ruis, onge-
wenste signalen en veranderingen in het voortplantingsmilieu zelf
worden als elektromagnetische storingen beschouwd;
2.1.3. „elektromagnetische immuniteit”, de eigenschap van een voertuig,
onderdeel of afzonderlijke technische eenheid om bij aanwezigheid
van een elektromagnetische storing te kunnen functioneren zonder dat
de kwaliteit van de werking wordt aangetast;
2.1.4. „elektromagnetische omgeving” alle elektromagnetische verschijnselen
die zich op een bepaalde plaats voordoen;
2.1.5. „referentiegrens”, de nominale waarde die bij de typegoedkeuring en
bij de controle op de overeenstemming van de produktie als referentie
voor de grenswaarde geldt;
2.1.6. „referentieantenne”, voor het frequentiebereik 20 tot 80 MHz: een
verkorte symmetrische ½ λ-dipool, die bij 80 MHz resoneert; voor
het frequentiebereik boven 80 MHz: een symmetrische ½ λ-dipool
die is afgestemd op de meetfrequentie;
2.1.7. „breedbandstraling”, elektromagnetische straling met een grotere band-
breedte dan die van de specifieke ontvang- of meetapparatuur;
2.1.8. „smalbandstraling”, elektromagnetische straling met een kleinere
bandbreedte dan die van de specifieke ontvang- of meetapparatuur;
2.1.9. „elektrisch/elektronisch systeem”, een elektrische en/of elektronische
inrichting of een combinatie van dergelijke inrichtingen, samen met
de bijbehorende elektrische verbindingen, die deel uitmaken van een
voertuig maar die niet bestemd zijn om afzonderlijk te worden
gekeurd;
2.1.10. „elektrische/elektronische subeenheid” (ESE), een elektrische en/of
elektronische inrichting of een combinatie van dergelijke inrichtingen,
bestemd om in een voertuig te worden gemonteerd, samen met de
bijbehorende elektrische aansluitingen en bedrading, waarmee een of
meer specifieke functies worden gerealiseerd; een ESE wordt op
verzoek van de fabrikant goedgekeurd als een „onderdeel” of als een
„afzonderlijke technische eenheid” (ATE) (zie Richtlijn 70/156/EEG,
zoals gewijzigd);
2.1.11. „voertuigtype wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit”, voer-
tuigen die onderling geen wezenlijk verschillen vertonen, met name
ten aanzien van de volgende punten:
2.1.11.1. de totale omvang en vorm van het motorcompartiment,
2.1.11.2. de algemene opstelling van de elektrische en/of elektronische onder-
delen en de algemene schikking van de bedrading,
2.1.11.3. het basismateriaal waarvan de carrosserie (indien van toepassing) van
het voertuig is vervaardigd (bij voorbeeld een carrosserie van staal,
aluminium of glasvezel); de aanwezigheid van panelen van verschil-1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 5
▼M2
lende materialen is niet van invloed op het voertuigtype, mits het
basismateriaal waarvan de carrosserie is vervaardigd, ongewijzigd
blijft; van dergelijke varianten dient evenwel melding te worden
gemaakt;
2.1.12. „ESE-type wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit”, ESE's
die onderling geen essentiële verschillen vertonen ten aanzien van:
2.1.12.1. de functie van de ESE,2.1.12.2. de algemene opstelling van de elektrische en/of elektronische onder-
delen, indien van toepassing.
3.Aanvraag van de EEG-typegoedkeuring
3.1. Typegoedkeuring van het voertuig
3.1.1. De aanvraag van de goedkeuring van een voertuigtype wat betreft de
elektromagnetische compatibiliteit dient overeenkomstig artikel 3, lid
4, van Richtlijn 70/156/EEG te worden ingediend door de voertuigfa-
brikant.
3.1.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in bijlage IIA.
3.1.3. De voertuigfabrikant dient een lijst op te stellen met een beschrijving
van alle geplande combinaties van relevante elektrische/elektronische
systemen of ESE's van het voertuig, carrosserieuitvoeringen(
1), carros-
seriematerialen (1), algemene schikkingen van de bedrading,
motoruitvoeringen, uitvoeringen met het stuur links/rechts en wielba-
sisvarianten. Elektrische/elektronische systemen of ESE's worden als
relevant aangemerkt, als zij significante breedhand- of smalbandstra-
ling kunnen emitteren en/of invloed kunnen hebben op de directe
besturing van het voertuig (zie punt 6.4.2.3).
3.1.4. Uit deze lijst dient in overleg tussen de fabrikant en de bevoegde
instantie een representatief voertuig te worden gekozen dat zal worden
beproefd. Dit voertuig vertegenwoordigt het voertuigtype (zie
aanhangsel 1 bij bijlage IIA). De keuze van het voertuig moet worden
gebaseerd op de door de fabrikant aangeboden elektrische/elektroni-
sche systemen. Uit deze lijst kan met het oog op de beproeving een
tweede voertuig worden gekozen, als in overleg tussen de fabrikant
en de bevoegde instantie wordt geconstateerd dat dit voertuig andere
elektrische/elektronische systemen bevat die waarschijnlijk een signifi-
cante invloed hebben op de elektromagnetische compatibiliteit van het
voertuig ten opzichte van het eerste representatieve voertuig.
3.1.5. De keuze van het voertuig (de voertuigen) volgens punt 3.1.4 dient
zich te beperken tot voertuigen met combinaties van elektrische/elek-
tronische systemen die werkelijk in produktie zullen worden genomen.
3.1.6. De fabrikant mag bij de aanvraag een verslag indienen van beproe-
vingen die zijn verricht. Dergelijke gegevens mogen door de
keuringsinstantie worden gebruikt bij de opstelling van het typegoed-
keuringsformulier.
3.1.7. Indien de met de keuringsproeven belaste technische dienst de proeven
zelf uitvoert, dient overeenkomstig punt 3.1.4 een voor het te keuren
type representatief voertuig beschikbaar te worden gesteld.
3.2. Typegoedkeuring van een ESE
3.2.1. De aanvraag van de goedkeuring van een ESE wat betreft de elektro-
magnetische compatibiliteit dient overeenkomstig artikel 3, lid 4, van
Richtlijn 70/156/EEG te worden ingediend door de voertuigfabrikant
of de fabrikant van de ESE.
3.2.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in bijlage IIB.
3.2.3. De fabrikant mag bij de aanvraag een verslag indienen van beproe-
vingen die zijn verricht. Dergelijke gegevens mogen door de
keuringsinstantie worden gebruikt bij de opstelling van het typegoed-
keuringsformulier.
3.2.4. Indien de met de keuringsproeven belaste technische dienst de proeven
zelf uitvoert, dient een voor het te keuren type representatieve ESE
beschikbaar te worden gesteld, zo nodig nadat met de fabrikant
overleg is gevoerd over bij voorbeeld eventuele variaties in de lay-
out, het aantal componenten en het aantal sensoren. Indien de techni-
sche dienst dit nodig acht, mag zij een tweede exemplaar kiezen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 6
(1) Indien van toepassing.
▼M2
3.2.5. Op elk exemplaar moeten duidelijk en onuitwisbaar de handelsnaam of
het merk van de fabrikant en de typeaanduiding zijn aangebracht.
3.2.6. Eventuele gebruiksbeperkingen moeten worden vermeld. Dergelijke
beperkingen moeten worden opgenomen in bijlage IIB en/of bijlage
IIIB.
4.Typegoedkeuring
4.1. Typegoedkeuringsmogelijkheden4.1.1. Typegoedkeuring van een voertuig
Naar eigen goeddunken kan de voertuigfabrikant kiezen tussen de
onderstaande alternatieven om een typegoedkeuring van een voertuig
te verkrijgen:
4.1.1.1. Goedkeuring van een voertuiginstallatie
Voor een voertuiginstallatie kan rechtstreeks een typegoedkeuring
worden verkregen door aan de in punt 6 opgenomen voorschriften te
voldoen. Indien voor deze mogelijkheid wordt gekozen, is afzonder-
lijke beproeving van elektrische/elektronische systemen of ESE's niet
noodzakelijk.
4.1.1.2. Goedkeuring van een voertuigtype door beproeving van afzonderlijke-
ESE's
Een voertuigfabrikant kan een goedkeuring verkrijgen voor het voer-
tuig door ten overstaan van de keuringsinstantie aan te tonen dat alle
relevante (zie punt 3.1.3) elektrische/elektronische systemen of ESE's
afzonderlijk zijn goedgekeurd overeenkomstig deze richtlijn en
volgens de eventueel hieruit voortvloeiende voorwaarden zijn geïnstal-
leerd.
4.1.1.3. Een fabrikant mag desgewenst een goedkeuring in het kader van deze
richtlijn aanvragen, indien het voertuig niet is voorzien van apparatuur
van een type dat aan immuniteits- of emissieproeven moet worden
onderworpen. Het voertuig mag dan niet zijn uitgerust met systemen
van het in punt 3.1.3 bedoelde type (immuniteit), noch met elektri-
sche-ontstekingsapparatuur. Voor een dergelijke goedkeuring is een
beproeving overbodig.
4.1.2. Typegoedkeuring van een ESE
De typegoedkeuring mag worden verleend hetzij voor een ESE die op
willekeurig voertuigtype wordt geïnstalleerd, hetzij voor een ESE die
op een specifiek voertuigtype of specifieke voertuigtypen wordt
gemonteerd overeenkomstig het verzoek van de fabrikant. ESE's die
invloed uitoefenen op de directe besturing van het voertuig, zullen
gewoonlijk in samenhang met het gehele voertuig worden gekeurd.
4.2. Verlening van de typegoedkeuring4.2.1. Voertuig4.2.1.1 Indien het representatieve voertuig aan de voorschriften van deze
richtlijn voldoet, wordt overeenkomstig artikel 4, lid 3, en, indien vantoepassing, artikel 4, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG een EEG-type-
goedkeuring verleend.
4.2.1.2. Een model van het EEG-typegoedkeuringsformulier is opgenomen in
bijlage IIIA.
4.2.2. ESE4.2.2.1. Indien de representatieve ESE aan de voorschriften van deze richtlijn
voldoet, wordt overeenkomstig artikel 4, lid 3, en, indien van toepas-
sing, artikel 4, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG een EEG-
typegoedkeuring verleend.
4.2.2.2. Een model van het EEG-typegoedkeuringsformulier is opgenomen in
bijlage IIIB.
4.2.3. Bij de opstelling van de in de punten 4.2.1.2 en 4.2.2.2 bedoelde
formulieren mag de bevoegde instantie van de Lid-Staat die de goed-
keuring verleent, gebruik maken van een verslag dat door een erkend
laboratorium of overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn is
opgesteld.
4.3. Wijziging van de goedkeuring1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 7
▼M2
4.3.1. Op wijzigingen van een goedkeuring, die uit hoofde van deze richtlijn
is verleend, zijn de bepalingen van artikel 5 van Richtlijn 70/156/EEG
van toepassing.
4.3.2. Wijziging van de goedkeuring voor een voertuigtype bij toevoeging of
vervanging van ESE's
4.3.2.1. Wanneer een voertuigfabrikant een typegoedkeuring heeft verkregen
voor een voertuiginstallatie en ter aanvulling of vervanging een elek-
trisch/elektronisch systeem of een ESE wil monteren waarvoor in het
kader van deze richtlijn goedkeuring is verleend, mag de typegoedkeu-
ring voor het voertuig zonder nadere beproeving worden gewijzigd,
mits aan de relevante montagevoorschriften is voldaan. Het betrokken
elektrische/elektronische systeem of de betrokken ESE wordt met het
oog op de overeenstemming van de produktie als deel van het voertuig
beschouwd.
4.3.2.2. Indien voor de aanvullende of vervangende componenten geen goed-
keuring in het kader van deze richtlijn is verleend en een beproeving
noodzakelijk wordt geacht, wordt het gehele voertuig geacht aan de
voorschriften te voldoen indien wordt aangetoond dat de nieuwe of
gereviseerde componenten aan de relevante voorschriften van punt 6
voldoen of indien het blijkens een vergelijkende proef onwaarschijn-
lijk is dat de nieuwe componenten invloed hebben op de
overeenstemming van het voertuigtype met de voorschriften.
4.3.2.3. Toevoeging, vervanging of verwijdering door de voertuigfabrikant van
standaardapparatuur voor huishoudelijk of zakelijk gebruik, met
uitzondering van mobiele communicatieapparatuur(1) die voldoet aan
Richtlijn 89/336/EEG, gemonteerd overeenkomstig de aanbevelingen
van de fabrikanten van het voertuig en van de apparatuur, maakt de
voor het voertuig verleende goedkeuring niet ongeldig. Dit vormt
evenwel geen beletsel voor de installatie door de voertuigfabrikant
van communicatieapparatuur overeenkomstig geschikte richtsnoeren
die door de voertuigfabrikant en/of de fabrikant van de communicatie-
apparatuur zijn ontwikkeld. De voertuigfabrikant dient (op verzoek
van de keuringsinstantie) aan te tonen dat de prestaties van het voer-
tuig niet nadelig worden beïnvloed door dergelijke zenders. Bij een
dergelijk bewijs kan het gaan om een verklaring dat het vermogen en
de installatie zodanig zijn dat de bij deze richtlijn vastgestelde immu-
niteitsgrenzen voldoende bescherming bieden bij gebruik van de
zender alleen, d.w.z. niet bij uitzending in combinatie met de in punt
6 beschreven proeven. Deze richtlijn staat niet toe dat een communica-
tiezender wordt gebruikt wanneer nog andere voorschriften gelden
voor dergelijke apparatuur of het gebruik ervan. Een voertuigfabrikant
mag de installatie van standaardapparatuur voor huishoudelijk of zake-
lijk gebruik die voldoet aan Richtlijn 89/336/EEG, weigeren.
5.Merktekens
5.1. Elke ESE die overeenstemt met een in het kader van deze richtlijn
goedgekeurd type, moet zijn voorzien van een EEG-typegoedkeurings-
merk.
5.2. Dit merkteken dient te bestaan uit een vierkant waarin de letter „e” is
aangebracht, gevolgd door het kengetal of de kenletters van de Lid-
Staat die die typegoedkeuring heeft verleend:
1 voor Duitsland
2 voor Frankrijk3 voor Italië
4 voor Nederland
6 voor België9 voor Spanje
11 voor het Verenigd Koninkrijk
13 voor Luxemburg18 voor Denemarken
21 voor Portugal
23 voor Griekenland1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 8
(1) Bij voorbeeld autotelefoon, 27 Mc-apparatuur.
▼M2
IRL voor Ierland.
Dicht bij de rechthoek dient het 4-cijferige volgnummer (indien nodig
met nullen aan het begin, hierna te noemen het „basisgoedkeurings-
nummer”, te worden aangebracht, dat overeenkomt met het vierde
deel van het typegoedkeuringsnummer dat is vermeld op het voor de
inrichting in kwestie afgegeven EEG-typegoedkeuringscertificaat (zie
bijlage IIIB), voorafgegaan door twee cijfers ter aanduiding van het
volgnummer dat is toegekend aan de meest recente wijziging van
Richtlijn 72/245/EEG op de datum waarop de EEG-typegoedkeuring
voor onderdelen werd verleend. Het volgnummer van de onderhavige
richtlijn is 02.
5.3. Het EEG-typegoedkeuringsmerk moet duidelijk en onuitwisbaar
worden aangebracht op het hoofdgedeelte van de ESE (b.v. de elektro-
nische regelaar).
5.4. Een model van het EEG-typegoedkeuringsmerk is opgenomen in
bijlage VII.
5.5. Een merkteken is niet vereist voor elektrische/elektronische systemen
die zijn gemonteerd in voertuigtypen welke overeenkomstig deze
richtlijn zijn goedgekeurd.
5.6. Merktekens die overeenkomstig punt 5.3 op ESE's zijn aangebracht,
hoeven niet zichtbaar te zijn nadat zij in het voertuig zijn gemonteerd.
6.Specificaties
6.1. Algemene specificaties
6.1.1. Een voertuig (en zijn elektrische/elektronische systemen of ESE's)
moet zodanig zijn ontworpen, geconstrueerd en geïnstalleerd dat onder
normale gebruiksomstandigheden aan de eisen van deze richtlijn is
voldaan.
6.2. Eisen inzake de breedbandstraling van voertuigen met elektrische
ontsteking.
6.2.1. Meetmethode
De door een voor het type representatieve voertuig veroorzaakte elek-
tromagnetische straling moet worden gemeten volgens de methode van
bijlage IV voor een van beide opgegeven waarden van de afstand tot
de antenne. De keuze van de afstand wordt door de fabrikant van het
voertuig gemaakt.
6.2.2. Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig
6.2.2.1. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage IV
bedraagt de stralingsreferentiegrens bij een afstand van 10,0 ± 0,2 m
tussen het voertuig en de antenne 34 dBµV/m (50 µV/m) in de
frequentieband 30-75 MHz en 34-45 dBµV/m (50-180 µV/M) in de
frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequen-
ties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in
aanhangsel 1. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralings-
referentiegrens een constante waarde van 45 dBµV/m (180 µV/m).
6.2.2.2. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage IV
bedraagt de stralingsreferentiegrens bij een afstand van 3,0 ± 0,05 m
tussen het voertuig en de antenne 44 dBµV/m (160 µV/m) in de
frequentieband 30-75 MHz en 44-55 dBµV/m (160-562 µV/m) in de
frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequen-
ties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in
aanhangsel 2. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralings-
referentiegrens een constante waarde van 55 dBµV/m (562 µV/m).
6.2.3.3. De waarden die zijn gemeten voor het voor het voertuigtype represen-
tatieve voertuig dienen in dBµV/m (µV/m) ten minste 2,0 dB (20 %)
onder de referentiegrens te liggen.
6.3. Eisen inzake de smalbandstraling van voertuigen6.3.1. Meetmethode
De door het te beproeven voertuigtype veroorzaakte elektromagneti-
sche straling moet worden gemeten volgens de methode van bijlage
V voor een van beide opgegeven waarden van de afstand tot het voer-
tuig. De keuze van de afstand wordt door de fabrikant van het voertuig
gemaakt.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 9
▼M2
6.3.2. Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig
6.3.2.1. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage V
bedraagt de stralingsreferentiegrens bij een afstand van 10,0 ± 0,2 m
tussen het voertuig en de antenne 24 dBµV/m (16 µV/m) in de
frequentieband 30-75 MHz en 24-35 dBµV/m (16-56 µV/m) in de
frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequen-
ties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals is aangegeven in
aanhangsel 3. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralings-
referentiegrens een constante waarde van 35 dBµV/m(56 µV/m).
6.3.2.2. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage V
bedraagt de stralingsreferentiegrens bij een afstand van 3,0 ± 0,05 m
tussen het voertuig en de antenne 34 dBµV/m (50 µV/m) in de
frequentieband 30-75 MHz en 34-45 dBµV/m (50-180 µV/m) in de
frequentieband 75-400 MHz. Deze grenswaarde neemt voor frequen-
ties boven 75 MHz logaritmisch (lineair) toe, zoals aangegeven in
aanhangsel 4. In de frequentieband 400-1 000 MHz heeft de stralings-referentiegrens een constante waarde van 45 dBµV/m (180 µV/m).
6.3.2.3. De voor het te beproeven voertuigtype gemeten waarden dienen in
dBµV/m (µV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens
te liggen.
6.3.2.4. Als bij de in bijlage V, punt 1.3, beschreven voorbereiding de signaal-
sterkte gemeten op de radioantenne van het voertuig minder is dan
20 dBµV/m (10 µV/m) in de frequentieband 88-108 MHz, wordt het
voertuig geacht aan de grenswaarden voor de smalbandstraling te
voldoen en zijn verdere proeven overbodig, ongeacht de in de punten
6.3.2.1, 6.3.2.2 en 6.2.2.3 gedefinieerde referentiegrenzen.
6.4. Eisen inzake de elektromagnetische immuniteit van het voertuig6.4.1. Testmethode
De elektromagnetische immuniteit van het voertuigtype moet worden
beproefd volgens de methode van bijlage VI.
6.4.2. Referentiegrenzen voor de immuniteit van het voertuig6.4.2.1. Bij de meting volgens de methode van bijlage VI bedraagt de referen-
tiegrens voor de effectieve waarde van de veldsterkte 24 V/m over ten
minste 90 % van de frequentieband 20-1000 MHz en 20 V/m over de
volledige frequentieband 20-1000 MHz.
6.4.2.2. Het voor het type representatieve voertuig wordt geacht aan de immu-
niteitseis te voldoen, indien de snelheid van de aangedreven wielen
van het voertuig geen abnormale veranderingen ondergaat, er geen
afbreuk aan de voertuigprestaties wordt gedaan die andere weggebrui-
kers in verwarring kan brengen en de directe besturing van het
voertuig niet op een voor de bestuurder of enige andere weggebruiker
merkbare wijze ongunstig wordt beïnvloed, wanneer dit voertuig zich
onder de in bijlage VI gedefinieerde omstandigheden in een veld
bevindt met een veldsterkte die, uitgedrukt in V/m, 25 % boven de
referentiegrens ligt.
6.4.2.3. De directe besturing van het voertuig wordt door de bestuurder uitge-
oefend door middel van bijvoorbeeld stuur, remmen en gaspedaal of -
hendel.
6.5. Eisen inzake de breedbandstraling van ESE's
6.5.1. Meetmethode
De door de te beproeven ESE veroorzaakte elektromagnetische stra-
ling moet worden gemeten volgens de methode van bijlage VII.
6.5.2. Breedbandreferentiegrenzen voor ESE's6.5.2.1. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage VII
bedraagt de stralingsreferentiegrens 64-54 dBµV/m (1 600-500 µV/m)
in de frequentieband 30-75 MHz, waarbij deze grenswaarde logarit-
misch (lineair) afneemt met de frequentie, en 54-65 dBµV/m (500-
1 800 µV/m) in de frequentieband 75-400 MHz, waarbij deze grens-
waarde logaritmisch (lineair) toeneemt met de frequentie, zoals is
aangegeven in aanhangsel 5. In de frequentieband 400-1000 MHz
heeft de stralingsreferentiegrens een constante waarde van 65 dBµV/
m (1 800 µV/m).
6.5.2.2. De gemeten waarden voor de ter keuring aangeboden ESE dienen in
dBµV/m (µV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referentiegrens
te liggen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 10
▼M2
6.6. Eisen inzake de smalbandstraling van ESE's
6.6.1. Meetmethode
De door de te beproeven ESE veroorzaakte elektromagnetische stra-
ling moet worden gemeten volgens de methode van bijlage VIII.
6.6.2. Smalbandreferentiegrenzen voor ESE's
6.6.2.1. Bij de meting van de straling volgens de methode van bijlage VIII
bedraagt de stralingsreferentiegrens 54-44 dBµV/m (500-160 µV/m)
in de frequentieband 30-75 MHz, waarbij deze grenswaarde logarit-
misch (lineair) afneemt met de frequentie, en 44-55 dBµV/m (160-
560 µV/m) in de frequentieband 75-400 MHz, waarbij deze grens-
waarde logaritmisch (lineair) toeneemt met de frequentie, zoals is
aangegeven in aanhangsel 6. In de frequentieband 400-1000 MHz
heeft de stralingsreferentiegrens echter een constante waarde van
55 dBµV/m (560 µV/m).
6.6.2.2. De gemeten waarden voor de voor het type representatieve ESE
dienen in dBµV/m (µV/m) ten minste 2,0 dB (20 %) onder de referen-
tiegrens te liggen.
6.7. Eisen inzake de elektromagnetische immuniteit van ESE's6.7.1. Testmethode
De elektromagnetische immuniteit van de ter keuring aangeboden ESE
moet worden beproefd volgens een van de methoden van bijlage IX.
6.7.2. Referentiegrenzen voor de immuniteit van ESE's6.7.2.1. Bij de meting volgens de methoden van bijlage IX bedraagt de refe-
rentiegrens voor de immuniteit 48 V/m bij de 150 mm-
striplijnmethode, 12 V/m bij de 800 mm-striplijnmethode, 60 V/m bij
de TEM-celmethode, 48 mA bij de massastroominjectiemethode (BCI)
en 24 V/m bij de vrijeveldmethode.
6.7.2.2. De werking van een voertuig dat is uitgerust met een voor het type
representatieve ESE, mag niet zodanig worden gestoord dat afbreuk
wordt gedaan aan de voertuigprestaties, waardoor andere weggebrui-
kers in verwarring kunnen worden gebracht, of aan de directe
besturing van het voertuig op een voor de bestuurder of enige andere
weggebruiker merkbare wijze, wanneer dit voertuig zich onder invloedvan een veld of stroom bevindt met een waarde die, uitgedrukt in de
corresponderende lineaire eenheden, 25 % boven de referentiegrens
ligt.
7.Overeenstemming van de produktie
7.1. De metingen waarmee wordt nagegaan of de overeenstemming van de
produktie is gegarandeerd, worden verricht overeenkomstig de bepa-
lingen van artikel 10 van Richtlijn 70/156/EEG.
7.2. De overeenstemming van de produktie wat betreft de elektromagneti-
sche compatibiliteit van het voertuig of de afzonderlijke technische
eenheid moet worden gecontroleerd aan de hand van de gegevens die
naar gelang van het geval in het (de) in bijlage IIIA en/of bijlage IIIB
beschreven typegoedkeuringsformulier(en) zijn opgenomen.
7.3. Indien de keuringsinstantie niet tevreden is over de controlemethode
van de fabrikant, zijn de punten 2.4.2 en 2.4.3 van bijlage X van
Richtlijn 70/156/EEG en onderstaande punten 7.3.1 en 7.3.2 van
toepassing.
7.3.1. Bij de controle op de overeenstemming van de produktie van een in
serie vervaardigd voertuig, onderdeel of ATE wordt aangenomen dat
de produktie aan de eisen inzake breedband- en smalbandstraling van
deze richtlijn voldoet, indien de meetwaarden de in de punten 6.2.2.1,
6.2.2.2, 6.3.2.1 en 6.3.2.2 (naar gelang van het geval) bepaalde refe-
rentiegrenzen met nier meer dan 2 dB overschrijden.
7.3.2. Bij de controle op de overeenstemming van de produktie van een in
serie vervaardigd voertuig, onderdeel of ATE wordt aangenomen dat
de produktie aan de eisen inzake de elektromagnetische immuniteit
van dit hoofdstuk voldoet, indien dit voertuig, onderdeel of ATE
geen gebreken vertoont die de directe besturing van het voertuig op
een voor de bestuurder of enige andere weggebruiker merkbare wijze
ongunstig beïnvloeden, wanneer dit voertuig, onderdeel of ATE zich
onder de in bijlage VI, punt 4, gedefinieerde omstandigheden in een
veld bevindt met een veldsterkte die, uitgedrukt in V/m, maximaal1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 11
▼M2
80 % van de in punt 6.4.2.1 van deze bijlage bepaalde referentiegrens
bedraagt.
8.Uitzonderingen
8.1. Voertuigen en elektrische/elektronische systemen of ESE's die geen
elektronische oscillator met een trillingsfrequentie van meer dan
9 kHz bevatten, worden geacht aan de voorschriften van punt 6.3.2
of punt 6.6.2 en aan de bijlagen V en VIII te voldoen.
8.2. Voertuigen die geen elektrische/elektronische systemen of ESE's
bevatten die relevant zijn voor de directe besturing van het voertuig,
hoeven niet op elektromagnetische immuniteit te worden getest en
worden geacht aan punt 6.4 en aan bijlage VI te voldoen.
8.3. ESE's waarvan de functies niet relevant zijn voor de directe besturing
van het voertuig hoeven niet op elektromagnetische immuniteit te
worden getest en worden geacht aan punt 6.7 en aan bijlage IX te
voldoen.
8.4. Elektrostatische ontlading
Bij voertuigen met banden mag de carrosserie/het chassis als een elek-
trisch geïsoleerde constructie worden beschouwd. Significante
elektrostatische krachten tussen het voertuig en zijn omgeving treden
alleen op wanneer de inzittenden plaatsnemen in het voertuig of het
voertuig verlaten. Aangezien het voertuig dan niet in beweging is,
wordt bij de typekeuring een proef met betrekking tot de elektrostati-
sche ontlading niet noodzakelijk geacht.
8.5. Transiënte geleidingsverschijnselen
Aangezien tijdens het rijden onder normale omstandigheden geen elek-
trische verbindingen tussen het voertuig en de omgeving bestaan,
treden tussen het voertuig en zijn omgeving geen transiënte geleidings-
verschijnselen op. Het is de taak van de fabrikant om ervoor te zorgen
dat de apparatuur bestand is tegen transiënte geleidingsverschijnselen
binnen het voertuig, bij voorbeeld veroorzaakt door veranderingen
van de belasting en interacties tussen systemen. Bij de typegoedkeu-
ring wordt een proef met betrekking tot de transiënte
geleidingsverschijnselen niet noodzakelijk geacht.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 12
▼M2
Aanhangsel 1
Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig
(Afstand tussen voertuig en antenne: 10 m)
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.2.2.1)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 13
▼M2
Aanhangsel 2
Breedbandreferentiegrenzen voor het voertuig
(Afstand tussen voertuig en antenne: 3 m)
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.2.2.2)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 14
▼M2
Aanhangsel 3
Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig
(Afstand tussen voertuig en antenne: 10 m)
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.3.2.1)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 15
▼M2
Aanhangsel 4
Smalbandreferentiegrenzen voor het voertuig
(Afstand tussen voertuig en antenne: 3 m)
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.3.2.2)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 16
▼M2
Aanhangsel 5
Elektrische/elektronische subeenheid
Breedbandreferentiegrenzen
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.5.2.1)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 17
▼M2
Aanhangsel 6
Elektrische/elektrische subeenheid
Smalbandreferentiegrenzen
Frequentie in megahertz, logaritmisch
(Zie punt 6.6.2.1)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 18
▼M2
Aanhangsel 7
Model van het EEG-typegoedkeuringsmerk
Bij een ESE met bovenstaand EEG-goedkeuringsmerk gaat het om een inrichting waarvoor in Duits-
land (e1) goedkeuring is verleend onder het basisgoedkeuringsnummer 0148. De eerste twee cijfers
(02) geven aan dat de inrichting in overeenstemming is met de bepalingen van Richtlijn 72/245/
EEG, zoals gewijzigd bij de onderhavige richtlijn.
De gebruikte nummers diener uitsluitend ter illustratie.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 19
▼M2
BIJLAGE IIA
Inlichtingenformulier (*)nr. …, zoals bedoeld in bijlage I van Richtlijn 70/
156/EEG (*), ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een voertuig
wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit (Richtlijn 72/245/EEG),
laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/…/EG
0. Algemene gegevens
0.1. Merk (firmanaam):
0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):
0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig is
aangegeven(b):
0.3.1. Plaats van dat merkteken:
0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort(c):
0.5. Naam en adres van de fabrikant:
0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):
1. Algemene bouwwijze van het voertuig
1.1. Foto's en/of tekeningen van een representatief voertuig:1.6. Plaats en opstelling van de motor:
3. Motor
(q)
3.1. Fabrikant:
3.1.1. Motorcode van de fabrikant (zoals op de motor vermeld of ander
identificatiemiddel):
3.2.1.1. Werkingsbeginsel: elektrische onsteking/compressieonsteking, vier-
takt/tweetakt(1)
3.2.1.2. Aantal en opstelling van de cilinders:
3.2.1.8. Netto-maximumvermogen(t): …kW bij … min−1
3.2.4. Brandstoftoevoer3.2.4.1. Via carburateur(s): ja/neen (
1)
3.2.4.1.3. Aantal:
3.2.4.2. Door brandstofinspuiting (alleen compressieontsteking): ja/neen (1)
3.2.4.2.1. Beschrijving van het systeem:
3.2.4.3. Door brandstofinspuiting (alleen elektrische ontsteking): ja/neen (1)
3.2.4.3.4. Beschrijving van het systeem
3.2.5. Elektrische installatie
3.2.5.1. Nominale spanning: … V, positieve/negatieve (1) massaverbinding
3.2.5.2. Generator1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 20
(*) De punten en voetnoten in dit inlichtingenformulier komen overeen met die in bijlage
I van Richtlijn 70/156/EEG, zoals gewijzigd bij Richtlijn 92/53/EG (PB nr. L 225 van10. 8. 1992, blz. 1). Punten die niet relevant zijn voor deze richtlijn, zijn weggelaten.
(
1) Doorhalen wat niet van toepassing is.
▼M2
3.2.5.2.1. Soort:
3.2.5.2.2. Nominaal vermogen: … VA3.2.6. Ontsteking3.2.6.2. Type(n):
3.2.6.3. Werkingsbeginsel:
3.3. Elektrische aandrijfmotor3.3.1. Type (veldwikkeling, bekrachtiging)3.3.1.1. Maximumuurvermogen: … kW
4. Krachtoverbrenging
(v)
4.2. Transmissiesysteem (mechanisch, hydraulisch, elektrisch, enz.):
4.2.1. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen:
6. Ophanging
6.2.2. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen:
7. Stuurinrichting
7.2.2.1. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen:
7.2.6. Eventueel bereik en methode van verstelling van het stuurorgaan:
8. Reminrichting
8.5. Bij voertuigen met een antiblokkeersysteem, beschrijving van de
werking van het systeem (met inbegrip van eventuele elektronische
onderdelen), elektrisch blokschema, schema van het hydraulisch of
pneumatisch circuit:
9. Carrosserie
9.1. Aard van de carrosserie:9.5. Voorruit en andere ruiten9.5.2.3. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen van het ruitopeningsmechanisme:
9.6. Ruitewisser(s)9.6.1. Gedetailleerde technische beschrijving (met foto's of tekeningen):9.8. Ontdooiing en ontwaseming9.8.1. Gedetailleerde technische beschrijving (met foto's of tekeningen):9.9. Achteruitkijkspiegels (gegevens voor elke spiegel verstrekken)9.9.6. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen van het verstelsysteem:
9.10.3. Zitplaatsen9.10.3.4. Kenmerken: beschrijving en tekening van:9.10.3.4.2. het verstelsysteem:9.10.3.4.3. het verplaatsings- en vergrendelingssysteem:9.12. Veiligheidsgordels of andere bevestigingssystemen9.12.3. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen:
9.18. Ontstoring9.18.1. Beschrijving en tekeningen (of foto's) van de vormen en samenstel-
lende materialen van het gedeelte van de carrosserie bestaande uit de
motorruimte en het aangrenzende gedeelte van het interieur:
9.18.2. Tekeningen of foto's van de plaats van de metalen onderdelen die
zich in de motorruimte bevinden (verwarmingsapparaten, reserve-
wiel, luchtfilter, stuurinrichting, enz.):1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 21
▼M2
9.18.3. Tabel en tekening van de ontstoringsinrichting:
9.18.4. Opgave van de nominale waarde van de gelijkstroomweerstanden en,
voor weerstandskabels voor de ontsteking, van de nominale weer-
stand per meter:
10. Verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen
10.5. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen met uitzondering van de lampen:
12. Diversen
12.2. Inrichtingen ter beveiliging tegen ongeoorloofd gebruik van het
voertuig
12.2.3. Korte beschrijving van de eventuele elektrische/elektronische onder-
delen:1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 22
▼M2
Aanhangsel 1
Beschrijving van het voor het type representatieve voertuig:
Aard van de carrosserie:Kant van het stuur: rechts/links
Wielbasis:
Opties:1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 23
▼M2
Aanhangsel 2
Door de fabrikant of erkende laboratoria ingediende testrapporten die relevant
zijn voor de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 24
▼M2
BIJLAGE IIB
Inlichtingenformulier nr. …, zoals bedoeld in bijlage I van Richtlijn 70/156/
EEG, ten behoeve van de EEG-typegoedkeuring van een elektrische/elektro-
nische subeenheid wat betreft de elektromagnetische compatibiliteit
(Richtlijn 72/245/EEG), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/…/EG
0.Algemene gegevens
0.1. Merk (firmanaam):
0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):0.5. Naam en adres van de fabrikant:
0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wijze van
aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:
0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):
1.Deze ESE wordt gekeurd als onderdeel/ATE (*).
2.Beperkingen ten aanzien van het gebruik en montagevoorschriften:1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 25
(*) Doorhalen wat niet van toepassing is.
▼M2
Aanhangsel 1
Beschrijing van de voor het type representatieve ESE:1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 26
▼M2
Aanhangsel 2
Door de fabrikant of erkende laboratoria ingediende testrapporten die relevant
zijn voor de opstelling van het typegoedkeuringsformulier.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 27
▼M2
BIJLAGE IIIA
MODEL
(maximumformaat A4 (210 × 297 mm)
EEG-TYPEGOEDKEURINGSFORMULIER
Mededeling betreffende:
— goedkeuring(1)
— uitbreiding van de goedkeuring (1)
— weigering van de goedkeuring (1)
— intrekking van de goedkeuring (1)
van een type voertuig/onderdeel/afzonderlijke technische eenheid (1) met betrek-
king tot Richtlijn …/…/EG laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn …/…/EG.
Goedkeuringsnummer:Reden voor uitbreiding:
DEEL I
0.1. Merk (firmanaam):
0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig/onderdeel/
afzonderlijke technische eenheid is aangegeven (
1)(2):
0.3.1. Plaats van dat merkteken:
0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort (2):
0.5. Naam en adres van de fabrikant:0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wijze van
aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:
0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):
DEEL II
1. Aanvullende inlichtingen (indien van toepassing): zie aanhangsel
2. Met de keuringsproeven belaste technische dienst:
3. Datum van het keuringsrapport:4. Nummer van het keuringsrapport:
5. Eventuele opmerkingen: zie aanhangsel
6. Plaats:7. Datum:
8. Handtekening:
9. Dit document gaat vergezeld van een inhoudsopgave van het bij de
keuringsinstantie ingediende goedkeuringsdossier, dat op verzoek
verkrijgbaar is.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 28
(1) Doorhalen wat niet van toepassing is.
(2) Indien het middel tot identificatie van het type tekens bevat die niet relevant zijn voor
de identificatie van het type voertuig, onderdeel of afzonderlijke technische eenheidwaarop dit inlichtingen- of goedkeuringsformulier betrekking heeft, worden deze tekens
in het desbetreffende document vervangen door een vraagteken (b.v. ABC??123??).
▼M2
Aanhangsel bij EEG-goedkeuringsformulier nr. …
betreffende de typegoedkeuring van een voertuig met betrekking tot Richtlijn
72/245/EEG, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/…/EG
1. Aanvullende inlichtingen
1.1. Speciale apparatuur in verband met bijlage II van deze richtlijn (indien van
toepassing): (b.v. …)
1.2. Nominale spanning van de elektrische installatie: … V., pos./neg. pool aan
aarde …
1.3. Aard van de carrosserie:1.4. Lijst van in het voertuig gemonteerde elektronische systemen die zich niet
beperkt tot de in het inlichtingenformulier (zie bijlage II) opgenomen
elementen:
1.5. Met de keuringsproeven belast, (in het kader van deze richtlijn) erkend
laboratorium:
5. Opmerkingen:
(b.v. geldig zowel voor voertuigen met het stuur aan de linkerkant als voor
die met het stuur aan de rechterkant)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 29
▼M2
BIJLAGE IIIB
MODEL
(maximumformaat (A 4 210 × 297 mm))
EEG-TYPEGOEDKEURINGSFORMULIER
Mededeling betreffende:
— goedkeuring(1)
— uitbreiding van de goedkeuring (1)
— weigering van de goedkeuring (1)
— intrekking van de goedkeuring (1)
van een type voertuig/onderdeel/afzonderlijke technische eenheid (1) met betrek-
king tot Richtlijn …/…/EG laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn …/…/EG.
Goedkeuringsnummer:Reden voor uitbreiding:
DEEL I.
01. Merk (firmanaam):
0.2. Type en algemene handelsbenaming(en):0.3. Middel tot identificatie van het type, indien het op het voertuig/onderdeel/
afzonderlijke technische eenheid is aangegeven (
1)(2):
0.3.1. Plaats van dat merkteken:
0.4. Categorie waartoe het voertuig behoort(3):
0.5. Naam en adres van de fabrikant:0.7. In het geval van onderdelen en technische eenheden, plaats en wijze van
aanbrenging van het EEG-goedkeuringsmerk:
0.8. Adres(sen) van de assemblagefabriek(en):
DEEL II
1. Aanvullende inlichtingen (indien van toepassing): zie aanhangsel
2. Met de keuringsproeven belaste technische dienst:
3. Datum van het keuringsrapport:4. Nummer van het keuringsrapport:
5. Eventuele opmerkingen: zie aanhangsel
6. Plaats:7. Datum:
8. Handtekening:
9. Dit document gaat vergezeld van een inhoudsopgave van het bij de
keuringsinstantie ingediende goedkeuringsdossier, dat op verzoek
verkrijgbaar is.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 30
(1) Doorhalen wat niet van toepassing is.
(2) Indien het middel tot identificatie van het type tekens bevat die niet relevant zijn voor
de identificatie van het type voertuig, onderdeel of afzonderlijke technische eenheidwaarop dit inlichtingen- of goedkeuringsformulier betrekking heeft, worden deze tekensin het desbetreffende document vervangen door een vraagteken (b.v. ABC??123??).
(
3) Als gedefinieerd in bijlage IIA bij Richtlijn 70/156/EEG.
▼M2
Aanhangsel bij EEG-goedkeuringsformulier nr. …
betreffende de typegoedkeuring van een elektrische/elektronische subeenheid
met betrekking tot Richtlijn 72/245/EEG, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/
…/EG
1. Aanvullende inlichtingen
1.1. Nominale spanning van de elektrische installatie: … V., pos./neg. pool
aan aarde
1.2. Deze ESE mag op elk voertuigtype worden geïnstalleerd onder de
volgende beperkingen:
1.2.1. Eventuele montagevoorschriften:
1.3. Deze ESE mag alleen op de volgende voertuigtypen worden gemonteerd:
1.3.1. Eventuele montagevoorschriften:1.4. Bij het testen van de immuniteit is gebruik gemaakt van de volgende
specifieke testmethode(s) en frequentiegebied(en) (gelieve zorgvuldig
aan te geven welke van de in bijlage IX beschreven methoden zijn
gebruikt):
1.5. Met de keuringsproeven belast, (in het kader van deze richtlijn) erkend
laboratorium:
5. Opmerkingen:1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 31
▼M2
BIJLAGE IV
MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE BREEDBAND-
STRALING VAN VOERTUIGEN
1.Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op
voertuigen.
1.2. Meetapparatuur
De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het
Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques
(CISPR) gestelde eisen voldoen.
Voor de meting van de elektromagnetische breedbandstraling moet
gebruik worden gemaakt van een quasi-piekdetector of van een piekde-
tector. In dit laatste geval dient een correctiefactor te worden toegepast
die afhankelijk is van de ontstekingsfrequentie.
1.3. Meetmethode
De proef is bestemd voor de meting van de breedbandstraling van
vonkontstekingssystemen.
De afstand tussen de referentieantenne en het voertuig wordt gekozen
uit de volgende twee waarden: 10 meter of 3 meter. In beide gevallen
moet aan de voorwaarden van punt 3 van deze bijlage worden voldaan.
2.Vermelding van de resultaten
De meetresultaten worden uitgedrukt in dBµV/m (µV/m) voor een
bandbreedte van 120 kHz. Indien de werkelijke bandbreedte B (uitge-
drukt in kHz) van het meetinstrument niet precies 120 kHz is, worden
de afgelezen waarden (in µV/m) omgerekend naar een bandbreedte van
120 kHz door vermenigvuldiging met een factor 120/B.
3.Proefruimte
3.1. De proefruimte, die horizontaal en leeg moet zijn, dient binnen een
straal van ten minste 30 m, gerekend vanaf het punt midden tussen het
voertuig en de antenne (zie aanhangsel 1, figuur 1, van deze bijlage),
vrij te zijn van oppervlakken die elektromagnetische straling reflec-
teren.
3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meet-
apparatuur is aangebracht, mag zich in de proefruimte bevinden, dochalleen binnen het in aanhangsel 1, figuur 1, van deze bijlage aange-
geven deel ervan.
In de proefruimte zijn andere meetantennes toegestaan, mits zij zich op
een afstand van ten minste 10 m van zowel de ontvangantenne als het
te beproeven voertuig bevinden, indien kan worden aangetoond dat de
testresultaten er niet zullen worden door beïnvloed.
3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden
aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de
overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De
opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoor-
schriften van figuur 1 van aanhangsel 1 van deze bijlage, behalve wat
betreft de afstand van het voertuig tot de antenne en de hoogte van de
antenne. Ook hoeft dan geen controle van de achtergrondstraling plaats
te vinden zoals bedoeld in punt 3.4 van deze bijlage.
3.4. Achtergrondstraling
Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door
externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigen-
lijke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. Indien
deze metingen in de nabijheid van het voertuig plaatsvinden, moet
ervoor worden gezorgd dat het voertuig geen straling emitteert die de
bedoelde metingen op significante wijze kan beïnvloeden, bij voorbeeld
door het voertuig uit de proefruimte te verwijderen, de sleutel uit het
contact te nemen of de accu los te koppelen. In beide gevallen moet
het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de
in punt 6.2.2.1 c.q. 6.2.2.2 van bijlage I bepaalde referentiegrens liggen,
behalve voor externe doelbewuste smalbandemissies.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 32
▼M2
4.Toestand van het voertuig tijdens de proef
4.1. Motor
De motor moet de normale bedrijfstemperatuur hebben bereikt en de
versnellingsbak moet in de vrijloop staan. Indien dit om praktische
redenen onmogelijk is, dient in onderling overleg tussen de fabrikant
en de keuringsinstantie naar alternatieve oplossingen te worden gezocht.
Geverifieerd moet worden dat het schakelmechanisme van de versnel-
ling geen invloed heeft op de elektromagnetische straling. Gedurende
de metingen dient de motor op onderstaande wijze te functioneren:
MotortypeMeetmethode
Quasi-piek Piek
Vonkontsteking Toerental Toerental
één cilinder 2 500 omw/min ± 10 % 2 500 omw/min ± 10 %
meer dan één clinder 1 500 omw/min ± 10 % 1 500 omw/min ± 10 %
4.2. De proef mag niet in de regen of bij andere neerslag worden uitge-
voerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de
regen of neerslag.
5.Type, plaats en richting van de antenne
5.1. Antennetype
Elk willekeurig type antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat
van de referentieantenne kan worden uitgedrukt. Voor de kalibratie van
de antenne mag de in Publikatie nr. 12, derde editie, aanhangsel A, van
het CISPR beschreven methode worden gebruikt.
5.2. Meethoogte en meetafstand
5.2.1. Meethoogte5.2.1.1. Proef bij een afstand van 10 m
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van
3,00 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.1.2. Proef bij een afstand van 3 m
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 1,80 m
± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.1.3. Geen van de ontvangelementen van de antenne mag zich op een hoogte
van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.2. Meetafstand5.2.2.1. Proef bij een afstand van 10 m
De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander
geschikt punt van de antenne dat tijdens de in punt 5.1 bedoelde norma-
lisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet
10,0 ± 0,02 m bedragen.
5.2.2.2. Proef bij een afstand van 3 m
De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander
geschikt punt van de antenne dat tijdens de in punt 5.1 bedoelde norma-
lisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet
3,00 ± 0,05 m bedragen.
5.2.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een
overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de
antenne zich niet op minder dan 1,0 m van enig materiaal dat radiostra-
ling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de
overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en het te
beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling
absorbeert.
5.3. Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig
De antenne moet achtereenvolgens aan weerszijden van het voertuig
worden geplaatst, parallel aan het middenlangsvlak van het voertuig en
ter hoogte van het middelpunt van de motor (zie figuur 1 van
aanhangsel 1 van deze bijlage).1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 33
▼M2
5.4. Richting van de antenne
Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne
achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting (zie
figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bijlage).
5.5. Metingen
Bij iedere frequentie wordt het maximum van de vier volgens de punten
5.3 en 5.4 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteris-
tieke waarde beschouwd.
6.Frequenties
6.1. Metingen
De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot
1 000 MHz. Om na te gaan of het voertuig aan de eisen van deze
bijlage voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen bij ten hoogste
13 meetfrequenties te verrichten, b. v. bij 45, 65, 90, 120, 150, 190,
230, 280, 380, 450, 600, 750, 900 MHz. Indien de referentiegrens
tijdens de metingen wordt overschreden, dient men zich ervan te verge-
wissen dat dit aan het voertuig is toe te schrijven en niet aan de
achtergrondstraling.
6.1.1. De referentiegrenzen gelden uitsluitend voor het frequentiebereik van
30 MHz tot 1 000 MHz.
6.1.2. De metingen mogen hetzij met een quasi-piekdetector of met een piek-
detector worden verricht. De referentiegrenzen in bijlage 1, punten 6.2
en 6.5, gelden voor een quasi-piekdetector. Indien een piekdetector
wordt gebruikt, dienen de meetresultaten bij een bandbreedte van
1 MHz met 38 dB te worden verhoogd of bij een bandbreedte van
1 kHz met 22 dB te worden verlaagd.
6.2. Toleranties
Meetfrequentie
(MHz)Tolerantie
(MHz)
45, 65, 90, 120, 150, 190 en 230 ± 5
280, 380, 450, 600, 750 en 900 ± 20
De bij bovenstaande frequenties opgegeven toleranties maken het
mogelijk eventuele interferentie met uitzendingen op of dicht bij de
nominale frequentie te voorkomen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 34
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 1
PROEFRUIMTE VOOR VOERTUIGEN
Lege horizontale ruimte, vrij van oppervlakten die elektromagnetische straling reflecteren
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 35
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 2
Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig
Plaats van de dipoolantenne voor de meting van de verticale component van de straling
Plaats van de dipoolantenne voor de meting van de horizontale component van de straling1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 36
▼M2
BIJLAGE V
MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE SMALBAND-
STRALING VAN EEN VOERTUIG
1.Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op
voertuigen.
1.1. Meetapparatuur
De meetapparatuur moet aan de Publikatie nr. 16-1 (93) van het Comité
International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR)
gestelde eisen voldoen.
Voor de meting van de elektromagnetische smalbandstraling moet
gebruik worden gemaakt van een gemiddelde-waardedetector of van
een piekdetector.
1.3. Meetmethode1.3.1. De proef is bestemd voor de meting van de smalbandstraling afkomstig
van bij voorbeeld systemen met microprocessoren of andere bronnen
van smalbandige straling.
1.3.2. De eerste stap bestaat in het meten van de straling in de FM-band
(88—108 MHz) op de plaats van de radioantenne van het voertuig met
behulp van de in punt 1.2 beschreven apparatuur. Indien de in punt
6.3.2.4 van bijlage I gespecificeerde referentiegrens niet wordt over-
schreden, wordt het voertuig geacht aan de voorschriften van deze
bijlage te voldoen voor die frequentieband en is een complete proef
overbodig.
1.3.3. De afstand tussen de antenne en het voertuig bij de volledige proef mag
worden gekozen uit de volgende twee waarden: 10 meter of 3 meter. In
beide gevallen moet aan de voorwaarden van punt 3 van deze bijlage
worden voldaan.
2.Vermelding van de resultaten
De meetresultaten worden uitgedrukt in dBµV/m (µV/m).
3.Proefruimte
3.1. De proefruimte, die horizontaal en leeg moet zijn, dient binnen een
straal van ten minste 30 m, gerekend vanaf het punt midden tussen het
voertuig en de antenne (zie aanhangsel 1, figuur 1, van bijlage IV), vrij
te zijn van oppervlakken die elektromagnetische straling reflecteren.
3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meet-
apparatuur is aangebracht mag zich in de proefruimte bevinden, doch
alleen binnen het in aanhangsel 1, figuur 1, van bijlage IV aangegeven
deel ervan.
In de proefruimte zijn andere meetantennes toegestaan, mits zij zich op
een afstand van ten minste 10 m van zowel de ontvangantenne als het
te beproeven voertuig bevinden, indien kan worden aangetoond dat de
testresultaten er niet zullen worden door beïnvloed.
3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden
aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de
overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De
opstelling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoor-
schriften van figuur 1 van aanhangsel 1 van bijlage IV, behalve wat
betreft de afstand van het voertuig tot de antenne en de hoogte van de
antenne. Ook hoeft dan geen controle van de achtergrondstraling plaats
te vinden zoals bedoeld in punt 3.4 van deze bijlage.
3.4. Achtergrondstraling
Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door
externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigen-
lijke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. Indien
deze metingen in de nabijheid van het voertuig plaatsvinden, moetervoor worden gezorgd dat het voertuig geen straling emitteert die de
bedoelde metingen op significante wijze kan beïnvloeden, bij voorbeeld
door het voertuig uit de proefruimte te verwijderen, de sleutel uit het
contact te nemen of de accu los te koppelen. In beide gevallen moet
het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB onder de1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 37
▼M2
in punt 6.3.2.1 c.q. 6.3.2.2 van bijlage I bepaalde referentiegrens liggen,
behalve voor externe doelbewuste smalbandemissies.
4.Toestand van het voertuig tijdens de proef
4.1. De elektronische systemen van het voertuig moeten bij stilstand van het
voertuig in normale bedrijfstoestand verkeren.
4.2. De ontsteking moet onder spanning staan. De motor mag evenwel niet
draaien.
4.3. De proef mag niet in de regen of bij andere neerslag worden uitge-
voerd, noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de
regen of neerslag.
5.Type, plaats en richting van de antenne
5.1. Antennetype
Elk willekeurig type antenne is toegestaan, mits het gedrag ervan in dat
van de referentieantenne kan worden uitgedrukt. Voor de kalibratie van
de antenne mag de in Publikatie nr. 12, derde editie, aanhangsel A, van
het CISPR beschreven methode worden gebruikt.
5.2. Meethoogte en meetafstand
5.2.1. Meethoogte
5.2.1.1. Proef bij een afstand van 10 m
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van
3,00 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.1.2. Proef bij een afstand van 3 m
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van 1,80 m
± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.1.3. Geen van de ontvangelementen van de antenne mag zich op een hoogte
van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.2. Meetafstand5.2.2.1. Proef bij een afstand van 10 m
De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander
geschikt punt van de antenne dat tijdens de in punt 5.1 bedoelde norma-
lisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet
10,0 ± 0,2 m bedragen.
5.2.2.2. Proef bij een afstand van 3 m
De horizontale afstand tussen het uiteinde van de antenne of een ander
geschikt punt van de antenne dat tijdens de in punt 5.1 bedoelde norma-
lisatieprocedure is gedefinieerd, en de buitenkant van het voertuig moet
3,0 ± 0,05 m bedragen.
5.2.2.3. Indien in de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in
een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de
antenne zich niet op minder dan 1,0 m van enig materiaal dat radiostra-
ling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de
overdekte ruimte bevinden. Tussen de ontvangantenne en het te
beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat radiostraling
absorbeert.
5.3. Plaats van de antenne ten opzichte van het voertuig
De antenne moet achtereenvolgens aan weerszijden van het voertuig
worden geplaatst, parallel aan het middenlangsvlak van het voertuig en
ter hoogte van het middelpunt van de motor (zie figuur 2 in aanhangsel
1 van bijlage IV).
5.4. Richting van de antenne
Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne
achtereenvolgens in verticale en in horiziontale polarisatierichting (zie
figuur 2 in aanhangsel 1 van bijlage IV).
5.5. Metingen
Bij iedere frequentie wordt het maximum van de vier volgens de punten
5.3 en 5.4 uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteris-
tieke waarde beschouwd.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 38
▼M2
6.Frequenties
6.1. Metingen
De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot
1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan
of de te beproeven ESE aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantiede metingen bij één frequentie in elk van onderstaande frequentie-
banden uit te voeren: 30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-
200, 200-250, 250-320, 320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-
1 000 MHz. Indien de referentiegrens tijdens de proef wordt over-
schreden, dient men zich ervan te vergewissen dat dit aan de te
beproeven ESE is toe te schrijven en niet aan de achtergrondstraling.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 39
▼M2
BIJLAGE VI
PROEFMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE IMMUNI-
TEIT VAN VOERTUIGEN
1.Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven proefmethode is enkel van toepassing op
voertuigen.
1.2. Proefmethode
Deze proef dient om na te gaan dat de directe besturing van het voer-
tuig niet ongunstig wordt beïnvloed. Het voertuig wordt in het in deze
bijlage gedefinieerde elektromagnetische veld gebracht. Tijdens de
proeven moet het voertuig worden geobserveerd.
2.Vermelding van de resultaten
De veldsterkte moet bij de in deze bijlage beschreven proef worden
uitgedrukt in V/m.
3.Proefruimte
De meetapparatuur moet in staat zijn om binnen het in deze bijlage
voorgeschreven frequentiebereik de vereiste veldsterkte op te wekken
en dient aan de (nationale) wettelijke voorschriften inzake de emissie
van elektromagnetische straling te voldoen.
De regel- en observatieapparatuur mag niet door het stralingsveld
worden beïnvloed, waardoor de proeven ongeldig zouden worden.
4.Toestand van het voertuig tijdens de proef
4.1. Het voertuig moet in ongeladen toestand verkeren, afgezien van de
noodzakelijke testapparatuur.
4.1.1. De motor moet de aangedreven wielen op een constante snelheid van
50 km/u brengen, tenzij een andere snelheid op technische gronden de
voorkeur verdient. Het voertuig moet op een correct belaste rollenbank
worden geplaatst of, indien niet voorhanden, op elektromagnetisch
geïsoleerde assteunen die voor een zo klein mogelijke vrije hoogte
zorgen. Zo nodig mogen de drijfassen worden gedemonteerd (b.v. bij
vrachtwagens).
4.1.2. De dimlichten moeten zijn ontstoken.
4.1.3. De linker of rechter richtingaanwijzer moet in werking zijn gesteld.4.1.4. De toestand van alle overige systemen die van invloed zijn op de
directe besturing van het voertuig, dient de normale (ingeschakelde)
gebruikstoestand van het voertuig te weerspiegelen.
4.1.5. Er mag geen elektrische verbinding bestaan tussen het voertuig en de
grond, noch tussen het voertuig en de apparatuur, behalve indien dit
noodzakelijk is om aan punt 4.1.1 of 4.2 voldoen. Het contact van de
wielen met de grond wordt niet als een elektrische verbinding
beschouwd.
4.2. Indien het voertuig elektrische/elektronische systemen bevat die een
integrerend deel vormen van de directe besturing van het voertuig en
die niet onder de in punt 4.1 beschreven omstandigheden functioneren,
mag de fabrikant een rapport of aanvullend bewijsmateriaal overleggen
waaruit blijkt dat de betreffende elektrische/elektronische systemen aan
de eisen van deze richtlijn voldoen. Dergelijk bewijsmateriaal dient in
het goedkeuringsdossier te worden opgenomen.
4.3. Voor de observatie van het voertuig tijdens de proef mag uitsluitend
gebruik worden gemaakt van apparatuur die geen storing veroorzaakt.
Om na te gaan of aan de voorwaarden van deze bijlage is voldaan,
dienen de buitenkant van het voertuig en de passagiersruimte te worden
geobserveerd (b.v. met behulp van een of meer videocamera's).
4.4. Gewoonlijk dient het voertuig met de voorzijde naar een vast opge-
stelde antenne te wijzen. Indien de elektronische regelaars en de
bijbehorende kabelbomen zich evenwel hoofdzakelijk achter in het
voertuig bevinden, dient het voertuig tijdens de proef normaliter met
de achterzijde naar de antenne te wijzen. Bij lange voertuigen (dus
niet bij personenwagens en lichte vrachtwagens), waarbij de elektroni-1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 40
▼M2
sche regelaars en de bijbehorende kabelbomen zich voornamelijk in het
midden van het voertuig bevinden, mag een referentiepunt (zie punt 5.4
van deze bijlage) worden bepaald hetzij op de rechter-, hetzij op de
linkerbuitenzijde van het voertuig. Dit referentiepunt dient in langsrich-
ting halverwege het voertuig te liggen of samen te vallen met een punt
naast het voertuig, dat in overleg met de bevoegde instantie wordt
gekozen afhankelijk van de verdeling van de elektronische systemen
en de loop van de kabelbomen.
Een dergelijke beproeving mag alleen worden uitgevoerd indien de fysi-
sche constructie van de kamer dit toelaat. De plaats van de antenne
dient in het keuringsrapport te worden vermeld.
5.Type, plaats en richting van de veldgenerator
5.1. Type veldgenerator5.1.1. De veldgenerator moet in staat zijn bij alle meetfrequenties in het refe-
rentiepunt (zie punt 5.4 van deze bijlage) de vereiste veldsterkte op te
wekken.
5.1.2. Als veldgenerator kan gebruik worden gemaakt van een of meer
antennes of van een transmissielijnsysteem (TLS).
5.1.3. De veldgenerator moet zodanig worden vervaardigd en gericht dat de
polarisatie van het opgewerkte veld verticaal of horizontaal is, bij
frequenties tussen 20 en 1000 MHz.
5.2. Meethoogte en meetafstand5.2.1. Meethoogte5.2.1.1. Het fasemiddelpunt van alle antennes moet zich op een hoogte van
minimaal 1,5 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden of op
een hoogte van minimaal 2,0 m boven het steunvlak van het voertuig
indien het dak van het voertuig zich op meer dan 3 m hoogte bevindt.
5.2.1.2. Geen van de zendelementen van de antennes mag zich op een hoogte
van minder dan 0,25 m boven het steunvlak van het voertuig bevinden.
5.2.2. Meetafstand5.2.2.1. De bedrijfsomstandigheden worden het best benaderd door de afstand
tussen veldgenerator en voertuig zo groot mogelijk te kiezen. Gewoon-
lijk zal de afstand tussen 1 m en 5 m liggen.
5.2.2.2. Indien de proef in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de zendele-
menten van de veldgenerator zich niet op minder dan 1,0 m van enig
materiaal dat radiostraling absorbeert, noch op minder dan 1,5 m van
de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de veldgenerator
en het te beproeven voertuig mag zich geen materiaal bevinden dat
radiostraling absorbeert.
5.3. Plaats van de veldgenerator ten opzichte van het voertuig5.3.1. De zendelementen van de veldgenerator mogen zich niet op een afstand
van minder dan 0,5 m van de buitenzijde van de voertuigcarrosserie
bevinden.
5.3.2. De veldgenerator moet zich in het middenlangsvlak van het voertuig
bevinden.
5.3.3. Geen van de delen van het eventuele TLS, met uitzondering van het
steunvlak van het voertuig mag zich op een afstand van minder dan
0,5 m van het voertuig bevinden.
5.3.4. Een op het voertuig geplaatste veldgenerator moet zich over ten minste
75 % van de lengte van het voertuig uitstrekken.
5.4. Referentiepunt
5.4.1. In deze richtlijn wordt onder referentiepunt verstaan het punt waar de
veldsterkte wordt gemeten en dat zich bevindt:
5.4.1.1. op een horziontale afstand van ten minste 2 m van het fasemidelpunt
van de antenne of op een verticale afstand van ten minste 1 m van de
zendelementen van het TLS;
5.4.1.2. in het middenlangsvlak van het voertuig;
5.4.1.3. op een hoogte van 1,0 ± 0,05 m boven het steunvlak van het voertuig of
2,0 ± 0,05 m indien het dak van ten minste één van de uitvoeringen van
het voertuig zich volledig op meer dan 3,0 m hoogte bevindt;1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 41
▼M2
5.4.1.4. in het voertuig op een afstand van 1,0 ± 0,2 m van de snijlijn van de
voorruit van het voertuig en de motorkap (punt C in aanhangsel 1 van
deze bijlage); of
op een afstand van 0,2 ± 0,2 m achter de hartlijn van de vooras (punt D
in aanhangsel 2), indien dit laatste resulteert in een kortere afstand
tussen het referentiepunt en de antenne.
5.5. Indien wordt besloten de achterzijde van het voertuig naar de stralings-
bron te richten, moet het referentiepunt op de in punt 5.4 beschreven
wijze worden bepaald. Het voertuig wordt daarna met de voorzijde in
tegengestelde richting geplaatst, als ware het 180º in het horizontale
vlak gedraaid. De afstand van de antenne tot het meest nabije deel van
de buitenkant van het voertuig dient gelijk te blijven. Dit is geïllu-
streerd in aanhangsel 3 van deze bijlage.
6.Meetprocedure
6.1. Meetfrequenties, duur van de proeven, polarisatie
Het voertuig wordt blootgesteld aan elektromagnetische straling in het
frequentiebereik van 20 tot 1 000 MHz.
6.1.1. Om na te gaan of het voertuig aan de eisen van deze bijlage voldoet,
worden metingen verricht bij ten hoogste 14 meetfrequenties in het
frequentiebereik, b.v. bij 27, 45, 65, 90, 120, 150, 190, 230, 280, 380,
450, 600, 750 en 900 MHz. De responsietijd van de te beproeven appa-
ratuur wordt bepaald en de duur van elke meting moet zo lang zijn dat
de te beproeven apparatuur onder normale omstandigheden de gelegen-
heid heeft te reageren, doch in geen geval minder dan 2 sec.
6.1.2. Bij alle frequenties moet dezelfde polarisatierichting worden gekozen
(zie punt 5.1.3).
6.1.3. Alle overige parameters dienen in overeenstemming te zijn met de
voorschriften van deze bijlage.
6.1.4. Indien het voertuig de in punt 6.1.1 beschreven proef niet doorstaat,
dient te worden geverifieerd dat dit is toe te schrijven aan de relevante
proefvoorwaarden en niet aan parasitaire velden.
7.Opwekking van de vereiste veldsterkte
7.1. Proefmethode
7.1.1. Teneinde bij de proef voor de juiste veldcondities te zorgen, wordt de
„substitutiemethode” gebruikt.
7.1.2. Kalibratiefase
Bij elke meetfrequentie moet in afwezigheid van het voertuig aan de
veldgenerator het vermogen worden toegevoerd waarbij in het referen-
tiepunt (als gedefinieerd in punt 5) van de proefruimte de vereiste
veldsterkte wordt bereikt. Deze waarde van het vermogen of een even-
tuele andere parameter die direct verband houdt met de veldsterkte,
wordt gemeten en de meetwaarden worden genoteerd. De meetfrequen-
ties dienen in het frequentiebereik van 20 tot 1 000 MHz te liggen. De
kalibratie begint bij een frequentie van 20 MHz, verloopt in stappen
van ten hoogste 2 % van de voorgaande frequentie en eindigt bij
1 000 MHz. De resultaten worden bij de typegoedkeuringsproeven
gebruikt, tenzij de opstelling of apparatuur wordt gewijzigd waardoor
herhaling van de procedure noodzakelijk wordt.
7.1.3. Beproevingsfase
Vervolgens wordt het voertuig overeenkomstig punt 5 in de proefruimte
opgesteld. Daarna wordt voor elk van de in punt 6.1.1 genoemde
frequenties het volgens punt 7.1.2 bepaalde vermogen aan de veldgene-
rator toegevoerd.
7.1.4. Ongeacht welke parameter overeenkomstig punt 7.1.2 voor de opwek-
king van het veld is gekozen, tijdens de proef moet deze dezelfde
waarde hebben teneinde de gewenste veldsterkte te reproduceren.
7.1.5. Tijdens de proef dienen de veldgenerator en de opstelling ervan
hetzelfde te zijn als bij de procedure van artikel 7.1.2.
7.1.6. Veldsterktemeter
Bij de substitutiemethode moet voor de meting van de veldsterkte in de
kalibratiefase gebruik worden gemaakt van een geschikte compacte
veldsterktemeter.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 42
▼M2
7.1.7. Tijdens het kalibreren moet het fasemiddelpunt van de veldsterktemeter
samenvallen met het referentiepunt.
7.1.8. Indien voor de meting van de veldsterkte een gekalibreerde ontvangan-
tenne wordt gebruikt, wordt de veldsterkte in drie onderling loodrechte
richtingen bepaald en wordt de equivalente isotrope waarde van deze
meetwaarden als de veldsterkte beschouwd.
7.1.9. Teneinde rekening te houden met uiteenlopende voertuigafmetingen,
moet voor de proefopstelling in kwestie een aantal antenneposities of
referentiepunten worden bepaald.
7.2. Veldsterkteprofiel
7.2.1. Tijdens het kalibreren (voordat het voertuig in de proefruimte wordt
gebracht) mag de veldsterkte bij ten minste 80 % van de meetfrequen-
ties in de volgende punten niet minder dan 50 % van de nominale
veldsterkte bedragen:
a) bij alle veldgeneratoren: op 0,50 ± 0,05 m aan weerszijden van het
referentiepunt op een lijn door dit punt loodrecht op het middenlang-
svlak van het voertuig;
b) bij TLS-systemen: op 1,50 ± 0,05 m op een horizontale lijn door het
referentiepunt in het middenlangsvlak van het voertuig.
7.3. Resonantiefrequenties van de proefruimte
Onverminderd de voorwaarde van punt 7.2.1 mogen de proeven niet
worden verricht bij de resonantiefrequenties van de proefruimte.
7.4. Kenmerken van het meetsignaal7.4.1. Amplitude van de omhullende
De maximale amplitude van het meetsignaal moet gelijk zijn aan de
amplitude van een ongemoduleerde sinusoïdale golf met een effectieve
waarde in V/m als gedefinieerd in punt 6.4.2 van bijlage I (zie
aanhangsel 4 van deze bijlage).
7.4.2. Golfvorm van het meetsignal
Het meetsignaal dient een radiofrequente sinusoïdale draaggolf te zijn
die amplitude-gemoduleerd is met een sinusoïdale golf met een
frequentie van 1 kHz bij een modulatiediepte m van 0,8 ± 0,04.
7.4.3. Modulatiediepte
De modulatiediepte m is gedefinieerd als:
m=maximale amplitude − minimale amplitude van het signaal
maximale amplitude + minimale amplitude van het signaal1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 43
▼M2
Aanhangsel 1
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 44
▼M2
Aanhangsel 2
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 45
▼M2
Aanhangsel 3
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 46
▼M2
Aanhangsel 4
Kenmerken van het meetsignaal
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 47
▼M2
BIJLAGE VII
MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE BREEDBAND-
STRALING VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN
(ESE'S)
1.Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven meetmethode is van toepassing op ESE's
die naderhand worden gemonteerd op voertuigen die aan de eisen van
bijlage IV voldoen.
1.2. Meetapparatuur
De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het
Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR)
gestelde eisen voldoen.
Voor de meting van de elektromagnetische breedbandstraling moet
gebruik worden gemaakt van een quasi-piekdetector of van een piekde-
tector. In dit laatste geval dient een correctiefactor te worden gebruikt
die afhankelijk is van de pulsfrequentie van de storing.
1.3. Meetmethode
De proef is bestemd voor de meting van de breedbandstraling van ESE's.
2.Vermelding van de resultaten
De meetresultaten worden uitgedrukt in dBµV/m (µV/m) voor een band-
breedte van 120 kHz. Indien de werkelijke bandbreedte B (uitgedrukt in
kHz) van het meetinstrument niet precies 120 kHz is, worden de afge-
lezen waarden in µV/m omgerekend naar een bandbreedte van 120 kHz
door vermenigvuldiging met een factor 120/B.
3.Proefruimte
3.1. De proefruimte moet voldoen aan de in Publikatie nr. 16-1 (93), van het
CISPR gestelde eisen (zie aanhangsel 1 van deze bijlage).
3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetap-
paratuur is aangebracht, dient zich buiten het in figuur 1 van aanhangsel
1 van deze bijlage aangegeven deel van de proefruimte te bevinden.
3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden
aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de
overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstel-
ling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van
aanhangsel 1, behalve wat betreft de afstand van de te beproeven ESE
tot de antenne en de hoogte van de antenne (zie figuren 1 en 2 van
aanhangsel 2 van deze bijlage).
3.4. Achtergrondstraling
Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door
externe ruis of signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigen-
lijke proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. In beide
gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste 10 dB
onder de in punt 6.5.2.1 van bijlage I bepaalde referentiegrens liggen,
behalve voor doelbewuste smalbandemissies.
4.Toestand van de ESE tijdens de proef
4.1. De ESE moet in normale bedrijfstoestand verkeren.4.2. De proef mag niet in de regen of bij andere neerslag worden uitgevoerd,
noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of
neerslag.
4.3. Proefopstelling
4.3.1. De te beproeven ESE en de bijbehorende kabelbomen moeten op een
hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van hout of een ander niet-gelei-
dend materiaa worden geplaatst. Indien een van de delen van de ESE
echter elektrisch met de voertuigcarrosserie behoort te worden verbonden,
moet dit deel op een massaplaat worden geplaast en hiermee ook elek-
trisch worden verbonden. De massaplaat is een metalen plaat met een
dikte van ten minste 0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat
zijn afhankelijk van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de
massaplaat moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabel-1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 48
▼M2
bomen en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden
verbonden met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een
hoogte van 1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte
bevinden en moet hieraan parallel lopen.
4.3.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zijn gemonteerd en
aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten hoogste
100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat/tafel die zich het
dichtst bij de antenne bevindt.
4.3.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de
fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardverbin-
dingen zijn niet toegestaan.
4.3.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de
wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massa-
plaat/tafel onder de ESE), moet ten minste 1,0 m bedragen.
4.4. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 µH/50 Ω-kunstnet
dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De voedingsspan-
ning dient gelijk te zijn aan de nominale bedrijfsspanning van het
systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de controle-uitgang
van het kunstnet, moet kleiner zijn dan 1,5 % van de nominale bedrijfs-
spanning van het systeem.
4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt voor de
onderlinge aansluitingen bij voorkeur gebruik gemaakt van de kabelboom
die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien deze niet beschikbaar
is, dient de lengte van de kabelboom tussen de elektronische regelaar en
het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen. Alle geleiders moeten op zo
realistisch mogelijke wijze worden afgesloten, bij voorkeur met echte
belastingen en actuatoren. Mocht voor de goede werking van de te
beproeven ESE nog andere apparatuur nodig zijn, dan moet er worden
gecompenseerd voor de bijdrage hiervan in de gemeten straling.
5.Type, plaats en richting van de antenne
5.1. Antennetype
Elk willekeurig type lineair gepolariseerde antenne is toegestaan, mits het
gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt.
5.2. Meethoogte en meetafstand
5.2.1. Meethoogte
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van
150 ± 10 mm boven de massaplaat bevinden.
5.2.2. Meetafstand
De horizontale afstand tussen het fasemiddelpunt van de antenne en de
rand van de massaplaat moet 1,00 ± 0,05 m bedragen. Geen van de delen
van de antenne mag zich op een afstand van minder dan 0,5 m van de
massaplaat bevinden.
De antenne dient parallel te lopen aan het vlak loodrecht op de massa-
plaat door de rand van de massaplaat waarlangs de hoofdbundel van de
kabelboom loopt.
5.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een
overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne
zich niet op minder dan 0,5 m van enig materiaal dat radiostraling absor-
beert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte
bevinden. Tussen de ontvangantenne en de te beproeven ESE mag zich
geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.
5.3. Richting en polarisatie van de antenne
Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne
achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting.
5.4. Metingen
Bij iedere frequentie wordt het maximum van beide volgens punt 5.3
uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde
beschouwd.
6.Frequenties
6.1. Metingen1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 49
▼M2
6.1.1. De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot
1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan of
het voertuig aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantie de metingen
bij één frequentie in elk van onderstaande frequentiebanden uit te voeren:
30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-200, 200-250, 250-320,
320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-1 000 MHz. Indien de referen-
tiegrens tijdens de proef wordt overschreden, dient men zich ervan te
vergewissen dat dit aan het voertuig is toe te schrijven en niet aan de
achtergrondstraling
6.1.2. De metingen dienen te worden verricht met een quasi-piekdetector dan
wel een piekdetector. Indien een piekdetector wordt gebruikt, dienen de
meetresultaten bij een bandbreedte van 1 MHz met 38 dB te worden
verhoogd of bij een bandbreedte van 1 kHz met 22 dB te worden
verlaagd.
6.2. Toleranties
Meetfrequentie
(MHz)Tolerantie
(MHz)
45, 65, 90, 120, 150, 190 en 230 ± 5
280, 380, 450, 600, 750 en 900 ±20
De bij bovenstaande frequenties opgegeven toleranties maken het moge-
lijk eventuele interferentie met uitzendingen op of dicht bij de nominale
frequentie te voorkomen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 50
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 1
Proefruimte voor elektrische/elektronische subeenheden
Lege horizontale ruimte, vrij van oppervlakken die elektromagnetische straling reflecteren
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 51
▼M2
Aanhangsel 2
Figuur 1
Elektromagnetische straling van een ESE-proefopstelling (algemeen bovenaanzicht)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 52
▼M2
Aanhangsel 2
Figuur 2
Elektromagnetische straling van een ESE
Doorsnede in het longitudinale symmetrievlak van de proefbank1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 53
▼M2
BIJLAGE VIII
MEETMETHODE VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE SMALBAND-
STRALING VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN
(ESE's)
1.Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven meetmethode is van toepassing op ESE's.
1.2. Meetapparatuur
De meetapparatuur moet aan de in Publikatie nr. 16-1 (93) van het
Comité International Spécial des Perturbations Radioélectriques (CISPR)
gestelde eisen voldoen.
Voor de meting van de elektromagnetische smalbandstraling moet
gebruik worden gemaakt van een gemiddelde-waardedetector of van een
piekdetector.
1.3. Meetmethode1.3.1. De proef is bestemd voor de meting van de smalbandstraling afkomstig
van bij voorbeeld systemen met microprocessoren.
1.3.2. In het begin (de eerste twee à drie minuten), na het kiezen van de polari-
satierichting van de antenne, mag het frequentiebereik op de in punt 6.1
van deze bijlage aangegeven wijze diverse malen met behulp van een
spectrumanalysator worden gescand teneinde te bepalen bij welke
frequenties de straling maximaal is. Dit kan nuttig zijn voor de bepaling
van de meetfrequentie in elke frequentieband (zie punt 6 van deze
bijlage).
2.Vermelding van de resultaten
De meetresultaten worden uitgedrukt in de dBµV/m (µV/m).
3.Proefruimte
3.1. De proefruimte moet voldoen aan de in Publikatie nr. 16-1(93) van het
CISPR gestelde eisen (zie aanhangsel 1 van bijlage VII).
3.2. De meetapparatuur, de meetcabine of het meetvoertuig waarin de meetap-
paratuur is aangebracht, dient zich buiten het in figuur 1 van aanhangsel
1 van bijlage VII aangegeven gebied te bevinden.
3.3. De proef mag in een overdekte ruimte plaatsvinden, indien kan worden
aangetoond dat er een correlatie bestaat tussen de meetresultaten in de
overdekte proefruimte en die in een onoverdekte proefruimte. De opstel-
ling hoeft dan niet te voldoen aan de dimensioneringsvoorschriften van
aanhangsel 1 van bijlage VII, behalve wat betreft de afstand van de te
beproeven ESE tot de antenne en de hoogte van de antenne (zie figuren
1 en 2 van bijlage VII).
3.4. Achtergrondstraling
Teneinde te controleren of de metingen niet in significante mate door ruis
of externe signalen worden beïnvloed, moeten voor en na de eigenlijke
proef metingen van de achtergrondstraling worden verricht. In beide
gevallen moet het niveau van de externe ruis of signalen ten minste
10 dB onder de in punt 6.6.2.1 van bijlage I bepaalde referentiegrens
liggen, behalve voor doelbewuste smalbandemissies.
4.Toestand van de ESE tijdens de proef
4.1. De ESE moet in normale bedrijfstoestand verkeren.4.2. De proef mag niet in de regen of bij andere neerslag worden uitgevoerd,
noch binnen een periode van tien minuten na afloop van de regen of
neerslag.
4.3. Proefopstelling4.3.1. De te beproeven ESE en de bijbehorende kabelbomen moeten op een
hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van hout of een ander niet-gelei-
dend materiaal worden geplaatst. Indien een van de delen van de ESE
echter elektrisch met de voertuigcarrosserie behoort te worden verbonden,
moet dit deel op een massaplaat worden geplaatst en hiermee ook elek-
trisch worden verbonden. De massaplaat is een metalen plaat met een
dikte van ten minste 0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 54
▼M2
zijn afhankelijk van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de
massaplaat moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabel-
bomen en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden
verbonden met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een
hoogte van 1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte
bevinden en moet hieraan parallel lopen.
4.3.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zijn gemonteerd en
aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten hoogste
100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat die zich het dichtst
bij de antenne bevindt.
4.3.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de
fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardverbin-
dingen zijn niet toegestaan.
4.3.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de
wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massaplaat
onder ESE), moet ten minste 1,0 m bedragen.
4.4. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 µH/50 Ω-kunstnet
dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De voedingsspan-
ning dient gelijk te zijn aan de nominale bedrijfsspanning van het
systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de controle-uitgang
van het kunstnet, moet kleiner zijn dan 1,5 % van de nominale bedrijfs-
spanning van het systeem.
4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt voor de
onderlinge aansluitingen bij voorkeur gebruik gemaakt van de kabelboom
die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien deze niet beschikbaar
is, dient de lengte van de kabelboom tussen de elektronische regelaar en
het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen. Alle geleiders moeten op zo
realistisch mogelijke wijze worden afgesloten, bij voorkeur met echte
belastingen en actuatoren. Mocht voor de goede werking van de te
beproeven ESE nog andere apparatuur nodig zijn, dan moet er worden
gecompenseerd voor de bijdrage hiervan in de gemeten straling.
5.Type, plaats en richting van de antenne
5.1. Antennetype
Elk willekeurig type lineair gepolariseerde antenne is toegestaan, mits het
gedrag ervan in dat van de referentieantenne kan worden uitgedrukt.
5.2. Meethoogte en meetafstand
5.2.1. Meethoogte
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van
150 ± 10 mm boven de massaplaat bevinden.
5.2.2. Meetafstand
De horizontale afstand tussen het fasemiddelpunt van de antenne en de
rand van de massaplaat moet 1,00 ± 0,05 m bedragen. Geen van de delen
van de antenne mag zich op een afstand van minder dan 0,5 m van de
massaplaat bevinden.
De antenne dient parallel te lopen aan het vlak loodrecht op de massa-
plaat door de rand van de massaplaat waarlangs de hoofdbundel van de
kabelboom loopt.
5.2.3. Indien de proef ter voorkoming van elektromagnetische instraling in een
overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de ontvangelementen van de antenne
zich niet op minder dan 0,5 m van enig materiaal dat radiostraling absor-
beert, noch op minder dan 1,5 m van de wanden van de overdekte ruimte
bevinden. Tussen de ontvangantenne en de te beproeven ESE mag zich
geen materiaal bevinden dat radiostraling absorbeert.
5.3. Richting en polarisatie van de antenne
Voor elk meetpunt worden de meetwaarden afgelezen, met de antenne
achtereenvolgens in verticale en in horizontale polarisatierichting.
5.4. Metingen
Bij iedere frequentie wordt het maximum van beide volgens punt 5.3
uitgevoerde metingen als de voor die frequentie karakteristieke waarde
beschouwd.
6.Frequenties
6.1. Metingen1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 55
▼M2
De metingen worden verricht in het frequentiebereik van 30 tot
1 000 MHz. Dit bereik wordt in 13 banden verdeeld. Om na te gaan of
de te beproeven ESE aan de eisen voldoet, dient de keuringsinstantie de
metingen bij één frequentie in elk van onderstaande frequentiebanden uit
te voeren: 30-50, 50-75, 75-100, 100-130, 130-165, 165-200, 200-250,
250-320, 320-400, 400-520, 520-660, 660-820, 820-1 000 MHz. Indien
de referentiegrens tijdens de proef wordt overschreden, dient men zich
ervan te vergewissen dat dit aan de te beproeven ESE is toe de schrijven
en niet aan de achtergrondstraling.
6.2. Indien het niveau van de smalbandstraling bij de voorlopige meting als
bedoeld in punt 1.3 van deze bijlage in een van de in punt 6.1 bedoelde
frequentiebanden ten minste 10 dB onder de referentiegrens blijft, wordt
de ESE geacht voor de betreffende frequentieband aan de voorwaarden
van deze bijlage te voldoen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 56
▼M2
BIJLAGE IX
PROEFMETHODES VOOR DE ELEKTROMAGNETISCHE IMMUNI-
TEIT VAN ELEKTRISCHE/ELEKTRONISCHE SUBEENHEDEN (ESE's)
1. Algemeen
1.1. De in deze bijlage beschreven proefmethodes zijn van toepassing op
ESE's.
1.2. Proefmethodes1.2.1. Een ESE dient te voldoen aan een willekeurige combinatie van onder-
staande proefmethodes naar keuze van de fabrikant, mits daarbij het
in punt 5.1 van deze bijlage gespecificeerde frequentiebereik daarbij
volledig wordt bestreken:
— striplijnmethode: zie aanhangsel 1 van deze bijlage;
— massastroominjectiemethode: zie aanhangsel 2 van deze bijlage;— TEM-celmethode: zie aanhangsel 3 van deze bijlage;
— vrije-veldmethode: zie aanhangsel 4 van deze bijlage.
1.2.2. Ter voorkoming van elektromagnetische instraling dienen alle
proeven in een afgeschermde ruimte plaats te vinden (de TEM-cel is
een afgeschermde ruimte).
2. Vermelding van de resultaten
Bij alle in deze bijlage beschreven proeven moet de veldsterkte
worden uitgedrukt in V/m en de geïnjecteerde stroom in mA.
3. Proefruimte
3.1. De meetapparatuur moet in staat zijn om binnen het in deze bijlage
gedefinieerde frequentiebereik het vereiste meetsignaal op te wekken
en dient aan de (nationale) wettelijke voorschriften inzake de emissies
van elektromagnetische straling te voldoen.
3.2. De meetapparatuur dient zich buiten de proefruimte te bevinden.
4. Toestand van de ESE tijdens de proef
4.1. De te beproeven ESE moet in normale bedrijfstoestand verkeren. Zij
moet op de in deze bijlage aangegeven wijze worden opgesteld, tenzij
een specifieke proefmethode anders bepaalt.
4.2. De te beproeven ESE dient te worden gevoed via een 5 µH/50 Ω-
kunstnet dat in elektrische verbinding met de massaplaat staat. De
voedingsspanning dient gelijk te zijn aan de nominale bedrijfsspan-
ning van het systeem ± 10 %. De rimpelspanning, gemeten aan de
controleaansluiting van het kunstnet, moet kleiner zijn dan 1,5 %
van de nominale bedrijfsspanning van het systeem.
4.3. Eventuele andere apparatuur die nodig is voor de goede werking van
de te beproeven ESE, moet tijdens de kalibratiefase reeds zijn
geïnstalleerd. Dergelijke apparatuur moet zich tijdens het kalibreren
op ten minste 1 m afstand van het referentiepunt bevinden.
4.4. Om tot reproduceerbare metingen te komen, dienen de apparatuur
voor de opwekking van het meetsignaal en de opstelling ervan
hetzelfde te zijn als bij de toepasselijke kalibratie (zie de punten 7.2,
7.3.2.3, 8.4., 9.2 en 10.2 van deze bijlage).
4.5. Indien de te beproeven ESE uit meerdere eenheden bestaat, wordt
voor de onderlinge aansluitingen bij voorkeur gebruik gemaakt van
de kabelboom die bestemd is voor gebruik in het voertuig. Indien
deze niet beschikbaar is, dient de lengte van de kabelboom tussen de
elektronische regelaar en het kunstnet 1 500 ± 75 mm te bedragen.
Alle geleiders moeten op zo realistisch mogelijke wijze worden afge-
sloten, bij voorkeur met echte belastingen en actuatoren.
5. Meetfrequenties, duur van de proeven
5.1. De metingen worden verricht in het frequentiebereik 20-1000 MHz.5.2. Om na te gaan of de ESE aan de eisen van deze bijlage voldoet,
worden metingen verricht bij ten hoogste 14 meetfrequenties in het
frequentiebereik, b.v. bij 27, 45, 65, 90, 120, 150, 190, 230, 280,1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 57
▼M2
380, 450, 600, 750 en 900 MHz. De responsietijd van de te beproeven
apparatuur wordt bepaald en de duur van elke meting moet zo lang
zijn dat de te beproeven apparatuur onder normale omstandigheden
de gelegenheid heeft om te reageren, doch in geen geval minder dan
2 sec.
6. Eigenschappen van het meetsignaal
6.1. Amplitude
De maximale amplitude van het meetsignaal moet gelijk zijn aan de
amplitude van een ongemoduleerde sinusoïdale golf met een effec-
tieve waarde in V/m als gedefinieerd in punt 6.7.2 van bijlage I (zie
aanhangsel 4 van bijlage VI).
6.2. Golfvorm
Het meetsignaal dient een radiofrequente sinusoïdale draaggolf te zijn
die amplitude-gemoduleerd is met een sinusoïdale golf met een
frequentie van 1 kHz bij een modulatiediepte m van 0,8 ± 0,04.
6.3. Modulatiediepte
De modulatiediepte m is gedefinieerd als:
m=maximale amplitude − minimale amplitude van het signaal
maximale amplitude + minimale amplitude van het signaal
7. Striplijnmethode
7.1. Proefmethode
Bij deze methode worden de kabelbomen die op de onderdelen van de
ESE zijn aangesloten, blootgesteld aan velden met een gedefinieerde
sterkte.
7.2. Meting van de veldsterkte van het striplijnveld
Bij elke gewenste meetfrequentie wordt aan de striplijn het vermogen
toegevoerd dat nodig is om in de proefruimte in afwezigheid van de
te beproeven ESE de vereiste veldsterkte op te wekken. Deze waarde
van het vermogen of van een andere parameter die rechtstreeks
verband houdt met de veldsterkte, wordt gemeten en de meetwaarden
worden genoteerd. Deze resultaten worden bij de typegoedkeurings-
proeven gebruikt, tenzij de opstelling of apparatuur wordt gewijzigd
waardoor herhaling van de procedure noodzakelijk wordt. Tijdens
deze procedure wordt de kop van de meetprobe in lengterichting,
dwarsrichting en verticale richting onder de actieve geleider
gehouden. De behuizing met de elektronische onderdelen van de
meetprobe wordt zo ver mogelijk van de lengteas van de striplijn
geplaatst.
7.3. Installatie van de te beproeven ESE7.3.1. Proef met een 150 mm-striplijn
Bij deze proef wordt tussen een actieve geleider (de striplijn met een
impedantie van 50 Ω)en een massaplaat (het geleidende oppervlak
van de montagetafel) een homogeen veld opgewekt waarin een deel
van de kabelboom wordt gebracht. De elektronische regelaar(s) van
de te beproeven ESE moet(en) buiten de striplijn op de massaplaat
worden geïnstalleerd met een der zijden parallel aan de actieve
geleider van de striplijn. De afstand tot een lijn op de massaplaat
recht onder de rand van de actieve geleider dient 200 ± 10 mm te
bedragen. De afstand tussen ongeacht welke rand van de actieve
geleider en alle andere bij de meting gebruikte randapparatuur moet
ten minste 200 mm bedragen. Het kabelboomgedeelte van de te
beproeven ESE moet horizontaal tussen de actieve geleider en de
massaplaat worden geplaatst (zie figuren 1 en 2 van aanhangsel 1
van deze bijlage).
7.3.1.1. De minimumlengte van de onder de striplijn te plaatsen kabelboom,
waarin ook de voedingskabels van de elektronische regelaar moeten
zijn opgenomen bedraagt 1,5 m, tenzij de lengte van de kabelboom
in het voertuig minder dan 1,5 m is. In dit geval moet de kabelboom
even lang zijn als de langste kabelboom die in de voertuiginstallatie
wordt gebruikt. Eventuele aftakkingen van de kabelboom moeten
loodrecht op de lengteas staat.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 58
▼M2
7.3.1.2. Eveneens is toegestaan dat de totale lengte van de kabelboom, inclu-
sief de langste zijtak, 1,5 m bedraagt.
7.3.2. Proef met een 800 mm-striplijn
7.3.2.1. De striplijn bestaat uit twee parallele metalen platen op een afstand
van 800 mm van elkaar. De te beproeven apparatuur wordt midden
tussen de platen geplaatst en onderworpen aan een elektromagnetisch
veld (zie figuren 3 en 4 van aanhangsel 1 van deze bijlage).
Met deze methode is het mogelijk complete elektronische systemen te
beproeven, inclusief sensoren, actuatoren, regelaars en kabels. Zij is
geschikt voor apparaten waarvan de maximale afmetingen geringer
zijn dan ⅓van de afstand tussen de platen.
7.3.2.2. Positie van de striplijn
De striplijn wordt ondergebracht in een afgeschermde ruimte (ter
voorkoming van elektromagnetische instraling) op ten minste 2 m
afstand van de wanden en van metalen behuizingen ter voorkoming
van elektromagnetische reflecties. Om deze reflecties te dempen mag
HF-absorptiemateriaal worden aangebracht. De striplijn wordt op niet-
geleidende steunen geplaatst op een hoogte van ten minste 0,4 m
boven de vloer.
7.3.2.3. Kalibratie van de striplijn
Een veldsterktemeter wordt in afwezigheid van het te beproeven
systeem aangebracht in het centrale deel van de ruimte tussen de
parallelle platen ter grootte van ⅓van de lengte, breedte en hoogte
van die ruimte. De bijbehorende meetapparatuur dient buiten de afge-
schermde ruimte te worden geplaatst.
Bij elke gewenste meetfrequentie wordt aan de striplijn het vermogen
toegevoerd dat nodig is om op de plaats van de antenne de vereiste
veldsterkte op te wekken. Deze waarde van het vermogen of van een
andere parameter die rechtstreeks verband houdt met de veldsterkte,
wordt bij de typegoedkeuringsproeven gebruikt, tenzij de opstelling
of apparatuur wordt gewijzigd waardoor herhaling van de procedurenoodzakelijk wordt.
7.3.2.4. Installatie van de te beproeven ESE
De hoofdregelaar dient in het centrale deel van de ruimte tussen de
parallelle platen ter grootte van ⅓van de lengte, breedte en hoogte
van die ruimte te worden aangebracht op een steun van niet-geleidend
materiaal.
7.3.2.5. Hoofdbundel van de kabelboom en kabels van de sensoren/actuatoren
De hoofdbundel van de kabelboom en evetuele kabels van de
sensoren en actuatoren dienen van de regelaar verticaal omhoog naar
de bovenste massaplaat te lopen (hierdoor wordt de koppeling met het
elektromagnetisch veld maximaal). Vervolgens dienen zij langs de
onderzijde van deze massaplaat te lopen naar een van de vrije randen,
waarna zij over de vrije rand worden geslagen en via de bovenzijde
van de massaplaat naar de aansluiting voor de voeding van de striplijn
worden geleid. De kabels worden daarna naar de bijbehorende appa-
ratuur gevoerd, die buiten het bereik van het elektromagnetisch veld
wordt opgesteld, b.v. op de vloer van de afgeschermde ruimte op
een horizontale afstand van 1 m in het verlengde van de striplijn.
8. Vrije-veldmethode
8.1. Bij deze proefmethode wordt een ESE van een voertuig getest door
deze in een met een antenne opgewekt elektromagnetisch veld te
brengen.
8.2. Beschrijving van de proefopstelling
8.2.1. Massaplaat
8.2.1.1. Bij de vrije-veldmethode moeten de te beproeven ESE en de bijbeho-
rende kabelbomen op een hoogte van 50 ± 5 mm boven een tafel van
hout of een ander niet-geleidend materiaal worden geplaatst. Indien
een van de delen van de ESE echter elektrisch met de voertuigcarros-
serie behoort te worden verbonden, moet dit deel op een massaplaat
worden geplaatst en hiermee ook elektrisch worden verbonden. De
massaplaat is een metalen plaat met een dikte van ten minste
0,5 mm. De minimumafmetingen van de massaplaat zijn afhankelijk
van de afmetingen van de te beproeven ESE, doch de massaplaat
moet voldoende plaats bieden voor de opstelling van de kabelbomen1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 59
▼M2
en de onderdelen van de ESE. De massaplaat moet worden verbonden
met de veiligheidsaarde. De massaplaat moet zich op een hoogte van
1,0 ± 0,1 m boven het vloeroppervlak van de proefruimte bevinden en
moet hieraan parallel lopen.
8.2.1.2. De te beproeven ESE moet conform de voorschriften zijn gemonteerd
en aangesloten. De voedingskabels moeten op een afstand van ten
hoogste 100 mm parallel lopen aan de rand van de massaplaat/tafel
die zich het dichtst bij de antenne bevindt.
8.2.1.3. De te beproeven ESE moet volgens de installatievoorschriften van de
fabrikant op de veiligheidsaarde worden aangesloten; andere aardver-
bindingen zijn niet toegestaan.
8.2.1.4. De afstand tussen de te beproeven ESE en andere geleiders, zoals de
wanden van de afgeschermde ruimte (met uitzondering van de massa-plaat/tafel onder de te beproeven ESE), moet ten minste 1,0 m
bedragen.
8.2.1.5. De oppervlakte van de eventuele massaplaat dient ten minste 2,25 m
2
te bedragen bij een minimale lengte van de zijden van 750 mm. De
massaplaat dient met behulp van verbindingsstrips zodanig te worden
verbonden met de kamer dat de gelijkstroomweerstand van de over-
gang niet meer dan 2,5 m Ωbedraagt.
8.2.2. Installatie van de te beproeven ESE
Bij grote appartuur die op een metalen proefbank wordt gemonteerd,
wordt de proefbank bij de proef beschouwd als een onderdeel van de
massaplaat en dient deze hiermee op adequate wijze elektrisch te
worden verbonden. De oppervlakken van de te beproeven apparatuur
dienen zich op een afstand van ten minste 200 mm van de rand van
de massaplaat te bevinden. Alle aansluitingen en kabels dienen zich
op ten minste 100 mm van de rand van de massaplaat te bevinden
en de afstand tot de massaplaat (gemeten vanaf het laagste punt van
de kabelboom) moet 50 ± 5 mm bedragen. De te beproeven ESE
dient te worden gevoed via een 5 µH/50 Ω-kunstnet.
8.3. Type, plaats en richting van de veldgenerator8.3.1. Type veldgenerator8.3.1.1. De veldgenerator moet in staat zijn bij alle meetfrequenties in het
referentiepunt (zie punt 8.3.4. van deze bijlage) de vereiste veldsterkte
op te wekken.
8.3.1.2. Als veldgenerator kan gebruik worden gemaakt van een of meer
antennes of van een plaatantenne.
8.3.1.3. De veldgenerator moet zodanig worden vervaardigd en gericht dat de
polarisatie van het veld horizontaal of verticaal is, bij frequenties
tussen 20 en 1 000 MHz.
8.3.2. Meethoogte en meetafstand
8.3.2.1. Meethoogte
Het fasemiddelpunt van de antenne moet zich op een hoogte van
150 ± 10 mm boven de massaplaat bevinden.
Geen van de zendelementen van de antenne mag zich op een hoogte
van minder dan 250 mm boven het vloeroppervlak van de proefruimte
bevinden.
8.3.2.2. Meetafstand8.3.2.2.1. De bedrijfsomstandigheden worden het best benaderd door de afstand
tussen veldgenerator en ESE zo groot mogelijk te kiezen. Gewoonlijk
zal de afstand tussen 1 en 5 m liggen.
8.3.2.2. Indien de proef in een overdekte ruimte plaatsvindt, mogen de zende-
lementen van de veldgenerator zich niet op minder dan 0,5 m van
enig materiaal dat radiostraling absorbeert noch op minder dan 1,5 m
van de wanden van de overdekte ruimte bevinden. Tussen de veldge-
nerator en de te beproeven ESE mag zich geen absorptiemater aal
bevinden.
8.3.3. Plaats van de veldgenerator ten opzichte van de ESE8.3.3.1. De afstand tussen de veldgenerator en de rand van de massaplaat
dient ten minste 0,5 m te bedragen.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 60
▼M2
8.3.3.2. Het fasemiddelpunt van de veldgenerator dient zich te bevinden in
een vlak dat:
i) loodrecht staat op de massaplaat;
ii) de rand van de massaplaat snijdt op het midden van de hoofd-
bundel van de kabelboom; en
iii) loodrecht staat op de rand van de massaplaat waarlangs de hoofd-
bundel van de kabelboom loopt.
De veldgenerator moet parallel lopen aan dit vlak (zie figuren 1 en 2
van aanhangsel 4 van deze bijlage).
8.3.3.3. Een boven de massaplaat of de te beproeven ESE geplaatste veldge-
nerator moet zich uitstrekken over de gehele te beproeven ESE.
8.3.4. Referentiepunt
In deze richtlijn wordt onder referentiepunt verstaan het punt waar de
veldsterkte wordt gemeten en dat zich bevindt:
8.3.4.1. op een horizontale afstand van ten minste 2 m van het fasemiddelpunt
van de antenne of op een verticale afstand van ten minste 1 m van de
zendelementen van de plaatantenne,
8.3.4.2. in een vlak dat:
i) loodrecht staat op de massaplaat;
ii) loodrecht staat op de rand van de massaplaat waarlangs de hoofd-
bundel van de kabelboom loopt; en
iii) de rand van de massaplaat snijdt op het midden van de hoofd-
bundel van de kabelboom, en,
iv) het referentiepunt valt samen met het midden van de hoofdbundel
van de kabelboom die parallel loopt aan de rand van de massa-
plaat die zich het dichtst bij de veldgenerator bevindt,
8.3.4.3. een hoogte van 150 ± 10 mm boven de massaplaat.8.4. Opwerking van de vereiste veldsterkte; proefmethode8.4.1. Teneinde bij de proef voor de juiste veldcondities te zorgen, wordt de
„substitiemethode” gebruikt.
8.4.2. Substitutiemethode
Bij elke meetfrequentie moet in afwezigheid van de te beproeven ESE
aan de veldgenerator het vermogen worden toegevoerd waarbij in het
referentiepunt (als gedefinieerd in punt 8.3.4) van de proefruimte de
vereiste veldsterkte wordt bereikt. Deze waarde van het vermogen of
van een andere parameter die direct verband houdt met de veldsterkte,
wordt gemeten en de meetwaarden worden genoteerd. Deze resultaten
worden bij de typegoedkeuringsproeven gebruikt, tenzij de opstelling
of apparatuur wordt gewijzgd waardoor herhaling van de procedure
noodzakelijk wordt.
8.4.3. Tijdens de kalibratie moet alle andere apparatuur op een afstand van
ten minste 1 m van het referentiepunt worden gehouden.
8.4.4. Veldsterktemeter
Bij de substitutiemethode moet voor de meting van de veldsterkte in
de kalibratiefase gebruik worden gemaakt van een geschikte compacte
veldsterktemeter.
8.4.5. Het fasemiddelpunt van de veldsterktemeter moet samenvallen met
het referentiepunt.
8.4.6. Vervolgens wordt de te beproeven ESE, eventueel met een extra
massaplaat, overeenkomstig punt 8.3 in de proefruimte opgesteld.
Indien een extra massaplaat wordt gebruikt, dient deze zich op een
afstand van ten hoogste 5 mm van de massaplaat van de proefopstel-
ling te bevinden en hiermee elektrisch te worden verbonden. Daarna
wordt voor elk van de in punt 5 genoemde frequenties het volgens
punt 8.4.2 bepaalde vermogen aan de veldgenerator toegevoerd.
8.4.7. Ongeacht welke parameter overeenkomstig punt 8.4.2. voor de opwer-
king van het veld is gekozen, tijdens de proef moet deze dezelfde
waarde hebben teneinde de gewenste veldsterkte te reproduceren.
8.5. Veldsterkteprofiel8.5.1. Tijdens het kalibreren (voordat de te beproeven ESE in de proef-
ruimte wordt gebracht) mag de veldsterkte op 0,5 ± 0,05 m aan
weerszijden van het referentiepunt op een lijn door dit punt parallel
aan de rand van de massaplaat die zich het dichtst bij de veldgene-1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 61
▼M2
rator bevindt, niet minder dan 50 % van de nominale veldsterkte
bedragen.
9. TEM-celmethode
9.1. Proefmethode
De TEM-cel (TEM: Transverse Electromagnetic Mode) wekt een
homogeen veld op tussen de binnengeleider (tussenschot) en de behui-
zing (massaplaat). Zij wordt gebruikt voor het beproeven van ESE's
(zie figur 1 van aanhangsel 3 van deze bijlage).
9.2. Meting van de veldsterkte in de TEM-cel9.2.1. De veldsterkte in de TEM-cel wordt met de volgende formule
bepaald:
Ejj¼ﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃﬃ
P/C2Z ðÞp
d
waarin
E = de elektrische veldsterkte (V/m)
P = het aan de cel toegevoerde vermogen (W)
Z = de impedantie van de cel (50 Ω)
d = de afstand tussen de bovenzijde en het tussenschot (m).
9.2.2. Als alternatief mag de sensor van een geschikte veldsterktemeter in de
bovenste helft van de TEM-cel worden geplaatst. In dit gedeelte van
de TEM-cel is de invloed van de elektronische regelaar(s) op het
meetveld slechts klein. Het uitgangssignaal van deze sensor is bepa-
lend voor de veldsterkte.
9.3. Afmetingen van de TEM-cel
Om een homogeen veld in de TEM-cel en reproduceerbare meetresul-
taten te verkrijgen, mag het te beproeven object niet groter zijn dan ⅓
van de binnenhoogte van de cel. In aanhangsel 3, figuren 2 en 3, van
deze bijlage worden aanbevelingen gedaan voor de afmetingen van de
TEM-cel.
9.4. Kabels voor de voeding, signaaloverdracht en regeling
De TEM-cel moet worden verbonden met een montagepaneel voor-
zien van een coaxiaalplug en moet door middel van een zo kort
mogelijke verbinding worden aangesloten op een steekconnector met
een voldoende aantal pennen. De voedings- en signaalkabels afkom-
stig van de in de celwand aangebrachte connector moeten
rechtstreeks op de ESE worden aangesloten.
De externe onderdelen, zoals sensoren, voedingseenheid en regelaars
kunnen worden aangesloten:
i) via een afgeschermd randapparaat;
ii) via het voertuig naast de TEM-cel; of
iii) rechtstreeks op het afgeschermde aansluitpaneel.
Voor de aansluiting van de TEM-cel op de randapparatuur of het
voertuig moeten afgeschermde kabels worden gebruikt indien deze
randapparatuur of dit voertuig zich niet in dezelfde of een aangren-
zende afgeschermde ruimte bevindt.
10. Massastroominjectiemethode
10.1. Proefmethode
Bij deze methode wordt de immuniteitsproef uitgevoerd door met een
injectieprobe rechtstreeks stromen in een kabelboom te induceren.
Deze injectieprobe bestaat uit een koppeltang waar de kabels van de
te beproeven ESE doorheen worden gevoerd. Bij de immuniteits-
proeven wordt vervolgens de frequentie van de geïnduceerde
signalen gevarieerd. De te beproeven ESE wordt hetzij op de in punt
8.2.1 aangegeven wijze op een massaplaat, hetzij overeenkomstig de
voertuigontwerpspecificaties in een voertuig gemonteerd.
10.2. Kalibratie van de stroominjectieprobe vóór de proef
De injectieprobe wordt in de kalibratieopstelling gemonteerd. Bij het
doorlopen van het bereik van meetfrequenties dient het vermogen dat
nodig is voor de opwekking van de in bijlage I, punt 6.7.2.1, gespeci-
ficeerde stroom te worden geobserveerd. Met deze methode wordt1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 62
▼M2
vóór de proef het verband tussen ingangsvermogen en geïnjecteerde
stroom van het massastroominjectiesysteem bepaald. Na aansluiting
van de injectieprobe op de te beproeven ESE met de bij de kalibratie
gebruikte kabels wordt het benodigde ingangsvermogen bepaald aan
de hand van dit verband. Er zij op gewezen dat het aan de injectie-
probe toegevoerde vermogen wordt gemeten.
10.3. Installatie van de te beproeven ESE
Bij een systeem dat op de in punt 8.2.1 beschreven massaplaat is
gemonteerd, moeten alle kabels van de kabelboom op zo realistisch
mogelijke wijze worden afgesloten, bij voorkeur met echte belas-
tingen en actuatoren. Zowel bij op een massaplaat gemonteerde
systemen als bij in het voertuig gemonteerde systemen moet de
stroominjectieprobe beurtelings om alle kabels van de op elke
connector aangesloten kabelboom worden aangebracht op een afstand
van 150 ± 10 mm van elke connector van de elektronische regelaars
van de te beproeven ESE, instrumentmodules van de instrumentatie of
actieve sensoren, zoals aangegeven in figuur 1 van aanhangsel 2.
10.4. Kabels voor de voeding, signaaloverdracht en regeling
Bij een volgens punt 8.2.1 op een massaplaat gemonteerde ESE wordt
tussen een kunstnet en de elektronische hoofdregelaar een kabelboom
aangebracht. Deze kabelboom moet parallel lopen aan de rand van de
massaplaat op een afstand van 200 ± 10 mm hiervan. In deze kabel-
boom moet ook de voedingsdraad zijn opgenomen waarmee de
elektronische regelaar op de voertuigaccu wordt aangesloten, alsmede
de nuldraad van de voeding indien deze in het voertuig wordt
gebruikt.
De afstand tussen de elektronische regelaar en het kunstnet dient
1,0 ± 0,1 m te bedragen of, voor zover bekend en indien korter, gelijk
te zijn aan de lengte van de in het voertuig gebruikte kabelboom
tussen de elektronische regelaar en de accu. Indien een kabelboom
uit een voertuig wordt gebruikt, moeten eventuele aftakkingen van
de kabelboom parallel aan de massaplaat lopen en loodrecht op de
lengteas van de kabelboom staan. In andere gevallen moet de aftak-
king van de ESE-kabels bij het kunstnet gebeuren.1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 63
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 1
150 mm-striplijnmethode
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 64
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 2
150 mm-striplijnmethode1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 65
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 3
800 mm-striplijnmethode
1 = Massaplaat
2 = Hoofdbundel en kabels naar de sensoren/actuatoren
3 = Houten frame
4 = Bekrachtigde plaat
5 = Isolator
6 = Te beproeven object1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 66
▼M2
Aanhangsel 1
Figuur 4
Afmetingen 800 mm-striplijn
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 67
▼M2
Aanhangsel 2
Figuur 1
Toelichting
1 = Te beproeven object
2 = HF-meetkop (facultatief)
3 = HF-injectieprobe
4 = Kunstnet
5 = Filternetwerk afgeschermde ruimte
6 = Voedingsbron
7 = Interface te beproeven object: excitatie- en observatieapparatuur
8 = Signaalgenerator
9 = Breedbandversterker
10 = 50 Ωdirectionele koppelinrichting
11 = HF-wattmeter of equivalent
12 = Spectrumanalysator of equivalent (facultatief)
Voorbeeld van een proefopstelling voor de massastroominjectiemethode1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 68
▼M2
Aanhangsel 3
Figuur 1
Proefopstelling TEM-cel
1 = Buitengeleider, afscherming
2 = Binnengeleider (tussenschot)3 = Isolator
4 = Ingang
5 = Isolator
6 = Toegangsluik
7 = Aansluitpaneel
8 = Voeding ESE
9 = Afsluitweerstand 50 Ω
10 = Isolatiemateriaal
11 = Te beproeven object (maximumhoogte ⅓van de afstand tussen celvloer en tussenschot)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 69
▼M2
Aanhangsel 3
Figuur 2
1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 70
▼M2
Aanhangsel 3
Figuur 3
Onderstaande tabel bevat de afmetingen voor een cel met een gegeven maxi-
mumfrequentie:
Maximumfre-
quentie
(MHz)Vormfactor cel
W: bVormfactor cel
L/WAfstand tussen
de platen
b(cm)Tussenschot
S (cm)
200 1,69 0,66 56 70
200 1,00 1,00 60 50
Typische afmetingen van de TEM-cel1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 71
▼M2
Aanhangsel 4
Figuur 1
Vrije-veldmethode proefopstelling (algemeen bovenaanzicht)1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 72
▼M2
Aanhangsel 4
Figuur 2
Vrije-veldmethode
Doorsnede in het longitudinale symmetrievlak van de proefbank1972L0245 — NL — 28.11.1995 — 002.001 — 73