1997L0070 — NL — 20.04.2009 — 004.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

Gewĳzigd bĳ:









▼B

RICHTLIJN 97/70/EG VAN DE RAAD

van 11 december 1997

betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt







DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 84, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ), Volgens de procedure van artikel 189 C van het Verdrag ( 3 ), (1) Overwegende dat het optreden van de Gemeenschap in de sector zeevaart moet zijn gericht op de verbetering van de veiligheid van de zeevaart; (2) Overwegende dat op 2 april 1993 het Protocol van Torremolinos van 1993 met betrekking tot het Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977, hierna „het Protocol van Torremolinos” te noemen, is vastgesteld; (3) Overwegende dat de toepassing van dit Protocol in Gemeenschapsverband op vissersvaartuigen die onder de vlag varen van een lidstaat, die dienst doen in de territoriale of binnenwateren van een lidstaat of die hun vangst aan land brengen in een haven van een van de lidstaten, de veiligheid van dergelijke vaartuigen ten goede komt, aangezien de diverse nationale wetgevingen nog niet het in het Protocol vastgelegde veiligheidsniveau eisen; dat een dergelijk gemeenschappelijk veiligheidsniveau, via de harmonisatie van de diverse en uiteenlopende nationale veiligheidsvoorschriften, ertoe zal leiden dat vissersvaartuigen die in eenzelfde gebied dienst doen, op gelijke voet kunnen concurreren zonder dat de veiligheid in het geding komt; (4) Overwegende dat, vooral met het oog op de dimensie van de interne markt, optreden op Gemeenschapsniveau de meest doeltreffende manier is om een gemeenschappelijk veiligheidsniveau voor vissersvaartuigen in de gehele Gemeenschap vast te stellen; (5) Overwegende dat een richtlijn van de Raad het passende rechtsinstrument is aangezien deze een kader verschaft voor een uniforme, verplichte toepassing van de veiligheidsnormen door de liststaten, terwijl zij elke lidstaat vrijlaat te beslissen welke instrumenten binnen zijn intern stelsel het meest geschikt zijn voor de tenuitvoerlegging van de richtlijn; (6) Overwegende dat verscheidene belangrijke hoofdstukken van het Protocol uitsluitend van toepassing zijn op vissersvaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt; dat er, door de toepassing van het Protocol in Gemeenschapsverband te beperken tot dergelijke vaartuigen, een kloof zou ontstaan tussen de veiligheid van deze vaartuigen en die van kleinere vissersvaartuigen waarvan de lengte tussen de 24 en 45 m bedraagt, en er hierdoor concurrentiedistorsies zouden ontstaan; (7) Overwegende dat artikel 3, lid 4, van het Protocol erin voorziet dat de partijen bepalen welke van hun voorschriften inzake vaartuigen met een grotere maximale lengte dan 24 m geheel of gedeeltelijk zullen worden toegepast op vaartuigen die onder hun vlag varen en die korter zijn dan de voorgeschrevengrenswaarde voor de lengte, maar langer dan 24 m; dat de partijen in artikel 3, lid 5, van het Protocol worden opgegroepen uniforme normen vast te stellen voor dergelijke vissersvaartuigen die dienstdoen in dezelfde regio; (8) Overwegende dat, teneinde de veilighed te vergroten en concurrentiedistorsies te voorkomen, ernaar dient te worden gestreefd de veiligheidsvoorschriften van deze richtlijn toe te passen op alle vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt en die in de visserijzones van de Gemeenschap dienstdoen, ongeacht onder welke vlag zij varen; dat dit voor vissersvaartuigen die onder de vlag van derde staten varen en die dienstdoen in de territoriale of binnenwateren van een lidstaat of hun vangst in een haven van een lidstaat aan land brengen, dient te worden bereikt in overeenstemming met de algemene regels van het volkenrecht; (9) Overwegende dat de relevante voorschriften van de richtlijnen van de Raad die in het kader van de sociale politiek van de Gemeenschap zijn vastgesteld, van toepassing dienen te blijven; (10) Overwegende dat de lidstaten op grond van de voorgaande overwegingen, de voorschriften van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, rekening houdend met de relevante voorschriften van bijlage I bij deze richtlijn, op nieuwe en, waar vereist, bestaande vissersvaartuigen met een lengte van 45 m of meer dienen toe te passen; dat de lidstaten ook de voorschriften van de hoofdstukken IV, V, VII en IX van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, als gewijzigd bij bijlage II bij deze richtlijn, dienen toe te passen op alle nieuwe vaartuigen met een lengte van 24 m of meer doch minder dan 45 m, die onder hun vlag varen; (11) Overwegende dat specifieke voorschriften als genoemd in bijlage III gerechtvaardigd kunnen zijn om redenen die verband houden met specifieke regionale omstandigheden, zoals geografische en klimatologische omstandigheden; dat dergelijke voorschriften zijn ontwikkeld voor vissersvaartuigen die dienstdoen in de noordelijke, respectievelijk de zuidelijke zones; (12) Overwegende dat, in het belang van meer veiligheid, vaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren, moeten voldoen aan de specifieke voorschriften als genoemd in bijlage IV; (13) Overwegende dat vissersvaartuigen die de vlag van een derde staat voeren, geen toestemming zouden moeten krijgen om in de territoriale of binnenwateren van een lidstaat dienst te doen of hun vangst in een haven van een lidstaat aan land te brengen, om aldus te concurreren met vaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren, tenzij hun vlaggenstaat heeft verklaard dat zij voldoen aan de technische voorschriften van deze richtlijn; (14) Overwegende dat uitrusting die voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 96/98/EG van de Raad van 20 december 1996 inzake uitrusting van zeeschepen ( 4 ), bij installatie aan boord van vissersvaartuigen automatisch moet worden erkend als zijnde in overeenstemming met de specifieke voorschriften voor een dergelijke uistrusting van die richtlijn, aangezien de vereisten van Richtlijn 96/98/EG minimaal gelijkwaardig zijn aan die van het Protocol van Torremolinos en van deze richtlijn; (15) Overwegende dat de lidstaten geconfronteerd kunnen worden met lokale omstandigheden die rechtvaardigen dat specifieke veiligheidsmaatregelen worden toegepast op vissersvaartuigen die in bepaalde zones dienstdoen; dat zij het tevens passend kunnen achten om vrijstellingen van of voorschriften die gelijkwaardig zijn aan het bepaalde in de bijlage bij het Protocol van Torremolinos aan te nemen; dat zij het recht moeten hebben dergelijke maatregelen vast te stellen, mits hiervoor de comitéprocedure wordt gevolgd; (16) Overwegende dat er momenteel geen uniforme internationale technische normen zijn voor vissersvaartuigen qua sterkte van de romp, hoofdmachines en hulpwerktuigen en de elektrische en automatische systemen; dat dergelijke normen kunnen worden vastgesteld op basis van de voorschriften van erkende organisaties of nationale overheden; (17) Overwegende dat de lidstaten voor het toezicht op de daadwerkelijke tenuitvoerlegging en handhaving van deze richtlijn onderzoeken zouden moeten verrichten en certificaten van overeenstemming zouden moeten afgeven voor vissersvaartuigen die aan de specifieke voorschriften van deze richtlijn voldoen; (18) Overwegende dat, om de volledige toepassing van deze richtlijn te garanderen en in overeenstemming met de procedure van artikel 4 van het Protocol van Torremolinos, vissersvaartuigen onderworpen zouden moeten worden aan controle in de havenstaat; dat een lidstaat ook controles mag uitvoeren aan boord van vissersvaartuigen van derde landen die niet in de territoriale of binnenwateren van een lidstaat dienstdoen of hun vangst niet in een haven van een lidstaat aan land brengen, wanneer die zich in een haven van die lidstaat bevinden, om na te gaan of zij voldoen aan de voorschriften van dat Protocol, zodra dit in werking is getreden; (19) Overwegende dat een comité, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, de Commissie dient bij te staan bij de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze richtlijn; dat deze functie kan worden vervuld door het comité dat is ingesteld bij artikel 12 van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad van 13 september 1993 betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen ( 5 ); (20) Overwegende dat dit comité, in het belang van een coherente tenuitvoerlegging van deze richtlijn, bepaalde bepalingen kan aanpassen om rekening te houden met de relevante ontwikkelingen op internationaal niveau; (21) Overwegende dat de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), in overeenstemming met het Protocol van Torremolinos, in kennis moet worden gesteld van deze richtlijn; (22) Overwegende dat de lidstaten, in het belang van een volledige tenuitvoerlegging van deze richtlijn, een stelsel van sancties zouden moeten invoeren die van toepassing zijn bij een inbreuk op de nationale voorschriften die uit hoofde van deze richtlijn zijn vastgesteld, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:







Artikel 1

Doel

1. Het doel van deze richtlijn is veiligheidsnormen vast te stellen voor nieuwe en, voorzover deze onder de bijlage bij het Protocol van Torremolinos vallen, bestaande zeegaande vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt en die

— onder de vlag van een lidstaat varen en in de Gemeenschap zijn geregistreerd, of

— dienst doen in de territoriale of binnenwateren van een lidstaat, of

— hun vangst in een haven van een lidstaat aanlanden.

Pleziervaartuigen die niet-commerciële visserij beoefenen, zijn uitgesloten van het toepassingsgebied van deze richtlijn.

2. Deze richtlijn laat de bepalingen van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk ( 6 ), de bijzondere richtlijnen in de zin van die richtlijn en inzonderheid Richtlijn 93/103/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het werk aan boord van vissersvaartuigen (dertiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) ( 7 ) onverlet.

Artikel 2

Definities

In deze richtlijn en de bijlagen wordt verstaan onder:

1. „vissersvaartuig” of „vaartuig”,elk vaartuig dat is uitgerust of met commercieel oogmerk gebruikt wordt voor het vangen van vis of andere levende rijkdommen van de zee;

2. „nieuw vissersvaartuig”, een vissersvaartuig waarvoor: a) op of na 1 januari 1999 het bouwcontract of het contract voor een ingrijpende verbouwing wordt gegund; of b) het bouwcontract of het contract voor een ingrijpende verbouwing is gegund vóór 1 januari 1999 en dat drie jaar of meer na deze datum wordt opgeleverd; of c) bij gebreke van een bouwcontract, op of na 1 januari 1999: — de kiel wordt gelegd; of — een aanvang wordt gemaakt met de bouw van een als zodanig herkenbaar specifiek type vaartuig; of — een aanvang wordt gemaakt met de samenbouw die ten minste 50 t of 1 % van de geschatte massa van alle constructiemateriaal omvat, waarbij de kleinste van de twee hoeveelheden bepalend is;

3. „bestaand vissersvaartuig”,een vissersvaartuig dat geen nieuw vissersvaartuig is;

4. „Protocol van Torremolinos”,het Protocol van 1993 met betrekking tot het Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977, met inbegrip van de wijzigingen daarop;

5. „certificaat”,het in artikel 6 bedoelde certificaat van overeenstemming;

6. „lengte”,tenzij anders bepaald, 96 % van de totale lengte op een waterlijn op 85 % van de kleinste holte gemeten vanaf de kiellijn, of de lengte van de voorzijde van de voorsteven tot de hartlijn van de roerkoning op die waterlijn, indien deze lengte groter is; bij vaartuigen die met stuurlast ontworpen zijn, moet de waterlijn waarop deze lengte gemeten wordt, evenwijdig aan de ontwerplastlijn worden genomen;

7. „dienstdoen”,het vangen, of vangen en verwerken van vis of andere levende rijkdommen van de zee, onverminderd het recht op onschuldige doorvaart door de territoriale wateren en de vrijheid van scheepvaart in de 200 mijls exclusieve economische zone;

8. „erkende organisatie”,een organisatie die is erkend overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties ( 8 ).

Artikel 3

Algemene voorschriften

1. De lidstaten zien erop toe dat de bepalingen van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos worden toegepast op de betrokken vissersvaartuigen die onder hun vlag varen, tenzij in bilage I bij deze richtlijn anders bepaald.

Tenzij uitdrukkelijk anders bepaald, moeten bestaande vaartuigen uiterlijk op 1 juli 1999 aan de relevante voorschriften van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos voldoen.

2. De lidstaten zien erop toe dat ook de voorschriften van de hoofdstukken IV, V, VII en IX van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, die gelden voor vaartuigen met een lengte van 45 m of meer, worden toepgepast op nieuwe vissersvaartuigen met een lengte van 24 m of meer die onder hun vlag varen, tenzij in bijlage II bij deze richtlijn anders bepaald.

3. De lidstaten dragen er evenwel zorg voor dat vaartuigen die onder hun vlag in een specifiek vaargebied dienstdoen, in overeenstemming zijn met de voorschriften voor dat vaargebied, als gedefinieerd in bijlage III.

4. De lidstaten zien erop toe dat vaartuigen die onder hun vlag varen, voldoen aan de specifieke veiligheidsvoorschriften van bijlage IV.

5. De lidstaten verbieden vissersvaartuigen die onder de vlag van een derde staat varen, in de territoriale wateren of binnenwateren van de lidstaten dienst te doen of hun vangst in een van de havens van de lidstaten aan te landen, tenzij de administratie van hun vlaggenstaat heeft verklaard dat zij voldoen aan de in de leden 1, 2, 3 en 4 en artikel 4 bedoelde voorschriften.

6. Scheepsuitrusting die in bijlage A.1 bij Richtlijn 96/98/EG inzake de uitrusting van zeeschepen is opgenomen en die aan de voorschriften van die richtlijn voldoet, wordt, wanneer zij aan boord van een vissersvaartuig wordt geïnstalleerd om aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn te voldoen, automatisch beschouwd als zijnde in overeenstemming met deze voorschriften, ongeacht of in deze voorschriften al dan niet is bepaald dat deze uitrusting naar genoegen van de vlaggenstaat moet worden beproefd en goedgekeurd.

Artikel 4

Specifieke voorschriften, vrijstellingen en gelijkwaardige voorschriften

1. Indien een lidstaat of een aantal lidstaten van mening is dat bepaalde situaties ten gevolge van specifieke lokale omstandigheden of bijzondere kenmerken van het vaartuig specifieke veiligheidsmaatregelen voor vissersvaartuigen die in een bepaald vaargebied dienstdoen, noodzakelijk maken, en indien de noodzaak daarvan is aangetoond, kunnen zij, volgens de procedure in lid 4, dergelijke specifieke veiligheidsmaatregelen vaststellen om rekening te houden met lokale omstandigheden zoals de aard en de klimatologische omstandigheden van de wateren waarin deze vaartuigen dienstdoen en de lengte van hun reizen of met hun bijzondere kenmerken zoals het gebruikte constructiemateriaal.

De vastgestelde maatregelen zullen worden opgenomen in bijlage III.

2. De lidstaten passen de bepalingen van voorschrift 3, paragraaf 3, van hoofdstuk I van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos betreffende de vaststelling van vrijstellingsmaatregelen toe volgens de procedure van lid 4 van dit artikel.

3. De lidstaten kunnen, volgens de procedure van lid 4 van dit artikel, maatregelen vaststellen die gelijkwaardige voorzieningen toelaten overeenkomstig voorschrift 4, paragraaf 1, van hoofdstuk I van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos.

4. Een lidstaat die gebruikmaakt van lid 1, 2 of 3, dient de volgende procedure te volgen:

a) De lidstaat stelt de Commissie in kennis van de maatregelen die hij wil treffen, inclusief de bijzonderheden die nodig zijn om te verzekeren dat het veiligheidsniveau hoog genoeg is.

b) Indien binnen zes maanden na de kennisgeving, overeenkomstig ►M4 in artikel 9, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure ◄ , wordt besloten dat de voorgestelde maatregelen niet gerechtvaardigd zijn, kan van de betrokken lidstaat worden verlangd dat hij de voorgestelde maatregelen aanpast of intrekt.

c) De vastgestelde maatregelen dienen te worden opgenomen in de nationale wetgeving en meegedeeld aan de Commissie, die de overige lidstaten van alle bijzonderheden in kennis stelt.

d) Dergelijke maatregelen moeten gelden voor alle vissersvaartuigen die onder dezelfde gespecificeerde voorwaarden dienstdoen, zonder discriminatie op grond van de vlag waaronder zij varen of de nationaliteit van hun exploitant.

e) De in lid 2 bedoelde maatregelen gelden slechts zolang het vissersvaartuig dienstdoet onder de gespecificeerde voorwaarden.

Artikel 5

Normen voor ontwerp, bouw en onderhoud

De normen voor het ontwerp, de bouw en het onderhoud van de romp, de hoofdmachines en hulpwerktuigen, alsmede de elektrische en automatische systemen van een vissersvaartuig zijn de voorschriften die van kracht waren ten tijde van de bouw, als vastgesteld voor de classificatie door een erkende organisatie of gebruikt door een overheidsinstantie.

Voor nieuwe vaartuigen komen deze voorschriften overeen met de procedure en de voorwaarden van artikel 14, lid 2, van Richtlijn 94/57/EG.

Artikel 6

Onderzoeken en certificaten

1. De lidstaten geven voor vissersvaartuigen die onder hun vlag varen en aan de artikelen 3 en 5 voldoen, een certificaat van overeenstemming met de eisen van deze richtlijn af, vergezeld van een inventaris van uitrusting, of, indien van toepassing, een certificaat van vrijstelling. Het certificaat van overeenstemming, de inventaris van uitrusting en het certificaat van vrijstelling dienen te beantwoorden aan de modellen die zijn opgenomen in bijlage V. De certificaten worden afgegeven door de administratie van de vlaggenstaat of namens haar door een erkende organisatie na een eerste onderzoek door inspecteurs die exclusief werkzaam zijn voor de administratie van de vlaggenstaat zelf of een erkende organisatie of de lidstaat die door de vlaggenstaat tot het verrichten van onderzoeken is gemachtigd, overeenkomstig voorschrift 6, paragraaf 1 onder a), van hoofdstuk I van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos.

2. De geldigheidsduur van de in lid 1 bedoelde certificaten mag de termijn die is vastgesteld in voorschrift 11 van hoofdstuk I van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, niet overschrijden. Verlenging van het certificaat van overeenstemming is mogelijk na een periodiek onderzoek overeenkomstig voorschrift 6 van hoofdstuk I van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos.

Artikel 7

Controle

1. Vissersvaartuigen die dienstdoen in de interne of territoriale wateren van een lidstaat of die hun vangst in de havens van die lidstaat aanlanden en die niet onder de vlag van die lidstaat varen, zijn onderworpen aan controle door die lidstaat, overeenkomstig artikel 4 van het Protocol van Torremolinos en zonder onderscheid naar vlag of nationaliteit van de exploitant, om na te gaan of de vaartuigen aan deze richtlijn voldoen.

2. Vissersvaartuigen die niet in de interne of territoriale wateren van een lidstaat dienstdoen of die hun vangst niet in de havens van een lidstaat aanlanden en die onder de vlag van een andere lidstaat varen, zijn in die havens onderworpen aan controle door de lidstaat, overeenkomstig artikel 4 van het Protocol van Torremolinos en zonder onderscheid naar vlag of nationaliteit van de exploitant, om na te gaan of de vaartuigen aan de voorschriften van deze richtlijn voldoen.

3. Vissersvaartuigen die onder de vlag van een derde staat varen en geen dienstdoen in de interne of de territoriale wateren van een listaat, noch hun vangst in de havens van een lidstaat aanlanden, zijn in die havens onderworpen aan controle door die lidstaat, overeenkomstig artikel 4 van het Protocol van Torremolinos, teneinde na te gaan of zij voldoen aan het Protocol van Torremolinos, zodra dit in werking is getreden.

Artikel 8

Aanpassingen

▼M4

De volgende aanpassingen, die maatregelen zijn tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, worden vastgesteld volgens de in artikel 9, lid 3, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing:

a) voorschriften mogen worden vastgesteld en toegevoegd ten behoeve van: — een geharmoniseerde interpretatie van de voorschriften van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, voor zover die aan het oordeel van de administraties van de afzonderlijke verdragsluitende partijen is overgelaten en voor zover die nodig is voor de consistente toepassing in de Gemeenschap, — de tenuitvoerlegging van de richtlijn, zonder dat het toepassingsgebied wordt verruimd;

b) de artikelen 2, 3, 4, 6 en 7 van de richtlijn mogen worden aangepast en haar bijlagen worden gewijzigd, om ervoor te zorgen dat eventuele wijzigingen van het Protocol van Torremolinos die na de goedkeuring van deze richtlijn in werking treden, worden toegepast.

▼M3

De wijzigingen van het in artikel 2, lid 4, bedoelde internationaal instrument kunnen van het toepassingsgebied van deze richtlijn worden uitgesloten krachtens artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) ( 9 ).

▼M4

Artikel 9

Comitéprocedure

1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 3 van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad ( 10 ) ingestelde Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS).

2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden ( 11 ) van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan.

De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op twee maanden.

3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4, en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan.

▼B

Artikel 10

Kennisgeving aan de IMO

Het voorzitterschap van de Raad en de Commissie stellen de IMO in kennis van de vaststelling van deze richtlijn, onder verwijzing naar artikel 3, lid 5, van het Protocol van Torremolinos.

Artikel 11

Sancties

De lidstaten voeren een stelsel van sancties in die van toepassing zijn bij een inbreuk op de nationale voorschriften welke uit hoofde van deze richtlijn zijn vastgesteld en treffen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de sancties worden uitgevoerd. De sancties moeten doeltreffend, afgemeten en ontmoedigend zijn.

Artikel 12

Tenuitvoerlegging

1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om voor 1 januari 1999 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de lidstaten deze bepalingen vaststellen, wordt in deze bepalingen of bij de officiële bekendmaking van deze bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen. De vorm van deze verwijzing wordt door de lidstaten bepaald.

2. De lidstaten delen de Commissie onverwijld alle bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.

Artikel 13

Inwerktingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 14

Geadresseerden

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

▼M2









BIJLAGE I

Aanpassing van de voorschriften van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos voor toepassing van artikel 3, lid 1, van Richtlijn 97/70/EG

In deze bijlage wordt verstaan onder:

1. „nieuw vissersvaartuig gebouwd op of na 1 januari 2003” een nieuw vissersvaartuig waarvoor: a) op of na 1 januari het bouwcontract of het contract voor een ingrijpende verbouwing wordt gegund; of b) het bouwcontract of het contract voor een ingrijpende verbouwing is gegund vóór 1 januari 2003 en dat drie jaar of meer na deze datum wordt opgeleverd; of c) bij gebreke van een bouwcontract, op of na 1 januari 2003: — de kiel is gelegd, of — een aanvang wordt gemaakt met de bouw van een als zodanig herkenbaar specifiek type vaartuig, of — een aanvang wordt gemaakt met de samenbouw die ten minste 50 t of 1 % van de geschatte massa van alle constructiemateriaal omvat, waarbij de kleinste van de twee hoeveelheden bepalend is.

DEEL A

Aanpassingen die van toepassing zijn op alle vaartuigen waarop de richtlijn van toepassing is, met uitzondering van nieuwe vissersvaartuigen die op of na 1 januari 2003 zijn gebouwd

HOOFDSTUK I: ALGEMENE BEPALINGEN

Voorschrift 2: Begripsomschrijvingen

De definitie van „nieuw vaartuig” in paragraaf 1 wordt vervangen door de definitie van „nieuw vissersvaartuig” in artikel 2 van deze richtlijn.

HOOFDSTUK V: BESCHERMING TEGEN, ALSMEDE OPSPOREN, BLUSSEN EN BESTRIJDEN VAN BRAND

Voorschrift 2: Begripsomschrijvingen

Paragraaf 2 „standaard brandproef” wordt gelezen met aan het einde de volgende wijzigingen met betrekking tot de standaard temperatuurkromme:

„… De standaard temperatuurkromme wordt omschreven door een gelijkmatig verlopende kromme door de volgende temperatuurpunten:







— aanvankelijke oventemperatuur: 20 °C — na de eerste 5 minuten: 576 °C — na 10 minuten: 679 °C — na 15 minuten: 738 °C — na 30 minuten: 841 °C — na 60 minuten: 945 °C”

HOOFDSTUK VII: REDDINGMIDDELEN EN -VOORZIENINGEN

Voorschrift 1: Toepassing

Paragraaf 2 wordt als volgt gelezen: „De voorschriften 13 en 14 zijn tevens van toepassing op bestaande vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, met dien verstande dat de administratie de toepassing van de eisen van deze voorschriften kan uitstellen tot 1 februari 1999.”

Voorschrift 13: Radioreddingmiddelen

Paragraaf 2 wordt als volgt gelezen: „Tweeweg VHF-radiotelefonietoestellen die aan boord van bestaande vaartuigen aanwezig zijn en die niet voldoen aan de door de Organisatie aangenomen prestatienormen, kunnen door de administratie tot 1 februari 1999 worden aanvaard, mits de administratie ervan overtuigd is dat zij compatibel zijn met goedgekeurde tweeweg VHF-radiotelefonietoestellen.”

HOOFDSTUK IX: RADIOVERBINDINGEN

Voorschrift 1: Toepassing

Paragraaf 1, tweede zin, wordt als volgt gelezen:

„Voor bestaande vaartuigen kan de administratie de toepassing van de eisen evenwel uitstellen tot 1 februari 1999.”

Voorschrift 3: Vrijstellingen

Paragraaf 2, onder c), wordt als volgt gelezen: „wanneer het vaartuig voorgoed uit de vaart wordt genomen vóór 1 februari 2001.”

DEEL B

Aanpassingen die van toepassing zijn op nieuwe vissersvaartuigen die op of na 1 januari 2003 zijn gebouwd

De bestaande tekst van de volgende voorschriften wordt als volgt gelezen:

HOOFDSTUK I: ALGEMENE BEPALINGEN Voorschrift 2: Begripsomschrijvingen Het schot moet zodanig zijn geplaatst dat de afstand tot de voorloodlijn: niet kleiner is dan 0,05 L en niet groter is dan 0,05 L, vermeerderd met 1,35 m, bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt. Voorschrift 6: Onderzoeken Naast het in subparagraaf b), onder i), vereiste periodieke onderzoek, tussentijdse onderzoeken ten aanzien van de constructie en machine-installatie van het vaartuig, die worden verricht met inachtneming van tussenpozen van twee jaar plus/minus drie maanden voor vaartuigen welke van ander materiaal dan hout zijn vervaardigd en van door de administratie vastgestelde tussenpozen voor vaartuigen welke van hout zijn vervaardigd. Het onderzoek moet ook zodanig zijn dat zeker wordt gesteld dat er geen wijzigingen waardoor de veiligheid van het vaartuig of zijn bemanning nadelig zou worden beïnvloed, zijn aangebracht.

HOOFDSTUK II: CONSTRUCTIE, WATERDICHTHEID EN UITRUSTING Voorschrift 1: Constructie De sterkte en de constructie van romp, bovenbouwen, dekhuizen, schachten van machinekamers, toegangskappen en elke andere constructie en die van de scheepsuitrusting moeten voldoende bestand zijn tegen alle omstandigheden waaronder het vaartuig moet kunnen opereren en in overeenstemming zijn met de voorschriften van een erkende organisatie. Voorschrift 2: Waterdichte deuren Met inachtneming van het bepaalde in voorschrift 1, paragraaf 3, moet het aantal openingen in waterdichte schotten worden beperkt tot het minimum dat verenigbaar is met de algehele inrichting en de noodzakelijke voorzieningen ten behoeve van de werkzaamheden op het vaartuig; openingen moeten zijn voorzien van waterdichte afsluitmiddelen die aan de voorschriften van een erkende organisatie voldoen. Waterdichte deuren moeten van gelijke sterkte zijn als de aangrenzende constructie, zonder zulke openingen. Voorschrift 2: Waterdichte deuren In vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, moeten waterdichte deuren als schuifdeuren zijn uitgevoerd indien: deze deuren op zee geopend moeten kunnen worden en de bovenkant van de drempel onder de hoogst gelegen lastlijn ligt, tenzij de administratie, rekening houdend met het type en de bestemming van het vaartuig, van oordeel is dat zulks praktisch onuitvoerbaar of niet noodzakelijk is. Door een lidstaat toegestane vrijstellingen van dit voorschrift zijn aan de procedure van artikel 4 van deze richtlijn onderworpen. Voorschrift 5: Luikopeningen Maatregelen voor het wind- en weerdicht afsluiten van luikopeningen door middel van houten luiken moeten worden genomen in overeenstemming met de normen in de voorschriften 14 en 15 van bijlage I van het Internationale Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 ( 12 ). Voorschrift 9: Luchtkokers Bij vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, moeten de schachten van luchtkokers, geen schachten van luchtkokers van de voortstuwingsruimte zijnde, een hoogte van ten minste 900 mm boven het werkdek en ten minste 760 mm boven het opbouwdek hebben. Bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moet de hoogte van deze schachten respectievelijk 760 mm of 450 mm bedragen. De hoogte boven het dek van schachten van luchtkokers van de voortstuwingsruimte, die noodzakelijk zijn om de voortstuwingsruimte voortdurend en op verzoek de generatorruimte onmiddellijk te ventileren, moet in de regel in overeenstemming zijn met voorschrift II/9(3). Indien zulks echter wegens de grootte en de inrichting van het vaartuig praktisch onuitvoerbaar is, kunnen lagere hoogten, maar in geen geval minder dan 900 mm boven het werkdek en het opbouwdek, worden aanvaard, mits wind- en weerdichte afsluitmiddelen zijn aangebracht in overeenstemming met voorschrift II/9(2) in combinatie met andere geschikte voorzieningen om de ruimten ononderbroken voldoende te kunnen ventileren. Voorschrift 12: Patrijspoorten en ramen De administratie kan toestaan dat patrijspoorten en ramen welke zijn aangebracht in de zij- en achterschotten van dekhuizen op of boven het werkdek, niet zijn voorzien van blinden, indien naar haar oordeel de veiligheid van het vaartuig daardoor niet vermindert, rekening houdende met de voorschriften van erkende organisaties op basis van de desbetreffende ISO-normen. Voorschrift 15: Uitrusting voor het ankeren en het meren Een vaartuig moet zodanig zijn uitgerust dat het snel en veilig kan ankeren. De uitrusting dient daartoe te bestaan uit ankers met toebehoren, ankerkettingen of staaldraadkabels, stoppers en een ankerspil of andere voorzieningen voor het laten vallen van een anker, het lichten van een anker en het ten anker houden van het vaartuig tijdens elke te voorziene bedrijfsomstandigheid. Een vaartuig moet tevens met doelmatig meergerei zijn uitgerust, teneinde onder alle bedrijfsomstandigheden veilig te kunnen meren. Uitrusting voor het ankeren en het meren moet voldoen aan de voorschriften van een erkende organisatie.

HOOFDSTUK III: STABILITEIT EN DE DAARMEE VERBAND HOUDENDE ZEEWAARDIGHEID Voorschrift 1: Algemeen Vaartuigen moeten zo zijn ontworpen en geconstrueerd dat aan de bepalingen van dit hoofdstuk wordt voldaan in de bedrijfsomstandigheden als bedoeld in voorschrift 7. Berekeningen van de krommen van de armen van statische stabiliteit moeten voldoen aan de Code on Intact Stability for All Types of Ships van de IMO ( 13 ). Voorschrift 2: Stabiliteitscriteria Aan de volgende minimumstabiliteitscriteria moet worden voldaan, tenzij naar het oordeel van de administratie de bedrijfservaring afwijkingen daarvan rechtvaardigt. Door een lidstaat toegestane afwijkingen van de vereiste minimumstabiliteitscriteria zijn aan de procedure van artikel 4 van deze richtlijn onderworpen ( 14 ). De aanvankelijke metacenterhoogte GM mag niet minder bedragen dan 350 mm bij vaartuigen met één dek. Bij vaartuigen met volledige opbouw kan de metacenterhoogte, ten genoegen van de administratie, worden verminderd, maar mag zij in geen geval minder dan 150 mm bedragen. Door een lidstaat toegestane vermindering van de vereiste metacenterhoogte is aan de procedure van artikel 4 van deze richtlijn onderworpen. Wanneer ballast is aangebracht teneinde zeker te stellen dat aan het bepaalde in de eerste paragraaf wordt voldaan, moeten de aard en de opstelling ten genoegen van de administratie zijn. In vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moet die ballast vast aangebracht zijn. Wanneer de ballast vast aangebracht is, moet deze uit vaste stof bestaan en in het vaartuig stevig zijn vastgemaakt. De administratie kan het gebruik van waterballast toestaan, indien deze is opgeslagen in volledig gevulde tanks die niet met een pompsysteem van het vaartuig zijn verbonden. Indien waterballast als vast aangebrachte ballast wordt gebruikt om aan het bepaalde in de eerste paragraaf te voldoen, dienen daarover nadere bijzonderheden te worden verstrekt in het certificaat van goedkeuring en in de stabiliteitsgegevens. Vast aangebrachte ballast mag zonder de goedkeuring van de administratie niet uit het vaartuig worden verwijderd of op een andere plaats in het vaartuig worden aangebracht. Voorschrift 4: Bijzondere vismethoden Vaartuigen die worden gebruikt voor bijzondere vismethoden waarbij extra krachten van buitenaf op het vaartuig werken tijdens de visserijwerkzaamheden, moeten ten minste voldoen aan de stabiliteitscriteria van voorschrift 2, paragraaf 1, die zonodig ten genoegen van de administratie kunnen worden uitgebreid. Vaartuigen die worden gebruikt voor boomkorvisserij moeten voldoen aan de volgende uitgebreide stabiliteitscriteria: a) de criteria voor de gebieden onder de arm van statische stabiliteit en voor de armen van statische stabiliteit zoals vermeld in voorschrift 2, paragraaf 1, onder a) en b), moeten worden verhoogd met 20 %; b) de metacenterhoogte mag niet minder dan 500 mm bedragen; c) de criteria zoals bedoeld onder a) gelden slechts voor vaartuigen met een geïnstalleerd voortstuwingsvermogen dat niet groter is dan de waarde in kilowatt zoals gegeven in de volgende formules: — N = 0,6 Ls 2 voor vaartuigen met een lengte van 35 m of minder; — N = 0,7 Ls 2 voor vaartuigen met een lengte van 37 m en meer; — bij een tussenliggende lengte van het vaartuig wordt de coëfficiënt voor Ls verkregen door interpolatie tussen 0,6 en 0,7; — Ls is de totale lengte volgens het tonnagecertificaat. Indien het geïnstalleerde voortstuwingsvermogen de waarden voor het standaard voortstuwingsvermogen, zoals gegeven in de bovenstaande formules, overschrijdt, moeten de criteria, zoals vermeld onder a), recht evenredig aan het grotere voortstuwingsvermogen worden uitgebreid. De administratie moet ervan overtuigd zijn dat aan de bovengenoemde uitgebreide stabiliteitscriteria voor boomkorvaartuigen wordt voldaan in de bedrijfsomstandigheden als bedoeld in voorschrift 7, paragraaf 1, van dit hoofdstuk. Voor de berekening van de stabiliteit worden de bomen geacht tot een hoek van 45 graden ten opzichte van de horizontale lijn te zijn opgehesen. Voorschrift 5: Harde wind en slingeren Vaartuigen moeten weerstand kunnen bieden aan de invloed van harde wind en het slingeren in de daarmee verband houdende zeegang, waarbij rekening wordt gehouden met de weersomstandigheden en de toestand van de zee in de jaargetijden waarin het vaartuig dienst zal doen, het type vaartuig en het doel waarvoor het vaartuig wordt gebruikt. De desbetreffende berekeningen worden uitgevoerd overeenkomstig de Code on Intact Stability for all Types of Ships van de IMO. Voorschrift 8: IJsafzetting Dit voorschrift is van toepassing, met dien verstande dat de wijziging van de toegestane ijsafzetting, die bij aanbeveling 2 ( 15 ) aan het oordeel van de administratie wordt overgelaten, niet is toegestaan. Voorschrift 9: Hellingproef Indien een vaartuig wijzigingen heeft ondergaan die van invloed zijn op de toestand van het lege, bedrijfsklare vaartuig en/of de ligging van het zwaartepunt, moet het vaartuig, indien zulks naar het oordeel van de administratie noodzakelijk is, rekening houdend met de stabiliteitsmarges van het vaartuig, opnieuw aan een hellingproef worden onderworpen en moeten de stabiliteitsgegevens worden herzien. Indien echter de toestand van het gewijzigde lege vaartuig meer dan 2 % afwijkt van de toestand van het oorspronkelijke lege vaartuig en door berekening niet kan worden aangetoond dat het vaartuig nog steeds aan de stabiliteitscriteria voldoet, moet het opnieuw aan een hellingproef worden onderworpen. Voorschrift 12: Boeghoogte De boeghoogte moet toereikend zijn om te voorkomen dat het vaartuig bovenmatige hoeveelheden water overkrijgt. Voor vaartuigen die uitsluitend worden gebruikt in gebieden binnen 10 mijl van de kust, moet de minimumboeghoogte ten genoegen van de administratie zodanig worden vastgesteld dat rekening is gehouden met de weersomstandigheden en de toestand van de zee in de jaargetijden waarin het vaartuig dienst zal doen, het type vaartuig en het doel waarvoor het vaartuig wordt gebruikt. Voor vaartuigen die in alle andere gebieden worden gebruikt: 1. wanneer gedurende de visserijwerkzaamheden de vangst in de visruimen wordt opgeslagen via luikopeningen, die zich op een open werkdek voor het dekhuis of de opbouw bevinden, wordt de minimumboeghoogte berekend overeenkomstig de berekeningsmethode in aanbeveling 4 van aanhangsel 3 bij de slotakte van de Conferentie van Torremolinos. 2. wanneer de vangst in de visruimen wordt opgeslagen via een luikopening, die zich op een open werkdek bevindt, dat door een dekhuis of opbouw wordt beschermd, moet de minimumboeghoogte voldoen aan voorschrift 39 van bijlage I van het Internationale Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966, maar mag deze niet minder bedragen dan 2 000 mm. Hierbij moet worden uitgegaan van de maximum toelaatbare diepgang in plaats van het basiszomervrijboord. Voorschrift 14: Waterdichte indeling en lekstabiliteit Van een vaartuig waarvan de lengte 100 m of meer bedraagt en met 100 of meer opvarenden aan boord, moet de stabiliteit toereikend zijn om het lek geraken van enig compartiment te kunnen doorstaan, waarbij rekening moet worden gehouden met het type vaartuig, de aard van de dienst waarvoor het vaartuig bestemd is en het vaargebied ( 16 ). De berekeningen worden uitgevoerd overeenkomstig de in de voetnoot vermelde richtsnoeren.

HOOFDSTUK IV: MACHINE-INSTALLATIES, ELEKTRISCHE INSTALLATIES EN TIJDELIJK ONBEMANDE MACHINEKAMERS Voorschrift 3: Algemeen Hoofdvoortstuwingsinstallaties en toebehoren, hulpwerktuigen, brandstofsystemen, elektrische installaties, koelsystemen, ketels en andere drukvaten, pijpleidingen en pompinstallaties, stuurmachines en toebehoren, assen en koppelingen, bestemd voor de overdracht van vermogen, moeten zijn ontworpen, geconstrueerd, ingericht, beproefd en onderhouden overeenkomstig de voorschriften van een erkende organisatie. Deze machine-installaties en uitrusting, met inbegrip van hefwerktuigen, lieren en uitrusting voor de behandeling en verwerking van vis, moeten zodanig zijn beveiligd dat het gevaar voor alle personen aan boord tot een minimum wordt beperkt. Bijzondere aandacht moet worden geschonken aan bewegende delen, hete oppervlakken en andere gevaren. De administratie moet ervan overtuigd zijn dat de voorschriften 16 tot en met 18 op uniforme wijze worden uitgevoerd en toegepast overeenkomstig de regels van een erkende organisatie ( 17 ). Ten genoegen van de administratie moeten maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat alle uitrusting onder alle bedrijfsomstandigheden, met inbegrip van het manoeuvreren, op betrouwbare wijze werkt en dat in overeenstemming met de regels van een erkende organisatie voorzieningen worden getroffen voor regelmatige inspecties en routinetests teneinde een ononderbroken betrouwbare werking te verzekeren. Aan boord van vaartuigen met tijdelijk onbemande machinekamers moet een verklaring, die aan de regels van een erkende organisatie voldoet, aanwezig zijn waaruit blijkt dat deze vaartuigen ingericht zijn om met tijdelijk onbemande machinekamers te varen. Voorschrift 6: Stoomketels, voedingwatersystemen en stoomleidingen Elke stoomketel en elke ongestookte stoomgenerator moet zijn voorzien van ten minste twee veiligheidskleppen van voldoende capaciteit. De administratie kan, rekening houdende met de capaciteit of enige andere eigenschap van stoomketels of ongestookte stoomgenerators, toestaan dat slechts één veiligheidsklep is aangebracht, mits zij ervan overtuigd is dat in dat geval in een afdoende beveiliging tegen overdruk is voorzien in overeenstemming met de voorschriften van een erkende organisatie. Voorschrift 8: Bediening van de voortstuwingsinstallatie vanuit de stuurhut Indien een voortstuwingsinstallatie rechtstreeks vanaf de brug kan worden bediend moet de afstandbediening als bedoeld onder a) worden verricht door middel van een bedieningsapparaat dat aan de voorschriften van een erkende organisatie voldoet en dat zonodig voorzien moet zijn van een inrichting die voorkomt dat de voortstuwingswerktuigen worden overbelast. Voorschrift 10: Inrichtingen voor brandstofolie, smeerolie en andere ontvlambare oliën Iedere brandstofleiding waaruit bij beschadiging olie zou kunnen ontsnappen uit een boven de dubbele bodem opgestelde voorraad-, bezink- of dagtank, moet direct aan de tank zijn voorzien van een afsluiter die vanaf een veilige plaats buiten de betrokken ruimte waarin dergelijke tanks zijn geplaatst, kan worden gesloten in het geval dat in die ruimte brand uitbreekt. In het bijzondere geval van dieptanks in een schroefas- of pijpentunnel of een dergelijke ruimte, moeten afsluiters op deze tanks zijn aangebracht. De afsluiting in het geval van brand mag evenwel worden bewerkstelligd door middel van een extra afsluiter in de pijp of pijpen buiten de tunnel of dergelijke ruimte. Indien zulk een extra afsluiter is aangebracht in de ruimte voor machines, moet deze afsluiter vanaf een plaats buiten deze ruimte kunnen worden bediend. Brandstofleidingen en hun afsluiters en bevestigingen moeten van staal of ander goedgekeurd materiaal zijn, behoudens dat een beperkt gebruik van flexibele leidingen kan worden toegestaan. Dergelijke flexibele leidingen en hun eindbevestigingen moeten van voldoende sterkte zijn en van goedgekeurd brandbestendig materiaal zijn vervaardigd of van brandbestendige bekleding zijn voorzien in overeenstemming met de voorschriften van een erkende organisatie. De bevestiging van die flexibele leidingen moet in overeenstemming zijn met de MSC.Circ.647 „Guidelines to minimise leakages from flammable liquid systems” van de IMO. De inrichtingen voor de opslag, verdeling en het gebruik van olie voor smeeroliesystemen onder druk moeten in overeenstemming zijn met de voorschriften van een erkende organisatie. Wanneer deze inrichtingen zijn aangebracht in ruimten voor machines van categorie A en, waar dat praktisch uitvoerbaar is, in andere ruimten voor machines, moeten zij ten minste voldoen aan het bepaalde in de eerste, derde, zesde en zevende paragraaf en, voorzover noodzakelijk in overeenstemming met de voorschriften van een erkende organisatie, aan het bepaalde in de tweede en vierde paragraaf. Het gebruik van kijkglazen in smeeroliesystemen is toegestaan, mits door middel van een proef is aangetoond dat zij in voldoende mate brandbestendig zijn. De inrichtingen voor de opslag, verdeling en het gebruik van ontvlambare oliën die onder druk worden toegepast in hydraulische systemen voor het overbrengen van vermogen en die geen oliën zijn als bedoeld in paragraaf 10, zomede van oliën die worden gebruikt in bedienings-, bekrachtigings- en verwarmingssystemen, moeten in overeenstemming zijn met de voorschriften van een erkende organisatie. Op plaatsen waar ontstekingsbronnen aanwezig zijn, moeten dergelijke inrichtingen ten minste voldoen aan het bepaalde in de tweede en zesde paragraaf en ten aanzien van sterkte en constructie aan het bepaalde in de derde en zevende paragraaf. Voorschrift 12: Bescherming tegen geluidhinder Maatregelen moeten worden getroffen om geluidhinder voor het personeel in ruimten voor machines te beperken tot niveaus als bedoeld in de IMO-code inzake geluidsniveaus aan boord van schepen ( 18 ). Voorschrift 13: Stuurinrichting en roer Elk vaartuig moet van een hoofdstuurinrichting en van een hulpinrichting voor het bedienen van het roer zijn voorzien in overeenstemming met de voorschriften van een erkende organisatie. Deze inrichtingen moeten zodanig zijn dat, voorzover dit mogelijk en praktisch uitvoerbaar is, een enkelvoudige fout in een van de inrichtingen de andere niet buiten werking stelt. Voorschrift 16: Elektrische hoofdkrachtbron Elk vaartuig waarvoor elektrische energie het enige middel vormt tot het onderhouden van de voor de voortstuwing en de veiligheid van het vaartuig onontbeerlijke hulpdiensten, moet van een elektrische hoofdkrachtbron zijn voorzien. Deze hoofdkrachtbron moet ten minste bestaan uit twee generatoraggregaten, waarbij een van de generatoren door het hoofdvoortstuwingswerktuig mag worden aangedreven. In overeenstemming met de voorschriften van een erkende organisatie kunnen andere voorzieningen met gelijkwaardige elektrische capaciteit worden aanvaard.

HOOFDSTUK V: BESCHERMING TEGEN, ALSMEDE OPSPOREN, BLUSSEN EN BESTRIJDEN VAN BRAND Voorschrift 1: Algemeen Methode IIIF: het installeren van een automatisch brandalarm- en brandontdekkingssysteem in alle ruimten waarin het ontstaan van een brand kan worden verwacht, in het algemeen zonder beperkingen ten aanzien van het type van de scheidingsschotten, met dien verstande dat de oppervlakte van enige ruimte of ruimten voor accommodatie die door een schot van klasse „A” of „B” dienen te worden begrensd, in geen geval meer dan 50 m2 mag bedragen. De administratie kan voor ruimten voor algemeen gebruik echter een grotere oppervlakte tot 75 m2 toestaan. Voorschrift 2: Begripsomschrijvingen „Onbrandbaar materiaal”, een materiaal dat noch brandt, noch ontvlambare gassen in voldoende hoeveelheid afgeeft om bij verhitting tot ongeveer 750 °C tot zelfontbranding over te gaan, hetgeen wordt aangetoond in overeenstemming met de IMO-code inzake procedures voor brandproeven ( 19 ). Elk ander materiaal is brandbaar materiaal. Paragraaf (2) „standaardbrandproef” wordt als volgt gelezen: „Een standaardbrandproef” is een proef waarbij gedeelten van de betrokken schotten of dekken in een proefoven worden blootgesteld aan temperaturen die ongeveer overeenkomen met de standaard temperatuurkromme. De beproevingsmethoden moeten in overeenstemming zijn met de Fire Test Procedures Code van de IMO. De administratie kan beproeving eisen van een prototype van een schot of een dek, teneinde zekerheid te verkrijgen dat dit voldoet aan de bovengenoemde eisen omtrent brandwerendheid en temperatuurstijging in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. De administratie kan beproeving eisen van een prototype van een schot, teneinde zekerheid te verkrijgen dat dit voldoet aan de bovengenoemde eisen omtrent brandwerendheid en temperatuurstijging in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. De administratie kan beproeving eisen van een prototype van een schot, teneinde zekerheid te verkrijgen dat dit voldoet aan de bovengenoemde eisen omtrent brandwerendheid en temperatuurstijging in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Laag vlamverspreidend vermogen, eigenschap die aangeeft dat het aldus omschreven oppervlak de vlamuitbreiding op voldoende wijze kan beperken, hetgeen wordt aangetoond in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Voorschrift 4: Schotten binnen ruimten voor accommodatie en dienstruimten Methode IIIF: De constructie van schotten die niet ingevolge dit voorschrift of andere voorschriften van dit deel van klasse „A” of „B” moeten zijn, is niet aan beperkingen onderworpen. De oppervlakte van enige ruimte of ruimten voor accommodatie die door een doorlopend schot van klasse „A” of „B” worden begrensd, mag in geen geval meer dan 50 m2 bedragen, behoudens in die gevallen waarin schotten van klasse „C” zijn vereist overeenkomstig tabel 1 in voorschrift 7. De administratie kan voor ruimten voor algemeen gebruik echter een grotere oppervlakte tot 75 m2 toestaan. Voorschrift 7: Brandwerendheid van schotten en dekken (*) Wanneer een sterretje in de tabellen staat vermeld, moet het scheidingsschot of -dek van staal of ander gelijkwaardig materiaal zijn, doch het behoeft niet van klasse „A” te zijn. Doorvoeringen voor elektriciteitskabels, leidingen en ventilatiekanalen in dekken moeten zijn afgestopt om de verspreiding van vlammen en rook te voorkomen. Voorschrift 8: Constructiedetails a) Tenzij toegepast in laadruimten of koel- en vrieskamers in dienstruimten, moeten de isolatiematerialen onbrandbaar zijn. Dampwerende lagen, bij isolatie gebruikte kleefstoffen alsmede de isolatie van pijpleidingen van koudwatersystemen behoeven niet van onbrandbaar materiaal te zijn, doch zij moeten tot het praktisch mogelijke minimum worden beperkt en het vlamverspreidend vermogen van de blootgestelde oppervlakken ervan moet laag zijn, hetgeen wordt bepaald in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. In ruimten waar olieproducten aanwezig kunnen zijn, moet het oppervlak van de isolatie ondoordringbaar zijn voor olie en oliedampen. Voorschrift 9: Ventilatiesystemen Ventilatiekanalen moeten van onbrandbaar materiaal zijn vervaardigd. Korte stukken van kanalen die over het algemeen niet langer zijn dan 2 m en waarvan de oppervlakte van de dwarsdoorsnede niet meer dan 0,02 m2 bedraagt, behoeven echter niet onbrandbaar te zijn, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: i) de kanalen moeten zijn vervaardigd van een materiaal met een laag vlamverspreidend vermogen, hetgeen wordt bepaald in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Voorschrift 11: Diversen Verven, vernissen en andere stoffen voor afwerking die op blootgestelde inwendige oppervlakken worden gebruikt, mogen geen overmatige hoeveelheden rook of giftige gassen of dampen kunnen voortbrengen, hetgeen moet worden bepaald in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Voorschrift 12: Opslag van gasflessen en gevaarlijke materialen Elektrische bedrading en aansluitingen zijn niet toegestaan binnen ruimten welke worden gebruikt voor het bergen van gemakkelijk ontvlambare vloeistoffen of vloeibare gassen, tenzij benodigd binnen die ruimten. In dat geval moeten de elektrische aansluitingen van een gecertificeerd veilig type zijn en voldoen aan de desbetreffende bepalingen van de internationale IEC-norm, publicatie 79 (Electrical apparatus for explosive gas atmospheres — elektrische apparatuur voor gebruik in een ontvlambare atmosfeer). Warmtebronnen mogen zich niet dicht bij dergelijke ruimten bevinden en opschriften met „niet roken” en „geen open vuur” moeten zijn aangebracht op een doelmatige plaats. Voorschrift 13: Voorzieningen voor ontsnapping In en vanuit alle ruimten voor accommodatie en in ruimten waarin door de bemanning onder normale omstandigheden dienst wordt gedaan, andere dan ruimten voor machines, moeten trappen en ladders zijn aangebracht waarlangs het open dek en vervolgens de groepsreddingsmiddelen gemakkelijk kunnen worden bereikt. In het bijzonder moet met betrekking tot deze ruimten aan de volgende bepalingen zijn voldaan: e) de continuïteit van de voorzieningen voor ontsnapping dient ten genoegen van de administratie te zijn. Trappen en gangen die als voorzieningen voor ontsnapping worden gebruikt moeten ten minste een vrije breedte van 700 mm hebben en aan ten minste één zijde van een leuning zijn voorzien. Deuropeningen die toegang verschaffen tot een trap moeten een vrije breedte van ten minste 700 mm hebben. In elke ruimte voor machines van categorie A moeten twee voorzieningen voor ontsnapping zijn aangebracht, die moeten bestaan uit hetzij: a) twee stel stalen ladders, die op een zo groot mogelijke onderlinge afstand zijn aangebracht en die leiden naar eveneens zo ver mogelijk van elkaar verwijderde deuren in het bovenste gedeelte van de ruimte vanwaar het open dek kan worden bereikt. In het algemeen moet een van deze ladders een ononderbroken bescherming tegen brand geven vanaf het onderste gedeelte van de ruimte tot een veilige plaats buiten de ruimte. De administratie kan echter toestaan dat een dergelijke bescherming niet wordt aangebracht, indien de inrichting en de afmetingen van de ruimte voor machines zodanig zijn dat in een veilige vluchtweg uit het onderste gedeelte van deze ruimte is voorzien. Deze bescherming moet van staal zijn, geïsoleerd volgens de norm voor klasse „A-60”, en aan de onderzijde zijn voorzien van een zelfsluitende stalen deur van klasse „A-60”; hetzij Voorschrift 14: Automatische sprinkler-, brandalarm- en brandontdekkingsinstallaties (Methode IIF) Voor elke sprinklersectie moet een aantal reserve sprinklerkoppen aanwezig zijn. Van alle in het vaartuig geïnstalleerde soorten en maten moeten in de volgende mate reserve sprinklerkoppen aanwezig zijn: — minder dan 100 sprinklerkoppen: 3 reservekoppen, — minder dan 300 sprinklerkoppen: 6 reservekoppen, — 300 tot 1 000 sprinklerkoppen: 12 reservekoppen. Voorschrift 15: Automatische brandalarm- en brandontdekkingsinstallaties (Methode IIIF) De installatie moet in werking worden gesteld door een abnormale temperatuur van de lucht, door een abnormale rookconcentratie of andere factoren, die een begin van brand in een te beschermen ruimte aanduiden. Installaties die op de temperatuur van de lucht reageren, mogen niet in werking treden bij een temperatuur van minder dan 54 °C en moeten in werking treden bij een temperatuur van niet meer dan 78 °C, wanneer de temperatuurstijging tot die waarden niet meer is dan 1 °C per minuut. De administratie kan toestaan dat in ruimten zoals droogkamers, waar hoge omgevingstemperaturen kunnen worden verwacht, de temperatuur waarbij de installatie in werking treedt, wordt verhoogd tot 30 °C boven de maximumtemperatuur bij het plafond. Installaties die op rookconcentratie reageren, moeten in werking treden door de vermindering van de intensiteit van een uitgezonden lichtstraal. Rookmelders moeten gegarandeerd in werking treden voordat de rookdichtheid meer dan 12,5 % verduistering per meter bedraagt, maar niet zolang de rookdichtheid niet meer dan 2 % verduistering per meter bedraagt. Andere even doeltreffende methoden voor inwerkingstelling van de installatie kunnen door de administratie worden aanvaard. De ontdekkingsinstallatie mag niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan de ontdekking van brand. Voorschrift 17: Brandbluspompen Wanneer een brand in een bepaalde afdeling alle brandbluspompen buiten werking zou kunnen stellen, moet een vervangend middel aanwezig zijn voor het leveren van water voor het blussen van brand. Op vaartuigen waarvan de lengte 75 m of meer bedraagt, moet dit vervangend middel bestaan uit een vast opgestelde, onafhankelijk aangedreven noodbrandbluspomp. Deze noodbrandbluspomp moet in staat zijn tot het leveren van twee stralen water bij een minimumdruk van 0,25 N/mm2. Voorschrift 20: Brandblustoestellen 1. Voor elk type aan boord aanwezig brandblustoestel dat aan boord kan worden gevuld, moeten 100 % reservevullingen aanwezig zijn voor de eerste tien blustoestellen en 50 % voor de resterende blustoestellen, maar niet meer dan 60. 2. Voor brandblustoestellen die niet aan boord kunnen worden gevuld, moeten ten minste 50 % extra brandblustoestellen van hetzelfde type en dezelfde capaciteit aanwezig zijn in plaats van reservevullingen. 3. Instructies voor het vullen moeten aan boord aanwezig zijn. Alleen voor de brandblustoestellen in kwestie goedgekeurde vullingen mogen voor navulling worden gebruikt. Brandblustoestellen moeten jaarlijks worden nagezien door een bevoegde persoon die daartoe door de administratie is gemachtigd. Elk blustoestel wordt voorzien van een merkteken dat aangeeft dat het nagezien is. Bij alle houders van permanent onder druk staande brandblustoestellen en drijfgasflessen van niet onder druk staande blustoestellen moet om de tien jaar de hydraulische druk worden beproefd. Voorschrift 21: Draagbare brandblustoestellen in controlestations, ruimten voor accommodatie en dienstruimten 1. Voor brandblustoestellen die aan boord kunnen worden gevuld, moeten 100 % reservevullingen aanwezig zijn voor de eerste tien blustoestellen en 50 % voor de resterende blustoestellen, maar niet meer dan 60. 2. Voor brandblustoestellen die niet aan boord kunnen worden gevuld, moeten ten minste 50 % extra brandblustoestellen van hetzelfde type en dezelfde capaciteit aanwezig zijn in plaats van reservevullingen. 3. Instructies voor het vullen moeten aan boord aanwezig zijn. Alleen voor de brandblustoestellen in kwestie goedgekeurde vullingen mogen voor navulling worden gebruikt. Voorschrift 24: Brandweeruitrustingen Elk vaartuig dient ten minste twee brandweeruitrustingen aan boord te hebben. De brandweeruitrustingen moeten in overeenstemming zijn met de Fire Safety Systems Code van de IMO, hoofdstuk III, voorschriften 2.1, 2.1.1 en 2.1.2. Bij elk vereist persluchttoestel moeten twee reservecilinders aanwezig zijn. Voorschrift 25: Brandbeveiligingsplan Een brandbeveiligingsplan moet permanent zijn opgehangen. De inhoud van dat plan moet in overeenstemming zijn met IMO-resolutie A.654(16) — Graphical symbols for fire control plans en IMO-resolutie A.756(18) — Guidelines on the information to be provided with fire control plans. Voorschrift 28: Constructieve brandbeveiliging In vaartuigen waarvan de romp is vervaardigd van onbrandbare materialen, moeten dekken en schotten die ruimten voor machines van categorie A scheiden van ruimten voor accommodatie, dienstruimten en controlestations, van klasse „A-60” zijn, wanneer de ruimte voor machines van categorie A niet is voorzien van een vaste brandblusinstallatie, en van klasse „A-30” wanneer een dergelijke installatie aanwezig is. Dekken en schotten die andere ruimten voor machines scheiden van ruimten voor accommodatie, dienstruimten en controlestations, moeten van klasse „A-0” zijn. Dekken en schotten die controlestations scheiden van ruimten voor accommodatie en dienstruimten, moeten van klasse „A” zijn in overeenstemming met de tabellen 1 en 2 van voorschrift 7 van dit hoofdstuk. De administratie kan evenwel het aanbrengen van wanden van klasse „B-15” toestaan voor de scheiding tussen ruimten zoals de hut van de kapitein en de brug, indien dergelijke ruimten worden geacht deel uit te maken van de brug. Voorschrift 31: Diversen Blootgestelde oppervlakken in ruimten voor accommodatie, dienstruimten, controlestations, gangen en ingesloten ruimten voor trappen alsmede oppervlakken verborgen achter schotten, beschietingen en plafonds in ruimten voor accommodatie, dienstruimten en controlestations moeten een laag vlamverspreidend vermogen hebben, zoals bepaald in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Verven, vernissen en andere stoffen voor afwerking die op blootgestelde inwendige oppervlakken worden gebruikt, mogen geen overmatige hoeveelheden rook of giftige gassen of dampen kunnen voortbrengen, hetgeen moet worden bepaald in overeenstemming met de Fire Test Procedures Code van de IMO. Voorschrift 32: Opslag van gasflessen en gevaarlijke materialen Elektrische bedrading en aansluitingen zijn niet toegestaan binnen ruimten welke worden gebruikt voor het bergen van gemakkelijk ontvlambare vloeistoffen of vloeibare gassen, tenzij benodigd binnen die ruimten. In dat geval moeten de elektrische aansluitingen van een gecertificeerd veilig type zijn en voldoen aan de desbetreffende bepalingen van de internationale IEC-norm, publicatie 79 (Electrical apparatus for explosive gas atmospheres — elektrische apparatuur voor gebruik in een ontvlambare atmosfeer). Warmtebronnen mogen zich niet dicht bij dergelijke ruimten bevinden en opschriften met „niet roken” en „geen open vuur” moeten zijn aangebracht op een doelmatige plaats. Voorschrift 38: Brandblustoestellen 1. Behoudens in de in onderstaand punt 2 vermelde gevallen, moeten voor elk type aan boord aanwezig brandblustoestel dat aan boord kan worden gevuld, 100 % reservevullingen aanwezig zijn voor de eerste tien blustoestellen en 50 % voor de resterende blustoestellen, maar niet meer dan 60. 2. Bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moeten voor brandblustoestellen die niet aan boord kunnen worden gevuld, ten minste 50 % extra brandblustoestellen van hetzelfde type en dezelfde capaciteit aanwezig zijn in plaats van reservevullingen. 3. Instructies voor het vullen moeten aan boord aanwezig zijn. Alleen voor de brandblustoestellen in kwestie goedgekeurde vullingen mogen voor navulling worden gebruikt. Brandblustoestellen moeten jaarlijks worden nagezien door een bevoegde persoon die daartoe door de administratie is gemachtigd. Elk blustoestel wordt voorzien van een merkteken dat aangeeft dat het nagezien is. Bij alle houders van permanent onder druk staande brandblustoestellen en drijfgasflessen van niet onder druk staande blustoestellen moet om de tien jaar de hydraulische druk worden beproefd. Voorschrift 39: Draagbare brandblustoestellen in controlestations, ruimten voor accommodatie en dienstruimten 1. Behoudens in de in onderstaand punt 2 vermelde gevallen, moeten voor elk type aan boord aanwezig brandblustoestel dat aan boord kan worden gevuld, 100 % reservevullingen aanwezig zijn voor de eerste tien blustoestellen en 50 % voor de resterende blustoestellen, maar niet meer dan 60. 2. Bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moeten voor brandblustoestellen die niet aan boord kunnen worden gevuld, ten minste 50 % extra brandblustoestellen van hetzelfde type en dezelfde capaciteit aanwezig zijn in plaats van reservevullingen. 3. Instructies voor het vullen moeten aan boord aanwezig zijn. Alleen voor de brandblustoestellen in kwestie goedgekeurde vullingen mogen voor navulling worden gebruikt. Voorschrift 41: Brandweeruitrustingen Een vaartuig waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, moet ten minste twee brandweeruitrustingen aan boord hebben die worden opgeborgen op gemakkelijk bereikbare en ver van elkaar verwijderde plaatsen, waarvan mag worden aangenomen dat zij in geval van brand toegankelijk blijven. De brandweeruitrustingen moeten in overeenstemming zijn met de Fire Safety Systems Code van de IMO, hoofdstuk III, voorschriften 2.1, 2.1.1 en 2.1.2. Bij elk vereist persluchttoestel moeten ten minste twee reservecilinders aanwezig zijn. Voorschrift 42: Brandbeveiligingsplan Een brandbeveiligingsplan moet permanent zijn opgehangen. De inhoud van dat plan moet in overeenstemming zijn met IMO-resolutie A.654(16) — Graphical symbols for fire control plans en IMO-resolutie A.756(18) — Guidelines on the information to be provided with fire control plans. Voor vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, kan de administratie van deze eis afzien.

HOOFDSTUK VI: BESCHERMING VAN DE BEMANNING Voorschrift 3: Verschansingen, relingen en beveiligingsmiddelen De kleinste afstand, verticaal gemeten, vanaf de hoogst gelegen lastlijn tot aan het laagste punt van de bovenzijde van de verschansing of tot aan de rand van het werkdek, indien een reling is aangebracht, moet voldoende bescherming van de bemanning garanderen tegen overkomend water, waarbij rekening wordt gehouden met de toestand van de zee en de weersomstandigheden waarbij het vaartuig dienst moet kunnen doen, alsmede met het vaargebied, het type vaartuig en de vismethode waarvoor het bestemd is. Het vrijboord, midscheeps gemeten vanaf de rand van het werkdek waar de visserijwerkzaamheden plaatsvinden, mag niet minder dan 300 mm bedragen of niet minder dan het vrijboord dat overeenkomt met de maximaal toelaatbare diepgang, indien dat groter is. Bij vaartuigen met beschutte werkdekken, die zodanig zijn ingericht dat geen water overkomt in de beschutte werkruimten, is geen ander minimumvrijboord vereist dan dat welk overeenkomt met de maximaal toelaatbare diepgang. Voorschrift 4: Trappen en ladders Met het oog op de veiligheid van de bemanning moeten trappen en ladders van voldoende afmetingen en sterkte zijn aangebracht, die van leuningen en antisliptreden zijn voorzien en overeenkomstig de relevante ISO-normen zijn geconstrueerd.

HOOFDSTUK VII: REDDINGMIDDELEN EN -VOORZIENINGEN Voorschrift 3: Beoordeling, beproeving en keuring van reddingmiddelen en -voorzieningen. Alvorens reddingsmiddelen en -voorzieningen goed te keuren, moet de administratie zich ervan overtuigen dat deze reddingsmiddelen en -voorzieningen zijn beproefd om vast te stellen of zij aan het bepaalde in dit hoofdstuk voldoen, overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 96/98/EG van de Raad ( 20 ) inzake uitrusting van zeeschepen, die de IMO-aanbevelingen inzake beproeving van reddingsmiddelen omvat. Reddingsmiddelen die krachtens dit hoofdstuk zijn voorgeschreven, doch waarvoor in deel C geen nadere voorschriften zijn opgenomen, moeten ten genoegen van de administratie zijn. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de gedetailleerde specificaties die voor deze middelen zijn vermeld in hoofdstuk III van Solas 1974, zoals gewijzigd, en in de International Life-Saving Appliance Code van de IMO. Voorschrift 6: Beschikbaarheid en plaatsing van groepsreddingsmiddelen en hulpverleningsboten Ieder groepsreddingsmiddel moet zijn geplaatst: — zodanig dat noch het groepsreddingsmiddel noch de plaatsingsvoorzieningen de behandeling van enig ander groepsreddingsmiddel of van een hulpverleningsboot op een andere tewaterlatingsplaats belemmeren; — zo laag mogelijk boven het wateroppervlak als veilig en uitvoerbaar is doch, met uitzondering van een reddingsvlot bestemd voor tewaterlating door overboord werpen, op een zodanige plaats dat het groepsreddingsmiddel aan de lage zijde op de inschepingsplaats komt op een hoogte van ten minste 2 m boven de hoogst gelegen lastlijn van het vaartuig in zeewater, onder ongunstige omstandigheden van kop- of stuurlast van 10° en bij een slagzij van 20° naar beide zijden, of bij een slagzij waarbij de rand van het bovenste doorlopende dek onder water raakt, welke van beide het kleinste is; — zodanig dat het voortdurend en voor onmiddellijk gebruik gereed is, zodat de bemanningsleden binnen vijf minuten de voorbereidingen kunnen treffen voor het te water laten en de inscheping; — voorzien van de volledige uitrusting, zoals voorgeschreven in dit hoofdstuk. Voorschrift 23: Hulpverleningsboten Hulpverleningsboten kunnen zijn van een vaste constructie, van een constructie van het opblaasbare type of van een constructie waarin beide gecombineerd zijn en moeten: i) een lengte hebben van ten minste 3,8 m en niet meer dan 8,5 m, behalve bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, wanneer de administratie, gezien de grootte van het vaartuig of om andere redenen waarom het onredelijk of onuitvoerbaar wordt geacht zodanige boten aan boord te hebben, een hulpverleningsboot van geringere lengte, doch ten minste 3,3 m kan aanvaarden: ii) ten minste vijf personen in zittende en een persoon in liggende houding kunnen dragen of bij vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, in het geval van een hulpverleningsboot van minder dan 3,8 m, ten minste vier personen in zittende en een persoon in liggende houding kunnen dragen. Het aantal personen dat in een hulpverleningsboot mag worden ondergebracht, wordt door de administratie vastgesteld door middel van een zitproef. Het minimumdraagvermogen moet in overeenstemming zijn met voorschrift 23, paragraaf 1, onder b, (ii). Er kan ook in plaatsen op de vloer worden voorzien, behalve voor de stuurman. Geen enkele zitplaats of deel daarvan mag zich op het dolboord, het hek of op opgeblazen drijflichamen aan de zijden van de boot bevinden.

▼B









BIJLAGE II

Aanpassing van de voorschriften van de hoofdstukken IV, V, VII en IX van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos van 1993, overeenkomstig artikel 3, lid 4, daarvan ten behoeve van de toepassing op vissersvaartuigen met een lengte van ten minste 24 m

HOOFDSTUK IV: MACHINE- EN ELEKTRISCHE INSTALLATIES EN TIJDELIJKE ONBEMANDE RUIMTEN VOOR MACHINES

Voorschrift 1: Toepassing

Voorschrift 1 wordt als volgt gelezen: „Tenzij anders bepaald, is dit hoofdstuk van toepassing op nieuwe vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt.”.

Voorschrift 7: Verbinding tussen het stuurhuis en de ruimte voor machines

Voorschrift 7: wordt als volgt gelezen: „Twee onafhankelijk werkende communicatiemiddelen moeten... zijn aangebracht, waarvan één een machinekamertelegraaf moet zijn, met dien verstande dat voor vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt en waarvan de voortstuwingswerktuigen rechtstreeks vanuit het stuurhuis worden bediend, de administratie andere communicatiemiddelen dan een machinekamertelegraaf kan aanvaarden.”.

Voorschrift 8: Bediening van de voortstuwingsmachines vanuit het stuurhuis

Paragraaf 1, onder d), wordt als volgt gelezen: „… of in de controlekamer. Voor vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, kan de administratie toestaan dat het bedieningsstation in de ruimte voor machines alleen een noodstation is, mits de controle-inrichting en bedieningsorganen in het stuurhuis doelmatig zijn;”.

Voorschrift 16: Elektrische hoofdkrachtbron

Paragraaf 1, onder b), wordt als volgt gelezen: „… buiten bedrijf is gekomen. Indien echter op vaartuigen met een lengte van minder dan 45 m één generator buiten bedrijf is gekomen, is het slechts vereist dat de goede werking van de voor de voortstuwing en veiligheid van het vaartuig noodzakelijke diensten wordt verzekerd.”.

Voorschrift 17: Elektrische noodkrachtbron

Paragraaf 6 wordt als volgt gelezen: „Accumulatorenbatterijen die ingevolge dit voorschrift geplaatst zijn, met uitzondering van die voor de radiozender en -ontvanger in vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moeten in een goed geventileerde ruimte …;”.

Voorschrift 22: Alarminstallatie

Paragraaf 2, onder a), wordt als volgt gelezen: „De alarminstallatie … zichtbaar aangeven. In vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, kan de administratie echter toestaan dat de installatie elke afzonderlijke alarmfunctie alleen in het stuurhuis hoorbaar en zichtbaar aangeeft.”.Paragraaf 2, onder b), wordt als volgt gelezen: „In vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, moet de alarminstallatie verbonden kunnen worden …”.Paragraaf 2, onder c), wordt als volgt gelezen: „In vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt, moet een machinistenalarm …”.

HOOFDSTUK V: BESCHERMING TEGEN, ALSMEDE OPSPOREN, BLUSSEN EN BESTRIJDEN VAN BRAND

Voorschrift 2: Omschrijvingen

Paragraaf 14, onder b), wordt als volgt gelezen: „… van niet minder dan 375 kW”.

DEEL C

De titel wordt vervangen door: „DEEL C — BRANDBEVEILIGINGSMAATREGELEN OP SCHEPEN WAARVAN DE LENGTE 24 M OF MEER, MAAR MINDER DAN 60 M BEDRAAGT”

Voorschrift 35: Brandbluspompen

Devolgende alinea wordt ingevoegd: „Ongeacht het bepaalde in voorschrift V/35, paragraaf 1, moeten er te allen tijde ten minste twee brandbluspompen aanwezig zijn.”.Aan paragraaf 8 wordt de volgende zinsnede toegevoegd: „… of 25 m3/h, waarbij de hoogste waarde bepalend is.”.

Voorschrift 40: Brandblusinrichtingen in ruimten voor machines

Paragraaf 1, onder a), wordt als volgt gelezen: „… van niet minder dan 375 kW, …”.

HOOFDSTUK VII: REDDINGSMIDDELEN EN -VOORZIENINGEN

Voorschrift 1: Toepassing

Paragraaf 1 wordt als volgt gelezen:

„1. Tenzij anders bepaald, is dit hoofdstuk van toepassing op nieuwe vaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt.”.

Voorschrift 5: Aantallen en typen reddingsboten en -vlotten en hulpverleningsboten

1. Het begin van paragraaf 3 wordt als volgt gelezen: „Vaartuigen waarvan de lengte minder dan 75 m, doch 45 m of meer bedraagt, dienen te voldoen aan:”.

2. Een nieuwe paragraaf 3 bis wordt ingevoegd: „3 bis. Vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, moeten zijn uitgerust met: a) reddingsboten en -vlotten die gezamenlijk voldoende ruimte bieden aan ten minste 200 % van het totale aantal opvarenden. Een voldoende aantal van de reddingsboten en -vlotten dat ten minste het totale aantal opvarenden kan opnemen, moet aan beide zijden van het vaartuig te water kunnen worden gelaten; en b) een hulpverleningsboot, behalve wanneer de administratie ervan overtuigd is dat vanwege de afmetingen en manoeuvreerbaarheid van het vaartuig, de direct aanwezige opsporings- en reddingsfaciliteiten vanaf de wal en de meteorologische waarschuwingssystemen alsmede vanwege de werkzaamheden van het vaartuig in vaargebieden die niet zijn blootgesteld aan zwaar weer of vanwege de werkzaamheden van het vaartuig die aan een bepaald jaargetijde zijn gebonden, de aanwezigheid van een dergelijke boot niet noodzakelijk is.”.

3. Paragraaf 4 wordt als volgt gelezen: „In plaats van te voldoen aan de eisen van de paragrafen 2, onder a), 3, onder a), en 3 bis, onder a), mogen vaartuigen …”.

Voorschrift 10: Reddingsboeien

1. Paragraaf 1, onder b), wordt als volgt gelezen: „Zes reddingsboeien aan boord van vaartuigen waarvan de lengte minder dan 75 m, doch 45 m of meer bedraagt;”.

2. Paragraaf 1, onder c), wordt als volgt gelezen: „Vier reddingsboeien aan boord van vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt.”.

Voorschrift 13: Radio-reddingsmiddelen

De volgende nieuwe paragraaf 1 bis wordt ingevoegd:

„1 bis. Voor vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, mag het aantal van dergelijke toestellen worden teruggebracht tot twee, indien de administratie de eis om drie van dergelijke toestellen te voeren overbodig acht, gezien het vaargebied van het vaartuig en het aantal personen dat dienstdoet aan boord.”.

Voorschrift 14: Radar-transponders

Het einde wordt als volgt gelezen: „… op elke reddingsboot. Elk vaartuig waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, dient ten minste één radar-transponder te voeren.”.

HOOFDSTUK IX: RADIOCOMMUNICATIE

Voorschrift 1: Toepassing

Paragraaf 1 wordt als volgt gelezen: „1. Tenzij anders bepaald, is dit hoofdstuk van toepassing op nieuwe vaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt en op bestaande vaartuigen waarvan de lengte 45 m of meer bedraagt.”.

▼M1

Voorschrift 7: Radioapparatuur — vaargebied A1

De volgende nieuwe paragraaf (4) invoegen:

„Onverminderd de bepalingen van voorschrift 4, onder a), mag de regering nieuwe vissersvaartuigen waarvan de lengte ten minste 24 maar minder dan 45 m bedraagt en welke zich uitsluitend in vaargebied A1 ophouden, ontheffen van het voorschrift 6, paragraaf 1, onder f), en voorschrift 7, paragraaf 3, mits deze zijn uitgerust met een VHF-radio-installatie als bepaald bij voorschrift 6, paragraaf 1, onder a), alsmede met een aanvullende VHF-radio-installatie met DSC voor de verzending van noodsignalen van schip naar kust als bepaald bij voorschrift 7, paragraaf 1, onder a).”.

▼B









BIJLAGE III

Regionale en lokale bepalingen (artikel 3, lid 3, en artikel 4, lid 1)

A. „Noordelijke” regionale bepalingen

1. Toepassingsgebied

Tenzij anders bepaald, de wateren ten noorden van de grens als aangegeven op de aan deze bijlage gehechte kaart, met uitzondering van de Oostzee. Deze grens wordt gevormd door de parallel van 62° NB van de westkust van Noorwegen tot 4° WL, vandaar door de meridiaan van 4° WL tot 60°30′ NB, vandaar door de parallel van 60°30′ NB tot 5° WL, vandaar door de meridiaan van 5° WL tot 60° NB, vandaar door de parallel van 60° NB tot 15° WL, vandaar door de meridiaan van 15° WL tot 62° NB, vandaar door de parallel van 62° NB tot 27° WL, vandaar door de meridiaan van 27° WL tot 59° NB en vandaar door de parallel van 59° NB naar het westen.

2. Omschrijvingen

„Zwaar drijfijs” is drijfijs dat ten minste 8/10e van de oppervlakte van de zee bedekt.

3. Ad voorschrift III/7, paragraaf 1 (Bedrijfsomstandigheden)

Ter aanvulling van de specifieke bedrijfsomstandigheden als bedoeld in voorschrift III/7, paragraaf 1, dient tevens rekening te worden gehouden met de volgende bedrijfsomstandigheden:

e) bedrijfsomstandigheid b), c) of d), naar gelang van welke de laagste waarden van de stabiliteitsparameters vervat in de stabiliteitscriteria genoemd in voorschrift III/2 oplevert, dient te worden berekend rekening houdend met de invloed van ijsafzetting overeenkomstig de bepalingen van voorschrift III/8;

f) voor vaartuigen die met de ringzegen vissen: vertrek van de visgronden met het vistuig, zonder vangst en met 30 % van de voorraden, brandstoffen, enz., met inbegrip van de invloed van ijsafzetting overeenkomstig de bepalingen van voorschrift III/8.

4. Ad voorschrift III/8 (IJsafzetting)

De specifieke bepalingen van voorschrift III/8 en de specifieke richtsnoeren die zijn gegeven in aanbeveling 2 door de Conferentie van Torremolinos, zullen binnen de betrokken regio worden toegepast, d.w.z. ook buiten de grenzen die zijn aangegeven op de kaart waarvan genoemde aanbeveling vergezeld gaat.

Onverminderd de bepalingen van voorschrift III/8, paragraaf 1, onder a) en b), dient bij het berekenen van de stabiliteit van vaartuigen diedienstdoen in het vaargebied ten noorden van 63° NB tussen 28° WL en 11° WL, rekening te worden gehouden met een ijsafzetting van:

a) 40 kg/m2 op blootgestelde dekken en gangboorden;

b) 10 kg/m2 van het geprojecteerde zijdelingse oppervlak aan elke zijde van het vaartuig boven de waterlijn.

5. Ad voorschrift VII/5, paragraaf 2, onder b), en paragraaf 3, onder b) (Aantallen en typen reddingsboten en -vlotten en hulpverleningsboten)

Onverminderd de bepalingen van voorschrift VII/5, paragraaf 2, onder b), paragraaf 3, onder b), en paragraaf 3 bis dient bij vaartuigen waarvan de bouw van de romp voldoet aan de voorschriften van een erkende organisatie om dienst te doen in wateren met zwaar drijfijs overeenkomstig voorschrift II/1, paragraaf 2, van de bijlage bij het Protocol van Torremolinos, de hulpverleningsboot/reddingsboot als bedoeld in paragraaf 2, onder b), paragraaf 3, onder b), of paragraaf 3 bis, onder b), ten minste gedeeltelijk overdekt te zijn (als omschreven in voorschrift VII/18) en voldoende inhoud te hebben om aan alle opvarenden plaats te bieden.

6. Ad voorschrift VII/9 (Overlevingspakken en thermische beschermingsmiddelen)

Onverminderd de bepalingen van voorschrift VII/9 dient voor elk der opvarenden een overlevingspak in een passende maat beschikbaar te zijn dat voldoet aan de bepalingen van voorschrift VII/25, met inbegrip van de maatregelen die op dat voorschrift van toepassing zijn en die in deze bijlage onder punt 1.8 staan vermeld.

7. Ad voorschrift VII/14 (radar-transponders)

Ter aanvulling van de bepalingen van hoofdstuk VII, deel B, moet elke reddingsboot, elke hulpverleningsboot en elk reddingsvlot te allen tijde zijn voorzien van een goedgekeurde radar-transponder die in staat is in de 9 GHz-band te werken.

8. Ad voorschrift VII/25 (Overlevingspakken)

Onverminderd de bepalingen van voorschrift VII/25 dienen alle overlevingspakken die op grond van punt 1.6 van deze bijlage zijn vereist, uit één stuk te zijn vervaardigd van materiaal met intrinsieke isolatie-eigenschappen en tevens te voldoen aan de eisen betreffende drijfvermogen van voorschrift VII/24, paragraaf 1, letter c), onder i). Bovendien moet aan alle overige relevante bepalingen van voorschrift VII/25 zijn voldaan.

9. Ad voorschrift X/3, paragraaf 7 (Radarinstallaties)

Onverminderd de bepalingen van voorschrift X/3, paragraaf 7, dient ieder vaartuig waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt, te zijn voorzien van een radarinstallatie die ten genoegen van de administratie is. Deze radarinstallatie dient in staat te zijn in de 9 GHz-band te werken.

10. Ad voorschrift X/5 (Uitrusting voor het geven van seinen)

In aanvulling op de bepalingen van voorschrift X/5 dient elk vaartuig dat dienstdoet in wateren waarin drijfijs kan voorkomen, te zijn voorzien van ten minste één zoeklicht met een verlichtingssterkte van ten minste 1 lux op een afstand van 750 m.

B. „Zuidelijke” regionale bepalingen

1. Toepassingsgebied

De Middellandse Zee en de kustwateren van het zomervaargebied van de Atlantische Oceaan binnen een afstand van 20 mijl van de kust van Spanje en Portugal, als aangegeven op de „Kaart van vaarzones en periodieke vaargebieden” in bijlage II van het Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 ( 21 ), als gewijzigd.

2. Voorschrift VII/9, paragraaf 1 (Overlevingspakken)

Gelet op de bepalingen van voorschrift VII/9, paragraaf 4, wordt aan het einde van paragraaf 1 de volgende zin toegevoegd: „Voor vaartuigen waarvan de lengte minder dan 45 m bedraagt, hoeft het aantal overlevingspakken niet groter dan twee te zijn.”.

3. Voorschrift IX/1 (Radiocommunicatie) — Toepassing

De volgende nieuwe paragraaf 1 bis wordt toegevoegd:

„Dit hoofdstuk is eveneens van toepassing op nieuwe vaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt, mits het vaargebied waarin zij dienstdoen afdoende wordt bestreken door een kuststation dat in overeenstemming met het IMO Master Plan werkt.

.”

NOORDELIJK VAARGEBIED









BIJLAGE IV

Specifieke veiligheidsvoorschriften (artikel 3, lid 4)

HOOFDSTUK II: CONSTRUCTIE, WATERDICHTHEID EN UITRUSTING

De volgende nieuwe voorschriften toevoegen:

„Voorschrift 16: Werkdekken in een gesloten bovenbouw

1. Deze dekken moeten voorzien zijn van een efficiënt afvoersysteem met een voldoende draineringscapaciteit om het waswater en de ingewanden van de vis af te voeren.

2. Alle voor de visserijactiviteit nodige openingen moeten zijn voorzien van middelen die door één persoon snel en doeltreffend kunnen worden afgesloten.

3. Wanneer de vangst voor behandeling of verwerking op die dekken wordt gebracht, dient zij in een vangkamer te worden geplaatst. De vangkamers moeten voldoen aan voorschrift 11 van hoofdstuk III. Er moet een efficiënt afvoersysteem worden geïnstalleerd. Tevens moet worden voorzien in een adequate bescherming tegen onverhoeds op het werkdek stromend water.

4. De dekken moeten met ten minste twee afvoeropeningen zijn uitgerust.

5. De vrije hoogte in de werkruimte moet overal ten minste twee meter bedragen.

6. Er moet een vast ventilatiesysteem zijn aangebracht waarmee de lucht ten minste zes keer per uur wordt ververst.

Voorschrift 17: Diepgangsmerken

1. Alle schepen moeten aan beide zijden van de voor- en achtersteven zijn voorzien van diepgangsmerken.

2. Deze merken moeten zich zo dicht mogelijk bij de loodlijnen bevinden.

Voorschrift 18: Vistanks met gekoeld (ASW) of diepgekoeld (CSW) zeewater

1. Indien RSW- of CSW-tanks, dan wel soortgelijke tanksystemen worden gebruikt, dienen de tanks te zijn uitgerust met een afzonderlijke, vast aangehechte voorziening voor het vullen en ledigen.

2. Indien de tanks eveneens voor het vervoer van droge lading worden gebruikt, dienen de tanks te zijn uitgerust met een lenssysteem en te zijn voorzien van adequate middelen om te voorkomen dat water uit het lenssysteem in de tanks terechtkomt.”.

HOOFDSTUK III: STABILITEIT EN DAARMEE VERWANTE ZEEWAARDIGHEID

Voorschrift 9: Hellingproef

De volgende nieuwe paragraaf 4 toevoegen:

„4. De hellingproef en de vaststelling van de voorwaarden als vereist bij voorschrift III/9, paragraaf 1, vinden ten minste om de tien jaar plaats.”.

HOOFDSTUK IV: MACHINE- EN ELEKTRISCHE INSTALLATIES EN TIJDELIJK ONBEMANDE RUIMTEN VOOR MACHINES

Voorschrift 13: Stuurinrichtingen

De volgende tekst toevoegen aan paragraaf 10: „In geval van elektrische aandrijving moet de noodkrachtbron in staat zijn om de hulpstuurinrichtingen gedurende ten minste tien minuten te bedienen.”.

Voorschrift 16: Elektrische hoofdkrachtbron

De volgende paragraaf 3 toegevoegen:

„3. Indien de navigatielichten alleen op elektrische stroom werken, moeten zij worden gevoed via een apart schakelbord en moeten er adequate controlevoorzieningen voor die lichten worden geïnstalleerd.”.

Voorschrift 17: Elektrische noodkrachtbron

Onverminderd paragraaf 2, moet de elektrische noodkrachtbron op vaartuigen met een lengte van 45 m of meer gedurende ten minste acht uur stroom kunnen leveren voor de in dat voorschrift vermelde installaties.

HOOFDSTUK V: BESCHERMING TEGEN, ALSMEDE OPSPOREN, BLUSSEN EN BESTRIJDEN VAN BRAND

Voorschrift 22: Brandblusinrichtingen in ruimten voor machines

Onverminderd het bepaalde in dit voorschrift, moeten alle machineruimten van categorie A zijn uitgerust met een vast aangebrachte brandblusinrichting.

Voorschrift 40: Brandblusinrichtingen in ruimten voor machines

Onverminderd het bepaalde in dit voorschrift, moeten alle machineruimten van categorie A zijn uitgerust met een vast aangebrachte brandblusinrichting.









BIJLAGE V

MODELLEN VAN HET CERTIFICAAT VAN OVEREENSTEMMING, HET CERTIFICAAT VAN VRIJSTELLING EN DE INVENTARIS VAN UITRUSTING