2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 2000/59/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
van 27 november 2000
betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen
(PB L 332 van 28.12.2000, blz. 81)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 2002/84/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5
november 2002L 324 53 29.11.2002
▼B
RICHTLIJN 2000/59/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT
EN DE RAAD
van 27 november 2000
betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en
ladingresiduen
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en
met name op artikel 80, lid2,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),
Gezien het advies van het Comité van de Regio's(3),
Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4), en gezien de
gemeenschappelijke ontwerptekst die op 18 juli 2000 door het bemid-delingscomité is goedgekeurd,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)Het milieubeleidvan d e Gemeenschap is gericht op een hoog
niveau van bescherming; het berust op het voorzorgsbeginsel ende beginselen dat de vervuiler betaalt en dat preventief handelennoodzakelijk is.
(2)Een belangrijk onderdeel van het optreden van de Gemeenschapop het gebiedvan maritiem transport betreft het terugd ringenvan de verontreiniging van de zeeën; dit kan worden bereiktdoor de naleving van internationale verdragen, codes en resolu-
ties, met behoudvan d e vrijheidvan scheepvaart, zoals
vastgelegd in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake hetrecht van de zee, alsmede van de vrijheid van dienstverlening,zoals vastgelegdin het Gemeenschapsrecht.
(3)De Gemeenschap is ernstig bezorgdover d e verontreiniging vande zeeën en kusten van de lidstaten door lozingen van scheeps-afval en ladingresiduen, en in het bijzonder over detenuitvoerlegging van het Internationaal Verdrag ter voorkomingvan verontreiniging door schepen van 1973, zoals gewijzigd bij
het daarop betrekking hebbende Protocol van 1978 (Marpol 73/
78), dat regelt welke afvalstoffen door schepen in het marienemilieu mogen worden geloosd en de verdragsluitende partijenverplicht toereikende ontvangstvoorzieningen in havens aan tebieden; alle lidstaten hebben Marpol 73/78 geratificeerd.
(4)De bescherming van het mariene milieu kan worden verbeterddoor het terugdringen van lozingen van scheepsafval en lading-residuen in zee; dit kan worden verwezenlijkt door debeschikbaarheiden het gebruik van ontvangstvoorzieningen
alsmede de handhaving van de regelgeving te verbeteren; de
Raadheeft, in zijn resolutie van 8 juni 1993 over een gemeen-schappelijk beleidinzake d e veiligheidop zee(
5), de
ontwikkeling van de beschikbaarheid en het gebruik van deontvangstvoorzieningen in de Gemeenschap aangemerkt als prio-
ritaire acties.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 2
(1) PB C 271 van 31.8.1998, blz. 79 en
PB C 148 van 28.5.1999, blz. 7.
(2) PB C 138 van 18.5.1999, blz. 12.
(3) PB C 198 van 14.7.1999, blz. 27.
(4) Advies van het Europees Parlement van 11 februari 1999 (PB C 150 van
28.5.1999, blz. 432), bevestigdop 16 september 1999, gemeenschappelijkstandpunt van de Raad van 8 november 1999 (PB C 10 van 13.1.2000, blz.
14) en besluit van het Europees Parlement van 14 maart 2000 (nog niet
gepubliceerdin het Publicatieblad ). Besluit van het Europees Parlement
van 6 september 2000 en Besluit van de Raad van 14 september 2000.
(
5) PB C 271 van 7.10.1993, blz. 1.
▼B
(5)Schepen die een onredelijk groot gevaar voor schade aan het
mariene milieu opleveren mogen niet uitvaren op grondvan
Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffendede naleving, met betrekking tot de schepen die gebruikmakenvan havens in de Gemeenschap en varen in de onder de rechts-macht van de lidstaten vallende wateren, van internationalenormen op het gebiedvan d e veiligheidvan schepen, voorko-
ming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan
boord(havenstaatcontrole)(
1).
(6)De verontreiniging van de zeeën is uit de aard der zaak een
grensoverschrijdend verschijnsel; volgens het subsidiariteitsbe-
ginsel is het optreden op gemeenschapsniveau de meestdoeltreffende manier om gemeenschappelijke milieunormenvoor schepen en havens in de gehele Gemeenschap te verze-keren.
(7)Volgens het proportionaliteitsbeginsel is een richtlijn hetgeschikte wettelijke instrument, aangezien deze een kaderverschaft voor een uniforme en verplichte toepassing van demilieunormen door de lidstaten, terwijl zij elke lidstaat vrijlaatte beslissen welke uitvoeringsinstrumenten het best past in zijn
interne bestel.
(8)Overeenstemming met bestaande regionale overeenkomsten,
zoals het Verdrag ter bescherming van het mariene milieu in
het Oostzeegebied 1974/1992, moet worden verzekerd.
(9)Milieueisen moeten van toepassing zijn op alle schepen, onge-
acht onder welke vlag zij varen, teneinde verontreiniging beterte kunnen voorkomen en concurrentievervalsing te vermijden,
en adequate ontvangstvoorzieningen moeten beschikbaar worden
gesteldin alle havens van d e Gemeenschap.
(10)Adequate havenontvangstvoorzieningen moeten voldoen aan de
behoeften van de gebruikers — van het grootste koopvaardij-
schip tot het kleinste pleziervaartuig — en van het milieu,zonder onnodig oponthoud te veroorzaken voor schepen die ergebruik van maken. De verplichting om de beschikbaarheid vanadequate havenontvangstvoorzieningen te verzekeren laat delidstaten een grote mate van vrijheid voor het regelen van de
ontvangst van afval op de meest geschikte wijze, en biedt hun
onder andere de gelegenheid vaste ontvangstinstallaties aan tebieden of dienstverleners aan te wijzen die mobiele eenhedenvoor de ontvangst van afval naar de havens brengen wanneerdaaraan behoefte is. Dit voorschrift houdt ook de verplichtingin die diensten en/of andere nevenvoorzieningen te bieden die
nodig zijn voor een correct en adequaat gebruik van die voorzie-
ningen.
(11)De adequaatheid van de voorzieningen kan worden verbeterd
door up-to-date afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen die
in overleg met de betrokken partijen zijn opgesteld.
(12)De doelmatigheid van havenontvangstvoorzieningen kan wordenverbeterdd oor schepen te verplichten hun behoefte om van
havenontvangstvoorzieningen gebruik te maken vooraf aan te
melden; die aanmelding zal ook informatie opleveren voor eendoeltreffende planning van het afvalbeheer. Vissersvaartuigenen pleziervaartuigen waarmee ten hoogste 12 passagiers mogenworden vervoerd, kunnen zonder voorafgaande aanmelding hun
afval afgeven aan de havenontvangstvoorzieningen.
(13)Lozingen van scheepsafval op zee kunnen worden terugge-
drongen door alle schepen te verplichten hun afval vóór vertrekuit de haven bij de havenontvangstvoorzieningen af te geven; om
de belangen van een vlot zeevervoer met de bescherming van het
milieu te verzoenen, moeten uitzonderingen op dit vereistemogelijk zijn, rekening houdend met het voorhanden zijn van2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 3
(1) PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn
98/42/EG (PB L 184 van 27.6.1998, blz. 40).
▼B
voldoende aparte opslagcapaciteit aan boord, de afgiftemogelijk-
heden in een andere haven zonder risico voor lozen op zee enovereenkomstig het internationale recht vastgestelde bijzondere
afgiftevoorschriften.
(14)Gelet op het beginsel „de vervuiler betaalt”, moeten de kostenvan de havenontvangstvoorzieningen, met inbegrip van de
verwerking en de verwijdering van scheepsafval, door deschepen worden gedekt. In het belang van de bescherming vanhet milieu zou het bijdragesysteem veeleer moeten aanzetten tothet afgeven van afval in de haven dan tot het lozen op zee. Dit
kan worden aangemoedigd door ervoor te zorgen dat alle
schepen bijdragen in de kosten in verband met de ontvangst enbehandeling van scheepsafval, waardoor het economische voor-deel van lozingen op zee wordt beperkt. Volgens hetsubsidiariteitsbeginsel blijven de lidstaten overeenkomstig hunnationale wetgeving en hun huidige praktijken bevoegd om te
bepalen of en in welke mate de bijdragen die gerelateerd zijn
aan de door het schip feitelijk afgegeven hoeveelheden afval,worden opgenomen in de kostendekkingssystemen voor hetgebruik van de havenontvangstvoorzieningen. De bijdragen voorhet gebruik van deze voorzieningen moeten redelijk, niet-discri-minerenden transparant zijn.
(15)Schepen die minder scheepsafval produceren, dienen in dekostendekkingssystemen een voorkeursbehandeling te krijgen;
de aanwijzing van dergelijke schepen zou door gemeenschappe-
lijke criteria worden vergemakkelijkt.
(16)Teneinde onnodige lasten voor de betrokken partijen tevermijden, kunnen schepen die volgens een dienstregelingfrequent en regelmatig bepaalde havens aandoen en waarvoorgenoegzaam is aangetoondd at er een regeling is getroffen voorde afgifte van scheepsafval en de betaling van bijdragen, vanbepaalde verplichtingen ingevolge deze richtlijn worden vrijge-
steld.
(17)Ladingresiduen moeten worden afgegeven bij havenontvangst-voorzieningen overeenkomstig Marpol 73/78; Marpol 73/78
schrijft voor dat ladingresiduen moeten worden afgegeven bijhavenontvangstvoorzieningen voorzover dat nodig is om tevoldoen aan de voorschriften betreffende het schoonmaken vande tank. Voor die afgifte moet de gebruiker van de ontvangst-voorziening een bijdrage betalen waarbij de gebruiker
gewoonlijk nader wordt aangeduid in de contractuele regelingen
tussen de betrokken partijen of in andere plaatselijke regelingen.
(18)Er moeten gerichte inspecties worden uitgevoerd om te contro-leren of deze richtlijn wordt nageleefd; het aantal van dergelijkeinspecties en de opgelegde sancties moeten toereikend zijn omniet-naleving van de richtlijn te ontmoedigen. Die inspectieskunnen, om redenen van doelmatigheid en kosteneffectiviteit, invoorkomend geval plaatsvinden in het kader van Richtlijn 95/21/
EG.
(19)De lidstaten dienen een passend bestuursrechtelijk kader vooreen adequate werking van de havenontvangstvoorzieningen te
verzekeren. Overeenkomstig Marpol 73/78 moeten klachtenover inadequate havenontvangstvoorzieningen aan de Internatio-nale Maritieme Organisatie (IMO) worden toegezonden. Diegegevens kunnen tegelijkertijdter informatie aan d e Commissieworden toegezonden.
(20)Een informatiesysteem voor het identificeren van verontreini-gende of potentieel verontreinigende schepen zou de
handhaving van deze richtlijn vergemakkelijken en zou ook van
nut zijn voor de evaluatie van de uitvoering van de richtlijn. Hetkrachtens het Memorandum van Overeenstemming van Parijsinzake havenstaatcontrole opgezette informatiesysteem Sirenacverstrekt een groot deel van de daarvoor benodigde aanvullendeinformatie.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 4
▼B
(21)Het is noodzakelijk dat een comité, bestaande uit vertegenwoor-
digers van de lidstaten, de Commissie bijstaat met het oog op
een doeltreffende toepassing van deze richtlijn. Aangezien devoor de uitvoering van de onderhavige tekst vereiste maatre-gelen, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin vanartikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor uitoefening van
de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(
1),
moeten deze maatregelen worden vastgesteld volgens de inartikel 5 van genoemd besluit bedoelde regelgevingsprocedure.
(22)Een aantal bepalingen van deze richtlijn kunnen overeenkomstigdeze procedure worden gewijzigd om rekening te houden metIMO- of EG-maatregelen die in de toekomst van kracht worden,en om te zorgen voor een geharmoniseerde toepassing,
HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Doel
Het doel van deze richtlijn is lozing van scheepsafval en ladingresiduen
in zee, met name illegale lozingen, door schepen die gebruikmaken vanhavens in de Gemeenschap te doen verminderen, door de beschikbaar-heiden het gebruik van havenontvangstvoorzieningen voorscheepsafval en ladingresiduen te verbeteren, teneinde aldus een betere
bescherming van het mariene milieu te bewerkstelligen.
Artikel 2
Definities
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a) „schip”: zeegaandvaartuig, ongeacht het type, d at in het mariene
milieu opereert, met inbegrip van draagvleugelboten, luchtkussen-vaartuigen, onderwatervaartuigen en drijvende vaartuigen;
b) „Marpol 73/78”: het Internationaal Verdrag ter voorkoming van
verontreiniging door schepen van 1973, als gewijzigd bij het
Protocol van 1978 bij dat Verdrag, zoals van kracht ►
M1in de
versie die van kracht is ◄;
c) „scheepsafval”: afval, met inbegrip van sanitair afval, en residuen,
niet zijnde ladingresiduen, die ontstaan tijdens de bedrijfsvoering
van een schip en vallen onder het toepassingsgebied van de bijlagenI, IV en V van Marpol 73/78, en ladinggebonden afval zoalsomschreven in de Guidelines voor de uitvoering van bijlage V vanMarpol 73/78;
d) „ladingresiduen”: de restanten van lading in ruimen of tanks aan
boordd ie na het lossen en schoonmaken achterblijven, met inbegrip
van restanten na lading of lossing en morsingen;
e) „havenontvangstvoorziening”: vaste, drijvende of mobiele voorzie-
ning die geschikt is voor de ontvangst van scheepsafval of
ladingresiduen;
f) „vissersvaartuig”: schip, uitgerust of met commercieel oogmerk
gebruikt voor het vangen van vis of andere levende rijkdommen
van de zee;
g) „pleziervaartuig”: schip, bestemdof gebruikt voor sport of vrij-
etijdsbesteding, ongeacht het type en de wijze van voortstuwing;
h) „haven”: plaats of geografisch gebiedmet verbeteringswerken en
voorzieningen die voornamelijk dienen voor de ontvangst vanschepen, met inbegrip van vissersvaartuigen en pleziervaartuigen.
Onverminderd de definities van de punten c) en d) worden „scheeps-
afval” en „ladingresiduen” beschouwd als afval in de zin van artikel2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 5
(1) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.
▼B
1, punt a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975
betreffende afvalstoffen(1).
Artikel 3
Toepassingsgebied
Deze richtlijn is van toepassing op:
a) elk schip, vissersvaartuig en pleziervaartuig, ongeacht hun vlag, die
een haven in een lidstaat aandoen of daar in bedrijf zijn, met uitzon-dering van oorlogsschepen, marinehulpschepen en andere schepen in
eigendom of onder beheer van een staat die uitsluitend voor een
niet-commerciële overheidsdienst worden gebruikt, en
b) alle havens van de lidstaten die gewoonlijk worden aangedaan door
schepen welke onder het toepassingsgebied van punt a) vallen.
De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat schepen die
uit hoofde van de vorige alinea, onder a) zijn uitgezonderd van hettoepassingsgebied van deze richtlijn, hun scheepsafval en ladingresi-duen afgeven op een wijze die, voorzover redelijk en uitvoerbaar, in
overeenstemming is met deze richtlijn.
Artikel 4
Havenontvangstvoorzieningen
1. De lidstaten dragen zorg voor de beschikbaarheid van havenont-
vangstvoorzieningen die toereikend zijn voor de behoeften van de
schepen welke hun havens gewoonlijk aandoen, zonder onnodig opont-
houdvan d e schepen te veroorzaken.
2. Havenontvangstvoorzieningen zijn toereikend, indien zij geschikt
zijn voor de ontvangst van de soorten en hoeveelheden scheepsafval enladingresiduen van de schepen welke die haven gewoonlijk aandoen,
rekening houdende met de behoeften van de gebruikers van de haven,
de grootte en de geografische ligging van de haven, het soort schependat de haven aandoet en de vrijstellingen bedoeld in artikel 9.
3. De lidstaten stellen procedures vast, overeenkomstig die welke in
de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) zijn overeengekomen,voor kennisgeving van vermeende ontoereikendheden van havenont-
vangstvoorzieningen aan de havenstaat.
Artikel 5
Afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen
1. Voor elke haven wordt een passend plan voor ontvangst en
verwerking van scheepsafval uitgewerkt en vastgesteldna overleg met
de betrokken partijen, in het bijzonder de havengebruikers of hun
vertegenwoordigers, waarin rekening gehouden wordt met de artikelen4, 6, 7, 10 en 12. Nadere voorschriften voor de uitwerking van derge-lijke plannen zijn opgenomen in bijlage I.
2. De in lid 1 bedoelde afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen
kunnen met passende inschakeling van elke haven in regionaal verband
worden opgesteld, indien dit doelmatig is, mits de behoefte aan have-nontvangstvoorzieningen en de beschikbaarheid daarvan voor elkehaven apart worden vermeld.
3. De lidstaten evalueren het afvalontvangst- en afvalverwerkings-
plan, keuren het goed, zien toe op de uitvoering ervan en zorgen
ervoor dat het ten minste om de drie jaar en na significante verande-ringen in de werking van de haven opnieuw wordt goedgekeurd.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 6
(1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn
96/350/EG van de Commissie (PB L 135 van 6.6.1996, blz. 32).
▼B
Artikel 6
Aanmelding
1. De kapitein van een schip, niet zijnde een vissersvaartuig of een
pleziervaartuig waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen wordenvervoerd, dat op weg is naar een haven in de Gemeenschap, vult hetformulier van bijlage II waarheidsgetrouw en nauwkeurig in en
verstrekt de informatie aan de autoriteit of instantie die voor dat doel
is aangewezen door de lidstaat, waarin die haven is gelegen:
a) ten minste 24 uur voor aankomst, indien de aanloophaven bekend is;
of
b) zodra de aanloophaven bekend is, indien die informatie minder dan
24 uur voor aankomst beschikbaar is; of
c) uiterlijk bij vertrek uit de vorige haven, indien de duur van de reis
minder dan 24 uur bedraagt.
De lidstaten kunnen bepalen dat de informatie wordt aangemeld bij de
exploitant van de havenontvangstvoorziening, die de informatie door-
zendt naar de betrokken autoriteit of instantie.
2. De in lid 1 bedoelde informatie wordt ten minste tot de volgende
aanloophaven aan boordbewaarden d esgevraagdter beschikkinggesteld van de autoriteiten van de lidstaat.
Artikel 7
Afgifte van scheepsafval
1. De kapitein van een schip dat een haven in de Gemeenschap
aandoet, geeft alle scheepsafval voor vertrek uit die haven af bij een
havenontvangstvoorziening.
2. Niettegenstaande lid 1, kan een schip naar de volgende aanloop-
haven doorvaren zonder afgifte van het scheepsafval, indien uit de
overeenkomstig artikel 6 en bijlage II verstrekte informatie blijkt dater voldoende aparte opslagcapaciteit aan boord aanwezig is voor allescheepsafval dat is ontstaan en dat tijdens de voorgenomen reis vanhet schip tot de haven van afgifte nog zal ontstaan.
Indien er goede redenen zijn om aan te nemen dat er geen toereikende
havenontvangstvoorzieningen beschikbaar zijn in de beoogde haven
van afgifte, of indien die haven niet bekend is en er derhalve een risico
bestaat dat het afval op zee zal worden geloosd, neemt de lidstaat allenodige maatregelen om verontreiniging van de zee te voorkomen,indien nodig door te eisen dat het schip voor het vertrek uit de havenzijn scheepsafval afgeeft.
3. Lid2 is van toepassing onvermind erdstrengere afgiftevoor-
schriften voor schepen die overeenkomstig het internationale recht zijnvastgesteld.
Artikel 8
Bijdragen voor scheepsafval
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de kosten van de havenont-
vangstvoorzieningen voor scheepsafval, met inbegrip van debehandeling en verwijdering van het scheepsafval, worden bekostigduit bijdragen van schepen.
2. De kostendekkingssystemen voor het gebruik van havenont-
vangstvoorzieningen mogen niet aanzetten tot het lozen van afval op
zee. Daartoe gelden voor schepen, niet zijnde een vissersvaartuig of
een pleziervaartuig waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen wordenvervoerd, de volgende beginselen:
a) alle schepen die een haven in een lidstaat aandoen, dragen substan-
tieel bij in de kosten bedoeld in lid 1, ongeacht het feitelijk gebruikvan de voorzieningen. Mogelijkheden om dat te bewerkstelligen zijnhet opnemen van de bijdrage in de havengelden en het invoeren vaneen aparte vaste afvalbijdrage. De bijdragen kunnen onder andere2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 7
▼B
naar gelang van de categorie, het type en de grootte van het schip
gedifferentieerd worden;
b) het gedeelte van de kosten dat eventueel niet wordt gedekt door de
onder a) vermelde bijdrage wordt gedekt op basis van de feitelijkdoor het schip afgegeven soorten en hoeveelheden scheepsafval;
c) de bijdragen kunnen worden verlaagd indien het milieuzorgsysteem,
het ontwerp, de uitrusting en de exploitatie van het schip zodanigzijn dat de kapitein kan aantonen dat het minder scheepsafvalproduceert.
3. Teneinde te verzekeren dat de bijdragen billijk, transparant en
niet-discriminerend zijn en de kosten van de ter beschikking gestelde
en, voorzover van toepassing, gebruikte havenontvangstvoorzieningen
en diensten weerspiegelen, dienen de grondslag waarop de bijdragenzijn berekend en het bedrag aan de havengebruikers bekend te wordengemaakt.
4. De Commissie legt drie jaar na de in artikel 16, lid 1 bedoelde
datum, aan het Europees Parlement en de Raad een beoordelingsrapport
voor over de gevolgen die de verscheidenheid van de volgens lid 2
vastgestelde kostendekkingssystemen heeft voor het mariene milieu envoor de afvalstromen. Dit rapport wordt opgesteld in samenwerkingmet de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en havenvertegenwoordi-gers.
Indien dat in het licht van deze beoordeling nodig blijkt, dient zij een
voorstel tot wijziging van deze richtlijn in; dit voorstel is gericht op de
instelling hetzij van een systeem waarbij alle schepen die een havenvan een lidstaat aandoen een passend percentage, doch minimum éénderde van de kosten van lid 1 betalen, en dit ongeacht of zij van deinstallaties al dan niet gebruik maken, hetzij van een systeem met
vergelijkbare resultaten.
Artikel 9
Vrijstellingen
1. Indien schepen volgens een dienstregeling frequent en regelmatig
bepaalde havens aandoen en genoegzaam aangetoond is dat er eenregeling is getroffen voor de afgifte van scheepsafval en de betalingvan bijdragen in een op de route van het schip liggende haven, kunnende lidstaten van de betrokken havens die schepen vrijstelling verlenen
van de in artikel 6, artikel 7, lid 1, en artikel 8 vermelde verplich-
tingen.
2. De lidstaten stellen de Commissie regelmatig, doch ten minste
eenmaal per jaar, in kennis van vrijstellingen die overeenkomstig lid 1zijn verleend.
Artikel 10
Afgifte van ladingresiduen
De kapitein van een schip dat een haven in de Gemeenschap aandoet,
draagt er zorg voor dat ladingresiduen afgegeven worden bij een have-
nontvangstvoorziening overeenkomstig de voorschriften van Marpol
73/78. Bijdragen verbonden aan de afgifte van ladingresiduen wordendoor de gebruiker van de havenontvangstvoorziening betaald.
Artikel 11
Handhaving
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat elk schip geïnspecteerd kan
worden om na te gaan of het voldoet aan de artikelen 7 en 10, en dat ervoldoende inspecties worden uitgevoerd.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 8
▼B
2. Voor inspecties van andere schepen dan vissersvaartuigen en
pleziervaartuigen waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen wordenvervoerd, geldt het volgende:
a) bij de selectie van te inspecteren schepen besteden de lidstaten
bijzondere aandacht aan:
— schepen die niet aan de aanmeldingsvoorschriften van artikel 6
hebben voldaan;
— schepen waarbij het onderzoek van de door de kapitein overeen-
komstig artikel 6 aangemelde informatie andere redenen aan hetlicht heeft gebracht voor de veronderstelling dat het schip niet
aan deze richtlijn voldoet;
b) de inspectie kan in voorkomend geval plaatsvinden in het kader van
Richtlijn 95/21/EG, doch ongeacht het kader van de inspecties, geldthet in die richtlijn vermelde vereiste van 25 % inspecties;
c) indien de betrokken autoriteit het resultaat van de inspectie niet
bevredigend acht, draagt hij er zorg voor dat het schip de havenniet verlaat voordat het zijn scheepsafval en/of ladingresiduen bijeen havenontvangstvoorziening heeft afgegeven overeenkomstig de
artikelen 7 en 10;
d) wanneer er duidelijke aanwijzingen zijn dat een schip is uitgevaren
zonder aan artikel 7 of artikel 10 te hebben voldaan, wordt debevoegde autoriteit van de volgende aanloophaven daarvan in
kennis gesteld en mag aan dat schip, onverminderd de toepassing
van de in artikel 13 bedoelde sancties, geen toestemming wordenverleend die haven te verlaten alvorens een nadere evaluatie van defactoren met betrekking tot de naleving van deze richtlijn door hetschip, zoals de juistheid van de overeenkomstig artikel 6 verstrekteinformatie, heeft plaatsgevonden.
3. De lidstaten stellen, voorzover noodzakelijk, controleprocedures
vast om te verzekeren dat vissersvaartuigen en pleziervaartuigen
waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, aan detoepasselijke voorschriften van deze richtlijn voldoen.
Artikel 12
Begeleidende maatregelen
1. De lidstaten:
a) treffen alle noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat kapi-
teins, aanbieders van havenontvangstvoorzieningen en anderebetrokken personen naar behoren worden geïnformeerd over de
eisen die uit hoofde van deze richtlijn aan hen worden gesteld en
dat zij aan die eisen voldoen;
b) wijzen autoriteiten of instanties aan voor het vervullen van de taken
in het kader van deze richtlijn;
c) zorgen voor samenwerking tussen de betrokken autoriteiten en
instanties en commerciële organisaties met het oog op een doeltref-fende uitvoering van deze richtlijn;
d) zorgen ervoor dat de informatie die overeenkomstig artikel 6 door
kapiteins is aangemeld, naar behoren wordt onderzocht;
e) zorgen ervoor dat de formaliteiten in verband met het gebruik van
havenontvangstvoorzieningen eenvoudig en vlot verlopen en
onnodig oponthoud van schepen wordt vermeden, zodat de kapitein
wordt gestimuleerd de havenontvangstvoorzieningen te gebruiken;
f) zorgen ervoor dat de Commissie een afschrift van klachten over
ontoereikende havenontvangstvoorzieningen als bedoeld in artikel4, lid3, ontvangt;2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 9
▼B
g) zorgen ervoor dat de verwerking, terugwinning of verwijdering van
scheepsafval en ladingresiduen plaatsvindt overeenkomstig Richtlijn75/442/EEG en andere toepasselijke Gemeenschapswetgeving
betreffende afvalstoffen, in het bijzonder Richtlijn 75/439/EEG van
de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkteolie(
1) en Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december
1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(2).
h) zorgen er overeenkomstig hun nationale wetgeving voor dat alle
partijen die deelnemen aan het afgeven of ontvangen van scheeps-afval en ladingresiduen, een compensatie kunnen eisen voorovermatige vertraging.
2. Afgegeven scheepsafval en ladingresiduen worden beschouwd als
in het vrije verkeer te zijn gebracht in de zin van artikel 79 van Veror-
dening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 totvaststelling van het communautair douanewetboek(
3). Overeenkomstig
artikel 45 van het communautair douanewetboek zien de douaneautori-teiten af van de eis dat er een summiere aangifte moet wordeningediend.
3. De lidstaten en de Commissie werken samen om, ten minste voor
de gehele Gemeenschap, een passend informatie- en controlesysteemop te zetten zodat:
— schepen die hun scheepsafval en ladingresiduen niet overeenkom-
stig deze richtlijn hebben afgegeven, beter kunnen worden
geïdentificeerd,
— kan worden nagegaan of de doelstellingen van artikel 1 van de
richtlijn zijn gehaald.
4. De lidstaten en de Commissie werken samen bij de vaststelling
van gemeenschappelijke criteria voor de aanwijzing van de in artikel8, lid 2, onder c), bedoelde schepen.
Artikel 13
Sancties
De lidstaten voeren een stelsel van sancties in voor het geval van
inbreuk op de nationale voorschriften die uit hoofde van deze richtlijn
zijn vastgesteld, en treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgendat die sancties ten uitvoer worden gelegd. De sancties moeten doel-treffend, evenredig en afschrikkend zijn.
Artikel 14
Regelgevend comité
1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 3 van Veror-
dening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor mari-tieme veiligheiden voorkoming van verontreiniging d oor schepen(COSS) ingestelde Comité voor maritieme veiligheid en voorkomingvan verontreiniging door schepen (COSS)(
4).
2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van
Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van hetbepaalde in artikel 8 van dat besluit.
De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt
vastgesteld op drie maanden.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 10
(1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 23. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn
91/692/EEG (PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48).
(2) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 20. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richt-
lijn 94/31/EEG (PB L 168 van 2.7.1994, blz. 28).
(3) PB L 302 van 19.10.1992, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij
Verordening (EG) nr. 955/1999 (PB L 119 van 7.5.1999, blz. 1).
(4) PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1.▼M1
▼B
▼B
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 15
Wijzigingsprocedure
De bijlagen bij deze richtlijn, de definitie in artikel 2, onder b), verwij-
zingen naar gemeenschapsinstrumenten en verwijzingen naar IMO-instrumenten kunnen volgens de procedure van artikel 14, lid 2,
worden gewijzigd om ze in overeenstemming te brengen met commu-
nautaire of IMO-maatregelen die van kracht zijn geworden, voorzoverhet toepassingsgebied van deze richtlijn door dergelijke wijzigingenniet wordt uitgebreid.
De bijlagen bij deze richtlijn kunnen volgens die procedure worden
gewijzigd indien dat nodig is om de bij deze richtlijn getroffen regelingte verbeteren, voorzover het toepassingsgebied van deze richtlijn door
dergelijke wijzigingen niet wordt uitgebreid.
De wijzigingen van de in artikel 2 bedoelde internationale instrumenten
kunnen van het toepassingsgebied van deze richtlijn worden uitgeslotenkrachtens artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2099/2002.
Artikel 16
Uitvoering
1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen in werking treden om vóór 28 december 2002 aan deze
richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in
kennis.
Met betrekking tot sanitair afval, als bedoeld in artikel 2, onder c),
wordt de toepassing van deze richtlijn echter opgeschort tot twaalfmaanden na de inwerkingtreding van bijlage IV van Marpol 73/78,met inachtneming van het aldaar gemaakte onderscheid tussen nieuwe
en bestaande schepen.
2. Indien de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in de bepa-
lingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar dezerichtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgestelddoor de lidstaten.
Artikel 17
Evaluatie
1. De lidstaten dienen om de drie jaar bij de Commissie een rapport
in over de stand van uitvoering van deze richtlijn.
2. De Commissie legt op basis van de rapporten van de lidstaten,
bedoeld in lid 1, aan het Europees Parlement en de Raad een evaluatie-
verslag voor over de werking van het bij deze richtlijn ingestelde
systeem, indien nodig vergezeld van voorstellen betreffende de uitvoe-ring van deze richtlijn.
Artikel 18
Inwerkingtreding
Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in
hetPublicatieblad van de Europese Gemeenschappen .
Artikel 19
Bestemming
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 11
▼M1
▼B
▼B
BIJLAGE I
VOORSCHRIFTEN VOOR AFVALONTVANGST- EN AFVALVERWER-
KINGSPLANNEN IN HAVENS
(bedoeld in artikel 5)
De plannen moeten betrekking hebben op alle soorten scheepsafval en ladingre-
siduen, afkomstig van schepen die gewoonlijk de betrokken haven aandoen, en
afgesteld zijn op de grootte van de haven en het soort schepen dat die haven
aandoet.
De volgende elementen moeten deel uitmaken van de plannen:
— een beoordeling van de behoefte aan havenontvangstvoorzieningen, gelet op
de behoefte van de schepen die de haven gewoonlijk aandoen;
— een beschrijving van het soort havenontvangstvoorzieningen en de capaciteit
daarvan;
— een gedetailleerde beschrijving van de procedures voor de ontvangst en inza-
meling van scheepsafval en ladingresiduen;
— een beschrijving van het tariefsysteem;— procedures voor het melden van vermeende tekortkomingen van havenont-
vangstvoorzieningen;
— procedures voor structureel overleg met havengebruikers, afvalbedrijven,
terminalexploitanten en andere betrokken partijen, en
— soort en hoeveelheden ontvangen en verwerkt scheepsafval en ladingresi-
duen.
Daarnaast dienen de plannen het volgende te omvatten:
— een overzicht van de toepasselijke wetgeving en formaliteiten voor de
afgifte;
— vermelding van een persoon of personen die verantwoordelijk is of zijn voor
de uitvoering van het plan;
— een beschrijving van eventuele voorbehandelingsinstallaties en -processen in
de haven;
— een beschrijving van de methoden voor het registreren van het feitelijk
gebruik van de havenontvangstvoorzieningen;
— een beschrijving van de methoden voor het registreren van de ontvangen
hoeveelheden scheepsafval en ladingresiduen, en
— een beschrijving van de wijze waarop scheepsafval en ladingresiduen
worden verwijderd.
De procedures voor de ontvangst, inzameling, opslag, behandeling en verwijde-
ring dienen in alle opzichten conform een milieuzorgsysteem te zijn dat geschikt
is voor een geleidelijke vermindering van de milieueffecten van deze activi-
teiten. De procedures worden geacht conform te zijn indien zij voldoen aan
Verordening (EEG) nr. 1836/93 van de Raad van 29 juni 1993 inzake de vrij-
willige deelneming van bedrijven uit de industriële sector aan een
communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem(
1).
Informatie die aan alle havengebruikers moet worden verstrekt:
— korte verwijzing naar het fundamentele belang van een behoorlijke afgifte
van scheepsafval en ladingresiduen;
— locatie van de havenontvangstvoorzieningen voor iedere aanlegplaats, met
tekening/kaart;
— lijst van gewoonlijk verwerkte soorten scheepsafval en ladingresiduen;— lijst van contactadressen, exploitanten en geboden diensten;— beschrijving van de afgifteprocedures;— beschrijving van het tariefsysteem; en— procedures voor het melden van vermeende tekortkomingen van havenont-
vangstvoorzieningen.2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 12
(1) PB L 168 van 10.7.1993, blz. 1.
▼B
BIJLAGE II
2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 13
▼B
2000L0059 — NL — 29.11.2002 — 001.001 — 14