2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VERORDENING (EG) Nr. 44/2001 VAN DE RAAD
van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken
(PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Verordening (EG) nr. 1496/2002 van de Commissie van 21 augustus
2002L 225 13 22.8.2002
Gerectificeerd bij:
►C1 Rectificatie PB L 307 van 24.11.2001, blz. 28 (44/2001)
▼B
VERORDENING (EG) Nr. 44/2001 VAN DE RAAD
van 22 december 2000
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuit-
voerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,met name op artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 1,
Gezien hetvoorst el van de Commissie (
1),
Gezien hetadvies van hetEuropees Parlement (2),
Gezien hetadvies van hetEconomisch en Sociaal Comit é (3),
Overwegende hetgeen volgt:
(1) De Gemeenschap heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrij-
heid, veiligheid en rechtvaardigheid te handhaven enontwikkelen waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgdis. Met het oog op de geleidelijke totstandbrenging van eendergelijke ruimte dient de Gemeenschap onder meer de maatre-
gelen op het gebied van de justitiële samenwerking in
burgerlijke zaken vast te stellen die voor de goede werking vande interne markt nodig zijn.
(2) Sommige verschillen in de nationale regels inzake de rechterlijkebevoegdheid en de erkenning van beslissingen bemoeilijken degoede werking van de interne markt. Bepalingen die de eenvor-migheid van de regels inzake jurisdictiegeschillen in burgerlijke
en handelszaken mogelijk maken alsook de vereenvoudiging van
de formaliteiten met het oog op een snelle en eenvoudige erken-ning en tenuitvoerlegging van de beslissingen van de lidstatenwaarvoor deze verordening verbindend is, zijn onontbeerlijk.
(3) Deze aangelegenheden behoren tot het gebied van de justitiëlesamenwerking in burgerlijke zaken in de zin van artikel 65 vanhetVerdrag.
(4) Deze doelstellingen kunnen overeenkomstig het subsidiariteits-
en hetevenredigheidsbeginsel zoals neergelegd in art ikel 5 van
het Verdrag, niet voldoende door de lidstaten worden verwezen-lijkten kunnen derhalve bet er door de Gemeenschap wordenverwezenlijkt. Deze verordening beperkt zich tot het minimumdat vereist is om die doelstellingen te verwezenlijken en gaat
nietverder dan het geen daarvoor nodig is.
(5) De lidstaten zijn op 27 september 1968 op grond van artikel 293,vierde streepje, van het Verdrag overgegaan tot sluiting van het
Verdrag van Brussel betreffende de rechterlijke bevoegdheid ende tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handels-zaken, zoals gewijzigd bij de verdragen inzake de toetreding vannieuwe lidstaten tot dit verdrag („het Verdrag van Brussel”) (
4).
Op 16 september 1988 hebben de lidstaten en de EVA-staten
het Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheiden de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke enhandelszaken geslot en, dateen nevenverdrag is van hetVerdragvan Brussel van 1968. Over de herziening van die verdragen isonderhandeld en de Raad heeftde inhoud van de herziene t ekst2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 2
(1) PB C 376 van 28.12.1999, blz. 1.
(2) Advies van 21 september 2000 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).
(3) PB C 117 van 26.4.2000, blz. 6.
(4) PB L 299 van 31.12.1972, blz. 32.
PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1.
PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1.
PB L 285 van 3.10.1989, blz. 1.
PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1.
Zie de geconsolideerde versie in PB C 27 van 26.1.1998, blz. 1.
▼B
goedgekeurd. De continuïteit van de resultaten die bij deze
herziening zijn behaald, moetworden gewaarborgd.
(6) Methetoog op hetvrije verkeer van beslissingen in burgerlijkeen handelszaken is hetnodig en passend de regels inzake derechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in een verbindend en rechtstreeks toepasselijk
besluitvan de Gemeenschap neer t e leggen.
(7) Hetis van belang datalle belangrijke burgerlijke en handels-
zaken onder de werkingssfeer van deze verordening worden
gebracht, met uitzondering van bepaalde duidelijk omschrevenaangelegenheden.
(8) De zaken waarin deze verordening wordt toegepast moeten eenaanknopingspunt hebben met het grondgebied van de lidstatenwaarvoor deze verordening verbindend is. De gemeenschappe-lijke regels inzake rechterlijke bevoegdheid moeten derhalve inbeginsel van toepassing zijn wanneer de verweerder woonplaats
in een van die lidstaten heeft.
(9) Ten aanzien van verweerders die geen woonplaats in een lidstaat
hebben, gelden als regel de nationale bevoegdheidsregels die
worden toegepast op het grondgebied van de lidstaat van het
gerechtwaarbij de zaak is aangebracht , en voor verweerdersmet woonplaats in een lidstaat waarvoor deze verordening nietverbindend is, blijfthetVerdrag van Brussel gelden.
(10) Methetoog op hetvrije verkeer van beslissingen dienen beslis-singen, gegeven in een lidstaat waarvoor deze verordeningverbindend is, in een andere lidstaat waarvoor deze verordeningverbindend is, te worden erkend en ten uitvoer gelegd, zelfs
indien de persoon tegen wie de beslissing is uitgesproken woon-
plaats heeft in een derde staat.
(11) De bevoegdheidsregels moeten in hoge mate voorspelbaar zijn,
waarbij als beginsel geldtdatde bevoegdheid in hetalgemeen
gegrond wordtop de woonplaat s van de verweerder; debevoegdheid moet altijd op die grond kunnen worden gevestigd,behalve in een gering aantal duidelijk omschreven gevallenwaarin hetvoorwerp van hetgeschil of de aut onomie van de
partijen een ander aanknopingspunt wettigt. Voor rechtspersonen
moet de woonplaats autonoom worden bepaald om de gemeen-schappelijke regels doorzichtiger te maken enjurisdictiegeschillen te voorkomen.
(12) Naast de woonplaats van de verweerder moeten er alternatievebevoegdheidsgronden mogelijk zijn, gebaseerd op de nauweband tussen het gerecht en de vordering of de noodzaak eengoede rechtsbedeling te vergemakkelijken.
(13) In hetgeval van verzekerings-, consument en- en arbeidsovereen-komsten moet de zwakke partij worden beschermd doorbevoegdheidsregels die gunstiger zijn voor haar belangen dan
de algemene regels.
(14) De autonomie van de partijen bij een andere overeenkomst dan
een verzekerings-, consumenten- of arbeidsovereenkomst, waar-
voor slechts een beperkte autonomie geldt met betrekking tot de
keuze van hetbevoegde gerecht , moetworden geëerbiedigd,behoudens de exclusieve bevoegdheidsgronden die in de veror-dening zijn neergelegd.
(15) Methetoog op een harmonische recht sbedeling in de Gemeen-schap moeten parallel lopende processen zoveel mogelijkworden beperkt en moet worden voorkomen dat in twee lidstatenonverenigbare beslissingen worden gegeven. Er moeteen duide-
lijke en afdoende regeling zijn om problemen op hetgebied van
aanhangigheid en samenhang op te lossen, alsook om problemente verhelpen die voortvloeien uit de tussen de lidstaten bestaandeverschillen ten aanzien van de datum waarop een zaak alsaanhangig wordtbeschouwd. Voor de t oepassing van deze veror-dening moet die datum autonoom worden bepaald.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 3
▼B
(16) Op grond van het wederzijds vertrouwen in de rechtsbedeling is
het gewettigd de in een lidstaat gegeven beslissingen van rechts-
wege te erkennen zonder dat daarvoor, behoudens bij betwisting,nog een procedure moetworden gevolgd.
(17) Eveneens op grond van ditwederzijds vert rouwen moetde
procedure om een in een lidstaat gegeven beslissing in een
andere lidstaat uitvoerbaar te verklaren, doeltreffend en snelzijn. De verklaring van uitvoerbaarheid van een beslissing moetdaarom vrijwel automatisch, zonder dat het gerecht ambtshalveeen van de in deze verordening genoemde gronden voor niet-uitvoering kan aanvoeren, worden afgegeven, na een eenvoudige
formele controle van de overgelegde documenten.
(18) De eerbiediging van de rechten van de verdediging houdt
evenwel in datde verweerder de mogelijkheid moethebben ineen procedure op tegenspraak een rechtsmiddel in te stellen
tegen de verklaring van uitvoerbaarheid, wanneer hij van mening
is dat een van de gronden voor niet-uitvoering van toepassing is.Ook de eiser moet een rechtsmiddel kunnen instellen indien zijnverzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid wordt afge-wezen.
(19) De continuïteit tussen het Verdrag van Brussel en deze verorde-ning moetgewaarborgd worden. Daart oe zijnovergangsbepalingen nodig. Deze continuïteit moet ook voor deuitlegging van het Verdrag van Brussel door het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen gelden en hetProt ocol van
1971 (
1) moetook van t oepassing blijven op de zaken die op de
datum van inwerkingtreding van de verordening reeds aanhangigzijn.
(20) HetVerenigd Koninkrijk en Ierland hebben, overeenkomst igartikel 3 van het Protocol betreffende de positie van hetVerenigd Koninkrijk en Ierland, gehechtaan hetVerdrag bet ref-fende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van deEuropese Gemeenschap, uitdrukking gegeven aan hun wens omdeel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze veror-
dening.
(21) Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het
Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan hetVerdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprich-
ting van de Europese Gemeenschap, niet deel aan de aanneming
van deze verordening en deze verordening is derhalve nietverbindend voor, noch van toepassing in Denemarken.
(22) Aangezien hetVerdrag van Brussel van krachtis in de bet rek-
kingen tussen Denemarken en de lidstaten waarvoor deze
verordening verbindend is, blijven hetVerdrag van Brussel enhet Protocol van 1971 van toepassing in de betrekkingen tussenDenemarken en de lidstaten waarvoor deze verordening verbin-dend is.
(23) HetVerdrag van Brussel blijftook van t oepassing op de grond-gebieden van de lidstaten die onder de territoriale werkingssfeervan dat verdrag vallen en die krachtens artikel 299 van hetVerdrag van deze verordening uitgesloten zijn.
(24) Methetoog op de samenhang moetdeze verordening t evens dein specifieke besluiten van de Gemeenschap neergelegde regelsinzake de bevoegdheid en erkenning van beslissingen onverletlaten.
(25) De eerbiediging van de internationale verplichtingen van delidstaten houdt in dat deze verordening de verdragen en interna-2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 4
(1) PB L 204 van 2.8.1975, blz. 28.
PB L 304 van 30.10.1978, blz. 1.
PB L 388 van 31.12.1982, blz. 1.
PB L 285 van 3.10.1989, blz. 1.
PB C 15 van 15.1.1997, blz. 1.
Zie de geconsolideerde versie in PB C 27 van 26.1.1998, blz. 28.
▼B
tionale overeenkomsten waarbij de lidstaten partij zijn en die
bijzondere onderwerpen bestrijken, onverlet laat.
(26) De algemene regels van deze verordening moeten soepel genoegzijn om rekening te houden met de specifieke procedureregelsvan bepaalde lidstaten; daartoe moeten sommige bepalingen van
hetaan hetVerdrag van Brussel gehecht e prot ocol in deze veror-
dening worden opgenomen.
(27) Methetoog op een harmonieuze overgang op een aant algebieden waarover hetprot ocol bij hetVerdrag van Brusselbijzondere bepalingen bevatte, voorziet deze verordening tijdenseen overgangsperiode in bepalingen waarin de specifieke situatiein enkele lidstaten in aanmerking wordt genomen.
(28) De Commissie dient uiterlijk vijf jaar na de datum van inwer-kingtreding van deze verordening een verslag in over detoepassing ervan en kan, indien nodig, voorstellen voor aanpas-
singen doen.
(29) De Commissie moet de bijlagen I tot en met IV betreffende denationale bevoegdheidsregels, de gerechten en de bevoegde auto-
riteiten alsmede de rechtsmiddelen wijzigen op basis van de doorde betrokken lidstaat meegedeelde wijzigingen; de wijzigingenin de bijlagen V en VI moeten worden aangenomen overeen-komstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 totvaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan
de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (
1),
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
TOEPASSINGSGEBIED
Artikel 1
1. Deze verordening wordtt oegepastin burgerlijke en handelszaken,
ongeacht de aard van het gerecht. Zij heeft met name geen betrekking
op fiscale zaken, douanezaken of administratief-rechtelijke zaken.
2. Zij is nietvan t oepassing op:
a) de staat en de bevoegdheid van natuurlijke personen, het huwelijks-
goederenrecht, testamenten en erfenissen;
b) het faillissement, akkoorden en andere soortgelijke procedures;
c) de sociale zekerheid;
d) de arbitrage.
3. Tenzij anders bepaald, wordt onder „lidstaat” verstaan alle
lidstaten behalve Denemarken.
HOOFDSTUK II
BEVOEGDHEID
Afdeling 1
Algemene bepalingen
Artikel 2
1. Onverminderd deze verordening worden zij die woonplaats
hebben op het grondgebied van een lidstaat, ongeacht hun nationaliteit,opgeroepen voor de gerechten van die lidstaat.
2. Voor degenen die niet de nationaliteit bezitten van de lidstaat
waar zij woonplaats hebben, gelden de regels voor de rechterlijke2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 5
(1) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.
▼B
bevoegdheid die op de eigen onderdanen van die lidstaat van toepas-
sing zijn.
Artikel 3
1. Degenen die op het grondgebied van een lidstaat woonplaats
hebben, kunnen slechts voor het gerecht van een andere lidstaat wordenopgeroepen krachtens de in de afdelingen 2 tot en met 7 van dit hoofd-stuk gegeven regels.
2. Tegen hen kan in hetbijzonder geen beroep worden gedaan op de
in bijlage I opgenomen nationale bevoegdheidsregels.
Artikel 4
1. Indien de verweerder geen woonplaats heeft op het grondgebied
van een lidstaat, wordt de bevoegdheid in elke lidstaat geregeld doorde wetgeving van die lidstaat, onverminderd de artikelen 22 en 23.
2. Tegen deze verweerder kan ieder, ongeacht zijn nationaliteit, die
op het grondgebied van een lidstaat woonplaats heeft, aldaar opdezelfde voetals de eigen onderdanen van die st aateen beroep doen
op de bevoegdheidsregels die daar van krachtzijn, metname de regels
van bijlage I.
Afdeling 2
Bijzondere bevoegdheid
Artikel 5
Een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat,
kan in een andere lidstaat voor de volgende gerechten worden opge-roepen:
1. a) ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst: voor het
gerecht van de plaats waar de verbintenis die aan de eis tengrondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd;
b) voor de toepassing van deze bepaling en tenzij anders is overeen-
gekomen, is de plaats van uitvoering van de verbintenis die aande eis ten grondslag ligt:
— voor de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de
plaats in een lidstaat waar de zaken volgens de overeenkomst
geleverd werden of geleverd hadden moeten worden;
— voor de verstrekking van diensten, de plaats in een lidstaat
waar de diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden
of verstrekt hadden moeten worden;
c) punta) is van t oepassing indien puntb) nietvan t oepassing is;
2. ten aanzien van onderhoudsverplichtingen: voor het gerecht van de
plaats waar de tot onderhoud gerechtigde woonplaats of zijn gewoneverblijfplaats heeft of, indien het een bijkomende eis is die
verbonden is met een vordering betreffende de staat van personen,
voor hetgerechtdatvolgens zijn eigen rechtbevoegd is daarvankennis te nemen, behalve in het geval dat deze bevoegdheid uitslui-tend berust op de nationaliteit van een der partijen;
3. ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad: voor het
gerechtvan de plaat s waar hetschadebrengende feitzich heeftvoor-
gedaan of zich kan voordoen;
4. ten aanzien van een op een strafbaar feit gegronde rechtsvordering
tot schadevergoeding of tot teruggave: voor het gerecht waarbij destrafvervolging is ingesteld, voorzover dit gerecht volgens de internewetgeving van de burgerlijke vordering kennis kan nemen;
5. ten aanzien van een geschil betreffende de exploitatie van een
filiaal, van een agentschap of enige andere vestiging: voor hetgerechtvan de plaat s waar zij gelegen zijn;
6. als oprichter, trustee of begunstigde van een trust, die in hetleven is
geroepen op grond van de wetof bij geschrift e dan wel bij een2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 6
▼B
schriftelijk bevestigde mondelinge overeenkomst: voor de gerechten
van de lidstaat op het grondgebied waarvan de trust woonplaats
heeft;
7. ten aanzien van een geschil betreffende de betaling van de beloning
wegens de hulp en berging die aan een lading of vrachtt en goede isgekomen: voor hetgerechtin hetrecht sgebied waarvan op deze
lading of de daarop betrekking hebbende vracht:
a) beslag is gelegd tot zekerheid van deze betaling,
of
b) daartoe beslag had kunnen worden gelegd, maar borgtocht of
andere zekerheid is gesteld;
deze bepaling is slechts van toepassing indien wordt beweerd dat de
verweerder een rechtheeftop de lading of de vracht , of dathij
daarop een zodanig recht had op het tijdstip van deze hulp of
berging.
Artikel 6
Deze persoon kan ook worden opgeroepen:1. indien er meer dan één verweerder is: voor hetgerechtvan de
woonplaats van een hunner, op voorwaarde dat er tussen de vorde-ringen een zo nauwe band bestaat dat een goede rechtsbedeling
vraagt om hun gelijktijdige behandeling en berechting, teneinde te
vermijden datbij afzonderlijke berecht ing van de zaken onverenig-bare beslissingen worden gegeven;
2. bij een vordering tot vrijwaring of bij een vordering tot voeging of
tussenkomst: voor het gerecht waarvoor de oorspronkelijke vorde-ring aanhangig is, tenzij de vordering slechts is ingesteld om deopgeroepene af te trekken van de rechter die deze verordening hemtoekent;
3. ten aanzien van een tegenvordering die voortspruit uit de overeen-
komstof uithetrecht sfeitwaarop de oorspronkelijke vorderinggegrond is: voor het gerecht waar deze laatste aanhangig is;
4. ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst, indien de vorde-
ring vergezeld kan gaan van een zakelijke vordering betreffende eenonroerend goed tegen dezelfde verweerder: voor de gerechten vande lidst aatop hetgrondgebied waarvan hetonroerend goed gelegenis.
Artikel 7
Wanneer een gerechtvan een lidst aatuithoofde van deze verordening
bevoegd is kennis te nemen van vorderingen terzake van aansprakelijk-heid voortvloeiend uit het gebruik of de exploitatie van een schip,neemt dit gerecht, of elk ander gerecht dat volgens het interne rechtvan deze lidstaat in zijn plaats treedt, tevens kennis van de vorderingen
tot beperking van deze aansprakelijkheid.
Afdeling 3
Bevoegdheid in verzekeringszaken
Artikel 8
De bevoegdheid in verzekeringszaken is in deze afdeling geregeld,
onverminderd artikel 4 en artikel 5, punt 5.
Artikel 9
1. De verzekeraar metwoonplaat s op hetgrondgebied van een
lidstaat kan worden opgeroepen:
a) voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of
b) in een andere lidstaat, indien het een vordering van de verzekering-
nemer, de verzekerde of een begunstigde betreft, voor het gerechtvan de woonplaats van de eiser, of2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 7
▼B
c) indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een
lidstaat waar de vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld.
2. Wanneer de verzekeraar geen woonplaats heeft op het grondge-
bied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, een agentschap
of enige andere vestiging heeft, wordt hij voor de geschillen betref-
fende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben op hetgrondgebied van die lidstaat.
Artikel 10
De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor hetgerechtvan
de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan, indienhetgeschil een aansprakelijkheidsverzekering of een verzekering vanonroerend goed betreft. Hetzelfde geldt voor het geval dat de verzeke-ring zowel betrekking heeft op onroerende als op roerende goederen
die door eenzelfde polis gedekt zijn en door hetzelfde onheil getroffen
zijn.
Artikel 11
1. Terzake van aansprakelijkheidsverzekering kan de verzekeraar
ook in vrijwaring worden opgeroepen voor hetgerechtwaar de recht s-
vordering van de getroffene tegen de verzekerde aanhangig is, indiende voor dit gerecht geldende wetgeving het toelaat.
2. De artikelen 8, 9 en 10 zijn van toepassing op de vordering die
door de getroffene rechtstreeks tegen de verzekeraar wordt ingesteld,indien de rechtstreekse vordering mogelijk is.
3. Indien de wettelijke bepalingen betreffende deze rechtstreekse
vordering hetin hetgeding roepen van de verzekeringnemer of de
verzekerde regelen, is hetzelfde gerecht ook te hunnen opzichte
bevoegd.
Artikel 12
1. Onverminderd artikel 11, lid 3, kan de vordering van de verzeke-
raar slechts worden gebracht voor de gerechten van de lidstaat op het
grondgebied waarvan de verweerder woonplaats heeft, ongeacht ofdeze laatste verzekeringnemer, verzekerde of begunstigde is.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen
bij hetgerechtwaarvoor metinacht neming van deze afdeling deoorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 13
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkom-
sten:
1. gesloten na het ontstaan van het geschil, of
2. die aan de verzekeringnemer, de verzekerde of de begunstigde de
mogelijkheid geven de zaak bij andere gerechten dan de in deze
afdeling genoemde aanhangig te maken, of
3. waarbij een verzekeringnemer en een verzekeraar die op het tijdstip
waarop de overeenkomst wordt gesloten, hun woonplaats of hun
gewone verblijfplaats in dezelfde lidstaat hebben, zelfs als het scha-
debrengende feitzich in hetbuit enland heeftvoorgedaan, degerechten van die lidstaat bevoegd verklaren, tenzij de wetgevingvan die lidstaat dergelijke overeenkomsten verbiedt, of
4. gesloten door een verzekeringnemer die zijn woonplaats niet in een
lidstaat heeft, behalve wanneer het gaat om een verplichte verzeke-
ring of een verzekering van een in een lidstaat gelegen onroerendgoed, of
5. betreffende een verzekeringsovereenkomst, voorzover daarmee een
of meer van de risico's bedoeld in artikel 14 worden gedekt.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 8
▼B
Artikel 14
De in artikel 13, punt 5, bedoelde risico's zijn de volgende:
1. elke schade
a) aan zeeschepen, vaste installaties in de kustwateren of in volle
zee, of luchtvaartuigen, die wordt veroorzaakt door gebeurte-
nissen in verband methetgebruik daarvan voor
handelsdoeleinden,
b) aan andere goederen dan de bagage van passagiers, toegebracht
tijdens het vervoer met deze schepen of luchtvaartuigen of tijdens
gemengd vervoer waarbij mede metdeze schepen of lucht vaar-tuigen wordt vervoerd;
2. elke aansprakelijkheid, metuit zondering van die voor lichamelijk
letsel van passagiers of schade aan hun bagage
a) voortvloeiend uit het gebruik of de exploitatie van de schepen,
installaties of luchtvaartuigen overeenkomstig punt 1, onder a),
voorzover, wat luchtvaartuigen betreft, voor de verzekering van
zulke risico's overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegdgerechtnietverboden zijn bij de wetvan de lidst aatwaar deluchtvaartuigen zijn ingeschreven,
b) veroorzaaktdoor de goederen gedurende vervoer als bedoeld in
punt1, onder b);
3. de geldelijke verliezen in verband met het gebruik of de exploitatie
van de schepen, installaties of luchtvaartuigen overeenkomstig punt1, onder a), metname verlies van vrachtof verlies van opbrengstvan vervrachting;
4. elk risico datkomtbij een van de in punt1 t oten metpunt3
genoemde risico's;
5. behoudens de punten 1 tot en met 4, alle „grote risico's” zoals
omschreven in Richtlijn 73/239/EEG van de Raad (
1), als gewijzigd
bij Richtlijn 88/357/EEG (2), Richtlijn 90/618/EEG van de Raad (3)
en eventuele latere wijzigingsbesluiten.
Afdeling 4
Bevoegdheid voor door consumenten gesloten overeenkomsten
Artikel 15
1. Voor overeenkomsten gesloten door een persoon, de consument,
voor een gebruik datals nietbedrijfs- of beroepsmat ig kan wordenbeschouwd, wordtde bevoegdheid geregeld door deze afdeling, onver-minderd artikel 4 en artikel 5, punt 5, wanneer
a) hetgaatom koop en verkoop op afbet aling van roerende lichame-
lijke zaken,
b) het gaat om leningen op afbetaling of andere krediettransacties ter
financiering van de verkoop van zulke zaken,
c) in alle andere gevallen, de overeenkomstis geslot en meteen
persoon die commerciële of beroepsactiviteiten ontplooit in de
lidstaat waar de consument woonplaats heeft, of dergelijke activi-
teiten met ongeacht welke middelen richt op die lidstaat, of opmeerdere staten met inbegrip van die lidstaat, en de overeenkomstonder die activiteiten valt.
2. Wanneer de wederpartij van de consument geen woonplaats heeft
op het grondgebied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, eenagentschap of enige andere vestiging heeft, wordt hij voor de2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 9
(1) PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2000/26/EG van hetEuropees Parlementen de Raad (PB L 181 van
20.7.2000, blz. 65).
(2) PB L 172 van 4.7.1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2000/26/EG.
(3) PB L 330 van 29.11.1990, blz. 44.
▼B
geschillen betreffende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te
hebben op het grondgebied van die lidstaat.
3. Deze afdeling is niet van toepassing op vervoerovereenkomsten,
behoudens overeenkomsten waarbij voor één enkele prijs zowel
vervoer als verblijf worden aangeboden.
Artikel 16
1. De rechtsvordering die door een consument wordt ingesteld tegen
de wederpartij bij de overeenkomst, kan worden gebracht hetzij voor
de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan die partijwoonplaats heeft, hetzij voor het gerecht van de plaats waar de consu-ment woonplaats heeft.
2. De rechtsvordering die tegen de consument wordt ingesteld door
de wederpartij bij de overeenkomst kan slechts worden gebracht voorde gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de consument
woonplaats heeft.
3. Dit artikel laat het recht om een tegenvordering in te stellen bij
hetgerechtwaarvoor metinacht neming van deze afdeling de oorspron-kelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 17
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkom-
sten:
1. gesloten na het ontstaan van het geschil,
of
2. die aan de consumentde mogelijkheid geven de zaak bij andere
gerechten dan de in deze afdeling genoemde aanhangig te maken,
of
3. waarbij een consument en zijn wederpartij, die op het tijdstip
waarop de overeenkomst wordt gesloten woonplaats of hun gewone
verblijfplaats in dezelfde lidstaat hebben, de gerechten van die
lidstaat bevoegd verklaren, tenzij het recht van die lidstaat dergelijkeovereenkomsten verbiedt.
Afdeling 5
Bevoegdheid voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereen-
komst
Artikel 18
1. Voor individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst wordt de
bevoegdheid geregeld door deze afdeling, onverminderd artikel 4 enartikel 5, punt 5.
2. Wanneer een werknemer een individuele arbeidsovereenkomst
aangaatmeteen werkgever die geen woonplaat s heeftop hetgrondge-bied van een lidstaat, maar in een lidstaat een filiaal, agentschap of
andere vestiging heeft, wordt de werkgever voor geschillen betreffende
de exploitatie daarvan geacht zijn woonplaats te hebben op het grond-gebied van die lidstaat.
Artikel 19
De werkgever met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat kan
voor de volgende gerechten worden opgeroepen:
1. voor de gerechten van de lidstaat waar hij woonplaats heeft, of
2. in een andere lidstaat:
a) voor hetgerechtvan de plaat s waar de werknemer gewoonlijk
werkt of voor het gerecht van de laatste plaats waar hij gewoon-lijk heeftgewerkt , of2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 10
▼B
b) wanneer de werknemer nietin eenzelfde land gewoonlijk werkt
of heeft gewerkt, voor het gerecht van de plaats waar zich devestiging bevindt of bevond die de werknemer in dienst heeft
genomen.
Artikel 20
1. De vordering van de werkgever kan slechts worden gebracht voor
de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de werknemerwoonplaats heeft.
2. Deze afdeling laat het recht om een tegenvordering in te stellen
bij hetgerechtwaarvoor metinacht neming van deze afdeling de
oorspronkelijke vordering is gebracht, onverlet.
Artikel 21
Van deze afdeling kan slechts worden afgeweken door overeenkom-
sten:
1. gesloten na het ontstaan van het geschil, of
2. die aan de werknemer de mogelijkheid geven de zaak bij andere
gerechten dan de in deze afdeling genoemde aanhangig te maken.
Afdeling 6
Exclusieve bevoegdheid
Artikel 22
Ongeacht de woonplaats zijn bij uitsluiting bevoegd:1. voor zakelijke rechten op en huur en verhuur, pacht en verpachting
van onroerende goederen: de gerechten van de lidstaat waar hetonroerend goed gelegen is.
Voor huur en verhuur, pachten verpacht ing van onroerende
goederen voor tijdelijk particulier gebruik voor ten hoogste zesopeenvolgende maanden: ook de gerechten van de lidstaat waar deverweerder woonplaats heeft, mits de huurder of pachter een natuur-lijke persoon is en de eigenaar en de huurder of pachter woonplaats
in dezelfde lidstaat hebben;
2. voor de geldigheid, de nietigheid of de ontbinding van vennoot-
schappen of rechtspersonen met plaats van vestiging in een lidstaat,dan wel van de besluiten van hun organen: de gerechten van die
lidstaat. Om deze plaats van vestiging vast te stellen, past het
gerecht de regels van het voor hem geldende internationaal privaat-rechtt oe;
3. voor de geldigheid van inschrijvingen in openbare registers: de
gerechten van de lidstaat waar deze registers worden gehouden;
4. voor de registratie of de geldigheid van octrooien, merken, teke-
ningen en modellen van nijverheid, en andere soortgelijke rechten
die aanleiding geven tot deponering of registratie: de gerechten van
de lidstaat op het grondgebied waarvan de deponering of registratieis verzocht, heeft plaatsgehad of geacht wordt te hebben plaatsgehadin de zin van een besluit van de Gemeenschap of een internationaleovereenkomst.
Onverminderd de bevoegdheid van hetEuropees oct rooibureau
krachtens het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien,ondertekend te München op 5 oktober 1973, zijn ongeacht de woon-plaats, de gerechten van elke lidstaat bij uitsluiting bevoegd voor de
registratie of de geldigheid van een voor die lidstaat verleend Euro-
pees octrooi;
5. voor de tenuitvoerlegging van beslissingen: de gerechten van de
lidstaat van de plaats van tenuitvoerlegging.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 11
▼B
Afdeling 7
Door partijen aangewezen bevoegd gerecht
Artikel 23
1. Wanneer de partijen van wie er ten minste één woonplaats heeft
op het grondgebied van een lidstaat, een gerecht of de gerechten vaneen lidstaat hebben aangewezen voor de kennisneming van geschillen
die naar aanleiding van een bepaalde rechtsbetrekking zijn ontstaan of
zullen ontstaan, is dit gerecht of zijn de gerechten van die lidstaatbevoegd. Deze bevoegdheid is exclusief, tenzij de partijen anders zijnovereengekomen. Deze overeenkomstt otaanwijzing van een bevoegdgerechtwordtgeslot en:
a) hetzij bij een schriftelijke overeenkomst of bij een schriftelijk
bevestigde mondelinge overeenkomst;
b) hetzij in een vorm die wordt toegelaten door de handelwijzen die
tussen de partijen gebruikelijk zijn geworden;
c) hetzij, in de internationale handel, in een vorm die overeenstemt
met een gewoonte waarvan de partijen op de hoogte zijn of haddenbehoren te zijn en die in de internationale handel algemeen bekendis en door partijen bij dergelijke overeenkomsten in de betrokkenhandelsbranche doorgaans in achtwordtgenomen.
2. Als „schriftelijk” wordt tevens elke elektronische mededeling
aangemerkt, waardoor de overeenkomst duurzaam geregistreerd wordt.
3. Wanneer een dergelijke overeenkomstwordtgeslot en door
partijen die geen van allen woonplaats op het grondgebied van eenlidstaat hebben, kunnen de gerechten van de andere lidstaten van het
geschil nietkennisnemen, zolang hetaangewezen gerechtof de aange-
wezen gerechten zich niet onbevoegd hebben verklaard.
4. Het gerecht of de gerechten van een lidstaat waaraan in de akte
tot oprichting van een trust bevoegdheid is toegekend, is of zijn bij
uitsluiting bevoegd kennis te nemen van een vordering tegen eenoprichter, een trustee of een begunstigde van een trust, als hetgaat
om de betrekkingen tussen deze personen of om hun rechten ofverplichtingen in het kader van de trust.
5. Overeenkomsten tot aanwijzing van een bevoegd gerecht en
soortgelijke bedingen in akten tot oprichting van een trust hebben
geen rechtsgevolg indien zij strijdig zijn met de artikelen 13, 17 of
21, of indien de gerechten op welker bevoegdheid inbreuk wordt
gemaakt, krachtens artikel 22 bij uitsluiting bevoegd zijn.
Artikel 24
Buiten de gevallen waarin zijn bevoegdheid voortvloeit uit andere
bepalingen van deze verordening, is hetgerechtvan een lidst aatwaar-voor de verweerder verschijntbevoegd. Ditvoorschriftis nietvan
toepassing indien de verschijning ten doel heeft de bevoegdheid te
betwisten, of indien er een ander gerecht bestaat dat krachtens artikel22 bij uitsluiting bevoegd is.
Afdeling 8
Toetsing van de bevoegdheid en de ontvankelijkheid
Artikel 25
Hetgerechtvan een lidst aatwaarbij een geschil aanhangig is gemaakt
met als inzet een vordering waarvoor krachtens artikel 22 een gerecht
van een andere lidstaat bij uitsluiting bevoegd is, verklaart zich ambts-halve onbevoegd.
Artikel 26
1. Wanneer de verweerder metwoonplaat s op hetgrondgebied van
een lidstaat voor een gerecht van een andere lidstaat wordt opgeroepen2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 12
▼B
en nietverschijnt , verklaarthetgerechtzich ambt shalve onbevoegd
indien zijn bevoegdheid nietberustop deze verordening.
2. Het gerecht is verplicht zijn uitspraak aan te houden zolang niet
vaststaat dat de verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het
geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zo tijdig als met het oog opzijn verdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al het nodigeis gedaan.
3. Artikel 19 van Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van
29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstatenvan gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in
handelszaken (
1) is van toepassing in plaats van lid 2, indien de toezen-
ding van hetst uk dathetgeding inleidtof een gelijkwaardig st uk,overeenkomstig deze verordening moest plaatsvinden.
4. Wanneer Verordening (EG) nr. 1348/2000 nietvan t oepassing is,
is artikel 15 van het Verdrag van 's-Gravenhage van 15 november 1965inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerech-
telijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of handelszaken
van toepassing, indien de toezending van het stuk dat het geding inleidtof een gelijkwaardig stuk, overeenkomstig dat verdrag moest plaats-vinden.
Afdeling 9
Aanhangigheid en samenhang
Artikel 27
1. Wanneer voor gerechten van verschillende lidstaten tussen
dezelfde partijen vorderingen aanhangig zijn, die hetzelfde onderwerpbetreffen en op dezelfde oorzaak berusten, houdt het gerecht waarbij
de zaak het laatst is aangebracht zijn uitspraak ambtshalve aan totdat
de bevoegdheid van hetgerechtwaarbij de zaak heteerstis aange-bracht, vaststaat.
2. Wanneer de bevoegdheid van hetgerechtwaarbij de zaak het
eerst is aangebracht, vaststaat, verklaart het gerecht waarbij de zaakhet laatst is aangebracht, zich onbevoegd.
Artikel 28
1. Wanneer samenhangende vorderingen aanhangig zijn voor
gerechten van verschillende lidstaten, kan het gerecht waarbij de zaak
het laatst is aangebracht, zijn uitspraak aanhouden.
2. Wanneer deze vorderingen in eerste aanleg aanhangig zijn, kan
dit gerecht, op verzoek van een der partijen, ook tot verwijzing over-gaan mit s hetgerechtwaarbij de zaak heteerstis aangebrachtbevoegd is van de betreffende vorderingen kennis te nemen en zijnwetgeving de voeging ervan toestaat.
3. Samenhangend in de zin van ditart ikel zijn vorderingen waar-
tussen een zo nauwe band bestaat dat een goede rechtsbedeling vraagt
om hun gelijktijdige behandeling en berechting, teneinde te vermijdendatbij afzonderlijke berecht ing van de zaken onverenigbare beslis-singen worden gegeven.
Artikel 29
Wanneer voor de vorderingen meer dan één gerecht bij uitsluiting
bevoegd is, worden partijen verwezen naar het gerecht waarbij dezaak heteerstaanhangig is gemaakt .2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 13
(1) PB L 160 van 30.6.2000, blz. 37.
▼B
Artikel 30
Voor de toepassing van deze afdeling wordt een zaak geacht te zijn
aangebrachtbij een gerecht
1. op het tijdstip waarop het stuk dat het geding inleidt of een gelijk-
waardig stuk bij het gerecht wordt ingediend, mits de eiservervolgens niet heeft nagelaten te doen wat hij met het oog op debetekening of de kennisgeving van het stuk aan de verweerder moestdoen, of
2. indien het stuk betekend of meegedeeld moet worden voordat het bij
het gerecht wordt ingediend, op het tijdstip waarop de autoriteit dieverantwoordelijk is voor de betekening of de kennisgeving het stukontvangt, mits de eiser vervolgens niet heeft nagelaten te doen wat
hij methetoog op de indiening van hetst uk bij hetgerechtmoest
doen.
Afdeling 10
Voorlopige maatregelen en maatregelen tot bewaring van recht
Artikel 31
In de wetgeving van een lidstaat vastgestelde voorlopige of bewarende
maatregelen kunnen bij de gerechten van die staat worden aangevraagd,zelfs indien een gerecht van een andere lidstaat krachtens deze verorde-
ning bevoegd is van hetbodemgeschil kennis t e nemen.
HOOFDSTUK III
ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING
Artikel 32
Onder beslissing in de zin van deze verordening wordtverst aan, elke
door een gerechtvan een lidst aatgegeven beslissing, ongeachtdedaaraan gegeven benaming, zoals arrest, vonnis, beschikking of rech-terlijk dwangbevel, alsmede de vaststelling door de griffier van hetbedrag van de proceskosten.
Afdeling 1
Erkenning
Artikel 33
1. De in een lidstaat gegeven beslissingen worden in de overige
lidstaten erkend zonder vorm van proces.
2. Indien tegen de erkenning van een beslissing bezwaar wordt
gemaakt, kan iedere partij die er belang bij heeft ten principale te zienvastgesteld dat de beslissing erkend moet worden, gebruik maken vande procedures, bedoeld in de afdelingen 2 en 3 van dithoofdst uk.
3. Wordtvoor een gerechtvan een lidst aatde erkenning bij wege
van tussenvordering gevraagd, dan is dit gerecht bevoegd om van devordering kennis te nemen.
Artikel 34
Een beslissing wordtnieterkend indien:1. de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van de
aangezochte lidstaat;
2. hetst uk dathetgeding inleidtof een gelijkwaardig st uk, nietzo
tijdig en op zodanige wijze als met het oog op zijn verdedigingnodig was, aan de verweerder tegen wie verstek werd verleend,
betekend of meegedeeld is, tenzij de verweerder tegen de beslissing
geen rechtsmiddel heeft aangewend terwijl hij daartoe in staat was;
3. de beslissing onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de
aangezochte lidstaat gegeven beslissing;2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 14
▼B
4. de beslissing onverenigbaar is meteen beslissing die vroeger in een
andere lidstaat of in een derde land tussen dezelfde partijen isgegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op
dezelfde oorzaak berust, mits deze laatste beslissing voldoet aan de
voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat.
Artikel 35
1. De beslissingen worden tevens niet erkend, indien de afdelingen
3, 4 en 6 van hoofdstuk II zijn geschonden, of indien het in artikel 72bedoelde geval zich voordoet.
2. Bij de toetsing of de in het vorige lid genoemde bevoegdheidsre-
gels niet zijn geschonden, is het aangezochte gerecht of de aangezochte
autoriteit gebonden aan de feitelijke overwegingen op grond waarvan
hetgerechtvan de lidst aatvan herkomstzijn bevoegdheid heeftaange-nomen.
3. Onverminderd lid 1 mag de bevoegdheid van de gerechten van de
lidstaat van herkomst niet worden getoetst. De bevoegdheidsregelsbetreffen niet de openbare orde als bedoeld in artikel 34, punt 1.
Artikel 36
In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van
de in den vreemde gegeven beslissing.
Artikel 37
1. Een gerecht van een lidstaat, waarbij een beroep wordt gedaan op
de erkenning van een in een andere lidstaat gegeven beslissing, kan
zijn uitspraak aanhouden, indien tegen deze beslissing een gewoon
rechtsmiddel is ingesteld.
2. De rechterlijke autoriteit van een lidstaat, bij wie de erkenning
wordtingeroepen van een in Ierland of hetVerenigd Koninkrijkgegeven beslissing, waarvan de tenuitvoerlegging door een daartegenaangewend rechtsmiddel in de lidstaat van herkomst is geschorst, kan
haar uitspraak aanhouden.
Afdeling 2
Tenuitvoerlegging
Artikel 38
1. De beslissingen die in een lidstaat gegeven zijn en daar uitvoer-
baar zijn, kunnen in een andere lidstaat ten uitvoer worden gelegd,
nadat zij aldaar, ten verzoeke van iedere belanghebbende partij,uitvoerbaar zijn verklaard.
2. In hetVerenigd Koninkrijk worden deze beslissingen in Engeland
en Wales, in Schotland of in Noord-Ierland echter eerst ten uitvoergelegd na op verzoek van iedere belanghebbende partij in hetbetrokken deel van het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging te
zijn geregistreerd.
Artikel 39
1. Het verzoek wordt gericht tot het gerecht of de bevoegde autori-
teit, vermeld in de lijst in bijlage II.
2. Het relatief bevoegde gerecht is dat van de woonplaats van de
partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, of van de plaatsvan tenuitvoerlegging.
Artikel 40
1. De vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden vastge-
steld door het recht van de aangezochte lidstaat.
2. De verzoeker moet, binnen het rechtsgebied van het gerecht dat
van het verzoek kennis neemt, woonplaats kiezen. Kent echter het recht2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 15
▼B
van de aangezochte lidstaat geen woonplaatskeuze, dan wijst de
verzoeker een procesgemachtigde aan.
3. Bij het verzoek worden de in artikel 53 genoemde documenten
gevoegd.
Artikel 41
De beslissing wordt uitvoerbaar verklaard zodra de formaliteiten van
artikel 53 vervuld zijn, zonder toetsing uit hoofde van de artikelen 34en 35. De partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, wordtin deze stand van de procedure niet gehoord.
Artikel 42
1. De beslissing over hetverzoek om een verklaring van uit voer-
baarheid wordtonmiddellijk t er kennis van de verzoeker gebrachtopde wijze als is bepaald in het recht van de aangezochte lidstaat.
2. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt betekend of meegedeeld
aan de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd en gaatvergezeld van de beslissing, indien deze nog nietaan haar is bet ekend
of meegedeeld.
Artikel 43
1. Elke partij kan een rechtsmiddel instellen tegen de beslissing op
hetverzoek om een verklaring van uit voerbaarheid.
2. Hetrecht smiddel wordtbij hetin bijlage III bedoelde gerecht
ingesteld.
3. Hetrecht smiddel wordtvolgens de regels van de procedure op
tegenspraak behandeld.
4. Indien de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd,
nietverschijntvoor hetgerechtdatover hetdoor de verzoeker inge-stelde rechtsmiddel oordeelt, is artikel 26, leden 2 tot en met 4, vantoepassing, ook wanneer de partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt
gevraagd, geen woonplaats heeft op het grondgebied van een der
lidstaten.
5. Een rechtsmiddel tegen de verklaring van uitvoerbaarheid moet
worden ingesteld binnen één maand na de betekening daarvan. Indiende partij tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd woonplaatsheeft in een andere lidstaat dan die waar de verklaring van uitvoerbaar-
heid is gegeven, is de termijn waarbinnen het rechtsmiddel moet
worden ingesteld, twee maanden met ingang van de dag waarop debeslissing aan de partij in persoon of aan haar woonplaats is betekend.Deze termijn mag niet op grond van de afstand worden verlengd.
Artikel 44
Tegen de op het rechtsmiddel gegeven beslissing kunnen slechts de in
bijlage IV genoemde middelen worden aangewend.
Artikel 45
1. De verklaring van uitvoerbaarheid wordt door het gerecht dat
oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 of 44,slechts op een van de in de artikelen 34 en 35 genoemde grondengeweigerd of ingetrokken. Het gerecht doet onverwijld uitspraak.
2. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juist-
heid van de in den vreemde gegeven beslissing.
Artikel 46
1. Hetgerechtdatoordeeltover een recht smiddel, bedoeld in de
artikelen 43 en 44, kan op verzoek van de partij tegen wie de tenuit-voerlegging wordt gevraagd, zijn uitspraak aanhouden indien tegen dein den vreemde gegeven beslissing in de lidstaat van herkomst eengewoon rechtsmiddel is ingesteld of indien de termijn daarvoor nog2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 16
▼B
niet is verstreken; in dit laatste geval kan het gerecht een termijn
stellen waarbinnen het rechtsmiddel moet worden ingesteld.
2. Indien de beslissing in Ierland of hetVerenigd Koninkrijk is
gegeven, wordt elk rechtsmiddel dat in de lidstaat van herkomst kanworden ingesteld, voor de toepassing van lid 1 beschouwd als een
gewoon rechtsmiddel.
3. Dit gerecht kan het verlof tot tenuitvoerlegging ook geven op
voorwaarde datzekerheid wordtgest eld; de zekerheid wordtdoor het
gerechtbepaald.
Artikel 47
1. Indien een beslissing erkend moetworden overeenkomst ig deze
verordening, beletniet s datde verzoeker zich beroeptop voorlopigeof bewarende maatregelen waarin de wetgeving van de aangezochtelidstaat voorziet, zonder dat daartoe een verklaring van uitvoerbaarheid,
bedoeld in artikel 41, vereist is.
2. De verklaring van uitvoerbaarheid houdt tevens het verlof in
bewarende maatregelen te treffen.
3. Gedurende de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel
overeenkomstig artikel 43, lid 5, tegen de verklaring van uitvoerbaar-
heid en totdat daarover uitspraak is gedaan, kunnen slechts bewarende
maatregelen worden genomen ten aanzien van de goederen van departij tegen wie de tenuitvoerlegging is gevraagd.
Artikel 48
1. Wanneer in de in den vreemde gegeven beslissing uitspraak is
gedaan over meer dan één puntvan de vordering, en de verklaring
van uitvoerbaarheid niet kan worden verleend voor het geheel, verleent
het gerecht of de bevoegde autoriteit deze voor één of meer onderdelendaarvan.
2. De verzoeker kan vorderen datde verklaring van uit voerbaarheid
een gedeelte van de uitspraak betreft.
Artikel 49
In den vreemde gegeven beslissingen die een veroordeling tot een
dwangsom inhouden, kunnen in de aangezochte lidstaat slechts tenuitvoer worden gelegd indien het bedrag ervan door de gerechten van
de lidstaat van herkomst definitief is bepaald.
Artikel 50
De verzoeker die in de lidstaat waar de beslissing is gegeven, in
aanmerking kwam voor gehele of gedeeltelijke kosteloze rechtsbijstandof vrijstelling van kosten en uitgaven, komt in de procedure, vermeldin deze afdeling, in aanmerking voor de meest gunstige bijstand of
voor de meest ruime vrijstelling die in het recht van de aangezochte
lidstaat is vastgesteld.
Artikel 51
Aan de partij die in een lidstaat de tenuitvoerlegging vraagt van een in
een andere lidstaat gegeven beslissing, kan geen enkele zekerheid ofdepot, onder welke benaming ook, worden opgelegd wegens de hoeda-
nigheid van vreemdeling dan wel wegens hetont breken van een
woonplaats of verblijfplaats in eerstgenoemde lidstaat.
Artikel 52
Ter zake van de procedure tot verlening van een verklaring van
uitvoerbaarheid wordt in de aangezochte lidstaat geen belasting, rechtof heffing, evenredig aan hetgeldelijke belang van de zaak, geheven.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 17
▼B
Afdeling 3
Gemeenschappelijke bepalingen
Artikel 53
1. De partij die een beroep doet op de erkenning of om een verkla-
ring van uitvoerbaarheid verzoekt, moet een expeditie van de beslissing
overleggen, die voldoetaan de voorwaarden nodig voor haar echt heid.
2. De partij die om een verklaring van uitvoerbaarheid verzoekt,
moet bovendien het in artikel 54 bedoelde certificaat overleggen,onverminderd artikel 55.
Artikel 54
Het gerecht of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een beslis-
sing is gegeven, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende partij een
certificaat af volgens het modelformulier in bijlage V bij deze verorde-
ning.
Artikel 55
1. Wordt het in artikel 54 bedoelde certificaat niet overgelegd, dan
kan het gerecht of de bevoegde autoriteit voor de overlegging eentermijn bepalen of gelijkwaardige documenten aanvaarden, dan wel,indien dat gerecht of die autoriteit zich voldoende voorgelicht acht,van de overlegging vrijstelling verlenen.
2. Indien het gerecht of de bevoegde autoriteit dat verlangt, wordt
van de documenten een vertaling overgelegd. De vertaling wordtgewaarmerkt door degene die in een van de lidstaten daartoe gemach-tigd is.
Artikel 56
Geen enkele legalisatie of soortgelijke formaliteit mag worden geëist
met betrekking tot de in artikel 53, en in artikel 55, lid 2, genoemde
documenten of de procesvolmacht.
HOOFDSTUK IV
AUTHENTIEKE AKTEN EN GERECHTELIJKE SCHIKKINGEN
Artikel 57
1. Authentieke akten, verleden en uitvoerbaar in een lidstaat, worden
op verzoek, overeenkomstig de in artikel 38 en volgende bedoelde
procedure, in een andere lidstaat uitvoerbaar verklaard. De verklaring
van uit voerbaarheid wordtdoor hetgerechtdatoordeeltover eenrechtsmiddel, bedoeld in de artikelen 43 en 44, slechts geweigerd ofingetrokken indien de tenuitvoerlegging van de authentieke akte kenne-lijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat.
2. Als authentieke akten in de zin van lid 1 worden eveneens
beschouwd de overeenkomsten inzake de onderhoudsverplichting die
voor een administratieve overheid zijn gesloten of door haar zijnbekrachtigd.
3. De overgelegde akte moet voldoen aan de voorwaarden, nodig
voor haar echtheid in de lidstaat van herkomst.
4. Afdeling 3 van hoofdstuk III is, voorzover nodig, van toepassing.
De bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een authentieke akte is
verleden, geeft ten verzoeke van elke belanghebbende partij een certifi-caataf volgens hetmodelformulier in bijlage VI bij deze verordening.
Artikel 58
Gerechtelijke schikkingen die in de loop van een geding tot stand zijn
gekomen en die uitvoerbaar zijn in de lidstaat van herkomst, zijn opdezelfde voet als authentieke akten uitvoerbaar in de aangezochte staat.Het gerecht of de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar een gerech-2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 18
▼B
telijke schikking tot stand is gekomen, geeft ten verzoeke van elke
belanghebbende partij een certificaat af volgens het modelformulier inbijlage V bij deze verordening.
HOOFDSTUK V
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 59
1. Om vast te stellen of een partij woonplaats heeft op het grondge-
bied van de lidstaat bij een van welks gerechten een zaak aanhangig is,past het gerecht zijn intern recht toe.
2. Indien een partij geen woonplaats heeft in de lidstaat bij een van
welks gerechten een zaak aanhangig is, past het gerecht voor de vast-stelling of zij een woonplaats heeft in een andere lidstaat, het recht vandie lidstaat toe.
Artikel 60
1. Voor de toepassing van deze verordening hebben vennoot-
schappen en rechtspersonen woonplaats op de plaats van:
a) hun statutaire zetel, of
b) hun hoofdbestuur, of
c) hun hoofdvestiging.
2. In hetVerenigd Koninkrijk en Ierland wordtonder het „regis-
tered office” de statutaire zetel verstaan of, indien dat nergens bestaat,
de„place of incorporation” (plaats van oprichting) of, indien die
nergens bestaat, de plaats krachtens het recht waarvan de „formation”
(vorming) is geschied.
3. Om vast te stellen of een trust woonplaats heeft op het grondge-
bied van de lidstaat bij welks gerechten de zaak aanhangig is gemaakt,pasthetgerechtde regels van hetvoor hem geldende int ernat ionaalprivaatrecht toe.
Artikel 61
Zij die woonplaats hebben op het grondgebied van een lidstaat en
wegens een onopzettelijk gepleegd strafbaar feit vervolgd worden voorde gerechten van een andere lidstaat, waarvan zij geen onderdaan zijn,zijn, onverminderd aldaar geldende gunstigere bepalingen, bevoegd
zich te doen verdedigen door daartoe bevoegde personen, zelfs indien
zij nietpersoonlijk verschijnen. Hetgerechtdatde zaak berecht , kanechter de persoonlijke verschijning bevelen; indien deze niet heeftplaatsgevonden, behoeft de beslissing, op de burgerlijke rechtsvorde-ring gewezen zonder datde bet rokkene de gelegenheid heeftgehadzich te doen verdedigen, in de overige lidstaten niet te worden erkend,
noch ten uitvoer te worden gelegd.
Artikel 62
In Zweden wordtin hetkader van de summiere procedures bet reffende
de„betalningsföreläggande” (aanmaningen tot betaling) en de
„handräckning” (bijstandszaken) onder de term „gerecht” ook de
Zweedse gerechtsdeurwaarderinstantie ( „kronofogdemyndighet” )
verstaan.
Artikel 63
1. Een persoon die op hetgrondgebied van Luxemburg woonplaat s
heeft en met toepassing van artikel 5, punt 1, voor een gerecht van een
andere lidstaat is opgeroepen, kan de bevoegdheid van dit gerecht
afwijzen indien de uiteindelijke plaats van levering van de goederenof van verrichting van de diensten in Luxemburg gelegen is.
2. Indien de uiteindelijke plaats van levering van de goederen of van
verrichting van de diensten met toepassing van lid 1 in Luxemburg2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 19
▼B
gelegen is, moetelke overeenkomstt otaanwijzing van de bevoegde
rechter, om rechtsgeldig te zijn, worden aanvaard bij een schriftelijkeovereenkomst of bij een schriftelijk bevestigde mondelinge overeen-
komstals bedoeld in art ikel 23, lid 1, onder a).
3. Dit artikel is niet van toepassing op overeenkomsten inzake de
verrichting van financiële diensten.
4. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te
rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze verordening.
Artikel 64
1. Bij geschillen tussen de kapitein en een bemanningslid van een in
Griekenland of Portugal geregistreerd zeeschip over de beloning ofandere arbeidsvoorwaarden moethetgerechtvan een lidst aatnagaanof de ten aanzien van het schip bevoegde diplomatieke of consulaire
vertegenwoordiger van het geschil in kennis is gesteld. Zodra deze
vertegenwoordiger van het geschil in kennis is gesteld, kan het gerechtuitspraak doen.
2. Dit artikel is van toepassing voor een periode van zes jaar te
rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze verordening.
Artikel 65
1. De rechterlijke bevoegdheid, bepaald in artikel 6, punt 2, en
artikel 11 ten aanzien van de vordering tot vrijwaring of de vorderingtot voeging of tussenkomst kan in Duitsland en in Oostenrijk nietworden ingeroepen. Eenieder die woonplaats heeft in een andere
lidstaat, kan worden opgeroepen voor de gerechten van:
a) Duitsland, met toepassing van de artikelen 68, 72, 73 en 74 van het
wetboek van burgerlijke rechtsvordering ( Zivilprozessordnung )
betreffende de litis denuntiatio;
b) Oostenrijk, overeenkomstig artikel 21 van het wetboek van burger-
lijke rechtsvordering ( Zivilprozessordnung ) betreffende de litis
denuntiatio.
2. De in de overige lidstaten krachtens de artikel 6, punt 2, en artikel
11 gegeven beslissingen worden in Duitsland en Oostenrijk overeen-komstig hoofdstuk III erkend en ten uitvoer gelegd. De gevolgen voorderden van de beslissingen welke in deze staten met toepassing van hetvoorgaande lid zijn gegeven, worden eveneens in de overige lidstaten
erkend.
HOOFDSTUK VI
OVERGANGSBEPALINGEN
Artikel 66
1. Deze verordening is slechts van toepassing op rechtsvorderingen
die zijn ingesteld en authentieke akten die zijn verleden na de inwer-kingtreding van deze verordening.
2. Indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld
voor de inwerkingtreding van deze verordening worden beslissingen
die na die datum zijn gegeven evenwel erkend en ten uitvoer gelegd
overeenkomstig hoofdstuk III:
a) indien de vordering in de lidstaat van herkomst werd ingesteld na de
inwerkingt reding van hetVerdrag van Brussel of hetVerdrag vanLugano in zowel de lidstaat van herkomst als de aangezochtelidstaat;
b) in alle overige gevallen, indien de toegepaste bevoegdheidsregels
overeenkomen met hetzij de regels van hoofdstuk II, hetzij met deregels van een verdrag dat tussen de lidstaat van herkomst en deaangezochte lidstaat van kracht was toen de vordering werd inge-steld.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 20
▼B
HOOFDSTUK VII
VERHOUDING TOT ANDERE BESLUITEN
Artikel 67
Deze verordening laatonverletde t oepassing van de bepalingen die,
voor bijzondere onderwerpen, de rechterlijke bevoegdheid, de erken-ning en de tenuitvoerlegging van beslissingen regelen en die
opgenomen zijn of zullen worden in de besluiten van de Gemeenschap
of in de nationale wetgevingen die ter uitvoering van deze besluitengeharmoniseerd zijn.
Artikel 68
1. Deze verordening komt, in de betrekkingen tussen de lidstaten, in
de plaats van het Verdrag van Brussel, uitgezonderd ten aanzien van degrondgebieden van de lidstaten die onder de territoriale werkingssfeervan dat verdrag vallen en die krachtens artikel 299 van het Verdrag
tot oprichting van de Europese Gemeenschap van deze verordening
uitgesloten zijn.
2. Voorzover deze verordening in de betrekkingen tussen de
lidstaten in de plaats komt van het Verdrag van Brussel, geldt elke
verwijzing naar datverdrag als een verwijzing naar deze verordening.
Artikel 69
Onverminderd artikel 66, lid 2, en artikel 70 vervangt deze verordening
tussen de lidstaten de volgende, tussen twee of meer van deze lidstatengesloten verdragen en overeenkomsten:
— de Overeenkomst tussen België en Frankrijk betreffende de rechter-
lijke bevoegdheid, het gezag en de tenuitvoerlegging vanrechterlijke beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en vanauthentieke akten, gesloten te Parijs op 8 juli 1899,
— het Verdrag tussen Nederland en België betreffende de territoriale
rechterlijke bevoegdheid, betreffende het faillissement en betref-fende het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijkebeslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en van authentiekeakten, gesloten te Brussel op 28 maart 1925,
— het Verdrag tussen Frankrijk en Italië betreffende de tenuitvoerleg-
ging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, gesloten teRome op 3 juni 1930,
— hetVerdrag t ussen hetVerenigd Koninkrijk en Frankrijk bet ref-
fende de wederzijdse tenuitvoerlegging van vonnissen in
burgerlijke en handelszaken, met Protocol, ondertekend te Parijs
op 18 januari 1934,
— hetVerdrag t ussen hetVerenigd Koninkrijk en België bet reffende
de wederzijdse tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken, met Protocol, ondertekend te Brussel op 2 mei 1934,
— het Verdrag tussen Duitsland en Italië betreffende de erkenning en
de tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken,
gesloten te Rome op 9 maart 1936,
— de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentiekeakten betreffende onderhoudsverplichtingen, gesloten te Wenen op
25 oktober 1957,
— de Overeenkomst tussen Duitsland en België betreffende de erken-
ning en de wederzijdse tenuitvoerlegging van rechterlijkebeslissingen, scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in
burgerlijke zaken of handelszaken, gesloten te Bonn op 30 juni
1958,
— het Verdrag tussen Nederland en Italië betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen in burgerlijke enhandelszaken, gesloten te Rome op 17 april 1959,2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 21
▼C1
▼B
▼B
— het Verdrag tussen Duitsland en Oostenrijk betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingenen authentieke akten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te
Wenen op 6 juni 1959,
— de Overeenkomst tussen België en Oostenrijk betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen,
scheidsrechterlijke uitspraken en authentieke akten in burgerlijkeen handelszaken, gesloten te Wenen op 16 juni 1959,
— hetVerdrag t ussen hetVerenigd Koninkrijk en de Bondsrepubliek
Duitsland bettreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerleg-ging van vonnissen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te
Bonn op 14 juli 1960,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en Oostenrijk betref-
fende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van
vonnissen in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Wenen op 14juli 1961, en het Protocol tot wijziging van dit Verdrag, gesloten teLonden op 6 maart1970,
— het Verdrag tussen Griekenland en Duitsland betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingenen authentieke akten in burgerlijke en handelszaken, ondertekend
te Athene op 4 november 1961,
— de Overeenkomst tussen België en Italië betreffende de erkenning
en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen en andere uitvoer-
bare titels in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Rome op 6april 1962,
— het Verdrag tussen Nederland en Duitsland betreffende de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingenen andere executoriale titels in burgerlijke en handelszaken,gesloten te 's-Gravenhage op 30 augustus 1962,
— de Overeenkomst tussen Nederland en Oostenrijk over de weder-
zijdse erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentiekeakten in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Den Haag op 6
februari 1963,
— hetVerdrag t ussen hetVerenigd Koninkrijk en de It aliaanse Repu-
bliek betreffende de wederzijdse erkenning en tenuitvoerleggingvan vonnissen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend teRome op 7 februari 1964, met Protocol van wijziging, ondertekendte Rome op 14 juli 1970,
— de Overeenkomst tussen Frankrijk en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten
in burgerlijke en strafzaken, gesloten te Wenen op 15 juli 1966,
— het Verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en
Noord-Ierland en hetKoninkrijk der Nederlanden bet reffende dewederkerige erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen inburgerlijke zaken, ondertekend te 's-Gravenhage op 17 november1967,
— het Verdrag tussen Spanje en Frankrijk betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen en scheidsrechterlijke uitspraken in
burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Parijs op 28 mei 1969,
— de Overeenkomst tussen Luxemburg en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen en authentieke akten
in burgerlijke en handelszaken, gesloten te Luxemburg op 29 juli1971,
— de Overeenkomst tussen Italië en Oostenrijk betreffende de erken-
ning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken, van gerechtelijke schikkingen en notariële akten,gesloten te Rome op 16 november 1971,
— het Verdrag tussen Spanje en Italië betreffende de rechtsbijstand en
erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke enhandelszaken ondertekend te Madrid op 22 mei 1973,2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 22
▼C1
▼B
▼C1
▼B
▼C1
▼B
▼B
— hetVerdrag t ussen Finland, IJsland, Noorwegen, Zweden en Dene-
marken betreffende de erkenning en tenuitvoerlegging vanbeslissingen betreffende vorderingen in burgerlijke en handels-
zaken, gesloten te Kopenhagen op 11 oktober 1977,
— de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Zweden betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijkezaken, gesloten te Stockholm op 16 september 1982,
— het Verdrag tussen Spanje en Duitsland betreffende de erkenning en
tenuitvoerlegging van vonnissen, rechterlijke schikkingen en execu-toriale authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,ondertekend te Bonn op 14 november 1983,
— de Overeenkomst tussen Oostenrijk en Spanje betreffende de erken-
ning en tenuitvoerlegging van vonnissen, schikkingen enuitvoerbare authentieke akten in burgerlijke en handelszaken,gesloten te Wenen, op 17 februari 1984,
— de Overeenkomst tussen Finland en Oostenrijk betreffende de
erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijkezaken, gesloten te Wenen op 17 november 1986,
en
— het Verdrag tussen België, Nederland en Luxemburg betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, betreffende het faillissement en betref-fende het gezag en de tenuitvoerlegging van rechterlijke
beslissingen, van scheidsrechterlijke uitspraken en van authentieke
akten, gesloten te Brussel op 24 november 1961, voorzover hetvan krachtis.
Artikel 70
1. De in artikel 69 vermelde verdragen en overeenkomsten blijven
van krachtvoor onderwerpen waarop deze verordening nietvan t oepas-sing is.
2. Zij blijven voorts van kracht met betrekking tot vóór de inwer-
kingtreding van deze verordening gegeven beslissingen en verledenakten.
Artikel 71
1. Deze verordening laat onverlet de verdragen waarbij de lidstaten
partij zijn en die, voor bijzondere onderwerpen, de rechterlijkebevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingenregelen.
2. Teneinde de eenvormige uitlegging van lid 1 te waarborgen wordt
dat lid als volgt toegepast:
a) deze verordening beletnietdateen gerechtvan een lidst aatdie
partij is bij een verdrag of overeenkomst over een bijzonder onder-werp, overeenkomstig dat verdrag of die overeenkomst kennisneemtvan een zaak, ook indien de verweerder zijn woonplaats heeft op hetgrondgebied van een lidstaat die geen partij is bij dat verdrag of dieovereenkomst. Het gerecht past in ieder geval artikel 26 van deze
verordening toe;
b) beslissingen die een gerechtvan een lidst aatheeftgegeven uit
hoofde van rechterlijke bevoegdheid die ontleend wordt aan eenverdrag of overeenkomstover een bijzonder onderwerp, worden inde andere lidstaten overeenkomstig de onderhavige verordeningerkend en ten uitvoer gelegd.
Indien een verdrag of overeenkomstover een bijzonder onderwerp,
waarbij zowel de lidstaat van herkomst als de aangezochte lidstaat
partij is, voorwaarden vaststelt voor de erkenning of de tenuitvoer-legging van beslissingen vinden die voorwaarden toepassing. In elkgeval kunnen de bepalingen van deze verordening betreffende deprocedures voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslis-singen worden toegepast.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 23
▼B
Artikel 72
Deze verordening laat onverlet de overeenkomsten waarbij de lidstaten
zich krachtens artikel 59 van het Verdrag van Brussel vóór de inwer-
kingtreding van deze verordening hebben verbonden om een
beslissing, met name die welke in een andere staat die partij is bij datverdrag, gegeven zijn tegen een verweerder die zijn woonplaats of zijngewone verblijfplaats heeft in een derde land, niet te erkennen indien ineen door artikel 4 van genoemd verdrag bedoeld geval de beslissingslechts gegrond kon worden op een bevoegdheid als bedoeld in artikel
3, tweede alinea, van dat verdrag.
HOOFDSTUK VIII
SLOTBEPALINGEN
Artikel 73
Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze verordening dient de
Commissie bij hetEuropees Parlement , de Raad en hetEconomisch enSociaal Comité een verslag in over de toepassing van deze verorde-ning. Dit verslag gaat eventueel vergezeld van voorstellen tot
wijziging van de verordening.
Artikel 74
1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de teksten die
wijzigingen aanbrengen in de lijsten in de bijlagen I tot en met IV.De Commissie wijzigt dienovereenkomstig de desbetreffende bijlagen.
2. De bijwerking of de technische aanpassing van de formulieren
waarvan de modellen in de bijlagen V en VI staan, worden aange-nomen overeenkomstig de in artikel 75, lid 2, bedoelde procedure.
Artikel 75
1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar ditlid wordtverwezen, zijn de art ikelen 3 en 7 van
Besluit1999/468/EG van t oepassing.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 76
Deze verordening t reedtin werking op 1 maart2002.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks
toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot oprichtingvan de Europese Gemeenschap.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 24
▼B
BIJLAGE I
Nationale bevoegdheidsregels bedoeld in artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 2
De in artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 2, bedoelde nationale bevoegdheidsregels
zijn:
— in België: artikel 15 van het Burgerlijk Wetboek ( „Code civil” ) en artikel
638 van het Gerechtelijk Wetboek ( „Code judiciaire” );
— in Duitsland: artikel 23 van de „Zivilprozessordnung” (Wetboek van burger-
lijke rechtsvordering);
— in Griekenland: artikel 40 van de „Κώδικας πολιτικής δικονοµίας ”
(Wetboek van burgerlijke rechtsvordering);
— in Frankrijk: de artikelen 14 en 15 van de „Code civil” (Burgerlijk
Wetboek);
— in Ierland: de bepalingen inzake de bevoegdheid gebaseerd op een het
geding inleidend stuk dat wordt betekend of meegedeeld aan de verweerder
die tijdelijk in Ierland verblijft;
— in Italië: de artikelen 3 en 4 van Wet 218 van 31 mei 1995;— in Luxemburg: de artikelen 14 en 15 van de „Code civil” (Burgerlijk
Wetboek);
— in Oostenrijk: artikel 99 van de „Jurisdiktionsnorm” (Wetop de recht erlijke
bevoegdheid);
— in Portugal: de artikelen 65 en 65 A van de „Código de Processo Civil”
(Wetboek van burgerlijke rechtsvordering) en artikel 11 van de „Código de
Processo de Trabalho” (Wetboek van rechtsvordering in Arbeidszaken);
— in Finland: „oikeudenkäymiskaari” /„rättegångsbalken” (Wetboek van
rechtsvordering), hoofdstuk 10, artikel 1, lid 1, tweede, derde en vierde zin;
— in Zweden: hoofdstuk 10, artikel 3, eerste alinea, eerste zin, van
„rättegångsbalken” (Wetboek van rechtsvordering);
— in hetVerenigd Koninkrijk: de bepalingen inzake de bevoegdheid die berust
op:
a) de omstandigheid dat een het geding inleidend stuk wordt betekend of
meegedeeld aan de verweerder die tijdelijk in het Verenigd Koninkrijk
verblijft;
b) de aanwezigheid in hetVerenigd Koninkrijk van goederen die t oebehoren
aan de verweerder, of
c) hetbeslag door de eiser gelegd op goederen die zich in hetVerenigd
Koninkrijk bevinden.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 25
▼M1
▼B
▼B
BIJLAGE II
De gerechten of bevoegde autoriteiten waarbij het in artikel 39 bedoelde
verzoek kan worden ingediend, zijn:
— in België, de rechtbank van eerste aanleg, het „tribunal de première
instance” of het„erstinstanzliches Gericht” ;
—►M1in Duitsland:
a) de presidentvan een kamer van het „Landgericht” ;
b) een notaris („…”) in het kader van een procedure van verklaring van
tenuitvoerlegging van een authentiek instrument ◄;
— in Griekenland, de „Μονοµελές Πρωτοδικείο ”;
— in Spanje, de „Juzgado de Primera Instancia” ;
— in Frankrijk, de presidentvan het „tribunal de grande instance” ;
— in Ierland, de „High Court” ;
— in Italië, de „Corte d'appello” ;
— in Luxemburg, de presidentvan het „tribunal d'arrondissement” ;
—►M1in Nederland, de voorzieningenrechter van de rechtbank ◄;
— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Portugal, het „Tribunal de Comarca” ;
— in Finland, de „käräjäoikeus /tingsrätt” ;
— in Zweden, de „Svea hovrätt” ;
— in hetVerenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State ,d e„Magistrates' Court” ;
b) in Schotland, de „Court of Session” of, in geval van een beslissing
inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary of
State,d e„Sheriff Court” ;
c) in Noord-Ierland, de „High Court of Justice” of, in geval van een beslis-
sing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary
of State ,d e„Magistrates' Court” ;
d) in Gibraltar, de „Supreme Court of Gibraltar” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Attorney General of Gibraltar ,d e„Magistrates' Court” .2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 26
▼B
BIJLAGE III
De gerechten waarbij de in artikel 43, lid 2, bedoelde rechtsmiddelen kunnen
worden ingesteld, zijn:
— in België,
a) wat het rechtsmiddel van de verweerder betreft, de rechtbank van eerste
aanleg, het „tribunal de première instance” of het„erstinstanzliches
Gericht”
b) wat het rechtsmiddel van de verzoeker betreft, het hof van beroep of het
„cour d'appel” ;
— in Duitsland, het „Oberlandesgericht” ;
— in Griekenland, de „Εφετείο”;
— in Spanje, de „Audiencia provincial” ;
— in Frankrijk, de „cour d'appel” ;
— in Ierland, de „High Court” ;
— in Italië, de „corte d'appello” ;
— in Luxemburg, de „Cour supérieure de Justice siégeant en matière d'appel
civil” ;
— in Nederland,
a) voor de verweerder: de arrondissementsrechtbank;
b) voor de verzoeker: het„gerecht shof”;
— in Oostenrijk, het „Bezirksgericht” ;
— in Portugal, het „Tribunal da Relação” ;
— in Finland, de „hovioikeus /hovrätt” ;
— in Zweden, de „Svea hovrätt” ;
— in hetVerenigd Koninkrijk:
a) in Engeland en Wales, de „High Court of Justice” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Secretary of State ,d e„Magistrates' Court” ;
b) in Schotland de „Court of Session” of, in geval van een beslissing inzake
onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary of State ,
voor de „Sheriff Court” ;
c) in Noord-Ierland, de „High Court of Justice” of, in geval van een beslis-
sing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de Secretary
of State , voor de „Magistrates' Court” .
d) in Gibraltar, de „Supreme Court of Gibraltar” of, in geval van een
beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, door tussenkomst van de
Attorney General of Gibraltar ,d e„Magistrates' Court” .2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 27
▼B
BIJLAGE IV
De rechtsmiddelen die op grond van artikel 44 kunnen worden ingesteld, zijn:
— in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland:
beroep in cassatie,
— in Duitsland: „Rechtsbeschwerde” ,
— in Ierland: beroep over een rechtsvraag bij de „Supreme Court” ,
— in Oostenrijk: „Revisionsrekurs”,— in Portugal: beroep over een rechtsvraag,— in Finland: beroep bij de „korkein oikeus” /„Högsta domstolen” ,
— in Zweden: beroep bij „Högsta domstolen” ,
— in het Verenigd Koninkrijk: beroep over een rechtsvraag in slechts één
hogere instantie.2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 28
▼B
BIJLAGE V
2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 29
▼B
BIJLAGE VI
2001R0044 — NL — 29.08.2002 — 001.001 — 30