1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VERORDENING (EEG) Nr. 4154/87 VAN DE COMMISSIE
van 22 december 1987
tot vaststelling van de analysemethoden en andere bepalingen van technische aard die noodzake-
lijk zijn voor de toepassing van Verordening (EEG) nr. 3033/80 van de Raad betreffende dehandelsregeling die van toepassing is op bepaalde goederen, verkregen door verwerking van land-
bouwprodukten
(PB L 392 van 31.12.1987, blz. 19)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Verordening (EG) nr. 203/98 van de Commissie van 26 januari 1998 L 21 6 28.1.1998
▼B
VERORDENING (EEG) Nr. 4154/87 VAN DE COMMISSIE
van 22 december 1987
tot vaststelling van de analysemethoden en andere bepalingen van
technische aard die noodzakelijk zijn voor de toepassing vanVerordening (EEG) nr. 3033/80 van de Raad betreffende dehandelsregeling die van toepassing is op bepaalde goederen,
verkregen door verwerking van landbouwprodukten
DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese EconomischeGemeenschap,
Gelet opVerordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987
met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeen-
schappelijk douanetarief(
1), gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3985/
87(2), inzonderheid opartikel 9,
Overwegende dat Verordening (EEG) nr. 1061/69 van de
Commissie(3), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1822/
86(4), de analysemethoden voor de toepassing van Verordening (EEG)
nr. 1059/69 van de Raad(5) heeft vastgesteld; dat Verordening (EEG)
nr. 1059/69 is ingetrokken en vervangen bij Verordening (EEG) nr.
3033/80 van de Raad(6), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG)
nr. 3743/87(7);
Overwegende dat de bepalingen voor de toepassing van Verordening
(EEG) nr. 3033/80 zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 3034/80van de Raad van 11 november 1980 tot vaststelling van de hoeveel-heden basisprodukten die worden geacht bij de vervaardiging van deonder Verordening (EEG) nr. 3033/80 vallende goederen te zijngebruikt en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 950/68 betref-
fende het gemeenschappelijk douanetarief(
8), laatstelijk gewijzigd bij
Verordening (EEG) nr. 4091/87(9);
Overwegende dat het, ten einde rekening te houden met de weten-
schappelijke en technische ontwikkeling van de analysemethoden, enten einde een eenvormige behandeling van goederen bij invoer in deGemeenschap, waarop Verordening (EEG) nr. 3033/80 van toepassingis, te waarborgen, dienstig is Verordening (EEG) nr. 1061/69 tevervangen en deze laatste bijgevolg in te trekken;
Overwegende dat de in deze verordening vervatte maatregelen in over-
eenstemming zijn met het advies van het Comité nomenclatuur,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Deze verordening stelt de communautaire analysemethoden vast die
noodzakelijk zijn voor de toepassing van Verordening (EEG) nr.3033/80, wat de invoer betreft, en Verordening (EEG) nr. 3034/80 of,bij het ontbreken van een dergelijke methode, de aard van de teverrichten analytische handelingen of het beginsel van een toe tepassen methode.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 2
(1) PB nr. L 256 van 7. 9. 1987, blz. 1.
(2) PB nr. L 376 van 31. 12. 1987, blz. 1.
(3) PB nr. L 141 van 12. 6. 1969, blz. 24.
(4) PB nr. L 158 van 13. 6. 1986, blz. 1.
(5) PB nr. L 141 van 12. 6. 1969, blz. 1.
(6) PB nr. L 323 van 29. 11. 1980, blz. 1.
(7) PB nr. L 352 van 15. 12. 1987, blz. 29.
(8) PB nr. L 323 van 29. 11. 1980, blz. 7.
(9) PB nr. L 382 van 31. 12. 1987, blz. 27.
▼B
Artikel 2
Overeenkomstig de in bijlage III van Verordening (EEG) nr. 3034/80
opgenomen definities betreffende het zetmeel/glucosegehalte en het
saccharose/invertsuiker/isoglucosegehalte en voor de toepassing van de
bijlagen II en III van genoemde verordening, wordt van de volgendeformules, procedures en methoden gebruik gemaakt:
1.Gehalte aan zetmeel/glucose
(uitgedrukt als watervrij 100 % zetmeel berekend opde goederen in
oorspronkelijke toestand)
a) (Z − F) × 0,9
wanneer het glucosegehalte hoger is dan of gelijk is aan het fruc-
tosegehalte,
b) (Z − G) × 0,9
wanneer het glucosegehalte lager is dan het fructosegehalte,
waarin:
Z = glucosegehalte bepaald met de methode opgenomen in
bijlage I bij deze verordening;
F = fructosegehalte bepaald door HPLC (hogedruk-vloeistof-
chromatografie)
G = glucosegehalte bepaald door HPLC.
Indien bij de toepassing van punt 1, onder a), de aanwezigheid van
een lactosehydrolysaat is aangegeven en/of bepaalde hoeveelhedenlactose en galactose worden aangetoond, wordt, voordat enigeandere berekening wordt uitgevoerd, een glucosegehalte (bepaald
door HPLC), dat overeenkomt met het galactosegehalte (bepaald
door HPLC), ophet totale glucosegehalte (Z) in mindering gebracht.
2.Gehalte aan saccharose/invertsuiker/isoglucose
(uitgedrukt als saccharose, opde goederen in ongewijzigde staat)
a) S + (2F) × 0,95
wanneer het glucosegehalte hoger is dan of gelijk is aan het fruc-
tosegehalte,
b) S + (G + F) × 0,95
wanneer het glucosegehalte lager is dan het fructosegehalte,
waarin:
S = saccharosegehalte bepaald door HPLC
F = fructosegehalte bepaald door HPLC
G = glucosegehalte bepaald door HPLC.
Indien de aanwezigheid van een lactosehydrolysaat is aangegeven
en/of hoeveelheden lactose en galactose worden aangetoond, wordt,voordat enige andere berekening wordt uitgevoerd, een glucosege-halte, dat overeenkomt met het galactosegehalte (bepaald doorHPLC), ophet glucosegehalte (G) in mindering gebracht.
3.Gehalte aan melkvet
a) Behoudens het bepaalde onder b), wordt het melkvetgehalte,
uitgedrukt in gewichtspercenten, van het product in ongewijzigdestaat bepaald door extractie met petroleumether na hydrolyse metchloorwaterstofzuur.
b) Wanneer in de samenstelling van het product andere vetstoffen
naast melkvet zijn aangegeven, is de hierna volgende procedurevan toepassing:
— Het totale vetgehalte, uitgedrukt in gewichtspercenten, van
het product in ongewijzigde staat wordt bepaald overeenkom-
stig de onder a) omschreven procedure;
— Het melkvetgehalte wordt bepaald volgens een methode die
gebruik maakt van extractie met petroleumether, voorafge-gaan door hydrolyse met chloorwaterstofzuur en gevolgddoor gaschromatografie van de methylesters van de vetzuren.Wanneer de aanwezigheid van melkvet wordt aangetoond,1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 3
▼M1
▼M1
wordt het percentage daarvan berekend door het percentage
methylbutyraat met 25 te vermenigvuldigen, de aldusverkregen waarde te vermenigvuldigen met het totale vetge-
halte, uitgedrukt in gewichtspercenten van de goederen in
oorspronkelijke toestand en deze uitkomst te delen door 100.
4.Gehalte aan melkproteïnen
a) Behoudens het bepaalde onder b), wordt het gehalte aan melkpro-
teïnen van het produkt in ongewijzigde staat berekend door hetstikstofgehalte (bepaald volgens de Kjeldahl-methode) met eenfactor 6,38 te vermenigvuldigen.
b) Wanneer in de samenstelling van het produkt bestanddelen zijn
aangegeven die naast melkproteïnen andere proteïnen bevatten:
— wordt het gehalte aan stikstof bepaald volgens de Kjeldahl-
methode;
— wordt het gehalte aan melkproteïnen berekend volgens de
onder a) omschreven methode, door ophet totale gehalte aanstikstof het stikstofgehalte van de proteïnen, andere dan dievan melk, in mindering te brengen.
Artikel 3
Voor de toepassing van bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 3034/80
worden de volgende methoden en/of procedures gevolgd:
1. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 0403 10 51 tot
en met 0403 10 59, 0403 1091 tot en met 0403 1099, 0403 90 71
tot en met 0403 90 79 en 040390 91 tot en met 0403 90 99 wordt
het melkvetgehalte bepaald volgens de methode bedoeld in artikel2, punt 3.
2. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 1704 10 11 tot
en met 1704 1099 en 1905 20 10 tot en met 1905 2090 wordt hetsaccharosegehalte, met inbegripvan de invertsuiker berekend alssaccharose, bepaald volgens een HPLC-methode. (Invertsuiker bere-
kend als saccharose, is gelijk aan de rekenkundige som van gelijke
hoeveelheden fructose en glucose, vermenigvuldigd met 0,95.)
3. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 1806 10 10 tot
en met 1806 10 90 wordt het gehalte aan saccharose/invertsuiker/isoglucose bepaald volgens de formules, methode en procedures alsbedoeld in artikel 2, punt 2.
4. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 3505 20 10 tot
en met 3505 20 90 wordt het gehalte aan zetmeel, dextrine of ander
gewijzigd zetmeel bepaald volgens de in bijlage II omschrevenmethode.
5. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 3809 10 10 tot
en met 3809 1090 wordt het gehalte aan zetmeel of zetmeelhou-dende stoffen bepaald volgens de in bijlage II omschreven methode.
6. Voor de indeling van de produkten van de GN-codes 1901 9011 en
1901 90 19 wordt het onderscheid tussen deze beide gemaakt op
basis van het gehalte aan droge stof dat wordt bepaald door droging
bij een temperatuur van 103 ºC (± 2) tot een constant gewicht.
7. Voor de indeling van produkten onder de GN-codes 1902 1910 en
1902 19 90 wordt de aanwezigheid van meel, gries en griesmeelvan zachte tarwe in deegwaren aangetoond volgens de in bijlage IIIomschreven methode.
8. Het gehalte aan mannitol en aan D-glucitol (sorbitol) in de
produkten van de GN-codes 2905 44 11 tot en met 290544 99 en
3823 60 11 tot en met 382360 99 wordt bepaald volgens een op
hogedruk-vloeistofchromatografie gebaseerde methode (HPLC).
Artikel 4
1. Er wordt een analyserapport opgesteld.
2. In het analyserapport dienen met name te worden vermeld:1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 4
▼B
▼B
— alle gegevens met betrekking tot de identificatie van het monster;
— de toegepaste methode en de nauwkeurige opgave van de bepa-
lingen van de wetgeving waarin deze methode is opgenomen of, invoorkomend geval, de verwijzing naar een gedetailleerde methode,onder vermelding van de aard van de te verrichten analytische
handelingen of van het beginsel van een toe te passen methode,
als aangegeven in deze verordening;
— de elementen die de resultaten kunnen hebben beïnvloed;
— de resultaten van de analyse, rekening houdend met de wijze
waaropdeze in de toegep aste methode zijn geformuleerd en met
de formulering die beantwoordt aan de behoeften van de douane-diensten of de met het beheer belaste instanties die om de analysehebben verzocht.
Artikel 5
Verordening (EEG) nr. 1061/69 wordt ingetrokken.
Artikel 6
Deze verordening treedt in werking op1 januari 1988.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks
toepasselijk in elke Lid-Staat.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 5
▼B
BIJLAGE I
BEPALING VAN HET GEHALTE AAN ZETMEEL, DEGRADATIEPRO-
DUKTEN VAN ZETMEEL ALSMEDE GLUCOSE
1.Doel en toepassingsgebied
a) Deze methode maakt het mogelijk het aantal gewichtspercenten
zetmeel, degradatieprodukten van zetmeel, alsmede glucose, hierna
„zetmeel” genoemd, te bepalen.
b) Het aantal gewichtspercenten „zetmeel” bedoeld in punt 1, onder a), is
gelijk aan de waarde E, berekend in punt 6, onder a), van deze
methode.
2.Principe
Het monster wordt ontsloten met NaOH en het zetmeel wordt met behulp
van amyloglucosidase in glucose-eenheden gesplitst. Het glucosegehalte
wordt langs enzymatische weg bepaald.
3.Reagentia
Gebruik maken van tweemaal gedistilleerd water.
3.1. Natriumhydroxide-oplossing, 0,5N (0,5 mol/l).3.2. Azijnzuur (ijsazijn), minimaal 96 %.3.3. Enzymoplossing:
Vlak voor het gebruik wordt in 1 ml water ongeveer 10 mg amylogluco-
sidase, EC 3.2.1.3 (6 U/mg) opgelost(
1).
3.4. Triëthanolamine-buffer: In 80 ml water worden 14,0 g triëthanolaminehy-
drochloride (tris(2-hydroxyethyl)ammoniumhydrochloride) (C6H16ClNO2)
en 0,25 g magnesiumsulfaat (MgSO47H2O) opgelost; daaraan wordt onge-
veer 5 ml 5N natriumhydroxideoplossing (5 mol/l) toegevoegd en met
een 1N natriumhydroxide-oplossing (1 mol/l) op pH 7,6 gebracht. Met
water aanvullen tot 100 ml. Deze buffer is bij 4 ºC ten minste vier
werken houdbaar.
3.5. NADP (Nicotinamide-adenine-dinucleotidefosfaat)oplossing:
In 6 ml water wordt 60 mg NADP opgelost. Deze oplossing is bij 4 ºC
ten minste vier weken houdbaar.
3.6. ATP (Adenosine-5š-trifosfaat)oplossing:
In 6 ml water worden 300 mg H2O-ATP en 300 mg natriumwaterstofcar-
bonaat (NaHCO3) opgelost. Deze oplossing is bij 4 ºC ten minste vier
weken houdbaar.
3.7. HK/G6P-DH suspensie:
280 U HK (Hexokinase EC 2.7.1.1) en 140 U G6P-DH (glucose-6-
fosfaatdehydrogenase EC 1.1.1.49) worden gesuspendeerd in 1 ml 3,2 M
ammoniumsulfaatoplossing. Deze suspensie is bij 4 ºC ten minste een jaar
houdbaar.
4.Apparatuur
4.1. Magneetroerder met waterbad van 60 ºC.
4.2. Magnetische roerstaafjes.4.3. Ultravioletspectrometer voorzien van kuvetten met een lichtweg van 1 cm.4.4. Pipetten voor enzymatische analyse.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 6
(1) Waarin U de internationale eenheid voor de enzymatische activiteit is.
▼B
5.Werkwijze
5.1.Het monster wordt ontsloten met natriumhydroxyde en het „zetmeel”
enzymatisch gehydrolyseerd.
5.1.1. Afhankelijk van het veronderstelde „zetmeel”-gehalte moet een van de
volgende hoeveelheden als monster worden gekozen (de hoeveelheid
zetmeel mag per hoeveelheid monster niet meer dan 0,4 g bedragen):
Verondersteld
„zetmeel”-gehalte in het
produkt
in g/100 gHoeveelheid monster bij
benadering
in gMaatkolf volume
in mlVerdunningsfactor tot 1
liter
> 70 0,35-0,4 500 2
20-70 max. 0,5 500 2
5-20 max. 1 250 4
< 5 max. 2 200 5
5.1.2. Het monster wordt op0,1 mg nauwkeurig afgewogen.
5.1.3. Er wordt 50 ml 0,5N natriumhydroxide-oplossing (3.1) toegevoegd. Dit
mengsel wordt onder voortdurend roeren 30 minuten in de magnee-
troerder met waterbad van 60 ºC (4.1) gehouden.
5.1.4. Met enige ml azijnzuur (3.2) wordt de pH op 4,6 — 4,8 gebracht.5.1.5. 1,0 ml enzymoplossing (3.3) wordt toegevoegd en laat men gedurende 30
minuten onder voortdurend roeren in het waterbad (4.1) bij 60 ºC
inwerken.
5.1.6. Na afkoeling wordt het mengsel overgebracht in de maatkolf (5.1.1) en
met water aangevuld tot de maatstreep.
5.1.7. Indien nodig wordt door een vouwfilter gefiltreerd (zie opmerking nr. 1).
5.2.Glucosebepaling
5.2.1. De monsteroplossing moet 100 tot 1 000 mg glucose per liter bevatten,
hetgeen overeenkomt met een ∆Ε
340tussen 0,1 en 1,0. Een met water
verdunde monsteroplossing (1 volumedeel monster + 30 volumedelen
water) mag bij 340 nm geen hogere extinctie geven dan 0,4 (gemeten
tegen lucht).
5.2.2. De buffer (3.4) wordt opca 20 ºC gebracht.5.2.3. De temperatuur van de reagentia en de monsteroplossing moet tijdens de
meting tussen de 20 en 25 ºC liggen.
5.2.4. De extinctie wordt bij 340 nm gemeten tegen lucht (zonder kuvet in de
referentieluchtweg).
5.2.5. Het volgende pipetteerschema wordt gevolgd:
In de kuvetten pipetterenBlanco
(ml)Meting
(ml)
Buffer (3.4) 1,00 1,00
NADP (3.5) 0,10 0,10
ATP (3.6) 0,10 0,10monsteroplossing (5.1.6 of
5.1.7)— 0,10
water (tweemaal gedestil-
leerd)2,00 1,90
Mengen en na ongeveer 3 minuten de extinctie (E
1) van de oplossing meten. De reactie wordt
opgang gebracht door toevoeging van:
HK/G6P-DH (3.7) 0,02 0,021987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 7
▼B
In de kuvetten pipetterenBlanco
(ml)Meting
(ml)
Mengen en na afloopvan de reactie (ca 15 minuten) de extinctie (E2) van de oplossing meten.
Wanneer de reactie niet na 15 minuten stopt, worden de extincties met tussenpozen van 5
minuten afgelezen tot de extinctietoename per 5 minuten constant is.
Vervolgens wordt de extinctie geëxtrapoleerd naar het tijdstip, waarop de suspensie (3.7) is
toegevoegd (zie opmerking nr. 2).
5.2.6. Bereken het extinctieverschil E2—E1voor zowel de blanco- als voor de
meetoplossing. Trek nu het extinctieverschil van de blanco- van dat van
de meetoplossing (= ∆Ε)af.
∆Ε=∆Εmeetoplossing−∆Εblanco
Hiermede kan het gehalte aan glucose in de monsteroplossing worden
bepaald.
Glucosegehalte in g/l in de monsteroplossing
Gl¼3;22/C2180 ;16
6;3/C21/C20;1/C21000/C2∆Ε340¼0;921/C2∆Ε340
(3,22 = volume meetoplossing (ml); 180,16 = molecuulgewicht glucose; 1
= lichtweg in kuvet (cm); 0,1 = volume monsteroplossing (ml).
5.2.7. Indien de extinctie niet mogelijk is bij 340 nm, kan de meting bij 365 of
334 nm worden verricht. In dat geval moet de waarde 6,3 in boven-
staande formule voor Gl worden vervangen door respectievelijk 3,5 en
6,18.
6.Berekening van het gehalte aan „zetmeel” (E), respectievelijk
„glucose” (Z)
a) Zetmeelgehalte in g/100 g:
E¼100/C20;9/C2Gl
p/C2f
b) Glucosegehalte in g/100 g:
Z¼100/C2Gl
p/C2f
waarbij
Gl = glucosegehalte in g/l (5.2.6);
f = verdunningsfactor (5.1.1);p= hoeveelheid monster in g;
0,9 = omrekeningsfactor voor glucose naar zetmeel.
Opmerkingen
1. Indien de oplossing niet kan worden gefiltreerd, dient een andere ontslui-
tingsmethode te worden gebruikt, bij voorbeeld ontsluiting met
chloorwaterstofzuur.
2. Indien wordt geconstateerd dat de enzymatische bepaling wordt geremd,
dient het bevonden gehalte aan „zetmeel” gecorrigeerd te worden met een
factor die verkregen is door standaardadditie met zetmeel.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 8
▼B
BIJLAGE II
BEPALING VAN HET GEHALTE AAN ZETMEEL, DEXTRINE OF
ANDER GEWIJZIGD ZETMEEL, VERVAT IN DE GOEDEREN,
VALLEND ONDER GN-CODES 35052010 TOT EN MET 35052090 EN
AAN ZETMEELHOUDENDE STOFFEN, VERVAT IN DE GOEDEREN
VALLEND ONDER GN-CODES 38091010 TOT EN MET 38091090
I.Beginsel
Door zure hydrolyse wordt het zetmeel omgezet in reducerende suikers, die
volumetrisch worden bepaald met behulp van Fehlings proefvocht.
II.Apparatuur en reagentia
1. Kolf van ongeveer 250 ml.
2. Maatflesje van 200 ml.3. Buret met maatverdeling van 25 ml.
4. Zoutzuur, soortelijk gewicht 1,19.
5. Kaliumhydroxyde-oplossing.6. Ontkleuringskool.
7. Fehlings proefvocht.
8. Methyleenblauw-oplossing van 1 %.
III.Werkwijze
In een kolf van ongeveer 250 ml brengt men een hoeveelheid monster over-
eenkomend met een hoeveelheid zetmeel van ongeveer 1 g. Men voegt
100 ml gedistilleerd water en 2 ml zoutzuur bij. Men brengt dit aan de
kook met reflux en laat het 3 uur koken.
De inhoud van de kolf alsmede het produkt verkregen door uitspoeling
daarvan wordt overgebracht in een maatkolf van 200 ml en de kaliumhydr-
oxyde-oplossing wordt bijgevoegd totdat een licht zure reactie is verkregen.
Er wordt met gedestilleerd water aangelengd tot 200 ml en het geheel wordt
opeen weinig ontkleuringskool afgefiltreerd.
Vervolgens giet men de oplossing in een buret met maatverdeling en redu-
ceert 10 ml Fehlings proefvocht volgens onderstaande methode.
In een kolf met platte bodem van ongeveer 250 ml giet men 10 ml Fehlings
proefvocht (5 ml van oplossing A en 5 ml van oplossing B). Men schudt
totdat een heldere oplossing is verkregen, vervolgens voegt men 40 ml
gedestilleerd water alsmede een geringe hoeveelheid kwarts of puimsteen
toe.
Men plaatst de kolf op een vierkant asbest plaatje met een ronde opening, ±
6 cm in het midden, dat zelf opmetaalgaas rust. Men verwarmt de kolf,
zodat de vloeistof na verloopvan ongeveer 2 minuten begint te koken.
Bij de kokende vloeistof worden met behulpvan een buret achtereenvolgens
hoeveelheden van de versuikerde oplossing bijgemengd, totdat de blauwe
kleur van het Fehlings proefvocht nauwelijks meer zichtbaar is; vervolgens
worden als indicator 2 à 3 druppels van een oplossing van methyleenblauw
bijgevoegd. Daarna voltooit men het titreren door druppelsgewijs een
nieuwe hoeveelheid van de versuikerde oplossing in te brengen totdat de
blauwe kleur van de indicator verdwijnt.
Nauwkeurigheidshalve herhaalt men de titratie onder dezelfde omstandig-
heden, waarbij echter bijna de gehele voor de reductie van het Fehlings
proefvocht benodigde versuikerde oplossing ineens wordt bijgevoegd. Bij
deze tweede titratie moet de reductie van het Fehlings proefvocht plaats-
vinden binnen 3 minuten. Het koken wordt gedurende precies 2 minuten
voortgezet. Gedurende de derde minuut titratie door druppelsgewijze
inbrenging, totdat de blauwe kleur van de indicator verdwijnt.
Het gewichtspercentage zetmeel in het monster wordt bepaald met behulp
van de volgende formule:
zetmeel % ¼
T/C2200/C2100
n/C2p/C20;951987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 9
▼B
waarin:
T = de hoeveelheid watervrije dextrose in gram welke overeenkomt
met 10 ml Fehlings proefvocht (5 ml van oplossing A en 5 ml
van oplossing B). Dit gehalte is gelijk aan 0,04945 gram water-
vrije dextrose wanneer oplossing A 17,636 gram koper per liter
bevat
n = de voor de titratie benodigde hoeveelheid versuikerde oplossing in
ml
p= het gewicht van de hoeveelheid
0,95 = het cijfer voor de omzetting van de watervrije dextrine in zetmeel.
IV.Bereiding van het Fehlings proefvocht
Oplossing A: In een maatkolf lost men met behulp van gedistilleerd
water 69,278 gram ijzervrij zuiver gekristalliseerd koper-
sulfaat van analysekwaliteit (CuSO4·5H2O) open lengt
de oplossing met gedistilleerd water aan tot 1 liter. De
juiste titer van deze oplossing moet worden gecontroleerd
via een kwantitatieve koperbepaling.
Oplossing B: In een maatkolf lost men met gedistilleerd water 100 gram
natriumhydroxyde en 346 gram kalium-natriumtartraat
(Seignettezout) open lengt de op lossing met gedistilleerd
water aan tot 1 liter.
De beide oplossingen A en B moeten onmiddellijk voor het gebruik in
gelijke delen worden gemengd. 10 ml Fehlings proefvocht (5 ml oplossing
A en 5 ml oplossing B) wordt volledig gereduceerd met 0,04945 gram
watervrije dextrose, mits wordt gewerkt onder de onder III beschreven
omstandigheden.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 10
▼B
BIJLAGE III
METHODE VOOR HET AANTONEN VAN GRIES, GRIESMEEL OF
MEEL VAN ZACHTE TARWE IN DEEGWAREN
(volgens de methode Young en Gilles, gewijzigd bij Bernaerts en Gruner)
I.Beginselen
Een extract van het monster van de te onderzoeken deegwaren wordt bereid
door middel van een niet-polair oplosmiddel.
Dit extract wordt gechromatografeerd opeen silicagelfilm ten einde de
aanwezige sterol te scheiden in verschillende deeltjes in de vorm van
banden.
Naargelang het aantal zichtbaar gemaakte intens gekleurde banden is het
mogelijk vast te stellen of het onderzochte produkt vervaardigd is hetzij
met harde tarwe dan wel met zachte tarwe of een mengsel van deze beide.
Het is eveneens mogelijk vast te stellen of er aan deze grondstoffen ei is
toegevoegd.
II.Apparatuur en reagentia
1. Homogenisator of maaltoestel waarmede het maalgoed zo fijn gemalen
kan worden dat het door een genormaliseerde zeef met 0,200 mm
maaswijdte gaat.
2. Genormaliseerde zeef met 0,200 mm maaswijdte.
3. Verdamper met verminderde druk en met warmwaterbad.
4. Glazen plaat, bladaluminium of een andere geschikte steun van 20 cm x
20 cm bedekt met een silicagelfilm. Indien men de film zelf bereidt,
gebruike men silicagel vermengd met circa 13 % gips; de gel wordt
aangebracht opde glazen p laat in een laag van 0,25 mm dik met behulp
van geschikt gereedschapen overeenkomstig de gebruiksaanwijzingen
van de fabrikant.
5. Micropiper waarmede 20 microliter kunnen worden gemeten.
6. Bak met deksel geschikt om er chromatogrammen in te ontwikkelen.7. Verstuiver.
8. Petroleumether met een kookpunt traject tussen 40 en 60 ºC en die voor
het gebruik opnieuw gedistilleerd is.
9. Watervrije ethylether pro analyse.
10. Tetrachloorkoolstof voor chromatografie, opnieuw gedistilleerd v σσr
het gebruik.
11. Fosformolybdeenzuur pro analyse.
12. Ethylalcohol 94º.
III.Werkwijze
Twintig gram van het te onderzoeken produkt wordt zodanig gemalen dat
het geheel door de zeef gaat. Het gemalen monster wordt in een Erlenmeyer
gebracht en bedekt met 150 ml petroleumether. In de omgevingstempera-
tuur laten staan tot de volgende dag. Af en toe schudden.
Vervolgens filteren door een B όchner—trechter waarin een laag „filteraid”
is aangebracht of door een vouwfilter. De aldus verkregen heldere oplossing
beetje bij beetje overgieten in een getareerde 100 ml-kolf. Het oplosmiddel
onder verminderde druk verdampen door de kolf in een warmwaterbad tot
40 à 50 ºC te verwarmen. Na de verdamping van het oplosmiddel nog 10
minuten voortgaan niet verwarmen onder verminderde druk.
Na afkoeling van de kolf, het gewicht van het extract bepalen. Het extract
oplossen in ethylether in een verhouding van een ml ethylether per 60 milli-
gram extract.
De films activeren door ze gedurende drie uur op130º te houden. Laten
afkoelen in een silicagel bevattende exsiccator. De niet onmiddellijk
gebruikte platen worden in dezelfde exsiccator bewaard. Op een bij voor-
keur pas geactiveerde laag 20 microliter van de limpide oplossing
aanbrengen in de vorm van een 3 cm lange strook van constante breedte,
bestaande uit naast elkaar geplaatste druppels. Het oplosmiddel laten
verdampen.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 11
▼B
Het chromatogram bij de omgevingstemperatuur ontwikkelen met de tetra-
chloorkoolstof in een chromatografische bak waarvan de zijden zijn bedekt
met in een oplosmiddel gedrenkt filtreerpapier. Na ongeveer een uur heeft
het oplosmiddel een hoogte van 18 cm bereikt. De plaat uit het bad nemen
en het oplosmiddel aan de lucht laten verdampen. Het chromatogram
opnieuw ontwikkelen om de banden beter te scheiden. Het oplosmiddel
opnieuw laten verdampen.
De silicagelfilm met behulp van de verstuiver besproeien met een oplossing
van 20 % fosformolybdeenzuur in ethylalcohol. De kleur van de film moet
gelijkmatig geel zijn. De strookjes zichtbaar maken door de besproeide
plaat gedurende 5 minuten op 110º te verwarmen.
IV.Interpretatie van het chromatogram
Indien het chromatogram slechts ιιn intense hoofdband vertoont met een Rf
van circa 0,4—0,5 is harde tarwe gebruikt voor de vervaardiging van de
deegwaren. Indien daarentegen twee hoofdbanden van gelijke intensiteit
zichtbaar worden, is de gebruikte grondstof zachte tarwe. De mengsels van
harde tarwe en zachte kunnen worden bepaald aan de hand van de relatieve
intensiteit van de twee banden.
Worden drie banden waargenomen (2 ter hoogte van de voornaamste voor
zachte tarwe karakteristieke banden en bovendien een tussenliggende band)
dan is er ei aan het deeg toegevoegd. Indien de bovenste band in dat geval
minder intensief is dan de tussenliggende band, is de gebruikte grondstof
harde tarwe; indien daarentegen de bovenste band intensiever is dan de
tussenliggende band, is de gebruikte grondstof zachte tarwe.1987R4154 — NL — 18.02.1998 — 001.001 — 12