1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B ►M6 RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 29 januari 1985
inzake de financiering van de keuringen en veterinaire controles zoals bedoeld in de Richtlijnen
89/662/EEG, 90/425/EEG, 90/675/EEG en 91/496/EEG
(gewijzigd en gecodificeerd)
(85/73/EEG) ◄
(PB L 32 van 5.2.1985, blz. 14)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 88/409/EEG van de Raad van 15 juni 1988 L 194 28 22.7.1988
►M2Richtlijn 93/118/EG van de Raad van 22 december 1993 L 340 15 31.12.1993
►M3Richtlijn 94/64 EG van de Raad van 14 december 1994 L 368 8 31.12.1994
►M4Richtlijn 95/24/EG van de Raad van 22 juni 1995 L 243 14 11.10.1995
►M5Richtlijn 96/17/EG van de Raad van 19 maart 1996 L 78 30 28.3.1996
►M6Richtlijn 96/43/EG van de Raad van 26 juni 1996 L 162 1 1.7.1996
Gerectificeerd bij:
►C1Rectificatie PB L 280 van 29.10.1994, blz. 91 (93/118/EG)
▼B
RICHTLIJNVANDERAAD
van 29 januari 1985
inzakedefinancieringvandekeuringenenveterinairecon-
troles zoalsbedoeldindeRichtlijnen89/662/EEG,90/425/EEG,
90/675/EEGen91/496/EEG
(gewijzigd en gecodificeerd)
(85/73/EEG)
DERAADVANDEEUROPESEGEMEENSCHAPPEN,
GeletophetVerdragtotoprichtingvandeEuropeseEconomische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Europese Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat, ten einde de aan de verbruikers geboden gezond-
heidswaarborgen eenvormig te maken, in Richtlijn 64/433/EEG (4),
laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 83/90/EEG (5), is bepaald dat vers
vlees, dat in het intracommunautaire handelsverkeer kan worden
gebracht, aan keuringen en sanitaire controles wordt onderworpen;
Overwegende dat in Richtlijn 72/462/EEG (6), laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 83/91/EEG (7), met het oog op de bescherming van de
gezondheid van mens en dier in de Gemeenschap, is bepaald dat de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten sanitaire controles bij de
invoer van vers vlees verrichten en dat veterinaire deskundigen van de
Lid-Staten en van de Commissie in de exporterende derde landen
controles uitvoeren;
Overwegende dat Richtlijn 64/433/EEG slechts betrekking heeft op
vers vlees dat in de intracommunautaire handel kan worden gebracht;
dat de autoriteiten van de Lid-Staten evenwel nationale voorschriften
hebben vastgesteld voor controles van vers vlees dat uitsluitend voor
de nationale markt bestemd is;
Overwegende dat bij Richtlijn 71/118/EEG (8), laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 84/642/EEG (9), voor vers vlees van pluimvee is voorzien in
het verrichten van keuringen en sanitaire controles;Overwegende dat naar aanleiding van deze keuringen en sanitaire
controles retributies worden geheven die thans in de Lid-Staten op
uiteenlopende wijze worden gefinancierd; dat daardoor de concurrentie
tussen produkties die grotendeels onder gemeenschappelijke marktorde-
ningen vallen, ongunstig beïnvloed kan worden;
Overwegende dat om dit euvel te verhelpen, dient te worden voorzien
in geharmoniseerde voorschriften inzake de financiering van dezekeuringen en controles;
Overwegende dat wegens de nationale bepalingen en administratieve
procedures inzake beheer en financiering in een aanvullende termijn
van twee jaar dient te worden voorzien om de Helleense Republiek in
staat te stellen het mechanisme toe te passen dat noodzakelijk is voorhet heffen van de retributie voor de inspecties en controles,1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 2
(1) PB nr. C 168 van 28. 6. 1984, blz. 4, PB nr. C 97 van 29. 4. 1981, blz. 12
en PB nr. C 162 van 22. 6. 1984, blz. 10.
(2) PB nr. C 87 van 5. 4. 1982, blz. 116 en advies uitgebracht op 17 januari
1985 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).
(3) PB nr. C 307 van 19. 11. 1984, blz. 1 en advies uitgebracht op 12 december
1984 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).
(4) PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 2012/64.
(5) PB nr. L 59 van 5. 3. 1983, blz. 10.
(6) PB nr. L 302 van 31. 12. 1972, blz. 28.
(7) PB nr. L 59 van 5. 3. 1983, blz. 34.
(8) PB nr. L 55 van 8. 3. 1971, blz. 23.
(9) PB nr. L 339 van 27. 12. 1984, blz. 26.▼
▼M6
B
▼B
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
De Lid-Staten dragen overeenkomstig de voorschriften in bijlage A
zorg voor de heffing van een communautaire retributie voor de kosten
die verbonden zijn aan de keuringen en controles van de in de
genoemde bijlage genoemde produkten, met inbegrip van keuringenen controles die ertoe strekken de bescherming van dieren in de slacht-huizen te waarborgen, in overeenstemming met de vereisten vanRichtlijn 93/119/EEG.
Artikel 2
De Lid-Staten dragen overeenkomstig de voorschriften van bijlage B
zorg voor de heffing van een communautaire retributie voor de kostendie verbonden zijn aan de bij Richtlijn 96/23/EG (
1) voorgeschreven
keuringen en controles.
Artikel 3
De Lid-Staten dragen overeenkomstig de voorschriften van bijlage C
zorg voor de heffing van een communautaire retributie voor de kosten
die verbonden zijn aan de keuringen en controles van de in degenoemde bijlage bedoelde levende dieren.
Artikel 4
1. In afwachting van de aanneming van de bepalingen tot regeling
van de communautaire retributies, zorgen de Lid-Staten ervoor dat definanciering van de keuringen en controles die niet onder de artikelen1, 2 en 3 vallen, gegarandeerd is.
2. De Lid-Staten kunnen met het oog op de in lid 1 omschreven
doeleinden, nationale retributies heffen, met inachtneming van de
beginselen die gelden voor communautaire retributies.
Artikel 5
1. De communautaire retributies dekken de kosten die de bevoegde
autoriteit moet maken, in verband met:
— de loonkosten en sociale premies voor de keuringsdienst,
— de administratiekosten in het kader van de uitvoering van de
controles en keuringen, eventueel met inbegrip van de kosten voorde na- en bijscholing van de inspecteurs
voor de uitvoering van de in de artikelen 1, 2 en 3 bedoelde controles
en keuringen.
2. Directe of indirecte restitutie van de in deze richtlijn bedoelde
retributies is verboden. De eventuele toepassing van het in de bijlagen
A, B en C bedoelde forfaitaire gemiddelde door een Lid-Staat kan
evenwel bij de beoordeling van bijzondere gevallen niet wordenbeschouwd als een indirecte restitutie.
3. Onder het voorbehoud dat de geheven totale retributie per Lid-
Staat niet meer bedraagt dan de werkelijk gemaakte keuringskosten,worden de Lid-Staten gemachtigd een bedrag te heffen dat hoger is
dan het niveau van de communautaire retributies.
4. Onverminderd de keuze van de autoriteit die gemachtigd is om de
communautaire retributies te innen, komen deze retributies in de plaatsvan alle andere sanitaire belastingen of bijdragen die de nationale,regionale of plaatselijke overheden van de Lid-Staten heffen voor dein de artikelen 1, 2 en 3 bedoelde keuringen en controles en voor decertificering daarvan.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 3
(1) PB nr. L 125 van 23. 5. 1996, blz. 10.▼M6
▼M6
Deze richtlijn laat de mogelijkheid voor de Lid-Staten om een retri-
butie te heffen voor de bestrijding van epizoötieën en endemischeziekten onverlet.
Artikel 6
1. De Lid-Staten stellen de Commissie op gezette tijden in kennis
van:
— de gegevens over de verdeling en het gebruik van de communau-
taire retributies; zij moeten de wijze van berekening ervan kunnenrechtvaardigen,
— de elk jaar uit hoofde van artikel 7 gehanteerde omrekenings-
koersen,
— de plaats of plaatsen waar de communautaire retributies worden
geheven, met de noodzakelijke motivering.
2. De Commissie kan, in het kader van de door haar uit te voeren
controles ter plaatse in samenwerking met de nationale bevoegde auto-
riteiten nagaan of de bepalingen van deze richtlijn daadwerkelijk
worden toegepast.
3. Wanneer een Lid-Staat van mening is dat de controles in een
andere Lid-Staat niet op zodanige wijze worden uitgevoerd dat de indeze richtlijn bedoelde retributies niet of onvoldoende de kostendaarvan dekken, past hij de desbetreffende bepalingen van Richtlijn
89/608/EEG, en met name de artikelen 10 en 11 toe.
Artikel 7
1. De koers die moet worden toegepast voor de omrekening van de
in deze richtlijn in ecu uitgedrukte bedragen in nationale valuta is die
welke elk jaar in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen ,
reeks C, wordt bekendgemaakt op de eerste werkdag van september.
Deze koers is van toepassing met ingang van 1 januari van het
volgende jaar.
2. In afwijking van lid 1:
— hanteren de Lid-Staten voor 1994 de omrekeningskoers van 1
september 1992,
— hanteren de Lid-Staten voor de periode 1995 tot en met 1998 het
gemiddelde van de overeenkomstig lid 1 voor de laatste drie jaarbekendgemaakte omrekeningskoersen.
Artikel 8
Op voorstel van de Commissie kan de Raad de bijlagen A, B en C met
gekwalificeerde meerderheid van stemmen wijzigen, teneinde metname de forfaitaire niveaus van de communautaire retributies vast testellen, alsmede de uitvoeringsbepalingen ervan en de uitzonderingsge-vallen.
Artikel 9
1. De Helleense Republiek mag van de in deze richtlijn vervatte
beginselen afwijken wanneer in verband met de geografische
kenmerken de kosten van de heffing van een retributie in verafgelegenregio's hoger zijn dan de opbrengst van de retributie.
De Helleense autoriteiten stellen de Commissie in kennis van de terri-
toriale reikwijdte van de toegestane afwijkingen.
Deze informatie gaat vergezeld van de noodzakelijke motivering.2. Met betrekking tot andere ultraperifere regio's kunnen andere Lid-
Staten volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/EEGtoestemming krijgen om voor dezelfde afwijkingen in aanmerking te
komen.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 4
▼M6
BIJLAGE A
HOOFDSTUK I
Retributies die van toepassing zijn op het vlees dat onder de Richtlijnen 64/
433/EEG, 71/118/EEG, 91/495/EEG en 92/45/EEG valt
De in artikel 1 bedoelde retributie wordt overeenkomstig artikel 5, lid 1, op de
volgende wijze vastgesteld:
1. Onverminderd de punten 4 en 5 heffen de Lid-Staten voor de keuringskosten
in verband met de slachtwerkzaamheden de volgende forfaitaire bedragen:
a) rundvlees:
— volwassen runderen: 4,5 ecu/dier,
— jonge runderen: 2,5 ecu/dier;
b) eenhoevigen/paardachtigen: 4,4 ecu/dier;
c) varkensvlees: dieren met een geslacht gewicht van
— minder dan 25 kg: 0,5 ecu per dier,
— 25 kg of meer: 1,30 ecu per dier;
d) schape- en geitevlees: dieren met een geslacht gewicht van
— minder dan 12 kg: 0,175 ecu/dier,
— 12 tot 18 kg: 0,35 ecu/dier,— meer dan 18 kg: 0,5 ecu/dier;
e) vlees van pluimvee:
i) hetzij de op de onderstaande niveaus forfaitair vastgestelde bedragen:
— voor vleeskippen en vleeskuikens en ander jong slachtpluimvee
met een gewicht van minder dan 2 kg, alsmede voor uitstoot-
kippen: 0,01 ecu/dier,
— voor ander jong slachtpluimvee met een geslacht gewicht van 2 kg
of meer: 0,02 ecu/dier,
— voor ander zwaar volwassen pluimvee van 5 kg of meer: 0,04 ecu/
dier;
ii) hetzij, ingeval een Lid-Staat besluit geen onderscheid te maken naar
pluimveecategorieën overeenkomstig bovenstaand punt i): 0,03 ecu/
dier;
f) vlees van konijnen en klein vederwild en haarwild:
— voor konijnen en klein vederwild en haarwild, de forfaitaire bedragen
onder e),
— voor de volgende landzoogdieren:
— everzwijnen: de niveaus onder c), waarbij de kosten van het bij
Richtlijn 92/45/EEG voorgeschreven trichinoscopisch onderzoek
worden gevoegd, indien deze niveaus niet volstaan om die kosten
te dekken,
— herkauwers: de niveaus onder d).
2. De controles en keuringen in verband met het uitsnijden met name als
bedoeld in artikel 3, lid 1, punt B, van Richtlijn 64/433/EEG en in artikel 3,
lid 1, punt B, van Richtlijn 71/118/EEG worden gedekt:
a) hetzij op forfaitaire wijze, door een extra forfaitair bedrag van 3 ecu per
ton voor vlees dat in een uitsnijderij wordt binnengebracht.
Dit bedrag wordt opgeteld bij de in punt 1 bedoelde bedragen;
b) hetzij via heffing van de reële keuringskosten per werkuur.
Wanneer het uitsnijden wordt verricht in de inrichting waar het vlees
verkregen is, wordt op de in de eerste alinea bedoelde bedragen een korting
toegepast van maximaal 55 %.
De Lid-Staat die voor de werkurenregeling kiest, moet de Commissie het
bewijs kunnen overleggen dat de onder a) bedoelde retributie niet de reële
keuringskosten dekt.
3. De Lid-Staten heffen een bedrag dat overeenstemt met de reële kosten die
worden gemaakt voor de controle of keuring van vlees dat overeenkomstig
met name artikel 3, lid 1, punt D, van Richtlijn 64/433/EEG en artikel 3,
lid 1, punt C, van Richtlijn 71/118/EEG wordt opgeslagen.
De uitvoeringsbepalingen van dit punt kunnen worden vastgesteld volgens de
procedure van artikel 16 van Richtlijn 64/433/EEG of van artikel 21 van
Richtlijn 71/118/EEG, met name om een regeling te treffen voor het geval1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 5
▼M6
van vlees uit interventie en van vlees dat voor korte tijd achtereenvolgens in
verschillende depots wordt opgeslagen.
4. De Lid-Staten kunnen ter dekking van hogere kosten:
a) voor een bepaalde inrichting de in de punten 1 en 2, onder a), genoemde
forfaitaire bedragen verhogen.
Afgezien van de in punt 5, onder a), vermelde voorwaarde, kunnen als
voorwaarden hiervoor gelden:
— hogere keuringskosten ingevolge de bijzonder grote heterogeniteit van
de te slachten dieren qua leeftijd, omvang, gewicht en gezondheidstoe-
stand,
— langere wachttijden en ander tijdverlies voor het keuringspersoneel
ingevolge ontoereikende voorafgaande planning binnen de inrichting
van de aanvoer van dieren of wegens technische tekortkomingen en
storingen, bij voorbeeld in oude inrichtingen,
— frequente vertragingen in het slachtproces, bij voorbeeld omdat er
voor het slachten te weinig personeel beschikbaar is, met als gevolg
een verminderde benutting van het keuringspersoneel,
— meerkosten ingevolge bijzondere transporttijden,— tijdverlies ingevolge frequent wisselende, door het keuringspersoneel
niet beïnvloedbare slachttijden,
— frequente onderbrekingen van het slachtproces ingevolge maatregelen
die vereist zijn voor reiniging en ontsmetting,
— uitvoering van keuringen van dieren die op verzoek van de eigenaar
buiten de normale slachturen worden geslacht.
De hoogte van de toeslagen op het forfaitaire referentiebedrag van de
retributie hangt af van de omvang van de te dekken kosten;
b) dan wel een retributie heffen die de werkelijk gemaakte kosten dekt.
5. De Lid-Staten waar de loonkosten, de structuur van de inrichtingen en de
verhouding tussen dierenartsen en inspecteurs afwijkt van het communautair
gemiddelde dat is bepaald voor de berekening van de in de punten 1 en 2,
onder a), vastgestelde forfaitaire bedragen, kunnen hiervan afwijken door
verminderingen tot op het niveau van de werkelijk gemaakte inspectiekosten:
a) in het algemeen, bij sterk uiteenlopende kosten van levensonderhoud en
loonkosten;
b) voor een bepaalde inrichting, voor zover aan de volgende voorwaarden is
voldaan:
— vaststelling per dag van een minimumaantal te slachten dieren, zodat
van tevoren kan worden gepland hoeveel keuringspersoneel moet
worden ingezet,
— het aantal geslachte dieren moet constant zijn, zodat het keuringsper-
soneel door een planning van de aanvoer van dieren op rationele wijze
kan worden ingezet,
— strakke bedrijfsorganisatie en planning alsmede vlot verloop van het
slachtproces met optimale benutting van het keuringspersoneel,
— geen wachttijden en ander tijdverlies voor het keuringspersoneel,— maximale uniformiteit van de te slachten dieren qua leeftijd, omvang,
gewicht en gezondheidstoestand.
In geen geval mag de toepassing van deze afwijkingen leiden tot een
vermindering met meer dan 55 % van de in de punten 1 en 2, onder a),
genoemde niveaus.
6. a) De in de punten 1, 2 en 3 bedoelde retributies worden, naar gelang van
het geval, geheven in het slachthuis, de uitsnijderij of het koel- of vries-
huis. Zij komen ten laste van de exploitant of de eigenaar die de
bovengenoemde activiteiten verricht, met dien verstande dat deze laatsten
de voor de betrokken activiteit geheven retributie kunnen verhalen op de
natuurlijke persoon of de rechtspersoon voor rekening waarvan deze
werkzaamheden zijn verricht. Ingeval de keuring van het levende
pluimvee overeenkomstig Richtlijn 71/118/EEG op het bedrijf van
oorsprong plaatsvindt, kan een bedrag ten belope van ten hoogste 20 %
van de in punt 1, onder e), vastgestelde forfaitaire bedragen in het bedrijf
van oorsprong worden geheven.
b) In afwijking van de onder a), eerste zin, omschreven plaats van heffing,
kunnen de Lid-Staten, wanneer het gaat om een inrichting waarin
verschillende activiteiten worden uitgeoefend of om een produktieketen
waar diverse activiteiten zijn geïntegreerd, in één keer en op één plaats
een enkel retributiebedrag heffen waarin de verschillende bedragen zijn
opgenomen.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 6
▼M6
c) Indien alle onder a) bedoelde keuringskosten worden gedekt door de in
het slachthuis geheven retributie, heft de Lid-Staat geen retributie in de
uitsnijderij of het koel- of vrieshuis.
HOOFDSTUK II
Retributies die van toepassing zijn op het vlees dat onder Richtlijn 72/462/
EEG, hoofdstuk III van Richtlijn 71/118/EEG, hoofdstuk III van Richtlijn
92/45/EEG en hoofdstuk 11 van bijlage I van Richtlijn 92/118/EEG valt
1. De in artikel 1 bedoelde retributie wordt forfaitair vastgesteld op minimaal
5 ecu per ton (met beenderen) met een minimum van 30 ecu per partij.
De Lid-Staten mogen evenwel in opwaartse richting van dit bedrag afwijken
tot het bedrag van de werkelijk gemaakte kosten.
2. De Lid-Staten mogen evenwel voor de invoer uit een van de landen die vóór
20 februari 1995 onderhandelingen hebben geopend met de Europese Unieom een algemene gelijkwaardigheidsovereenkomst te sluiten inzake veteri-
naire garanties (diergezondheid en volksgezondheid), gebaseerd op het
beginsel van de wederkerige behandeling, en waarmee vóór 31 december
1996 zo'n overeenkomst gesloten is, tot en met 30 juni 1997 lagere retributies
handhaven.
De hoogte van de retributie die op de invoer uit een van de in de eerste
alinea bedoelde derde landen zal worden geheven, wordt, na sluiting van de
algemene gelijkwaardigheidsovereenkomst met het betrokken derde land,
volgens de procedure van punt 3 vastgesteld met inachtneming van de
volgende beginselen:
— de controlefrequentie,
— de hoogte van de retributie die het betrokken derde land heft op de invoer
van oorsprong uit de Europese Unie,
— afschaffing van andere onkostenvergoedingen die het derde land heft,
zoals verplichte borgstelling of sanitaire waarborg.
3. Bij de aanneming van de in artikel 8, lid 3, van Richtlijn 90/675/EEG
bedoelde besluiten worden de in punt 1 genoemde bedragen volgens dezelfde
procedure gedifferentieerd, rekening houdende met de lagere controlefre-
quentie waartoe is besloten.
Bij deze besluiten houdt de Commissie met name rekening met de garanties
die de derde landen geven ten aanzien van de aanvaarding van het regionali-
satiebeginsel en van de andere communautaire beginselen.
4. De in punt 1 bedoelde retributie komt ten laste van de importeur of diens
douaneagent en wordt geheven aan de douanepost waaronder de grensinspec-
tiepost ressorteert of rechtstreeks aan de inspectiepost.
5. De Lid-Staten kunnen een gedeelte van de opbrengst van de in dit hoofdstuk
bedoelde retributies toewijzen aan een sanitair solidariteitsfonds dat zal
worden aangewend om de veterinaire diensten uit te breiden teneinde deze
in de gelegenheid te stellen beter te reageren bij het uitbreken van een exoti-
sche ziekte.
HOOFDSTUK III
Retributies van toepassing op visserijprodukten die onder Richtlijn 91/493/
EEG vallen
Afdeling I
Visserijprodukten waarop hoofdstuk I van Richtlijn 91/493/EEG van toepassing
is
De in artikel 1 bedoelde retributie wordt overeenkomstig artikel 5, lid 1, op de
volgende wijze vastgesteld:
1. a) De Lid-Staten heffen een retributie voor de keuringskosten die verbonden
zijn aan de officiële controles als bedoeld in hoofdstuk V, punt II, van de
bijlage van Richtlijn 91/493/EEG;
b) de onder a) bedoelde retributie wordt vastgesteld op 1 ecu/ton visserijpro-
dukten en 0,5 ecu/ton boven de 50 ton. Zij wordt geheven wanneer de
produkten de eerste keer in de handel worden gebracht, tenzij dit reeds
bij het aanlanden is gebeurd, en komt in ieder geval ten laste van de
eerste koper. De Lid-Staten kunnen voorzien in een systeem dat de moge-
lijkheid biedt de hoeveelheden visserijprodukten over een bepaald tijdvak
samen te tellen, alsmede in een gecentraliseerde heffingsregeling bij de
eerste verkoop;
c) in afwijking van de vorige alinea mag de retributie voor de in bijlage II
van Verordening (EEG) nr. 3703/85 van de Commissie bedoelde soorten1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 7
▼M6
niet hoger zijn dan 50 ecu per geloste partij indien de werkelijke kosten
niet hoger zijn dan dat bedrag;
d) de heffing van de onder a) bedoelde retributie laat de heffing van de
onder punt 2 bedoelde retributie in het geval van latere verwerking van
de visserijprodukten onverlet; zulks onverminderd punt 7, onder b).
2. a) De Lid-Staten heffen een retributie voor de keuringskosten die met name
verbonden zijn aan de officiële controles die overeenkomstig punt I van
hoofdstuk V van de bijlage van Richtlijn 91/493/EEG worden uitgevoerd,
alsmede aan de officiële controles als bedoeld in punt II van genoemd
hoofdstuk V;
b) de onder a) bedoelde retributie wordt vastgesteld op 1 ecu en wordt
geheven op elke ton visserijprodukten die binnenkomt in een inrichting
die dergelijke produkten be- of verwerkt of die afkomstig is van een
fabrieksschip.
Bovendien heffen de Lid-Staten in geval van inspectie van een fabrieks-
schip in het buitenland de werkelijke kosten van deze inspectie;
c) op verzoek van een Lid-Staat, vergezeld van de nodige argumenten, kan
volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/EEG een lagere
retributie worden vastgesteld voor de in punt 1, onder c), bedoelde
soorten.
3. a) Wanneer een Lid-Staat na een grondig onderzoek van de kosten van de in
punt 1, onder a), bedoelde controles voor een bepaald produkt op zijn
grondgebied van oordeel is dat de heffing van de retributies overeenkom-
stig punt 1, onder b), de reële kosten niet kan dekken, mag hij een
regeling instellen waarbij voor dat produkt een retributie per werkuur
wordt geheven;
b) wanneer een Lid-Staat na een grondig onderzoek van de kosten van de in
punt 2, onder a), bedoelde controles voor een bepaald produkt op zijn
grondgebied van oordeel is dat de heffing van de retributies overeenkom-
stig punt 2, onder b), in een bepaalde inrichting de reële kosten niet kan
dekken, mag hij een regeling instellen waarbij voor de inrichtingen waar
dat produkt behandeld wordt een retributie per werkuur wordt geheven.
De Lid-Staat die voor de regeling met een retributie per werkuur kiest,
moet de Commissie het bewijs kunnen overleggen dat de heffing van
retributies overeenkomstig punt 1, onder b), en punt 2, onder b), de reële
kosten niet dekt.
4. a) De Lid-Staten mogen het bedrag van de in punt 1, onder b), bedoelde
retributie verlagen wanneer de in punt 1 bedoelde controlehandelingen
vergemakkelijkt worden door:
— de versheids- en/of de grootte-indeling die overeenkomstig de Veror-
deningen (EEG) nr. 103/76 en (EEG) nr. 104/76, plaatsvinden of in
overeenstemming met de nationale regels worden erkend, en/of
— de groepering van de eerste-verkoophandelingen, met name in een
visafslag of een groothandel.
Toepassing van de bovenstaande bepalingen mag in geen geval leiden tot
verlagingen van meer dan 55 %.
Op verzoek van een Lid-Staat, vergezeld van de passende argumenten,
kan evenwel volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/
EEG tot een bijkomende verlaging worden besloten;
b) de Lid-Staten mogen het bedrag van de in punt 2 bedoelde retributie
verlagen wanneer:
— de be- of verwerkingshandelingen daar plaatsvinden waar ook de
eerste verkoop of de verwerking plaatsvindt, en/of
— voor een bepaalde inrichting de werkomstandigheden en de door de
zelfcontrole geboden waarborgen een vermindering van de behoefte
aan keuringspersoneel tot gevolg hebben.
Toepassing van de bovenstaande bepalingen mag in geen geval leiden tot
verlagingen van meer dan 55 %.
Op verzoek van een Lid-Staat, vergezeld van de passende argumenten,
kan evenwel volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/
EEG tot een bijkomende verlaging worden besloten.
5. De Lid-Staten heffen een bedrag dat overeenkomt met de reële kosten van de
controles op visserijprodukten in inrichtingen die alleen maar koelen,
invriezen, verpakken of opslaan. Indien de overeenkomstig de punten 1 en 2
geheven retributie echter alle keuringskosten voortvloeiend uit de in hoofd-
stuk V van de bijlage van Richtlijn 91/496/EEG bedoelde controles dekt,
heft de Lid-Staat de in dit punt bedoelde retributie niet.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 8
▼M6
6. a) De in de punten 2 en 5 bedoelde retributie komt ten laste van de exploi-
tant of de eigenaar van de inrichting die de bedoelde activiteiten verricht,
met dien verstande dat zij de voor de betrokken activiteit geheven retri-
butie kunnen verhalen op de natuurlijke persoon of de rechtspersoon
voor rekening waarvan deze activiteiten worden verricht;
b) voor visserijprodukten die bestemd zijn om later op hun grondgebied te
worden be- en/of verwerkt, kunnen de Lid-Staten in één keer en op één
plaats één enkel retributiebedrag heffen waarin de verschillende bedragen
zijn opgenomen.
Lid-Staten die van deze mogelijkheid gebruik wensen te maken, stellen de
Commissie daarvan vooraf in kennis.
7. De Lid-Staten voeren een systeem in waarmee kan worden nagegaan of de
betrokken ondernemers de in dit hoofdstuk bedoelde retributie betaald
hebben.
In het bijzonder zien de Lid-Staten er volgens de nationale bepalingen op toe
dat de ondernemers over een schriftelijke verklaring of enig ander bewijs-
middel beschikken tot staving van de individuele of globale betaling van de
in punt 1, onder a), van dit hoofdstuk bedoelde retributies, behalve in het
geval van visserijprodukten die bestemd zijn om be- of verwerkt te worden
op het grondgebied van de Lid-Staat waar zij aangeland zijn en het totaalbe-
drag van de retributie in de be- of verwerkingsinrichting betaald wordt.
Indien nodig worden er volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/
662/EEG uitvoeringsbepalingen vastgesteld.
Zij stellen de Commissie daarvan in kennis.
8. Onverminderd de inachtneming van de in deze afdeling bepaalde retributieni-
veaus kunnen Finland en Zweden — rekening houdend met de in
Verordening (EEG) nr. 3759/92 bedoelde structurele afwijkingen die zij in
het kader van de gemeenschappelijke marktordening mogen toepassen —
volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/EEG toestemming
krijgen om, mits een passende verantwoording wordt gegeven, totdat de in
artikel 3 van Richtlijn 96/43/EG bedoelde herziening is doorgevoerd, de retri-
buties op een andere wijze te heffen.
Afdeling II
Visserijprodukten waarop hoofdstuk II van Richtlijn 91/493/EEG van toepassing
is
1. Op de in artikel 10, tweede alinea, van Richtlijn 91/493/EEG bedoelde visse-
rijprodukten, zijn de bepalingen van afdeling I, punt 1, van deze bijlage van
toepassing.
Voorts heffen de Lid-Staten een aanvullend bedrag ter dekking van de
inspectiekosten welke inherent zijn aan het type vaartuig en aanlanding, met
een minimum van 1 ecu per aangelande ton.
2. Voor andere visserijprodukten dan die welke bedoeld zijn in punt 1, dat wil
zeggen alle visserijprodukten welke een inspectiepost aan de grens dienen te
passeren, wordt de in artikel 1 bedoelde retributie overeenkomstig artikel 5,
lid 1, forfaitair vastgesteld op minimaal 5 ecu/ton, met een minimum van
30 ecu per partij, met dien verstande dat voor partijen van meer dan 100
ton voor het gedeelte boven de 100 ton het forfaitaire minimum van 5 ecu/ton verlaagd wordt tot:
— 1,5 ecu/ton voor de visserijprodukten die geen enkele bereiding hebben
ondergaan, behalve strippen,
— 2,5 ecu/ton voor de andere visserijprodukten.
3. Bij de aanneming van de in artikel 8, lid 3, van Richtlijn 90/675/EEG
bedoelde besluiten worden de in punt 2 genoemde bedragen volgens dezelfde
procedure gedifferentieerd, rekening houdende met de lagere controlefre-
quentie waartoe is besloten.
Bij deze besluiten houdt de Commissie met name rekening met de garanties
die de derde landen geven ten aanzien van de aanvaarding van het regionali-
satiebeginsel, het gelijkwaardigheidsbeginsel, het wederkerigheidsbeginsel en
de overige communautaire beginselen, met name wanneer deze derde landen
met de Gemeenschap een algemene gelijkwaardigheidsovereenkomst hebben
op het gebied van veterinaire garanties (diergezondheid en volksgezondheid).
Deze differentiatie mag in geen geval leiden tot retributies die lager zijn dan
de in afdeling I, punt 1, onder b), en in punt 2, onder b), vastgestelde
bedragen voor produkten die worden aangeland door vaartuigen die onder
een communautaire vlag varen.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 9
▼M6
De heffing van deze retributie laat bij een latere verwerking de heffing van
de in punt 2, onder b), van hoofdstuk I bedoelde retributie onverlet.
Voor de toepassing van dit hoofdstuk passen de Lid-Staten op de invoer die
wordt aangeland door vaartuigen die onder de vlag van Groenland varen, de
in afdeling I bedoelde retributies toe.
4. De Lid-Staten mogen evenwel in opwaartse richting van het in punt 2
bepaalde afwijken tot het bedrag van de werkelijk gemaakte kosten.
5. De in punt 2 bedoelde retributie komt ten laste van de importeur (of diens
douaneagent) en wordt geheven aan de douanepost waaronder de grensin-
spectiepost ressorteert of rechtstreeks aan de grensinspectiepost.
6. De Lid-Staten zijn gemachtigd om tot en met 31 december 1999 de retribu-
ties van afdeling I toe te passen op de invoer die wordt aangeland vanaf
vissersvaartuigen die toebehoren aan gemengde vennootschappen welke over-
eenkomstig de relevante communautaire bepalingen zijn geregistreerd.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 10
▼M6
BIJLAGE B
RETRIBUTIES IN VERBAND MET DE CONTROLES OP LEVENDE
DIEREN EN PRODUKTEN VAN DIERLIJKE OORSPRONG UIT
HOOFDE VAN RICHTLIJN 96/23/EG
1. De in artikel 2 bedoelde retributie wordt als volgt vastgesteld:
a) voor levende voor de slacht bestemde dieren en vlees dat onder bijlage A,
hoofdstuk I, valt: 1,35 ecu/ton geslacht gewicht;
b) voor aquacultuurprodukten die onder bijlage A, hoofdstuk III, vallen:
0,1 ecu/ton verhandeld produkt;
c) voor melk en zuivelprodukten: 0,02 ecu/1 000 liter als grondstof gebruikte
rauwe melk;
d) voor eiprodukten: de werkelijk gemaakte controlekosten;
e) voor honing: de Lid-Staten mogen een bedrag heffen dat overeenkomt
met de reële keurings- of controlekosten.
2. Met inachtneming van de in punt 1 vastgestelde niveaus kunnen de Lid-
Staten kiezen voor een van de volgende regelingen:
a) de in punt 1 bedoelde retributie wordt volledig geheven in een inrichting
die deel uitmaakt van de produktieketen, namelijk:
— het slachthuis voor de in punt 1, onder a), bedoelde retributie,
— de inrichting waar de bereiding en/of verwerking plaatsvindt voor de
in punt 1, onder b), bedoelde retributie,
— de inrichting voor de inzameling van rauwe melk voor de in punt 1,
onder c), bedoelde retributie;
b) de in punt 1 bedoelde retributie wordt verdeeld over het geheel van de
produktieketen, met inbegrip van het fokken, volgens door de Lid-Staat
vast te stellen criteria.
3. De in punt 1 bedoelde retributie komt ten laste van de exploitant of de eige-
naar van de betrokken inrichtingen, die de geheven retributie kunnen
verhalen op de natuurlijke of rechtspersoon voor rekening waarvan de
betrokken activiteiten worden verricht.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 11
▼M6
BIJLAGE C
VOOR LEVENDE DIEREN TE HEFFEN RETRIBUTIES
HOOFDSTUK I
in Richtlijn 90/425/EEG bedoelde levende dieren en dierlijke produkten
1. Ter financiering van de controles bij de oorsprong wordt een retributie
geheven.
2. Het toepassingsgebied, het niveau van de retributie, de uitvoeringsbepalingen
en met name de omschrijving van de retributieplichtige, alsmede de uitzonde-
ringsgevallen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 8.
HOOFDSTUK II
voor invoer bestemde levende dieren waarop Richtlijn 91/496/EEG van
toepassing is
1. De in artikel 3 bedoelde retributie wordt:
a) voor de in bijlage A, hoofdstuk I, bedoelde diersoorten vastgesteld op het
forfaitaire niveau van 5 ecu/ton levend gewicht, met een minimum van
30 ecu per partij;
b) voor de overige diersoorten vastgesteld op de werkelijk gemaakte
keuringskosten uitgedrukt per dier of per ingevoerde ton, met een
minimum van 30 ecu per partij, met dien verstande dat dit minimum niet
geldt voor invoer van in Beschikking 92/432/EEG van de Commissie
bedoelde soorten.
De Lid-Staten mogen evenwel in opwaartse richting van dit bedrag afwijken
tot het bedrag van de reële kosten.
2. De Lid-Staten mogen voor de invoer uit een van de landen die vóór 20
februari 1995 onderhandelingen hebben geopend met de Europese Unie om
een algemene gelijkwaardigheidsovereenkomst te sluiten inzake veterinaire
garanties (diergezondheid en volksgezondheid), gebaseerd op het beginsel
van de wederkerige behandeling, en waarmee vóór 31 december 1996 een
overeenkomst gesloten is tot en met 30 juni 1997, lagere retributies hand-
haven.
De hoogte van de retributie die op de invoer uit een van de in de eerste
alinea bedoelde derde landen zal worden geheven, wordt, in de algemene
gelijkwaardigheidsovereenkomst met het betrokken derde land, vastgesteld
met inachtneming van de volgende beginselen:
— de controlefrequentie,
— de hoogte van de retributie die het betrokken derde land heft op de invoer
van oorsprong uit de Europese Unie,
— afschaffing van andere onkostenvergoedingen die het derde land heft,
zoals verplichte borgstelling of sanitaire waarborg.
3. De in punt 1 bedoelde retributie komt ten laste van de importeur of van zijn
douaneagent en wordt geheven aan de douanepost waaronder de grensinspec-
tiepost ressorteert of direct aan de grensinspectiepost.
4. Op verzoek van een Lid-Staat, vergezeld van de passende argumenten, kan
volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 89/662/EEG een lager
niveau worden toegepast op de invoer vanuit sommige derde landen.
5. De Lid-Staten kunnen een gedeelte van de opbrengst van de in dit hoofdstuk
bedoelde retributies toewijzen aan een sanitair solidariteitsfonds dat zal
worden aangewend om de veterinaire diensten uit te breiden teneinde dezein de gelegenheid te stellen beter te reageren bij het uitbreken van een exoti-
sche ziekte.1985L0073 — NL — 01.07.1996 — 006.001 — 12