1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 94/67/EG VAN DE RAAD
van 16 december 1994
betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen
(PB L 365 van 31.12.1994, blz. 34)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad
van 29 september 2003L 284 1 31.10.2003
▼B
RICHTLIJN 94/67/EG VAN DE RAAD
van 16 december 1994
betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
inzonderheid op artikel 130 S, lid 1,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),
Overeenkomstig de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3),
Overwegende dat de doelstellingen en beginselen van het milieubeleid
van de Gemeenschap volgens artikel 130 R van het Verdrag in hetbijzonder gericht zijn op voorkoming van verontreiniging, bestrijdingvan verontreiniging door bij voorrang aan de bron op te treden, en
toepassing van het beginsel dat de vervuiler betaalt;
Overwegende dat de Commissie in de Resolutie van de Raad van 7 mei
1990 betreffende het afvalstoffenbeleid (
4) is verzocht haar voorstellen
inzake verbrandingsinstallaties voor industrieel afval met spoed tevervolledigen;
Overwegende dat de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen emissies
tot gevolg heeft die verontreiniging kunnen veroorzaken en daardoor,indien niet op de juiste wijze beheerst, de volksgezondheid en hetmilieu kunnen schaden; dat in sommige gevallen grensoverschrijdendeverontreiniging kan plaatsvinden;
Overwegende dat derhalve preventief handelen is vereist om het milieu
te beschermen tegen gevaarlijke emissies als gevolg van de verbran-ding van gevaarlijke afvalstoffen;
Overwegende dat de huidige verschillen tussen de nationale bepalingen
inzake de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen, en, in sommige
gevallen, het ontbreken van dergelijke bepalingen, een optreden op
Gemeenschapsniveau rechtvaardigen;
Overwegende dat de aanneming van deze richtlijn overeenkomstig
artikel 130 T van het Verdrag niet belet dat een Lid-Staat maatregelen
voor een verdergaande bescherming van het milieu handhaaft of treftdie verenigbaar zijn met het Verdrag;
Overwegende dat in artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad
van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (
5) is bepaald dat de Lid-
Staten de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat denuttige toepassing of de verwijdering van afvalstoffen plaatsvindtzonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder nadelige
gevolgen voor het milieu; dat te dien einde in artikel 9 van die richtlijn
is bepaald dat iedere afvalverwerkende installatie of onderneming eenvergunning van de bevoegde instantie moet verkrijgen die onder meerbetrekking heeft op de te nemen voorzorgsmaatregelen;
Overwegende dat in de artikelen 3 en 4 van Richtlijn 84/360/EEG van
de Raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door indu-striële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging (
6) is bepaald dat
voor de exploitatie van industriële installaties die behoren tot de in1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 2
(1) PB nr. C 130 van 21. 5. 1992, blz. 1.
(2) PB nr. C 332 van 16. 12. 1992, blz. 49.
(3) Advies van het Europees Parlement uitgebracht op 10 maart 1993 (PB nr. C
115 van 26. 4. 1993, blz. 90). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad
van 11 juli 1994 (PB nr. C 232 van 20. 8. 1994, blz. 35) en van het Euro-
pees Parlement van 17 november 1994 (PB nr. C 341 van 5. 12. 1994).
(4) PB nr. C 122 van 18. 5. 1990, blz. 2.
(5) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 47. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 91/692/EEG (PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48).
(6) PB nr. L 188 van 16. 7. 1984, blz. 20. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 91/692/EEG.
▼B
die richtlijn vermelde categorieën, waaronder afvalverbrandingsinstalla-
ties, een voorafgaande vergunning is vereist;
Overwegende dat de overeenkomstig deze richtlijn opgerichte en
geëxploiteerde verbrandingsinstallaties tot doel hebben de met veront-reiniging verband houdende risico's van gevaarlijke afvalstoffen door
middel van een oxidatieproces te verminderen, de hoeveelheid en het
volume van het afval te verkleinen en reststoffen voort te brengen dieop veilige wijze kunnen worden hergebruikt of verwijderd;
Overwegende dat een hoog niveau van milieubescherming de vaststel-
ling en handhaving van passende bedrijfsvoorwaarden enemissiegrenswaarden voor verbrandingsinstallaties voor gevaarlijkeafvalstoffen in de Gemeenschap vergt; dat bijzondere bepalingen nood-zakelijk zijn in het geval van emissies van dioxinen en furanen,
waarvoor het van essentieel belang is dat zij door gebruik van de
modernste technologie worden verminderd;
Overwegende dat voor het controleren van de emissies op de naleving
van de emissiegrenswaarden en de richtwaarden voor de verontreini-
gende stoffen hoogwaardige meettechnieken vereist zijn;
Overwegende dat een geïntegreerde bescherming van het milieu tegen
de emissies van de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen vereist is;dat waterige afvalstoffen van het wassen van rookgassen daaromslechts mogen worden geloosd na een aparte behandeling om de over-gang van verontreiniging van het ene milieucompartiment naar hetandere te beperken; dat binnen twee jaar na de inwerkingtreding van
deze richtlijn specifieke emissiegrenswaarden voor verontreinigende
stoffen in dergelijke waterige afvalstoffen dienen te worden vastge-steld;
Overwegende dat er bepalingen moeten worden vastgesteld voor
gevallen waarin de emissiegrenswaarden worden overschreden en voortechnisch onvermijdelijke stilleggingen, storingen of defecten van dereinigingsinstallaties;
Overwegende dat het bijstoken van gevaarlijke afvalstoffen in niet in
hoofdzaak voor de verbranding van gevaarlijke stoffen bestemde instal-laties geen hogere emissies van verontreinigende stoffen magveroorzaken in het deel van het rookgasvolume dat door dit bijstoken
vrijkomt; dat daarvoor dus passende beperkingen dienen te gelden;
Overwegende dat voor een betere bescherming van de gezondheid van
personen en het milieu een snelle aanpassing van de bestaande verbran-
dingsinstallaties aan de in deze richtlijn opgenomenemissiegrenswaarden is vereist, om te voorkomen dat er meer gevaar-lijke afvalstoffen naar deze installaties worden overgebracht;
Overwegende dat er een comité dient te worden ingesteld dat tot taak
heeft de Commissie bij de uitvoering van deze richtlijn en bij deaanpassing ervan aan de wetenschappelijke en technische vooruitgangbij te staan;
Overwegende dat de verslagen over de uitvoering van deze richtlijn
voor de Commissie en de Lid-Staten een belangrijke bron zijn vaninformatie over de vorderingen bij de ontwikkeling van emissiebeheer-
singstechnieken;
Overwegende dat er vóór 31 december 2000 voorstellen tot herziening
van de emissiegrenswaarden en bijbehorende bepalingen van deze
richtlijn aan de Raad dienen te worden voorgelegd in het licht van deverwachte ontwikkelingen in de stand van de technologie, de erva-ringen met de exploitatie van de verbrandingsinstallaties en de milieu-eisen,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
1. Deze richtlijn strekt ertoe maatregelen en procedures vast te
stellen om de negatieve milieu-effecten van verbranding van gevaar-1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 3
▼B
lijke afvalstoffen, in het bijzonder verontreiniging van lucht, bodem,
oppervlaktewater en grondwater, alsmede de daaruit voortvloeienderisico's voor de gezondheid van personen te voorkomen of, wanneer
dat niet uitvoerbaar is, zoveel mogelijk te verminderen, en te dien
einde voor verbrandingsinstallaties voor gevaarlijke afvalstoffen in deGemeenschap passende exploitatievoorwaarden en emissiegrens-waarden vast te stellen en te handhaven.
2. Deze richtlijn doet niet af aan de andere communautaire voor-
schriften ter zake, met name betreffende afvalstoffen en debescherming van de gezondheid en veiligheid van werknemers bij
verbrandingsinstallaties.
Artikel 2
In deze richtlijn wordt verstaan onder:1. „gevaarlijke afvalstoffen”: iedere vaste of vloeibare afvalstof als
bedoeld in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 91/689/EEG van de Raadvan 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen (
1).
De volgende gevaarlijke afvalstoffen vallen echter niet onder het
toepassingsgebied van de onderhavige richtlijn:
— brandbare vloeibare afvalstoffen, waaronder afgewerkte olie als
omschreven in artikel 1 van Richtlijn 75/439/EEG van de Raadvan 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie (
2),
indien zij voldoen aan de volgende drie criteria:
i) de concentratie gepolychloreerde aromatische koolwater-
stoffen, bijvoorbeeld polychloorbifenylen (PCB's) of
pentachloorfenol (PCP), bedraagt niet meer dan de in decommunautaire regelgeving ter zake vermelde concentraties,
ii) deze afvalstoffen die niet gevaarlijk zijn ten gevolge van de
aanwezigheid van andere bestanddelen als genoemd in
bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG in hoeveelheden ofconcentraties die onverenigbaar zijn met de doelstellingenvan artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG, en
iii) de netto calorische waarde bedraagt ten minste 30 MJ per
kg;
— brandbare vloeibare afvalstoffen die in het rookgas dat recht-
streeks bij hun verbranding ontstaat geen andere emissies
kunnen veroorzaken dan die van gasolie als omschreven inartikel 1, lid 1, van Richtlijn 75/716/EEG (
3) en geen hogere
concentratie van emissies dan door de verbranding van de aldusomschreven gasolie wordt veroorzaakt;
— gevaarlijke afvalstoffen die ontstaan bij de exploratie en de
exploitatie van olie- en gasbronnen vanaf offshore-installatiesen die aan boord worden verbrand;
— stedelijk afval dat onder de Richtlijnen 89/369/EEG (
4) en 89/
429/EEG (5) valt;
— van de behandeling van stedelijk afvalwater afkomstig zuive-
ringsslibdat niet gevaarlijk is ten gevolge van de aanwezigheidvan bestanddelen als genoemd in bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG in hoeveelheden of concentraties — tot de in artikel 1, lid4, van die richtlijn bedoelde lijst van gevaarlijke afvalstoffen isopgesteld, als bepaald door de Lid-Staten — die onverenigbaar1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 4
(1) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 20.
(2) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 23. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 91/692/EEG.
(3) Richtlijn 75/716/EEG van de Raad van 24 november 1975 betreffende de
onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het
zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (PB nr. L 307 van 27.
11. 1975, blz. 22). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG.
(4) Richtlijn 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989 ter voorkoming van door
nieuwe installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte
luchtverontreiniging (PB nr. L 163 van 14. 6. 1989, blz. 32).
(5) Richtlijn 89/429/EEG van de Raad van 21 juni 1989 ter vermindering van
door bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroor-
zaakte luchtverontreiniging (PB nr. L 203 van 15. 7. 1989, blz. 50).
▼B
zijn met de doelstellingen van artikel 4 van Richtlijn 75/442/
EEG. Deze uitsluiting doet niet af aan het bepaalde in Richtlijn86/278/EEG (
1);
2. „verbrandingsinstallatie”: elke technische inrichting die voor de
verbranding door oxidatie van gevaarlijke afvalstoffen, al dan nietmet terugwinning van de geproduceerde verbrandingswarmte, wordt
gebruikt, met inbegrip van voorbehandeling, pyrolyse of andere
thermische behandelingsprocessen, bijvoorbeeld het plasmaproces,voor zover de produkten daarvan vervolgens worden verbrand. Hier-onder vallen ook de verbrandingsinstallaties waarin dezeafvalstoffen als gewone brandstof of voor het bijstoken ten behoeve
van industriële processen worden gebruikt.
Deze definitie omvat het terrein en de gehele installatie met de
voorzieningen voor de inontvangstname van afval, opslag en voor-behandeling, de verbrandingsoven, de systemen voor de toevoer
van afval, brandstof en lucht, de voorzieningen voor rookgas- en
afvalwaterbehandeling, alsook de apparatuur en systemen voor deregeling van het verbrandingsproces en voor het continu registrerenen bewaken van de verbrandingsomstandigheden.
De volgende installaties vallen niet onder deze definitie:
— verbrandingsinstallaties voor kadavers of dierlijke resten;
— verbrandingsinstallaties voor infectieus ziekenhuisafval dat niet
gevaarlijk is als gevolg van de aanwezigheid van andere bestand-
delen als genoemd in bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG; of
— verbrandingsinstallaties voor stedelijk afval waarin ook infec-
tieus ziekenhuisafval wordt verbrand dat niet wordt vermengdmet andere afvalstoffen die gevaarlijk zijn doordat zij een vande andere in bijlage III van Richtlijn 91/689/EEG genoemdeeigenschappen bezitten;
3. „nieuwe verbrandingsinstallatie”: een installatie waarvoor op of na
de in artikel 18, lid 1, genoemde datum een exploitatievergunningwordt verleend;
4. „bestaande verbrandingsinstallatie”: een installatie waarvoor de
oorspronkelijke exploitatievergunning vóór de in artikel 18, lid 1,genoemde datum is verleend;
5. „emissiegrenswaarde”: massaconcentratie van verontreinigende
stoffen die in van installaties afkomstige emissies gedurende eenbepaalde periode niet mag worden overschreden;
6. „exploitant”: iedere natuurlijke of rechtspersoon die de verbran-
dingsinstallatie exploiteert of daarover economische zeggenschapbezit of aan wie een dergelijke zeggenschap is overgedragen.
Artikel 3
1. De in de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 75/442/EEG, in artikel 11
van de richtlijn als aangevuld door artikel 3 van Richtlijn 91/689/EEGen in artikel 3 van Richtlijn 84/360/EEG bedoelde vergunning wordtslechts verleend, indien uit de aanvraag blijkt dat de verbrandingsinstal-latie zodanig ontworpen en uitgerust is en geëxploiteerd zal worden datalle geschikte maatregelen ter voorkomig van milieuverontreiniging
zullen zijn genomen en dat aan de voorschriften van de artikelen 5 tot
en met 12 van de onderhavige richtlijn zal worden voldaan.
2. De door de bevoegde autoriteiten afgegeven vergunning vermeldt
uitdrukkelijk de soorten en hoeveelheden gevaarlijke afvalstoffen die inde verbrandingsinstallatie mogen worden verwerkt, alsmede de totale
capaciteit van de verbrandingsoven.
3. Wanneer in een installatie die niet in hoofdzaak voor verbranding
van gevaarlijke afvalstoffen is bestemd, gevaarlijke afvalstoffen worden1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 5
(1) Richtlijn 86/278/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescher-
ming van het milieu, in het bijzonder de bodem, bij het gebruik van
zuiveringsslib in de landbouw (PB nr. L 181 van 4. 7. 1986, blz. 6). Richt-
lijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG.
▼B
verbrand (bijstoken) waarvan de vrijkomende warmte nooit meer
bedraagt dan 40 % van de totale warmte die op dat moment vrijkomt,gelden ten minste de volgende artikelen:
— de artikelen 1 tot en met 5,
— artikel 6, leden 1 en 5,— artikel 7, met inbegrip van de bepalingen betreffende de in de arti-
kelen 10 en 11 bedoelde meetvoorschriften,
— artikel 9,
— de artikelen 12, 13 en 14.
4. De vergunning voor bijstoken als omschreven in lid 3 wordt
slechts verleend, indien in de aanvraag wordt aangetoond:
— dat de branders voor gevaarlijke afvalstoffen zodanig zijn geplaatst
en de afvalstoffen op zodanige wijze worden toegevoegd dat deze
afvalstoffen zo volledig mogelijk worden verbrand, en
— dat volgens de in bijlage II beschreven berekeningen aan de bepa-
lingen van artikel 7 zal worden voldaan.
Deze vergunning vermeldt uitdrukkelijk de soorten en hoeveelheden
gevaarlijke afvalstoffen waarvoor bijstoken is toegestaan. De vergun-
ning vermeldt tevens de minimale en de maximale toevoer van deze
gevaarlijke afvalstoffen, de laagste en de hoogste calorische waardeervan, alsmede de maximumgehalten aan verontreinigende stoffen,bijvoorbeeld PCB's, PCP, chloor, fluor, zwavel en zware metalen.
De resultaten van de binnen zes maanden na de inbedrijfstelling onder
de slechtst denkbare omstandigheden verrichte metingen moetenuitwijzen dat aan de bepalingen van artikel 7 is voldaan. De bevoegdeautoriteiten kunnen voor deze periode ontheffing verlenen van het inlid 3 genoemde percentage.
Artikel 4
De aanvragen voor een vergunning en de besluiten van de bevoegde
autoriteiten dienaangaande, alsmede de resultaten van de in artikel 11van deze richtlijn voorgeschreven metingen worden overeenkomstigRichtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrijetoegang tot milieu-informatie (
1) ter beschikking van het publiek
gesteld.
Artikel 5
1. De exploitant treft alle nodige maatregelen met betrekking tot de
aflevering en de inontvangstneming van afvalstoffen om negatievemilieu-effecten, in het bijzonder verontreiniging van lucht, bodem,oppervlaktewater en grondwater, alsmede risico's voor de gezondheidvan personen te voorkomen of, wanneer dat niet uitvoerbaar is, zoveel
mogelijk te verminderen. Deze maatregelen moeten ten minste voldoen
aan de voorschriften van de leden 2 en 3.
2. Voordat de afvalstoffen bij de verbrandingsinstallatie worden
aanvaard, moet de exploitant een beschrijving van de afvalstoffen terbeschikking zijn gesteld waarin zijn vermeld:
— de fysische en, voor zover doenlijk, de chemische samenstelling
van de afvalstoffen, alsmede alle benodigde gegevens voor debeoordeling van de geschiktheid van die stoffen voor het beoogdeverbrandingsproces;
— de gevaarlijke eigenschappen van de afvalstoffen, de stoffen
waarmee zij niet mogen worden gemengd en de bij behandelingvan de afvalstoffen te treffen voorzorgsmaatregelen.
3. Voordat de afvalstoffen bij de verbrandingsinstallatie worden
aanvaard, moet de exploitant van de installatie ten minste de volgendeinontvangstnemingsprocedures volgen:
— bepaling van de massa van de afvalstoffen;1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 6
(1) PB nr. L 158 van 23. 6. 1990, blz. 56.
▼B
— controle van de documenten die vereist zijn op grond van Richtlijn
91/689/EEG alsmede, in voorkomend geval, op grond van Verorde-ning (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende
toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen,
naar en uit de Europese Gemeenschap (
1) en de voorschriften voor
het vervoer van gevaarlijke goederen;
— tenzij dit niet dienstig is, moeten er, zo mogelijk voordat de lading
wordt gelost, representatieve monsters worden genomen om aan de
hand van controles na te gaan of zij met de in lid 2 bedoelde
beschrijving overeenstemmen en om het de bevoegde autoriteitenmogelijk te maken de aard van de behandelde afvalstoffen vast testellen. Deze monsters moeten gedurende ten minste een maand nade verbranding worden bewaard.
4. De bevoegde autoriteiten kunnen een ontheffing van de leden 2
en 3 verlenen voor ondernemingen of industriële inrichtingen die alleeneigen afvalstoffen verbranden op de plaats van voortbrenging van deafvalstoffen, mits hetzelfde niveau van bescherming wordt bereikt.
Artikel 6
1. De installaties voor de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen
worden zodanig geëxploiteerd dat de afvalstoffen zo volledig mogelijkworden verbrand. Dit kan de toepassing van geschikte afvalvoorbehan-delingstechnieken vergen.
2. Alle verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust
en geëxploiteerd dat het bij verbranding van gevaarlijke afvalstoffenontstane gas, na de laatste toevoer van verbrandingslucht, op eenbeheerste en homogene wijze zelfs in de slechtst denkbare omstandig-heden wordt verhit tot een temperatuur van ten minste 850ºC,
gedurende ten minste twee seconden bereikt aan of nabij de binnen-
wand van de verbrandingskamer bij een zuurstofgehalte van tenminste 6 %; indien gevaarlijke afvalstoffen met een gehalte van meerdan 1 % gehalogeneerde organische stoffen, uitgedrukt als chloor,worden verbrand, dient de temperatuur tot ten minste 1 100ºC te
worden opgevoerd.
Wordt de oven gestookt met uitsluitend vloeibare gevaarlijke afval-
stoffen of met een mengsel van gasvormige stoffen en vanpoedervormige vaste stoffen afkomstig van een thermische voorbehan-deling van gevaarlijke afvalstoffen in een zuurstofarme omgeving, en
wordt meer dan 50 % van de totale hoeveelheid vrijkomende warmte
geleverd door de gassen, dan dient het zuurstofgehalte na de laatsteverbrandingsluchttoevoer ten minste 3 % te bedragen.
3. Alle verbrandingsinstallaties worden uitgerust met branders die
automatisch worden ingeschakeld wanneer de relevante minimumtem-
peratuur van de verbrandingsgassen na de laatste toevoer vanverbrandingsgas onder de in lid 2 genoemde minimumtemperatuurdaalt. De branders dienen ook te worden gebruikt bij het starten en stil-leggen van de installatie, teneinde te waarborgen dat de relevanteminimumtemperatuur gehandhaafd blijft, zolang zich onverbrande
afvalstoffen in de verbrandingsoven bevinden.
Tijdens starten en stilleggen of wanneer de temperatuur van het
verbrandingsgas beneden de in lid 2 vermelde temperatuur daalt,mogen naar de branders geen brandstoffen worden toegevoerd die
hogere emissies kunnen veroorzaken dan die welke ontstaan bij het
stoken van gasolie als omschreven in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 75/716/EEG, vloeibaar gas of aardgas.
Een verbrandingsinstallatie dient verplicht te zijn voorzien van een
systeem waarmee de toevoer van gevaarlijke afvalstoffen wordt belet:
— bij het starten, totdat de vereiste minimale verbrandingstemperatuur
is bereikt;1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 7
(1) PB nr. L 30 van 6. 2. 1993, blz. 1.
▼B
— wanneer de vereiste minimale verbrandingstemperatuur niet
behouden blijft;
— wanneer de in artikel 11, lid 1, onder a), voorgeschreven continu-
metingen uitwijzen dat een emissiegrenswaarde wordtoverschreden als gevolg van storingen of defecten aan de reini-gingsinstallaties.
4. Van de bepalingen van lid 2 afwijkende en in de vergunning voor
bepaalde gevaarlijke afvalstoffen vermelde voorschriften, mogen door
de bevoegde autoriteiten worden toegestaan. Evenwel moet ten minste
aan de bepalingen van artikel 7 zijn voldaan en moeten de dioxine- enfuranenemissieniveaus lager zijn dan of gelijk zijn aan de volgens devoorschriften van lid 2 van dit artikel verkregen niveaus.
De op grond van de bepalingen van dit lid vastgestelde exploitatievoor-
waarden en de uitslagen van de verrichte controles dienen aan deCommissie te worden medegedeeld als deel van de overeenkomstigartikel 17 verstrekte informatie.
5. Wanneer de verbrandingsinstallatie in bedrijf is, mogen de
volgende grenswaarden voor koolstofmonoxide (CO)-concentraties in
de verbrandingsgassen niet worden overschreden:
a) een als daggemiddelde bepaalde waarde van 50 mg/m
3verbran-
dingsgas;
b) 150 mg/m3verbrandingsgas bij ten minste 95 % van alle metingen,
bepaald als in een willekeurige periode van 24 uur genomen gemid-delde waarden over 10 minuten, of 100 mg/m
3verbrandingsgas bij
alle metingen, bepaald als in een willekeurige periode van 24 uurgenomen halfuurgemiddelden.
6. Alle verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust
en geëxploiteerd dat emissies in de lucht die zouden leiden tot lucht-
verontreiniging van betekenis aan de grond worden voorkomen; met
name rookgassen dienen op gecontroleerde wijze langs de schoorsteente worden geloosd.
De schoorsteenhoogte dient zodanig berekend te zijn dat de gezondheid
van personen en het milieu voor gevaar worden behoed.
Artikel 7
1. Verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust en
geëxploiteerd dat in het rookgas ten minste de onderstaande emissie-
grenswaarden niet worden overschreden:
a) daggemiddelden:
1. Totaal stof 10 mg/m
3
2. Gas- en dampvormige organische
stoffen, uitgedrukt als totaal orga-
nische koolstof10 mg/m3
3. Zoutzuur (HCl) 10 mg/m3
4. Waterstoffluoride (HF) 1 mg/m3
5. Zwaveldioxide (SO2) 50 mg/m3
b) halfuurgemiddelden:
AB
1. Totaal stof 30 mg/m310 mg/m3
2. Gas- en dampvor-
mige organische
stoffen, uitgedrukt
als totaal organi-sche koolstof20 mg/m
310 mg/m31994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 8
▼B
AB
3. Zoutzuur (HCl) 60 mg/m310 mg/m3
4. Waterstoffluoride
(HF)4 mg/m32 mg/m3
5. Zwaveldioxide
(SO2)200 mg/m350 mg/m3
c) alle gemiddelde waarden over een bemonsteringsperiode van mini-
maal dertig minuten en maximaal acht uur:
1. Cadmium en cadmiumverbin-
dingen, uitgedrukt alscadmium (Cd)totaal
0,05 mg/m
3(*)
0,1 mg/m3(**)9
>>>=
>>>; 2. Thallium en thalliumverbin-
dingen, uitgedrukt als thal-lium (TI)
3. Kwik en kwikverbindingen,
uitgedrukt als kwik (Hg)0,05 mg/m
3(*)
0,1 mg/m3(**))
4. Antimoon en antimoonver-
bindingen, uitgedrukt alsantimoon (Sb)
totaal
0,5 mg/m
3(*)
1 mg/m3(**)9
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>=
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>;5. Arseen en arseenverbin-
dingen, uitgedrukt als arseen
(As)
6. Lood en loodverbindingen,
uitgedrukt als lood (Pb)
7. Chroom en chroomverbin-
dingen, uitgedrukt alschroom (Cr)
8. Kobalt en kobaltverbindingen
uitgedrukt als kobalt (Co)
9. Koper en koperverbindingen,
uitgedrukt als koper (Cu)
10. Mangaan en mangaanver-
bindingen, uitgedrukt als
mangaan (Mn)
11. Nikkel en nikkelverbin-
dingen, uitgedrukt als nikkel(Ni)
12. Vanadium en vanadiumver-
bindingen, uitgedrukt als
vanadium (V)
13. Tin en tinverbindingen,
uitgedrukt als tin (Sn)
(*) Nieuwe installaties.
(**) Bestaande installaties.
Deze gemiddelde waarden gelden ook voor de gas- en dampvormige
emissies van de betreffende zware metalen en verbindingen daarvan.
2. De emissie van dioxinen en furanen wordt met de modernste
technieken verminderd. Uiterlijk met ingang van 1 januari 1997 mogen
alle in een bemonsteringstijd van minimaal 6 en maximaal 8 uurgemeten gemiddelde waarden een grenswaarde van 0,1 ng/m
3niet over-
schrijden, tenzij uiterlijk zes maanden voor die datum door deCommissie volgens de procedure van artikel 16 niet op Gemeenschaps-niveau is gezorgd voor de beschikbaarheid van geharmoniseerde1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 9
▼B
meetmethoden. Deze grenswaarde wordt omschreven als de som van de
overeenkomstig bijlage I berekende concentraties van de afzonderlijkedioxinen en furanen. Tot de datum waarop deze grenswaarde van
kracht wordt, dienen de Lid-Staten deze waarde ten minste als richt-
waarde te hanteren.
3. De resultaten van de metingen, verricht ter controle op de nale-
ving van de in artikel 6 en in het onderhavige artikel vermelde grens-en richtwaarden, worden herleid tot de in artikel 11, lid 2, vermeldecondities.
4. Indien gevaarlijke afvalstoffen worden bijgestookt als bedoeld in
artikel 3, lid 3, gelden de bepalingen van artikel 6, lid 5, en van deleden 1, 2 en 3 van het onderhavige artikel slechts voor het door
verbranding van deze afvalstoffen ontstane deel van het rookgasvo-
lume, overeenkomstig de criteria van bijlage II.
Voor de betrokken verontreinigende stoffen in het rookgas van de in
artikel 3, lid 3, bedoelde installaties worden passende emissiegrens- enrichtwaarden vastgesteld overeenkomstig bijlage II.
Artikel 8
1. Afvalwater van een verbrandingsinstallatie mag alleen geloosd
worden indien daartoe door de bevoegde autoriteiten een vergunning
is verleend.
2. Lozingen in het aquatische milieu van waterige afvalstoffen van
de reiniging van rookgassen moeten zoveel mogelijk beperkt worden.
Mits dit in de vergunning specifiek is bepaald, mogen de waterige
afvalstoffen na afzonderlijke behandeling worden geloosd, op voor-waarde dat:
— de desbetreffende communautaire, nationale en plaatselijke voor-
schriften worden nageleefd in de vorm van emissiegrenswaarden; en
— de massa zware metalen, dioxinen en furanen in die waterige afval-
stoffen in verhouding tot de hoeveelheid verwerkte gevaarlijkeafvalstoffen zodanig wordt verminderd dat de massa die in hetwater mag worden geloosd geringer is dan de massa welke in de
lucht mag worden geloosd.
3. Onverminderd lid 2 stelt de Raad op voorstel van de Commissie
binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn een reeks
specifieke grenswaarden vast voor de verontreinigende stoffen in de telozen effluenten van de reiniging van rookgassen.
4. Verbrandingsinstallaties met de bijbehorende terreinen voor
opslag van gevaarlijke afvalstoffen worden zodanig ontworpen engeëxploiteerd dat het binnendringen van verontreinigende stoffen inbodem en grondwater overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 80/
68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betreffende de bescher-
ming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door delozing van bepaalde gevaarlijke stoffen (
1) wordt voorkomen. Boven-
dien moet worden voorzien in opvangcapaciteit voor van het terreinvan de verbrandingsinstallatie wegvloeiend regenwater en voor bijoverlopen of brandbestrijding ontstaan verontreinigd water. De opvang-
capaciteit dient zodanig te zijn dat dit water, alvorens het wordt
geloosd, zo nodig getest en gezuiverd kan worden.
Artikel 9
1. Door de werking van de verbrandingsinstallatie ontstane rest-
stoffen worden overeenkomstig de Richtlijnen 75/442/EEG en 91/689/
EEG nuttig toegepast of verwijderd. Daartoe kan voorbehandeling van
die reststoffen nodig zijn. Deze reststoffen dienen gescheiden vanelkaar te worden gehouden in afwachting van de keuze tussen nuttige1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 10
(1) PB nr. L 20 van 26. 1. 1980, blz. 43. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 91/692/EEG.
▼B
toepassing of verwijdering; ter bevordering hiervan dienen de geschikte
technologieën te worden toegepast.
2. Vervoer en tussentijdse opslag van droge reststoffen in de vorm
van stof, bijvoorbeeld stof van ketels en droge reststoffen van de rook-
gasbehandeling, geschieden in gesloten houders.
3. Eventueel bij de verbrandingsprocessen vrijgekomen warmte
dient zoveel mogelijk te worden gebruikt.
4. Alvorens de methoden van verwijdering of nuttige toepassing van
de verbrandingsreststoffen vast te stellen, worden passende tests uitge-
voerd om na te gaan welke de fysische en chemische eigenschappen enhet verontreinigend vermogen van de verschillende verbrandingsrest-stoffen zijn. De analyse heeft in het bijzonder betrekking op deoplosbare fractie en zware metalen.
Artikel 10
1. De meetvoorschriften voor het overeenkomstig artikel 11 contro-
leren van de voor het verbrandingsproces van belang zijnde parameters,condities en massaconcentraties van de verontreinigende stoffenworden in de door de bevoegde autoriteiten af te geven vergunning, in
de daaraan verbonden voorwaarden of in de relevante bindende alge-
mene regels inzake meetvoorschriften bepaald.
2. De vergunning wordt slechts verleend, indien uit de aanvraag
blijkt dat de voorgestelde meettechnieken aan bijlage III beantwoorden.De waarden van het (95 %) betrouwbaarheidsinterval, bepaald bij deemissiegrenswaarden van artikel 6, lid 5, onder a), en artikel 7, lid 1,onder a), punten 1, 2, 3 en 5, mogen de waarden van bijlage III, punt 4,niet overschrijden.
De juiste installatie en de werking van de geautomatiseerde controleap-
paratuur worden onderworpen aan controle en aan een jaarlijkse test.
3. De bemonsterings- en meetmethoden die worden gehanteerd om
aan de voorschriften inzake periodieke meting van iedere luchtveront-
reinigende stof te voldoen en de plaats van de monstername- ofmeetpunten worden in de door de bevoegde autoriteiten af te gevenvergunning, in de daaraan verbonden voorwaarden of in de relevantebindende algemene regels inzake bemonsterings- en meetvoorschriftenbepaald.
De voorschriften inzake periodieke metingen worden door de bevoegde
autoriteiten overeenkomstig bijlage III vastgesteld.
Artikel 11
1. In de verbrandingsinstallatie worden overeenkomstig bijlage III
de volgende metingen verricht:
a) continumetingen van de in artikel 6, lid 5, en artikel 7, lid 1, onder
a) en b), genoemde stoffen;
b) continumetingen van de volgende procesparameters:
— temperatuur als vermeld in artikel 6, leden 2 en 4,
— zuurstofgehalte, druk, temperatuur en waterdampgehalte van de
rookgassen;
c) ten minste twee metingen per jaar van de in artikel 7, lid 1, onder
c), en lid 2, genoemde stoffen; gedurende de eerste twaalf maandenna de inbedrijfstelling wordt echter om de twee maanden een metingverricht;
d) een passende controle van de verblijftijd, de relevante minimumtem-
peratuur en het zuurstofgehalte van de rookgassen als omschreven inartikel 6, leden 2 en 4, en wel ten minste één keer, wanneer deverbrandingsinstallatie in bedrijf wordt gesteld, alsmede onder deslechtst denkbare bedrijfsomstandigheden.
Continumeting van HF mag achterwege blijven, indien voor HCI
behandelingsstappen worden gevolgd, die waarborgen dat de emissie-grenswaarde van artikel 7, lid 1, onder a), punt 3, en onder b), punt 3,1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 11
▼B
niet wordt overschreden. De HF-emissies worden in dit geval periodiek
gemeten.
Continumeting van het waterdampgehalte is niet nodig, indien de als
monster gebruikte rookgassen worden gedroogd alvorens de emissiesworden geanalyseerd.
Metingen van de in artikel 7, lid 1, vermelde verontreinigende stoffen
zijn niet nodig, indien in de vergunning verbranding slechts wordttoegestaan voor gevaarlijke afvalstoffen die geen gemiddelde waardenvan die verontreinigende stoffen kunnen veroorzaken welke hoger zijndan 10 % van de emissiegrenswaarden van artikel 7, lid 1.
Zodra in de Gemeenschap geschikte meettechnieken beschikbaar zijn,
zal de Commissie volgens de procedure van artikel 16 besluiten vanafwelke datum continumetingen van de in artikel 7, lid 1, onder c), en lid2, genoemde stoffen overeenkomstig bijlage III moeten worden uitge-voerd.
2. De resultaten van de metingen, verricht ter controle op de nale-
ving van de in de artikelen 6 en 7 neergelegde grens- enrichtwaarden, worden tot de volgende condities herleid:
— temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, zuurstofgehalte 11 %, droog
gas;
— temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, zuurstofgehalte 3 %, droog gas,
uitsluitend bij verbranding van afgewerkte olie als gedefinieerd in
Richtlijn 75/439/EEG.
Wanneer de gevaarlijke afvalstoffen in een met zuurstof verrijkte
atmosfeer worden verbrand, mogen de meetresultaten worden herleid
tot een door de bevoegde autoriteiten vastgesteld zuurstofgehalte dat
de bijzondere omstandigheden van het individuele geval weerspiegelt.In het geval van artikel 3, lid 3, worden de meetresultaten herleid toteen totaal zuurstofgehalte als berekend in bijlage II.
Wanneer de emissies van verontreinigende stoffen door behandeling
van het rookgas worden verminderd, geschiedt de herleiding met
betrekking tot de in de eerste alinea vermelde zuurstofgehaltes slechtsindien het over dezelfde periode als voor de betrokken verontreini-gende stof gemeten zuurstofgehalte hoger is dan het relevantestandaardzuurstofgehalte.
3. De emissiegrenswaarden zijn nageleefd, indien:
— alle daggemiddelden de emissiegrenswaarden van artikel 6, lid 5,
onder a), en artikel 7, lid 1, onder a), niet overschrijden, en
ofwel alle halfuurgemiddelden in één jaar de emissiegrenswaarden
in kolom A van artikel 7, lid 1, onder b), niet overschrijden,
ofwel 97 % van de halfuurgemiddelden in één jaar de emissiegrens-
waarden in kolom B van artikel 7, lid 1, onder b), niet overschrijdt,
— alle gemiddelden over de monsternemingsperiode van artikel 7, lid
1, onder c), de daarin vermelde emissiegrenswaarden niet over-schrijden;
— aan het bepaalde in artikel 6, lid 5, onder b), wordt voldaan.
Om te beoordelen of de emissiegrenswaarden zijn nageleefd, worden
de gemiddelde waarden die worden bepaald binnen de in artikel 12,lid 2, bedoelde perioden niet in aanmerking genomen.
De halfuurgemiddelden en de 10-minuten-gemiddelden worden bepaald
binnen de tijd dat de installatie werkelijk in bedrijf is (met inbegrip vande voor starten en stilleggen benodigde tijd, wanneer gevaarlijke afval-stoffen worden verbrand) aan de hand van de meetwaarden, waarvan dewaarde van het betrouwbaarheidsinterval van bijlage III, punt 4, isafgetrokken. De daggemiddelden worden bepaald op basis van die
gevalideerde gemiddelde waarden.
De gemiddelden over de monsternemingsperiode, en in het geval van
periodieke metingen van HF de gemiddelde waarden voor HF, wordenbepaald overeenkomstig de voorschriften van artikel 10, lid 3.1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 12
▼B
Artikel 12
1. Indien uit de verrichte metingen blijkt dat de in deze richtlijn
vastgestelde emissiegrenswaarden zijn overschreden, worden debevoegde autoriteiten daarvan terstond op de hoogte gebracht. In debetrokken installatie mogen geen gevaarlijke afvalstoffen meer wordenverbrand zolang de emissiegrenswaarden niet worden nageleefd, totdatde bevoegde autoriteiten toestemming verlenen voor de hervatting van
de verbranding van deze afvalstoffen.
2. Voor technisch onvermijdelijke stilleggingen of storingen dan wel
voor defecten aan rookgasreinigingsinstallaties of meetinstallatiesstellen de bevoegde autoriteiten de maximaal toelaatbare periode vast,
gedurende welke de concentraties van de in de lucht uitgestoten, onder
de voorschriften vallende stoffen de voorgeschreven emissiegrens-waarden mogen overschrijden. De installatie mag in geen geval langerdan vier uur onafgebroken met verbranding van gevaarlijke afvalstoffenvoortgaan; voorts mag de totale duur waarin de installatie in de loop
van één jaar onder die omstandigheden in bedrijf is niet meer dan 60
uur bedragen.
In geval van een defect moet de exploitant de activiteit van de instal-
latie zo spoedig als uitvoerbaar is verminderen of de installatiestilleggen, totdat normaal bedrijf opnieuw mogelijk is. In installaties
als bedoeld in artikel 3, lid 3, wordt het bijstoken van gevaarlijke afval-
stoffen gestaakt.
Het totale stofgehalte van de uitstoot mag onder geen beding meer
bedragen dan 150 mg/m
3, uitgedrukt als halfuurgemiddelde. Voorts
mogen de emissiegrenswaarden van artikel 7, lid 1, onder a), punt 2,
en onder b), punt 2, niet worden overschreden. Aan alle overige voor-waarden van artikel 6 dient te worden voldaan.
Artikel 13
1. De bepalingen van deze richtlijn worden binnen drie jaar en zes
maanden na de in artikel 18, lid 1, bepaalde datum van toepassing voorbestaande verbrandingsinstallaties.
2. De exploitant kan de bevoegde autoriteiten echter binnen zes
maanden na de in artikel 18, lid 1, bepaalde datum ervan in kennis
stellen dat de bestaande installatie niet langer dan 20000 uur binneneen met de kennisgeving van de exploitant aanvangende periode vanten hoogste vijf jaar in bedrijf zal zijn, alvorens zij defintief buitenwerking wordt gesteld. In dat geval is lid 1 niet van toepassing.
Artikel 14
Vóór 31 december 2000, en met name in het licht van de verwachte
ontwikkeling van de stand van de technologie, de ervaringen met deexploitatie van de installaties en de milieu-eisen, dient de Commissie
bij de Raad een verslag in over de ervaringen met de toepassing van
de richtlijn en de vooruitgang op het gebied van emissiebeheersings-technieken, samen met voorstellen voor de herziening van deemissiegrenswaarden en bijbehorende bepalingen van deze richtlijn.
Eventuele ingevolge een dergelijke herziening vastgestelde emissie-
grenswaarden zijn niet vóór 31 december 2006 van toepassing opbestaande verbrandingsinstallaties.
Artikel 15
De Commissie stelt volgens de procedure van artikel 16 de wijzigingen
vast die nodig zijn om de bepalingen van de artikelen 10, 11 en 12 envan de bijlagen I tot en met III aan te passen aan de technische vooruit-gang.
Artikel 16
1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 13
▼M1
▼M1
2. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7
van Besluit 1999/468/EG (1) van toepassing, met inachtneming van het
bepaalde in artikel 8 van dat besluit.
De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt
vastgesteld op drie maanden.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 17
De verslagen over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn worden opge-
steld volgens de procedure van artikel 5 van Richtlijn 91/692/EEG. Heteerste verslag bestrijkt de eerste volledige periode van drie jaar na deinwerkingtreding van deze richtlijn.
Artikel 18
1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen in werking treden om vóór 31 december 1996 aan deze
richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in
kennis.
Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepa-
lingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij deofficiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor dezeverwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.
2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de bepalingen
van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende
gebied vaststellen.
Artikel 19
Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in
hetPublikatieblad vandeEuropeseGemeenschappen .
Artikel 20
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 14
(1) Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de
voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende
uitvoeringsbevoegdheden (PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23).▼B
▼B
BIJLAGEI
EQUIVALENTIEFACTOREN VOOR DIOXINEN EN DIBENZOFU-
RANEN
Voor de bepaling van de opgetelde waarden zoals aangegeven in artikel 7, lid 2,
moeten de massaconcentraties van de volgende dioxinen en dibenzofuranen,
alvorens ze worden opgeteld, vermenigvuldigd worden met de volgende equiva-
lentiefactoren (gebruikt wordt het begrip „toxiciteitsequivalent”).
Toxiciteits-
equivalentie-
factor
2,3,7,8 — Tetrachloordibenzodioxine (TCDD) 1
1,2,3,7,8 — Pentachloordibenzodioxine (PeCDD) 0,5
1,2,3,4,7,8 — Hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,1
1,2,3,7,8,9 — Hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,11,2,3,6,7,8 — Hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,1
1,2,3,4,6,7,8 — Heptachloordibenzodioxine (HpCDD) 0,01
— Octachloordibenzodioxine (OCDD) 0,001
2,3,7,8 — Tetrachloordibenzofuraan (TCDF) 0,1
2,3,4,7,8 — Pentachloordibenzofuraan (PeCDF) 0,5
1,2,3,7,8 — Pentachloordibenzofuraan (PeCDF) 0,051,2,3,4,7,8 — Hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1
1,2,3,7,8,9 — Hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1
1,2,3,6,7,8 — Hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,12,3,4,6,7,8 — Hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1
1,2,3,4,6,7,8 — Heptachloordibenzofuraan (HpCDF) 0,01
1,2,3,4,7,8,9 — Heptachloordibenzofuraan (HpCDF) 0,01
— Octachloordibenzofuraan (OCDF) 0,0011994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 15
▼B
BIJLAGEII
BEPALING VAN DE EMISSIEGRENSWAARDEN EN -RICHT-
WAARDEN VOOR HET BIJSTOKEN VAN GEVAARLIJKE
AFVALSTOFFEN
De grens- of richtwaarden voor elke relevante verontreinigende stof en voor
koolstofmonoxide in het rookgas die ontstaan als gevolg van het bijstoken van
gevaarlijke afvalstoffen moeten als volgt berekend worden:
Vafvalstoffen /C2Cafvalstoffen þVproces/C2Cproces
Vafvalstoffen þVproces¼C
Vafvalstoffen: volume rookgas ten gevolge van de verbranding van gevaarlijke
afvalstoffen, uitsluitend bepaald op basis van de afvalstof met
de laagste calorische waarde, gespecificeerd in de vergunning,
en herleid tot de in artikel 11, lid 2, vermelde omstandigheden.
Indien de warmte die vrijkomt bij de verbranding van gevaar-
lijke afvalstoffen minder dan 10 % bedraagt van de totale in
de installatie vrijkomende warmte, moet Vafvalstoffenworden bere-
kend op basis van een (theoretische) hoeveelheid afvalstoffen
die bij verbranding, bij een vastgestelde totale vrijkomende
warmte, 10 % van de vrijkomende warmte zou opleveren.
Cafvalstoffen: emissiegrenswaarden voor installaties die uitsluitend gevaarlijke
afvalstoffen verbranden (minimaal de emissiegrenswaarden en
richtwaarden voor de verontreinigende stoffen en voor koolstof-
monoxide zoals deze in artikel 7, leden 1 en 2, en in artikel 6,
lid 5, vastgesteld zijn).
Vproces: volume rookgas dat volgt uit de werkwijze van de installatie,
met inbegrip van de verbranding van de toegestane normaal in
de verbrandingsinstallatie gebruikte brandstoffen (geen gevaar-
lijke afvalstoffen), bepaald op basis van het zuurstofgehalte
waartoe de emissies herleid moeten worden, zoals vastgesteld
in de communautaire of nationale voorschriften. Als er geen
voorschriften voor dit soort verbrandingsinstallaties bestaan,
moet het reële zuurstofgehalte in de rookgassen, zonder verdun-
ning door toevoeging van voor het verbrandingsproces
onnodige lucht gebruikt worden. Voor het overige moet het
volume worden herleid tot de in artikel 11, lid 2, vermelde
omstandigheden.
Cproces: emissiegrenswaarden van de relevante verontreinigende stoffen
en koolstofmonoxide in het rookgas van verbrandingsinstallaties
die aan de voor die installaties geldende wettelijke en bestuurs-
rechtelijke nationale bepalingen voldoen, wanneer daarin de
normaal toegestane brandstoffen (geen gevaarlijke afvalstoffen)
worden gestookt. Bij ontbreken van dergelijke bepalingen
worden de in de vergunning vermelde emissiegrenswaarden
gebruikt. Bij ontstentenis van een vergunning worden de werke-
lijke massaconcentraties gebruikt.
C: totale emissiegrenswaarde of -richtwaarde voor CO en de rele-
vante verontreinigende stoffen ter vervanging van de
emissiegrenswaarden en de richtwaarden als vermeld in artikel
6, lid 5, en in artikel 7, leden 1 en 2. Het totale zuurstofgehalte
dat het zuurstofgehalte voor de herleiding in de artikelen 6 en 7
vervangt, wordt berekend op basis van het bovenstaande
gehalte, rekening houdend met de partiële volumes.
Hierbij mogen niet geteld worden:
verontreinigende stoffen en CO die niet rechtstreeks ontstaan door de verbran-
ding van gevaarlijke afvalstoffen of door de verbranding van brandstoffen
(maar b.v. door materialen die nodig zijn voor de produktie of door produkten),
evenals het CO dat rechtstreeks ontstaat door deze verbranding, indien
— de hogere CO-concentraties in het verbrandingsgas vereist zijn voor het
produktieproces, en
— aan Cafvalstoffen(zoals boven gedefinieerd) voor dioxinen en furanen voldaan is.
In elk geval moet, uitgaande van de toegestane gevaarlijke afvalstoffen die
mogen worden bijgestookt, de totale emissiegrenswaarde (C) zodanig berekend
worden dat de emissies in het milieu zo gering mogelijk zijn.1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 16
▼B
BIJLAGEIII
MEETTECHNIEKEN
1. Concentratiebepalingen van luchtverontreinigende stoffen in gasleidingen
moeten representatief gebeuren.
2. Bemonstering en analyse van alle verontreinigende stoffen, met inbegrip van
de dioxinen en furanen, evenals de referentiemetingen ter ijking van automa-
tische meetsystemen, moeten uitgevoerd worden volgens de CEN-normen die
in opdracht van de Commissie worden opgesteld. In afwachting van de CEN-
normen gelden de nationale normen.
3. Een controlemethode voor dioxinen en furanen kan alleen goedgekeurd
worden indien de detectiegrens voor bemonstering en analyse van de indivi-
duele dioxinen en furanen voldoende laag is om in termen van toxiciteits-
equivalenten een zinvol resultaat te kunnen bepalen.
4. De waarden van de 95 %-betrouwbaarheidsintervallen, bepaald bij de emis-
siegrenswaarden, mogen de volgende percentages van de
emissiegrenswaarden niet overschrijden:
Koolstofmonoxide (artikel 6, lid 5, onder a): 10 %
Zwaveldioxide (artikel 7, lid 1, onder a), punt 5): 20 %
Totaal stof (artikel 7, lid 1, onder a), punt 1): 30 %
Totale organische koolstof (artikel 7, lid 1, onder a), punt 2): 30 %Zoutzuur (artikel 7, lid 1, onder a), punt 3): 40 %1994L0067 — NL — 20.11.2003 — 001.001 — 17