02014R0528 — NL — 02.06.2016 — 001.002

Onderstaande tekst dient louter ter informatie en is juridisch niet bindend. De EU-instellingen zijn niet aansprakelijk voor de inhoud. Alleen de besluiten die zijn gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (te raadplegen in EUR-Lex) zijn authentiek. Deze officiële versies zijn rechtstreeks toegankelijk via de links in dit document

►B GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) Nr. 528/2014 VAN DE COMMISSIE van 12 maart 2014 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot technische reguleringsnormen voor niet-deltarisico van opties in het kader van de standaardbenadering voor marktrisico (Voor de EER relevante tekst) (PB L 148 van 20.5.2014, blz. 29)

Gewijzigd bij:





Gerectificeerd bij:









▼B

GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) Nr. 528/2014 VAN DE COMMISSIE

van 12 maart 2014

tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot technische reguleringsnormen voor niet-deltarisico van opties in het kader van de standaardbenadering voor marktrisico

(Voor de EER relevante tekst)







Artikel 1

Bepaling van de eigenvermogensvereisten voor het niet-deltarisico van opties en warrants

1. De instellingen berekenen hun eigenvermogensvereisten voor marktrisico met betrekking tot het niet-deltarisico van opties of warrants als vereist bij artikel 329, lid 3, artikel 352, lid 6, en artikel 358, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013 volgens een van de volgende benaderingen:

a) de vereenvoudigde benadering als vastgesteld in de artikelen 2 en 3 van deze verordening;

b) de delta plus-benadering als vastgesteld in de artikelen 4, 5 en 6 van deze verordening;

c) de scenariobenadering als vastgesteld in de artikelen 7, 8 en 9 van deze verordening.

2. Bij de berekening van de eigenvermogensvereisten op geconsolideerde basis mogen de instellingen het gebruik van verschillende benaderingen combineren. Individueel mogen de instellingen de scenario- en de delta plus-benadering alleen combineren onder de voorwaarden die in de artikelen 4 tot en met 9 zijn vastgesteld.

3. Ten behoeve van de berekening waarvan sprake in lid 1 ondernemen de instellingen de volgende stappen:

a) opsplitsen van korven van opties of warrants in hun basisonderdelen;

b) opsplitsen van caps en floors of andere opties in verband met rentevoeten op verschillende datums in een keten van onafhankelijke opties betreffende verschillende perioden („caplet” en „floorlets”);

c) behandeling van opties of warrants op renteswaps met vaste rentebetalingen tegen variabele rentebetalingen als opties of warrants op het gedeelte vaste rentebetalingen van de swap;

d) behandelen van opties of warrants die betrekking hebben op meer dan één onderliggende waarde onder die welke beschreven worden in artikel 5, lid 3, als een korf van opties of warrants waarbij elke optie één enkele onderscheiden onderliggende waarde heeft.

▼M1

Artikel 2

Alleen instellingen die uitsluitend opties en warrants kopen, mogen de vereenvoudigde benadering gebruiken.

▼B

Artikel 3

Bepaling van de eigenvermogensvereisten volgens de vereenvoudigde benadering

1. Instellingen die de vereenvoudigde benadering toepassen, berekenen de eigenvermogensvereisten met betrekking tot niet-delta risico's van call- en putopties of -warrants als het hoogste bedrag tussen nul en het verschil tussen de volgende waarden:

a) het brutobedrag, als beschreven in de leden 2 tot en met 5;

b) het risicogewogen delta-equivalent, dat berekend wordt als de marktwaarde van het onderliggende instrument, vermenigvuldigd met de delta en vervolgens vermenigvuldigd met één van de volgende relevante wegingsfactoren: i) voor specifiek en algemeen aandelenrisico of renterisico, overeenkomstig deel drie, titel IV, hoofdstuk 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013; ii) voor grondstoffenrisico, overeenkomstig deel drie, titel IV, hoofdstuk 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013, en iii) voor wisselkoersrisico, overeenkomstig deel drie, titel IV, hoofdstuk 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

2. Voor opties of warrants die tot een van de volgende twee categorieën behoren, wordt het brutobedrag waarvan sprake in lid 1 bepaald overeenkomstig de leden 3 tot en met 4:

a) indien de koper het onvoorwaardelijk recht heeft op de expiratiedatum of op enig tijdstip vóór de expiratiedatum de onderliggende waarde te kopen tegen een vooraf bepaalde prijs, en indien de verkoper verplicht is aan het verzoek van de koper te voldoen („eenvoudige callopties of -warrants”);

b) indien de koper het onvoorwaardelijke recht heeft de onderliggende waarde op dezelfde wijze te verkopen als beschreven in punt a) („eenvoudige putopties of -warrants”).

3. Het brutobedrag waarvan sprake in lid 1 wordt berekend als het maximum tussen nul en de marktwaarde van het onderliggende effect vermenigvuldigd met de som van de specifieke en algemene eigenvermogensvereisten voor het marktrisico voor de onderliggende waarde min de eventuele winst als gevolg van de onmiddellijke uitoefening van de optie („in the money”), indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan.

a) de optie of de warrant omvat een recht om het onderliggende activum te verkopen („long put”) en is gecombineerd met posities in het onderliggend activum („long positie in het onderliggende instrument”);

b) de optie of de warrant omvat een recht om het onderliggende activum te kopen („long call”) en is gecombineerd met de belofte om posities in het onderliggend instrument te verkopen („short positie in het onderliggend activum”);

4. Indien de optie of de warrant een recht omvat om het onderliggende activum te kopen („long call”) of een recht om het onderliggende activum te verkopen („long put”) is het brutobedrag waarvan sprake in lid 1 het kleinste van de volgende twee bedragen:

a) de marktwaarde van het onderliggende effect vermenigvuldigd met de som van de specifieke en algemene vereisten voor het marktrisico voor het onderliggende activum;

b) de waarde van de positie bepaald aan de hand van de op de waardering tegen marktwaarde gebaseerde methode of de op de modellenbenadering gebaseerde methode waarvan sprake in de punten b) en c) van artikel 104, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013 („marktwaarde van de optie of de warrant”).

5. Voor alle soorten opties of warrants die niet de kenmerken hebben waarvan sprake in lid 2 is het in lid 1 bedoelde brutobedrag de marktwaarde van de optie of de warrant.

Artikel 4

Overzicht van de bepaling van de eigenvermogensvereisten volgens de delta-plusbenadering

1. Indien de instellingen opteren voor het toepassen van de delta-plusbenadering worden voor opties en warrants waarvan de gamma een continue functie is in de prijs van de onderliggende waarde en waarvan de vega een continue functie is in de impliciete volatiliteit („continue opties en warrants”) de eigenvermogensvereisten voor niet-deltarisico's voor opties of warrants berekend als de som van de volgende vereisten:

a) de eigenvermogensvereisten met betrekking tot de partiële afgeleide van de delta op basis van de prijs van de onderliggende waarde, die voor obligatieopties of -warrants de partiële afgeleide van de delta op basis van het effectieve rendement van de onderliggende obligatie is, en voor swaptions de partiële afgeleide van de delta op basis van de swaprentevoet is;

b) het vereiste betreffende de eerste partiële afgeleide van de waarde van een optie of een warrant, op basis van de impliciete volatiliteit.

2. Onder impliciete volatiliteit wordt verstaan de waarde van de volatiliteit in de prijsbepalingsformule van de optie of de warrant waarvoor, gegeven een bepaald prijsbepalingsmodel en gegeven het niveau van alle andere in acht te nemen prijsbepalingsparameters, de theoretische prijs van de optie of de warrant gelijk is aan de marktwaarde ervan, waarbij "marktwaarde" wordt opgevat op de wijze als beschreven in artikel 3, lid 4.

3. De eigenvermogensvereisten voor niet-deltarisico's in verband met niet-continue opties of warrants zijn:

a) indien de opties of de warrants zijn gekocht, gelijk aan het maximumbedrag tussen nul en het verschil tussen de volgende waarden: i) de marktwaarde van de optie of de warrant, opgevat als beschreven in artikel 3, lid 4; ii) het risicogewogen delta-equivalent, opgevat als beschreven in artikel 3, lid 1, onder b);

b) indien de opties of de warrants zijn verkocht, gelijk aan het maximumbedrag tussen nul en het verschil tussen de volgende bedragen: i) de relevante marktwaarde van het onderliggende activum, waaronder wordt verstaan de maximaal mogelijke betaling op de vervaldatum, als deze contractueel is vastgelegd, of de marktwaarde van het onderliggende activum of de effectieve notionele waarde als contractueel geen maximaal mogelijke betaling is vastgesteld; ii) het risicogewogen delta-equivalent, opgevat als beschreven in artikel 3, lid 1, onder b).

4. De waarde voor de gamma en de vega die wordt gebruikt in de berekening van de eigenvermogensvereisten wordt berekend aan de hand van een passend prijsbepalingsmodel als bedoeld in de artikelen 329, lid 1, 352, lid 1, en 358, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013. Indien de gamma of de vega niet overeenkomstig dit lid kunnen worden berekend, wordt het kapitaalvereiste voor niet-deltarisico's berekend volgens lid 3.

Artikel 5

Bepaling van de eigenvermogensvereisten voor gammarisico volgens de delta-plusbenadering

1. Voor de toepassing van artikel 4, lid 1, onder a), worden de eigenvermogensvereisten voor gammarisico berekend volgens een proces dat uit de volgende volgorde van stappen bestaat:

a) voor elke individuele optie of warrant wordt een gamma-effect berekend;

b) de gamma-effecten van individuele opties of warrants die betrekking hebben op hetzelfde onderscheiden soort onderliggende waarde worden opgeteld;

c) de absolute waarde van de som van alle negatieve waarden die resulteren uit stap b) leveren de eigenvermogensvereisten voor gammarisico op. Positieve waarden die resulteren uit stap b) worden buiten beschouwing gelaten.

2. Ten behoeve van de stap in punt a) van lid 1 worden gamma-effecten berekend volgens de formule die in bijlage I is beschreven.

3. Ten behoeve van de stap in punt b) van lid 1 geldt als een onderscheiden soort onderliggende waarde:

a) voor rentevoeten in dezelfde valuta: elke looptijdklasse als aangegeven in tabel 2 van artikel 339 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

b) voor aandelen en aandelenindexen: elke markt als omschreven in de ingevolge artikel 341, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 te ontwikkelen regels;

c) voor buitenlandse valuta en goud: elk valutapaar en goud;

d) voor grondstoffen: grondstoffen die als identiek worden beschouwd als omschreven in artikel 357, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

Artikel 6

Bepaling van de eigenvermogensvereisten voor vegarisico volgens de delta-plusbenadering

Voor de toepassing van artikel 4, lid 1, onder b), worden de eigenvermogensvereisten voor vegarisico berekend volgens een proces dat uit de volgende volgorde van stappen bestaat:

a) voor elke individuele optie wordt de waarde van de vega bepaald;

b) voor elke individuele optie wordt een aangenomen verandering van plus/min 25 % in de impliciete volatiliteit berekend, waarbij de impliciete volatiliteit wordt opgevat op de wijze als beschreven artikel 4, lid 2;

c) voor elke individuele optie wordt de vegawaarde die resulteert uit de stap in punt a) vermenigvuldigd met de aangenomen verandering in de impliciete volatiliteit die resulteert uit de stap in punt b);

d) voor elk onderscheiden soort onderliggende waarde, opgevat op de wijze als beschreven in artikel 5, lid 3, worden de waarden die resulteren uit de stap in punt c) opgeteld;

e) de som van de absolute waarden die resulteren uit de stap in punt d) leveren de totale eigenvermogensvereisten voor vegarisico op.

Artikel 7

Voorwaarden voor toepassing van de scenariobenadering

De instellingen mogen de scenariobenadering gebruiken indien zij alle volgende vereisten vervullen:

a) zij hebben een afdeling risicobeheersing opgericht die het risico van de optieportefeuille van de instellingen monitort en de resultaten aan het management rapporteert;

b) zij hebben de bevoegde autoriteiten in kennis gesteld van een vooraf omschreven bereik van blootstellingen waartoe deze benadering zich in de loop der tijd consistent moet uitstrekken;

c) zij nemen de resultaten van de scenariobenadering op in de interne rapportering aan het management van de instelling.

►C1 Voor de toepassing van punt b) ◄ omschrijven de instellingen de precieze posities die onderworpen zijn aan de scenariobenadering, daaronder begrepen het soort product of vastgestelde desk en portefeuille, de onderscheiden risicobeheeraanpak die voor dergelijke posities geldt, de specifieke IT-toepassing die voor dergelijke posities geldt, en een rechtvaardiging voor de toewijzing van die posities aan de scenariobenadering, ten aanzien van die posities welke aan andere benaderingen zijn toegewezen.

Artikel 8

Omschrijving van de scenariomatrix volgens de scenariobenadering

1. Voor elk onderscheiden soort onderliggende waarde, als bedoeld in artikel 5, lid 3, omschrijft een instelling een scenariomatrix die een reeks scenario's omvat.

2. De eerste dimensie van de scenariomatrix zijn de prijsveranderingen in de onderliggende waarde boven en onder de huidige waarde ervan. Die bandbreedte van veranderingen bestaat uit het volgende:

a) voor renteopties of -warrants, plus/min de veronderstelde renteverandering als aangegeven in kolom 5 van tabel 2 van artikel 339 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

b) voor opties of warrants op aandelen of aandelenindexen, plus/min de wegingsfactor waarvan sprake in artikel 343 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

c) voor valuta- en goudopties of -warrants, plus/min de wegingsfactor waarvan sprake in artikel 351 van Verordening (EU) nr. 575/2013 of, in voorkomend geval, plus/min de wegingsfactor als vermeld in artikel 354 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

d) voor grondstoffenopties (warrants), plus/min de wegingsfactor waarvan sprake in punt a) van artikel 360, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

3. De prijsveranderingsscenario's in de onderliggende waarde worden omschreven aan de hand van een raster van ten minste zeven punten dat de actuele waarneming omvat en de bandbreedte waarvan sprake in lid 2 in gelijk gespatieerde tussenruimten verdeelt.

4. De tweede dimensie van de scenariomatrix wordt omschreven aan de hand van volatiliteitsveranderingen. De bandbreedte van de volatiliteitsveranderingen ligt tussen plus/min 25 % van de impliciete volatiliteit, waarbij impliciete volatiliteit wordt opgevat als bedoeld in artikel 4, lid 2. Die bandbreedte wordt verdeeld in een raster van ten minste drie punten die een verandering van 0 % omvatten en waarbij de bandbreedte in gelijk gespatieerde tussenruimten is verdeeld.

5. De scenariomatrix wordt bepaald door alle mogelijke combinaties van punten, als bedoeld in de leden 3 en 4. Elke combinatie vormt één scenario.

Artikel 9

Bepaling van de eigenvermogensvereisten volgens de scenariobenadering

Volgens de scenariobenadering wordt het eigenvermogensvereiste voor het niet-deltarisico van opties of warrants berekend aan de hand van een proces dat uit de volgende volgorde van stappen bestaat:

a) voor elke individuele optie of warrant worden alle scenario's als bedoeld in artikel 8 toegepast om gesimuleerd netto verlies of winst volgens elk scenario te berekenen. Bij die simulatie worden volledige herwaarderingsmethoden gebruikt, door de prijsveranderingen aan de hand van prijsbepalingsmodellen te simuleren en zonder een beroep te doen op lokale benaderingen van die modellen;

b) voor elk onderscheiden soort onderliggende waarde, als bedoeld in artikel 5, lid 3, worden de waarden die als resultaat van de berekening in punt a) op basis van de verschillende scenario's verkregen zijn, geaggregeerd;

c) voor elk onderscheiden soort onderliggende waarde, als bedoeld in artikel 5, lid 3, wordt het „relevante scenario” berekend als het scenario waarvoor de in stap b) bepaalde waarden in het grootste verlies, of de laagste winst als er geen verliezen zijn, resulteert;

d) voor elk onderscheiden soort onderliggende waarde, als bedoeld in artikel 5, lid 3, worden de eigenvermogensvereisten berekend volgens de in bijlage II beschreven formule;

e) het totale eigenvermogensvereiste bij niet-deltarisico van opties of warrants is de som van de eigenvermogensvereisten die op basis van de berekening waarvan sprake in stap d) voor alle onderscheiden soorten onderliggende waarde als bedoeld in artikel 5, lid 3 zijn verkregen.

Artikel 10

Inwerkingtreding

Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.









BIJLAGE I

Te gebruiken formule voor de toepassing van artikel 5, lid 2

Te gebruiken formule voor de toepassing van artikel 5, lid 2:

▼C1

Gamma impact =

× Gamma × VU2

▼B

waarbij VU:

a) voor opties of warrants op rente of obligaties gelijk is aan de aangenomen verandering van rendement vermeld in kolom 5 van tabel 2 van artikel 339 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

b) voor aandelenopties of -warrants en aandelenindexen gelijk is aan de marktwaarde van de onderliggende waarde vermenigvuldigd met de wegingsfactor vermeld in artikel 343 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

c) voor valuta- en goudopties of -warrants gelijk is aan de marktwaarde van de onderliggende waarde, berekend in de rapportagevaluta en vermenigvuldigd met de wegingsfactor vermeld in artikel 351 van Verordening (EU) nr. 575/2013 of — in voorkomend geval — de wegingsfactor vermeld in artikel 354 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

d) voor grondstoffenopties of -warrants gelijk is aan de marktwaarde van de onderliggende waarde vermenigvuldigd met de wegingsfactor vermeld in punt a) van artikel 360, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013.









BIJLAGE II

Te gebruiken formule voor de toepassing van artikel 9, onder d)

Te gebruiken formule voor de toepassing van artikel 9, onder d):

Eigenvermogensvereiste = – min (0,PC — DE)

waarbij

a) PC („prijsverandering”) de som is van de prijsveranderingen van de opties met hetzelfde onderscheiden soort onderliggende waarde opgevat op de wijze als beschreven in artikel 5, lid 3 (negatief teken voor verliezen en positief teken voor winsten) overeenkomstig ►C1 het betrokken scenario bepaald in stap c) van artikel 9; ◄

b) DE het „delta-effect” is berekend als volgt: DE = ADEV × PPCU

waarbij

i) ADEV („geaggregeerd delta-equivalent”) de som is van de negatieve of de positieve delta's, vermenigvuldigd met de marktwaarde van de onderliggende waarde van het contract, van opties met hetzelfde onderscheiden soort onderliggende waarde opgevat op de wijze als beschreven in artikel 5, lid 3;