1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 26 juni 1964
inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsver-
keer in runderen en varkens
(64/432/EEG)
(PB P 121 van 29.7.1964, blz. 1977)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 66/600/EEG van de Raad van 25 oktober 1966 P192 3294 27.10.1966
►M2Richtlijn 70/360/EEG van de Raad van 13 juli 1970 L 157 40 18.7.1970
►M3Richtlijn 71/285/CEE van de Raad van 19 juli 1971 L 179 1 9.8.1971
►M4Richtlijn 72/97/EEG van de Raad van 7 februari 1972 L 38 95 12.2.1972
►M5Richtlijn 72/445/EEG van de Raad van 28 december 1972 L 298 49 31.12.1972
►M6Richtlijn 72/462/EEG van de Raad van 12 december 1972 L 302 28 31.12.1972
►M7Richtlijn 73/150/EEG van de Raad van 5 juni 1973 L 172 18 28.6.1973
►M8Richtlijn 74/387/EEG van de Raad van 15 juli 1974 L 202 36 24.7.1974
►M9Richtlijn 75/379/EEG van de Raad van 24 juni 1975 L 172 17 3.7.1975
►M10Richtlijn 77/98/EEG van de Raad van 21 december 1976 L 26 81 31.1.1977
►M11Richtlijn 79/109/EEG van de Raad van 24 januari 1979 L 29 20 3.2.1979
►M12Richtlijn 79/111/EEG van de Raad van 24 januari 1979 L 29 26 3.2.1979
►M13Richtlijn 80/219/EEG van de Raad van de Raad van 22 januari 1980 L 47 25 21.2.1980
►M14Richtlijn 80/1098/EEG van de Raad van 11 november 1980 L 325 11 1.12.1980
►M15Richtlijn 80/1102/EEG van de Raad van 11 november 1980 L 325 18 1.12.1980
►M16gewijzigd bij Richtlijn 85/571/EEG van de Raad van 19 december
1985L 372 12 31.12.1985
►M17Richtlijn 80/1274/EEG van de Raad van 22 december 1980 L 375 75 31.12.1980
►M18Richtlijn 81/476/EEG van de Raad van 24 juni 1981 L 186 20 8.7.1981
►M19Richtlijn 82/61/EEG van de Raad van 26 januari 1982 L 29 13 6.2.1982
►M20Richtlijn 82/893/EEG van de Raad van 21 december 1982 L 378 57 31.12.1982
►M21Richtlijn 83/646/EEG van de Raad van 13 december 1983 L 360 44 23.12.1983
►M22Richtlijn 84/336/EEG van de Raad van 19 juni 1984 L 177 22 4.7.1984
►M23Richtlijn 84/643/EEG van de Raad van 11 december 1984 L 339 27 27.12.1984
►M24Richtlijn 84/644/EEG van de Raad van 11 december 1984 L 339 30 27.12.1984
►M25Richtlijn 85/320/EEG van de Raad van 12 juni 1985 L 168 36 28.6.1985
►
M27Richtlijn85/586/EEGvandeRaadvan20december1985L3724431.12.1985
►M26Verordening(EEG)nr.3768/85vandeRaadvan20december1985L362831.12.1985
►M28Beschikking 87/231/EEG van de Raad van 7 april 1987 L 99 18 11.4.1987
1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 2
►M29Richtlijn 87/489/EEG van de Raad van 22 september 1987 L 280 28 3.10.1987
►M30Richtlijn 88/406/EEG van de Raad van 14 juni 1988 L 194 1 22.7.1988
►M31Richtlijn 89/360/EEG van de Raad van 30 mei 1989 L 153 29 6.6.1989
►M32Richtlijn 89/662/EEG van de Raad van 11 december 1989 L 395 13 30.12.1989
►M33Richtlijn 90/422/EEG van de Raad van 26 juni 1990 L 224 9 18.8.1990
►M34Richtlijn 90/423/EEG van de Raad van 26 juni 1990 L 224 13 18.8.1990
►M35Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 L 224 29 18.8.1990
►M36Richtlijn 91/499/EEG van de Raad van 26 juni 1991 L 268 107 24.9.1991
►M37Richtlijn 91/687/EEG van de Raad van 11 december 1991 L 377 16 31.12.1991
►M38Richtlijn 92/65/EEG van de Raad van 13 juli 1992 L 268 54 14.9.1992
►M39Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 L 355 32 5.12.1992
►M40Richtlijn 94/42/EG van de Raad van 27 juli 1994 L 201 26 4.8.1994
►M41Richtlijn 95/25/EG van de Raad van 22 juni 1995 L 243 16 11.10.1995
►M42Richtlijn 97/12/EG van de Raad van 17 maart 1997 L 109 1 25.4.1997
►M43gewijzigd bij Richtlijn 98/99/EG van de Raad van 14 december 1998 L 358 107 31.12.1998
►M44Richtlijn 98/46/EG van de Raad van 24 juni 1998 L 198 22 15.7.1998
►M45Richtlijn 2000/15/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10
april 2000L 105 34 3.5.2000
►M46Richtlijn 2000/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16mei 2000L 163 35 4.7.2000
►
M48Verordening(EG)nr.535/2002vandeCommissievan21maart2002L802223.3.2002
►M47Beschikking2001/298/EGvandeCommissievan30maart2001L1026312.4.2001
►M49Verordening (EG) nr. 1226/2002 van de Commissie van 8 juli 2002 L 179 13 9.7.2002
Gewijzigd bij:
►A1Toetredingsakte van Denemarken, Ierland, het Verenigd Koninkrijk van
Groot-Brittannië en Noord-IerlandL 73 14 27.3.1972
(aangepast door Besluit van de Raad van 1 januari 1973) L 2 1 1.1.1973
►A2Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A3Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.1995
Gerectificeerd bij:►
C1Rectificatie PB P 176 van 5.11.1964, blz. 2799 (64/432/EEG)
►C2Rectificatie PB L 72 van 25.3.1972, blz. 23 (71/285/EEG)
►C3Rectificatie PB L 161 van 19.6.1984, blz. 23 (71/285/EEG)
►C4Rectificatie PB L 64 van 10.3.1977, blz. 28 (77/98/EEG)
►C5Rectificatie PB L 49 van 24.2.1981, blz. 16 (80/1098/EEG)
►C6Rectificatie PB L 329 van 17.11.1981, blz. 22 (80/1102/EEG)
►C7Rectificatie PB L 192 van 2.7.1982, blz. 23 (82/61/EEG)
►C8Rectificatie PB L 133 van 22.5.1985, blz. 32 (84/643/EEG)
►C9Rectificatie PB L 42 van 13.2.1985, blz. 20 (84/644/EEG)
▼B
RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 26 juni 1964
inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het
intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens
(64/432/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 43 en 100,
Gezien het voorstel van de Commissie,
Gezien het advies van het Europese Parlement (1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),
Overwegende dat Verordening no. 20 van de Raad, houdende de gelei-
delijke totstandbrenging van een gemeenschappelijke ordening dermarkten in de sector varkensvlees (
3), reeds van toepassing is ►C1en
dat Verordening no. 14/64/EEG van de Raad houdende de geleidelijketotstandbrenging van een gemeenschappelijke ordening der markten inde sector rundvlees reeds van kracht is geworden ◄; dat deze verorde-
ningen eveneens betrekking hebben op het handelsverkeer in levende
dieren;
Overwegende dat bij Verordening no. 20 van de Raad de talrijke tradi-
tionele beschermende maatregelen aan de grens worden vervangen door
een uniform stelsel, dat met name is bestemd om het intracommunau-taire handelsverkeer te vergemakkelijken; ►
C1dat Verordening no.
14/64/EEG van de Raad ◄eveneens is gericht op de opheffing van
de belemmeringen van dit handelsverkeer;
Overwegende dat de toepassing van bovengenoemde verordeningen
niet de verwachte uitwerking zal hebben, zolang het intracommunau-taire handelsverkeer van runderen en varkens wordt belemmerd door
de in de Lid-Staten bestaande ongelijkheid op het gebied van de vete-
rinairrechtelijke voorschriften;
Overwegende dat het, ter opheffing van deze ongelijkheid noodzakelijk
is in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en naast de
reeds vastgestelde of in voorbereiding zijnde verordeningen houdendede geleidelijke totstandbrenging van een gemeenschappelijke ordeningder markten, maatregelen te treffen; dat het derhalve noodzakelijk is deveterinairrechtelijke voorschriften van de Lid-Staten nader tot elkaar tebrengen;
Overwegende dat het recht dat de Lid-Staten toekomt uit hoofde van
artikel 36 van het Verdrag om de verboden of beperkingen van invoer,uitvoer of doorvoer te handhaven, welke gerechtvaardigd zijn uit
hoofde van bescherming van de gezondheid en het leven van personen
en dieren, hen niet ontslaat van de verplichting om de bepalingenwaarop deze verboden en beperkingen berusten, nader tot elkaar tebrengen, voor zover de tussen deze voorschriften bestaande ongelijk-heid een belemmering vormt voor de verwezenlijking en de werking
van het gemeenschappelijk landbouwbeleid;
Overwegende dat, in het kader van dit nader tot elkaar brengen, aan het
land van verzending de verplichting moet worden opgelegd erop toe te
zien dat de voor het intracommunautaire handelsverkeer bestemde fok-,
gebruiks- en slachtrunderen en fok-, gebruiks- en slachtvarkens, deplaatsen van herkomst en inlading van deze dieren, alsmede devervoermiddelen, aan bepaalde gezondheidseisen voldoen om te voor-komen dat deze dieren tot verbreiding van besmettelijke ziektenaanleiding geven;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 3
(1) PB no. 61 van 19. 4. 1963, blz. 1254/63.
(2) Zie blz. 2009/64 van dit Publikatieblad.
(3) PB no. 30 van 20. 4. 1962, blz. 945/62.
▼B
Overwegende dat het noodzakelijk is, ten einde de Lid-Staten zekerheid
te kunnen bieden dat deze eisen in acht genomen worden, te voorzienin de afgifte door een officiële dierenarts van een gezondheidscertifi-
caat, dat de dieren begeleidt tot de plaats van bestemming;
Overwegende dat de Lid-Staten het recht moeten hebben om de over-
brenging van runderen en varkens naar hun grondgebied te weigeren,wanneer wordt vastgesteld dat deze aan een besmettelijke ziekte lijdenof ervan worden verdacht daaraan te lijden, of ook wanneer zij, hoewelzij zelf daaraan niet lijden, deze ziekte kunnen overbrengen, of
wanneer zij niet aan de communautaire veterinairrechtelijke voor-
schriften voldoen;
Overwegende dat het niet gerechtvaardigd is de Lid-Staten toe te staan
de overbrenging naar hun grondgebied van runderen en varkens teweigeren om andere dan veterinairrechtelijke redenen en dat derhalveaan de afzender of zijn lasthebber desgevraagd de mogelijkheid moet
worden geboden om de dieren terug te zenden naar het land van
verzending, indien deze redenen zich daar niet tegen verzetten;
Overwegende dat de afzender of zijn lasthebber, alsmede de bevoegde
centrale autoriteit van het land van verzending in kennis dienen teworden gesteld van de gronden waarop een verbod of beperking berust,ten einde de betrokkenen in staat te stellen zich een oordeel te vormen
over de redenen daarvan;
Overwegende dat de afzender, in geval van een geschil tussen hem en
de autoriteit van het land van bestemming over de juistheid van eenverbod of beperking in staat dient te worden gesteld, het advies in tewinnen van een veterinair deskundige, gekozen uit een door deCommissie opgestelde lijst;
Overwegende dat het mogelijk is gebleken de algemene bepalingen van
deze richtlijn in sommige gevallen en voor bepaalde categorieën teversoepelen, zonder dat dit op sanitair gebied gevaar met zich brengt,door de mogelijkheid te scheppen dat de Lid-Staten van bestemmingalgemene of bijzondere afwijkingen toestaan;
Overwegende dat op enige gebieden waarop zich bijzondere problemen
voordoen, het nader tot elkaar brengen van de voorschriften der Lid-
Staten eerst na een nader onderzoek verwezenlijkt kan worden,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op het intracommunautaire handelsver-
keer van runderen en varkens, met uitzondering van wilde zwijnen alsbedoeld in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 80/217/EEG (
1), onverminderd
de bepalingen van de Richtlijnen 80/215/EEG (2), 85/511/EEG, 88/407/
EEG (3), 89/608/EEG (4), 90/425/EEG, 90/429/EEG (5), 90/667/EEG (6),1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 4
(1) PB nr. L 47 van 21. 2. 1980, blz. 11. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Besluit 93/384/EEG (PB nr. L 166 van 8. 7. 1993, blz. 34).
(2) PB nr. L 47 van 21. 2. 1980, blz. 4. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richt-
lijn 91/687/EEG (PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 16).
(3) PB nr. L 194 van 22. 7. 1988, blz. 10. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 93/60/EEG (PB nr. L 186 van 28. 7. 1993, blz. 28).
(4) PB nr. L 351 van 2. 12. 1989, blz. 34.
(5) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 62. Richtlijn laatstelijk gewijzigd door de
Toetredingsakte van 1994.
(6) PB nr. L 363 van 27. 12. 1990, blz. 51. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 92/118/EEG.▼C1
▼B
▼M42
▼M42
91/496/EEG, 91/628/EEG (1), 92/102/EEG (2) en 92/119/EEG en van
Besluit 90/424/EEG (3).
Artikel 2
1. De definities in artikel 1 van Richtlijn 90/425/EEG en in artikel 2
van Richtlijn 91/628/EEG zijn van toepassing.
2. Bovendien gelden voor de toepassing van deze richtlijn de
volgende definities:
a)beslag:op een bedrijf (in de zin van artikel 2, onder b), van Richt-
lijn 92/102/EEG) als een epidemiologische eenheid gehouden dierof groep dieren; als er op een bedrijf meer beslagen zijn, moeten
ze een afzonderlijke eenheid met eenzelfde gezondheidsstatus
vormen;
b)slachtdieren: runderen (met inbegrip van de soorten Bison bison en
Bubalus bubalus) en varkens die bestemd zijn om te worden geleidnaar een slachthuis, dan wel naar een verzamelcentrum vanwaar ze
nog uitsluitend naar een slachthuis mogen worden gebracht;
c)fok- en gebruiksdieren: ander dan de onder b) bedoelde runderen
(met inbegrip van de soorten Bison bison en Bubalus bubalus) envarkens, waaronder fokdieren en dieren die bestemd zijn voor demelk- en vleesproductie of om als trekkracht of voor manifestatiesof tentoonstellingen te worden gebruikt, met uitzondering van
dieren die deelnemen aan culturele en sportieve manifestaties;
d)officieel tuberculosevrij rundveebeslag: een rundveebeslag dat aan
de in►
M43bijlage A, deel I, punten 1 en 2 ◄, vastgestelde
eisen voldoet;
e)officieel tuberculosevrije lidstaat ofofficieel tuberculosevrij gebied
van een lidstaat: een lidstaat die, of een deel van een lidstaat dat,
aan de in ►M43bijlage A, deel I, punten 4 en 5 ◄, vastgestelde
eisen voldoet;
f)officieel brucellosevrij rundveebeslag: een rundveebeslag dat aan
de in►M43bijlage A, deel II, punten 1 en 2 ◄, vastgestelde
eisen voldoet;
g)officieel brucellosevrij gebied: een gebied in een lidstaat dat aan de
in bijlage A, deel II, punten 7, 8 en 9, vastgestelde eisen voldoet;
h)officieel brucellosevrije lidstaat: een lidstaat die aan de in
►M43bijlage A, deel II, punten 7, 8 en 9 ◄, vastgestelde eisen
voldoet;
i)brucellosevrij rundveebeslag: een rundveebeslag dat aan de in
►M43bijlage A, deel II, punten 4 en 5 ◄, vastgestelde eisen
voldoet;
j)beslag dat officieel vrij is van endemische runderleukose: een
beslag dat aan de in bijlage D, hoofdstuk I, delen A en B, vastge-stelde eisen voldoet;
k)lidstaatofgebied dat officieel vrij is van endemische runderleu-
kose:een lidstaat die, of een gebied dat, aan de in ►
M43bijlage
D, hoofdstuk I, delen E en F ◄, vastgestelde eisen voldoet;
l)officiële dierenarts: de dierenarts die is aangewezen door de
bevoegde centrale autoriteit;
m)erkende dierenarts: een dierenarts die overeenkomstig artikel 14,
lid 3, onder B, door de bevoegde autoriteit erkend is;
n)ziekten waarvoor een aangifteplicht bestaat: de in bijlage E (I)
genoemde ziekten;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 5
(1) PB nr. L 340 van 11. 12. 1991, blz. 17. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 95/29/EG (PB nr. L 148 van 30. 6. 1995, blz. 52).
(2) PB nr. L 355 van 5. 12. 1992, blz. 32. Richtlijn laatstelijk gewijzigd door de
Toetredingsakte van 1994.
(3) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 19. Besluit laatstelijk gewijzigd bij
Besluit 94/370/EG (PB nr. L 168 van 2. 7. 1994, blz. 31).
▼M42
o)verzamelcentrum: elke plaats, met inbegrip van de bedrijven, verza-
melcentra en markten waar runderen of varkens afkomstig vanverschillende bedrijven van oorsprong worden samengebracht om
een voor het handelsverkeer bestemde partij dieren te vormen.
Deze verzamelcentra moeten voor handelsdoeleinden goedgekeurdzijn en voldoen aan de eisen van artikel 11;
p)gebied:gedeelte van het grondgebied van een lidstaat met een
oppervlakte van ten minste 2 000 km
2, dat door de bevoegde auto-
riteiten aan controle wordt onderworpen en dat ten minste één vande volgende administratieve gebieden omvat:
— België: provincie — province
— Duitsland: Regierungsbezirk— Denemarken: amt of île
— Frankrijk: département
— Italië: provincia
— Luxemburg: —
— Nederland: RVV-kring
— Verenigd Koninkrijk: Engeland, Wales en Noord-Ierland: country
Schotland: district of island area
— Ierland: county
— Griekenland: νοµός
— Spanje: provincia
— Portugal: vasteland: distrito; overige gedeelten van het
Portugese grondgebied: região autónoma
— Oostenrijk: Bezirk— Zweden: län
— Finland: lääni/län;
q)handelaar: natuurlijke of rechtspersoon die rechtstreeks of onrecht-
streeks dieren koopt en verkoopt voor handelsdoeleinden, die eenregelmatige omzetsnelheid heeft en die de dieren uiterlijk 30 dagenna aankoop doorverkoopt of van de ene bedrijfsruimte naar deandere, waarvan hij geen eigenaar is, verplaatst, die geregistreerd
is en voldoet aan de eisen van artikel 13.
Artikel 3
1. Elke lidstaat ziet erop toe dat alleen dieren die aan de bij deze
richtlijn vastgestelde relevante voorwaarden voldoen, van zijn grondge-
bied naar dat van een andere lidstaat worden verzonden.
2. Voor de in deze richtlijn bedoelde runderen en varkens geldt het
volgende:
a) — bij deze dieren moet een identiteitscontrole worden verricht, en
— zij moeten ten hoogste 24 uur vóór het vertrek door een officiële
dierenarts klinisch onderzocht zijn en mogen geen klinischeziektesymptomen vertonen;
b) zij mogen niet afkomstig zijn van een bedrijf of uit een gebied
waarvoor, op grond van de communautaire en/of de nationalewetgeving, om gezondheidsredenen verbodsbepalingen of beper-
kingen van toepassing zijn ten aanzien van de betrokken diersoort;
c) zij moeten geïdentificeerd zijn overeenkomstig Richtlijn 92/102/
EEG;
d) het mag niet gaan om dieren die moeten worden geslacht of waar-
voor beperkingen gelden in het kader van een nationaal of regionaal
programma voor de uitroeiing van een besmettelijke dierziekte;
e) zij moeten voldoen aan het bepaalde in de artikelen 4 en 5.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 6
▼M42
Artikel 4
1. De in deze richtlijn bedoelde runderen en varkens mogen tussen
het moment waarop zij het bedrijf van oorsprong verlaten en dat
waarop zij op de plaats van bestemming in een andere lidstaat
aankomen, op geen enkel moment in aanraking komen met andereeenhoevige dieren die niet dezelfde gezondheidsstatus hebben.
2. De in deze richtlijn bedoelde runderen en varkens moeten worden
vervoerd in vervoermiddelen die aan de eisen van artikel 12 en aan deeisen van Richtlijn 91/628/EEG voldoen.
3. De voorschriften voor de erkenningsvoorwaarden van de plaatsen
waar reiniging en ontsmetting mogen plaatsvinden, worden vastgesteld
volgens de procedure van artikel 17.
Artikel 5
1. De in deze richtlijn bedoelde runderen en varkens moeten tijdens
het vervoer naar de plaats van bestemming vergezeld gaan van►
M43een gezondheidscertificaat volgens model 1 c.q. model 2 in
bijlage F ◄. Het certificaat bestaat uit een enkel blad (wanneer het
uit meer bladzijden bestaat, moet het een ondeelbaar geheel vormen)
en moet een volgnummer dragen. Het moet worden opgesteld op dedag waarop het gezondheidsonderzoek wordt verricht, in ten minsteéén van de officiële talen van het land van bestemming. Het certificaatis tien dagen geldig vanaf de datum van het gezondheidsonderzoek.
2. Het gezondheidsonderzoek voor het afgeven van het gezondheids-
certificaat (met inbegrip van de aanvullende garanties) voor een partij
dieren mag plaatsvinden op het bedrijf van oorsprong of in een verza-melcentrum. Te dien einde ziet de bevoegde autoriteit erop toe datgezondheidscertificering wordt vastgesteld door de officiële dierenarts,na de in deze richtlijn vastgestelde inspecties, bezoeken en onder-zoeken.
Evenwel kan deze certificering:
a) voor de dieren afkomstig uit erkende verzamelcentra, worden vast-
gesteld:
— op basis van het officieel document met de nodige gegevens,
ingevuld door de officiële dierenarts die verantwoordelijk is
voor het bedrijf van oorsprong, of
— op basis van de ►
M43certificaten volgens model 1 c.q. model
2 in bijlage F ◄, waarin de delen A en B naar behoren zijn
ingevuld en gecertificeerd door de officiële dierenarts die verant-woordelijk is voor het bedrijf van oorsprong.
b) voor de dieren afkomstig uit een bedrijf dat door een in artikel 14
bedoeld netwerk is gekwalificeerd, worden vastgesteld:
— op basis van het officieel document met de nodige gegevens,
ingevuld door de erkende dierenarts die verantwoordelijk is
voor het bedrijf van oorsprong, of
— op basis van de ►
M43certificaten volgens model 1 c.q. model
2 in bijlage F ◄, waarin de delen A en B naar behoren zijn
ingevuld en gecertificeerd door de erkende dierenarts die verant-woordelijk is voor het bedrijf van oorsprong.
Bij die gelegenheid garandeert de officiële dierenarts, wanneer dit
nodig is, dat de in de communautaire wetgeving vastgestelde aanvul-lende garanties zijn nageleefd.
3. De officiële dierenarts die verantwoordelijk is voor het verzamel-
centrum verricht het nodige onderzoek op de dieren zodra zij zijn
aangekomen.
4. De officiële dierenarts die ►
M43deel C van het certificaat
volgens model 1 c.q. model 2 in bijlage F ◄invult dient ervoor te
zorgen dat de verplaatsing op de dag van de aflevering van het certifi-caat wordt ingevoerd in het Animo-netwerk.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 7
▼M42
5. De in deze richtlijn bedoelde dieren mogen worden doorgevoerd
via een verzamelcentrum in een andere lidstaat dan de lidstaat vanbestemming. In dat geval moet het ►
M43certificaat volgens model
1 c.q. model 2 in bijlage F ◄►M43(inclusief deel C) ◄worden
ingevuld door de bevoegde officiële dierenarts in de lidstaat vanherkomst van de dieren. De officiële dierenarts die verantwoordelijk isvoor het verzamelcentrum verschaft de lidstaat van bestemming eerverklaring door een tweede ►
M43certificaat volgens model 1 c.q.
model 2 in bijlage F ◄in te vullen, op de keerzijde daarvan het volg-
nummer van het originele certificaat aan te brengen en het aan hetoriginele certificaat of een gewaarmerkt afschrift daarvan te hechten.In dat geval mag de gecombineerde geldigheidsduur van het certificaatde in lid 1 vastgestelde duur niet overschrijden.
Artikel 6
1. Fok- en gebruiksdieren moeten, afgezien van het bepaalde in de
artikelen 3, 4 en 5, aan de volgende voorwaarden voldoen:
— zij moeten de laatste 30 dagen vóór het inladen of, indien zij
minder dan 30 dagen oud zijn, sedert hun geboorte in het bedrijf
van oorsprong, hebben verbleven op een enkel bedrijf. De officiële
dierenarts dient er zich, aan de hand van de officiële identificatieals bedoeld in artikel 3, lid 2, onder c), en de officieel geregi-streerde gegevens, van te vergewissen dat de dieren aan dezevoorwaarde voldoen en dat zij bovendien van oorsprong zijn uit deGemeenschap of, met inachtneming van de communautaire veteri-
nairrechtelijke voorschriften, uit een derde land zijn ingevoerd.
Dieren die via een erkend verzamelcentrum in de lidstaat van
oorsprong worden doorgevoerd, mogen evenwel niet langer danzes dagen buiten het bedrijf van oorsprong worden verzameld;
— dieren die uit een derde land worden ingevoerd in een lidstaat die
niet de lidstaat van uiteindelijke bestemming is, moeten zo snelmogelijk naar de lidstaat van bestemming worden vervoerd, verge-zeld van een certificaat dat is afgegeven op grond van artikel 7 van
Richtlijn 91/496/EEG;
— uit een derde land ingevoerde dieren moeten na aankomst op de
plaats van bestemming, om verder vervoerd te mogen worden,voldoen aan het bepaalde in deze richtlijn en met name aan de inhet eerste streepje vastgestelde eis inzake verblijf, en zij mogenniet in het beslag worden binnengebracht voordat de voor datbedrijf verantwoordelijke dierenarts zich ervan vergewist heeft dat
de dieren geen bedreiging vormen voor de gezondheidsstatus van
het bedrijf.
Als er dieren uit een derde land op een bedrijf zijn binnengebracht,
mag er de eerste 30 dagen geen dier van dat bedrijf verhandeldworden, tenzij de binnengebrachte dieren volledig worden afgezon-derd van de overige dieren van het bedrijf.
2. Fok- en gebruiksrunderen moeten, afgezien van het bepaalde in
de artikelen 3, 4 en 5, aan de volgende voorwaarden voldoen:
a) zij moeten afkomstig zijn van een officieel tuberculosevrij rundvee-
bedrijf en moeten, wanneer het gaat om dieren die ouder zijn danzes weken, negatief hebben gereageerd op een intradermale tubercu-linatie die is verricht in de laatste 30 dagen voordat zij het beslag
van oorsprong hebben verlaten, overeenkomstig het bepaalde in
bijlage B, punt 32, onder d).
De intradermale tuberculinatie is niet vereist wanneer de dieren
afkomstig zijn uit een lidstaat die, of een deel van een lidstaat dat,
als officieel tuberculosevrij is erkend of uit een lidstaat die, of een
deel van een lidstaat dat, deel uitmaakt van een erkend netwerk vantoezicht;
b) wanneer het gaat om niet-gecastreerde dieren, moeten zij afkomstig
zijn van een officieel brucellosevrij rundveebedrijf en moet,wanneer de dieren ouder zijn dan twaalf maanden, bij een serumag-glutinatietest (of een andere, na de aanneming van de relevanteprotocols volgens de procedure van het Permanent VeterinairComité goedgekeurde test) die in de laatste 30 dagen voordat zij1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 8
▼M42
het beslag van oorsprong hebben verlaten, bij de dieren is verricht
overeenkomstig het bepaalde in bijlage C, deel A, een brucellatiterzijn aangetoond van minder dan 30 internationale agglutinatie-
eenheden per milliliter.
De serumagglutinatietest (of een andere, na de aanneming van de
relevante protocols volgens de procedure van het Permanent Veteri-
nair Comité goedgekeurde test) is niet vereist wanneer de dierenafkomstig zijn uit een lidstaat die of een deel van een lidstaat datals officieel brucellosevrij erkend is of uit een lidstaat die, of eendeel van een lidstaat dat, deel uitmaakt van een erkend netwerkvan toezicht;
c) zij moeten afkomstig zijn van een bedrijf dat officieel vrij is van
endemische runderleukose en moeten, wanneer het gaat om dieren
die ouder zijn dan twaalf maanden, negatief hebben gereageerd op
een individuele test die in de laatste 30 dagen voordat zij het beslagvan oorsprong hebben verlaten is uitgevoerd overeenkomstig hetbepaalde in bijlage D.
De test is niet vereist wanneer de dieren afkomstig zijn uit een
lidstaat die, of een deel van een lidstaat dat, officieel als vrij vanendemische runderleukose erkend is of uit een lidstaat die, of eendeel van een lidstaat dat, deel uitmaakt van een erkend netwerkvan toezicht;
d) zij mogen tussen het moment waarop zij het bedrijf van oorsprong
hebben verlaten en dat waarop zij op de plaats van bestemming
aankomen op geen enkele wijze in aanraking komen met runderen
die alleen aan het bepaalde in lid 3 voldoen;
e) tot en met 31 december 2000 hoeven voor de vleesproductie
bestemde runderen van minder dan 30 maanden de onder a) en b)genoemde tests niet te ondergaan, voorzover:
— zij afkomstig zijn van een officieel tuberculosevrij en officieel
brucellosevrij bedrijf,
— zij vergezeld gaan van een gezondheidscertificaat volgens model
1 van bijlage F, waarin afdeling A, punt 7, naar behoren is inge-
vuld,
— zij onder toezicht blijven totdat ze worden geslacht,— zij tijdens het vervoer niet in contact zijn gekomen met runderen
die niet afkomstig waren uit officieel van bovengenoemdeziekten vrije beslagen,
en op voorwaarde dat:
— deze regelingen uitsluitend gelden voor het handelsverkeer
tussen lidstaten of regio's van lidstaten met dezelfde gezond-heidsstatus ten aanzien van tuberculose of brucellose,
— de lidstaat van bestemming de nodige maatregelen neemt om te
voorkomen dat inlandse beslagen worden besmet,
— de lidstaten een adequaat systeem van steekproefverificatie,
inspecties en controles instellen om een efficiënte uitvoeringvan deze regeling te verzekeren,
— de Commissie de correcte toepassing van deze richtlijn contro-
leert teneinde te waarborgen dat de lidstaten de regeling
volledig naleven.
3. Slachtrunderen moeten, afgezien van het bepaalde in de artikelen
3, 4 en 5, afkomstig zijn van beslagen die officieel tuberculosevrij envrij van endemische runderleukose zijn en bovendien, wanneer het gaat
om niet-gecastreerde runderen, afkomstig zijn van beslagen die offi-
cieel brucellosevrij zijn.
Tot en met ►
M4631 december 2000 ◄kunnen de landen van
bestemming echter aan Spanje algemene of beperkte machtigingverlenen om op hun grondgebied slachtrunderen binnen te brengen die1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 9
▼M46
▼M42
▼M42
afkomstig zijn uit beslagen die niet officieel zijn vrij verklaard van
tuberculose, endemische runderleukose en brucellose, mits deze dieren:
— tijdens de 30 dagen voor het inladen met negatief resultaat aan de
passende, in de bijlagen B, C en D voorgeschreven tests zijn onder-worpen,
— onmiddellijk na hun aankomst in het land van bestemming recht-
streeks naar een slachthuis worden vervoerd en daar zo spoedigmogelijk, tegen uiterlijk 72 uur na aankomst, overeenkomstig de
veterinairrechtelijke voorschriften worden geslacht.
Artikel 7
1. Slachtdieren die bij aankomst in het land van bestemming
— naar een slachthuis worden gebracht moeten zo spoedig mogelijk,
doch uiterlijk drie werkdagen na aankomst, worden geslacht metinachtneming van de veterinairrechtelijke voorschriften terzake;
— naar een erkend verzamelcentrum worden gebracht, moeten na
afloop van de markt naar een slachthuis worden gebracht en daarzo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 72 uur na aankomst in het
verzamelcentrum, worden geslacht met inachtneming van de veteri-
nairrechtelijke voorschriften terzake. Zij mogen op geen enkelmoment tussen de aankomst in het verzamelcentrum en deaankomst in het slachthuis in aanraking komen met andere twee-hoevige dieren dan die welke voldoen aan de in deze richtlijn
vastgestelde voorwaarden.
Artikel 8
De lidstaten dragen er zorg voor dat van het vermoeden van de aanwe-
zigheid van een van de in bijlage E (I) genoemde ziekten verplichte,
onmiddellijke kennisgeving aan de bevoegde autoriteit plaatsvindt.
Elke lidstaat stuurt de Commissie uiterlijk op 31 mei van elk jaar en
voor het eerst in 1999 alle gegevens over de gevallen van de in bijlageE (I) bedoelde ziekten of van iedere andere ziekte waarvoor in decommunautaire wetgeving vastgestelde aanvullende garanties gelden,
die zich in het afgelopen kalenderjaar op zijn grondgebied heeft voor-
gedaan, alsook alle gegevens over de lopende controle- ofuitroeiingsprogramma's. Deze gegevens moeten gebaseerd zijn op deeenvormige criteria die volgens de procedure van artikel 17 moetenworden vastgesteld. De Commissie legt deze gegevens aan de lidstaten
voor in het kader van het Permanent Veterinair Comité en zij kan
daarvan met name gebruik maken met betrekking tot de in de bijlagenA en D bedoelde beschikkingen.
Artikel 9
1. Wanneer een lidstaat een bindend nationaal programma voor de
bestrijding van een van de in bijlage E (II) genoemde besmettelijkeziekten heeft voor zijn grondgebied of een deel daarvan, kan hij datprogramma bij de Commissie indienen, met vermelding van onder
meer:
— de mate waarin de ziekte zich in de lidstaat heeft verspreid;
— de motivering van het programma, gezien de ernst van de ziekte en
de kosten-batenanalyse;
— het geografisch gebied waar het programma zal worden toegepast;— de aan de diverse inrichtingen toe te kennen gezondheidsstatus, de
normen waaraan voor elke status moet worden voldaan, en de toe tepassen testmethoden;
— de in het kader van het programma toe te passen controlemethoden,
waarvan de resultaten ten minste jaarlijks aan de Commissiemoeten worden medegedeeld;
— de gevolgtrekking die moet worden gemaakt wanneer een inrichting
om welke reden ook zijn status verliest;
— de maatregelen die moeten worden genomen wanneer de op grond
van het programma te verrichten tests een positief resultaat ople-veren.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 10
▼M42
2. De Commissie onderzoekt de door de lidstaten ingediende
programma's. De in lid 1 bedoelde programma's kunnen, met inachtne-ming van de in lid 1 vastgestelde criteria, worden goedgekeurd volgens
de procedure van artikel 17. Volgens dezelfde procedure kunnen
terzelfder tijd of uiterlijk drie maanden na de goedkeuring van hetprogramma ook de algemene of beperkte aanvullende garanties wordenvastgesteld die in het intracommunautaire handelsverkeer kunnenworden geëist. Deze garanties mogen niet strenger zijn dan die welke
de de lidstaat in nationaal verband hanteert.
3. Door lidstaten ingediende programma's kunnen worden gewijzigd
of aangevuld volgens de procedure van artikel 17. Volgens dezelfdeprocedure kunnen wijzigingen of aanvullingen op eerder goedgekeurdeprogramma's of op de overeenkomstig lid 2 vastgestelde garantiesworden goedgekeurd.
Artikel 10
1. Wanneer een lidstaat van oordeel is dat zijn grondgebied geheel
of gedeeltelijk vrij is van een van de in bijlage E (II) genoemdeziekten, stelt hij de Commissie in het bezit van de nodige bewijs-
stukken; deze hebben met name betrekking op:
— de aard van de ziekte en de wijze waarop de ziekte zich op zijn
grondgebied heeft gemanifesteerd;
— de resultaten van de tests die in het kader van een bewakingspro-
gramma zijn uitgevoerd op grond van serologisch,microbiologisch, pathologisch of epizoötiologisch onderzoek envan de wettelijk verplichte melding van de ziekte bij de bevoegde
autoriteiten;
— de looptijd van het bewakingsprogramma;
— eventueel de periode waarin inenting tegen de ziekte is verboden en
het geografische gebied waarvoor dat verbod geldt;
— de voorschriften voor de controle op de afwezigheid van de ziekte.
2. De Commissie onderzoekt de door de lidstaat ingediende bewijs-
stukken. De algemene of beperkte aanvullende garanties die in hetintracommunautaire handelsverkeer kunnen worden geëist, kunnen
worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 17. Deze garanties
mogen niet strenger zijn dan die welke de lidstaat in nationaal verbandhanteert.
3. De betrokken lidstaat stelt de Commissie in kennis van elke
wijziging in de in lid 1 bedoelde gegevens met betrekking tot de ziekte,met name in verband met nieuwe ziekte-uitbraken. De vastgesteldegaranties als bedoeld in lid 2 kunnen naar aanleiding van de medege-
deelde informatie worden gewijzigd of ingetrokken volgens de
procedure van artikel 17.
Artikel 11
1. De lidstaten zien erop toe dat de verzamelcentra minimaal aan
onderstaande voorwaarden voldoen voordat zij door de bevoegde auto-riteit erkend worden:
a) zij moeten onder toezicht staan van een officiële dierenarts die erop
toeziet dat met name aan het bepaalde in artikel 4, leden 1 en 2,wordt voldaan;
b) zij moeten gelegen zijn in een gebied ten aanzien waarvan geen
verbodsbepalingen of beperkingen gelden op grond van de relevantecommunautaire wetgeving of de nationale wetgeving;
c) zij moeten voor ieder gebruik worden gereinigd en ontsmet, volgens
de instructies van de officiële dierenarts;
d) zij moeten, naar gelang van de capaciteit, voorzien zijn van
— een uitsluitend daartoe dienende bedrijfsruimte wanneer zij als
verzamelcentrum gebruikt worden;
— passende bedrijfsruimten om de dieren in- en uit te laden en
behoorlijk onder te brengen, te drenken, te voederen en even-tueel de nodige behandeling te verstrekken; deze1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 11
▼M42
bedrijfsruimten moeten gemakkelijk gereinigd en ontsmet
kunnen worden;
— passende voorzieningen voor inspectie;
— passende voorzieningen voor afzondering;
— een passende installatie voor het reinigen en ontsmetten van
lokalen en veewagens;
— een geschikte plek voor de opslag van voeder, strooisel en mest;— een geschikt opvangsysteem voor het afvalwater;— een bureau of lokaal voor de officiële dierenarts;
e) zij mogen alleen geïdentificeerde dieren toelaten die afkomstig zijn
van beslagen die officieel vrij zijn van tuberculose, brucellose enleukose of slachtdieren die voldoen aan de in deze richtlijn vastge-stelde voorwaarden en met name aan de voorwaarden van artikel 6,
lid 3. Daartoe controleert de eigenaar van of de verantwoordelijke
voor het centrum bij aankomst van de dieren of zij naar behorengeïdentificeerd zijn en vergezeld gaan van de documenten of certifi-caten voor de betrokken soorten of categorieën;
f) zij moeten regelmatig gecontroleerd worden om er zeker van te zijn
dat nog altijd wordt voldaan aan de erkenningseisen.
2. De eigenaar van of de verantwoordelijke voor het verzamelcen-
trum moet een register bijhouden en minimaal twee jaar bewaren met
de volgende gegevens:
— naam van de eigenaar, oorsprong, datum van aankomst en vertrek,
aantal en identificatie van de runderen of het registratienummer van
het bedrijf of het beslag van oorsprong van de varkens die in hetcentrum binnenkomen en hun bestemming;
— het registratienummer van de vervoerder en het registratienummer
van het vervoermiddel dat de dieren bij het centrum aflevert ofophaalt.
3. De bevoegde centrale autoriteit kent een erkenningsnummer toe
aan elk erkend verzamelcentrum. Deze erkenning kan ook wordenverleend voor een bepaalde diersoort, voor fok- en gebruiksdieren ofvoor slachtdieren. De bevoegde autoriteit stelt de Commissie in kennis
van de lijst van erkende verzamelcentra alsook van de eventuele
aanvullingen daarop. De Commissie zendt deze inlichtingen in hetkader van het Permanent Veterinair Comité toe aan de lidstaten.
4. De bevoegde autoriteit kan de erkenning opschorten of intrekken
wanneer niet wordt voldaan aan dit artikel of andere passende bepa-
lingen van deze richtlijn of van andere relevante richtlijnen
betreffende veterinairrechtelijke voorschriften. De erkenning kan weerworden verleend als ten genoegen van de bevoegde autoriteit is aange-toond dat het verzamelcentrum volledig aan alle passende bepalingenvan deze richtlijn voldoet.
5. De bevoegde autoriteit ziet erop toe dat een verzamelcentrum dat
in bedrijf is over voldoende officiële dierenartsen beschikt om alletaken uit te voeren waarmee het belast is.
6. De toepassingsvoorwaarden die eventueel voor de uniforme
toepassing van dit artikel vereist zijn, worden vastgesteld volgens de
procedure van artikel 17.
Artikel 12
1. De lidstaten zien erop toe dat de in artikel 5 van Richtlijn 91/628/
EEG bedoelde vervoerders aan de volgende aanvullende bepalingen
voldoen:
a) voor het vervoer van de dieren moeten vervoermiddelen worden
gebruikt die:
— zo zijn geconstrueerd dat uitwerpselen, strooisel of voeder van
de dieren niet uit het voertuig kunnen lopen of vallen;
— gereinigd en ontsmet worden met een door de bevoegde autori-
teit officieel toegelaten ontsmettingsmiddel, onmiddellijk na elkvervoer van dieren of van een product dat de gezondheid van de1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 12
▼M42
dieren kan aantasten en, indien nodig, vóór opnieuw dieren
worden geladen;
b) zij moeten beschikken over geschikte en door de bevoegde autoriteit
erkende reinigings- en ontsmettingsinstallaties, met inbegrip vaninstallaties voor de opslag van strooisel en mest, of bewijsstukken
kunnen overleggen dat die handelingen door door de bevoegde auto-
riteit erkende derden worden verricht.
2. De vervoerders moeten ervoor zorgen dat voor ieder voertuig
waarmee dieren worden vervoerd een register wordt bijgehouden en
minimaal drie jaar bewaard, dat ten minste de volgende gegevens
bevat:
i) datum en plaats van overname, alsmede de naam of handelsnaam
en adres van het bedrijf of het verzamelcentrum waar de dierenzijn overgenomen;
ii) datum en plaats van levering, alsmede de naam of handelsnaam en
adres van de geadresseerde(n);
iii) soort en aantal vervoerde dieren;
iv) datum en plaats van ontsmetting;
v) gegevens over de begeleidende documenten (serienummers, enz.).
3. De vervoerders zien erop toe dat de partij dieren tussen het
vertrek van het bedrijf of het verzamelcentrum van oorsprong en de
aankomst op de plaats van bestemming op geen enkel moment inaanraking komen met dieren die een lagere gezondheidsstatus hebben.
4. De lidstaten zien erop toe dat de vervoerders een schriftelijke
verklaring overleggen, dat
— alle maatregelen genomen zullen worden die nodig zijn om te
voldoen aan deze richtlijn en met name aan de bepalingen van dit
artikel betreffende de passende documentatie die de dieren moetvergezellen;
— het vervoer van de dieren toevertrouwd wordt aan personen die
over de nodige vaardigheden, vakbekwaamheid en kennisbeschikken.
5. Indien niet aan de bepalingen van dit artikel voldaan wordt, is de
eis van artikel 18 van Richtlijn 91/628/EEG mutatis mutandis omredenen van diergezondheid van toepassing.
Artikel 13
1. De lidstaten zien erop toe dat alle handelaren geregistreerd en
erkend worden en van de bevoegde autoriteit een erkenningsnummerkrijgen en ten minste aan de volgende voorwaarden voldoen:
a) zij mogen alleen handelen in geïdentificeerde dieren die afkomstig
zijn van beslagen die officieel vrij zijn van tuberculose, brucelloseen leukose, of slachtdieren die voldoen aan de in deze richtlijn vast-gestelde voorwaarden en met name aan de voorwaarden van artikel6, lid 3. Daartoe zorgt de handelaar ervoor dat de dieren naar
behoren geïdentificeerd zijn en vergezeld gaan van voor de
betrokken soorten passende gezondheidsdocumenten.
De bevoegde autoriteit kan echter het in de handel brengen van
geïdentificeerde dieren die niet aan deze voorwaarden voldoen,toelaten voorzover deze dieren onmiddellijk naar een slachthuis inde lidstaat van oorsprong worden gebracht om er onmiddellijk,zonder verblijf in hun bedrijfsruimten, te worden geslacht teneinde
elke verspreiding van ziekten te voorkomen. Er dienen de nodige
maatregelen te worden getroffen opdat deze dieren, vanaf hetmoment dat zij in het slachthuis aankomen, niet in contact kunnenkomen met andere dieren, en gescheiden van andere dieren wordengeslacht;
b) de handelaar moet, hetzij op basis van het document dat de dieren
vergezelt, hetzij op basis van de identificatienummers of -tekens vande dieren, een register of een elektronische informatiedrager1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 13
▼M42
bijhouden en minimaal drie jaar bewaren met de volgende gege-
vens:
— naam van de eigenaar, oorsprong, datum van aankoop, catego-
rieën, aantal en identificatie van de gekochte runderen ofregistratienummer van het bedrijf van oorsprong of het beslag
van oorsprong van de gekochte varkens;
— registratienummer van de vervoerder en/of vergunningsnummer
van de veewagen waarmee de dieren afgeleverd en opgehaaldworden;
— naam en adres van de koper en bestemming van de dieren;— routebeschrijvingen en/of serienummer van de gezondheidscerti-
ficaten;
c) wanneer de handelaar de dieren in zijn bedrijfsruimten heeft, moet
hij ervoor zorgen dat:
— het personeel dat voor de dieren verantwoordelijk is, een speci-
fieke opleiding krijgt met betrekking tot de toepassing van deeisen van deze richtlijn, alsmede de zorg voor en het welzijnvan de dieren;
— de dieren regelmatig door de officiële dierenarts worden gecon-
troleerd en eventueel onderzocht en alle nodige maatregelen
worden getroffen om verspreiding van ziekten te voorkomen.
2. De lidstaten zien erop toe dat elke bedrijfsruimte die door de
handelaren beroepshalve wordt gebruikt, geregistreerd wordt, van debevoegde autoriteit een erkenningsnummer krijgt en ten minste aan de
volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moeten onder toezicht staan van een officiële dierenarts;
b) zij moeten gelegen zijn in een gebied waarvoor geen verbodsbepa-
lingen of beperkingen gelden op grond van de relevantecommunautaire wetgeving of de nationale wetgeving;
c) zij moeten beschikken over:
— passende bedrijfsruimten met voldoende capaciteit en in het
bijzonder passende voorzieningen voor inspectie en voorzie-
ningen voor afzondering, zodat de dieren, wanneer zich eenbesmettelijke ziekte voordoet, kunnen worden afgezonderd;
— passende bedrijfsruimten om de dieren uit te laden en, zo nodig,
behoorlijk onder te brengen, te drenken, te voederen en even-tueel de nodige behandeling te verstrekken; deze
bedrijfsruimten moeten gemakkelijk gereinigd en ontsmet
kunnen worden;
— een geschikte plek voor de opslag van strooisel en mest;— een geschikt opvangsysteem voor het afvalwater;
d) zij moeten vóór elk gebruik volgens de instructies van de officiële
dierenarts worden gereinigd en ontsmet.
3. De bevoegde autoriteit kan de erkenning opschorten of intrekken
in geval van niet-naleving van dit artikel of van andere relevante bepa-lingen van deze richtlijn dan wel andere richtlijnen inzake
veterinairrechtelijke voorschriften. De erkenning mag opnieuw worden
verleend wanneer de bevoegde autoriteit zich ervan heeft vergewist datde handelaar voldoet aan de relevante bepalingen van deze richtlijn.
4. De bevoegde autoriteit dient regelmatige inspecties te verrichten
om zich ervan te vergewissen dat aan de relevante eisen van dit artikel
is voldaan.
Artikel 14
1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan een systeem van
netwerken van toezicht invoeren.
Het netwerk van toezicht moet ten minste bestaan uit:
— de beslagen;
— de eigenaar van het bedrijf of iedere natuurlijke of rechtspersoon
die verantwoordelijk is voor het bedrijf;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 14
▼M42
— de erkende dierenarts of de voor het bedrijf verantwoordelijke offi-
ciële dierenarts;
— de officiële veterinaire dienst van de lidstaat;— de officiële veterinaire diagnoselaboratoria of ieder door de
bevoegde autoriteit erkend laboratorium;
— een gecomputeriseerd gegevensbestand.
De officiële dierenarts van de slachthuizen en de erkende verzamel-
centra zullen bij dit netwerk van toezicht betrokken worden.
2. Het netwerk van toezicht heeft als voornaamste doelstellingen de
officiële kwalificatie van de bedrijven, de handhaving van deze kwali-
ficatie door regelmatige inspecties, de verzameling vanepidemiologische gegevens en het toezicht op ziekten teneinde de nale-ving van alle voorschriften van deze richtlijn of van iedere andererelevante richtlijn inzake veterinairrechtelijke voorschriften te garan-deren.
Dit netwerk van toezicht is verplicht in alle bedrijven op het grondge-
bied van de lidstaat die een dergelijk netwerk heeft opgezet. De
bevoegde autoriteit kan echter toestaan dat een netwerk wordt opgezetop een gedeelte van het grondgebied dat bestaat uit een of meeraansluitende gebieden als omschreven in artikel 2, onder p). Wordt indeze uitzondering voorzien, dan gelden voor de verplaatsingen van dedieren naar dat deel van het grondgebied vanuit andere gebieden die
geen deel uitmaken van dit netwerk, de bepalingen van deze richtlijn.
De bevoegde autoriteit stelt de rechten en plichten vast van de erkende
dierenartsen, de bedrijfshoofden c.q. bedrijfseigenaars en andere deel-nemers aan het systeem, met inbegrip van de persoon dieverantwoordelijk is voor de toekenning van het gezondheidscertificaat.
3. De bevoegde autoriteit ziet erop toe dat de in lid 2 bedoelde
verplichtingen ten minste het volgende omvatten:
A. De eigenaar van of de verantwoordelijke voor het bedrijf moet:
i) zich door middel van een contract of en rechtshandeling verze-
keren van de diensten van een door de bevoegde autoriteit
erkende dierenarts;
ii) onverwijld een beroep doen op de voor zijn bedrijf erkende
dierenarts wanneer hij de aanwezigheid vermoedt van een
besmettelijke ziekte of van een andere ziekte waarvoor een
aangifteplicht bestaat;
iii) de erkende dierenarts inlichten telkens wanneer dieren zijn
bedrijf worden binnengebracht;
iv) de dieren afzonderen voordat zij in zijn bedrijf worden binnen-
gebracht, zodat de erkende dierenarts, in voorkomend geval met
de vereiste onderzoekmethoden, kan nagaan of het bedrijf zijn
status kan behouden.
B. De erkende dierenarts als bedoeld in artikel 2, lid 2, onder m), staat
onder het toezicht van de bevoegde autoriteit en moet aan devolgende eisen voldoen. Hij moet:
i) voldoen aan de voorwaarden voor de uitoefening van het beroep
van dierenarts;
ii) geen band van financieel of familiebelang hebben met de
bedrijfseigenaar of het bedrijfshoofd;
iii) specifieke kennis op veterinairrechtelijk gebied bezitten inzake
de betrokken diersoort, hetgeen impliceert dat hij
— zijn kennis, met name van de relevante gezondheidsvoor-
schriften, regelmatig moet bijwerken;
— moet voldoen aan de door de bevoegde autoriteit vastge-
stelde eisen in verband met de goede werking van hetnetwerk;
— de bedrijfseigenaar of het bedrijfshoofd informatie en
bijstand moet verschaffen om ervoor te zorgen dat allemaatregelen getroffen worden om de status van het bedrijfte handhaven, onder meer op basis van in overleg met debevoegde autoriteit opgestelde programma's;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 15
▼M42
— moet toezien op de naleving van de eisen inzake:
i) de identificatie en gezondheidscertificering van de
dieren van het beslag, alsmede van de binnengebrachte
en verhandelde dieren;
ii) de verplichte aangifte van infectieziekten en eventuele
andere risicofactoren voor de diergezondheid (waaronder
het welzijn van dieren) en voor de volksgezondheid;
iii) zo mogelijk vaststelling van de doodsoorzaak van dieren
en van de plaats waarheen zij moeten worden vervoerd;
iv) de hygiënische omstandigheden van het beslag en de
productie-eenheden.
Indien de goede werking van het netwerk zulks vereist, kan
een lidstaat de verantwoordelijkheid van de dierenartsbeperken tot een bepaald aantal bedrijven of een bepaaldgeografisch gebied.
De bevoegde autoriteit stelt een lijst op van de erkende
dierenartsen en de erkende bedrijven die deel uitmaken vanhet netwerk. Wanneer de bevoegde autoriteit van mening is
dat een van de deelnemers aan het werk niet langer aan de
bovengenoemde eisen voldoet, gaat zij over tot opschortingof intrekking van de erkenning, onverminderd eventueleandere sancties.
C. Het gecomputeriseerde gegevensbestand dient minimaal de onder-
staande informatie te behelzen:
1. Voor elk dier:
— identificatiecode,
— datum van geboorte,— geslacht,
— ras of kleed,
— identificatiecode van de moeder of, in het geval van een dier
dat is ingevoerd uit een derde land, het identificatienummerdat na controle overeenkomstig Richtlijn 92/102/EEG istoegekend, en dat aansluit bij het identificatienummer van
oorsprong,
— identificatienummer van het bedrijf waar het dier geboren is,
— identificatienummers van alle bedrijven waar het dier
gehouden is en de data van alle verplaatsingen,
— datum van overlijden of slachting;
2. Voor elk bedrijf:
— een identificatienummer dat — behalve uit de landencode —
uit een code bestaat van niet meer dan twaalf karakters,
— naam en adres van de houder.
3. De gegevensbank moet het mogelijk maken om op elk moment
over de onderstaande informatie te beschikken:
— identificatienummer van alle runderen die op een bedrijf
aanwezig zijn en bij groepen varkens, het registratienummer
van het bedrijf van oorsprong of het beslag van oorsprongalsmede, in voorkomend geval, het nummer van het gezond-heidscertificaat;
— lijst van alle verplaatsingen van elk rund vanuit het bedrijf
van geboorte, of voor de uit derde landen ingevoerde dieren,vanuit het bedrijf van invoer; en voor groepen varkens hetregistratienummer van het laatste bedrijf of het laatste beslagof, voor de uit derde landen ingevoerde dieren, het bedrijf
van invoer.
Deze gegevens worden bewaard in de gegevensbank totdat er
drie opeenvolgende jaren zijn verstreken na de dood van hetrund of, voor varkens, totdat er drie opeenvolgende jaren zijnverstreken na het opslaan van de gegevens.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 16
▼M45
Inzake varkens zijn echter alleen de punten 2, 3 en 4 van toepas-
sing.
4. Om de werking van de verschillende nationale gecomputeri-
seerde gegevensbestanden betreffende varkens te garanderen,
worden de nodige uitvoeringsbepalingen en bepalingen inzake
de informatie die deze gegevensbestanden moeten bevatten, vast-gesteld volgens de procedure van artikel 17.
4. Alle andere deelnemers aan het netwerk dan de in lid 3, onder A
en B bedoelde, vallen onder de verantwoordelijkheid van de bevoegdeautoriteit. De bevoegde autoriteit van iedere lidstaat zorgt voor hetopzetten van het netwerk en voert regelmatige controles van het
netwerk uit, teneinde te zorgen voor de goede werking ervan.
5. Lidstaten die een systeem van netwerken van toezicht opzetten als
hierboven uiteengezet, dat ten minste gedurende twaalf maanden werkt,
verzoeken de Commissie, dit systeem te erkennen volgens de procedure
van artikel 17.
De Commissie bestudeert daartoe de door de lidstaten voorgelegde
documentatie.
De deskundigen van de Commissie valideren de systemen via een audi-
tprocedure.
Indien de uitkomst van de audits positief is, zendt de Commissie, uiter-
lijk 90 dagen na de ontvangst van het verzoek tot erkenning, aan hetPermanent Veterinair Comité een verslag, vergezeld van passendevoorstellen.
Wanneer herhaaldelijk overtredingen worden vastgesteld, kan de erken-
ning van het systeem van netwerken van toezicht op verzoek van deCommissie of van een of meerdere lidstaten worden geschorst volgensde procedure van artikel 17.
6. De lidstaten die op hun gehele grondgebied een erkend systeem
van netwerken van toezicht als bedoeld in dit artikel hebben opgezet,zijn gemachtigd het bepaalde in artikel 3, lid 2, onder a), tweede
streepje, niet toe te passen op de in deze richtlijn bedoelde verplaat-
singen binnen hun grondgebied.
7. Uiterlijk 31 december 1999 zal de Raad, op basis van een verslag
van de Commissie, vergezeld van voorstellen, waarover hij met gekwa-
lificeerde meerderheid van stemmen een besluit neemt, de bepalingenvan dit artikel in het licht van de opgedane ervaringen opnieuw bezienom ze te wijzigen, bij te werken en eventueel in alle lidstaten vantoepassing te verklaren.
8. De financiering van het systeem van netwerken van toezicht
wordt behandeld in het kader van de herziening van bijlage B vanRichtlijn 85/73/EEG (
1), overeenkomstig de bepalingen van artikel 8
van Richtlijn 96/43/EG.
Artikel 15
1. De lidstaten nemen passende specifieke maatregelen om overtre-
ding van deze richtlijn door een natuurlijke of een rechtspersoon te
bestraffen.
2. Wanneer bevestigd is dat de bepalingen van deze richtlijn niet
zijn nageleefd, neemt de bevoegde autoriteit van de plaats waar zulks
is geconstateerd, alle nodige maatregelen om de gezondheid van de
betrokken dieren te waarborgen en de verspreiding van ziekten te voor-komen.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 17
(1) PB nr. L 32 van 5. 2. 1985, blz. 14. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richt-
lijn 96/43/EG (PB nr. L 162 van 1. 7. 1996, blz. 1).▼M42
▼M42
Naar gelang van het geval kan dit erin bestaan dat de bevoegde auto-
riteit maatregelen neemt teneinde:
a) een einde te maken aan de reis of de dieren langs de kortste weg
naar hun vertrekplaats terug te sturen, voorzover dit de gezondheid
of het welzijn van de dieren niet in gevaar kan brengen;
b) de dieren naar behoren onder te brengen en hun de nodige zorgen te
verstrekken, in geval de reis wordt onderbroken;
c) de dieren te doen slachten. De bestemming en het gebruik van de
geslachte dieren worden geregeld:
— volgens de bepalingen van Richtlijn 64/433/EEG (1), of
— volgens de bepalingen van Richtlijn 90/667/EEG wanneer de
gezondheidsstatus van de dieren niet kan worden vastgesteld ofwanneer zij een gevaar kunnen betekenen voor de diergezond-heid of de volksgezondheid. Wanneer evenwel de bepalingenvan Richtlijn 90/667/EEG dienen te worden toegepast, moetaan de eigenaar of aan diens gemachtigde een regulariseringster-
mijn worden toegekend, alvorens van deze laatste mogelijkheid
gebruik wordt gemaakt. In dat geval zijn de bepalingen van lid3 van toepassing.
3. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming stelt de
bevoegde autoriteit van de lidstaat van oorsprong onmiddellijk inkennis van iedere vastgestelde overtreding van deze richtlijn.
De lidstaten verstrekken elkaar overeenkomstig de bepalingen van
Richtlijn 89/608/EEG wederzijdse bijstand bij de toepassing van dezerichtlijn, met name om ervoor te zorgen dat dit artikel wordt nageleefd.
4. Dit artikel laat de nationale regels inzake strafrechtelijke sancties
onverlet.
Artikel 16
1. De bijlagen A, D, hoofdstuk I, en de bijlagen E en F worden door
de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid besluit op voorstel van
de Commissie, gewijzigd, met name met het oog op de aanpassing aan
de technologische en wetenschappelijke ontwikkeling.
De bijlagen B, C en D, hoofdstuk II, worden door de Commissie gewij-
zigd volgens de procedures van artikel 17.
Daarbij geldt echter het volgende:
a) de Commissie legt de Raad uiterlijk op 1 juli 1997 een voorstel tot
wijziging van de bijlagen A en D, hoofdstuk I, voor, teneinde deze
bij te stellen en, indien nodig, doet zij hetzelfde met bijlage F. De
Raad besluit vóór 1 januari 1998 met gekwalificeerde meerderheidover deze voorstellen;
b) de Commissie stelt vóór 30 juni 1998 volgens de procedure van
artikel 17 en op basis van het advies van het Wetenschappelijk
Veterinair Comité de bijlagen B, C en D, hoofdstuk II, bij en wijzigtdeze zo nodig, teneinde ze aan te passen aan de wetenschappelijkeontwikkelingen.
2. Uiterlijk 31 december 1999 beziet de Raad op basis van een
verslag van de Commissie, vergezeld van passende voorstellen waar-
over hij met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit
neemt, de bepalingen van deze richtlijn opnieuw in het licht van deopgedane ervaringen met het oog op wijziging en bijwerking ervanteneinde zich te voegen naar de regels voor de totstandbrenging vande interne markt.
3. Voorzover dat nodig is om de overgang naar de nieuwe bij deze
richtlijn vastgestelde regelingen te vergemakkelijken, kan de1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 18
(1) PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 2012/64. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 95/23/EG (PB nr. L 243 van 11. 10. 1995, blz. 7).▼M46
▼M46
Commissie, volgens de procedure van artikel 17 bis, overgangsmaatre-
gelen vaststellen die van toepassing zijn voor ten hoogste twee jaar.
Artikel 17
1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 68/361/EEG
ingestelde Permanent Veterinair Comité (hierna „het comité”).
2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van
Besluit 1999/468/EG van toepassing.
De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt
vastgesteld op drie maanden.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 17 bis
1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 68/361/EEG
ingestelde Permanent Veterinair Comité (hierna „het comité”).
2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van
Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van hetbepaalde in artikel 8 van dat besluit.
De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt
vastgesteld op drie maanden.
3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
Artikel 18
De lidstaten die niet een erkend systeem van netwerken van toezicht
hebben ingevoerd, zien erop toe dat een gecomputeriseerd gegevensbe-
stand, overeenkomstig de bepalingen van artikel 14, volledigoperationeel is als volgt:
a) inzake runderen, vanaf 31 december 1999;
b) inzake een register van varkensbedrijven, overeenkomstig de bepa-
lingen van artikel 14, lid 3, onder C, punt 2, vanaf 31 december
2000;
c) inzake de verplaatsingen van varkens, overeenkomstig de bepa-
lingen van artikel 14, lid 3, onder C, punt 3:
— vanuit het bedrijf waar zij geboren zijn, uiterlijk op 31 december
2001;
— vanuit alle andere bedrijven, vanaf 31 december 2002.
In het gegevensbestand wordt elke verplaatsing van varkens geregi-
streerd. De registratie omvat ten minste het aantal verplaatste varkens,het identificatienummer van het bedrijf of beslag van vertrek, het iden-tificatienummer van het bedrijf of beslag van aankomst alsmede dedatum van vertrek en van aankomst.
Artikel 19
De voorschriften van Richtlijn 90/425/EEG zijn met name van toepas-
sing op de controles bij de oorsprong, de organisatie en de follow-upvan de door het land van bestemming te verrichten controles en deten uitvoer te leggen vrijwaringsmaatregelen.
Artikel 20
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 19
▼M45
▼M42
▼M44
BIJLAGE A
I.Officieel tuberculosevrije rundveebeslagen
In het kader van dit deel van de bijlage wordt onder „runderen” verstaan:
alle runderen met uitzondering van runderen die deelnemen aan culturele of
sportevenementen.
1. Een rundveebeslag is officieel tuberculosevrij, indien:
a) alle runderen vrij zijn van klinische symptomen van tuberculose;
b) alle runderen die ouder zijn dan zes weken, negatief hebben gerea-
geerd op ten minste twee officiële intradermale tuberculinaties die
overeenkomstig het bepaalde in bijlage B zijn verricht, waarbij de
eerste test moet zijn verricht zes maanden nadat een eventuele
besmetting in het beslag is uitgeroeid en de tweede zes maanden
later, of waarbij, wanneer het gaat om een beslag dat uitsluitend
bestaat uit dieren die afkomstig zijn uit officieel tuberculosevrije
beslagen, de eerste test moet worden verricht ten minste 60 dagen
nadat de dieren zijn bijeengebracht, zonder dat een tweede test
vereist is;
c) nadat de eerste, onder b) bedoelde test, is verricht, geen enkel rund
dat ouder is dan zes weken, in het beslag is binnengebracht, tenzij
het negatief heeft gereageerd op een intradermale tuberculinatie die
is uitgevoerd en geëvalueerd overeenkomstig het bepaalde in bijlage
B en die is verricht hetzij in de laatste 30 dagen vóór, hetzij binnen
30 dagen na de datum waarop het dier in het beslag is binnenge-
bracht; in het laatste geval moet(en) het dier (de dieren) derwijze
fysiek van de andere dieren in het beslag worden geïsoleerd dat
geen rechtstreeks of onrechtstreeks contact met de overige dieren
mogelijk is totdat het (zij) negatief is (zijn) gebleken.
De bevoegde autoriteit mag echter niet eisen dat deze test wordt
uitgevoerd voor dieren die op haar grondgebied verplaatst worden
wanneer deze afkomstig zijn uit een officieel tuberculosevrij beslag,
behalve in lidstaten waar op 1 januari 1998 en totdat de status van
tuberculosevrij gebied is verkregen, de bevoegde autoriteit dergelijke
tests verplicht heeft gesteld voor dieren die verplaatst worden tussen
beslagen die deelnemen aan een netwerksysteem als bedoeld in
artikel 14.
2. Een rundveebeslag behoudt de status van officieel tuberculosevrij
beslag:
a) zolang aan de in punt 1, onder a) en c), beschreven voorwaarden
wordt voldaan;
b) indien alle dieren die in het bedrijf worden binnengebracht, afkom-
stig zijn van officieel tuberculosevrije beslagen;
c) indien bij alle dieren op het bedrijf, met uitzondering van kalveren
van minder dan zes weken die op het bedrijf zijn geboren, om het
jaar als routinetest een tuberculinatie wordt uitgevoerd overeenkom-
stig het bepaalde in bijlage B.
Wanneer voor alle rundveebeslagen in een lidstaat of een deel van
een lidstaat evenwel een officieel programma voor de bestrijding
van tuberculose geldt, kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat de
frequentie van de routinetests als volgt wijzigen:
— indien in de laatste twee controleperiodes van telkens één jaar
het jaarlijks op 31 december berekende gemiddelde van de jaar-
lijkse percentages van de rundveebeslagen waarvoor gevallen van
tuberculosebesmetting bevestigd zijn, niet meer bedraagt dan 1 %
van alle beslagen binnen het afgebakende gebied, mogen de
routinetests van de beslagen voortaan om de twee jaar worden
verricht, en mogen mannelijke mestdieren binnen een geïsoleerde
epizoötiologische eenheid van de tuberculinatie worden vrijge-
steld mits ze afkomstig zijn van officieel tuberculosevrije
beslagen en de bevoegde autoriteit garandeert dat de mannelijke
mestdieren niet voor fokdoeleinden gebruikt zullen worden en
rechtstreeks geslacht zullen worden.
— indien in de laatste twee controleperiodes van telkens twee jaar
het jaarlijks op 31 december berekende gemiddelde van de jaar-
lijkse percentages van de rundveebeslagen waarvoor gevallen van
tuberculosebesmetting bevestigd zijn, niet meer bedraagt dan
0,2 % van alle beslagen binnen het afgebakende gebied, mogen
de routinetests voortaan om de drie jaar worden verricht en/of
mag de leeftijd waarop de dieren de tests moeten ondergaan tot
24 maanden worden verhoogd;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 20
▼M44
— indien in de laatste twee controleperiodes van telkens drie jaar
het jaarlijks op 31 december berekende gemiddelde van de jaar-
lijkse percentages van de rundveebeslagen waarvoor gevallen van
tuberculosebesmetting bevestigd zijn, niet meer bedraagt dan
0,1 % van alle beslagen binnen het afgebakende gebied, mogen
de routinetests voortaan om de vier jaar worden verricht of mag
de bevoegde autoriteit afzien van tuberculinatie van de beslagen
indien aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:
1. alle runderen moeten, voordat ze in het beslag worden binnen-
gebracht, een intradermale tuberculinatie ondergaan met een
negatief resultaat;
of
2. alle geslachte runderen moeten worden onderzocht op tube-
rculoselaesies en deze laesies moeten onderworpen worden
aan een histopathologisch en bacteriologisch onderzoek om
tuberculose op te sporen.
De bevoegde autoriteit kan ook de frequentie van de tuberculinaties
in de lidstaat of in een deel daarvan verhogen, indien blijkt dat de
ziekte zich uitgebreid heeft.
3A. De status van officieel tuberculosevrij rundveebeslag wordt geschorst:
a) indien niet langer aan de in punt 2 beschreven voorwaarden wordt
voldaan;
of
b) indien een of meer dieren geacht worden positief te hebben gerea-
geerd op een tuberculinatie, of indien een geval van tuberculose
wordt vermoed bij de keuring na het slachten.
Wanneer een dier geacht wordt positief te reageren wordt het uit het
beslag verwijderd en geslacht. De nodige tests na het slachten en
laboratorium- en epidemiologische analyses worden uitgevoerd op
het dier dat positief gereageerd heeft of op het karkas van het
verdachte dier. De status van het beslag blijft geschorst totdat alle
laboratoriumanalyses zijn afgerond. Indien de aanwezigheid van
tuberculose niet wordt bevestigd, kan de schorsing van de status
van officieel tuberculosevrij beslag worden opgeheven nadat alle
dieren van meer dan zes weken met negatief resultaat zijn getest
ten minste 42 dagen na het verwijderen van het dier dat (de dieren
die) positief heeft (hebben) gereageerd;
of
c) indien in het beslag dieren aanwezig zijn met een twijfelachtige
status als omschreven in bijlage B. In dat geval blijft de status van
het beslag geschorst totdat duidelijkheid is verkregen omtrent de
status van de dieren. Dergelijke dieren moeten van de overige dieren
in het beslag worden geïsoleerd totdat duidelijkheid is verkregen
omtrent hun status, hetzij door een nieuwe test na 42 dagen, hetzij
door een keuring na het slachten en een laboratoriumanalyse;
d) in afwijking van punt 3A, onder c), kan de bevoegde autoriteit van
een lidstaat die routinecontroles op de beslagen uitvoert met behulp
van de in bijlage B beschreven vergelijkende tuberculinatie, voor een
beslag waar gedurende minimaal drie jaar geen positief geval beves-
tigd is, besluiten de verplaatsing van de andere dieren van het beslag
niet te beperken, mits er door een nieuwe test na 42 dagen duidelijk-
heid is verkregen omtrent de status van de twijfelachtige gevallen en
er in die periode geen dieren van het bedrijf tot het intracommunau-
taire handelsverkeer worden toegelaten. Indien die nieuwe test een
positieve of opnieuw een twijfelachtige reactie oplevert, is punt 3A,
onder b), van toepassing. Als de ziekte vervolgens wordt bevestigd,
moeten alle dieren die het bedrijf sinds de laatste negatieve test van
het beslag verlaten hebben, opgespoord en onderzocht worden.
3B. De status van tuberculosevrij rundveebeslag wordt ingetrokken indien
de aanwezigheid van tuberculose wordt bevestigd door isolatie van de
M-bovis-bacterie bij laboratoriumanalyse.
De bevoegde autoriteit kan de status intrekken:
a) indien niet langer voldaan wordt aan de voorwaarden van punt 2, of
b) indien klassieke tuberculoselaesies worden geconstateerd bij onder-
zoek na het slachten, of
c) indien uit een epizoötiologisch onderzoek blijkt dat het beslag waar-
schijnlijk besmet is; of1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 21
▼M46
▼M44
▼M44
d) vanwege enige andere noodzaak in verband met de bestrijding van
rundertuberculose.
De bevoegde autoriteit traceert en controleert elk beslag dat epizoötiolo-
gisch verwant wordt geacht. De status van officieel tuberculosevrij
beslag blijft ingetrokken totdat de lokalen en het gereedschap gereinigd
en ontsmet zijn, en alle dieren van ouder dan zes weken negatief hebben
gereageerd op ten minste twee opeenvolgende tuberculinaties, de eerste
uiterlijk 60 dagen en de tweede tussen de vier en twaalf maanden nadat
het laatste positief reagerende dier verwijderd is.
4. Op grond van overeenkomstig artikel 8 verstrekte informatie kan een
lidstaat of een deel van een lidstaat officieel tuberculosevrij worden
verklaard volgens de procedure van artikel 17, indien aan de volgende
voorwaarden wordt voldaan:
a) het aantal rundveebeslagen waarvan werd bevestigd dat zij met tube-
rculose besmet zijn, bedroeg in de laatste zes jaar op geen enkel
moment meer dan 0,1 % van alle beslagen en sedert zes jaar is ten
minste 99,9 % van de beslagen elk jaar officieel tuberculosevrij
verklaard; de berekening van laatstgenoemd percentage vindt ieder
kalenderjaar plaats op 31 december;
b) elk rund wordt geïdentificeerd overeenkomstig de communautaire
wetgeving;
c) bij alle geslachte runderen wordt een officiële keuring na het
slachten verricht;
d) de procedures voor de schorsing en de intrekking van de status van
officieel tuberculosevrij beslag worden nageleefd.
5. De lidstaat of het deel van een lidstaat behoudt de status van officieel
tuberculosevrij gebied zolang wordt voldaan aan de in punt 4, onder a)
tot en met d), vastgestelde voorwaarden; indien evenwel blijkt dat zich
een belangrijke wijziging heeft voorgedaan in de situatie ten aanzien
van tuberculose in een lidstaat die of een deel van een lidstaat dat als
officieel tuberculosevrij is erkend, kan de Commissie volgens de proce-
dure van artikel 17 een beschikking geven tot schorsing of intrekking
van de status totdat aan de vereisten van de beschikking is voldaan.
II.Officieel brucellosevrije en brucellosevrije rundveebeslagen
In het kader van dit deel van deze bijlage wordt onder „runderen” verstaan,
alle runderen behalve mannelijke mestdieren, mits zij afkomstig zijn van
officieel brucellosevrije beslagen en de bevoegde autoriteit garandeert dat
de mannelijke mestdieren niet voor fokdoeleinden gebruikt zullen worden
en rechtstreeks geslacht zullen worden.
1. Een rundveebeslag is officieel brucellosevrij:
a) indien in het beslag geen runderen aanwezig zijn die tegen brucel-
lose zijn ingeënt, tenzij het vrouwelijke dieren betreft die ten
minste drie jaar te voren zijn ingeënt;
b) indien alle runderen sedert ten minste zes maanden vrij zijn van
klinische symptomen van brucellose;
c) indien alle runderen die ouder zijn dan twaalf maanden, negatief
hebben gereageerd op de tests die volgens een van de onderstaande
schema's zijn uitgevoerd overeenkomstig bijlage C:
i) twee serologische tests als bedoeld in punt 10, met een tussen-
poos van ten minste drie en ten hoogste twaalf maanden;
ii) drie tests op melkmonsters met een tussenpoos van telkens drie
maanden, ten minste zes weken later gevolgd door een serologi-
sche test als bedoeld in punt 10;
d) indien alle runderen die in het beslag worden binnengebracht,
afkomstig zijn van officieel brucellosevrije beslagen en, wanneer
het gaat om runderen die ouder zijn dan twaalf maanden, deze bij
een serumagglutinatietest overeenkomstig bijlage C een brucellatitervan minder dan 30 internationale agglutinatie-eenheden per milliliter
hebben vertoond, of negatief hebben gereageerd op enige andere, in
overeenstemming met de procedure van artikel 17 goedgekeurde test
die in de laatste 30 dagen vóór of de eerste 30 dagen na het binnen-
brengen in het beslag is verricht; in het laatste geval moet(en) het
dier (de dieren) zodanig fysiek van de andere dieren in het beslag
worden geïsoleerd dat geen rechtstreeks of onrechtstreeks contact
met de overige dieren mogelijk is totdat het dier of de dieren nega-
tief gebleken zijn.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 22
▼M46
▼M44
▼M44
2. Een rundveebeslag behoudt de status van officieel brucellosevrij beslag:
a) indien de tests die jaarlijks volgens een van de onderstaande
schema's worden uitgevoerd overeenkomstig bijlage C, negatieve
resultaten hebben opgeleverd:
i) drie ringtests met melkmonster, met een tussenpoos van ten
minste drie maanden;
ii) drie Elisa-tests met melkmonster, met een tussenpoos van ten
minste drie maanden;
iii) twee ringtests met melkmonster, met een tussenpoos van ten
minste drie maanden, ten minste zes maanden later gevolgd
door een serologische test als bedoeld in punt 10;
iv) twee Elisa-tests met melkmonster, met een tussenpoos van ten
minste drie maanden, ten minste zes weken later gevolgd door
een serologische test als bedoeld in punt 10;
v) twee serologische tests met een tussenpoos van ten minste drie
en ten hoogste twaalf maanden.
Voor de lidstaat die of een deel van de lidstaat dat niet officieel
brucellosevrij is maar waar voor alle rundveebeslagen een officieel
programma voor de bestrijding van brucellose geldt, kan de
bevoegde autoriteit van de lidstaat de frequentie van de routinetests
als volgt wijzigen:
— wanneer ten hoogste 1 % van de rundveebeslagen besmet is,
behoeven jaarlijks slechts twee ringtests of twee Elisa-tests met
melkmonster te worden verricht met een tussenpoos van ten
minste drie maanden, of één serologische test;
— wanneer ten minste 99,8 % van de rundveebeslagen sedert ten
minste vier jaar als officieel brucellosevrij is erkend, mag de
tussenpoos tussen twee controles worden verlengd tot twee jaar
indien alle dieren die ouder zijn dan twaalf maanden onderzocht
zijn, of mag het onderzoek beperkt worden tot dieren die ouder
zijn dan 24 maanden, indien de beslagen nog elk jaar onderzocht
worden. Bij de controles moet gebruik worden gemaakt van een
van de serologische tests als bedoeld in punt 10;
b) indien alle runderen die in het beslag worden binnengebracht,
afkomstig zijn van officieel brucellosevrije beslagen en, wanneer
het gaat om runderen die ouder zijn dan twaalf maanden, deze bij
een serumagglutinatietest overeenkomstig bijlage C een brucellatiter
van minder dan 30 internationale agglutinatie-eenheden per milliliter
hebben vertoond of negatief hebben gereageerd op enige andere,
volgens de procedure in artikel 17 goedgekeurde test die in de laatste
30 dagen vóór of de eerste 30 dagen na het binnenbrengen in het
beslag is verricht; in het laatste geval moet(en) het dier (de dieren)
zodanig fysiek van de andere dieren in het beslag worden geïsoleerd
dat geen rechtstreeks of onrechtstreeks contact met de overige dieren
mogelijk is, totdat het (zij) negatief is (zijn) gebleken.
De onder b) bedoelde test is evenwel niet vereist in een lidstaat of
een gebied in een lidstaat waar in de laatste twee jaar nooit meer
dan 0,2 % van de rundveebeslagen met brucellose besmet is
geweest, en wanneer het dier afkomstig is uit een officieel brucello-
sevrij rundveebeslag in die lidstaat of dat gebied van de lidstaat en
tijdens het vervoer niet in contact is geweest met dieren van een
lagere status;
c) in afwijking van het bepaalde onder b) mogen van een brucellosevrij
rundveebeslag afkomstige runderen toch in een officieel brucellose-
vrij rundveebeslag worden binnengebracht indien zij ten minste 18
maanden oud zijn en indien een eventuele vaccinatie tegen brucel-
lose ten minste één jaar eerder is verricht.
Dergelijke dieren moeten in de laatste 30 dagen voordat zij in het
beslag zijn binnengebracht, een brucellatiter van minder dan 30
internationale agglutinatie-eenheden per milliliter hebben vertoond,
en zij moeten negatief hebben gereageerd op een complementbin-
dingsreactie of een andere volgens de procedure van artikel 17
goedgekeurde test.
Wanneer evenwel een van een brucellosevrij beslag afkomstig vrou-
welijk rund overeenkomstig de bepalingen van het voorgaande punt
wordt binnengebracht in een officieel brucellosevrij rundveebeslag,
wordt dit laatste beslag gedurende twee jaar na de datum waarop
het laatst gevaccineerde dier is binnengebracht, als brucellosevrij
beschouwd.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 23
▼M44
3A. De status van officieel brucellosevrij beslag wordt geschorst of inge-
trokken:
a) indien niet meer aan de in de punten 1 en 2 hierboven vastgestelde
voorwaarden voldaan wordt, of
b) indien op basis van laboratoriumtests of op klinische gronden wordt
vermoed dat een of meer runderen met brucellose zijn besmet en de
verdachte dieren onmiddellijk zijn geslacht of geïsoleerd zodat elk
rechtstreeks of onrechtstreeks contact met de overige dieren wordt
voorkomen.
Wanneer het dier is geslacht en niet langer beschikbaar is voor tests,
kan de schorsing worden ingetrokken indien alle runderen in het beslag
die ouder zijn dan twaalf maanden, bij twee serumagglutinatietests die
overeenkomstig bijlage C zijn verricht, een titer van minder dan 30
internationale agglutinatie-eenheden per milliliter hebben vertoond. De
eerste test moet worden uitgevoerd ten minste 30 dagen nadat het dier
is verwijderd, de tweede ten minste 60 dagen later.
Wanneer het dier van de rest van het beslag is geïsoleerd, mag het weer
in het beslag worden binnengebracht en kan het beslag zijn vorige status
opnieuw verkrijgen, nadat
a) het dier bij een serumagglutinatietest een titer heeft vertoond van
minder dan 30 internationale agglutinatie-eenheden per milliliter en
negatief heeft gereageerd op een complementbindingsreactie, of
b) negatief heeft gereageerd op een andere volgens de procedure van
artikel 17 voor dat doel goedgekeurde combinatie van tests.
3B. De status van officieel brucellosevrij beslag wordt ingetrokken wanneer,
op basis van laboratoriumtests of epizoötiologisch onderzoek, in een
beslag besmetting met brucella is bevestigd.
Dat beslag kan zijn vorige status slechts opnieuw verkrijgen hetzij nadat
alle runderen die op het ogenblik van de uitbraak deel uitmaakten van
dat beslag, zijn geslacht, hetzij nadat het beslag is gecontroleerd en alle
dieren van meer dan twaalf maanden negatief hebben gereageerd op
twee opeenvolgende tests met een tussenpoos van 60 dagen, waarbij de
eerste test moet worden verricht ten minste 30 dagen na de verwijdering
van het (de) positieve dieren).
Bij runderen die drachtig waren op het moment van de uitbraak, moet
de laatste test worden verricht ten minste 21 dagen nadat het laatste dier
dat op het moment van de uitbraak drachtig was, heeft gekalfd.
4. Een rundveebeslag is brucellosevrij indien het voldoet aan de in punt 1,
onder b) en c), vastgestelde voorwaarden en de inentingen zijn verricht:
i) indien de vrouwelijke runderen werden ingeënt:
— vóórdat zij zes maanden oud waren, met een levend vaccin op
basis van stam 19 of
— vóórdat zij 15 maanden oud waren, met gedood 45/20 vaccin
waaraan een adjuvans is toegevoegd en dat officieel is gecontro-
leerd en goedgekeurd, of
— met andere vaccins die volgens de procedure van artikel 17 zijn
goedgekeurd;
ii) indien runderen die jonger zijn dan 30 maanden en die met het
levend vaccin op basis van stam 19 zijn ingeënt, bij een serumagglu-
tinatietest een titer van meer dan 30 internationale agglutinatie-
eenheden per milliliter doch minder dan 80 internationale aggluti-
natie-eenheden per milliliter vertonen, op voorwaarde dat zij bij de
complementbindingsreactie een titer vertonen van minder dan 30
EEG-eenheden wanneer het gaat om vrouwelijke dieren die minder
dan twaalf maanden tevoren zijn ingeënt, of van minder dan 20
EEG-eenheden in alle andere gevallen.
5. Een rundveebeslag behoudt zijn brucellosevrije status:
i) indien het beslag wordt onderworpen aan een van de in punt 2,
onder a), genoemde schema's;
ii) indien de runderen die in het beslag worden binnengebracht, voldoen
aan de in punt 2, onder b), vastgestelde eisen of
— afkomstig zijn van brucellosevrije beslagen en, wanneer het gaat
om runderen die ouder zijn dan twaalf maanden, in de laatste 30
dagen voordat zij in het beslag zijn binnengebracht of in de
eerste 30 dagen van isolatie nadat zij in het beslag zijn binnen-
gebracht, bij een serumagglutinatietest een titer van minder dan
30 internationale agglutinatie-eenheden per milliliter hebben
vertoond en bij een complementbindingsreactie negatief hebben1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 24
▼M44
gereageerd; beide tests moeten zijn verricht overeenkomstig
bijlage C, of
— afkomstig zijn van brucellosevrije beslagen, jonger zijn dan 30
maanden en zij, als zij met een levend vaccin op basis van stam
19 zijn ingeënt, bij een serumagglutinatietest een titer van meer
dan 30 internationale agglutinatie-eenheden doch minder dan 80
internationale agglutinatie-eenheden per milliliter vertonen, op
voorwaarde dat zij bij een complementbindingsreactie een titer
vertonen van minder dan 30 EEG-eenheden wanneer het gaat
om vrouwelijke dieren die minder dan twaalf maanden geleden
zijn ingeënt, of van minder dan 20 EEG-eenheden in alle andere
gevallen.
6A. De brucellosevrije status van een beslag wordt geschorst:
a) indien niet meer aan de in de punten 4 en 5 hierboven vastgestelde
voorwaarden wordt voldaan, of
b) indien op basis van laboratoriumtests of op klinische gronden wordt
vermoed dat een of meer runderen die ouder zijn dan 30 maanden,
met brucellose zijn besmet en indien het verdachte dier (de
verdachte dieren) zijn geslacht of zodanig zijn geïsoleerd, dat elk
rechtstreeks of onrechtstreeks contact met de overige dieren onmoge-
lijk is.
Wanneer het dier is geïsoleerd, mag het weer in het beslag worden
binnengebracht en kan het beslag zijn vorige status opnieuw verkrijgen,
indien het dier bij een serumagglutinatietest een titer van minder dan 30
internationale agglutinatie-eenheden per milliliter heeft vertoond en
negatief heeft gereageerd op een complementbindingsreactie of een
andere volgens de procedure van artikel 17 goedgekeurde test.
Wanneer de dieren zijn geslacht en niet langer beschikbaar zijn voor
tests, mag de schorsing worden ingetrokken indien alle runderen in het
bedrijf die ouder zijn dan twaalf maanden, bij twee serumagglutinatie-
tests die overeenkomstig bijlage C zijn verricht, een titer van minder
dan 30 internationale agglutinatie-eenheden per milliliter hebben
vertoond. De eerste test moet worden uitgevoerd ten minste 30 dagen
nadat het dier is verwijderd, de tweede ten minste 60 dagen later.
Als de in de twee voorgaande alinea's bedoelde dieren jonger dan 30
maanden zijn en met het levend vaccin op basis van stam 19 zijn
ingeënt, kunnen zij als negatief worden beschouwd indien zij bij een
serumagglutinatietest een titer van meer dan 30 internationale aggluti-
natie-eenheden per milliliter doch minder dan 80 internationale
agglutinatie-eenheden vertonen op voorwaarde dat zij bij de comple-
mentbindingsreactie een titer vertonen van minder dan 30 EEG-
eenheden wanneer het gaat om vrouwelijke dieren die minder dan
twaalf maanden geleden zijn ingeënt, of van minder dan 20 EEG-
eenheden in alle andere gevallen.
6B. De brucellosevrije status van een beslag wordt ingetrokken wanneer, op
basis van laboratoriumtests of epizoötiologisch onderzoek, in een beslag
besmetting met brucella is bevestigd.
Het beslag kan zijn vorige status slechts opnieuw verkrijgen nadat alle
runderen die in het beslag aanwezig waren op het moment van de
uitbraak, zijn geslacht of nadat het beslag is gecontroleerd en alle niet
ingeënte dieren die ouder zijn dan twaalf maanden, negatief hebben
gereageerd op twee opeenvolgende tests met tussenpozen van 60 dagen,
waarvan de eerste ten minste 30 dagen na de verwijdering van het posi-
tieve dier(de positieve dieren) wordt verricht.
Als alle in de vorige alinea bedoelde dieren die gecontroleerd moeten
worden, jonger dan 30 maanden zijn en met het levend vaccin op basis
van stam 19 zijn ingeënt, kunnen ze als negatief worden beschouwd
indien ze een brucellatiter van meer dan 30, doch minder dan 80 inter-
nationale agglutinatie-eenheden per milliliter vertonen, op voorwaarde
dat ze bij de complementbindingsreactie een titer vertonen van minder
dan 30 EEG-eenheden, wanneer het gaat om vrouwelijke dieren die
minder dan twaalf maanden tevoren zijn ingeënt, of van minder dan 20
EEG-eenheden in alle andere gevallen.
Bij runderen die drachtig waren op het moment van de uitbraak, moet
de laatste test worden verricht ten minste 21 dagen nadat het laatste dier
dat op het moment van de uitbraak drachtig was, heeft gekalfd.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 25
▼M44
7. Een lidstaat of een gebied van een lidstaat kan volgens de procedure
van artikel 17 officieel brucellosevrij worden verklaard indien aan de
volgende voorwaarden voldaan wordt:
a) ten minste in de laatste drie jaar is geen enkel geval van abortus ten
gevolge van brucellose en geen isolering van B-abortus geconsta-
teerd en sedert vijf opeenvolgende jaren heeft ten minste 99,8 %
van de beslagen een officieel brucellosevrije status weten te
verkrijgen; de berekening van dit percentage vindt ieder kalenderjaar
plaats op 31 december. Wanneer het beleid van de bevoegde autori-
teit evenwel de slachting van het hele beslag betekent, worden
geïsoleerde voorvallen waarvan epizoötiologisch onderzoek aantoont
dat die te wijten zijn aan dieren die zijn binnengebracht van buiten
de lidstaat, of van buiten het deel van de lidstaat, of uit beslagen
waarvan de officieel brucellosevrije status is opgeschort of inge-
trokken om andere redenen dan een vermoeden van de ziekte, voor
de hierboven bedoelde berekening buiten beschouwing gelaten, mits
de centrale bevoegde autoriteit van de lidstaat die betrokken is bij
deze incidenten in overeenstemming met artikel 8, lid 2, een jaarlijks
verslag opstelt en dit aan de Commissie doet toekomen, en
b) elk rund wordt geïdentificeerd overeenkomstig de communautaire
wetgeving, en
c) de aangifte van abortusgevallen is verplicht; deze worden door de
bevoegde autoriteit onderzocht.
8. Onverminderd punt 9 behoudt een officieel brucellosevrije lidstaat of
gebied van een lidstaat zijn status:
a) indien nog steeds aan de voorwaarden van punt 7, onder a) en b),
voldaan wordt, de aangifte van gevallen van abortus die vermoede-
lijk aan brucellose te wijten zijn, verplicht is en door de bevoegde
autoriteit worden onderzocht;
b) indien alle runderen die ouder zijn dan 24 maanden in ten minste
20 % van de beslagen, gedurende de eerste vijf jaar nadat de status
is verkregen jaarlijks een overeenkomstig bijlage C uitgevoerde sero-
logische test hebben ondergaan en daarop negatief gereageerd
hebben of, in geval van melkvee, getest zijn door onderzoek van
melkmonsters overeenkomstig bijlage C;
c) indien, telkens wanneer wordt vermoed dat een rund met brucellose
is besmet, daarvan aangifte wordt gedaan bij de bevoegde autoriteit,
en het betrokken dier officieel epizoötiologisch op brucellose wordt
onderzocht, met name aan de hand van ten minste twee serologische
tests van het bloed, waaronder een complementbindingsreactie, en
een microbiologisch onderzoek van de nodige monsters;
d) indien, zolang het vermoeden bestaat, d.i. totdat bij de in punt c)
bedoelde tests een negatief resultaat is verkregen, de officieel brucel-
losevrije status van het beslag van oorsprong of doorgang van het
verdachte rund en van de beslagen die uit epizoötiologisch oogpunt
daarmee in verband kunnen worden gebracht, wordt geschorst;
e) indien, in geval van een uitbraak van evolutieve brucellose alle
runderen zijn geslacht. Dieren van de andere gevoelige soorten
worden onderworpen aan passende tests; de lokalen en het gereed-
schap worden gereinigd en ontsmet.
9. Een officieel brucellosevrije lidstaat of gebied van een lidstaat dient elk
geval van brucellose te melden bij de Commissie. Indien blijkt dat zich
een belangrijke wijziging heeft voorgedaan in de situatie ten aanzien
van brucellose in een lidstaat die of een deel van een lidstaat dat als
officieel brucellosevrij is erkend, kan de Commissie volgens de proce-
dure van artikel 17 voorstellen de status te schorsen of in te trekken
totdat aan de vereisten van de beschikking is voldaan.
10. In het kader van deel II wordt onder serologische test verstaan: een
serumagglutinatietest, een gebufferde brucella-antigeentest, een comple-
mentbindingsreactie, een plasma-agglutinatietest, een plasmaringtest,
een microagglutinatietest of een individuele Elisa-test op het bloed, als
omschreven in bijlage C. In het kader van deel II zal elke andere
diagnosetest die volgens de procedure van artikel 17 goedgekeurd of in
bijlage C beschreven is ook aanvaard worden. Een melktest betekent
een ringtest met melkmonster of een Elisa-test met melkmonster over-
eenkomstig bijlage C.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 26
▼M46
▼M44
▼M49
BIJLAGE B
TUBERCULOSE
1. IDENTIFICATIE VAN HET AGENS
De aanwezigheid van Mycobacterium bovis (M. bovis), het agens van
boviene tuberculose, bij zieke en gestorven dieren kan worden aange-
toond door onderzoek van gekleurde uitstrijkjes of door toepassing
van immunoperoxidasetechnieken en bevestigd door het kweken van
het organisme op een primair isolatiemedium.
Pathologisch materiaal voor de bevestiging van M. bovis moet
worden genomen van abnormale lymfeklieren en van parenchyma-
teuze organen zoals de longen, de lever, de milt, enz. Wanneer het
dier geen pathologische laesies vertoont, moeten van de retrofaryn-
geale, de bronchiale, de mediastinale, de supramammaire, de
mandibulaire en enkele mesenteriale lymfeklieren en van de lever-
monsters worden genomen voor onderzoek en voor kweekdoeleinden.
Om de isolaten te identificeren worden gewoonlijk de eigenschappen
bepaald die relevant zijn uit een oogpunt van kweek en van
biochemie. Het M. tuberculosis complex kan ook worden opgespoord
met behulp van de „polymerase chain reaction” (PCR). Voor de diffe-
rentiatie tussen M. bovis en andere delen van het M. tuberculosis
complex zouden technieken op basis van DNA-analyse sneller kunnen
blijken dan biochemische methoden. Aan de hand van de genetische
„fingerprinting” kunnen de verschillende stammen van M. bovis van
elkaar worden onderscheiden en kunnen de patronen met betrekking
tot herkomst, overdracht en verspreiding van M. bovis worden
beschreven.
De gebruikte technieken en kweekbodems, de standaardisatie daarvan
en de interpretatie van de resultaten moeten in overeenstemming zijn
met de desbetreffende voorschriften van het „Manual of Standards for
Diagnostic Tests and Vaccines” (Handboek inzake normen voor
diagnostische tests en vaccins) van het OIE, vierde editie 2000,
hoofdstuk 2.3.3 (boviene tuberculose).
2. DE TUBERCULINETEST
De officiële tuberculinaties moeten worden verricht volgens de in
punt 2.2 beschreven procedures met PPD-tuberculinen die voldoen
aan de in punt 2.1 vastgestelde normen.
2.1. Normen voor aviaire en boviene tuberculinen
2.1.1. Definitie
Boviene of aviaire PPD-tuberculine is een preparaat dat is verkregen
van verhitte groei- en lysisproducten van Mycobacterium bovis of
Mycobacterium avium (naar gelang van het geval), aan de hand
waarvan vertraagde hypersensitiviteit kan worden aangetoond bij een
dier dat is gesensibiliseerd voor micro-organismen van dezelfde soort.
2.1.2. Productie
Tuberculine wordt verkregen uit de in water oplosbare fracties, die
zijn bereid door cultures van M. bovis of M. avium (naar gelang van
het geval), gekweekt in een vloeibaar synthetisch medium, te
verhitten in vrij uitstromende stoom en vervolgens te filtreren. De
werkzame fractie van het filtraat, dat hoofdzakelijk bestaat uit
eiwitten, wordt geïsoleerd door precipitatie, gewassen en opnieuw
opgelost. Een antibacterieel bewaarmiddel dat geen vals positieve
reactie veroorzaakt, bijvoorbeeld fenol, mag worden toegevoegd. Het
steriele eindpreparaat, dat vrij is van mycobacteriën, wordt aseptisch
verdeeld over steriele glazen recipiënten waarmee niet kan worden
geknoeid; die recipiënten worden gesloten om verontreiniging te
voorkomen. Het preparaat mag worden gevriesdroogd.
2.1.3. Identificatie van het product
Naar behoren gesensibiliseerde albinocavia's, elk met een gewicht van
ten minste 250 g, worden intradermaal op verschillende plaatsen
geïnjecteerd met tuberculine in verschillende vooraf bepaalde doses.
Na 24 tot 28 uur ontstaan oedemateuze reactiezwellingen met
erytheem en met of zonder necrose op de plaats van injectie. Omvang1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 27
▼M49
en ernst van de reactie verschillen naar gelang van de dosis. Niet-
gesensibiliseerde cavia's reageren niet op soortgelijke injecties.
2.1.4. Tests
2.1.4.1. pH: De pH bedraagt 6,5 tot 7,5.
2.1.4.2. Fenol: Indien het te onderzoeken preparaat fenol bevat, mag de
concentratie daarvan niet meer bedragen dan 5 g/l.
2.1.4.3. Sensibiliseringsvermogen: Gebruik een groep van drie cavia's die niet
zijn behandeld met enig materiaal dat de test kan beïnvloeden. Injec-
teer elke cavia driemaal, met een tussenpoos van vijf dagen,
intradermaal met een dosis van het te onderzoeken preparaat die over-
eenkomt met 500 IE in 0,1 ml. Injecteer de betrokken dieren, alsmede
een controlegroep van drie cavia's uit dezelfde troep, die van tevoren
niet zijn getuberculineerd, intradermaal met dezelfde dosis (500 IE)
15 tot 21 dagen na de derde injectie. 24 tot 28 uur na de laatste injec-
ties zijn de reacties in de twee groepen niet wezenlijk verschillend.
2.1.4.4. Toxiciteit: Gebruik twee cavia's, elk met een gewicht van ten minste
250 g, die niet zijn behandeld met enig materiaal dat de test kan
beïnvloeden. Injecteer elke cavia subcutaan met 0,5 ml van het te
onderzoeken preparaat. Observeer de dieren gedurende zeven dagen.
Tijdens deze observatieperiode worden geen abnormale effecten
geconstateerd.
2.1.4.5. Steriliteit: De test op de steriliteit moet worden uitgevoerd overeen-
komstig de bepalingen in de monografie inzake vaccins voor
diergeneeskundig gebruik, vierde editie 2002, van de Europese
Farmacopee.
2.1.5. Werkzaamheid
De werkzaamheid van boviene en aviaire PPD-tuberculinen wordt
bepaald door de reacties die bij gesensibiliseerde cavia's wordenopgewekt door intradermale injectie van een serie verdunningen van
het te onderzoeken preparaat, te vergelijken met die welke worden
opgewekt door bekende concentraties van een referentiepreparaat van
(boviene of aviaire, naar gelang van het geval) PPD-tuberculine, dat is
gecalibreerd in internationale eenheden.
Om de werkzaamheid te testen moeten ten minste negen albinoca-
via's, elk met een gewicht van 400 tot 600 g, worden
gesensibiliseerd door 0,0001 mg vochtige massa van levend M. bovis
van stam AN5, gesuspendeeerd in 0,5 ml van een 9 g/l oplossing
natriumchloride R wanneer het gaat om boviene tuberculine, of een
geschikte dosis geïnactiveerd of levend M. avium wanneer het gaat
om aviaire tuberculine, diep intramusculair te injecteren. Ten minste
vier weken na de sensibilisatie van de cavia's wordt op de beide
flanken van de dieren voldoende haar weggeschoren om aan elke
kant ten hoogste vier injecties te geven. Bereid verdunningen van het
te onderzoeken preparaat en van het referentiepreparaat met een
isotone PBS (pH 6,5-7,5) die 0,005 g/l polysorbaat 80 R bevat.
Gebruik ten minste drie doses van het referentiepreparaat en ten
minste drie doses van het te onderzoeken preparaat. Kies de doses
zo dat de opgewekte laesies een diameter hebben van ten minste 8
en ten hoogste 25 mm. Verdeel de verdunningen willekeuring over
de injectieplaatsen in de vorm van een Latijns vierkant. Injecteer
elke dosis intradermaal in een constant volume van 0,1 of 0,2 ml.
Meet de diameter van de laesies na 24 tot 28 uur en bereken het
resultaat van de test volgens de gebruikelijke statistische methoden,
ervan uitgaande dat de laesies recht evenredig zijn aan het logaritme
van de concentratie van de tuberculines.
De test is slechts geldig indien de 95 %-betrouwbaarheidsgrenzen (P
= 0,95) ten minste 50 % en ten hoogste 200 % bedragen van de
geraamde werkzaamheid. De geraamde werkzaamheid bedraagt ten
minste 66 % en ten hoogste 150 % van de opgegeven werkzaamheid
voor boviene tuberculine. De geraamde werkzaamheid bedraagt ten
minste 75 % en ten hoogste 133 % van de opgegeven werkzaamheid
voor aviaire tuberculine. De opgegeven werkzaamheid bedraagt ten
minste 20000 IE/ml voor zowel boviene als aviaire tuberculine.
2.1.6. Opslag
Opslaan bij 5 ± 3 ºC, afgeschermd van het licht.
2.1.7. Etikettering
Op het etiket worden vermeld:
— de werkzaamheid in internationale eenheden (IE) per milliliter;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 28
▼M49
— de naam en de hoeveelheid van elke toegevoegde stof;
— voor gevriesdroogde preparaten:
— de naam en het volume van de toe te voegen reconstitutie-
vloeistof;
— dat het product direct na reconstitutie moet worden gebruikt.
2.2. Testprocedures
2.2.1. Als officiële intradermale tuberculinetest worden erkend:
— de enkelvoudige intradermale test: bij deze test volstaat één enkele
injectie met boviene tuberculine;
— de intradermale vergelijkende test: bij deze test moeten gelijktijdig
één injectie met aviaire tuberculine en één injectie met boviene
tuberculine worden toegediend.
2.2.2. De geïnjecteerde dosis tuberculine mag niet lager zijn dan:
— 2 000 IE boviene tuberculine;
— 2 000 IE aviaire tuberculine.
2.2.3. Het volume van een injectiedosis mag niet meer bedragen dan 0,2 ml.
2.2.4. Bij de tuberculinetests wordt de tuberculine geïnjecteerd in de
nekhuid. De injectieplaatsen liggen op de grens tussen het voorste en
het middelste derde van de nek. Wanneer bij hetzelfde dier zowel
aviaire als boviene tuberculine wordt geïnjecteerd, ligt de injectie-
plaats voor de aviaire tuberculine ongeveer 10 cm van de kruin van
de nek en die voor de boviene tuberculine ongeveer 12,5 cm lager
op een lijn die ongeveer evenwijdig loopt met de schouderlijn; er
mag ook geïnjecteerd worden aan weerszijden van de nek; bij jongedieren, waarbij geen plaats is om de injectiepunten op één zijde van
de nek voldoende van elkaar te scheiden, wordt één injectie gegeven
aan elke zijde van de nek op dezelfde plaats, namelijk in het midden
van het middelste derde van de nek.
2.2.5. Bij het uitvoeren van de tuberculinaties en het interpreteren van de
reacties wordt als volgt te werk gegaan.
2.2.5.1. Werkwijze
De injectieplaatsen worden geschoren en gereinigd. Binnen elke
geschoren zone wordt tussen duim en wijsvinger een huidplooi
genomen, waarvan de dikte wordt gemeten met een krompasser; het
resultaat wordt genoteerd. De injectiemethode moet garanderen dat
de tuberculine intradermaal vrijkomt. Een korte steriele naald met
een gegradueerde, met tuberculine gevulde spuit wordt, met de
schuine kant naar buiten, schuin in de diepste huidlagen ingebracht.
Bij een correcte injectie kan aan elke kant van de injectieplaats eenkleine zwelling ter grootte van een erwt worden gepalpeerd. De dikte
van de huidplooi op elke injectieplaats wordt na 72 uur (± vier uur)
opnieuw gemeten en genoteerd.
2.2.5.2. Interpretatie van de reacties
De interpretatie van de reacties dient te steunen op klinische observa-
ties en op de genoteerde verdikkingen van de huidplooi op de
injectieplaatsen, 72 uur na injectie van de tuberculine.
a) Negatieve reactie: wanneer slechts een beperkte zwelling wordt
geconstateerd, met een toename van de dikte van de huidplooi
met maximaal 2 mm, zonder klinische symptomen, zoals diffuus
of extensief oedeem, exudatie, necrose, pijn of ontsteking van de
lymfevaten in die omgeving of van de lymfeknopen.
b) Twijfelachtige reactie: wanneer geen klinische symptomen zoals
genoemd onder a) worden geconstateerd en de verdikking van de
huidplooi meer dan 2 doch minder dan 4 mm bedraagt.
c) Positieve reactie: wanneer klinische symptomen zoals genoemd
onder a) worden geconstateerd of als de verdikking van de huid-
plooi op de injectieplaats 4 mm of meer bedraagt.
2.2.5.3. De officiële intradermale tuberculinaties worden als volgt geïnterpre-
teerd.
2.2.5.3.1. De enkelvoudige intradermale test:
a) positief: een positieve boviene reactie zoals omschreven in punt
2.2.5.2, onder c);
b) twijfelachtig: een twijfelachtige reactie zoals omschreven in punt
2.2.5.2, onder b);1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 29
▼M49
c) negatief: een negatieve boviene reactie zoals omschreven in punt
2.2.5.2, onder a).
Bij dieren waarbij de reactie op de enkelvoudige intradermale test
twijfelachtig is, wordt ten minste 42 dagen later opnieuw een tubercu-
linatie uitgevoerd.
Van dieren die niet negatief reageren op deze tweede test, wordt
aangenomen dat zij positief hebben gereageerd op de test.
Bij dieren die positief reageren op de enkelvoudige intradermale test,
kan een intradermale vergelijkende test worden uitgevoerd wanneer
wordt vermoed dat het om een vals positieve reactie gaat of dat de
reactie is toe te schrijven aan interferentie.
2.2.5.3.2. De intradermale vergelijkende test om te bepalen of een beslag offi-
cieel tuberculosevrij is en blijft:
a) positief: een positieve boviene reactie die meer dan 4 mm groter is
dan de aviaire reactie, of klinische symptomen;
b) twijfelachtig: een positieve of twijfelachtige boviene reactie die 1
tot 4 mm groter is dan de aviaire reactie, zonder klinische symp-
tomen;
c) negatief: een negatieve boviene reactie, dan wel een positieve of
twijfelachtige boviene reactie die evenwel gelijk is aan of kleiner
is dan een positieve of twijfelachtige aviaire reactie, in beide
gevallen zonder klinische symptomen.
Bij dieren die twijfelachtig reageren op de intradermale vergelijkende
test, wordt ten minste 42 dagen later een nieuwe test uitgevoerd. Van
dieren die niet negatief reageren op deze tweede test, wordt aange-
nomen dat zij positief hebben gereageerd op de test.
2.2.5.3.3. De officieel tuberculosevrije status van een beslag kan worden opge-
schort en dieren van dat beslag mogen niet in het intracommunautaire
handelsverkeer worden gebracht, totdat uitsluitsel is verkregen over
de status van de volgende dieren:
a) dieren die geacht worden twijfelachtig te hebben gereageerd op de
enkelvoudige intradermale tuberculinetest;
b) dieren die geacht worden positief te hebben gereageerd op de
enkelvoudige intradermale tuberculinetest, maar die wachten op
een nieuwe, intradermale vergelijkende test;
c) dieren die geacht worden twijfelachtig te hebben gereageerd op de
intradermale vergelijkende test.
2.2.5.3.4. Wanneer dieren krachtens de communautaire wetgeving een intrader-
male test moeten ondergaan voordat ze mogen worden verplaatst,
mogen dieren waarbij een verdikking van de huidplooi van meer dan
2 mm of klinische symptomen worden geconstateerd, niet in het intra-
communautaire handelsverkeer worden gebracht.
2.2.5.3.5. Teneinde zo veel mogelijk besmette en zieke dieren in een beslag of
een gebied op te sporen, mogen de lidstaten de criteria voor het inter-
preteren van de test zo wijzigen dat de gevoeligheid van de test groter
wordt, in die zin dat de in de punten 2.2.5.3.1, onder b), en 2.2.5.3.2,
onder b), bedoelde twijfelachtige resultaten als positief worden aange-
merkt.
3. AANVULLENDE TESTS
Teneinde zo veel mogelijk besmette en zieke dieren in een beslag of
een gebied op te sporen, mogen de lidstaten toestaan dat, naast de
tuberculinetest, gebruik wordt gemaakt van de gamma-interferontest
zoals bedoeld in het „Handboek inzake normen voor diagnostische
tests en vaccins” van het OIE, vierde editie, 2000, hoofdstuk 2.3.3.
(boviene tuberculose).
4. RIJKSINSTITUTEN EN NATIONALE REFERENTIELABORA-
TORIA
4.1. Taken en bevoegdheden
De in punt 4.2 genoemde rijksinstituten en referentielaboratoria zijn
verantwoordelijk voor de officiële toetsing in hun lidstaat van de in
de punten 2 en 3 opgenomen tuberculinen en reagentia, teneinde te
garanderen dat de betrokken tuberculinen en reagentia aan de hier-
boven bedoelde normen voldoen.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 30
▼M49
4.2. Lijst van rijksinstituten en nationale referentielaboratoria
1. Duitsland:
Paul-Ehrlich Institut (PEI), Bundesamt für Sera und Impfstoffe,
D-23207 Langen; Bundesinstitut für gesundheitlichen Verbrau-
cherschutz und Veterinärmedizin, Bereich Jena, D-07743 Jena
2. België:
Institut Scientifique de la Santé Publique — Louis Pasteur, 14,
rue Juliette Wytsman, B-1050 Brussel
3. Frankrijk:
Laboratoire national des médicaments vétérinaires, Fougères
4. Groothertogdom Luxemburg:
Instelling van het land van herkomst
5. Italië:
Istituto superiore di sanità, Rome
6. Nederland:
Centraal Instituut voor Dierziektecontrole Lelystad (CIDC-Lely-
stad), Lelystad
7. Denemarken:
Danmarks Veterinærinstitut, Bülowsvej 27, DK-1790 København
8. Ierland:
Instelling van het land van herkomst
9. Verenigd Koninkrijk:
Veterinary Laboratory Agency, Addlestone, Weybridge, England
10. Griekenland:
Κέντρο Κτηνιατρικών Ιδρυµάτων Αθηνών, Νεαπόλεως 25,
153 10 Αθήνα
11. Spanje:
Laboratorio de Sanidad y Producción Animal de Granada
12. Portugal:
Laboratório Nacional de Investigação Veterinária, Lissabon
13. Oostenrijk:
Bundesanstalt für veterinärmedizinische Untersuchungen,
Mödling
14. Finland:
Eläinlääkintä - ja elintarviketutkimus laitos/Forskningsanstalten
för veterinärmedicin och livsmedel, Helsinki
15. Zweden:
Statens veterinärmedicinska anstalt, Uppsala.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 31
▼M48
BIJLAGE C
BRUCELLOSE
1. IDENTIFICATIE VAN HET AGENS
Wanneer aan de hand van een gemodificeerde zuurvaste kleurmethode
of een specifieke immuunkleuring de aanwezigheid van morfologisch
op brucella gelijkende micro-organismen kan worden aangetoond in
abortusmateriaal, vaginale secreties of melk, geldt dat als afdoende
bewijs voor een besmetting met brucellae, vooral wanneer deze bevin-
ding wordt ondersteund door de resultaten van serologische tests.
Na isolatie moeten de soort en de biovar worden geïdentificeerd door
middel van bacteriofaaglysistests en/of oxidatieve metabolismetests,
dan wel culturele, biochemische en serologische eigenschappen van
het isolaat.
De gebruikte technieken en media, de standaardisering ervan en de
interpretatie van de resultaten moeten in overeenstemming zijn met die
van het „Manual of Standards for Diagnostic Tests and Vaccines”
(Handboek voor normen inzake diagnostische tests en vaccins) van het
OIE, vierde editie, 2000, hoofdstuk 2.3.1 (runderbrucellose), hoofdstuk
2.4.2 (schapen- en geitenbrucellose) en hoofdstuk 2.6.2 (varkensbrucel-
lose).
2. IMMUNOLOGISCHE TESTS
2.1.Standaarden
2.1.1. Voor de bereiding van alle antigenen voor gebruik in de Bengaals-rood-
test (BRT), de serumagglutinatietest (SAT), de
complementbindingsreactie (CBR) en de Abortus Bang Ringtest (ABR)
moet gebruik worden gemaakt van de Weybridgestam nr. 99 of de
USDA-stam 1119-3 van Brucella-abortus biovar 1.
2.1.2. Het standaardreferentieserum voor de BRT, de SAT, de CBR en de
ABR is het internationaal referentiestandaardserum van het OIE
(OIEISS) dat vroeger bekend stond onder de naam WHO tweede inter-
nationaal anti-Brucella-abortusserum (ISAbS).
2.1.3. De standaardreferentiesera voor ELISA's zijn:
— het OIEISS,
— het zwak positieve OIE ELISA standaardserum (OIEELISAWPSS),
— het sterk positieve OIE ELISA standaardserum (OIEELISASPSS),
— het negatieve OIE ELISA standaardserum (OIEELISANSS).
2.1.4. De bovengenoemde standaardsera kunnen worden betrokken bij het
Veterinary Laboratories Agency (VLA), in Weybridge, Verenigd
Koninkrijk.
2.1.5. Het OIEISS, het OIEELISAWPSS, het OIEELISASPSS en het OIEELI-
SANSS zijn de internationale primaire standaarden, waarvan een
secundaire nationale referentiestandaard („werkstandaard”) moet
worden afgeleid voor elke test die in een lidstaat wordt gebruikt.
2.2.Enzyme-linked immunosorbent assays (ELISA's) of anderebindingstests voor de opsporing van runderbrucellose in serum of
melk
2.2.1.Materiaal en reagentia
De gebruikte techniek en de interpretatie van de resultaten moeten zijn
gevalideerd overeenkomstig de principes die zijn vastgelegd in hoofstuk
1.1.3 van het „Manual of Standards for Diagnostic Tests and Vaccines”
(Handboek inzake normen voor diagnostische tests en vaccins) van het
OIE, vierde editie, 2000, en moeten ten minste laboratoriumonderzoek
en diagnostisch onderzoek omvatten.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 32
▼M48
2.2.2.Standaardisatie van de test
2.2.2.1. Standaardisatie van de testprocedure voor individuele serummonsters:
a) een 1/150 voorverdunning (1) van het OIEISS of een 1/2 voorver-
dunning van het OIEELISAWPSS of een 1/16 voorverdunning van
het OIEELISASPSS in negatief serum (of in een negatief verzamel-
monster van sera) moet positief reageren;
b) een 1/600 voorverdunning van het OIEISS of een 1/8 voorverdun-
ning van het OIEELISAWPSS of een 1/64 voorverdunning van het
OIEELISASPSS in negatief serum (of in een negatief mengmonster
van sera) moet negatief reageren;
c) het OIEELISANSS moet steeds negatief reageren.
2.2.2.2. Standaardisatie van de testprocedure voor mengmonsters van sera:
a) een 1/150 voorverdunning van het OIEISS of een 1/2 voorverdun-
ning van het OIEELISAWPSS of een 1/16 voorverdunning van het
OIEELISASPSS in negatief serum (of in een negatief mengmonster
van sera) en vervolgens opnieuw verdund in negatieve sera met een
factor die overeenkomt met het aantal monsters in het mengmonster,
moet positief reageren;
b) het OIEELISANSS moet steeds negatief reageren;
c) de test moet toereikend zijn voor het aantonen van een infectie bij
een enkel dier van een groep dieren, waarvan de serummonsters tot
een mengmonster zijn samengevoegd.
2.2.2.3. Standaardisatie van de testprocedure voor mengmonsters van melk of
wei:
a) een 1/1000 voorverdunning van het OIEISS of een 1/16 voorverdun-
ning van het OIEELISAWPSS of een 1/125 voorverdunning van het
OIEELISASPSS in negatief serum (of in een negatief mengmonster
van sera) en vervolgens opnieuw verdund in een verhouding 1/10
in negatieve melk, moet positief reageren;
b) het OIEELISANSS, verdund in een verhouding 1/10 in negatieve
melk, moet steeds negatief reageren;
c) de test moet toereikend zijn voor het aantonen van een infectie bij
een enkel dier van een groep dieren, waarvan de melk- of weimon-sters tot een mengmonster zijn samengevoegd.
2.2.3.Voorschriften voor het gebruik van de ELISA voor de diagnose vanrunderbrucellose
2.2.3.1. Bij toepassing van bovengenoemde kalibratievoorschriften voor de
ELISA met gebruikmaking van serummonsters en met inachtneming
van de epizoötiologische situatie waarin de test wordt toegepast, moet
de diagnostische gevoeligheid van de ELISA ten minste gelijk zijn aan
die van de BRT, de CBR of de SAT.
2.2.3.2. Bij toepassing van bovengenoemde kalibratievoorschriften voor de
ELISA met gebruikmaking van mengmonsters van melk en met inacht-
neming van niet alleen de epizoötiologische situatie maar ook de
gemiddelde en de te verwachten extreme veehouderijsystemen, moet
de diagnostische gevoeligheid van de ELISA ten minste gelijk zijn aan
die van de ABR.
2.2.3.3. Wanneer een ELISA wordt gebruikt voor certificeringsdoeleinden over-
eenkomstig artikel 6, lid 1, of voor het bepalen en handhaven van degezondheidsstatus van een beslag overeenkomstig bijlage A.II, punt
10, moet het vormen van mengmonsters van serum zo worden uitge-
voerd dat de testresultaten onomstotelijk kunnen worden gerelateerd
aan elk individueel dier in het mengmonster. Tests ter bevestiging
moeten worden uitgevoerd op serummonsters van individuele dieren.
2.2.3.4. De ELISA kan worden gebruikt op een verzamelmelkmonster genomen
op een bedrijf met ten minste 30 % lacterende melkkoeien. Wanneer
deze methode wordt toegepast, moeten maatregelen worden genomen
om erop toe te zien dat de voor onderzoek genomen monsters onomsto-
telijk kunnen worden gerelateerd aan elk individueel dier waarvan melk
is verkregen. Tests ter bevestiging moeten worden uitgevoerd op serum-
monsters van individuele dieren.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 33
(1) In deze bijlage worden de voor het aanmaken van vloeibare reagentia aan te leggen
verdunningen uitgedrukt als bv. 1/150, wat neerkomt op een verdunning van 1 op 150.
▼M48
2.3.Complementbindingsreactie (CBR)
2.3.1. Het antigeen bestaat uit een bacteriesuspensie in een fysiologische zout-
oplossing (0,85 % NaCl (m/v)) met 0,5 % (v/v) fenol, of in een
veronalbufferoplossing. De antigenen mogen geconcentreerd worden
aangeleverd, op voorwaarde dat de te gebruiken verdunningsfactor is
aangegeven op het etiket van de fles. Het antigeen moet worden
bewaard bij 4 ºC en mag niet worden bevroren.
2.3.2. De sera moeten als volgt worden geïnactiveerd:
— runderserum: 30-50 minuten bij 56-60 ºC,
— varkensserum: 30-50 minuten bij 60 ºC.
2.3.3. Voor het verkrijgen van een juiste reactie dient een complementdosis te
worden gebruikt die groter is dan de voor een volledige hemolyse
vereiste minimumdosis.
2.3.4. Bij de uitvoering van de complementbindingsreactie moeten telkens de
volgende controles worden verricht:
a) controle van het anticomplementaire effect van het serum;
b) controle van het antigeen;
c) controle van de gesensibiliseerde rode bloedlichaampjes;
d) controle van het complement;
e) controle van de gevoeligheid met gebruikmaking van een positief
controleserum vanaf het begin van de reactie;
f) controle van de specificiteit van de reactie met gebruikmaking van
een negatief controleserum.
2.3.5.Berekening van de resultaten
Het OIEISS bevat 1000 internationale complementbindingsreactie-
eenheden (ICFTU) per ml. Indien het OIEISS wordt getest met een
bepaalde methode, wordt het resultaat weergegeven als een titer
(TOIEISS). Het als titer (TTESTSERUM) weergegeven testresultaat voor het
testserum moet worden uitgedrukt in ICFTU per ml. Voor de omreke-ning van een titer in ICFTU, wordt de factor (F) die nodig is voor de
omrekening van de titer van een onbekend testserum (T
TESTSERUM) dat
met die methode is getest, naar de ICFTU, verkregen aan de hand vande formule:
en de hoeveelheid ICFTU per ml testserum aan de hand van deformule:
2.3.6.Interpretatie van de resultaten
Serum met 20 of meer ICFTU per ml wordt als positief aangemerkt.
2.4.Abortus Bang Ringtest (ABR)
2.4.1. Het antigeen bestaat uit een bacteriesuspensie in een fysiologische zout-
oplossing (0,85 % NaCl (m/v)) met 0,5 % (v/v) fenol, gekleurd met
hematoxyline. Het antigeen moet worden opgeslagen bij 4 ºC en mag
niet worden bevroren.
2.4.2. De gevoeligheid van het antigeen moet worden gestandaardiseerd
tegenover het OIEISS op zodanige wijze dat een 1/500 verdunning van
het OIEISS in negatieve melk positief reageert, terwijl een 1/1 000
verdunning negatief reageert.
2.4.3. De ringtest moet worden uitgevoerd op monsters die zijn genomen uit
de inhoud van elke melkbus of uit de inhoud van elke melktank van hetbedrijf.
2.4.4. De melkmonsters mogen niet bevroren noch verhit zijn en mogen
evenmin heftig zijn geschud.
2.4.5. De reactie moet worden uitgevoerd volgens een van de volgende
methoden:
— op een melkkolom met een hoogte van ten minste 25 mm en op een
hoeveelheid melk van 1 ml waaraan 0,03 ml, dan wel 0,05 ml van
een gestandaardiseerd gekleurd antigeen is toegevoegd;1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 34
▼M48
— op een melkkolom met een hoogte van ten minste 25 mm en op een
hoeveelheid melk van 2 ml waaraan 0,05 ml van een gestandaardi-
seerd gekleurd antigeen is toegevoegd;
— op een hoeveelheid melk van 8 ml waaraan 0,08 ml van een gestan-
daardiseerd gekleurd antigeen is toegevoegd.
2.4.6 Het mengsel van melk en antigeen moet gedurende 60 minuten bij 37 ºC
worden geïncubeerd, samen met de positieve en de negatieve werkstan-daarden. Een daaropvolgende incubatie bij 4 ºC gedurende 16 à 24 uur
verhoogt de gevoeligheid van de test.
2.4.7. Interpretatie van de resultaten:
a) negatieve reactie: gekleurde melk, kleurloze room;
b) positieve reactie:
— melk en room op gelijke wijze gekleurd, of
— kleurloze melk en gekleurde room.
2.5.Bengaals-roodtest (BRT)
2.5.1. Het antigeen bestaat uit een bacteriesuspensie in een gebufferde
brucella-antigeen verdunningsvloeistof met een pH van 3,65 ± 0,05,
gekleurd met Bengaals rood. Het antigeen wordt gebruiksklaar aangele-
verd, moet worden opgeslagen bij 4 ºC en mag niet worden bevroren.
2.5.2. Het antigeen wordt bereid zonder rekening te houden met de celconcen-
tratie, maar de gevoeligheid ervan moet worden gekalibreerd tenopzichte van het OIEISS op zodanige wijze dat een verdunning van 1/
45 van het OIEISS positief reageert en een verdunning van 1/55 nega-
tief reageert.
2.5.3. De BRT wordt uitgevoerd op de volgende manier:
a) een druppel serum (20-30 µl) wordt gemengd met eenzelfde volume
antigeen op een wit plaatje of op een emailplaatje zodat een
diameter van ongeveer 2 cm wordt verkregen. Het mengsel wordt
zachtjes geschud gedurende 4 minuten bij omgevingstemperatuur
en wordt vervolgens bij goede verlichting onderzocht op aggluti-
natie;
b) een geautomatiseerde methode mag worden gebruikt maar die moet
ten minste even gevoelig en nauwkeurig zijn als de manuele
methode.
2.5.4.Interpretatie van de resultaten
Elke zichtbare reactie wordt als positief beschouwd, tenzij er sprake is
van overmatige droging aan de randen.
Positieve en negatieve werkstandaarden moeten in elke testserie worden
opgenomen.
2.6.Serumagglutinatietest (SAT)
2.6.1. Het antigeen bestaat uit een bacteriesuspensie in een fysiologische zout-
oplossing (0,85 % NaCl (m/v)) met 0,5 % (v/v) fenol. Formaldehydemag niet worden gebruikt.
De antigenen mogen geconcentreerd worden geleverd, op voorwaarde
dat op het etiket van de fles de vereiste verdunningsfactor is aange-
geven.
Aan de antigeensuspensie mag EDTA worden toegevoegd tot een
concentratie van 5 mM in de te testen eindverdunning, teneinde het
aantal valspositieve resultaten met de serumagglutinatietest te vermin-
deren. Vervolgens moet de pH van de antigeensuspensie worden
bijgesteld tot een pH van 7,2.
2.6.2. Het OIEISS bevat 1000 internationale agglutinatie-eenheden.
2.6.3. Het antigeen wordt bereid zonder rekening te houden met de celconcen-
tratie, maar de gevoeligheid ervan moet worden gekalibreerd ten
opzichte van het OIEISS op zodanige wijze dat hetzij een 50 %-agglu-
tinatie optreedt bij een eindverdunning van het OIEISS tussen 1/600 en
1/1 000, hetzij een 75 %-agglutinatie bij een eindverdunning van het
OIEISS tussen 1/500 en 1/750.
Het verdient aanbeveling de reactiviteit van nieuwe batches antigeen te
vergelijken met reeds vroeger gestandaardiseerde batches antigeen, met
gebruikmaking van een set van welomschreven sera.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 35
▼M48
2.6.4. De test wordt uitgevoerd in buisjes of in microtiterplaten. Het mengsel
van antigeen en serumverdunningen moet worden geïncubeerd bij 37 ºC
gedurende 16 à 24 uur.
Van elk serum moeten ten minste drie verdunningen worden aangelegd.
Serum moet zo worden verdund dat de minimale positieve waarde
(30 IE/ml) in het middelste buisje (of het middelste putje van de
verdunningsreeks in een microtiterplaat) wordt afgelezen.
2.6.5.Interpretatie van de resultaten
Het testresultaat van de serumagglutinatie van een serum wordt uitge-
drukt in internationale eenheden (IE) per ml.
Een serum dat ten minste 30 IE per ml bevat, wordt als positief
beschouwd.
3. AANVULLENDE TESTS
3.1.Intradermale test op brucellose (brucellinetest)
3.1.1.Voorschriften voor het gebruik van de brucellinetest
a) De brucellinetest mag niet worden gebruikt in het kader van de
certificering voor het intracommunautaire handelsverkeer.
b) De brucellinetest is één van de meest specifieke tests voor de opspo-
ring van brucellose bij niet-gevaccineerde dieren, maar de diagnose
mag niet worden gesteld op basis van positieve intradermale reacties
alleen.
c) Runderen die negatief hebben gereageerd bij één van de in deze
bijlage omschreven serologische tests en die positief reageren bij
de brucellinetest, worden als besmet beschouwd.
d) Runderen die positief hebben gereageerd bij één van de in deze
bijlage omschreven serologische tests, kunnen aan een brucellinetest
worden onderworpen om de interpretatie van de resultaten van de
serologische test te bevestigen, vooral wanneer bij brucellosevrije
of officieel brucellosevrije beslagen een kruisreactie met antili-
chamen tegen andere bacteriën niet kan worden uitgesloten.
3.1.2. De test moet worden uitgevoerd met gebruikmaking van een gestan-
daardiseerd en gedefinieerd brucellinepreparaat dat geen gladlipopolysaccharide (LPS) antigeen bevat, aangezien dat een niet-speci-
fieke ontstekingsreactie kan veroorzaken of het resultaat van latere
serologische tests kan beïnvloeden.
Een voorbeeld van een dergelijk preparaat is het brucelline van het
INRA, bereid van een niet-gladde stam van Brucella melitensis. De
productievoorschriften zijn beschreven in deel B2 van hoofdstuk 2.4.2
van het „Manual of Standards for Diagnostic Tests and Vaccines”
(Handboek inzake normen voor diagnostische tests en vaccins) van het
OIE, vierde editie, 2000.
3.1.3.Testprocedure
3.1.3.1. 0,1 ml brucelline wordt intradermaal geïnjecteerd in de staartplooi, de
flankhuid of de zijkant van de nek.
3.1.3.2. De test wordt afgelezen na 48-72 uur.
3.1.3.3. De dikte van de huid op de plaats van injectie wordt gemeten met een
krompasser of schuifmaat vóór de injectie en bij aflezing.
3.1.3.4. Interpretatie van de resultaten:
Sterke reacties worden gemakkelijk herkend aan de hand van de lokale
zwelling en verharding.
Een huidverdikking van 1,5 à 2 mm moet worden beschouwd als een
positieve reactie op de brucellinetest.
3.2.Competitie-ELISA (cELISA)
3.2.1.Voorwaarden voor het gebruik van de cELISA
a) de cELISA mag niet worden gebruikt in het kader van de certifice-
ring voor het intracommunautaire handelsverkeer.
b) de cELISA kan als hulpmiddel worden gebruikt bij de interpretatie
van de resultaten van de overige serologische testen aangezien isaangetoond dat de cELISA een hogere specificiteit bezit dan
bijvoorbeeld de indirecte ELISA.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 36
▼M48
3.2.2.Testprocedure
De test moet worden uitgevoerd zoals vastgelegd in het „Manual of
Standards for Diagnostic Tests and Vaccines” (Handboek inzake
normen voor diagnostische tests en vaccins) van het OIE, vierde editie,
2000, hoofdstuk 2.3.1.(2)(a).
4. NATIONALE REFERENTIELABORATORIA
4.1.Taken en bevoegdheden
De nationale referentielaboratoria zijn verantwoordelijk voor:
a) de goedkeuring van de resultaten van de validatiestudies waaruit
moet blijken dat de in de lidstaat gebruikte testmethode betrouwbaar
is;
b) de bepaling van het maximumaantal monsters dat mag worden
samengevoegd in de gebruikte ELISA-kits;
c) de kalibratie van de nationale secundaire referentiestandaardsera
(werkstandaarden) ten opzichte van het internationale primaire stan-
daardserum als bedoeld in lid 2.1;
d) de kwaliteitscontroles van alle antigenen en alle batches ELISA-kits
die in de lidstaat worden gebruikt;
e) de samenwerking met het netwerk van nationale referentielabora-
toria voor brucellose van de Europese Unie.
4.2.Lijst van nationale referentielaboratoria
BELGIË
Centrum voor Onderzoek in Diergeneeskunde en Agrochemie (CERVA/
CODA)
Groeselenberg 99
B-1180 Brussel
DENEMARKEN
Danish Veterinary Institute
Bulowsvej 27DK-1790 København
DUITSLAND
Bundesinstitut für Gesundheitlichen Verbraucherschutz und Veterinär-
medizin (BGVV)
Nationales Veterinärmedizinisches Referenzlabor für Brucellose
Postfach 33 00 13D-14191 Berlin
GRIEKENLAND
Veterinary Laboratory of Larissa
Department of Microbiology
6th km of National Road Larissa-Trikala
GR-4111 10 Larissa
SPANJELaboratorio Central de Veterinaria de Santa Fe
Camino del Jau S/N
E-18320 Santa Fe (Granada)
FRANKRIJKLaboratoire national et OIE/FAO de référence pour la brucellose
Agence française de sécurité sanitaire des aliments (AFSSA)
BP 67
F-94703 Maisons-Alfort Cedex
IERLANDBrucellosis Laboratory
Model Farm Road
Cork
Ireland
ITALIË
Istituto Zooprofilattico Sperimentale dell'Abruzzo e del Molise
Via Campo BoarioI-64100 Teramo1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 37
▼M48
LUXEMBURG
State Laboratory for Veterinarian Medicine
54, av. Gaston Diderich
BP 2081
L-1020 Luxembourg
NEDERLAND
Centraal Instituut voor DierziekteControle
CIDC-Lelystad
Houtribweg 39PO Box 2004
8203 AA Lelystad
Nederland
OOSTENRIJKBundesanstalt für veterinärmedizinische Untersuchungen
Robert-Koch-Gasse 17
A-2340 Modling
PORTUGAL
Laboratório Nacional de Investigação Veterinária (LNIV)
Estrada de Benfica, n.
o701
P-1549-011 Lisboa
FINLAND
National Veterinary and Food Research Institute
Hämeentie 57
PO Box 45
FIN-00581 Helsinki
ZWEDEN
National Veterinary Institute
S-751 89 Uppsala
VERENIGD KONINKRIJK
1. FAO/WHO Collaborating Centre for Reference and Research on
Brucellosis
Veterinary Laboratories Agency
New Haw
Addlestone
Surrey KT15 3NB
United Kingdom
2. Immunodiagnostics Department
Veterinary Sciences Division
Stoney Road Stormont
Belfast BT4 3SD
United Kingdom1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 38
▼M42
BIJLAGE D
HOOFDSTUK I
BESLAGEN, LIDSTATEN OF GEBIEDEN DIE OFFICIEEL VRIJ ZIJN
VAN ENDEMISCHE RUNDERLEUKOSE
A. Een beslag is officieel vrij van endemische runderleukose:
i) indien in de laatste twee jaar in dat beslag geen enkel geval van endemi-
sche runderleukose is aangetoond of bevestigd op klinische gronden of
op basis van de uitkomsten van een laboratoriumtest, en
ii) indien alle dieren die ouder zijn dan 24 maanden, in de laatste twaalf
maanden negatief hebben gereageerd op twee tests die overeenkomstig
deze bijlage met een tussenpoos van ten minste vier maanden zijn
verricht, of
iii) indien het beslag voldoet aan het bepaalde onder i) hierboven en zich
bevindt in een lidstaat die of een gebied dat officieel vrij is van endemi-
sche runderleukose.
B. Een beslag behoudt zijn status als officieel vrij van endemische runderleu-
kose:
i) zolang aan het bepaalde in deel A, onder i), wordt voldaan;
ii) indien in het beslag alleen dieren worden binnengebracht die afkomstig
zijn van een beslag dat officieel vrij is van endemische runderleukose;
iii) indien alle dieren in het beslag die ouder zijn dan 24 maanden, nog
steeds negatief reageren op een test die volgens het bepaalde in hoofd-
stuk II om de drie jaar wordt verricht;
iv) indien de fokdieren die in het beslag zijn opgenomen en die afkomstig
zijn uit een derde land, zijn ingevoerd conform Richtlijn 72/462/EEG.
C. De status van een beslag als officieel vrij van endemische runderleukose,
wordt geschorst indien niet aan de in deel B vastgestelde voorwaarden wordt
voldaan of indien op basis van laboratoriumtests of op klinische gronden
wordt vermoed dat een of meer runderen met endemische runderleukose
zijn besmet en het verdachte dier (de verdachte dieren) onmiddellijk wordt
(worden) geslacht.
D. De status blijft geschorst totdat aan de volgende eisen wordt voldaan:
1. Wanneer één enkel dier in een beslag dat officieel vrij is van endemische
runderleukose, positief heeft gereageerd op een van de in hoofdstuk II
genoemde tests, of wanneer anderszins vermoed wordt dat een dier van
een beslag besmet is:
i) moet het dier dat positief heeft gereageerd en, wanneer het een koe
betreft, eventuele kalveren daarvan, uit het beslag zijn verwijderd
om onder toezicht van de veterinaire autoriteiten te worden geslacht;
ii) moeten alle dieren in het beslag ouder dan twaalf maanden negatief
gereageerd hebben op twee serologische tests die met een tussenpoos
van ten minste vier en ten hoogste twaalf maanden zijn verricht over-eenkomstig hoofdstuk II, de eerste ten minste drie maanden nadat het
laatste positieve dier en het eventuele nageslacht daarvan uit het
beslag verwijderd zijn;
iii) moet een epizoötiologisch onderzoek ingesteld zijn met een negatief
resultaat en moeten voor de beslagen die uit epizoötiologisch oogpunt
met het besmette beslag in verband kunnen worden gebracht, de
onder ii) bedoelde maatregelen toegepast zijn.
De bevoegde autoriteit kan evenwel een uitzondering toestaan op de
verplichting tot het slachten van een kalf van een besmette koe, wanneer
het kalf onmiddellijk na het kalveren van zijn moeder is gescheiden. In
dat geval gelden voor het kalf de in punt 2, onder iii), vastgestelde eisen.
2. Wanneer meer dan één dier van een beslag dat officieel vrij is van ende-
mische runderleukose, positief heeft gereageerd op een van de in
hoofdstuk II bedoelde tests, of wanneer op een andere wijze besmetting
in een beslag wordt vermoed bij meer dan één dier:
i) moeten dieren die positief hebben gereageerd, en, wanneer het koeien
betreft, de kalveren daarvan, uit het beslag worden verwijderd om
onder toezicht van de veterinaire autoriteiten te worden geslacht;
ii) moeten alle dieren die ouder zijn dan twaalf maanden, negatief
reageren op twee tests die overeenkomstig hoofdstuk II met een
tussenpoos van ten minste vier en ten hoogste twaalf maanden
worden verricht;
iii) moeten alle andere dieren van het beslag, na identificatie, op het
bedrijf blijven totdat zij ouder zijn dan 24 maanden en daarna over-1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 39
▼M44
▼M44
eenkomstig hoofdstuk II getest zijn; de bevoegde autoriteit kan
evenwel toestaan dat die dieren rechtstreeks onder officieel toezicht
worden geslacht;
iv) moet een epizoötiologisch onderzoek uitgevoerd zijn met een negatief
resultaat en moeten voor alle beslagen die uit epizoötiologisch
oogpunt met het besmette beslag in verband kunnen worden gebracht,
de onder ii) vastgestelde maatregelen toegepast zijn.
De bevoegde autoriteit kan evenwel een uitzondering toestaan op de
verplichting tot het slachten van het kalf van een besmette koe, wanneer
het kalf onmiddellijk na het kalveren van zijn moeder is gescheiden. In
dat geval gelden voor het kalf de in punt 2, onder iii), vastgestelde eisen.
E. Volgens de procedure van artikel 17 en op grond van de overeenkomstig
artikel 8 verstrekte informatie kan een lidstaat of een deel van een lidstaat
als officieel vrij van endemische runderleukose worden beschouwd:
a) indien aan de voorwaarden van punt A voldaan is en ten minste 99,8 %
van de rundveebeslagen officieel vrij is van endemische runderleukose,
of
b) indien in de laatste drie jaar in de lidstaat of het deel van de lidstaat geen
enkel geval van endemische runderleukose bevestigd is en indien de
aanwezigheid van gezwellen die vermoedelijk aan endemische runderleu-
kose toegeschreven kunnen worden, moet worden aangegeven en de
oorzaak ervan onderzocht wordt en
wanneer het gaat om een lidstaat, de aselecte controles die overeenkom-
stig hoofdstuk II in de voorafgaande 24 maanden in ten minste 10 % van
alle beslagen zijn uitgevoerd op alle dieren die ouder zijn dan 24
maanden, negatieve resultaten hebben opgeleverd, of
wanneer het gaat om een deel van een lidstaat, alle dieren die ouder zijn
dan 24 maanden, in de voorafgaande 24 maanden een test overeenkom-
stig hoofdstuk II met negatief resultaat hebben ondergaan,
of
c) indien met een andere methode met een betrouwbaarheid van 99 % is
aangetoond dat minder dan 0,2 % van de beslagen besmet is.
F. Een lidstaat of een gebied in een lidstaat behoudt de status van officieel vrij
van endemische runderleukose indien:
a) alle dieren die op het grondgebied van die lidstaat of in dat gebied
worden geslacht, na het slachten worden onderworpen aan een officiële
keuring, waarbij alle gezwellen die aan endemische runderleukose toege-
schreven kunnen worden, voor laboratoriumonderzoek worden
opgestuurd,
b) de lidstaat de Commissie op de hoogte stelt van elk geval van endemi-
sche runderleukose dat zich in het gebied voordoet,
c) alle dieren die positief reageren op een van de in hoofdstuk II bedoelde
tests, worden geslacht en voor hun beslagen beperkende maatregelen
blijven gelden totdat ze op grond van deel D hun status weer hebben
verworven, en
d) alle dieren die ouder zijn dan twee jaar, hetzij eenmaal in de eerste vijf
jaar nadat de status uit hoofde van hoofdstuk II is toegekend, hetzij gedu-
rende de eerste vijf jaar na de toekenning van de status uit hoofde van
enige andere procedure waarmee met een betrouwbaarheid van 99 %
kan worden aangetoond dat minder dan 0,2 % van de beslagen besmet
zijn. Indien in de lidstaat of in het gebied gedurende ten minste drie jaar
in minder dan één beslag op 10000 een geval van endemische runderleu-
kose is geconstateerd, kan echter volgens de procedure van artikel 17
worden besloten dat de routinematige serologische tests verminderd
mogen worden, mits alle runderen die ouder zijn dan twaalf maanden in
ten minste 1 % van de willekeurig gekozen beslagen onderworpen zijn
aan overeenkomstig hoofdstuk II uitgevoerde tests.
G. De status officieel vrij van endemische runderleukose van een lidstaat of een
deel van een lidstaat wordt geschorst volgens de procedure van artikel 17,
indien uit overeenkomstig punt F verricht onderzoek blijkt dat zich een
belangrijke wijziging heeft voorgedaan in de situatie ten aanzien van ende-
mische runderleukose in een lidstaat die of een deel van een lidstaat dat als
officieel vrij van endemische runderleukose is erkend.
De status van officieel vrij van endemische runderleukose kan weer worden
toegekend volgens de procedure van artikel 17 indien is voldaan aan de
volgens die procedure vastgestelde criteria.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 40
▼M42
HOOFDSTUK II
TESTS VOOR HET OPSPOREN VAN ENDEMISCHE RUNDERLEU-
KOSE
Voor de opsporing van endemische runderleukose wordt gebruik gemaakt van
de immunodiffusietest overeenkomstig het bepaalde in de delen A en B hier-
onder, of van de enzyme-linked immunosorbent essay (Elisa) overeenkomstig
het bepaalde in deel C hieronder. De immunodiffusiemethode mag alleen
worden gebruikt voor individuele tests. Indien de testresultaten op een naar
behoren gemotiveerde wijze worden betwist, wordt een aanvullende controle
verricht met behulp van de immunodiffusietest.
A.Agar-gel-immunodiffusietest op endemische runderleukose
1. Het bij deze test te gebruiken antigeen moet de glycoproteïnen van het
runderleukosevirus bevatten. Het antigeen moet gestandaardiseerd zijn
ten opzichte van een standaardserum (EI-serum) dat wordt betrokken
bij het Statens Veterinaere Serumlaboratorium, Kopenhagen.
2. De hieronder vermelde officiële instellingen moeten worden belast met
het standaardiseren van het eigen standaardantigeen ten opzichte van het
officiële EEG-standaardserum (EI-serum) dat wordt betrokken bij het
Statens Veterinaere Serumlaboratorium te Kopenhagen:
a) Duitsland: Bundesforschungsanstalt für Viruskrankheiten der Tiere,
Tübingen;
b) België: Nationaal Instituut voor Diergeneeskundig Onderzoek,
Brussel;
c) Frankrijk: Laboratoire national de pathologie bovine, Lyon;
d) Groothertogdom Luxemburg: —
e) Italië: Istituto Zooprofilattico Sperimentale, Perugia;
f) Nederland: Instituut voor Dierhouderij en Diergezondheid (ID-
DLO), Lelystad;
g) Denemarken: Statens Veterinaere Serumlaboratorium, Kopenhagen;h) Ierland: Veterinary Research Laboratory, Abbotstown, Dublin;
i) Verenigd Koninkrijk:
1. Groot-Brittannië: The Veterinary Laboratory Agency, Addles-
tone, Weybridge, Engeland;
2. Noord-Ierland: The Veterinary Research Laboratory, Stormont,
Belfast;
j) Spanje: Subdirección general de sanidad animal. Laboratorio de
Sanidad y Producción Animal ALGETE (Madrid);
k) Portugal: Laboratório Nacional de investigação Veterinária,
Lissabon;
l) Griekenland: Κέντρο Κτηνιατρικών Ιδρυµάτων Αθηνών,
Νεαπόλεως 25, 153 10 Αθήνα;
m) Oostenrijk: Bundesanstalt für Tierseuchenbekämpfung, Mödling;
n) Finland: Eläinlääkintä — ja elintarvikelaitos, Helsinki/Anstalten för
veterinärmedicin och livsmedel, Helsingfors;
o) Zweden: Statens veterinärmedicinska anstalt, Uppsala.
3. Ten minste eenmaal per jaar dienen de standaardantigenen die in het
laboratorium worden gebruikt, te worden voorgelegd aan de hierboven
in punt 2 vermelde EEG-referentielaboratoria om er opnieuw ten
opzichte van het officiële EEG-standaardserum te worden getoetst.
Bovendien kan het gebruikte antigeen ook worden gestandaardiseerd
volgens de in deel B beschreven methode.
4. Voor de uitvoering van deze test zijn de volgende reagentia vereist:
a) antigeen: het antigeen moet glycoproteïnen bevatten die specifiek
zijn voor het virus van endemische runderleukose dat is gestandaar-
diseerd ten opzichte van het officiële EEG-serum;
b) het testserum;
c) een controleserum waarvan bekend is dat het positief is;
d) agar-gel:
0,8 % agar,
8,5 % NaCl,1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 41
▼M42
0,05 M Tris-bufferoplossing pH 7,2,
15 ml agar moet in een petrischaal met een diameter van 85 mm
worden overgebracht, zodat het laagje agar een dikte heeft van
2,6 mm.
5. In de agar moeten zeven vochtvrije putjes worden gemaakt tot op de
bodem van het schaaltje, en wel zodanig dat één putje in het midden
ligt en de zes overige in de cirkel er omheen.
Diameter van het centrale putje: 4 mm.Diameter van de perifere putjes: 6 mmAfstand tussen het centrale en de perifere putjes: 3 mm.
6. Het centrale putje moet worden gevuld met het standaardantigeen, de
perifere putjes 1 en 4 (zie schema) met positief serum en de putjes 2,
3, 5 en 6 met testserum. De putjes moeten worden gevuld totdat de
meniscus verdwijnt.
7. Dit resulteert in onderstaande hoeveelheden reagentia:
antigeen: 32 microliter,
controleserum: 73 microliter,
testserum: 73 microliter.
8. Gedurende 72 uur bij kamertemperatuur (20—27 ºC) incuberen in een
gesloten vochtige kamer.
9. Aflezing van de test is reeds mogelijk 24 en 48 uur na het begin van de
incubatie, maar het definitieve resultaat wordt pas na 72 uur verkregen:
a) een testserum is positief indien het een specifieke precipitatielijn
vormt met het BLV-antigeen en een volledig identieke lijn met het
controleserum;
b) een testserum is negatief indien het geen specifieke precipitatielijn
vormt met het BLV-antigeen en indien het de lijn van het controle-
serum niet buigt;
c) de reactie wordt geacht geen uitsluitsel te geven indien:
i) de lijn van het controleserum wel in de richting van het BLV-
antigeen wordt gebogen, maar het testserum toch geen duidelijke
precipitatielijn vormt met het antigeen
of
ii) de reactie niet duidelijk positief of negatief is.
Indien de reactie geen uitsluitsel geeft kan de test worden overge-
daan, eventueel met geconcentreerd serum.
10. De putjes mogen volgens een ander patroon worden aangebracht, op
voorwaarde dat het E4-serum in de verdunning 1:10 (in negatief serum)
een positieve reactie te zien geeft.
B.Methode voor standaardisatie van het antigeen
Oplossingen en materiaal1. 40 ml agar (1,6 %) in 0,05 M Tris/HCl-bufferoplossing, pH 7,2 met 8,5 %
NaCl.
2. 15 ml runderleukoseserum met alleen antilichamen die gericht zijn tegen
de glycoproteïnen van het runderleukosevirus, verdunning 1:10 in 0,05 M
Tris/HCl-bufferoplossing, pH 7,2 met 8,5 % NaCl.
3. 15 ml runderleukoseserum met alleen antilichamen die gericht zijn tegen
de glycoproteïnen van het runderleukosevirus, verdunning 1:5 in 0,05 M
Tris/HCl-bufferoplossing, pH 7,2 met 8,5 % NaCl.
4. Vier plastic petrischaaltjes met een diameter van 85 mm.
5. Een buisje met een diameter van 4—6 mm.6. Een referentieantigeen.7. Het te standaardiseren antigeen.8. Een waterbad (56ºC).ProcedureDe agar (1,6 %) oplossen in de Tris/HCl-buffervloeistof door het mengsel
voorzichtig te verwarmen tot 100ºC. Daarna gedurende ongeveer één uur in1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 42
▼M42
het waterbad (56ºC) plaatsen. Ook het verdunde runderleukoseserum in het
waterbad (56ºC) plaatsen.
Vervolgens 15 ml van de agaroplossing (56ºC) vermengen met de 15 ml
runderleukoseserum (1:10), snel schudden en het mengsel in twee petri-
schaaltjes gieten, 15 ml in elk schaaltje.
Deze procedure herhalen met het runderleukoseserum in de verdunning 1:15.Wanneer de agar hard is geworden, dienen daarin met het buisje putjes te
worden gemaakt volgens onderstaand schema:
Toevoeging van antigeen
i) Petrischaaltjes 1 + 3
A = onverdund referentieantigeen
B = referentieantigeen in de verdunning 1:2
C + E = referentieantigeen
D = onverdund te standaardiseren antigeen.
ii) Petrischaaltjes 2 + 4
A = onverdund te standaardiseren antigeen
B = te standaardiseren antigeen in de verdunning 1:2
C = te standaardiseren antigeen in de verdunning 1:4
D = te standaardiseren antigeen in de verdunning 1:8.
Aanvullende aanwijzingen1. Met het oog op een optimale precipitatie moet de test worden uitgevoerd
met twee verschillende verdunningen van het serum (1:5 en 1:10).
2. Indien de precipitatiediameter met beide verdunningen te klein is, moet
het serum verder worden verdund.
3. Indien de precipitatiediameter met beide verdunningen te groot is en te
onduidelijk moet een minder sterke verdunning van het serum worden
genomen.
4. De uiteindelijke concentratie van de agar moet 0,8 % bedragen, die van
de sera 5 respectievelijk 10 %.
5. De gemeten diameters dienen op bijgevoegd coördinatiestelsel te worden
geplot. De verdunning van het te standaardiseren antigeen die dezelfde
diameter heeft als het referentieantigeen moet worden aangehouden.
C.Enzyme-linked immunosorbent assay (Elisa) voor het opsporen van
endemische runderleukose
1. De volgende materialen en reagentia moeten worden gebruikt:
a) microtiterplaten, cuvettes of ander vast dragermateriaal;
b) het antigeen wordt met of zonder behulp van polyklonale of monoklo-
nale antilichamen op de vaste drager gefixeerd. Indien directe coating
van de vaste drager met het antigeen wordt toegepast, moeten voor
alle endemische runderleukose positief reagerende monsters opnieuw
worden getoetst aan het controleantigeen. Het controleantigeen moet
identiek zijn aan het gebruikte antigeen, behalve wanneer wordt
gewerkt met antigenen van het runderleukosevirus. Indien coating
van de vaste drager met antilichamen wordt toegepast, mogen de anti-
lichamen alleen reageren met de antigenen van het runderleukosevirus
en niet met andere antigenen;
c) de te testen lichaamsvloeistof;
d) een overeenkomstig positief en negatief controleserum;
e) een conjugaat;
f) een op het gebruikte enzym afgestemd substraat;
g) eventueel een remmingsoplossing;
h) oplossingen voor de verdunning van de te onderzoeken monsters, de
bereiding van reagentia en het spoelen van de vaste dragers;
i) een aan het gebruikte substraat aangepast afleessysteem.
2.Standaardisatie en gevoeligheid van de testmethode
De gebruikte Elisa moet zo gevoelig zijn dat E4-serum een positieve
reactie te zien geeft wanneer het (voor serummonsters) 10 keer of (voor
melkmonsters) 250 keer sterker is verdund dan de verdunning die met1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 43
▼M42
gegroepeerde individuele monsters wordt verkregen. Indien een testme-
thode wordt toegepast waarbij monsters (serum- en melkmonsters)
individueel worden onderzocht, moet het E4-serum in de verdunning
1:10 (in negatief serum) of 1:250 (in negatieve melk) een positieve
reactie te zien geven, wanneer het in eenzelfde verdunningsgraad wordt
onderzocht als de individuele monsters. De in deel A, punt 2, genoemde
officiële instellingen zijn verantwoordelijk voor de kwaliteitscontrole van
de Elisa en zij moeten met name voor elke productiepartij bepalen
hoeveel monsters, naar gelang van het voor het E4-serum verkregen
gehalte, moeten worden gegroepeerd.
Het E4-serum moet worden betrokken bij het Nationaal Veterinair Labo-
ratorium in Kopenhagen.
3.Voorwaarden voor het gebruik van de Elisa bij endemische runderleukose
De Elisa mag worden gebruikt bij een melk- of melkweimonster dat is
genomen van de melk die is verzameld op een bedrijf met ten minste
30 % melkkoeien in de lactatieperiode.
Indien gebruik wordt gemaakt van deze methode, moeten maatregelen
worden getroffen om een verband te kunnen leggen tussen de genomen
monsters en de dieren waarvan de onderzochte melk of het onderzochte
serum afkomstig is.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 44
▼M42
BIJLAGE E (I)
a) Runderziekten:
— mond- en klauwzeer
— rabies,— tuberculose,
— brucellose,
— besmettelijke boviene pleuropneumonie,— endemische runderleukose,— miltvuur.
b) Varkensziekten:
— rabies,
— brucellose,— klassieke varkenspest,— Afrikaanse varkenspest,— mond- en klauwzeer,— vesiculaire varkensziekte,
— miltvuur.1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 45
▼M42
BIJLAGE E (II)
— Ziekte van Aujeszky,
— Infectieuze boviene rhinotracheïtis,— Brucella suis-infectie,— TGE (virusdiarree).1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 46
▼M44
BIJLAGE F
Model 1
1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 47
▼M44
►(1)M461964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 48
▼M44
►(1)M471964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 49
▼M44
1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 50
▼M44
Model 2
1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 51
▼M44
►(1)M471964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 52
▼M44
1964L0432 — NL — 29.07.2002 — 008.001 — 53