1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 92/22/EEG VAN DE RAAD
van 31 maart 1992
betreffende veiligheidsruiten en materialen voor ruiten van motorvoertuigen en aanhangwagens
daarvan
(PB L 129 van 14.5.1992, blz. 11)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►A1Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.1995
Gerectificeerdbij:►
C1Rectificatie PB L 187 van 20.7.1999, blz. 74 (92/22/EEG)
▼B
RICHTLIJN 92/22/EEG VAN DE RAAD
van 31 maart 1992
betreffende veiligheidsruiten en materialen voor ruiten van motor-
voertuigen en aanhangwagens daarvan
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
In samenwerking met het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat de maatregelen voor de geleidelijke totstandbrenging
van de interne markt moeten worden vastgesteld binnen een tijdvak datop 31 december 1992 eindigt; dat de interne markt een ruimte zonderbinnengrenzen omvat waarin het vrije verkeer van goederen, personen,
diensten en kapitalen is gewaarborgd;
Overwegende dat de methode van totale harmonisatie essentieel zal
zijn voor de volledige totstandkoming van de interne markt;
Overwegende dat deze methode zal dienen te worden aangewend ter
gelegenheid van de herziening van de gehele procedure voor EEG-
goedkeuring, daarbij rekening houdend met de geest van de resolutievan de Raad van 7 mei 1985 betreffende een nieuwe aanpak op hetgebiedvan d e technische harmonisatie en normalisatie;
Overwegende dat de voorschriften betreffende veiligheidsruiten van
Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat het derhalve noodzakelijk is
dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen, ter aanvullingdan wel in de plaats van hun huidige regeling, met name om voor elktype voertuig de toepassing mogelijk te maken van de EEG-goedkeu-ringsprocedure van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de
Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en
aanhangwagens daarvan(
4), laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn 87/403/
EEG(5);
Overwegende dat een reglementering inzake veiligheidsruiten niet
alleen voorschriften voor de fabricage daarvan maar tevens voor de
montage daarvan in de voertuigen omvat;
Overwegende dat iedere Lid-Staat op grond van een geharmoniseerde
goedkeuringsprocedure voor veiligheidsruiten in staat is vast te stellenof aan de gemeenschappelijke constructie- en beproevingsvoorschriften
is voldaan en de overige Lid-Staten daarvan in kennis te stellen door
toezending van een afschrift van het goedkeuringsformulier dat voorelk type veiligheidsruit is opgemaakt; dat door het aanbrengen vaneen EEG-goedkeuringsmerk op iedere veiligheidsruit in overeenstem-ming met het goedgekeurde type een technische controle van dezeruiten in de andere Lid-Staten niet meer gerechtvaardigd is;
Overwegende dat, wat de voorruiten betreft, het veiligheidsaspect van
heel bijzonder belang is omdat zij meer dan andere ruiten blootgesteldzijn aan krachtige stoten bij botsingen of wanneer daar voorwerpen vanbuitenaf op terecht komen en daarbij ernstig lichamelijk letsel kunnenveroorzaken; dat bij de keuze van een oplossing, die gericht moet zijn
op de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten
waarvan het uiteenlopende karakter handelsbelemmeringen doetontstaan, tevens rekening moet worden gehouden met de eisen van de1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 2
(1) PB nr. C 95 van 12. 4. 1990, blz. 1.
(2) PB nr. C 284 van 12. 11. 1990, blz. 80 en besluit van 12. 2. 1992 (nog niet
verschenen in het Publikatieblad).
(3) PB nr. C 225 van 10. 9. 1990, blz. 9.
(4) PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1.
(5) PB nr. L 220 van 8. 8. 1987, blz. 44.
▼B
veiligheid van het wegverkeer en de noodzaak van een verbetering
daarvan,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
1. Iedere Lid-Staat verleent de typegoedkeuring voor onderdelen
voor ieder onder het in punt 1 van bijlage I omschreven toepassingsge-bied vallend type veiligheidsruit dat aan de constructie- enbeproevingsvoorschriften voldoet.
2. Iedere Lid-Staat verleent goedkeuring aan ieder type voertuig dat
aan de in bijlage III bedoelde montagevoorschriften voldoet.
3. De Lid-Staat die de EEG-onderdeelgoedkeuring heeft verleend
treft, zo nodig in samenwerking met de bevoegde instanties van de
andere Lid-Staten, de nodige maatregelen om voor zover noodzakelijkte controleren of de produktie in overeenstemming is met het goedge-keurde type.
Artikel 2
De aanvraag om EEG-onderdeelgoedkeuring wordt ingediend door de
fabrikant of zijn gemachtigde in een Lid-Staat. Deze Lid-Staat kent defabrikant of zijn gemachtigde een EEG-goedkeuringsmerk voor onder-
delen toe overeenkomstig de voorschriften van de punten 4.4 tot en met
4.7 van bijlage II voor ieder type veiligheidsruit waarvoor overeenkom-stig artikel 1 goedkeuring wordt verleend.
De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te voorkomen dat
merken worden gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan tussen
veiligheidsruiten waarvoor overeenkomstig artikel 1 typegoedkeuringis verleend.
Artikel 3
De bevoegde instanties van iedere Lid-Staat zenden binnen een maand
aan de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten een afschrift vande goedkeuringsformulieren die zijn opgemaakt voor ieder type veilig-heidsruit en, wat de montage betreft, voor ieder type voertuig dat zij
hebben goedgekeurd.
Artikel 4
De Lid-Staten mogen het in de handel brengen en het gebruik van
veiligheidsruiten niet verbieden om redenen die verband houden met
de constructie van die veiligheidsruiten indien deze van het EEG-goed-keuringsmerk voor onderdelen zijn voorzien.
Artikel 5
1. Indien de Lid-Staat die de EEG-onderdeelgoedkeuring heeft
verleend, constateert dat verscheidene veiligheidsruiten met hetzelfdegoedkeuringsmerk niet in overeenstemming zijn met het type dat hijheeft goedgekeurd, neemt hij de nodige maatregelen om de overeen-
stemming van de produktie met het goedgekeurde type te waarborgen.
De bevoegde instanties van deze Lid-Staat stellen die van de andereLid-Staten in kennis van de getroffen maatregelen die eventueel deintrekking van de EEG-onderdeelgoedkeuring kunnen inhouden. Degenoemde instanties nemen dezelfde maatregelen indien zij door de
bevoegde instanties van een andere Lid-Staat van een dergelijk gebrek
aan overeenstemming in kennis worden gesteld.
2. De bevoegde instanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen
één maand in kennis van de intrekking van een verleende EEG-onder-
deelgoedkeuring alsmede van de beweegredenen daarvoor.
3. Indien de Lid-Staat die de EEG-onderdeelgoedkeuring heeft
verleendhet gebrek aan overeenstemming waarvan hij in kennis isgesteld betwist, trachten de betrokken Lid-Staten het geschil bij te1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 3
▼B
leggen. De Commissie wordt op de hoogte gehouden. Zij gaat indien
nodig over tot passend overleg om tot een oplossing te komen.
Artikel 6
Elke beslissing om de onderdeelgoedkeuring te weigeren of in te
trekken dan wel om het in de handel brengen of het gebruik te
verbieden, genomen uit hoofde van de bepalingen ter uitvoering van
deze richtlijn, moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed. Deze beslis-sing wordt ter kennis van de belanghebbende gebracht met opgave vande krachtens de geldende wettelijke voorschriften van deze Lid-Statenopenstaande rechtsmiddelen en van de termijnen waarbinnen dezerechtsmiddelen kunnen worden aangewend.
Artikel 7
De Lid-Staten mogen noch de EEG-goedkeuring of de nationale goed-
keuring van een type voertuig weigeren, noch de verkoop, het in het
verkeer brengen of het gebruik van voertuigen weigeren of verbieden
om redenen die verband houden met de veiligheidsruiten, indien dezevan het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen zijn voorzien en over-eenkomstig de voorschriften van bijlage III zijn gemonteerd.
Artikel 8
In deze richtlijn wordt verstaan onder voertuig, elk voor deelneming
aan het wegverkeer bestemdmotorvoertuig op minstens vier wielen enmet een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan
25 km/uur alsmede de aanhangwagen daarvan, met uitzondering van
voertuigen op rails, trekkers en machines voor land- of bosbouw enbouwmachines.
De internationale classificatie van deze voertuigen is die van noot B)
van bijlage I bij Richtlijn 70/156/EEG.
Artikel 9
De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de in de bijlagen neergelegde
voorschriften aan te passen aan de vooruitgang van de techniek,worden door de Commissie vastgesteld overeenkomstig de procedure
van artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG.
Artikel 10
1. De Lid-Staten dienen vóór 1 juli 1992 de bepalingen vast te
stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te
voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis.
Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepa-
lingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaarverwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regelsvoor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.
Zij passen deze bepalingen toe vanaf 1 oktober 1992.2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mee van alle belang-
rijke bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn
vallende gebied vaststellen.
Artikel 11
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 4
▼B
LIJST VAN BIJLAGEN
BIJLAGE I Toepassingsgebieden d efinities
BIJLAGE II Ruiten — Constructie- en beproevingsvoorschriften;
aanvraag om EEG-onderdeelgoedkeuring; merken; EEG-
onderdeelgoedkeuring; wijziging of uitbreiding van de
EEG-onderdeelgoedkeuring; overeenstemming van de
produktie en sancties bij niet-overeenstemming van de
produktie
BIJLAGE II A Algemene beproevingsvoorwaarden
BIJLAGE II B Voorruiten van gewoon gelaagdglas
BIJLAGE II C Voorruiten van behandeld gelaagd glasBIJLAGE II D Voorruiten van kunststofglas
BIJLAGE II E Groepering van voorruiten voor de beproeving met het oog
op de EEG-onderdeelgoedkeuring
BIJLAGE II F Procedure voor het bepalen van de beproevingszones op
voorruiten van voertuigen van categorie M
1ten opzichte
van de punten V
BIJLAGE II G Procedure voor het bepalen van het punt H en de werke-
lijke bovenlichaamshoek voor zitplaatsen in
motorvoertuigen van categorie M1
BIJLAGE II H Ruiten van gelijkmatig gehardglas
BIJLAGE II I Andere ruiten van gelaagd glas dan voorruiten
BIJLAGE II J Andere ruiten van kunststofglas dan voorruiten
BIJLAGE II K Veiligheidsruiten met kunststofbekleding op de binnenzijdeBIJLAGE II L Dubbele beglazingen
BIJLAGE II M Meting van de segmenthoogte en plaats van de inslag-
punten
BIJLAGE II N Voorbeelden van EEG-goedkeuringsmerken voor onder-
delen
BIJLAGE II O Controle op de overeenstemming van de produktie
BIJLAGE II P Mededeling betreffende de EEG-onderdeelgoedkeuring of
de uitbreiding of de weigering of de intrekking van de
EEG-onderdeelgoedkeuring of de definitieve stopzetting
van de produktie van een type veiligheidsruit
Aanhangsel 1 Voorruiten van gelaagdglas
Aanhangsel 2 Voorruiten van kunststofglasAanhangsel 3 Ruiten van gelijkmatig gehardglasAanhangsel 4 Andere ruiten van gelaagd glas dan voorruiten
Aanhangsel 5 Andere ruiten van kunststofglas dan voorruiten
Aanhangsel 6 Dubbele beglazingenAanhangsel 7 Inhoudvan d e lijst van voorruiten
BIJLAGE III Voertuigen — Voorschriften voor de montage van voor-
ruiten en andere ruiten in voertuigen
Aanhangsel Bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier voor een type
voertuig met betrekking tot de montage van veiligheids-
ruiten1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 5
▼B
BIJLAGE I
TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES
1. TOEPASSINGSGEBIED
Deze richtlijn heeft betrekking op veiligheidsruiten en materialen
voor ruiten die bestemd zijn om als voorruit of andere ruit of als
tussenschot in motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan te
worden gemonteerd, alsmede op de montage van die ruiten, met
uitzondering van glas voor verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen,
dashboarden, speciale ruiten die bescherming tegen overvallen
bieden, geheel uit kunststof bestaande oppervlakken die worden
gebruikt bij de constructie van voertuigen van categorie 0, van
campers, schuifdaken, achterruiten van motorvoertuigen met terug-
klapbaar/afneembaar dak en zijdelen van terreinvoertuigen, alsmede
voorruiten voor voertuigen die onder extreme omstandigheden
worden gebruikt en een maximumsnelheid van 40 km/uur hebben.
2. DEFINITIES
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
2.1. ruit van gehard glas: een ruit bestaande uit één glasplaat die een
speciale behandeling heeft ondergaan om de mechanische sterkte
te verhogen en bij breuk een bepaaldbreukpatroon te verkrijgen;
2.2. ruit van gelaagd glas: een ruit bestaande uit ten minste twee glas-
platen die aan elkaar zijn verbonden door een of meer tussenlagen
van kunststof; gelaagdglas kan:
2.2.1. gewoonzijn als geen der samenstellende glasplaten is behandeld, of
2.2.2. behandeld zijn als ten minste één der samenstellende glasplaten een
bijzondere behandeling heeft ondergaan om de mechanische sterkte
te verhogen en bij breuk een bepaaldbreukpatroon te verkrijgen;
2.3. met kunststof beklede veiligheidsruit: een ruit als omschreven in
punt 2.1 of 2.2, waarvan de binnenzijde met een kunststoflaag is
bekleed;
2.4. veiligheidsruit van kunststofglas: een ruit van gelaagdglas met één
glasplaat en een of meer op elkaar geplaatste vellen kunststoffolie
waarvan ten minste één als tussenlaag wordt gebruikt. De kunst-
stoffolie bevindt zich bij montage van de ruit op het voertuig aan
de binnenzijde;
2.5. geheel uit kunststof bestaand oppervlak: een doorzichtig oppervlak
dat in zijn geheel vervaardigd is uit polymeer organisch materiaal;
2.6. groep voorruiten: een groep bestaande uit voorruiten van verschil-
lende vorm en afmetingen, waarvan de mechanische
eigenschappen, het breukpatroon en de bestandheid tegen omge-
vingsinvloeden worden beproefd:
2.6.1. vlakke voorruit: een voorruit die geen nominale kromte, d.w.z. een
segmenthoogte van meer dan 10 mm per lineaire meter, vertoont;
2.6.2. gebogen voorruit: een voorruit die een nominale kromte, d.w.z. een
segmenthoogte van meer dan 10 mm per lineaire meter, vertoont;
2.7. dubbel raam: een geheel bestaande uit twee ruiten die afzonderlijk
in dezelfde opening van het voertuig zijn geïnstalleerd;
2.8. dubbele beglazing: een geheel bestaande uit twee ruiten die in de
fabriek duurzaam op een vaste afstand van elkaar zijn gemonteerd:
2.8.1. symmetrische dubbele beglazing: dubbele beglazing waarbij de
twee samenstellende ruiten van hetzelfde type zijn (gehard, gelaagd
enz.) en dezelfde hoofd- en nevenkenmerken hebben;
2.8.2. asymmetrische dubbele beglazing: dubbele beglazing waarbij de
twee samenstellende ruiten van een verschillend type zijn (gehard,
gelaagd enz.) of verschillende hoofd- en/of nevenkenmerken
hebben;
2.9. hoofdkenmerk: een kenmerk dat in sterke mate bepalend is voor de
optische en/of mechanische eigenschappen van een ruit met betrek-
king tot de functie die deze ruit in het voertuig moet vervullen.
Onder dit begrip vallen onder meer ook de handelsnaam of het
fabrieksmerk;1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 6
▼B
2.10. nevenkenmerk: een kenmerk dat in grote mate bepalend kan zijn
voor de optische en/of mechanische eigenschappen van een ruit
met betrekking tot de functie die zij in het voertuig moet vervullen.
Bij het vaststellen van de invloed van een of ander kenmerk wordt
rekening gehouden met moeilijkheidsgraden;
2.11. moeilijkheidsgraden: een classificatie in twee graden die wordt
toegepast op de in de praktijk waargenomen variaties voor elk
nevenkenmerk. Als van graad1 word t overgegaan naar graad2 is
dit een aanwijzing dat aanvullende proeven moeten worden
genomen;
2.12. ontwikkelde oppervlakte van een voorruit: de oppervlakte van de
kleinste rechthoekige glasplaat waarvan een voorruit kan worden
vervaardigd;
2.13. hellingshoek van een voorruit: de hoek gevormd door de loodlijn
en de rechte die de boven- en de onderrand van de voorruit met
elkaar verbindt, waarbij deze rechten gelegen zijn in een verticaal
vlak waarin zich tevens de lengteas van het voertuig bevindt:
2.13.1. de hellingshoek wordt gemeten bij een op de grond staand voertuig
en wanneer het een voertuig voor passagiersvervoer betreft, moet
dit bedrijfsklaar zijn met volle brandstof-, koelvloeistof- en smeer-
middeltanks en uitgerust met gereedschap en reservewiel(en) (voor
zover deze door de fabrikant van het voertuig tot de standaarduit-
rusting worden gerekend); ook moet rekening worden gehouden
met het gewicht van de bestuurder en bij voertuigen voor personen-
vervoer bovendien met het gewicht van een passagier op de
passagiersstoel, waarvoor telkens 75 ± 1 kg in rekening wordt
gebracht;
2.13.2. voertuigen met een hydropneumatische, hydraulische of pneumati-
sche ophanging of met een ladingafhankelijk automatisch
regelmechanisme voor de vrije hoogte worden beproefd onder de
door de fabrikant gespecificeerde normale bedrijfsomstandigheden;
2.14. segmenthoogte h: de maximale afstand tussen het binnenvlak van
de ruit en het vlak dat door de randen van de ruit gaat. Deze
afstand wordt vrijwel loodrecht op de ruit gemeten (zie bijlage II
M, figuur 1);
2.15. type ruit: de ruiten als omschreven in de punten 2.1 tot 2.4, die
geen essentiële onderlinge verschillen vertonen, met name met
betrekking tot de in de bijlagen II B, II C, II D, II H, II I, II J, II
K en II L vermelde hoofd- en nevenkenmerken:
2.15.1. ofschoon er bij een wijziging in de hoofdkenmerken automatisch
een nieuw produkttype ontstaat, wordt aangenomen dat in bepaalde
gevallen een wijziging in de vorm of de afmetingen niet meteen de
verplichting meebrengt om een volledige serie nieuwe proeven te
nemen. Met het oog op sommige van de in de desbetreffende
bijlagen omschreven proeven kunnen ruiten worden gegroepeerd,
voor zover het duidelijk is dat zij vergelijkbare hoofdkenmerken
vertonen;
2.15.2. ruiten die alleen wat betreft de nevenkenmerken verschillen,
kunnen worden beschouwd als behorend tot één type; toch kunnen
op monsters van deze ruiten nog bepaalde proeven worden
genomen wanneer in de beproevingsvoorwaarden uitdrukkelijk is
bepaald dat deze proeven moeten worden verricht;
2.16. type voertuig: de voertuigen die wat de montage van veiligheids-
ruiten betreft, onderling geen essentiële verschillen vertonen, met
name wat het in punt 2.15 omschreven ruittype betreft dat in het
voortuig is gemonteerd;
2.17. kromtestraal r: de benaderende waarde van de kleinste straal van
de boog van de voorruit, gemeten in het meest gebogen gedeelte.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 7
▼B
BIJLAGE II
RUITEN — CONSTRUCTIE- EN BEPROEVINGSVOORSCHRIFTEN;
AANVRAAG OM EEG-ONDERDEELGOEDKEURING; MERKEN;
EEG-ONDERDEELGOEDKEURING; WIJZIGING OF UITBREIDING
VAN DE EEG-ONDERDEELGOEDKEURING; OVEREENSTEMMING
VAN DE PRODUKTIE EN SANCTIES BIJ NIET-OVEREENSTEMMING
VAN DE PRODUKTIE
1. CONSTRUCTIE- EN BEPROEVINGSVOORSCHRIFTEN
1.1. Algemene specificaties
1.1.1. Al het glas, en met name glas dat voor de vervaardiging van voor-
ruiten is bestemd, moet van zodanige kwaliteit zijn dat het gevaar
voor lichamelijk letsel bij breuk zoveel mogelijk wordt beperkt.
Het glas moet voldoende bestand zijn tegen de belastingen die
zich bij incidenten in normale verkeersomstandigheden kunnen
voordoen, alsmede tegen de invloeden van weer en warmte, chemi-
caliën, branden slijtage.
1.1.2. Het veiligheidsglas moet bovendien voldoende doorzichtig zijn en
geen noemenswaardige vervorming van de door de voorruit waar-
genomen objecten veroorzaken, noch verwarring omtrent de in het
verkeer gebruikte kleuren doen ontstaan. Bij breuk moet de
bestuurder in staat zijn de weg nog duidelijk genoeg te onder-
scheiden om zijn voertuig veilig te kunnen afremmen en tot
stilstandte brengen.
1.2. Bijzondere specificaties
Alle typen veiligheidsruiten moeten, afhankelijk van de categorie
waartoe zij behoren, voldoen aan de volgende bijzondere specifica-
ties:
1.2.1. ruiten van gelijkmatig gehard glas: de eisen bedoeld in bijlage II H;
1.2.2. voorruiten van gewoon gelaagd glas: de eisen bedoeld in bijlage II
B;
1.2.3. ruiten van gewoon gelaagd glas, uitgezonderd voorruiten: de eisen
bedoeld in bijlage II I;
1.2.4. voorruiten van behandeld gelaagd glas: de eisen bedoeld in bijlage
II C;
1.2.5. met kunststof beklede veiligheidsruiten: naast de bovenvermelde
voorschriften ook de eisen van bijlage II K;
1.2.6. voorruiten van kunststofglas: de eisen bedoeld in bijlage II D;
1.2.7. andere ruiten van kunststofglas dan voorruiten: de eisen bedoeld in
bijlage II J;
1.2.8. dubbele beglazing: de eisen bedoeld in bijlage II L.
1.3. Proeven
1.3.1. De volgende proeven zijn voorgeschreven:1.3.1.1. Breukpatroon
Deze proef heeft tot doel:
1.3.1.1.1. na te gaan of er bij breuk van de ruit zodanige korrels en scherven
ontstaan dat het gevaar voor verwondingen zo klein mogelijk blijft;
1.3.1.1.2. bij voorruiten van behandeld gelaagd glas het zicht na breuk na te
gaan.
1.3.1.2. Mechanische sterkte
1.3.1.2.1. Kogelvalproef
Er worden twee proeven verricht, één met een kogel van 227 g en
één met een kogel van 2 260 g:
1.3.1.2.1.1. Proef met kogel van 227 g. Deze proef heeft tot doel bij gelaagd
glas de hechting van de tussenlaag en bij gelijkmatig gehard glas
de mechanische sterkte te beoordelen.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 8
▼B
1.3.1.2.1.2. Proef met kogel van 2 260 g. Deze proef heeft tot doel de indrin-
gingsweerstand van gelaagd glas tegen de kogel te beoordelen.
1.3.1.2.2. Gedrag van de ruit bij een schok van het hoofd
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de ruit, bij een schok van
het hoofd tegen de voorruit, andere gelaagde ruiten en ruiten van
kunststofglas dan voorruiten, alsmede tegen als zijruiten gebruikte
dubbele beglazingen, voldoet aan de eisen inzake beperking van
verwondingen.
1.3.1.3. Bestandheid tegen omgevingsinvloeden
1.3.1.3.1. Slijtproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de slijtvastheid van een
veiligheidsruit boven een bepaalde waarde ligt.
1.3.1.3.2. Hittebestendigheidsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of er zich tijdens een langdu-
rige blootstelling aan hoge temperaturen geen blaasjes of andere
gebreken voordoen in de tussenlaag van gelaagd glas en van kunst-
stofglas.
1.3.1.3.3. Stralingsbestendigheidsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de lichtdoorlatendheid van
ruiten van gelaagdglas, kunststofglas en met kunststof bekleedglas
na langdurige blootstelling aan straling duidelijk afneemt, dan wel
of de ruit duidelijk verkleurt.
1.3.1.3.4. Vochtbestendigheidsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of ruiten van gelaagd glas,
kunststofglas en met kunststof bekleedglas bestandzijn tegen d e
gevolgen van langdurige blootstelling aan luchtvochtigheid en
onder invloed daarvan geen tekenen van aantasting vertonen.
1.3.1.3.5. Bestandheid tegen temperatuurverandering
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de in veiligheidsglas als
omschreven in de punten 2.3 en 2.4 van bijlage I gebruikte kunst-
stof(fen) bestand is (zijn) tegen de gevolgen van langdurige
blootstelling aan extreme temperaturen en onder invloed daarvan
geen tekenen van aantasting vertoont (vertonen).
1.3.1.4. Optische eigenschappen
1.3.1.4.1. Lichtdoorlatingsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de normale lichtdoorlatend-
heid van veiligheidsruiten boven een bepaalde waarde ligt.
1.3.1.4.2. Optische vervormingsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de vervorming van door de
voorruit waargenomen objecten niet zodanig is dat de bestuurder
erdoor kan worden gehinderd.
1.3.1.4.3. Scheidingsproef van het secundaire beeld
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de hoek tussen het secun-
daire en het primaire beeld niet groter is dan een bepaalde waarde.
1.3.1.4.4. Kleurenidentificatieproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of er geen gevaar is voor
verwarring van de door een voorruit waargenomen kleuren.
1.3.1.4.5. Vuurvastheidsproef
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de binnenzijde van een
veiligheidsruit als omschreven in de punten 2.3 en 2.4 van bijlage
I een voldoende geringe verbrandingssnelheid heeft.
1.3.1.5. Bestandheid tegen chemicaliën
Deze proef heeft tot doel na te gaan of de binnenzijde van een
veiligheidsruit als omschreven in de punten 2.3 en 2.4 van bijlage
I bestandis tegen d e gevolgen van blootstelling aan chemicaliën
welke in een voertuig aanwezig of gebruikt kunnen zijn (bij voor-
beeld schoonmaakmiddelen enz.) en onder invloed daarvan geen
tekenen van aantasting vertoont.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 9
▼B
1.3.2. Voor de categorieën ruiten als omschreven in de punten 2.1 tot 2.4
van bijlage I uit te voeren proeven
1.3.2.1. Op veiligheidsruiten worden de in de navolgende tabel vermelde
proeven uitgevoerd:1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 10
Voorruiten Andere ruiten
Gewoon gelaagdglas Behand eldgelaagdglasKunststof-
glasGehardglas GelaagdglasKunststof-
glas
II II/P III III/P IV
Breukpatroon — — II C/4 II C/4 — II H/2 — —
Mechanische sterkte:
— kogel van 227 g II B/4.3 II B/4.3 II B/4.3 II B/4.3 II B/4.3 II H/3.1 II I/4 II I/4
— kogel van 2 260 g II B/4.2 II B/4.2 II B/4.2 II B/4.2 II B/4.2 — — II B/4.2
Gedrag bij een schok van het hoofd(1) II B/3 II B/3 II B/3 II B/3 II D/3 — II I/3 II I/3
Slijtage:
— buitenvlak II B/5.1 II B/5.1 II B/5.1 II B/5.1 II B/5.1 — II B/5.1 II B/5.1
— binnenvlak — II K/2 — II K/2 II K/2 II K/2(2) II K/2(2) II K/2
Hitte II A/5 II A/5 II A/5 II A/5 II A/5 — II A/5 II A/5Straling II A/6 II A/6 II A/6 II A/6 II A/6 — II A/6 II A/6
VochtigheidII A/7 II A/7 II A/7 II A/7 II A/7 II A/7(
2) II A/7 II A/7
Lichtdoorlating II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1 II A/9.1
Optische vervorming II A/9.2 II A/9.2 II A/9.2 II A/9.2 II A/9.2 — —
Secundair beeld II A/9.3 II A/9.3 II A/9.3 II A/9.3 II A/9.3 — —
Kleurenidentificatie II A/9.4 II A/9.4 II A/9.4 II A/9.4 II A/9.4 — — —
Temperatuurveranderingen — II A/8 — II A/8 II A/8 II A/8(2) II A/8(2) II A/8
Vuurvastheid— II A/10 — II A/10 II A/10 II A/10(2) II A/10(2) II A/10
Chemicaliën — II A/11 — II A/11 II A/11 II A/11(2) II A/11(2) II A/11
(1) Deze proef moet bovendien worden genomen op dubbele beglazingen overeenkomstig bijlage II L, punt 3 (II L/3).
(2) Indien aan de binnenzijde met kunststof bekleed.
Opmerking: De referentie II C/4 bij voorbeeld verwijst naar bijlage II C, punt 4, waarin de desbetreffende proef wordt beschreven met vermelding van
de goedkeuringseisen.▼B1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 11
▼B
1.3.2.2. Een veiligheidsruit wordt goedgekeurd als aan alle erop betrekking
hebbende voorschriften uit de voorgaande tabel is voldaan.
2. GOEDKEURINGSAANVRAAG
2.1. De aanvraag om EEG-goedkeuring van een type ruit wordt door de
fabrikant van veiligheidsruiten of door zijn gemachtigde ingediend.
2.2. Voor elk type veiligheidsruit gaat de aanvraag vergezeld van de
hieronder vermelde documenten in drievoud, met de volgende
aanduidingen:
2.2.1. technische beschrijving met opgave van alle hoofd- en nevenken-
merken; en
2.2.1.1. voor andere ruiten dan voorruiten: tekeningen die niet groter zijn
dan A 4-formaat of op A 4-formaat gevouwen, met opgave van:
— de maximale oppervlakte,
— de kleinste hoek tussen twee aangrenzende vlakken van de ruit,
— de grootste segmenthoogte, indien van toepassing;
2.2.1.2. voor voorruiten:
2.2.1.2.1. een lijst van voorruitmodellen waarvoor goedkeuring wordt aange-
vraagd, met opgave van de naam van de fabrikant(en) van de
voertuigen en van het type en de categorie van de voertuigen;
2.2.1.2.2. tekeningen op ware grootte voor categorie M1en op ware grootte of
schaal 1/10 voor alle andere categorieën alsmede schetsen van de
voorruit en de plaats ervan in het voertuig, die zodanig gedetail-
leerd zijn dat de volgende elementen erop kunnen worden
aangegeven:
2.2.1.2.2.1. plaats van de voorruit ten opzichte van punt R van de bestuurders-
stoel, in voorkomendgeval;
2.2.1.2.2.2. hellingshoek van de voorruit;
2.2.1.2.2.3. hellingshoek van de rugleuning van de bestuurdersstoel;
2.2.1.2.2.4. plaats en afmetingen van de zones waarin de optische eigen-
schappen zijn beproefd;
2.2.1.2.2.5. de ontwikkelde oppervlakte van de voorruit;
2.2.1.2.2.6. de maximale segmenthoogte van de voorruit;
2.2.1.2.2.7. de kromtestraal van de voorruit (enkel met het oog op het groe-
peren van voorruiten);
2.2.1.3. voor dubbele beglazing: tekeningen die niet groter zijn dan A 4-
formaat of op A 4-formaat gevouwen, met opgave van, naast de
gegevens als vermeldin punt 2.2.1.1:
— het type van elk der samenstellende ruiten,
— het type van de vatting (organisch, glas/glas of glas/metaal),
— nominale dikte van de ruimte tussen de beide ruiten.
2.3. Daarenboven moet de aanvrager een voldoende aantal proefstukken
en monsters van afgewerkte ruiten van de betrokken modellen
leveren; dit aantal moet eventueel worden vastgesteld in overleg
met de technische dienst die met de proeven is belast.
2.4. De bevoegde autoriteit gaat na of er afdoende bepalingen bestaan
om een doeltreffende controle op de overeenstemming van de
produktie te waarborgen voordat de typegoedkeuring wordt
verleend.
3. MERKEN
3.1. Op alle veiligheidsruiten, ook op de ter goedkeuring aangeboden
monsters en proefstukken, moet het fabrieks- of handelsmerk van
de fabrikant staan. Dit merk moet duidelijk leesbaar en onuitwis-
baar zijn.
4. EEG-ONDERDEELGOEDKEURING
Wanneer de ter goedkeuring aangeboden monsters voldoen aan de
voorschriften van de punten 1.1 tot en met 1.3, wordt de goedkeu-
ring voor het overeenkomstige type veiligheidsruit verleend.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 12
▼B
4.2. Een goedkeuringsnummer wordt toegekend aan elk type als
omschreven in de bijlagen II H, II I, II J en II L of, met betrekking
tot voorruiten, aan elke groep waarvoor goedkeuring is verleend.
De eerste twee cijfers (thans 00 voor de richtlijn in de oorspronke-
lijke vorm) geven het volgnummer aan dat is toegekend aan de
reeks amendementen die overeenkomen met de meest recente
belangrijke technische wijzigingen die in de richtlijn zijn aange-
bracht op het tijdstip dat de goedkeuring wordt verleend. Een
zelfde Lid-Staat kan dit nummer niet meer aan een ander type of
een andere groep veiligheidsruiten toekennen.
4.3. Goedkeuring, uitbreiding van goedkeuring of weigering van goed-
keuring van een type veiligheidsruit krachtens de onderhavige
richtlijn wordt aan de Lid-Staten bekendgemaakt door middel van
een mededelingsformulier volgens het model in bijlage II P met
de bijbehorende aanhangsels.
4.3.1. Voor voorruiten gaat het mededelingsformulier betreffende de
EEG-goedkeuring vergezeld van een document met een lijst van
alle modellen van voorruiten die deel uitmaken van de groep waar-
voor de goedkeuring is verleend, alsmede de kenmerken van de
groep overeenkomstig aanhangsel 7 van bijlage II P.
4.4. Op elke veiligheidsruit en elke dubbele beglazing die overeenstemt
met een krachtens de onderhavige richtlijn goedgekeurd type ruit
wordt, behalve het merk als voorgeschreven in punt 3.1, ook een
EEG-goedkeuringsmerk goed zichtbaar aangebracht. Daarnaast kan
ook elk bijzonder goedkeuringsmerk worden aangebracht dat aan
elke ruit van een dubbele beglazing is toegekend.
Dit goedkeuringsmerk bestaat uit:
4.4.1. een rechthoek bevattende de kleine letter e waaraan het kengetal of
de kenletters worden toegevoegd van het land dat de goedkeuring
heeft verleend(1);
4.4.2. het goedkeuringsnummer aan de rechterzijde van de in punt 4.4.1
bedoelde rechthoek.
4.5. De volgende aanvullende symbolen worden in de nabijheid van het
bovengenoemde goedkeuringsmerk aangebracht:
4.5.1. bij een voorruit:
II: als het gaat om gewoon gelaagdglas (II/P als het bekleed
is)(2);
III: als het gaat om behandeld gelaagd glas (III/P als het bekleed
is)(2);
IV: als het gaat om kunststofglas;
4.5.2. V: als het gaat om een andere ruit dan een voorruit die onder de
bepalingen van punt 9.1.4.2 van bijlage II A valt;
4.5.3. VI: als het gaat om dubbele beglazing.4.6. Het goedkeuringsmerk en het symbool moeten goed zichtbaar en
onuitwisbaar zijn.
4.7. Bijlage II N bevat voorbeelden van goedkeuringsmerken.
5. WIJZIGING OF UITBREIDING VAN EEG-GOEDKEURING
VOOR EEN TYPE VEILIGHEIDSRUIT
5.1. Elke wijziging van een type veiligheidsruit of elke toevoeging van
een voorruit aan een groep voorruiten wordt medegedeeld aan de
administratieve dienst die de goedkeuring voor dit type ruit heeft
verleend. Deze dienst kan dan:
5.1.1. van mening zijn dat de aangebrachte wijzigingen geen noemens-
waardige ongunstige invloed zullen hebben of dat het nieuwe type
voorruit volledig past in de reeds goedgekeurde groep voorruiten en
dat de veiligheidsruit hoe dan ook nog aan de voorschriften
voldoet, of1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 13
(1) 1 voor de Bondsrepubliek Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland,
6 voor België, 9 voor Spanje, 11 voor het VerenigdKoninkrijk, 13 voor Luxemburg, 18voor Denemarken, 21 voor Portugal, IRL voor Ierland, EL voor Griekenland ►
A1,
12 voor Oostenrijk, 17 voor Finlanden 5 voor Zwed en ◄.
(2) Overeenkomstig de definitie van punt 2.3 van bijlage I.
▼B
5.1.2. een nieuw keuringsrapport vragen aan de met de proeven belaste
technische dienst.
5.2. Mededeling
5.2.1. Bevestiging of weigering (of uitbreiding) van de goedkeuring wordt
aan de Lid-Staten medegedeeld volgens de procedure als
beschreven in punt 4.3.
5.2.2. De bevoegde instantie die een uitbreiding van de goedkeuring heeft
verleend, kent aan elke mededeling van uitbreiding een volg-
nummer toe.
6. OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUKTIE
6.1. Veiligheidsruiten die overeenkomstig de onderhavige richtlijn zijn
goedgekeurd, moeten zodanig worden vervaardigd dat zij overeen-
stemmen met het goedgekeurde type en voldoen aan de
voorschriften van punt 1.
6.2. De produktie moet permanent worden gecontroleerd ten einde na te
gaan of de voorschriften van punt 6.1 worden nageleefd.
6.3. De houder van een goedkeuring moet:
6.3.1. ervoor zorgen dat er procedures bestaan voor de kwaliteitscontrole
op de produkten;
6.3.2. toegang hebben tot de controleapparatuur die nodig is voor de
controle van de overeenstemming met elk goedgekeurd type;
6.3.3. de gegevens registreren met betrekking tot de resultaten van de
proeven en de bijbehorende documenten(1) die gedurende een in
overleg met de administratieve dienst vastgestelde periode ter
beschikking moeten worden gehouden;
6.3.4. de resultaten van elk type proef analyseren ten einde na te gaan of
en ervoor te zorgen dat de kenmerken van het produkt constantblijven, rekening houdend met de bij industriële fabricage
aanvaardbare afwijkingen;
6.3.5. ten minste nagaan of voor elk type produkt de in bijlage II O van
deze richtlijn voorgeschreven proeven zijn uitgevoerd;
6.3.6. ervoor zorgen dat elke keuring van monsters of proefstukken
waaruit blijkt dat deze niet aan de eisen van de desbetreffende
proef voldoen, wordt gevolgd door een nieuwe monsterneming en
een nieuwe proef. Alle nodige maatregelen moeten worden
genomen om de betrokken produktie weer met het type te doen
overeenstemmen.
6.4. De bevoegde instantie kan op ieder ogenblik controle uitoefenen op
de in elke produktie-eenheid toegepaste methoden voor de controle
van de overeenstemming (zie punt 1.3 van bijlage II O).
6.4.1. Bij elke inspectie moeten de proefregisters en de registers van de
produktiecontrole aan de inspecteur worden voorgelegd.
6.4.2. Deze laatste kan willekeurig monsters uitkiezen die in het laborato-
rium van de fabrikant worden beproefd. Het minimumaantal
monsters kan worden vastgesteld aan de hand van de resultaten
van de eigen controles door de fabrikant.
6.4.3. Wanneer het kwaliteitspeil onvoldoende lijkt of wanneer er reden is
om de geldigheid van de volgens punt 6.4.2 uitgevoerde proeven te
controleren, kan de inspecteur monsters nemen en deze naar de
technische dienst zenden die de goedkeuringsproeven heeft uitge-
voerd.
6.4.4. De bevoegde instantie kan elke in de onderhavige richtlijn voorge-
schreven proef verrichten.
6.4.5. In de regel laten de bevoegde instanties twee inspecties per jaar
verrichten. Indien er bij een van deze inspecties negatieve resul-
taten worden geconstateerd, moeten de bevoegde instanties alle
nodige maatregelen nemen om zo spoedig mogelijk de overeen-
stemming van de produktie te herstellen.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 14
(1) De resultaten van de breukproef worden geregistreerd, ook als er geen fotografische
afdruk wordt geëist.
▼B
7. SANCTIES BIJ NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE
PRODUKTIE
7.1. De overeenkomstig de onderhavige richtlijn verleende goedkeuring
voor een type veiligheidsruit kan worden ingetrokken indien niet is
voldaan aan de voorwaarde als gesteld in punt 6.1.
7.2. Wanneer een Lid-Staat een vroeger verleende goedkeuring intrekt,
stelt hij de andere Lid-Staten hiervan zo spoedig mogelijk in kennis
door middel van een afschrift van het mededelingsformulier betref-
fende de goedkeuring overeenkomstig het model in bijlage II P.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 15
▼B
BIJLAGE II A
ALGEMENE BEPROEVINGSVOORWAARDEN
1. BREUKPROEF
De te beproeven ruit mag niet stijf worden bevestigd; zij mag
echter wel met behulp van plakbandover d e gehele omtrek tegen
een identieke ruit worden geplakt.
1.2. Om de ruit te doen breken moet gebruik worden gemaakt van een
hamer met een massa van ongeveer 75 g of een ander werktuig dat
overeenkomstige resultaten oplevert. De kromtestraal van de puntbedraagt 0,2 ± 0,05 mm.
1.3. Er moet één proef worden genomen op elk voorgeschreven inslag-
punt.
1.4. Het breukpatroon moet worden onderzocht met behulp van contact-
fotopapier; de belichting moet uiterlijk tien seconden na de slag
beginnen en uiterlijk drie minuten na de slag eindigen. Slechts de
donkerste lijnen die het begin van de breuk aangeven worden in
aanmerking genomen. Het laboratorium moet de fotografische
afdrukken van de verkregen breukpatronen bewaren.
2. KOGELVALPROEF2.1. Proef met kogel van 227 g
2.1.1. Inrichting
2.1.1.1. Hardstalen kogel met een massa van 227 ± 2 g en een diameter van
ongeveer 38 mm.
2.1.1.2. Inrichting waarmee het mogelijk is de kogel van een nader te
bepalen hoogte een vrije val te laten maken of inrichting waarmee
aan de kogel een zelfde snelheid als bij vrije val kan worden
gegeven. Wanneer een inrichting wordt gebruikt waarmee de kogel
wordt weggeslingerd, moet de tolerantie op de snelheid ± 1 % van
de snelheid bij vrije val bedragen.
2.1.1.3. Ondersteuning, als afgebeeld in figuur 1, die bestaat uit twee stalen
ramen waarvan de randen ter breedte van 15 mm zijn geslepen; de
ramen passen in elkaar en zijn voorzien van rubberen oplegranden
met een dikte van ongeveer 3 mm, een breedte van 15 mm en een
hardheid van 50 DIDC.
Het onderste raam rust op een ongeveer 150 mm hoge stalen bak.
De te beproeven ruit wordt vastgehouden door het bovenste raam,
dat ongeveer 3 kg weegt. De ondersteuning is op een ongeveer
12 mm dikke stalen plaat gelast, die op de grond rust door middel
van een rubberen plaat met een dikte van circa 3 mm en een hard-
heidvan 50 DIDC.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 16
▼B
Figuur 1
Ondersteuning voor de kogelvalproeven
2.1.2. Beproevingsvoorwaarden
— temperatuur: 20 ± 5º C,
— druk: tussen 860 en 1 060 mbar,— relatieve vochtigheid: 60 ± 20 %.
2.1.3. Proefstuk
Het proefstuk moet vlak en vierkant zijn, met een zijde van
300 + 10 mm/ − 0 mm.
2.1.4. Werkwijze
Breng het proefstuk gedurende ten minste vier uur vóór het begin
van de proef in een omgeving met de vermelde temperatuur. Leghet proefstuk op de ondersteuning (punt 2.1.1.3). Het proefstuk
moet haaks op de valrichting van de kogel liggen, met een tole-
rantie van minder dan 3º.
Het inslagpunt moet zich ten hoogste 25 mm van het geometrische
midden van het proefstuk bevinden bij een valhoogte van 6 m of
minder, of ten hoogste 50 mm van het geometrische midden van
het proefstuk bij een valhoogte van meer dan 6 m. De kogel moet
inslaan op de zijde van het proefstuk die overeenstemt met de
buitenzijde van de veiligheidsruit wanneer deze in het voertuig is
gemonteerd. De kogel mag slechts één inslagpunt veroorzaken.
2.2. Proef met kogel van 2260 kg
2.2.1. Inrichting
2.2.1.1. Hardstalen kogel met een massa van 2 260 ± 20 g en een diameter
van ongeveer 82 mm.
2.2.1.2. Inrichting waarmee het mogelijk is de kogel van een nader te
bepalen hoogte een vrije val te laten maken of inrichting waarmee
aan de kogel een zelfde snelheid als bij vrije val kan worden
gegeven. Wanneer een inrichting wordt gebruikt waarmee de kogel
wordt weggeslingerd moet de tolerantie op de snelheid ± 1 % van
de snelheid bij vrije val bedragen.
2.2.1.3. Ondersteuning als afgebeeld in figuur 1 en gelijk aan de ondersteu-
ning als beschreven in punt 2.1.1.3.
2.2.2. Beproevingsvoorwaarden
— temperatuur: 20 ± 5º C,1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 17
▼B
— druk: tussen 860 en 1 060 mbar,
— relatieve vochtigheid: 60 ± 20 %.
2.2.3. Proefstuk
Het proefstuk moet vlak en vierkant zijn met een zijde van
300 + 10 mm/ − 0 mm, of uitgesneden zijn uit het vlakste gedeelte
van een voorruit of een andere gebogen veiligheidsruit.
De proef kan ook worden verricht met een gehele voorruit of een
andere gebogen veiligheidsruit. In dat geval moet speciaal worden
gelet op het contact tussen de veiligheidsruit en de ondersteuning.
2.2.4. Werkwijze
Breng het proefstuk gedurende ten minste vier uur vóór het begin
van de proef in een omgeving met de vermelde temperatuur. Leg
het proefstuk op de ondersteuning (punt 2.1.1.3). Het proefstuk
moet haaks op de valrichting van de kogel liggen met een tolerantie
van minder dan 3º.
Bij kunststofglas moet het proefstuk met behulp van passende
middelen op de ondersteuning worden vastgeklemd.
Het inslagpunt moet zich ten hoogste 25 mm van het geometrische
midden van het proefstuk bevinden. De kogel moet inslaan op de
zijde van het proefstuk die overeenstemt met de binnenzijde van
de veiligheidsruit wanneer deze in het voertuig is gemonteerd. De
kogel mag slechts één inslagpunt veroorzaken.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD
3.1. Inrichting
3.1.1. Bol- of halfbolvormig dummyhoofd van hardhout-multiplex met
vervangbare viltbekleding, al dan niet uitgerust met een houten
dwarsbalk. Tussen het bolle gedeelte en de dwarsbalk bevindt zich
een tussenstuk dat de hals voorstelt en aan de andere kant van de
dwarsbalk zit een bevestigingsstang.
De afmetingen zijn aangegeven in figuur 2.
De totale massa van deze inrichting moet 10 ± 0,2 kg bedragen.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 18
▼B
Figuur 2
Dummyhoofd
3.1.2. Inrichting waarmee het mogelijk is het dummyhoofd van een nader
te bepalen hoogte een vrije val te laten maken of inrichting
waarmee aan het dummyhoofd een zelfde snelheid als bij vrije val
kan worden gegeven.
Wanneer een inrichting wordt gebruikt waarmee het dummyhoofd
wordt weggeslingerd, moet de tolerantie op de snelheid ± 1 % van
de snelheid bij vrije val bedragen.
3.1.3. Ondersteuning zoals afgebeeld in figuur 3 voor de proeven op
vlakke proefstukken. De ondersteuning bestaat uit twee stalen
ramen waarvan de randen ter breedte van 50 mm zijn geslepen; de
ramen passen in elkaar en zijn voorzien van rubberen oplegranden
met een dikte van ongeveer 3 mm, een breedte van 15 ± 1 mm en
een hardheid van 70 DIDC. Het bovenste raam wordt met ten
minste acht bouten tegen het onderste raam geklemd.
3.2. Beproevingsvoorwaarden
— temperatuur: 20 ± 5º C,
— druk: tussen 860 en 1 060 mbar,
— relatieve vochtigheid: 60 ± 20 %.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 19
▼B
Figuur 3
Ondersteuning voor de proeven met het dummyhoofd
(Het aanbevolen kleinste spankoppel voor M20-bouten bedraagt
30 Nm.)
3.3. Werkwijze
3.3.1. Proef op een vlak proefstuk
Houdhet vlakke proefstuk met een lengte van 1 100 + 5 mm/ −
2 mm en een breedte van 500 + 5 mm/ − 2 mm gedurende ten
minste vier uur vóór de proef op een constante temperatuur van
20 ± 5º C.
Bevestig het proefstuk in de draagramen (punt 3.1.3); span de
bouten zodanig aan dat het proefstuk gedurende de proef niet
meer dan 2 mm verschuift. Het vlak van het proefstuk moet vrijwel
haaks op de valrichting van het dummyhoofd staan. Het inslagpunt
moet zich ten hoogste 40 mm van het geometrische midden van het
proefstuk bevinden. Het hoofd moet inslaan op de zijde van het
proefstuk die overeenstemt met de binnenzijde van de veiligheids-
ruit wanneer deze in het voertuig is gemonteerd. Het hoofd mag
slechts één inslagpunt veroorzaken.
Het inslagvlak van de viltbekleding moet na twaalf proeven worden
vervangen.
3.3.2. Proeven op een volledige voorruit (alleen bij een valhoogte van
1,5 m of minder)
Leg de voorruit los op een ondersteuning met een rubberen opleg-
strook met een hardheid van 70 DIDC en een dikte van ongeveer
3 mm, waarbij het raakvlak over de gehele omtrek ongeveer
15 mm breedis. De ond ersteuning moet bestaan uit een hardstuk
waarvan de vorm overeenstemt met de buitenzijde van de voorruit
zodat het dummyhoofd tegen de binnenzijde van de ruit stoot.
Indien nodig kan de voorruit met behulp van een geschikte inrich-
ting tegen de ondersteuning worden geklemd.
De ondersteuning moet op een stijf raam rusten door middel van
een rubberen plaat met een hardheid van 70 DIDC en een dikte
van ongeveer 3 mm. Het oppervlak van de voorruit moet vrijwel
haaks op de valrichting van het dummyhoofd staan.
Het inslagpunt moet zich ten hoogste 40 mm van het geometrische
midden van het proefstuk bevinden. Het hoofd moet inslaan op de
zijde van het proefstuk die overeenstemt met de binnenzijde van de
veiligheidsruit wanneer deze in het voertuig is gemonteerd. Het
hoofdmag slechts één inslagpunt veroorzaken.
Het inslagvlak van de viltbekleding moet na twaalf proeven worden
vervangen.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 20
▼B
4. SLIJTPROEF
4.1. Inrichting
4.1.1. Slijtinrichting(1) als schematisch afgebeeldin figuur 4, bestaand e
uit de volgende elementen:
— een in het midden bevestigde horizontale draaischijf die met
een snelheid van 65 tot 75 omw./min. tegen de wijzers van de
klok in draait;
Figuur 4
Tekening van de slijtinrichting
— twee geballaste parallelle armen; aan elke arm is een speciaal
schuurrolletje bevestigd dat vrij draait op een horizontale, met
een kogellager uitgeruste as; elk rolletje drukt met een massa
van 500 g op het proefstuk.
De draaischijf van de slijtinrichting moet regelmatig en in één vlak
draaien (de afwijking ten opzichte van het vlak mag niet meer dan
± 0,05 mm bedragen op een afstand van 1,6 mm van de omtrek van
de schijf). De rolletjes zijn zodanig gemonteerd dat zij, wanneer zij
tegen het draaiende proefstuk liggen, in tegenovergestelde richting
ten opzichte van elkaar draaien en zo in een kromme lijn een druk-
kende en schurende werking uitoefenen op een cirkel met een
oppervlakte van ongeveer 30 cm2, en dit tweemaal per omwenteling
van het proefstuk.
4.1.2. Schuurrollen(2) met een diameter van 45 tot 50 mm en een dikte
van 12,5 mm. De rollen zijn vervaardigd van een speciaal fijnkor-
relig schurend materiaal dat in een massa van middelhard rubber is
gevat. De rollen moeten een hardheid van 72 ± 5 DIDC hebben,
gemeten op vier plaatsen op gelijke afstandvan elkaar op d e
middellijn van het schurende oppervlak, waarbij de druk verticaal
langs een middellijn van de rol wordt uitgeoefend; de metingen
moeten tien seconden na het begin van de uitoefening van de druk
worden uitgevoerd.
De schuurrollen moeten gebruiksklaar worden gemaakt door deze
zeer langzaam op een vlakke glasplaat te laten draaien, totdat zij
een volkomen vlak oppervlak hebben.
4.1.3. Lichtbron, bestaande uit een gloeilamp waarvan de gloeidraad
vervatisbinneneenparallellopipedumvan1,5mm×1,5mm×3mm.
De spanning die op de gloeidraad van de lamp wordt aangelegd
moet zodanig zijn dat de kleurtemperatuur 2 856 ± 50 K bedraagt.
Deze spanning moet stabiel zijn op ± 1/1 000. Het voor de controle
van deze spanning gebruikte meettoestel moet nauwkeurig genoeg
zijn om de meting te kunnen uitvoeren.
4.1.4. Optisch systeem, bestaande uit een lens met een brandpuntsafstand
f van ten minste 500 mm, met correctie voor chromatische afwij-
kingen. De volledige lensopening mag niet meer bedragen dan f/1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 21
(1) Een inrichting van deze aard wordt gebouwd door Teledyne Taber (Verenigde Staten
van Amerika).
(2) Rollen van dit type worden vervaardigd door Teledyne Taber (Verenigde Staten van
Amerika).
▼B
20. De afstand tussen de lens en de lichtbron moet zodanig zijn dat
een nagenoeg parallelle lichtbundel wordt verkregen.
Breng een diafragma aan om de diameter van de lichtbundel te
beperken tot 7 ± 1 mm. Dit diafragma moet ten opzichte van de
lichtbron op een afstand van 100 ± 50 mm achter de lens worden
geplaatst.
4.1.5. Meettoestel voor diffuus licht (figuur 5), bestaande uit een foto-
elektrische cel met een bolfotometer met een diameter van 200 tot
250 mm; de bol moet uitgerust zijn met in- en uitlaatopeningen
voor het licht. De inlaatopening moet rondzijn en een d iameter
hebben die ten minste het dubbele bedraagt van die van de licht-
bundel. De uitlaatopening van de bol moet uitgerust zijn met een
lichtvanger of met een reflectiestandaard, naar gelang van de
gevolgde vermelde werkwijze (punt 4.4.3). De lichtvanger moet al
het licht opvangen wanneer er zich geen proefstuk in de baan van
de lichtbundel bevindt.
De as van de lichtbundel moet door het midden van de in- en
uitlaatopeningen lopen. De diameter van de uitlaatopening, b),
moet gelijk zijn aan 2.a tg 4º, waarbij a gelijk is aan de diameter
van de bol.
De foto-elektrische cel moet zodanig zijn aangebracht dat het licht
dat rechtstreeks uit de inlaatopening of de reflectiestandaard komt,
er niet op kan vallen.
Het binnenoppervlak van de bolfotometer en van de reflectiestan-
daard moeten nagenoeg gelijke reflectiefactoren hebben; zij
moeten mat en niet selectief zijn.
Het uitgangssignaal van de foto-elektrische cel moet binnen het
gebruikte lichtsterktegebiedop ± 2 % na lineair zijn. Het toestel
moet zo zijn vervaardigd dat de naald van de galvanometer niet
uitslaat wanneer de bol niet wordt verlicht.
Het gehele toestel moet geregeldword en gecontroleerdmet behulp
van gekalibreerde ijkmaten voor zichtvermindering. Als de zicht-
vermindering wordt gemeten met behulp van een apparaat of
volgens methoden die afwijken van de hiervoor beschreven inrich-
ting en methode, moeten de resultaten eventueel worden
gecorrigeerd zodat zij overeenstemmen met de resultaten die met
de hiervoor beschreven meetinrichting worden verkregen.
Figuur 5
Meettoestel voor diffuus licht
4.2. Beproevingsomstandigheden
— temperatuur: 20 ± 5º C,
— druk: tussen 860 en 1 060 mbar,
— relatieve vochtigheid: 60 ± 20 %.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 22
▼B
4.3. Proefstukken
De proefstukken moeten vlak en vierkant zijn, met een zijde van
100 mm. De vlakken moeten effen en evenwijdig zijn en in het
midden moet, indien nodig, een bevestigingsgat zitten met een
diameter van 6,4 × 0,2 mm/ − 0 mm.
4.4. Werkwijze
De proef moet worden genomen op het vlak van het proefstuk dat
overeenstemt met het buitenvlak van de gelaagde ruit wanneer deze
op het voertuig is gemonteerd, en ook op het binnenvlak indien dit
van kunststof is.
4.4.1. Onmiddellijk voor en na de slijtproef moeten de proefstukken als
volgt worden gereinigd:
a) schoonmaken met een linnen doek onder schoon stromend
water;
b) spoelen met gedistilleerd of gedemineraliseerd water;
c) drogen onder een zuurstof- of stikstofstroom;
d) verwijderen van alle eventuele sporen van water door zacht
wissen met een bevochtigde linnen doek. Indien nodig drogen
door het proefstuk licht tussen twee linnen doeken te drukken.
Elke behandeling met ultrageluid is af te raden. Na reiniging
mogen de proefstukken alleen nog bij de randen worden vastge-
nomen en moeten zij tegen elke aantasting of vervuiling van de
oppervlakken worden beschermd.
4.4.2. Breng de proefstukken gedurende ten minste 48 uur in een omge-
ving met een temperatuur van 20 ± 5 ºC en een relatieve
vochtigheidvan 60 ± 20 %.
4.4.3. Plaats het proefstuk onmiddellijk tegen de inlaatopening van de
bolfotometer. De hoek tussen de loodlijn op het oppervlak en de
as van de lichtbundel mag niet meer dan 8º bedragen.
Voer daarna de volgende vier metingen uit:
Meting Met proefstukMet licht-
vangerMet reflectie-
standaardGemeten hoeveelheid
T1neen neen ja Invallendlicht
T2ja neen ja Totaal door het proefstuk
doorgelaten licht
T3neen ja neen Door de inrichting
verstrooidlicht
T4ja ja neen Door de inrichting en het
proefstuk verstrooidlicht
Herhaal de metingen T1,T2,T3en T4met andere gegeven standen
van het proefstuk en ga na of dezelfde resultaten worden verkregen.
Bereken de totale doorlatingsfactor Tt=T2/T1.
Bereken de diffuse doorlatingsfactor Tdaan de hand van de
formule:
Td¼T4/C0T3T2=T1 ðÞ
T1:
Bereken het percentage van de zichtvermindering of de lichtdem-
ping door diffusie, of beide, aan de hand van de formule:
Td
Tt/C2100 % :
Meet de initiële zichtvermindering van het proefstuk op ten minste
vier plaatsen op gelijke afstand van elkaar in het gedeelte dat niet
aan de slijtproef is onderworpen; de berekening gebeurt aan de
hand van de bovenstaande formule. Bereken het gemiddelde van
de voor elk proefstuk verkregen resultaten. In plaats van de vier
meetwaarden kan ook een gemiddelde waarde worden verkregen1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 23
▼B
door het proefstuk regelmatig te laten draaien met een snelheid van
3 omw./s of meer.
Voer voor elke veiligheidsruit drie proeven onder dezelfde belas-
ting uit. Gebruik de zichtvermindering als maat voor de
onderliggende slijtage nadat het proefstuk aan de slijtproef is
onderworpen.
Meet het licht dat door de aan de slijtproef onderworpen baan
wordt doorgelaten op ten minste vier plaatsen op gelijke afstand
van elkaar op deze baan; de berekening gebeurt aan de hand van
de bovenstaande formule. Bereken het gemiddelde van de voor elk
proefstuk verkregen resultaten. In plaats van de vier meetwaarden
kan ook een gemiddelde waarde worden verkregen door het proef-
stuk regelmatig te laten draaien met een snelheid van 3 omw./s of
meer.
4.5. De slijtproef wordt slechts uitgevoerd indien het laboratorium dat
de keuring verricht zulks nodig acht op grond van de inlichtingen
waarover het beschikt.
Uitgezonderd voor materialen van kunststofglas, waarbij bij voor-
beeld de dikte van de tussenlaag of van het materiaal kan
veranderen, is het in de regel niet nodig andere proeven uit te
voeren.
4.6. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
De nevenkenmerken zijn niet van belang.
5. HITTEBESTENDIGHEIDSPROEF
5.1. Werkwijze
Verwarm drie monsters of drie vierkante proefstukken van ten
minste 300 × 300 mm, die door het laboratorium naar gelang van
het geval uit drie voorruiten of drie andere ruiten zijn genomen en
waarvan één van de randen samenvalt met de bovenrand van de
ruit, tot 100 ºC. Houd de monsters gedurende twee uur op deze
temperatuur en laat hen vervolgens afkoelen tot omgevingstempera-
tuur. Indien de veiligheidsruit twee buitenvlakken van niet
organisch materiaal heeft, mag de proef worden uitgevoerd door
het monster gedurende de vermelde periode verticaal in kokend
water onder te dompelen, waarbij er wel op moet worden gelet dat
er geen ongewenste thermische schok optreedt. Indien de monsters
uit een voorruit zijn gesneden, moet één van de randen samenvallen
met een gedeelte van de rand van de voorruit.
5.2. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van de tussenlaag 1 2
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
5.3. Beoordeling van de resultaten
5.3.1. De hittebestendigheidsproef wordt als positief beoordeeld als er
zich geen blaasjes of andere gebreken voordoen op een afstand
van meer dan 15 mm van een niet gesneden rand of 25 mm van
een gesneden rand van het proefstuk of het monster, of op meer
dan 10 mm van eventuele scheurtjes die ten gevolge van de proef
zijn ontstaan.
5.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken of monsters
voldoet ten aanzien van de hittebestendigheidsproef indien aan één
van de onderstaande voorwaarden is voldaan.
5.3.2.1. Alle proeven leveren een positief resultaat op.
5.3.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd. Een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken of monsters levert posi-
tieve resultaten op.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 24
▼B
6. STRALINGSBESTENDIGHEIDSPROEF
6.1. Beproevingsmethode
6.1.1 Inrichting
6.1.1.1. Stralingsbron, bestaande uit een middendruk-kwikdamplamp met
een kwartsbuis die geen ozon produceert en waarvan de as verticaal
is gemonteerd. De nominale afmetingen van de lamp zijn 360 mm
voor de lengte en 9,5 mm voor de diameter. De lengte van de boog
moet 300 ± 4 mm bedragen. De voedingsspanning van de lamp
moet 750 ± 50 W zijn. Ook elke andere stralingsbron die hetzelfde
effect heeft als de hierboven beschreven lamp mag worden
gebruikt. Om na te gaan of de effecten van een andere bron
dezelfde zijn, moet de hoeveelheid afgegeven energie in de golf-
lengtebandvan 300 tot 450 nanometer word en gemeten, waarbij
alle andere golflengten worden weggefilterd. Bij de proef moet de
vervangingsbron met dezelfde filters worden gebruikt.
Voor veiligheidsruiten waarbij het verband tussen deze proef en de
gebruiksomstandigheden onvoldoende is moeten de beproevings-
voorwaarden opnieuw worden bezien.
6.1.1.2. Voedingstransformator en condensator waarmee aan de lamp (punt
6.1.1.1) een piekontsteekspanning van ten minste 1 000 V en een
bedrijfsspanning van 500 ± 50 V kunnen worden geleverd.
6.1.1.3. Inrichting voor het ondersteunen en draaien van de monsters met 1
tot 5 omw./min. rond de centraal geplaatste stralingsbron, zodat een
gelijkmatige blootstelling wordt verkregen.
6.1.2. Proefstukken
6.1.2.1. Afmetingen: 76 mm × 300 mm.6.1.2.2. De proefstukken worden door het laboratorium uit het bovenste
gedeelte van de ruiten gesneden, op zodanige wijze dat:
— voor andere ruiten dan voorruiten de bovenrand van de proef-
stukken samenvalt met de bovenrand van de ruiten;
— voor voorruiten de bovenrand van de proefstukken samenvalt
met de bovengrens van het gedeelte waarin de normale doorla-
ting moet worden gecontroleerd; dit wordt bepaald
overeenkomstig punt 9.1.2.2.
6.1.3. Werkwijze
Controleer de normale lichtdoorlatingsfactor bij drie monsters vóór
de blootstelling, volgens de in de punten 9.1.1. en 9.1.2
omschreven werkwijze.
Bescherm een gedeelte van elk monster tegen stralingen en plaats
de monsters daarna in de proefinrichting, met de lengterichting
evenwijdig aan de as van de lamp, op 230 mm van deze as. Houd
de temperatuur van de monsters gedurende de gehele proef op
45 ± 5 ºC. Plaats de zijde van elk monster die overeenstemt met
de buitenzijde van de ruit in het voertuig vóór de lamp. Bij het
type lamp als omschreven in punt 6.1.1.1 moet de blootstellingstijd
100 uur bedragen.
Meet na de bestraling opnieuw de normale lichtdoorlatingsfactor op
het blootgestelde oppervlak van elk monster.
6.1.4. Elk proefstuk of monster (in totaal drie) wordt overeenkomstig de
hierboven beschreven werkwijze blootgesteldaan een zod anige
straling dat deze op elk punt van het proefstuk of het monster
hetzelfde effect op de gebruikte tussenlaag heeft als wordt veroor-
zaakt door zonnestraling van 1400 W/m
2gedurende 100 uur.
6.2. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van het glas 2 1
Kleur van de tussenlaag 1 2
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 25
▼B
6.3. Beoordeling van de resultaten
6.3.1. De stralingsbestendigheidsproef wordt als positief beoordeeld
indien aan de onderstaande voorwaarden is voldaan:
6.3.1.1. De totale lichtdoorlatingsfactor, gemeten overeenkomstig de punten
9.1.1 en 9.1.2, daalt niet onder 95 % van de waarde voor de bestra-
ling en daalt in geen geval:
6.3.1.1.1. onder 70 % voor andere ruiten dan voorruiten die moeten voldoen
aan de voorschriften inzake het gezichtsveld van de bestuurder in
alle richtingen;
6.3.1.1.2. onder 75 % voor voorruiten in het gedeelte dat op normale doorla-
ting moet worden gecontroleerd, als omschreven in punt 9.1.2.2.
6.3.1.2. Bij onderzoek na bestraling van het proefstuk of monster tegen een
witte achtergrondmag wel een lichte verkleuring optred en, maar er
mag geen ander gebrek voorkomen.
6.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken of monsters
voldoet ten aanzien van de stralingsbestendigheidsproef indien aan
één van de onderstaande voorwaarden is voldaan:
6.3.2.1. Alle proeven leveren een positief resultaat op.
6.3.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd. Een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken of monsters levert posi-tieve resultaten op.
7. VOCHTBESTENDIGHEIDSPROEF
7.1. Werkwijze
Bewaar drie vierkante monsters of proefstukken van ten minste
300 mm × 300 mm gedurende twee weken verticaal in een gesloten
kast waarin de temperatuur op 50 ± 2 ºC en de relatieve vochtig-
heid op 95 ± 4 % worden gehouden(
1).
De proefstukken worden zo gekozen dat:
— ten minste één randvan d e proefstukken samenvalt met een
oorspronkelijke randvan d e ruit.
Als er verscheidene proefstukken tegelijk worden beproefd, moet er
tussen de proefstukken voldoende ruimte worden gelaten.
Alle voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om te voor-
komen dat er condensaat van de wanden of het bovenvlak van de
kast op de proefstukken valt.
7.2. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van de tussenlaag 1 2
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
7.3. Beoordeling van de resultaten
7.3.1. De veiligheidsruit voldoet ten aanzien van de vochtbestendigheid
indien er na de voorgeschreven verblijfsduur in omgevingsomstan-
digheden op meer dan 10 mm van niet gesneden randen en op meer
dan 15 mm van gesneden randen geen belangrijke verandering
wordt geconstateerd; voor gewone en behandelde gelaagde ruiten
bedraagt de verblijfsduur twee uur, voor met kunststof beklede
ruiten en ruiten van kunststofglas 48 uur.
7.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken of monsters
voldoet ten aanzien van de vochtbestendigheid indien aan één van
de onderstaande voorwaarden is voldaan:
7.3.2.1. alle proeven leveren een positief resultaat op;1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 26
(1) Onder deze beproevingsomstandigheden is condensatie op de proefstukken uitgesloten.
▼B
7.3.2.2. één proef heeft een negatief resultaat opgeleverd. Een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie monsters levert positieve resultaten
op.
8. BESTANDHEID TEGEN TEMPERATUURVERANDERINGEN
8.1. Beproevingsmethode
Twee proefstukken van 300 mm × 300 mm worden gedurende zes
uur in een kast geplaatst bij een temperatuur van − 40 ºC ± 5 ºC;
daarna worden zij in de omgevingslucht gebracht bij een tempera-
tuur van 23 ºC ± 2 ºC, en dit gedurende één uur of tot op het
ogenblik dat de proefstukken een temperatuurevenwicht hebben
bereikt. Daarna worden zij gedurende drie uur in een luchtstroom
met een temperatuur van 72 ºC ± 2 ºC geplaatst. Nadat de proef-
stukken weer in de omgevingslucht bij 23 ºC ± 2 ºC zijn gebracht
en tot deze temperatuur zijn afgekoeld, worden zij onderzocht.
8.2. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van de tussenlaag of van
de kunststofbekleding12
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
8.3. Beoordeling van de resultaten
De proef op de bestandheid tegen temperatuurveranderingen wordt
als positief beoordeeld als de proefstukken geen scheurtjes, troebe-
lingen, loslaten van de lagen of andere duidelijke tekenen van
aantasting vertonen.
9. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
9.1. Lichtdoorlatingsproef
9.1.1. Inrichting
9.1.1.1. Lichtbron, bestaande uit een gloeilamp waarvan de gloeidraad
vervatisbinneneenparallellepipedumvan1,5mm×1,5mm×3mm.
De spanning die op de gloeidraad van de lamp wordt aangelegd
moet zodanig zijn dat de kleurtemperatuur 2 856 K ± 50 K
bedraagt. Deze spanning moet stabiel zijn op ± 1/1 000. Het voor
de controle van deze spanning gebruikte meettoestel moet nauw-
keurig genoeg zijn om de meting te kunnen uitvoeren.
9.1.1.2. Optisch systeem, bestaande uit een lens met een brandpuntsafstand
f van ten minste 500 mm, met correctie voor chromatische afwij-
kingen. De volledige lensopening mag niet meer dan f/20
bedragen. De afstand tussen de lens en de lichtbron moet zodanig
zijn dat een nagenoeg parallelle lichtbundel wordt verkregen. Breng
een diafragma aan om de diameter van de lichtbundel te beperken
tot 7 ± 1 mm. Dit diafragma moet ten opzichte van de lichtbundel
op een afstand van 100 ± 50 mm achter de lens worden geplaatst.
De meting vindt in het midden van de lichtbundel plaats.
9.1.1.3. Meettoestel
De ontvanger moet een relatieve spectrale gevoeligheidhebben d ie
overeenstemt met de spectrale ooggevoeligheidsfactor voor foto-
ptisch zien volgens de CIE(1). Het gevoelige oppervlak van de
ontvanger moet met een lichtverstrooier zijn bedekt en ten minste
gelijk zijn aan tweemaal de doorsnede van de door het optische
systeem afgegeven parallelle lichtbundel. Als er gebruik wordt
gemaakt van de bolfotometer, moet de opening in de bol ten minste
gelijk zijn aan tweemaal de doorsnede van de parallelle lichtbundel.
Het geheel van ontvanger en meettoestel moet in het nuttige deel
van de schaal een lineariteit hebben die beter is dan 2 %.
De ontvanger moet op de as van de lichtbundel zijn gecentreerd.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 27
(1) Internationale Commissie voor verlichtingskunde.
▼B
9.1.2. Werkwijze
De gevoeligheidvan het meetsysteem moet zod anig zijn afgesteld
dat het meettoestel voor de responsie van de ontvanger 100
aangeeft wanneer er geen veiligheidsruit in de baan van de licht-
bundel is geplaatst.
Als de ontvanger geen licht ontvangt, moet het toestel 0 aanwijzen.
De veiligheidsruit moet op een afstand van de ontvanger worden
geplaatst die ongeveer gelijk is aan vijfmaal de diameter van de
ontvanger. De veiligheidsruit moet tussen het diafragma en de
ontvanger worden geschoven en zo worden gericht dat de invals-
hoek van de lichtbundel gelijk is aan 0 ± 5 ºC. De gewone
lichtdoorlatingsfactor moet op de veiligheidsruit worden gemeten;
voor elk meetpunt moet het aantal verdelingen n op het meettoestel
worden afgelezen. De normale lichtdoorlatingscoëfficiënt
 is
gelijk aan n/100.
9.1.2.1. Voor voorruiten kunnen twee beproevingsmethoden worden toege-
past, waarbij gebruik wordt gemaakt van een monster dat uit het
meest vlakke gedeelte van de voorruit is gesneden of van een
speciaal vervaardigd vierkant proefstuk met dezelfde materiaalei-
genschappen en dikte als de eigenlijke voorruit. De metingen
worden loodrecht op de ruit verricht.
9.1.2.2. Bij voorruiten die voor voertuigen van categorie M1zijn bestemd
wordt de proef uitgevoerd in de zone B als omschreven in bijlage
II F. Bij alle andere voertuigen wordt de proef uitgevoerd in de
zone I als bedoeld in punt 9.2.5.2.3.
9.1.3. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van het glas 1 2
Kleur van de tussenlaag (voor
gelaagde voorruiten)12
Niet inbegrepen Inbegrepen
Schaduw- en/of zonwerings-
strook12
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
9.1.4. Beoordeling van de resultaten
9.1.4.1. De gewone lichtdoorlating als gemeten overeenkomstig punt 9.1.2
mag voor voorruiten niet minder dan 75 % en voor andere ruiten
niet minder dan 70 % bedragen.
9.1.4.2. Voor ruiten die bestemd zijn om te worden geïnstalleerd op
plaatsen waar zij geen essentiële rol spelen met betrekking tot het
zicht van de bestuurder (bij voorbeeld glazen dak), mag de normale
lichtdoorlatingsfactor van de ruit minder dan 70 % zijn. De mate-
rialen voor ruiten met een normale lichtdoorlatingsfactor van
minder dan 70 % moeten worden voorzien van het in punt 4.5.2
van bijlage II bedoelde aanvullende symbool.
9.2. Optische vervormingsproef
9.2.1. Toepassingsgebied
In de beschreven methode wordt een beeld geprojecteerd waarmee
de optische vervorming van een veiligheidsruit kan worden geëva-
lueerd.
9.2.1.1. Definities
9.2.1.1.1. Optische deviatie: hoek tussen de schijnbare richting en de werke-
lijke richting van een punt, gezien door de veiligheidsruit. De
waarde van deze hoek hangt af van de invalshoek van de licht-
straal, de dikte en de helling van de ruit en de kromtestraal in het
invalspunt.
9.2.1.1.2. Optische vervorming in de richting MM ′: algebraïsch verschil van
hoekafwijkingen ∆αgemeten in twee punten M en M ′op het opper-1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 28
▼B
vlak van de ruit, op een zodanige afstand van elkaar dat de projec-
ties ervan, in een vlak dat loodrecht op de waarnemingsrichting
staat, zich op een vaste afstand ∆xvan elkaar bevinden (figuur 6).
Een deviatie tegen de klok in wordt als positief beschouwd, een
deviatie met de klok mee als negatief.
9.2.1.1.3. Optische vervorming in een punt M: maximale optische vervorming
voor alle richtingen MM ′vanuit het punt M.
9.2.1.2. Inrichting
Deze methode is gebaseerd op de projectie van een geschikt test-
beeld door de te beproeven veiligheidsruit op een scherm. De
vormverandering van het geprojecteerde beeld, veroorzaakt doordat
de ruit in de baan van de lichtbundel staat, geeft de grootte van de
optische vervorming weer. De inrichting bestaat uit de volgende
elementen, opgesteldals aangegeven in figuur 9.
Figuur 6
Schematische weergave van de vervorming
Figuur 7
Optische opstelling van de projector1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 29
▼B
9.2.1.2.1. Hoogwaardige projector met sterke puntvormige lichtbron, met bij
voorbeeld de volgende eigenschappen:
— brandpuntsafstand ten minste 90 mm;
— lensopening ongeveer 1/2,5;— halogeen-kwartslamp van 150 W (bij gebruik zonder filter);
— kwarts 3-lamp van 250 W (bij gebruik van een groenfilter).
De projectie-inrichting is schematisch weergegeven in figuur 7. Een
diafragma met diameter 8 mm moet op ongeveer 10 mm van de
lens worden geplaatst.
Figuur 8
Uitvergroot gedeelte van het diapositief
9.2.1.2.2. Testbeelden (diapositieven), bij voorbeeld bestaande uit een raster
van heldere stippen op een donkere ondergrond (figuur 8). De
diapositieven moeten van hoge kwaliteit zijn met sterk contrast
zodat metingen met een afwijking van minder dan 5 % kunnen
worden verricht. Zonder de te beproeven ruit moeten de afmetingen
van de stippen zodanig zijn dat zij bij projectie op het scherm een
raster vormen van stippen met diameter
R1þR2
R1∆x;waarbij ∆x= 4 mm (figuren 6 en 9).
Figuur 9
Opstelling van de inrichting voor de optische vervormingsproef
9.2.1.2.3. Ondersteuning, bij voorkeur van een type dat verticaal en horizon-
taal kan bewegen en waarmee de veiligheidsruit ook kan worden
gedraaid.
9.2.1.2.4. Controlemal voor een snelle raming van de maatafwijkingen. Een
geschikte vorm is afgebeeldin figuur 10.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 30
▼B
Figuur 10
Voorbeeld van een geschikte controlemal
9.2.1.3. Werkwijze
9.2.1.3.1. Algemeen
Monteer de veiligheidsruit met de aangegeven hellingshoek op de
ondersteuning (punt 9.2.1.2.3). Projecteer het testbeeld door het te
beproeven oppervlak. Draai de ruit of verplaats deze horizontaal
of verticaal om het gehele oppervlak te onderzoeken.
9.2.1.3.2. Raming met behulp van een controlemal
Wanneer een snelle raming met een nauwkeurigheidvan niet meer
dan 20 % volstaat, wordt de waarde A (figuur 10) berekend aan de
hand van de grenswaarde ∆αLvoor de verandering van de afwij-
king en de waarde R2voor de afstand tussen de veiligheidsruit en
het projectiescherm, volgens de formule:
A = 0,145 ∆αL·R2.
De verhouding tussen de diameterverandering van het geprojec-
teerde beeld ∆d en de verandering van de hoekafwijking ∆αwordt
gegeven door de formule:
∆d= 0,29 ∆α·R2
waarin
∆d wordt uitgedrukt in millimeter;
A wordt uitgedrukt in millimeter;
∆αLwordt uitgedrukt in boogminuten;
∆αwordt uitgedrukt in boogminuten;
R2wordt uitgedrukt in meter.
9.2.1.3.3. Meting met foto-elektrisch apparaat
Wanneer een precieze meting met een grotere nauwkeurigheidd an
10 % van de grenswaarde vereist is, wordt de waarde ∆dgemeten
op de projectieas, waarbij de breedte van het lichtpunt wordt vast-
gesteld in het punt waar de helderheid 0,5-maal zo groot is als de
maximale helderheid van de spot.
9.2.1.4. Uitdrukking van de resultaten
Evalueer de optische vervorming van de veiligheidsruiten door de
waarde van ∆dte meten op elk punt van het oppervlak en in alle
richtingen, zodat de waarde ∆dmaxwordt gevonden.
9.2.1.5. Andere methode
Daarnaast mag ook de schlierenmethode als variante van de projec-
tietechniek worden gebruikt, op voorwaarde dat de in de punten
9.2.1.3.2 en 9.2.1.3.3 vermelde meetnauwkeurigheden in acht
worden genomen.
9.2.1.6. De afstand ∆x moet 4 mm bedragen.
9.2.1.7. De voorruit moet worden gemonteerd in een hellingshoek die over-
eenstemt met die van het voertuig.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 31
▼B
9.2.1.8. De horizontale projectieas moet in een nagenoeg loodrechte stand
ten opzichte van de snede van de voorruit met dit vlak worden
gehouden.
9.2.2. De metingen moeten worden uitgevoerd:
9.2.2.1. bij voertuigen van categorie M1, enerzijds in de zone A die zich
uitstrekt tot het mediaanvlak van het voertuig en in het gedeelte
van de voorruit dat ten opzichte van het mediaanvlak in de lengte-
richting van het voertuig de symmetrische helft van de vorige zone
vormt, en anderzijds in de zone B;
9.2.2.2. bij voertuigen van de categorieën M en N, buiten de categorie M1,
in de zone I als omschreven in punt 9.2.5.2.
9.2.2.3. Type voertuig
De proef moet worden herhaald als de voorruit moet worden
gemonteerdop een voertuigtype waarvan het vooruitzicht verschilt
van dat van het voertuigtype waarvoor de voorruit reeds is goedge-
keurd.
9.2.3. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
9.2.3.1. Aardvan het materiaal
Spiegelglas Floatglas Vensterglas
112
9.2.3.2. Andere nevenkenmerken
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
9.2.4. Aantal monsters
Aantal te beproeven monsters: vier
9.2.5. Omschrijving van de zones
9.2.5.1. Voor voorruiten van voertuigen van categorie M1zijn de zones A
en B omschreven in bijlage II F.
9.2.5.2. Voor de voertuigcategorieën M en N, buiten de categorie M1,
worden de zones gedefinieerd vanuit:
9.2.5.2.1. een oogpunt dat zich loodrecht boven het punt R van de bestuur-
dersstoel op 625 mm van dit punt bevindt in het verticale vlak dat
evenwijdig aan het mediaanvlak van het voertuig waarvoor de
voorruit is bestemd, door de as van het stuurwiel loopt. Dit punt
wordt hierna met 0 aangeduid;
9.2.5.2.2. een rechte 0Q die de horizontale rechte is die loodrecht op het
mediaanvlak van het voertuig door het oogpunt 0 loopt.
9.2.5.2.3. Zone I — de zone van de voorruit die wordt afgebakend door de
snijlijn van de voorruit met de volgende vier vlakken:
P1— een verticaal vlak door het punt 0 dat links van het medi-
aanvlak van het voertuig een hoek van 15º vormt;
P2— een verticaal vlak dat ten opzichte van het mediaanvlak
van het voertuig symmetrisch is met P1.
Indien deze constructie onmogelijk is (bij voorbeeld afwezig-
heid van mediaansymmetrievlak) wordt voor P2het vlak
genomen dat ten opzichte van het langsvlak van het voertuig
door het punt 0 symmetrisch is met P1;
P3— een vlak dat de rechte 0Q bevat en een hoek van 10º
boven het horizontale vlak vormt;
P4— een vlak dat de rechte 0Q bevat en een hoek van 8º onder
het horizontale vlak vormt.
9.2.6. Beoordeling van de resultaten
Een type voorruit wordt geacht ten aanzien van de optische vervor-
ming te voldoen als bij de vier geteste monsters de optische
vervorming in elke zone de onderstaande maximumwaarden niet
overschrijdt:1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 32
▼B
Voertuigcategorie ZoneMaximumwaarden van de
optische vervorming
M1A — Als omschreven in
punt 9.2.2.12 boogminuten
B 6 boogminuten
Categorieën M, buiten M1en NI 2 boogminuten
9.2.6.1. Bij voertuigen van de categorieën M en N wordt geen enkele
meting verricht in een randzone met een breedte van 25 mm.
9.2.6.2. Bij gedeelde voorruiten wordt geen enkele meting verricht in een
strook van 35 mm vanaf de rand van de ruit die tegen de tussenstijl
kan komen.
9.2.6.3. Voor alle gedeelten van de zone I of de zone A die zich minder
dan 100 mm van de randen van de voorruit bevinden, wordt een
tolerantie tot 6 boogminuten toegestaan.
9.2.6.4. In de zone B zijn geringe afwijkingen ten opzichte van de voor-
schriften toegestaan, op voorwaarde dat zij in het keuringsrapport
worden vermeld met aanduiding van de plaats.
9.3. Scheiding van het secundaire beeld
9.3.1. Toepassingsgebied
Twee beproevingsmethoden zijn erkend:
— doelwitmethode,
— collimatormethode.
Deze proeven mogen, indien nodig, worden gebruikt voor goedkeu-
rings-, kwaliteitscontrole- of produktevaluatieproeven.
9.3.1.1. Doelwitproef
9.3.1.1.1. Inrichting
Deze methode is gebaseerd op het onderzoek van een verlicht
doelwit door de veiligheidsruit. Het doelwit kan zo zijn ontworpen
dat de proef kan worden uitgevoerd volgens een eenvoudige posi-
tief/negatief-methode. Het doelwit moet bij voorkeur van een van
de volgende types zijn:
a) verlichte ring waarvan de buitendiameter D in een punt op een
afstandvan x meter een hoek van n boogminuten ond erspant
(figuur 11 a));
b) verlichte „kring en stip” waarvan de afmetingen zodanig zijn dat
de afstand tussen een punt op de rand van de centrale stip en het
dichtstbij zijnde punt aan de binnenzijde van de kring D in een
punt op een afstandvan x meter een hoek van n boogminuten
onderspant (figuur 11 b));
waarbij:n = de grenswaarde voor de scheiding van het secundaire beeld;
x = de afstand tussen de veiligheidsruit en het doelwit (niet
minder dan 7 m);
D = wordt gegeven door de formule:
D = x. tg n.
Het verlichte doelwit bestaat uit een lichtbak van ongeveer
300 mm × 300 mm × 150 mm waarvan het voorvlak het best kan
worden gevormd door een glasplaat die met ondoorzichtig zwart
papier of met zwarte matverf is bedekt. De bak moet verlicht
worden met een geschikte lichtbron. De binnenzijde van de bak
moet mat wit zijn geverfd.
Ook andere vormen dan die welke in figuur 14 zijn weergegeven,
mogen als doelwit worden gebruikt. Ook kan het doelwit worden
vervangen door een projectie-inrichting waarvan de beelden op
een scherm worden onderzocht.
9.3.1.1.2. Werkwijze1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 33
▼B
De veiligheidsruit moet met de aangegeven hellingshoek zodanig
op een geschikte ondersteuning worden geïnstalleerd dat de waar-
neming kan worden verricht in een horizontaal vlak dat door het
midden van het doelwit gaat.
De lichtbak moet in een donkere of verduisterde kamer worden
geobserveerd. Elk gedeelte van de veiligheidsruit moet worden
onderzocht op de aanwezigheid van secundaire beelden van het
verlichte doelwit. De veiligheidsruit moet zo worden gedraaid dat
de juiste waarnemingsrichting wordt aangehouden. Daartoe kan
gebruik worden gemaakt van een telescoop.
9.3.1.1.3. Uitdrukking van de resultaten
Ga na of
— bij gebruik van doelwit a) (zie figuur 11 a)), het primaire en het
secundaire beeld van de ring gescheiden zijn, met andere
woorden of de grenswaarde voor n is overschreden, of
— bij gebruik van doelwit b) (zie figuur 11 b)), het secundaire
beeld van de centrale stip voorbij het raakpunt met de binnen-
rand van de kring komt, met andere woorden of de grenswaarde
voor n is overschreden.
Figuur 11
Afmetingen van de doelwitten
Figuur 12
Opstelling van de beproevingsinrichting1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 34
▼B
Figuur 13
Inrichting voor de collimatorproef
9.3.1.2. Collimatorproef
Indien nodig moet de hieronder beschreven proef worden uitge-
voerd.
9.3.1.2.1. Inrichting
De beproevingsinrichting bestaat uit een collimator en een tele-
scoop en kan worden uitgevoerd overeenkomstig figuur 13. Elk
ander gelijkwaardig optisch systeem mag echter eveneens worden
gebruikt.
9.3.1.2.2. Werkwijze
De collimator vormt in het oneindige het beeld van een poolcoördi-
natenstelsel met in het midden een lichtpunt (figuur 14).
In het brandvlak van de waarnemingstelescoop wordt op de opti-
sche as een kleine ondoorzichtige stip geplaatst met een diameter
die een weinig groter is dan die van het geprojecteerde lichtpunt,
zodat dit laatste wordt verduisterd.
Wanneer een proefstuk dat een secundair beeld vertoont tussen de
telescoop en de collimator wordt geplaatst, is een tweede, minder
helder lichtpunt zichtbaar op zekere afstand van het midden van
het poolcoördinatenstelsel. De scheiding van het secundaire beeldwordt weergegeven door de afstand tussen de twee door de tele-
scoop waargenomen lichtpunten (figuur 14). (De afstandtussen d e
zwarte stip en het lichtpunt in het midden van het poolcoördinaten-
stelsel geeft de optische afwijking weer.)
9.3.1.2.3. Uitdrukking van de resultaten
Onderzoek de veiligheidsruit eerst met een eenvoudige methode om
na te gaan welk gebiedhet sterkste secund aire beeldgeeft.
Onderzoek daarna dit gebied met behulp van de telescoop onder de
toepasselijke invalshoek. Meet vervolgens de maximale scheiding
van het secundaire beeld.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 35
▼B
Figuur 14
Voorbeeld van waarneming volgens de methode van de collima-
torproef
9.3.1.3. De horizontale waarnemingsrichting moet nagenoeg loodrecht op
het snijvlak van de voorruit met het horizontale vlak worden
gehandhaafd.
9.3.2. De metingen moeten worden verricht overeenkomstig de voertuig-
categorie in de zones als omschreven in punt 9.2.2.
9.3.2.1. Voertuigtype
De proef moet worden herhaald wanneer de voorruit moet worden
gemonteerdin een type voertuig waarvan het vooruitzicht verschilt
van het type voertuig waarvoor de voorruit reeds is goedgekeurd.
9.3.3. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
9.3.3.1. Aardvan het materiaal
Spiegelglas Floatglas Vensterglas
112
9.3.3.2. Andere nevenkenmerken
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 36
▼B
9.3.4. Aantal monsters
Aantal te beproeven monsters: vier.
9.3.5. Beoordeling van de resultaten
Een type voorruit wordt geacht ten aanzien van de scheiding van
het secundaire beeld te voldoen wanneer bij de vier geteste
monsters de scheiding van het primaire en het secundaire beeld de
hieronder voor iedere zone aangegeven maximumwaarden niet
overschrijdt:
Voertuigcategorie ZoneMaximumwaarden van de
scheiding van het primaire en
het secundaire beeld
M1A — Als omschreven in
punt 9.2.2.115 boogminuten
B 25 boogminuten
De categorieën M, buiten
M1en NI 15 boogminuten
9.3.5.1. Bij voertuigen van de categorieën M en N wordt geen enkele
meting verricht in een randzone met een breedte van 25 mm.
9.3.5.2. Bij gedeelde voorruiten wordt geen enkele meting verricht in een
strook van 35 mm vanaf de rand van de ruit die tegen de tussenstijl
kan komen.
9.3.5.3. Voor alle delen van de zone I of de zone A die zich minder dan
100 mm van de randen van de voorruit bevinden, is een tolerantie
tot 25 boogminuten toegestaan.
9.3.5.4. In de zone B worden geringe afwijkingen ten opzichte van de voor-
schriften toegestaan, op voorwaarde dat zij in het keuringsrapport
worden vermeld met aanduiding van de plaats.
9.4. Kleurenidentificatie
Wanneer een voorruit in de zones als omschreven in punt 9.2.5.1 of
9.2.5.2 getint is, moet bij vier voorruiten worden nagegaan of de
volgende kleuren kunnen worden geïdentificeerd:
— wit,
— selectief geel,— rood,— groen,— blauw,— autogeel.
10. VUURVASTHEIDSPROEF
10.1. Doel en toepassingsgebied
Met deze methode kan de horizontale verbrandingssnelheid worden
onderzocht van de materialen die in het interieur van auto's (perso-
nenauto's, vrachtauto's, stationcars, autobussen) worden gebruikt
nadat zij aan een kleine vlam zijn blootgesteld.
Met deze methode kunnen de materialen en elementen van de
binnenbekleding van de voertuigen, afzonderlijk of in combinaties
tot een dikte van 13 mm, worden beproefd. De methode wordt
gebruikt om na te gaan of de geproduceerde partijen van deze
materialen dezelfde verbrandingseigenschappen hebben.
Gezien de enorme verschillen tussen de reële situaties in de dage-
lijkse praktijk en de welomschreven beproevingsvoorwaarden bij
deze methode (toepassing en richting binnen het voertuig, gebruiks-
omstandigheden, oorsprong van de vlammen enz.), kan deze
methode moeilijk als geschikt worden beschouwd voor het beoor-
delen van alle verbrandingseigenschappen in een reëel voertuig.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 37
▼B
10.2. Definities
10.2.1. Verbrandingssnelheid: quotiënt van de verbrande afstand, gemeten
volgens deze methode, en de tijd die de vlam nodig had om deze
afstandaf te leggen.
Wordt uitgedrukt in millimeter per minuut.
10.2.2. Samengesteld materiaal: materiaal bestaande uit verschillende lagen
van gelijksoortige of verschillende materialen die door cementeren,
lijmen, omhullen, lassen enz. bij elkaar worden gehouden.
Wanneer er in het samenstel onderbrekingen voorkomen (bij voor-
beeld naden, hoogfrequentlaspunten, klinknaden enz.), waardoor
overeenkomstig punt 10.5 afzonderlijke monsters kunnen worden
genomen, worden de materialen niet als samengesteld beschouwd.
10.2.3. Blootgestelde zijde: de zijde die naar het interieur is gericht
wanneer het materiaal in het voertuig is geïnstalleerd.
10.3. Principe
Een monster wordt horizontaal in een U-vormige houder geplaatst
en in een verbrandingskamer gedurende 15 seconden blootgesteld
aan een welomschreven vlam met geringe energie die tegen de
vrije rand van het monster wordt gehouden. Met de proef wordt
nagegaan of de vlam uitdooft en, zo ja, wanneer, dan wel hoeveel
tijd de vlam nodig heeft om een bepaalde afstand af te leggen.
10.4. Inrichting
10.4.1. Verbrandingskamer (figuur 15), bij voorkeur van roestvrij staal,
met de in figuur 16 vermelde afmetingen.
Aan de voorzijde van deze kamer bevindt zich een brandvrij kijk-
venster, dat eventueel de gehele voorwand kan beslaan en dat
tevens als toegangsluik kan dienen.
In de bodem van de kamer zitten luchtgaten en bovenaan loopt een
luchtspleet over de gehele omtrek.
De kamer rust op vier voeten met een hoogte van 10 mm. Aan één
kant van de kamer mag zich een opening bevinden voor het
inbrengen van de monsterhouder; aan de andere kant is er een
opening waardoor de toevoerpijp voor het gas loopt. Het gesmolten
materiaal wordt opgevangen in een bakje (figuur 17) dat op de
bodem van de kamer tussen de luchtgaten wordt geplaatst, maar
deze niet mag afdekken.
Figuur 15
Voorbeeld van een verbrandingskamer, met monsterhouder en
opvangbakje1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 38
▼B
Figuur 16
Voorbeeld van een verbrandingskamer
Figuur 17
Voorbeeld van een opvangbakje
10.4.2. Monsterhouder, bestaande uit twee U-vormige metaalplaten of
ramen van corrosiebestendig materiaal. De afmetingen zijn aange-
geven in figuur 18.
Op de onderste plaat staan pennen en in de bovenste plaat zitten
overeenkomstige gaten, zodat het monster stevig tussen de platen
kan worden bevestigd. De pennen dienen ook als merken aan de
hand waarvan het begin en het einde van de verbrandingsafstand
kunnen worden gemeten.
Er moet een ondersteuning worden geleverd, bestaande uit warmte-
vast draad met een diameter van 0,25 mm dat telkens op een
afstand van 25 mm dwars over de onderste plaat van de monster-
houder wordt gespannen (figuur 19).
Het onderste gedeelte van het monster moet op 178 mm boven de
bodemplaat hangen. De afstand tussen de rand van de monster-
houder en de wand van de kamer moet 22 mm bedragen; de
afstand tussen de randen van de monsterhouder in lengterichting1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 39
▼B
en de zijwanden van de kamer moet 50 mm bedragen (alle afme-
tingen aan de binnenzijde gemeten) (figuren 15 en 16).
Figuur 18
Voorbeeld van een monsterhouder
Figuur 19
Voorbeeld van een doorsnede van het U-vormige raam,
onderste gedeelte met voorziening voor bevestigingsdraden
10.4.3. Gasbrander
De voor de proef benodigde kleine vlam wordt geleverd door een
bunsenbrander met een binnendiameter van 9,5 mm. De brander
wordt zodanig in de verbrandingskamer opgesteld dat het midden
van de pijp zich op 19 mm onder het midden van de onderste
rand van de open zijde van het monster bevindt (figuur 16).
10.4.4. Gas
Het door de brander geleverde gas moet een verbrandingswarmte
hebben van ongeveer 38 MJ/m3(bij voorbeeldaard gas).1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 40
▼B
10.4.5. Metalen kam met een lengte van ten minste 110 mm en voorzien
van zeven of acht tanden met afgeronde punt per 25 millimeter.
10.4.6. Chronometer, tot op 0,5 s nauwkeurig.
10.4.7. Zuigkap
De verbrandingskamer mag worden opgesteld in een laboratorium-
zuigkap op voorwaarde dat het binnenvolume van de zuigkap ten
minste 20-maal, maar ten hoogste 110-maal zo groot is als het
volume van de verbrandingskamer en dat geen van de afmetingen
ervan (hoogte, breedte of diepte) meer dan 2,5-maal een van beide
andere bedraagt.
Voor de proef wordt de stijgsnelheid van de lucht in de zuigkap
gemeten op een hoogte van 100 mm en voor en achter het gebied
waar de verbrandingskamer zal worden opgesteld. De meetwaarde
moet tussen 0,10 en 0,30 m/s liggen, zodat de bediener niet door
de verbrandingsprodukten wordt gehinderd. Ook een kap met
natuurlijke afzuiging mag worden gebruikt, mits de luchtsnelheid
voldoende is.
10.5. Monster
10.5.1. Vorm en afmetingen
De vorm en de afmetingen van het monster zijn aangegeven in
figuur 20. De dikte van het monster stemt overeen met de dikte
van het te beproeven produkt. Deze mag evenwel niet meer dan
13 mm bedragen. Voor zover mogelijk moet de dikte van het
monster over de gehele lengte constant zijn. Wanneer het vanwege
de vorm en de afmetingen van een produkt niet mogelijk is een
monster van bepaalde afmetingen te nemen, moeten de volgende
minimumafmetingen in acht worden genomen:
a) bij monsters met een breedte tussen 3 en 60 mm moet de lengte
356 mm bedragen. In dit geval wordt het materiaal over de
breedte van het produkt beproefd;
b) bij monsters met een breedte tussen 60 en 100 mm moet de
lengte ten minste 138 mm bedragen. In dit geval komt de moge-
lijke verbrandingsafstand overeen met de lengte van het monster
en begint de meting bij het eerste merk;
c) monsters met een breedte van minder dan 60 mm en een lengte
van minder dan 356 mm, alsmede monsters met een breedte
tussen 60 en 100 mm maar een lengte van minder dan 138 mm
en monsters met een breedte van minder dan 3 mm kunnen
volgens deze methode niet worden beproefd.
10.5.2. Monsterneming
Van het te beproeven materiaal moeten ten minste vijf monsters
worden genomen. Bij materiaal dat in verschillende richtingen een
andere verbrandingssnelheid vertoont (wat uit voorafgaande
proeven moet blijken) moeten de vijf (of meer) monsters zodanig
worden genomen en in de proefinrichting worden geplaatst dat de
hoogste verbrandingssnelheid kan worden gemeten. Als het gele-
verde materiaal op een vaste breedte is gesneden, moeten stukken
met een lengte van ten minste 500 mm over de gehele breedte
worden gesneden. Er moeten dan monsters uit het stuk worden
genomen op een afstandvan ten minste 100 mm van d e randvan
het materiaal en op onderling gelijke afstanden.
Van afgewerkte produkten moeten de monsters op dezelfde wijze
worden genomen, voor zover de vorm van het produkt dit toelaat.
Als het produkt meer dan 13 mm dik is, moet aan de andere kant
dan die welke naar het interieur is gericht de dikte op mechanische
wijze tot 13 mm worden verminderd.
Samengestelde materialen (punt 10.2.2) moeten als één stuk worden
beproefd.
Als er verscheidene lagen van verschillende materialen zijn
gebruikt, die niet als een samengesteld materiaal worden
beschouwd, moet elke laag tot op een diepte van 13 mm vanaf het
naar het interieur gerichte oppervlak afzonderlijk worden beproefd.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 41
▼B
Figuur 20
Monster
10.5.3. Bewaring
De monsters moeten gedurende ten minste 24 uur en ten hoogste
zeven dagen bij een temperatuur van 23 ± 2 ºC en een relatieve
vochtigheid van 50 ± 5 % worden bewaard; zij moeten tot op het
ogenblik van de proef onder deze omstandigheden bewaard blijven.
10.6. Werkwijze
10.6.1. Leg monsters met gemoltoneerdof gecapitonneerdoppervlak op
een plat vlak en kam hen met de kam (punt 10.4.5) tweemaal tegen
de haren in.
10.6.2. Leg het monster met de blootgestelde zijde naar beneden, dus in de
richting van de vlam, in de monsterhouder (punt 10.4.2).
10.6.3. Stel de gasvlam met behulp van het maatstreepje op de kamer in op
een hoogte van 38 mm, waarbij de luchtaanvoer van de brander
wordt afgesloten. De vlam moet gedurende ten minste 1 minuut
hebben gebrand zodat zij stabiel is voordat met de proef wordt
begonnen.
10.6.4. Schuif de monsterhouder in de verbrandingskamer zodat het
uiteinde van het monster aan de vlam wordt blootgesteld en sluit
15 seconden later de gastoevoer af.
10.6.5. De verbrandingstijd wordt gemeten vanaf het ogenblik dat de
voorste rand van de vlam voorbij het eerste merk komt. Volg de
voortplanting van de vlam aan de zijde die het snelste brandt
(boven- of onderzijde).
10.6.6. De meting van de verbrandingstijd wordt gestopt op het ogenblik
dat de vlam het laatste merk bereikt of wanneer de vlam uitdooft
voordat zij dit punt heeft bereikt. Als de vlam het laatste meetpunt
niet haalt, wordt de verbrande afstand gemeten tot aan het punt
waar de vlam is gedoofd. De verbrande afstand is het vernietigde
gedeelte van het monster dat aan de oppervlakte of binnenin door
verbranding is verteerd.
10.6.7. Wanneer het monster geen vlam vat of wanneer het niet verder
brandt nadat de brander is gedoofd, of wanneer de vlam uitdooft
voordat zij het eerste merk heeft bereikt zodat het niet mogelijk is
een verbrandingsduur te meten, moet in het beproevingsrapport een
verbrandingssnelheid van 0 mm/min. worden genoteerd.
10.6.8. Als er een serie proeven wordt genomen of wanneer een proef
herhaaldelijk wordt uitgevoerd, moet telkens vóór het begin van
een proef worden nagegaan of de temperatuur in de verbrandings-
kamer of van de monsterhouder niet meer dan 30 ºC bedraagt.
10.7. Berekeningen
De verbrandingssnelheid B in millimeter per minuut wordt bere-
kendaan d e handvan d e formule:
B¼s
t/C2601992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 42
▼B
waarin:
s = de lengte van de verbrande afstand in millimeter,
t = de verbrandingsduur voor de afstand s in seconden.
10.8. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
10.9. Beoordeling van de resultaten
Met kunststof beklede veiligheidsruiten (punt 2.3 van bijlage I) en
veiligheidsruiten van kunststofglas (punt 2.4 van bijlage I) voldoen
ten aanzien van de vuurvastheid als de verbrandingssnelheid niet
meer dan 250 mm/min. bedraagt.
11. BESTANDHEID TEGEN CHEMICALIËN
11.1. Te gebruiken chemicaliën
11.1.1. Niet schurende zeepoplossing: 1 gewichtspercent kaliumoleaat in
gedeïoniseerd water.
11.1.2. Schoonmaakprodukt voor ruiten: waterige oplossing van isopro-
panol en dipropyleenglycol-monomethylether, telkens in een
concentratie tussen 5 en 10 gewichtspercenten en van ammonium-hydroxide in een concentratie tussen 1 en 5 gewichtspercenten.
11.1.3. Onverdunde gedenatureerde alcohol: 1 volumedeel methylalcohol
in 10 volumedelen ethylalcohol.
11.1.4. Referentiebenzine: mengsel van 50 volumeprocent tolueen, 30
volumeprocent 2.4.4 trimethylpentaan, 15 volumeprocent 2.4.4
trimethyl-1-penteen en 5 volumeprocent ethylalcohol.
11.1.5. Referentiekerosine: mengsel van 50 volumeprocent n-octaan en 50
volumeprocent n-decaan.
11.2. Beproevingsmethode
Twee proefstukken van 180 mm × 25 mm worden beproefd met elk
van de in punt 11.1 beschreven chemicaliën, waarbij voor elke
proef en elk produkt een nieuw proefstuk wordt gebruikt.
Voor elke proef worden de proefstukken gereinigd volgens de voor-
schriften van de fabrikant, en daarna gedurende 48 uur bij een
temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC en een relatieve vochtigheidvan
50 % ± 5 % bewaard. Deze omstandigheden worden gedurende de
proeven gehandhaafd.
De proefstukken worden volledig in de desbetreffende vloeistof
ondergedompeld, gedurende 1 minuut in de vloeistof gehouden,
daarna uit de vloeistof gehaald en onmiddellijk met een schone
absorberende katoenen doek drooggewreven.
11.3. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Kleurloos Getint
Kleur van de tussenlaag of van
de kunststofbekleding12
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
11.4. Beoordeling van de resultaten
11.4.1. De proef op de bestandheid tegen chemicaliën wordt als positief
beoordeeld wanneer het proefstuk geen tekenen vertoont van
verweking, kleverigheid, oppervlaktebarstjes of duidelijk verlies
van doorzichtigheid.
11.4.2. Een serie proefstukken die ter goedkeuring worden aangeboden,
voldoet ten aanzien van de bestandheid tegen chemicaliën als aan
één van de volgende voorwaarden is voldaan:
11.4.2.1. Alle proeven leveren een positief resultaat op,1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 43
▼B
11.4.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 44
▼B
BIJLAGE II B
VOORRUITEN VAN GEWOON GELAAGD GLAS
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Voorruiten van gewoon gelaagdglas word en geacht tot verschil-
lende typen te behoren wanneer zij door ten minste één van de
volgende hoofd- of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.1.1.2. Vorm en afmetingen
Voorruiten van gewoon gelaagd glas worden geacht voor wat de
beproeving van de mechanische eigenschappen en de bestandheid
tegen omgevingsinvloeden betreft, een integrerend deel van een
groep te vormen.
1.1.3. Aantal glasplaten.1.1.4. De nominale dikte e van de voorruit, waarbij een produktietole-
rantie van 0,2 n mm ten opzichte van de nominale waarde is
toegestaan; n duidt het aantal glasplaten van de voorruit aan.
1.1.5. Nominale dikte van de tussenlaag of -lagen.1.1.6. Aarden type van d e tussenlaag of -lagen (bij voorbeeldPVB of
andere kunststoffolie).
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. Aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas).1.2.2. Kleur van de tussenlaag of -lagen (kleurloos of getint, geheel of
gedeeltelijk).
1.2.3. Kleur van het glas (kleurloos of getint).1.2.4. Al of niet aanwezigheidvan geleid ers.1.2.5. Al of niet aanwezigheidvan zonweringsstroken.
2. ALGEMEEN
2.1. Voor voorruiten van gewoon gelaagd glas worden de proeven, met
uitzondering van die betreffende het gedrag bij een schok van het
hoofd tegen de ruit (punt 3.2) en de optische eigenschappen, uitge-
voerd op vlakke proefstukken die hetzij uit reeds bestaande
voorruiten zijn gesneden hetzij te dien einde speciaal zijn vervaar-
digd. In beide gevallen dienen de proefstukken in alle opzichten
strikt representatief te zijn voor de in serie vervaardigde voorruiten
waarvoor goedkeuring wordt aangevraagd.
2.2. Vóór elke proef worden de proefstukken gedurende ten minste vier
uur bij een temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC opgeslagen. De proeven
vinden plaats zo spoedig mogelijk nadat de proefstukken uit de
opslagruimte zijn gehaald.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD TEGEN DE
RUIT
3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
3.2. Beproeving van het gedrag bij een schok van het hoofd op een
volledige voorruit
3.2.1. Aantal monsters
Er worden vier monsters van de serie met de kleinste ontwikkelde
oppervlakte en vier monsters van de serie met de grootste ontwik-
kelde oppervlakte beproefd; de monsters worden gekozen
overeenkomstig het bepaalde in bijlage II E.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 45
▼B
3.2.2. Beproevingsmethode
3.2.2.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3.3.2 van bijlage II
A.
3.2.2.2. De valhoogte bedraagt 1,50 + 0/ − 5 mm.3.2.3. Beoordeling van de resultaten
3.2.3.1. Het resultaat van deze proef wordt positief geacht indien aan de
volgende voorwaarden is voldaan:
3.2.3.1.1. Het monster breekt en vertoont talrijke cirkelvormige scheuren die
nagenoeg om het inslagpunt zijn gecentreerd, waarbij de dichtstbij
zijnde scheuren ten hoogste 80 mm van het inslagpunt zijn verwij-
derd.
3.2.3.1.2. De glasplaten mogen niet loskomen van de kunststoftussenlaag. Er
mogen wel een of meer stukken met een breedte van minder dan
4 mm aan elke zijde van de scheur buiten een om het inslagpunt
gecentreerde cirkel met een diameter van 60 mm loskomen.
3.2.3.1.3. Aan de inslagzijde:3.2.3.1.3.1. mag de tussenlaag niet blootkomen over een oppervlakte die meer
dan 20 cm
2bedraagt,
3.2.3.1.3.2. mag de tussenlaag scheuren over een lengte van 35 mm.3.2.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden monsters voldoet ten aanzien
van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit indien aan
één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.2.3.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.2.3.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
3.3. Beproeving van het gedrag bij een schok van het hoofd op
vlakke proefstukken
3.3.1. Aantal proefstukken
Er worden zes vlakke proefstukken van 1 100 mm + 5/ −
2 mm × 500 mm + 5/ − 2 mm beproefd.
3.3.2. Beproevingsmethode
3.3.2.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3.3.1 van bijlage II
A.
3.3.2.2. De valhoogte bedraagt 4 m + 25/ − 0 mm.3.3.3. Beoordeling van de resultaten
3.3.3.1. Deze proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
3.3.3.1.1. Het proefstuk buigt, breekt en vertoont talrijke cirkelvormige
barsten die nagenoeg om het inslagpunt zijn gecentreerd.
3.3.3.1.2. De tussenlaag mag wel scheuren maar het dummyhoofd mag niet
door het proefstuk heen gaan.
3.3.3.1.3. Er mogen geen grote stukken glas loskomen van de tussenlaag.3.3.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit
indien aan één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.3.3.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.3.3.2.2. Een proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4. BEPROEVING VAN DE MECHANISCHE STERKTE4.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 46
▼B
4.2. Proef met kogel van 2260 g
4.2.1. Aantal proefstukken
Er worden zes vierkante proefstukken met een zijde van
300 mm + 10/ − 0 mm beproefd.
4.2.2. Beproevingsmethode
4.2.2.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 2.2 van bijlage II
A.
4.2.2.2. De valhoogte (van de onderkant van de kogel tot het bovenvlak van
het proefstuk) bedraagt 4 m + 25/ − 0 mm.
4.2.3. Beoordeling van de resultaten
4.2.3.1. Het resultaat van de proef wordt positief geacht indien de kogel
niet binnen vijf seconden vanaf het inslagmoment door de ruit
slaat.
4.2.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van de proef met de kogel van 2 260 g indien aan één
van de volgende voorwaarden is voldaan:
4.2.3.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.
4.2.3.2.2. Een proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4.3. Proef met kogel van 227 g
4.3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
4.3.2. Aantal proefstukken
Er worden 20 vierkante proefstukken met een zijde van 300 mm
+ 10/ − 0 mm beproefd.
4.3.3. Beproevingsmethode
4.3.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 2.1 van bijlage II
A. Tien exemplaren worden bij een temperatuur van + 40 ºC ± 2 ºC
en tien bij een temperatuur van − 20 ºC ± 2 ºC beproefd.
4.3.3.2. De valhoogte voor de verschillende diktecategorieën en de massa
van de losgekomen scherven zijn in de onderstaande tabel aange-
geven:
Dikte van het
proefstuk
mm+ 40 ºC − 20 ºC
Valhoogte
m (*)Maximaal toege-
stane massa van
de scherven
gValhoogte
m (*)Maximaal toege-
stane massa van
de scherven
g
e≤4,5 9 12 8,5 12
4,5 < e ≤5,5 10 15 9 15
5,5 < e ≤6,5 11 20 9,5 20
e > 6,5 12 25 10 25
(*) Voor de valhoogte is een tolerantie van + 25/ − 0 mm toegestaan.
4.3.4. Beoordeling van de resultaten
4.3.4.1. Het resultaat van de proef wordt positief geacht indien de volgende
voorwaarden zijn vervuld:
— De kogel slaat niet door het proefstuk heen.
— Het proefstuk breekt niet in verschillende stukken.
— Indien de tussenlaag niet scheurt bedraagt het gewicht van de
scherven die aan de tegenovergestelde zijde van het inslagpunt
van het glas loskomen niet meer dan de desbetreffende waarden
die in punt 4.3.3.2 zijn aangegeven.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 47
▼B
4.3.4.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van de proef met de kogel van 227 g indien aan één van
de volgende voorwaarden is voldaan:
4.3.4.2.1. Ten minste acht proeven bij iedere beproevingstemperatuur hebben
een positief resultaat opgeleverd.
4.3.4.2.2. Meer dan twee proeven bij iedere beproevingstemperatuur hebben
een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie proeven op een
nieuwe serie proefstukken levert positieve resultaten op.
5. BEPROEVING VAN DE BESTANDHEID TEGEN OMGE-
VINGSINVLOEDEN
5.1. Slijtproef
5.1.1. Moeilijkheidsgraad en beproevingsmethode
De voorschriften van punt 4 van bijlage II A zijn van toepassing;
de proef wordt uitgevoerd over 1 000 cyclussen.
5.1.2. Beoordeling van de resultaten
De veiligheidsruit voldoet ten aanzien van de slijtvastheid als de
lichtverstrooiing door slijtage van het proefstuk niet meer dan 2 %
bedraagt.
5.2. Hitteproef
De voorschriften als beschreven in punt 5 van bijlage II A zijn van
toepassing.
5.3. Stralingsbestendigheidsproef
5.3.1. Algemeen voorschrift
Deze proef wordt alleen uitgevoerd wanneer het laboratorium, op
grond van de gegevens over de tussenlaag waarover het beschikt,
dit nuttig acht.
5.3.2. De voorschriften als beschreven in punt 6 van bijlage II A zijn van
toepassing.
5.4. Vochtbestendigheidsproef
De voorschriften als beschreven in punt 7 van bijlage II A zijn van
toepassing.
6. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
Voor ieder type voorruit zijn de voorschriften van punt 9 van
bijlage II A betreffende de optische eigenschappen van toepassing.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 48
▼B
BIJLAGE II C
VOORRUITEN VAN BEHANDELD GELAAGD GLAS
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Voorruiten van behandeld gelaagd glas worden geacht tot verschil-
lende typen te behoren wanneer zij door ten minste één van de
volgende hoofd- of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.
1.1.2. Vorm en afmetingen
Voorruiten van behandeld gelaagd glas worden voor de proeven
betreffende het breukpatroon, de mechanische eigenschappen en
de bestandheid tegen omgevingsinvloeden geacht tot één enkele
groep te behoren.
1.1.3. Aantal glasplaten.
1.1.4. Nominale dikte e van de voorruit, waarbij een produktietolerantie
van 0,2 n mm ten opzichte van de nominale waarde is toegestaan;
n duidt het aantal glasplaten van de voorruit aan.
1.1.5. Speciale behandeling die een of meer glasplaten eventueel hebben
ondergaan.
1.1.6. Nominale dikte van de tussenlaag of -lagen.
1.1.7. Aarden type van d e tussenlaag of -lagen (bij voorbeeldPVB of
andere kunststoffolie).
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. Aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas).
1.2.2. Kleur van de tussenlaag of -lagen (kleurloos of getint, geheel of
gedeeltelijk).
1.2.3. Kleur van het glas (kleurloos of getint).
1.2.4. Al of niet aanwezigheidvan geleid ers.
1.2.5. Al of niet aanwezigheidvan zonweringsstroken.
2. ALGEMEEN
2.1. Voor voorruiten van behandeld gelaagd glas worden de proeven
met betrekking tot het gedrag bij een schok van het hoofd op een
volledige voorruit en de optische eigenschappen uitgevoerd op
monsters en/of te dien einde speciaal vervaardigde vlakke proef-
stukken. Deze proefstukken dienen evenwel in alle opzichten strikt
representatief te zijn voor de in serie vervaardigde voorruiten waar-
voor goedkeuring wordt aangevraagd.
2.2. Vóór elke proef worden de proefstukken of monsters gedurende ten
minste vier uur bij een temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC opgeslagen.
De proeven worden zo spoedig mogelijk verricht nadat de proef-
stukken of monsters uit de opslagruimte zijn gehaald.
3. VOORGESCHREVEN PROEVEN
Voorruiten van behandeld gelaagd glas worden onderworpen aan:
3.1. de in bijlage II B voorgeschreven proeven voor voorruiten van
gewoon gelaagdglas,
3.2. de breukproef als beschreven in punt 4.
4. BREUKPROEF
4.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Materiaal Moeilijkheidsgraad
Spiegelglas 21992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 49
▼B
Materiaal Moeilijkheidsgraad
Floatglas 1
Vensterglas 1
4.2. Aantal proefstukken of monsters
Per inslagpunt wordt een monster of een proefstuk van
1 100 × 500 mm + 5 mm/ − 2 mm beproefd.
4.3. Beproevingsmethode
De toe te passen methode is beschreven in punt 1 van bijlage II A.
4.4. Inslagpunt(en)
Op iedere behandelde glasplaat aan de buitenzijde van de ruit moet
in het midden van het monster een slag worden uitgeoefend.
4.5. Beoordeling van de resultaten
4.5.1. Voor ieder inslagpunt wordt het resultaat van de breukproef positief
geacht indien de totale oppervlakte van de scherven die ten minste
2c m2groot zijn, gelijk is aan ten minste 15 % van het oppervlak
van de zichtbaarheidsrechthoek die ten minste 20 cm hoog en 50 cm
breedis.
4.5.1.1. Bij een monster
4.5.1.1.1. Bij voertuigen van categorie M1bevindt het midden van de recht-
hoek zich in een cirkel met een straal van 10 cm gecentreerdom d e
projectie van het midden van segment V1V2.
4.5.1.1.2. Bij voertuigen van de categorieën M of N, buiten de categorie M1,
bevindt het midden van de rechthoek zich in een cirkel met een
straal van 10 cm gecentreerdom d e projectie van punt 0.
4.5.1.1.3. De hoogte van bovengenoemde rechthoek mag worden verminderd
tot 15 cm bij voorruiten waarvan de hoogte minder dan 44 cm
bedraagt of waarvan de montagehoek minder dan 15º ten opzichte
van de loodlijn bedraagt; het zichtbaarheidspercentage moet gelijk
zijn aan 10 % van het oppervlak van de betreffende rechthoek.
4.5.1.2. Bij een proefstuk bevindt het midden van de rechthoek zich op de
langste as van het proefstuk op 450 mm van een van de randen.
4.5.2. Het (De) ter goedkeuring aangeboden monster(s) of proefstuk(ken)
voldoet (voldoen) ten aanzien van het breukpatroon indien ten
minste aan een van de onderstaande voorwaarden is voldaan:
4.5.2.1. De proef heeft voor ieder inslagpunt een positief resultaat opgele-
verd.
4.5.2.2. Na herhaling van de proef op een nieuwe serie van vier monsters
voor ieder inslagpunt waarbij het eerste resultaat negatief was,
leveren de vier nieuwe proeven die op dezelfde punten worden
verricht alle een positief resultaat op.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 50
▼B
BIJLAGE II D
VOORRUITEN VAN KUNSTSTOFGLAS
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Voorruiten van kunststofglas worden geacht tot verschillende typen
te behoren wanneer zij door ten minste één van de volgende hoofd-
of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.1.1.2. Vorm en afmetingen
Voorruiten van kunststofglas worden geacht voor wat de beproe-
ving van de mechanische eigenschappen, de bestandheid tegen
omgevingsinvloeden, tegen temperatuurveranderingen en tegen
chemicaliën betreft, integrerendd eel van een groep te vormen.
1.1.3. Aantal kunststofplaten.
1.1.4. De nominale dikte e van de voorruit, waarbij een produktietole-
rantie van ± 0,2 mm is toegestaan.
1.1.5. Nominale dikte van de glasplaat.1.1.6. Nominale dikte van de als tussenlaag of -lagen gebruikte kunststof-
folie.
1.1.7. Aarden type van d e als tussenlaag (-lagen) gebruikte kunststoffolie
(bij voorbeeld PVB of een andere kunststof) en van de kunststof-
laag op het binnenvlak.
1.1.8. Speciale behandeling die de ruit eventueel heeft ondergaan.
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. Aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas).
1.2.2. Kleur, geheel of gedeeltelijk, van de kunststoflaag (-lagen) (kleur-
loos of getint).
1.2.3. Kleur van het glas (kleurloos of getint).1.2.4. Al of niet aanwezigheidvan geleid ers.
1.2.5. Al of niet aanwezigheidvan zonweringsstroken.
2. ALGEMEEN
2.1. Voor voorruiten van kunststofglas worden de proeven, met uitzon-
dering van die betreffende het gedrag bij een schok van het hoofd
tegen de ruit (punt 3.2) en de optische eigenschappen, uitgevoerd
op vlakke proefstukken die hetzij uit reeds bestaande voorruiten
zijn gesneden hetzij te dien einde speciaal zijn vervaardigd. In
beide gevallen dienen de proefstukken in alle opzichten strikt repre-
sentatief te zijn voor de in serie vervaardigde voorruiten waarvoor
goedkeuring wordt aangevraagd.
2.2. Vóór elke proef worden de proefstukken gedurende ten minste vier
uur bij een temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC opgeslagen. De proeven
vinden plaats zo spoedig mogelijk nadat de proefstukken uit de
opslagruimte zijn gehaald.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD TEGEN DE
RUIT
3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
3.2. Beproeving van het gedrag bij een schok van het hoofd op een
volledige voorruit
3.2.1. Aantal monsters
Er worden vier monsters van de serie met de kleinste ontwikkelde
oppervlakte en vier monsters van de serie met de grootste ontwik-1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 51
▼B
kelde oppervlakte beproefd; de monsters worden gekozen overeen-
komstig het bepaalde in bijlage II E.
3.2.2. Beproevingsmethode
3.2.2.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3.3.2 van bijlage II
A.
3.2.2.2. De valhoogte bedraagt 1,50 m + 0/ − 5 mm.3.2.3. Beoordeling van de resultaten
3.2.3.1. Het resultaat van deze proef wordt positief geacht indien aan de
volgende voorwaarden is voldaan:
3.2.3.1.1. De glasplaat breekt en vertoont talrijke cirkelvormige barsten die
nagenoeg om het inslagpunt zijn gecentreerd, waarbij de dichtstbij
zijnde barsten ten hoogste 80 mm van het inslagpunt zijn verwij-
derd.
3.2.3.1.2. De glasplaat mag niet loskomen van de kunststoftussenlaag. Er
mogen wel een of meer stukken met een breedte van minder dan
4 mm aan elke zijde van de barst buiten een om het inslagpunt
gecentreerde cirkel met een diameter van 60 mm loskomen.
3.2.3.1.3. Aan de inslagzijde mag de tussenlaag scheuren over een lengte van
35 mm.
3.2.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden monsters voldoet ten aanzien
van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit indien aan
één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.2.3.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.2.3.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie monsters levert positieve resultaten
op.
3.3. Beproeving van het gedrag bij een schok van het hoofd op
vlakke proefstukken
3.3.1. Aantal proefstukken
Er worden zes vlakke proefstukken van 1 100 mm + 5/ − 2 mm
× 500 mm + 5/ − 2 mm beproefd.
3.3.2. Beproevingsmethode
3.3.2.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3.3.1 van bijlage II
A.
3.3.2.2. De valhoogte bedraagt 4 m + 25/ − 0 mm.3.3.3. Beoordeling van de resultaten
3.3.3.1. Deze proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
3.3.3.1.1. De glasplaat buigt, breekt en vertoont talrijke cirkelvormige barsten
die nagenoeg om het inslagpunt zijn gecentreerd.
3.3.3.1.2. De tussenlaag mag wel scheuren maar het dummyhoofd mag er niet
doorheen gaan.
3.3.3.1.3. Er mogen geen grote stukken glas loskomen van de tussenlaag.3.3.3.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit
indien aan één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.3.3.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.3.3.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4. MECHANISCHE STERKTE
4.1. Moeilijkheidsgraad, beproevingsmethode en beoordeling van de
resultaten
De voorschriften van punt 4 van bijlage II B zijn van toepassing.
4.2. De derde voorwaarde van punt 4.3.4.1 van bijlage II B is hier uiter-
aardniet van toepassing.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 52
▼B
5. BESTANDHEID TEGEN OMGEVINGSINVLOEDEN
5.1. Slijtproef
5.1.1. Slijtproef op het buitenvlak
5.1.1.1. De voorschriften van punt 5.1 van bijlage II B zijn van toepassing.
5.1.2. Slijtproef op het binnenvlak
5.1.2.1. De voorschriften van punt 2 van bijlage II K zijn van toepassing.
5.2. Hitteproef
De voorschriften van punt 5 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.3. Stralingsbestendigheidsproef
De voorschriften van punt 6 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.4. Vochtbestendigheidsproef
De voorschriften van punt 7 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.5. Bestandheid tegen temperatuurveranderingen
De voorschriften van punt 8 van bijlage II A zijn van toepassing.
6. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
De voorschriften betreffende de optische eigenschappen als
beschreven in punt 9 van bijlage II A zijn van toepassing op ieder
type voorruit.
7. VUURVASTHEIDSPROEF
De voorschriften van punt 10 van bijlage II A zijn van toepassing.
8. BESTANDHEID TEGEN CHEMICALIËN
De voorschriften van punt 11 van bijlage II A zijn van toepassing.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 53
▼B
BIJLAGE II E
GROEPERING VAN VOORRUITEN VOOR DE BEPROEVING MET
HET OOG OP DE EEG-ONDERDEELGOEDKEURING
1. VOOR GROEPERING WORDEN DE VOLGENDE
ELEMENTEN VAN DE VOORRUIT IN AANMERKING
GENOMEN
1.1. ontwikkelde oppervlakte,1.2. segmenthoogte,
1.3. kromtestraal.
2. EEN GROEP WORDT GEVORMD DOOR EEN DIKTECATE-
GORIE
3. DE VOORRUITEN WORDEN GERANGSCHIKT IN STIJ-
GENDE ORDE VAN GROOTTE VAN DE ONTWIKKELDE
OPPERVLAKTE
Daaruit worden de vijf grootste en de vijf kleinste geselecteerd
waaraan het volgende cijfer wordt gegeven:
1 voor de grootste 1 voor de kleinste
2 voor de op één na grootste 2 voor de op één na kleinste3 voor de op twee na grootste 3 voor de op twee na kleinste
4 voor de op drie na grootste 4 voor de op drie na kleinste
5 voor de op vier na grootste 5 voor de op vier na kleinste.
4. VOOR DE SEGMENTHOOGTE WORDT IN ELK VAN DE
BEIDE SERIES ALS OMSCHREVEN IN PUNT 3, HETVOLGENDE CIJFER GEGEVEN
1 voor de grootste segmenthoogte
2 voor de op één na grootste segmenthoogte3 voor de op twee na grootste segmenthoogte, enz.
5. VOOR DE KROMTESTRAAL WORDT IN ELK VAN DE
BEIDE SERIES ALS OMSCHREVEN IN PUNT 3, HET
VOLGENDE CIJFER GEGEVEN
1 voor de kleinste kromtestraal
2 voor de op één na kleinste kromtestraal3 voor de op twee na kleinste kromtestraal, enz.
6. VOOR ELKE VOORRUIT VAN DE BEIDE SERIES ALS
OMSCHREVEN IN PUNT 3, WORDEN DE CIJFERS OPGE-
TELD
6.1. De volledige serie proeven als omschreven in bijlage II B, II C, II
D of II K wordt dan genomen op de voorruit onder de vijf grootste
en op de voorruit onder de vijf kleinste die bij de optelling het
laagste totaal scoren.
6.2. Op de overige voorruiten van dezelfde serie worden alleen de
proeven genomen ter controle van de optische eigenschappen als
omschreven in punt 9 van bijlage II A.
7. Enkele voorruiten met parameters die inzake vorm en/of kromte-
straal grote afwijkingen vertonen ten opzichte van de uiterste
gevallen van de geselecteerde groep kunnen ook worden beproefd
indien de technische dienst die de proeven verricht van mening is
dat deze parameters belangrijke negatieve effecten kunnen hebben.
8. De grenswaarden voor de groep worden vastgesteld volgens de
ontwikkelde oppervlakten van de voorruiten. Wanneer een ter1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 54
▼B
goedkeuring van een bepaald type aangeboden voorruit een ontwik-
kelde oppervlakte heeft die niet overeenstemt met de vastgestelde
grenswaarden en/of een aanmerkelijk grotere segmenthoogte of
kleinere kromtestraal bezit, moet deze voorruit worden beschouwd
als behorend tot een nieuw type; zij wordt dan aan aanvullende
proeven onderworpen indien de technische dienst zulke proeven
technisch noodzakelijk acht gezien de inlichtingen waarover hij
beschikt met betrekking tot het produkt en de gebruikte materialen.
9. Wanneer naderhand door de houder van een goedkeuring in een
reeds goedgekeurde diktecategorie een ander model voorruit zou
worden gefabriceerd:
9.1. wordt nagegaan of dit model kan worden ingedeeld bij de vijf
grootste of de vijf kleinste voorruiten die met het oog op de goed-
keuring van de beschouwde groep werden gekozen;
9.2. worden opnieuw cijfers gegeven volgens de in de punten 3, 4 en 5
omschreven procedure;
9.3. worden, als het totaal van de aan de opnieuw in de vijf grootste of
vijf kleinste opgenomen voorruit toegekende cijfers:
9.3.1. het laagste is, de volgende proeven genomen:
9.3.1.1. op voorruiten van gewoon gelaagdglas of van kunststofglas of met
kunststof bekleed:
9.3.1.1.1. gedrag bij een schok van het hoofd,
9.3.1.1.2. optische vervorming,9.3.1.1.3. scheiding van het secundaire beeld,
9.3.1.1.4. lichtdoorlating;
9.3.1.2. op voorruiten van behandeld gelaagd glas, de proeven als voorge-
schreven in de punten 9.3.1.1.1, 9.3.1.1.2, 9.3.1.1.3 en 9.3.1.1.4,
alsook de breukproef overeenkomstig punt 4 van bijlage II C.
9.3.2. in het tegenovergestelde geval enkel de proeven genomen ter
controle van de optische eigenschappen als omschreven in punt 9
van bijlage II A.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 55
▼B
BIJLAGE II F
PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN DE BEPROEVINGSZONES
OP VOORRUITEN VAN VOERTUIGEN VAN CATEGORIE M1TEN
OPZICHTE VAN DE PUNTEN V
1. PLAATS VAN DE PUNTEN V
1.1. In de tabellen 1 en 2 is de plaats van de punten V aangegeven ten
opzichte van punt R (zie bijlage II G) zoals deze wordt bepaald
door de coördinaten X Y Z in het driedimensionale referentiesys-
teem.
1.2. Tabel 1 bevat de basiscoördinaten voor een ontwerprugleuninghoek
van 25º. De positieve richting van de coördinaten is in figuur 3
aangegeven.
TABEL 1
Punt V X Y Z
V168 mm − 5 mm 665 mm
V268 mm − 5 mm 589 mm
1.3. Correctie voor andere ontwerprugleuninghoeken dan 25º
1.3.1. Tabel 2 geeft de waarden aan waarmee de coördinaten X en Z van
ieder punt V moeten worden gecorrigeerd wanneer de ontwerpru-
gleuninghoek niet gelijk is aan 25º. De positieve richting van de
coördinaten is in figuur 3 aangegeven.
TABEL 2
Rugleuninghoek
(graden)Horizontale coördi-
naten
XVerticale coördinaten
Z
5 − 186 mm 28 mm
6 − 176 mm 27 mm
7 − 167 mm 27 mm
8 − 157 mm 26 mm
9 − 147 mm 26 mm
10 − 137 mm 25 mm
11 − 128 mm 24 mm
12 − 118 mm 23 mm
13 − 109 mm 22 mm
1 4 −9 9m m 2 1m m
1 5 −9 0m m 2 0m m
1 6 −8 1m m 1 8m m
1 7 −7 1m m 1 7m m
1 8 −6 2m m 1 5m m
1 9 −5 3m m 1 3m m
2 0 −4 4m m 1 1m m
21 − 35 mm 9 mm
22 − 26 mm 7 mm
23 − 17 mm 5 mm
24 − 9 mm 2 mm25 0 mm 0 mm
2 6 9m m −3m m
27 17 mm − 5 mm
28 26 mm − 8 mm1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 56
▼B
Rugleuninghoek
(graden)Horizontale coördi-
naten
XVerticale coördinaten
Z
29 34 mm − 11 mm
30 43 mm − 14 mm
31 51 mm − 17 mm
32 59 mm − 21 mm
33 67 mm − 24 mm
34 76 mm − 28 mm
35 84 mm − 31 mm
36 92 mm − 35 mm
37 100 mm − 39 mm
38 107 mm − 43 mm
39 115 mm − 47 mm
40 123 mm − 52 mm
2. BEPROEVINGSZONES
2.1. Aan de hand van de punten V worden twee beproevingszones
bepaald.
2.2. Beproevingszone A is de zone van het zichtbare buitenvlak van de
voorruit die wordt begrensd door de volgende vier vlakken vanuit
de punten V naar voren (figuur 1):
— een verticaal vlak door V1en V2dat met de X-as een hoek van
13º vormt naar links bij voertuigen met het stuurwiel links en
naar rechts bij voertuigen met het stuurwiel rechts;
— een vlak dat evenwijdig aan de Y-as door V1loopt en naar
boven een hoek van 3º met de X-as vormt;
— een vlak dat evenwijdig aan de Y-as door V2loopt en naar
beneden een hoek van 1º met de X-as vormt;
— een verticaal vlak door V1en V2dat met de X-as een hoek van
20º vormt naar rechts bij voertuigen met het stuurwiel links en
naar links bij voertuigen met het stuurwiel rechts.
2.3. Beproevingszone B is de zone van het buitenvlak van de voorruit
die zich meer dan 25 mm van de zijrand van het doorzichtige
oppervlak bevindt en die wordt begrensd door de snijlijn van het
buitenvlak van de voorruit met de volgende vier vlakken (figuur 2):
— een vlak dat ten opzichte van de X-as 7º naar boven is gericht,
door V1gaat en evenwijdig is aan de Y-as;
— een vlak dat ten opzichte van de X-as 5º naar beneden is
gericht, door V2gaat en evenwijdig is aan de Y-as;
— een verticaal vlak door V1en V2dat een hoek van 17º met de
X-as vormt naar links bij voertuigen met het stuurwiel links en
naar rechts bij voertuigen met het stuurwiel rechts;
— een vlak dat met het vorige symmetrisch is ten opzichte van het
mediaanvlak in de lengterichting van het voertuig.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 57
▼B
Figuur 1
Beproevingszone A (voorbeeld van een voertuig met het stuurwiel links)1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 58
▼B
Figuur 2
Beproevingszone B (voorbeeld van een voertuig met het stuurwiel links)1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 59
▼B
Figuur 3
Bepaling van de punten V voor een rugleuninghoek van 25º
(voorbeeldvan een voertuig met het stuurwiel links)1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 60
▼B
BIJLAGE II G
PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN HET PUNT H EN DE
WERKELIJKE BOVENLICHAAMSHOEK VOOR ZITPLAATSEN IN
MOTORVOERTUIGEN VAN CATEGORIE M1
Zie Bijlage III bij Richtlijn 77/649/EEG(1), gewijzigdbij Richtlijn 90/630/
EEG(2).1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 61
(1) PB nr. L 267 van 19. 10. 1977, blz. 1.
(2) PB nr. L 341 van 6. 12. 1990, blz. 20.
▼B
BIJLAGE II H
RUITEN VAN GELIJKMATIG GEHARD GLAS
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Ruiten van gelijkmatig gehard glas worden geacht tot verschillende
typen te behoren wanneer zij door ten minste één van de volgende
hoofd- of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.1.1.2. Aard van de harding (thermische of chemische).
1.1.3. Vormcategorie; er worden twee categorieën onderscheiden:
1.1.3.1. vlakke ruiten.1.1.3.2. vlakke en gebogen ruiten.1.1.4. De diktecategorie waaronder de nominale dikte e valt, waarbij een
produktietolerantie van ± 0,2 mm is toegestaan:
categorie I: e ≤3,5 mm
categorie II: 3,5 mm < e ≤4,5 mm
categorie III: 4,5 mm < e ≤6,5 mm
categorie IV: 6,5 mm < e.
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. Aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas).1.2.2. Kleur (kleurloos of getint).1.2.3. Al of niet aanwezigheidvan geleid ers.
2. BREUKPATROON
2.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Materiaal Moeilijkheidsgraad
Spiegelglas 2
Floatglas 1
Vensterglas 1
De overige nevenkenmerken zijn niet van belang.
2.2. Keuze van de monsters
2.2.1. De monsters van elke moeilijk te vervaardigen vormcategorie en
diktecategorie worden voor de proeven gekozen aan de hand van
de onderstaande criteria:
2.2.1.1. Voor vlakke ruiten worden twee series monsters geleverd, overeen-
komstig:
2.2.1.1.1. de grootste ontwikkelde oppervlakte;
2.2.1.1.2. de kleinste hoek tussen twee aangrenzende vlakken.
2.2.1.2. Voor vlakke en gebogen ruiten worden drie series monsters gele-
verd, overeenkomstig:
2.2.1.2.1. de grootste ontwikkelde oppervlakte;2.2.1.2.2. de kleinste hoek tussen twee aangrenzende vlakken;2.2.1.2.3. de grootste segmenthoogte.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 62
▼B
2.2.2. Proeven op monsters overeenkomstig de grootste oppervlakte S
worden van toepassing geacht op elke andere oppervlakte kleiner
dan S + 5 %.
2.2.3. Wanneer de aangeboden monsters een hoek γvan minder dan 30º
hebben, worden de daarop uitgevoerde proeven van toepassing
geacht op alle gefabriceerde ruiten met een hoek van meer dan γ
− 5º.
Wanneer de aangeboden monsters een hoek γvan 30º of meer
hebben, worden de daarop uitgevoerde proeven van toepassing
geacht op alle gefabriceerde ruiten met een hoek van ten minste
30º.
2.2.4. Wanneer de segmenthoogte h van de aangeboden monsters meer
dan 100 mm bedraagt, worden de erop uitgevoerde proeven van
toepassing geacht op alle gefabriceerde ruiten met een segmen-
thoogte die kleiner is dan h + 30 mm.
Wanneer de segmenthoogte van de aangeboden monsters ten
hoogste 100 mm bedraagt, worden de erop uitgevoerde proeven
van toepassing geacht op alle gefabriceerde ruiten met een segmen-
thoogte die ten hoogste 100 mm bedraagt.
2.3. Aantal monsters per serie
Het aantal in elke serie voorkomende monsters moet als volgt zijn,
al naar gelang van de hierboven in punt 1.1.3 gedefinieerde vorm-
categorieën:
Soort ruit Aantal monsters
Vlak (twee series) 4
Vlak en gebogen (drie series) 5
2.4. Beproevingsmethode
2.4.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 1 van bijlage II A
2.5. Inslagpunten (bijlage II M, figuur 2)
2.5.1. Voor vlakke ruiten en gebogen ruiten zijn de inslagpunten als
aangegeven in respectievelijk de figuren 2 a) en 2 b) van bijlage
II M enerzijds en 2 c) van bijlage II M anderzijds als volgt:
punt 1: op 3 cm van de randen van de ruit in het gedeelte waar de
kromtestraal op de omtrek het kleinst is;
punt 2: op 3 cm van de rand op een der medianen, waarbij de
zijde van de ruit moet worden gekozen die eventuele tang-
indrukken vertoont;
punt 3: in het geometrische midden van de ruit;
punt 4: alleen voor gebogen ruiten; dit punt wordt gekozen op de
langste mediaan in het gedeelte van de ruit waar de krom-
testraal het kleinst is.
2.5.2. Er dient één proef per voorgeschreven inslagpunt te worden
genomen.
2.6. Beoordeling van de resultaten
2.6.1. Een proef wordt als positief beschouwd wanneer het breukpatroon
aan de volgende voorwaarden voldoet:
2.6.1.1. Het aantal korrels in een willekeurig vierkant van 5 cm × 5 cm
mag niet minder dan 40 en niet meer dan 400 bedragen, of 450
voor beglazingen met een dikte van ten hoogste 3,5 mm.
2.6.1.2. Voor de bovenstaande berekening worden korrels die gedeeltelijk
over de rand van het vierkant komen als halve korrels geteld.
2.6.1.3. Het breukpatroon wordt niet gecontroleerd in een strook van 2 cm
breedte over de gehele omtrek van het monster, die de inklemming
van de ruit vormt, evenmin als in een straal van 7,5 cm rondom het
inslagpunt.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 63
▼B
2.6.1.4. Korrels met een oppervlakte van meer dan 3 cm2worden niet
aanvaard, behalve in de delen als omschreven in punt 2.6.1.3.
2.6.1.5. Enkele ongebroken stukken van langwerpige vorm zijn toegestaan
mits:
— de uiteinden geen afgeschuinde vorm vertonen;
— indien deze langwerpige scherven de rand van de ruit raken, zij
daarmee geen hoek van meer dan 45º vormen; en indien,
behalve in het geval van de bepalingen van punt 2.6.2.2,
— de lengte ervan niet meer dan 7,5 cm bedraagt.
2.6.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden monsters voldoet ten aanzien
van het breukpatroon indien ten minste aan één van de onder-
staande voorwaarden is voldaan:
2.6.2.1. Alle proeven uitgevoerdmet gebruikmaking van d e inslagpunten
als voorgeschreven in punt 2.5.1, hebben een positief resultaat
opgeleverd;
2.6.2.2. Eén proef van alle uitgevoerde proeven met gebruikmaking van de
in punt 1.5.1 voorgeschreven inslagpunten heeft een negatief resul-
taat opgeleverd met afwijkingen die niet groter zijn dan de
volgende grenswaarden:
— ten hoogste acht scherven met een lengte tussen 6 en 7,5 cm,
— ten hoogste vier scherven met een lengte tussen 7,5 en 10 cm.
Bij herhaling op een nieuw monster wordt wel aan de voorschriften
van punt 2.6.1 voldaan of blijven de afwijkingen binnen de boven-
vermelde grenswaarden.
2.6.2.3. Twee proeven van alle uitgevoerde proeven met gebruikmaking
van de in punt 2.5.1 omschreven inslagpunten hebben een negatief
resultaat opgeleverd met afwijkingen die niet meer bedroegen dan
de in punt 2.6.2.2 vermelde grenswaarden; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie monsters voldoet wel aan de voor-
schriften van punt 2.6.1 of niet meer dan twee monsters van de
nieuwe serie wijken af van de hierboven in punt 2.6.2.2 vermelde
grenswaarden.
2.6.3. Als bovenvermelde afwijkingen worden vastgesteld, moeten zij,
vergezeld van foto's van de desbetreffende gedeelten van de ruit,
in het beproevingsrapport worden vermeld.
3. MECHANISCHE STERKTE
3.1. Kogelvalproef met kogel van 227 g
3.1.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Materiaal Moeilijkheidsgraad Kleur Moeilijkheidsgraad
Spiegelglas 2 Kleurloos 1
Floatglas 1 Getint 2
Vensterglas 1
Het andere nevenkenmerk (al of niet aanwezigheid van geleiders) is
niet van belang.
3.1.2. Aantal proefstukken
Voor elke diktecategorie als omschreven in punt 1.1.4 worden zes
proefstukken beproefd.
3.1.3. Beproevingsmethode
3.1.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 2.1 van bijlage II
A.
3.1.3.2 De valhoogte (van de onderkant van de kogel tot het bovenvlak van
het proefstuk) is weergegeven in de onderstaande tabel; de
valhoogte is afhankelijk van de dikte van de ruit:1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 64
▼B
Nominale dikte e van de ruit Valhoogte
e≤3,5 mm 2,0 m + 5/ − 0 mm
3,5 mm < e 2,5 m + 5/ − 0 mm
3.1.4. Beoordeling van de resultaten
3.1.4.1. De kogelvalproef wordt als positief beschouwd wanneer het proef-
stuk niet breekt.
3.1.4.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van de mechanische sterkte indien aan ten minste één van
de onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.1.4.2.1. Ten hoogste één proef heeft een negatief resultaat opgeleverd.3.1.4.2.2. Twee proeven hebben een negatief resultaat opgeleverd; een
nieuwe serie proeven op een nieuwe serie van zes proefstukken
levert positieve resultaten op.
4. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
4.1. De voorschriften van punt 9.1 van bijlage II A betreffende de
normale lichtdoorlatingsfactor zijn van toepassing. De materialen
voor ruiten met een normale lichtdoorlatingsfactor van minder den
70 % moeten worden voorzien ven het in punt 4.5.2 van bijlage II
bedoelde aanvullende symbool.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 65
▼B
BIJLAGE II I
ANDERE RUITEN VAN GELAAGD GLAS DAN VOORRUITEN
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Ruiten, uitgezonderd voorruiten, van gelaagd glas worden geacht
tot verschillende typen te behoren wanneer zij door ten minste één
van de volgende hoofd- of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.
1.1.2. De diktecategorie van de ruit waaronder de nominale dikte e valt,
waarbij een produktietolerantie van ± 0,2 n mm is toegestaan; n
duidt het aantal glasplaten aan:
— categorie I: e ≤5,5 mm
— categorie II: 5,5 mm < e ≤6,5 mm
— categorie III: 6,5 mm < e.
1.1.3. Nominale dikte van de tussenlaag of -lagen.
1.1.4. Aarden type van d e tussenlaag of -lagen, bij voorbeeldPVB of
andere kunststoffolie.
1.1.5. Een of andere speciale behandeling die één van de glasplaten even-
tueel heeft ondergaan.
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas);1.2.2. kleur van de tussenlaag (kleurloos of getint, geheel of gedeeltelijk);1.2.3. kleur van het glas (kleurloos of getint).
2. ALGEMEEN
2.1. Voor ruiten, uitgezonderd voorruiten, van gelaagd glas worden de
proeven uitgevoerdop vlakke proefstukken d ie hetzij uit echte
ruiten zijn gesneden hetzij speciaal zijn vervaardigd. In beide
gevallen dienen de proefstukken in alle opzichten strikt representa-
tief te zijn voor de ruiten waarvoor goedkeuring wordt
aangevraagd.
2.2. Vóór elke proef moeten de proefstukken van gelaagd glas gedu-
rende ten minste vier uur bij een temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC
worden opgeslagen. De proeven worden op de proefstukken uitge-
voerd zodra deze uit de opslagruimte zijn gehaald.
2.3. De ter goedkeuring aangeboden ruit wordt geacht aan de bepa-
lingen van de onderhavige bijlage te voldoen als zij van dezelfde
samenstelling is als een voorruit die reeds is goedgekeurd overeen-
komstig de bepalingen van bijlage II B of bijlage II C of bijlage II
K.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD TEGEN DE
RUIT
3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
3.2. Aantal proefstukken
Er worden zes vlakke proefstukken van 1100 mm × 500 mm (+ 25 /
− 0 mm) beproefd.
3.3. Beproevingsmethode
3.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3 van bijlage II A.3.3.2. De valhoogte bedraagt 1,50 m + 0 / − 5 mm.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 66
▼B
3.4. Beoordeling van de resultaten
3.4.1. Deze proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
3.4.1.1. Het proefstuk buigt, breekt en vertoont talrijke cirkelvormige
scheuren die nagenoeg om het inslagpunt zijn gecentreerd.
3.4.1.2. De tussenlaag mag wel scheuren maar het dummyhoofd mag er niet
doorheen gaan.
3.4.1.3. Er mogen geen grote stukken glas loskomen van de tussenlaag.3.4.2. Een serie aan de proeven onderworpen proefstukken voldoet ten
aanzien van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit
indien aan één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.4.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.4.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4. MECHANISCHE STERKTE — KOGELVALPROEF MET
KOGEL VAN 227 G
4.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
4.2. Aantal proefstukken
Er worden vier vlakke proefstukken van 300 mm × 300 mm (+ 10 /
− 0 mm) beproefd.
4.3. Beproevingsmethode
4.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 2.1 van bijlage II
A.
4.3.2. De valhoogte (van de onderkant van de kogel tot het bovenvlak van
het proefstuk) is weergegeven in de onderstaande tabel; de
valhoogte is afhankelijk van de nominale dikte:
Nominale dikte Valhoogte
e≤5,5 mm 5 m/C148/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C149/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C150+ 25 mm/ − 0 mm 5,5 mm < e ≤6,5 mm 6 m
6,5 mm < e 7 m
4.4. Beoordeling van de resultaten
4.4.1. De proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
— De kogel slaat niet door het proefstuk.
— Het proefstuk breekt niet in verschillende stukken.
— Het totale gewicht van enkele stukken die aan de tegenoverge-
stelde zijde van het inslagpunt kunnen loskomen mag niet meer
bedragen dan 15 g.
4.4.2. Een serie aan de proeven onderworpen proefstukken voldoet ten
aanzien van de mechanische sterkte indien aan één van de volgende
voorwaarden is voldaan:
4.4.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.4.4.2.2. Ten hoogste twee proeven hebben een negatief resultaat opgele-
verd; een nieuwe serie proeven op een nieuwe serie proefstukken
levert positieve resultaten op.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 67
▼B
5. BESTANDHEID TEGEN OMGEVINGSINVLOEDEN
5.1. Slijtproef
5.1.1. Moeilijkheidsgraad en beproevingsmethode
De voorschriften van punt 4 van bijlage II A zijn van toepassing;
de proef wordt uitgevoerd over 1 000 cyclussen.
5.1.2. Beoordeling van de resultaten
De veiligheidsruit voldoet ten aanzien van de slijtvastheid als de
lichtverstrooiing door slijtage van het proefstuk niet meer dan 2 %
bedraagt.
5.2. Hitteproef
De voorschriften van punt 5 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.3. Stralingsbestendigheidsproef
5.3.1. Algemeen voorschrift
Deze proef wordt alleen uitgevoerd wanneer het laboratorium, op
grond van de gegevens over de tussenlaag waarover het beschikt,
dit nuttig acht.
5.3.2. De voorschriften van punt 6 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.4. Vochtbestendigheidsproef
De voorschriften van punt 7 van bijlage II A zijn van toepassing.
6. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
De voorschriften van punt 9.1 van bijlage II A betreffende de
normale lichtdoorlatingsfactor zijn van toepassing. De materialen
voor ruiten met een normale lichtdoorlatingsfactor van minder dan
70 % moeten worden voorzien van het in punt 4.5.2 van bijlage II
bedoelde aanvullende symbool.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 68
▼B
BIJLAGE II J
ANDERE RUITEN VAN KUNSTSTOFGLAS DAN VOORRUITEN
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Ruiten, uitgezonderd voorruiten, van kunststofglas worden geacht
tot verschillende typen te behoren wanneer zij door ten minste één
van de volgende hoofd- of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.
1.1.2. De diktecategorie van de ruit waaronder de nominale dikte e valt,
waarbij een produktietolerantie van ± 0,2 mm is toegestaan:
— categorie I: e ≤3,5 mm
— categorie II: 3,5 mm < e ≤4,5 mm
— categorie III: 4,5 mm < e
1.1.3. Nominale dikte van de als tussenlaag of -lagen gebruikte kunststof-
folie.
1.1.4. Nominale dikte van de ruit.1.1.5. Type van de als tussenlaag of -lagen gebruikte kunststoffolie (bij
voorbeeld PVB of andere kunststof) en van de kunststoflaag op
het binnenvlak.
1.1.6. Speciale behandeling die de glasplaat eventueel heeft ondergaan.
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. Aardvan het materiaal (spiegelglas, floatglas, vensterglas).1.2.2. Kleur, geheel of gedeeltelijk, van de kunststoflaag (-lagen) (kleur-
loos of getint).
1.2.3. Kleur van het glas (kleurloos of getint).
2. ALGEMEEN
2.1. Voor ruiten, uitgezonderd voorruiten, van kunststofglas worden de
proeven uitgevoerdop vlakke proefstukken d ie hetzij uit echte
ruiten zijn gesneden hetzij speciaal zijn vervaardigd. In beide
gevallen dienen de proefstukken in alle opzichten strikt representa-
tief te zijn voor de ruiten waarvoor goedkeuring wordt
aangevraagd.
2.2. Vóór elke proef moeten de proefstukken van gelaagd glas gedu-
rende ten minste vier uur bij een temperatuur van 23 ºC ± 2 ºC
worden opgeslagen. De proeven worden uitgevoerd zodra de proef-
stukken uit de opslagruimte zijn gehaald.
2.3. De ter goedkeuring aangeboden ruit wordt geacht aan de bepa-
lingen van de onderhavige bijlage te voldoen als zij van dezelfde
samenstelling is als een voorruit die reeds is goedgekeurd overeen-
komstig de bepalingen van bijlage II D.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD TEGEN DE
RUIT
3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
3.2. Aantal proefstukken
Er worden zes vlakke proefstukken van 1 100 mm × 500 mm
(+ 5 mm/ − 2 mm) beproefd.
3.3. Beproevingsmethode
3.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3 van bijlage II A.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 69
▼B
3.3.2. De valhoogte bedraagt 1,50 m + 0 mm/ − 5 mm.
3.4. Beoordeling van de resultaten
3.4.1. Deze proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
3.4.1.1. De glasplaat breekt en vertoont talrijke scheuren.
3.4.1.2. Scheuren van de tussenlaag zijn aanvaardbaar, maar het dummy-
hoofdmag niet d oor het proefstuk gaan.
3.4.1.3. Er komen geen grote glasscherven los van de tussenlaag.3.4.2. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de ruit
indien aan één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.4.2.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.
3.4.2.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4. MECHANISCHE STERKTE — KOGELVALPROEF MET
KOGEL VAN 227 G
4.1. De voorschriften van punt 4 van bijlage II I zijn van toepassing,
met uitzondering van de tabel in punt 4.3.2, die moet worden
vervangen door de volgende:
Nominale dikte Valhoogte
e≤3,5 mm 5 m/C148/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C149/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C147/C150+ 25 mm/ − 0 mm 3,5 mm < e ≤4,5 mm 6 m
e > 4,5 mm 7 m
4.2. Het voorschrift van punt 4.4.1.2 van bijlage II I is uiteraardniet
van toepassing.
5. BESTANDHEID TEGEN OMGEVINGSINVLOEDEN
5.1. Slijtproef
5.1.1. Slijtproef op het buitenvlak
De voorschriften van punt 5.1 van bijlage II I zijn van toepassing.
5.1.2. Slijtproef op het binnenvlak
De voorschriften van punt 2.1 van bijlage II K zijn van toepassing.
5.2. Hitteproef
De voorschriften van punt 5 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.3. Stralingsbestendigheidsproef
De voorschriften van punt 6 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.4. Vochtbestendigheidsproef
De voorschriften van punt 7 van bijlage II A zijn van toepassing.
5.5. Bestandheid tegen temperatuurveranderingen
De voorschriften van punt 8 van bijlage II A zijn van toepassing.
6. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
De voorschriften van punt 9.1 van bijlage II A betreffende de
normale lichtdoorlatingsfactor zijn van toepassing. De materialen
voor ruiten met een normale lichtdoorlatingsfactor van minder dan
70 % moeten worden voorzien van het in punt 4.5.2 van bijlage II
bedoelde aanvullende symbool.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 70
▼B
7. VUURVASTHEIDSPROEF
De voorschriften van punt 10 in bijlage II A zijn van toepassing.
8. BESTANDHEID TEGEN CHEMICALIËN
De voorschriften van punt 11 in bijlage II A zijn van toepassing.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 71
▼B
BIJLAGE II K
VEILIGHEIDSRUITEN MET KUNSTSTOFBEKLEDING
(op de binnenzijde)
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Wanneer de materialen voor veiligheidsruiten als omschreven in de
bijlagen II B, II C, II H en II I aan de binnenzijde met een kunst-
stoflaag bekleed zijn, moeten zij voldoen aan de volgende eisen,
welke een aanvulling zijn op die van de desbetreffende bijlagen:
2. SLIJTPROEF
2.1. Moeilijkheidsgraad en beproevingsmethode
De kunststofbekleding moet worden beproefd overeenkomstig de
voorschriften van punt 4 van bijlage II A, voor een duur van 100
cyclussen.
2.2. Beoordeling van de resultaten
De kunststofbekleding voldoet ten aanzien van de slijtvastheid als
de lichtverstrooiing door slijtage van het proefstuk niet meer dan
4 % bedraagt.
3. VOCHTBESTENDIGHEIDSPROEF
3.1. Op geharde veiligheidsruiten met kunststofbekleding wordt een
vochtbestendigheidsproef verricht.
3.2. De voorschriften van punt 7 van bijlage II A zijn van toepassing.
4. BESTANDHEID TEGEN TEMPERATUURVERANDERINGEN
De voorschriften van punt 8 bijlage II A zijn van toepassing.
5. VUURVASTHEIDSPROEF
De voorschriften van punt 10 in bijlage II A zijn van toepassing.
6. BESTANDHEID TEGEN CHEMICALIËN
De voorschriften van punt 11 in bijlage II A zijn van toepassing.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 72
▼B
BIJLAGE II L
DUBBELE BEGLAZINGEN
1. DEFINITIE VAN HET TYPE
Dubbele beglazingen worden geacht tot verschillende typen te
behoren wanneer zij door ten minste één van de volgende hoofd-
of nevenkenmerken van elkaar verschillen.
1.1. Hoofdkenmerken
1.1.1. Fabrieks- of handelsmerk.
1.1.2. Samenstelling van de dubbele beglazing (symmetrisch, asymme-
trisch).
1.1.3. Type van elk der samenstellende ruiten als omschreven in punt 1
van de bijlagen II H, II I of II J.
1.1.4. Nominale dikte van de ruimte tussen de beide ruiten.
1.1.5. Type vatting (organisch, glas/glas of glas/metaal).
1.2. Nevenkenmerken
1.2.1. De nevenkenmerken van elk der samenstellende ruiten als
omschreven in punt 1.2 van de bijlagen II H, II I en II J.
2. ALGEMEEN
2.1. Alle samenstellende ruiten van de dubbele beglazing moeten zijn
goedgekeurd of wel worden beproefd overeenkomstig de eisen van
de erop van toepassing zijnde bijlage (bijlage II H, II I of II J).
2.2. Proeven uitgevoerd op dubbele beglazingen met een nominale dikte
van de tussenruimte e worden van toepassing geacht op alle
dubbele beglazingen met dezelfde eigenschappen en een nominale
dikte van de tussenruimte van e ± 3 mm. De aanvrager kan
evenwel het monster met de kleinste tussenruimte en dat met de
grootste tussenruimte ter goedkeuring aanbieden.
2.3. Voor dubbele beglazingen waarvan ten minste één ruit van gelaagd
glas of van kunststofglas is, worden de proefstukken gedurende ten
minste vier uur vóór de proef opgeslagen bij een temperatuur van
23 ºC ± 2 ºC. De proeven worden uitgevoerd zodra de proefstukken
uit de opslagruimte zijn gehaald.
3. GEDRAG BIJ EEN SCHOK VAN HET HOOFD TEGEN DE
RUIT
3.1. Moeilijkheidsgraad van de nevenkenmerken
Geen enkel nevenkenmerk is van belang.
3.2. Aantal proefstukken
Er worden zes proefstukken van 1100 mm × 500 mm (+ 5/ −
2 mm) beproefd voor elke diktecategorie van de samenstellende
ruiten en elke dikte van de tussenruimte als omschreven in punt
1.1.4.
3.3. Beproevingsmethode
3.3.1. De toe te passen methode is beschreven in punt 3 van bijlage II A.
3.3.2. De valhoogte bedraagt 1,50 m + 0/ − 5 mm.3.3.3. Bij een asymmetrische dubbele beglazing worden er drie proeven
aan elke zijde uitgevoerd.
3.4. Beoordeling van de resultaten
3.4.1. Voor dubbele beglazing bestaande uit twee ruiten van gelijkmatig
gehardglas:
De proef wordt als positief beschouwd wanneer de beide elementen
breken.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 73
▼B
3.4.2. Voor dubbele beglazing bestaande uit twee ruiten, uitgezonderd
voorruiten, van gelaagdglas en/of kunststofglas:
De proef wordt als positief beschouwd wanneer aan de volgende
eisen is voldaan:
3.4.2.1. de beide elementen van het proefstuk buigen, breken en vertonen
talrijke cirkelvormige scheuren die bij benadering om het inslag-
punt zijn gecentreerd;
3.4.2.2. scheuren van de tussenlaag (-lagen) zijn aanvaardbaar mits het
dummyhoofd niet door het proefstuk heen gaat;
3.4.2.3. er komen geen grote glasscherven los van de tussenlaag.3.4.3. Voor dubbele beglazing bestaande uit een ruit van gelijkmatig
gehardglas en een ruit van gelaagdglas of kunststofglas, uitgezon-
derd voorruiten:
3.4.3.1. de ruit van gehard glas breekt;
3.4.3.2. de ruit van gelaagd glas of kunststofglas buigt, breekt en vertoont
talrijke cirkelvormige scheuren die bij benadering om het inslag-
punt zijn gecentreerd;
3.4.3.3. scheuren van de tussenlaag (-lagen) zijn aanvaardbaar mits het
dummyhoofd niet door het proefstuk heen gaat;
3.4.3.4. er komen geen grote glasscherven los van de tussenlaag.
3.4.4. Een serie ter goedkeuring aangeboden proefstukken voldoet ten
aanzien van het gedrag bij een schok van het hoofd indien aan
één van de beide onderstaande voorwaarden is voldaan:
3.4.4.1. Alle proeven hebben een positief resultaat opgeleverd.3.4.4.2. Eén proef heeft een negatief resultaat opgeleverd; een nieuwe serie
proeven op een nieuwe serie proefstukken levert positieve resul-
taten op.
4. OPTISCHE EIGENSCHAPPEN
De voorschriften van punt 9.1 van bijlage II A betreffende de
normale lichtdoorlatingsfactor zijn van toepassing. De materialen
voor ruiten met een normale lichtdoorlatingsfactor van minder dan
70 % moeten worden voorzien van het in punt 4.5.2 van bijlage II
bedoelde aanvullende symbool.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 74
▼B
BIJLAGE II M
METING VAN DE SEGMENTHOOGTE EN PLAATS VAN DE INSLAG-
PUNTEN
Figuur 1
Bepaling van de segmenthoogte h
Bij enkel gebogen ruiten is de segmenthoogte gelijk aan h1maximum.
Bij dubbel gebogen ruiten is de segmenthoogte gelijk aan h1+h2maximum.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 75
▼B
Figuren 2 a), 2 b) en 2 c)
Voorgeschreven inslagpunten voor ruiten van gelijkmatig gehard glas
De punten 2 als aangegeven in de figuren 2 a), 2 b) en 2 c) zijn voorbeelden van
de plaats van punt 2 als voorgeschreven in punt 2.5 van bijlage II H.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 76
▼B
BIJLAGE II N
VOORBEELDEN VAN EEG-GOEDKEURINGSMERKEN VOOR
ONDERDELEN
(Zie punt 4.7 van bijlage II)
Voorruit van gewoon gelaagd glas
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een voor-
ruit van gewoon gelaagd glas, geeft aan dat het betrokken onderdeel in Frankrijk
(e2) overeenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeuringsnummer
001241.
Voorruit van gewoon gelaagd glas met kunststofbekleding
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een voor-
ruit van gewoon gelaagd glas met kunststofbekleding, geeft aan dat het
betrokken onderdeel in Frankrijk (e2) overeenkomstig deze richtlijn is goedge-
keurd onder goedkeuringsnummer 001242.
Voorruit van behandeld gelaagd glas
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een voor-
ruit van behandeld gelaagd glas, geeft aan dat het betrokken onderdeel in1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 77
▼B
Frankrijk (e2) overeenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeu-
ringsnummer 001243.
Voorruit van kunststofglas
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een voor-
ruit van kunststofglas, geeft aan dat het betrokken onderdeel in Frankrijk (e2)
overeenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeuringsnummer
001244.
Andere ruiten dan voorruiten waarvan de gewone lichtdoorlatingsfactor
beneden 70 % ligt
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een ruit
die geen voorruit is en waarop de bepalingen van punt 9.1.4.2 van bijlage II A
van toepassing zijn, geeft aan dat het betrokken onderdeel in Frankrijk (e2)
overeenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeuringsnummer
001245.
Dubbele beglazing waarvan de gewone lichtdoorlatingsfactor beneden 70 %
ligt
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een
dubbele beglazing, geeft aan dat het betrokken onderdeel in Frankrijk (e2) over-
eenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeuringsnummer 001246.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 78
▼B
Andere ruiten dan voorruiten waarvan de gewone lichtdoorlatingsfactor
boven of op 70 % ligt
Het hierboven afgebeelde onderdeelgoedkeuringsmerk, aangebracht op een ruitdie geen voorruit is en waarop de bepalingen van punt 9.1.4.1 van bijlage II A
van toepassing zijn, geeft aan dat het betrokken onderdeel in Frankrijk (e2)
overeenkomstig deze richtlijn is goedgekeurd onder goedkeuringsnummer
001247.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 79
▼B
BIJLAGE II O
CONTROLE OP DE OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUKTIE
1. DEFINITIE
In deze bijlage wordt verstaan onder:
1.1. produkttype, alle ruiten met dezelfde hoofdkenmerken;
1.2. dikteklasse, alle ruiten waarvan de verschillende samenstellende
delen binnen de toegestane toleranties, dezelfde dikte hebben;
1.3. produktie-eenheid, alle voor de vervaardiging van een of meer ruit-
types gebruikte produktiemiddelen die op één plaats zijn
geïnstalleerd; een eenheid kan verschillende produktielijnen
omvatten;
1.4. werkperiode, een periode waarin één produktielijn gedurende de
dagelijkse werktijd een produktie verzorgt;
1.5. produktieperiode, een periode waarin een zelfde produkttype onon-
derbroken in dezelfde produktielijn wordt gefabriceerd;
1.6. Ps, het aantal ruiten van hetzelfde produkttype dat in één werkpe-
riode wordt gefabriceerd;
1.7. Pr, het aantal ruiten van hetzelfde produkttype dat gedurende een
produktieperiode wordt gefabriceerd.
2. PROEVEN
Op de ruiten worden de volgende proeven genomen:
2.1. Ruiten van gelijkmatig gehard glas
2.1.1. Breukproef overeenkomstig de voorschriften van punt 2 van bijlage
II H.
2.1.2. Meting van de lichtdoorlating overeenkomstig de voorschriften van
punt 9.1 van bijlage II A.
2.2. Voorruiten van gewoon gelaagd glas en voorruiten van kunst-
stofglas
2.2.1. Beproeving van het gedrag bij een schok van het hoofd tegen de
voorruit overeenkomstig de voorschriften van punt 3 van bijlage II
B.
2.2.2. Proef met kogel van 2 260 g overeenkomstig de voorschriften van
punt 4.2 van bijlage II B en punt 2.2 van bijlage II A.
2.2.3. Hitteproef overeenkomstig de voorschriften van punt 5 van bijlage
II A.
2.2.4. Meting van de lichtdoorlating overeenkomstig de voorschriften van
punt 9.1 van bijlage II A.
2.2.5. Optische vervormingsproef overeenkomstig de voorschriften van
punt 9.2 van bijlage II A.
2.2.6. Proef op de scheiding van het secundaire beeld overeenkomstig de
voorschriften van punt 9.3 van bijlage II A.
2.2.7. Alleen voor voorruiten van kunststofglas:
2.2.7.1. Slijtproef overeenkomstig de voorschriften van punt 2.1 van bijlage
II K.
2.2.7.2. Vochtbestendigheidsproef overeenkomstig de voorschriften van
punt 3 van bijlage II K.
2.2.7.3. Proef op de bestandheid tegen chemicaliën overeenkomstig de
voorschriften van punt 11 van bijlage II A.
2.3. Ruiten, uitgezonderd voorruiten, van gewoon gelaagd glas en
kunststofglas
2.3.1. Proef met kogel van 227 g overeenkomstig de voorschriften van
punt 4 van bijlage II I.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 80
▼B
2.3.2. Hitteproef overeenkomstig de voorschriften van punt 5 van bijlage
II A.
2.3.3. Meting van de lichtdoorlating overeenkomstig de voorschriften van
punt 9.1 van bijlage II A.
2.3.4. Alleen voor ruiten van kunststofglas:2.3.4.1. Slijtproef overeenkomstig de voorschriften van punt 2.1 van bijlage
II K.
2.3.4.2. Vochtbestendigheidsproef overeenkomstig de voorschriften van
punt 3 van bijlage II K.
2.3.4.3. Proef op de bestandheid tegen chemicaliën overeenkomstig de
voorschriften van punt 11 van bijlage II A.
2.3.5. Aan de bovenvermelde eisen wordt geacht te zijn voldaan wanneer
de overeenkomstige proeven zijn uitgevoerd op een voorruit met
dezelfde samenstelling.
2.4. Voorruiten van behandeld gelaagd glas
2.4.1. Naast de in punt 2.2 van deze bijlage bedoelde proeven wordt een
breukproef verricht overeenkomstig de voorschriften van punt 4
van bijlage II C.
2.5. Ruiten met kunststofbekleding
Naast de in de desbetreffende punten van de onderhavige bijlage
vermelde proeven, worden nog de volgende proeven verricht:
2.5.1. Slijtproef overeenkomstig de voorschriften van punt 2.1 van bijlage
II K.
2.5.2. Vochtbestendigheidsproef overeenkomstig de voorschriften van
punt 3 van bijlage II K.
2.5.3. Proef op de bestandheid tegen chemicaliën overeenkomstig de
voorschriften van punt 11 van bijlage II A.
2.6. Dubbele beglazing
Hierop moeten met dezelfde frequentie en dezelfde eisen de in de
onderhavige bijlage vermelde proeven worden uitgevoerd voor elke
ruit waaruit de dubbele beglazing is samengesteld.
3. FREQUENTIE EN RESULTATEN VAN DE PROEVEN
3.1. Breukpatroon
3.1.1. Proeven
3.1.1.1. Een eerste serie proeven waarbij zich een breuk voordoet op elk
van de door de onderhavige richtlijn voorgeschreven inslagpunten
wordt — met fotografische opnamen — uitgevoerd bij het begin
van de produktie van elk nieuw type ruit, ten einde het gevoeligste
breekpunt aan te duiden.
3.1.1.2. Tijdens de produktieperiode wordt de controleproef uitgevoerd op
het in punt 3.1.1.1 aangeduide breekpunt.
3.1.1.3. Bij het begin van elke produktieperiode of na een verandering van
tint moet een controleproef worden genomen.
3.1.1.4. In de loop van de produktieperiode moeten er met de onderstaande
minimale frequentie controleproeven worden uitgevoerd:
Ruiten van gelijkmatig gehardglasVoorruiten van behandeld gelaagd
glas
Pr≤500: een per werkperiode 0,1 % per type
Pr > 500: twee per werkperiode
3.1.1.5. Aan het einde van de produktieperiode moet een controleproef
worden genomen op een van de laatste gefabriceerde ruiten.
3.1.1.6. Als Pr < 20 behoeft er slechts één breukproef per produktieperiode
te worden genomen.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 81
▼B
3.1.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd, ook de resultaten waar-
voor geen fotografisch bewijs voorhanden is.
Voorts moet er één fotografische contactopname per werkperiode
worden gemaakt, behalve wanneer Pr ≤500, in welk geval er
slechts één fotografische contactopname per produktieperiode
wordt gemaakt.
3.2. Gedrag bij een schok van het hoofd
3.2.1. Proeven
De controle vindt plaats op een monster dat overeenstemt met ten
minste 0,5 % van de dagproduktie van gelaagde voorruiten in een
produktielijn, met maximaal 15 voorruiten per dag.
De keuze van de monsters moet representatief zijn voor de
produktie van de verschillende voorruittypen.
In overleg met de bevoegde overheidsdienst kunnen deze proeven
worden vervangen door de proef met de kogel van 2 260 g (punt
3.3). In elk geval worden er proeven op het gedrag bij een schok
van het hoofdgenomen op ten minste twee monsters per d ikte-
klasse per jaar.
3.2.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.3. Kogelvalproef met kogel van 2260 g
3.3.1. Proeven
De controle wordt ten minste eenmaal per maand en per dikteklasse
verricht.
3.3.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.4. Kogelvalproef met kogel van 227 g
3.4.1 Proeven
De proefstukken worden uit monsters gesneden. Om praktische
redenen kunnen de proeven echter ook op afgewerkte produkten
of op een gedeelte daarvan worden uitgevoerd.
De controle vindt plaats op een monster dat overeenstemt met ten
minste 0,5 % van de produktie van een werkperiode, met maximaal
10 monsters per dag.
3.4.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.5. Hitteproef
3.5.1. Proeven
De proefstukken worden uit monsters gesneden. Om praktische
redenen kunnen de proeven echter ook op afgewerkte produkten
of op een gedeelte daarvan worden uitgevoerd. Deze laatste worden
zo gekozen dat alle tussenlagen in verhouding tot het gebruik ervan
worden beproefd.
De controle vindt plaats op ten minste drie monsters van de dagpro-
duktie per tussenlaagkleur.
3.5.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.6. Lichtdoorlating
3.6.1. Proeven
Er worden monsters beproefd die representatief zijn voor getinte
afgewerkte produkten.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 82
▼B
De controle vindt ten minste bij het begin van elke produktiepe-
riode plaats, wanneer een wijziging van de eigenschappen van de
ruit de resultaten van de proef beïnvloedt.
Ruiten waarbij de gewone lichtdoorlating, gemeten bij de goedkeu-
ring van het type, gelijk is aan of groter is dan 80 % voor
voorruiten en 75 % voor andere ruiten, worden niet beproefd,
evenmin als ruiten met het symbool V (zie punt 4.5.2 van bijlage
II).
Voor ruiten van gehardglas mag d e leverancier, in plaats van een
proef te laten uitvoeren, een certificaat voorleggen waaruit blijkt
dat aan de bovenstaande voorschriften is voldaan.
3.6.2. Resultaten
De waarde van de lichtdoorlating moet worden genoteerd. Boven-
dien wordt voor voorruiten met schaduw- of zonweringsstrook aan
de hand van de in punt 2.2.1.2.2.4 van bijlage II vermelde teke-
ningen nagegaan of de stroken wel degelijk buiten de zone B of
de zone I vallen, naargelang van de voertuigcategorie waarvoor de
voorruit is bestemd.
3.7. Optische vervorming en scheiding van het secundaire beeld
3.7.1. Proeven
Elke voorruit wordt op uiterlijke gebreken geïnspecteerd. Voorts
worden volgens de voorgeschreven methoden of andere methoden
die vergelijkbare resultaten opleveren, metingen uitgevoerd in de
verschillende zichtzones, met de volgende minimale frequentie:
— indien Ps ≤200: één monster per werkperiode,
— indien Ps > 200: twee monsters per werkperiode,— of 1 % van de volledige produktie, waarbij de genomen
monsters representatief zijn voor de volledige produktie.
3.7.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.8. Slijtvastheidsproef
3.8.1. Proeven
Alleen met kunststof beklede ruiten en ruiten van kunststofglas
worden op slijtvastheid beproefd. De controle vindt ten minste
eenmaal per maand en per type van het voor de bekleding of voor
de tussenlaag gebruikte kunststofmateriaal plaats.
3.8.2. Resultaten
De gemeten lichtdiffusiewaarde moet worden genoteerd.
3.9. Vochtbestendigheidsproef
3.9.1. Proeven
Alleen met kunststof beklede ruiten en ruiten van kunststofglas
worden op vochtbestendigheid beproefd. De controle vindt ten
minste éénmaal per maand en per type van het voor de bekleding
of voor de tussenlaag gebruikte kunststofmateriaal plaats.
3.9.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.
3.10. Bestandheid tegen chemicaliën
3.10.1. Proeven
Alleen met kunststof beklede ruiten en ruiten van kunststofglas
worden op bestandheid tegen chemicaliën beproefd. De controle
vindt ten minste eenmaal per maand en per type van het voor de
bekleding of voor de tussenlaag gebruikte kunststofmateriaal plaats.
3.10.2. Resultaten
Alle resultaten moeten worden genoteerd.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 83
▼B
BIJLAGE II P
MEDEDELING BETREFFENDE DE EEG-ONDERDEELGOEDKEURING OF DE UITBREI-
DING OF DE WEIGERING OF DE INTREKKING VAN DE EEG-
ONDERDEELGOEDKEURING OF DE DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE
PRODUKTIE VAN EEN TYPE VEILIGHEIDSRUIT
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 84
▼B
Aanhangsel 1
VOORRUITEN VAN GELAAGD GLAS
(gewoon, behandeld of met kunststof bekleed)
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II B, II C of II K)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 85
▼B
Aanhangsel 2
VOORRUITEN VAN KUNSTSTOFGLAS
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II D)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 86
▼B
Aanhangsel 3
RUITEN VAN GELIJKMATIG GEHARD GLAS
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II H of II K)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 87
▼B
Aanhangsel 4
ANDERE RUITEN VAN GELAAGD GLAS DAN VOORRUITEN
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II I of II K)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 88
▼B
Aanhangsel 5
ANDERE RUITEN VAN KUNSTSTOFGLAS DAN VOORRUITEN
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II J)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 89
▼B
Aanhangsel 6
DUBBELE BEGLAZINGEN
(Hoofd- en nevenkenmerken overeenkomstig bijlage II L)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 90
▼B
Aanhangsel 7
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 91
▼B
BIJLAGE III
VOERTUIGEN — VOORSCHRIFTEN VOOR DE MONTAGE VAN
VOORRUITEN EN ANDERE RUITEN OP VOERTUIGEN
1. Voorruiten en andere ruiten moeten zodanig zijn gemonteerd dat
zij, ondanks de belastingen waaraan het voertuig onder normale
verkeersomstandigheden is blootgesteld, op hun plaats blijven en
steeds het zicht en de veiligheid van de inzittenden van het voertuig
waarborgen.
2. Ieder motorvoertuig van de categorieën M en N moet op de
volgende punten worden gecontroleerd:
2.1. De voorruit moet voorzien zijn van het passende EEG-onderdeel-
goedkeuringsmerk als beschreven in punt 4.4 van bijlage II plus
een van de aanvullende symbolen als bedoeld in punt 4.5.1 van
bijlage II;
2.1.1. De voorruit is goedgekeurd voor het type voertuig waarop hij is
gemonteerd;
2.1.2. De voorruit is correct gemonteerdten opzichte van punt R van het
voertuig. Deze controle mag naar de keuze van de constructeur van
het voertuig op het voertuig zelf of op tekeningen worden uitge-
voerd.
2.2. De zijruiten en de achterruit moeten voorzien zijn van het passende
EEG-onderdeelgoedkeuringsmerk als beschreven in punt 4.1 van
bijlage II. ►C1Zijruiten en achterruiten die de bestuurder of
naar voren een direct gezichtsveld van 180º geven of via binnen-
en buitenspiegels die voldoen aan de eisen van Richtlijn 71/127/
EEG, een indirect gezichtsveld geven, mogen niet voorzien zijn
van het in punt 4.5.2 van bijlage II bedoelde aanvullende
symbool. ◄
2.3. De ruit van het schuifdak moet voorzien zijn van het in punt 4.4
van bijlage II beschreven EEG-goedkeuringsmerk. Schuifdaken
mogen voorzien zijn van het in punt 4.5.2 van bijlage II bedoelde
aanvullende symbool.
2.4. Gecontroleerd moet worden of andere dan de in de punten 2.1 tot
en met 2.3 aangegeven ruiten (b.v. glazen tussenwanden) het
passende EEG-goedkeuringsmerk dragen als gespecificeerd in punt
4.4 van bijlage II, waar passend gevolgd door het aanvullende
symbool van punt 4.5.2 van bijlage II.
3. Bij alle voertuigen van categorie O wordt gecontroleerd of de
ruiten het EEG-goedkeuringsmerk dragen als gespecificeerd in
punt 4.4 van bijlage II, waar passend gevolgd door het aanvullende
symbool van punt 4.5.2 van bijlage II.1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 92
▼B
Aanhangsel
BIJLAGE BIJ HET EEG-GOEDKEURINGSFORMULIER VOOR EEN TYPE VOERTUIG
MET BETREKKING TOT DE MONTAGE VAN VEILIGHEIDSRUITEN
(Artikel 4, lid 2, en artikel 10 van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake
de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van
motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan)
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 93
▼B
1992L0022 — NL — 01.01.1995 — 001.001 — 94