A.

DE COMMISSIE ALS AMICUS CURIAE 17. Om de nationale rechterlijke instanties bij te staan bij de toepassing van de communautaire mededingingsregels verbindt de Commissie zich ertoe deze instanties te helpen wanneer zij deze hulp nodig achten om over een zaak te kunnen beslissen. Artikel 15 van de verordening vermeldt de meest voorkomende soorten bijstand: het verstrekken van inlichtingen (punten 21 tot en met 26) en adviezen van de Commissie (punten 27 tot en met 30), beide op verzoek van een nationale rechterlijke instantie, en de mogelijkheid voor de Commissie om opmerkingen te maken (punten 31 tot en met 35). Aangezien de verordening voorziet in deze soorten bijstand, kan deze bijstand niet worden beperkt door nationale regels. De lidstaten moeten evenwel — bij gebreke van communautaire procedureregels ter zake en voorzover dit nodig is om deze vormen van bijstand te vergemakkelijken — passende procedureregels vaststellen die zowel de nationale rechterlijke instanties als de Commissie in staat stellen om ten volle gebruik te maken van de door de verordening geboden mogelijkheden ( 39 ). 18. De nationale rechter kan zijn verzoek om bijstand schriftelijk toezenden aan: Europese Commissie Directoraat-generaal Concurrentie B-1049 Brussel of kan het per e-mail toezenden aan comp-amicus@cec.eu.int 19. Ongeacht de vorm van deze samenwerking met de nationale rechterlijke instanties zal de Commissie de onafhankelijkheid van deze instanties respecteren. De door de Commissie verleende bijstand bindt de nationale rechterlijke instanties bijgevolg niet. De Commissie moet er ook voor zorgen dat zij haar geheimhoudingsplicht in acht neemt en dat haar eigen functioneren en onafhankelijkheid worden gewaarborgd ( 40 ). Bij de naleving van haar verplichting op grond van artikel 10 van het Verdrag om de nationale rechterlijke instanties bij te staan bij de toepassing van de communautaire mededingingsregels, verbindt de Commissie zich ertoe neutraal en objectief te blijven bij het verlenen van die bijstand. De bijstand van de Commissie aan de nationale rechterlijke instanties maakt namelijk deel uit van haar verplichting om het algemeen belang te verdedigen. Zij is derhalve niet voornemens om de particuliere belangen van de partijen in de bij de nationale rechter aanhangige zaak te dienen. Bijgevolg zal de Commissie geen van de partijen horen over haar bijstand aan de nationale rechter. Indien een van de partijen in de bij de nationale rechter aanhangige zaak contact heeft gezocht met de Commissie met betrekking tot onderwerpen die in dat geschil aan de orde zijn gesteld, zal zij deze rechter daarvan in kennis stellen, ongeacht of die contacten plaatsvonden vóór of na het door deze rechter ingediende verzoek tot samenwerking. 20. De Commissie zal een beknopt overzicht van de samenwerking die er in het kader van deze mededeling met de nationale rechterlijke instanties is geweest, publiceren in haar jaarlijkse verslag over het mededingingsbeleid. Zij kan ook haar adviezen en opmerkingen op haar website bekendmaken. 1. De verplichting van de Commissie om de nationale rechterlijke instanties inlichtingen te verstrekken 21. De verplichting van de Commissie om de nationale rechterlijke instanties bij te staan bij de toepassing van het communautaire mededingingsrecht komt voornamelijk tot uiting in de verplichting voor de Commissie om inlichtingen waarover zij beschikt aan de nationale rechterlijke instanties te verstrekken. De nationale rechterlijke instanties kunnen bv. de overlegging vorderen van stukken die de Commissie in haar bezit heeft of haar verzoeken inlichtingen van procedurele aard te verstrekken teneinde te kunnen vaststellen of een bepaalde zaak in behandeling is bij de Commissie, of de Commissie een procedure heeft ingeleid dan wel of zij reeds een standpunt heeft ingenomen. Een nationale rechter kan de Commissie ook de waarschijnlijke datum van een te geven beschikking vragen, zodat hij kan beoordelen of hij de behandeling van de zaak moet schorsen dan wel voorlopige maatregelen moet treffen ( 41 ). 22. Met het oog op de doeltreffendheid van de samenwerking met de nationale rechterlijke instanties zal de Commissie zich inspannen om deze instanties de gevraagde inlichtingen te verstrekken binnen één maand na de datum van ontvangst van het verzoek. Wanneer de Commissie de nationale rechter moet verzoeken om nadere toelichting van diens verzoek of wanneer zij diegenen die rechtstreeks worden geraakt door het doorgeven van de inlichtingen moet raadplegen, gaat deze termijn in op de datum waarop zij de gevraagde inlichtingen ontvangt. 23. De Commissie moet bij de toezending van inlichtingen aan de nationale rechterlijke instanties de waarborgen die op grond van artikel 287 van het Verdrag worden verleend aan natuurlijke personen en rechtspersonen in acht te nemen ( 42 ). Artikel 287 van het Verdrag verbiedt leden, ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie inlichtingen die onder de geheimhoudingsplicht vallen openbaar te maken. Deze inlichtingen kunnen zowel betrekking hebben op vertrouwelijke informatie als op zakengeheimen. Zakengeheimen zijn inlichtingen waarvan niet enkel de openbaarmaking aan het publiek, maar ook de enkele overlegging aan een ander rechtssubject dan dat waarvan de inlichting afkomstig is, de belangen van laatstbedoeld subject ernstig kan schaden ( 43 ). 24. Uit artikel 10 juncto artikel 287 van het Verdrag volgt geen absoluut verbod voor de Commissie om aan de nationale rechter inlichtingen te verstrekken die onder de geheimhoudingsplicht vallen. In de rechtspraak van de rechterlijke instanties van de Gemeenschap wordt bevestigd dat de verplichting tot loyale samenwerking vereist dat de Commissie de nationale rechter alle door hem gevraagde inlichtingen verstrekt, zelfs inlichtingen die onder de geheimhoudingsplicht vallen. Bij het aanbieden van samenwerking aan de nationale rechter mag de Commissie evenwel in geen geval de in artikel 287 van het Verdrag neergelegde waarborgen verzwakken. 25. Bijgevolg zal de Commissie, vooraleer zij aan een nationale rechter onder het beroepsgeheim vallende inlichtingen verstrekt, deze rechter herinneren aan de krachtens het Gemeenschapsrecht op hem rustende verplichting om de rechten te beschermen die op grond van artikel 287 van het Verdrag worden verleend aan natuurlijke personen en rechtspersonen, en zal zij de rechter vragen of hij de bescherming van vertrouwelijke inlichtingen en zakengeheimen kan en zal garanderen. Indien de nationale rechter deze garantie niet kan bieden, zal de Commissie hem de onder het beroepsgeheim vallende inlichtingen niet verstrekken ( 44 ). Alleen wanneer de nationale rechter garandeert dat hij de vertrouwelijke inlichtingen en zakengeheimen zal beschermen, verstrekt de Commissie de gevraagde inlichtingen, waarbij zij aangeeft welke delen onder het beroepsgeheim vallen en welke daar niet onder vallen en bijgevolg openbaar mogen worden gemaakt. ▼M1 26. Er zijn nog uitzonderingen op het verstrekken van informatie door de Commissie aan de nationale rechterlijke instanties. Met name kan de Commissie weigeren informatie toe te zenden aan de nationale rechterlijke instanties om dwingende redenen in verband met de noodzaak om de belangen van de Europese Unie te beschermen of te voorkomen dat de Europese Unie in haar functioneren en onafhankelijkheid wordt belemmerd, in het bijzonder doordat de vervulling van de haar opgedragen taken in gevaar wordt gebracht ( 45 ). Het verstrekken van informatie aan nationale rechterlijke instanties mag de doeltreffendheid van de handhaving van de mededingingsregels door de Commissie niet onnodig aantasten, met name om belemmering van lopende onderzoeken of het functioneren van clementieregelingen en schikkingsprocedures te voorkomen. ▼M1 26 bis. Met het oog daarop zal de Commissie nooit de volgende informatie verstrekken aan nationale rechterlijke instanties voor gebruik bij schadevorderingen wegens inbreuken op artikel 101 of 102 van het Verdrag: — clementieverklaringen van ondernemingen in de zin van artikel 4 bis, lid 2, van Verordening (EG) nr. 773/2004 ( 46 ), en — verklaringen met het oog op een schikking in de zin van artikel 10 bis, lid 2, van Verordening (EG) nr. 773/2004. Dit punt laat de in artikel 6, lid 7, van Richtlijn 2014/104/EU van het Europees Parlement en de Raad ( 47 ) bedoelde situatie onverlet. 26 ter. Wat de andere soorten informatie betreft, zal de Commissie de volgende informatie pas aan nationale rechterlijke instanties voor gebruik bij schadevorderingen wegens inbreuken op artikel 101 of 102 van het Verdrag verstrekken wanneer zij haar procedure ten aanzien van alle partijen in het onderzoek heeft afgesloten door het vaststellen van een in artikel 7, 9 of 10 van Verordening (EG) nr. 1/2003 bedoeld besluit óf nadat zij haar administratieve procedure anderszins heeft afgerond: — informatie die door een natuurlijke persoon of rechtspersoon specifiek voor de procedure van de Commissie is voorbereid, en — informatie die de Commissie in de loop van de procedure heeft opgesteld en aan de partijen heeft toegezonden. Wanneer de Commissie de vraag krijgt om genoemde informatie aan nationale rechterlijke instanties te verstrekken voor andere doeleinden dan het gebruik bij schadevorderingen wegens inbreuken op artikel 101 of 102 van het Verdrag, zal zij in beginsel de in de eerste alinea genoemde beperking in de tijd toepassen, om haar lopende onderzoeken te beschermen. ▼B 2. Verzoek om advies over vragen betreffende de toepassing van communautaire mededingingsregels 27. Wanneer een nationale rechter wordt verzocht om in een bij hem aanhangige zaak de communautaire mededingingsregels toe te passen, kan hij zich in de eerste plaats laten leiden door de rechtspraak van de rechterlijke instanties van de Gemeenschap of door de verordeningen, beschikkingen, bekendmakingen, mededelingen en richtsnoeren van de Commissie betreffende de toepassing van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag ( 48 ). Wanneer deze instrumenten niet voldoende aanwijzingen bevatten, kan de nationale rechter bij de Commissie advies inwinnen over vragen betreffende de toepassing van de communautaire mededingingsregels. De nationale rechter kan het advies van de Commissie inwinnen over economische, feitelijke en juridische kwesties (48) . Een advies van de Commissie over juridische kwesties doet uiteraard geen afbreuk aan de mogelijkheid of de verplichting voor de nationale rechter om het Hof van Justitie overeenkomstig artikel 234 EG te verzoeken om een prejudiciële beslissing over de uitlegging of de geldigheid van het Gemeenschapsrecht. 28. Om de Commissie in staat te stellen de nationale rechter een nuttig advies te verstrekken, kan zij de nationale rechter om aanvullende informatie verzoeken ( 49 ). Met het oog op de doeltreffendheid van de samenwerking met de nationale rechter zal de Commissie zich inspannen om deze rechter het gevraagde advies te verstrekken binnen vier maanden na de datum van ontvangst van het verzoek. Wanneer de Commissie met het oog op het opstellen van haar advies de nationale rechter om aanvullende inlichtingen heeft verzocht, gaat deze termijn in op de datum waarop zij deze inlichtingen ontvangt. 29. In haar advies beperkt de Commissie zich ertoe de nationale rechter de gevraagde feitelijke inlichtingen te verstrekken dan wel de gevraagde economische of juridische toelichting, zonder in te gaan op de grond van de bij deze rechter aanhangige zaak. Bovendien is het advies van de Commissie, anders dan de gezaghebbende uitlegging van het Gemeenschapsrecht door de rechterlijke instanties van de Gemeenschap, juridisch niet bindend voor de nationale rechter. 30. Zoals in punt 19 van deze mededeling is vermeld, zal de Commissie de partijen niet horen voordat zij haar advies voor de nationale rechter opstelt. Deze rechter zal het advies van de Commissie behandelen overeenkomstig de relevante nationale procedureregels, die de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht moeten eerbiedigen. 3. Het maken van opmerkingen door de Commissie voor de nationale rechterlijke instanties 31. Overeenkomstig artikel 15, lid 3, van de verordening kunnen de nationale mededingingsautoriteiten en de Commissie voor de nationale rechterlijke instanties die de artikelen 81 en 82 van het Verdrag moeten toepassen, opmerkingen maken betreffende onderwerpen in verband met de toepassing van deze bepalingen. De verordening maakt een onderscheid tussen schriftelijke opmerkingen, die de nationale mededingingsautoriteiten en de Commissie uit eigen beweging kunnen indienen, en mondelinge opmerkingen, die alleen met toestemming van de nationale rechterlijke instanties kunnen worden gemaakt ( 50 ). 32. De verordening bepaalt dat de Commissie alleen opmerkingen zal indienen wanneer de coherente toepassing van de artikelen 81 of 82 van het Verdrag zulks vereist. Gelet op deze doelstelling, zal de Commissie haar opmerkingen beperken tot een economische en juridische analyse van de feiten die aan de bij de nationale rechter aanhangige zaak ten grondslag liggen. 33. Om de Commissie in staat te stellen nuttige opmerkingen te formuleren, kunnen de nationale rechterlijke instanties worden verzocht een afschrift van alle voor de beoordeling van de zaak noodzakelijke stukken aan de Commissie toe te zenden of te doen toezenden. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 15, lid 3, tweede alinea, van de verordening, zal de Commissie deze stukken alleen gebruiken om haar opmerkingen voor te bereiden ( 51 ). 34. Aangezien in de verordening geen procedureel kader voor het maken van opmerkingen is vastgesteld, bepalen de procedurevoorschriften en praktijken van de lidstaten het relevante procedurele kader. Wanneer een lidstaat het relevante procedurele kader nog niet heeft vastgesteld, moet de nationale rechter bepalen welke procedureregels geschikt zijn voor het maken van opmerkingen in de bij hem aanhangige zaak. 35. Het procedurele kader moet de in punt 10 van deze mededeling uiteengezette beginselen in acht nemen. Dit houdt onder meer in dat het procedurele kader voor het maken van opmerkingen over onderwerpen met betrekking tot de toepassing van de artikelen 81 of 82 van het Verdrag a) verenigbaar moet zijn met de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht, in het bijzonder met de fundamentele rechten van de partijen in het geding; b) er niet toe mag leiden dat het maken van deze opmerkingen uiterst moeilijk of in de praktijk onmogelijk wordt (doeltreffendheidsbeginsel) ( 52 ) en c) er niet toe mag leiden dat het maken van deze opmerkingen moeilijker wordt dan het maken van opmerkingen in gerechtelijke procedures waarin gelijkwaardige nationale wetgeving wordt toegepast (gelijkwaardigheidsbeginsel).