1990L0426 — NL — 20.05.2004 — 010.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

►B RICHTLĲN VAN DE RAAD van 26 juni 1990 tot vaststelling van veterinairrechtelĳke voorschriften voor het verkeer van paardachtigen en de invoer van paardachtigen uit derde landen (90/426/EEG) (PB L 224, 18.8.1990, p.42)

Gewĳzigd bĳ:





Gewĳzigd bĳ:





Gerectificeerd bĳ:









▼B

RICHTLĲN VAN DE RAAD

van 26 juni 1990

tot vaststelling van veterinairrechtelĳke voorschriften voor het verkeer van paardachtigen en de invoer van paardachtigen uit derde landen

(90/426/EEG)







DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ), Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ), Overwegende dat paardachtigen als levende dieren in de lĳst van produkten van bĳlage II van het Verdrag zĳn begrepen; Overwegende dat het, om een rationele ontwikkeling van de produktie van paardachtigen te waarborgen en daardoor de produktiviteit van de betrokken sector te vergroten, van belang is om voor het verkeer van paardachtigen tussen de Lid-Staten op communautair niveau voorschriften vast te stellen; Overwegende dat het fokken van paardachtigen, vooral van paarden, meestal een onderdeel van de landbouwactiviteit vormt; dat het voor een deel van de landbouwbevolking een bron van inkomsten is; Overwegende dat het, om het intracommunautaire handelsverkeer in paardachtigen te bevorderen, nodig is de verschillen tussen de veterinairrechtelĳke voorschriften van de Lid-Staten op te heffen; Overwegende dat het, om een harmonische ontwikkeling van het intracommunautaire handelsverkeer mogelĳk te maken, van belang is voor de invoer uit derde landen een communautaire regeling vast te stellen; Overwegende dat voor geregistreerde paardachtigen die voorzien zĳn van een identificatiedocument, ook de voorwaarden moeten worden vastgesteld waaronder het verkeer van deze dieren op het nationale grondgebied plaatsvindt; Overwegende dat paardachtigen, om aan het handelsverkeer deel te nemen, moeten voldoen aan bepaalde veterinairrechtelĳke eisen ter voorkoming van de verspreiding van besmettelĳke ziekten; dat het met name wenselĳk is te voorzien in een mogelĳke regionalisering van de restrictieve maatregelen; Overwegende dat, ter bereiking van dat doel, eveneens voorwaarden voor het vervoer moeten worden vastgesteld; Overwegende dat, om de naleving van de gestelde eisen te waarborgen, moet worden bepaald dat een officiële dierenarts een gezondheidscertificaat afgeeft, welk certificaat de paardachtigen tot de plaats van bestemming dient te vergezellen; Overwegende dat de organisatie van de door de Lid-Staat van bestemming te organiseren controles en de daaraan te verbinden consequenties, alsmede de te treffen vrĳwaringsmaatregelen moeten worden vastgesteld in het kader van de regeling voor veterinaire controles in het intracommunautaire handelsverkeer in levende dieren in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt; Overwegende dat moet worden voorzien in de mogelĳkheid van controles door de Commissie; dat deze controles verricht moeten worden in samenwerking met de bevoegde nationale instanties; Overwegende dat de vaststelling van een communautaire regeling voor de invoer uit derde landen meebrengt dat een lĳst moet worden opgesteld van derde landen of delen van derde landen waaruit paardachtigen mogen worden ingevoerd; Overwegende dat de keuze van die landen moet worden gebaseerd op algemene criteria zoals de gezondheidstoestand van de veestapel, de organisatie en de bevoegdheden van de veterinaire diensten en de geldende gezondheidsvoorschriften; Overwegende voorts dat geen toestemming dient te worden verleend voor de invoer van paardachtigen uit landen die niet of nog niet lang genoeg vrĳ zĳn van besmettelĳke dierziekten die voor de veestapel van de Gemeenschap gevaar opleveren; dat zulks ook geldt voor invoer uit derde landen waar tegen deze ziekten wordt ingeënt; Overwegende dat de algemene voorwaarden voor invoer uit derde landen moeten worden aangevuld met bĳzondere voorwaarden die op de gezondheidssituatie in elk van die landen zĳn afgestemd; dat, aangezien deze bĳzondere voorwaarden gebaseerd worden op zeer uiteenlopende technische criteria, voor de vaststelling van die voorwaarden een soepele en snelwerkende communautaire procedure nodig is waarbĳ de Commissie en de Lid-Staten nauw samenwerken; Overwegende dat overlegging van een certificaat van een bepaald model een doelmatig middel is om bĳ invoer van paardachtigen de toepassing van de communautaire regeling te controleren; dat deze regeling bĳzondere bepalingen kan behelzen die naar gelang van het betrokken derde land kunnen verschillen; dat de modellen van het certificaat dienovereenkomstig dienen te worden vastgesteld; Overwegende dat veterinaire deskundigen van de Gemeenschap moet worden opgedragen, met name in derde landen te controleren of de voorschriften van deze richtlĳn worden nageleefd; Overwegende dat de controle bĳ invoer betrekking moet hebben op de oorsprong en de gezondheidstoestand van de paardachtigen; Overwegende dat de algemene voorschriften voor de te verrichten invoercontroles moeten worden vastgesteld in een algemeen kader; Overwegende dat iedere Lid-Staat de mogelĳkheid moet hebben de invoer uit een derde land onmiddellĳk te verbieden, wanneer deze invoer gevaar kan opleveren voor de diergezondheid; dat in een dergelĳk geval, onverminderd eventuele wĳzigingen in de lĳst van landen die naar de Gemeenschap mogen uitvoeren, de houding van de Lid-Staten ten opzichte van het betrokken derde land onverwĳld moet worden gecoördineerd; Overwegende dat de bepalingen van deze richtlĳn in het kader van de voltooiing van de interne markt opnieuw moeten worden bezien; Overwegende dat moet worden voorzien in een procedure waarbĳ tussen de Lid-Staten en de Commissie een nauwe en doeltreffende samenwerking in het kader van het Permanent Veterinair Comité tot stand wordt gebracht, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLĲN VASTGESTELD:







HOOFDSTUK I

Algemene bepalingen

Artikel 1

In deze richtlĳn worden de veterinairrechtelĳke voorschriften vastgesteld die van toepassing zĳn op het verkeer van paardachtigen tussen de Lid-Staten en de invoer van paardachtigen uit derde landen.

Artikel 2

In deze richtlĳn wordt verstaan onder:

a) bedrĳf: landbouwbedrĳf of entrainement, stal, of, in het algemeen, iedere ruimte of iedere inrichting waar gewoonlĳk paardachtigen worden gehouden of gefokt, ongeacht hun gebruik;

b) paardachtigen: als huisdier gehouden of in het wild levende paarden — met inbegrip van zebra's — en ezels of kruisingen daarvan;

c) geregistreerde paardachtigen: elke geregistreerde paardachtige als omschreven in Richtlĳn 90/427/EEG ( 4 ) die wordt geïdentificeerd door middel van een identificatiedocument dat is afgegeven door de met het fokken belaste instantie of door elke andere bevoegde instantie van het land van oorsprong van de paardachtige die het stamboek of het rasregister van deze paardachtige beheert of elke vereniging of internationale organisatie die paarden beheert met het oog op wedstrĳden of paardenrennen;

d) als slachtdieren gehouden paardachtigen: paardachtigen die zĳn bestemd om hetzĳ rechtstreeks hetzĳ na via een markt of een erkend verzamelcentrum te zĳn doorgevoerd, naar het slachthuis te worden gebracht om daar te worden geslacht;

e) als fok- en gebruiksdieren gehouden paardachtigen: andere paardachtigen dan die welke onder c) en d) worden genoemd;

f) van paardepest vrĳ(e) Lid-Staat of derde land: elke Lid-Staat of elk derde land op het grondgebied waarvan bĳ niet ingeënte paardachtigen geen klinische, serologische of epidemiologische aanwĳzing bestaat voor de aanwezigheid van paardepest gedurende de laatste twee jaren, en waarin gedurende de laatste twaalf maanden geen inentingen tegen deze ziekte hebben plaatsgehad;

g) ziekten waarvoor een aangifteplicht bestaat: in bĳlage A genoemde ziekten;

h) officiële dierenarts: door de bevoegde centrale instantie van de Lid-Staat of van een derde land aangewezen dierenarts;

i) tĳdelĳke toelating: status van een uit een derde land afkomstige geregistreerde paardachtige die op het grondgebied van de Gemeenschap is toegelaten voor een periode van minder dan 90 dagen die door de Commissie op grond van de gezondheidssituatie in het land van oorsprong wordt vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.







HOOFDSTUK II

Voorschriften voor het verkeer van paardachtigen

Artikel 3

Een Lid-Staat staat het verkeer van geregistreerde paardachtigen op zĳn grondgebied en de verzending van paardachtigen naar het grondgebied van een andere Lid-Staat alleen toe wanneer deze voldoen aan de in de artikelen 4 en 5 genoemde voorwaarden.

De bevoegde instanties van de Lid-Staten van bestemming kunnen echter algemene of beperkte afwĳkingen toestaan voor het verkeer van paardachtigen

— die voor sportieve of recreatieve doeleinden op wegen in de nabĳheid van de binnengrenzen van de Gemeenschap worden bereden of geleid;

— waarmee wordt deelgenomen aan culturele of soortgelĳke manifestaties of aan activiteiten die door in de nabĳheid van de binnengrenzen van de Gemeenschap gevestigde, daartoe gerechtigde plaatselĳke organisaties zĳn georganiseerd,

— die tĳdelĳk in de nabĳheid van de binnengrenzen van de Gemeenschap uitsluitend worden geweid of voor werkzaamheden zĳn bestemd.

De Lid-Staten die van deze mogelĳkheid gebruik maken stellen de Commissie op de hoogte van de inhoud van de toegestane afwĳkingen.

Artikel 4

1. Bĳ de inspectie mogen de paardachtigen geen enkel klinisch ziekteverschĳnsel vertonen. Voor paardachtigen moet de inspectie binnen 48 uur vóór de inlading geschieden. Deze inspectie is echter, onverminderd artikel 6, voor geregistreerde paardachtigen slechts vereist voor het intracommunautaire handelsverkeer.

2. Onverminderd de in lid 5 genoemde vereisten ten aanzien van ziekten waarvoor een aangifteplicht bestaat, moet de officiële dierenarts zich er tĳdens de inspectie van vergewissen dat geen enkel feit — inclusief op basis van de verklaringen van de eigenaar of van de fokker — tot de conclusie leidt dat de paardachtigen de laatste 15 dagen vóór de inspectie in aanraking zĳn geweest met paardachtigen die een infectie of een besmettelĳke ziekte hebben.

3. Paardachtigen mogen niet afgemaakt en gedestrueerd worden in het kader van een in een Lid-Staat toegepast programma voor de uitroeiing van een besmettelĳke ziekte.

4. De paardachtigen moeten als volgt worden geïdentificeerd:

i) wat geregistreerde paardachtigen betreft, door middel van het in Richtlĳn 90/427/EEG bedoelde identificatiedocument, waarin met name moet worden verklaard dat wordt voldaan aan het bepaalde in de leden 5 en 6, alsmede in artikel 5. De geldigheid van dit document dient voor de duur van de in lid 5 of in artikel 5 genoemde verbodsmaatregelen door de officiële dierenarts te worden opgeschort. Het dient na het slachten van het geregistreerde paard te worden teruggegeven aan de instantie die het heeft afgegeven. De uitvoeringsbepalingen van dit punt zullen door de Commissie volgens de procedure van artikel 24 worden vastgesteld;

ii) wat als fok- en gebruiksdieren gehouden paardachtigen betreft, volgens een identificatiemethode die door de Commissie volgens de procedure van artikel 24 moet worden bepaald. Tot de invoering van deze methode blĳven de officieel erkende nationale identificatiemethoden van toepassing, mits zĳ binnen een termĳn van drie maanden vanaf de datum van aanneming van deze richtlĳn ter kennis van de Commissie en de andere Lid-Staten worden gebracht.

5. Naast de in artikel 5 genoemde eis, mogen de paardachtigen niet afkomstig zĳn van een bedrĳf waarvoor een van de volgende verbodsmaatregelen geldt:

a) wanneer niet alle op het bedrĳf aanwezige dieren van de soorten die vatbaar zĳn voor de ziekte, zĳn geslacht of gedood, moet het op het bedrĳf van herkomst betrekking hebbende verbod ten minste gelden voor een termĳn — van zes maanden vanaf de datum van het laatste contact of mogelĳke contact met een zieke paardachtige, in het geval van paardachtigen die ervan verdacht worden met dourine te zĳn aangetast. Wanneer het een hengst betreft, geldt het verbod evenwel tot hĳ is gecastreerd; — van zes maanden vanaf de datum waarop de aangetaste paardachtigen zĳn afgemaakt en gedestrueerd, in het geval van kwade droes en paardenencefalomyelitis; — die, in het geval van infectieuze anemie, eindigt op de datum waarop, nadat de aangetaste paardachtigen zĳn afgemaakt en gedestrueerd, de resterende dieren negatief hebben gereageerd op twee met een tussenpoos van drie maanden uitgevoerde Coggings-tests; — van zes maanden vanaf het laatste geval van vesiculaire stomatitis; — van één maand vanaf de datum van vaststelling van het laatste geval van rabies; — van 15 dagen vanaf de datum van vaststelling van het laatste geval van miltvuur;

b) wanneer alle op het bedrĳf aanwezige dieren van de soorten die voor een bepaalde ziekte vatbaar zĳn, zĳn geslacht of gedood en de ruimten zĳn ontsmet, geldt het verbod voor een termĳn van 30 dagen na de datum waarop de dieren zĳn afgemaakt en gedestrueerd en de ruimten ontsmet, behalve voor miltvuur waarvoor de verbodstermĳn 15 dagen bedraagt.

De bevoegde instanties kunnen van deze verbodsmaatregelen afwĳken voor renbanen en stellen de Commissie op de hoogte van de aard van de toegestane afwĳkingen.

6. Indien een Lid-Staat een al dan niet bindend programma opstelt of heeft opgesteld voor de bestrĳding van een ziekte waarvoor paardachtigen vatbaar zĳn, kan hĳ binnen zes maanden na de kennisgeving van deze richtlĳn aan de Commissie mededeling doen van dat programma, met vermelding van met name:

— de situatie op het gebied van die ziekte op zĳn grondgebied,

— de gronden voor de rechtvaardiging van het programma, met name de belangrĳkheid van de ziekte en de kosten-batenanalyse,

— het geografische gebied waar het programma zal worden toegepast;

— de diverse aan de inrichtingen toegekende gezondheidsstatussen, de normen waaraan voor elke soort moet worden voldaan en de testprocedures;

— de controleprocedures waarin in het kader van het programma is voorzien,

— de consequenties die moeten worden getrokken wanneer een bedrĳf om een of andere reden zĳn status verliest,

— de maatregelen die moeten worden genomen wanneer er bĳ controles die overeenkomstig het programma worden verricht, positieve resultaten worden geconstateerd,

— het niet-discriminerend karakter van het handelsverkeer op het grondgebied van de betrokken Lid-Staat ten opzichte van het intracommunautaire handelsverkeer.

De Commissie onderzoekt de door de Lid-Staten medegedeelde programma's. In voorkomend geval keurt zĳ deze, met inachtneming van de in de eerste alinea genoemde criteria, goed volgens de procedure van artikel 24. Volgens deze zelfde procedure kunnen ook de algemene of beperkte aanvullende garanties worden vastgesteld die in het intracommunautaire handelsverkeer kunnen worden geëist. Deze garanties mogen niet strenger zĳn dan die welke de Lid-Staat in nationaal verband hanteert.

De door de Lid-Staat ingediende programma's kunnen worden gewĳzigd of aangevuld volgens de procedure van artikel 25. Volgens deze zelfde procedure kunnen wĳzigingen of aanvullingen op een eerder goedgekeurd programma en op de overeenkomstig de tweede alinea vastgestelde garanties worden goedgekeurd.

▼M4

Artikel 5

1. Lid-Staten die niet vrĳ zĳn van paardepest in de zin van artikel 2, onder f), mogen alleen onder de in lid 3 vastgestelde voorwaarden paardachtigen verzenden die afkomstig zĳn van het gedeelte van het grondgebied dat is aangemerkt als met paardepest besmet in de zin van lid 2.

2.

a) Een deel van het grondgebied van een Lid-Staat wordt aangemerkt als besmet met paardepest indien — of wel gedurende de laatste twee jaren de aanwezigheid van paardepest is vastgesteld op grond van een klinische, serologische (bĳ niet-ingeënte dieren) en/of epidemiologische aanwĳzing, — of wel gedurende de laatste twaalf maanden inentingen tegen paardepest zĳn verricht.

b) Het deel van het grondgebied dat beschouwd wordt als besmet met paardepest dient ten minste te omvatten: — een beschermingszone van ten minste 100 km rondom elke haard, — een zone van toezicht van ten minste 50 km rondom de beschermingszone, waarin gedurende de laatste twaalf maanden geen enkele inenting is verricht.

c) Richtlĳn 92/35/EEG ( 5 ) behelst de voorschriften inzake de controle op de bestrĳdingsmaatregelen met betrekking tot de onder a) en b) bedoelde grondgebieden en zones, alsmede de daarbĳ behorende afwĳkingen.

d) Elke ingeënte paardachtige die zich in de beschermingszone bevindt, dient te worden geregistreerd en geïdentificeerd overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Richtlĳn 92/35/EEG. Deze inenting moet duidelĳk worden vermeld in het identificatiedocument en/of op het gezondheidscertificaat.

3. Een Lid-Staat mag uit het in lid 2, onder b), bedoelde grondgebied alleen paardachtigen verzenden die voldoen aan de onderstaande eisen:

a) zĳ mogen alleen gedurende bepaalde, volgens de procedure van artikel 25 vast te stellen periodes van het jaar worden verzonden, afhankelĳk van de activiteit van de vectoren;

b) zĳ mogen geen enkel klinisch teken van paardepest vertonen op de dag van de in artikel 4, lid 1, bedoelde inspectie;

— indien zĳ niet tegen paardepest zĳn ingeënt, dienen zĳ tweemaal, met een tussenpoos van 21 tot 30 dagen, met een negatieve reactie onderworpen te zĳn geweest aan een complementbindingstest voor paardepest als omschreven in bĳlage D; de tweede test dient te zĳn uitgevoerd in de laatste tien dagen voorafgaand aan de verzending, — indien zĳ zĳn ingeënt, mogen zĳ niet in de loop van de laatste twee maanden zĳn ingeënt en moeten zĳ met bovengenoemde tussenpozen onderworpen zĳn aan de in bĳlage D omschreven complementbindingstest, zonder dat een toename van antilichamen is vastgesteld. De Commissie kan, volgens de procedure van artikel 24, na raadpleging van het Wetenschappelĳk Veterinair Comité, andere controlemethoden erkennen; c)

d) zĳ moeten gedurende een periode van ten minste 40 dagen voorafgaand aan de verzending verbleven hebben in een quarantainestation;

e) zĳ dienen gedurende de quarantaineperiode en tĳdens het vervoer van het quarantainestation naar de plaats öan verzending beschermd te zĳn tegen vectoren.

▼B

Artikel 6

De Lid-Staten die een alternatief controlesysteem toepassen dat voor het verkeer op hun grondgebied van paardachtigen en van geregistreerde paardachtigen alternatieve waarborgen biedt die gelĳkwaardig zĳn aan die welke in artikel 4, lid 5, worden genoemd, kunnen elkaar, op basis van wederkerigheid, met name door middel van het identificatiedocument, een afwĳking toestaan van artikel 4, lid 1, tweede zin, en van artikel 8, lid 1, tweede streepje.

Zĳ stellen de Commissie hiervan op de hoogte.

Artikel 7

1. Paardachtigen moeten zo snel mogelĳk, hetzĳ rechtstreeks, hetzĳ via een erkende markt, een erkende jaarmarkt of een erkend verzamelcentrum, als omschreven in artikel 3, lid 6, van Richtlĳn 64/432/EEG, van het bedrĳf van herkomst naar de plaats van bestemming worden gebracht in vervoermiddelen en met behulp van transport- en bevestigingsvoorzieningen die regelmatig met een door de Lid-Staat van verzending vast te stellen frequentie worden gereinigd en met een ontsmettingsprodukt worden ontsmet. De voor het vervoer gebruikte voertuigen dienen zodanig te zĳn ingericht dat gedurende het vervoer daaruit geen dierlĳke uitwerpselen, ligstro en voer voor paardachtigen naar buiten kunnen lopen of vallen. Het vervoer moet zodanig geschieden dat de gezondheid en het welzĳn van de paardachtigen doeltreffend worden beschermd.

2. De Lid-Staat van bestemming kan een algemene of beperkte afwĳking van bepaalde vereisten van artikel 4, lid 5, toestaan, mits het dier een bĳzonder merkteken draagt waaruit blĳkt dat het voor de slacht bestemd is en deze afwĳking op het gezondheidscertificaat wordt vermeld.

Indien zo'n afwĳking wordt toegestaan dienen als slachtdieren gehouden paardachtigen rechtstreeks te worden vervoerd naar het aangewezen slachthuis om aldaar binnen een termĳn van ten hoogste vĳf dagen na aankomst te worden geslacht.

3. De officiële dierenarts dient in een register het identificatienummer of het identificatiedocumentnummer van de geslachte paardachtige aan te tekenen en desgevraagd aan de bevoegde instantie van de plaats van verzending een verklaring toe te zenden waarin wordt bevestigd dat de paardachtigen zĳn geslacht.

Artikel 8

1. De Lid-Staten zien erop toe dat

— de geregistreerde paardachtigen bĳ het verlaten van het bedrĳf vergezeld gaan van het in artikel 4, lid 4, bedoelde identificatiedocument, dat, indien zĳ bestemd zĳn voor het intracommunautair handelsverkeer, is aangevuld met de in bĳlage B opgenomen verklaring;

— de als fok-, gebruiks- en slachtdieren gehouden paardachtigen tĳdens hun vervoer vergezeld gaan van een gezondheidscertificaat als bedoeld in bĳlage C.

Het certificaat of, in geval van een paspoort, het blad met de inlichtingen betreffende de gezondheid moet, onverminderd artikel 6, binnen 48 uur, respectievelĳk uiterlĳk op de laatste werkdag voor de inlading, in de officiële taal/talen van de Lid-Staat van verzending en bestemming worden opgesteld. De geldigheidsduur ervan bedraagt tien dagen. Het certificaat moet uit één enkel blad bestaan.

2. Paardachtigen die niet geregistreerd zĳn, kunnen worden ingevoerd vergezeld van één enkel gezondheidscertificaat per partĳ in plaats van het in lid 1, tweede streepje, bedoelde individuele certificaat.

▼M1

Artikel 9

De voorschriften van Richtlĳn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer van bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt ( 6 ) zĳn met name van toepassing voor wat betreft de controles bĳ de oorsprong, de organisatie en de follow-up van de door de Lid-Staten van bestemming te verrichten controles en de tenuitvoerlegging van de vrĳwaringsmaatregelen.

▼B

Artikel 10

Voor zover dit voor een uniforme toepassing van de richtlĳn nodig is, kunnen veterinaire deskundigen van de Commissie in samenwerking met de bevoegde nationale instanties ter plaatse controles uitvoeren. De Commissie stelt de Lid-Staten in kennis van de resultaten van de verrichte controles.

De Lid-Staat op het grondgebied waarvan een dergelĳke controle wordt uitgevoerd, verleent de deskundigen alle bĳstand die nodig is voor het vervullen van hun taak.

De uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.







HOOFDSTUK III

Voorschriften voor invoer uit derde landen

Artikel 11

1. Paardachtigen die in de Gemeenschap worden ingevoerd, moeten aan de in de artikelen 12 tot en met 16 vervatte voorwaarden voldoen.

2. Tot de datum waarop de krachtens de artikelen 12 tot en met 16 genomen besluiten in werking treden, passen de Lid-Staten op de invoer van paardachtigen uit derde landen voorwaarden toe die op zĳn minst gelĳkwaardig zĳn aan die welke voortvloeien uit de toepassing van hoofdstuk II.

▼M8

Artikel 12

1. De invoer in de Gemeenschap van paardachtigen wordt alleen toegestaan uit derde landen die voorkomen op een of meer lijsten die volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde procedure worden opgesteld of gewijzigd.

Rekening houdend met de gezondheidstoestand en de garanties die het derde land biedt voor de paardachtigen, kan volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde procedure worden besloten dat de in de eerste alinea genoemde toestemming van toepassing is op het gehele grondgebied van het derde land of alleen op een deel van dat grondgebied.

Daartoe wordt rekening gehouden met de manier waarop het derde land de toepasselijke internationale normen toepast en uitvoert, waarbij in het bijzonder wordt gekeken naar het regionaliseringsprincipe op het eigen grondgebied en de in dat land geldende hygiënevoorschriften voor invoer uit andere derde landen en uit de Gemeenschap.

2. Bij het opstellen of wijzigen van de in lid 1 bedoelde lijsten, wordt in het bijzonder rekening gehouden met:

a) de gezondheidsstatus van de paardachtigen, andere gedomesticeerde dieren en wilde dieren in het derde land, met name wat betreft exotische dierziekten en aspecten van de algemene gezondheids- en milieusituatie in het derde land die een risico kunnen vormen voor de gezondheids- en milieusituatie in de Gemeenschap;

b) de wetgeving van het derde land inzake diergezondheid en dierenwelzijn;

c) de organisatie van de bevoegde veterinaire autoriteit en de inspectiediensten ervan, de bevoegdheden van deze diensten, het toezicht erop en de middelen waarover zij beschikken, met inbegrip van personeel en laboratoriumcapaciteit, om de nationale wetgeving doeltreffend toe te passen;

d) de garanties die de bevoegde veterinaire autoriteit van het derde land kan geven inzake de naleving van of de gelijkwaardigheid met de toepasselijke in de Gemeenschap geldende veterinairrechtelijke voorschriften.

e) het feit of het derde land lid is van het Internationaal Bureau voor besmettelijke veeziekten (OIE), en de regelmaat en snelheid waarmee het derde land informatie verschaft over infectieuze of besmettelijke ziekten van paardachtigen op zijn grondgebied, in het bijzonder van ziekten die op de OIE-lijst en in bijlage A bij deze richtlijn staan;

f) de door het derde land geboden garantie de Commissie en de lidstaten rechtstreeks in kennis te stellen: i) binnen 24 uur, van de bevestiging dat een in bijlage A opgesomde infectieziekte van paardachtigen zich voordoet, alsook van elke wijziging in het vaccinatiebeleid inzake deze ziekten; ii) binnen een redelijke termijn, van voorgestelde wijzigingen in de nationale hygiënevoorschriften met betrekking tot paardachtigen, in het bijzonder wat de invoer ervan betreft; iii) op regelmatige tijdstippen, van de gezondheidsstatus van de paardachtigen op zijn grondgebied;

g) de ervaringen bij vroegere invoer van levende paardachtigen uit het derde land en de resultaten van alle verrichte invoercontroles;

h) de resultaten van de communautaire inspecties en/of audits in het derde land, in het bijzonder de resultaten van de evaluatie van de bevoegde autoriteiten, of, indien de Commissie daarom verzoekt, het verslag dat door de bevoegde autoriteiten wordt ingediend over de door hen verrichte inspecties;

i) de in het derde land van kracht zijnde regelgeving inzake preventie en bestrijding van infectieuze of besmettelijke dierziekten, en de toepassing daarvan, met inbegrip van de voorschriften inzake de invoer van paardachtigen uit andere derde landen.

3. De Commissie zorgt ervoor dat geactualiseerde versies van alle overeenkomstig lid 1 opgestelde of geactualiseerde lijsten openbaar worden gemaakt.

Deze lijsten kunnen worden gecombineerd met andere, voor diergezondheids- of volksgezondheidsdoeleinden opgestelde lijsten en kunnen ook modellen van gezondheidscertificaten bevatten.

4. Er worden volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde procedure speciale invoervoorwaarden voor elk derde land of elke groep derde landen opgesteld, waarbij rekening gehouden wordt met de diergezondheidssituatie in de betrokken landen.

5. Nadere voorschriften voor de toepassing van dit artikel en criteria voor het opnemen van derde landen of gebieden van derde landen in de lijsten als bedoeld in lid 1 kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 24, lid 2.

▼B

Artikel 13

1. De paardachtigen moeten afkomstig zĳn uit derde landen:

a) welke vrĳ zĳn van paardepest;

b) welke sedert twee jaar vrĳ zĳn van Venezolaanse paardenencefalomyelitis (VEE);

c) welke sedert zes maanden vrĳ zĳn van dourine en van kwade droes.

2. Volgens de procedure van artikel 24 kan de Commissie

a) beslissen dat lid 1 slechts voor een gedeelte van het grondgebied van een derde land geldt. In geval van regionalisering van de vereisten ten aanzien van paardepest dienen ten minste de in artikel 5, leden 2 en 3, genoemde maatregelen in acht te worden genomen;

b) aanvullende waarborgen eisen voor ziekten die in de Gemeenschap exotisch zĳn.

Artikel 14

Paardachtigen moeten, vóór de dag van inlading met het oog op verzending naar de Lid-Staat van bestemming, gedurende een periode die wordt vastgesteld bĳ de aanneming van de op grond van artikel 15 te nemen besluiten, zonder onderbreking hebben verbleven op het grondgebied van een derde land of op een deel daarvan, dan wel, in geval van regionalisering, op het krachtens artikel 13, lid 2, onder a), vastgestelde gedeelte van het grondgebied.

Zĳ moeten afkomstig zĳn van een bedrĳf dat onder veterinair toezicht staat.

Artikel 15

Invoer van paardachtigen uit een derde land of een gedeelte van het grondgebied van een derde land, vastgesteld overeenkomstig artikel 13, lid 2, onder a), dat voorkomt op de overeenkomstig artikel 12, lid 1, opgestelde lĳst, is slechts toegestaan indien zĳ, behalve aan de in artikel 13 genoemde eisen,

a) eveneens voldoen aan de gezondheidsvoorschriften die ten aanzien van de invoer van paardachtigen uit dat derde land, afhankelĳk van de betrokken soort en de categorieën van paardachtigen, volgens de procedure van artikel 24 zĳn vastgesteld. Bĳ de vaststelling overeenkomstig de eerste alinea van de veterinairrechtelĳke voorschriften worden de in de artikelen 4 en 5 vastgestelde normen als referentiebasis gehanteerd; en

b) wanneer het derde landen betreft die gedurende ten minste zes maanden niet vrĳ zĳn van vesiculaire stomatitis of van virale arthritis, voldoen aan de volgende eisen: i) de paardachtigen moeten afkomstig zĳn van een bedrĳf dat sedert ten minste zes maanden vrĳ is van vesiculaire stomatitis en vóór hun verzending negatief hebben gereageerd op een serologische test; ii) wat virale arthritis betreft, moeten de mannelĳke paardachtigen, onverminderd artikel 19, onder ii), negatief hebben gereageerd op een serologische test of op een virusisolatietest of op elke andere volgens de procedure van artikel 24 erkende test die waarborgt dat het dier vrĳ is van deze ziekte. Volgens de procedure van artikel 24, en na raadpleging van het Permanent Veterinair Comité, kan de Commissie de categorieën van mannelĳke paardachtigen vaststellen waarop deze eis van toepassing zal zĳn.

Artikel 16

1. Paardachtigen dienen overeenkomstig artikel 4, lid 4, te worden geïdentificeerd, en vergezeld te gaan van een door een officiële dierenarts van het derde land van verzending opgesteld certificaat. Het certificaat moet:

a) zĳn afgegeven op de dag van inlading van de paardachtigen met het oog op verzending naar de Lid-Staat van bestemming of, wanneer het geregistreerde paarden betreft, op de laatste werkdag vóór de inlading;

b) minstens zĳn opgesteld in één van de officiële talen van de Lid-Staat van bestemming en één van de officiële talen van de Lid-Staat waar de invoercontrole wordt verricht;

c) als origineel exemplaar de paardachtigen vergezellen;

d) bevestigen dat de paardachtigen voldoen aan de bĳ of krachtens deze richtlĳn vastgestelde voorwaarden voor de invoer uit derde landen;

e) uit slechts één enkel blad bestaan;

f) voor één enkele geadresseerde zĳn opgesteld, of, wanneer het als slachtdieren gehouden paardachtigen betreft, voor één deugdelĳk gemerkte en geïdentificeerde partĳ. De Lid-Staten laten de Commissie weten of zĳ van deze mogelĳkheid gebruik maken.

2. Dit certificaat moet worden opgesteld op een formulier dat overeenstemt met een volgens de procedure van artikel 24 opgesteld model.

Artikel 17

Er wordt ter plaatse door veterinaire deskundigen van de Lid-Staten en van de Commissie gecontroleerd of er voldaan wordt aan de bepalingen van deze richtlĳn, en met name aan artikel 12, lid 2.

Indien bĳ een uit hoofde van dit artikel uitgevoerde inspectie ernstige feiten ten laste van een bedrĳf aan het licht komen, stelt de Commissie de Lid-Staten daarvan onverwĳld in kennis en stelt zĳ onmiddellĳk een besluit vast houdende de voorlopige schorsing van de erkenning. Een definitief besluit hieromtrent wordt genomen volgens de procedure van artikel 25.

De met de controles belaste deskundigen van de Lid-Staten worden aangewezen door de Commissie op voordracht van de Lid-Staten.

De controles geschieden in opdracht van de Gemeenschap die de ermee gemoeide kosten draagt.

De regelmaat en de verdere bĳzonderheden van deze controles worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.

Artikel 18

1. Als slachtdieren gehouden paardachtigen moeten onmiddellĳk na aankomst in de Lid-Staat van bestemming hetzĳ rechtstreeks hetzĳ via een markt of een verzamelcentrum naar een slachthuis worden gebracht en overeenkomstig de veterinairrechtelĳke eisen worden geslacht binnen een termĳn die bĳ de aanneming van de op grond van artikel 15 te nemen besluiten wordt vastgesteld.

2. Onverminderd de bĳzondere voorwaarden die eventueel volgens de procedure van artikel 24 worden vastgesteld, kan de bevoegde instantie van de Lid-Staat van bestemming, op veterinairrechtelĳke gronden, het slachthuis aanwĳzen waarheen deze slachtdieren moeten worden gebracht.

Artikel 19

Volgens de procedure van artikel 24

i) kan de Commissie de invoer uit een derde land of uit een deel van een derde land beperken tot bepaalde soorten of categorieën van paardachtigen;

ii) stelt de Commissie, in afwĳking van artikel 15, de bĳzondere voorwaarden vast waaronder geregistreerde paardachtigen of voor bĳzondere gebruiksdoeleinden bestemde paardachtigen tĳdelĳk kunnen worden toegelaten op het grondgebied van de Gemeenschap of na tĳdelĳke uitvoer opnieuw mogen worden binnengebracht op genoemd grondgebied;

iii) stelt de Commissie de voorwaarden vast waaronder een tĳdelĳke toelating kan worden omgezet in een definitieve;

▼M8

iv) kan de Commissie voor een of meerdere van de in bijlage A vermelde ziekten van paardachtigen een communautair referentielaboratorium aanwijzen en de functies, taken en procedures vaststellen voor de samenwerking tussen de laboratoria die in de lidstaten belast zijn met de diagnose van infectieziekten bij paardachtigen.

▼M2 —————

▼B







HOOFDSTUK IV

Slotbepalingen

Artikel 22

Vóór 1 januari 1993 worden de bepalingen van deze richtlĳn en met name artikel 4, lid 1, tweede volzin, artikel 6, artikel 8 en artikel 21, opnieuw bezien in het kader van de voorstellen om de voltooiing van de interne markt te waarborgen, waarover de Raad met gekwalificeerde meerderheid een besluit zal nemen.

Artikel 23

De bĳlagen van deze richtlĳn worden door de Commissie gewĳzigd volgens de procedure van artikel 25.

▼M7

Artikel 24

1. De Commissie wordt bĳgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, ingesteld bĳ artikel 58 van Verordening (EG) nr. 178/2002 ( 7 ).

2. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, zĳn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG ( 8 ) van toepassing.

De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termĳn wordt vastgesteld op drie maanden.

3. Het comité stelt zĳn reglement van orde vast.

Artikel 25

1. De Commissie wordt bĳgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid.

2. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, zĳn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.

De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termĳn wordt vastgesteld op twee weken.

▼B

Artikel 26

Artikel 34 van Richtlĳn 72/462/EEG is van toepassing op de in hoofdstuk III van deze richtlĳn genoemde vereisten.

Artikel 27

De Lid-Staten doen de nodige wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen in werking treden om uiterlĳk op 1 januari 1992 aan deze richtlĳn te voldoen. Zĳ stellen de Commissie daarvan in kennis.

Artikel 28

Deze richtlĳn is gericht tot de Lid-Staten.









BĲLAGE A

ZIEKTEN WAARVOOR EEN AANGIFTEPLICHT BESTAAT

De volgende ziekten zĳn onderworpen aan verplichte aangifte:

— Dourine

— Kwade droes

— Paardenencefalomyelitis (alle vormen, met inbegrip van VEE)

— Infectieuze anemie

— Rabies

— Miltvuur

— Paardepest

— Vesiculaire stomatitis

▼M3









BĲLAGE B

►(1) M5









BĲLAGE C

►(4) ►(4)

►(4) M5

►(4) A2

▼M6









BĲLAGE D

PAARDENPEST

DIAGNOSE

Reagentia voor de hieronder beschreven enzyme-linked immunosorbent assays (ELISA) kunnen worden betrokken bĳ het communautaire referentielaboratorium of de referentielaboratoria van het OIE voor paardenpest.

1. COMPETITIE-ELISA VOOR HET AANTONEN VAN ANTILICHAMEN TEGEN HET PAARDENPESTVIRUS (AHSV) (VOORGESCHREVEN TEST)

De competitie-ELISA wordt gebruikt voor het aantonen van specifieke antilichamen tegen AHSV in sera van paardachtigen. Het breedspectrum, polyklonaal, anti-AHSV caviaserum is serogroepspecifiek en is geschikt voor het aantonen van antilichamen gericht tegen alle bekende serotypes van het paardenpestvirus.

De test is gebaseerd op het onderbreken van de reactie tussen het AHSV-antigeen en een anti-AHSV caviaserum door AHSV-antilichamen in een testserummonster. AHSV-antilichamen in het testserummonster gaan competitie aan met de AHSV-antilichamen in het caviaserum, wat resulteert in vermindering van de kleurontwikkeling (na toevoeging van met een enzyme gelabelled anticavia-antilichaam en substraat). De sera kunnen worden getest bĳ een enkele verdunning van 1 op 5 (spottestmethode) of kunnen worden getitreerd voor het verkrĳgen van verdunningseindpunten. Inhibitiewaarden van meer dan 50 % kunnen als positief worden beschouwd.

Het hieronder beschreven testprotocol wordt gebruikt in het regionaal referentielaboratorium voor paardenpest in Pirbright, Verenigd Koninkrĳk.

1.1. Testprocedure

1.1.1. Voorbereiding van de plaatjes

1.1.1.1. Coat de ELISA-plaatjes met AHSV-antigeen dat is geëxtraheerd uit geïnfecteerde celculturen en verdund in carbonaat/bicarbonaatbuffer, pH 9,6. Incubeer de ELISA-plaatjes bĳ 4 °C gedurende één nacht.

1.1.1.2. Was de plaatjes driemaal door de putjes te vullen met PBS (pH 7,2-7,4) en vervolgens weer leeg te slaan, en sla de plaatjes droog op absorberend papier.

1.1.2. Controleputjes

1.1.2.1. Titreer de positieve controlesera in een tweevoudige verdunningsreeks, 1 op 5 tot 1 op 640, in kolom 1 in blockingbuffer (PBS met 0,05 % (v/v) Tween-20, 5 % (w/v) mageremelkpoeder (Cadbury's MarvelTM) en 1 % (v/v) serum van een volwassen rund) tot een eindvolume van 50 μl per putje.

1.1.2.2. Pipetteer 50 μl van het negatieve controleserum in een verdunning 1 op 5 (10 μl serum + 40 μl blockingbuffer) in de putjes A en B van kolom 2.

1.1.2.3. Pipetteer 100 μl blockingbuffer in de putjes C en D van kolom 2 (BLANCO).

1.1.2.4. Pipetteer 50 μl blockingbuffer in de putjes E, F, G en H van kolom 2 (caviaserum controle).

1.1.3. Spottestmethode

1.1.3.1. Pipetteer een verdunning van elk testserum in blockingbuffer (verhouding 1 op 5) in duplo (twee putjes/monster) van de kolommen 3 tot en met 12 (10 μl serum + 40 μl blockingbuffer).

of

1.1.4. Serumtitreringsmethode

1.1.4.1. Bereid een tweevoudige verdunningsreeks van elk testserum (1 op 5 tot 1 op 640) in blockingbuffer en pipetteer deze in 8 putjes van een kolom (een verdunningsreeks per kolom: kolommen 3 tot en met 12).

vervolgens

1.1.5. Pipetteer 50 μl anti-AHSV caviaserum, reeds voorverdund tot de eindverdunning in blockingbuffer, in alle putjes van de ELISA-plaat, behalve de blanco's (elk putje bevat nu 100 μl vloeistof). 1.1.5.1. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C op een schudapparaat. 1.1.5.2. Was de plaatjes driemaal en sla droog als hierboven omschreven. 1.1.5.3. Pipetteer 50 μl konĳn-anticavia-HRP-conjugaat, reeds voorverdund tot de eindverdunning in blockingbuffer, in elk putje. 1.1.5.4. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C op een schudapparaat. 1.1.5.5. Was de plaatjes driemaal en sla droog als hierboven omschreven.

1.1.6. Chromogeen

Bereid de chromogeenoplossing OPD (OPD=ortho-phenyldiamine) volgens de instructies van de fabrikant (0,4 mg per ml in steriel gedistilleerd water) enkele minuten vóór het gebruik. Voeg substraat (H2O2, waterstofperoxide) toe tot een eindconcentratie van 0,05 % (v/v) (verdunning van 1 op 2000 van een 30 %-ige oplossing van H2O2). Pipetteer 50 μl OPD-oplossing in elk putje en laat de plaatjes gedurende 10 minuten bĳ omgevingstemperatuur staan. Stop de reactie met 1M zwavelzuur (H2SO4) (50 μl per putje).

1.1.7. Aflezen

Lees af met behulp van een spectrofotometer bĳ een golflengte van 492 nm.

1.2. Berekening van de resultaten

1.2.1. Print de OD-waarden en het percentage inhibitie (PI) voor de testsera en controlesera, gebaseerd op de gemiddelde waarde van de vier caviaserum controleputjes, uit met gebruikmaking van een speciaal softwarepakket. De verkregen OD- en PI-waarden worden gebruikt om te bepalen of de testresultaten binnen aanvaardbare grenzen liggen. De OD-waarden voor de caviaserum controles liggen tussen OD = 1,4 (bovengrens) en OD = 0,4 (ondergrens). De eindpunttiter van de positieve controle, gebaseerd op 50 % PI, zou 1/240 moeten bedragen (tussen 1/120 en 1/480). Elk plaatje dat niet aan bovenstaande criteria voldoet, moet worden afgewezen. Indien het positieve controleserum evenwel een titer te zien geeft die groter is dan 1 op 480 en de testmonsters toch negatief zĳn, mogen de negatieve testmonsters worden geaccepteerd. De PI-waarden van het in duplo geteste negatieve controleserum en de in duplo blanco's moeten liggen tussen + 25 % en – 25 %, respectievelĳk tussen + 95 en + 105 %. Indien deze waarden buiten de boven- en ondergrenzen liggen, is de test niet als zodanig mislukt maar is er mogelĳk sprake van een te hoge achtergrondkleuring.

1.2.2. De diagnostische drempel (afkapwaarde) voor testsera bedraagt 50 % (PI 50 %). Monsters met een PI-waarde die groter is dan 50 %, worden als positief beschouwd. Monsters met een PI-waarde die lager is dan 50 %, worden als negatief beschouwd. Monsters met duplo's waarvan één PI-waarde boven en één beneden de diagnostische drempel ligt, worden als twĳfelachtig beschouwd. Dergelĳke monsters kunnen opnieuw worden getest met de spottest of door titrering. Positieve monsters mogen ook worden getitreerd om een indicatie te geven van de graad van positiviteit.



Proefopstelling spottest 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 + Cont. Testsera A 1:5 – Cont. 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 B 1:10 – Cont. 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 C 1:20 Blank D 1:40 Blank E 1:80 GP Cont. F 1:160 GP Cont. G 1:320 GP Cont. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 H 1:640 GP cont. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10



Proefopstelling serumtitrering 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 + Cont. Testsera A 1:5 – Cont. 1:5 1:5 B 1:10 – Cont. 1:10 1:10 C 1:20 Blank 1:20 1:20 D 1:40 Blank 1:40 1:40 E 1:80 GP Cont. 1:80 1:80 F 1:160 GP Cont. 1:160 1:160 G 1:320 GP Cont. 1:320 1:320 H 1:640 GP Cont. 1:640 1:640

2. INDIRECTE ELISA VOOR HET AANTONEN VAN ANTILICHAMEN TEGEN HET PAARDENPESTVIRUS (AHSV) (VOORGESCHREVEN TEST)

De hieronder beschreven test is in overeenstemming met de testprocedure die is beschreven in hoofdstuk 2.1.11 van het „Manual of Standards for Diagnostic Tests and Vaccines” van het OIE, vierde editie, 2000.

Recombinant VP7 proteïne is gebruikt als antigeen voor de bepaling van antilichamen tegen AHSV met een hoge gevoeligheid en specificiteit. Andere voordelen zĳn dat het stabiel is en niet besmettelĳk.

2.1. Testprocedure

2.1.1. Vaste fase

2.1.1.1. Coat de ELISA-plaatjes met recombinant AHSV-4 VP7, verdund in carbonaat/bicarbonaatbuffer. Incubeer de plaatjes gedurende één nacht bĳ 4 °C, pH 9,6.

2.1.1.2. Was de plaatjes vĳfmaal met gedistilleerd water dat 0,01 % (v/v) Tween 20 (wasoplossing) bevat. Klop de plaatjes zachtjes af op absorberend materiaal om resten van het wassen te verwĳderen.

2.1.1.3. Blokkeer de plaatjes met PBS + 5 % (w/v) magere melk (mageremelkpoeder van NestléTM), 200 μl per putje, gedurende 1 uur bĳ 37 °C.

2.1.1.4. Verwĳder de blockingbuffer en klop de plaatjes zachtjes af op absorberend materiaal.

2.1.2. Testmonsters

2.1.2.1. De te testen serummonsters en de positieve en negatieve controlesera worden verdund in een verhouding 1 op 25 in PBS + 5 % (w/v) magere melk + 0,05 % (v/v) Tween 20, 100 μl per putje. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C. Voor titrering wordt een tweevoudige verdunningsreeks aangelegd te beginnen bĳ 1 op 25 (100 μl/putje), één serum per kolom, en wordt hetzelfde gedaan met de positieve en de negatieve controles. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C.

2.1.2.2. Was de plaatjes als omschreven onder 2.1.1.2.

2.1.3. Conjugaat

2.1.3.1. Pipetteer in elk putje 100 μl met HRP geconjugeerd anti-paard gamma-globuline, verdund in PBS + 5 % melk + 0,05 % Tween 20, pH 7,2. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C.

2.1.3.2. Was de plaatjes als omschreven onder 2.1.1.2.

2.1.4. Chromogeen/Substraat

2.1.4.1. Pipetteer in elk putje 200 μl chromogeen/substraatoplossing [10 ml van 80,6 mM DMAB (dimethyl aminobenzaldehyde) + 10 ml van 1,56 mM MBTH (3-methyl-2-benzo-thiazolin hydrazon hydro-chloride) + 5 μl H2O2]. Kleurontwikkeling wordt gestopt door toevoeging van 50 μl 3N H2SO4 na 5 à 10 minuten (voordat de negatieve controle begint te kleuren). Andere chromogenen, bĳv. ABTS (2.2′-azino-bis[3-ethylbenzothiazoline-6-sulphonic acid]), TMB (tetramethyl benzidine), of OPD (ortho-phenyldiamine) mogen ook worden gebruikt.

2.1.4.2. Lees de plaatjes af bĳ een golflengte van 600 nm (of 620 nm).

2.2. Interpretatie van de resultaten

2.2.1. Bereken de afkapwaarde door 0,6 toe te voegen aan de waarde van de negatieve controle (0,6 is de afgeleide standaarddeviatie bĳ een groep van 30 negatieve sera).

2.2.2. Testmonsters met absorptiewaarden beneden de afkapwaarde worden als negatief beschouwd.

2.2.3. Testmonsters met absorptiewaarden boven de afkapwaarde + 0,15 worden als positief beschouwd.

2.2.4. Testmonsters met een tussenliggende absorptiewaarde zĳn twĳfelachtig en in dat geval moet een tweede methode worden toegepast om het resultaat te bevestigen.

3. BLOKKERINGS–ELISA VOOR HET AANTONEN VAN ANTILICHAMEN TEGEN HET PAARDENPESTVIRUS (AHSV) (VOORGESCHREVEN TEST)

De blokkerings-ELISA is gericht op het aantonen van specifieke antilichamen tegen AHSV in sera van elke gevoelige diersoort. VP7 is het belangrĳkste antigene virusproteïne van AHSV en komt voor binnen de negen serotypen. Aangezien het monoklonale antilichaam (Mab) ook gericht is tegen het VP7, heeft de test een zeer grote gevoeligheid en specificiteit. Voorts is recombinant VP7 antigeen totaal onschadelĳk en is bĳgevolg een zeer hoge veiligheidsgraad gegarandeerd.

De test is gebaseerd op het onderbreken van de reactie tussen het recombinant VP7, d.i. het aan het ELISA-plaatje gebonden antigeen, en het geconjugeerde Mab dat specifiek is voor VP7. Antilichamen in het testserum blokkeren de reactie tussen het antigeen en het Mab, wat resulteert in vermindering van de kleurontwikkeling.

De hieronder beschreven test wordt uitgevoerd in het communautair referentielaboratorium voor paardenpest in Algete, Spanje.

3.1. Testprocedure

3.1.1. ELISA-plaatjes

3.1.1.1. Coat de ELISA-plaatjes met recombinant AHSV-4 VP7, voorverdund in carbonaat/bicarbonaatbuffer, pH 9,6. Incubeer de plaatjes gedurende één nacht bĳ 4 °C.

3.1.1.2. Was de plaatjes vĳfmaal met PBST (PBS waaraan 0,05 % (v/v) Tween 20 is toegevoegd).

3.1.1.3. Stabiliseer de plaatjes door behandeling met een stabilisatieoplossing (met het oog op langdurige opslag bĳ 4 °C zonder verlies van werkzaamheid) en sla de plaatjes droog op absorberend materiaal.

3.1.2. Testmonsters en controles

3.1.2.1.



Voor screening: Verdun de testsera en de controles in een verhouding 1 op 10, rechtstreeks op het plaatje in PBST, tot een uiteindelĳk volume van 100 μl per putje. Incubeer gedurende 1 uur bĳ 37 °C.

3.1.2.2.



Voor titrering; Leg een tweevoudige verdunningsreeks aan van de testsera en de positieve controles (100 μl per putje) verdeeld over 8 putjes, gaande van 1 op 10 tot 1 op 1 280. Een negatieve controle wordt getest in de verdunning 1 op 10.

3.1.3. Conjugaat

Pipetteer 50 μl voorverdund, aan HRP (horseradish-peroxidase) geconjugeerd Mab (voor VP7 specifieke monoklonale antilichamen) in elk putje en meng zachtjes om homogeniteit te garanderen. Incubeer gedurende 30 minuten bĳ 37 °C.

3.1.4. Was de plaatjes vĳfmaal met PBST en sla droog als hierboven omschreven.

3.1.5. Chromogeen/Substraat

Pipetteer 100 μl chromogeen/substraatoplossing in elk putje [(1 ml ABTS (2.2′-azino-bis[3-ethylbenzothiazoline-6-sulphonic acid]) 5 mg/ml ± 9 ml substraatbuffer (0,1M fosfaat-citraatbuffer met pH 4 die 0,03 % H2O2 bevat)] en incubeer gedurende 10 minuten bĳ kamertemperatuur. Stop de kleurontwikkeling door toevoeging van 2 % (w/v) SDS (natriumdodecylsulfaat) (100 μl per putje).

3.1.6. Aflezen

Lees af bĳ een golflengte van 405 nm in een ELISA-leesapparaat.

3.2. Interpretatie van de resultaten

3.2.1. Validering van de test

De test is geldig wanneer de optische densiteit (OD) van de negatieve controle (NC) hoger is dan 1,0 en de OD van de positieve controle (PC) lager is dan 0,2.

3.2.2. Berekening van de afkapwaarde

Positieve afkapwaarde =

Negatieve afkapwaarde =

NC is de OD van de negatieve controle en PC is de OD van de positieve controle.

3.2.3. Interpretatie van de resultaten

Monsters met een OD beneden de positieve afkapwaarde worden als positief voor antilichamen tegen AHSV aangemerkt.

Monsters met een OD boven de negatieve afkapwaarde worden als negatief voor antilichamen tegen AHSV aangemerkt.

Monsters met een OD tussen deze beide waarden worden als twĳfelachtig aangemerkt en de betrokken dieren moeten 2 à 3 weken later opnieuw worden bemonsterd.