2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VERORDENING (EG) Nr. 178/2002 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
van 28 januari 2002
tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot
oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures
voor voedselveiligheidsaangelegenheden
(PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Verordening (EG) nr. 1642/2003 van hetEuropees Parlementen de Raad
van 22 juli 2003L 245 4 29.9.2003
▼B
VERORDENING (EG) Nr. 178/2002 VAN HET EUROPEES
PARLEMENT EN DE RAAD
van 28 januari 2002
tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de
levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autori-teit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor
voedselveiligheidsaangelegenheden
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, enmet name op de artikelen 37, 95 en 133 en artikel 152, lid 4, punt b),
Gezien hetvoorst el van de Commissie (
1),
Gezien hetadvies van hetEconomisch en Sociaal Comit é (2),
Gezien hetadvies van hetComit é van de Regio's (3),
Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4),
Overwegende hetgeen volgt:
(1) Hetvrije verkeer van veilig en gezond voedsel is een wezenlijk
aspect van de interne markt, dat een aanzienlijke bijdrage leverttot de gezondheid en het welzijn van de burgers en hun socialeen economische belangen.
(2) Bij de uitvoering van het beleid van de Gemeenschap dient eenhoog niveau van bescherming van hetleven en de gezondheidvan de mens te worden gewaarborgd.
(3) Vrij verkeer van levensmiddelen en diervoeders in de Gemeen-schap kan alleen worden verwezenlijktals de voedsel- en
voederveiligheidsvereisten van lidstaat tot lidstaat niet te sterk
verschillen.
(4) Er zijn grote verschillen in de levensmiddelenwetgeving van delidstaten wat de begrippen, de beginselen en de proceduresbetreft. Wanneer de lidstaten maatregelen met betrekking tot
levensmiddelen vaststellen, kunnen deze verschillen het vrije
verkeer van levensmiddelen belemmeren en tot ongelijke concur-rentievoorwaarden leiden, en daardoor rechtstreeks van invloedzijn op de werking van de interne markt.
(5) Daarom moeten die begrippen, beginselen en procedures in de
lidstaten worden geharmoniseerd, zodat zij een gemeenschappe-
lijke basis vormen voor maatregelen op het gebied vanlevensmiddelen en diervoeders in de lidstaten en op communau-tair niveau. Er moet evenwel voldoende tijd worden geboden omop zowel nationaal als communautair niveau conflicterendebepalingen in de bestaande wetgeving aan te passen; voorts
moet erop worden toegezien dat, in afwachting daarvan, de
betrokken wetgeving in het licht van de in deze verordeningvervatte beginselen wordt toegepast.
(6) Water wordt, evenals andere levensmiddelen, direct of indirectgeconsumeerd en draagt daardoor bij tot de totale blootstelling
van de consumentaan geconsumeerde st offen, chemische en
microbiologische contaminanten daaronder begrepen. Omdat dekwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 2
(1) PB C 96 E van 27.3.2001, blz. 247.
(2) PB C 155 van 29.5.2001, blz. 32.
(3) Advies uitgebracht op 14 juni 2001 (nog niet verschenen in het Publicatie-
blad)
(4) Advies uitgebracht door het Europees Parlement op 12 juni 2001 (nog niet
verschenen in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van de Raad
van 17 september 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad), beschik-
king van hetEuropees Parlementvan 11 december 2001 (nog niet
verschenen in hetPublicat ieblad) en besluitvan de Raad van 21 januari
2002.
▼B
evenwel reeds gecontroleerd wordt uit hoofde van de Richtlijnen
80/778/EEG (1) en 98/83/EG (2) van de Raad, is hetvoldoende
rekening te houden met het water dat afkomstig is van de plaats
waar aan de kwaliteiteisen moet worden voldaan in de zin van
artikel 6 van Richtlijn 98/83/EG van de Raad.
(7) In de context van de levensmiddelenwetgeving is het passendvoorschriften inzake diervoeders, met inbegrip van de productieen hetgebruik ervan, op t e nemen, wanneer die diervoeders voorvoedselproducerende dieren bestemd zijn. Zulks doet geenafbreuk aan soortgelijke voorschriften die tot dusverre werden
toegepast en in de toekomst zullen worden opgenomen in dier-
voederwetgeving, die op alle dieren, waaronder huisdieren, vantoepassing zal zijn.
(8) De Gemeenschap heeftbij de ont wikkeling van levensmiddelen-wetgeving gekozen voor een hoog niveau vangezondheidsbescherming en past dat zonder discriminatie toe,ongeachtof de levensmiddelen of diervoeders op de int ernemarkt dan wel internationaal worden verhandeld.
(9) Er dient voor te worden gezorgd dat de consumenten, anderebelanghebbenden en de handelspartners vertrouwen hebben in
hetbesluit vormingsproces dataan de levensmiddelenwet geving
ten grondslag ligt, de wetenschappelijke basis ervan en de struc-turen en de onafhankelijkheid van de instellingen die degezondheid en de overige belangen beschermen.
(10) De ervaring heeft geleerd dat er maatregelen moeten wordenvastgesteld om te garanderen dat onveilige levensmiddelen nietin de handel worden gebracht en te waarborgen dat er systemenzijn om problemen metde voedselveiligheid op t e sporen en
daarop te reageren met het oog op de goede werking van de
interne markt en de bescherming van de gezondheid. Met betrek-king tot de voederveiligheid moeten soortgelijke kwesties aan deorde gesteld worden.
(11) Met het oog op een voldoende omvattende en geïntegreerdebenadering van de voedselveiligheid dienthetbegrip levensmid-delenwetgeving ruim opgevat te worden en een breed scala aanbepalingen te omvatten die direct of indirect op de voedsel- en
voederveiligheid van invloed zijn, inclusief bepalingen inzake
materiaal en voorwerpen die in aanraking komen met levensmid-delen, diervoeders en andere landbouwgrondstoffen die bij deprimaire productie worden gebruikt.
(12) Om de voedselveiligheid te waarborgen, moeten alle aspectenvan de voedselproductieketen als één geheel worden beschouwd,vanaf de productie van diervoeders, met inbegrip van de
primaire productie, tot en met het verkopen of verstrekken van
voedsel aan de consument, aangezien elk onderdeel daarvan opde voedselveiligheid van invloed kan zijn.
(13) De ervaring heeftgeleerd datdaarom ook de product ie, devervaardiging, het vervoer en de distributie van diervoeder voorvoedselproducerende dieren de nodige aandachtmoet en krijgen,metinbegrip van de product ie van dieren die in viskwekerijenals voeder kunnen worden gebruikt, aangezien onopzettelijke of
bewuste verontreiniging van diervoeder, vervalsing en fraudu-
leuze praktijken of andere onjuiste handelwijzen met betrekkingtot diervoeder direct of indirect van invloed kunnen zijn op devoedselveiligheid.
(14) Om dezelfde reden dient aandacht te worden besteed aan anderehandelwijzen en grondstoffen bij de primaire productie en demogelijke gevolgen daarvan voor de voedselveiligheid in haargeheel.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 3
(1) PB L 229 van 30.8.1980, blz. 11. Richtlijn ingetrokken bij Richtlijn 98/83/
EG.
(2) PB L 330 van 5.12.1998, blz. 32.
▼B
(15) Een netwerk van toplaboratoria op regionaal en/of interregionaal
niveau met als doel een voortdurende controle op de voedselvei-
ligheid uitt e oefenen, kan een belangrijke rol spelen bij depreventie van potentiële gezondheidsrisico's voor de burgers.
(16) Door de lidstaten en de Gemeenschap vastgestelde maatregelenmet betrekking tot levensmiddelen en diervoeders moeten over
hetalgemeen op risicoanalyse gebaseerd zijn, t enzij zulks gezien
de omstandigheden of de aard van de maatregel niet toepasselijkzinvol is. Door een risicoanalyse te verrichten alvorens derge-lijke maatregelen vast te stellen, kan gemakkelijker vermedenworden dat onterechte belemmeringen voor het vrije verkeer
van levensmiddelen worden opgeworpen.
(17) Ingeval levensmiddelenwetgeving gericht is op het beperken,
wegnemen of vermijden van een gezondheidsrisico, vormen dedrie samenhangende onderdelen van risicoanalyse — risicobe-
oordeling, risicomanagementen risicocommunicat ie — een
systematische methodologie voor het vaststellen van doeltref-fende, evenredige en doelgerichte maatregelen of andere actiester bescherming van de gezondheid.
(18) Methetoog op hetvert rouwen in de wet enschappelijke grond-slag van de levensmiddelenwetgeving dienen derisicobeoordelingen op onafhankelijke, objectieve en doorzich-tige wijze te gebeuren en te zijn gebaseerd op de beschikbarewetenschappelijke informatie en gegevens.
(19) Erkend wordtdatin sommige gevallen een wet enschappelijkerisicobeoordeling alleen onvoldoende gegevens biedtom daaropeen risicomanagementbeslissing te baseren, en dat op goedegronden ook andere relevante factoren in aanmerking moetenworden genomen, waaronder maatschappelijke, economische,
traditionele, ethische en milieufactoren alsmede de uitvoerbaar-
heid van controles.
(20) Ten behoeve van de gezondheidsbescherming in de Gemeen-schap is het voorzorgsbeginsel aangevoerd, hetgeen tot
belemmeringen voor hetvrije verkeer van levensmiddelen en
diervoeders kan leiden. Derhalve is hetnoodzakelijk om voorde hele Gemeenschap een uniforme basis voor de toepassingvan dat beginsel vast te stellen.
(21) In specifieke omstandigheden waarin er een risico voor het leven
of de gezondheid is, maar er nog wetenschappelijke onzekerheid
heerst, biedt het voorzorgsbeginsel een mogelijkheid om tebepalen met welke risicomanagementmaatregelen of anderemaatregelen het in de Gemeenschap gekozen hoge niveau vangezondheidsbescherming kan worden gewaarborgd.
(22) Voedselveiligheid en de bescherming van de belangen van deconsument worden steeds belangrijkere kwesties voor het grotepubliek, niet-gouvernementele organisaties, beroepsorganisaties,internationale handelspartners en handelsorganisaties. Het
vertrouwen van de consument en de handelspartners moet
worden gewaarborgd door op open, transparante wijze levens-middelenwetgeving tot stand te brengen, en doordat de overheidde nodige stappen neemt om het publiek te informeren als erredelijke gronden zijn om te vermoeden dat een levensmiddeleen risico voor de gezondheid kan inhouden.
(23) De veiligheid en het vertrouwen van de consumenten in deGemeenschap en in derde landen zijn van primordiaal belang.De Gemeenschap is een van de belangrijkste partners in delevensmiddelen- en diervoederhandel op mondiaal niveau en als
zodanig heeft zij internationale handelsovereenkomsten gesloten,
draagt zij bij tot de opstelling van internationale normen teronderbouwing van de levensmiddelenwetgeving en ondersteuntzij de beginselen van vrije handel in veilige diervoeders enveilige en gezonde levensmiddelen zonder discriminatie en doormiddel van eerlijke en ethische handelsgebruiken.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 4
▼B
(24) Gewaarborgd moetworden datlevensmiddelen en diervoeders
die uit de Gemeenschap uitgevoerd of wederuitgevoerd worden,
aan de Gemeenschapswetgeving of aan de voorschriften van hetland van invoer voldoen; in andere omstandigheden kunnenlevensmiddelen en diervoeders alleen uitgevoerd of wederuitge-voerd worden, wanneer hetland van invoer daarmeeuitdrukkelijk heeft ingestemd; evenwel moet ervoor gezorgd
worden dat, zelfs wanneer het land van invoer akkoord gaat,
voor de gezondheid schadelijke levensmiddelen of onveiligediervoeders niet worden uitgevoerd of wederuitgevoerd.
(25) Hetis nodig de algemene beginselen vastt e leggen op grondwaarvan levensmiddelen en diervoeders mogen worden verhan-deld, alsmede de doelstellingen en beginselen van de bijdragevan de Gemeenschap aan de totstandbrenging van internationale
normen en handelsovereenkomsten.
(26) Sommige lidstaten hebben horizontale wetgeving inzake voed-
selveiligheid vastgesteld waarbij in het bijzonder aan debedrijven een algemene verplichting wordt opgelegd om uitslui-tend veilige levensmiddelen op de markt te brengen. Dezelidstaten hanteren echter uiteenlopende criteria om uit te maken
of een levensmiddel veilig is. Als gevolg van deze verschillende
benaderingen en het ontbreken van horizontale wetgeving inandere lidstaten kunnen er belemmeringen voor de handel inlevensmiddelen ontstaan. Op soortgelijke wijze kunnen er belem-meringen voor de handel in diervoeders ontstaan.
(27) Daarom moeten er algemene vereisten worden vastgelegd opdatalleen veilige levensmiddelen en diervoeders in de handel
worden gebracht, om te waarborgen dat de interne markt voor
dergelijke producten goed functioneert.
(28) De ervaring heeftgeleerd datde werking van de int erne marktvoor levensmiddelen en diervoeders in hetgedrang kan komenals het onmogelijk is levensmiddelen en diervoeders te traceren.Daarom moeter bij de diervoeder- en levensmiddelenbedrijveneen alomvattend systeem worden ingesteld, zodat producten op
gerichte en nauwkeurige wijze uit de handel kunnen worden
genomen of de consumenten of controlefunctionarissen adequaatkunnen worden geïnformeerd, waardoor in geval van voedselvei-ligheidsproblemen een eventuele onnodige verdergaandeverstoring wordt vermeden.
(29) Levensmiddelen- en diervoederbedrijven, metinbegrip vanimporteurs, moeten ten minste het bedrijf kunnen identificeren
dathun hetlevensmiddel, hetdiervoeder, hetdier of de st of
heeftgeleverd datof die in een levensmiddel of diervoeder kanworden opgenomen, zodatbij naspeuringen de t raceerbaarheid inalle stadia gewaarborgd is.
(30) Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf bevindt zich in debeste positie om een veilig systeem op te zetten om levensmid-
delen te leveren en te waarborgen dat de geleverde
levensmiddelen veilig zijn. Daarom dient de primaire wettelijkeverantwoordelijkheid voor de voedselveiligheid bij de exploitantte liggen. Hoewel dit beginsel in sommige lidstaten en sommigeonderdelen van de levensmiddelenwetgeving bestaat, is het inandere onderdelen niet uitdrukkelijk vastgelegd of wordt deze
verantwoordelijkheid overgenomen door de bevoegde autori-
teiten van de lidstaat door middel van door hen uitgevoerdecontroles. Dergelijke verschillen kunnen tot handelsbelemme-ringen leiden en de concurrentie tussen exploitanten vanlevensmiddelenbedrijven in verschillende lidstaten verstoren.
(31) Voor diervoeder en exploitanten van diervoederbedrijven dienensoortgelijke vereisten te gelden.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 5
▼B
(32) De wetenschappelijke en technische grondslag voor de commu-
nautaire wetgeving inzake voedsel- en voederveiligheid dient bij
te dragen tot de verwezenlijking van een hoog niveau vangezondheidsbescherming in de Gemeenschap. De Gemeenschapmoetbeschikken over hoogwaardige, onafhankelijke en doelma-tige wetenschappelijke en technische ondersteuning.
(33) De wetenschappelijke en technische vraagstukken met betrek-
king tot de voedsel- en voederveiligheid worden steeds
belangrijker en complexer. Metde opricht ing van een EuropeseAutoriteit voor voedselveiligheid, hierna de „Autoriteit”genoemd, zou het huidige systeem van wetenschappelijke entechnische ondersteuning, dat niet meer opgewassen is tegen de
toenemende vraag, worden versterkt.
(34) Uithoofde van de algemene beginselen van de levensmiddelen-
wetgeving dient de Autoriteit bij de risicobeoordeling de rol vanonafhankelijk wetenschappelijk referentiepunt te vervullen enaldus bij te dragen tot de soepele werking van de interne markt.Haar kan worden gevraagd advies uit te brengen over omstreden
wetenschappelijke kwesties, en de communautaire instellingen
en de lidstaten zo in staat te stellen om met kennis van zakenrisicomanagementbeslissingen te nemen ter waarborging van devoedsel- en voederveiligheid, en er daardoor toe bij te dragendat verbrokkeling van de interne markt door de vaststelling van
ongerechtvaardigde of onnodige belemmeringen voor het vrije
verkeer van levensmiddelen en diervoeders wordtvermeden.
(35) De Autoriteit dient een onafhankelijke, wetenschappelijke bronvan advies, informatie en risicocommunicatie te zijn, teneindehet vertrouwen van de consument te vergroten; desalnietteminmoet ter bevordering van de samenhang tussen risicobeoorde-
lings-, risicomanagement- en risicocommunicatietaken de band
tussen risicobeoordelaars en risicomanagers worden versterkt.
(36) De Autoriteit dient een volledig, onafhankelijk wetenschappelijkoverzicht te verstrekken van de veiligheids- en andere aspectenvan de hele voedsel- en voederketen en moet daartoe verstrek-kende verantwoordelijkheden krijgen. Hieronder dienen
aangelegenheden te vallen die direct of indirect van invloed zijn
op de veiligheid van de voedsel- en voederketen, de gezondheiden hetwelzijn van dieren en de gezondheid van plant en. Er moetevenwel voor gezorgd worden dat de Autoriteit zich op de voed-selveiligheid toespitst; haar opdracht met betrekking tot kwesties
in verband metde gezondheid van dieren, hetwelzijn van dieren
en de gezondheid van planten die niet gekoppeld zijn aan deveiligheid van de voedselvoorzieningsketen, moet dan ookbeperkt worden tot het verstrekken van wetenschappelijk advies.De opdracht van de Autoriteit moet ook wetenschappelijk adviesen wetenschappelijke en technische ondersteuning inzake de
menselijke voeding in samenhang met de communautaire wetge-
ving omvatten, evenals desgevraagde bijstand aan de Commissievoor communicatie in verband met communautaire gezondheids-programma's.
(37) Aangezien sommige producten die krachtens de levensmiddelen-
wetgeving toegestaan zijn, zoals bestrijdingsmiddelen en
toevoegingsmiddelen voor de diervoeding, risico's voor hetmilieu of voor de veiligheid van de werknemers kunneninhouden, moeten ook bepaalde aspecten betreffende het milieuen de bescherming van de werknemers in overeenstemming metde betrokken wetgeving door de Autoriteit worden beoordeeld.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 6
▼B
(38) Om dubbele wetenschappelijke beoordelingen en bijbehorende
wetenschappelijke adviezen met betrekking tot genetisch gemo-
dificeerde organismen te vermijden, verstrekt de Autoriteit ookwetenschappelijk advies over andere producten dan levensmid-delen en diervoeders die verband houden metgenet ischgemodificeerde organismen, zoals omschreven in Richtlijn2001/18/EG (
1) en onverminderd de daarin vastgestelde proce-
dures.
(39) De Autoriteit dient, via het verlenen van steun voor wetenschap-
pelijke kwesties, de rol van de Gemeenschap en de lidstaten bijde ontwikkeling en vaststelling van internationale voedselveilig-heidsnormen en handelsovereenkomsten te bevorderen.
(40) Het vertrouwen van de communautaire instellingen, het grotepubliek en de belanghebbenden in de Autoriteit is van wezenlijkbelang. Daarom is hetessent ieel datonafhankelijkheid, een hoogwetenschappelijk niveau, doorzichtigheid en efficiëntie voor deAutoriteit gewaarborgd zijn. Ook samenwerking met de lidstaten
is onontbeerlijk.
(41) Daartoe moet de benoeming van de leden van de raad van
bestuur zodanig geschieden dat de hoogste graad van bekwaam-heid, bijvoorbeeld op hetgebied van managementenoverheidsadministratie, een uitgebreide relevante deskundigheid
en een zo breed mogelijke geografische spreiding in de Unie
verzekerd zijn. Ditmoetworden vergemakkelijktdoor een t oer-beurtsysteem voor de verschillende landen waaruit de leden vande raad van bestuur afkomstig zijn, zonder dat daarbij postenworden gereserveerd voor personen van een specifieke lidstaat.
(42) De Autoriteit dient over de middelen te beschikken om alle
taken te verrichten die nodig zijn om haar functie te vervullen.
(43) De raad van bestuur dient de bevoegdheid te krijgen om de
begroting vast te stellen, op de uitvoering daarvan toe te zien,een huishoudelijk reglement op te stellen, een financieel regle-ment vast te stellen, en de leden van het wetenschappelijk
comité en van de wetenschappelijke panels alsmede de uitvoe-
rend directeur te benoemen.
(44) Wil de Autoriteit doeltreffend functioneren, dan dient zij nauwsamen te werken met de bevoegde instanties in de lidstaten. Ermoet een adviesforum komen om de uitvoerend directeur te
adviseren, om een mechanisme voor uitwisseling van informatie
te vormen en om te zorgen voor nauwe samenwerking, metname met betrekking tot networking. Door samenwerking enpassende informatie-uitwisseling zou ook de mogelijkheid dat eruiteenlopende wetenschappelijke adviezen worden uitgebracht,moeten worden geminimaliseerd.
(45) De Autoriteit dient de taak van de aan de Commissie verbondenwetenschappelijke comités betreffende het uitbrengen van weten-schappelijke adviezen op hett errein waarvoor zij bevoegd is,over te nemen. Deze comités dienen te worden gereorganiseerdom een grotere wetenschappelijke samenhang met betrekking
tot de voedselvoorzieningsketen te bereiken en hen in staat te
stellen doeltreffender te functioneren. Daarom dienen er bij deAutoriteit een wetenschappelijk comité en permanente weten-schappelijke panels te worden ingesteld om deze adviezen uit tebrengen.
(46) Ter waarborging van de onafhankelijkheid dienen hetcomit é ende panels te bestaan uit onafhankelijke wetenschappers die aande hand van een open sollicitatieprocedure zijn aangeworven.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 7
(1) Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart
2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde orga-
nismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de
Raad (PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1).
▼B
(47) De rol van de Autoriteit als onafhankelijk wetenschappelijk refe-
rentiepunt betekent dat niet alleen de Commissie, maar ook het
Europees Parlement en de lidstaten haar om wetenschappelijkadvies kunnen vragen. Om de beheersbaarheid en de samenhangvan het wetenschappelijk advies te waarborgen, moet de Autori-teit een verzoek op basis van vooraf bepaalde criteria opgemotiveerde wijze kunnen weigeren of wijzigen. Verder moeten
er maatregelen worden getroffen om uiteenlopende wetenschap-
pelijke adviezen te voorkomen, en in geval van uiteenlopendewetenschappelijke adviezen van wetenschappelijke instantiesmoeten er procedures zijn om het conflict op te lossen of de risi-comanagers een transparante basis van wetenschappelijke
informatie te verstrekken.
(48) De Autoriteit dient voorts wetenschappelijke studies te kunnenlaten verrichten die voor de vervulling van haar taken nodig
zijn, waarbij zij er door middel van haar contacten met deCommissie en de lidstaten voor moet zorgen dat dubbel werkwordtvoorkomen. Datdientop een open en eerlijke manier t egebeuren, waarbij de Autoriteit rekening dient te houden met de
bestaande communautaire deskundigheid en structuren.
(49) Het ontbreken van een doeltreffend systeem voor de verzameling
en analyse op communautair niveau van gegevens over de voed-selvoorzieningsketen wordt onderkend als een ernstigetekortkoming. Daarom moet er een systeem voor de verzamelingen analyse van relevante gegevens op de door de Autoriteitbestreken gebieden worden opgezet, in de vorm van een door
de Autoriteit gecoördineerd netwerk. Er moet een herziening
komen van de reeds bestaande communautaire gegevensverza-melingsnetwerken op de onder de Autoriteit ressorterendegebieden.
(50) Een verbeterde opsporing van nieuwe risico's kan op de langetermijn voor de lidstaten en de Gemeenschap een belangrijk
preventiehulpmiddel bij de beleidsuitvoering worden. Daarom
moet de Autoriteit tot taak krijgen hierop te anticiperen doorinformatie te verzamelen, waakzaamheid te betrachten en nieuwerisico's te evalueren en er informatie over te verstrekken teneindedie risico's te voorkomen.
(51) De oprichting van de Autoriteit dient de lidstaten de mogelijk-heid te bieden om nauwer bij de wetenschappelijke procedures
te worden betrokken. Daartoe dienen de Autoriteit en de
lidstaten nauw samen te werken. Met name moet de Autoriteitbepaalde taken kunnen opdragen aan organisaties in de lidstaten.
(52) Er moetworden gezorgd voor een juistevenwichtt ussen denoodzaak om nationale organisaties in te schakelen om takenvoor de Autoriteit te verrichten en de noodzaak om ter willevan de algehele samenhang te waarborgen dat die taken worden
uitgevoerd overeenkomstig de voor dergelijke taken opgestelde
criteria. De bestaande procedures voor de toewijzing van weten-schappelijke taken aan de lidstaten, in het bijzonder metbetrekking tot de beoordeling van door het bedrijfsleven inge-diende dossiers voor de toelating van bepaalde stoffen,
producten of procédés, zullen binnen een jaar opnieuw moeten
worden bezien metals doel rekening t e houden metde oprich-ting van de Autoriteit en de nieuwe faciliteiten die zij biedt,waarbij de evaluatieprocedures ten minste even strikt blijven alstevoren.
(53) De Commissie blijftvolledig verant woordelijk voor de commu-nicatie van de risicomanagementmaatregelen; derhalve moet de
relevante informatie tussen de Autoriteit en de Commissie
worden uitgewisseld; er is ook nauwe samenwerking tussen deAutoriteit, de Commissie en de lidstaten nodig om de samenhangvan het algemene communicatieproces te waarborgen.
(54) De onafhankelijkheid van de Autoriteit en haar voorlichtingstaakten aanzien van het publiek betekenen dat zij onafhankelijk moetkunnen communiceren op de gebieden die onder haar bevoegd-2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 8
▼B
heid vallen, met als doel objectieve, betrouwbare en gemakkelijk
te begrijpen informatie te verstrekken.
(55) Adequate samenwerking met de lidstaten en andere belangheb-benden op hetgebied van publieksvoorlicht ingscampagnes is
noodzakelijk om rekening te houden met eventuele regionale
parameters en de afstemming op het gezondheidsbeleid.
(56) De Autoriteit moet niet alleen op basis van onafhankelijkheid endoorzichtigheid te werk gaan, maar ook openstaan voorcontacten met de consumenten en andere belanghebbendegroepen.
(57) De Autoriteit dient uit de algemene begroting van de EuropeseUnie te worden gefinancierd. In het licht van de opgedane erva-
ring echter, met name wat betreft de behandeling van door het
bedrijfsleven ingediende vergunningsdossiers, zal binnen driejaar na de inwerkingtreding van deze verordening worden nage-gaan of er vergoedingen kunnen worden gevraagd. De voor deGemeenschapsbegroting geldende procedure blijft echter vantoepassing op de eventuele subsidies ten laste van de algemene
begroting van de Europese Unie. Voorts dient de Rekenkamer
de rekeningen te controleren.
(58) Deelname van Europese landen die geen lidstaat van de Euro-pese Unie zijn en die overeenkomsten hebben gesloten opgrond waarvan zij de communautaire wetgeving op het doordeze verordening bestreken gebied moeten omzetten enuitvoeren, moet mogelijk zijn.
(59) Er bestaat al een systeem voor snelle waarschuwing in het kader
van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake
algemene productveiligheid (1). Onder ditsyst eem vallen levens-
middelen en industriële producten, maar geen diervoeders. Uitrecente voedselcrises is gebleken dat er een verbeterd enverruimd systeem voor snelle waarschuwing moet wordenopgezetdatlevensmiddelen en diervoeders omvat . Ditherziene
systeem dient door de Commissie te worden beheerd en dient
als leden van het netwerk de lidstaten, de Commissie en deAutoriteit te omvatten. Het systeem dient niet van toepassing tezijn op de communautaire regelingen voor snelle uitwisselingvan informatie in geval van stralingsgevaar als gedefinieerd in
Beschikking 87/600/Euratom van de Raad (
2).
(60) Uit recente voedselveiligheidsincidenten is gebleken dat erpassende maatregelen voor noodsituaties moeten komen, om te
waarborgen datvoor alle levensmiddelen, ongeachtsoortenoorsprong, en voor alle diervoeders gemeenschappelijke maatre-gelen worden genomen in geval van een ernstig risico voor degezondheid van de mens, de gezondheid van de dieren of het
milieu. Met een dergelijke integrale aanpak voor noodmaatre-
gelen in verband metde voedselveiligheid zou doelt reffendmoeten kunnen worden opgetreden en vermeden moeten wordendat er kunstmatige verschillen ontstaan in de behandeling vaneen ernstig risico in verband met levensmiddelen of diervoeders.
(61) Uitrecent e voedselcrises is ook gebleken dathetvoor deCommissie nuttig is om over aangepaste, snellere procedures
voor crisismanagement te beschikken. Deze organisatorische
procedures dienen het mogelijk te maken de inspanningen beterte coördineren en op grond van de beste wetenschappelijke infor-matie te bepalen wat de doeltreffendste maatregelen zijn.Daarom moeten deze herziene procedures rekening houden metde verantwoordelijkheden van de Autoriteit en haar in staat
stellen om in geval van een voedselcrisis wetenschappelijke en
technische bijstand in de vorm van advies te verlenen.
(62) Met het oog op een doeltreffender, integrale aanpak inzake devoedselketen dient een Comité voor de voedselketen en de dier-2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 9
(1) PB L 228 van 11.8.1992, blz. 24.
(2) PB L 371 van 30.12.1987, blz. 76.
▼B
gezondheid te worden ingesteld ter vervanging van het Perma-
nent Veterinair Comité, het Permanent Comité voorlevensmiddelen en hetPermanentComit é voor veevoeder.
Derhalve dienen de Besluiten 68/361/EEG (
1), 69/414/EEG (2)
en 70/372/EEG (3) van de Raad te worden ingetrokken. Om
dezelfde reden zou het Comité voor de voedselketen en de dier-gezondheid ook in de plaats moeten treden van het PermanentPlantenziektekundig Comité ter zake van zijn bevoegdheid (wat
betreft de Richtlijnen 76/895/EEG (
4), 86/362/EEG (5), 83/363/
EEG (6), 90/642/EEG (7) en 91/414/EEG (8)) voor gewasbescher-
mingsmiddelen en hetbepalen van maximumresidugehalt en.
(63) De maatregelen ter uitvoering van deze verordening moetenworden aangenomen overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van
de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden
voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoe-ringsbevoegdheden (
9).
(64) Het is nodig het bedrijfsleven voldoende tijd te bieden om zichaan een aantal voorschriften van deze verordening aan te passen,en dat de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid haar werk-
zaamheden op 1 januari 2002 aanvangt.
(65) Verwarring tussen de taken van de Autoriteit en die van het
Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, ingesteldbij Verordening (EEG) nr. 2309/93 van de Raad (
10), moet
worden vermeden. Daarom moetworden vast gelegd datdeze
verordening geen afbreuk doetaan de aan hetEuropees Bureau
voor de geneesmiddelenbeoordeling toegekende bevoegdheden,metinbegrip van de bevoegdheden die zijn t oegekend bij Veror-dening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990houdende een communautaire procedure tot vaststelling van
maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor dier-
geneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijkeoorsprong (
11).
(66) Het is ter verwezenlijking van de voornaamste doelstellingen vandeze verordening noodzakelijk en gepastde concept en, begin-selen en procedures die een gemeenschappelijke basis vormen
voor de levensmiddelenwetgeving in de Gemeenschap, op elkaar
af te stemmen en een Europese Autoriteit voor voedselveiligheidop te richten. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel alsbedoeld in artikel 5 van het Verdrag gaat deze verordening nietverder dan hetgeen noodzakelijk is om de nagestreefde doelstel-
lingen te verwezenlijken,2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 10
(1) PB L 255 van 18.10.1968, blz. 23.
(2) PB L 291 van 19.11.1969, blz. 9.
(3) PB L 170 van 3.8.1970, blz. 1.
(4) PB L 340 van 9.12.1976, blz. 26. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2000/57/EG van de Commissie (PB L 244 van 29.9.2000, blz. 76).
(5) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2001/57/EG van de Commissie (PB L 208 van 1.8.2001, blz. 36).
(6) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 43. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2001/57/EG van de Commissie.
(7) PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richt-
lijn 2001/57/EG van de Commissie.
(8) PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
2001/49/EG van de Commissie (PB L 176 van 29.6.2001, blz. 61).
(9) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.
(10) PB L 214 van 24.8.1993, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij
Verordening (EG) nr. 649/98 van de Commissie (PB L 88 van 24.3.1998,
blz. 7).
(11) PB L 224 van 18.8.1990, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij
Verordening (EG) nr. 1553/2001 (PB L 205 van 31.7.2001, blz. 16).
▼B
HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES
Artikel 1
Doel en toepassingsgebied
1. Deze verordening verschaftde grondslag voor een hoog bescher-
mingsniveau voor de volksgezondheid en de belangen van deconsument met betrekking tot levensmiddelen, met name rekeninghoudend metde diversit eitvan de voedselvoorziening, metinbegripvan traditionele producten, waarbij de goede werking van de interne
marktgewaarborgd wordt . Zij legtgemeenschappelijke beginselen en
verantwoordelijkheden vast, de middelen om een stevige wetenschap-pelijke basis tot stand te brengen, doelmatige organisatorischeregelingen en procedures ter onderbouwing van de besluitvorminginzake voedsel- en voederveiligheidsaangelegenheden.
2. Voor de toepassing van lid 1 worden in deze verordening alge-
mene beginselen inzake levensmiddelen en diervoeders in het
algemeen en de voedsel- en voederveiligheid in hetbijzonder, opGemeenschaps- en nationaal niveau vastgesteld.
Bij deze verordening wordt de Europese Autoriteit voor voedselveilig-
heid opgericht.
Deze verordening stelt de procedures vast voor aangelegenheden die
directof indirectop de voedsel- en voederveiligheid van invloed zijn.
3. Deze verordening is van toepassing op alle stadia van de
productie, verwerking en distributie van levensmiddelen en diervoe-ders. Zij is niet van toepassing op de primaire productie voorparticulier huishoudelijk gebruik, noch op de huishoudelijke bereiding,
behandeling of opslag van levensmiddelen voor particulier huishoude-
lijk verbruik.
Artikel 2
Definitie van „levensmiddel”
In deze verordening wordtverst aan onder „levensmiddel” (of
„voedingsmiddel”): alle stoffen en producten, verwerkt, gedeeltelijkverwerkt of onverwerkt, die bestemd zijn om door de mens te worden
geconsumeerd of waarvan redelijkerwijs kan worden verwachtdatzij
door de mens worden geconsumeerd.
Dit begrip omvat tevens drank, kauwgom alsmede iedere stof, daar-
onder begrepen water, die opzettelijk tijdens de vervaardiging, debereiding of de behandeling aan hetlevensmiddel wordtt oegevoegd.
Het omvat water afkomstig van de plaats waar aan de kwaliteitseisen
moet worden voldaan, in de zin van artikel 6 van Richtlijn 98/83/EGen onverminderd de voorschriften van Richtlijn 80/778/EEG en Richt-lijn 98/83/EG.
Onder deze definitie vallen niet:
a) diervoeder;
b) levende dieren, tenzij bereid om in de handel te worden gebracht
voor menselijke consumptie;
c) planten vóór de oogst;
d) geneesmiddelen in de zin van Richtlijn 65/65/EEG (
1) en Richtlijn
92/73/EEG (2) van de Raad;2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 11
(1) PB 22 van 9.2.1965, blz. 369. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/
39/EEG (PB L 214 van 24.8.1993, blz. 22).
(2) PB L 297 van 13.10.1992, blz. 8.
▼B
e) cosmetische producten in de zin van Richtlijn 76/768/EEG van de
Raad (1);
f) tabak en tabaksproducten in de zin van Richtlijn 89/622/EEG van de
Raad (2);
g) verdovende middelen en psychotrope stoffen in de zin van het
Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovendemiddelen van 1961 en hetVerdrag van de Verenigde Nat ies inzakepsychotrope stoffen van 1971;
h) residuen en contaminanten.
Artikel 3
Overige definities
In deze verordening wordtverst aan onder:
1. „levensmiddelenwetgeving”: de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen met betrekking tot levensmiddelen in het algemeen en
de voedselveiligheid in hetbijzonder, zowel op hetniveau van deGemeenschap als op nationaal niveau; deze term bestrijkt allestadia van de productie, verwerking en distributie van levensmid-delen, alsmede van diervoeders die voor voedselproducerende
dieren worden geproduceerd of daaraan worden vervoederd;
2. „levensmiddelenbedrijf”: onderneming, zowel publiek- als privaat-
rechtelijk, die al dan niet met winstoogmerk actief is in enig
stadium van de productie, verwerking en distributie van levensmid-
delen;
3. „exploitant van een levensmiddelenbedrijf”: natuurlijke persoon of
rechtspersoon die verantwoordelijk is voor de naleving van de inde levensmiddelenwetgeving vastgestelde voorschriften in hetlevensmiddelenbedrijf waarover hij de leiding heeft;
4. „diervoeders”: alle stoffen en producten, inclusief additieven,
verwerkt, gedeeltelijk verwerkt of onverwerkt, die bestemd zijnom te worden gebruikt voor orale vervoedering aan dieren;
5. „diervoederbedrijf”: onderneming, zowel publiek- als privaatrechte-
lijk, die, al dan niet met winstoogmerk, actief is in productie,vervaardiging, verwerking, opslag, vervoer of distributie van dier-voeders, metinbegrip van producent en die diervoeders
produceren, verwerken of opslaan methetoog op vervoedering
aan dieren op heteigen bedrijf;
6. „exploitant van een diervoederbedrijf”: natuurlijke persoon of
rechtspersoon die verantwoordelijk is voor de naleving van de in
de levensmiddelenwetgeving vastgestelde voorschriften in het dier-voederbedrijf waarover hij de leiding heeft;
7. „detailhandel”: het hanteren en/of verwerken van levensmiddelen
en hetopslaan daarvan op de plaat s van verkoop of levering aande eindverbruiker, inclusief distributieterminals, cateringdiensten,bedrijfskantines, institutionele maaltijdvoorziening, restaurants enandere soortgelijke diensten voor voedselvoorziening, winkels,
distributiecentra voor supermarkten en groothandelsbedrijven;
8. „in de handel brengen”: hetvoorhanden hebben van levensmid-
delen of diervoeders methetoog op de verkoop, metinbegrip van
hett en verkoop aanbieden, of enige andere vorm van al dan nietgratis overdracht, alsmede de eigenlijke verkoop, distributie enandere vormen van overdrachtzelf;
9. „risico”: functie van de kans op een nadelig gezondheidseffect en
de ernst van dat effect, voortvloeiend uit een gevaar;
10. „risicoanalyse”: proces bestaande uit drie samenhangende onder-
delen: risicobeoordeling, risicomanagementen risicocommunicat ie;2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 12
(1) PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richt-
lijn 2000/41/EG van de Commissie (PB L 145 van 20.6.2000, blz. 25).
(2) PB L 359 van 8.12.1989, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
92/41/EEG (PB L 158 van 11.6.1992, blz. 30).
▼B
11. „risicobeoordeling”: wetenschappelijk gefundeerd proces,
bestaande uit vier stappen: gevareninventarisatie, gevarenkarakteri-satie, blootstellingsschatting en risicokarakterisatie;
12. „risicomanagement”: van risicobeoordeling te onderscheiden
proces waarin de beleidsalternatieven in overleg met de belangheb-
benden tegen elkaar worden afgewogen, rekening houdende met de
risicobeoordeling en andere legitieme factoren, en, zo nodig, depassende preventie- en beheersingsmaatregelen worden gekozen;
13. „risicocommunicatie”: interactieve uitwisseling van informatie en
standpunten gedurende het hele risicoanalyseproces betreffendegevaren en risico's, metde risico's verband houdende fact oren enrisicopercepties, tussen risicobeoordelaars, risicomanagers, consu-menten, levensmiddelen- en diervoederbedrijven, de academische
wereld en andere belanghebbenden, met inbegrip van de toelichting
van de resultaten van de risicobeoordeling en de grondslag voorrisicomanagementbeslissingen;
14. „gevaar”: biologisch, chemisch of fysisch agens in een levens-
middel of diervoeder, of de toestand van een levensmiddel ofdiervoeder, metmogelijk nadelige gevolgen voor de gezondheid;
15. „traceerbaarheid”: mogelijkheid om een levensmiddel, diervoeder,
voedselproducerend dier of stof die bestemd is om in een levens-middel of diervoeder te worden verwerkt of waarvan kan wordenverwacht dat zij daarin wordt verwerkt, door alle stadia van deproductie, verwerking en distributie te traceren en te volgen;
16. „stadia van de productie, verwerking en distributie”: alle stadia,
metinbegrip van invoer, vanaf de primaire product ie van eenlevensmiddel tot en met opslag, vervoer, verkoop of levering
daarvan aan de eindverbruiker en, voorzover van toepassing,
invoer, productie, vervaardiging, opslag, vervoer, distributie,verkoop en levering van diervoeder;
17. „primaire productie”: de productie, het fokken en het telen van
primaire producten tot en met het oogsten, het melken en deproductie van landbouwhuisdieren, voorafgaande aan het slachten;dit begrip omvat tevens de jacht, de visvangst, en de oogst vanwilde producten;
18. „eindverbruiker”: de laatste verbruiker van een levensmiddel die
het niet als deel van een levensmiddelenexploitatie of -activiteit
zal gebruiken.
HOOFDSTUK II
ALGEMENE LEVENSMIDDELENWETGEVING
Artikel 4
Werkingssfeer
1. Dit hoofdstuk heeft betrekking op alle stadia van de productie,
verwerking en distributie van levensmiddelen, alsmede van diervoedersdie voor voedselproducerende dieren worden geproduceerd of daaraanworden vervoederd.
2. De in de artikelen 5 tot en met 10 vastgelegde beginselen vormen
een algemeen horizontaal kader dat bij het treffen van maatregelen inachtmoetworden genomen.
3. De bestaande beginselen en procedures van de levensmiddelen-
wetgeving worden zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 1 januari 2007
aangepast, teneinde te voldoen aan de artikelen 5 tot en met 10.
4. Tot dan, en in afwijking van lid 2, wordt de bestaande wetgeving
geïmplementeerd rekening houdend met de in de artikelen 5 tot en met10 vastgelegde beginselen.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 13
▼B
AFDELING 1
ALGEMENE BEGINSELEN VAN DE LEVENSMIDDELENWETGEVING
Artikel 5
Algemene doelstellingen
1. De levensmiddelenwetgeving streeft een of meer van de algemene
doelstellingen van een hoog niveau van bescherming van het leven ende gezondheid van de mens, de bescherming van de belangen van deconsument, inclusief eerlijke praktijken in de levensmiddelenhandelna, indien van toepassing rekening houdend met de bescherming van
de gezondheid en hetwelzijn van dieren, de gezondheid van plant en
en hetmilieu.
2. De levensmiddelenwetgeving streeft naar de verwezenlijking van
vrij verkeer in de Gemeenschap van levensmiddelen en diervoeders die
overeenkomstig de algemene beginselen en vereisten van dit hoofdstukvervaardigd of in de handel gebrachtzijn.
3. Indien er internationale normen bestaan of op korte termijn tot
stand zullen komen, wordt hiermee bij de ontwikkeling en aanpassing
van de levensmiddelenwetgeving rekening gehouden, tenzij die normenof de betrokken gedeelten ervan een ondoeltreffend of ongeschiktmiddel zouden zijn om de legitieme doelstellingen van de levensmidde-lenwetgeving te verwezenlijken, er wetenschappelijke gronden zijn om
deze buiten beschouwing te laten, of bedoelde normen tot een ander
beschermingsniveau zouden leiden dan hetniveau datin de Gemeen-schap passend wordtgeacht .
Artikel 6
Risicoanalyse
1. Om de algemene doelstelling van een hoog niveau van bescher-
ming van de gezondheid en hetleven van de mens t e verwezenlijken,wordt de levensmiddelenwetgeving gebaseerd op risicoanalyse, tenzijdit wegens de omstandigheden of de aard van de maatregel niet toepas-selijk is.
2. Risicobeoordeling is gebaseerd op de beschikbare wetenschappe-
lijke gegevens en wordt op onafhankelijke, objectieve en doorzichtigewijze uitgevoerd.
3. Bij risicomanagement wordt rekening gehouden met de resultaten
van de risicobeoordeling, in hetbijzonder de adviezen van de kracht ensartikel 22 opgerichte Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, metandere ter zake dienende factoren en met het voorzorgsbeginsel indien
aan de in artikel 7, lid 1, bedoelde voorwaarden is voldaan, zulks met
hetoog op hetbereiken van de in art ikel 5 omschreven algemene doel-stellingen van de levensmiddelenwetgeving.
Artikel 7
Voorzorgsbeginsel
1. In specifieke situaties waarin na beoordeling van de beschikbare
informatie de mogelijkheid van schadelijke gevolgen voor de gezond-
heid is geconstateerd, maar er nog wetenschappelijke onzekerheidheerst, kunnen, in afwachting van nadere wetenschappelijke gegevensten behoeve van een vollediger risicobeoordeling, voorlopige maatre-gelen voor risicomanagement worden vastgesteld om het in de
Gemeenschap gekozen hoge niveau van gezondheidsbescherming te
waarborgen.
2. Krachtens lid 1 vastgestelde maatregelen zijn evenredig en
beperken de handel nietmeer dan nodig is om hetin de Gemeenschap
gekozen hoge niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken,rekening houdend metde t echnische en economische haalbaarheid enandere ter zake dienende factoren. De maatregelen dienen binnen eenredelijke termijn opnieuw te worden bezien, afhankelijk van de aardvan het geconstateerde risico voor het leven of de gezondheid en het2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 14
▼B
soort wetenschappelijke informatie dat nodig is om de wetenschappe-
lijke onzekerheid weg te nemen en een vollediger risicobeoordelinguitt e voeren.
Artikel 8
Bescherming van consumentenbelangen
1. De levensmiddelenwetgeving streeft ernaar de belangen van de
consument te beschermen en biedt de consumenten een basis om metkennis van zaken keuzen te maken ten aanzien van de door hen gecon-
sumeerde levensmiddelen. Daarbij wordtgest reefd naar de voorkoming
van:
a) frauduleuze of bedrieglijke praktijken;
b) de vervalsing van levensmiddelen, en
c) alle andere praktijken die de consument kunnen misleiden.
AFDELING 2
BEGINSELEN VAN DOORZICHTIGHEID
Artikel 9
Raadpleging van het publiek
Hetpubliek wordtbij de opst elling, beoordeling en herziening van de
levensmiddelenwetgeving rechtstreeks of via representatieve organenop een openbare en transparante wijze geraadpleegd, behalve wanneer
zulks om redenen van urgentie onmogelijk is.
Artikel 10
Informatie van het publiek
Onverminderd de toepasselijke bepalingen van het Gemeenschapsrecht
en het nationale recht betreffende de toegang tot documenten, nemen
de autoriteiten, wanneer er redelijke gronden zijn om te vermoeden
dateen levensmiddel of een diervoeder een risico voor de gezondheidvan mens of dier inhoudt, afhankelijk van de aard, ernst en omvangvan datrisico de nodige st appen om hetpubliek t e informeren over deaard van hetgezondheidsrisico, waarbij zij zo volledig mogelijkaangeven welk levensmiddel of diervoeder, dan wel welke soort
levensmiddel of diervoeder, het betreft, welk risico dat kan inhouden
en welke maatregelen zijn genomen of zullen worden genomen omhet risico te voorkomen, te beperken of weg te nemen.
AFDELING 3
ALGEMENE VOORSCHRIFTEN VOOR DE HANDEL IN LEVENSMID-
DELEN
Artikel 11
In de Gemeenschap ingevoerde levensmiddelen en diervoeders
Levensmiddelen en diervoeders die in de Gemeenschap worden inge-
voerd om er in de handel te worden gebracht, dienen te voldoen aande toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving dan
wel aan de voorschriften die door de Gemeenschap als ten minste
gelijkwaardig daaraan zijn aangemerkt, of, ingeval er een specifiekeovereenkomst tussen de Gemeenschap en het land van uitvoer bestaat,aan de voorschriften daarvan.
Artikel 12
Uit de Gemeenschap uitgevoerde levensmiddelen en diervoeders
1. Uit de Gemeenschap uitgevoerde of wederuitgevoerde levensmid-
delen en diervoeders om in een derde land in de handel te wordengebracht, dienen te voldoen aan de toepasselijke voorschriften van delevensmiddelenwetgeving, behoudens andersluidend verzoek van de2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 15
▼B
autoriteiten van het land van invoer of andersluidende bepalingen in de
wetgeving, voorschriften, normen, gedragscodes en eventuele anderewettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen van het land van invoer.
In andere omstandigheden, behalve wanneer de levensmiddelen schade-
lijk zijn voor de gezondheid of hetdiervoerder onveilig is, mogenlevensmiddelen of diervoeders alleen uitde Gemeenschap uit gevoerd
of wederuitgevoerd worden indien de bevoegde autoriteiten van het
land van bestemming daarmee uitdrukkelijk hebben ingestemd, navolledig geïnformeerd te zijn over de redenen waarom en de omstan-digheden waaronder de betrokken levensmiddelen of diervoeders in deGemeenschap nietin de handel konden worden gebracht .
2. Ingeval de bepalingen van een bilaterale overeenkomst tussen de
Gemeenschap of een van haar lidstaten en een derde land van toepas-sing zijn, dienen uitde Gemeenschap of die lidst aatnaar datderde landuitgevoerde levensmiddelen en diervoeders met die bepalingen in over-eenstemming te zijn.
Artikel 13
Internationale normen
Onverminderd hun rechten en verplichtingen zullen de Gemeenschap
en de lidstaten:
a) bijdragen tot de totstandkoming van internationale technische
normen voor levensmiddelen en diervoeders, alsmede sanitaire en
fytosanitaire normen;
b) de coördinatie van de normalisatiewerkzaamheden op levensmid-
delen- en diervoedergebied van internationale gouvernementele enniet-gouvernementele organisaties bevorderen;
c) bijdragen, waar nodig en van toepassing bij tot de totstandbrenging
van overeenkomsten inzake de erkenning van de gelijkwaardigheidvan specifieke maatregelen met betrekking tot levensmiddelen endiervoeders;
d) bijzondere aandachtschenken aan de bijzondere behoeft en van de
ontwikkelingslanden op ontwikkelings-, financieel en handelsgebied
teneinde ervoor te zorgen dat de internationale normen geen onno-dige belemmeringen opwerpen voor de uitvoer uitontwikkelingslanden;
e) de overeenstemming tussen internationale technische normen en
levensmiddelenwetgeving bevorderen, waarbij zij erop toezien dataan het in de Gemeenschap vastgestelde hoge beschermingsniveaugeen afbreuk wordtgedaan.
AFDELING 4
ALGEMENE VOORSCHRIFTEN VAN DE LEVENSMIDDELENWETGE-
VING
Artikel 14
Voedselveiligheidsvoorschriften
1. Levensmiddelen worden nietin de handel gebrachtindien zij
onveilig zijn.
2. Levensmiddelen worden geachtonveilig t e zijn indien zij worden
beschouwd als:
a) schadelijk voor de gezondheid;
b) ongeschiktvoor menselijke consumpt ie.
3. Bij de beoordeling of een levensmiddel onveilig is, worden de
volgende punten in aanmerking genomen:
a) de normale omst andigheden van hetgebruik van hetlevensmiddel
door de consument, alsmede in alle stadia van productie, verwerkingen distributie, en2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 16
▼B
b) de informatie die aan de consument wordt verstrekt, inclusief de
informatie op het etiket, of andere informatie die algemeen voorconsumenten beschikbaar is betreffende het vermijden van speci-
fieke nadelige gezondheidseffecten van een bepaald levensmiddel
of een categorie levensmiddelen.
4. Bij de beoordeling of een levensmiddel schadelijk voor de
gezondheid is, worden de volgende punten in aanmerking genomen:
a) niet alleen het vermoedelijke onmiddellijke en/of kortetermijn- en/of
langet ermijneffectdathetlevensmiddel heeftop de gezondheid vaniemand die hetconsumeert , maar ook heteffectop diens nakome-lingen;
b) de vermoedelijke cumulatieve toxische effecten;
c) de bijzondere fysieke gevoeligheden van een specifieke categorie
consumenten ingeval het levensmiddel voor die categorie consu-menten bestemd is.
5. Bij de beoordeling of een levensmiddel ongeschiktis voor mense-
lijke consumptie, wordt bezien of een levensmiddel onaanvaardbaar isvoor menselijke consumpt ie, geletop hetgebruik waarvoor hetisbestemd, als gevolg van verontreiniging door vreemd materiaal ofanderszins, of door verrotting, kwaliteitsverlies of bederf.
6. Wanneer een onveilig levensmiddel deel uitmaakt van een partij
of zending van dezelfde klasse of omschrijving, wordtaangenomendat alle levensmiddelen in die partij of zending onveilig zijn, tenzijeen uitvoerig onderzoek geen aanwijzingen oplevert dat de rest van departij of zending onveilig is.
7. Levensmiddelen die aan specifieke communautaire bepalingen
betreffende voedselveiligheid voldoen, worden veilig geacht voorzoverhet de aspecten betreft die onder die specifieke communautaire bepa-lingen vallen.
8. Hetfeitdateen levensmiddel voldoetaan de voor datlevens-
middel geldende specifieke bepalingen belet de bevoegde autoriteitenniet de nodige maatregelen te nemen om beperkingen op te leggenaan hetin de handel brengen of t e eisen dathetuitde handel wordtgenomen indien er redenen zijn om te vermoeden dat het levensmiddel
onveilig is, al voldoethetaan de bepalingen.
9. Wanneer specifieke communautaire bepalingen ontbreken,
worden levensmiddelen veilig geachtwanneer zij voldoen aan de speci-fieke bepalingen van de nationale levensmiddelenwetgeving van de
lidstaat op het grondgebied waarvan de levensmiddelen in de handel
zijn gebracht, voorzover die bepalingen worden vastgesteld en toege-pastonverminderd hetVerdrag, in hetbijzonder de art ikelen 28 en 30.
Artikel 15
Veiligheidsvoorschriften voor diervoeders
1. Diervoeders worden nietin de handel gebrachtof aan voedselpro-
ducerende dieren vervoederd indien zij onveilig zijn.
2. Diervoeders worden geachtonveilig t e zijn voor hetgebruik
waarvoor zij zijn bestemd indien zij worden beschouwd als productendie:
— nadelige effecten hebben op de dierlijke of menselijke gezondheid;
— hetlevensmiddel datwordtgeproduceerd uitvoedselproducerende
dieren, onveilig voor menselijke consumptie maken.
3. Wanneer een diervoeder waarvan is vastgesteld dat het niet aan
de veiligheidsvoorschriften voor diervoeders voldoet, deel uitmaakt
van een partij of zending diervoeder van dezelfde klasse of omschrij-ving, wordtaangenomen datditgeldtvoor al hetdiervoeder in diepartij of zending, tenzij er na een uitvoerig onderzoek geen aanwij-zingen zijn datde restvan de part ij of zending nietaan deveiligheidsvoorschriften voor diervoeders voldoet.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 17
▼B
4. Diervoeders die aan specifieke communautaire bepalingen van de
levensmiddelenwetgeving voldoen, worden veilig geacht voorzover hetde aspecten betreft die onder die specifieke communautaire bepalingen
vallen.
5. Hetfeitdateen diervoeder voldoetaan de voor datdiervoeder
geldende specifieke bepalingen, belet de bevoegde autoriteiten niet denodige maatregelen te nemen om beperkingen op te leggen aan het in
de handel brengen of te eisen dat het uit de handel wordt genomen
indien er redenen zijn om t e vermoeden dathetdiervoeder onveilig is,al voldoethetaan de bepalingen.
6. Wanneer specifieke communautaire bepalingen ontbreken,
worden diervoeders veilig geachtwanneer zij voldoen aan de speci-
fieke bepalingen van de nationale wetgeving inzake diervoeders vande lidst aatop hetgrondgebied waarvan de diervoeders in hetverkeerzijn gebracht, voorzover die bepalingen worden vastgesteld en toege-pastonverminderd hetVerdrag, in hetbijzonder de art ikelen 28 en 30.
Artikel 16
Aanbiedingsvorm
Onverminderd specifieke bepalingen van de levensmiddelenwetgeving
mogen de etikettering van, de reclame voor en de aanbiedingsvorm
van levensmiddelen en diervoeders, metinbegrip van de vorm, hetuiterlijk en de verpakking ervan, het gebruikte verpakkingsmateriaal,de wijze waarop zij worden gepresenteerd, de omgeving waarin zijzijn uitgestald, alsmede de informatie die erover wordt verstrekt via
ongeachtwelke kanalen, de consumentnietmisleiden.
Artikel 17
Verantwoordelijkheden
1. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbe-
drijven zorgen ervoor datde levensmiddelen en diervoeders in allestadia van de productie, verwerking en distributie in de bedrijven onderhun beheer voldoen aan de voorschriften van de levensmiddelenwetge-ving die van toepassing zijn op hun bedrijvigheid en controleren of
deze voorschriften metterdaad worden nageleefd.
2. De lidstaten handhaven de levensmiddelenwetgeving en gaan na
of de exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijvende toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving in alle
stadia van de productie, verwerking en distributie naleven.
Daartoe onderhouden zij een systeem van officiële controles en andere
op de situatie afgestemde activiteiten, met inbegrip van de communi-catie met het publiek over de veiligheid en de risico's van
levensmiddelen en diervoeders, bewaking van de veiligheid van levens-
middelen en diervoeders alsmede andere controleactiviteitenbetreffende alle stadia van de productie, verwerking en distributie.
Voorts stellen de lidstaten de regels vast inzake maatregelen en sancties
in geval van overtredingen van de wetgeving inzake levensmiddelen en
diervoeder. De maatregelen en sancties moeten doeltreffend, evenredig
en afschrikkend zijn.
Artikel 18
Traceerbaarheid
1. Levensmiddelen, diervoeders, voedselproducerende dieren en alle
andere stoffen die bestemd zijn om in een levensmiddel of diervoederte worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin
worden verwerkt, zijn in alle stadia van de productie, verwerking en
distributie traceerbaar.
2. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbe-
drijven moeten kunnen nagaan wie hun levensmiddelen, diervoeders,voedselproducerende dieren of andere stoffen die bestemd zijn om in2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 18
▼B
levensmiddelen of diervoeders te worden verwerkt of waarvan kan
worden verwachtdatzij daarin worden verwerkt , heeftgeleverd.
Hiertoe moeten deze exploitanten beschikken over systemen en proce-
dures metbehulp waarvan deze informat ie op verzoek aan de bevoegdeautoriteiten kan worden verstrekt.
3. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbe-
drijven moeten beschikken over systemen en procedures waarmee kanworden vastgesteld aan welke bedrijven zij hun producten hebben gele-verd. Deze informatie wordt op verzoek aan de bevoegde autoriteitenverstrekt.
4. Levensmiddelen of diervoeders die in de Gemeenschap op de
marktworden of vermoedelijk zullen worden gebracht , worden methet oog op hun traceerbaarheid adequaat geëtiketteerd of gekenmerktdoor middel van relevante documentatie of informatie overeenkomstig
de desbetreffende voorschriften van meer specifieke bepalingen.
5. Bepalingen voor de toepassing van de leden 1 tot en met 4 met
betrekking tot bepaalde sectoren kunnen volgens de procedure vanartikel 58, lid 2, worden vastgesteld.
Artikel 19
Verantwoordelijkheden voor levensmiddelen: exploitanten van
levensmiddelenbedrijven
1. Indien een exploitant van een levensmiddelenbedrijf van mening
is of redenen heeftom aan t e nemen dateen levensmiddel dathij inge-voerd, geproduceerd, verwerkt, vervaardigd of gedistribueerd heeft niet
aan de voedselveiligheidsvoorschriften voldoet, leidt hij onmiddellijk
de procedures in om het betrokken levensmiddel uit de handel tenemen wanneer dit de directe controle van de exploitant van eenlevensmiddelenbedrijf heeft verlaten, en de bevoegde autoriteitendaarvan in kennis te stellen. Indien het product de consument bereiktkan hebben, stelt de exploitant de consumenten op doeltreffende en
nauwkeurige wijze in kennis van de redenen voor hetuitde handel
nemen en roept zo nodig, wanneer andere maatregelen niet volstaanom een hoog niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken,de reeds aan consumenten geleverde producten terug.
2. Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf die verantwoorde-
lijk is voor activiteiten met betrekking tot de detailhandel ofdistributie die niet van invloed zijn op de verpakking, etikettering,veiligheid en integriteit van het levensmiddel leidt, binnen het bestekvan zijn activiteiten, procedures in om producten die niet aan de voed-
selveiligheidsvoorschriften voldoen, uit de handel te nemen en draagt
bij tot de voedselveiligheid door relevante informatie door te gevendie nodig is om een levensmiddel te traceren, waarbij hij meewerktaan de door de producenten, de verwerkers, de fabrikanten en/of debevoegde autoriteiten ondernomen actie.
3. Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf stelt de bevoegde
autoriteiten onverwijld in kennis als hij van mening is of redenen heeftom aan te nemen dat een door hem in de handel gebracht levensmiddelschadelijk voor de menselijke gezondheid kan zijn. Hij stelt debevoegde autoriteiten in kennis van de maatregelen die hij heeft
genomen om risico's voor de eindgebruiker te voorkomen en verhindert
of ontmoedigt niemand om overeenkomstig de nationale wetgeving ende juridische praktijk, met de bevoegde autoriteiten samen te werken,indien hierdoor een risico in verband meteen levensmiddel kan wordenvoorkomen, beperktof weggenomen.
4. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven werken samen met
de bevoegde autoriteiten aan maatregelen om risico's, verbonden aaneen levensmiddel datzij leveren of geleverd hebben, t e vermijden ofte beperken.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 19
▼B
Artikel 20
Verantwoordelijkheden voor diervoeders: exploitanten van diervoe-
derbedrijven
1. Indien een exploitant van een diervoederbedrijf van mening is of
redenen heeftom aan t e nemen dateen diervoeder dathij ingevoerd,
geproduceerd, verwerkt, vervaardigd of gedistribueerd heeft niet aan
de voederveiligheidsvoorschriften voldoet, leidt hij onmiddellijk deprocedures in om het betrokken diervoeder uit de handel te nemen ende bevoegde autoriteiten daarvan in kennis te stellen. Onder dieomstandigheden of in het geval van artikel 15, lid 3, wanneer decharge, partij of zending niet aan de veiligheidsvoorschriften voor dier-
voerders voldoet, wordt dit voeder vernietigd, tenzij op een andere
wijze aan de eisen van de bevoegde autoriteit wordt voldaan. Deexploitant stelt de gebruikers van het diervoeder op doeltreffende ennauwkeurige wijze in kennis van de redenen voor hetuitde handelnemen en roept zo nodig, wanneer andere maatregelen niet volstaan
om een hoog niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken,
de reeds aan hen geleverde producten terug.
2. Een exploitant van een diervoederbedrijf die verantwoordelijk is
voor activiteiten met betrekking tot de detailhandel of distributie dieniet van invloed zijn op de verpakking, etikettering, veiligheid en inte-griteit van het diervoeder leidt, binnen het bestek van zijn activiteiten,procedures in om producten die niet aan de voederveiligheidsvoor-
schriften voldoen, uit de handel te nemen en draagt bij tot de
voedselveiligheid door relevante informatie door te geven die nodig isom een diervoeder te traceren, waarbij hij meewerkt aan de door deproducenten, de verwerkers, de fabrikanten en/of de bevoegde autori-teiten ondernomen actie.
3. Een exploitant van een diervoederbedrijf stelt de bevoegde auto-
riteiten onverwijld in kennis als hij van mening is of redenen heeft om
aan te nemen dat door hem in de handel gebracht diervoeder wellicht
niet aan de veiligheidsvoorschriften voor diervoeders voldoet. Hij steltde bevoegde autoriteiten in kennis van de maatregelen die hij heeftgenomen om risico's als gevolg van hetgebruik van datdiervoeder t evoorkomen, en verhindert of ontmoedigt niemand om overeenkomstig
de nationale wetgeving en de juridische praktijk, met de bevoegde
autoriteiten samen te werken, indien hierdoor een risico in verbandmeteen diervoeder kan worden voorkomen, beperktof weggenomen.
4. De exploitanten van diervoederbedrijven werken samen met de
bevoegde autoriteiten aan maatregelen om risico's, verbonden aan eendiervoeder datzij leveren of geleverd hebben, t e vermijden.
Artikel 21
Aansprakelijkheid
De bepalingen van dit hoofdstuk laten Richtlijn 85/374/EEG van de
Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van dewettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake deaansprakelijkheid voor producten met gebreken (
1) onverlet.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 20
(1) PB L 210 van 7.8.1985, blz. 29. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
1999/34/EG van hetEuropees Parlementen de Raad (PB L 141 van
4.6.1999, blz. 20).
▼B
HOOFDSTUK III
EUROPESE AUTORITEIT VOOR VOEDSELVEILIGHEID
AFDELING 1
OPDRACHT EN WERKZAAMHEDEN
Artikel 22
Opdracht van de Autoriteit
1. Er wordt een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid opge-
richt, hierna „de Autoriteit” genoemd.
2. De Autoriteit verstrekt wetenschappelijk advies en wetenschappe-
lijke en technische ondersteuning voor de wetgeving en het beleid vande Gemeenschap in alle aangelegenheden die directof indirectop devoedsel- en voederveiligheid van invloed zijn. Zij verstrekt onafhanke-lijke informatie over alle aangelegenheden op die gebieden en verzorgt
de communicatie inzake risico's.
3. De Autoriteit draagt bij tot een hoog niveau van bescherming van
hetleven en de gezondheid van de mens, en houdtin datverband reke-ning metde gezondheid en hetwelzijn van dieren, de gezondheid vanplanten en het milieu, in het kader van de werking van de interne
markt.
4. De Autoriteit verzamelt en analyseert gegevens opdat de risico's
met directe of indirecte gevolgen voor de voedsel- of voederveiligheidkunnen worden gekarakteriseerd en gemonitord.
5. De opdracht van de Autoriteit houdt tevens in dat zij:
a) wetenschappelijk advies en wetenschappelijke technische ondersteu-
ning inzake de menselijke voeding in samenhang metde
communautaire wetgeving verstrekt, alsmede, op verzoek van deCommissie, bijstand betreffende de communicatie over voedings-kwesties in het kader van het programma van de Gemeenschap opgezondheidsgebied;
b) wetenschappelijke adviezen inzake andere aangelegenheden in
verband metde gezondheid en hetwelzijn van dieren alsmede degezondheid van planten verstrekt;
c) wetenschappelijke adviezen verstrekt inzake andere producten dan
levensmiddelen en diervoeders die verband houden metgenet ischgemodificeerde organismen, zoals omschreven in Richtlijn 2001/18/EG en onverminderd de daarin vastgestelde procedures.
6. De Autoriteit brengt wetenschappelijke adviezen uit die als
wetenschappelijke grondslag dienen voor de formulering en vaststelling
van communautaire maatregelen op de gebieden die tot haar taakstel-ling behoren.
7. De Autoriteit verricht haar werkzaamheden onder dusdanige
omstandigheden dat zij uit hoofde van haar onafhankelijkheid, dewetenschappelijke en technische kwaliteit van de door haar uitge-
brachte adviezen en door haar verspreide informatie, de transparantie
van haar procedures en werkwijzen en de zorgvuldigheid waarmee zijde haar opgedragen werkzaamheden verricht, als referentiepunt kanfungeren.
Zij handelt in nauwe samenwerking met de bevoegde instanties in de
lidstaten die soortgelijke werkzaamheden verrichten als de Autoriteit.
8. De Autoriteit, de Commissie en de lidstaten werken samen om
een effectieve samenhang tussen risicobeoordelings-, risicomanage-ment- en risicocommunicatietaken te bevorderen.
9. De lidstaten werken met de Autoriteit samen met het oog op de
vervulling van haar opdracht.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 21
▼B
Artikel 23
Werkzaamheden van de Autoriteit
De Autoriteit:
a) verstrekt de communautaire instellingen en de lidstaten de best
mogelijke wetenschappelijke adviezen in alle gevallen waarin decommunautaire wetgeving hierin voorziet en over alle vraagstukken
die tot haar opdracht behoren;
b) bevorderten coördineertde ont wikkeling van uniforme risicobeoor-
delingsmethoden op de gebieden die tot haar opdracht behoren;
c) biedt de Commissie wetenschappelijke en technische ondersteuning
op de gebieden die tot haar opdracht behoren, en op verzoek, bij de
interpretatie van adviezen inzake risicobeoordeling;
d) laat de wetenschappelijke studies verrichten die nodig zijn om haar
opdrachtt e vervullen;
e) zoekt, verzamelt, vergelijkt en analyseert wetenschappelijke en tech-
nische gegevens op de gebieden die tot haar opdracht behoren envatdeze gegevens samen;
f) onderneemt actie om nieuwe risico's op de gebieden die tot haar
opdracht behoren, op te sporen en te karakteriseren;
g) stelt een systeem in van netwerken van organisaties die werkzaam
zijn op de gebieden die tot haar opdracht behoren en is verantwoor-delijk voor de werking van die netwerken;
h) verleent op verzoek van de Commissie wetenschappelijke en techni-
sche bijstand bij de door de Commissie ingevoerdecrisismanagementprocedures met betrekking tot de veiligheid vanlevensmiddelen en diervoeders;
i) verleent op verzoek van de Commissie wetenschappelijke en techni-
sche bijstand teneinde de samenwerking tussen de Gemeenschap,kandidaat-lidstaten, internationale organisaties en derde landen opde gebieden die tot haar opdracht behoren te verbeteren;
j) zorgtervoor dathetpubliek en de belanghebbenden snelle, bet rouw-
bare, objectieve en begrijpelijke informatie krijgen op de gebieden
die tot haar opdracht behoren;
k) formuleertonafhankelijk haar eigen conclusies en richt snoeren
omtrent aangelegenheden die tot haar opdracht behoren;
l) verrichtalle andere haar door de Commissie opgedragen werkzaam-
heden die tot haar opdracht behoren.
AFDELING 2
ORGANISATIE
Artikel 24
Organen van de Autoriteit
De Autoriteit bestaat uit:
a) een raad van bestuur;
b) een uitvoerend directeur en zijn personeel;
c) een adviesforum;
d) een wetenschappelijk comité en wetenschappelijke panels.
Artikel 25
Raad van bestuur
1. De raad van bestuur bestaat uit veertien door de Raad in overleg
methetEuropees Parlementbenoemde leden, die gekozen worden uiteen door de Commissie opgestelde lijst welke een wezenlijk groteraantal kandidaten bevat dan het aantal te benoemen leden, alsmedeeen vertegenwoordiger van de Commissie. Vier leden hebben banden2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 22
▼B
met organisaties die de consumenten en andere belangengroepen met
betrekking tot de voedselketen vertegenwoordigen.
De door de Commissie opgestelde lijst wordt, vergezeld van de rele-
vante documentatie, aan het Europees Parlement toegezonden. Zospoedig mogelijk, doch uiterlijk drie maanden na die mededeling, kan
het Europees Parlement zijn standpunten met het oog op overweging
door de Raad kenbaar maken, waarna de Raad overgaatt otbenoemingvan de raad van bestuur.
De benoeming van de leden van de raad geschiedtzodanig datde
hoogste graad van bekwaamheid, een uitgebreide deskundigheid en,metinacht neming daarvan, een zo breed mogelijke geografische sprei-ding in de Unie verzekerd is.
2. De leden worden voor vier jaar benoemd en deze benoeming kan
eenmaal worden hernieuwd. De eerste ambtstermijn bedraagt evenwelzes jaar voor de helftvan de leden.
3. De raad van bestuur stelt op basis van een voorstel van de uitvoe-
rend directeur het huishoudelijk reglement van de Autoriteit vast. Hetreglementwordtopenbaar gemaakt .
4. De raad van bestuur kiest uit zijn midden een voorzitter voor een
periode van twee jaar, die kan worden verlengd.
5. De raad van bestuur stelt zijn reglement van orde vast.Tenzij anders bepaald, worden de besluiten van de raad van bestuur
metgewone meerderheid genomen.
6. De raad van bestuur komt op convocatie van de voorzitter of op
verzoek van ten minste een derde van de leden bijeen.
7. De raad van bestuur ziet erop toe dat de Autoriteit haar opdracht
vervulten de haar opgedragen werkzaamheden verrichtovereenkomst ig
de in deze verordening vastgelegde voorwaarden.
8. De raad van bestuur stelt jaarlijks vóór 31 januari het werkpro-
gramma van de Autoriteit voor het lopende jaar op. Ook stelt hij eenaanpasbaar meerjarenprogramma vast. De raad van bestuur ziet eroptoe dat deze programma's aansluiten bij de wetgevings- en beleidsprio-riteiten van de Gemeenschap op het gebied van de voedselveiligheid.
De raad van bestuur stelt jaarlijks vóór 30 maart het algemeen verslag
over de werkzaamheden van de Autoriteit in het voorgaande jaar vast.
9. De financiële regeling die van toepassing is op de Autoriteit
wordt vastgesteld door de raad van bestuur, na raadpleging van deCommissie. Deze financiële regeling mag slechts afwijken van Veror-dening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19
november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen,
bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002van de Raad houdende hetFinancieel Reglementvan t oepassing op dealgemene begroting van de Europese Gemeenschappen (
1) indien de
specifieke vereisten van de werking van de Autoriteit dit noodzakelijkmaken en mits de Commissie hiermee voorafgaandelijk heeft inge-
stemd.
10. De uitvoerend directeur neemt zonder stemrecht deel aan de
vergaderingen van de raad van bestuur en neemt het secretariaat
daarvan waar. De raad van bestuur nodigt de voorzitter van het weten-
schappelijk comité uit om zijn vergaderingen, zonder stemrecht, bij tewonen.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 23
(1) PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72. Verordening gerectificeerd in PB L 2 van
7.1.2003, blz. 39.▼M1
▼B
▼B
Artikel 26
Uitvoerend directeur
1. De uitvoerend directeur wordt door de raad van bestuur benoemd,
op basis van een lijst van kandidaten die de Commissie opstelt na een
open sollicitatieprocedure waarvoor in het Publicatieblad van de Euro-
pese Gemeenschappen en op andere plaatsen een oproep tot het tonen
van belangstelling is verschenen, voor een periode van vijf jaar, diekan worden verlengd. Alvorens te worden benoemd, wordt de door deraad van bestuur voorgedragen kandidaat onverwijld verzocht voor hetEuropees Parlementeen verklaring af t e leggen en vragen van leden
van deze instelling te beantwoorden. De uitvoerend directeur kan door
een meerderheid van de raad van bestuur van zijn functie wordenontheven.
2. De uitvoerend directeur is de wettelijke vertegenwoordiger van de
Autoriteit. Hij is belast met:
a) de dagelijkse leiding van de Autoriteit;
b) de opstelling van een voorstel voor de werkprogramma's van de
Autoriteit, in overleg met de Commissie;
c) de uitvoering van de werkprogramma's en de besluiten van de raad
van bestuur;
d) de zorg voor de verstrekking van de nodige wetenschappelijke, tech-
nische en administratieve ondersteuning voor het wetenschappelijkcomité en de wetenschappelijke panels;
e) de zorg dat de Autoriteit haar taken overeenkomstig de behoeften
van haar gebruikers verricht, met name wat betreft de doeltreffend-heid van de verleende diensten en de daarvoor benodigde termijn;
f) de opstelling van de ontwerp-raming van de ontvangsten en de
uitgaven, en de uitvoering van de begroting van de Autoriteit;
g) alle personeelszaken;
h) het leggen en onderhouden van contacten met het Europees Parle-
menten hetzorg dragen voor een geregelde dialoog metde
betrokken commissies van het Europees Parlement.
3. Elk jaar legt de uitvoerend directeur aan de raad van bestuur de
volgende stukken ter goedkeuring voor:
a) een ontwerp van een algemeen verslag over alle activiteiten van de
Autoriteit in het voorgaande jaar;
b) ontwerp-werkprogramma's.
De uitvoerend directeur dient de werkprogramma's, nadat ze zijn goed-
gekeurd door de raad van bestuur, in bij het Europees Parlement, deRaad, de Commissie en de lidstaten, en zorgt dat ze worden gepubli-ceerd.
Nadat het algemeen verslag over de activiteiten van de Autoriteit is
goedgekeurd door de raad van bestuur dient de uitvoerend directeur
dit verslag uiterlijk op 15 juni in bij het Europees Parlement, de Raad,
de Commissie, de Rekenkamer, hetEuropees Economisch en SociaalComité en het Comité van de Regio's, en zorgt hij dat het wordt gepu-bliceerd.
De Autoriteit doet de begrotingsautoriteit jaarlijks alle relevante infor-
matie over de resultaten van de evaluatieprocedures toekomen.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 24
▼M1
▼B
▼M1
▼M1
Artikel 27
Adviesforum
1. Het adviesforum bestaat uit vertegenwoordigers van de bevoegde
organen in de lidstaten die soortgelijke taken vervullen als de Autori-
teit; elke lidstaat wijst één vertegenwoordiger aan. Devertegenwoordigers kunnen zich laten vervangen door gelijktijdigbenoemde plaatsvervangers.
2. De leden van hetadviesforum mogen geen lid van de raad van
bestuur zijn.
3. Het adviesforum adviseert de uitvoerend directeur bij de vervul-
ling van zijn taken krachtens deze verordening, en in het bijzonder bij
het opstellen van een voorstel voor het werkprogramma van de Auto-riteit. De uitvoerend directeur kan het adviesforum ook om adviesverzoeken inzake de prioriteitstelling met betrekking tot verzoeken omwetenschappelijk advies.
4. Het adviesforum vormt een instantie voor uitwisseling van infor-
matie over mogelijke risico's en voor bundeling van kennis. Het zorgtvoor nauwe samenwerking tussen de Autoriteit en de bevoegde organenin de lidstaten, met name op de volgende punten:
a) vermijding van overlappingen van hetwet enschappelijk onderzoek
van de Autoriteit met dat van de lidstaten, overeenkomstig artikel32;
b) in de in artikel 30, lid 4, genoemde omstandigheden, wanneer de
Autoriteit en een nationale instantie verplicht zijn samen te werken;
c) de bevordering van de vorming van Europese netwerken van orga-
nisaties die werkzaam zijn op de gebieden die tot de opdracht van
de Autoriteit behoren, overeenkomstig artikel 36, lid 1;
d) wanneer de Autoriteit of een lidstaat een nieuw risico heeft opge-
spoord.
5. Het adviesforum wordt voorgezeten door de uitvoerend directeur.
Het komt geregeld, ten minste viermaal per jaar, bijeen, hetzij op
uitnodiging van de voorzitter, hetzij op verzoek van ten minste eenderde van de leden. De werkwijze van hetadviesforum wordtvast ge-legd in het huishoudelijk reglement van de Autoriteit en openbaargemaakt.
6. De Autoriteit verschaft het adviesforum de nodige technische en
logistieke ondersteuning en verzorgt het secretariaat van de vergade-ringen.
7. Vertegenwoordigers van de diensten van de Commissie kunnen
aan de werkzaamheden van hetadviesforum deelnemen. De uit voerenddirecteur kan vertegenwoordigers van het Europees Parlement en vanandere bevoegde organen uitnodigen daaraan deel te nemen.
Wanneer hetadviesforum de in art ikel 22, lid 5, onder b), bedoelde
aangelegenheden bespreekt, kunnen vertegenwoordigers van debevoegde organen in de lidstaten die soortgelijke taken hebben als diebedoeld in artikel 22, lid 5, onder b), aan de werkzaamheden van het
adviesforum deelnemen, met dien verstande dat elke lidstaat één verte-
genwoordiger aanwijst.
Artikel 28
Wetenschappelijk comité en wetenschappelijke panels
1. Het wetenschappelijk comité en de permanente wetenschappelijke
panels hebben elk op hun eigen bevoegdheidsgebied tot taak de weten-
schappelijke adviezen van de Autoriteit uit te brengen en kunnen zo
nodig openbare hoorzittingen organiseren.
2. Het wetenschappelijk comité is belast met de algemene coördi-
natie ter waarborging van de samenhang van de wetenschappelijke2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 25
▼B
▼B
adviesprocedure, met name ten aanzien van de vaststelling van de
werkprocedure en de harmonisatie van de werkmethoden. Het brengtadvies uit over multisectorale onderwerpen die onder de bevoegdheid
van verscheidene wetenschappelijke panels vallen en over onderwerpen
waarvoor geen van de wetenschappelijke panels bevoegd is.
In voorkomend geval en metname voor onderwerpen waarvoor geen
van de wetenschappelijke panels bevoegd is, stelt het werkgroepen in.In die gevallen steunt het op de deskundigheid van deze werkgroepenom de wetenschappelijke adviezen vast te stellen.
3. Het wetenschappelijk comité bestaat uit de voorzitters van de
wetenschappelijke panels en zes onafhankelijke wetenschappelijke
deskundigen die niet tot de wetenschappelijke panels behoren.
4. De wetenschappelijke panels bestaan uit onafhankelijke weten-
schappelijke deskundigen. Bij de oprichting van de Autoriteit wordende volgende wetenschappelijke panels ingesteld:
a) het panel voor levensmiddelenadditieven, aroma's, technische hulp-
stoffen en materialen die met levensmiddelen in aanraking komen;
b) het panel voor toevoegingsmiddelen en producten of stoffen die in
de diervoeding worden gebruikt;
c) hetpanel voor de gezondheid van gewassen, gewasbeschermings-
middelen en de residuen daarvan;
d) hetpanel voor genet isch gemodificeerde organismen;
e) het panel voor dieetproducten, voeding en allergieën;
f) hetpanel voor biologische gevaren;
g) het panel voor contaminanten in de voedselketen;
h) hetpanel voor diergezondheid en dierenwelzijn.
Het aantal en de namen van de wetenschappelijke panels kunnen op
verzoek van de Autoriteit door de Commissie volgens de procedurevan artikel 58, lid 2, worden aangepast in het licht van de technischeen wetenschappelijke ontwikkelingen.
5. De leden van het wetenschappelijk comité die geen lid van een
wetenschappelijk panel zijn, en de leden van de wetenschappelijkepanels worden op voordracht van de uitvoerend directeur door de raad
van bestuur benoemd voor een termijn van drie jaar, die kan worden
verlengd, nadathiervoor in het Publicatieblad van de Europese
Gemeenschappen , in geschikte toonaangevende wetenschappelijke
publicaties en op de website van de Autoriteit een oproep tot het tonenvan belangstelling is verschenen.
6. Het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels
kiezen elk uit hun midden een voorzitter en twee vice-voorzitters.
7. Het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels
nemen hun besluiten bij meerderheid van stemmen van hun leden.Minderheidsstandpunten worden vermeld.
8. De vertegenwoordigers van de diensten van de Commissie mogen
de vergaderingen van het wetenschappelijk comité, de wetenschappe-lijke panels en de werkgroepen ervan bijwonen. Zij mogen op verzoek
een toelichting of nadere informatie verstrekken, maar mogen de
discussies niet trachten te beïnvloeden.
9. De procedures voor hetfunct ioneren en de samenwerking van het
wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels worden vast-gelegd in het huishoudelijk reglement van de Autoriteit.
Deze procedures hebben metname bet rekking op:
a) het aantal ambtstermijnen dat een lid van een wetenschappelijk
comité of van een wetenschappelijk panel achtereenvolgens magvervullen;
b) het aantal leden van elk wetenschappelijk panel;
c) de procedure voor de vergoeding van onkosten van de leden van het
wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels;2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 26
▼B
d) de wijze waarop de taken en verzoeken om wetenschappelijke
adviezen aan het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijkepanels worden toegewezen;
e) de oprichting en organisatie van de werkgroepen van het weten-
schappelijk comité en de wetenschappelijke panels, en de
mogelijkheid om externe deskundigen in deze werkgroepen op te
nemen;
f) de mogelijkheid waarnemers uitt e nodigen om de vergaderingen
van het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panelsbij te wonen;
g) de mogelijkheid openbare hoorzittingen te organiseren.
AFDELING 3
FUNCTIONEREN
Artikel 29
Wetenschappelijke adviezen
1. De Autoriteit brengt wetenschappelijk advies uit:
a) op verzoek van de Commissie, over alle aangelegenheden die tot
haar opdrachtbehoren, en in alle gevallen waarin de communaut aire
wetgeving voorschrijft dat de Autoriteit moet worden geraadpleegd;
b) op eigen initiatief, over aangelegenheden die tot haar opdracht
behoren.
Het Europees Parlement of een lidstaat kunnen de Autoriteit verzoeken
wetenschappelijk advies uit te brengen over aangelegenheden die tot
haar opdrachtbehoren.
2. In lid 1 bedoelde verzoeken gaan vergezeld van achtergrondinfor-
matie over het wetenschappelijke probleem dat aan de orde is, en overhetbelang dateen en ander voor de Gemeenschap heeft .
3. Ingeval in de communautaire wetgeving geen termijn voor het
uitbrengen van een wetenschappelijk advies is vastgelegd, brengt deAutoriteit haar wetenschappelijke adviezen uit binnen de termijn diein hetverzoek om advies is aangegeven, behalve in naar behorengemotiveerde omstandigheden.
4. Ingeval er verschillende verzoeken worden gedaan in verband met
dezelfde aangelegenheden, of ingeval hetverzoek nietmetlid 2strookt, dan wel onduidelijk is, kan de Autoriteit ofwel een verzoekvan de hand wijzen, ofwel in overleg metde verzoekende inst elling of
lidstaat/lidstaten wijzigingen in een verzoek om advies voorstellen. Een
afwijzing wordt ten overstaan van de verzoekende instelling of lidstaat/lidstaten gemotiveerd.
5. Ingeval de Autoriteit reeds een wetenschappelijk advies over het
specifieke onderwerp in een verzoek heeft uitgebracht, kan zij het
verzoek weigeren, indien zij tot de conclusie komt dat er geen nieuwe
wetenschappelijke elementen zijn die een nieuw onderzoek rechtvaar-digen. Een weigering wordt ten overstaan van de verzoekendeinstelling of lidstaat/lidstaten gemotiveerd.
6. De regels voor de toepassing van de leden 1 en 2 worden door de
Commissie na raadpleging van de Autoriteit vastgesteld overeenkom-stig de procedure van artikel 58, lid 2. In deze regels worden in hetbijzonder de volgende elementen omschreven:
a) de procedure die de Autoriteit toepast op aan haar voorgelegde
verzoeken;
b) de richtsnoeren voor de wetenschappelijke beoordeling van stoffen,
producten of procédés waarvoor de communautaire wetgeving voor-afgaande toestemming of plaatsing op een positieve lijst verplichtstelt, in het bijzonder in gevallen waarin de communautaire wetge-ving voorschrijft of toestaat dat de aanvrager hiertoe een dossierindient.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 27
▼B
7. Het huishoudelijk reglement van de Autoriteit legt de eisen met
betrekking tot de vorm, de toelichting en de bekendmaking van eenwetenschappelijk advies vast.
Artikel 30
Uiteenlopende wetenschappelijke adviezen
1. De Autoriteit betracht de nodige waakzaamheid om iedere moge-
lijke bron van verschillen tussen haar wetenschappelijke adviezen en dedoor andere, met soortgelijke taken belaste instanties uitgebrachte
wetenschappelijke adviezen vroegtijdig te onderkennen.
2. Indien de Autoriteit een mogelijke bron van verschillen consta-
teert, neemt zij contact op met de betrokken instantie teneinde ervoor
te zorgen dat alle relevante wetenschappelijke informatie onderling
wordt uitgewisseld en teneinde mogelijke geschilpunten op weten-schappelijk vlak te onderkennen.
3. Wanneer substantiële verschillen op wetenschappelijk vlak zijn
geconstateerd en de betrokken instantie een agentschap van de
Gemeenschap of een van de wetenschappelijke comités van deCommissie is, zijn de Autoriteit en de betrokken instantie verplichtsamen te werken teneinde de verschillen weg te nemen of een geza-menlijk documentaan de Commissie voor t e leggen waarin de
wetenschappelijke geschilpunten worden toegelicht en de onzekerheden
daaromtrent in de gegevens worden aangegeven. Dat document wordtopenbaar gemaakt.
4. Wanneer substantiële verschillen op wetenschappelijk vlak zijn
geconstateerd en de betrokken instantie een instantie van de lidstaat
is, zijn de Autoriteit en de nationale instantie verplicht om samen tewerken teneinde de verschillen weg te nemen of een gezamenlijk docu-ment op te stellen waarin de wetenschappelijke geschilpunten wordentoegelicht en de onzekerheden daaromtrent in de gegevens worden
aangegeven. Datdocumentwordtopenbaar gemaakt .
Artikel 31
Wetenschappelijke en technische bijstand
1. De Commissie kan de Autoriteit verzoeken wetenschappelijke of
technische bijstand te verlenen op elk gebied dat tot haar opdrachtbehoort. De verlening van wetenschappelijke en technische bijstand
bestaat in de verrichting van wetenschappelijke of technische werk-
zaamheden waarbij algemeen aanvaarde wetenschappelijke oftechnische beginselen worden toegepast en die geen beoordeling doorhet wetenschappelijk comité of een wetenschappelijk panel vereisen.Hiertoe behoren met name bijstand aan de Commissie voor de opstel-
ling en beoordeling van technische eisen alsook bijstand aan de
Commissie bij de ontwikkeling van technische richtsnoeren.
2. Wanneer de Commissie de Autoriteit om wetenschappelijke of
technische bijstand verzoekt, bepaalt zij in overeenstemming met de
Autoriteit de termijn waarbinnen deze werkzaamheden moeten zijn
voltooid.
Artikel 32
Wetenschappelijke studies
1. De Autoriteit laat de nodige wetenschappelijke studies verrichten
om haar taken te kunnen vervullen en maakt daartoe gebruik van de
beste onafhankelijke wetenschappelijke bronnen die beschikbaar zijn.Opdrachten tot het verrichten van zulke studies worden op open entransparante wijze gegeven. Zij tracht overlapping met de onderzoek-programma's van de lidstaten en de Gemeenschap te vermijden enbevordertde samenwerking door middel van goede coördinat ie.
2. De Autoriteit stelt het Europees Parlement, de Commissie en de
lidstaten in kennis van de resultaten van haar wetenschappelijkestudies.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 28
▼B
Artikel 33
Gegevensverzameling
1. De Autoriteit zoekt, verzamelt, vergelijkt en analyseert relevante
wetenschappelijke en technische gegevens op de gebieden die tot haaropdrachtbehoren en vatdeze gegevens samen. Ditbet reftin het
bijzonder de verzameling van gegevens over:
a) de voedselconsumptie en de blootstelling van personen aan risico's
in verband metde consumpt ie van voedsel;
b) de incidentie en prevalentie van biologische risico's;
c) contaminanten in levensmiddelen en diervoeders;
d) residuen.
2. Voor de toepassing van lid 1 werkt de Autoriteit nauw samen met
alle organisaties die werkzaam zijn op het gebied van gegevensverza-
meling, met inbegrip van organisaties in kandidaat-lidstaten en derdelanden, alsmede internationale instanties.
3. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om de gegevens die zij
verzamelen op de in de leden 1 en 2 bedoelde gebieden aan de Auto-
riteit beschikbaar te stellen.
4. De Autoriteit doet de lidstaten en de Commissie passende aanbe-
velingen waarmee de technische vergelijkbaarheid van de door haar
ontvangen en geanalyseerde gegevens kan worden verbeterd, teneinde
de consolidatie daarvan op communautair niveau te vergemakkelijken.
5. Binnen een jaar na de inwerkingtreding van deze verordening
publiceert de Commissie een repertorium van de op communautair
niveau bestaande gegevensverzamelingssystemen op de gebieden die
tot de opdracht van de Autoriteit behoren.
In hetverslag, datwaar passend van voorst ellen vergezeld gaat , wordt
in hetbijzonder hetvolgende vermeld:
a) voor elk systeem de rol die de Autoriteit dient te krijgen en de even-
tuele wijzigingen of verbeteringen die nodig zijn om de Autoriteit instaat te stellen in samenwerking met de lidstaten haar taken tevervullen;
b) de gebreken die verholpen dienen te worden teneinde de Autoriteit
in staat te stellen relevante wetenschappelijke en technische gege-
vens op de tot haar opdracht behorende gebieden te verzamelen ensamen te vatten.
6. De Autoriteit zendt de resultaten van haar werkzaamheden op het
gebied van de gegevensverzameling aan hetEuropees Parlement , de
Commissie en de lidstaten.
Artikel 34
Opsporen van nieuwe risico's
1. De Autoriteit stelt monitoringprocedures op voor het systematisch
zoeken, verzamelen, vergelijken en analyseren van informatie en gege-vens om nieuwe risico's op de tot haar opdracht behorende gebieden op
te sporen.
2. Wanneer de Autoriteit over informatie beschikt op grond waarvan
zij een ernstig nieuw risico vermoedt, verzoekt zij de lidstaten, deandere agentschappen van de Gemeenschap en de Commissie om
nadere informatie. De lidstaten, de betrokken communautaire agent-
schappen en de Commissie antwoorden met spoed en verstrekken allerelevante informatie waarover zij beschikken.
3. De Autoriteit benut alle informatie die zij bij de uitvoering van
haar taken ontvangt om een nieuw risico op te sporen.
4. De Autoriteit zendt de beoordeling van nieuwe risico's en de
daarover verzamelde informatie aan het Europees Parlement, deCommissie en de lidstaten.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 29
▼B
Artikel 35
Systeem voor snelle waarschuwingen
Om haar taken in verband met de gezondheids- en voedingsrisico's van
levensmiddelen optimaal uit te kunnen voeren, ontvangt de Autoriteitalle berichten via het systeem voor snelle waarschuwingen. Zij analy-seert de inhoud van de berichten om de Commissie en de lidstatenalle nodige informatie ten behoeve van risicoanalyse te verstrekken.
Artikel 36
Netwerken van organisaties, werkzaam op de tot de opdracht van
de Autoriteit behorende gebieden
1. De Autoriteit bevordert de vorming van Europese netwerken van
organisaties die werkzaam zijn op de gebieden die tot haar opdracht
behoren. Deze netwerken zijn met name bedoeld ter bevordering vaneen wetenschappelijk samenwerkingskader door de coördinatie vanactiviteiten, de uitwisseling van informatie, de ontwikkeling en uitvoe-ring van gezamenlijke projecten en de uitwisseling van expertise en de
beste praktijken op de gebieden die tot de opdracht van de Autoriteit
behoren.
2. De raad van bestuur stelt op voorstel van de uitvoerend directeur
een lijst op van door de lidstaten aangewezen bevoegde organisaties die
de Autoriteit, afzonderlijk of in netwerken, bij de uitoefening van haaropdracht kunnen bijstaan, en maakt die lijst openbaar. De Autoriteitkan bepaalde werkzaamheden aan die organisaties opdragen, in hetbijzonder voorbereidende werkzaamheden voor wetenschappelijkeadviezen, wetenschappelijke en technische bijstand, verzameling van
gegevens en opsporing van nieuwe risico's. Sommige van deze werk-
zaamheden kunnen voor financiële steun in aanmerking komen.
3. De regels voor de toepassing van lid 1 en lid 2 worden, na raad-
pleging van de Autoriteit door de Commissie vastgesteld volgens deprocedure van artikel 58, lid 2. In deze regels worden in het bijzonderde criteria voor de opname van een instelling op de lijst van door delidstaten aangewezen bevoegde organisaties, de regelingen voor gehar-moniseerde kwaliteitseisen en de financiële regels voor de eventuele
financiële steun vastgelegd.
4. Binnen een jaar na de datum van inwerkingtreding van deze
verordening publiceert de Commissie een repertorium van bestaande
communautaire systemen op de gebieden die tot de opdracht van deAutoriteit behoren, welke de lidstaten de mogelijkheid bieden bepaaldewerkzaamheden op hetgebied van de wet enschappelijke beoordelingverrichten, in het bijzonder de behandeling van vergunningsdossiers.In het verslag, dat waar passend van voorstellen vergezeld gaat, worden
in het bijzonder voor elk systeem de eventuele wijzigingen of verbete-
ringen aangegeven die nodig zijn om de Autoriteit in staat te stellen insamenwerking met de lidstaten haar taken te vervullen.
AFDELING 4
ONAFHANKELIJKHEID, TRANSPARANTIE, GEHEIMHOUDING EN
MEDEDELINGEN
Artikel 37
Onafhankelijkheid
1. De leden van de raad van bestuur, de leden van het adviesforum
en de uitvoerend directeur verbinden zich ertoe op onafhankelijke wijze
in hetopenbaar belang t e handelen.
Daartoe leggen zij een verbintenisverklaring af alsmede een verklaring
omtrent hun belangen, waarin zij hetzij verklaren dat zij geen belangen
hebben die geachtzouden kunnen worden afbreuk t e doen aan hunonafhankelijkheid, hetzij al hun directe en indirecte belangenvermelden die geachtzouden kunnen worden afbreuk t e doen aan hunonafhankelijkheid. Deze verklaringen worden jaarlijks schriftelijk afge-legd.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 30
▼B
2. De leden van het wetenschappelijk comité en de wetenschappe-
lijke panels verbinden zich ertoe onafhankelijk van elke invloed vanbuitenaf te handelen.
Daartoe leggen zij een verbintenisverklaring af alsmede een verklaring
omtrent hun belangen, waarin zij hetzij verklaren dat zij geen belangen
hebben die geachtzouden kunnen worden afbreuk t e doen aan hunonafhankelijkheid, hetzij al hun directe en indirecte belangenvermelden die geachtzouden kunnen worden afbreuk t e doen aan hunonafhankelijkheid. Deze verklaringen worden jaarlijks schriftelijk afge-legd.
3. De leden van de raad van bestuur, de uitvoerend directeur, de
leden van hetadviesforum, de leden van hetwet enschappelijk comit é
en de wetenschappelijke panels, alsmede de externe deskundigen die
aan de werkgroepen hiervan deelnemen, maken op elke vergaderingde belangen kenbaar die geachtzouden kunnen worden afbreuk t edoen aan hun onafhankelijkheid in verband metde op de agendastaande onderwerpen.
Artikel 38
Transparantie
1. De Autoriteit zorgt ervoor haar werkzaamheden met een hoge
mate van transparantie te verrichten. Zij maakt met name het volgendeonverwijld openbaar:
a) de agenda's en notulen van het wetenschappelijk comité en de
wetenschappelijke panels;
b) de adviezen van het wetenschappelijk comité en de wetenschappe-
lijke panels, terstond na de goedkeuring ervan, waarbij de
minderheidsstandpunten altijd worden vermeld;
c) onverminderd de artikelen 39 en 41, de informatie waarop haar
adviezen gebaseerd zijn;
d) de jaarlijkse verklaringen omtrent de belangen van de leden van de
raad van bestuur, de uitvoerend directeur, de leden van het advies-
forum en de leden van het wetenschappelijk comité en dewetenschappelijke panels, alsmede de verklaringen omtrent hunbelangen in verband metagendapunt en van de vergaderingen;
e) de resultaten van haar wetenschappelijke studies;
f) hetjaarlijkse verslag over haar werkzaamheden;
g) verzoeken van hetEuropees Parlement , de Commissie of een
lidstaat om wetenschappelijke adviezen, die geweigerd of gewijzigdzijn, alsook de motiveringen voor de weigering of wijziging.
2. De raad van bestuur houdt zijn vergaderingen in het openbaar,
tenzij op voorstel van de uitvoerend directeur anders wordt beslotenvoor specifieke administratieve punten van zijn agenda, en kan verte-
genwoordigers van consumenten of andere belanghebbenden toestaan
om sommige werkzaamheden van de Autoriteit als waarnemer bij tewonen.
3. De Autoriteit legt in haar huishoudelijk reglement de praktische
regelingen voor de uitvoering van de in de leden 1 en 2 bedoelde trans-parantiebepalingen vast.
Artikel 39
Geheimhouding
1. In afwijking van artikel 38 maakt de Autoriteit vertrouwelijke
informatie die zij ontvangt met een met redenen omkleed verzoek omdie informatie als vertrouwelijk te behandelen, niet aan derden bekend,tenzij het gaat om informatie die ter bescherming van de volksgezond-heid openbaar gemaaktmoetworden als de omst andigheden datvereisen.
2. De leden van de raad van bestuur, de uitvoerend directeur, de
leden van het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 31
▼B
en de externe deskundigen die aan de werkgroepen daarvan deelnemen,
de leden van het adviesforum en het personeel van de Autoriteit zijnook na beëindiging van hun functie onderworpen aan de geheimhou-
dingsplichtvan art ikel 287 van hetVerdrag.
3. De conclusies van de door de Autoriteit uitgebrachte wetenschap-
pelijke adviezen met betrekking tot de te verwachtengezondheidseffecten worden in geen geval geheimgehouden.
4. De Autoriteit legt in haar huishoudelijk reglement de praktische
regelingen voor de uitvoering van de in de leden 1 en 2 bedoeldegeheimhoudingsregels vast.
Artikel 40
Mededelingen van de Autoriteit
1. De Autoriteit doet op eigen initiatief mededelingen op de
gebieden die tot haar opdracht behoren, onverminderd de bevoegdheid
van de Commissie om haar risicomanagementbeslissingen bekend te
maken.
2. De Autoriteit zorgt ervoor dat het publiek en alle belangheb-
benden snel van objectieve, betrouwbare en gemakkelijk toegankelijkeinformatie worden voorzien, in het bijzonder met betrekking tot de
resultaten van haar werkzaamheden. Om deze doelstellingen te
bereiken stelt de Autoriteit informatiemateriaal voor het grote publieksamen en verspreidtzij dit .
3. De Autoriteit handelt in nauwe samenwerking met de Commissie
en de lidstaten om de nodige samenhang in het risicocommunicatie-
proces te bevorderen.
De autoriteit maakt alle adviezen die zij heeft uitgebracht overeenkom-
stig artikel 38 openbaar.
4. De Autoriteit zorgt voor goede samenwerking met de bevoegde
instanties in de lidstaten en met andere belanghebbenden met betrek-king tot publieksvoorlichtingscampagnes.
Artikel 41
Toegang tot documenten
1. Verordening (EG) nr. 1049/2001 van hetEuropees Parlementen
de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot docu-menten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (
1)i s
van toepassing op de documenten die bij de Autoriteit berusten.
2. Binnen zes maanden na de inwerkingtreding van Verordening
(EG) nr. 1642/2003 van hetEuropees Parlementen de Raad van 22juli 2003 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 178/2002 tot vaststel-ling van de algemene beginselen en voorschriften van delevensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteitvoor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedsel-
veiligheidsaangelegenheden (
2) stelt de raad van bestuur de
toepassingsbepalingen van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vast.
3. Tegen de beslissingen van de Autoriteit uit hoofde van artikel 8
van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kan beroep worden ingesteld,
door middel van een klachtbij de Ombudsman of door middel van
een beroep bij het Hof van Justitie, volgens de voorwaarden vanrespectievelijk artikel 195 en artikel 230 van het EG-Verdrag.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 32
(1) PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43.
(2) PB L 245 van 29.9.2003, blz. 4.▼M1
▼B
Artikel 42
Consumenten, producenten en andere belangengroepen
De Autoriteit legt efficiënte contacten met de vertegenwoordigers van
consumenten, producenten en verwerkers en alle andere belangen-
groepen.
AFDELING 5
FINANCIËLE BEPALINGEN
Artikel 43
Vaststelling van de begroting van de Autoriteit
1. De ontvangsten van de Autoriteit bestaan uit een bijdrage van de
Gemeenschap en van elke andere staat waarmee de Gemeenschap over-
eenkomsten heeft gesloten als bedoeld in artikel 49, alsmede heffingen
voor publicaties, conferenties, opleidingen en eventuele andere soortge-lijke activiteiten waarin de Autoriteit voorziet.
2. De uitgaven van de Autoriteit omvatten personeelsuitgaven, admi-
nistratieve uitgaven, infrastructuuruitgaven en beleidsuitgaven, alsmedeuitgaven die voortvloeien uit met derden gesloten overeenkomsten ofuit financiële steunverlening als bedoeld in artikel 36.
3. Te gelegener tijd vóór het in lid 5 bedoelde tijdstip stelt de
uitvoerend directeur een ontwerp-raming op van de ontvangsten enuitgaven van de Autoriteit voor het volgende begrotingsjaar en zendtdeze tezamen met een ontwerp-personeelsformatie aan de raad vanbestuur.
4. De ontvangsten en uitgaven zijn in evenwicht.5. De raad van bestuur stelt jaarlijks, op basis van de ontwerp-
raming van de ontvangsten en de uitgaven, de raming van de ontvang-sten en uitgaven van de Autoriteit voor het volgende begrotingsjaarvast. Deze raming, die tevens een ontwerp-personeelsformatie bevat,wordtsamen metde voorlopige werkprogramma's door de raad van
bestuur toegezonden aan de Commissie en aan de landen waarmee de
Gemeenschap de in artikel 49 bedoelde overeenkomsten heeft gesloten.
6. De raming wordtsamen methetvooront werp van algemene
begroting van de Europese Unie door de Commissie ingediend bij het
Europees Parlement en de Raad („de begrotingsautoriteit”).
7. Op basis van deze raming neemtde Commissie de geraamde
bedragen die zij nodig acht met betrekking tot de personeelsformatie
en het bedrag van de subsidie ten laste van de algemene begroting opin het voorontwerp van algemene begroting van de Europese Unie, datzij overeenkomstig artikel 272 van het Verdrag voorlegt aan de begro-tingsautoriteit.
8. De begrotingsautoriteit keurt de kredieten voor de subsidie aan de
Autoriteit goed.
De begrotingsautoriteit stelt de personeelsformatie van de Autoriteit
vast.
9. De begroting wordt vastgesteld door de raad van bestuur. De
begroting wordt definitief na de definitieve vaststelling van de alge-mene begroting. De begroting wordt zo nodig dienovereenkomstigaangepast.
10. De raad van bestuur stelt de begrotingsautoriteit zo spoedig
mogelijk in kennis van de projecten die hij voornemens is te realiserenen die aanzienlijke financiele gevolgen voor de financiering van debegroting kunnen hebben, met name onroerendgoedprojecten zoals dehuur of aankoop van gebouwen. Hij brengtde Commissie daarvan op
de hoogte.
Wanneer een tak van de begrotingsautoriteit kennis heeft gegeven van
zijn voornemen om een advies te verstrekken, doet hij dit advies aan de2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 33
▼M1
▼M1
raad van bestuur toekomen binnen een termijn van zes weken te
rekenen vanaf de kennisgeving van hetproject .
Artikel 44
Uitvoering van de begroting van de Autoriteit
1. De uitvoerend directeur voert de begroting van de Autoriteit uit.2. Uit erlijk op 1 maartvan hetjaar datvolgtop hetafgeslot en
begrotingsjaar, dient de rekenplichtige van de Autoriteit de voorlopige
rekeningen met het verslag over het budgettair en financieel beheer vanhet begrotingsjaar in bij de rekenplichtige van de Commissie. Derekenplichtige van de Commissie consolideert de voorlopige reke-ningen van de instellingen en de gedecentraliseerde organen
overeenkomstig artikel 128 van het algemeen Financieel Reglement.
3. Uit erlijk op 31 maartvan hetjaar datvolgtop hetafgeslot en
begrotingsjaar dient de rekenplichtige van de Commissie de voorlopigerekeningen van de Autoriteit met het verslag over het budgettair enfinancieel beheer van hetbegrot ingsjaar in bij de Rekenkamer. Hetverslag over het budgettair en financieel beheer van het begrotingsjaar
wordtook t oegezonden aan hetEuropees Parlementen de Raad.
4. Na ontvangst van de opmerkingen van de Rekenkamer over de
voorlopige rekeningen van de Autoriteit overeenkomstig artikel 129van het algemeen Financieel Reglement maakt de uitvoerend directeuronder zijn eigen verantwoordelijkheid de definitieve rekeningen van deAutoriteit op en legt deze voor advies voor aan de raad van bestuur.
5. De raad van bestuur brengt advies uit over de definitieve reke-
ningen van de Autoriteit.
6. Uit erlijk op 1 juli van hetjaar datvolgtop hetafgeslot en begro-
tingsjaar dient de uitvoerend directeur de definitieve rekeningen methetadvies van de raad van best uur in bij hetEuropees Parlement , deRaad, de Rekenkamer en de Commissie.
7. De definitieve rekeningen worden gepubliceerd.8. De uitvoerend directeur dient uiterlijk op 30 september een
antwoord op de opmerkingen van de Rekenkamer in bij deze instelling.
Hij dient dit antwoord ook in bij de raad van bestuur.
9. De uitvoerend directeur verstrekt het Europees Parlement op
verzoek, overeenkomstig het bepaalde in artikel 146, lid 3, van hetalgemeen Financieel Reglement, alle inlichtingen die nodig zijn voorhet goede verloop van de kwijtingsprocedure voor het betrokken begro-
tingsjaar.
10. Vóór 30 april van hetjaar n + 2 verleenthetEuropees Parlement
op aanbeveling van de Raad, die metgekwalificeerde meerderheid vanstemmen besluit, de uitvoerend directeur kwijting voor de uitvoeringvan de begroting van het begrotingsjaar n.
Artikel 45
Door de Autoriteit ontvangen vergoedingen
Binnen drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening brengt
de Commissie, na raadpleging van de Autoriteit, de lidstaten en debelanghebbenden, een verslag uitover de mogelijkheid en wenselijk-heid van indiening in hetkader van de medebeslissingsprocedure enovereenkomstig het Verdrag van een wetgevingsvoorstel voor anderedoor de Autoriteit verleende diensten.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 34
▼B
▼B
AFDELING 6
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 46
Rechtspersoonlijkheid en voorrechten
1. De Autoriteit heeft rechtspersoonlijkheid. Zij beschikt in alle
lidstaten over de ruimste bevoegdheden waarin de wetgeving inzakerechtspersonen voorziet. Zij kan met name roerende en onroerende
goederen verkrijgen en vervreemden, en in rechte optreden.
2. Het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de
Europese Gemeenschappen is op de Autoriteit van toepassing.
Artikel 47
Aansprakelijkheid
1. De contractuele aansprakelijkheid van de Autoriteit wordt
beheerst door het op het betrokken contract van toepassing zijnde recht.
Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is bevoegduitspraak te doen wanneer een door de Autoriteit gesloten overeen-komst een arbitragebeding bevat.
2. In geval van niet-contractuele aansprakelijkheid vergoedt de
Autoriteit, overeenkomstig de algemene beginselen die de wetgevingenvan de lidstaten gemeen hebben, alle schade die door de Autoriteit zelfof haar personeelsleden in de uitoefening van hun functie is veroor-
zaakt. Het Hof van Justitie is bevoegd ter zake van alle in dit verband
gerezen geschillen over schadevergoeding.
3. De persoonlijke aansprakelijkheid van de personeelsleden van de
Autoriteit ten aanzien van de Autoriteit wordt geregeld door de desbe-treffende voor het personeel van de Autoriteit geldende bepalingen.
Artikel 48
Personeel
1. Het personeel van de Autoriteit is onderworpen aan de verorde-
ningen en regelingen die van toepassing zijn op de ambtenaren enandere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen.
2. De Autoriteit oefent ten aanzien van haar personeel de bevoegd-
heden uitdie aan hett otaanst elling bevoegde gezag zijn verleend.
Artikel 49
Deelname van derde landen
De Autoriteit staat open voor deelname van landen die met de Euro-
pese Gemeenschap overeenkomsten gesloten hebben uit hoofdewaarvan zij de communautaire wetgeving op het onder deze verorde-
ning vallende gebied hebben overgenomen en toepassen.
Krachtens de desbetreffende bepalingen van die overeenkomsten
worden regelingen getroffen waarin met name de aard, omvang en
wijze van de deelname van deze landen aan de werkzaamheden van
de Autoriteit worden vastgesteld, met inbegrip van bepalingen betref-fende deelneming aan de door de Autoriteit beheerde netwerken,plaatsing op de lijst van bevoegde organisaties waaraan de Autoriteitbepaalde werkzaamheden kan opdragen, de financiële bijdragen en hetpersoneel.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 35
▼B
HOOFDSTUK IV
SYSTEEM VOOR SNELLE WAARSCHUWINGEN, CRISISMA-
NAGEMENT EN NOODSITUATIES
AFDELING 1
SYSTEEM VOOR SNELLE WAARSCHUWINGEN
Artikel 50
Systeem voor snelle waarschuwingen
1. Hierbij wordteen syst eem voor snelle waarschuwingen in de
vorm van een netwerk ingesteld, voor kennisgevingen van het bestaanvan een directof indirectrisico voor de gezondheid van de mens,verband houdend meteen levensmiddel of diervoeder. Ditsyst eem
omvat de lidstaten, de Commissie en de Autoriteit. De lidstaten, de
Commissie en de Autoriteit wijzen elk een contactpunt aan, dat deeluitmaakt van het netwerk. De verantwoordelijkheid voor het beheervan hetnet werk berustbij de Commissie.
2. Wanneer een lid van het netwerk beschikt over informatie betref-
fende het bestaan van een ernstig direct of indirect risico voor degezondheid van de mens, verband houdend meteen levensmiddel ofdiervoeder, wordt deze informatie via het systeem voor snelle waar-
schuwingen onverwijld ter kennis van de Commissie gebracht. De
Commissie geeftdeze informat ie onmiddellijk door aan de leden vanhetnet werk.
De Autoriteit kan deze kennisgeving aanvullen met alle wetenschappe-
lijke en technische informatie die het ondernemen van snelle, passenderisicomanagementactie door de lidstaten vergemakkelijkt.
3. Onverminderd andere communautaire wetgeving stellen de
lidstaten de Commissie door middel van het systeem voor snelle waar-schuwingen onverwijld in kennis van:
a) elke door hen vastgestelde maatregel waarbij het in de handel
brengen van een productwordtbeperktof waarbij hetuitde handel
nemen of hett erugroepen van levensmiddelen of diervoeders wordtvoorgeschreven methetoog op de bescherming van de gezondheidvan de mens waarvoor snelle actie vereist is;
b) elke aanbeveling aan of overeenkomstmethetbedrijfsleven die
erop gerichtis op vrijwillige of verplicht e basis hetin de handel
brengen of hetuit eindelijke gebruik van levensmiddelen of diervoe-
ders te voorkomen, te beperken of aan specifieke voorwaarden teonderwerpen in verband meteen ernst ig risico voor de gezondheidvan de mens waarvoor snelle actie vereist is;
c) elke door een directof indirectrisico voor de gezondheid van de
mens ingegeven afkeuring van een partij, container of lading levens-
middelen of diervoeders door een bevoegde autoriteit aan eengrenspostin de Europese Unie.
De kennisgeving gaat vergezeld van een uitvoerige uiteenzetting van de
redenen waarom de bevoegde autoriteiten van de lidstaat die de kennis-geving heeftverzonden, de maat regelen hebben genomen. Dekennisgeving wordt te zijner tijd gevolgd door aanvullende informatie,
metname ingeval de maat regelen waarop de kennisgeving berust
worden gewijzigd of ingetrokken.
De Commissie zendt de uit hoofde van de eerste en de tweede alinea
ontvangen kennisgeving en aanvullende informatie onverwijld doornaar de leden van hetnet werk.
Wanneer een partij, container of lading door een bevoegde autoriteit
aan een grenspostin de Europese Unie wordtafgekeurd, st eltdeCommissie alle grensposten in de Europese Unie alsmede het derdeland van oorsprong hiervan onverwijld in kennis.
4. Wanneer een levensmiddel of diervoeder waarover een kennisge-
ving via het systeem voor snelle waarschuwingen is gestuurd, naar een2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 36
▼B
derde land is verzonden, verstrekt de Commissie dat land de nodige
informatie.
5. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de
actie die zij hebben ondernomen of de maatregelen die zij hebbengetroffen naar aanleiding van de via het systeem voor snelle waarschu-wingen ontvangen kennisgevingen en aanvullende informatie. De
Commissie geeftdeze informat ie onmiddellijk door aan de leden van
hetnet werk.
6. Het informatiesysteem voor snelle waarschuwingen kan worden
opengesteld voor kandidaat-lidstaten, derde landen en internationale
organisaties, op grond van overeenkomsten tussen de Gemeenschap en
die landen of organisaties, overeenkomstig de daarin vastgesteldeprocedures. Die procedures zijn gebaseerd op wederkerigheid enomvatten gelijkwaardige maatregelen inzake de vertrouwelijkheid alsin de Gemeenschap gelden.
Artikel 51
Uitvoeringsmaatregelen
De uitvoeringsmaatregelen voor artikel 50 worden na met de Autoriteit
te zijn besproken volgens de procedure van artikel 58, lid 2, door deCommissie vastgesteld. Die maatregelen omvatten met name de speci-fieke voorwaarden en procedures voor de doorgifte van kennisgevingenen aanvullende informatie.
Artikel 52
Geheimhoudingsregels voor het systeem voor snelle waarschu-
wingen
1. De informatie waarover de leden van het netwerk beschikken met
betrekking tot risico's voor de gezondheid van de mens als gevolg vanlevensmiddelen en diervoeders is in de regel beschikbaar voor hetpubliek overeenkomstig het informatiebeginsel van artikel 10. Het
publiek heeft in de regel toegang tot informatie over de identificatie
van hetproduct , de aard van hetrisico en de genomen maat regel.
De leden van het netwerk treffen evenwel de nodige maatregelen om
ervoor te zorgen dat hun personeelsleden de voor de doeleinden van
deze afdeling verkregen informatie die in naar behoren gemotiveerde
gevallen gezien de aard ervan onder hetberoepsgeheim valt , nietopen-baar maken, behalve indien hetgaatom informat ie die, als deomstandigheden dat vereisen, openbaar moet worden gemaakt terbescherming van de gezondheid van de mens.
2. De bescherming van het beroepsgeheim mag niet beletten dat
informatie die relevant is voor de doeltreffendheid van het markttoe-zicht en de handhavingactiviteiten op het gebied van levensmiddelenen diervoeders aan de bevoegde autoriteiten wordt doorgegeven. Deautoriteiten die informatie ontvangen die onder het beroepsgeheim
valt, dragen zorg voor de bescherming daarvan overeenkomstig lid 1.
AFDELING 2
NOODSITUATIES
Artikel 53
Noodmaatregelen betreffende uit de Gemeenschap afkomstige of
uit een derde land ingevoerde levensmiddelen en diervoeders
1. Wanneer blijktdateen levensmiddel of diervoeder, van oorsprong
uitde Gemeenschap of ingevoerd uiteen derde land, waarschijnlijk eenernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt endathetrisico nietop afdoende wijze kan worden beheerstmetde doorde betrokken lidstaten getroffen maatregelen, treft de Commissievolgens de procedure van artikel 58, lid 2, op eigen initiatief of op2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 37
▼B
verzoek van een lidstaat, onverwijld een of meer van de volgende
maatregelen, al naar gelang de ernst van de situatie:
a) in geval van levensmiddelen of diervoeders van oorsprong uitde
Gemeenschap:
i) opschorting van het in de handel brengen of het gebruik van het
betrokken levensmiddel;
ii) opschorting van het in de handel brengen of het gebruik van het
betrokken diervoeder;
iii) vaststelling van bijzondere voorwaarden voor het betrokken
levensmiddel of diervoeder;
iv) elke andere passende tijdelijke maatregel;
b) in geval van uiteen derde land ingevoerde levensmiddelen of dier-
voeders:
i) opschorting van de invoer van het betrokken levensmiddel of
diervoeder uithetdesbet reffende derde land of uiteen deeldaarvan, en, waar van toepassing, uit het derde land van door-voer;
ii) vaststelling van bijzondere voorwaarden voor het betrokken
levensmiddel of diervoeder uithetbet rokken derde land of eendeel daarvan;
iii) elke andere passende tijdelijke maatregel.
2. In dringende gevallen kan de Commissie evenwel de in lid 1
genoemde maatregelen voorlopig aannemen, na de betrokken lidstaatof lidstaten te hebben geraadpleegd en de overige lidstaten daarvan inkennis te hebben gesteld.
De genomen maatregelen worden zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk
binnen tien werkdagen, volgens de procedure van artikel 58, lid 2,bevestigd, gewijzigd, ingetrokken of verlengd. De redenen voor hetbesluitvan de Commissie worden onverwijld openbaar gemaakt .
Artikel 54
Andere noodmaatregelen
1. Wanneer een lidstaat de Commissie officieel in kennis stelt van
de noodzaak om spoedmaatregelen te nemen en de Commissie niet
heeft gehandeld conform artikel 53, kan de lidstaat tijdelijke bescher-mende maatregelen vaststellen. In dat geval stelt hij de overigelidstaten en de Commissie onverwijld daarvan in kennis.
2. De Commissie legtde aangelegenheid binnen t ien werkdagen
volgens de procedure van artikel 58, lid 2,voor aan het bij artikel 58,lid 1, ingestelde comité met het oog op de verlenging, wijziging ofintrekking van de tijdelijke beschermende maatregelen.
3. De lidstaat mag zijn nationale tijdelijke beschermende maatre-
gelen handhaven totdat de communautaire maatregelen zijn vastgesteld.
AFDELING 3
CRISISMANAGEMENT
Artikel 55
Algemeen plan voor crisismanagement
1. De Commissie stelt in nauwe samenwerking met de Autoriteit en
met de lidstaten een algemeen plan voor crisismanagement op het
gebied van de veiligheid van levensmiddelen en diervoeders op, hierna„algemeen plan” te noemen.
2. In het algemene plan worden de soorten situaties vastgelegd
waarin directe of indirecte risico's voor de gezondheid van de mens
als gevolg van levensmiddelen of diervoeders optreden die waarschijn-lijk nietmetbehulp van de best aande voorzieningen voorkomen,weggenomen of tot een aanvaardbaar niveau teruggebracht kunnenworden of die met toepassing van de artikelen 53 en 54 alleen niet optoereikende wijze kunnen worden beheerst.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 38
▼B
In het algemene plan worden tevens de praktische procedures voor het
managen van een crisis vastgelegd, met inbegrip van de te hanterentransparantiebeginselen en een communicatiestrategie.
Artikel 56
Crisiseenheid
1. Onverminderd haar taak de toepassing van het Gemeenschaps-
recht te waarborgen stelt de Commissie, wanneer zij een situatieconstateert waarin een ernstig direct of indirect risico voor de gezond-heid van de mens als gevolg van levensmiddelen of diervoeders
optreedt en dat risico niet met behulp van de bestaande voorzieningen
voorkomen, weggenomen of beperktkan worden of mett oepassing vande artikelen 53 en 54 alleen niet op toereikende wijze kan wordenbeheerst, de lidstaten en de Autoriteit onverwijld in kennis.
2. De Commissie richtonverwijld een crisiseenheid op, waarvan de
Autoriteit deel uitmaakt en waarin zij zo nodig wetenschappelijke entechnische bijstand biedt.
Artikel 57
Taken van de crisiseenheid
1. De crisiseenheid is belastmetde verzameling en beoordeling van
alle relevante informatie en het onderzoeken van de mogelijkheden omhetrisico voor de gezondheid van de mens zo doelt reffend en snelmogelijk te voorkomen, weg te nemen of tot een aanvaardbaar niveauterug te brengen.
2. De crisiseenheid kan de hulp inroepen van alle natuurlijke of
rechtspersonen wier expertise zij nodig acht om de crisis doeltreffendte beheersen.
3. De crisiseenheid informeerthetpubliek over de bet rokken risico's
en de getroffen maatregelen.
HOOFDSTUK V
PROCEDURES EN SLOTBEPALINGEN
AFDELING 1
COMITÉPROCEDURE EN BEMIDDELINGSPROCEDURE
Artikel 58
Comité
1. De Commissie wordt bijgestaan door een Permanent Comité voor
de voedselketen en de diergezondheid, hierna „het comité” te noemen,
bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door
de vertegenwoordiger van de Commissie. Het comité wordt onderver-deeld in afdelingen voor het behandelen van alle betrokken kwesties.
2. In de gevallen waarin naar ditart ikel wordtverwezen, is de
procedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG met inachtnemingvan artikel 7 en artikel 8 van dat besluit van toepassing.
3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn
wordtop drie maanden bepaald.
Artikel 59
Taken van het comité
Het comité vervult de bij deze verordening en bij andere relevante
communautaire bepalingen aan het comité opgedragen taken, in de
gevallen en onder de voorwaarden die in die bepalingen zijn vastge-legd. Voorts kan het op initiatief van de voorzitter of op schriftelijkverzoek van een van de leden elk onderwerp bestuderen dat onder diebepalingen valt.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 39
▼B
Artikel 60
Bemiddelingsprocedure
1. Onverminderd de toepassing van andere communautaire bepa-
lingen legt een lidstaat, indien hij van mening is dat een door een
andere lidstaat genomen maatregel op het gebied van de voedselveilig-heid hetzij onverenigbaar is met deze verordening, hetzij van invloedkan zijn op de werking van de interne markt, de zaak voor aan deCommissie, die de andere betrokken lidstaat hiervan onverwijld inkennis stelt.
2. De twee betrokken lidstaten en de Commissie stellen alles in het
werk om het probleem op te lossen. Als geen overeenstemming kanworden bereikt, kan de Commissie de Autoriteit verzoeken adviesover een wetenschappelijk geschilpunt uit te brengen. De termen vanhet verzoek en de termijn waarbinnen de Autoriteit advies dient uit tebrengen worden in onderling overleg door de Commissie en de Auto-
riteit vastgesteld, na raadpleging van de twee betrokken lidstaten.
AFDELING 2
SLOTBEPALINGEN
Artikel 61
Herzieningsclausule
1. Vóór 1 januari 2005 en vervolgens om de zes jaar geeftde Aut o-
riteit in samenwerking met de Commissie opdracht tot een
onafhankelijke externe evaluatie van haar functioneren op basis vande door de raad van bestuur in overeenstemming met de Commissievastgestelde richtsnoeren. De evaluatie betreft de werkwijze van deAutoriteit en de resultaten die zij bereikt. Bij de evaluatie wordt reke-
ning gehouden met de opvattingen van de belanghebbenden op zowel
communautair als nationaal niveau.
De raad van bestuur van de Autoriteit bestudeert de conclusies van de
evaluatie en doet de Commissie in voorkomend geval aanbevelingenvoor veranderingen in de Autoriteit en haar werkmethoden. Deevaluatie en de aanbevelingen worden openbaar gemaakt.
2. Vóór 1 januari 2005 brengtde Commissie een verslag uitover de
met de uitvoering van de afdelingen 1 en 2 van hoofdstuk IV opgedane
ervaring.
3. De in de leden 1 en 2 bedoelde verslagen en aanbevelingen
worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad.
Artikel 62
Verwijzingen naar de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en
het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid
1. Alle verwijzingen in de communautaire wetgeving naar het
Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding, het Weten-
schappelijk Comité voor de diervoeding, het WetenschappelijkVeterinair Comité, het Wetenschappelijk Comité voor bestrijdingsmid-delen, het Wetenschappelijk Comité voor planten en dewetenschappelijke stuurgroep worden vervangen door verwijzingen
naar de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid.
2. Alle verwijzingen in de communautaire wetgeving naar het
PermanentComit é voor levensmiddelen, hetPermanentComit é voorveevoeder en het Permanent Veterinair Comité worden vervangendoor verwijzingen naar het Permanent Comité voor de voedselketenen de diergezondheid.
Alle verwijzingen naar het Permanent Plantenziektekundig Comité in
de communautaire wetgeving gebaseerd op, alsmede in de Richtlijnen76/895/EEG, 86/362/EEG, 86/363/EEG, 90/642/EEG en 91/414/EEGaangaande gewasbeschermingsmiddelen en hetbepalen van maximum-residugehalten worden vervangen door een verwijzing naar hetPermanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 40
▼B
3. Voor de toepassing van de leden 1 en 2 wordt onder communau-
taire wetgeving verstaan alle verordeningen, richtlijnen, beschikkingenen besluiten van de Gemeenschap.
4. De Besluiten 68/361/EEG, 69/414/EEG en 70/372/EEG worden
ingetrokken.
Artikel 63
Bevoegdheden van het Europees Bureau voor de geneesmiddelen-
beoordeling
Deze verordening laatde bevoegdheden van hetEuropees Bureau voor
de geneesmiddelenbeoordeling uithoofde van Verordening (EEG) nr.2309/93, Verordening (EEG) nr. 2377/90, Richtlijn 75/319/EEG vande Raad (
1) en Richtlijn 81/851/EEG van de Raad (2) onverlet.
Artikel 64
Aanvang van de werkzaamheden van de Autoriteit
De Autoriteit vangt haar werkzaamheden aan op 1 januari 2002.
Artikel 65
Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op
die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese
Gemeenschappen .
De artikelen 11, 12 en 14 tot en met 20 zijn van toepassing met ingang
van 1 januari 2005.
De artikelen 29, 56, 57, 60 en 62, lid 1, zijn van toepassing met ingang
van de datum waarop de leden van het wetenschappelijk comité en dewetenschappelijke panels benoemd worden. De datum zal bekendge-maaktworden in de C-reeks van hetPublicat ieblad.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks
toepasselijk in elke lidstaat.2002R0178 — NL — 01.10.2003 — 001.001 — 41
(1) PB L 147 van 9.6.1975, blz. 13. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2001/83/
EG van hetEuropees Parlementen de Raad (PB L 311 van 28.11.2001,
blz. 67).
(2) PB L 317 van 6.11.1981, blz. 1.Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2001/82/EG
van hetEuropees Parlementen de Raad (PB L 311 van 28.11.2001, blz. 1).