Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de
instellingen
"BRICHTLIJN V AN DE RAAD
van 28 juni 1977
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende kantelbeveili-
gingsinrichtingen op landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen
(77/536/EEG)
(PB L 220 van 29.8.1977, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
"A1 Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
"A2 Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.19851977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 1
RICHTLIJN V AN DE RAAD
van 28 juni 1977
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de
Lid-Staten betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen op landbouw-
of bosbouwtrekkers op wielen
(77/536/EEG)
DE RAAD V AN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,
Gezien het voorstel van de Commissie,
Gezien het advies van het Europese Parlement (1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),
Overwegende dat de technische voorschriften waaraan trekkers krachtens
de nationale wetgevingen moeten voldoen, onder andere betrekking
hebben op de kantelbeveiligingsinrichtingen en de bevestiging daarvan
aan de trekker;
Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat
verschillen; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde
voorschriften aannemen, hetzij ter aanvulling, hetzij in de plaats van hun
huidige regeling, met name ten einde voor elk type trekker de
EEG-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 74/150/EEG van de Raad
van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen
van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van landbouw- of
bosbouwtrekkers op wielen (3) te kunnen invoeren;
Overwegende dat elke Lid-Staat, op grond van een geharmoniseerde
goedkeuringsprocedure voor onderdelen van kantelbeveiligingsinrichtin-
gen en de bevestiging daarvan aan de trekker, in staat is te constateren of
de gemeenschappelijke constructie- en beproevingsvoorschriften worden
nageleefd en de andere Lid-Staten van het geconstateerde in kennis te
stellen door het toezenden van een afschrift van het goedkeurings-
formulier voor onderdelen dat voor elk type kantelbeveiligingsinrichting
en de bevestiging daarvan aan de trekker wordt opgesteld; dat het
aanbrengen van een EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen op alle
inrichtingen die in overeenstemming met het als onderdeel goedgekeurde
type zijn gefabriceerd, een technische controle van deze inrichtingen in
de andere Lid-Staten overbodig maakt;
Overwegende dat de gemeenschappelijke voorschriften betreffende
andere onderdelen en kenmerken van de kantelbeveiligingsinrichting,
met name inzake afmetingen, deuren, veiligheidsvensters, voorkoming
van het voortrollen van de trekker bij het kantelen, en beveiliging van de
bijrijder op een later tijdstip zullen worden vastgesteld;
Overwegende dat het voornaamste doel van de geharmoniseerde
voorschriften is de veiligheid van het wegverkeer en de arbeidsveiligheid
op het gehele grondgebied van de Gemeenschap te waarborgen; dat
hiertoe de verplichting dient te worden ingevoerd de in onderhavige
richtlijn bedoelde trekkers van een kantelbeveiligingsinrichting te
voorzien;
Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetgevin-
gen inzake trekkers inhoudt dat de Lid-Staten onderling de controles
erkennen die door elk van hen op grond van de gemeenschappelijke
voorschriften worden uitgevoerd,!B
(1) PB nr. C 76 van 7. 4. 1975, blz. 37.
(2) PB nr. C 263 van 17. 11. 1975, blz. 58.
(3) PB nr. L 84 van 28. 3. 1974, blz. 10.1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 2
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN V ASTGESTELD:
Artikel 1
1. Iedere Lid-Staat verleent de EEG-goedkeuring voor onderdelen voor
elk type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de
trekker dat voldoet aan de in de bijlagen I, II, III, IV en V opgenomen
constructie- en keuringsvoorschriften.
2. De Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor onderdelen heeft
verleend, treft de nodige maatregelen om, zonodig in samenwerking
met de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten, voor zover
noodzakelijk, te controleren of de fabricage in overeenstemming is met
het als onderdeel goedgekeurde type. Deze controle beperkt zich tot
steekproeven.
Artikel 2
De Lid-Staten kennen de fabrikant van een trekker of de fabrikant van
een kantelbeveiligingsinrichting of hun respectieve gemachtigden een
EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen toe overeenkomstig het in
bijlage VI vastgestelde model voor elk type kantelbeveiligingsinrichting
en de bevestiging daarvan aan de trekker, door hen goedgekeurd als
onderdeel krachtens artikel 1.
De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen ten einde te voorkomen dat
merken worden gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan tussen
inrichtingen van een krachtens artikel 1 goedgekeurd type en andere
inrichtingen.
Artikel 3
1. De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van kantelbeveili-
gingsinrichtingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, voorzien van
het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen, niet verbieden om redenen
die verband houden met de constructie ervan.
2. Een Lid-Staat mag echter het in de handel brengen van kan-
telbeveiligingsinrichtingen, voorzien van het EEG-goedkeuringsmerk
voor onderdelen, verbieden, wanneer deze systematisch niet in over-
eenstemming zijn met het als onderdeel goedgekeurde type.
Deze Lid-Staat brengt de genomen maatregelen onverwijld ter kennis
van de andere Lid-Staten en de Commissie, met opgave van de redenen
van zijn beslissing.
Artikel 4
De bevoegde instanties van iedere Lid-Staat zenden binnen een maand
aan de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten een afschrift van de
goedkeuringsformulieren voor onderdelen, waarvan een model in bijlage
VII is opgenomen, voor elk type kantelbeveiligingsinrichting dat zij als
onderdeel goedkeuren of weigeren goed te keuren.
Artikel 5
1. Indien de Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor onderdelen heeft
verleend, constateert dat verscheidene kantelbeveiligingsinrichtingen en
de bevestiging daarvan aan de trekker, voorzien van hetzelfde EEG-
goedkeuringsmerk voor onderdelen, niet in overeenstemming zijn met
het door hem goedgekeurde type, neemt hij de nodige maatregelen om te
waarborgen dat de fabricage overeenstemt met het goedgekeurde type.
De bevoegde instanties van deze Staat stellen de bevoegde instanties van
de andere Lid-Staten in kennis van de genomen maatregelen, die,
wanneer het gebrek aan overeenstemming ernstig is en zich herhaaldelijk
voordoet, zelfs tot intrekking van de EEG-goedkeuring voor onderdelen
kunnen leiden. Genoemde instanties nemen dezelfde maatregelen,
wanneer zij door de bevoegde instanties van een andere Lid-Staat van
een dergelijk gebrek aan overeenstemming in kennis worden gesteld.!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 3
2. De bevoegde instanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen een
maand in kennis van de intrekking van een verleende EEG-goedkeuring
voor onderdelen en van de beweegredenen daarvoor.
Artikel 6
Elke beschikking houdende weigering of intrekking van de goedkeuring
voor onderdelen, dan wel verbod van in de handel brengen of van
gebruik, genomen uit hoofde van de bepalingen ter uitvoering van deze
richtlijn, moet nauwkeurig worden gemotiveerd. Deze beschikking wordt
ter kennis van de belanghebbende gebracht met opgave van de krachtens
de geldende wettelijke voorschriften van de Lid-Staten openstaande
rechtsmiddelen en van de termijnen waarbinnen deze rechtsmiddelen
kunnen worden aangewend.
Artikel 7
De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring
van een trekker niet weigeren om redenen die verband houden met de
kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekker,
indien deze het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen dragen en de
voorschriften van bijlage VIII zijn nageleefd.
Artikel 8
De Lid-Staten mogen de verkoop, de registratie, het in het verkeer
brengen of het gebruik van trekkers niet weigeren of verbieden om
redenen die verband houden met de kantelbeveiligingsinrichting en de
bevestiging daarvan aan de trekker, indien deze het EEG-goedkeurings-
merk voor onderdelen dragen en de voorschriften van bijlage VIII zijn
nageleefd.
Artikel 9
Deze richtlijn geldt voor de in artikel 1 van Richtlijn 74/150/EEG
omschreven trekkers, met de volgende kenmerken:
— een maximum vrije hoogte onder de achteras van 1 000mm;— een instelbare of vaste kleinste spoorbreedte van een van de
aangedreven assen van 1 150 mm of meer;
— mogelijkheid om te kunnen worden uitgerust met een meerpunt-
skoppelingsinrichting voor de bevestiging van losse werktuigen
alsmede met een trekinrichting;
— een massa tussen 1,5 en 4,5 ton, overeenkomend met het leeg
gewicht van de trekker in de zin van punt 2,4 van bijlage I van
Richtlijn 74/150/EEG, met inbegrip van de kantelbeveiligings-
inrichting, gemonteerd overeenkomstig de onderhavige richtlijn en
met de grootste maat banden die door de fabrikant wordt aanbevolen.
Artikel 10
In het kader van de EEG-goedkeuring moet elke trekker, bedoeld in
artikel 9, zijn uitgerust met een kantelbeveiligingsinrichting die beant-
woordt aan de voorschriften van de bijlagen I, II, III en IV .
Artikel 11
De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen
aan te passen aan de vooruitgang van de techniek, worden vastgesteld
overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 74/150/EEG.!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 4
Artikel 12
1. Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn voeren
de Lid-Staten de nodige maatregelen in om aan het bepaalde in deze
richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in
kennis.
2. De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke
bepalingen van hun nationale wetgeving die zij aanvaarden op het gebied
waarop deze richtlijn van toepassing is, ter kennis van de Commissie
wordt gebracht.
Artikel 13
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 5
LIJST V AN BIJLAGEN
BIJLAGE I: V oorwaarden voor EEG-goedkeuring voor onderdelen
BIJLAGE II: V oorwaarden voor de beproeving van de sterkte van de
kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvan
aan de trekker
BIJLAGE III: Beproevingsprocedures
BIJLAGE IV: Figuren
BIJLAGE V: Model beproevingsrapport
BIJLAGE VI: Merken
BIJLAGE VII: Model EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen
BIJLAGE VIII: V oorwaarden voor EEG-goedkeuring
BIJLAGE IX: Modelbijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier voor een
bepaald type trekker wat betreft de sterkte van de kantelbe-
veiligingsinrichting (veiligheidscabine of -frame) en van debevestiging daarvan aan de trekker.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 6
BIJLAGE I
VOORW AARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN
1. DEFINITIE
1.1. Kantelbeveiligingsinrichting (veiligheidscabine of -frame)
Onder kantelbeveiligingsinrichting (veiligheidscabine of -frame) wordt
verstaan de inrichting op een trekker die voornamelijk ten doel heeft het
risico te voorkomen of te beperken dat de bestuurder loopt bij omkantelen
van de trekker, bij normaal bedrijf.
1.2. De in punt 1.1 vermelde inrichting wordt gekenmerkt door het feit dat bij
omkantelen van de trekker daarbinnen een vrije ruimte is gewaarborgd,groot genoeg om de bestuurder te beschermen.
2. ALGEMENE EISEN
2.1. Alle kantelbeveiligingsinrichtingen moeten, evenals de bevestiging daar-
van aan de trekker, zo worden ontworpen en uitgevoerd, dat ze aan het
essentiële doel, genoemd in punt 1, beantwoorden.
2.2. Deze eis wordt gecontroleerd door middel van een van de twee in bijlage
III beschreven beproevingsmethoden. De keuze van de methode geschiedtnaar gelang van de massa van de trekker overeenkomstig de volgendecriteria:
— de in bijlage III/B beschreven methode voor alle trekkers waarvan de
massa ligt tussen de in artikel 9 bepaalde grenzen;
— de in bijlage III/A beschreven methode, voor trekkers met een massa
van meer dan 1,5 tot maximaal 3,5 ton.
3. AANVRAAG OM EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN
3.1. De aanvraag om EEG-goedkeuring voor onderdelen voor wat betreft de
sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvanaan de trekker wordt ingediend door de fabrikant van de trekker of door de
fabrikant van de kantelbeveiligingsinrichting of door hun respectieve
gemachtigden.
3.2. De aanvraag moet vergezeld gaan van de hierna vermelde stukken, in
drievoud, alsmede van de volgende gegevens:
— overzichtstekening van de gehele kantelbeveiligingsinrichting waarop
de schaal of de afmetingen zijn aangegeven. Op deze tekening moetenmet name de bevestigingsdelen in detail zijn weergegeven;
— foto’ s genomen van de zijkant en van achteren, waarop de details van
de bevestigingsdelen zichtbaar zijn;
— beknopte omschrijving van de kantelbeveiligingsinrichting, omvat-
tende het constructietype, de bevestiging op de trekker en, zo nodig,bijzonderheden over de bekleding, de wijze van toegang en denooduitgangen, aanwijzingen omtrent de capitonnering aan de
binnenzijde, bijzondere voorzieningen die kunnen beletten dat de
trekker doorrolt en bijzonderheden over het verwarmings- en hetventilatiesysteem;
— gegevens met betrekking tot de materialen waarvan gebruik is
gemaakt in de structurele en bevestigingsonderdelen van de kan-
telbeveiligingsinrichting (cf. bijlage V).
3.3. Een trekker die representatief is voor het trekkertype waarvoor de
kantelbeveiligingsinrichting die als onderdeel moet worden goedgekeurd is
bestemd, moet ter beschikking worden gesteld van de technische dienst die
belast is met de uitvoering van de goedkeuringsproeven voor onderdelen.Deze trekker is voorzien van de kantelbeveiligingsinrichting.
3.4. De houder van de EEG-goedkeuring voor onderdelen kan verzoeken dat
deze tot andere typen trekkers wordt uitgebreid. De bevoegde instanties die
de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen hebben verleend,verlenen de gevraagde uitbreiding indien de kantelbeveiligingsinrichting!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 7
en het (de) type(n) trekker(s) waarvoor de uitbreiding van de oor-
spronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt gevraagd, aan de
volgende voorwaarden beantwoorden:
— de massa van de onbelaste trekker, omschreven in bijlage II, punt 1.3,
mag de voor de proef gebruikte referentiemassa niet met meer dan 5
% overschrijden;
— de wijze van bevestiging en de montagepunten van de trekker moeten
identiek zijn;
— alle samenstellende delen, zoals spatscherm en motorkap, die als
steun kunnen dienen voor de kantelbeveiligingsinrichting, moetenidentiek zijn;
— de plaats van de zitplaats is niet gewijzigd.
4. OPSCHRIFTEN
4.1. Elke kantelbeveiligingsinrichting die met het als onderdeel goedgekeurde
type overeenstemt, moet van de volgende opschriften zijn voorzien:
4.1.1. handels- of fabrieksmerk;
4.1.2. EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen overeenkomstig het model in
bijlage VI;
4.1.3. serienummer van de beveiligingsinrichting;
4.1.4. trekkertype(n) en -merk waarvoor de beveiligingsinrichting is bestemd.4.2. Al deze gegevens moeten zijn aangebracht op een plaatje.4.3. De vermelde opschriften moeten zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar zijn
aangebracht.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 8
BIJLAGE II
VOORW AARDEN VOOR DE BEPROEVING V AN DE STERKTE V AN DE
KANTELBEVEILIGINGSINRICHTING EN V AN DE BEVESTIGING
DAARV AN AAN DE TREKKER
1. ALGEMENE EISEN
1.1. Doel van de proeven
De proeven worden verricht met behulp van een speciale uitrusting
waarmee men de belasting wil nabootsen die bij kantelen op dekantelbeveiligingsinrichting drukt. Aan de hand van deze in bijlage IIIbeschreven proeven kunnen conclusies worden getrokken ten aanzien
van de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker.
1.2. V oorbereiding van de proef
1.2.1. De kantelbeveiligingsinrichting moet worden beproefd op een trekker
van het type waarvoor de inrichting is ontworpen. De inrichting moet opde trekker worden bevestigd overeenkomstig de aanwijzingen van de
fabrikant van de trekker en/of de fabrikant van de kantelbeveiligings-
inrichting.
1.2.2. Bij de proeven moet de trekker zijn uitgerust met alle onderdelen van de
serieproduktie die van invloed kunnen zijn op de sterkte van dekantelbeveiligingsinrichting of die noodzakelijk kunnen zijn voor de
beproeving van de sterkte.
Onderdelen die een gevaar zouden kunnen opleveren in de vrije zone
moeten eveneens worden gemonteerd, zodat kan worden nagegaan of
deze in overeenstemming zijn met de eisen genoemd in punt 4.1 van
deze bijlage.
1.2.3. Tijdens de proeven moet de trekker stilstaan.
1.3. Massa van de trekker
De gemeten massa van de trekker W , die in de formules (zie bijlage III/A
en B) wordt toegepast ter berekening van de valhoogte van het
slingergewicht en de druk die op het object zal worden uitgeoefend,moet minstens zo zijn als bepaald in punt 2.4 van bijlage I van Richtlijn74/150/EEG (dat wil zeggen zonder optionele accessoires, doch met
koelvloeistof, smeermiddelen, brandstof, gereedschap en bestuurder)
plus de kantelbeveiligingsinrichting en minus 75 kg. Hierin zijnoptionele extra voor- of achtergewichten, bandballast, gemonteerdewerktuigen, gemonteerde uitrusting of speciale onderdelen niet begre-
pen.
2. APP ARATUUR EN UITRUSTING
2.1. Slingergewicht
2.1.1. Een slingergewicht wordt door middel van twee kettingen of kabels
opgehangen aan draaipunten op een hoogte van niet minder dan 6 m
boven de vloer. Het moet mogelijk zijn de lengte van de kettingen of
kabels waaraan het gewicht is opgehangen, te veranderen, enonafhankelijk daarvan de hoek tussen het gewicht en de kettingen ofkabels.
2.1.2. Er moet gebruik worden gemaakt van een gewicht van 2 000 ± 20 kg
exclusief het gewicht van de kettingen of kabels, die niet meer dan 100
kg mogen wegen. De lengte van de zijden van het slagvlak moet 680 ±
20 mm bedragen (zie bijlage IV , figuur 4). Het gewicht moet zodanigworden gevuld dat de plaats van het zwaartepunt onveranderlijk is.
2.1.3. Het moet mogelijk zijn het gewicht als een slinger tot een voor iedere
proef bepaalde hoogte terug te trekken. Met behulp van eensnellosmechanisme moet het gewicht omlaag kunnen zwaaien zonder!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 9
dat het kantelt ten opzichte van de kettingen of kabels waaraan het is
opgehangen.
2.2. Ondersteuningspunten van het slingergewicht
De draaipunten van het slingergewicht moeten op zodanige wijze vast
zijn bevestigd dat een verplaatsing hiervan in ongeacht welke richting
niet meer bedraagt dan 1 % van de valhoogte.
2.3. Sjorringen
2.3.1. De trekker moet met behulp van bevestigings- en spanningsinrichtingen
worden vastgesjord op rails die vast bevestigd zijn aan een niet-mee-
gevende fundering van beton. De rails moeten een passende tussenruimtehebben, zodat de trekker kan worden vastgesjord zoals aangegeven inbijlage IV , figuren 5, 6 en 7. Bij elke proef moeten de wielen van de
trekker en de gebruikte asondersteuningen zich op de niet-meegevende
fundering bevinden.
2.3.2. Naast het spanningsmechanisme en de railbevestigingen omvat de
sjorring kabel waarvan de afmetingen overeenkomen met de gegevenspecificaties.
De kabel moet rond en gedraaid zijn met vezelkern, uitvoering 6 × 19
overeenkomstig ISO 2408. De nominale kabeldiameter moet 13 mm zijn.
2.3.3. Het centrale knikpunt van een kniktrekker moet op passende wijze voor
de slagproeven tegen de voor-, achter- en zijkant en voor de drukproeven
worden ondersteund en vastgesjord, en moet bovendien aan de zijkant
worden gestut voor de slagproef tegen de zijkant. Indien dit voor hetaanbrengen van de nodige kabels wenselijk zou zijn, behoeven voor- enachterwielen niet op dezelfde lijn te staan.
2.4. Wielstut en balk
2.4.1. Een balk moet worden gebruikt als stut tegen het wiel bij de slag tegen
de zijkant, zoals aangegeven in bijlage IV , figuur 7.
2.4.2. Een vierkante balk van zacht hout met zijden van ongeveer 150 mm moet
aan de vloer worden vastgemaakt ten einde de wielen te blokkeren aan de
tegenovergestelde zijde van de slag, zoals aangegeven in bijlage IV ,
figuren 5, 6 en 7.
2.5. Stutten en sjorringen voor kniktrekkers
2.5.1. Er moet worden voorzien in aanvullende stutten en sjorringen voor
kniktrekkers. Deze zijn bedoeld om ervoor te zorgen dat het gedeelte vande trekker waarop zich de kantelbeveiligingsinrichting bevindt, een even
grote stijfheid bezit als een trekker zonder knikbesturing.
2.5.2. Aanvullende specifieke details zowel voor de slag- als voor de
drukproeven worden in bijlage III verschaft.
2.6. Drukinrichting
Met behulp van een inrichting zoals weergegeven in bijlage IV , figuur 8,
moet het mogelijk zijn om op een kantelbeveiligingsinrichting een
benedenwaartse druk uit te oefenen door middel van een stijve balk vanongeveer 250 mm breed, verbonden met het belastingsmechanisme viakruiskoppelingen. V oorts moet worden voorzien in assteunen zodat de
druk niet wordt uitgeoefend op de banden van de trekker.
2.7. Meetapparatuur
2.7.1. V oor de in bijlage III/A en B vermelde proeven moet een inrichting
worden gebruikt waarbij een beweegbare ring stevig is bevestigd op eenhorizontale staaf om het verschil te meten tussen de maximale tijdelijke
doorbuiging en de overgebleven doorbuiging bij een slagproef tegen de
zijkant.
2.7.2. V oor de in bijlage III/A vermelde proeven worden na de laboratorium-
proeven metingen verricht ten einde na te gaan of enig deel van de
beveiligingsinrichting de in punt 2 van bijlage III/A omschreven vrijezone is binnengedrongen.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 10
2.7.3. V oor de in bijlage III/B vermelde proeven moeten installaties worden
gebruikt die een fotomechanisme kunnen omvatten, ten einde na de
laboratoriumproeven na te gaan of tijdens deze proeven enig deel van de
beveiligingsinrichting de in punt 2 van bijlage III/B omschreven vrijezone is binnengedrongen of daarmee in contact is geweest.
2.8. Toleranties
De bij de proeven verrichte metingen worden uitgevoerd met de
volgende toleranties:
2.8.1. bij de proef gemeten lineaire afmetingen (met uitzondering van punt
2.8.2); afmetingen van de kantelbeveiligingsinrichting en van de trekker,vrije zone en doorbuiging van de banden wanneer vastgezet voor de
slagproeven: ± 3 mm;
2.8.2. hoogte van het gewicht, afgesteld voor slagproeven: ± 6 mm;2.8.3. gewogen massa van de trekker: ± 20 kg;
2.8.4. belasting bij de drukproeven: ± 2 %;
2.8.5. hoek van de kettingen of kabels waaraan het gewicht is opgehangen, op
het trefpunt: ± 2°.
3. PROEVEN
3.1. Algemene eisen
3.1.1. V olgorde van de proeven
3.1.1.1. De lijst en de volgorde van de proeven luiden als volgt — de nummers
van de punten komen overeen met de punten waarin de proeven worden
beschreven in bijlage III/A en B —:
1. Slagproef tegen de achterkant 1.1.
2. Drukproef op de achterkant 1.4.
3. Slagproef tegen de voorkant 1.2.
4. Slagproef tegen de zijkant 1.3.
5. Drukproef op de voorkant 1.5.
3.1.1.2. Indien tijdens de proef een of meer onderdelen van de sjorring
verschuiven of breken, moet de proef worden herhaald.
3.1.1.3. Tijdens de proef zijn geen reparaties of verstellingen aan de trekker of de
kantelbeveiligingsinrichting toegestaan.
3.1.1.4. Tijdens de proef moet de versnelling van de trekker in de vrijstand staan,
terwijl de remmen moeten zijn gelost.
3.1.2. Spoorbreedte
De instelling van de spoorbreedte voor de achterwielen moet zodanig
worden gekozen dat de kantelbeveiligingsinrichting voor zover mogelijk
niet door de banden wordt ondersteund tijdens de proeven.
3.1.3. V erwijdering van onderdelen die geen gevaar kunnen opleveren
Alle onderdelen van de trekker en van de kantelbeveiligingsinrichting die
als samenhangend geheel voor de bestuurder een beveiliging vormen,
inclusief de inrichting ter bescherming tegen weersinvloeden, worden
geleverd te zamen met de trekker die aan de proef moet wordenonderworpen. V oor-, zij- en achterruiten van veiligheidsglas of van eensoortgelijk materiaal, alsmede alle losneembare panelen, bekledings-
stukken en accessoires die geen functie vervullen in verband met de
structurele sterkte en bij kanteling geen gevaar opleveren, mogen wordenverwijderd.
3.1.4. Richting van de slagen
De zijkant van de trekker die voor de slagproef moet worden gekozen, is
die welke door de slag het meest kan worden vervormd. De slag tegen deachterkant moet worden toegebracht op de hoek die het verst verwijderd
is van het punt van de slag tegen de zijkant, en de slag tegen de voorkant
op de hoek die het dichtst gelegen is bij het punt van de slag tegen dezijkant.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 11
3.1.5. Bandenspanning en doorbuiging van de banden
De banden moeten zonder waterballast zijn. De spanning en doorbuiging
van de banden die bij de verschillende proeven vastgesjord zijn, moeten
in overeenstemming zijn met de volgende tabel:
Bandenspanning (bar) Doorbuiging (mm)
Radiaalbanden Diagonaalbanden
voor achter
voor achter voor achter
Trekker met 4 aangedreven wie-
len, voor- en achterwielen van
dezelfde grootte 1,20 1,20 1,00 1,00 25 25
Trekker met 4 aangedreven wie-
len, voorwielen kleiner dan ach-terwielen 1,80 1,20 1,50 1,00 20 25
Trekker met 2 aangedreven wie-
len 2,40 1,20 2,00 1,00 15 25
4. BEOORDELING V AN DE RESULTATEN
4.1. Een kantelbeveiligingsinrichting waarvoor de EEG-goedkeuring voor
onderdelen wordt aangevraagd, zal worden beschouwd als te voldoen aande vereisten inzake sterkte, indien deze inrichting aan de volgendevoorwaarden voldoet:
4.1.1. zij mag geen breuken en barsten vertonen als omschreven in de punten
3.1 van bijlage III/A en B;
4.1.2. voor de proeven van bijlage III/A: geen enkel deel van de vrije zone mag
buiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallen.
V oor de proeven van bijlage III/B: de kantelbeveiligingsinrichting mag
op geen enkele plaats tijdens enige slag- of drukproef in de vrije zone
binnendringen en geen enkel deel van de vrije zone mag buiten de
bescherming vallen van de kantelbeveiligingsinrichting, zoals omschre-ven in punt 3.2 van bijlage III/B;
4.1.3. voor de proeven III/A: het verschil tussen maximale tijdelijke
doorbuiging en overgebleven doorbuiging, als bedoeld in punt 3.3 van
bijlage III/A, mag niet meer dan 15 cm bedragen.
V oor de proeven III/B: tijdens de slagproef tegen de zijkant mag het
verschil tussen de maximale tijdelijke doorbuiging en de overgebleven
doorbuiging, als bedoeld in punt 3.3 van bijlage III/B, niet meer dan 25cm bedragen;
4.2. er mag geen andere factor aanwezig zijn waardoor de bestuurder aan een
speciaal gevaar wordt blootgesteld, zoals glas van een soort dat op
gevaarlijke wijze zou kunnen versplinteren, onvoldoende capitonneringvan het dak of van plaatsen waar het hoofd van de bestuurder tegenaankan stoten.
5. KEURINGSRAPPORT
5.1. Het keuringsrapport moet worden gevoegd bij het in bijlage VII
bedoelde EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen. Inhoud en vormvan het rapport moeten zijn zoals aangegeven in bijlage V . Het rapport
dient te bevatten:
5.1.1. een algemene beschrijving van de vorm en de constructie van de
kantelbeveiligingsinrichting, met inbegrip van de materialen en beves-tigingen; buitenmaten van de trekker met de kantelbeveiligingsinrich-
ting; voornaamste binnenmaten; minimum ruimte vanaf het stuurwiel;
afstand van het stuurwiel tot de zijkanten van de kantelbeveiligings-inrichting; hoogte van het dak van de kantelbeveiligingsinrichting,gemeten vanaf de zitplaats of het referentiepunt van de zitplaats en, in
voorkomend geval, vanaf de bodemplaat; bijzonderheden over de
voorzieningen voor normaal in- en uitstappen en nooduitgangen, zoalsbepaald door de structuur van de kantelbeveiligingsinrichting; tenslotte!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 12
bijzonderheden over het verwarmingssysteem en, in voorkomend geval,
het ventilatiesysteem;
5.1.2. bijzonderheden over elke speciale voorziening, zoals met name
antidoorrolvoorzieningen;
5.1.3. een korte opgave van elke capitonnering van de binnenzijde, bestemd om
hoofd en schouders zoveel mogelijk tegen letsel te beschermen of om de
geluidshinder te verminderen;
5.1.4. een vermelding van het type voorruit en venstermateriaal dat op de
trekker is gemonteerd.
5.2. Het rapport moet duidelijk het type trekker aangeven (merk, type,
handelsomschrijving, enz.) dat tijdens de proeven wordt gebruikt, en de
typen waarvoor de kantelbeveiligingsinrichting is bestemd.
5.3. Indien uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt
toegestaan voor andere typen trekkers, moet het rapport een nauwkeurigeverwijzing bevatten naar het rapport van de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen, alsmede nauwkeurige gegevens betref-
fende de eisen genoemd in punt 3.4 van bijlage I.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 13
BIJLAGE III
BEPROEVINGSPROCEDURES
A — BEPROEVINGSMETHODE I
1. SLAGPROEF EN DRUKPROEF
1.1. Slagproef tegen de achterkant
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden
geplaatst dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer
het slagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het
gewicht is bevestigd, een hoek van 20° maken met de verticaal, tenzijde kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging eengrotere hoek maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak
van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig
worden gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bijmaximale doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van20° blijven maken met de verticaal. De hoogte van het gewicht moet
zodanig worden geregeld dat de baan die het zwaartepunt van het
gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt. Er moeten maatregelenworden getroffen opdat het gewicht minder neiging vertoont om rondhet trefpunt te draaien.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het bij achter-overslaan van de trekker het eerst de grond raakt; in normaleomstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de baan van het
zwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van een verticaal vlak
parallel aan het middenvlak door de trekker, dat de uiterste bovenkantvan de kantelbeveiligingsinrichting raakt, moet een zesde bedragen vande breedte van de bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting.
Indien de achterkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die verder dan de genoemde afstand binnen ditverticale vlak begint, moet de slag aan het begin van de krommingplaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan
een lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlage
IV , figuur 9)
Indien een uitstekend deel een ongeschikt trefpunt voor het gewicht zou
vormen, moet een stalen plaat van passende dikte en breedte en met een
lengte van ongeveer 300 mm zodanig aan het betrokken deel worden
vastgemaakt dat de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting daardoorniet wordt beïnvloed.
1.1.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels aan de vloer worden
vastgesjord. De bevestigingspunten van de kabels moeten zich ongeveer2 m achter de achteras en 1,50 m vóór de vooras bevinden. Of wel
moeten de bevestigingspunten zich bevinden in het verticale vlak waarin
het zwaartepunt van het slingergewicht heen en weer beweegt of welmoet meer dan één kabel in dit vlak een resultante opleveren zoals inbijlage IV , figuur 5.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van de
voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van bijlageII is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een vierkantehouten balk met zijden van 150 mm vóór de achterwielen vastgezet en er
stevig tegenaan gedrukt.
1.1.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord. De
as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting
is aangebracht, moet worden behandeld zoals de achteras in bijlage IV ,figuur 5. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door middel vaneen vierkante balk met zijden van 100 mm en stevig aan de vloer worden
vastgesjord met behulp van kabels die aan de bevestigingsrails zijn
bevestigd.
1.1.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van hettrefpunt beantwoordt aan de formule:
H¼125þ0;020 W :
Hierin is!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 14
H = de valhoogte van het slingergewicht in millimeters,
W = de massa van de trekker als bepaald in punt 1.3 van bijlage II.
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de kan-
telbeveiligingsinrichting kan slaan.
1.2. Slagproef tegen de voorkant
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het
slagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewichtis bevestigd, een hoek van 20° maken met de verticaal, tenzij dekantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere
hoek maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het
gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig wordengesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximaledoorbuiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20° blijven
maken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdat
het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien. Dehoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan diehet zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst degrond raakt bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker; innormale omstandigheden is dit de bovenhoek van de voorkant. De baan
van het zwaartepunt van het gewicht mag zich niet verder dan 80 mm
bevinden van een verticaal vlak parallel aan het middenvlak door detrekker, dat de uiterste bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichtingraakt.
Indien de voorkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die op een grotere afstand begint dan 80 mm binnendit verticale vlak, moet de slag aan het begin van de kromming
plaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan
een lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlageIV , figuur 9).
1.2.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels worden vastgesjord
zoals afgebeeld in bijlage IV , figuur 6. De bevestigingspunten van de
kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en 1,5 m vóór de
vooras bevinden.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van de
voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van bijlage
II is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een vierkante
houten balk met zijden van ongeveer 150 mm achter de achterwielenvastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.2.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord. De
as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting
is aangebracht, moet worden behandeld zoals de vooras in bijlage IV ,
figuur 6. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door middel vaneen vierkante balk met zijden van ongeveer 100 mm en stevig aan devloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan de bevestigings-
rails zijn bevestigd.
1.2.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van het
trefpunt beantwoordt aan de formule:
H¼125þ0;020 W :
1.3. Slagproef tegen de zijkant
1.3.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer hetslagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht
is bevestigd, verticaal zijn, tenzij de kantelbeveiligingsinrichting op het
trefpunt bij doorbuiging niet verticaal is. In dat geval moet het slagvlakvan het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdigworden gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij
maximale doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels verticaal blijven.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baandie het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 15
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerste de
grond raakt wanneer de trekker bij een ongeluk zijwaarts kantelt; in
normale omstandigheden is dit de bovenrand. Tenzij het vaststaat dat eenander deel van deze rand het eerst met de grond in aanraking zal komen,moet het trefpunt gelegen zijn in het vlak dat loodrecht staat op het
middenvlak door de trekker en dat loopt door het midden van de zitplaats
in de middelste afstelpositie. Er moeten maatregelen worden getroffenopdat het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt tedraaien.
1.3.2. Bij trekkers zonder knikbesturing moet de as die vast zit ten opzichte van
de kantelbeveiligingsinrichting, worden vastgesjord aan die kant die zal
worden getroffen. Bij trekkers met twee aangedreven wielen is ditgewoonlijk de achteras; deze opstelling is afgebeeld in bijlage IV , figuur7. De twee kabels moeten over de as lopen vanuit punten die zich precies
eronder bevinden, waarbij de ene loopt naar een bevestigingspunt
ongeveer 1,50 m vóór de as en de andere naar een punt ongeveer 1,50 machter de as. De kabels moeten zo strak worden gespannen dat dedoorbuiging van de band naast de bevestigingskabel overeenkomt met
hetgeen is aangegeven in punt 3.1.5 van bijlage II. Na de bevestiging van
de kabels moet een houten balk als een stut tegen het wiel tegenover hetgewicht zodanig aan de vloer worden bevestigd dat hij tijdens de slaggoed tegen de wielvelg wordt gedrukt, zoals afgebeeld in bijlage IV ,
figuur 7. De lengte van de balk moet zodanig worden gekozen dat deze
balk, tegen het wiel geplaatst, een hoek van 30° ± 3 maakt met dehorizontaal. De lengte ervan moet gelijk zijn aan 20 tot 25 maal de dikteterwijl de breedte gelijk moet zijn aan 2 tot 3 maal de dikte. Beide assen
moeten tegen zijwaartse verschuiving worden geblokkeerd met een balk
die aan de vloer is bevestigd en zich tegen de buitenzijde bevindt van hetwiel tegenover de zijde waartegen de slag moet worden toegebracht.
1.3.3. Kniktrekkers moeten zodanig aan de vloer worden bevestigd dat het
gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting is
bevestigd, even stevig aan de vloer is bevestigd als een trekker zonderknikbesturing.
Van kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
As en wielen van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbevei-ligingsinrichting is bevestigd, moeten worden vastgesjord en gestutovereenkomstig bijlage IV , figuur 7. Het knikpunt moet worden
ondersteund door middel van een vierkante balk met zijden van minstens
100 mm en aan de bevestigingsrails worden vastgemaakt. Een stut moetzodanig tegen het knikpunt worden aangebracht en op de vloer wordenvastgezet dat hetzelfde resultaat wordt verkregen als bij een stut tegen
het achterwiel en een soortgelijke steun wordt verschaft als bij een
trekker zonder knikbesturing.
1.3.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van het
trefpunt beantwoordt aan de volgende formule:
H¼125þ0;150 W :
1.4. Drukproef op de achterkant
De trekker moet worden geplaatst in de opstelling beschreven in punt 2.6
van bijlage II en afgebeeld in bijlage IV , figuren 8 en 10, en wel zo dat de
achterrand van de balk zich boven het achterste dragende bovendeel vande kantelbeveiligingsinrichting bevindt en het in de lengterichting doorde trekker lopende middenvlak gelegen is midden tussen de punten van
waaruit de belasting op de balk wordt uitgeoefend.
De assteunen moeten zodanig onder de assen worden geplaatst dat de
banden niet onderhevig zijn aan de druk. De toegepaste druk moet gelijk
zijn aan tweemaal de massa van de trekker zoals bepaald in punt 1.3 van
bijlage II. Het kan nodig blijken de voorzijde van de trekker vast tesjorren.
1.5. Drukproef op de voorkant
1.5.1. Deze proef moet identiek zijn aan de drukproef op de achterkant, de
voorrand van de balk moet zich echter bevinden boven het voorste
bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting.
1.5.2. Wanneer het voorste deel van het dak van de kantelbeveiligingsinrichting
niet bestand is tegen de hele druk die er bij de drukproef op wordt
uitgeoefend, moet de druk zolang worden toegepast totdat het dakzodanig is doorgebogen dat het samenvalt met het vlak dat het bovendeel!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 16
van de kantelbeveiligingsinrichting verbindt met het deel van de
voorkant van de trekker dat de massa van de trekker kan dragen
wanneer deze is gekanteld. De druk moet vervolgens worden weg-
genomen en de trekker moet zodanig worden geplaatst dat de balk zichbevindt boven dat punt van de kantelbeveiligingsinrichting waarop deachterkant van de volledig omgekantelde trekker zou kunnen komen te
rusten, zoals weergegeven in bijlage IV , figuur 10, waarna de volledige
druk opnieuw wordt uitgeoefend.
2. VRIJE ZONE
2.1. De „vrije zone” wordt als volgt door vlakken omschreven waarbij de
trekker zich op een horizontaal oppervlak bevindt:
— horizontaal vlak 95 cm boven de ingedrukte zitplaats;— verticaal vlak, loodrecht op het middenvlak van de trekker en 10 cm
achter de achterzijde van de zitplaats;
— verticaal vlak, evenwijdig aan het middenvlak van de trekker en 25
cm links van het middelpunt van de zitplaats;
— verticaal vlak, evenwijdig aan het middenvlak van de trekker en 25
cm rechts van het middelpunt van de zitplaats;
— een hellend vlak waarin zich een horizontale lijn bevindt die
loodrecht staat op het middenvlak van de trekker, 95 cm boven deingedrukte zitplaats en 45 cm (plus de normale voor- en achter-waartse beweging van de zitplaats) voor de rugleuning van de
zitplaats. Dit hellende vlak loopt voor het stuur langs en het
dichtstbijgelegen punt bevindt zich op 4 cm van de rand van hetstuur.
2.2. De achterzijde van de zitplaats moet worden vastgesteld zonder met
eventueel aanwezige bekleding rekening te houden. De zitplaats moet in
zijn voor de normale bediening van de trekker in zittende positie
achterste stand worden ingesteld en in de hoogste stand, indien dezeafzonderlijk kan worden afgesteld. Wanneer de vering van de zitplaatsverstelbaar is moet deze in de middelste stand worden geplaatst; de
belasting daarop moet 75 kg bedragen.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1. Breuken en barsten
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en
steunen voor de bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht op
de aanwezigheid van breuken en barsten, waarbij kleine barsten in
onbelangrijke delen niet in aanmerking worden genomen.
3.2. Vrije zone
3.2.1. Na iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de
kantelbeveiligingsinrichting een vrije zone rond de bestuurderszitplaatsals gedefinieerd in punt 2 is binnengedrongen.
3.2.2. V oorts moet worden nagegaan of enig deel van de vrije zone buiten de
beveiliging van de kantelbeveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt alsbuiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallend deelbeschouwd elk deel van die ruimte dat in aanraking zou zijn gekomen
met de vlakke grond indien de trekker was omgekanteld in de richting
van waaruit de slag werd toegebracht. Voor de banden en despoorbreedte worden de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetin-gen in aanmerking genomen.
3.3. Maximale tijdelijke doorbuiging
Tijdens de slagproef tegen de zijkant moet het verschil tussen de
maximale tijdelijke doorbuiging en de overgebleven doorbuiging op een
hoogte van 950 mm boven de belaste zitplaats worden geregistreerd. Eeneind van de staaf beschreven in punt 2.7.1 van bijlage II moet wordenvastgemaakt aan het bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting en
het andere eind moet door een opening in de verticale staander gaan. De
plaats van de wrijvingsring op de staaf duidt de maximale tijdelijkedoorbuiging na de slag aan.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 17
3.4. Permanente doorbuiging
Na de laatste drukproef moet de permanente doorbuiging van de
kantelbeveiligingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde moetvóórdat men met de proef begint, de plaats van de voornaamste delen van
de kantelbeveiligingsinrichting ten opzichte van de zitplaats worden
geregistreerd.
B — BEPROEVINGSMETHODE II
1. SLAGPROEF EN DRUKPROEF
1.1. Slagproef tegen de achterkant
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer hetslagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht
is bevestigd, een hoek van 20° maken met de verticaal, tenzij de
kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een groterehoek maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van hetgewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig worden
gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale
doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20° blijvenmaken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdathet gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien. De
hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan die
het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het bij achter-
overslaan van de trekker het eerst de grond raakt; in normale
omstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de baan van hetzwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van een verticaal vlakparallel aan het middenvlak door de trekker, dat de uiterste bovenkant
van de kantelbeveiligingsinrichting raakt, moet een zesde bedragen van
de breedte van de bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting.
Indien de achterkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die verder dan de genoemde afstand binnen dit
verticale vlak begint, moet de slag aan het begin van de kromming
plaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aaneen lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlageIV , figuur 9).
Indien een uitstekend deel een ongeschikt trefpunt voor het gewicht zou
vormen, moet een stalen plaat van passende dikte en breedte en met een
lengte van ongeveer 300 mm zodanig aan het betrokken deel wordenvastgemaakt dat de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting daardoorniet wordt beïnvloed.
1.1.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels aan de vloer worden
vastgesjord zoals afgebeeld in bijlage IV , figuur 5. De bevestigings-
punten van de kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en
1,50 m vóór de vooras bevinden. Of wel moeten de bevestigingspuntenzich bevinden in het verticale vlak waarin het zwaartepunt van hetslingergewicht heen en weer beweegt of wel moet meer dan één kabel in
dit vlak een resultante opleveren zoals in bijlage IV , figuur 5.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van de
voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van bijlageII is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een vierkante
houten balk met zijden van 150 mm vóór de achterwielen vastgezet en er
stevig tegenaan gedrukt.
1.1.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord. De
as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichtingis aangebracht, moet worden behandeld zoals de achteras in bijlage IV ,figuur 5. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door middel van
een vierkante balk met zijden van minstens 100 mm en stevig aan de
vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan de bevestigings-rails zijn bevestigd.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 18
1.1.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van het
trefpunt beantwoordt aan de formule:
H¼2/C1165/C210/C08/C2WL2of H ¼5;73/C210/C02/C2I
Hierin is
H = de valhoogte van het slingergewicht in millimeterW = de massa van de trekker als bepaald in punt 1.3 van bijlage II
L = de maximale wielbasis van de trekker in millimeter
I = et traagheidsmoment van de achteras bij opgeheven wielen in
kilogram vierkante meter (kgm
2)
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de kan-
telbeveiligingsinrichting kan slaan.
1.1.5. Bij trekkers waarvan ten minste 50 % van het gewicht in de zin van punt
1.3 van bijlage II op de vooras rust, is er geen slagproef tegen de
achterkant.
1.2. Slagproef tegen de voorkant
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer hetslagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewichtis bevestigd, een hoek van 20° maken met de verticaal, tenzij de
kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere
hoek maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van hetgewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig wordengesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale
doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20° blijven
maken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdathet gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien. Dehoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan die
het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst de
grond raakt bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker; in
normale omstandigheden is dit de bovenhoek van de voorkant. De baanvan het zwaartepunt van het gewicht mag zich niet verder dan 80 mmbevinden van een verticaal vlak parallel aan het middenvlak door de
trekker, dat de uiterste bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting
raakt.
Indien de voorkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die op een grotere afstand begint dan 80 mm binnen
dit verticale vlak, moet de slag aan het begin van de krommingplaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aaneen lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlage
IV , figuur 9).
1.2.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels worden vastgesjord
zoals afgebeeld in bijlage IV , figuur 6. De bevestigingspunten van de
kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en 1,50 vóór devooras bevinden.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van de
voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van bijlageII is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een vierkantehouten balk met zijden van ongeveer 150 mm achter de achterwielen
vastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.2.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord. De
as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichtingis aangebracht, moet worden behandeld zoals de vooras in bijlage IV ,figuur 6. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door middel van
een vierkante balk met zijden van minstens 100 mm en stevig aan de
vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan de bevestigings-rails zijn bevestigd.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 19
1.2.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van het
trefpunt beantwoordt aan de formule:
H¼125þ0;020 W :
1.3. Slagproef tegen de zijkant
1.3.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het
slagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht
is bevestigd, verticaal zijn, tenzij de kantelbeveiligingsinrichting op hettrefpunt bij doorbuiging niet verticaal is. In dit geval moet het slagvlakvan het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig
worden gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij
maximale doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels verticaal blijven.De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baandie het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst degrond raakt wanneer de trekker bij een ongeluk zijwaarts kantelt; in
normale omstandigheden is dit de bovenrand. Tenzij het vaststaat dat een
ander deel van deze rand het eerst met de grond in aanraking zal komen,moet het trefpunt gelegen zijn in het vlak dat loodrecht staat op hetmiddenvlak door de trekker en dat loopt door het midden van de zitplaats
in de middelste afstelpositie. Er moeten maatregelen worden getroffen
opdat het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt tedraaien.
1.3.2. Bij trekkers zonder knikbesturing moet de as die vast zit ten opzichte van
de kantelbeveiligingsinrichting, worden vastgesjord aan die kant die zalworden getroffen. Bij trekkers zonder knikbesturing met twee aange-
dreven wielen is dit gewoonlijk de achteras; deze opstelling is afgebeeld
in bijlage IV , figuur 7. De twee kabels moeten over de as lopen vanuitpunten die zich precies eronder bevinden, waarbij de ene loopt naar eenbevestigingspunt ongeveer 1,50 m vóór de as en de andere naar een punt
ongeveer 1,50 m achter de as. De kabels moeten zo strak worden
gespannen dat de doorbuiging van de band naast de bevestigingskabelovereenkomt met hetgeen is aangegeven in punt 3.1.5 van bijlage II. Nade bevestiging van de kabels moet een houten balk als een stut tegen het
wiel tegenover het gewicht zodanig aan de vloer worden bevestigd dat hij
tijdens de slag goed tegen de wielvelg wordt gedrukt, zoals afgebeeld inbijlage IV , figuur 7. De lengte van de balk moet zodanig worden gekozendat deze balk, tegen het wiel geplaatst, een hoek van 30° ± 3 maakt met
de horizontaal. De lengte ervan moet gelijk zijn aan 20 tot 25 maal de
dikte, terwijl de breedte gelijk moet zijn aan 2 tot 3 maal de dikte. Beideassen moeten tegen zijwaartse verschuiving worden geblokkeerd met eenbalk die aan de vloer is bevestigd en zich tegen de buitenzijde bevindt
van het wiel tegenover de zijde waartegen de slag moet worden
toegebracht.
1.3.3. Kniktrekkers moeten zodanig aan de vloer worden bevestigd dat het
gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting isbevestigd, even stevig aan de vloer is bevestigd als een trekker zonder
knikbesturing.
Van kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
As en wielen van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbevei-ligingsinrichting is bevestigd, moeten worden vastgesjord en gestut
overeenkomstig bijlage IV , figuur 7. Het knikpunt moet worden
ondersteund door middel van een vierkante balk met zijden van minstens100 mm en aan de bevestigingsrails worden vastgemaakt. Een stut moetzodanig tegen het knikpunt worden aangebracht en op de vloer worden
vastgezet dat hetzelfde resultaat wordt verkregen als bij een stut tegen
het achterwiel en een soortgelijke steun wordt verschaft als bij eentrekker zonder knikbesturing.
1.3.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van het
trefpunt beantwoordt aan de volgende formule:
H¼125þ0;150 W :
1.4. Drukproef op de achterkant
De trekker moet worden geplaatst in de opstelling beschreven in punt 2.6
van bijlage II en afgebeeld in bijlage IV , figuren 8 en 10, en wel zo dat de!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 20
achterrand van de balk zich boven het achterste dragende bovendeel van
de kantelbeveiligingsinrichting bevindt en het in de lengterichting door
de trekker lopende middenvlak gelegen is midden tussen de punten van
waaruit de belasting op de balk wordt uitgeoefend.
De assteunen moeten zodanig onder de assen worden geplaatst dat de
banden niet onderhevig zijn aan de druk. De toegepaste druk moet gelijk
zijn aan tweemaal de massa van de trekker zoals bepaald in punt 1.3 van
bijlage II. Het kan nodig blijken de voorzijde van de trekker vast tesjorren.
1.5. Drukproef op de voorkant
1.5.1. Deze proef moet identiek zijn aan de drukproef op de achterkant, de
voorrand van de balk moet zich echter bevinden boven het voorstebovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting.
1.5.2. Wanneer het voorste deel van het dak van de kantelbeveiligingsinrichting
niet bestand is tegen de hele druk die er bij de drukproef op wordtuitgeoefend, moet de druk zolang worden toegepast totdat het dakzodanig is doorgebogen dat het samenvalt met het vlak dat het bovendeel
van de kantelbeveiligingsinrichting verbindt met het deel van de
voorkant van de trekker dat de massa van de trekker kan dragenwanneer deze is gekanteld. De druk moet vervolgens worden weg-genomen en de trekker moet zodanig worden geplaatst dat de balk zich
bevindt boven dat punt van de kantelbeveiligingsinrichting waarop de
achterkant van de volledig omgekantelde trekker zou kunnen komen terusten, zoals weergegeven in bijlage IV , figuur 10, waarna de volledigedruk opnieuw wordt uitgeoefend.
2. VRIJE ZONE
2.1. De vrije zone is weergegeven in bijlage IV , figuur 3, en wordt
gedefinieerd ten opzichte van een verticaal referentievlak dat in hetalgemeen in de lengterichting van de trekker, door een in punt 2.3
beschreven referentiepunt en het midden van het stuurwiel loopt. Er
wordt aangenomen dat indien de kantelbeveiligingsinrichting verend isgemonteerd, het referentievlak zich horizontaal met de zitplaats en hetstuurwiel zal verplaatsen wanneer slagen worden toegebracht, maar
loodrecht blijft ten opzichte van de vloer van de trekker of de
kantelbeveiligingsinrichting.
Verstelbare stuurwielen moeten worden gebracht in de stand die ze voor
de normale bediening van de trekker in zittende positie innemen.
2.2. De grenzen van de zone zijn:
2.2.1. verticale vlakken 250 mm aan beide zijden van het referentievlak, die
zich 300 mm naar omhoog uitstrekken vanaf het referentiepunt van de
zitplaats;
2.2.2. parallelle vlakken die zich van de bovenste rand van de in punt 2.2.1
bedoelde vlakken uitstrekken tot een hoogte van maximaal 900 mmboven het referentiepunt van de zitplaats, zodanig hellend dat het
bovenste punt van het vlak aan de zijde waar de slag tegen de zijkant
wordt toegebracht, zich op ten minste 100 mm van het referentievlakbevindt;
2.2.3. een horizontaal vlak 900 mm boven het referentiepunt van de zitplaats;2.2.4. een hellend vlak dat loodrecht staat op het referentievlak en dat gaat door
een punt dat is gelegen 900 mm verticaal boven het referentiepunt van dezitplaats en door het achterste deel van de zitplaatsconstructie met
inbegrip van het veersysteem;
2.2.5. een verticaal vlak dat loodrecht staat op het referentievlak en zich naar
beneden uitstrekt vanuit het achterste punt van de zitplaats;
2.2.6. een gebogen vlak, dat loodrecht staat op het referentievlak, met een
straal van 120 mm rakend aan de vlakken bedoeld in de punten 2.2.3 en2.2.4;
2.2.7. een gebogen vlak, dat loodrecht staat op het referentievlak, met een
straal van 900 mm, dat raakt aan het vlak bedoeld in punt 2.2.3 op een
punt 150 mm vóór het referentiepunt van de zitplaats en zich in
voorwaartse richting over een afstand van 400 mm uitstrekt;
2.2.8. een hellend vlak dat loodrecht staat op het referentievlak dat aansluit aan
de voorste rand van het vlak bedoeld in punt 2.2.7 en dat op 40 mm van!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 21
het stuurwiel ligt. Bij een hoge stand van het stuurwiel wordt dit vlak
vervangen door een raakvlak aan het vlak bedoeld in punt 2.2.7;
2.2.9. een verticaal vlak dat loodrecht staat op het referentievlak, 40 mm vóór
het stuurwiel;
2.2.10. een horizontaal vlak door het referentiepunt van de zitplaats.
2.3. Plaats van de zitplaats en referentiepunt van de zitplaats
2.3.1. V oor de bepaling van de vrije zone in punt 2.1 moet de zitplaats de meest
achterwaartse positie in het horizontale verstellingsbereik innemen. De
zitplaats moet de middenpositie innemen van de verticale verstelling,
indien deze onafhankelijk is van de horizontale verstelling.
Het referentiepunt wordt verkregen met behulp van het in bijlage IV ,
figuren 1 en 2, weergegeven apparaat waarmee de belasting door eenpersoon wordt gesimuleerd. Het apparaat moet bestaan uit eenkomvormige zittingplaat en rugleuningplaten. De onderste leuningplaat
kan scharnieren op de plaats van de zitbeenknobbels (A) en de lendenen
(B), waarbij de hoogte van het scharnier (B) versteld kan worden.
2.3.2. Onder referentiepunt wordt verstaan het punt in het in de lengterichting
door de zitplaats lopende middenvlak waar het raakvlak van het onderstedeel van de leuning en een horizontaal vlak elkaar snijden. Dit
horizontale vlak snijdt het onderste vlak van de komvormige zittingplaat
op een punt 150 mm vóór genoemd raakvlak.
2.3.3. Indien de zitplaats is voorzien van een veersysteem dat aangepast kan
worden aan het gewicht van de bestuurder, moet dit zodanig wordeningesteld dat de zitplaats zich in de middelste afstelling bevindt.
Het apparaat moet op de zitplaats worden gebracht. Vervolgens wordt het
belast met een kracht van 550 N op een punt 50 mm vóór scharnier (A);
de twee delen van de rugleuningplaat moeten licht tangentieel tegen de
leuning worden aangedrukt.
2.3.4. Indien het niet mogelijk is raakvlakken vast te stellen voor elke plaats
van de rugleuning (boven en onder de lendenstreek) is het volgendevereist:
2.3.4.1. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het onderste
gedeelte, dan wordt het onderste gedeelte van de rugleuningplaatverticaal tegen de rugleuning aangedrukt;
2.3.4.2. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het bovenste
gedeelte, dan wordt scharnier (B) vastgezet op een hoogte van 230 mm
boven het referentiepunt van de zitplaats, waarbij het onderste deel van
de rugleuning verticaal is. Vervolgens worden de twee delen van derugleuningplaat licht tangentieel tegen de leuning aangedrukt.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1. Breuken en barsten
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en
steunen voor de bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht opde aanwezigheid van breuken en barsten, waarbij kleine barsten in
onbelangrijke delen niet in aanmerking worden genomen.
3.2. Vrije zone
3.2.1. Tijdens iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de
kantelbeveiligingsinrichting een vrije zone rond de bestuurderszitplaatsals gedefinieerd in de punten 2.1 en 2.2 is binnengedrongen.
3.2.2. V oorts moet worden nagegaan of enig deel van de vrije zone buiten de
beveiliging van de kantelbeveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt alsbuiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallend deel
beschouwd elk deel van die ruimte dat in aaraking zou zijn gekomen met
de vlakke grond indien de trekker was omgekanteld in de richting vanwaaruit de slag werd toegebracht. V oor de banden en de spoorbreedteworden de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen in
aanmerking genomen.
3.3. Maximale tijdelijke doorbuiging
Tijdens de slagproef tegen de zijkant moet het verschil tussen de
maximale tijdelijke doorbuiging en de overgebleven doorbuiging op eenhoogte van 900 mm boven en 150 mm vóór het referentiepunt van de!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 22
zitplaats worden geregistreerd.Een eind van de staaf beschreven in punt
2.7.1 van bijlage II moet worden vastgemaakt aan het bovendeel van de
kantelbeveiligingsinrichting en het andere eind moet door een opening in
de verticale staander gaan. De plaats van de wrijvingsring op de staafduidt de maximale tijdelijke doorbuiging na de slag aan.
3.4. Permanente doorbuiging
Na de laatste drukproef moet de permanente doorbuiging van de
kantelbeveiligingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde moet
vóórdat men met de proef begint, de plaats van de voornaamste delen vande kantelbeveiligingsinrichting ten opzichte van het referentiepunt vande zitplaats worden geregistreerd.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 23
BIJLAGE IV
FIGUREN
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 24
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 25
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 26
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 27
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 28
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 29
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 30
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 31
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 32
BIJLAGE V
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 33
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 34
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 35
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 36
BIJLAGE VI
MERKEN
Het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen bestaat uit een rechthoek waar-
binnen een kleine letter „e” is geplaatst, gevolgd door het kennummer of de
kenletters van de Lid-Staat die de goedkeuring voor onderdelen heeft verleend:
1 voor Duitsland
2 voor Frankrijk3 voor Italië4 voor Nederland6 voor België9 voor Spanje
11 voor het Verenigd Koninkrijk13 voor Luxemburg18 voor Denemarken
GR voor Griekenland
IRL voor Ierland
P voor Portugal
en uit een EEG-goedkeuringsnummer voor onderdelen, op een willekeurige plaats
in de nabijheid van de rechthoek, en overeenkomend met het nummer van het
EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen dat is opgemaakt inzake de sterkte
van het type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekker.
V oorbeeld van een EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen
V erklaring: De kantelbeveiligingsinrichting die van bovenstaand EEG-goedkeu-
ringsmerk voor onderdelen is voorzien, is een inrichting waarvoor in
Duitsland (e 1) EEG-goedkeuring voor onderdelen is verleend onder
nr. 1471.!B
!A2
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 37
BIJLAGE VII
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 38
BIJLAGE VIII
VOORW AARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING
1. De aanvraag om EEG-goedkeuring van een trekkertype met betrekking tot
de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker wordt ingediend door de fabrikant van de trekker of
door diens gemachtigde.
2. Een trekker die representatief is voor het type dat moet worden
goedgekeurd en waarop een kantelbeveiligingsinrichting is gemonteerddie met de bevestiging daarvan als onderdeel is goedgekeurd, moet terbeschikking worden gesteld van de technische dienst die met de uitvoering
van de goedkeuringsproeven is belast.
3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst controleert of
het als onderdeel goedgekeurde type kantelbeveiligingsinrichting is
bestemd om te worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor degoedkeuring wordt aangevraagd. Deze dienst controleert met name of debevestiging van de kantelbeveiligingsinrichting overeenstemt met die
welke bij de EEG-goedkeuring voor onderdelen is gekeurd.
4. De houder van de EEG-goedkeuring kan verzoeken deze voor andere
typen van kantelbeveiligingsinrichtingen uit te breiden.
5. De bevoegde instanties verlenen de gevraagde uitbreiding op de volgende
voorwaarden:
5.1. voor het nieuwe type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging
daarvan aan de trekker moet een EEG-goedkeuring voor onderdelen zijn
verleend;
5.2. het nieuwe type moet zijn ontworpen om te worden gemonteerd op het
trekkertype waarvoor de uitbreiding van de EEG-goedkeuring wordtaangevraagd;
5.3. de bevestiging van de kantelbeveiligingsinrichting aan de trekker moet
overeenstemmen met die welke bij de EEG-goedkeuring voor onderdelenis gekeurd.
6. Een formulier waarvan het model in bijlage IX is aangegeven, wordt als
bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier gevoegd voor iedere toegestane
of geweigerde goedkeuring of uitbreiding van goedkeuring.
7. Indien de aanvraag om EEG-goedkeuring van een type trekker wordt
ingediend te zamen met de aanvraag om EEG-goedkeuring voor onder-
delen van een type kantelbeveiligingsinrichting die is bestemd om teworden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de EEG-goedkeuringwordt aangevraagd, worden de in de punten 2 en 3 bedoelde controles niet
uitgevoerd.!
B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 39
BIJLAGE IX
!B1977L0536 — NL — 01.01.1986 — 002.001 — 40