1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 98/27/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
van 19 mei 1998
betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumenten-
belangen
(PB L 166 van 11.6.1998, blz. 51)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei
1999L 171 12 7.7.1999
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 2
▼B
RICHTLIJN 98/27/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN
DE RAAD
van 19 mei 1998
betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de
bescherming van de consumentenbelangen
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, enmet name op artikel 100 A,
Gezien het voorstel van de Commissie(
1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),
Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag(3),
(1) Overwegende dat een aantal richtlijnen die in de bijlage bij deze
richtlijn worden opgesomd, voorschriften inzake de beschermingvan de belangen van de consument behelzen;
(2) Overwegende dat met de thans bestaande mechanismen om de
naleving van deze richtlijnen te waarborgen, zowel op nationaalals op communautair niveau, niet altijd kan worden bereikt datinbreuken waardoor de collectieve belangen van consumentenworden geschaad, tijdig worden beëindigd; dat onder collectieve
belangen wordt verstaan belangen die niet de cumulatie behelzen
van belangen van individuen die door een inbreuk zijn geschaad;dat een en ander geen beletsel vormt voor het instellen van indi-viduele vorderingen door individuen die schade hebben geledendoor een inbreuk;
(3) Overwegende dat, wanneer het erom gaat praktijken die in strijd
zijn met de toepasselijke nationale bepalingen te doen staken, aande doeltreffendheid van de nationale maatregelen waarbij boven-
genoemde richtlijnen in nationale wetgeving worden omgezet,
waaronder beschermende maatregelen die verdergaan dan doorde richtlijnen wordt voorgeschreven, mits zij verenigbaar zijnmet het Verdrag en met deze richtlijnen, afbreuk kan wordengedaan wanneer die praktijken gevolgen hebben in een anderelidstaat dan die waar zij hun oorsprong vinden;
(4) Overwegende dat deze moeilijkheden de goede werking van de
interne markt kunnen schaden, daar het voldoende is het vertrek-
punt van een ongeoorloofde praktijk te verleggen naar een ander
land om deze tegen elke vorm van rechtshandhaving te vrijwaren;dat dit een verstoring van de mededinging inhoudt;
(5) Overwegende dat die moeilijkheden het vertrouwen van de
consument in de interne markt kunnen ondermijnen en de moge-lijkheden om een actie in te stellen door organisaties die decollectieve belangen van consumenten behartigen of onafhanke-lijke openbare lichamen die zijn belast met de bescherming van
de collectieve belangen van consumenten, die door inbreuken op
het Gemeenschapsrecht worden geschaad, kunnen beperken;
(6) Overwegende dat deze inbreuken dikwijls de grenzen tussen de
lidstaten overschrijden; dat het dringend noodzakelijk is de natio-
nale bepalingen die gericht zijn op het doen staken van bovenbe-doelde ongeoorloofde praktijken, ongeacht het land waar deinbreuk gevolgen heeft gehad, in zekere mate onderling aan te
(1) PB C 107 van 13. 4. 1996, blz. 3 en
PB C 80 van 13. 3. 1997, blz. 10.
(2) PB C 30 van 30. 1. 1997, blz. 112.
(3) Advies van het Europees Parlement van 14 november 1996 (PB C 362 van 2.
12. 1996, blz. 236). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 30
oktober 1997 (PB C 389 van 22. 12. 1997, blz. 51) en Besluit van het Euro-
pees Parlement van 12 maart 1998 (PB C 104 van 6. 4. 1998). Besluit van de
Raad van 23 april 1998.
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 3
▼B
passen; dat wat dit betreft de rechtsmacht de regels van het inter-
nationaal privaatrecht en de verdragen die tussen de lidstaten vankracht zijn onverlet laat, evenwel met inachtneming van de alge-mene verplichtingen van de lidstaten uit hoofde van het Verdrag,in het bijzonder die met betrekking tot de goede werking van de
interne markt;
(7) Overwegende dat de doelstelling van het voorgenomen optreden
slechts door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt; dat dezebijgevolg dient te handelen;
(8) Overwegende dat het optreden van de Gemeenschap, gelet op
artikel 3 B, derde alinea, van het Verdrag niet verder mag gaan
dan wat nodig is om de doelstellingen van het Verdrag te verwe-
zenlijken; dat overeenkomstig deze bepaling de specifiekekenmerken van de nationale rechtsordes zoveel mogelijk inaanmerking dienen te worden genomen door de lidstaten demogelijkheid te bieden een keuze te maken uit verschillende
mogelijkheden met gelijkwaardige gevolgen; dat de rechterlijke
of administratieve instanties die bevoegd zijn uitspraak te doen inde in artikel 2 van deze richtlijn bedoelde procedures gerechtigdzijn de gevolgen van eerdere beslissingen te onderzoeken;
(9) Overwegende dat een van deze keuzemogelijkheden dient in te
houden dat een of meer onafhankelijke openbare organen, die
speciaal met de bescherming van de collectieve belangen van de
consument zijn belast, de in deze richtlijn bedoelde rechtsvorde-ringen kunnen instellen; dat een andere keuzemogelijkheid dientin te houden dat deze rechtsvorderingen ingesteld kunnen wordendoor organisaties die de bescherming van de collectieve belangen
van de consumenten als doelstelling hebben, overeenkomstig de
bij de nationale wetgeving vastgestelde criteria;
(10) Overwegende dat de lidstaten moeten kunnen kiezen tussen beide
mogelijkheden of deze moeten kunnen combineren wanneer zijop nationaal niveaude voor de doeleinden van deze richtlijnbevoegde lichamen en/of organisaties aanwijzen;
(11) Overwegende dat met het oog op intracommunautaire inbreuken
het beginsel van wederzijdse erkenning op deze lichamen en/oforganisaties van toepassing is; dat de lidstaten, op verzoek vanhun nationale instanties, aan de Commissie de naam en de doel-stelling meedelen van hun nationale instanties die, overeenkom-stig de bepalingen van deze richtlijn, bevoegd zijn tot het
instellen van een rechtsvordering in hun eigen land;
(12) Overwegende dat het de taak is van de Commissie om de lijst
van deze bevoegde instanties in het Publicatieblad van de Euro-
pese Gemeenschappen bekend te maken; dat tot bekendmaking
van het tegendeel een bevoegde instantie waarvan de naam voor-komt op die lijst geacht wordt ontvankelijk te zijn;
(13) Overwegende dat de lidstaten moeten kunnen bepalen dat de
partij die voornemens is een verbodsactie in te stellen, vooraf-gaand overleg moet voeren met de andere partij, teneinde deze demogelijkheid te geven die inbreuk te staken; dat de lidstateneveneens dienen te kunnen bepalen dat dit voorafgaand overleg
samen met een door de lidstaten aangewezen onafhankelijk open-
baar orgaan dient plaats te vinden;
(14) Overwegende dat ingeval de lidstaten bepalen dat voorafgaand
overleg dient plaats te vinden, een termijn van twee weken vanafde ontvangst van het verzoek om overleg dient te worden aange-houden, waarna de verzoekende partij zich onverwijld tot de
bevoegde rechterlijke of administratieve instantie kan wenden
indien de inbreuk nog niet is gestaakt;
(15) Overwegende dat het wenselijk is dat de Commissie verslag
uitbrengt over de werking van deze richtlijn, in het bijzonderover het toepassingsgebied ervan en over het functioneren vanhet voorafgaand overleg;
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 4
▼B
(16) Overwegende dat de toepassing van deze richtlijn geen afbreuk
mag doen aan de toepassing van de communautaire mededin-gingsregels,
HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Toepassingsgebied
1. Deze richtlijn heeft tot doel de onderlinge aanpassing van de
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten betreffende
verbodsacties als bedoeld in artikel 2 ter bescherming van de collectievebelangen van consumenten, die zijn opgenomen in de in de bijlagegenoemde richtlijnen, teneinde de goede werking van de interne marktte waarborgen.
2. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder „inbreuk”
verstaan: elke handeling die strijdig is met de bepalingen van de in debijlage vermelde richtlijnen, als omgezet in de interne rechtsorde van delidstaten en waardoor de in lid 1 bedoelde collectieve belangen worden
geschaad.
Artikel 2
Verbodsacties
1. De lidstaten wijzen de rechterlijke of administratieve instanties aan
die bevoegd zijn om uitspraak te doen in door de in artikel 3 bedoelde
bevoegde instanties ingestelde procedures, die erop zijn gericht dat:
a) zo spoedig mogelijk, zo nodig in het kader van een kort geding,
wordt gelast een inbreuk te doen staken, respectievelijk die inbreukwordt verboden;
b) zo nodig maatregelen worden getroffen zoals volledige of gedeelte-
lijke bekendmaking van de beslissing in een passend geachte vormen/of publicatie van een rechtzetting, die gericht zijn op het beëin-digen van de aanhoudende gevolgen van de inbreuk;
c) voorzover de rechtsorde van de betrokken lidstaat dit toestaat, de in
het ongelijk gestelde gedaagde ertoe wordt veroordeeld, ingeval
deze zich niet binnen de door de rechterlijke of administratieve
instantie vastgestelde termijn naar de uitspraak voegt, aan de schat-kist of aan een bij of krachtens de nationale wetgeving aangewezenbegunstigde een bepaald bedrag per dag vertraging of een ander inde nationale wetgeving voorzien bedrag ter waarborging van de
naleving van de uitspraken te betalen.
2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de regels van het internatio-
naal privaatrecht ten aanzien van het toepasselijke recht, hetgeennormaliter tot gevolg zal hebben dat hetzij het recht van de lidstaat
waar de inbreuk zijn oorsprong vindt, hetzij het recht van de lidstaat
waar de inbreuk gevolgen heeft, van toepassing is.
Artikel 3
Tot het instellen van acties bevoegde instanties
In deze richtlijn wordt onder „bevoegde instantie” verstaan: elk lichaam
dat of elke organisatie die volgens de wetgeving van een lidstaat naarbehoren is opgericht en een rechtmatig belang heeft om de in artikel 1bedoelde bepalingen te doen naleven, en in het bijzonder:
a) een of meer onafhankelijke openbare lichamen die, in de lidstaten
waar dergelijke lichamen bestaan, specifiek met de bescherming vande in artikel 1 bedoelde belangen zijn belast; en/of
b) organisaties die als doelstelling hebben om de in artikel 1 bedoelde
belangen volgens de criteria van hun nationaal recht te beschermen.
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 5
▼B
Artikel 4
Intracommunautaire inbreuken
1. ledere lidstaat treft maatregelen die nodig zijn om te bereiken dat
bij een inbreuk die haar oorsprong vindt in deze lidstaat, elke bevoegdeinstantie uit een andere lidstaat waar de door die bevoegde instantiebeschermde belangen door de inbreuk worden geschaad, zich onderoverlegging van de in lid 3 bedoelde lijst tot de in artikel 2 bedoelderechterlijke of administratieve instantie kan wenden. De rechterlijke of
administratieve instanties aanvaarden deze lijst als bewijs van ontvanke-
lijkheid van de bevoegde instantie, onverminderd hun recht om na tegaan of de doelstelling van de bevoegde instantie het ondernemen vaneen actie in een specifiek geval rechtvaardigt.
2. Met het oog op intracommunautaire inbreuken delen de lidstaten,
onverminderd de rechten die door de nationale wetgeving aan andereinstanties zijn toegekend, op verzoek van hun bevoegde instanties dievoldoen aan de eisen van artikel 3, aan de Commissie mee dat deze
instanties bevoegd zijn tot het instellen van een actie overeenkomstig
artikel 2. De lidstaten delen de Commissie de naam en de doelstellingvan deze bevoegde instanties mee.
3. De Commissie stelt een lijst op van de in lid 2 bedoelde bevoegde
instanties, met vermelding van hun doelstelling. Deze lijst wordt in hetPublicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt; elke
in deze lijst aangebrachte wijziging wordt onverwijld bekendgemaakt;om de zes maanden wordt een bijgewerkte versie van de lijst bekendge-
maakt.
Artikel 5
Voorafgaand overleg
1. De lidstaten mogen bepalingen invoeren of handhaven waarbij de
partij die voornemens is een verbodsactie in te stellen, deze procedurealleen kan beginnen nadat zij heeft getracht, in overleg hetzij met degedaagde, hetzij met zowel de gedaagde als een bevoegde instantie in
de zin van artikel 3, onder a), van de lidstaat waar het verbod wordt
nagestreefd, de inbreuk te doen staken. Het is aan de lidstaat om tebesluiten of de partij die de verbodsactie wenst in te stellen, debevoegde instantie moet raadplegen. Indien niet binnen twee weken nade ontvangst van het verzoek tot overleg wordt bereikt dat de inbreukwordt gestaakt, kan de betrokken partij onverwijld een verbodsactie
instellen.
2. De door de lidstaten voor het voorafgaand overleg vastgestelde
regeling wordt ter kennis van de Commissie gebracht en in het Publica-
tieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.
Artikel 6
Verslagen
1. Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en
nadien om de drie jaar legt de Commissie aan het Europees Parlementen aan de Raad een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn.
2. In haar eerste verslag onderzoekt de Commissie met name:
— de werkingssfeer van deze richtlijn in verband met de bescherming
van de collectieve belangen van personen die een handels-, een
industriële of een ambachtelijke activiteit of een vrij beroep uitoe-
fenen;
— de werkingssfeer van deze richtlijn als bepaald bij de in de bijlage
genoemde richtlijnen;
— of het in artikel 5 bedoelde voorafgaand overleg daadwerkelijk tot
een doeltreffende bescherming van de consumenten heeft bijge-
dragen.
Voorzover nodig gaat dit verslag vergezeld van voorstellen tot wijziging
van deze richtlijn.
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 6
▼B
Artikel 7
Bepalingen waarbij een ruimere mogelijkheid tot handelend optreden wordt
geboden
Deze richtlijn belet de lidstaten niet voorschriften te handhaven of vast
te stellen waarbij op nationaal niveauaan bevoegde instanties, alsmedeaan iedere betrokkene een ruimere mogelijkheid wordt geboden om eenactie in te stellen.
Artikel 8
Tenuitvoerlegging
1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepa-
lingen in werking treden om uiterlijk 30 maanden na de inwerkingtre-
ding ervan aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissiedaarvan onverwijld in kennis.
Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepa-
lingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaarverwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regelsvoor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van
intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vast-
stellen.
Artikel 9
Inwerkingtreding
Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die
van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeen-
schappen .
Artikel 10
Adressaten
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.
1998L0027 — NL — 07.07.1999 — 001.001 — 7
▼B
BIJLAGE
LIJST VAN DE IN ARTIKEL 1 BEDOELDE RICHTLIJNEN(1)
1. Richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake misleidende reclame (PB L
250 van 19. 9. 1984, blz. 17).
2. Richtlijn 85/577/EEG van de Raad van 20 december 1985 betreffende de bescherming van de consu-
ment bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten (PB L 372 van 31. 12. 1985, blz. 31).
3. Richtlijn 87/102/EEG van de Raad van 22 december 1986 betreffende de harmonisatie van de wette-
lijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet (PB L 42 van 12.
2. 1987, blz. 48), gewijzigd bij Richtlijn 98/7/EG (PB L 101 van 1. 4. 1998, blz. 17).
4. Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroe-
pactiviteiten: de artikelen 10 tot en met 21 (PB L 298 van 17. 10. 1989, blz. 23), zoals gewijzigd bij
Richtlijn 97/36/EG (PB L 202 van 30. 7. 1997, blz. 60).
5. Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van
vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L 158 van 23. 6. 1990, blz. 59).
6. Richtlijn 92/28/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende reclame voor geneesmiddelen voor
menselijk gebruik (PB L 113 van 30. 4. 1992, blz. 13).
7. Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumenten-
overeenkomsten (PB L 95 van 21. 4. 1993, blz. 29).
8. Richtlijn 94/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 1994 betreffende de
bescherming van de verkrijger voor wat bepaalde aspecten betreft van overeenkomsten inzake de
verkrijging van een recht van deeltijds gebruik van onroerende goederen (PB L 280 van 29. 10.
1994, blz. 83).
9. Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescher-
ming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (PB L 144 van 4. 6. 1997, blz. 19).
▼M1
10. Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende
bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen (PB L 171 van
7.7.1999, blz. 12).
(1) De richtlijnen nrs. 1, 6, 7 en 9 bevatten specifieke bepalingen betreffende het
doen staken van inbreuken.