1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJNVANDERAAD
van26mei1986
betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen aan de achterzijde op land- of bosbouwsmalspoortrek-
kers
(86/298/EEG)
(PB L 186 van 8.7.1986, blz. 26)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 89/682/EEG van de Raad van 21 december 1989 L 398 29 30.12.1989
▼B
RICHTLIJNVANDERAAD
van26mei1986
betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen aan de achterzijde op
land-ofbosbouwsmalspoortrekkers
(86/298/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
Gezien het advies van het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat in Richtlijn 74/150/EEG van de Raad van 4 maart
1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-
Staten betreffende de goedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers
op wielen(4), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van
Spanje en Portugal, is vastgesteld dat de noodzakelijke bepalingenvoor de tenuitvoerlegging van de EEG-goedkeuringsprocedure voorelk van de onderdelen of kenmerken van de trekker in bijzondere richt-
lijnen moeten worden vastgelegd; dat de bepalingen inzake
kantelbeveiligingsinrichtingen en de bevestiging daarvan aan de trekkerzijn vastgelegdin d e Richtlijnen 77/536/EEG(
5) en 79/622/EEG(6),
laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Spanje enPortugal; dat deze twee richtlijnen, waarvan één betrekking heeft opdynamische proeven en de andere op statische proeven — waaruit de
fabrikanten voor het ogenblik kunen kiezen —, van toepassing zijn op
standaardtrekkers, dat wil zeggen trekkers met een maximum vrijehoogte van 1 000 mm en een instelbare of vaste spoorbreedte van éénvan de aangedreven assen van 1 150 mm of meer, terwijl de massa bijtrekkers zoals bedoeld in de richtlijn „dynamische proeven” tussen 1,5
en 4,5 ton bedraagt en bij trekkers zoals bedoeld in de richtlijn „stati-
sche proeven” ten minste 800 kg bedraagt;
Overwegende dat de in deze richtlijn bedoelde trekkers een maximum
vrije hoogte van 600 mm, een minimum spoorbreedte van beide assenvan minder dan 1 150 mm en een massa van meer dan 600 kg hebben;dat voor de kantelbeveiligingsinrichtingen van deze trekkers, dieworden gebruikt voor specifieke werkzaamheden, bijzondere voor-
schriften kunnen gelden of voorschriften die afwijken van die welke
in de Richtlijnen 77/536/EEG en 79/622/EEG zijn vastgesteld;
Overwegende dat de technische voorschriften waaraan deze zoge-
noemde smalspoortrekkers krachtens de nationale wetgevingen moetenvoldoen, onder andere betrekking hebben op de kantelbeveiligingsin-richtingen en de bevestiging daarvan aan de trekker; dat deze
voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat het derhalve
noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen,hetzij ter aanvulling, hetzij in de plaats van hun huidige regeling, metname ten einde voor elk type van deze trekkers de EEG-typegoedkeu-ringsprocedure van Richtlijn 74/150/EEG te kunnen invoeren;
Overwegende dat de in deze richtlijn bedoelde kantelbeveiligingsinrich-
tingen vier stijlen of twee stijlen aan de achterzijde hebben, terwijl de
bovenzijde van de vrije zone of vrije ruimte, die groot genoeg moet
zijn om de bestuurder bescherming te bieden, zich op 900 mm bovenhet referentiepunt van de zitplaats bevindt; dat voor kantelbeveiligings-1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 2
(1) PB nr. C 123 van 9. 5. 1983, blz, 1.
(2) PB nr. C 307 van 14. 11. 1983, blz. 103.
(3) PB nr. C 286 van 24. 10. 1983, blz. 2.
(4) PB nr. L 84 van 28. 3. 1974, blz. 10.
(5) PB nr. L 220 van 29. 8. 1977, blz. 1.
(6) PB nr. L 179 van 17. 7. 1979, blz. 1.
▼B
inrichtingen met twee stijlen die zich vóór de bestuurder bevinden, een
bijzondere richtlijn zal worden uitgevaardigd;
Overwegende dat elke Lid-Staat, op grond van een geharmoniseerde
typegoedkeuringsprocedure voor onderdelen van kantelbeveiligingsin-richtingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, in staat is teconstateren of de gemeenschappelijke constructie- en beproevingsvoor-schriften worden nageleefd en de andere Lid-Staten van hetgeconstateerde in kennis te stellen door het toezenden van een afschrift
van het typegoedkeuringsformulier voor onderdelen dat voor elk type
kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekkerwordt opgemaakt; dat het aanbrengen van een EEG-typegoedkeurings-merk voor onderdelen op alle inrichtingen die in overeenstemming methet als onderdeel goedgekeurde type zijn gefabriceerd, een technische
controle van deze inrichtingen in de andere Lid-Staten overbodig
maakt; dat de gemeenschappelijke voorschriften betreffende andereonderdelen en kenmerken van de kantelbeveiligingsinrichting, metname inzake voorkoming van het voortrollen van de trekker bij hetkantelen en beveiliging van de bestuurder en de meerijder op een latertijdstip zullen worden vastgesteld;
Overwegende dat het voornaamste doel van de geharmoniseerde voor-
schriften is de veiligheid van het wegverkeer en de arbeidsveiligheid ophet gehele grondgebied van de Gemeenschap te waarborgen; dathiertoe de verplichting dient te worden ingevoerd de in deze richtlijnbedoelde trekkers van een kantelbeveiligingsinrichting te voorzien;
Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetge-
vingen inzake deze trekkers inhoudt dat de Lid-Staten onderling decontroles erkennen die door elk van hen op grond van de gemeenschap-pelijke voorschriften worden uitgevoerd,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Deze richtlijn geldt voor de in artikel 1 van Richtlijn 74/150/EEG
omschreven trekkers met de volgende kenmerken:
— een maximum vrije hoogte van 600 mm onder het laagste punt van
de voor- of achteras, rekening houdend met het differentieel;
— instelbare of vaste minimumspoorbreedte van minder dan 1 150 mm
bij de as die met bredere banden is uitgerust; wanneer de as met de
breedste banden wordt verondersteld op een maximumspoorbreedte
van 1 150 mm te zijn ingesteld, moet de spoorbreedte van de andereas zodanig kunnen worden ingesteld dat de buitenranden van desmalste banden niet verder reiken dan de buitenranden van debanden op de andere as. Indien beide assen met velgen en bandenvan dezelfde afmetingen zijn uitgerust, moet de vaste of instelbare
spoorbreedte van beide assen minder dan 1 150 mm bedragen;
— een massa van meer dan 600 kg, overeenkomend met het leegge-
wicht van de trekker in de zin van punt 2.4 van bijlage I vanRichtlijn 74/150/EEG, met inbegrip van de kantelbeveiligingsinrich-
ting gemonteerd overeenkomstig deze richtlijn en met de grootste
bandenmaat die door de fabrikant wordt aanbevolen.
Artikel 2
1. Iedere Lid-Staat verleent de EEG-goedkeuring voor onderdelen
voor elk type kantelbeveiliging en de bevestiging daarvan aan detrekker dat voldoet aan de in bijlage I tot en met IV opgenomen
constructie- en keuringsvoorschriften.
2. De Lid-Staat die die EEG-goedkeuring voor onderdelen heeft
verleend, treft de nodige maatregelen om, zo nodig in samenwerkingmet de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten, voor zover nood-zakelijk, te controleren of de fabricage in overeenstemming is met het1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 3
▼M1
▼B
▼B
als onderdeel goedgekeurde type. Deze controle beperkt zich tot steek-
proeven.
Artikel 3
De Lid-Staten kennen de fabrikant van een trekker of de fabrikant van
een kantelbeveiliging of hun respectieve gemachtigden een EEG-goed-keuringsmerk voor onderdelen toe overeenkomstig het in bijlage VIvastgestelde model voor elk type kantelbeveiliging en de bevestigingdaarvan aan de trekker, door hen goedgekeurd als onderdeel krachtens
artikel 2.
De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen ten einde te voorkomen
dat merken worden gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan tussen
inrichtingen van een krachtens artikel 2 goedgekeurd type en andere
inrichtingen.
Artikel 4
1. De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van kantelbeveili-
gingsinrichtingen, voorzien van het EEG-goedkeuringsmerk voor
onderdelen, alsmede de bevestiging ervan op trekkers waarvoor zij
bestemd zijn, niet verbieden om redenen die verband houden met deconstructie ervan.
2. Een Lid-Staat mag echter het in de handel brengen van kantelbe-
veiligingsinrichtingen, voorzien van het EEG-goedkeuringsmerk vooronderdelen, verbieden, wanneer deze systematisch niet in overeenstem-ming zijn met het als onderdeel goedgekeurde type.
Deze Lid-Staat brengt de genomen maatregelen onverwijld ter kennis
van de andere Lid-Staten en de Commissie, met opgave van de redenenvan zijn beslissing.
Artikel 5
De bevoegde instanties van iedere Lid-Staat zenden binnen een maand
aan de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten een afschrift vande goedkeuringsformulieren voor onderdelen, waarvan een model inbijlage VII is opgenomen, voor elk type kantelbeveiliging dat zij alsonderdeel goedkeuren of weigeren goed te keuren.
Artikel 6
1. Indien de Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor onderdelen
heeft verleend, constateert dat verscheidene kantelbeveiligingsinrich-tingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, voorzien vanhetzelfde EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen, niet in overeen-stemming zijn met het door hem goedgekeurde type, neemt hij de
nodige maatregelen om te waarborgen dat de fabricage overeenstemt
met het goedgekeurde type. De bevoegde instanties van deze staatstellen de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten in kennis vande genomen maatregelen die, wanneer het gebrek aan overeenstemmingernstig is en zich herhaaldelijk voordoet, zelfs tot intrekking van de
EEG-typegoedkeuring voor onderdelen kunnen leiden. Genoemde
instanties nemen dezelfde maatregelen, wanneer zij door de bevoegdeinstanties van een andere Lid-Staat van een dergelijk gebrek aan over-eenstemming in kennis worden gesteld.
2. De bevoegde instanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen
een maand in kennis van de intrekking van een verleende EEG-goed-keuring voor onderdelen en van de beweegredenen daarvoor.
Artikel 7
Elke beschikking houdende weigering of intrekking van de EEG-goed-
keuring voor onderdelen, dan wel verbod op het in de handel brengenof van gebruik, genomen uit hoofde van de bepalingen ter uitvoeringvan deze richtlijn, moet nauwkeurig worden gemotiveerd. Dezebeschikking wordt ter kennis van de belanghebbende gebracht metopgave van de krachtens de geldende wettelijke voorschriften van de1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 4
▼B
Lid-Staten openstaande rechtsmiddelen en van de termijnen waarbinnen
deze rechtsmiddelen kunnen worden aangewend.
Artikel 8
De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring
van een trekker niet weigeren om redenen die verband houden met de
kantelbeveiliging en de bevestiging daarvan aan de trekker, indien dezehet EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen dragen en indien aan devoorschriften van bijlage VIII is voldaan.
Artikel 9
De Lid-Staten mogen de verkoop, de inschrijving, het in het verkeer
brengen of het gebruik van trekkers niet weigeren of verbieden om
redenen die verband houden met de kantelbeveiligingsinrichting en debevestiging daarvan aan de trekker, indien deze het EEG-goedkeurings-merk voor onderdelen dragen en aan de voorschriften van bijlage VIIIis voldaan.
Artikel 10
Deze richtlijn laat de bevoegdheid van de Lid-Staten onverlet om, met
inachtneming van het Verdrag, de eisen te stellen die zij nodig achten
voor de bescherming van werknemers bij het gebruik van de trekker,voor zover zulks geen wijzigingen inhoudt van de kantelbeveiligingsin-richtingen ten opzichte van de bepalingen van de richtlijn.
Artikel 11
1. In het kader van de EEG-goedkeuring moet elke trekker, bedoeld
in artikel 1, zijn uitgerust met een kantelbeveiligingsinrichting.
2. De in lid 1 bedoelde inrichting moet, indien het niet een vóór de
zitplaats van de bestuurder gemonteerde inrichting met twee stijlenbetreft, voldoen aan de eisen van de bijlagen I tot en met IV van dezerichtlijn, van Richtlijn 77/536/EEG of van Richtlijn 79/622/EEG.
Artikel 12
De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de bijlagen van deze richtlijn
aan te passen aan de stand van de techniek, worden vastgesteld over-
eenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 74/150/EEG.
Artikel 13
Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn stelt de
Raad op voorstel van de Commissie overeenkomstig de bepalingenvan het Verdrag een richtlijn vast waarin de huidige richtlijn wordtaangevuld met bepalingen waarbij de dynamische beproevingsproce-
dure wordt uitgebreid met aanvullende slagproeven.
Artikel 14
1. De Lid-Staten doen binnen een termijn van vierentwintig
maanden vanaf de kennisgeving van deze richtlijn(
1) de nodige maat-
regelen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellende Commissie hiervan onmiddellijk in kennis.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 5
(1) Van deze richtlijn is aan de Lid-Staten kennis gegeven op 2 juni 1986.
▼B
2. De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke
bepalingen van intern recht die zij vaststellen op het gebied waaropdeze richtlijn van toepassing is, ter kennis van de Commissie wordt
gebracht.
Artikel 15
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 6
▼B
LIJSTVANBIJLAGEN
BIJLAGE I Voorwaarden voor EEG-goedkeuring voor onderdelen
BIJLAGE II Voorwaarden voor de beproeving van de sterkte van de
kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvan
op de trekker
BIJLAGE III Beproevingsprocedure
A. Dynamische proeven
B. Statische proeven
BIJLAGE IV FigurenBIJLAGE V Model rapport inzake EEG-goedkeuringsproeven voor onder-
delen
BIJLAGE VI MerkenBIJLAGE VII Model EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen
BIJLAGE VIII Voorwaarden voor EEG-goedkeuring
BIJLAGE IX Bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier voor een bepaald
type trekker wat betreft de sterkte van de beveiligingsinrich-
ting en van de bevestiging daarvan aan de trekker1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 7
▼B
BIJLAGE I
VOORWAARDENVOOREEG-GOEDKEURINGVOORONDERDELEN
1. DEFINITIE
1.1. Onder „kantelbeveiligingsinrichting”, hierna te noemen beveiligings-
inrichting, wordt verstaan de inrichting op een trekker die
voornamelijk tot doel heeft het risico weg te nemen of te beperken
dat de bestuurder loopt bij omkantelen van de trekker bij normaal
bedrijf.
1.2. De in punt 1.1 vermelde inrichting wordt gekenmerkt door het feit
dat tijdens de in de bijlagen II en III beschreven proeven een vrije
ruimte is gewaarborgd die groot genoeg is om de bestuurder te
beschermen.
2. ALGEMENE EISEN
2.1. Alle beveiligingsinrichtingen, evenals de bevestiging ervan aan de
trekker, moeten zo worden ontworpen en uitgevoerd dat zij aan het
essentiële doel, genoemd in punt 1.1, beantwoorden.
2.2. Aan deze voorwaarde wordt geacht te zijn voldaan, indien aan de
eisen van de bijlagen II en III is voldaan.
3. AANVRAAG OM EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN
3.1. De aanvraag om EEG-goedkeuring voor onderdelen voor wat betreft
de sterkte van een beveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan op de trekker, wordt ingediend door de fabrikant van de
trekker of door de fabrikant van de beveiligingsinrichting of door
hun respectieve gemachtigden.
3.2. De aanvraag moet vergezeld gaan van de hierna vermelde stukken,
in drievoud, alsmede van de volgende gegevens:
— overzichtstekening van de gehele beveiligingsinrichting, op
schaal dan wel met opgave van de belangrijkste maten. Op deze
tekening moeten met name de bevestigingsdelen in detail zijn
weergegeven;
— foto's, van de zijkanten en van de achterzijde, waarop de details
van de bevestigingsdelen zichtbaar zijn;
— beknopte beschrijving van de beveiligingsinrichting, omvattende
het constructietype, de bevestiging op de trekker en, zo nodig,
bijzonderheden over de bekleding, de wijze van toegang en de
nooduitgangen, aanwijzingen omtrent de capitonnering aan de
binnenzijde, bijzondere voorzieningen die kunnen beletten dat
de trekker doorrolt en bijzonderheden over het verwarmings- en
het ventilatiesysteem;
— gegevens met betrekking tot de materialen waarvan gebruik is
gemaakt voor de structurele en bevestigingsonderdelen van de
beveiligingsinrichting (zie bijlage V).
3.3. Een trekker die representatief is voor het trekkertype, waarvoor de
beveiligingsinrichting die als onderdeel moet worden goedgekeurd
is bestemd, moet ter beschikking worden gesteld van de technische
dienst die belast is met de uitvoering van de goedkeuringsproeven
voor onderdelen. Deze trekker moet voorzien zijn van de beveili-
gingsinrichting.
3.4. De houder van de EEG-goedkeuring voor onderdelen kan verzoeken
deze tot andere typen trekkers uit te breiden. De bevoegde instanties
die de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen hebben
verleend, verlenen de gevraagde uitbreiding, indien de beveiligings-
inrichting en het (de) type(n) trekkers(s) waarvoor de uitbreiding van
de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt
gevraagd, aan de volgende voorwaarden beantwoorden:
— de massa van de onbelaste trekker, omschreven in punt 1.4 van
bijlage II, mag de voor de proef gebruikte referentiemassa met
niet meer dan 5 % overschrijden;
— de wielbasis of het traagheidsmoment ten opzichte van de
achteras is niet groter dan de referentiewielbasis of het referen-
tietraagheidsmoment;
— de wijze van bevestiging en de montagepunten op de trekker zijn
identiek;1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 8
▼B
— alle samenstellende delen, zoals spatscherm en motorkap, die als
steun kunnen dienen voor de beveiligingsinrichting moeten
dezelfde sterkte hebben en zich ten opzichte van de beveiligings-
inrichting op dezelfde plaatsen bevinden;
— de kritische afmetingen en de positie van de zitplaats en het
stuurwiel ten opzichte van de beveiligingsinrichting, alsmede de
positie ten opzichte van de beveiligingsinrichting van de stijfge-
achte punten, die bij het controleren van de beveiliging van de
vrije zone in aanmerking worden genomen, moeten zodanig zijn
dat de vrije zone blijvend beschermd wordt door de beveiligings-
inrichting, wanneer deze als gevolg van de proeven is vervormd.
4. OPSCHRIFTEN
4.1. Elke beveiligingsinrichting die met het als onderdeel goedgekeurde
type overeenstemt, moet van de volgende opschriften zijn voorzien:
4.1.1. handels- of fabrieksmerk,
4.1.2. EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen overeenkomstig het model
van bijlage VI,
4.1.3. serienummer van de beveiligingsinrichting,
4.1.4. trekkertype(n) en -merk waarvoor de beveiligingsinrichting is
bestemd.
4.2. Al deze gegevens moeten zijn aangebracht op een plaatje.
4.3. Genoemde opschriften moeten zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar
zijn aangebracht.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 9
▼B
BIJLAGE II
VOORWAARDEN VOOR DE BEPROEVING VAN DE STERKTE VAN
DE KANTELBEVEILIGINGSINRICHTING EN VANDE BEVESTIGING
DAARVANOPDETREKKER
1. ALGEMENE EISEN
1.1.Doelvandeproeven
Beproevingen waarvoor gebruik wordt gemaakt van speciale opstel-
lingen, zijn bedoeld ter simulering van belastingen zoals deze
worden uitgeoefend op beveiligingsinrichtingen bij het kantelen van
de trekker. Tijdens de proeven, die worden beschreven in bijlage III,
kunnen waarnemingen worden verricht met betrekking tot de sterkte
van de beveiligingsinrichting en de bevestigingen op de trekker,
alsmede van alle delen van de trekker waarmede de proefbelasting
wordt overgebracht.
1.2.Beproevingsmethoden
De fabrikant kan voor de uitvoering van de proeven kiezen tussen de
dynamische (zie bijlage II.A en III.A) en de statische beproevings-
methode (zie bijlage II.B en III.B).
De twee methoden zijn gelijkwaardig.
1.3.Algemenevoorbereiding tervoorbereiding vandeproeven
1.3.1. De beveiligingsinrichting moet beantwoorden aan de specificatie
voor de serieproduktie. Hij moet worden bevestigd in overeenstem-
ming met de door de fabrikant aangegeven methode op een van de
trekkers waarvoor de inrichting is ontworpen.
Voor de statische proeven is geen complete trekker vereist; de bevei-
ligingsinrichting en de delen van de trekker waarop deze wordt
aangebracht vormen echter wel een proefopstelling die hierna als
„het samenstel” zal worden aangeduid.
1.3.2. Voor beproeving van de sterkte moet de trekker worden uitgerust
met alle in serie vervaardigde onderdelen die van invloed zijn op
de sterkte van de beveiligingsinrichting of voor de uitvoering van
de sterkteproef noodzakelijk zijn.
Onderdelen die een gevaar zouden kunnen opleveren in de „vrije
zone” moeten eveneens worden aangebracht, zodat zij kunnen
worden onderzocht overeenkomstig de eisen van punt 3.1 en 3.2.
Alle onderdelen van de trekker of van de beveiligingsinrichting met
inbegrip van de afscherming tegen weersomstandigheden moeten ter
beschikking worden gesteld of op tekeningen worden weergegeven.
1.3.3. Bij de beproeving van de sterkte moeten alle afneembare ramen,
portieren, panelen en niet-structurele onderdelen worden verwijderd,
zodat zij niet mede de sterkte van de beveiligingsinrichting kunnen
verhogen.
1.3.4. Spoorbreedte
De afstelling van de spoorbreedte moet zodanig zijn dat de beveili-
gingsinrichting bij de sterkteproeven zo min mogelijk door de
banden wordt gesteund. Indien beproeving plaatsvindt volgens de
statische methode, mag men de wielen verwijderen.
1.4.Referentiemassavandetrekker
De referentiemassa „mt”, die in de formules (zie de bijlagen III.A en
III.B) wordt toegepast ter berekening van de valhoogte van het slin-
gergewicht, de belastingsenergieën en de verbrijzelingskracht, moet
ten minste in overeenstemming zijn met die omschreven in punt 2.4
van bijlage I van Richtlijn 74/150/EEG (d.w.z. met uitsluiting van
optionele uitrusting maar met inbegrip van koelmiddelen, olie,
brandstof, gereedschappen en bestuurder) plus de beveiligingsinrich-
ting en verminderd met 75 kg. Niet inbegrepen zijn de „optionele”
extra voor- of achterwielgewichten, bandenbalast, gemonteerde
gereedschappen of uitrustingsstukken of speciale componenten.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 10
▼B
2. PROEVEN
2.1.Volgordevandeproeven
Onverminderd de aanvullende dynamische en statische proeven
(bijlage III.A en bijlage III.B) is de volgorde van de proeven als
volgt:
2.1.1. Slagproef (dynamische proef) of belastingsproef (statische proef) op
de achterzijde van de inrichting (zie punt 1.1 van de bijlagen III.A
en III.B)
2.1.2. Verbrijzelingsproef op de achterzijde (dynamische of statische proef)
(zie punt 1.4. van de bijlagen III.A en III.B)
2.1.3. Slagproef (dynamische proef) of belastingsproef (statische proef) op
de voorzijde van de beveiligingsinrichting (zie punt 1.2 van de
bijlagen III.A en III.B)
2.1.4. Slagproef (dynamische proef) of belastingsproef (statische proef) op
de zijkant van de beveiligingsinrichting (zie punt 1.3 van de bijlagen
III.A en III.B)
2.1.5. Verbrijzelingsproef op de voorzijde van de beveiligingsinrichting
(dynamische of statische proef) (zie punt 1.5 van de bijlagen III.A
en III.B).
2.2.Algemeneeisen
2.2.1. Indien tijdens de proef enig deel van de bevestigingsuitrusting breekt
of beweegt, moet de proef worden herhaald.
2.2.2. Tijdens de proeven mogen geen reparaties of verstellingen aan de
trekker of de beveiligingsinrichting worden uitgevoerd.
2.2.3. Tijdens de proeven moet de versnelling van de trekker zich in de
neutrale stand bevinden, terwijl de remmen moeten zijn gelost.
2.2.4. Indien de trekker is uitgerust met een veersysteem tussen de carros-
serie en de wielen van de trekker, moet dit tijdens de proeven
worden geblokkeerd.
2.2.5. Voor de eerste slagproef op de achterzijde van de beveiligingsinrich-
ting (bij dynamische beproeving) of de eerste belasting op de
achterzijde (bij statische beproeving) moet die zijde van de trekker
worden gekozen die volgens de keuringsinstantie tot gevolg zou
hebben dat de reeks slag- of belastingproeven onder de voor de
beveiligingsinrichting meest ongunstige omstandigheden plaatsvindt.
De slag- of belastingsproef op de zijkant en de slag- of belasting-
sproef van achteren moeten aan verschillende zijden van het
middenlangsvlak van de beveiligingsinrichting worden uitgevoerd.
De slag- of belastingsproef aan de voorzijde moet aan dezelfde zijde
van het middenlangsvlak van de beveiligingsinrichting worden uitge-
voerd als de slag- of belastingsproef op de zijkant.
2.3.Meettoloranties
2.3.1. Lineaire afmetingen: ± 3 mm
behalve bij: — elastische vervorming van de banden: ± 1 mm
— doorbuiging van de inrichting tijdens horizontale
belasting: ± 1 mm
— meting van de valhoogte van het slingergewicht:
± 1 mm.
2.3.2. Massa's: ± 1 %.
2.3.3. Krachten: ± 2 %.
2.3.4. Hoeken: ± 2º.
3. VOORWAARDEN VOOR GOEDKEURING
3.1. Een beveiligingsinrichting waarvoor de EEG-goedkeuring voor
onderdelen wordt aangevraagd wordt geacht aan de eisen voor wat
betreft de sterkte te voldoen, indien de volgende voorwaarden
vervuldzijn.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 11
▼M1
3.1.1. Na elk onderdeel van de dynamische proef mag de beveiligingsin-
richting geen breuken of scheuren vertonen, als omschreven in punt
3.1 van bijlage III, onder A.
Indien tijdens de dynamische proef niet te verwaarlozen breuken of
scheuren optreden, moet onmiddellijk na de slag- of verbrijzelings-
proef waardoor deze breuken of scheuren ontstonden, nogmaals een
slag- of verbrijzelingsproef, als omschreven in punt 1.6 van bijlage
III, onder A, worden uitgevoerd.
3.1.2. Op het ogenblik tijdens de statische beproeving, dat de voor elke
proef bij de horizontale belastingen of bij de overbelastingsproef
voorgeschreven energie wordt bereikt (zie bijlage IV, figuren 10a,
10b en 10c) moet de kracht groter zijn dan 0,8 F max.
3.1.3. Indien tijdens de statische beproeving, na het aanleggen van de
verbrijzelingskracht breuken of scheuren ontstaan, mag, direct na de
verbrijzelingsproef waarbij de breuken of scheuren zijn ontstaan, een
extra verbrijzelingsproef zoals omschreven in punt 1.7 van bijlage
III.B worden verricht.
3.1.4. Tijdens de overbelastingsproeven is het ontstaan van bijkomende
breuken of scheuren, en/of het binnendringen in of een niet langer
toereikende bescherming van de vrije zone toelaatbaar.
3.1.5. Tijdens de proeven, met uitzondering van de overbelastingsproef,
mag geen enkel deel van de beveiligingsinrichting binnendringen in
de vrije zone als omschreven in punt 2 van de bijlagen III.A en
III.B.
3.1.6. Tijdens de proeven, met uitzondering van de overbelastingsproef,
mag geen enkel deel van de vrije zone buiten de bescherming komen
van de beveiligingsinrichting overeenkomstig punt 3.2.2 van de
bijlagen III.A en III.B.
3.1.7. Tijdens de proeven mag door de beveiligingsinrichting geen enkele
druk worden uitgeoefend op de zitplaatsconstructie.
3.1.8. De elastische vervorming, die wordt gemeten overeenkomstig punt
3.3 van de bijlagen III.A en III.B, moet minder dan 250 mm
bedragen.
3.2. Er mogen geen accessoires zijn die een gevaar opleveren voor de
bestuurder. Er mogen geen uitstekende delen of accessoires zijn die
de bestuurder bij omkanteling van de trekker kunnen verwonden,
noch mag er enig deel of onderdeel zijn waardoor hij — bij vervor-
ming van de beveiligingsinrichting — bij voorbeeld met een been of
voet bekneldkan raken.
4. KEURINGSRAPPORT
4.1. Het keuringsrapport moet worden gevoegd bij het in bijlage VII
bedoelde EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen. Inhoud en
vorm van het rapport moeten zijn zoals aangegeven in bijlage V.
Het rapport dient te bevatten:
4.1.1. een algemene beschrijving van de vorm en de constructie van de
beveiligingsinrichting (aan de hand van overzichtstekeningen,
schaal1/20en detailtekeningen, schaal1/2,5voor bevestigingsdelen)
met inbegrip van materialen en bevestigingen; buitenmaten van de
trekker met de beveiligingsinrichting; voornaamste binnenmaten en
bijzonderheden inzake de voorzieningen voor normaal in- en
uitstappen en eventuele mogelijkheden om de trekker in geval van
nood te verlaten, en, indien nodig, bijzonderheden over het verwar-
mings- en ventilatiesysteem;
4.1.2. bijzonderheden over elke speciale voorziening, zoals met name anti-
doorrolvoorzieningen;
4.1.3. een korte opgave van elke capitonnering van de binnenzijde;
4.1.4. de vermelding van het type voorruit en venstermateriaal dat op de
trekker is gemonteerd.
4.2. Het rapport moet duidelijk de trekker omschrijven (merk, type,
handelsomschrijving, enz.) die tijdens de proeven wordt gebruikt en
andere trekkers waarvoor de beveiligingsinrichting is bestemd.
4.3. Indien uitbreiding van EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt
toegestaan ten behoeve van andere trekkers, moet het rapport een
nauwkeurige verwijzing bevatten naar het rapport van de oorspron-1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 12
▼B
▼B
kelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen, alsmede nauwkeurige
gegevens betreffende de eisen genoemd in punt 3.4 van bijlage I.
A.APPARATUURENUITRUSTINGVOORDYNAMISCHEPROEVEN
1. SLINGERGEWICHT
1.1. Een slingergewicht wordt door middel van twee kettingen of kabels
opgehangen aan draaipunten op ten minste 6 m boven de vloer.
Het moet mogelijk zijn de lengte van de kettingen of kabels waaraan
het gewicht is opgehangen, te veranderen en onafhankelijk daarvan
de hoek tussen het gewicht en de kettingen of kabels.
1.2. De massa van het gewicht moet 2 000 ± 20 kg bedragen exclusief de
massa van de kettingen of kabels, die niet meer dan 100 kg mogen
wegen. De lengte van de zijden van het slagvlak moet 680 ± 20 mm
bedragen (zie bijlage IV, figuur 4). Het gewicht moet zodanig
worden gevuld dat de plaats van het zwaartepunt onveranderlijk is
en samenvalt met het meetkundig middelpunt van het parallelepi-pedum.
1.3. Het parallelepipedum moet met de installatie waarmee het gewicht
achterwaarts wordt getrokken verbonden zijn door een snellosmecha-
nisme waarmee, door de constructie en plaats ervan, het
slingergewicht kan worden gelost zonder dat het parallelepipedum
gaat slingeren.
2. ONDERSTEUNINGSPUNTEN VAN HET SLINGERGEWICHT
De draaipunten van het slingergewicht moeten op zodanige wijze
vast zijn bevestigdd at een verplaatsing hiervan in ongeacht welke
richting niet meer bedraagt dan 1 % van de valhoogte.
3. BEVESTIGINGEN
3.1. De trekker moet met behulp van bevestigings- en spanningsinrich-
tingen worden vastgesjord op rails die vast bevestigd zijn aan een
niet-meegevende fundering. De rails moeten een passende tussen-
ruimtehebben, zodat de trekker kan worden vastgesjord zoals
aangegeven in bijlage IV, figuren 5, 6 en 7. Bij elke proef moeten
de wielen van de trekker en de gebruikte asondersteuningen zich op
de niet-meegevende fundering bevinden.
3.2. De trekker wordt vastgezet aan de rails met een kabel van ronde
metaalkabelstrengen met vezelkern en van de uitvoering 6 × 19
overeenkomstig ISO-norm 2408. De nominale kabeldiameter moet
13 mm bedragen. De treksterkte van de metalen strengen moet
1 770 MPa bedragen.
3.3. Het centrale draaipunt van een kniktrekker moet bij alle proeven op
passende wijze worden ondersteund en vastgezet. Bij de zijdelingse
slagproef moet ook het draaipunt aan de zijde tegenover de slagrich-
ting worden gestut. Indien dit voor het aanbrengen van de nodige
kabels wenselijk zou zijn, behoeven de voor- en achterwielen zich
niet op een lijn te bevinden.
4. WIELSTUT EN BALK
4.1. Een vierkante balk van zacht hout met een zijde van 150 mm moet
de wielen tijdens de slagproeven (zie bijlage IV, figuren 5, 6 en 7)
blokkeren.
4.2. Bij de zijdelingse slagproef moet een balk van zacht hout op de
vloer worden bevestigd (zie figuur 7 in bijlage IV) ten einde de
wielvelg te blokkeren aan de zijde tegenover de slagrichting.
5. STUTTEN EN BEVESTIGEN VOOR KNIKTREKKERS
5.1. Bij kniktrekkers moet gebruik worden gemaakt van extra stutten en
bevestigingen.
Deze moeten ervoor zorgen dat het gedeelte van de trekker waarop
zich de beveiligingsinrichting bevindt, een even grote stijfheid bezit
als een trekker zonder knikbesturing.
5.2. Aanvullende specifieke details, zowel voor de slag- als de verbrijze-
lingsproeven zijn vermeldin bijlage III.A.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 13
▼B
6. BANDENSPANNING EN VERVORMING VAN DE BANDEN
6.1. De banden mogen geen vloeibare ballast bevatten en moeten op de
spanning zijn gebracht die door de fabrikant van de trekker voor
veldwerkzaamheden wordt voorgeschreven.
6.2. De sjorringen moeten in ieder geval afzonderlijk zodanig worden
aangespannen dat de vervorming van de banden gelijk is aan 12 %
van de bandwandhoogte (afstand tussen de grond en het laagste punt
van de velg) vóór het aanspannen.
7. VERBRIJZELINGSOPSTELLING
Met behulp van een opstelling zoals afgebeeldin bijlage IV, figuur 8
moet het mogelijk zijn om op een beveiligingsinrichting een bene-
denwaartse kracht uit te oefenen via een stijve balk met een breedte
van ongeveer 250 mm, die via kruiskoppelingen met het belasting-
smechanisme is verbonden. Voorts moet worden gezorgd voor
passende ondersteuningen, zodat de druk niet op de banden van de
trekker wordt uitgeoefend.
8. MEETAPPARATUUR
8.1. Een opstelling zoals afgebeeldin figuur 9 van bijlage IV voor
meting van de elastische vervorming (het verschil tussen de maxi-
male tijdelijke vervorming en de permanente vervorming).
8.2. Een apparaat om te controleren of de beveiligingsinrichting niet in
de vrije zone is binnengedrongen en of deze zone zich tijdens de
proef niet buiten de beveiligingsinrichting heeft bevonden (zie punt
3.2.2 van bijlage III.A).
B.APPARATUURENUITRUSTINGVOORSTATISCHEPROEVEN
1. OPSTELLING VOOR STATISCHE PROEVEN
1.1. Met deze opstelling moet een horizontale druk of kracht kunnen
worden uitgeoefend op de beveiligingsinrichting.
1.2. Er dient voor te worden gezorgd dat de belasting gelijkmatig en
loodrecht ten opzichte van de belastingsrichting kan worden
verdeeld over de gehele lengte van een balk, waarvan de lengte
precies gelijk moet zijn aan een tussen 250 en 700 mm gelegen veel-
voudvan 50 mm.
De stijve balk heeft een verticale voorzijde van 150 mm.
Waar de randen van de balk de beveiligingsinrichting raken, moeten
zij zijn afgerondmet een straal van ten hoogste 50 mm.
1.3. De balkbevestiging moet kunnen worden ingesteld op iedere hoek
ten opzichte van de belastingsrichting, zodat daarmee de hoekvéran-
deringen van het belast oppervlak bij vervorming van de
beveiligingsinrichting kunnen worden gevolgd.
1.4. Belastingsrichting (afwijking van horizontaal en verticaal)
— bij het begin van de proef, bij nulbelasting: ± 2º
— tijdens de proef onder belasting: 10º boven en 20º onder het hori-
zontale vlak.
Deze wijzigingen van de belastingsrichting moeten tot een minimum
beperkt blijven.
1.5. De vervormingssnelheid moet laag zijn (minder dan 5 mm/s) zodat
de belasting steeds als „statisch” kan worden beschouwd.
2. APPARATUUR VOOR DE METING VAN DE DOOR DE
INRICHTING OPGENOMEN ENERGIE
2.1. In een curve moet de kracht worden afgezet tegen de vervorming,
ten einde de hoeveelheid door de inrichting opgenomen energie te
bepalen. Meting van de kracht en vervorming op het punt waar de
belasting op de inrichting wordt aangelegd is niet nodig; de meting
van de „kracht” en de „vervorming” moet gelijktijdig en co-lineair
plaatsvinden.
2.2. Het punt waar met meting van de vervorming wordt begonnen moet
zodanig worden gekozen dat alleen rekening wordt gehouden met de
door de inrichting opgenomen energie en/of de vervorming van
bepaalde delen van de trekker. Met de door de vervorming en/of1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 14
▼B
het slippen van de bevestiging opgenomen energie wordt geen reke-
ning gehouden.
3. BEVESTIGING VAN DE TREKKER OP DE VLOER
3.1. De trekker moet met behulp van bevestigings- en spanningsinrich-
tingen worden vastgesjord op rails die vast bevestigd zijn aan een
niet-meegevende fundering. De rails moeten een passende tussen-
ruimte hebben, zodat de trekker kan worden vastgesjord. Bij elke
proef moeten de wielen en de gebruikte asondersteuningen zich op
de fundering bevinden.
3.2. De trekker moet met ieder daarvoor geschikt middel (platen, wiggen,
kabels, ondersteunigen, enz.) zo worden bevestigd dat verschuiving
tijdens de proeven niet mogelijk is. Er moet, terwijl de belasting
wordt uitgeoefend, worden gecontroleerd of aan deze eis wordt
voldaan, en wel met de voor lengtemetingen gebruikelijke hulpmid-
delen. Indien de trekker verschuift, moet de hele proef worden
herhaald, tenzij het meetsysteem, waarmee de vervormingen die
van belang zijn voor de kracht/vervormingskurve worden gemeten,
met de trekker is verbonden.
4. VERBRIJZELINGSOPSTELLING
Een opstelling zoals afgebeeldin figuur 8 van bijlage IV moet in
staat zijn een benedenwaartse kracht op een beveiligingsinrichting
uit te oefenen via een stijve balk van ongeveer 250 mm breed,
verbonden met het belastingsmechanisme via kruiskoppelingen.
Voorts moet worden voorzien in ondersteuningen, zodat de druk
niet op de banden van de trekker wordt uitgeoefend.
5. ANDERE MEETAPPARATUUR
5.1. Een opstelling zoals afgebeeldin figuur 9 van bijlage IV voor d e
meting van elastische vervorming (het verschil tussen de maximale
tijdelijke vervorming en de permanente vervorming).
5.2. Een apparaat om te controleren of de beveiligingsinrichting niet in
de vrije zone is binnengedrongen en of deze zone zich tijdens de
proef niet buiten de bescherming van de beveiligingsinrichting heeft
bevonden (zie punt 3.2.2 van bijlage III.B)
C.SYMBOLEN
mt(kg) = referentiemassa van de trekker, zoals gedefinieerd in punt 1.4 van
bijlage II.
H (mm) = valhoogte van het slingergewicht.H′(mm) = valhoogte van het slingergewicht bij een aanvullende proef.
L (mm) = referentiewielbasis van de trekker.
I (kg m
2) = het referentietraagheidsmoment van de trekker ten opzichte van
de middellijn van de achterwielen, de massa van deze wielen
niet meegerekend.
D (mm) = vervorming van de inrichting op het trefpunt van de slag (dyna-
mische beproeving) of op het punt en in de richting van de
belasting die wordt toegepast (statische beproeving).
D′(mm) = vervorming van de inrichting bij de vereiste berekende hoeveel-
heidenergie.
F (N) = kracht van de statische belasting.F
max(N) = kracht van de maximale statische belasting tijdens de belasting-
sproef met uitzondering van de overbelasting.
F′(N) = kracht bij de vereiste berekende hoeveelheid energie.
F-D = diagram kracht/vervorming.
Eis(J) = energie die bij zijdelingse belasting moet worden opgenomen.
Eil(J) = energie die bij belasting in de lengterichting moet worden opge-
nomen.
Fv(N) = in verticale richting uitgeoefende verbrijzelingskracht.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 15
▼B
BIJLAGE III
BEPROEVINGSPROCEDURE
A.Dynamischeproeven
1. SLAG- EN VERBRIJZELINGSPROEF1.1.Slagproeftegendeachterzijde
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het slingergewicht zodanig worden
geplaatst dat het gewicht de beveiligingsinrichting raakt, wanneer het
slagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het
gewicht is bevestigdeen hoek met het verticale vlak maken d ie
gelijk is aan
mt
100en maximaal 20º bedraagt, tenzij de beveiligingsin-
richting op het trefpunt bij vervorming een grotere hoek maakt, ten
oprichte van de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het
gewicht, door middel van een extra ondersteuning, zodanig worden
afgesteldd at het op het ogenblik van maximale vervorming op het
trefpunt evenwijdig is aan de beveiligingsinrichting, waarbij de
kettingen of kabels de eerder vermelde hoek ten oprichte van de
verticaal blijven maken.
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en het nodige
moet worden gedaan om te voorkomen dat het gewicht rond het tref-
punt gaat draaien.
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsin-
richting waarvan mag worden aangenomen dat het bij
achteroverslaan van de trekker het eerst de grond raakt; onder
normale omstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de
baan van het zwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van
een evenwijdig aan het middenvlak van de trekker lopend verticaal
vlak dat aan de buitenste bovenrand van de beveiligingsinrichting
raakt, moet ⅙bedragen van de breedte van de bovenkant van de
beveiligingsinrichting.
Indien de beveiligingsinrichting op dit punt een kromming vertoont
of uitsteekt, moeten, zonder de inrichting hierdoor te versterken,
wiggen worden aangebracht, die het mogelijk maken dat de slag
daar wordt toegebracht.
1.1.2. De trekker moet met vier kabels, één aan ieder uiteinde van beide
assen, op de in figuur 5 van bijlage IV aangegeven wijze op de vloer
worden bevestigd. De bevestigingspunten voor en achter moeten
zich op zodanige afstand van de trekker bevinden dat de hoek van
de kabels met de vloer minder dan 30º bedraagt. Verder moeten de
bevestigingen achter zo zijn aangebracht dat het punt waar de twee
kabels samenkomen zich bevindt in het verticale vlak waarin het
zwaartepunt van het gewicht zijn baan beschrijft.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de vervorming van
de banden overeenkomt met hetgeen in punt 6.2 van bijlage II. A is
aangegeven.
Nadat de kabels zijn gespannen wordt een balk vast tegen de voor-
kant van de achterwielen aangedrukt en daarna op de vloer
vastgemaakt.
1.1.3. Bij kniktrekkers moet bovendien het knikpunt worden ondersteund
door een vierkante houten balk met zijden van minstens 100 mm,
die stevig aan de vloer wordt vastgemaakt.
1.1.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de
hoogte van het zwaartepunt ten opzichte van het trefpunt beant-
woordt aan één van onderstaande twee formules:
H¼2;165/C210/C08mtL2en H ¼5;73/C210/C02I:
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de beveili-
gingsinrichting slaat.
1.2.Slagproeftegendevoorzijde
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het slingergewicht zodanig worden
geplaatst dat het gewicht de beveiligingsinrichting raakt, wanneer het
slagvlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het
gewicht is bevestigd, een hoek met het verticale vlak maken die1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 16
▼B
gelijk is aanmt
100en maximaal 20º bedraagt, tenzij de beveiligingsin-
richting op het trefpunt, bij vervorming, een grotere hoek maakt met
de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het gewicht, door
middel van een extra ondersteuning, zodanig worden afgesteld dat
het op het ogenblik van maximale vervorming op het trefpunt even-
wijdig is aan de beveiligingsinrichting, waarbij de kettingen of
kabels bovenvermelde hoek met de verticaal blijven maken.
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en het nodige
moet worden gedaan om te voorkomen dat het gewicht rond het tref-
punt gaat draaien.
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsin-
richting waarvan mag worden aangenomen dat het bij zijwaarts
kantelen van de vooruitrijdende trekker het eerst de grond raak-
t;onder normale omstandigheden is dit de bovenrand. De baan van
het zwaartepunt van het gewicht moet op een afstandvan ⅙van de
breedte van de bovenkant van de beveiligingsinrichting naar
binnentoe liggen ten opzichte van een evenwijdig aan het midden-
vlak van de trekker lopend verticaal raakvlak aan de buitenste rand
van de bovenkant van de beveiligingsinrichting.
Indien de voorkant van de beveiligingsinrichting echter een krom-
ming vertoont of uitsteekt, moeten, zonder dat de inrichting
hierdoor wordt versterkt, wiggen worden aangebracht, die het moge-
lijk maken dat de slag daar wordt toegebracht.
1.2.2. De trekker moet met vier kabels, één aan elk uiteinde van beide
assen, op de vloer worden vastgezet op de in figuur 6 van bijlage
IV aangegeven wijze. De bevestigingspunten voor en achter moeten
zich op een zodanige afstand van de trekker bevinden, dat de hoek
van de kabels met de vloer minder dan 30º bedraagt. Verder moeten
de bevestigingen achter zo zijn aangebracht dat het punt waar de
twee kabels samenkomen zich bevindt in het verticale vlak waarin
het zwaartepunt van het slingergewicht zijn baan beschrijft.
De kabels moeten zodanig worden aangespannen dat de vervorming
van de banden overeenkomt met hetgeen in punt 6.2 van bijlage II.A
is aangegeven.
Nadat de kabels strak zijn gespannen, wordt de balk vast tegen de
achterkant van de achterwielen aangedrukt en vervolgens op de vloer
bevestigd.
1.2.3. Bij kniktrekkers moet bovendien het knikpunt worden ondersteund
door een vierkante houten balk met zijden van minstens 100 mm,
die stevig aan de vloer wordt vastgemaakt.
1.2.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de
hoogte van het zwaartepunt ten opzichte van het trefpunt wordt
verkregen volgens één van onderstaande formules, te kiezen naar
gelang van de referentiemassa van de trekker die aan de beproeving
wordt onderworpen:
H = 25 + 0,07 mtvoor trekkers met een referentiemassa van minder
dan 2 000 kg
H = 125 + 0,02 mtvoor trekkers met een referentiemassa van meer
dan 2 000 kg.
Vervolgens wordt het slingergewicht losgelaten, zodat het tegen de
beveiligingsinrichting slaat.
1.3.Slagproeftegendezijkant
1.3.1. De trekker wordt ten opzichte van het slingergewicht zo geplaatst
dat het gewicht de beveiligingsinrichting raakt wanneer de stand
van het slagvlak van het gewicht en van de kettingen of kabels
waaraan het gewicht is bevestigd, verticaal is, tenzij de beveiligings-
inrichting op het trefpunt bij vervorming een hoek met het verticale
vlak maakt. In dat geval moet het slagvlak van het gewicht, door
middel van een extra ondersteuning, zodanig worden afgesteld dat
het op het ogenblik van maximale vervorming op het trefpunt even-
wijdig is aan de beveiligingsinrichting waarbij de kettingen of kabels
bij de inslag van het gewicht verticaal blijven.
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en voorkomen
moet worden dat het gewicht rond het trefpunt gaat draaien.
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsin-
richting waarvan mag worden aangenomen dat het bij zijdelings
kantelen van de trekker het eerst de grond raakt; in normale gevallen1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 17
▼B
is dit de bovenrand. Tenzij vaststaat dat een ander deel van deze
randhet eerst met d e grondin aanraking komt, moet het trefpunt
gelegen zijn in het vlak dat loodrecht staat op het middenvlak, en
dat 200 mm vóór het referentiepunt van de zitplaats loopt, wanneer
de zitplaats in de lengterichting van de trekker is ingesteld op de
middelste stand.
1.3.2. De wielen aan die zijde van de trekker waar de slag wordt toege-
bracht, moeten stevig aan de vloer worden bevestigd door middelvan kabels die aan die kant over de uiteinden van voor- en achteras
lopen. De kabels moeten zodanig worden aangespannen dat aan de
zijde die zal worden getroffen de in punt 6.2 van bijlage II.A aange-
geven waarden voor vervorming van de banden worden verkregen.
Na het aanspannen van de kabels wordt de balk op de vloer tegen de
banden aangedrukt aan de zijde tegenover de slagkant en vervolgens
op de vloer vastgezet. Het kan zijn dat er twee balken of wiggen
nodig zijn, indien de buitenzijden van voor- en achterband zich niet
in hetzelfde verticale vlak bevinden.
De stut moet daarna worden aangebracht, zoals aangegeven in figuur
7 van bijlage IV tegen de velg van het wiel aan de zijde tegenover
de slagkant, stevig tegen de velg aangedrukt en vervolgens met de
onderzijde bevestigd.
De balk moet een zodanige lengte hebben dat deze, tegen de velg
geplaatst, een hoek van 30 ± 3º met de vloer maakt. Bovendien
moet de balk indien mogelijk 20 tot 25 maal zo lang zijn als dik en
de breedte moet 2 tot 3 maal de dikte bedragen. De vorm van de
uiteinden van de stutten moet overeenkomen met die van de detail-
tekeningen van figuur 7 van bijlage IV.
1.3.3. Bij kniktrekkers moet het knikpunt bovendien worden ondersteund
met een vierkante houten balk met zijden van minstens 100 mm,
terwijl de zijkant moet worden voorzien van een stut als bedoeld in
punt 1.3.2. Vervolgens moet het knikpunt stevig op de vloer worden
vastgezet.
1.3.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de
hoogte van het zwaartepunt ten opzichte van het trefpunt wordt
verkregen volgens een van beide onderstaande formules, te kiezen
naar gelang van de referentiemassa van de trekkers die aan de
beproeving worden onderworpen:
H = 25 + 0,20 m
tvoor trekkers met een referentiemassa van minder
dan 2 000 kg;
H = 125 + 0,15 mtvoor trekkers met een referentiemassa van meer
dan 2 000 kg.
Vervolgens wordt het slingergewicht losgelaten, zodat het tegen de
beveiligingsinrichting slaat.
1.4.Verbrijzelingsproef aandeachterzijde
De balk wordt op de bovenste ligger(s) van de beveiligingsinrichting
aan de achterzijde geplaatst en de resultante van de verbrijzelings-
krachten moet zich bevinden in het middenvlak van de trekker.
Er wordt een kracht Fv=2 0mtaangelegd.
Indien het achterste gedeelte van de bovenzijde van de beveiligings-
inrichting niet bestand is tegen de volledige verbrijzelingskracht,
moet deze kracht zolang worden aangelegd tot de bovenzijde zover
is vervormd dat deze samenvalt met het vlak dat het bovendeel van
de beveiligingsinrichting verbindt met het deel van de achterzijde
van de trekker dat de massa van de omgeslagen trekker kan dragen.
De belasting wordt vervolgens weggenomen, en de trekker of de
kracht van de belasting wordt zodanig verplaatst dat de balk zich
bevindt boven dat punt van de beveiligingsinrichting dat de volledig
omgekantelde trekker kan dragen.
Vervolgens wordt de kracht Fvaangelegd.
De kracht wordt ten minste 5 seconden na beëindiging van visueel
vaststelbare vervorming uitgeoefend.
1.5.Verbrijzelingsproef aandevoorzijde
De balk wordt aangebracht op de bovenste liggers van de beveili-
gingsinrichting aan de voorzijde en de resultante van de1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 18
▼B
verbrijzelingskrachten moet zich bevinden in het middenvlak van de
trekker.
Er wordt en kracht Fv=2 0mtaangelegd.
Indien het voorste gedeelte van de bovenzijde van de beveiligingsin-
richting niet bestandis tegen d e totale verbrijzelingskracht, moet
deze zo lang worden uitgeoefend tot de bovenzijde zover is
vervormd dat deze samenvalt met het vlak dat het bovendeel van
de beveiligingsinrichting verbindt met het deel van de voorkant van
de trekker dat de massa van de trekker kan dragen wanneer deze is
omgeslagen.
De kracht wordt vervolgens weggenomen en de trekker of de kracht
wordt zodanig verplaatst dat de balk zich boven dat punt van de
beveiligingsinrichting bevindt dat de volledig omgekantelde trekker
kan dragen.
Vervolgens wordt kracht Fvaangelegd.
Zij wordt ten minste 5 seconden na beëindiging van de visueel vast-
stelbare vervorming uitgeoefend.
1.6.Aanvullendeproeven
1.6.1. Indien tijdens een slagproef niet te verwaarlozen breuken of
scheuren optreden, moet onmiddellijk na de slagproef waarbij de
breuken of scheuren ontstonden nogmaals een soortgelijke proef
worden uitgevoerd, waarbij de valhoogte echter gelijk is aan
H0¼H
10/C212þ4a
1þ2a
Hierin is „a” de verhouding tussen de permanente vervorming en de
elastische vervorming (a = Dp/De), gemeten op het trefpunt.
De bijkomende permanente vervorming als gevolg van de tweede
slag mag niet meer bedragen dan 30 % van de door de eerste slag
veroorzaakte permanente vervorming.
Om de aanvullende proef te kunnen uitvoeren, moet de elastische
vervorming tijdens alle slagproeven worden gemeten.
1.6.2. Indien tijdens een verbrijzelingsproef niet te verwaarlozen breuken
of scheuren optreden, moet onmiddellijk na de verbrijzelingsproef
waarbij de breuken of scheuren ontstonden, nogmaals een soortge-
lijke verbrijzelingsproef worden uitgevoerd, ditmaal met een kracht
die gelijk is aan 1,2 Fv.
2. VRIJE ZONE
2.1. De vrije zone is afgebeeldin d e figuren 1, 2a, 2b, 2c, 2den 2e van
bijlage IV.
De zone wordt gedefinieerd aan de hand van een „verticaal referen-
tievlak” dat in het algemeen in de lengterichting van de trekker loopt
en door het referentiepunt van de zitplaats en het middelpunt van het
stuurwiel gaat. Dit vlak moet zich tijdens de slag samen met de
zitplaats en het stuurwiel horizontaal kunnen verplaatsen maar lood-recht blijven ten opzichte van de bodem van de trekker of van de
beveiligingsinrichting indien deze verend is gemonteerd.
2.2. De zone wordt begrensd door de volgende vlakken, met dien
verstande dat de trekker zich op een horizontaal oppervlak bevindt,
en het stuurwiel, indien dit verstelbaar is, is ingesteld op de stand
voor het rijden in de normale zittende houding:
2.2.1. Een horizontal vlak — A
1B1B2A2— op 900 mm boven het referen-
tiepunt van de zitplaats.
2.2.2. Een hellendvlak — H1H2G2G1— dat loodrecht staat op het verticale
referentievlak en een punt omvat op 900 mm recht boven het refe-
rentiepunt van de zitplaats en het meest achterwaarts gelegen punt
van de zitplaatsconstructie.
2.2.3. Een cylindrisch oppervlak — A1A2H2H1— dat loodrecht op her refe-
rentievlak staat, een straal heeft van 120 mm, en raakt aan de in punt
2.2.1 en 2.2.2 omschreven vlakken.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 19
▼M1
▼B
▼B
2.2.4. Een cylindrisch oppervlak — B1C1C2B2— met een straal van
900 mm dat loodrecht op het referentievlak staat, zich 400 mm
naar voren uitstrekt, en samen met het in punt 2.2.1 gedefinieerde
vlak, waaraan het raakt op 150 mm voor het referentiepunt van de
zitplaats een horizontale lijn volgt.
2.2.5. Een hellendvlak — C1D1D2C2— dat loodrecht op het referentievlak
staat, een voortzetting is van het in punt 2.2.4 omschreven opper-
vlak, en door een punt gaat op 40 mm van de buitenrand van het
stuurwiel.
2.2.6. Een verticaal vlak — D1K1E1E2K2D2— dat loodrecht op het referen-
tievlak staat en 40 mm vóór de buitenrand van het stuurwiel loopt.
2.2.7. Een horizontaal vlak — E1F1P1N1N2F2E2— dat door het referentie-
vlak van de zitplaats gaat.
2.2.8. Een gebogen vlak — G1L1M1N1N2M2L2G2— dat loodrecht op het
referentievlak staat en raakt aan de achterzijde van de rugleuning
van de zitplaats.
2.2.9. Twee verticale vlakken — K1I1F1E1en K2I2F2E2— die evenwijdig
aan het referentievlak op 250 mm afstandaan weerszijd en hiervan
lopen, en waarvan de bovenbegrenzing 300 mm boven het door het
referentiepunt van de zitplaats gaande horizontale vlak ligt.
2.2.10. Twee hellende en evenwijdige vlakken — A1B1C1D1K1I1L1G1H1en
A2B2C2D2K2I2L2G2H2— die, beginnend bij de bovenrand van de in
punt 2.2.9 gedefinieerde vlakken, op het horizontale vlak van punt
2.2.1 aansluiten op ten minste 100 mm van het referentievlak aande zijde waar de slag wordt toegebracht.
2.2.11. Twee verticale vlakken — Q
1P1N1M1en Q2P2N2M2— evenwijdig
aan het referentievlak, die zich op 200 mm aan weerszijden van dit
vlak bevinden, en waarvan de bovenbegrenzing zich 300 mm boven
het door het referentiepunt van de zitplaats gaande horizontale vlak
bevindt.
2.2.12. Twee delen — I1Q1P1F1en I2Q2P2F2— van een verticaal, loodrecht
op het referentievlak staandvlak, d at zich op 350 mm vóór het refe-
rentiepunt van de zitplaats bevindt.
2.2.13. Twee delen — I1Q1M1L1en I2Q2M2L2— van het horizontale vlak dat
zich op 300 mm boven het referentiepunt van de zitplaats bevindt.
2.3.Plaatsenreferentiepuntvandezitplaats
2.3.1. Referentiepunt van de zitplaats
2.3.1.1. Het referentiepunt wordt verkregen met behulp van het in bijlage IV,
figuren 3a en 3b afgebeelde apparaat. Dit moet bestaan uit een
komvormige zittingplaat en rugleuningplaten. De onderste leuning-
plaat kan scharnieren op de plaats van de zitbeenknobbels (A) en
de lendenen (B) bevatten terwijl de hoogte van scharnier (B) kanworden versteld.
2.3.1.2. Onder referentiepunt wordt verstaan het punt in het in de lengterich-
ting door de zitplaats lopende middenvlak waar het raakvlak van het
onderste deel van de leuning en een horizontaal vlak elkaar snijden.
Dit horizontale vlak snijdt het onderste vlak van de komvormige
zittingplaat op een punt 150 mm vóór genoemdraakvlak.
2.3.1.3. Het apparaat moet op de zitplaats worden gebracht. Vervolgens
wordt het belast met een kracht van 550 N op een punt 50 mm
vóór scharnier (A); de twee delen van de rugleuningplaat moeten
tangentieel licht tegen de rugleuning worden aangedrukt.
2.3.1.4. Indien het niet mogelijk is raakvlakken vast te stellen voor iedere
plaats van de rugleuning (boven en onder de lendestreek) is het
volgende vereist:
2.3.1.4.1. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het
onderste gedeelte, wordt het onderste gedeelte van de rugleuning-
plaat verticaal tegen de leuning aangedrukt;
2.3.4.1.2. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het
bovenste gedeelte, dan wordt scharnier (B) vastgezet op een hoogte
van 230 mm boven het laagst gelegen oppervlak van de zittingplaat,
waarbij de rugleuningplaat loodrecht staat op de zittingplaat. Vervol-
gens worden de twee delen van de rugleuningplaat licht tegen de
leuning aangedrukt.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 20
▼B
2.3.2. Plaats van de zitplaats en verstelling daarvan ter bepaling van de
plaats van het referentiepunt van de zitplaats.
2.3.2.1. Indien de zitplaats verstelbaar is, moet zij in de meest achterwaartse
en hoogste standword en gezet.
2.3.2.2. Indien de hellingshoek van rugleuning en zittingplaat verstelbaar is,
moet zij zo worden ingesteld dat het referentiepunt wordt verkregen
dat overeenkomt met de meest achterwaartse en hoogste stand.
2.3.2.3. Indien de zitplaats is voorzien van een veersysteem, moet dit in de
middelste stand worden geblokkeerd, tenzij dit in strijd is met de
duidelijk gegeven instructies van de fabrikant van de zitplaats.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1.Barstenenscheuren
Na iedere proef moeten alle structurele delen, verbindingen en
systemen voor bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht
op de aanwezigheid van barsten en scheuren, waarbij kleine barsten
in onbelangrijke delen buiten beschouwing worden gelaten.
Ook scheuren veroorzaakt door de randen van het slingergewicht
worden buiten beschouwing gelaten.
3.2.Vrijezone
3.2.1. Tijdens iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de
beveiligingsinrichting de vrije zone rondom de bestuurdersplaats,
als gedefinieerd in punt 2 van deze bijlage, is binnengedrongen.
3.2.2. Voorts moet worden onderzocht of enig deel van de vrije zone
buiten de bescherming van de beveiligingsinrichting valt. Daartoe
wordt als buiten de bescherming van de beveiligingsinrichting
vallend deel beschouwd elk deel van die ruimte dat in aanraking
zou zijn gekomen met de vlakke grond, indien de trekker was omge-
kanteld in de richting van waaruit de slag werd toegebracht. In
verband hiermee worden voor de voor- en achterbanden en de spoor-
breedte de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen in
aanmerking genomen.
3.3.Elastischevervorming(bijslagproeftegendezijkant)
De elastische vervorming moet worden gemeten op 900 mm boven
het referentiepunt van de zitplaats in het verticale vlak door het tref-
punt. Voor deze meting moet apparatuur als is afgebeeld in figuur 9
van bijlage IV worden gebruikt.
3.4.Permanentevervorming
Na de laatste samendrukkingsproef moet de permanente vervorming
van de beveiligingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde
moet, voordat men met de proef begint, de plaats van de voor-
naamste delen van de beveiligingsinrichting ten opzichte van het
referentiepunt van de zitplaats worden vastgelegd.
B.Statischeproeven
1. BELASTING- EN VERBRIJZELINGSPROEVEN
1.1.Belastingvandeachterzijde
1.1.1. De belasting wordt in horizontale richting aangelegd, in een verticaal
vlak evenwijdig aan het middenvlak van de trekker.
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op
dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag worden aange-
nomen dat dit het eerst de grond raakt bij een ongeval waarbij de
trekker achteroverslaat; in normale omstandigheden is dit de boven-
rand. Het verticale vlak waarin de belasting wordt aangelegd bevindt
zich ten opzichte van het middenvlak op een afstand van ⅓van de
totale breedte van de bovenkant van de beveiligingsinrichting.
Indien de inrichting op dit punt een kromming vertoont of uitsteekt
moeten, zonder dat de beveiligingsinrichting hierdoor wordt
versterkt, wiggen worden aangebracht waarop de belasting kan
worden aangelegd.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 21
▼B
1.1.2. Het samenstel, gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet op de
vloer worden vastgezet zoals aangegeven in punt 3 van bijlage II. B.
1.1.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen
energie moet ten minste gelijk zijn aan:
Eil¼2;165/C210/C07mtL2of Eil¼0;574/C2I
1.2.Belastingvandevoorzijde
1.2.1. De belasting wordt in horizontale richting aangelegd, in een verticaal
vlak evenwijdig aan het middenvlak van de trekker.
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op
dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag worden aange-
nomen dat dit het eerste de grond raakt bij zijwaarts kantelen van
de vooruitrijdende trekker; in normale omstandigheden is dit de
bovenrand. De plaats waar de belasting wordt aangelegd moet op
een afstand van één zesde van de breedte van de bovenkant van de
beveiligingsinrichting naar binnen toe liggen ten opzichte van een
evenwijdig aan het middenvlak van de trekker lopend verticaal raak-
vlak aan de buitenste rand van de bovenkant van de
beveiligingsinrichting.
Indien de beveiligingsinrichting op dit punt een kromming vertoont
of een uitstekende rand heeft, moeten, zonder dat de beveiligingsin-
richting hierdoor wordt versterkt, wiggen worden aangebracht,
waarop de belasting kan worden aangelegd.
1.2.2. Het samenstel, zoals gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet
op de vloer worden vastgezet zoals aangegeven in punt 3 van bijlage
II.B.
1.2.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen
energie moet ten minste
Eil¼500þ0;5mt
bedragen.
1.3.Belastingvandezijkant
1.3.1. De belasting van de zijkant moet in horizontale richting worden
aangelegd in een verticaal vlak dat loodrecht op het middenvlak
van de trekker staat en 200 mm voor het referentiepunt van de
zitplaats die op de lengteas in de gemiddelde positie is ingesteld,
ligt.
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op
dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag worden aange-
nomen dat dit het eerste de grond raakt bij een ongeval waarbij de
trekker zijdelings kantelt; in normale omstandigheden is dat debovenrand.
1.3.2. Het samenstel, zoals gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet
op de vloer worden vastgezet op de in punt 3 van bijlage II.B
omschreven wijze.
1.3.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen
energie moet ten minste E
is= 1,75 mtbedragen.
1.4.Verbrijzelingsproef opdeachterzijde
Alle voorschriften zijn gelijk aan die van punt 1.4 van bijlage III.A.
1.5.Verbrijzelingsproef opdevoorzijde
Alle voorschriften zijn gelijk aan die van punt 1.5 van bijlage III.A.
1.6.Overbelastingsproef
1.6.1. De overbelastingsproef dient verplicht te worden gesteld indien de
kracht met meer dan 3 % afneemt tijdens de laatste 5 % van de
vervorming die bereikt wordt wanneer de vereiste energie door de
constructie wordt opgenomen (zie bijlage IV, figuur 10b).
1.6.2. Bij de overbelastingsproef wordt de horizontale belasting telkens
opgevoerdmet 5 % van d e aan het begin vereiste energie en wel
tot een maximum van 20 % aan extra energie (zie bijlage IV, figuur
10c).1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 22
▼B
1.6.2.1. Het resultaat van de overbelastingsproef wordt bevredigend geacht
indien, na elke opvoering van de vereiste energie met 5, 10 of
15 %, de kracht bij een opvoering met 5 % met minder dan 3 %
afneemt en indien de kracht meer blijft bedragen dan 0,8 Fmax.
1.6.2.2. Het resultaat van de overbelastingsproef wordt bevredigend geacht
indien, nadat de constructie 20 % van de toegevoerde energie heeft
opgenomen, de kracht meer blijft bedragen dan 0,8 Fmax.
1.6.2.3. Het binnendringen in de vrije zone of het wegvallen van de bescher-
ming van die zone als gevolg van elastische vervorming zijn
gedurende de overbelastingsproef toegestaan. Na het wegnemen van
de belasting mag de inrichting zich echter niet in de vrije zone
bevinden en dient die zone volledig beschermd te zijn.
1.7.Verbrijzelingsproef
Indien bij een verbrijzelingsproef niet te verwaarlozen barsten of
scheuren zichtbaar worden, moet er, onmiddellijk na de proef waar-
door deze barsten of scheuren ontstonden, een tweede soortgelijke
verbrijzelingsproef worden verricht, waarbij de uitgeoefende kracht
nu gelijk is aan 1,2 Fv.
2. VRIJE ZONE
Deze is gelijk aan de vrije zone zoals omschreven in punt 2 van
bijlage III.A, behalve dat in de laatste regel van punt 2.2.10 het
woord „slag” moet worden vervangen door „belasting”.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1.Barstenenscheuren
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en
systemen voor de bevestiging op de trekker visueel worden onder-
zocht op de aanwezigheid van barsten of scheuren, waarbij kleine
barsten in onbelangrijke delen buiten beschouwing worden gelaten.
3.2.Vrijezone
Tijdens elke proef moet worden nagegaan of enig deel van de bevei-
ligingsinrichting de vrije zone zoals omschreven in bovenstaand punt
2 is binnengedrongen.
Voorts moet worden onderzocht of enig deel van de vrije zone
buiten de bescherming van de beveiligingsinrichting valt. Daartoe
wordt als buiten de bescherming van de beveiligingsinrichting
vallend deel beschouwd elk deel van de ruimte dat in aanraking
zou zijn gekomen met de vlakke grond, indien de trekker was omge-
kanteld in de richting van waaruit de belasting werd uitgeoefend. In
verband hiermee worden voor de voor- en achterbanden en de spoor-
breedte de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen in
aanmerking genomen.
3.3.Elastischevervorming(onderzijdelingsebelasting)
De elastische vervorming wordt gemeten op 900 mm boven het refe-
rentiepunt in het verticale vlak waarop de belasting wordt aangelegd.
Voor deze meting kan soortgelijke apparatuur zoals afgebeeld in
figuur 9 van bijlage IV worden gebruikt.
3.4.Permanentevervorming
Na de proeven moet de permanente vervorming van de beveiligings-
inrichting worden vastgelegd. Te dien einde moet, voordat de
proeven beginnen, de plaats van de voornaamste delen van de bevei-
ligingsinrichting ten opzichte van het referentiepunt van de zitplaats
worden vastgelegd.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 23
▼B
BIJLAGE IV
FIGUREN
Figuur 1
Vrije zone, ¾achteraanzicht in perspectief1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 24
▼B
Figuur 2a
Vrije zone
Dwarsdoorsnede van het referentievlak1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 25
▼B
Figuur 2b
Vrije zone — zijaanzicht
Figuur 2c
Vrije zone — achteraanzicht
VRIJE ZONE
Figuur 2d
Vrije zone — bovenaanzicht
Figuur 2e
Onderste deel van de vrije zone — ¾achteraanzicht1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 26
▼B
Figuur 3a
Apparaat voor bepaling van het referentiepunt van de zitplaats1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 27
▼B
Figuur 3b
Bepaling van het referentiepunt van de zitplaats1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 28
▼B
Figuur 4
Slingergewicht met kettingen of kabels1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 29
▼B
Figuur 5
Slagproef op de achterzijde
Noot:
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en vermelding van de maten.
De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 30
▼B
Figuur 6
Slagproef op de voorzijde
Noot:
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en vermelding van de maten.
De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 31
▼B
Figuur 7
Slagproef op de zijkant
Noot:
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en vermelding van de maten.
De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen te geven.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 32
▼B
Figuur 8
Verbrijzelingsproef
Noot:
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en ter vermelding van de
maten. De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 33
▼B
Figuur 9
Voorbeeldvan een apparaat voor meting van d e elastische vervorming1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 34
▼B
Figuur 10a
Curve kracht/vervorming
De overbelastingsproef is niet vereist1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 35
▼B
Figuur 10b
Curve kracht/vervorming
Een overbelastingsproef is vereist1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 36
▼B
Figuur 10c
Curve kracht/vervorming
De overbelastingsproef moet worden voortgezet.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 37
▼B
BIJLAGE V
MODEL
RAPPORT INZAKE EEG-GOEDKEURINGSPROEVEN VOOR ONDERDELEN VAN EEN
BEVEILIGINGSINRICHTING (MET VIER STIJLEN OF TWEE STIJLEN AAN DE
ACHTERZIJDE) VOOR WAT BETREFT DE STERKTE DAARVAN ALSMEDE DE
STERKTEVANDEBEVESTIGINGDAARVANAANDETREKKER
1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 38
▼B
1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 39
▼B
►(1)M11986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 40
▼B
BIJLAGE VI
MERKEN
Het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen bestaat uit:
— een rechthoek waarbinnen een kleine letter „e” is geplaatst, gevolgdd oor het
kennummer of de kenletters van de Lid-Staat die de goedkeuring voor
onderdelen heeft verleend:
1 voor Duitsland
2 voor Frankrijk
3 voor Italië4 voor Nederland
6 voor België
9 voor Spanje
11 voor het VerenigdKoninkrijk13 voor Luxemburg
18 voor Denemarken
IRL voor Ierland
EL voor Griekenland
P voor Portugal
— en uit een EEG-goedkeuringsnummer voor onderdelen, op een willekeurige
plaats onder en in de nabijheid van de rechthoek, en overeenkomend met het
nummer van het EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen dat is opge-
maakt inzake de sterkte van het type beveiligingsinrichting en de
bevestiging daarvan aan de trekker;
— de letters V of SV al naargelang de inrichting dynamisch (V) of statisch
(SV) is beproefd, gevolgd door het cijfer 1, hetgeen betekent dat het gaat
om een beveiligingsinrichting in de zin van deze richtlijn.
VoorbeeldvaneenEEG-goedkeuringsmerkvooronderdelen
Verklaring:
De beveiligingsinrichting die van bovenstaand goedkeuringsmerk is voorzien is
een voor een smalspoortrekker bestemde, dynamische beproefde beveiligingsin-
richting met vier stijlen of twee stijlen aan de achterzijde (V1) waarvoor in
Frankrijk (e2) de EEG-goedkeuring voor onderdelen is verleend onder nummer
431.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 41
▼B
BIJLAGE VII
MODELEEG-GOEDKEURINGSFORMULIERVOORONDERDELEN
1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 42
▼B
BIJLAGE VIII
VOORWAARDENVOOREEG-GOEDKEURING
1. De EEG-goedkeuringsaanvrag voor een type trekker met betrekking
tot de sterkte van de beveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker wordt ingediend door de fabrikant van de
trekker of door diens gemachtigde.
2. Een trekker die representatief is voor het type dat moet worden
goedgekeurd en waarop een beveiligingsinrichting is gemonteerd
die met de bevestiging daarvan als onderdeel is goedgekeurd, moet
ter beschikking worden gesteld van de technische dienst die met de
uitvoering van de goedkeuringsproeven is belast.
3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst controleert
of het als onderdeel goedgekeurde type beveiligingsinrichting is
bestemd om te worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de
goedkeuring wordt aangevraagd. Deze dienst controleert met name
of de bevestiging van de beveiligingsinrichting overeenstemt met
die welke bij de EEG-goedkeuring voor onderdelen is gekeurd.
4. De houder van de EEG-goedkeuring kan verzoeken deze tot andere
typen beveiligingsinrichtingen uit te breiden.
5. De bevoegde instanties verlenen de gevraagde uitbreiding op de
volgende voorwaarden:
5.1. voor het nieuwe type beveiligingsinrichting en de bevestiging
daarvan aan de trekker moet een EEG-goedkeuring voor onderdelen
zijn verleend;
5.2. het nieuwe type moet zijn ontworpen om te worden gemonteerd op
het trekkertype waarvoor de uitbreiding van de EEG-goedkeuring
wordt aangevraagd;
5.3. de bevestiging van de beveiligingsinrichting aan de trekker moet
overeenstemmen met die welke bij verlening van de EEG-goedkeu-
ring onderdelen is gekeurd.
6. Een formulier waarvan het model in bijlage IX is aangegeven, wordt
als bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier gevoegd voor iedere
toegestane of geweigerde goedkeuring of uitbreiding van goedkeu-
ring.
7. Indien de EEG-goedkeuringsaanvraag voor een type trekker wordt
ingediend te zamen met de aanvraag voor EEG-goedkeuring voor
onderdelen voor een beveiligingsinrichting die bestemd is om te
worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de EEG-goedkeu-
ring wordt aangevraagd, zijn de punten 2 en 3 niet van toepassing.1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 43
▼B
BIJLAGE IX
MODEL
1986L0298 — NL — 04.01.1990 — 001.001 — 44