Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de
instellingen
"BRICHTLIJN 92/12/EEG V AN DE RAAD
van 25 februari 1992
betreffende de algemene regeling voor accijnsprodukten, het voorhanden hebben en het verkeer
daarvan en de controles daarop
(PB L 76 van 23.3.1992, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
"M1 Richtlijn 92/108/EEG van de Raad van 14 december 1992 L 390 124 31.12.1992
"M2 Richtlijn 94/74/EG van de Raad van 22 december 1994 L 365 46 31.12.1994
"M3 Richtlijn 96/99/EG van de Raad van 30 december 1996 L 8 12 11.1.1997
"M4 Richtlijn 2000/44/EG van de Raad van 30 juni 2000 L 161 82 1.7.20001992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 1
RICHTLIJN 92/12/EEG V AN DE RAAD
van 25 februari 1992
betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voor-
handen hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop
DE RAAD V AN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 99,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Europese Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat de totstandbrenging en de werking van de interne
markt het vrije verkeer van goederen, ook van accijnsgoederen,
impliceren;
Overwegende dat moet worden bepaald op welk grondgebied deze
richtlijn en de richtlijnen inzake de tarieven en structuren van de rechten
op accijnsprodukten van toepassing zijn;
Overwegende dat het begrip „accijnsprodukten”moet worden omschre-
ven; dat communautaire bepalingen uitsluitend van toepassing kunnen
zijn op goederen die als zodanig in alle Lid-Staten worden behandeld;
dat op deze produkten andere indirecte belastingen mogen worden
geheven met specifieke doeleinden; dat de handhaving of instelling van
andere indirecte belastingen geen aanleiding mag geven tot formaliteiten
bij het overschrijden van een grens;
Overwegende dat, om de totstandbrenging en de werking van de interne
markt te waarborgen, de verschuldigdheid van de accijnzen in alle
Lid-Staten gelijk moet worden geregeld;
Overwegende dat elke levering, elk voorhanden hebben met het oog op
de levering of elk gebruik voor een zelfstandig bedrijf dan wel voor een
publiekrechtelijk orgaan, welke plaatsvindt in een andere Lid-Staat dan
die van de uitslag tot verbruik, aanleiding geeft tot verschuldigdheid van
de accijns in die andere Lid-Staat;
Overwegende dat over door particulieren voor eigen gebruik verkregen
en door hen zelf vervoerde accijnsprodukten belasting moet worden
geheven in de Lid-Staat van verkrijging;
Overwegende dat de Lid-Staten met een aantal criteria rekening moeten
houden ten einde te kunnen bepalen dat accijnsprodukten niet voor eigen
gebruik maar voor handelsdoeleinden voorhanden worden gehouden;
Overwegende dat accijnsprodukten die gekocht worden door een andere
persoon dan een erkend entrepothouder, een geregistreerd of niet-geregi-
streerd bedrijf, en die door de verkoper of voor diens rekening
rechtstreeks of indirect worden verzonden of vervoerd, in de Lid-Staat
van bestemming aan de accijns moeten worden onderworpen;
Overwegende dat, ten einde de inning van de belastingschuld op termijn
te waarborgen, toezicht moet kunnen worden uitgeoefend in de
produktiebedrijven en opslagbedrijven; dat een entrepotregeling, in het
kader waarvan door de bevoegde autoriteiten vergunningen worden
verleend, deze controles mogelijk moet maken;!B
(1) PB nr. C 322 van 21. 12. 1990, blz. 1, en
PB nr. C 45 van 20. 2. 1992, blz. 10.
(2) PB nr. C 183 van 15. 7. 1991, blz. 131.
(3) PB nr. C 169 van 18. 3. 1991, blz. 25.1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 2
Overwegende dat het overbrengen van het grondgebied van een Lid-Staat
naar dat van een andere niet mag leiden tot een controle die het
intracommunautaire vrije verkeer kan belemmeren; dat om redenen van
verschuldigdheid niettemin het verkeer van aan accijns onderworpen
produkten bekend moet zijn; dat derhalve moet worden voorzien in een
geleidedocument voor deze produkten;
Overwegende dat de verplichtingen moeten worden vastgesteld waaraan
erkende entrepothouders en bedrijven zonder erkenning als entrepot-
houders dienen te voldoen;
Overwegende dat met het oog op de heffing van de belasting tegen de
tarieven als vastgesteld door de Lid-Staten, een procedure met
betrekking tot het verkeer van deze produkten met schorsing van heffing
moet worden ingevoerd;
Overwegende dat het daartoe in de eerste plaats noodzakelijk is dat elk
produkt gemakkelijk kan worden geïdentificeerd; dat de situatie van het
produkt ten aanzien van de betrokken belastingschuld onmiddellijk moet
kunnen worden vastgesteld; dat derhalve te dien einde een geleidedocu-
ment moet worden ingevoerd dat van administratieve of commerciële
aard kan zijn; dat het gebruikte commerciële document alle nood-
zakelijke gegevens dient te bevatten die op het administratieve document
voorkomen;
Overwegende dat nadere regels moeten worden omschreven voor de
procedure volgens welke de belastingautoriteiten van de Lid-Staten door
middel van dit geleidedocument door de bedrijven in kennis worden
gesteld van verzonden of ontvangen leveringen;
Overwegende bovendien dat het geleidedocument niet dient te worden
gebruikt wanneer de accijnsprodukten zich onder een andere com-
munautaire douaneregeling bevinden dan het in het vrije verkeer
brengen, dan wel in een vrije zone of vrij entrepot zijn geplaatst;
Overwegende dat eveneens de accijns in het kader van nationale
bepalingen in geval van inbreuk of onregelmatigheid moet worden geïnd
door de Lid-Staat op het grondgebied waarvan de inbreuk of de
onregelmatigheid is begaan, door de Lid-Staat waar die is geconstateerd,
of door de Lid-Staat van vertrek ingeval een zending niet in de Lid-Staat
van bestemming is aangeboden;
Overwegende dat de Lid-Staten mogen bepalen dat de in het vrije
verkeer gebrachte produkten van fiscale werken of nationale her-
kenningstekens moeten zijn voorzien; dat het gebruik van deze tekens
geen belemmering voor het intracommunautaire handelsverkeer met zich
mag brengen;
Overwegende dat de voldoening van de accijns in de Lid-Staat waar de
uitslag tot verbruik heeft plaatsgevonden, aanleiding moet kunnen geven
tot teruggaaf van accijns indien de goederen niet voor verbruik in die
Lid-Staat bestemd zijn;
Overwegende dat moet worden voorzien in vrijstellingen ingevolge door
de Lid-Staten met andere Staten of met internationale organisaties
gesloten overeenkomsten;
Overwegende dat wegens de afschaffing van het beginsel van belasting-
heffing bij invoer in het verkeer tussen de Lid-Staten de voorschriften
inzake ontheffing en vrijstelling bij invoer zinledig worden ten aanzien
van het verkeer tussen de Lid-Staten; dat deze voorschriften derhalve
dienen te vervallen en de desbetreffende richtlijnen dienovereenkomstig
moeten worden aangepast;
Overwegende dat een accijnscomité moet worden ingesteld dat belast
wordt met het opstellen van de communautaire voorschriften die nodig
zijn voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen inzake accijnzen;
Overwegende dat de verordening betreffende de afschaffing van de
controles en de formaliteiten die van toepassing zijn op de handbagage
en de ruimbagage van personen op intracommunautaire vluchten en op
de bagage van personen bij intracommunautaire zeereizen, krachtens
artikel 1, lid 2, daarvan van toepassing is onverminderd de controles in!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 3
verband met door de Lid-Staten uitgevaardigde verboden of beperkingen,
voor zover deze verenigbaar zijn met de drie Verdragen tot oprichting
van de Europese Gemeenschappen; dat de verificaties die nodig zijn ter
naleving van de in artikel 26 bedoelde kwantitatieve beperkingen in dit
verband als controles in de hierboven bedoelde zin moeten worden
aangemerkt en als dusdanig verenigbaar zijn met de communautaire
wetgeving;
Overwegende dat enige tijd moet worden besteed aan het treffen van de
nodige maatregelen om zowel de sociale consequenties in de betrokken
sectoren als de regionale problemen, met name in grensgebieden, te
ondervangen die het gevolg zouden kunnen zijn van de afschaffing van
de belastingheffing bij invoer en van de vrijstellingen bij uitvoer in het
handelsverkeer tussen de Lid-Staten; dat te dien einde aan de Lid-Staten
machtiging moet worden gegeven om gedurende een periode die op 30
juni 1999 afloopt, vrijstelling te verlenen voor produkten die binnen de
gestelde limieten worden geleverd door tax-free shops, een en ander in
het verkeer door de lucht of over zee van reizigers tussen de Lid-Staten;
Overwegende dat kleine wijnproducenten dienen te kunnen worden
ontheven van bepaalde verplichtingen in het kader van de algemene
accijnsregeling;
Overwegende ten slotte dat Richtlijn 77/799/EEG van de Raad van 19
december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staten op het gebied van de directe belastingen en
de belasting over de toegevoegde waarde (1) dient te worden gewijzigd
ten einde de bepalingen van die richtlijn tot de accijnzen uit te breiden,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN V ASTGESTELD:
TITEL I
Algemene bepalingen
Artikel 1
1. Deze richtlijn behelst de regeling van de producten onderworpen aan
accijnzen en andere indirecte belastingen die direct of indirect worden
geheven op het verbruik van die producten, met uitzondering van de
belasting over de toegevoegde waarde en de door de Europese
Gemeenschappen vastgestelde belastingen.
2. De bijzondere bepalingen betreffende de structuren en de tarieven
van de accijnzen worden vervat in specifieke richtlijnen.
Artikel 2
1. Deze richtlijn, alsmede de in artikel 1, lid 2, genoemde richtlijnen
zijn van toepassing op het grondgebied van de Gemeenschap zoals dat
voor iedere Lid-Staat is omschreven in het Verdrag tot oprichting van de
Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid in artikel 227, met
uitzondering van de volgende nationale grondgebieden:
— voor de Bondsrepubliek Duitsland: het eiland Helgoland en het
grondgebied van Büsingen;
— voor de Italiaanse Republiek: Livigno, Campione d’Italia en de
Italiaanse wateren van het meer van Lugano;
— voor het Koninkrijk Spanje: Ceuta en Melilla.!B
(1) PB nr. L 336 van 27. 12. 1977, blz. 15. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 79/1070/EEG (PB nr. L 331 van 27. 12. 1979, blz. 8).1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 4
2. In afwijking van lid 1 zijn deze richtlijn, alsmede de in artikel 1, lid
2, genoemde richtlijnen niet van toepassing op de Canarische eilanden.
Het Koninkrijk Spanje kan er evenwel door een verklaring kennis van
geven dat deze richtlijnen vanaf de eerste dag van de tweede maand
volgende op de nederlegging van die verklaring, op die gebieden van
toepassing zijn voor wat betreft alle of sommige van de in artikel 3, lid 1,
genoemde producten.
3. In afwijking van lid 1 zijn deze richtlijn, alsmede de in artikel 1, lid
2, genoemde richtlijnen niet van toepassing op de overzeese departe-
menten van de Franse Republiek. De Franse Republiek kan er evenwel
door een verklaring kennis van geven dat deze richtlijnen vanaf de eerste
dag van de tweede maand volgende op de nederlegging van die
verklaring op die gebieden van toepassing zijn, onder voorbehoud van
maatregelen inzake aanpassing aan de ultraperifere ligging van deze
gebieden.
4. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat
transacties van herkomst uit of ter bestemming van:
— het V orstendom Monaco behandeld worden als transacties van
herkomst uit of ter bestemming van de Franse Republiek;
— Jungholz en Mittelberg (Kleines Walsertal) behandeld worden als
transacties van herkomst uit of ter bestemming van de Bonds-
republiek Duitsland;
— het eiland Man behandeld worden als transacties van herkomst uit of
ter bestemming van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en
Noord-Ierland;
— San Marino behandeld worden als transacties van herkomst uit of ter
bestemming van de Italiaanse Republiek.
5. De bepalingen van deze richtlijn vormen geen beletsel om in
Griekenland het aan de Berg Athos verleende bijzondere statuut, zoals
dit is gewaarborgd bij artikel 105 van de Griekse grondwet, te
handhaven.
6. Indien de Commissie van mening is dat het bepaalde in de leden 1, 2,
3 en 4 niet langer gerechtvaardigd is, met name in het licht van de
neutraliteit op het gebied van de mededinging, dient zij bij de Raad
passende voorstellen in.
Artikel 3
1. Deze richtlijn is op communautair niveau van toepassing op de
volgende producten zoals die zijn omschreven in de desbetreffende
richtlijnen:
— minerale oliën,— alcohol en alcoholhoudende dranken,— tabaksfabrikaten.2. Op de in lid 1 genoemde producten mogen nog andere indirecte
belastingen met specifieke doeleinden worden geheven, mits daarbij de
uit hoofde van de accijnzen en de BTW geldende voorschriften inzake
belastingheffing in acht worden genomen wat betreft de vaststelling van
de maatstaf van heffing en de berekening, de verschuldigdheid en de
controle van de belasting.
3. De Lid-Staten blijven bevoegd belastingen op andere dan de in lid 1
genoemde producten in te stellen of te handhaven, mits deze belastingen
in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten geen aanleiding geven tot
formaliteiten die verband houden met het overschrijden van een grens.
Onder deze zelfde voorwaarde zullen de Lid-Staten ook de mogelijkheid
behouden om op dienstverrichtingen, met inbegrip van dienstverrichtin-
gen in verband met accijnsproducten, belastingen te heffen die geen
omzetbelastingen zijn.!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 5
Artikel 4
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a)erkend entrepothouder: de natuurlijke of rechtspersoon die door de
bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat gemachtigd is om bij de
bedrijfsuitoefening accijnsproducten onder schorsing van accijns in
een belastingentrepot te produceren, te verwerken, voorhanden te
hebben, te ontvangen en te verzenden;
b)belastingentrepot: iedere plaats waar de erkende entrepothouder bij
de bedrijfsuitoefening, accijnsproducten onder schorsing van accijns
produceert, verwerkt, voorhanden heeft, ontvangt of verzendt, zulks
onder bepaalde voorwaarden die zijn vastgesteld door de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat waar dit belastingentrepot gelegen is;
c)schorsingsregeling: belastingregeling die geldt voor de productie, de
verwerking, het voorhanden hebben en het verkeer van producten
onder schorsing van accijns;
d)geregistreerd bedrijf: de natuurlijke of rechtspersoon die niet de
hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit en die door de
bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat gemachtigd is om bij de
bedrijfsuitoefening accijnsproducten onder schorsing van accijns uit
een andere Lid-Staat te ontvangen. Dit bedrijf mag evenwel de
accijnsproducten niet onder de schorsing van accijns voorhanden
hebben of verzenden;
e)niet-geregistreerd bedrijf: de natuurlijke of rechtspersoon die niet de
hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit en die gemachtigd is
om bij de bedrijfsuitoefening incidenteel accijnsproducten onder
schorsing van accijns uit een andere Lid-Staat te ontvangen. Dit
bedrijf mag evenwel de accijnsproducten niet onder de schorsing van
accijns voorhanden hebben of verzenden. Het niet-geregistreerde
bedrijf moet, voordat de goederen worden verzonden, een zekerheid
stellen voor de betaling van de accijnsrechten bij de belasting-
autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming.
Artikel 5
1. De in artikel 3, lid 1, genoemde producten worden aan accijns
onderworpen bij de productie ervan op het grondgebied van de
Gemeenschap als omschreven in artikel 2 of bij de invoer ervan in dit
grondgebied.
Als „invoer van een accijnsproduct” wordt beschouwd, de binnenkomst
van dat product in de Gemeenschap, met inbegrip van de binnenkomst
uit een gebied bedoeld in de uitzonderingen van artikel 2, leden 1, 2 en 3,
of uit de Kanaaleilanden.
Wanneer dat product bij binnenkomst in de Gemeenschap onder een
communautaire douaneregeling wordt geplaatst, wordt de invoer van dat
product evenwel geacht plaats te vinden op het tijdstip waarop het aan de
communautaire douaneregeling wordt onttrokken.
2. Onverminderd de nationale en communautaire bepalingen inzake
douaneregelingen worden accijnsproducten:
— van herkomst uit of met als bestemming derde landen of de in artikel
2, leden 1, 2 en 3, bedoelde gebieden of de Kanaaleilanden, wanneer
zij onder een van de douaneschorsingsregelingen worden geplaatst
die zijn genoemd in artikel 84, lid 1, onder a), van Verordening
(EEG) nr. 2913/92 (1), dan wel in een vrije zone of in een vrij
entrepot worden ondergebracht,
of!B
(1) PB nr. L 302 van 19. 10. 1992, blz. 1.!M1
!M2
!M11992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 6
!M2
— wanneer zij via EVA-landen worden verzonden tussen de Lid-Staten
dan wel tussen een Lid-Staat en een EVA-land, overeenkomstig de
regeling voor intern communautair douanevervoer, of via een of
meer niet tot de EVA behorende derde landen onder dekking van een
carnet TIR of een carnet ATA,
geacht zich onder schorsing van accijns te bevinden.
In de gevallen waarin het enig document wordt gebruikt
— dient in vak 33 van het enig document de passende GN-code te
worden ingevuld;
— dient in vak 44 van het enig document duidelijk te worden vermeld
dat het gaat om een verzending van accijnsproducten;
— moet een afschrift van een exemplaar „nr. 1” van het enig document
door de afzender worden bewaard;
— moet een naar behoren van aantekeningen voorzien exemplaar „nr.
5”van het enig document door de geadresseerde aan de afzender
worden teruggezonden.
3. De eventuele aanvullende aantekeningen die moeten voorkomen in
de vervoersdocumenten of de handelsbescheiden die dienst doen als
documenten voor douanevervoer, alsmede de wijzigingen die nodig zijn
om de zuiveringsprocedure aan te passen wanneer de accijnsproducten
zich in het verkeer bevinden onder dekking van een vereenvoudigde
procedure voor intern communautair douanevervoer, worden vastgesteld
volgens de procedure van artikel 24.
Artikel 6
1. De accijns wordt verschuldigd bij de uitslag tot verbruik of bij het
constateren van de tekorten die krachtens artikel 12, lid 3, aan accijnzen
moeten worden onderworpen.
Als uitslag tot verbruik van accijnsproducten wordt beschouwd:
a) iedere vorm van onttrekking, ook op onregelmatige wijze, aan een
schorsingsregeling;
b) iedere fabricage, ook op onregelmatige wijze, van deze producten
buiten een schorsingsregeling;
c) elke invoer, ook op onregelmatige wijze, van deze producten,
wanneer deze producten niet onder een schorsingsregeling worden
geplaatst.
2. De voorwaarden voor verschuldigdheid en het toe te passen
accijnstarief zijn die welke op het tijdstip van verschuldigd worden van
kracht zijn in de Lid-Staat waar de uitslag tot verbruik of het constateren
van tekorten plaatsvindt. De accijns wordt geheven en geïnd op de door
elke Lid-Staat vastgestelde wijze, waarbij de Lid-Staten dezelfde
heffings- en invorderingsprocedure toepassen op nationale producten
en op producten uit andere Lid-Staten.
Artikel 7
1. Indien in een Lid-Staat reeds tot verbruik uitgeslagen accijns-
producten in een andere Lid-Staat voor commerciële doeleinden
voorhanden worden gehouden, worden de accijnzen geheven in de
Lid-Staat waar deze producten voorhanden worden gehouden.!M1
!M2
!M1
!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 7
2. Hiertoe wordt de accijns, onverminderd artikel 6, indien producten
die bij toepassing van artikel 6 reeds in het verbruik zijn gebracht in een
Lid-Staat, "M1daarna in een andere Lid-Staat worden geleverd of
bestemd zijn om in een andere Lid-Staat te worden geleverd 3, of in een
andere Lid-Staat worden bestemd voor de behoeften van een bedrijf dat
op onafhankelijke wijze een economische activiteit uitoefent of van een
publiekrechtelijke instelling, verschuldigd in die andere Lid-Staat.
3. De accijns is, al naar gelang het geval, verschuldigd door de persoon
die de levering verricht, die de voor levering bestemde producten
voorhanden heeft of door de persoon waar de producten worden bestemd
in een andere Lid-Staat dan die waar de producten reeds in het verbruik
zijn gebracht, of door het zelfstandige bedrijf of publiekrechtelijke
lichaam.
4. Het verkeer van de hierboven genoemde producten tussen de
grondgebieden van de verschillende Lid-Staten vindt plaats onder
dekking van een geleidedocument, waarin de voornaamste punten van
het in artikel 18, lid 1, bedoelde document vermeld staan. De vorm en de
inhoud van dit document worden bepaald volgens de procedure van
artikel 24.
5. De persoon, het bedrijf of het lichaam als bedoeld in lid 3, moet zich
aan de onderstaande voorschriften houden:
a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bij de
belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming en de betaling
van de accijns waarborgen;
b) de accijns van de Lid-Staat van bestemming voldoen op de door die
Lid-Staat vastgestelde wijze;
c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de Lid-Staat
van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelijke
ontvangst van de goederen en van de betaling van de accijns waartoe
deze aanleiding geven.
6. De accijns die in de eerste, in lid 1 bedoelde Lid-Staat is voldaan,
wordt volgens artikel 22, lid 3, teruggegeven.
7. Elk verkeer van de accijnsproducten die reeds in een Lid-Staat tot
verbruik zijn uitgeslagen, langs een passend traject via het grondgebied
van een andere Lid-Staat naar een plaats van bestemming in dezelfde
Lid-Staat, vindt plaats onder dekking van het in lid 4 bedoelde
geleidedocument.
8. In de in lid 7 bedoelde gevallen:
a) moet de verzender, voorafgaande aan de verzending van de
goederen, aangifte doen bij de belastingautoriteiten van de plaats
van vertrek die belast zijn met de controle op het gebied van de
accijns;
b) moet de geadresseerde de ontvangst van de goederen bevestigen
volgens de voorschriften van de belastingautoriteiten van de plaats
van bestemming die belast zijn met de controle op het gebied van de
accijns;
c) moeten de verzender en de geadresseerde elke controle toelaten
waardoor hun eigen belastingautoriteiten zich kunnen vergewissen
van de daadwerkelijke ontvangst van de goederen.
9. Worden accijnsproducten veelvuldig en regelmatig onder de in lid 7
genoemde voorwaarden verzonden, dan kunnen de Lid-Staten via
b i l a t e r a l eo v e r e e n k o m s t e ne e nv a nd el e d e n7e n8a f w i j k e n d e
vereenvoudigde procedure toestaan.!B
!M21992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 8
Artikel 8
V oor door particulieren voor eigen behoefte verkregen en door hen zelf
vervoerde producten moet de accijns volgens het voor de interne markt
geldende beginsel in de Lid-Staat van verkrijging worden geheven.
Artikel 9
1. Onverminderd de artikelen 6, 7 en 8, wordt de accijns verschuldigd
wanneer de in een Lid-Staat tot verbruik uitgeslagen producten in een
andere Lid-Staat voor commerciële doeleinden voorhanden worden
gehouden.
In dat geval moet de accijns worden betaald in de Lid-Staat op het
grondgebied waarvan de producten zich bevinden en wordt hij
verschuldigd door degene die de producten voorhanden heeft.
2. Om vast te stellen of de in artikel 8 bedoelde producten voor
commerciële doeleinden bestemd zijn, moeten de Lid-Staten onder
andere rekening houden met de volgende punten:
— de commerciële status en de beweegredenen van degene die de
producten voorhanden heeft;
— de plaats waar deze producten zich bevinden of, in voorkomend
geval, de gebruikte wijze van vervoer;
— elk document betreffende deze producten;
— de aard van deze producten;— de hoeveelheid van deze producten.V oor de toepassing van de eerste alinea, vijfde streepje, kunnen de
Lid-Staten, uitsluitend als bewijselement, indicatieve niveaus vaststellen.
Deze indicatieve niveaus mogen niet lager zijn dan:
a)Tabaksproducten
sigaretten 800 stuks
cigarillo’s (sigaren met een maximumgewicht
van 3 g/stuk)400 stuks
sigaren 200 stuks
rooktabak 1,0 kg
b)Alcoholhoudende dranken
gedistilleerde dranken 10 l
tussenproducten 20 l
wijn (waarvan maximaal 60 l mousserende
wijn)90 l
bier 110 l
Ierland mag tot en met 30 juni 1997 indicatieve niveaus toepassen die
niet lager mogen liggen dan 45 liter voor wijn (waarvan maximaal 30
liter mousserende wijn) en 55 liter voor bier.
3. De Lid-Staten kunnen tevens bepalen dat de accijns in de Lid-Staat
van verbruik verschuldigd wordt bij de verkrijging van minerale oliën die
in een andere Lid-Staat reeds tot verbruik zijn uitgeslagen, indien deze
producten op een atypische wijze worden vervoerd door particulieren of
voor hun rekening. Als atypisch vervoer moeten worden aangemerkt het
vervoer van brandstof anders dan in de tank van de voertuigen of in een
passend reserveblik, alsmede het vervoer van vloeibare verwarmings-
producten anders dan in tankwagens die voor rekening van bedrijven
worden gebruikt.!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 9
Artikel 10
1. Accijnsproducten die worden gekocht door personen die niet de
hoedanigheid van erkend entrepothouder of geregistreerd of niet-geregi-
streerd bedrijf hebben, en die direct of indirect door de verkoper of voor
diens rekening worden verzonden of vervoerd, worden aan accijns
onderworpen in de Lid-Staat van bestemming. Onder „Lid-Staat van
bestemming” in de zin van dit artikel wordt verstaan de Lid-Staat van
aankomst van de verzending of het vervoer.
2. Hiertoe wordt in de Lid-Staat van bestemming de accijns
verschuldigd bij de levering van in een Lid-Staat reeds tot verbruik
uitgeslagen accijnsproducten die aanleiding geeft tot verzending of
vervoer van deze producten ter bestemming van een in lid 1 bedoelde, in
een andere Lid-Staat gevestigde persoon, en welke producten direct of
indirect door de verkoper of voor diens rekening worden verzonden of
vervoerd.
3. De accijns van de Lid-Staat van bestemming wordt door de verkoper
verschuldigd op het tijdstip waarop de levering wordt verricht. De
Lid-Staten kunnen echter bepalingen vaststellen op grond waarvan de
accijns moet worden betaald door een fiscaal vertegenwoordiger die niet
de geadresseerde van de producten is. Deze fiscaal vertegenwoordiger
moet in de Lid-Staat van bestemming gevestigd zijn en door de
belastingautoriteiten van deze Lid-Staat erkend.
De Lid-Staat waar de verkoper gevestigd is, moet zich ervan vergewissen
dat de verkoper zich houdt aan de onderstaande voorschriften:
— voorafgaand aan de verzending van de producten de betaling van de
accijns waarborgen onder de voorwaarden die de Lid-Staat van
bestemming heeft vastgesteld, en na aankomst van de producten voor
de betaling van de accijns zorgen;
— een administratie voeren van de leveringen van de producten.4. In het in lid 2 bedoelde geval wordt de accijns die in de eerste
Lid-Staat is voldaan, teruggegeven volgens artikel 22, lid 4.
5. De Lid-Staten kunnen met inachtneming van het Gemeenschaps-
recht, specifieke voorschriften ter uitvoering van deze bepaling vast-
stellen voor accijnsproducten die onder een bijzondere nationale
distributieregeling vallen die verenigbaar is met het Verdrag.
TITEL II
Productie, verwerking en voorhanden hebben
Artikel 11
1. Elke Lid-Staat stelt, met inachtneming van de bepalingen van deze
richtlijn, zijn voorschriften inzake de productie, de verwerking en het
voorhanden hebben van accijnsproducten vast.
2. Wanneer de accijns niet voldaan is, vinden de productie, de
verwerking en het voorhanden hebben van accijnsproducten plaats in
een belastingentrepot.
Artikel 12
V oor de opening en het beheer van belastingentrepots is een vergunning
van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten vereist.
Artikel 13
De erkend entrepothouder moet
a) zo nodig een zekerheid inzake productie, verwerking en voorhanden
hebben stellen, alsmede een zekerheid inzake verkeer, onder
voorbehoud van het bepaalde in artikel 15, lid 3, waarvan de!B
!M21992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 10
voorwaarden worden vastgesteld door de belastingautoriteiten van de
Lid-Staat waar het belastingentrepot is erkend;
b) voldoen aan de verplichtingen die zijn vastgesteld door de Lid-Staat
op wiens grondgebied het belastingentrepot zich bevindt;
c) een administratie voeren van de voorraden en het verkeer van
producten per belastingentrepot;
d) de producten op verzoek tonen;
e) controle of inventarisatie toelaten.Deze verplichtingen mogen geen inbreuk maken op het beginsel van
non-discriminatie tussen nationale transacties en intracommunautaire
transacties.
Artikel 14
1. De erkend entrepothouder wordt vrijgesteld voor de onder de
schorsingsregeling opgetreden en aan toevallige omstandigheden of aan
gevallen van overmacht te wijten verliezen die door de autoriteiten van
elke Lid-Staat zijn geconstateerd. Tevens wordt hij onder de schorsings-
regeling vrijgesteld voor de verliezen die inherent zijn aan de aard van de
producten tijdens het productie- en verwerkingsproces, de opslag en het
vervoer. Elke Lid-Staat stelt de voorwaarden vast waaronder deze
vrijstellingen worden toegekend. De vrijstellingen gelden ook voor de in
artikel 14 bedoelde bedrijven tijdens het vervoer van de producten onder
de schorsingsregeling.
2. De in lid 1 bedoelde verliezen die zijn opgetreden tijdens
intracommunautair vervoer van producten onder de schorsingsregeling,
moeten worden geconstateerd volgens de regels van de Lid-Staat van
bestemming.
3. Onverminderd artikel 20 wordt, in geval van andere tekorten dan de
in lid 1 bedoelde verliezen en in geval van verliezen waarvoor de in lid 1
bedoelde vrijstellingen niet worden toegekend, de accijns geheven
volgens de tarieven die in de betrokken Lid-Staat van kracht zijn op het
ogenblik waarop de verliezen, die naar behoren moeten zijn vastgesteld
door de bevoegde autoriteiten, zich hebben voorgedaan of, in voor-
komend geval, op het ogenblik van de vaststelling van de tekorten.
4. Van de tekorten als bedoeld in lid 3 en de verliezen die niet op grond
van lid 1 zijn vrijgesteld, moet in ieder geval door de bevoegde
autoriteiten aantekening worden gemaakt op het aan de verzender terug
te zenden exemplaar van het in artikel 18, lid 1, bedoelde geleidedocu-
ment voor de schorsingsregeling.
Daarbij wordt als volgt gehandeld:
— in het geval van tekorten of verliezen die zijn opgetreden tijdens
intracommunautair vervoer van accijnsproducten onder de schor-
singsregeling maken de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat die
deze tekorten of verliezen vaststellen, dienovereenkomstig aan-
tekening op het terug te zenden exemplaar van het geleidedocument;
— bij aankomst van de producten in de Lid-Staat van bestemming
geven de bevoegde autoriteiten aan of zij gedeeltelijke vrijstelling
dan wel geen vrijstelling verlenen voor de vastgestelde tekorten of
verliezen.
In deze gevallen vermelden zij de grondslag voor de berekening van de
overeenkomstig het bepaalde in lid 3 te heffen accijnzen. De bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming moeten een afschrift van
het terug te zenden exemplaar van het geleidedocument toezenden aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar de verliezen zijn vastgesteld.!M2
!B
!M21992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 11
TITEL III
V erkeer
Artikel 15
1. Onverminderd artikel 5, lid 2, artikel 16, artikel 19, lid 4, en artikel
23, lid 1 bis, moet het verkeer van accijnsproducten dat onder de
schorsingsregeling plaatsvindt, geschieden tussen belastingentrepots.
De eerste alinea is ook van toepassing op het intracommunautaire
verkeer van niet tot verbruik uitgeslagen producten waarvoor een
accijnstarief nul geldt.
2. De door de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat overeenkomstig
artikel 13 erkende entrepothouders worden geacht te zijn erkend voor
nationale en intracommunautaire verkeershandelingen.
3. De aan het intracommunautaire verkeer verbonden risico’ s worden
gedekt door de zekerheid die overeenkomstig artikel 13 is gesteld door
de erkende entrepothouder van verzending of, in voorkomend geval, door
een hoofdelijke zekerheid van verzender en vervoerder. De bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staten kunnen de vervoerder of de eigenaar van
de producten toestaan een zekerheid te stellen in plaats van de door de
erkende entrepothouder van verzending te stellen zekerheid. In voor-
komend geval kunnen de Lid-Staten een zekerheid eisen van de
geadresseerde.
Worden minerale oliën binnen de Gemeenschap vervoerd over zee of
door pijpleidingen, dan kunnen de Lid-Staten de erkende entrepothou-
ders van verzending ontheffen van de verplichting overeenkomstig de
eerste alinea een zekerheid te stellen.
De nadere regels van deze zekerheid worden door de Lid-Staten
vastgesteld. De zekerheid moet in de gehele Gemeenschap geldig zijn.
4. Onverminderd artikel 20 kan de verantwoordelijkheid van de erkend
entrepothouder van verzending en, in voorkomend geval, die van de
vervoerder pas vervallen door middel van het bewijs dat de geadres-
seerde de producten overneemt, met name middels het in artikel 18
genoemde geleidedocument onder de voorwaarden van artikel 19.
5. Een erkende entrepothouder van verzending of diens vertegen-
woordiger kan de inhoud van de vakken 4, 7, 7 bis, 13, 14 en/of 17 van
het geleidedocument wijzigen om een andere geadresseerde, die een
erkende entrepothouder of geregistreerd bedrijf moet zijn, of een andere
plaats van levering aan te geven. De bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van de verzender moeten hiervan onmiddellijk in kennis
gesteld worden en de nieuwe geadresseerde of nieuwe plaats van levering
moet onmiddellijk worden vermeld op de achterzijde van het
administratief geleidedocument.
6. Bij het intracommunautaire verkeer van minerale oliën over zee of
over de binnenwateren is de erkende entrepothouder van verzending niet
verplicht de vakken 4, 7, 7 bis, 13 en 17 van het geleidedocument
betreffende de geadresseerde in te vullen indien deze laatste, bij de
verzending van de producten, niet definitief bekend is, mits:
— de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van vertrek te voren de
verzender toestaan deze vakken niet in te vullen;
— deze autoriteiten van de naam en het adres van geadresseerde, zijn
accijnsnummer en het land van bestemming in kennis worden
gesteld zodra deze gegevens bekend zijn of uiterlijk wanneer de
producten op hun eindbestemming aankomen.!B
!M2
!B
!M2
!B
!M21992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 12
!M1
Artikel 15 bis
1. Uiterlijk op 1 april 1993 beschikt de bevoegde autoriteit van elke
Lid-Staat over een elektronische databank die een register bevat van
erkende entrepothouders of voor accijnsdoeleinden geregistreerde
bedrijven alsmede van de als belastingentrepot erkende plaatsen.
2. Het register bevat de volgende gegevens:
a) het door de bevoegde autoriteiten aan de personen of plaatsen
toegekende registratienummer,
b) naam en adres van de personen of plaatsen,
c) de categorie producten die de personen voorhanden mogen hebben of
mogen ontvangen of die op de plaatsen voorhanden mogen zijn of
mogen worden ontvangen,
d) het adres van de bevoegde autoriteiten die voor verdere inlichtingen
kunnen worden gecontacteerd,
e) de datum waarop het registratienummer is toegekend en, indien van
toepassing, de datum waarop de geldigheid van het registratie-
nummer eindigt.
3. De in de leden 1 en 2, onder a), b), c) en d), bedoelde gegevens
worden aan de bevoegde autoriteit van elke Lid-Staat meegedeeld.
Wanneer de in lid 2, onder e), beschreven gegevens niet automatisch
worden meegedeeld, dienen zij te worden verstrekt op specifiek verzoek
van de Lid-Staten. Alle gegevens worden uitsluitend gebruikt om na te
gaan of personen en plaatsen erkend of geregistreerd zijn.
4. De bevoegde autoriteit van elke Lid-Staat zorgt ervoor dat de bij het
intracommunautaire verkeer van accijnsproducten betrokken personen
bevestiging kunnen krijgen van de overeenkomstig dit artikel vastgelegde
informatie.
5. De in welke vorm dan ook krachtens dit artikel meegedeelde
informatie is van vertrouwelijke aard. Zij valt onder het beroepsgeheim
en geniet de bescherming die overeenkomstig het nationale recht van de
ontvangende Lid-Staat voor soortgelijke informatie geldt.
6. In afwijking van lid 5 staat de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat
die de informatie verstrekt toe dat deze in de Lid-Staat van de
verzoekende autoriteit voor andere doeleinden wordt gebruikt, indien,
overeenkomstig de wetgeving van de Lid-Staat van de aangezochte
autoriteit, die informatie in laatstgenoemde Lid-Staat voor soortgelijke
doeleinden gebruikt kan worden.
Artikel 15 ter
1. Met betrekking tot de in artikel 19, lid 6, bedoelde steekproef-
controles kan de bevoegde autoriteit van een Lid-Staat de bevoegde
autoriteit van een andere Lid-Staat verzoeken om opgave van informatie
ter aanvulling van de in artikel 15 bis genoemde gegevens. De
bepalingen inzake gegevensbescherming van Richtlijn 77/799/EEG (1)
zijn op deze uitwisseling van gegevens van toepassing.
2. Indien er overeenkomstig lid 1 gegevens worden uitgewisseld en de
nationale wettelijke bepalingen in een Lid-Staat voorzien in het horen
van de bij de gegevensuitwisseling betrokkenen, dan kunnen die
wettelijke bepalingen verder toegepast worden.
3. De voor de uitvoering van de in lid 1 bedoelde steekproefcontroles
vereiste uitwisseling van gegevens geschiedt door middel van een
uniform controledocument. V orm en inhoud van dat document worden
vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.
(1) PB nr. L 336 van 27. 12. 1977, blz. 15.!M21992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 13
Artikel 16
1. In afwijking van artikel 15, lid 1, kan de geadresseerde een bedrijf
zijn dat niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit. Dit
bedrijf mag bij de uitoefening van zijn beroep accijnsproducten onder de
schorsingsregeling uit andere Lid-Staten ontvangen. Het mag deze
producten evenwel noch voorhanden hebben noch verzenden onder
schorsing van accijns.
De Lid-Staten kunnen, met inachtneming van het Gemeenschapsrecht,
specifieke voorschriften ter uitvoering van deze bepaling vaststellen voor
accijnsproducten die vallen onder een bijzondere nationale distributie-
regeling die verenigbaar is met het Verdrag.
2. Het in lid 1 bedoelde bedrijf kan, voorafgaand aan de ontvangst van
de goederen, verzoeken om registratie bij de belastingautoriteiten van
zijn Lid-Staat.
Het geregistreerde bedrijf moet zich aan de onderstaande voorschriften
houden:
a) de betaling van de accijnzen waarborgen onder de voorwaarden die
de belastingautoriteiten van zijn Lid-Staat hebben vastgesteld,
onverminderd artikel 15, lid 4, waarin de verantwoordelijkheid van
de erkend entrepothouder van verzending, en, in voorkomend geval,
van de vervoerder is vastgelegd;
b) een administratie voeren van de leveringen der producten;
c) de producten op verzoek tonen;
d) controle of inventarisatie toelaten.
V oor dit bedrijf wordt de accijns verschuldigd bij de ontvangst van de
goederen en wordt hij voldaan op de door elke Lid-Staat vastgestelde
wijze.
3. Indien het in lid 1 bedoelde bedrijf niet bij de belastingautoriteiten
van zijn Lid-Staat geregistreerd is, moet het zich aan de onderstaande
voorschriften houden:
a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bij de
belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming en de betaling
van de accijns waarborgen, onverminderd het bepaalde in artikel 15,
lid 4, waarin de verantwoordelijkheid van de erkend entrepothouder
van verzending en, in voorkomend geval, van de vervoerder is
vastgelegd;
b) de accijns van de Lid-Staat van bestemming bij de ontvangst van de
goederen voldoen op de door die Lid-Staat vastgestelde wijze;
c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de Lid-Staat
van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelijke
ontvangst van de goederen en van de betaling van de accijns waartoe
deze aanleiding geven.
4. Behoudens de leden 2 en 3, zijn de bepalingen van deze richtlijn
inzake het verkeer van accijnsproducten dat onder de schorsingsregeling
plaatsvindt, van toepassing.
Artikel 17
De erkend entrepothouder van verzending kan een fiscaal vertegen-
woordiger aanwijzen. Deze fiscaal vertegenwoordiger moet gevestigd
zijn in de Lid-Staat van bestemming en erkend zijn door de belasting-
autoriteiten van deze Staat. Hij moet in plaats van de geadresseerde, die
niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit, aan de onder-
staande voorschriften voldoen:
a) de betaling van de accijns waarborgen onder de voorwaarden die de
belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming hebben
vastgesteld, onverminderd artikel 15, lid 4, waarin de verantwoor-
delijkheid van de erkend entrepothouder van verzending en, in
voorkomend geval, van de vervoerder is vastgelegd;!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 14
b) de accijns van de Lid-Staat van bestemming bij de ontvangst van de
goederen voldoen op de door de Lid-Staat van bestemming
vastgestelde wijze;
c) een administratie van de leveringen van producten voeren en aan de
belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming mededelen
waar de goederen worden geleverd.
Artikel 18
1. Niettegenstaande het eventuele gebruik van geautomatiseerde
procedures gaat elk accijnsproduct dat zich onder de schorsingsregeling
in het verkeer tussen de Lid-Staten, met inbegrip van het rechtstreekse
verkeer over zee of door de lucht van een communautaire haven of
luchthaven naar een andere communautaire haven of luchthaven, bevindt,
vergezeld van een door de afzender opgesteld document. Dit document
kan een administratief of een commercieel document zijn. V orm en
inhoud daarvan, alsmede de procedure die gevolgd moet worden als het
gebruik van het document feitelijk niet passend is, worden vastgesteld
volgens de procedure van artikel 24.
2. Met het oog op de identificatie en de controle van de goederen
moeten de colli worden geteld en moeten de producten worden
beschreven aan de hand van het in lid 1 bedoelde document; eventueel
moet elke laadruimte door de afzender worden verzegeld wanneer het
vervoermiddel kan worden erkend als geschikt voor verzegeling door de
Lid-Staat van vertrek of moeten de colli door de afzender worden
verzegeld.
3. Indien de geadresseerde geen erkend entrepothouder of geregistreerd
bedrijf is, moet, niettegenstaande artikel 17, het in lid 1 genoemde
document vergezeld gaan van een document waarin wordt verklaard dat
de accijns in de Lid-Staat van bestemming is betaald of dat enige andere
methode om de inning van die accijns te waarborgen, is gevolgd, onder
de voorwaarden vastgesteld door de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van bestemming.
Bovengenoemd document moet de volgende gegevens bevatten:
— het adres van het betrokken kantoor van de belastingautoriteiten van
de Lid-Staat van bestemming;
— de datum en de referentie van de betaling of van de aanvaarding door
dit kantoor van de zekerheid voor de betaling.
4. Lid 1 is niet van toepassing wanneer de accijnsproducten zich onder
dekking van een in artikel 5, lid 2, bedoelde regeling in het verkeer
bevinden.
5. Onverminderd artikel 3, lid 1, mogen de Lid-Staten hun voor-
schriften betreffende het verkeer en de opslag van grondstoffen die
worden gebruikt voor de vervaardiging of de bereiding van accijns-
producten handhaven.
6. Het bepaalde in dit artikel is eveneens van toepassing op accijns-
producten die onder de schorsingsregeling tussen twee in dezelfde
Lid-Staat gelegen belastingentrepots worden vervoerd via het grond-
gebied van een andere Lid-Staat.
Artikel 19
1. De belastingautoriteiten van de Lid-Staten worden door de bedrijven
door middel van het document of van een verwijzing naar het document,
bedoeld in artikel 18, op de hoogte gesteld van de partijen die zijn
verzonden en ontvangen. Dit document wordt in vier exemplaren
opgesteld:
— een door de afzender te bewaren exemplaar;!B
!M1
!B
!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 15
— een exemplaar voor de geadresseerde;
— een exemplaar dat voor zuivering naar de afzender wordt terug-
gezonden;
— een exemplaar bestemd voor de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van bestemming.
De bevoegde autoriteiten van elke Lid-Staat van verzending kunnen
bepalen dat gebruik wordt gemaakt van een extra afschrift van het
document voor de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van vertrek.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten van vertrek en van
bestemming kunnen bepalen dat de in het voor hen bestemde exemplaar
vervatte gegevens verzonden worden door middel van systemen voor
geautomatiseerde gegevensverwerking.
De Lid-Staat van bestemming kan bepalen dat het exemplaar dat voor
zuivering naar de afzender wordt teruggezonden door zijn eigen
autoriteiten wordt gecertificeerd of geviseerd. De Lid-Staten die deze
bepaling toepassen moeten de Commissie hiervan in kennis stellen, die
op haar beurt de overige Lid-Staten informeert.
De procedure die moet worden gevolgd voor het exemplaar voor de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming, wordt volgens
de procedure van artikel 24 vastgesteld.
2. Indien de accijnsproducten onder de schorsingsregeling in het
verkeer zijn met als bestemming een erkend entrepothouder, een
geregistreerd of een niet-geregistreerd bedrijf, wordt een exemplaar
van het administratieve geleidedocument of een kopie van het
commerciële document, naar behoren van aantekeningen voorzien, door
de geadresseerde voor zuivering naar de afzender teruggezonden, en wel
uiterlijk binnen twee weken na de maand waarin de goederen door de
geadresseerde zijn ontvangen.
Niettegenstaande voorgaande bepalingen kunnen de Lid-Staten van
vertrek bepalen dat een afschrift van bovenbedoeld exemplaar onmid-
dellijk per fax aan de verzender wordt verzonden om een spoedige
vrijgeving van de zekerheid mogelijk te maken. De verplichting tot
terugzending van het origineel overeenkomstig lid 1 blijft daardoor
onverlet.
Wanneer accijnsproducten veelvuldig en regelmatig onder de schorsings-
regeling in het verkeer zijn tussen twee Lid-Staten, kunnen de bevoegde
autoriteiten van deze Lid-Staten in onderlinge overeenstemming toestaan
de procedure voor de zuivering van het geleidedocument te vereen-
voudigen door middel van een beknopt certificaat of een geautomati-
seerd attest.
Het terug te zenden exemplaar dient de volgende vermeldingen te
bevatten, die nodig zijn voor de zuivering:
a) het adres van het kantoor van de belastingautoriteiten waaronder de
geadresseerde ressorteert;
b) datum en plaats van ontvangst van de goederen;c) omschrijving van de ontvangen goederen om na te gaan of de
zending overeenstemt met de gegevens op het document. In geval
van overeenstemming moet de vermelding „zending conform”
worden aangebracht;
d) het referentie- of registratienummer dat eventueel wordt afgegeven
door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming die
zo’n nummering gebruiken en/of het visum van de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming indien deze Lid-Staat
voorschrijft dat het terug te zenden exemplaar door zijn eigen
autoriteiten moet worden gecertificeerd of geviseerd;
e) de geautoriseerde handtekening van de geadresseerde.!B
!M2
!B
!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 16
3. De schorsingsregeling als omschreven in artikel 4, onder c), wordt
gezuiverd door het plaatsen van de accijnsproducten overeenkomstig
artikel 5, lid 2, in een van de in artikel 5, lid 2, bedoelde situaties, met als
gevolg schorsing van de accijns, zulks na ontvangst door de afzender van
het terug te zenden exemplaar van het administratieve geleidedocument
of van een afschrift van het commerciële document, waarop naar behoren
aantekening is gemaakt van die plaatsing.
4. De accijnsproducten die door een erkend entrepothouder in een
Lid-Staat worden verzonden voor uitvoer via een of meer andere
Lid-Staten, mogen zich in het verkeer bevinden onder de schorsings-
regeling als omschreven in artikel 4, onder c). Deze regeling wordt
gezuiverd door de certificering door het douanekantoor van uitgang uit
de Gemeenschap dat de producten daadwerkelijk de Gemeenschap
hebben verlaten. Dit douanekantoor moet aan de afzender het voor hem
bestemde geleidedocument terugsturen.
5. Wanneer geen zuivering plaatsvindt, moet de afzender de belasting-
autoriteiten van zijn Lid-Staat daarvan in kennis stellen binnen een door
die autoriteiten vast te stellen termijn. Deze termijn mag echter niet
langer zijn dan drie maanden na de datum van verzending van de
goederen.
6. De Lid-Staten werken samen om steekproefcontroles, eventueel aan
de hand van geautomatiseerde procedures, in te voeren.
Artikel 20
1. Wanneer tijdens het verkeer een onregelmatigheid of een overtreding
is begaan waardoor de accijns verschuldigd wordt, moet de accijns
worden betaald in de Lid-Staat waar de onregelmatigheid of de
overtreding is begaan, en wel door de natuurlijke of rechtspersoon die
een zekerheid heeft gesteld voor de betaling van de accijns volgens
artikel 15, lid 3, zulks onverminderd de instelling van strafvorderingen.
Wanneer de accijns wordt ingevorderd in een andere Lid-Staat dan die
van vertrek, stelt de Lid-Staat die de invordering verricht, de bevoegde
autoriteiten van het land van vertrek daarvan in kennis.
2. Wanneer tijdens het verkeer een overtreding of een onregelmatigheid
is geconstateerd zonder dat kan worden vastgesteld waar zij is begaan,
wordt zij geacht te zijn begaan in de Lid-Staat waarin zij is
geconstateerd.
3. Onverminderd artikel 6, lid 2, wordt, wanneer de accijnsproducten
niet op de plaats van bestemming aankomen en niet kan worden
vastgesteld waar de overtreding of de onregelmatigheid is begaan, deze
overtreding of onregelmatigheid geacht te zijn begaan in de Lid-Staat
van vertrek; deze vordert de accijns in tegen het op de datum van
verzending van de producten geldende tarief, tenzij binnen een termijn
van vier maanden vanaf de datum van verzending van de producten, naar
genoegen van de bevoegde autoriteiten wordt aangetoond dat de
handeling regelmatig was of op welke plaats de overtreding of de
onregelmatigheid daadwerkelijk werd begaan. "M1De Lid-Staten
treffen de nodige maatregelen om op te treden tegen overtredingen of
onregelmatigheden en doeltreffende straffen op te leggen. 3
4. Indien vóór het verstrijken van een termijn van drie jaar te rekenenvanaf de datum van opstelling van het geleidedocument wordt
vastgesteld in welke Lid-Staat de overtreding of de onregelmatigheid
daadwerkelijk werd begaan, wordt de accijns door deze Lid-Staat
ingevorderd tegen het op de datum van verzending geldende tarief. In dat
geval wordt de aanvankelijk geheven accijns teruggegeven zodra het
bewijs van deze invordering is geleverd.!B
!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 17
Artikel 21
1. Onverminderd het bepaalde in artikel 6, lid 1, kunnen de Lid-Staten
bepalen dat de op hun grondgebied voor uitslag tot verbruik bestemde
producten voorzien moeten zijn van fiscale merktekens of van nationale
herkenningstekens die voor belastingdoeleinden worden gebruikt.
2. Elke Lid-Staat die het gebruik van de in lid 1 bedoelde fiscale
merktekens of nationale herkenningstekens voorschrijft, moet deze ter
beschikking stellen van de erkende entrepothouders van de andere
Lid-Staten. Iedere Lid-Staat kan evenwel bepalen dat de fiscale
merktekens ter beschikking worden gesteld van een door zijn belasting-
autoriteiten erkende fiscale vertegenwoordiger.
Onverminderd de bepalingen die zij vaststellen met het oog op een
correcte toepassing van de bepalingen van dit artikel en ter voorkoming
van fraude, ontduiking en misbruik, zorgen de Lid-Staten ervoor dat de
merktekens geen belemmeringen voor het vrije verkeer van accijns-
producten doen ontstaan.
3. De in lid 1 bedoelde fiscale merktekens of herkenningstekens zijn
uitsluitend geldig in de Lid-Staat die deze heeft afgegeven.
De Lid-Staten kunnen echter overgaan tot onderlinge erkenning van die
tekens.
4. Minerale oliën mogen in Ierland, tenzij zij voldoen aan de in dat land
gestelde eisen inzake controle en merktekens, niet elders voorhanden
worden gehouden, vervoerd of gebruikt dan in de normale brand-
stoftanks van voertuigen die gebruik mogen maken van brandstof
waarvoor een laag tarief geldt.
5. Het intracommunautaire verkeer van producten die voorzien zijn van
een in lid 1 bedoeld fiscaal merkteken of nationaal herkenningsteken van
een Lid-Staat en die bestemd zijn voor verkoop in deze Lid-Staat, vindt
op het grondgebied van een andere Lid-Staat plaats met het geleidedocu-
ment bedoeld in artikel 18, leden 1 en 3, of, in voorkomend geval,
volgens het bepaalde in artikel 5, lid 2.
TITEL IV
Teruggaaf
Artikel 22
1. V oor de tot verbruik uitgeslagen accijnsproducten kan in daarvoor in
aanmerking komende gevallen en op verzoek van een bedrijf in het kader
van de bedrijfsuitoefening de accijns worden teruggegeven door de
belastingautoriteiten van de Lid-Staat waarin de uitslag tot verbruik heeft
plaatsgevonden, wanneer die producten niet bestemd zijn om in die
Lid-Staat te worden verbruikt.
Het staat de Lid-Staten evenwel vrij niet in te gaan op dit verzoek om
teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zij
vaststellen.
2. V oor de toepassing van lid 1 gelden onderstaande bepalingen:a) de afzender moet vóór de verzending van de goederen bij de
bevoegde autoriteiten van zijn Lid-Staat een verzoek om teruggaaf
indienen en naar behoren aantonen dat de accijns is voldaan. De
bevoegde autoriteiten kunnen echter niet de teruggaaf weigeren
enkel en alleen omdat het door diezelfde autoriteiten opgestelde
document waaruit de oorspronkelijke betaling blijkt, niet is
overgelegd;
b) het verkeer van de onder a) bedoelde goederen geschiedt
"M1overeenkomstig titel III 3;!B
!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 18
c) de afzender legt de bevoegde autoriteiten van zijn Lid-Staat het terug
te zenden exemplaar van het onder b) bedoelde document voor, dat
naar behoren door de geadresseerde van aantekeningen is voorzien
en dat vergezeld moet gaan van een document waaruit blijkt dat
betaling van de accijns is verzekerd in de Lid-Staat van verbruik, of
dat voorzien moet zijn van de vermelding van:
— het adres van het betrokken kantoor van de belastingautoriteiten
van de Lid-Staat van bestemming;
— de datum van aanvaarding van de aangifte door dit kantoor
alsmede het referentie- of registratienummer van de aangifte;
d) voor de accijnsproducten die in een Lid-Staat tot verbruik zijn
uitgeslagen en uit dien hoofde voorzien zijn van een fiscaal
merkteken of een herkenningsteken van die Lid-Staat, kan de
accijns die moet worden betaald bij de belastingautoriteiten van de
Lid-Staat welke deze fiscale merktekens of herkenningstekens heeft
afgegeven, worden teruggegeven, voor zover de vernietiging van
deze tekens geconstateerd wordt door de belastingautoriteiten van de
Lid-Staat die ze heeft afgegeven.
3. In de in artikel 7 bedoelde gevallen moet de Lid-Staat van vertrek de
voldane accijns enkel teruggeven indien de accijns reeds in de Lid-Staat
van bestemming is voldaan volgens de procedure van artikel 7, lid 5.
Het staat de Lid-Staten evenwel vrij niet in te gaan op dit verzoek om
teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zij
vaststellen.
4. In de in artikel 10 bedoelde gevallen moet de Lid-Staat van vertrek,
op verzoek van de verkoper, de door hem voldane accijns teruggeven
indien de verkoper de procedures van artikel 10, lid 3, heeft gevolgd.
Het staat de Lid-Staten evenwel vrij niet in te gaan op dit verzoek om
teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zij
vaststellen.
In de gevallen waarin de verkoper de hoedanigheid van erkend
entrepothouder bezit, kunnen de Lid-Staten bepalen dat de teruggaaf-
procedure vereenvoudigd wordt.
5. De belastingautoriteiten van elke Lid-Staat stellen de procedures en
de wijze van controle vast die gelden voor teruggaven op hun eigen
grondgebied. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de teruggaaf van de
accijns niet hoger is dan het daadwerkelijk voldane bedrag.
TITEL V
Vrijstellingen
Artikel 23
1. Accijnsproducten zijn vrijgesteld van betaling van accijns wanneer
zij bestemd zijn:
— om te worden geleverd in het kader van diplomatieke of consulaire
betrekkingen;
— voor de als zodanig door de overheidsinstanties van de Lid-Staat van
ontvangst erkende internationale organisaties, alsmede voor de leden
van die organisaties, binnen de grenzen en onder de voorwaarden die
zijn vastgesteld bij de internationale overeenkomsten tot oprichting
van deze organisaties of bij de zetelovereenkomsten;
— voor de strijdkrachten van alle Staten die partij zijn bij het
Noord-Atlantisch Verdrag, met uitzondering van de Lid-Staat waarin
de accijns verschuldigd is, alsmede voor de gewapende strijd-
krachten bedoeld in artikel 1 van Beschikking 90/640/EEG (1), voor
het gebruik door deze strijdkrachten, door het burgerlijk personeel!B
(1) PB nr. L 349 van 13. 12. 1990, blz. 19.1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 19
dat hen vergezelt of voor de bevoorrading van hun messes of
kantines;
— om te worden verbruikt in het kader van een met derde landen of
internationale organisaties gesloten overeenkomst voor zover zo’n
overeenkomst wordt aanvaard of toegestaan op het gebied van
vrijstelling van BTW .
Totdat een uniforme belastingregeling wordt vastgesteld zijn deze
vrijstellingen van toepassing onder de voorwaarden en binnen de
grenzen die door de Lid-Staat van ontvangst zijn bepaald. De vrijstelling
kan worden toegekend volgens een procedure inzake teruggaaf van
accijns.
1bis. De in lid 1 bedoelde strijdkrachten en organisaties zijn
gemachtigd producten onder schorsing van accijnzen te ontvangen uit
andere Lid-Staten onder dekking van het in artikel 18 van deze richtlijn
bedoelde geleidedocument, mits dit document vergezeld gaat van een
certificaat van vrijstelling. V orm en inhoud van het certificaat van
vrijstelling worden volgens de procedure van artikel 24 vastgesteld.
2. De Raad kan met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de
Commissie, iedere Lid-Staat machtigen om met een derde land of een
internationale organisatie een overeenkomst te sluiten die vrijstellingen
van accijns kan bevatten.
De Staat die een dergelijke overeenkomst wenst te sluiten, legt de zaak
aan de Commissie voor en verstrekt alle voor de beoordeling dienstige
gegevens. De Commissie stelt de overige Lid-Staten daarvan binnen een
maand in kennis. Het besluit van de Raad wordt geacht te zijn genomen
indien de aangelegenheid niet in de Raad aan de orde is gesteld binnen
een termijn van twee maanden te rekenen vanaf deze kennisgeving.
3. De in de volgende richtlijnen vervatte bepalingen betreffende de
accijnsrechten zijn vanaf 31 december 1992 niet langer van kracht:
— Richtlijn 74/651/EEG (1),
— Richtlijn 83/183/EEG (2),
— Richtlijn 68/297/EEG (3).
4. De bij Richtlijn 69/169/EEG (4) vastgestelde bepalingen inzake
accijns zijn vanaf 31 december 1992 niet langer van kracht wat de
betrekkingen tussen de Lid-Staten betreft.
5. Totdat de Raad met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de
Commissie, communautaire bepalingen betreffende de bevoorrading van
schepen en luchtvaartuigen aanneemt, mogen de Lid-Staten hun
nationale voorschriften terzake handhaven.
TITEL VI
Accijnscomité
Artikel 24
1. De Commissie wordt bijgestaan door een „Accijnscomité”, hierna
„Comité” te noemen. Dit Comité bestaat uit vertegenwoordigers van de
Lid-Staten en wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de
Commissie. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast.!B
(1) PB nr. L 354 van 30. 12. 1974, blz. 6. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 88/663/EEG (PB nr. L 382 van 31. 12. 1988, blz. 40).
(2) PB nr. L 105 van 23. 4. 1983, blz. 64. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 89/604/EEG (PB nr. L 348 van 29. 11. 1989, blz. 28).
(3) PB nr. L 175 van 25. 7. 1968, blz. 15. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 85/347/EEG (PB nr. L 183 van 16. 7. 1985, blz. 22).
(4) PB nr. L 135 van 4. 6. 1969, blz. 6. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn
91/191/EEG (PB nr. L 94 van 16. 4. 1991, blz. 24).!M2
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 20
!M2
2. De maatregelen die nodig zijn voor de toepassing van de artikelen 5,
7, 15 ter, 18, 19 en 23 worden volgens de procedure van de leden 3 en 4
vastgesteld.
3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een
ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit
over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar
gelang van de urgentie van de materie. Het Comité spreekt zich uit met
meerderheid van stemmen overeenkomstig artikel 148, lid 2, van het
Verdrag. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.
4. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in
overeenstemming zijn met het advies van het Comité.
b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn
met het advies van het Comité of indien geen advies is
uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een
voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad
besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.
Indien de Raad na verloop van drie maanden na de indiening van
het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de
voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld,
behalve wanneer de Raad zich met gewone meerderheid van
stemmen tegen genoemde maatregelen heeft uitgesproken.
5. Naast de in lid 2 genoemde maatregelen bestudeert het Comité de
kwesties die door de voorzitter worden voorgelegd op diens eigen
initiatief of op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat, en
die betrekking hebben op de toepassing van de communautaire
bepalingen inzake accijnzen.
Artikel 25
De Lid-Staten en de Commissie bespreken en evalueren de toepassing
van de communautaire bepalingen inzake accijns.
TITEL VII
Slotbepalingen
Artikel 26
1. Onverminderd het bepaalde in artikel 8, worden Denemarken en
Finland tot en met 31 december 2003 gemachtigd de specifieke
bepalingen van de tweede en derde alinea van dit lid toe te passen op
bepaalde alcoholhoudende dranken en tabaksproducten die particulieren
voor eigen gebruik in andere Lid-Staten hebben gekocht en op hun
grondgebied hebben binnengebracht.
Met ingang van 1 januari 1997 worden Denemarken en Finland
gemachtigd om dezelfde beperkingen te blijven toepassen als die welke
zij op 31 december 1996 hanteerden voor de hoeveelheid goederen die in
hun grondgebied mag worden binnengebracht zonder verdere betaling
van accijns. Deze beperkingen worden door de betrokken Lid-Staten
geleidelijk afgeschaft.
Wanneer dergelijke goederen door ingezetenen van hun grondgebied
worden ingevoerd, mogen Denemarken en Finland de afwijkende
regeling beperken tot personen die het grondgebied gedurende een
periode van meer dan 24 uur hebben verlaten.
2. Uiterlijk op 30 juni 2000 brengt de Commissie bij het Parlement en
de Raad verslag uit over de tenuitvoerlegging van lid 1.!B
!M2
!B
!M31992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 21
!M4
3. Onverminderd het bepaalde in artikel 8 mag Zweden de in de bijlage
opgenomen beperkingen op de hoeveelheid alcoholhoudende dranken en
tabaksproducten toepassen.
De machtiging betreft de hoeveelheid alcoholhoudende dranken en
tabaksproducten die particulieren voor eigen gebruik op Zweeds
grondgebied mogen binnenbrengen zonder verdere betaling van accijns.
Zij is van toepassing tot 31 december 2003.
4. Denemarken, Finland en Zweden worden gemachtigd accijnzen te
heffen en de nodige verificaties te verrichten betreffende de producten
die onder dit artikel vallen.
Artikel 26 bis
De accijnsproducten die zich vóór 1 januari 1993 onder een andere
schorsingsregeling dan die welke is omschreven in de artikelen 5, lid 2,
en 18, lid 1, bevinden en waarvoor deze regeling niet is gezuiverd,
worden vanaf deze datum beschouwd als producten waarvoor de
accijnzen zijn geschorst.
In het geval van de schorsingsregeling voor intern communautair
douanevervoer blijven de bepalingen die van kracht waren op het tijdstip
dat de producten onder deze regeling werden geplaatst van toepassing
zolang deze producten overeenkomstig de bedoelde bepalingen onder
deze regeling geplaatst blijven.
In het geval van een nationale schorsingsregeling bepalen de Lid-Staten
de voorwaarden en formaliteiten die vanaf 1 januari 1993 gelden voor de
zuivering van deze schorsingsregeling.
Artikel 27
Vóór 1 januari 1997 beziet de Raad, aan de hand van een verslag van de
Commissie, de artikelen 7 tot en met 10 opnieuw en stelt hij, in
voorkomend geval, op voorstel van de Commissie, na raadpleging van
het Europese Parlement, met eenparigheid van stemmen de nodige
wijzigingen vast.
Artikel 28
Gedurende een periode die op 30 juni 1999 verstrijkt, gelden
onderstaande bepalingen:
1. De Lid-Staten kunnen vrijstelling van accijns verlenen voor de
producten die door taxfreeshops zijn verkocht en die worden
meegevoerd in de persoonlijke bagage van een reiziger die zich
door middel van een intracommunautaire vlucht of overtocht naar
een andere Lid-Staat begeeft.
In deze bepaling wordt verstaan onder:a)taxfreeshop: iedere inrichting die gelegen is op een luchthaven
of in een haven en die voldoet aan de voorwaarden die gesteld
zijn door de bevoegde overheidsinstanties, met name bij
toepassing van punt 3 van het onderhavige artikel;
b)reiziger die zich naar een andere Lid-Staat begeeft: iedere
passagier die in het bezit is van een bewijs van vervoer door de
lucht of over zee, waarop als rechtstreekse bestemming een in
een andere Lid-Staat gelegen luchthaven of haven wordt
vermeld;
c)intracommunautaire vlucht of overtocht: iedere vorm van
vervoer door de lucht of over zee die begint binnen een
Lid-Staat en waarvan de daadwerkelijke plaats van aankomst in
een andere Lid-Staat ligt.!M3
!M1
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 22
Met producten die door taxfreeshops worden geleverd, worden
gelijkgesteld de producten die aan boord van een vliegtuig of een
schip tijdens intracommunautair reizigersvervoer worden geleverd.
Deze vrijstelling is tevens van toepassing op producten die worden
geleverd door taxfreeshops die gelegen zijn in één van de twee
terminals die toegang geven tot de tunnel onder het Kanaal, voor
reizigers die in het bezit zijn van een geldig vervoerbewijs voor het
traject dat tussen deze twee terminals wordt afgelegd.
2. De in punt 1 bedoelde vrijstelling geldt alleen voor producten
waarvan de hoeveelheden, per persoon en per reis, niet de maxima
overschrijden die zijn vastgesteld in de geldende communautaire
bepalingen inzake het reizigersverkeer tussen derde landen en de
Gemeenschap.
3. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te zorgen voor een
correcte en eenvoudige toepassing van de in dit artikel bedoelde
vrijstellingen en om eventuele fraude, belastingontwijking en
misbruik te voorkomen.
Artikel 29
1. De Lid-Staten kunnen kleine wijnproducenten ontslaan van de in de
titels II en III bedoelde verplichtingen, en van de overige verplichtingen
in verband met verkeer en controle. Wanneer deze kleine producenten
zelf intracommunautaire transacties verrichten, stellen zij hun bevoegde
autoriteiten daarvan in kennis en voldoen zij aan de bij Verordening
(EEG) nr. 986/89 van de Commissie (1) vastgestelde verplichtingen, met
name met betrekking tot het uitslagregister en het geleidedocument.
Onder kleine wijnproducenten dienen personen te worden verstaan die
gemiddeld minder dan 1 000 hl wijn per jaar produceren.
2. De belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming worden
door de geadresseerde van de wijnleveringen in kennis gesteld door
middel van het in lid 1 bedoelde document of een verwijzing hiernaar.
3. De Lid-Staten treffen bilateraal de nodige maatregelen om steek-
proefcontroles in te voeren, die eventueel door middel van geautoma-
tiseerde procedures worden verricht.
Artikel 30
Richtlijn 77/799/EEG wordt als volgt gewijzigd:
1. de titel wordt als volgt gelezen:„Richtlijn van de Raad van 19
december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staten op het gebied van de directe en de
indirecte belastingen”;
2. in artikel 1:
a) wordt lid 1 als volgt gelezen:
„1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten verstrekken
elkaar overeenkomstig deze richtlijn alle inlichtingen die hun
van nut kunnen zijn voor een juiste vaststelling van de
belastingschuld op het gebied van de belastingen naar het
inkomen en het vermogen, alsook alle inlichtingen over de
vaststelling van de volgende indirecte belastingen:
— de belasting over de toegevoegde waarde;
— de accijns op minerale oliën;
— de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken;
— de accijns op tabaksfabrikaten.”;!B
(1) PB nr. L 106 van 18. 4. 1989, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij
Verordening (EEG) nr. 592/91 (PB nr. L 66 van 13. 3. 1991, blz. 13).1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 23
b) wordt lid 5 als volgt gewijzigd voor wat betreft Denemarken,
Griekenland, het Verenigd Koninkrijk en Portugal:
„in Denemarken:
Skatteministeren of een door deze aangewezen vertegenwoordi-
ger;
in Griekenland:
Υπ/omikronυργ/omikronacuteς /Omikronικ/omikronν/omikronµικών of een door deze aangewezen
vertegenwoordiger;
in het Verenigd Koninkrijk:
— The Commissioners of Customs and Excise of een door
dezen aangewezen vertegenwoordiger voor informatie die
wordt verlangd inzake belasting over de toegevoegde waarde
of accijnzen,
— The Commissioners of Inland Revenue of een door dezen
aangewezen vertegenwoordiger voor alle andere informatie;
in Portugal:
O Ministro das Finanças of een door deze aangewezen
vertegenwoordiger.”.
Artikel 30 bis
Richtlijn76/308/EEG wordt als volgt gewijzigd:
1. de titel wordt vervangen door:„Richtlijn van de Raad van 15 maart
1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van
schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel
uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie-
en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwhef-
fingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde
van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde
accijnzen”;
2. in artikel 2:
a) wordt „e)” vervangen door „f)”;b) wordt na punt d) het volgende punt ingevoegd:
„e) de volgende accijnzen:
— accijns op tabaksfabrikaten,— accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken,
— accijns op minerale oliën.”
Artikel 31
1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen in werking treden om op 1 januari 1993 aan deze richtlijn te
voldoen.
Wat betreft artikel 8 bis, lid 2, mag het Koninkrijk Denemarken evenwel
de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die nodig zijn om aan die
bepaling te voldoen, uiterlijk op 1 januari 1993 in werking doen treden.
Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die
bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij
de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze
verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.
2. De Lid-Staten delen de Commissie de belangrijke bepalingen van
intern recht mede die zij vaststellen om aan deze richtlijn te voldoen.!B
!M1
!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 24
Artikel 32
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.!B1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 25
!M4
BIJLAGE
Artikel 26, lid 3
Hoeveelheid alcoholhoudende dranken en tabakproducten die particulieren voor eigen gebruik op Zweeds
grondgebied mogen binnenbrengen zonder verdere betaling van accijns
Alcoholhoudende dranken
Vanaf 1 juli 2000 Vanaf 1 januari 2001 Vanaf 1 januari 2002 Vanaf 1 januari 2003
Gedistilleerd 1 l 1 l 2 l 5 l
Intermediaire producten 3 l 3 l 3 l 3 lWijn (met inbegrip van mousserende
wijn)20 l 26 l 26 l 52 l
Bier 24 l 32 l 32 l 64 l
Tabaksproducten
Vanaf 1 juli 2000
Sigaretten of 400 st.
cigarillo’s of 200 stk.
sigaren of 100 st.
rooktabak 550 g1992L0012 — NL — 01.07.2000 — 002.001 — 26