1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 28 juni 1977
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende kantelbeveili-
gingsinrichtingen op landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen
(77/536/EEG)
(PB L 220 van 29.8.1977, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Richtlijn 87/354/EEG van de Raad van 25 juni 1987 L 192 43 11.7.1987
►M2 Richtlijn 89/680/EEG van de Raad van 21 december 1989 L 398 26 30.12.1989
►M3 Richtlijn 1999/55/EG van de Commissie van 1 juni 1999 L 146 28 11.6.1999
Gewijzigd bij:
►A1 Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A2 Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
►A3 Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C 241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.1995
►A4 Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Repu-
bliek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de RepubliekLetland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek
Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse
Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de EuropeseUnie is gegrondL 236 33 23.9.2003
▼B
RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 28 juni 1977
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-
Staten betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen op landbouw- of
bosbouwtrekkers op wielen
(77/536/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,
Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europese Parlement (
1),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),
Overwegende dat de technische voorschriften waaraan trekkers krach-
tens de nationale wetgevingen moeten voldoen, onder anderebetrekking hebben op de kantelbeveiligingsinrichtingen en de bevesti-ging daarvan aan de trekker;
Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat
verschillen; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten
dezelfde voorschriften aannemen, hetzij ter aanvulling, hetzij in deplaats van hun huidige regeling, met name ten einde voor elk typetrekker de EEG-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 74/150/EEG vande Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van dewetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van land-
bouw- of bosbouwtrekkers op wielen (
3) te kunnen invoeren;
Overwegende dat elke Lid-Staat, op grond van een geharmoniseerde
goedkeuringsprocedure voor onderdelen van kantelbeveiligingsinrich-
tingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, in staat is teconstateren of de gemeenschappelijke constructie- en beproevingsvoor-schriften worden nageleefd en de andere Lid-Staten van hetgeconstateerde in kennis te stellen door het toezenden van een afschrift
van het goedkeuringsformulier voor onderdelen dat voor elk type
kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekkerwordt opgesteld; dat het aanbrengen van een EEG-goedkeuringsmerkvoor onderdelen op alle inrichtingen die in overeenstemming met hetals onderdeel goedgekeurde type zijn gefabriceerd, een technischecontrole van deze inrichtingen in de andere Lid-Staten overbodig
maakt;
Overwegende dat de gemeenschappelijke voorschriften betreffende
andere onderdelen en kenmerken van de kantelbeveiligingsinrichting,met name inzake afmetingen, deuren, veiligheidsvensters, voorkomingvan het voortrollen van de trekker bij het kantelen, en beveiliging vande bijrijder op een later tijdstip zullen worden vastgesteld;
Overwegende dat het voornaamste doel van de geharmoniseerde voor-
schriften is de veiligheid van het wegverkeer en de arbeidsveiligheid ophet gehele grondgebied van de Gemeenschap te waarborgen; dat
hiertoe de verplichting dient te worden ingevoerd de in onderhavige
richtlijn bedoelde trekkers van een kantelbeveiligingsinrichting te voor-zien;
Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetge-
vingen inzake trekkers inhoudt dat de Lid-Staten onderling decontroles erkennen die door elk van hen op grond van de gemeenschap-pelijke voorschriften worden uitgevoerd,1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 2
(1) PB nr. C 76 van 7. 4. 1975, blz. 37.
(2) PB nr. C 263 van 17. 11. 1975, blz. 58.
(3) PB nr. L 84 van 28. 3. 1974, blz. 10.
▼B
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
1. Iedere Lid-Staat verleent de EEG-goedkeuring voor onderdelen
voor elk type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvanaan de trekker dat voldoet aan de in de bijlagen I, II, III, IV en V opge-nomen constructie- en keuringsvoorschriften.
2. De Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor onderdelen heeft
verleend, treft de nodige maatregelen om, zonodig in samenwerkingmet de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten, voor zover nood-zakelijk, te controleren of de fabricage in overeenstemming is met hetals onderdeel goedgekeurde type. Deze controle beperkt zich tot steek-proeven.
Artikel 2
De Lid-Staten kennen de fabrikant van een trekker of de fabrikant van
een kantelbeveiligingsinrichting of hun respectieve gemachtigden eenEEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen toe overeenkomstig het in
bijlage VI vastgestelde model voor elk type kantelbeveiligingsinrich-
ting en de bevestiging daarvan aan de trekker, door hen goedgekeurdals onderdeel krachtens artikel 1.
De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen ten einde te voorkomen
dat merken worden gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan tussen
inrichtingen van een krachtens artikel 1 goedgekeurd type en andere
inrichtingen.
Artikel 3
1. De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van kantelbeveili-
gingsinrichtingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, voorzien
van het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen, niet verbieden om
redenen die verband houden met de constructie ervan.
2. Een Lid-Staat mag echter het in de handel brengen van kantelbe-
veiligingsinrichtingen, voorzien van het EEG-goedkeuringsmerk vooronderdelen, verbieden, wanneer deze systematisch niet in overeenstem-
ming zijn met het als onderdeel goedgekeurde type.
Deze Lid-Staat brengt de genomen maatregelen onverwijld ter kennis
van de andere Lid-Staten en de Commissie, met opgave van de redenenvan zijn beslissing.
Artikel 4
De bevoegde instanties van iedere Lid-Staat zenden binnen een maand
aan de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten een afschrift vande goedkeuringsformulieren voor onderdelen, waarvan een model inbijlage VII is opgenomen, voor elk type kantelbeveiligingsinrichting
dat zij als onderdeel goedkeuren of weigeren goed te keuren.
Artikel 5
1. Indien de Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor onderdelen
heeft verleend, constateert dat verscheidene kantelbeveiligingsinrich-tingen en de bevestiging daarvan aan de trekker, voorzien van
hetzelfde EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen, niet in overeen-
stemming zijn met het door hem goedgekeurde type, neemt hij denodige maatregelen om te waarborgen dat de fabricage overeenstemtmet het goedgekeurde type. De bevoegde instanties van deze Staatstellen de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten in kennis van
de genomen maatregelen, die, wanneer het gebrek aan overeenstem-
ming ernstig is en zich herhaaldelijk voordoet, zelfs tot intrekking vande EEG-goedkeuring voor onderdelen kunnen leiden. Genoemdeinstanties nemen dezelfde maatregelen, wanneer zij door de bevoegdeinstanties van een andere Lid-Staat van een dergelijk gebrek aan over-eenstemming in kennis worden gesteld.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 3
▼B
2. De bevoegde instanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen
een maand in kennis van de intrekking van een verleende EEG-goed-keuring voor onderdelen en van de beweegredenen daarvoor.
Artikel 6
Elke beschikking houdende weigering of intrekking van de goedkeu-
ring voor onderdelen, dan wel verbod van in de handel brengen of
van gebruik, genomen uit hoofde van de bepalingen ter uitvoering van
deze richtlijn, moet nauwkeurig worden gemotiveerd. Deze beschikkingwordt ter kennis van de belanghebbende gebracht met opgave van dekrachtens de geldende wettelijke voorschriften van de Lid-Staten open-staande rechtsmiddelen en van de termijnen waarbinnen deze
rechtsmiddelen kunnen worden aangewend.
Artikel 7
De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring
van een trekker niet weigeren om redenen die verband houden met de
kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekker,
indien deze het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen dragen en devoorschriften van bijlage VIII zijn nageleefd.
Artikel 8
De Lid-Staten mogen de verkoop, de registratie, het in het verkeer
brengen of het gebruik van trekkers niet weigeren of verbieden omredenen die verband houden met de kantelbeveiligingsinrichting en debevestiging daarvan aan de trekker, indien deze het EEG-goedkeurings-
merk voor onderdelen dragen en de voorschriften van bijlage VIII zijn
nageleefd.
Artikel 9
Deze richtlijn geldt voor de in artikel 1 van Richtlijn 74/150/EEG
omschreven trekkers, met de volgende kenmerken:
— een maximum vrije hoogte onder de achteras van 1 000mm;
— een instelbare of vaste kleinste spoorbreedte van een van de aange-
dreven assen van 1 150 mm of meer;
— mogelijkheid om te kunnen worden uitgerust met een meerpunts-
koppelingsinrichting voor de bevestiging van losse werktuigenalsmede met een trekinrichting;
—►
M2 een massa tussen 1,5 en 6 ton ◄, overeenkomend met het
leeg gewicht van de trekker in de zin van punt 2,4 van bijlage Ivan Richtlijn 74/150/EEG, met inbegrip van de kantelbeveiligings-inrichting, gemonteerd overeenkomstig de onderhavige richtlijn en
met de grootste maat banden die door de fabrikant wordt aanbe-
volen.
Artikel 10
In het kader van de EEG-goedkeuring moet elke trekker, bedoeld in
artikel 9, zijn uitgerust met een kantelbeveiligingsinrichting die beant-
woordt aan de voorschriften van de bijlagen I, II, III en IV.
Artikel 11
De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de
bijlagen aan te passen aan de vooruitgang van de techniek, wordenvastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn74/150/EEG.
Artikel 12
1. Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn
voeren de Lid-Staten de nodige maatregelen in om aan het bepaaldein deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmid-dellijk in kennis.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 4
▼B
2. De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke
bepalingen van hun nationale wetgeving die zij aanvaarden op hetgebied waarop deze richtlijn van toepassing is, ter kennis van de
Commissie wordt gebracht.
Artikel 13
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 5
▼B
LIJST VAN BIJLAGEN
BIJLAGE I: Voorwaarden voor EEG-goedkeuring voor onder-
delen
BIJLAGE II: Voorwaarden voor de beproeving van de sterkte
van de kantelbeveiligingsinrichting en van de
bevestiging daarvan aan de trekker
BIJLAGE III: Beproevingsprocedures
BIJLAGE IV: FigurenBIJLAGE V: Model beproevingsrapport
BIJLAGE VI: Merken
BIJLAGE VII: Model EEG-goedkeuringsformulier voor onder-
delen
BIJLAGE VIII: Voorwaarden voor EEG-goedkeuring
BIJLAGE IX: Modelbijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier
voor een bepaald type trekker wat betreft de sterkte
van de kantelbeveiligingsinrichting (veiligheidsca-
bine of -frame) en van de bevestiging daarvan aan
de trekker.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 6
▼B
BIJLAGE I
VOORWAARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN
1. DEFINITIE
1.1. Kantelbeveiligingsinrichting (veiligheidscabine of -frame)
Onder kantelbeveiligingsinrichting (veiligheidscabine of -frame) wordt
verstaan de inrichting op een trekker die voornamelijk ten doel heeft
het risico te voorkomen of te beperken dat de bestuurder loopt bij
omkantelen van de trekker, bij normaal bedrijf.
1.2. De in punt 1.1 vermelde inrichting wordt gekenmerkt door het feit dat
bij omkantelen van de trekker daarbinnen een vrije ruimte is gewaar-
borgd, groot genoeg om de bestuurder te beschermen.
2. ALGEMENE EISEN
2.1. Alle kantelbeveiligingsinrichtingen moeten, evenals de bevestiging
daarvan aan de trekker, zo worden ontworpen en uitgevoerd, dat ze
aan het essentiële doel, genoemd in punt 1, beantwoorden.
2.2. Deze eis wordt gecontroleerd door middel van een van de twee in
bijlage III beschreven beproevingsmethoden. De keuze van de methode
geschiedt naar gelang van de massa van de trekker overeenkomstig de
volgende criteria:
— de in bijlage III/B beschreven methode voor alle trekkers waarvan
de massa ligt tussen de in artikel 9 bepaalde grenzen;
— de in bijlage III/A beschreven methode, voor trekkers met een
massa van meer dan 1,5 tot maximaal 3,5 ton;
— voor trekkers met omkeerbare bestuurderspositie (met omkeerbare
zitplaats en stuur) of met alternatieve zitplaatsen is enkel de in
bijlage III, deel B, beschreven methode van toepassing.
3. AANVRAAG OM EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN
3.1. De aanvraag om EEG-goedkeuring voor onderdelen voor wat betreft de
sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker wordt ingediend door de fabrikant van de
trekker of door de fabrikant van de kantelbeveiligingsinrichting of
door hun respectieve gemachtigden.
3.2. De aanvraag moet vergezeld gaan van de hierna vermelde stukken, in
drievoud, alsmede van de volgende gegevens:
— overzichtstekening van de gehele kantelbeveiligingsinrichting
waarop de schaal of de afmetingen zijn aangegeven. Op deze teke-
ning moeten met name de bevestigingsdelen in detail zijn
weergegeven;
— foto's genomen van de zijkant en van achteren, waarop de details
van de bevestigingsdelen zichtbaar zijn;
— beknopte omschrijving van de kantelbeveiligingsinrichting, omvat-
tende het constructietype, de bevestiging op de trekker en, zo
nodig, bijzonderheden over de bekleding, de wijze van toegang en
de nooduitgangen, aanwijzingen omtrent de capitonnering aan de
binnenzijde, bijzondere voorzieningen die kunnen beletten dat de
trekker doorrolt en bijzonderheden over het verwarmings- en het
ventilatiesysteem;
— gegevens met betrekking tot de materialen waarvan gebruik is
gemaakt in de structurele en bevestigingsonderdelen van de kantel-
beveiligingsinrichting (cf. bijlage V).
3.3. Een trekker die representatief is voor het trekkertype waarvoor de
kantelbeveiligingsinrichting die als onderdeel moet worden goedge-
keurd is bestemd, moet ter beschikking worden gesteld van de
technische dienst die belast is met de uitvoering van de goedkeurings-
proeven voor onderdelen. Deze trekker is voorzien van de
kantelbeveiligingsinrichting.
3.4. De houder van de EEG-goedkeuring voor onderdelen kan verzoeken dat
deze tot andere typen trekkers wordt uitgebreid. De bevoegde instanties
die de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen hebben
verleend, verlenen de gevraagde uitbreiding indien de kantelbeveili-1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 7
▼M3
▼B
▼B
gingsinrichting en het (de) type(n) trekker(s) waarvoor de uitbreiding
van de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt
gevraagd, aan de volgende voorwaarden beantwoorden:
— de massa van de onbelaste trekker, omschreven in bijlage II, punt
1.3, mag de voor de proef gebruikte referentiemassa niet met meer
dan 5 % overschrijden;
— de wijze van bevestiging en de montagepunten van de trekker
moeten identiek zijn;
— alle samenstellende delen, zoals spatscherm en motorkap, die als
steun kunnen dienen voor de kantelbeveiligingsinrichting, moeten
identiek zijn;
— de plaats van de zitplaats is niet gewijzigd.
4. OPSCHRIFTEN
4.1. Elke kantelbeveiligingsinrichting die met het als onderdeel goedge-
keurde type overeenstemt, moet van de volgende opschriften zijn
voorzien:
4.1.1. handels- of fabrieksmerk;
4.1.2. EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen overeenkomstig het model in
bijlage VI;
4.1.3. serienummer van de beveiligingsinrichting;
4.1.4. trekkertype(n) en -merk waarvoor de beveiligingsinrichting is bestemd.4.2. Al deze gegevens moeten zijn aangebracht op een plaatje.
4.3. De vermelde opschriften moeten zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar
zijn aangebracht.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 8
▼B
BIJLAGE II
VOORWAARDEN VOOR DE BEPROEVING VAN DE STERKTE VAN
DE KANTELBEVEILIGINGSINRICHTING EN VAN DE BEVESTIGING
DAARVAN AAN DE TREKKER
1. ALGEMENE EISEN
1.1. Doel van de proeven
De proeven worden verricht met behulp van een speciale uitrusting
waarmee men de belasting wil nabootsen die bij kantelen op de kantel-
beveiligingsinrichting drukt. Aan de hand van deze in bijlage III
beschreven proeven kunnen conclusies worden getrokken ten aanzien
van de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker.
1.2. Voorbereiding van de proef
1.2.1. De kantelbeveiligingsinrichting moet worden beproefd op een trekker
van het type waarvoor de inrichting is ontworpen. De inrichting moet
op de trekker worden bevestigd overeenkomstig de aanwijzingen van
de fabrikant van de trekker en/of de fabrikant van de kantelbeveili-
gingsinrichting.
1.2.2. Bij de proeven moet de trekker zijn uitgerust met alle onderdelen van
de serieproduktie die van invloed kunnen zijn op de sterkte van de
kantelbeveiligingsinrichting of die noodzakelijk kunnen zijn voor de
beproeving van de sterkte.
Onderdelen die een gevaar zouden kunnen opleveren in de vrije zone
moeten eveneens worden gemonteerd, zodat kan worden nagegaan of
deze in overeenstemming zijn met de eisen genoemd in punt 4.1 van
deze bijlage.
1.2.3. Tijdens de proeven moet de trekker stilstaan.
1.3. Massa van de trekker
De gemeten massa van de trekker W, die in de formules (zie bijlage III/
A en B) wordt toegepast ter berekening van de valhoogte van het slin-
gergewicht en de druk die op het object zal worden uitgeoefend, moet
minstens zo zijn als bepaald in punt 2.4 van bijlage I van Richtlijn 74/
150/EEG (dat wil zeggen zonder optionele accessoires, doch met koel-
vloeistof, smeermiddelen, brandstof, gereedschap en bestuurder) plus de
kantelbeveiligingsinrichting en minus 75 kg. Hierin zijn optionele extra
voor- of achtergewichten, bandballast, gemonteerde werktuigen, gemon-
teerde uitrusting of speciale onderdelen niet begrepen.
2. APPARATUUR EN UITRUSTING
2.1. Slingergewicht
2.1.1. Een slingergewicht wordt door middel van twee kettingen of kabels
opgehangen aan draaipunten op een hoogte van niet minder dan 6 m
boven de vloer. Het moet mogelijk zijn de lengte van de kettingen of
kabels waaraan het gewicht is opgehangen, te veranderen, en onafhan-
kelijk daarvan de hoek tussen het gewicht en de kettingen of kabels.
2.1.2. Er moet gebruik worden gemaakt van een gewicht van 2 000 ± 20 kg
exclusief het gewicht van de kettingen of kabels, die niet meer dan
100 kg mogen wegen. De lengte van de zijden van het slagvlak moet
680 ± 20 mm bedragen (zie bijlage IV, figuur 4). Het gewicht moet
zodanig worden gevuld dat de plaats van het zwaartepunt onverander-
lijk is.
2.1.3. Het moet mogelijk zijn het gewicht als een slinger tot een voor iedere
proef bepaalde hoogte terug te trekken. Met behulp van een snellosme-
chanisme moet het gewicht omlaag kunnen zwaaien zonder dat het
kantelt ten opzichte van de kettingen of kabels waaraan het is opge-
hangen.
2.2. Ondersteuningspunten van het slingergewicht
De draaipunten van het slingergewicht moeten op zodanige wijze vast
zijn bevestigd dat een verplaatsing hiervan in ongeacht welke richting
niet meer bedraagt dan 1 % van de valhoogte.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 9
▼B
2.3. Sjorringen
2.3.1. De trekker moet met behulp van bevestigings- en spanningsinrichtingen
worden vastgesjord op rails die vast bevestigd zijn aan een niet-meege-
vende fundering van beton. De rails moeten een passende tussenruimte
hebben, zodat de trekker kan worden vastgesjord zoals aangegeven in
bijlage IV, figuren 5, 6 en 7. Bij elke proef moeten de wielen van de
trekker en de gebruikte asondersteuningen zich op de niet-meegevende
fundering bevinden.
2.3.2. Naast het spanningsmechanisme en de railbevestigingen omvat de sjor-
ring kabel waarvan de afmetingen overeenkomen met de gegeven
specificaties.
De kabel moet rond en gedraaid zijn met vezelkern, uitvoering 6 × 19
overeenkomstig ISO 2408. De nominale kabeldiameter moet 13 mm
zijn.
2.3.3. Het centrale knikpunt van een kniktrekker moet op passende wijze voor
de slagproeven tegen de voor-, achter- en zijkant en voor de druk-
proeven worden ondersteund en vastgesjord, en moet bovendien aan
de zijkant worden gestut voor de slagproef tegen de zijkant. Indien dit
voor het aanbrengen van de nodige kabels wenselijk zou zijn, behoeven
voor- en achterwielen niet op dezelfde lijn te staan.
2.4. Wielstut en balk
2.4.1. Een balk moet worden gebruikt als stut tegen het wiel bij de slag tegen
de zijkant, zoals aangegeven in bijlage IV, figuur 7.
2.4.2. Een vierkante balk van zacht hout met zijden van ongeveer 150 mm
moet aan de vloer worden vastgemaakt ten einde de wielen te blokkeren
aan de tegenovergestelde zijde van de slag, zoals aangegeven in bijlage
IV, figuren 5, 6 en 7.
2.5. Stutten en sjorringen voor kniktrekkers
2.5.1. Er moet worden voorzien in aanvullende stutten en sjorringen voor
kniktrekkers. Deze zijn bedoeld om ervoor te zorgen dat het gedeelte
van de trekker waarop zich de kantelbeveiligingsinrichting bevindt,
een even grote stijfheid bezit als een trekker zonder knikbesturing.
2.5.2. Aanvullende specifieke details zowel voor de slag- als voor de druk-
proeven worden in bijlage III verschaft.
2.6. Drukinrichting
Met behulp van een inrichting zoals weergegeven in bijlage IV, figuur
8, moet het mogelijk zijn om op een kantelbeveiligingsinrichting een
benedenwaartse druk uit te oefenen door middel van een stijve balk
van ongeveer 250 mm breed, verbonden met het belastingsmechanisme
via kruiskoppelingen. Voorts moet worden voorzien in assteunen zodat
de druk niet wordt uitgeoefend op de banden van de trekker.
2.7. Meetapparatuur
2.7.1. Voor de in bijlage III/A en B vermelde proeven moet een inrichting
worden gebruikt waarbij een beweegbare ring stevig is bevestigd op
een horizontale staaf om het verschil te meten tussen de maximale
tijdelijke doorbuiging en de overgebleven doorbuiging bij een slagproef
tegen de zijkant.
2.7.2. Voor de in bijlage III/A vermelde proeven worden na de laboratorium-
proeven metingen verricht ten einde na te gaan of enig deel van de
beveiligingsinrichting de in punt 2 van bijlage III/A omschreven vrije
zone is binnengedrongen.
2.7.3. Voor de in bijlage III/B vermelde proeven moeten installaties worden
gebruikt die een fotomechanisme kunnen omvatten, ten einde na de
laboratoriumproeven na te gaan of tijdens deze proeven enig deel van
de beveiligingsinrichting de in punt 2 van bijlage III/B omschreven
vrije zone is binnengedrongen of daarmee in contact is geweest.
2.8. Toleranties
De bij de proeven verrichte metingen worden uitgevoerd met de
volgende toleranties:
2.8.1. bij de proef gemeten lineaire afmetingen (met uitzondering van punt
2.8.2); afmetingen van de kantelbeveiligingsinrichting en van de1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 10
▼B
trekker, vrije zone en doorbuiging van de banden wanneer vastgezet
voor de slagproeven: ± 3 mm;
2.8.2. hoogte van het gewicht, afgesteld voor slagproeven: ± 6 mm;2.8.3. gewogen massa van de trekker: ± 20 kg;
2.8.4. belasting bij de drukproeven: ± 2 %;
2.8.5. hoek van de kettingen of kabels waaraan het gewicht is opgehangen, op
het trefpunt: ± 2º.
3. PROEVEN
3.1. Algemene eisen
3.1.1. Volgorde van de proeven
3.1.1.1. De lijst en de volgorde van de proeven luiden als volgt — de nummers
van de punten komen overeen met de punten waarin de proeven worden
beschreven in bijlage III/A en B —:
1. Slagproef tegen de achterkant 1.1.
2. Drukproef op de achterkant 1.4.
3. Slagproef tegen de voorkant 1.2.
4. Slagproef tegen de zijkant 1.3.
5. Drukproef op de voorkant 1.5.
3.1.1.2. Indien tijdens de proef een of meer onderdelen van de sjorring
verschuiven of breken, moet de proef worden herhaald.
3.1.1.3. Tijdens de proef zijn geen reparaties of verstellingen aan de trekker of
de kantelbeveiligingsinrichting toegestaan.
3.1.1.4. Tijdens de proef moet de versnelling van de trekker in de vrijstand
staan, terwijl de remmen moeten zijn gelost.
3.1.1.5. Ingeval van een trekker met omkeerbare bestuurderspositie (met
omkeerbare zitplaats en stuur) wordt de eerste slag in de lengterichting
toegebracht aan de zwaarste kant (die meer dan 50 % van de massa van
de trekker uitmaakt). Deze wordt gevolgd door een drukproef aan
dezelfde kant. De tweede slag wordt aan de lichtste kant toegebracht
en de derde slag wordt aan de zijkant toegebracht. Ten slotte vindt een
tweede drukproef aan de lichtste kant plaats.
3.1.2. Spoorbreedte
De instelling van de spoorbreedte voor de achterwielen moet zodanig
worden gekozen dat de kantelbeveiligingsinrichting voor zover moge-
lijk niet door de banden wordt ondersteund tijdens de proeven.
3.1.3. Verwijdering van onderdelen die geen gevaar kunnen opleveren
Alle onderdelen van de trekker en van de kantelbeveiligingsinrichting
die als samenhangend geheel voor de bestuurder een beveiliging
vormen, inclusief de inrichting ter bescherming tegen weersinvloeden,
worden geleverd te zamen met de trekker die aan de proef moet worden
onderworpen. Voor-, zij- en achterruiten van veiligheidsglas of van een
soortgelijk materiaal, alsmede alle losneembare panelen, bekledings-
stukken en accessoires die geen functie vervullen in verband met de
structurele sterkte en bij kanteling geen gevaar opleveren, mogen
worden verwijderd.
3.1.4. Richting van de slagen
De zijkant van de trekker die voor de slagproef moet worden gekozen,
is die welke door de slag het meest kan worden vervormd. De slag
tegen de achterkant moet worden toegebracht op de hoek die het verst
verwijderd is van het punt van de slag tegen de zijkant, en de slag tegen
de voorkant op de hoek die het dichtst gelegen is bij het punt van de
slag tegen de zijkant.
3.1.5. Bandenspanning en doorbuiging van de banden
De banden moeten zonder waterballast zijn. De spanning en doorbui-
ging van de banden die bij de verschillende proeven vastgesjord zijn,
moeten in overeenstemming zijn met de volgende tabel:1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 11
▼M3
▼B
▼B
Bandenspanning (bar) Doorbuiging (mm)
Radiaalbanden Diagonaalbanden
voor achter
voor achter voor achter
Trekker met 4 aange-
dreven wielen, voor-
en achterwielen van
dezelfde grootte 1,20 1,20 1,00 1,00 25 25
Trekker met 4 aange-
dreven wielen,
voorwielen kleiner
dan achterwielen 1,80 1,20 1,50 1,00 20 25
Trekker met 2 aange-
dreven wielen 2,40 1,20 2,00 1,00 15 25
4. BEOORDELING VAN DE RESULTATEN
4.1. Een kantelbeveiligingsinrichting waarvoor de EEG-goedkeuring voor
onderdelen wordt aangevraagd, zal worden beschouwd als te voldoen
aan de vereisten inzake sterkte, indien deze inrichting aan de volgende
voorwaarden voldoet:
4.1.1. zij mag geen breuken en barsten vertonen als omschreven in de punten
3.1 van bijlage III/A en B;
4.1.2. voor de proeven van bijlage III/A: geen enkel deel van de vrije zone
mag buiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallen.
Voor de proeven van bijlage III/B: de kantelbeveiligingsinrichting mag
op geen enkele plaats tijdens enige slag- of drukproef in de vrije zone
binnendringen en geen enkel deel van de vrije zone mag buiten de
bescherming vallen van de kantelbeveiligingsinrichting, zoals
omschreven in punt 3.2 van bijlage III/B;
4.1.3. voor de proeven III/A: het verschil tussen maximale tijdelijke doorbui-
ging en overgebleven doorbuiging, als bedoeld in punt 3.3 van bijlage
III/A, mag niet meer dan 15 cm bedragen.
Voor de proeven III/B: tijdens de slagproef tegen de zijkant mag het
verschil tussen de maximale tijdelijke doorbuiging en de overgebleven
doorbuiging, als bedoeld in punt 3.3 van bijlage III/B, niet meer dan 25
cm bedragen;
4.2. er mag geen andere factor aanwezig zijn waardoor de bestuurder aan
een speciaal gevaar wordt blootgesteld, zoals glas van een soort dat op
gevaarlijke wijze zou kunnen versplinteren, onvoldoende capitonnering
van het dak of van plaatsen waar het hoofd van de bestuurder tegenaan
kan stoten.
5. KEURINGSRAPPORT
5.1. Het keuringsrapport moet worden gevoegd bij het in bijlage VII
bedoelde EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen. Inhoud en
vorm van het rapport moeten zijn zoals aangegeven in bijlage V. Het
rapport dient te bevatten:
5.1.1. een algemene beschrijving van de vorm en de constructie van de kantel-
beveiligingsinrichting, met inbegrip van de materialen en bevestigingen;
buitenmaten van de trekker met de kantelbeveiligingsinrichting; voor-
naamste binnenmaten; minimum ruimte vanaf het stuurwiel; afstand
van het stuurwiel tot de zijkanten van de kantelbeveiligingsinrichting;
hoogte van het dak van de kantelbeveiligingsinrichting, gemeten vanaf
de zitplaats of het referentiepunt van de zitplaats en, in voorkomend
geval, vanaf de bodemplaat; bijzonderheden over de voorzieningen
voor normaal in- en uitstappen en nooduitgangen, zoals bepaald door
de structuur van de kantelbeveiligingsinrichting; tenslotte bijzonder-
heden over het verwarmingssysteem en, in voorkomend geval, het
ventilatiesysteem;
5.1.2. bijzonderheden over elke speciale voorziening, zoals met name anti-
doorrolvoorzieningen;1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 12
▼B
5.1.3. een korte opgave van elke capitonnering van de binnenzijde, bestemd
om hoofd en schouders zoveel mogelijk tegen letsel te beschermen of
om de geluidshinder te verminderen;
5.1.4. een vermelding van het type voorruit en venstermateriaal dat op de
trekker is gemonteerd.
5.2. Het rapport moet duidelijk het type trekker aangeven (merk, type,
handelsomschrijving, enz.) dat tijdens de proeven wordt gebruikt, en
de typen waarvoor de kantelbeveiligingsinrichting is bestemd.
5.3. Indien uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt
toegestaan voor andere typen trekkers, moet het rapport een nauwkeu-
rige verwijzing bevatten naar het rapport van de oorspronkelijke EEG-
goedkeuring voor onderdelen, alsmede nauwkeurige gegevens betref-
fende de eisen genoemd in punt 3.4 van bijlage I.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 13
▼B
BIJLAGE III
BEPROEVINGSPROCEDURES
A — BEPROEVINGSMETHODE I
1. SLAGPROEF EN DRUKPROEF
1.1. Slagproef tegen de achterkant
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, een hoek van 20º maken met de verticaal, tenzij de kantelbe-
veiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere hoek
maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het gewicht,
door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig worden gesteld
aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale door-
buiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20º blijven
maken met de verticaal. De hoogte van het gewicht moet zodanig
worden geregeld dat de baan die het zwaartepunt van het gewicht
beschrijft, door het trefpunt loopt. Er moeten maatregelen worden
getroffen opdat het gewicht minder neiging vertoont om rond het tref-
punt te draaien.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het bij
achteroverslaan van de trekker het eerst de grond raakt; in normale
omstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de baan van het
zwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van een verticaal vlak
parallel aan het middenvlak door de trekker, dat de uiterste bovenkant
van de kantelbeveiligingsinrichting raakt, moet een zesde bedragen van
de breedte van de bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting.
Indien de achterkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die verder dan de genoemde afstand binnen dit
verticale vlak begint, moet de slag aan het begin van de kromming
plaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan
een lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie
bijlage IV, figuur 9)
Indien een uitstekend deel een ongeschikt trefpunt voor het gewicht zou
vormen, moet een stalen plaat van passende dikte en breedte en met een
lengte van ongeveer 300 mm zodanig aan het betrokken deel worden
vastgemaakt dat de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting daardoor
niet wordt beïnvloed.
1.1.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels aan de vloer worden
vastgesjord. De bevestigingspunten van de kabels moeten zich ongeveer
2 m achter de achteras en 1,50 m vóór de vooras bevinden. Of wel
moeten de bevestigingspunten zich bevinden in het verticale vlak
waarin het zwaartepunt van het slingergewicht heen en weer beweegt
of wel moet meer dan één kabel in dit vlak een resultante opleveren
zoals in bijlage IV, figuur 5.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van
de voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van
bijlage II is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een
vierkante houten balk met zijden van 150 mm vóór de achterwielen
vastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.1.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
De as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsin-
richting is aangebracht, moet worden behandeld zoals de achteras in
bijlage IV, figuur 5. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door
middel van een vierkante balk met zijden van 100 mm en stevig aan
de vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan de bevesti-
gingsrails zijn bevestigd.
1.1.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de formule:
H = 125 + 0,020 W.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 14
▼B
Hierin is
H = de valhoogte van het slingergewicht in millimeters,
W = de massa van de trekker als bepaald in punt 1.3 van bijlage II.
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de kantelbe-
veiligingsinrichting kan slaan.
1.2. Slagproef tegen de voorkant
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, een hoek van 20º maken met de verticaal, tenzij de kantelbe-
veiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere hoek
maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het gewicht,
door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig worden gesteld
aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale door-
buiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20º blijven
maken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdat
het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan
die het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst de
grond raakt bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker; in
normale omstandigheden is dit de bovenhoek van de voorkant. De
baan van het zwaartepunt van het gewicht mag zich niet verder dan 80
mm bevinden van een verticaal vlak parallel aan het middenvlak door
de trekker, dat de uiterste bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting
raakt.
Indien de voorkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een krom-
ming vertoont die op een grotere afstand begint dan 80 mm binnen dit
verticale vlak, moet de slag aan het begin van de kromming plaats-
vinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan een
lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlage
IV, figuur 9).
1.2.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels worden vastgesjord
zoals afgebeeld in bijlage IV, figuur 6. De bevestigingspunten van de
kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en 1,5 m vóór de
vooras bevinden.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van
de voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van
bijlage II is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een
vierkante houten balk met zijden van ongeveer 150 mm achter de
achterwielen vastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.2.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
De as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsin-
richting is aangebracht, moet worden behandeld zoals de vooras in
bijlage IV, figuur 6. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door
middel van een vierkante balk met zijden van ongeveer 100 mm en
stevig aan de vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan
de bevestigingsrails zijn bevestigd.
1.2.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de formule:
H = 125 + 0,020 W.
1.3. Slagproef tegen de zijkant
1.3.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, verticaal zijn, tenzij de kantelbeveiligingsinrichting op het
trefpunt bij doorbuiging niet verticaal is. In dat geval moet het slagvlak
van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig
worden gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij
maximale doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels verticaal blijven.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan
die het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerste de1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 15
▼B
grond raakt wanneer de trekker bij een ongeluk zijwaarts kantelt; in
normale omstandigheden is dit de bovenrand. Tenzij het vaststaat dat
een ander deel van deze rand het eerst met de grond in aanraking zal
komen, moet het trefpunt gelegen zijn in het vlak dat loodrecht staat
op het middenvlak door de trekker en dat loopt door het midden van
de zitplaats in de middelste afstelpositie. Er moeten maatregelen
worden getroffen opdat het gewicht minder neiging vertoont om rond
het trefpunt te draaien.
1.3.2. Bij trekkers zonder knikbesturing moet de as die vast zit ten opzichte
van de kantelbeveiligingsinrichting, worden vastgesjord aan die kant
die zal worden getroffen. Bij trekkers met twee aangedreven wielen is
dit gewoonlijk de achteras; deze opstelling is afgebeeld in bijlage IV,
figuur 7. De twee kabels moeten over de as lopen vanuit punten die
zich precies eronder bevinden, waarbij de ene loopt naar een bevesti-
gingspunt ongeveer 1,50 m vóór de as en de andere naar een punt
ongeveer 1,50 m achter de as. De kabels moeten zo strak worden
gespannen dat de doorbuiging van de band naast de bevestigingskabel
overeenkomt met hetgeen is aangegeven in punt 3.1.5 van bijlage II.
Na de bevestiging van de kabels moet een houten balk als een stut
tegen het wiel tegenover het gewicht zodanig aan de vloer worden
bevestigd dat hij tijdens de slag goed tegen de wielvelg wordt gedrukt,
zoals afgebeeld in bijlage IV, figuur 7. De lengte van de balk moet
zodanig worden gekozen dat deze balk, tegen het wiel geplaatst, een
hoek van 30º ± 3 maakt met de horizontaal. De lengte ervan moet
gelijk zijn aan 20 tot 25 maal de dikte terwijl de breedte gelijk moet
zijn aan 2 tot 3 maal de dikte. Beide assen moeten tegen zijwaartse
verschuiving worden geblokkeerd met een balk die aan de vloer is
bevestigd en zich tegen de buitenzijde bevindt van het wiel tegenover
de zijde waartegen de slag moet worden toegebracht.
1.3.3. Kniktrekkers moeten zodanig aan de vloer worden bevestigd dat het
gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting is beves-
tigd, even stevig aan de vloer is bevestigd als een trekker zonder
knikbesturing.
Van kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
As en wielen van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveili-
gingsinrichting is bevestigd, moeten worden vastgesjord en gestut
overeenkomstig bijlage IV, figuur 7. Het knikpunt moet worden onder-
steund door middel van een vierkante balk met zijden van minstens 100
mm en aan de bevestigingsrails worden vastgemaakt. Een stut moet
zodanig tegen het knikpunt worden aangebracht en op de vloer worden
vastgezet dat hetzelfde resultaat wordt verkregen als bij een stut tegen
het achterwiel en een soortgelijke steun wordt verschaft als bij een
trekker zonder knikbesturing.
1.3.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de volgende formule:
H = 125 + 0,150 W.
1.4. Drukproef op de achterkant
De trekker moet worden geplaatst in de opstelling beschreven in punt
2.6 van bijlage II en afgebeeld in bijlage IV, figuren 8 en 10, en wel
zo dat de achterrand van de balk zich boven het achterste dragende
bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting bevindt en het in de leng-
terichting door de trekker lopende middenvlak gelegen is midden tussen
de punten van waaruit de belasting op de balk wordt uitgeoefend.
De assteunen moeten zodanig onder de assen worden geplaatst dat de
banden niet onderhevig zijn aan de druk. De toegepaste druk moet
gelijk zijn aan tweemaal de massa van de trekker zoals bepaald in
punt 1.3 van bijlage II. Het kan nodig blijken de voorzijde van de
trekker vast te sjorren.
1.5. Drukproef op de voorkant
1.5.1. Deze proef moet identiek zijn aan de drukproef op de achterkant, de
voorrand van de balk moet zich echter bevinden boven het voorste
bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting.
1.5.2. Wanneer het voorste deel van het dak van de kantelbeveiligingsinrich-
ting niet bestand is tegen de hele druk die er bij de drukproef op wordt
uitgeoefend, moet de druk zolang worden toegepast totdat het dak
zodanig is doorgebogen dat het samenvalt met het vlak dat het boven-
deel van de kantelbeveiligingsinrichting verbindt met het deel van de1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 16
▼B
voorkant van de trekker dat de massa van de trekker kan dragen
wanneer deze is gekanteld. De druk moet vervolgens worden wegge-
nomen en de trekker moet zodanig worden geplaatst dat de balk zich
bevindt boven dat punt van de kantelbeveiligingsinrichting waarop de
achterkant van de volledig omgekantelde trekker zou kunnen komen te
rusten, zoals weergegeven in bijlage IV, figuur 10, waarna de volledige
druk opnieuw wordt uitgeoefend.
2. VRIJE ZONE
2.1. De „vrije zone” wordt als volgt door vlakken omschreven waarbij de
trekker zich op een horizontaal oppervlak bevindt:
— horizontaal vlak 95 cm boven de ingedrukte zitplaats;
— verticaal vlak, loodrecht op het middenvlak van de trekker en 10 cm
achter de achterzijde van de zitplaats;
— verticaal vlak, evenwijdig aan het middenvlak van de trekker en 25
cm links van het middelpunt van de zitplaats;
— verticaal vlak, evenwijdig aan het middenvlak van de trekker en 25
cm rechts van het middelpunt van de zitplaats;
— een hellend vlak waarin zich een horizontale lijn bevindt die lood-
recht staat op het middenvlak van de trekker, 95 cm boven de
ingedrukte zitplaats en 45 cm (plus de normale voor- en achter-
waartse beweging van de zitplaats) voor de rugleuning van de
zitplaats. Dit hellende vlak loopt voor het stuur langs en het dichtst-
bijgelegen punt bevindt zich op 4 cm van de rand van het stuur.
2.2. De achterzijde van de zitplaats moet worden vastgesteld zonder met
eventueel aanwezige bekleding rekening te houden. De zitplaats moet
in zijn voor de normale bediening van de trekker in zittende positie
achterste stand worden ingesteld en in de hoogste stand, indien deze
afzonderlijk kan worden afgesteld. Wanneer de vering van de zitplaats
verstelbaar is moet deze in de middelste stand worden geplaatst; de
belasting daarop moet 75 kg bedragen.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1. Breuken en barsten
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en
steunen voor de bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht
op de aanwezigheid van breuken en barsten, waarbij kleine barsten in
onbelangrijke delen niet in aanmerking worden genomen.
3.2. Vrije zone
3.2.1. Na iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de kantelbevei-
ligingsinrichting een vrije zone rond de bestuurderszitplaats als
gedefinieerd in punt 2 is binnengedrongen.
3.2.2. Voorts moet worden nagegaan of enig deel van de vrije zone buiten de
beveiliging van de kantelbeveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt als
buiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallend deel
beschouwd elk deel van die ruimte dat in aanraking zou zijn gekomen
met de vlakke grond indien de trekker was omgekanteld in de richting
van waaruit de slag werd toegebracht. Voor de banden en de spoor-
breedte worden de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen in
aanmerking genomen.
3.3. Maximale tijdelijke doorbuiging
Tijdens de slagproef tegen de zijkant moet het verschil tussen de maxi-
male tijdelijke doorbuiging en de overgebleven doorbuiging op een
hoogte van 950 mm boven de belaste zitplaats worden geregistreerd.
Een eind van de staaf beschreven in punt 2.7.1 van bijlage II moet
worden vastgemaakt aan het bovendeel van de kantelbeveiligingsinrich-
ting en het andere eind moet door een opening in de verticale staander
gaan. De plaats van de wrijvingsring op de staaf duidt de maximale
tijdelijke doorbuiging na de slag aan.
3.4. Permanente doorbuiging
Na de laatste drukproef moet de permanente doorbuiging van de kantel-
beveiligingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde moet vóórdat
men met de proef begint, de plaats van de voornaamste delen van de
kantelbeveiligingsinrichting ten opzichte van de zitplaats worden gere-
gistreerd.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 17
▼B
B — BEPROEVINGSMETHODE II
1. SLAGPROEF EN DRUKPROEF
1.1. Slagproef tegen de achterkant
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, een hoek van 20º maken met de verticaal, tenzij de kantelbe-
veiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere hoek
maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het gewicht,
door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig worden gesteld
aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale door-
buiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20º blijven
maken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdat
het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan
die het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het bij
achteroverslaan van de trekker het eerst de grond raakt; in normale
omstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de baan van het
zwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van een verticaal vlak
parallel aan het middenvlak door de trekker, dat de uiterste bovenkant
van de kantelbeveiligingsinrichting raakt, moet een zesde bedragen van
de breedte van de bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting.
Indien de achterkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een
kromming vertoont die verder dan de genoemde afstand binnen dit
verticale vlak begint, moet de slag aan het begin van de kromming
plaatsvinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan
een lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie
bijlage IV, figuur 9).
Indien een uitstekend deel een ongeschikt trefpunt voor het gewicht zou
vormen, moet een stalen plaat van passende dikte en breedte en met een
lengte van ongeveer 300 mm zodanig aan het betrokken deel worden
vastgemaakt dat de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting daardoor
niet wordt beïnvloed.
1.1.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels aan de vloer worden
vastgesjord zoals afgebeeld in bijlage IV, figuur 5. De bevestigings-
punten van de kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en
1,50 m vóór de vooras bevinden. Of wel moeten de bevestigingspunten
zich bevinden in het verticale vlak waarin het zwaartepunt van het slin-
gergewicht heen en weer beweegt of wel moet meer dan één kabel in
dit vlak een resultante opleveren zoals in bijlage IV, figuur 5.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van
de voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van
bijlage II is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een
vierkante houten balk met zijden van 150 mm vóór de achterwielen
vastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.1.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
De as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsin-
richting is aangebracht, moet worden behandeld zoals de achteras in
bijlage IV, figuur 5. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door
middel van een vierkante balk met zijden van minstens 100 mm en
stevig aan de vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan
de bevestigingsrails zijn bevestigd.
1.1.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de formule:
H = 2·165 × 10−8×W L2of H = 5,73 × 10−2×I
Hierin is
H = de valhoogte van het slingergewicht in millimeter
W = de massa van de trekker als bepaald in punt 1.3 van bijlage II
L = de maximale wielbasis van de trekker in millimeter
I = et traagheidsmoment van de achteras bij opgeheven wielen in
kilogram vierkante meter (kgm2)
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de kantelbe-
veiligingsinrichting kan slaan.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 18
▼B
1.1.5. Bij trekkers waarvan ten minste 50 % van het gewicht in de zin van
punt 1.3 van bijlage II op de vooras rust, is er geen slagproef tegen de
achterkant.
1.2. Slagproef tegen de voorkant
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, een hoek van 20º maken met de verticaal, tenzij de kantelbe-
veiligingsinrichting op het trefpunt bij doorbuiging een grotere hoek
maakt met de verticaal. In dit geval moet het slagvlak van het gewicht,
door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig worden gesteld
aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij maximale door-
buiging, waarbij de kettingen of kabels een hoek van 20º blijven
maken met de verticaal. Er moeten maatregelen worden getroffen opdat
het gewicht minder neiging vertoont om rond het trefpunt te draaien.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan
die het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst de
grond raakt bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker; in
normale omstandigheden is dit de bovenhoek van de voorkant. De
baan van het zwaartepunt van het gewicht mag zich niet verder dan 80
mm bevinden van een verticaal vlak parallel aan het middenvlak door
de trekker, dat de uiterste bovenkant van de kantelbeveiligingsinrichting
raakt.
Indien de voorkant van de kantelbeveiligingsinrichting echter een krom-
ming vertoont die op een grotere afstand begint dan 80 mm binnen dit
verticale vlak, moet de slag aan het begin van de kromming plaats-
vinden, dat wil zeggen op het punt waar de kromming raakt aan een
lijn die loodrecht staat op het middenvlak door de trekker (zie bijlage
IV, figuur 9).
1.2.2. Trekkers zonder knikbesturing moeten met kabels worden vastgesjord
zoals afgebeeld in bijlage IV, figuur 6. De bevestigingspunten van de
kabels moeten zich ongeveer 2 m achter de achteras en 1,50 vóór de
vooras bevinden.
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de doorbuiging van
de voor- en achterbanden beantwoordt aan hetgeen in punt 3.1.5 van
bijlage II is aangegeven. Nadat de kabels zijn gespannen, wordt een
vierkante houten balk met zijden van ongeveer 150 mm achter de
achterwielen vastgezet en er stevig tegenaan gedrukt.
1.2.3. Bij kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
De as van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsin-
richting is aangebracht, moet worden behandeld zoals de vooras in
bijlage IV, figuur 6. Het knikpunt moet dan worden ondersteund door
middel van een vierkante balk met zijden van minstens 100 mm en
stevig aan de vloer worden vastgesjord met behulp van kabels die aan
de bevestigingsrails zijn bevestigd.
1.2.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de formule:
H = 125 + 0,020 W.
1.3. Slagproef tegen de zijkant
1.3.1. De trekker moet ten opzichte van het gewicht zodanig worden geplaatst
dat het gewicht de kantelbeveiligingsinrichting raakt wanneer het slag-
vlak van het gewicht en de kettingen of kabels waaraan het gewicht is
bevestigd, verticaal zijn, tenzij de kantelbeveiligingsinrichting op het
trefpunt bij doorbuiging niet verticaal is. In dit geval moet het slagvlak
van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, evenwijdig
worden gesteld aan de kantelbeveiligingsinrichting op het trefpunt bij
maximale doorbuiging, waarbij de kettingen of kabels verticaal blijven.
De hoogte van het gewicht moet zodanig worden geregeld dat de baan
die het zwaartepunt van het gewicht beschrijft, door het trefpunt loopt.
Het trefpunt moet worden gevormd door dat deel van de kantelbeveili-
gingsinrichting waarvan kan worden aangenomen dat het het eerst de
grond raakt wanneer de trekker bij een ongeluk zijwaarts kantelt; in
normale omstandigheden is dit de bovenrand. Tenzij het vaststaat dat
een ander deel van deze rand het eerst met de grond in aanraking zal
komen, moet het trefpunt gelegen zijn in het vlak dat loodrecht staat1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 19
▼B
op het middenvlak door de trekker en dat loopt door het midden van de
zitplaats in de middelste afstelpositie. Er moeten maatregelen worden
getroffen opdat het gewicht minder neiging vertoont om rond het tref-
punt te draaien. ►M3 Ingeval van een trekker met omkeerbare
bestuurderspositie (met omkeerbare zitplaats en stuur) wordt het tref-
punt gedefinieerd ten opzichte van de snijlijn van het middenvlak van
de trekker en een vlak dat loodrecht daarop staat volgens een rechte
die door een punt op gelijke afstand tot de twee referentiepunten van
de zitplaats loopt. ◄
1.3.2. Bij trekkers zonder knikbesturing moet de as die vast zit ten opzichte
van de kantelbeveiligingsinrichting, worden vastgesjord aan die kant
die zal worden getroffen. Bij trekkers zonder knikbesturing met twee
aangedreven wielen is dit gewoonlijk de achteras; deze opstelling is
afgebeeld in bijlage IV, figuur 7. De twee kabels moeten over de as
lopen vanuit punten die zich precies eronder bevinden, waarbij de ene
loopt naar een bevestigingspunt ongeveer 1,50 m vóór de as en de
andere naar een punt ongeveer 1,50 m achter de as. De kabels moeten
zo strak worden gespannen dat de doorbuiging van de band naast de
bevestigingskabel overeenkomt met hetgeen is aangegeven in punt
3.1.5 van bijlage II. Na de bevestiging van de kabels moet een houten
balk als een stut tegen het wiel tegenover het gewicht zodanig aan de
vloer worden bevestigd dat hij tijdens de slag goed tegen de wielvelg
wordt gedrukt, zoals afgebeeld in bijlage IV, figuur 7. De lengte van
de balk moet zodanig worden gekozen dat deze balk, tegen het wiel
geplaatst, een hoek van 30º ± 3 maakt met de horizontaal. De lengte
ervan moet gelijk zijn aan 20 tot 25 maal de dikte, terwijl de breedte
gelijk moet zijn aan 2 tot 3 maal de dikte. Beide assen moeten tegen
zijwaartse verschuiving worden geblokkeerd met een balk die aan de
vloer is bevestigd en zich tegen de buitenzijde bevindt van het wiel
tegenover de zijde waartegen de slag moet worden toegebracht.
1.3.3. Kniktrekkers moeten zodanig aan de vloer worden bevestigd dat het
gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveiligingsinrichting is beves-
tigd, even stevig aan de vloer is bevestigd als een trekker zonder
knikbesturing.
Van kniktrekkers moeten beide assen aan de vloer worden vastgesjord.
As en wielen van dat gedeelte van de trekker waarop de kantelbeveili-
gingsinrichting is bevestigd, moeten worden vastgesjord en gestut
overeenkomstig bijlage IV, figuur 7. Het knikpunt moet worden onder-
steund door middel van een vierkante balk met zijden van minstens 100
mm en aan de bevestigingsrails worden vastgemaakt. Een stut moet
zodanig tegen het knikpunt worden aangebracht en op de vloer worden
vastgezet dat hetzelfde resultaat wordt verkregen als bij een stut tegen
het achterwiel en een soortgelijke steun wordt verschaft als bij eentrekker zonder knikbesturing.
1.3.4. Het gewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het
zwaartepunt ten opzichte van de hoogte hiervan tijdens het raken van
het trefpunt beantwoordt aan de volgende formule:
H = 125 + 0,150 W.
1.4. Drukproef op de achterkant
De trekker moet worden geplaatst in de opstelling beschreven in punt
2.6 van bijlage II en afgebeeld in bijlage IV, figuren 8 en 10, en wel
zo dat de achterrand van de balk zich boven het achterste dragende
bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting bevindt en het in de leng-
terichting door de trekker lopende middenvlak gelegen is midden tussen
de punten van waaruit de belasting op de balk wordt uitgeoefend.
De assteunen moeten zodanig onder de assen worden geplaatst dat de
banden niet onderhevig zijn aan de druk. De toegepaste druk moet
gelijk zijn aan tweemaal de massa van de trekker zoals bepaald in
punt 1.3 van bijlage II. Het kan nodig blijken de voorzijde van de
trekker vast te sjorren.
1.5. Drukproef op de voorkant
1.5.1. Deze proef moet identiek zijn aan de drukproef op de achterkant, de
voorrand van de balk moet zich echter bevinden boven het voorste
bovendeel van de kantelbeveiligingsinrichting.
1.5.2. Wanneer het voorste deel van het dak van de kantelbeveiligingsinrich-
ting niet bestand is tegen de hele druk die er bij de drukproef op wordt
uitgeoefend, moet de druk zolang worden toegepast totdat het dak
zodanig is doorgebogen dat het samenvalt met het vlak dat het boven-1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 20
▼B
deel van de kantelbeveiligingsinrichting verbindt met het deel van de
voorkant van de trekker dat de massa van de trekker kan dragen
wanneer deze is gekanteld. De druk moet vervolgens worden wegge-
nomen en de trekker moet zodanig worden geplaatst dat de balk zich
bevindt boven dat punt van de kantelbeveiligingsinrichting waarop de
achterkant van de volledig omgekantelde trekker zou kunnen komen te
rusten, zoals weergegeven in bijlage IV, figuur 10, waarna de volledige
druk opnieuw wordt uitgeoefend.
2. VRIJE ZONE
2.1. De vrije zone is weergegeven in bijlage IV, figuur 3, en wordt gedefi-
nieerd ten opzichte van een verticaal referentievlak dat in het algemeen
in de lengterichting van de trekker, door een in punt 2.3 beschreven
referentiepunt en het midden van het stuurwiel loopt. Er wordt aange-
nomen dat indien de kantelbeveiligingsinrichting verend is
gemonteerd, het referentievlak zich horizontaal met de zitplaats en het
stuurwiel zal verplaatsen wanneer slagen worden toegebracht, maar
loodrecht blijft ten opzichte van de vloer van de trekker of de kantelbe-
veiligingsinrichting.
Verstelbare stuurwielen moeten worden gebracht in de stand die ze
voor de normale bediening van de trekker in zittende positie innemen.
2.2. De grenzen van de zone zijn:2.2.1. verticale vlakken 250 mm aan beide zijden van het referentievlak, die
zich 300 mm naar omhoog uitstrekken vanaf het referentiepunt van de
zitplaats;
2.2.2. parallelle vlakken die zich van de bovenste rand van de in punt 2.2.1
bedoelde vlakken uitstrekken tot een hoogte van maximaal 900 mm
boven het referentiepunt van de zitplaats, zodanig hellend dat het
bovenste punt van het vlak aan de zijde waar de slag tegen de zijkant
wordt toegebracht, zich op ten minste 100 mm van het referentievlak
bevindt;
2.2.3. een horizontaal vlak 900 mm boven het referentiepunt van de zitplaats;2.2.4. een hellend vlak dat loodrecht staat op het referentievlak en dat gaat
door een punt dat is gelegen 900 mm verticaal boven het referentiepunt
van de zitplaats en door het achterste deel van de zitplaatsconstructie
met inbegrip van het veersysteem;
2.2.5. een verticaal vlak dat loodrecht staat op het referentievlak en zich naar
beneden uitstrekt vanuit het achterste punt van de zitplaats;
2.2.6. een gebogen vlak, dat loodrecht staat op het referentievlak, met een
straal van 120 mm rakend aan de vlakken bedoeld in de punten 2.2.3
en 2.2.4;
2.2.7. een gebogen vlak, dat loodrecht staat op het referentievlak, met een
straal van 900 mm, dat raakt aan het vlak bedoeld in punt 2.2.3 op
een punt 150 mm vóór het referentiepunt van de zitplaats en zich in
voorwaartse richting over een afstand van 400 mm uitstrekt;
2.2.8. een hellend vlak dat loodrecht staat op het referentievlak dat aansluit
aan de voorste rand van het vlak bedoeld in punt 2.2.7 en dat op 40
mm van het stuurwiel ligt. Bij een hoge stand van het stuurwiel wordt
dit vlak vervangen door een raakvlak aan het vlak bedoeld in punt
2.2.7;
2.2.9. een verticaal vlak dat loodrecht staat op het referentievlak, 40 mm vóór
het stuurwiel;
2.2.10. een horizontaal vlak door het referentiepunt van de zitplaats;
2.2.11. ingeval van een trekker met omkeerbare bestuurderspositie (met
omkeerbare zitplaats en stuur) is de vrije zone de combinatie van de
twee vrije zones die in de twee verschillende standen van het stuur en
de zitplaats zijn bepaald;
2.2.12. ingeval van een trekker die met alternatieve zitplaatsen kan worden
uitgerust, wordt bij de proeven gebruikgemaakt van de combinatie van
de referentiepunten van de zitplaats in alle voor de zitplaats geboden
alternatieven. De kantelbeveiligingsinrichting mag niet binnendringen
in de samengestelde vrije zone die hoort bij de verschillende referentie-
punten van de zitplaats;
2.2.13. ingeval na de uitvoering van de proef een nieuw alternatief voor de
zitplaats wordt aangeboden, wordt een berekening gemaakt om te1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 21
▼M3
▼M3
bepalen of de vrije zone rondom het nieuwe referentiepunt voor de
zitplaats zich binnen de grenzen van de eerder bepaalde zone bevindt.
Mocht dit niet het geval zijn, dan moet tot een nieuwe proef worden
overgegaan.
2.3. Plaats van de zitplaats en referentiepunt van de zitplaats
2.3.1. Voor de bepaling van de vrije zone in punt 2.1 moet de zitplaats de
meest achterwaartse positie in het horizontale verstellingsbereik
innemen. De zitplaats moet de middenpositie innemen van de verticale
verstelling, indien deze onafhankelijk is van de horizontale verstelling.
Het referentiepunt wordt verkregen met behulp van het in bijlage IV,
figuren 1 en 2, weergegeven apparaat waarmee de belasting door een
persoon wordt gesimuleerd. Het apparaat moet bestaan uit een komvor-
mige zittingplaat en rugleuningplaten. De onderste leuningplaat kan
scharnieren op de plaats van de zitbeenknobbels (A) en de lendenen
(B), waarbij de hoogte van het scharnier (B) versteld kan worden.
2.3.2. Onder referentiepunt wordt verstaan het punt in het in de lengterichting
door de zitplaats lopende middenvlak waar het raakvlak van het
onderste deel van de leuning en een horizontaal vlak elkaar snijden.Dit horizontale vlak snijdt het onderste vlak van de komvormige
zittingplaat op een punt 150 mm vóór genoemd raakvlak.
2.3.3. Indien de zitplaats is voorzien van een veersysteem dat aangepast kan
worden aan het gewicht van de bestuurder, moet dit zodanig worden
ingesteld dat de zitplaats zich in de middelste afstelling bevindt.
Het apparaat moet op de zitplaats worden gebracht. Vervolgens wordt
het belast met een kracht van 550 N op een punt 50 mm vóór scharnier
(A); de twee delen van de rugleuningplaat moeten licht tangentieel
tegen de leuning worden aangedrukt.
2.3.4. Indien het niet mogelijk is raakvlakken vast te stellen voor elke plaats
van de rugleuning (boven en onder de lendenstreek) is het volgende
vereist:
2.3.4.1. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het onderste
gedeelte, dan wordt het onderste gedeelte van de rugleuningplaat verti-
caal tegen de rugleuning aangedrukt;
2.3.4.2. indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het
bovenste gedeelte, dan wordt scharnier (B) vastgezet op een hoogte
van 230 mm boven het referentiepunt van de zitplaats, waarbij het
onderste deel van de rugleuning verticaal is. Vervolgens worden de
twee delen van de rugleuningplaat licht tangentieel tegen de leuning
aangedrukt.
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN
3.1. Breuken en barsten
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en
steunen voor de bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht
op de aanwezigheid van breuken en barsten, waarbij kleine barsten in
onbelangrijke delen niet in aanmerking worden genomen.
3.2. Vrije zone
3.2.1. Tijdens iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de kantel-
beveiligingsinrichting een vrije zone rond de bestuurderszitplaats als
gedefinieerd in de punten 2.1 en 2.2 is binnengedrongen.
3.2.2. Voorts moet worden nagegaan of enig deel van de vrije zone buiten de
beveiliging van de kantelbeveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt als
buiten de bescherming van de kantelbeveiligingsinrichting vallend deel
beschouwd elk deel van die ruimte dat in aaraking zou zijn gekomen
met de vlakke grond indien de trekker was omgekanteld in de richting
van waaruit de slag werd toegebracht. Voor de banden en de spoor-
breedte worden de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen in
aanmerking genomen.
3.3. Maximale tijdelijke doorbuiging
Tijdens de slagproef tegen de zijkant moet het verschil tussen de maxi-
male tijdelijke doorbuiging en de overgebleven doorbuiging op een
hoogte van 900 mm boven en 150 mm vóór het referentiepunt van de
zitplaats worden geregistreerd.Een eind van de staaf beschreven in punt
2.7.1 van bijlage II moet worden vastgemaakt aan het bovendeel van de1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 22
▼B
▼B
kantelbeveiligingsinrichting en het andere eind moet door een opening
in de verticale staander gaan. De plaats van de wrijvingsring op de staaf
duidt de maximale tijdelijke doorbuiging na de slag aan.
3.4. Permanente doorbuiging
Na de laatste drukproef moet de permanente doorbuiging van de kantel-
beveiligingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde moet vóórdat
men met de proef begint, de plaats van de voornaamste delen van de
kantelbeveiligingsinrichting ten opzichte van het referentiepunt van de
zitplaats worden geregistreerd.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 23
▼B
BIJLAGE IV
FIGUREN
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 24
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 25
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 26
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 27
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 28
▼B1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 29
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 30
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 31
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 32
▼B
BIJLAGE V
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 33
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 34
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 35
▼B
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 36
▼B
BIJLAGE VI
MERKEN
Het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen bestaat uit een rechthoek waar-
binnen een kleine letter „e” is geplaatst, gevolgd door het kennummer of de
kenletters van de Lid-Staat die de goedkeuring voor onderdelen heeft verleend:
1 voor Duitsland
2 voor Frankrijk
3 voor Italië
4 voor Nederland6 voor België9 voor Spanje
11 voor het Verenigd Koninkrijk13 voor Luxemburg18 voor Denemarken
EL voor Griekenland
IRL voor Ierland
P voor Portugal
12 voor Oostenrijk
17 voor Finland
5 voor Zweden
8 voor Tsjechië
29 voor Estland
CY voor Cyprus
32 voor Letland36 voor Litouwen
7 voor Hongarije
MT voor Malta
20 voor Polen26 voor Slovenië27 voor Slowakije
en uit een EEG-goedkeuringsnummer voor onderdelen, op een willekeurige
plaats in de nabijheid van de rechthoek, en overeenkomend met het nummer
van het EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen dat is opgemaakt inzake
de sterkte van het type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan
aan de trekker.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 37
▼A2
▼M1
▼A2
▼A3
▼A4
▼B
▼B
Voorbeeld van een EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen
Verklaring: De kantelbeveiligingsinrichting die van bovenstaand EEG-goedkeu-
ringsmerk voor onderdelen is voorzien, is een inrichting waarvoor
in Duitsland (e 1) EEG-goedkeuring voor onderdelen is verleend
onder nr. 1471.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 38
▼B
BIJLAGE VII
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 39
▼B
BIJLAGE VIII
VOORWAARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING
1. De aanvraag om EEG-goedkeuring van een trekkertype met betrekking
tot de sterkte van de kantelbeveiligingsinrichting en van de bevestiging
daarvan aan de trekker wordt ingediend door de fabrikant van de
trekker of door diens gemachtigde.
2. Een trekker die representatief is voor het type dat moet worden goed-
gekeurd en waarop een kantelbeveiligingsinrichting is gemonteerd die
met de bevestiging daarvan als onderdeel is goedgekeurd, moet ter
beschikking worden gesteld van de technische dienst die met de uitvoe-
ring van de goedkeuringsproeven is belast.
3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst controleert of
het als onderdeel goedgekeurde type kantelbeveiligingsinrichting is
bestemd om te worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de
goedkeuring wordt aangevraagd. Deze dienst controleert met name of
de bevestiging van de kantelbeveiligingsinrichting overeenstemt met
die welke bij de EEG-goedkeuring voor onderdelen is gekeurd.
4. De houder van de EEG-goedkeuring kan verzoeken deze voor andere
typen van kantelbeveiligingsinrichtingen uit te breiden.
5. De bevoegde instanties verlenen de gevraagde uitbreiding op de
volgende voorwaarden:
5.1. voor het nieuwe type kantelbeveiligingsinrichting en de bevestiging
daarvan aan de trekker moet een EEG-goedkeuring voor onderdelen
zijn verleend;
5.2. het nieuwe type moet zijn ontworpen om te worden gemonteerd op het
trekkertype waarvoor de uitbreiding van de EEG-goedkeuring wordt
aangevraagd;
5.3. de bevestiging van de kantelbeveiligingsinrichting aan de trekker moet
overeenstemmen met die welke bij de EEG-goedkeuring voor onder-
delen is gekeurd.
6. Een formulier waarvan het model in bijlage IX is aangegeven, wordt als
bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier gevoegd voor iedere toege-
stane of geweigerde goedkeuring of uitbreiding van goedkeuring.
7. Indien de aanvraag om EEG-goedkeuring van een type trekker wordt
ingediend te zamen met de aanvraag om EEG-goedkeuring voor onder-
delen van een type kantelbeveiligingsinrichting die is bestemd om te
worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de EEG-goedkeuring
wordt aangevraagd, worden de in de punten 2 en 3 bedoelde controles
niet uitgevoerd.1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 40
▼B
BIJLAGE IX
1977L0536 — NL — 01.05.2004 — 007.001 — 41