1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
(PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 76/580/EEG van de Raad van 29 juni 1976 L 189 13 13.7.1976
►M2Richtlijn 84/641/EEG van de Raad van 10 december 1984 L 339 21 27.12.1984
►M3Richtlijn 87/343/EEG van de Raad van 22 juni 1987 L 185 72 4.7.1987
►M4Richtlijn 87/344/EEG van de Raad van 22 juni 1987 L 185 77 4.7.1987
►M5Tweede richtlijn 88/357/EEG van de Raad van 22 juni 1988 L 172 1 4.7.1988
Gewijzigd bij:
►A1Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A2Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
Gerectificeerd bij:
►C1Rectificatie PB L 5 van 7.1.1978, blz. 27 (73/239/EEG)
▼B
EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,
Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beper-
kingen van de vrijheid van vestiging(1), inzonderheid op titel IV, C,
Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europese Parlement(
2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat krachtens bovengenoemd Algemeen Programma de
opheffing van de beperkingen voor de oprichting van agentschappenen bijkantoren, wat het directe verzekeringsbedrijf betreft, afhankelijk
is van de coördinatie van de toegangs- en uitoefeningsvoorwaarden;
dat deze coördinatie in de eerste plaats moet worden verwezenlijkt tenaanzien van het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van delevensverzekeringsbranche;
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van deze verzekeringsbranches, bepaalde verschillen die
op het gebied van het toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen,
dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel,onder waarborging van een gepaste bescherming van verzekerden enderden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te wordengecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garanties dievan de verzekeringsmaatschappijen worden geëist;
Overwegende dat een indeling van de risico's per branche noodzakelijk
is, in het bijzonder met het oog op de vaststelling van de werkzaam-
heden waarvoor de verplicht gestelde vergunning alsmede hetafhankelijk van de beoefende branche bepaalde bedrag van het mini-mumgarantiefonds zijn vereist;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van de richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c.q.
onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling
die rechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaardeninzake zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; datbovendien dienen te worden uitgesloten bepaalde instellingen inverscheidene Lid-Staten, wier werkzaamheden zich over een zeerbeperkte sector uitstrekken en statutair tot en bepaald gebied of tot
bepaalde personen zijn beperkt;
Overwegende dat de onderscheiden wetgevingen verschillende rege-
lingen kennen voor wat betreft het gelijktijdig beoefenen van deziekteverzekeringsbranche, de krediet- en borgtochtverzekerings-branche, en van de branche van de verzekering van rechtsbijstand,zowel van deze branches onderling als te zamen met andere branches;
dat, indien deze verschillen na de opheffing van de beperkingen van
het recht van vestiging in de andere branches dan de levensverzekeringworden gehandhaafd, hierdoor belemmeringen voor de vestiging zullenblijven bestaan en dat voor dit probleem een oplossing moet wordengevonden bij een latere coördinatie die binnen een vrij korte termijntot stand moet worden gebracht;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 2
(1) PB nr. 2 van 15. 1. 1962, blz. 36/62.
(2) PB nr. C 27 van 28. 3. 1968, blz. 15.
(3) PB nr. 158 van 18. 7. 1967, blz. 1.
▼B
Overwegende dat het noodzakelijk is in elke Lid-Staat het toezicht uit
te breiden tot alle verzekeringsbranches die door de onderhavige richt-lijn worden geregeld; dat dit toezicht slechts mogelijk is indien deze
werkzaamheden worden onderworpen aan een vergunning; dat derhalve
nauwkeurig dient te worden aangegeven onder welke voorwaardendeze vergunning kan worden verleend of ingetrokken; dat tevens demogelijkheid van beroep bij een rechterlijke instantie tegen debesluiten tot weigering of intrekking onontbeerlijk is;
Overwegende dat voor de branches van de zogenaamde transportverze-
kering, genoemd in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12 en de branches
van de kredietverzekering genoemd in de bijlage onder A, 14 en 15,
een soepeler regeling moet worden getroffen wegens de voortdurendefluctuaties van de transacties in goederen en kredieten;
Overwegende dat er momenteel in communautair verband wordt bestu-
deerd op welke wijze een gemeenschappelijke methode voor deberekening van de technische reserves kan worden gevonden; dat hetdaarom wenselijk is de totstandkoming van de coördinatie op ditgebied, alsmede de problemen in verband met de bepaling van de cate-
gorieën van beleggingen en de waardering van de activa, vooralsnog in
later vast te stellen richtlijnen te regelen;
Overwegende dat de noodzaak bestaat dat de verzekeringsmaatschap-
pijen, naast voldoende technische reserves om aan hun aangeganeverplichtingen te kunnen voldoen, bovendien beschikken over eenaanvullende reserve, solvabiliteitsmarge genaamd, gevormd door hetvrije vermogen, ten einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het
hoofd te kunnen bieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze
marge in een zekere verhouding staat tot de omvang van de bedrijfs-verrichtingen en bepaald wordt aan de hand van tweezekerheidsindices, waarvan de een gebaseerd is op de premies en deandere op de schaden, ten einde aldus te verzekeren dat de opgelegdeverplichtingen aan de hand van objectieve maatstaven worden bepaald,
waarbij aan ondernemingen van een zelfde belang gelijke mededin-
gingsvoorwaarden worden geboden;
Overwegende dat het noodzakelijk is een minimumgarantiefonds
verplicht te stellen waarvan de hoogte in een bepaalde verhouding staattot het gewicht van het risico van de beoefende branches, zulks om teverzekeren dat de maatschappijen reeds bij de oprichting overvoldoende middelen beschikken, en te verhinderen dat tijdens de
bedrijfsuitoefening de solvabiliteitsmarge beneden een minimumveilig-
heidsmarge daalt;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt teverkeren dat het haar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de uitoe-
fening van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap inbeginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingendie op de markt optreden en dus ook op de agentschappen en bijkan-toren van de maatschappijen wier hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van hettoezicht dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van deondernemingen waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeen-schap bevindt;
Overwegende dat evenwel de mogelijkheid van een soepeler toepassing
van deze bijzondere voorwaarden moet worden geopend, zulks met
eerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantoren van
deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dan deondernemingen uit de Gemeenschap;
Overwegende dat overgangsbepalingen nodig zijn ten einde met name
de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te stellenzich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven voor-schriften aan te passen, zulks met inachtneming van het bepaalde inartikel 53 van het Verdrag;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 3
▼B
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalvemoet worden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de
Commissie en de Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Titel I — Algemene bepalingen
Artikel 1
1. Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefe-
ning van het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst, metinbegrip van de in lid 2 bedoelde hulpverleningsactiviteit, door onder-nemingen die op het grondgebied van een Lid-Staat zijn gevestigd ofzich daar wensen te vestigen.
2. De activiteit inzake hulpverlening heeft betrekking op het bieden
van hulp aan in moeilijkheden verkerende personen die op reis zijn ofzich buiten hun woonplaats of vaste verblijfplaats bevinden. Zij bestaaterin dat tegen voorafgaande betaling van een premie de verbinteniswordt aangegaan om onmiddellijke hulp te verlenen aan de begunstigde
van een hulpverleningsovereenkomst wanneer deze in moeilijkheden
verkeert ten gevolge van het zich voordoen van een onzeker voorval,in de gevallen en onder de voorwaarden welke in de overeenkomstzijn bepaald.
De hulp kan bestaan uit prestaties in geld of in natura. De prestaties in
natura kunnen ook worden verstrekt met gebruikmaking van eigenpersoneel of uitrusting van de prestatieverstrekker.
Onderhoudsdiensten, dienstverlening na verkoop en de loutere aanwij-
zing omtrent of terbeschikkingstelling van hulp door een tussenpersoon
vallen niet onder de hulpverleningsactiviteiten.
3. De indeling per branche van in dit artikel bedoelde activiteiten
wordt vermeld in de bijlage.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. de volgende verzekeringen:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die
onder andere de levensverzekering, de verzekering bij overlijden,
de gemengde verzekering, de levensverzekering met contra-verzekering, de tontines, de bruiloftsverzekering en de geboorte-verzekering omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
maatschappijen worden gesloten, te weten de verzekering tegenlichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidsongeschiktheid, deverzekering bij overlijden ten gevolge van een ongeval, de verze-
kering tegen invaliditeit ten gevolge van ongeval en ziekte, voor
zover deze verschillende verzekeringen een aanvulling vormenop een levensverzekering;
d) de verzekeringen die zijn opgenomen in een wettelijk stelsel van
sociale zekerheid;
e) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering,
genaamd „Permanent Health Insurance” (niet-opzegbare ziekte-verzekering van lange duur);
2. de volgende verrichtingen:
a) de kapitalisatieverrichtingen zoals deze door de wetgeving van
elke Lid-Staat worden omschreven;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 4
▼M2
▼B
▼B
b) de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van debeschikbare middelen en in het kader waarvan de bijdragen der
leden forfaitair worden bepaald;
c) de verrichtingen van een organisatie die geen rechtspersoonlijk-
heid bezit, welke de onderlinge waarborg van haar leden tendoel hebben, zonder tot de betaling van premies of de vormingvan technische reserves aanleiding te geven;
d) tot aan een latere coördinatie, de verrichtingen op het gebied van
de exportkredietverzekering voor rekening of met garantie van deStaat, of wanneer de Staat de verzekeraar is;
3. de hulpverleningsactiviteit waarbij de verbintenis wordt beperkt tot
de volgende verrichtingen, uitgevoerd bij een ongeval met of defectaan een wegvoertuig dat zich normaliter voordoet op het grondge-bied van de Lid-Staat van de verlener van de dekking:
— technische hulp ter plaatse, waarvoor de verlener van de dekking
in de meeste gevallen eigen personeel en uitrusting gebruikt;
— het vervoer van het voertuig naar de plaats van reparatie die het
dichtst bij is of het meest geschikt is voor het uitvoeren van dereparatie, alsmede het eventuele vervoer van bestuurder en
passagiers, normaliter met hetzelfde hulpmiddel, naar de dichtst-
bijzijnde plaats van waaruit zij hun reis met andere middelenkunnen voortzetten;
— indien de Lid-Staat van de verlener van de dekking dit bepaalt,
het vervoer van het voertuig, eventueel begeleid door bestuurder
en passagiers, naar hun woonplaats, hun vertrekpunt of hun
oorspronkelijke bestemming binnen deze Lid-Staat,
behalve wanneer de verrichtingen worden uitgevoerd door een
onderneming waarop deze richtlijn van toepassing is.
In de in de eerste twee streepjes bedoelde gevallen is de voorwaarde
dat het ongeval of het defect zich heeft voorgedaan op het grondge-
bied van de Lid-Staat van de verlener van de dekking
a) niet van toepassing wanneer laatstgenoemde een organisatie is
waarvan de belanghebbende lid is, en de hulpverlening of het
vervoer van het voertuig enkel op vertoon van de lidmaatschaps-kaart, zonder betaling van een extra premie, wordt uitgevoerddoor een soortgelijke organisatie van het betrokken land op grondvan een reciprociteitsovereenkomst;
b) geen beletsel voor dergelijke hulpverlening in Ierland en het
Verenigd Koninkrijk door een zelfde organisatie die in beide
Staten werkzaam is.
In het in het derde streepje bedoelde geval mag het voertuig, indien
het ongeval of defect zich op het grondgebied van Ierland of, voorhet Verenigd Koninkrijk, op het grondgebied van Noord-Ierlandheeft voorgedaan, eventueel begeleid door bestuurder en passagiers,worden vervoerd naar de woonplaats, het vertrekpunt of de
oorspronkelijke bestemming van laatstgenoemden binnen elk van
deze beide grondgebieden.
Bovendien heeft deze richtlijn geen betrekking op hulpverlenings-
verrichtingen bij een ongeval of defect van een voertuig, bestaandeuit het vervoer van het buiten het grondgebied van het Groother-togdom Luxemburg bij een ongeval betrokken of defecte voertuig,eventueel begeleid door bestuurder en passagiers, naar hun woon-
plaats, indien deze verrichtingen worden uitgevoerd door de
Automobile Club du Grand-Duché de Luxembourg.
De ondernemingen waarop deze richtlijn betrekking heeft, mogen
onverminderd punt C van de bijlage, de in het onderhavige puntbedoelde activiteit slechts uitvoeren indien zij zijn toegelaten totbranche 18 van punt A van de bijlage. In dat geval is deze richtlijnvan toepassing op deze verrichtingen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 5
▼M3
▼M2
▼B
Artikel 3
1. Deze richtlijn heeft geen betrekking op de onderlinge waarborg-
maatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen, waarvan
tegelijkertijd:
— de statuten de mogelijkheid bieden over te gaan tot het heffen van
suppletiebijdragen of tot vermindering van hun schadevergoedings-plicht;
— de bedrijvigheid niet de wettelijke aansprakelijkheid dekt — tenzij
het een bijkomende garantie betreft in de zin van letter C van de
bijlage — noch de krediet- en borgtochtrisico's;
— het jaarlijks bedrag der bijdragen, ontvangen uit hoofde van de door
deze richtlijn bestreken bedrijvigheden niet meer dan 1 miljoen
rekeneenheden beloopt, en
— ten minste de helft van de bijdragen, ontvangen uit hoofde van de
door deze richtlijn bestreken bedrijvigheden, afkomstig is van de bij
de onderlinge maatschappij aangesloten personen.
Deze richtlijn heeft geen betrekking op ondernemingen die aan onder-
staande voorwaarden voldoen:
— de onderneming oefent geen andere verzekeringsactiviteit uit dan
die welke bedoeld wordt in branche 18 van punt A van de bijlage;
— deze activiteit blijft beperkt tot het louter plaatselijke niveau en
omvat alleen verrichtingen in natura, en
— het jaarlijks bedrag van de ontvangsten uit hoofde van de hulpverle-
ning aan personen in moeilijkheden beloopt niet meer dan200000 Ecu.
2. Evenmin heeft deze richtlijn betrekking op de onderlinge waar-
borgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen die
met een onderneming van dezelfde aard een overeenkomst hebben
gesloten welke voorziet in integrale herverzekering van de door hengesloten verzekeringsovereenkomsten, of in de vervanging van de over-dragende onderneming door de overnemende onderneming voor denakoming van de uit deze verzekeringsovereenkomsten voortvloeiende
verplichtingen.
In dit geval is de overnemende onderneming onderworpen aan de richt-
lijn.
Artikel 4
Tenzij hun statuten wijzigingen ondergaan ten aanzien van hun
bevoegdheid, vallen niet onder de richtlijn:
a)in Duitsland
= de volgende publiekrechtelijke instellingen met een monopolie
(Monopolanstalten):
1. Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe,
2. Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, München,3. Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversi-
cherung, München,
4. Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt,
Braunschweig,
5. Hamburger Feuerkasse, Hamburg,
6. Hessische Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversi-
cherungskammer), Darmstadt,
7. Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel,
8. Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen,
9. Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold,
10. Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden,11. Oldenburgische Landesbrandkasse, Oldenburg,1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 6
▼M2
▼B
▼B
12. Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich,
13. Feuersozietät Berlin, Berlin,
14. Württembergische
Gebäudebrandversicherungsanstalt,
Stuttgart.
De territoriale bevoegdheid wordt evenwel niet geacht gewijzigd
te zijn in geval van een eventuele fusie van deze instellingen,waarbij de territoriale bevoegdheid van de gefusioneerde instel-lingen ten gunste van de nieuwe instelling blijft bestaan; de
bevoegdheid ter zake van de uitgeoefende branches wordt
evenmin geacht gewijzigd te zijn, wanneer een van deze instel-lingen voor hetzelfde gebied de uitoefening van een of meerbranches van een van deze instellingen voortzet.
= de volgende semi-overheidsinstellingen:
1. Postbeamtenkrankenkasse,
2. Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten;
b)in Frankrijk
de volgende instellingen:
1. Caisse départementale des incendiés des Ardennes,
2. Caisse départementale des incendiés de la Côte-d'Or,
3. Caisse départementale des incendiés de la Marne,
4. Caisse départementale des incendiés de la Meuse,
5. Caisse départementale des incendiés de la Somme,
6. Caisse départementale grêle du Gers,
7. Caisse départementale grêle de l'Hérault;
c)In Ierland
Voluntary Health Insurance Board;
d)in Italië
Cassa di Previdenza per l'assicurazione degli sportivi (Sportass);
e)in het Verenigd Koninkrijk
Crown Agents;
f)in Denemarken
Falcks Redningskorps A/S, København;
g)In Spanje
De volgende publiekrechtelijke instellingen:
1. Comisaría de Seguro Obligatorio de Viajeros,
2. Consorcio de Compensación de Seguros,
3. Fondo Nacional de Garantía de Riesgos de la Circulación.
Artikel 5
In de zin van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (E.R.E.) zoals gedefinieerd
bij Beschikking nr. 3289/75/EGKS van de Commissie(
1).Telkens
wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar de rekeneenheid,moet vanaf 31 december van elk jaar, als tegenwaarde ervan innationale valuta in aanmerking worden genomen die welke gold opde laatste dag van de voorgaande maand oktober waarvoor de tegen-1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 7
(1) PB nr. L 327 van 19. 12. 1975, blz. 4.▼M2
▼A2
▼B
▼M1
▼M1
waarden van de E.R.E. in alle valuta's van de Gemeenschap
beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort zijn uitgedrukt ofrealiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat, zonder dat de roerende activa gedepo-
neerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van de onroerendeactiva beperkende maatregelen zoals vermelding in de openbareregisters van toepassing behoeven te zijn. De activa, bestaande inschuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden in de Lid-Staat
waar deze activa realiseerbaar zijn;
d) grote risico's
i) de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7, 11
en 12, vermelde branches;
ii) de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 14 en 15,
vermelde branches wanneer de verzekeringnemer in het kadervan een bedrijf of beroep een industriële of commerciële activi-teit dan wel een vrij beroep uitoefent en het risico daarop
betrekking heeft;
iii) de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 8, 9, 13 en
16, vermelde branches voor zover de verzekeringnemer tenminste twee van de drie volgende criteria overschrijdt:
1e fase: tot en met 31 december 1992:
— balanstotaal: 12,4 miljoen Ecu
— netto-omzet: 24 miljoen Ecu— gemiddeld personeelsbestand gedurende het boekjaar: 500.
2e fase:vanaf 1 januari 1993:
— balanstotaal: 6,2 miljoen Ecu,
— netto-omzet: 12,8 miljoen Ecu,
— gemiddeld personeelsbestand gedurende het boekjaar: 250.
Wanneer de verzekeringnemer deel uitmaakt van een groep
maatschappijen waarvan de geconsolideerde jaarrekening over-eenkomstig Richtlijn 83/349/EEG(
1) wordt opgesteld, worden
de bovengenoemde criteria op basis van de geconsolideerde
rekening toegepast.
Iedere Lid-Staat kan aan de onder iii) genoemde categorie de
risico's toevoegen die door beroepsverenigingen, joint venturesof tijdelijke verenigingen worden verzekerd.
Titel II — Regels, toepasselijk op ondernemingen waarvan het
hoofdkantoor gevestigd is binnen de Gemeenschap
Afdeling A: Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
1. Elke Lid-Staat stelt de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf
op zijn grondgebied afhankelijk van een vergunning.
2. Deze vergunning moet bij de bevoegde autoriteit van de
betrokken Lid-Staat worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van die
Staat vestigt;
b) de onderneming die haar hoofdkantoor in een andere Lid-Staat heeft
en die een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van dieLid-Staat opent;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 8
(1) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1.▼B
▼M5
▼B
▼B
c) de onderneming die de sub a) of sub b) bedoelde vergunning heeft
verkregen en die haar werkzaamheden op het grondgebied van dieStaat tot andere branches uitbreidt;
d) de onderneming die overeenkomstig artikel 7, lid 1, een vergunning
voor een deel van het nationale grondgebied heeft verkregen en haarwerkzaamheden daarbuiten uitbreidt.
3. De Lid-Staten stellen de afgifte van de vergunning niet afhanke-
lijk van een depot of het storten van een waarborgsom.
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor het gehele nationale grondgebied,
tenzij, voor zover de nationale wetgeving zulks toelaat, de aanvragerom toestemming verzoekt zijn werkzaamheden slechts op een deel
van het nationale grondgebied uit te oefenen.
2. De vergunning wordt per branche verleend. Zij heeft betrekking
op de gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts een gedeeltewenst te dekken van de in de bijlage, onder A, genoemde risico's dietot deze branche behoren.
Nochtans:
a) mag elke Lid-Staat een vergunning verlenen voor de in de bijlage,
onder B, vermelde groepen van branches, zulks onder de daarinaangegeven benaming;
b) geldt de voor een branche of een groep van branches verleende
vergunning eveneens voor de dekking van de onder een anderebranche vallende bijkomende risico's, indien wordt voldaan aan dein de bijlage onder C gestelde voorwaarden;
c) kan de Bondsrepubliek Duitsland tot het tijdstip van een latere
coördinatie, die binnen vier jaar na de kennisgeving van deze richt-lijn moet plaatsvinden, het verbod handhaven om op haargrondgebied de ziekteverzekering ►
M3 ◄of de
verzekering van rechtsbijstand, hetzij onderling, hetzij met anderebranches, te cumuleren.
Artikel 8
1. Elke Lid-Staat stelt de eis dat de ondernemingen die op zijn
grondgebied worden opgericht en een vergunning aanvragen:
a) een van de navolgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België:
naamloze vennootschap — «société anonyme», vennootschap bij
wijze van geldschieting op aandelen — «société en commandite
par actions», onderlinge verzekeringsmaatschappij — «associa-tion d'assurance mutuelle», coöperatieve vennootschap —«société coopérative»;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken:
„Aktieselskaber”, „gensidige selskaber”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland:
„Aktiengesellschaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”,
„Öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunter-
nehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek:
„société anonyme”, „société à forme mutuelle”, „mutuelle”,
„union de mutuelles”;
— ten aanzien van Ierland:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek:
„società per azioni”, „società cooperativa”, „mutua di assicura-
zione”;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 9
▼C1
▼B
▼B
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg:
„société anonyme”, „société en commandite par actions”, „asso-
ciation d'assurances mutuelles, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden:
naamloze vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij
►M2 ◄;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial and Provi-
dent Societies Acts”, „societies registered under the FriendlySocieties Act”, „ ►
C1de vereniging van verzekeraars Lloyd's
geheten◄”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek:
„ανώνυµη εταιρία ”, „αλληλασφαλιστικός συνεταιρισµός ”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Spanje:
„sociedad anónima”, „sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”,
— ten aanzien van de Portugese Republiek:
„sociedade anónima de responsibilidade limitada”, „mútua de
seguros”.
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval ondernemingen
oprichten die iedere publiekrechtelijke vorm kunnen hebben, mitsdeze instellingen beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenenonder voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden dievoor privaatrechtelijke ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot het verzekeringsbedrijf en tot de verrichtingen
die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluiting van elke anderehandelsactiviteit;
c) overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden over-
leggen;
d) het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds bezitten.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbreiding
van haar werkzaamheden tot andere branches, of, in het geval bedoeldin artikel 6, lid 2, subd), tot een ander deel van het grondgeb ied, moet
overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden over-
leggen met betrekking tot de andere branches of het bijkomendgrondgebied.
Bovendien moet zij aantonen dat zij voldoet aan de voorwaarden
betreffende de in artikel 16 genoemde solvabiliteitsmarge en, indienkrachtens artikel 17, lid 2, voor deze andere branches het bezit vaneen hoger minimumbedrag voor het garantiefonds is vereist dan zij tot
dusverre diende te bezitten, dat zij over dit minimumbedrag beschikt.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten bepalingen
toepassen die de noodzaak van een technische kennis van de bestuur-ders behelzen, alsmede de goedkeuring van de statuten, van dealgemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, vande tarieven en van elk ander document dat voor de normale uitoefening
van het toezicht vereist is.
Deze coördinatie belet de Lid-Staten evenmin de ondernemingen die
een vergunning aanvragen of hebben verkregen voor branche 18 vanpunt A van de bijlage, te onderwerpen aan het toezicht op de directeof indirecte middelen in de vorm van personeel en uitrusting, met inbe-grip van de kwalificaties van de medische staf en de kwaliteit van de
uitrusting waarover zij beschikken om hun verplichtingen na te komen
die onder deze branche vallen.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de beoor-
deling van de aanvrage van een vergunning de economische behoeftenvan de markt in aanmerking worden genomen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 10
▼A1
▼A2
▼B
▼M2
▼B
▼B
Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, subc), genoemde programma van werkzaam-
heden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is te
dekken; de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzeke-ringspolissen die zij voornemens is te gebruiken;
b) de tarieven die de onderneming voornemens is toe te passen voor
elke categorie van verrichtingen;
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
d) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekking
daarvan; en, wanneer één der te dekken risico's is ingedeeld onder
A, punt 18, van de bijlage, de ter beschikking van de ondernemingstaande middelen voor het verstrekken van de overeengekomenhulp;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
f) een raming van de kosten van beheer met uitzondering van de
inrichtingskosten, met name de algemene lopende kosten en deprovisies;
g) een raming van de premies of bijdragen, alsmede een raming betref-
fende de schadegevallen;
h) de te verwachten kaspositie;
i) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.
Evenwel zijn de sub a) en b) bedoelde gegevens niet vereist indien het
gaat om de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12 vermelde risico's, enevenmin de sub b) bedoelde gegevens indien het gaat om de dekkingvan de in de bijlage onder A, sub 14 en 15 vermelde risico's. Van heteisen van de sub a) en b) bedoelde gegevens kan worden afgezienindien het gaat om de onder A, 11 vermelde risico's.
Artikel 10
1. Elke Lid-Staat stelt aan een onderneming waarvan het hoofdkan-
toor op het grondgebied van een andere Lid-Staat is gevestigd en dievoor de opening van een agentschap of een bijkantoor een vergunningaanvraagt, de eis dat zij
a) haar statuten ter kennis brengt en een lijst van haar bestuurders
overlegt;
b) een certificaat overlegt, afgegeven door de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd, waarin wordt
verklaard ten aanzien van welke branches zij bevoegd is en dat zij
beschikt over het minimumgarantiefonds of, zo dit hoger is, over hetminimumbedrag van de solvabiliteitsmarge, berekend overeenkom-stig artikel 16, lid 3, en waaruit blijkt welke risico's in feite doorhaar worden gedekt en welke de in artikel 11, lid 1, sube),
bedoelde financiële middelen zijn;
c) een programma van werkzaamheden als bedoeld in artikel 11 over-
legt;
d) een algemeen gevolmachtigde aanwijst die zijn woon- en verblijf-
plaats heeft in het ontvangende landen aan wie voldoendebevoegdheden zijn verleend om de onderneming ten opzichte van
derden te verbinden en om haar tegenover de autoriteiten en de
rechterlijke instanties van het ontvangende land te vertegenwoor-digen; indien de gevolmachtigde een rechtspersoon is, dient dezezijn hoofdkantoor te hebben in het ontvangende land en op zijnbeurt een natuurlijk persoon aan te wijzen die voldoet aan de bovengestelde voorwaarden, ten einde hem te vertegenwoordigen. De Lid-1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 11
▼M2
▼B
▼B
Staat mag de erkenning van de aangewezen gevolmachtigde slechts
weigeren om redenen welke verband houden met de betrouwbaar-heid of met de technische kennis, voor zover deze behoren tot de
voorwaarden die worden gesteld aan de leiders der ondernemingen
die hun hoofdkantoor op het grondgebied van de betrokken Staathebben.
In het geval van Lloyd's mogen zich, bij eventuele geschillen in het
ontvangende land welke voortvloeien uit aangegane verbintenissen,
voor de verzekerden geen grotere moeilijkheden voordoen dan bij
vergelijkbare geschillen met klassieke verzekeraars; te dien eindemoet onder de bevoegdheden van de algemeen gevolmachtigde inhet bijzonder de bekwaamheid vallen, om in zijn hoedanigheid vanalgemeen gevolmachtigde op voor de betrokken „underwriters” van
Lloyd's bindende wijze te worden gedaagd.
2. Elke Lid-Staat stelt voor de uitbreiding van de werkzaamheden
van het agentschap of bijkantoor tot andere branches, dan wel tot
andere delen van het grondgebied in het geval als bedoeld in artikel 6,lid 2, subd), de eis dat degene die de vergunning aanvraagt eenprogramma van werkzaamheden overlegt overeenkomstig artikel 11 envoldoet aan de in lid 1, subb ), gestelde voorwaarden.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten de bepalingen
toepassen die voor alle verzekeringsondernemingen de noodzaak
behelzen van een goedkeuring van de algemene en bijzondere voor-
waarden der verzekeringspolissen, van de tarieven en van elk anderdocument dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist is.
Deze coördinatie belet de Lid-Staten evenmin de ondernemingen die
een vergunning aanvragen of hebben verkregen voor branche 18 vanpunt A van de bijlage, te onderwerpen aan het toezicht op de directeof indirecte middelen in de vorm van personeel en uitrusting, met inbe-
grip van de kwalificaties van de medische staf en de kwaliteit van de
uitrusting waarover zij beschikken om hun verplichtingen na te komendie onder deze branche vallen.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de behan-
deling van de aanvrage van een vergunning de behoeften van deeconomie in aanmerking worden genomen.
Artikel 11
1. Het in artikel 10, lid 1, subc), genoemde programma van werk-
zaamheden van het agentschap of bijkantoor moet gegevens ofbewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is in het
ontvangende land te dekken; de algemene en bijzondere voor-waarden van de verzekeringspolissen die zij voornemens is aldaar
te gebruiken;
b) de tarieven die de onderneming voornemens is toe te passen voor
elke categorie van verrichtingen;
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
d) de omvang van de in de artikelen 16 en 17 bedoelde solvabiliteits-
marge van de onderneming;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekking
daarvan; en, wanneer één der te dekken risico's is ingedeeld onder
A, punt 18, van de bijlage, de ter beschikking van de ondernemingstaande middelen voor het verstrekken van de overeengekomenhulp;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
f) een raming van de kosten van beheer;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 12
▼M2
▼B
▼M2
▼B
▼B
g) een raming van de premies of bijdragen alsmede een raming betref-
fende de schadegevallen in verband met de nieuwe werkzaamheden;
h) de te verwachten kaspositie van het agentschap of bijkantoor.
Evenwel zijn de sub a) en b) bedoelde gegevens niet vereist indien het
gaat om de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12, vermelde risico's, en
evenmin de sub b) bedoelde gegevens indien het gaat om de in de
bijlage onder A, 14 en 15, vermelde risico's. Van het eisen van de suba) en b) bedoelde gegevens kan worden afgezien indien het gaat om deonder A, 11, vermelde risico's.
2. De balans en de winst- en verliesrekening van de onderneming
voor elk der laatste drie boekjaren worden bij het programma gevoegd.
Indien echter sedert de oprichting van de onderneming nog geen drie
boekjaren zijn verstreken, behoeven deze bescheiden slechts voor deafgesloten boekjaren te worden overgelegd.
Wat Lloyd's betreft, wordt de verplichting tot overlegging van de
banlans- en de winst- en verliesrekening vervangen door de verplich-
ting om algemene jaarrekeningen betreffende de
verzekeringsverrichtingen over te leggen, waarbij een verklaring isgevoegd dat voor iedere assuradeur de accountantsverklaringen zijnafgegeven waaruit blijkt dat de uit de verrichtingen ontstane aansprake-lijkheid volkomen door de activa worden gedekt. Op grond van dezedocumenten moeten de toezichthoudende autoriteiten een vergelijkbaar
inzicht kunnen krijgen in de solvabiliteit van de vereniging.
3. Het programma wordt, met de opmerkingen van de met het
verlenen van een vergunning belaste autoriteiten, overgelegd aan debevoegde autoriteiten van het land waar het hoofdkantoor van deonderneming is gevestigd. Deze laatste stellen de eerstgenoemde auto-
riteiten binnen drie maanden na ontvangst van de documenten van hun
advies in kennis; indien deze kennisgeving niet binnen de gesteldetermijn plaatsvindt, wordt het advies van de geraadpleegde autoriteitengeacht gunstig te zijn.
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed
en aan de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een rechter-
lijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval
dat de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesproken
omtrent de aanvrage van een vergunning binnen een termijn van zes
maanden na de datum van ontvangst van dit verzoek.
Afdeling B: Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 13
De Lid-Staten controleren in nauwe samenwerking de financiële
toestand van de toegelaten ondernemingen. Wanneer dergelijke onder-nemingen gemachtigd zijn risico's te dekken welke behoren tot de in debijlage onder A, punt 18, vermelde branche, vergewissen zij zich, even-eens in nauwe samenwerking, ervan dat de ondernemingen de middelen
ter beschikking staan om de hulpverlening tot het verrichten waarvan
zij zich hebben verbonden, uit te voeren, voor zover de wetgeving vande Lid-Staat voorziet in toezicht op deze middelen.
Artikel 14
De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op het grondgebied
waarvan het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, moet desolvabiliteit van deze onderneming met betrekking tot het geheel vanhaar werkzaamheden controleren. De toezichthoudende autoriteitenvan de overige Lid-Staten zijn gehouden, aan de eerstgenoemde auto-1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 13
▼M2
▼B
▼B
riteit alle noodzakelijke gegevens te verstrekken ten einde haar tot deze
controle in staat te stellen.
Artikel 15
1. Elke Lid-Staat op het grondgebied waarvan een onderneming
werkzaam is, verplicht haar toereikende technische reserves te vormen.
De omvang van deze reserves wordt bepaald aan de hand van de door
de betrokken Staat vastgestelde regels of, bij gebreke daarvan, volgensde in deze Staat geldende gebruiken.
2. Tegenover de technische reserves moeten gelijkwaardige,
congruente en in elk land van bedrijfsuitoefening gelokaliseerde activastaan. De Lid-Staten kunnen evenwel een versoepeling toestaan van de
regels inzake de congruentie en de lokalisatie der activa.
Rekening houdend met de bijzondere situatie in Luxemburg, kan dit
land, totdat de wetgevingen betreffende de liquidatie van onderne-mingen zijn gecoördineerd, zijn regeling inzake het stellen vanwaarborgen met betrekking tot de technische reserves, die bestaat ophet tijdstip van inwerkingtreding van de richtlijn, handhaven.
De wettelijke regeling van het land van bedrijfsuitoefening bepaalt de
aard van de activa en eventueel de grenzen waarbinnen deze alsdekking van de technische reserves kunnen worden aanvaard, alsmedede voorschriften voor de waardering van deze activa.
3. Indien een Lid-Staat vorderingen jegens herverzekeraars als
dekking van de technische reserves aanvaardt, stelt hij het toegestane
percentage daarvan vast. In afwijking van lid 2 kan hij in dit geval
niet de lokalisatie van deze vorderingen eisen.
4. De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op het grondge-
bied waarvan het hoofdkantoor van een onderneming is gevestigd, zieterop toe dat op de balans van de onderneming voor de technischereserves activa zijn vermeld welke overeenkomen met de in alle landen
waar de onderneming werkzaam is aangegane verplichtingen.
Artikel 15 bis
1. Elke Lid-Staat veprlicht de op zijn grondgebied gevestigde onder-
nemingen die onder A, 14, van de bijlage vermelde risico's verzekeren,hierna „kredietverzekering” genoemd, een egalisatievoorziening tevormen ter dekking van technische verliezen en boven het gemiddelde
liggende schadequoten die tijdens een boekjaar in deze branche
optreden.
2. De egalisatievoorziening moet volgens de door iedere Lid-Staat
vastgestelde voorschriften worden berekend, overeenkomstig een vande vier methodes in punt D van de bijlage die gelijkwaardig wordengeacht.
3. De egalisatievoorziening wordt tot de volgens de methodes van
punt D van de bijlage berekende bedragen niet aan de solvabiliteits-
marge toegerekend.
4. De Lid-Staten kunnen vestigingen waarvan de geïnde premies of
bijdragen voor de kredietverzekeringsbranche minder dan 4 % van hettotale bedrag aan premies of bijdragen en minder dan 2 500000 Ecubelopen, vrijstellen van de verplichting tot vorming van een egalisatie-
voorziening voor deze branche.
Artikel 16
1. Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofd-
kantoor op zijn grondgebied is gevestigd, een voldoendesolvabiliteitsmarge te vormen met betrekking tot het geheel van haarwerkzaamheden.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 14
▼M3
▼B
▼B
De solvabiliteitsmarge komt overeen met het vermogen van de onder-
neming dat niet dient ter dekking van enige voorzienbareverplichtingen, na aftrek van de onlichamelijke bestanddelen. Deze
marge omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat betreft de onderlinge
waarborgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschap-pijen, het werkelijke aanvangsfonds;
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk kapi-
taal of van het aanvangsfonds zodra het gestorte gedeelte 25 % vandit kapitaal of fonds bedraagt;
— de (wettelijke en vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebrachte winst;— de suppletiebijdragen welke onderlinge waarborgmaatschappijen,
c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen en vennootschappenmet een dienovereenkomstige rechtsvorm met variabele premiesvan hun leden kunnen eisen uit hoofde van het boekjaar tot een
bedrag gelijk aan de helft van het verschil tussen de maximumbij-
dragen en de werkelijk ingevorderde bijdragen; deze mogelijkesuppletiebijdragen kunnen evenwel niet meer dan 50 % van demarge bedragen;
— op een met redenen omkleed verzoek van de onderneming en indien
de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken Lid-Staten waarde onderneming werkzaam is hiermede instemmen, de meerwaardenwelke voortvloeien uit de onderwaardering van activa en de over-
waardering van passiva, voor zover deze meerwaarden geen
uitzonderlijk karakter hebben.
De overwaardering van de technische reserves wordt beoordeeld door
uit te gaan van hun grootte, zoals deze door de onderneming overeen-komstig de nationale regeling wordt berekend; totdat een coördinatieop het stuk van de technische reserves is tot stand gebracht, kanevenwel een bedrag, gelijk aan 75 % van het verschil tussen enerzijds
de reserve voor lopende risico's, zoals deze door de onderneming
forfaitair is berekend door toepassing van een minimumpercentage tenopzichte van de premies, en anderzijds het bedrag waarop men, indiende nationale wetgeving de keuze laat tussen beide methoden, zou zijnuitgekomen door de reserve per contract te berekenen, in de solvabili-teitsmarge worden verdisconteerd en wel tot 20 %.
2. De solvabiliteitsmarge wordt bepaald, hetzij ten opzichte van het
jaarlijks bedrag van premies of bijdragen, hetzij ten opzichte van de
gemiddelde betaalde schaden ten laste van de laatste drie boekjaren.►
M3Wanneer ondernemingen evenwel in hoofdzaak slechts één of
meer risico's van krediet-, storm-, hagel- en vorstschade dekken, wordtvoor de referentieperiode voor de gemiddelde betaalde schaden reke-ning gehouden met de laatste zeven boekjaren. ◄
3. Behoudens artikel 17 moet het bedrag van de solvabiliteitsmarge
gelijk zijn aan de hoogste uitkomst van de volgende twee bereke-
ningen:
Eerste berekening (ten opzichte van de premies):
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd uithoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premies welke gedu-
rende het laatste jaar uit hoofde van herverzekering werden
ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het totaalbe-
drag van de belastingen en rechten op de samengetelde premies of
bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, name-
lijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoenrekeneenheden en een tweede gedeelte dat het overige omvat, wordendeze gedeelten respectievelijk vermenigvuldigd met 18 % en 16 % envervolgens opgeteld.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 15
▼B
De uitkomst van de eerste berekening wordt verkregen door dit nieuwe
bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor het laatste boek-jaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag van de schaden
welke ten laste van de onderneming blijven na overdracht uit hoofde
van herverzekering en het bedrag van de brutoschaden; dit verhou-dingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
Tweede berekening (ten opzichte van de schaden):
— samengeteld worden, zonder aftrek van de ten laste van de cessio-
narissen en retrocessionarissen komende schaden, de bedragen vande gedurende de in lid 2 bedoelde perioden op grond van de directe
zaken betaalde schaden;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de schaden welke gedu-
rende dezelfde perioden zijn betaald uit hoofde van geaccepteerdeherverzekeringen of retrocessies;
— eveneens wordt toegevoegd het bedrag van de reserves voor te
betalen schaden welke aan het einde van het laatste boekjaar zijngevormd, zowel voor directe zaken als voor geaccepteerde herver-
zekeringen;
— afgetrokken wordt het bedrag dat in de in lid 2 bedoelde perioden
door het uitoefenen van verhaalsrecht werd ontvangen;
— eveneens wordt afgetrokken het bedrag van de reserves voor te
betalen schaden welke aan het begin van het tweede boekjaar, voor-afgaande aan het laatste afgesloten boekjaar, zijn gevormd, zulkszowel voor directe zaken als voor geaccepteerde herverzekeringen.
Nadat, al naar gelang van de overeenkomstig lid 2 in aanmerking
genomen referentieperiode, een derde, respectievelijk een zevende vanhet aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, namelijk eeneerste gedeelte ten belope van maximaal 7 miljoen rekeneenheden, eneen tweede gedeelte dat het overige omvat, worden deze gedeelten
respectievelijk vermenigvuldigd met 26 % en 23 % en vervolgens
opgeteld.
De uitkomst van de tweede berekening wordt verkregen door dit
nieuwe bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor hetlaatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag van
de schaden welke ten laste van de onderneming blijven na overdracht
uit hoofde van herverzekering en het bedrag van de brutoschaden; ditverhoudingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
In het geval van onder A, punt 18, van de bijlage vallende risico's komt
het bedrag van de betaalde schade dat bij de tweede berekening moetworden gebruikt, overeen met de voor de onderneming uit de verleendehulp voortvloeiende kosten. Deze kosten worden berekend overeen-komstig de nationale bepalingen van de Lid-Staat op wiens
grondgebied het hoofdkantoor van de onderneming zich bevindt.
4. De breukgetallen die moeten worden toegepast op de in lid 3
bedoelde gedeelten, worden tot een derde verminderd voor de ziekte-
verzekering welke op analoge wijze als de levensverzekering wordt
beheerd, indien
— de geheven premies volgens de verzekeringswiskundige methoden
worden berekend aan de hand van ziektetafels;
— een ouderdomsreserve wordt gevormd;— een aanvullende premie wordt geheven om een reële veiligheids-
marge te vormen;
— de verzekeringsonderneming het contract alleen vóór het einde van
het derde verzekeringsjaar nog kan opzeggen;
— in het contract de mogelijkheid is vastgesteld om ook voor lopende
contracten de premies te verhogen of de verstrekkingen te vermin-
deren.
5. In het geval van Lloyd's, waar de eerste berekening (ten opzichte
van de premies), als bedoeld in lid 3, geschiedt uitgaande van de netto-premies, worden deze nettopremies vermenigvuldigd met een forfaitairpercentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en bepaald door de toezicht-1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 16
▼M2
▼B
▼B
houdende autoriteit van het hoofdkantoor. Dit forfaitaire percentage
moet worden berekend uitgaande van de meest recente statistischegegevens, met name betreffende de betaalde provisies.
Deze gegevens alsmede de verrichte berekening moeten worden mede-
gedeeld aan de toezichthoudende autoriteiten van de landen waarLloyd's is gevestigd.
Artikel 17
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge.
2. a) Het garantiefonds mag echter niet minder bedragen dan:
— 1 400000 Ecu, indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot de in de bijlage onder A, 14,vermelde branche en voor zover de in deze verzekerings-
branche jaarlijks geboekte premies en bijdragen in elk van
de laatste drie boekjaren 2 500 000 Ecu of 4 % van de totaledoor de betrokken onderneming geboekte premies ofbijdragen hebben overschreden;
— 400000 Ecu, indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot een van de in de bijlageonder A, 10, 11, 12, 13, 15 en, voor zover het bepaalde onder
de voorgaande gedachtenstreep niet van toepassing is, 14
vermelde branches;
— 300000 Ecu indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot een van de in de bijlageonder A, punten 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 16 en 18 vermelde bran-ches;
— 200000 rekeneenheden, indien het gaat om de risico's of een
gedeelte van de risico's welke behoren tot een van de in debijlage, onder A, 9 en 17, vermelde branches.
b) Indien de werkzaamheden van de onderneming op verscheidene
branches of verscheidene risico's zijn gericht, wordt alleen de
branche of het risico in aanmerking genomen waarvoor hethoogste bedrag is vereist.
c) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het garantie-
fonds voor de onderlinge waarborgmaatschappijen c.q.onderlinge verzekeringsmaatschappijen met een vierde wordtverminderd.
d) Dient een onderneming die de kredietverzekering uitoefent het
onder a), eerste streepje, bedoelde garantiefonds tot1 400000 Ecu te verhogen, dan verleent de betrokken Lid-Staat
haar daarvoor:
— een termijn van drie jaar om dit fonds op 1 000000 Ecu te
brengen,
— een termijn van vijf jaar om het fonds op 1 200000 Ecu te
brengen,
— een termijn van zeven jaar om het fonds op 1 400 000 Ecu te
brengen.
Deze termijnen nemen een aanvang op de datum waarop de
onder a), eerste streepje, vermelde voorwaarden zijn vervuld.
Artikel 18
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrekking
tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de inartikel 15 bedoelde technische reserves dekken.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 17
▼M3
▼M2
▼B
▼M3
▼B
▼B
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten ondernemingenwordt, overminderd artikel 15, lid 2, artikel 20, lid 1 en 3, en artikel
22, lid 1, laatste alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
De Bondsrepubliek Duitsland kan evenwel, totdat de voorwaarden
betreffende de toegang tot het levensverzekeringsbedrijf en de uitoefe-
ning daarvan later zullen zijn gecoördineerd, ten aanzien van deziekteverzekeringen in de zin van artikel 16, lid 4, de beperkingenhandhaven die zijn opgelegd aan de vrije beschikking over de activa,voor zover de vrije beschikking over de activa die de wiskundigereserves dekken, afhankelijk wordt gesteld van de instemming van een
„Treuhänder”.
Het Koninkrijk Denemarken kan evenwel, totdat de latere coördinatie
zal hebben plaatsgevonden, de wettelijke bepalingen handhaven die
beperkingen opleggen aan de vrije beschikking over activa die door
de verzekeringsondernemingen zijn gevormd ter dekking van de rentendie zij uit hoofde van de verplichte verzekering tegen arbeidsonge-vallen verschuldigd zijn.
3. Deze bepalingen laten onverlet de maatregelen welke de Lid-
Staten als eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingenkunnen nemen, onder naleving van de in artikel 15, lid 2, bedoeldewettelijke regeling van de landen van bedrijfsuitoefening, alsmede
onder volledige waarborging van de belangen der verzekerden.
Artikel 19
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op
zijn grondgebied hebben de verplichting op, jaarlijks ten aanzien vanal hun verplichtingen verslag uit te brengen over hun financiële positie,over hun solvabiliteit, en met betrekking tot de dekking van de onderA, punt 18, van de bijlage ingedeelde risico's, over de andere middelen
die hun ter beschikking staan om aan hun verbintenissen te voldoen,
voor zover de wetgeving van de Lid-Staat voorziet in toezicht op dezemiddelen.
1 bis. Wat de kredietverzekering betreft dient de onderneming boek-
houdkundige staten waaruit zowel de technische resultaten als de
technische voorzieningen met betrekking tot deze activiteit blijken, terbeschikking van de toezichthoudende autoriteit te houden.
2. De Lid-Staten eisen van de ondernemingen die op hun grondge-
bied werkzaam zijn, de periodieke overlegging van de voor het
uitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden en van de statistischedocumenten alsmede met betrekking tot de dekking van de onder A,punt 18, van de bijlage ingedeelde risico's, een opgave van de middelendie te hunner beschikking staan om aan hun verbintenissen te voldoen
voor zover de wetgeving van de Lid-Staten voorziet in toezicht op deze
middelen. De ter zake bevoegde toezichthoudende autoriteitenverstrekken elkaar de bescheiden en inlichtingen welke van belangzijn voor het uitoefenen van het toezicht.
Artikel 20
1. Indien een onderneming zich niet voegt naar de bepalingen van
artikel 15, kan de toezichthoudende autoriteit van het land waar zij
werkzaam is, na de toezichthoudende autoriteiten van het land waar
het hoofdkantoor is gevestigd van haar voornemen op de hoogte tehebben gesteld, haar de vrije beschikking over de in dit land gelokali-seerde activa verbieden.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel16, lid 3, voorgeschreven minimum bereikt, eist de toezichthoudendeautoriteit van het land waar het hoofdkantoor is gevestigd een sane-ringsplan dat aan haar goedkeuring moet worden onderworpen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 18
▼M2
▼M3
▼M2
▼B
▼B
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 17
omschreven garantiefonds bereikt, eist de toezichthoudende autoriteitvan het land waar het hoofdkantoor is gevestigd een plan inzake finan-
ciering op korte termijn dat aan haar goedkeuring moet worden
onderworpen.
Voorts kan zij de vrije beschikking over de activa van de onderneming
beperken of verbieden. Zij stelt hiervan de autoriteiten op de hoogtevan de Lid-Staten op wier grondgebied deze onderneming eveneens istoegelaten; deze treffen op haar verzoek dezelfde maatregelen.
4. In de in lid 1 en 3 vermelde gevallen kunnen de bevoegde
toezichthoudende autoriteiten voorts alle maatregelen treffen om debelangen van de verzekerden te beschermen.
5. De toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten op wier
grondgebied de betrokken onderneming eveneens is toegelaten, werkensamen bij de uitvoering van de in de leden 1 tot en met 4 bedoeldemaatregelen.
Artikel 21
1. Elke Lid-Staat staat de toegelaten ondernemingen toe hun verze-
keringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen indien decessionaris, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteits-marge bezit.
De betrokken toezichthoudende autoriteiten plegen onderling overleg
alvorens deze overdracht goed te keuren.
2. Zodra de bevoegde toezichthoudende autoriteit deze overdracht
heeft toegestaan, kan zij rechtens aan de betrokken verzekeringsnemersworden tegengeworpen.
Afdeling C: Intrekking van de vergunning
Artikel 22
1. De bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op het grondgebied
waarvan het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, kan dedoor haar verleende vergunning intrekken wanneer de onderneming:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;
b) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen
te treffen waarin het in artikel 20 bedoelde sanerings- of financie-ringsplan voorziet;
c) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan haar uit de nationale wette-
lijke regeling voortvloeiende verplichtingen.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken stelt de toezichthoudende
autoriteit van de Lid-Staat van het hoofdkantoor de toezichthoudende
autoriteiten van de andere Lid-Staten die de onderneming eveneenshebben toegelaten, daarvan in kennis; deze gaan eveneens over totintrekking van de door hen verleende vergunning. Zij neemt in samen-werking met deze autoriteiten alle maatregelen om de belangen van deverzekerden te beschermen en beperkt met name de vrije beschikking
over de activa van de onderneming wanneer een dergelijke beperking
nog niet uit hoofde van artikel 20, lid 1 en 3, tweede alinea, is opge-legd.
2. De vergunning die is verleend aan agentschappen of bijkantoren
van ondernemingen, wier hoofdkantoor zich in een andere Lid-Staatbevindt, kan worden ingetrokken wanneer het agentschap of het bijkan-toor:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;
b) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen welke
voortvloeien uit de nationale wettelijke regeling van het land waarhet werkzaam is, met name wat betreft de vorming van in artikel15 omschreven technische reserves.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 19
▼B
Alvorens de toezichthoudende autoriteiten van de landen waar de
onderneming werkzaam is tot intrekking van de vergunning overgaan,raadplegen zij de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van het
hoofdkantoor van de onderneming. In het geval dat zij het noodzakelijk
achten, de werkzaamheid van deze agentschappen of bijkantoren teschorsen vóór de afloop van deze raadpleging, stellen zij genoemdeautoriteit hiervan onmiddellijk in kennis.
3. Elk besluit tot intrekking van de vergunning of tot schorsing van
de werkzaamheid moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en offi-cieel ter kennis van de betrokken onderneming worden gebracht.
Iedere Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep tegen een
dergelijk besluit bij een rechterlijke instantie.
Titel III — Regels, toepasselijk op binnen de Gemeenschap geves-
tigde agentschappen of bijkantoren van ondernemingen waarvan
het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd
Artikel 23
1. Voor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd stelt elke Lid-Staat de toegang op zijn
grondgebied tot de in artikel 1 van deze richtlijn bedoelde werkzaam-heden afhankelijk van een vergunning.
2. De Lid-Staat mag slechts een vergunning verlenen, indien de
onderneming ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het sluiten van verzekeringen krachtens de
nationale wetgeving waaronder zij ressorteert;
b) zij moet een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van
deze Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden, ter zetel van het agentschap of het bijkan-
toor een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamhedendie zij aldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot debehandelde zaken te bewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in het land waar zij haar bedrijf uitoefent over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het artikel 17, lid 2,voor het garantiefonds aangegeven minimum dienen te bedragen,en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze van waarborgdeponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven over-
eenkomstig artikel 25;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig
artikel 11, lid 1 en 2, overleggen.
Artikel 24
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op toereikende
technische reserves te vormen welke overeenkomen met de op hungrondgebied aangegane verplichtingen; zij zien erop toe dat het agent-schap of bijkantoor tegenover deze technische reserves gelijkwaardigeen, in de door hen bepaalde mate, congruente activa stelt.
Ten aanzien van het berekenen van de technische reserves, het bepalen
van de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa isde wetgeving van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke tegenover de techni-
sche reserves staan, op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 15,
lid 3, is daarbij evenwel van toepassing.
Artikel 25
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren, over een voldoende solvabiliteitsmarge1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 20
▼B
te beschikken, gevormd door activa welke niet dienen ter dekking van
enige voorzienbare verplichting, met uitzondering van de onlichame-lijke bestanddelen. De solvabiliteitsmarge wordt berekend
overeenkomstig artikel 16, lid 3.
Voor het berekenen van deze marge worden evenwel uitsluitend in
aanmerking genomen de premies of bijdragen en schaden welkeverband houden met de verrichtingen van het agentschap of bijkantoor.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge. Dit fonds mag niet kleiner zijn dan de helft van het in artikel17, lid 2, bedoelde minimum. Het in artikel 23, lid 2, sub e), bedoelde
aanvangsdepot wordt daaronder gerekend.
3. De activa die de solvabiliteitsmarge vertegenwoordigen, moeten
zijn gelokaliseerd binnen de Staat van bedrijfsuitoefening ten belopevan het garantiefonds, en voor het resterende gedeelte binnen deGemeenschap.
Artikel 26
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning
hebben aangevraagd of verkregen, kunnen om de volgende voordelen
verzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toegekend:
a) de in artikel 25 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op
basis van het geheel van de werkzaamheden die zij binnen deGemeenschap uitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de verrich-tingen van alle binnen de Gemeenschap gevestigde agentschappenof bijkantoren bij deze berekening in aanmerking genomen;
b) de in artikel 23, lid 2, onder e), bedoelde waarborg wordt slechts in
één van deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in
één van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1
bedoelde voordelen dient te worden ingediend bij de bevoegde autori-teiten van alle Lid-Staten waar de betrokken onderneming vergunningheeft aangevraagd of verkregen. In deze aanvraag moet de autoriteitworden aangegeven die in de toekomst toezicht op de solvabiliteitvoor het geheel van de werkzaamheden van de bijkantoren of agent-
schappen binnen de Gemeenschap dient te houden. De keuze van de
autoriteit moet met redenen worden omkleed. De waarborg moet bijde betrokken Lid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer
de bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvraag is inge-diend, hun toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het tijdstip
waarop de gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover de
andere toezichthoudende autoriteiten bereid heeft verklaard, de controlevan de solvabiliteit voor het geheel van de werkzaamheden van de inde Gemeenschap gevestigde bijkantoren of agentschappen op zich tenemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere Lid-
Staten de nodige inlichtingen om de totale solvabiliteit van de op hun
grondgebied gevestigde agentschappen en bijkantoren te kunnen
controleren.
4. De krachtens dit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek
van één of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Statengelijktijdig te worden ingetrokken.
Artikel 27
De artikelen 19 en 20 zijn eveneens van toepassing op de agent-
schappen en bijkantoren van de in deze titel bedoelde ondernemingen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 21
▼M2
▼B
▼M2
Voor de toepassing van artikel 20 in het geval van een onderneming
die de in artikel 26, lid 1, voorziene voordelen geniet, wordt de auto-riteit die de solvabiliteit controleert van de in de Gemeenschap
gevestigde agentschappen of bijkantoren voor het geheel van hun werk-
zaamheden, gelijkgesteld met de autoriteit van de Staat op wiensgrondgebied het hoofdkantoor van de communautaire ondernemingzich bevindt.
Artikel 28
Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 26, lid 2, bedoelde
autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de andereLid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis; dezeautoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit totintrekking is gebaseerd op ontoereikendheid van de algemene solvabi-liteit zoals deze is vastgesteld in de in artikel 26 bedoelde instemming,
trekken ook de Lid-Staten die partij zijn bij die instemming hun
vergunning in.
Artikel 29
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing vanbepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basisvan wederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten een
voldoende bescherming te waarborgen.
Titel IV — Overgangsbepalingen en diverse bepalingen
Artikel 30
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die
op het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoeringvan deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1 bedoelde brancheswerkzaam zijn op hun gebied, een termijn van vijf jaar, aanvangendeop het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, om aan de voor-waarden van de artikelen 16 en 17 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:
a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van
de termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledighebben bereikt, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaartoestaan, mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij zichvoorstellen te nemen om de marge te bereiken, overeenkomstig
artikel 20 aan de toezichthoudende autoriteit ter goedkeuring hebben
voorgelegd;
b) de in het eerste lid genoemde ondernemingen die na het verstrijken
van de termijn van vijf jaar niet een jaarlijkse premie- of bijdrage-
incasso bereiken, gelijk aan het zesvoudige van het in artikel 17, lid
2, bedoelde minimumgarantiefonds, vóór het einde van het boekjaarwaarvoor de premies of bijdragen ten minste overeenkomen met hetzesvoudige van het bedrag van het garantiefonds, ontheffen van deverplichting dit fonds te vormen. Aan de hand van de uitkomsten
van het in artikel 33 bedoelde onderzoek zal de Raad, op voorstel
van de Commissie, met eenparigheid van stemmen besluiten opwelk tijdstip de Lid-Staten deze ontheffing moeten afschaffen.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden, als
bedoeld in artikel 8, lid 2, of in artikel 10, dienen evenwel onverwijldaan de in de richtlijn vervatte voorschriften te voldoen. De in lid 2, sub
b), bedoelde ondernemingen die hun werkzaamheden binnen het natio-
nale grondgebied uitbreiden tot andere branches of tot andere delen vandat grondgebied kunnen echter gedurende een termijn van tien jaar, terekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, worden ontheven vande verplichting, het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantie-fonds te vormen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 22
▼B
▼B
4. De ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in
artikel 8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgevingvan deze richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm die
zij op het ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen.
De ondernemingen die in het Verenigd Koninkrijk zijn opgericht bij„Royal Charter”, bij „Private Act” of „Special Public Act” mogen hunbedrijf in hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De ondernemingen die in België, overeenkomstig hun doel, hypothe-
caire leningen bij interventie verstrekken, of spaarbankwerkzaamhedenverrichten overeenkomstig artikel 15, 4º, van de bepalingen betreffendede controle op de private spaarkassen, die zijn gecoördineerd bij hetKoninklijk Besluit van 23 juni 1967, kunnen hiermee gedurende driejaar na de kennisgeving van de richtlijn voortgaan.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen,
welke zij ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van deCommissie.
5. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 15,
16 en 17 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten eeneinde aan de beperkende maatregelen zoals krachtens de huidige rege-ling gestelde hypotheken, depots of zekerheid.
Artikel 31
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van de maatre-gelen tot uitvoering van deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1bedoelde branches werkzaam zijn, en hun werkzaamheden nietuitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogste
vijf jaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn,
om aan de voorwaarden van artikel 25 te voldoen.
Artikel 32
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 29 met een derde land afgesloten overeenkomst,
en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenenvanaf de kennisgeving van de richtlijn, kan elke Lid-Staat voor deondernemingen van dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd,met betrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technische
reserves, de regeling handhaven welke op 1 januari 1973 daarop van
toepassing was, mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvanin kennis stelt en niet de grenzen overschrijdt van de versoepelingendie krachtens artikel 15, lid 2, worden toegestaan ten gunste van deondernemingen van Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.
Titel V — Slotbepalingen
Artikel 33
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijfbinnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden te
onderzoeken welke bij de toepassing van de richtlijn mochten rijzen.
Artikel 34
1. Binnen zes jaar na kennisgeving van de richtlijn legt de
Commissie aan de Raad een verslag voor over de invloed van de door
de richtlijn ingevoerde financiële vereisten op de situatie van de verze-
keringsmarkten van de Lid-Staten.
2. Zo nodig zal de Commissie, vóór het einde van de overgangspe-
riode als bedoeld in artikel 30, lid 1, de Raad tussentijdse verslagenvoorleggen.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 23
▼B
Artikel 35
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften conform de richtlijn
binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan. Zij stellen de
Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis.
De aldus gewijzigde voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na
die kennisgeving van kracht, behoudens de artikelen 30, 31 en 32.
Artikel 36
Na de kennisgeving van de richtlijn zien de Lid-Staten erop toe dat de
tekst van alle belangrijke wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingendie zij aanvaarden op het gebied waarop de richtlijn van toepassing is,ter kennis van de Commissie wordt gebracht.
Artikel 37
De bijlage vormt een integrerend deel van deze richtlijn.
Artikel 38
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 24
▼B
BIJLAGE
A.Indeling van de risico's per branche
1.Ongevallen (inclusief arbeidsongevallen en beroepsziekten)
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinaties daarvan
— vervoerde personen
2.Ziekte
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinaties daarvan
3.Voertuigcasco (met uitzondering van rollend spoorwegmaterieel)
Alle schaden toegebracht aan:
— motorrijtuigen
— voertuigen zonder motor
4.Casco rollend spoorwegmaterieel
Alle schaden toegebracht aan rollend spoorwegmaterieel
5.Luchtvaartuigcasco
Alle schaden toegebracht aan luchtvaartuigen
6.Casco zee- en binnenschepen
Alle schaden toegebracht aan:
— binnenschepen
— schepen voor de vaart op meren
— zeeschepen
7.Vervoerde goederen (met inbegrip van koopwaren, bagage en alle
andere goederen)
Alle schaden toegebracht aan vervoerde goederen of bagage, onafkanke-
lijk van de aard van het transportmiddel
8.Brand en natuurevenementen
Alle schaden toegebracht aan goederen (met uitzondering van de
goederen welke onder de sub3, 4, 5, 6 en 7 genoemde b ranches zijn
begrepen) wanneer deze zijn veroorzaakt door:
— brand
— ontploffing
— storm— natuurevenementen, met uitzondering van storm
— kernenergie
— aardverzakking
9.Andere schaden aan goederen
Alle schaden welke zijn toegebracht aan goederen (met uitzondering van
de goederen die onder de sub3, 4, 5, 6 en 7 genoemde b ranches zijn
begrepen), wanneer deze schaden zijn veroorzaakt door hagel of vorst,
alsmede door alle overige niet reeds sub8 b egrepen evenementen, zoals
diefstal
10.W.A. motorrijtuigen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van motorrij-
tuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 25
▼B
11.W.A. luchtvaartuigen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van lucht-
vaartuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)
12.W.A. zee- en binnenschepen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van zee- en
binnenschepen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder
begrepen)
13.Algemene W.A.
Alle overige niet reeds onder de nummers 10, 11 en 12 vermelde
vormen van aansprakelijkheid
14.Krediet
— algemene insolventie
— exportkrediet— verkoop op afbetaling— hypothecair krediet— landbouwkrediet
15.Borgtocht
— directe borgtocht
— indirecte borgtocht
16.Diverse geldelijke verliezen
— risico van gebrek aan werk
— (algemeen) tekort aan ontvangsten— slecht weer— winstderving— doorlopende hoge algemene kosten— onvoorziene bedrijfsuitgaven— verlies van verkoopwaarde— huur- of inkomstenderving— andere indirecte bedrijfsverliezen dan bovengenoemde— niet met een bedrijf samenhangende geldelijke verliezen
— overige geldelijke verliezen
17.Rechtsbijstand
rechtsbijstand
18.Hulpverlening
Hulpverlening aan in moeilijkheden verkerende personen die op reis zijn
of zich buiten hun woonplaats of vaste verblijfplaats bevinden
De risico's die tot een branche behoren kunnen niet onder een andere
branche worden gerangschikt met uitzondering van de sub C genoemde
gevallen.
B.Aanduiding van de vergunning die voor verscheidene branches tegelijk
wordt gegeven
Wanneer de vergunning tegelijk betrekking heeft op:
a) de branches nrs. 1 en 2 wordt hiervoor de aanduiding „Ongevallen en
Ziekte” gebruikt;
b) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 3, 7 en 10, wordt hiervoor de aandui-
ding „Motorrijtuigverzekering” gebruikt;
c) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 4, 6, 7 en 12, wordt hiervoor de
aanduiding „Zee- en transportverzekering” gebruikt;
d) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 5, 7 en 11, wordt hiervoor de aandui-
ding „Luchtvaartverzekering” gebruikt;
e) de branches nrs. 8 en 9, wordt hiervoor de aanduiding „Brand en andere
schade aan goederen” gebruikt;1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 26
▼M2
▼B
▼B
f) de branches nrs. 10, 11, 12 en 13, wordt hiervoor de aanduiding „Wette-
lijke aansprakelijkheid” gebruikt;
g) de branches nrs. 14 en 15, wordt hiervoor de aanduiding „Krediet en
borgtocht” gebruikt;
h) alle branches, wordt zij verleend onder de door de betrokken Lid-Staat
gekozen benaming, welke aan de andere Lid-Staten en aan de Commissie
zal worden medegedeeld.
C.Bijkomende risico's
De onderneming die een vergunning heeft verkregen voor het dekken van
een hoofdrisico dat tot een branche of een aantal branches behoort mag ook
risico's verzekeren die tot een andere branche behoren zonder dat voor deze
risico's een vergunning is vereist, mits zij:
— samenhangen met het hoofdrisico,
— betrekking hebben op het object dat verzekerd is tegen het hoofdrisico,
en
— worden verzekerd bij de overeenkomst welke het hoofdrisico dekt.
De onder de branches genoemd onder A, 14, 15 en 17 vallende risico's
mogen echter niet als bijkomende risico's van andere branches worden
beschouwd.
Het onder branche 17 (rechtsbijstandverzekering) vallende risico mag echter
als bijkomend risico van branche 18 worden beschouwd indien de in de
eerste alinea genoemde voorwaarden zijn vervuld en het hoofdrisico alleen
betrekking heeft op het bieden van hulp aan in moeilijkheden verkerende
personen die op reis zijn of zich buiten hun woonplaats of vaste verblijf-
plaats bevinden.
De rechtsbijstandverzekering mag ook als bijkomend risico worden
beschouwd met inachtneming van de in de eerste alinea genoemde voor-
waarden, indien die betrekking heeft op geschillen of risico's die
voortvloeien uit of samenhangen met het gebruik van zeeschepen.
D.Methodes voor de berekening van de egalisatievoorziening voor de
branche kredietverzekering
Methode nr. 1
1. Voor de onder A, 14, vermelde verzekeringsbranche (hierna „kredietver-
zekering” genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd
ter dekking van een tijdens een boekjaar in de kredietverzekering geleden
technisch verlies.
2. Aan deze voorziening wordt voor elk boekjaar, waarin in de kredietverze-
kering een technisch overschot werd geboekt, 75 % van dit technisch
overschot toegevoegd, doch niet meer dan 12 % van de nettopremies,
totdat de voorziening 150 % van het hoogste gedurende de laatste vijf
jaren bereikte nettopremiebedrag uitmaakt.
Methode nr. 2
1. Voor de onder A, 14, vermelde verzekeringsbranche (hierna „kredietver-
zekering” genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd
ter dekking van een tijdens het boekjaar in de kredietverzekering geleden
technisch verlies.
2. Het minimumbedrag van de egalisatievoorziening beloopt 134 % van het
gemiddelde van de tijdens de vijf voorgaande boekjaren jaarlijks
ontvangen premies of bijdragen, na aftrek van de overdrachten uit hoofde
van herverzekering en na toevoeging van de geaccepteerde herverzeke-
ringen.
3. Aan deze voorziening wordt in elk van de opeenvolgende boekjaren
waarin in de branche een technisch overschot werd geboekt, 75 % van
dit technisch overschot toegevoegd, totdat de voorziening gelijk is aan
of hoger dan het overeenkomstig lid 2 berekende minimum.
4. De Lid-Staten kunnen bijzondere regels vaststellen voor de berekening
van het bedrag van de voorziening en/of het bedrag van de jaarlijkse
onttrekking dat boven de in deze richtlijn vastgestelde minimumbedragen
ligt.
Methode nr. 3
1. Voor de onder A, 14, vermelde branche (hierna „kredietverzekering”
genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd ter vereve-1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 27
▼M4
▼M3
▼M3
ning van een in het balansjaar optredende boven het gemiddelde liggende
schadequote in deze branche.
2. Deze egalisatievoorziening dient op grond van de volgende methode te
worden berekend:
Alle berekeningen hebben betrekking op de inkomsten en uitgaven voor
eigen rekening.
Elk balansjaar moet aan de egalisatievoorziening het bedrag van de
onderschade worden toegevoegd, totdat de egalisatievoorziening het
normbedrag bereikt of opnieuw bereikt.
Er is onderschade wanneer de schadequote van het balansjaar lager ligt
dan de gemiddelde schadequote van de waarnemingsperiode. Het bedrag
van de onderschade is het verschil tussen beide quoten, vermenigvuldigd
met de in het balansjaar verdiende premies.
Het normbedrag is het zesvoud van de standaardafwijking van de schade-
quote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemiddelde
schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Wanneer in een balansjaar overschade optreedt dient het bedrag daarvan
aan de egalisatievoorziening te worden onttrokken. Er is overschade
wanneer de schadequote van het balansjaar hoger ligt dan de gemiddelde
schadequote. Het bedrag van de overschade is het verschil tussen deze
beide quoten, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Onafhankelijk van het schadeverloop dient in elk balansjaar aan de egali-
satievoorziening 3,5 % van het geldende normbedrag te worden
toegevoegd, totdat dit bedrag bereikt of opnieuw bereikt wordt.
De waarnemingsperiode dient ten minste 15 en ten hoogste 30 jaar te
bedragen. Er behoeft geen egalisatievoorziening te worden gevormd
indien in de waarnemingsperiode geen verzekeringstechnisch verlies is
opgetreden.
Het normbedrag van de egalisatievoorziening en de onttrekking kunnen
worden verlaagd indien uit de gemiddelde schadequote in de waarne-
mingsperiode te zamen met de kostenquote blijkt dat in de premie een
zekerheidstoeslag vervat is.
Methode nr. 4
1. Voor de onder A, 14, vermelde branche (hierna „kredietverzekering”
genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd ter vereve-
ning van een in het balansjaar optredende boven het gemiddelde liggende
schadequote in deze verzekeringsbranche.
2. Deze egalisatievoorziening dient op grond van de volgende methode te
worden berekend:
Alle berekeningen hebben betrekking op de inkomsten en uitgaven voor
eigen rekening.
Elk balansjaar moet aan de egalisatievoorziening het bedrag van de
onderschade worden toegevoegd, totdat de egalisatievoorziening het
maximumnormbedrag bereikt of opnieuw bereikt.
Er is onderschade wanneer de schadequote van het balansjaar lager ligt
dan de gemiddelde schadequote van de waarnemingsperiode. Het bedrag
van de onderschade is het verschil tussen beide quoten, vermenigvuldigd
met de in het balansjaar verdiende premies.
Het maximumnormbedrag is het zesvoud van de standaardafwijking van
de schadequote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemid-
delde schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Wanneer in een balansjaar overschade optreedt dient het bedrag daarvan
aan de egalisatievoorziening te worden onttrokken, totdat de egalisatie-
voorziening het minimumnormbedrag bereikt. Er is overschade wanneer
de schadequote van het balansjaar hoger ligt dan de gemiddelde schade-
quote. Het bedrag van de overschade is het verschil tussen deze beide
quoten, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende premies.
Het minimumnormbedrag is het drievoud van de standaardafwijking van
de schadequote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemid-
delde schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 28
▼M3
De waarnemingsperiode dient ten minste 15 en ten hoogste 30 jaar te
bedragen. Er behoeft geen egalisatievoorziening te worden gevormd
indien in de waarnemingsperiode geen verzekeringstechnisch verlies is
opgetreden.
Beide normbedragen van de egalisatievoorziening en de toevoeging dan
wel de onttrekking kunnen worden verlaagd indien uit de gemiddelde
schadequote in de waarnemingsperiode te zamen met de kostenquote
blijkt dat in de premie een zekerheidstoeslag vervat is en deze zeker-
heidstoeslag groter is dan 1,5 maal de standaardafwijking van de
schadequote in de waarnemingsperiode. Alsdan worden de genoemde
bedragen vermenigvuldigd met het quotiënt van 1,5 maal de standaardaf-
wijking en de zekerheidstoeslag.1973L0239 — NL — 30.06.1988 — 006.001 — 29