1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B TWEEDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE
van 14 mei 1982
betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake analysemethoden
die moeten worden toegepast om de samenstelling van kosmetische produkten te controleren
(82/434/EEG)
(PB L 185 van 30.6.1982, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Richtlijn 90/207/EEG van de Commissie van 4 april 1990 L 108 92 28.4.1990
▼B
TWEEDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE
van 14 mei 1982
betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-
Staten inzake analysemethoden die moeten worden toegepast om de
samenstelling van kosmetische produkten te controleren
(82/434/EEG)
DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap,
Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betref-
fende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten
inzake kosmetische produkten (1), gewijzigd bij Richtlijn 79/661/
EEG (2), en in hetbijzonder op art ikel 8, lid 1,
Overwegende datvoornoemde Richt lijn 76/768/EEG voorzietin offi-
ciële controles op kosmetische produkten, ten einde vast te stellen datde in de communautaire bepalingen betreffende de samenstelling vande kosmetische produkten vervatte voorwaarden in acht worden
genomen;
Overwegende datalle noodzakelijke analysemet hoden zo spoedig
mogelijk dienen te worden vastgesteld en dat, aangezien de eerste stapvoor hetbereiken van ditdoel is verwezenlijktdoor hetvast st ellen vanbepaalde methoden in Richtlijn 80/1335/EEG van de Commissie (
3), het
vaststellen van methoden voor de identificatie van oxidatiemiddelen ende kwantitatieve bepaling van waterstofperoxide in haarverzorgingspro-
dukten, voor de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling van enkele
oxidatiekleurstoffen in haarkleurmiddelen, voor de identificatie en dekwantitatieve bepaling van nitriet, voor de identificatie en de kwantita-tieve bepaling van vrij formaldehyde, voor de kwantitatieve bepalingvan resorcinol in shampoos en haarlotions en voor de kwantitatieve
bepaling van methanol in verhouding tot ethanol of 2-propanol een
tweede stap in deze richting zijn;
Overwegende dat de in de deze richtlijn vervatte maatregelen in over-
eenst emming zijn methetadvies van hetComit é voor de aanpassingvan Richtlijn 76/768/EEG aan de technische vooruitgang,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
De Lid-Staten nemen alle nodige maatregelen opdat bij de officiële
controles van kosmetische produkten
— de identificatie van oxidatiemiddelen en de kwantitatieve bepaling
van waterstofperoxide in produkten voor de haarverzorging,
— de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling van enkele oxida-
tiekleurstoffen in haarkleurmiddelen,
— de identificatie en de kwantitatieve bepaling van nitriet,— de identificatie en kwantitatieve bepaling van vrij formaldehyde,
— de kwantitatieve bepaling van resorcinol in shampoos en haarlo-
tions,
— de kwantitatieve bepaling van methanol in verhouding tot ethanol
of 2-propanol,
worden uitgevoerd volgens de in de bijlage beschreven methoden.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 2
(1) PB nr. L 262 van 27. 9. 1976, blz. 169.
(2) PB nr. L 192 van 31. 7. 1979, blz. 35.
(3) BP nr. L 383 van 31. 12. 1980, blz. 27.
▼B
Artikel 2
De Lid-Staten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in
werking treden om uiterlijk op 31 december 1983 aan deze richtlijn te
voldoen. Zij geven daarvan onverwijld kennis aan de Commissie.
Artikel 3
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 3
▼B
BIJLAGE
I.DE IDENTIFICATIE VAN ENKELE OXIDATIEMIDDELEN EN DE
KWANTITATIEVE BEPALING VAN WATERSTOFPEROXIDE IN
PRODUKTEN VOOR DE HAARVERZORGING
DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
De jodometrische bepaling van waterstofperoxide in kosmetica is mogelijk bij
afwezigheid van andere oxidatiemiddelen die uit jodiden jodium vrij maken.
Voorafgaande aan de jodometrische bepaling van waterstofperoxide is het dan
ook noodzakelijk eventueel aanwezige andere oxidatiemiddelen op te sporen en
te identificeren. Deze identificatie valt uiteen in twee delen; het eerste deel
omvat de persulfaten, de bromaten en waterstofperoxide en het tweede deel bari-
umperoxide.
A. DE IDENTIFICATIE VAN PERSULFATEN, BROMATEN ALSMEDE
WATERSTOFPEROXIDE
1. BEGINSEL
Natrium-, kalium- en ammoniumpersulfaat, kalium- en natriumbromaat
alsmede waterstofperoxide — al dan niet afkomstig van bariumperoxide
— worden geïdentificeerd met behulp van dalende papierchromato-
grafie waarbij gebruik gemaakt wordt van twee loopvloeistoffen.
2. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
2.1. Referentieoplossingen 0,5 % (m/v) in water van de volgende verbin-
dingen:
2.1.1. Natriumpersulfaat
2.1.2. Kaliumpersulfaat
2.1.3. Ammoniumpersulfaat
2.1.4. Kaliumbromaat
2.1.5. Natriumbromaat
2.1.6. Waterstofperoxide.
2.2. Loopvloeistof A, ethanol 80 % (v/v).
2.3. Loopvloeistof B, benzeen-mathanol-isoamylalcohol-water
(34 + 38 + 18 + 10, v).
2.4. Detectiemiddel A, kaliumjodideoplossing 10 % (m/v) in water.
2.5. Detectiemiddel B, zetmeeloplossing 1 % (m/v) in water.
2.6. Detectiemiddel C, zoutzuur 10 % (m/m).
2.7. Zoutzuur 4 N.
3. APPARATUUR EN HULPMIDDELEN
3.1. Papier voor chromatografie (Whatman nr. 3 en nr. 4 of gelijkwaardig).
3.2. Micropipetvan 1 µl.
3.3. Maatkolven van 100 ml.
3.4. Vouwfilters.
3.5. Gebruikelijke uitrusting voor het uitvoeren van dalende papierchroma-
tografie.
4. MONSTERVOORBEREIDING
4.1.In water oplosbare produkten
Maak van elk monster een tweetal oplossingen door respectievelijk 1 en
5 gram produkt op te lossen in 100 ml water. Gebruik van elk van deze1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 4
▼B
oplossingen 1 µl voor hetuit voeren van de onder 5 beschreven papier-
chromatografie.
4.2Gedeeltelijk in water oplosbare produkten
4.2.1. Weeg respectievelijk 1 en 5 gram monster af en suspendeer in 50 ml
water, vul beide suspensies met water aan tot 100 ml en meng. Filtreer
beide suspensies over een vouwfilter (3.4) en gebruik van elk van de
filtraten 1 µl voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchro-
matografie.
4.2.2. Bereid nogmaals van elk monster een tweetal suspensies door respectie-
velijk 1 en 5 gram te suspenderen in 50 ml water, zuur met verdund
zoutzuur (2.7) aan, vul met water aan tot 100 ml en meng. Filtreer de
suspensies door een vouwfilter (3.4) en gebruik 1 µl van beide filtraten
voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchromatografie.
4.3.Crèmes
Homogeniseer respectievelijk 5 en 20 gram van elk produkt in 100 ml
water en gebruik de suspensies voor het uitvoeren van de onder 5
beschreven papierchromatografie.
5. WERKWIJZE
5.1. Breng in een tweetal chromatografiebakken voor het uitvoeren van
dalende papierchromatografie een geschikte hoeveelheid van de loop-
vloeistoffen A (2.2) respectievelijk B (2.3). Verzadig de
chromatografiebakken gedurende ten minste 24 uur met dampen van
de loopvloeistoffen.
5.2. Breng op een strook papier voor chromatografie (Whatman nr. 3 of
gelijkwaardig (3.1)) van 40 cm lang en 20 cm breed of een ander
geschikt formaat per startpunt 1 µl van één der onder 4 en 2.1 bereide
monster- en referentieoplossingen en laat het oplosmiddel aan de lucht
verdampen.
5.3. Plaats het papier (5.2) in de chromatografiebak gevuld met loopvloei-
stof A (5.1) en chromatografeer tot de loopafstand van het front 35 cm
bedraagt(ongeveer 15 uren).
5.4. Herhaal de bewerkingen onder 5.2 en 5.3 metgeschiktpapier voor
chromatografie (Whatman nr. 4 of gelijkwaardig (3.1)) en loopvloeistof
B (2.3). Chromatografeer tot de loopafstand van het front 35 cm
bedraagt(ongeveer 5 uren).
5.5. Neem na het ontwikkelen de papierstroken uit de bakken en droog deze
aan de lucht.
5.6. Maak de vlekken in het chromatogram zichtbaar door de papierstroken
achtereenvolgens als volgt te bespuiten:
5.6.1. Met detectiemiddel A (2.4) kort daarna gevolgd door detectiemiddel B
(2.5). Eerstverschijnen nu de vlekken van de persulfat en en vervolgens
die van waterstofperoxide in het chromatogram. Markeer de vlekken
meteen pot lood.
5.6.2. Met detectiemiddel C (2.6) de chromatogrammen verkregen onder
5.6.1. Aanwezige bromaten worden nu in het chromatogram als grijs-
blauwe vlekken zichtbaar.
5.7. De Rf-waarden van de referentiestoffen (2.1) bedragen onder de hier-
voor beschreven omstandigheden van de loopvloeistoffen A (2.2) en B
(2.3):
loopvloeistof A (2.2)loopvloeistof B (2.3)
Natriumpersulfaat 0,40 0,10
Kaliumpersulfaat0,40 0,02 + 0,05
Ammoniumpersulfaat0,50 0,10 + 0,20Natriumbromaat 0,40 0,20
Kaliumbromaat0,40 0,10 + 0,20
Waterstofperoxide 0,80 0,801982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 5
▼B
B. DE IDENTIFICATIE VAN BARIUMPEROXIDE
1. BEGINSEL
De aanwezigheid van bariumperoxide wordtenerzijds middels papier-
chromatografie aangetoond via het gevormde waterstofperoxide na
aanzuren van het monster (methode A, 4.2) en anderzijds door een
identificatiereactie op het bariumion.
— Indien persulfaten (A) afwezig zijn wordt aan een deel van de zure
monsteroplossing (B, 4.1) verdund zwavelzuur toegevoegd waardoor
een wit neerslag van bariumsulfaat ontstaat. De aanwezigheid van
bariumionen in de monsteroplossing (B, 4.1) wordt middels papier-
chromatografie op de hierna beschreven wijze (B, 5) nogmaals
bevestigd.
— Indien echter bariumperoxide en persulfaten gelijktijdig aanwezig
zijn (B, 4.2) moethetresidu van de oplossing alkalisch worden
ontsloten en vervolgens in het residu van de smelt (B, 4.2.3), na
oplossen in zoutzuur, de aanwezigheid van bariumionen zowel
papierchromatografisch als via bariumsulfaat bevestigd worden.
2. REAGENTIA
2.1. Methanol.2.2. Zoutzuur gec. 36 % (m/m).2.3. Zoutzuur 6 N.2.4. Zwavelzuur 4 N.
2.5 Dinatriumrhodizonaat.
2.6. Bariumchloride (BaCl
2·2 H2O).
2.7. Natriumcarbonaat, watervrij.2.8. Bariumchloride oplossing 1 % (m/v) in water.2.9. Loopvloeistof methanol-zoutzuur gec. (36 %-ig)-water (80+10+10, v).2.10. Detectiemiddel, dinatriumrhodizonaatoplossing 0,1 % (m/v) in water;
bereid de oplossing vlak voor hetgebruik.
3. APPARATUUR EN HULPMIDDELEN
3.1. Micropipet5 µl.
3.2. Platina kroezen.
3.3. Maatkolven van 100 ml.3.4. Chromatografiepapier (Schleicher en Schüll 2043 b of gelijkwaardig).
Reinig hetpapier door ditgedurende één nachtin de chromat ografiebak
voor dalende chromatografie (A, 3.5) te ontwikkelen in de loopvloeistof
(B, 2.9) en vervolgens te drogen.
3.5. Vouwfilters.3.6. Gebruikelijke uitrusting voor het uitvoeren van stijgende papierchroma-
tografie.
4. MONSTERVOORBEREIDING
4.1.Produkten zonder persulfaten
4.1.1. Homogeniseer 2 gram produktin 50 ml wat er en breng de pH van de
oplossing door middel van zoutzuur (B, 2.3) ongeveer op 1.
4.1.2. Breng de oplossing of suspensie met water over in een maatkolf van
100 ml, vul met water tot de maatstreep aan en meng. Gebruik deze
oplossing voor hetonder B, 5 beschreven papierchromat ografisch
onderzoek en voor de identificatie van het bariumion door het als bari-
umsulfaatneer t e slaan.
4.2.Produkten met persulfaten
4.2.1. Homogeniseer 2 gram produkt in 100 ml water en filtreer.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 6
▼B
4.2.2. Voeg aan het gedroogde residu 7 tot 10 maal de massa aan natriumcar-
bonaat toe (B, 2.7). Meng en verhit het mengsel in een platinakroes (B,
3.2) gedurende een half uur.
4.2.3. Koel af tot kamertemperatuur, suspendeer de smelt in 50 ml water en
filtreer (B, 3.5).
4.2.4. Los hetresidu van de smeltop in zout zuur 6 N (B, 2.3) en vul met
water aan tot 100 ml. Gebruik deze oplossing voor het onder B, 5
beschreven papierchromatografisch onderzoek.
5. WERKWIJZE
5.1. Breng in een chromatografiebak voor stijgende papierchromatografie
(B, 3.6) een geschikte hoeveelheid loopvloeistof (B, 2.9) en verzadig
de bak gedurende ten minste 15 uren.
5.2. Breng op een stuk chromatografiepapier — voorbehandeld als aange-
geven onder B, 3.4 — verdeeld over een drietal startpunten
respectievelijk 5 µl van elk der onder B, 4.1.2 en B, 4.2.4 bereide
oplossingen en de referentieoplossing (B, 2.8).
5.3. Laat het oplosmiddel aan de lucht verdampen en chromatografeer verti-
caal over een loopafstand van 30 cm.
5.4. Neem het chromatografiepapier uit de chromatografiebak en droog het
aan de lucht.
5.5. Maak de vlekken in het chromatogram zichtbaar door het chromatogra-
fiepapier te bespuiten met het detectiemiddel (B, 2.10). Bij
aanwezigheid van barium ontstaan rode vlekken met een Rf-waarde
van ongeveer 0,10.
C. DE BEPALING VAN WATERSTOFPEROXIDE
1. BEGINSEL
De jodometrische bepaling van waterstofperoxide berust op de volgende
reactie:
H2O2+2 H++2 I−→I2+2 H2O.
Deze omzetting verloopt traag maar kan door toevoeging van ammo-
niummolybdaatworden versneld. Hetgevormde jodium wordtmet
natriumthiosulfaatoplossing titrimetrisch bepaald en is een maat voor
het gehalte aan waterstofperoxide.
2. DEFINITIE
Het gehalte aan waterstofperoxide bepaald volgens deze methode wordt
uitgedrukt in massaprocenten (m/m) van de waar.
3. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
3.1. Zwavelzuur 2 N.
3.2. Kaliumjodide.
3.3. Ammoniummolybdaat.3.4. Natriumthiosulfaatoplossing 0,1 N.
3.5. Kaliumjodideoplossing 10 % (m/v). Bereid deze oplossing vlak voor het
gebruik.
3.6. Ammoniummolybdaatoplossing 20 % (m/v).
3.7. Zetmeeloplossing 1 % (m/v).
4. APPARATUUR EN HULPMIDDELEN
4.1. Bekerglazen van 100 ml.4.2. Buretvan 50 ml.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 7
▼B
4.3. Maatkolven van 250 ml.
4.4. Maatcylinders van 25 en 100 ml.4.5. Volpipetten van 10 ml.4.6. Konische kolven van 250 ml.
5. WERKWIJZE
5.1. Weeg nauwkeurig in een bekerglas van 100 ml een hoeveelheid van het
produkt af (m gram), die overeenkomt met 0,6 gram waterstofperoxide.
Breng dit kwantitatief met water over in een maatkolf van 250 ml. Vul
met water tot de maatstreep aan en meng.
5.2. Pipetteer 10 ml van deze oplossing (C, 5.1) in een 250 ml konische kolf
(C, 4.6) en voeg achtereenvolgens toe 100 ml zwavelzuur 2 N (C, 3.1),
20 ml kaliumjodideoplossing (C, 3.5) evenals drie druppels ammonium-
molybdaatoplossing (C, 3.6).
5.3. Titreer onmiddellijk het gevormde jodium met 0,1 N natriumthiosul-
faatoplossing (C, 3.4). Voeg vlak voor het bereiken van het
equivalentiepunt enkele milliliters zetmeeloplossing (C, 3.7) toe als
indicator. Noteer het verbruik van natriumthiosulfaat 0,1 N in ml (V
ml).
5.4. Voer op de wijze als onder C, 5.2 en C, 5.3 beschreven een blancobe-
paling uitwaarbij de 10 ml monst eroplossing zijn vervangen door 10 ml
water. Noteer het verbruik van natriumthiosulfaat 0,1 N van de blanco-
bepaling (Vo ml).
6. BEREKENING
Bereken het gehalte aan waterstofperoxide van de waar in massapro-
centen (m/m) met behulp van de formule:
% waterstofperoxide ¼
V/C0Vo ðÞ /C2 1;7008 /C2250/C2100
m/C210/C21 000
of
% waterstofperoxide ¼V/C0Vo ðÞ /C2 4;252
m
waarin:
m = de hoeveelheid in onderzoek genomen monster in grammen (C,
5.1)
Vo = het verbruik in ml 0,1 N thiosulfaatoplossing van de blancobe-
paling (C, 5.4)
V = het verbruik in ml 0,1 N thiosulfaatoplossing van de titratie van
de monsteroplossing (C, 5.3).
7. HERHAALBAARHEID (1)
Voor monsters met een waterstofperoxidegehalte van 6 % (m/m) mag
het verschil tussen de meetuitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig
uitgevoerd door dezelfde analist onder zoveel mogelijk identieke
omstandigheden en voor hetzelfde monster niet meer bedragen dan0,2 %.
II.DE IDENTIFICATIE EN SEMI-KWANTITATIEVE BEPALING VAN
ENKELE OXIDATIEKLEURSTOFFEN IN HAARKLEURMIDDELEN
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Deze methode beschrijft de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling
van de navolgende verbindingen aanwezig in crèmevormige of vloei-
bare haarkleurmiddelen.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 8
(1) Bepaald vlg. ISO 5725.
▼B
Verbinding Symbool
diaminobenzenen
1,2-diaminobenzeen ( o-fenyleendiamine) OFD
1,3-diaminobenzeen ( m-fenyleendiamine) MFD
1,4-diaminobenzeen ( p-fenyleendiamine) PFD
diaminotoluenen
3,4-diaminotolueen ( o-toluyleendiamine) OTD
2,4-diaminotolueen ( m-toluyleendiamine) MTD
2,5-diaminotolueen ( p-toluyleendiamine) PTD
diaminofenolen
2,4-diaminofenol DAF
hydrochinon
1,4-dihydroxybenzeen H
α-naftol α-N
pyrogallol
1,2,3-trihydroxybenzeen P
resorcinol
1,3-dihydroxybenzeen R
2. BEGINSEL
De oxidatiekleurstoffen worden bij pH 10 met behulp van ethanol 96 %-
ig uitde crèmevormige of vloeibare haarkleurmiddelen geëxt raheerd en
door middel van een- (5) en/of tweedimensionale (6) dunnelaagchroma-
tografie geïdentificeerd.
Om de semi-kwantitatieve bepaling van de stoffen uit te voeren verge-
lijkt men het chromatogram van de monsters verkregen met behulp van
vier loopvloeistoffen met dat van de oplossingen van de gelijktijdig en
onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden gechromatografeerde
referentiestoffen.
3. REAGENTIA
Indien niet uitdrukkelijk anders vermeld dienen alle reagentia van anly-
tische kwaliteit te zijn.
3.1. Ethanol, absoluut.
3.2. Aceton.3.3. Ethanol 96 % (v/v).
3.4. Ammoniak 25 % (d
420= 0,91) .
3.5. L(+)-Ascorbinezuur.3.6. Chloroform.
3.7. Cyclohexaan.
3.8. Stikstof, kwaliteit technisch.3.9. Tolueen.
3.10. Benzeen.
3.11. Butanol-1.3.12. Butanol-2.3.13. Onderfosforig zuur, (H
3PO2) 50 % in water.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 9
▼B
3.14. Diazoreagens; hiervoor kunnen de volgende produkten worden gebruikt:
— 4-nitro-1-benzeendiazoniumzout gestabiliseerd bij voorbeeld met
chloorbenzeensulfonaat(Rood 2 JN van Francolor of equivalent ).
— 2-chloor-4-nitro-1-benzeendiazoniumzout gestabiliseerd bij voor-
beeld met naftaleensulfonaat (NNCD Reagent — artikel nr. 74150
van FLUKA of equivalent).
3.15. Zilvernitraat.3.16. p-Dimethylaminobenzaldehyde.
3.17. 2,5-Dimethylfenol.
3.18. IJzer(III)chloride, FeCl
3·6H2O.
3.19. Zoutzuur 10 % (m/v).
3.20.Referentiestoffen
De referentiestoffen zijn in paragraaf 1 „doel en toepassingsgebied”
vermeld.
Aminoverbindingen kunnen als (mono- of di)chloride of als vrije base
worden gebruikt. Gebruik géén sulfaten als referentiestof.
3.21.Referentieoplossingen, 0,5 % (m/v)
Bereid een 0,5 %-oplossing (m/v) van elk van de referentiestoffen
genoemd in 3.20.
Weeg hiertoe 50 ± 1 mg referentiestof af, breng deze over in een maat-
kolf van 10 ml. Voeg 5 ml ethanol 96 % en 250 mg ascorbinezuur (3.5)
toe. Breng de pH met ammoniakoplossing (3.4) op pH = 10, vul aan tot
10 ml metet hanol 96 % (3.3) en meng.
Opmerkingen:
De oplossingen zijn, op een koele en donkere plaats bewaard, gedu-
rende één week stabiel.
In bepaalde gevallen ontstaat bij toevoeging van ascorbinezuur en
ammoniak een neerslag. Na hetbezinken wordtde bovenst aande vloei-
stof gebruikt voor het verdere onderzoek.
3.22.Loopvloeistoffen
3.22.1. Aceton-chloroform-tolueen (35+25+40, v).
3.22.2. Chloroform-cyclohexaan-ethanol (absoluut)-ammoniak 25 %-ig
(80+10+10+1, v).
3.22.3. Benzeen-butanol-2-water (50+25+25, v). Schud het mengsel krachtig,
laat de fasen scheiden bij kamertemperatuur (20 tot 25 ºC) en gebruik
de bovenste fase.
3.22.4. Butanol-1-chloroform-reagens M (7+70+23, v). Schud het mengsel
krachtig. Laat de fasen scheiden bij 20 tot 25 ºC en neem de onderste
fase.
Bereid reagens M door menging van:
— ammoniak 25 % (3.4) 24 volumedelen
— onderfosforig zuur 50 % (3.13) 1 volumedeel—H
2O 75 volumedelen.
3.23.Detectiemiddelen
3.23.1. Diazoreagens:
Maak een 5 %-oplossing (m/v) van hetreagens 3.14 in wat er. Deze
oplossing moetworden bereid op hetogenblik van hetgebruik.
3.23.2. Reagens van Ehrlich:
Los 2 g p-dimethylaminobenzaldehyde (3.16) op in 100 ml zoutzuur
10 %-oplossing (m/v) in water (3.19).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 10
▼B
3.23.3. 2,5-Dimethylfenol/ferrichloridereagens:
Oplossing 1: Los 1 g 2,5-dimethylfenol (3.17) op in 100 ml ethanol
96 % (3.3).
Oplossing 2: Los 4 g ferrichloride · 6H2O (3.18) op in 100 ml ethanol
96 % (3.3).
Deze oplossingen moeten zonder te worden gemengd in de aangegeven
volgorde worden gebruikt. Bij het zichtbaar maken van de vlekken
wordthetchromat ogram eerstmetoplossing 1 en vervolgens metoplos-
sing 2 bespoten.
3.23.4. Ammoniakale zilvernitraatoplossing:
Voeg aan een 5 %-oplossing (m/v) van zilvernitraat (3.15) in water
zoveel ammoniak 25 % (3.4) toe tot het neerslag van AgOH is opgelost.
Ditreagens moetworden bereid op hetogenblik van hetgebruik. De
oplossing kan nietworden bewaard!
4. APPARATUUR EN HULPMIDDELEN
4.1. Gebruikelijke laboratoriumuitrusting voor dunnelaagchromatografie
evenals:
4.1.1. Plastic of glazen bak waarin de dunnelaagplaat onder stikstof kan
worden bewaard. Deze voorzorgsmaatregel is noodzakelijk gezien de
grote oxidatiegevoeligheid van sommige kleurstoffen.
4.1.2. Injectiespuit van 10 µl, met een schaalverdeling van 0,2 µl en voorzien
van een naald meteen rechtafgesneden puntof „repeat ing dispenser”
van 50 µl eveneens voorzien van een rechtafgesneden punten zodanig
op een statief gemonteerd, dat op de dunnelaagplaat onder stikstof kan
worden aangebracht.
4.1.3. Kanten klaar dunnelaagplat en Machery en Nagel silicagel G-HR of
gelijkwaardig. Formaat20 × 20 cm, dikt e van de adsorbenslaag
0,25 mm.
4.2. Centrifuge, instelbaar op 4 000 toeren per minuut.4.3. Centrifugebuizen van 10 ml voorzien van schroefdop met septum.
5. WERKWIJZE5.1.Voorbereiding van de monsters
Verwijder bij monsters verpakt in tubes de eerste 2 tot 3 cm van de
crème. Breng in een vooraf met stikstof gespoelde centrifugebuis (4.3)
300 mg ascorbinezuur (3.5) evenals 3,0 g crème of 3,0 g gehomogeni-
seerde vloeistof.
Voeg enkele druppels ammoniak 25 % (3.4) toe indien de pH lager is
dan 10 en vul aan tot 10 ml met ethanol 96 % (3.3). Sluit de centrifu-
gebuis af metde bijbehorende schroefdop metsept um, homogeniseer en
centrifugeer gedurende 10 minuten bij 4 000 toeren per minuut. Gebruik
de vloeistoffase voor het navolgend beschreven dunnelaagchromatogra-
fisch onderzoek.
5.2.Chromatografie
5.2.1. Het opbrengen:
Breng op een plaatvoor dunnelaagchromat ografie (4.1.3) op een
negental startpunten op ongeveer 1,5 cm van de onderrand van de
dunnelaagplaaten meteen onderlinge afst and van circa 1,5 cm onder
stikstof op 1 µl van elk van de referentieoplossingen (3.21). Verdeel
de referentieoplossingen als volgt over de startpunten:
123456789
R P H PFD DAF PTD OFD OTD MFD
MTD α-N
Breng op de startpunten 10 en 11 telkens 2 µl van de onder 5.1
verkregen monsteroplossingen op.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 11
▼B
Bewaar de plaat onder stikstof tot aan het moment van chromatogra-
feren.
5.2.2. Het ontwikkelen:
Plaats de plaat (5.2.1) in een vooraf met stikstof gespoelde chromato-
grafiebak waarin zich een passende hoeveelheid van één der onder
3.22 genoemde loopvloeistoffen bevindt en die is verzadigd met de
dampen van deze loopvloeistof. Chromatografeer, bij kamertemperatuur
(20 tot 25 ºC) en op een donkere plaats, tot de loopafstand van het front
15 cm bedraagt.
Neem de plaat uit de chromatografiebak en droog onder stikstof bij
kamertemperatuur.
5.2.3. De detectie:
Bespuitonmiddellijk na hetdrogen (5.2.2) de plaatmeteen van de
onder 3.23 genoemde vier detectiemiddelen.
5.2.4. De identificatie:
Identificeer de oxidatiekleurstoffen aanwezig in het monster met behulp
van de Rf-waarden en de kleur van de vlekken in de chromatogrammen
verkregen door chromatograferen in de loopvloeistoffen 3.22 en
bespuiten met de detectiemiddelen 3.23.Vergelijk hiertoe de Rf-
waarden en de kleur van de vlekken in hetchromat ogram van het
monster met die van de gelijktijdig gechromatografeerde referentie-
stoffen zowel als met de kleuren en Rf-waarden voor de
referentiestoffen vermeld in tabel I.
5.2.5. De semi-kwantitatieve bepaling:
Het gehalte van elke oxidatiekleurstof aanwezig in het monster wordt
bepaald door visuele vergelijking van de intensiteit van de vlekken in
hetchromat ogram van hetmonst er metdie van een reeks van vlekken
met bekende concentratie van de geïdentificeerde verbindingen. Verdun
de monsteroplossing 5.1 indien de semi-kwantitatieve bepaling wordt
bemoeilijkt doordat een (de) verbinding(en) in te hoge concentratie
aanwezig zijn. Verdun de monsteroplossing eveneens indien het
geschatte gehalte van één van de geïdentificeerde oxidatiekleurstoffen
méér dan 0,25 % bedraagt.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 12
TABEL I
Rf-waarden en kleuren na detectie van de referentiestoffen
Referentie-
stoffen
(3.20)Loopvloeistoffen Detectiemiddelen
Rf-waarde Kleur
3.22.1 3.22.2 3.22.3 3.22.4Diazoreagens
(3.23.1)Ehrlich-reagens
(3.23.2)Dimethylfenol-ferri-
chloridereagens
(3.23.3)Zilvernitraatreagens
(3.23.4)
OFD 0,62 0,60 0,30 0,57 zwak bruin — — zwak bruin
MFD 0,40 0,60 0,47 0,48 *violetbruin geel zwak bruin zwak bruin
PFD 0,20 0,50 0,30 0,48 bruin *helrood violetgrijs
OTD 0,60 0,60 0,53 0,60 *bruin zwak oranje zwak bruin grijsbruin
MTD 0,40 0,67 0,45 0,60 *roodbruin geel bruin zwart
PTD 0,33 0,65 0,37 0,70 bruin oranje *violetgrijs
DAF 0,07 — 0 0,05 *bruin oranje violetbruin
H 0,50 0,35 0,80 0,20 — oranje violet*zwart
α-N 0,90 0,80 0,90 0,75 oranjebruin — *violetzwart
P 0,37 — 0,67 0-0,05 bruin zeer zwak violetzeer zwak bruin *bruin
R 0,50 0,37 0,80 0,17 *oranje zwak violetzeer zwak bruin zwak bruin
Opmerkingen: 1. De kleur van de OFD-vlek in het chromatogram is zwak; loopvloeistof 3.22.3 moet worden gebruikt om OFD duidelijk van OTD te scheiden.
2. * geeft de beste detectie aan.▼B1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 13
▼B
6. ONDERZOEK DOOR MIDDEL VAN TWEEDIMENSIONALE
DUNNELAAGCHROMATOGRAFIE
Voor het uitvoeren van de hier beschreven tweedimensionale dunne-
laagchromatografie zijn nog de volgende aanvullende reagentia en
hulpstoffen benodigd:
6.1.Extra referentiestoffen en -oplossingen
6.1.1. β-Naftol ( β-N)
6.1.2. 2-Aminofenol (OAF)
6.1.3. 3-Aminofenol (MAF)
6.1.4. 4-Aminofenol (PAF)6.1.5. 2-Nitro- p-fenyleendiamine (2-NPFD)
6.1.6. 4-Nitro- o-fenyleendiamine (4-NOFD)
Bereid een 0,5 %-oplossing (m/v) van iedere extra referentiestof op de
wijze aangegeven in 3.2.1.
6.2.Extra loopvloeistof
6.2.1. Ethylacetaat-cyclohexaan-ammoniak 25 % (65+35+0,5, v)
6.3.Extra detectiemiddel
Plaats een glazen schaal waarin ongeveer 2 g gekristalliseerd jodium
aanwezig is, in een chromatografiebak en sluit deze goed af met een
passend deksel.
6.4.Chromatografie
6.4.1. Maak zoals aangegeven in figuur 1, een tweetal groeven in de adsor-
benslaag van een plaatvoor dunnelaagchromat ografie (4.1.3).
6.4.2. Breng 1 tot 4 µl extract (5.1) onder stikstof op op startpunt 1 (figuur 1),
dat zich op 2 cm van de twee zijden bevindt. De hoeveelheid extract
hangt af van de intensiteit van de in het chromatogram (5.2) verkregen
vlekken.
6.4.3. Breng, verdeeld over de punten 2 en 3 (figuur 1) de in 5.2 geïdentifi-
ceerde (of vermeend geïdentificeerde) oxidatiekleurstoffen op. De
afstand tussen de punten bedraagt 1,5 cm. Van iedere referentieoplos-
sing wordt2 µl opgebrachtmetuit zondering van DAF, waarvan 6 µl
nodig is. Breng op onder stikstof.
6.4.4. Herhaal de in 6.4.3 beschreven handelingen voor de startpunten 4 en 5
(figuur 1) en bewaar de plaat tot het chromatograferen onder stikstof.
6.4.5. Spoel een chromatografiebak met stikstof en breng een passende
hoeveelheid loopvloeistof (3.22.2) in de bak. Plaats de dunnelaagplaat
6.4.4 in de bak en chromatografeer op een donkere plaats in de eerste
looprichting (figuur 1). Chromatografeer tot het front van de loopvloei-
stof de onderbreking van de adsorbenslaag heeft bereikt (13 cm).
6.4.6. Neem de plaat uit de chromatografiebak en plaats hem ter verdamping
van de loopvloeistofresten gedurende ten minste 60 minuten in de bak
(4.1) die met stikstof wordt gespoeld.
6.4.7. Breng metbehulp van een maat cylinder een passende hoeveelheid loop-
vloeistof (6.2.1) in een met stikstof gespoelde chromatografiebak, plaats
de dunnelaagplaat 90º gedraaid ten opzichte van de eerste looprichting
(6.4.6) in de bak en chromatografeer (op een donkere plaats) in de
tweede looprichting tot het front van de loopvloeistof de onderbreking
in de adsorbenslaag bereikt. Neem de plaat uit de chromatografiebak en
laatde loopvloeist of aan de luchtverdampen.
6.4.8. Plaats de plaat gedurende 10 minuten in de chromatografiebak met
jodiumdampen (6.3) en interpreteer het tweedimensionale chromato-
gram metbehulp van de Rf-waarden en de kleur van de gelijkt ijdig
gechromatografeerde referentiestoffen (tabel II).
Opmerking
Ter verkrijging van een zo sterk mogelijke kleuring van de vlekken
wordt het chromatogram na de detectie een half uur lang aan de lucht
blootgesteld.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 14
▼B
6.4.9. De aanwezigheid van de in 6.4.8 gevonden oxidatiekleurstoffen kan op
ondubbelzinnige wijze worden bevestigd door de onder 6.4.1 tot en met
6.4.8 beschreven werkwijze opnieuw toe te passen en daarbij op het
startpunt 1, behalve de in 6.4.2 voorgeschreven hoeveelheid extract
ook 1 µl van de in 6.4.8 geïdentificeerde referentiestoffen op te
brengen.
Als hetchromat ogram in vergelijking methetin 6.4.8 verkregen beeld
geen andere vlekken vertoont, was de interpretatie van het chromato-
gram 6.4.8 juist.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 15
▼B
TABEL II
Kleur van de referentiestoffen na chromatografie en detectie met jodium-
dampen
Referentiestoffen Kleuren na detectie met jodiumdampen
R beige
P bruin
α-N paars
β-N helder bruin
H paarsbruin
MFD geelbruin
PFD paarsbruin
MTD donkerbruin
PTD geelbruin
DAF donkerbruin
AOF oranje
MAF geelbruin
PAF paarsbruin
2-NPFD bruin
4-NOFD oranje
Figuur 1
1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 16
▼B
III.DE IDENTIFICATIE EN DE KWANTITATIEVE BEPALING VAN
NITRIET
A. DE IDENTIFICATIE
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Deze methode is geschikt voor de identificatie van nitriet in kosmetica.
De methode is in het bijzonder toepasbaar op crèmes en pasta-achtige
produkten evenals tandpasta.
2. BEGINSEL
Het specifiek aantonen van nitriet geschiedt met behulp van het fenyl-
hydrazon van 2-aminobenzaldehyde.
3. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
3.1. Verdund zwavelzuur: Verdun 2 ml geconcentreerd zwavelzuur
(d420= 1,84) met 11 ml gedestilleerd water.
3.2. Verdund zoutzuur: Verdun 1 ml geconcentreerd zoutzuur
(d420= 1,19) met 11 ml gedestilleerd water.
3.3. Methanol.
3.4. Oplossing van 2-aminobenzaldehydfenylhydrazon (nitrinereagensR)i n
methanol:
Weeg 2,0 gram 2-aminobenzaldehydfenylhydrazon (nitrineRMerck of
equivalent) af en breng deze kwantitatief over in een maatkolf van
100 ml. Voeg druppelsgewijs 4 ml verdund zoutzuur (3.2) toe en zwenk
om. Vul met methanol tot de maatstreep aan en meng tot de oplossing
geheel helder is. Bewaar de oplossing in een bruinglazen fles (4.3).
4. HULPMIDDELEN
4.1. Bekerglazen van 50 ml.
4.2. Maatkolf van 100 ml.
4.3. Bruinglazen fles, 125 ml.
4.4. Glasplaat, 10 × 10 cm.
4.5. Spatel van kunststof.
4.6. Filtreerpapier, 10 × 10 cm.
5. WERKWIJZE
5.1. Strijk een deel van het te onderzoeken monster gelijkmatig uit over de
glasplaat (4.4). Zorg ervoor, dat de laagdikte ten hoogste 1 cm bedraagt.
5.2. Drenk een blad filtreerpapier (4.6) in gedestilleerd water en leg het op
het monster; druk het papier met behulp van een spatel (4.5) goed aan.
5.3. Wachtongeveer één minuuten breng vervolgens in hetmidden van het
filtreerpapier
— 2 druppels verdund zwavelzuur (3.1) en daarna
— 2 druppels nitrinereagens (3.4).
5.4. Neem na 5 tot 10 seconden het filtreerpapier op en bekijk het bij
daglicht. Een paarsrode verkleuring wijst op de aanwezigheid van
nitriet.
Wanneer het nitrietgehalte laag is verandert de paarsrode kleur reeds na
5 tot 15 seconden in geel. Deze kleuromslag vindt pas na 1 tot 2
minuten plaats wanneer grotere hoeveelheden nitriet aanwezig zijn.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 17
▼B
6. OPMERKING
De intensiteit van de paarsrode kleur, evenals de tijd benodigd voor de
kleuromslag in geel kan een indicatie geven van het gehalte aan nitriet
in hetprodukt .
B. DE BEPALING
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Dit voorschrift beschrijft de bepaling van nitriet in kosmetica.
2. DEFINITIE
Het gehalte aan nitriet van het monster bepaald volgens deze methode
wordt uitgedrukt in massaprocenten (m/m) natriumnitriet.
3. BEGINSEL
Na verdunning met water en klaring van het monster wordt een kleur-
reactie op nitriet uitgevoerd. De aldus verkregen kleuring wordt bij
538 nm gemeten.
4. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
4.1. De volgende klaringsreagentia mogen niet ouder zijn dan een week.4.1.1. Carrez I-reagens: Los 106 g kaliumhexacyanoferraat(II)
(K
4Fe(CN)6·3 H2O) op in gedestilleerd water en vul aan tot 1 000 ml.
4.1.2. Carrez II-reagens: Los 219, 5 g zinkacetaat (Zn(CH3COO)2·2 H2O) en
30 ml ijsazijn op in gedestilleerd water en vul aan tot 1 000 ml.
4.2. Natriumnitrietoplossing: In een maatkolf van 1 000 ml wordt 0,500 g
natriumnitriet opgelost en aangevuld tot 1 000 ml. Verdun 10,0 ml van
deze stamoplossing tot 500 ml; 1 ml van deze oplossing bevat 10 µg
NaNO2.
4.3. Natriumhydroxideoplossing, 1 N: Los 4,0 g NaOH op in gedestilleerd
water en vul aan tot 100 ml.
4.4. Sulfanilamidehydrochlorideoplossing 0,2 %: Los 2,0 g sulfanilamide
onder verwarmen op in 800 ml water. Koel af en voeg onder roeren
100 ml geconcentreerd HCl toe. Vul aan tot 1 000 ml.
4.5. Zoutzuur 5 N.4.6. N-1-Naftylethyleendiaminedihydrochloridereagens, afgekort N-1-naftyl-
reagens: Los 0,1 g N-1-naftylethyleendiaminedihydrochloride op in
water en vul aan tot 100 ml. Deze oplossing moet op dezelfde dag van
de bepaling worden bereid.
5. TOESTELLEN EN HULPMIDDELEN
5.1. Analytische balans.5.2. Maatkolven van resp. 100, 250, 500 en 1 000 ml.5.3. Volpipetten van 2, 4, 6, 8, 10 en 25 ml.5.4. Maatcylinders van 100 ml.5.5. Vouwfilter, nitrietvrij, diameter 15 cm.5.6. Waterbad (met verwarming).5.7. Spectrofotometer met cuvetten met een optische weglengte van 1 cm.5.8. pH-meter.5.9. Microburet10 ml.
5.10. Bekerglas, 250 ml.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 18
▼B
6. WERKWIJZE
6.1. Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig ongeveer 0,5 g (m gram) van het geho-
mogeniseerde monster af in een bekerglas van 250 ml. Verdun met
warm gedestilleerd water tot ongeveer 150 ml. Plaats het bekerglas
gedurende een half uur in een waterbad van 80 ºC. Zwenk de inhoud
af en toe om.
6.2. Koel af tot kamertemperatuur en voeg met een maatpipet en onder
zwenken achtereenvolgens 2 ml van het Carrez I- (4.1.1) en II-reagens
(4.1.2) toe.
6.3. Breng met behulp van een pH-meter en door toevoeging van 1 N Na
OH (4.3) de pH op 8,3. Breng de inhoud kwantitatief over in een maat-
kolf van 250 ml en vul aan tot de maatstreep.
6.4. Meng en filtreer over een vouwfilter (5.5).6.5. Breng een passend aliquot (V ml) van het heldere filtraat (echter niet
meer dan 25 ml), met behulp van een maatpipet over in een maatkolf
van 100 ml en vul aan tot circa 60 ml.
6.6. Voeg na menging 10,0 ml sulfanilamidehydrochloride (4.4) en vervol-
gens 6,0 ml 5 N zoutzuur (4.5) toe. Meng en laat 5 minuten staan.
Voeg 2,0 ml N-1-naftylreagens (4.6) toe, meng en laat 3 minuten staan.
Vul aan met water tot 100 ml en meng.
6.7. Maak een blanco-meetoplossing door het onder 6.5 en 6.6 gestelde te
herhalen, evenwel zonder toevoeging van het N-1-naftylreagens (4.6).
6.8. Bepaal de absorptie (5.7) van de volgens 6.6 verkregen oplossing bij
538 nm metals blanco de volgens 6.7 verkregen oplossing.
6.9. Bereken met behulp van de ijklijn (6.10) het nitrietgehalte, uitgedrukt
als microgrammen natriumnitriet per 100 ml oplossing (m
1), datover-
eenkomt met de volgens 6.8 gemeten absorptie.
6.10. IJklijn: Maak een ijklijn voor de absorptie met behulp van de standaard
natriumnitrietoplossing (4.1) voor de reeks 0 — 20 — 40 — 60 — 80
— 100 microgram natriumnitriet per 100 ml.
7. BEREKENING
Bereken het gehalte aan natriumnitriet van het monster in massapro-
centen met behulp van de volgende formule:
% NaNO 2¼250
V/C2m1/C210/C06/C2100
m¼m1
V/C2m/C240
waarin:
m = de massa van hetin onderzoek genomen monst er in g (6.1)
m1= het gehalte aan natriumnitriet in µg afgelezen onder 6.9
V = de hoeveelheid filtraat in ml gebruikt voor de meting (6.5).
8. HERHAALBAARHEID (1)
Bij een nitrietgehalte van 0,2 % (m/m) mag het verschil tussen de meet-
uitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig uitgevoerd door dezelfde
analist onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden en voor
hetzelfde monster niet meer bedragen dan 0,005 %.
IV.DE IDENTIFICATIE EN BEPALING VAN VRIJ FORMALDEHYDE
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Deze methode beschrijft de identificatie en twee kwantitatieve bepa-
lingen van vrij formaldehyde. De toepasbaarheid van de
bepalingsmethoden hangt af van het aan- dan wel afwezig zijn van
formaldehydedonoren. De methode kan worden toegepast op alle
kosmetische produkten.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 19
(1) Bepaald vlg. ISO 5725.▼M1
▼M1
1.1.Identificatie
1.2.Colorimetrische bepaling met acetylaceton
Deze methode kan worden toegepast wanneer alleen formaldehyde
wordtgebruikt , of wanneer formaldehyde wordtgebruiktin combinat ie
metandere verbindingen, die geen formaldehyde afsplit sen.
Indien ditniethetgeval is, en wanneer hetresult aathoger ligtdan de
maximaal in het eindprodukt toegelaten concentratie, wordt ter bevesti-
ging de volgende methode (1.3) gebruikt.
1.3.Bepaling bij aanwezigheid van formaldehydedonoren
In de hiervoor beschreven methode (1.2) splitsen formaldehydedonoren
tijdens de bepaling formaldehyde af, hetgeen tot te hoge waarden leidt
(vrij plus gebonden formaldehyde).
Daarom moethetvrije formaldehyde door middel van HPLC worden
gescheiden.
2. DEFINITIE
Het volgens deze methode bepaalde vrije formaldehydegehalte wordt
uitgedrukt in massapercenten (m/m) van de waar.
3. IDENTIFICATIE3.1.Principe
Vrij en gebonden formaldehyde geeftmetSchiff's reagens, in aanwezig-
heid van zwavelzuur, een roze of paarse kleur.
3.2.Reagentia
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn. Het gebruikte
water moet gedeïoniseerd zijn.
3.2.1. Fuchsine3.2.2. Natriumsulfiet, 7H
2O
3.2.3. Geconcentreerd zoutzuur (d=1,19)3.2.4. Zwavelzuur, 1M
3.2.5. Schiff's reagens
Weeg 100 mg fuchsine (3.2.1) in een bekerglas en los op in 75 ml
water van 80 ºC. Voeg na afkoelen 2,5 g natriumsulfiet (3.2.2) en
1,5 ml zoutzuur (3.2.3) toe. Vul aan tot 100 ml met water.
Houdbaarheid: 2 weken.
3.3.Werkwijze
3.3.1. Breng ongeveer 2 g monster in een bekerglas van 10 ml.3.3.2. Voeg 2 druppels zwavelzuur, 1M (3.2.4) en 2 ml Schiff's reagens
(3.2.5) toe. Het reagens moet vóór toevoeging absoluut kleurloos zijn.
Meng door schudden en laat het mengsel vijf minuten staan.
3.3.3. Indien binnen 5 minuten een roze of paarsroze kleur wordt waarge-
nomen, is de aanwezige hoeveelheid formaldehyde groter dan 0,01 %.
In datgeval wordtde hoeveelheid vrij en gebonden formaldehyde
kwantitatief bepaald volgens (4) en zo nodig (5).
4. COLORIMETRISCHE BEPALING MET ACETYLACETON4.1.Principe
Formaldehyde reageertin aanwezigheid van ammoniumacet aatmet
acetylaceton, waarbij 3,5-diacetyl-1,4-dihydrolutidine ontstaat. Dit
wordt geëxtraheerd met 1-butanol, waarna de absorptie bij 410 nm
wordtgemet en.
4.2.Reagentia
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 20
▼M1
Het gebruikte water moet gedeïoniseerd zijn.
4.2.1. Ammoniumacetaat, watervrij
4.2.2. IJsazijn, d204 = 1,05
4.2.3. Acetylaceton, vers gedistilleerd onder verminderde druk, 25 mm Hg
25º; het te gebruiken reagens mag geen absorptie vertonen bij 410 nm.
4.2.4. 1-Butanol
4.2.5. Zoutzuur, 1 M
4.2.6. Zoutzuur, ongeveer 0,1 M
4.2.7. Natriumhydroxide, 1 M
4.2.8. Zetmeeloplossing, 2 % suspensie in water, vers bereid volgens Euro-
pese Farmacopee, 2e editie 1980, deel I-VII-1-1 (1 g/50 ml water)
4.2.9. Formaldehyde, 37-40 % oplossing in water
4.2.10. Gestelde oplossing van jodium, 0,05 M
4.2.11. Gestelde oplossing van natriumthiosulfaat, 0,1 M
4.2.12. Acetylaceton-reagens
Los in een maatkolf van 1 000 ml op:
— 150 g ammoniumacetaat (4.2.1),
— 2 ml acetylaceton (4.2.3),— 3 ml azijnzuur (4.2.2).
Vul aan tot 1 000 ml met water (de pH van de oplossing is ongeveer
6,4).
Ditreagens moetvers worden bereid.
4.2.13. Reagens (4.2.12) zonder acetylaceton
4.2.14. Formaldehyde-standaardoplossing: stamoplossing
Breng in een maatkolf van 1000 ml 5 g formaldehyde (4.2.9) en vul aan
met water tot 1000 ml.
Bepaal de titer van de stamoplossing als volgt:
Pipetteer 10,00 ml van de oplossing en voeg 25,00 ml van de gestelde
joodoplossing (4.2.10) en 10 ml van de natriumhydroxideoplossing 1 M
(4.2.7) toe.
Meng en laat het mengsel vijf minuten staan.
Zuur aan met 11 ml HCL 1M (4.2.5) en titreer de overmaat jood met
een gestelde natriumthiosulfaatoplossing (4.2.11) met behulp van een
zetmeeloplossing (4.2.10) als indicator.
1 ml jood-oplossing is equivalentmet1,5 mg formaldehyde.
4.2.15. Formaldehyde-standaardoplossing: verdunde oplossing
De stamoplossing wordt met gedeïoniseerd water twintigmaal verdund
en deze oplossing wordtvervolgens honderdmaal metwat er verdund.
1 ml van deze oplossing bevatongeveer 1 µg formaldehyde.
Bereken het exacte gehalte.
4.3.Apparatuur
4.3.1. Gebruikelijke laboratoriumuitrusting en:
4.3.2. „Fasescheiding”-filter, Whatman 1 PS (of gelijkwaardig)
4.3.3. Centrifuge
4.3.4. Waterbad, ingesteld op 60 ºC
4.3.5. Spectrofotometer
4.3.6. Glascuvetten met een optische weglengte van 1 cm1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 21
▼M1
4.4.Werkwijze
4.4.1. Monsteroplossing
Weeg in een maatkolf van 100,00 ml tot op 0,001 g nauwkeurig een
hoeveelheid monster, die overeenkomt met ongeveer 150 µg formalde-
hyde.
Vul aan met water tot 100,00 ml en meng (oplossing S).
(Ga na of de pH ongeveer 6 is. Bereid, wanneer ditniethetgeval is, de
bovengenoemde oplossing met zoutzuuroplossing (4.2.6) in plaats van
water).
Breng in een erlenmeyer van 50 ml:
— 10,00 ml oplossing S,
— 5,00 ml acetylacetonreagens (4.2.12).
Voeg water toe tot 30 ml.
4.4.2. Referentieoplossing
Eventuele storing door een achtergrondkleuring in het monster wordt
als volgtgeëlimineerd:
Pipetteer in een erlenmeyer van 50 ml:
— 10,00 ml oplossing S,
— 5,00 ml reagens zonder acetylaceton (4.2.13).
Voeg water toe tot 30 ml.
4.4.3. Blanco-oplossing
Pipetteer in een erlenmeyer van 50 ml:
5,0 ml acetylacetonreagens (4.2.12).
Voeg water toe tot 30 ml.
4.4.4. Gehaltebepaling
4.4.4.1. Schud de volgens 4.4.1, 4.4.2 en 4.4.3 bereide oplossingen en zetze
daarna gedurende exact 10 minuten in een waterbad van 60 ºC. Koel
vervolgens gedurende twee minuten af in een ijsbad.
4.4.4.2. Breng de vloeistoffen over in scheitrechters van 50 ml, die 10,00 ml 1-
Butanol (4.2.4) bevatten. Spoel de erlenmeyers na met 3 tot 5 ml water
en schud de mengsels in de scheitrechters krachtig gedurende exact 30
seconden. Laatde fasen vervolgens scheiden.
4.4.4.3. Filtreer de butanol-fases door een „fasescheiding”-filter (4.3.2) in
cuvetten (4.3.6). De scheiding kan ook door centrifugeren (3 000 g
gedurende vijf minuten) bewerkstelligd worden.
4.4.4.4. Meetde absorpt ie bij 410 nm (A1) van de monsteroplossing (4.4.1)
tegen de referentieoplossing (4.4.2).
4.4.4.5. Meetop dezelfde wijze de absorpt ie bij 410 nm (A2) van de blanco-
oplossing (4.4.3) tegen 1 butanol.
NB: Al deze bewerkingen moeten worden uitgevoerd binnen 25
minuten nadat de erlenmeyers in het waterbad van 60 ºC zijn
geplaatst.
4.4.5. IJkcurve
4.4.5.1. Pipetteer in een erlenmeyer van 50 ml:
— 5,00 ml standaardoplossing (4.2.15),
— 5,00 ml acetylacetonreagens (4.2.12).
Vul aan met water tot een eindvolume van 30 ml.
4.4.5.2. Vervolg zoals onder 4.4.4 beschreven en meetde absorpt ie bij 410 nm
tegen 1-butanol (4.2.4).
4.4.5.3. Herhaal deze procedure met10,00, 15,00, 20,00 en 25,00 ml verdunde
standaardoplossing (4.2.15).
4.4.5.4. Voer om de waarde van de blanco (overeenkomend metde kleuring
door de reagentia) te verkrijgen de procedure zoals beschreven onder
4.4.4.5 uit.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 22
▼M1
4.4.5.5. Teken de ijkcurve, nadatvan elk van de onder de punt en 4.4.5.1 en
4.4.5.3 verkregen absorptiewaarden de blancowaarde is afgetrokken.
De wetvan De Beer is geldig t ot30 µg formaldehyde.
4.5.Berekening
4.5.1. Trek A2van A1af en lees uitde ijkcurve (4.4.5.5) de hoeveelheid C af,
uitgedrukt in microgram formaldehyde in de monsteroplossing (4.4.1).
4.5.2. Het gehalte aan formaldehyde in het monster (% m/m) wordt berekend
metde formule:
formaldehyde % ¼C
103/C1m
waarin:
m = massa in g van hetmonst er.
4.6.Herhaalbaarheid (1)
Bij een formaldehydegehalte van 0,2 % mag het verschil tussen de
resultaten van twee bepalingen van hetzelfde monster, gelijktijdig uitge-
voerd door dezelfde analistonder zoveel mogelijk ident iekeomstandigheden, bij de colorimetrische bepaling met acetylaceton niet
hoger zijn dan 0,005 %.
Als bij de bepaling van vrij formaldehyde resultaten worden verkregen
die hoger zijn dan de waarden in Richtlijn 76/768/EEG, namelijk:
a) tussen 0,05 % en 0,2 % bij een niet geëtiketteerd produkt,
b) hoger dan 0,2 % bij een al dan niet geëtiketteerd produkt,
moet de in punt 5 beschreven methode worden uitgevoerd.
5. BEPALING VOOR HET GEVAL DAT FORMALDEHYDEDO-
NOREN AANWEZIG ZIJN
5.1.Principe
Formaldehyde wordtmiddels HPLC van andere component en
gescheiden en in een post-column reactor door reactie met acetylaceton
omgezet in een lutidinederivaat. Het gevormde derivaat wordt bepaald
via meting van de absorptie bij 420 nm.
5.2.Reagentia
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn. Het gebruikte
water moet gedeïoniseerd zijn.
5.2.1. Water, geschikt voor HPLC5.2.2. Ammoniumacetaat, anh.
5.2.3. IJsazijn
5.2.4. Acetylaceton (bewaren bij 4 ºC)5.2.5. Dinatriumfosfaat, watervrij5.2.6. Orthofosforzuur, 85 % (d = 1,7)5.2.7. Methanol
5.2.8. Dichloormethaan
5.2.9. Formaldehyde, 37 - 40 % oplossing in water5.2.10. Natriumhydroxide, 1 M5.2.11. Zoutzuur, 1 M5.2.12. Zoutzuur, 0,002 M
5.2.13. Zetmeeloplossing, vers bereid volgens de Europese Farmacopee
5.2.14. Gestelde oplossing van jodium, 0,05 M1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 23
(1) Volgens ISO-norm 5725.
▼M1
5.2.15. Gestelde oplossing van natriumthiosulfaat, 0,1 M
5.2.16. Mobiele fase
0,006 M dinatriumfosfaat (5.2.5) oplossing in water (5.2.1), waarvan de
pH met orthofosforzuur (5.2.6) op 2,1 is gebracht.
5.2.17. Acetylacetonreagens
Los in een maatkolf van 1 000 ml op:
— 62,5 g ammoniumacetaat (5.2.2),
— 7,5 ml ijsazijn (5.2.3),— 5 ml acetylaceton (5.2.4).
Vul aan met water (5.2.1) tot 1 000 ml.Bewaar ditreagens in hetdonker.
Houdbaarheid: drie dagen bij kamertemperatuur.
Er mag geen kleuring van hetreagens worden waargenomen.
5.2.18. IJkoplossing formaldehyde: stamoplossing
Breng in een maatkolf van 1 000 ml 10 g formaldehyde (5.2.9) en vul
aan tot 1 000 ml met water.
Bepaal de titer van de stamoplossing als volgt:
Pipetteer 5,00 ml stamoplossing in een stoperlenmeyer. Voeg 25,00 ml
gestelde jood-oplossing (5.2.14) en 10,00 ml natriumhydroxideoplossing
(5.2.10) toe.
Laat vijf minuten staan, voeg 11,00 ml HCl 2 N (5.2.11) toe en titreer
de overmaat jood met een gestelde natriumthiosulfaatoplossing (5.2.15)
met behulp van zetmeeloplossing 5.2.13 als indicator.
1 ml joodoplossing 0,05 M (5.2.14) is equivalentaan 1,5 mg formalde-
hyde.
5.2.19. IJkoplossing formaldehyde: verdunde oplossing
Verdun de stamoplossing (5.2.18) 100 maal met mobiele fase (5.2.16).
1,00 ml van deze oplossing bevatongeveer 37 µg formaldehyde.
Bereken het exacte gehalte.
5.3.Apparatuur
5.3.1. Gebruikelijke laboratoriumuitrusting, en:
5.3.2. Nietpulserende HPLC-pomp
5.3.3. Niet pulserende lagedrukpomp voor reagenstoevoer, of een tweede
HPLC-pomp metdezelfde eigenschappen als de eerst e (5.3.2)
5.3.4. Injectiekraan, 10 µl injectievolume
5.3.5. Post-column reactor, als volgt geconstrueerd:
Driehalskolf van 1 liter,
+ 1 verwarmingsmantel van 1 liter+ 2 Vigreux-kolommen met minimaal tien schotels (luchtgekoeld)+ roestvrijstalen capillair (voor warmtewisseling): 1,6 mm - interne
diameter: 0,23 mm - lengte: 400 mm
+ teflonbuis: 1,6 mm - interne diameter: 0,30 mm - lengte: 5 m (reac-
tiecoil van gevlochten teflonbuis) (zie aanhangsel 2)
+ 1 T-stuk zonder dood volume (Valco of gelijkwaardig)+ 3 koppelstukken zonder dood volumeOf:een post-columnreactor Applied Biosystems PCRS 520, uitgerust
met een 1 ml reactor, of een gelijkwaardig systeem.
5.3.6. Membraanfilter: 0,45 µ
5.3.7. SEP PAK C18 cartridge, of daaraan gelijkwaardige cartridge
5.3.8. Kolom
— Bischoff Hypersil RP 18 (type NC ref. C 25.46 1805)1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 24
▼M1
(5 µ - L = 250 mm - i.d. = 4,6 mm)
— of Dupont, Zorbax ODS
(5 µ - L = 250 mm - i.d. = 4,6 mm)
— of Phase SEP, Spherisorb ODS 2
(5 µ - L = 250 mm - i.d. = 4,0 mm)
5.3.9. Voorkolom
Bischoff K1 Hypersil RP 18 (ref. KL G 6301 1805)
(5 µ - L = 10 mm, of gelijkwaardig)
5.3.10. De kolom en de voorkolom worden met een Ecotube-systeem (ref. A
15020508 Bischoff) of een gelijkwaardig systeem op elkaar aange-
sloten.
5.3.11. Bouw de opstelling (5.3.5) volgens het schema van aanhangsel 2.
De verbindingen na de injectiekraan moeten zo kort mogelijk zijn.
Wanneer de opstelling van 5.3.5 wordt gebruikt, heeft de roestvrijstalen
buis tussen de uitgang van de reactor en de ingang van de detector tot
doel het mengsel vóór detectie af te koelen, en is de temperatuur in de
detector niet bekend maar constant.
5.3.12. Detector, UV/VIS5.3.13. Recorder5.3.14. Centrifuge5.3.15. Ultrasoonbad
5.3.16. Reageerbuisschudapparaat(Vort ex of gelijkwaardig)
5.4.Werkwijze
5.4.1. IJkcurve
De ijkcurve wordt bepaald door de piekhoogte als functie van de
concentratie te meten. Bereid de volgende standaardoplossingen door
de verdunde ijkoplossing van formaldehyde (5.2.19) te verdunnen met
de mobiele fase (5.2.16):
— 1,00 ml ijkoplossing (5.2.19) verdund tot 20,00 ml (ongeveer
185 µg/100 ml)
— 2,00 ml ijkoplossing (5.2.19) verdund tot 20,00 ml (ongeveer
370 µg/100 ml)
— 5,00 ml ijkoplossing (5.2.19) verdund tot 25,00 ml (ongeveer
740 µg/100 ml)
— 5,00 ml ijkoplossing (5.2.19) verdund tot 20,00 ml (ongeveer
925 µg/100 ml).
De ijkoplossingen moeten vers worden bereid, en vervolgens gedurende
1 uur op kamertemperatuur bewaard alvorens ze worden gebruikt.
De ijkcurve is lineair voor concentraties van 1 tot 15 µg/ml.
5.4.2. Monstervoorbereiding
5.4.2.1. Emulsies (cremes, vloeibare make-up, eyeliners)
Weeg tot op 0,001 g nauwkeurig een hoeveelheid monster (m g), over-
eenkomend meteen verwacht e hoeveelheid formaldehyde van ongeveer
100 µg in een afsluitbare 100 ml fles. Voeg 20,00 ml dichloormethaan
(5.2.8) en 20,00 ml zoutzuur (5.2.12) toe. Meng met behulp van een
reageerbuisschudapparaat(5.3.16) en hetult rasoonbad (5.3.15). Scheid
de twee fasen door centrifugeren (3 000 g gedurende 2 minuten). Was
een cartridge (5.3.7) met 2 ml methanol (5.2.7) en conditioneer dezemet5 ml wat er (5.2.1).
Elueer 4 ml van de waterige fase van het extract door de geconditio-
neerde patroon. Verwerp de eerste 2 ml en vang de volgende fractie op.
5.4.2.2. Lotions en shampoo's
Weeg tot op 0,001 g nauwkeurig een hoeveelheid monster (m g), over-
eenkomend meteen verwacht e hoeveelheid formaldehyde van ongeveer
500 µg in een afsluitbare 100 ml fles.
Vul aan tot 100,00 ml met de mobiele fase (5.2.16).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 25
▼M1
Filtreer de oplossing door een filter (5.3.6) en injecteer, eventueel nadat
de oplossing over een cartridge (5.3.7) is geleid, die zoals beschreven in
5.4.2.1 is geconditioneerd.
Alle monsteroplossingen moeten onmiddellijk worden geïnjecteerd.
5.4.3. Chromatografie
— debietvan de mobiele fase: 1 ml/min
— debietvan hetreagens: 0,5 ml/min— totaal debiet aan de uitgang van de detector: 1,5 ml/min
— geïnjecteerd volume: 10 µl
— elutietemperatuur: koel bij een slechte scheiding de kolom in een
smeltend ijsbad en wacht tot een constante temperatuur is bereikt.
— temperatuur van de post-columnreactie: 100 ºC— detectie: 420 nm
NB: Het gehele systeem voor chromatografie en postkolom moet na
gebruik metwat er (5.2.1) worden gespoeld. Wanneer meer dan
twee dagen geen analyses worden gedaan, wordt hierna gespoeld
met methanol (5.4.7). Alvorens het systeem opnieuw wordt gecon-
ditioneerd, wordt water doorgeleid om herkristallisatie te
voorkomen.
5.5.Berekening
Emulsies (5.4.2.1):
Gehalte aan formaldehyde in % (m/m):
C/C110/C06/C1100
5m¼C/C110/C04
5/C1m
Lotions en shampoo's (5.4.2.2):
Gehalte aan formaldehyde in % (m/m):
C/C110/C06/C1100
m¼C/C110/C04
m
waarin:
m = massa van hetgeanalyseerde monst er in g
C = de in de ijkcurve (5.4.1) afgelezen formaldehydeconcentratie in
µg/100 ml.
5.6.Herhaalbaarheid (1)
Bij een formaldehydegehalte van 0,05 % mag het verschil tussen de
resultaten van twee bepalingen van hetzelfde monster, gelijktijdig uitge-
voerd door dezelfde analistonder zoveel mogelijk ident ieke
omstandigheden, niet hoger zijn dan 0,001 %.
Bij een formaldehydegehalte van 0,2 % mag het verschil tussen de
resultaten van twee bepalingen van hetzelfde monster, gelijktijdig uitge-
voerd door dezelfde analistonder zoveel mogelijk ident ieke
omstandigheden, niet hoger zijn dan 0,005 %.
V.DE BEPALING VAN RESORCINOL IN SHAMPOOS EN HAARLO-
TIONS
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Deze methode beschrijft de bepaling van resorcinol in shampoos en
haarlotions door middel van gaschromatografie. De methode is geschikt
voor concentraties van 0,1 tot 2,0 massaprocenten van het produkt.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 26
(1) Volgens ISO-norm 5725.▼B
▼B
2. DEFINITIE
Het volgens dit voorschrift bepaalde resorcinolgehalte wordt uitgedrukt
in massaprocenten (m/m) van de waar.
3. BEGINSEL
Resorcinol en een toegevoegde interne standaard (3,5-dihydroxyto-
lueen) worden door middel van dunnelaagchromatografie uit het
monster geïsoleerd. Na extractie uit het silicagel met methanol worden
beide stoffen gedroogd, gesilyleerd en vervolgens gaschromatografisch
bepaald.
4. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
4.1. Zoutzuur 25 % (m/m).
4.2. Methanol.4.3. Ethanol 96 % (v/v).
4.4. Kant-en-klare silicaplaten (met fluorescentie-indicator) worden op de
volgende wijze gedesactiveerd: Besproei de platen met water tot ze er
glazig uitzien. Droog de platen gedurende 1-3 uren bij kamertempera-
tuur.
Opmerking
Indien de silicaplaten niet gedesactiveerd zijn, is resorcinolverlies door
irreversibele adsorptie niet uitgesloten.
4.5. Loopvloeistof: aceton-chloroform-azijnzuur (20+75+5, v).
4.6. Resorcinolstandaardoplossing: Los 400 mg resorcinol op in 100 ml
ethanol 96 % (4.3) (1 ml = 4 000 µg resorcinol).
4.7. Interne standaardoplossing: Los 400 mg 3,5-dihydroxytolueen op in
100 ml ethanol 96 % (4.3) (1 ml = 4 000 µg 3,5-dihydroxytolueen).
4.8. Standaardmengsel: Meng 10 ml oplossing 4.6 in een maatkolf van
100 ml met 10 ml oplossing 4.7. Vul aan tot de streep met ethanol
96 %. Meng. (1 ml bevat400 µg resorcinol en 400 µg 3,5-dihydroxyt o-
lueen).
4.9. Silyleermiddelen:
4.9.1. N,O-bis(trimethylsilyl)trifluoracetamide (BSTFA)
4.9.2. Hexamethyldisilazaan (HMDS)4.9.3. Trimethylchloorsilaan (TMCS).
5. TOESTELLEN EN HULPMIDDELEN
5.1. Gebruikelijke uitrusting voor de dunnelaag- en gaschromatografie.5.2. Laboratoriumglaswerk.
6. WERKWIJZE
6.1.Voorbereiding van het monster
6.1.1. Weeg in een bekerglas van 150 ml nauwkeurig af een hoeveelheid
monster, dat circa 20-50 mg resorcinol bevat (m gram).
6.1.2. Zuur aan metcirca 2-4 ml zout zuur (4.1).
Voeg toe 10 ml interne standaardoplossing (4.7) en meng.Breng met behulp van wat ethanol 96 % het mengsel kwantitatief over
in een maatkolf van 100 ml. Vul aan met ethanol 96 %. Meng.
6.1.3. Breng 250 µl van oplossing 6.1.2 op de dunnelaagplaat(4.4) op een
denkbeeldige startlijn van circa 8 cm lang. Zorg ervoor dat de band zo
smal mogelijk wordt.
6.1.4. Breng op dezelfde manier als in 6.1.3 250 µl van hetst andaardmengsel
(4.8) op dezelfde plaat.
6.1.5. Breng op dezelfde startlijn nog 2 punten van 5 µl van de oplossingen
4.6 en 4.7. Ditis bedoeld als hulp bij de lokalisat ie van hetresorcinol
en 3,5-dihydroxytolueen op de dunnelaagplaat.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 27
▼B
6.1.6. Ontwikkel de plaat in een onverzadigde chromatografietank met de
loopvloeistof (4.5) over een loopafstand van circa 12 cm. De duur is
circa 45 minuten. Droog de plaat aan de lucht en lokaliseer onder kort-
golvig UV licht(254 nm). Resorcinol en 3,5-dihydroxyt olueen vallen
ongeveer samen. Markeer de banden met potlood op circa 2 cm afstand
van de buitenrand van de donkere banden. Schraap de gemarkeerde
zones af en verzamel de silicagel kwantitatief in flesjes van 10 ml.
6.1.7. Extraheer zowel de silicagel van het monster en die van de standaard
met elk 2 ml methanol (2.4) onder voortdurend roeren gedurende 1
uur. Filtreer. Herhaal de extractie met 2 ml methanol gedurende 15
minuten. Filtreer.
6.1.8. Laat het oplosmiddel van de verzamelde extracten verdampen door
deze oplosmiddelen gedurende een nachtonder vacuüm in een exsic-
cator te plaatsen, welke gevuld is met een geschikt droogmiddel.
Verwarm op geen enkele wijze.
6.1.9. Silyleer de droogresten zoals beschreven onder 6.1.9.1 of 6.1.9.2.
6.1.9.1. Voeg 200 µl BSTFA (4.9.1) met een micro-injectiespuit toe en laat het
mengsel in een afgesloten glazen flesje 12 uren bij kamertemperatuur
staan.
6.1.9.2. Voeg achtereenvolgens met een micro-injectiespuit toe: 200 µl HMDS
(4.9.2) en 100 µl TMCS (4.9.3). Verwarm hetmengsel in een afgeslot en
flesje gedurende 30 minuten bij 60 ºC. Koel.
6.2.Gaschromatografie
6.2.1. Kolomvulling OV-17 op Chromosorb WAW 100-120 mesh. De resolu-
tiegraad (R) van deze stationaire fase moet ten minste 1,5 bedragen,
waarbij
R¼2d0R2/C0d0R1
W1þW2
waarbij
R1en R2= de retentietijden in minuten van de gesilyleerde verbin-
dingen van resorcinol en 3,5-dihydroxytolueen
W1en W2= de respectievelijke piekbreedte op halve hoogte
d′ = papiersnelheid in mm per minuut.
De volgende gaschromatografische condities geven bij voorbeeld de
gewenste resultaten:
Kolom:
materiaal: roestvrij staal
lengte: 200 cmdiameter: =3 mm (1/8 ″)
stationaire fase: 10 % OV-17 op Chromosorb WAW 100-
120 mesh
Vlamionisatiedetector
Temperatuur:
kolom: 185 ºC isotherm
injector: 250 ºC
detector: 250 ºC
Draaggas: stikstof, debiet 45 ml/min.
Hulpgassen: debiet van waterstof en lucht, volgens de aanwijzingen van
de fabrikant.
6.2.2. Injecteer 1 tot 3 µl van elk der verkregen gesilyleerde oplossingen.
Voer 5 injecties uit voor elke oplossing (6.1.9). Meet de verkregen
piekoppervlakken en bereken hetgemiddelde van de verhouding van
de piekoppervlakken van resorcinol/3,5-dihydroxytolueen (S).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 28
▼B
7. BEREKENING
De concentratie van het resorcinol in het produkt wordt berekend met
de volgende formule
% resorcinol ¼4
M/C2S monster
S standaard
waarbij
M = inweeg van hetmonst er (6.1.1)
S monster = gemiddelde piekoppervlakken-verhouding van het
monster (resorcinol/3,5-dihydroxytolueen) (6.2.2)
S standaard = gemiddelde piekoppervlakken-verhouding van het stan-
daardmengsel (resorcinol/3,5-dihydroxytolueenl (6.2.2).
8. HERHAALBAARHEID (1)
Voor monsters met een resorcinolgehalte van 0,5 % (m/m) mag het
verschil tussen de meetuitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig
uitgevoerd door dezelfde analist onder zoveel mogelijk identieke
omstandigheden en voor hetzelfde monster niet meer dan 0,025 %
bedragen.
VI.DE BEPALING VAN METHANOL IN VERHOUDING TOT
ETHANOL OF 2-PROPANOL
1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED
Deze methode beschrijft de gaschromatografische bepaling van
methanol in verhouding tot ethanol of 2-propanol in kosmetische
produkten, aerosolen inbegrepen. De methode is geschikt voor relatieve
gehalten van 0 tot 10 %.
2. DEFINITIE
Het gehalte aan methanol bepaald volgens deze methode wordt uitge-
drukt in massaprocenten (m/m) methanol in verhouding tot de
aanwezige ethanol of 2-propanol.
3. BEGINSEL
De bepaling gebeurtmetbehulp van gaschromat ografie.
4. REAGENTIA
Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.
4.1. Methanol.
4.2. Ethanol absoluut.
4.3. 2-Propanol.4.4. Chloroform, gewassen ter verwijdering van alcoholen.
5. TOESTELLEN EN HULPMIDDELEN
5.1. Gaschromatograaf met katharometerdetector voor de aerosolmonsters.
Gaschromatograaf met vlamionisatiedetector voor de andere monsters.
5.2. Maatkolven 100 ml.5.3. Pipetten 2 ml, 20 ml en 0 tot 1,0 ml.
5.4. Injectiespuit 0 tot 100 µl en 0 tot 5 µl.
Voor aerosolmonsters: speciale gasdichte injectiespuit (zie Bemonste-
ringsdocumentfiguur 5) (
2).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 29
(1) Bepaald vlg. ISO 5725.
(2) PB nr. L 383 van 31. 12. 1980, blz. 27.
▼B
6. WERKWIJZE
6.1.Voorbereiding van het monster
6.1.1. Aerosolprodukten worden behandeld zoals aangeduid in hoofdstuk II
van de bijlage van Richtlijn 80/1335/EEG van de Commissie van 22
december 1980 (1) waarna zij gaschromatografisch worden geanalyseerd
volgens de condities beschreven in 6.2.1.
6.1.2. De andere produkten, behandeld zoals voorgeschreven in hoofdstuk II
voormeld, worden met water verdund tot het ethanol of het 2-propanol-
gehalte 1 tot 2 % bedraagt.
De verdunde oplossing wordtdan gaschromat ografisch geanalyseerd
volgens de condities beschreven in 6.2.2.
6.2.Gaschromatografie
6.2.1. Aerosolmonsters. Gebruik de gaschromatograaf met katharometerde-
tector.
6.2.1.1. Kolomvulling 10 % Hallcomid M 18 op Chromosorb WAW 100-
120 mesh.
6.2.1.2. Deze stationaire fase (6.2.1.1) moet een resolutiegraad (R) van ten
minste 1,5 kunnen geven, waarbij
R¼2d0R2/C0d0R1
W1þW2
(R1en R2zijn retentietijden van de stoffen in minuten,
W1en W2zijn de piekbreedten op halve hoogten in mm,
d′is de papiersnelheid in mm/min).
6.2.1.3. De volgende condities leiden bij voorbeeld tot de gewenste resultaten:
Kolom:
materiaal: roestvrij staal
lengte: 350 cm
diameter: 3 mm
Brugstroomkatharometerdetector: 150 mA
Draaggas: helium
debiet: 45 ml/minbegindruk: 2,5 bar
Temperatuur:
kolom: 65 ºCdetector: 150 ºC
injector: 150 ºC.
6.2.2. Niet-aerosolmonsters. Gebruik de gaschromatograaf met vlamionisatie-
detector.
6.2.2.1. Kolomvulling: Chromosorb 105 of Porapak QS.6.2.2.2. Deze stationaire fase (6.2.2.1) moet een resolutiegraad (R) van ten
minste 1,5 kunnen geven, waarbij
R¼2
d0R2/C0d0R1
W1þW2
(zie 6. 2. 1. 2).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 30
(1) PB nr. L 383 van 31. 12. 1980, blz. 27.
▼B
6.2.2.3. De volgende condities leiden bij voorbeeld tot de gewenste resultaten:
Kolom:
materiaal: roestvrij staallengte: 200 cm
diameter: 3 mm
Elektrometergevoeligheid: 8 × 10
−10A
Draaggas: stikstof
debiet: 40 ml/min
begindruk: 2,1 bar
Hulpgas: waterstof
debiet: 20 ml/min
begindruk: 1,5 bar
Temperatuur:
kolom: 120º tot 130 ºC
detector: 230 ºCinjector: 150 ºC.
7. IJKLIJN
7.1. Aerosolmonsters. Maak de volgende reeks standaardmengsels door de
vloeistoffen af te meten (met een pipet), gevolgd door nauwkeurige
weging na elke toevoeging van methanol, ethanol of 2-propanol.
Concentratie
(relatief)
% m/mmethanol
mlethanol of
2-
propanol
mlaanvullen metchloro-
form tot een volume van
2,5 % circa 0,5 20 100 ml
5,0 % circa 1,0 20 100 ml
7,5 % circa 1,5 20 100 ml
10,0 % circa 2,0 20 100 ml
Gebruik de gaschromatografische condities van 6.2.1.
Injecteer 2 tot 3 µl van elk der standaardmengsels.
Bereken de piekoppervlak-verhouding methanol/ethanol of methanol/2-
propanol. Teken dan de ijkkurve:
x-as: Gewichtsprocenten relatief van methanol/ethanol of methanol/2-
propanol
y-as: Piekoppervlak-verhouding methanol/ethanol of methanol/2-
propanol
7.2. Niet-aerosolmonsters. Maak de volgende reeks standaardmengsels door
de vloeistoffen af te meten (met een pipet), gevolgd door een nauwkeu-
rige weging na elke toevoeging van methanol, ethanol of 2-propanol.
Concentratie
(relatief)
% m/mmethanol
µlethanol of
2-
propanol
mlaanvullen met water tot
een volume van
2,5 % circa 50 2 100 ml
5,0 % circa 100 2 100 ml
7,5 % circa 150 2 100 ml1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 31
▼B
Concentratie
(relatief)
% m/mmethanol
µlethanol of
2-
propanol
mlaanvullen met water tot
een volume van
10,0 % circa 200 2 100 ml
Gebruik de gaschromatografische condities van 6.2.2.
Injecteer 2 tot 3 µl van elk der standaardmengsels.
Bereken de piekoppervlak-verhouding methanol/ethanol of methanol/2-
propanol. Teken de ijkkurve:
x-as: Gewichtsprocenten relatief van methanol/ethanol of methanol/2-
propanol
y-as: Piekoppervlak-verhouding methanol/ethanol of methanol/2-
propanol
7.3. In beide gevallen (7.1 en 7.2) moetde ijklijn een recht e zijn.
8. HERHAALBAARHEID (1)
Voor monsters met een gehalte van 5 % (m/m) methanol in verhouding
tot ethanol of 2-propanol mag het verschil tussen de meetuitkomsten
van twee bepalingen gelijktijdig uitgevoerd door dezelfde analist onder
zoveel mogelijk identieke omstandigheden en voor hetzelfde monster
nietmeer dan 0,25 % bedragen.1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 32
(1) Bepaald vlg. ISO 5725.
▼M1
Aanhangsel 1
VERVAARDIGING VAN DE REACTIECOIL VAN GEVLOCHTEN
TEFLONBUIS
BENODIGDHEDEN
— 1 houten klos: uitwendige diameter 5 cm, met in het midden een gat van
1,5 cm. Op gelijke afstanden worden vier draadnagels aangebracht (zie het
schema van de klos in de figuren 1 en 2). De afstand tussen twee punten is
1,8 cm en de afstand tot het gat 0,5 cm.
— 1 niet buigbaar als een haaknaald gevormd staafje om de lussen in de teflon-
slang te leggen.
— teflonslang: 1,6 mm; inwendige diameter: 0,3 mm; lengte: 5 m.
UITVOERING
De reactiecoil wordt gevlochten met een techniek die bekend staat als punniken
of klosjebreien:
Eerstwordtde t eflonslang van boven naar beneden door hetgatin hetmidden
van de klos gestoken (laat ongeveer 10 cm van de slang onder de klos uitsteken,
zodat tijdens de vervaardiging de wikkeling zachtjes kan worden aangetrokken);
vervolgens wordt de eerste lus gemaakt door de slang om elk van de vier punten
te wikkelen (zie fig. 3).
Vanaf de tweede wikkeling wordt de slang aan de buitenkant om elk punt
gelegd, waarna op de volgende wijze een lus wordtgevormd:
— de slang van de onderste wikkeling wordt met behulp van het staafje over de
slang van de bovenste wikkeling gelegd (zie fig. 4).
Deze bewerking wordtbij elk van de punt en herhaald, waarbij de volgorde 1 - 2
- 3 - 4 wordt aangehouden, tot een lengte van 5 m, of tot de gewenste lengte is
bereikt.
Zorg ervoor dater ongeveer 10 cm slang overblijftaan heteind van de react ie-
coil. De slang wordtdoor elk van de vier lussen gehaald en licht jes
aangetrokken: op deze manier wordt het vlechtwerk aan de reactiecoil afge-
sloten.
Aan beide uiteinden van de reactiecoil worden een ferrule en een nut aange-
bracht ; zorg ervoor datbij hetaandraaien hett eflon nietscheurt .
Opmerking: Gewonden teflon is commercieel verkrijgbaar (Supelco).1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 33
▼M1
Schema van de klos
1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 34
▼M1
Aanhangsel 2
1 = HPLC-pomp
2 = injectiekraan
3 = kolom, metvoorkolom4 = reagenspomp
5 = T-stuk zonder dood volume
5′= T-stuk (vortex)
6-6′= koppelstuk zonder dood volume
7 = reactiecoil uit gevlochten teflonbuis
7′= reactor
8 = driehalskolf metkokend wat er9 = verwarmingsmantel
10 = koeler
11 = roestvrij stalen capillair voor warmtewisseling11′= warmtewisselaar
12 = detector, UV/VIS
13 = postkolom-module PCRS 520
5.3.5.
5.3.6.
1982L0434 — NL — 10.04.1990 — 001.001 — 35