1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJNVANDERAAD
van10juni1991
totvoorkomingvanhetgebruikvanhetfinanciële stelselvoorhetwitwassenvangeld
(91/308/EEG)
(PB L 166 van 28.6.1991, blz. 77)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 2001/97/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4  L3447628.12.2001
NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten beide
worden gelezen als referentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van 20.12.1980, blz.
1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).december 2001
▼B
RICHTLIJNVANDERAAD
van10juni1991
tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het
witwassenvangeld
(91/308/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, eerste en derde zin, en
op artikel 100 A,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
In samenwerking met het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat, wanneer kredietinstellingen en financiële instellingen
worden gebruikt voor het witwassen van de opbrengsten van crimineleactiviteiten, hierna genoemd „witwassen van geld”, de soliditeit enstabiliteit van de betrokken instelling en het vertrouwen in het financiëlestelsel als geheel ernstig in gevaar kunnen komen, zodat het vertrouwenvan het publiek verloren gaat;
Overwegende dat het ontbreken van communautaire maatregelen tegen
het witwassen van geld voor de Lid-Staten aanleiding kan zijn om, ter
bescherming van hun financiële stelsel, maatregelen te treffen die met devoltooiing van de interne markt onverenigbaar kunnen zijn; dat, tervergemakkelijking van hun criminele activiteiten, degenen die geldwitwassen, van de liberalisering van het kapitaalverkeer en van het
verrichten van financiële diensten, die inherent is aan de geïntegreerde
financiële ruimte, kunnen trachten te profiteren, indien niet opcommunautair niveau bepaalde coördinerende maatregelen wordengenomen;
Overwegende dat het witwassen van de opbrengsten van criminele
activiteiten op de groei van de georganiseerde misdaad in het algemeenen van de handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen in het
bijzonder onmiskenbaar van invloed is; dat het besef toeneemt dat
bestrijding van het witwassen van geld één van de meest doeltreffendemiddelen is om deze categorie van criminele activiteiten, welke voor desamenleving in de Lid-Staten een bijzondere bedreiging vormt, tegen tegaan;
Overwegende dat het witwassen van geld voornamelijk moet worden
bestreden met strafrechtelijke middelen en in het kader van internatio-
nale samenwerking tussen gerechtelijke en tussen politieautoriteiten,zoals deze op het gebied van verdovende middelen en psychotropestoffen geregeld is bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegensluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen, dat op 19december 1988 in Wenen werd aangenomen, hierna „het Verdrag van
Wenen” genoemd, en dat tot alle criminele activiteiten is uitgebreid bij
het Verdrag van de Raad van Europa betreffende witwassen, opsporing,inbeslagneming en confiscatie van vruchten van criminele activiteiten,dat op 8 november 1990 te Straatsburg voor ondertekening isopengesteld;
Overwegende dat een strafrechtelijke benadering echter niet de enige
wijze van bestrijding van het witwassen van geld moet zijn, aangezien
het financiële stelsel een zeer doeltreffende functie kan vervullen; dat indit verband naar de aanbeveling van de Raad van Europa van 27 juni1980 en naar de in december 1988 door de met het toezicht op debanken belaste autoriteiten van de Groep van Tien te Bazel aangenomenVerklaring van Beginselen dient te worden verwezen, welke beide1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 2
(1) PB nr. C 106 van 28. 4. 1990, blz. 6, en PB nr. C 319 van 19. 12. 1990, blz. 9.
(2) PB nr. C 324 van 24. 12. 1990, blz. 264, en PB nr. C 129 van 20. 5. 1991.
(3) PB nr. C 332 van 31. 12. 1990, blz. 86.
▼B
belangrijke instrumenten vormen ter voorkoming van het gebruik van
het financiële stelsel voor het witwassen van geld;
Overwegende dat het witwassen van geld gewoonlijk in een internatio-
nale context geschiedt, zodat de misdadige herkomst van de middelenbeter kan worden verhuld; dat maatregelen die uitsluitend op nationaalniveau worden getroffen zonder met internationale coördinatie ensamenwerking rekening te houden, een zeer beperkte uitwerking zouden
hebben;
Overwegende dat de door de Gemeenschap op dit gebied te treffen
maatregelen verenigbaar moeten zijn met in andere internationaleorganen ondernomen acties; dat in dit verband bij elke actie van de
Gemeenschap met name rekening moet worden gehouden met de
aanbevelingen van de in juli 1989 op de topconferentie van de zevenmeest ontwikkelde landen te Parijs ingestelde „Financial Action TaskForce”;
Overwegende dat het Europese Parlement in verscheidene resoluties
heeft verzocht een algemeen communautair programma voor de
bestrijding van de handel in verdovende middelen en psychotropestoffen op te stellen, met inbegrip van bepalingen inzake het voorkomenvan het witwassen van geld;
Overwegende dat de definitie van witwassen van geld voor deze richtlijn
overgenomen is uit het Verdrag van Wenen; dat, aangezien hetwitwassen van geldniet alleen betrekking heeft op opbrengsten vanstrafbare feiten op het gebied van de handel in verdovende middelen,maar ook op opbrengsten van andere criminele activiteiten (zoals
georganiseerde misdaad en terrorisme), het evenwel van belang is dat de
Lid-Staten de gevolgen van de richtlijn uitbreiden, in de betekenis diedaaraan in hun wetgeving wordt gegeven, tot de opbrengsten van dezeactiviteiten wanneer die aanleiding kunnen geven tot witwastransactieswelke een repressief optreden uit dien hoofde rechtvaardigen;
Overwegende dat het in de wetgeving van de Lid-Staten neergelegde
verbod op het witwassen van geld, samen met passende maatregelen ensancties, een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de bestrijding vandit verschijnsel;
Overwegende dat ervoor moet worden gezorgd dat kredietinstellingen en
financiële instellingen bij het aangaan van zakelijke betrekkingen of hetverrichten van transacties boven een bepaalde drempel, van hun cliëntenlegitimatie verlangen om te voorkomen dat degenen die geld witwassenvan hun anonimiteit profiteren om criminele activiteiten te kunnenverrichten; dat deze regels zoveel mogelijk ook op de economische
rechthebbenden van toepassing moeten zijn;
Overwegende dat kredietinstellingen en financiële instellingen, als
bewijsmiddel voor onderzoeken inzake het witwassen van geld,gedurende te minste vijf jaar kopieën of referenties van de vereiste
identificatiedocumenten alsmede, wat betreft de transacties, de bewijs-
stukken en registratie, zijnde de originele stukken of de afschriften diekrachtens hun nationale wetgeving een zelfde bewijskracht hebben,gedurende ten minste vijf jaar vanaf de uitvoering van de transacties,dienen te bewaren;
Overwegende dat, om de soliditeit en de integriteit van het financiële
stelsel te beschermen en om bij te dragen tot de bestrijding van hetwitwassen van geld, erop toegezien moet worden dat kredietinstellingenen financiële instellingen transacties, waarvan zij denken dat er verbandbestaat met het witwassen van geld, met bijzondere aandacht
behandelen; dat zij daarbij speciaal moeten letten op transacties met
derde landen die op het stuk van de bestrijding van het witwassen vangeldgeen regeling kennen welke te vergelijken is met d e communau-taire voorschriften of met andere gelijkwaardige voorschriften vaninternationale instanties die de Gemeenschap heeft overgenomen;
Overwegende dat daartoe de Lid-Staten de kredietinstellingen en
financiële instellingen kunnen vragen de resultaten van het onderzoekwaartoe zij verplicht zijn, op schrift te stellen en ervoor te zorgen datdeze resultaten beschikbaar zijn voor de met de bestrijding vanwitwassen van geldbelaste autoriteiten;1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 3
▼B
Overwegende dat vrijwaring van het financiële stelsel tegen het
witwassen van geld een taak is die door de met de bestrijding van ditverschijnsel belaste autoriteiten niet zonder samenwerking van de
kredietinstellingen en de financiële instellingen en van de met toezicht
op deze instellingen belaste autoriteiten kan worden vervuld; dat hetbankgeheim voor deze gevallen moet worden opgeheven; dat eenregeling van verplichte aanmelding van verdachte transacties, waarmeewordt verzekerd dat de inlichtingen aan de genoemde autoriteiten
worden verstrekt zonder dat de betrokken cliënten hierop bedacht zijn,
het meest doeltreffend is om deze samenwerking te verwezenlijken; dateen bijzondere beschermingsclausule nodig is om kredietinstellingen enfinanciële instellingen, alsmede de leiding en de werknemers daarvan,niet voor inbreuken op beperkingen inzake het vrijgeven van informatieaansprakelijk te doen zijn;
Overwegende dat de door de autoriteiten overeenkomstig deze richtlijn
ontvangen inlichtingen uitsluitend gebruikt mogen worden voor debestrijding van het witwassen van geld; dat de Lid-Staten nietteminkunnen bepalen dat deze inlichtingen eveneens voor andere doeleindenkunnen dienen;
Overwegende dat creëring door kredietinstellingen en financiële
instellingen van interne controleprocedures en opleidingsprogramma'sop dit gebied aanvullende maatregelen vormen zonder welke de overigein deze richtlijn vervatte maatregelen niet doeltreffend zouden kunnen
zijn;
Overwegende dat, aangezien geld niet alleen via kredietinstellingen en
financiële instellingen kan worden witgewassen doch ook via anderecategorieën van beroepen en ondernemingen, de Lid-Staten dezerichtlijn, geheel of gedeeltelijk, ook moeten toepassen op deze beroepen
en ondernemingen waarvan de werkzaamheden in het bijzonder geschikt
zijn om voor het witwassen van geldgebruikt te word en;
Overwegende het belang dat de Lid-Staten er in het bijzondere op
toezien dat in de Gemeenschap gecoördineerde maatregelen wordengenomen wanneer er ernstige aanwijzingen zijn dat beroepen of
werkzaamheden, waarvan de uitoefening op communautair niveau is
geharmoniseerd, worden gebruikt voor het witwassen van geld;
Overwegende dat de doeltreffendheid van de maatregelen ter bestrijding
van het witwassen van geld hoofdzakelijk afhangt van de nauwecoördinatie en de harmonisatie van de nationale uitvoeringsmaatregelen;
dat voor deze coördinatie en harmonisatie in verschillende internationale
organen overleg op communautair niveau tussen de Lid-Staten en deCommissie in een contactcomité vereist is;
Overwegende dat elke Lid-Staat passende maatregelen moet treffen en
op passende wijze de sancties voor inbreuken op die maatregelen moet
vaststellen om de volledige toepassing van de richtlijn te waarborgen,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
A. „kredietinstelling”: een instelling als omschreven in artikel 1, punt 1,
eerste alinea, van Richtlijn 2000/12/EG(1), alsmede in de Gemeen-
schap gevestigde bijkantoren, als omschreven in artikel 1, lid 3, van
voornoemde richtlijn, van een kredietinstelling met hoofdkantoor
binnen of buiten de Gemeenschap;
B. „financiële instelling”:
1. een onderneming die geen kredietinstelling is en waarvan de
hoofdwerkzaamheid bestaat in het verrichten van een of meer van1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 4
(1) PB L 126 van 26.5.2000, blz. 1. Richtlijn gewijzigdbij Richtlijn 2000/28/EG
(PB L 275, 27.10.2000, blz. 37).▼M1
▼M1
de werkzaamheden die zijn opgenomen onder de nummers 2 tot
en met 12 en nummer 14 van de lijst in bijlage I bij Richtlijn2000/12/EEG; deze werkzaamheden omvatten ook de activiteiten
van wisselkantoren en van geldovermakingskantoren;
2. een verzekeringsonderneming waaraan overeenkomstig Richtlijn
79/267/EEG(
1) vergunning is verleend, voorzover zij activiteiten
verricht die onder genoemde richtlijn vallen;
3. een beleggingsonderneming als omschreven in artikel 1, lid 2, van
Richtlijn 93/22/EEG(2);
4. een instelling voor collectieve belegging die haar bewijzen van
deelneming of aandelen aanbiedt.
Deze omschrijving van financiële instelling omvat ook de bijkan-
toren in de Gemeenschap van financiële instellingen methoofdkantoor binnen of buiten de Gemeenschap;
C. „witwassen van geld”: de hierna genoemde daden, indien opzettelijk
begaan:
— de omzetting of overdracht van voorwerpen, wetende dat deze
zijn verworven uit een criminele activiteit of uit deelneming aaneen dergelijke activiteit, met het oogmerk de illegale herkomstervan te verhelen of te verhullen of een persoon die bij deze
activiteit is betrokken, te helpen aan de juridische gevolgen van
zijn daden te ontkomen;
— het verhelen of verhullen van de werkelijke aard, oorsprong,
vindplaats, vervreemding, verplaatsing, rechten op of deeigendom van voorwerpen, wetende dat deze verworven zijn
uit een criminele activiteit of uit deelneming aan een dergelijke
activiteit;
— de verwerving, het bezit of het gebruik van voorwerpen, wetende,
op het tijdstip van verkrijging, dat deze voorwerpen zijnverworven uit een criminele activiteit of uit deelneming aan
een dergelijke activiteit;
— deelneming aan, medeplichtigheid aan, poging tot, hulp aan,
aanzetten tot, vergemakkelijken van, of het geven van raadmethet oog op het begaan van een van de in de voorgaande puntenbedoelde daden.
Medeweten, oogmerk of opzet, vereist als bestanddeel van de
hierboven bedoelde activiteiten, kunnen worden afgeleid uit objec-tieve feitelijke omstandigheden.
Er is ook sprake van witwassen van geld indien de activiteiten die
ten grondslag liggen aan de wit te wassen voorwerpen gelokaliseerd
zijn op het grondgebied van een andere lidstaat of op dat van een
derde staat;
D. „eigendom”: goederen van elke soort, hetzij lichamelijk hetzij
onlichamelijk, hetzij roerendhetzij onroerend , hetzij tastbaar hetzijontastbaar, en rechtsbescheiden waaruit de eigendom of andererechten ten aanzien van deze goederen blijken;
E. „criminele activiteit”: iedere vorm van criminele betrokkenheid bij
het plegen van een ernstig strafbaar feit.
Ernstige strafbare feiten zijn ten minste:— alle in artikel 3, lid 1, onder a), van het Verdrag van Wenen
omschreven strafbare feiten;
— de activiteiten van criminele organisaties als omschreven in
artikel 1 van Gemeenschappelijk Optreden 98/733/JBZ(
3);1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 5
(1) PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn 95/
26/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 168 van 18.7.1995, blz.7).
(
2) PB L 141 van 11.6.1993, blz. 27. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn
97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 84 van 26.3.1997,
blz. 22).
(3) PB L 351 van 29.12.1998, blz. 1.
▼M1
— fraude, althans ernstige fraude, als omschreven in artikel 1, lid 1,
en artikel 2 van de overeenkomst aangaande de bescherming vande financiële belangen van de Europese Gemeenschappen(
1);
— corruptie,— een strafbaar feit dat hoge opbrengsten kan opleveren en
waarvoor een zware gevangenisstraf geldt, overeenkomstig hetstrafrecht van de lidstaat.
De lidstaten wijzigen uiterlijk op 15 december 2004 de in dit
streepje bedoelde definitie op zodanige wijze dat zij in overeen-stemming is met de definitie van ernstige strafbare feiten in hetGemeenschappelijk Optreden 98/699/GBVB. De Raad verzoektde Commissie om uiterlijk op 15 december 2004 een voorstel inte dienen tot wijziging, in die zin van Richtlijn 91/308/EEG van
de Raad.
Voor de toepassing van deze richtlijn kunnen de lidstaten elk ander
strafbaar feit als criminele activiteit aanmerken.
F. „bevoegde autoriteiten”: de nationale autoriteiten die krachtens
wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen met het toezicht op de
activiteiten van alle onder deze richtlijn vallende instellingen of
personen zijn belast.
Artikel 2
De Lid-Staten zien erop toe dat het witwassen van geld in de zin van
deze richtlijn verboden is.
Artikel 2 bis
De lidstaten zien erop toe dat de in deze richtlijn vastgestelde
verplichtingen worden opgelegd aan de volgende instellingen:
1. kredietinstellingen als omschreven in artikel 1, punt A;
2. financiële instellingen als omschreven in artikel 1, punt B;
en aan de volgende rechtspersonen of natuurlijke personen handelend in
het kader van hun beroepsactiviteiten:
3. bedrijfsrevisoren, externe accountants en belastingadviseurs;
4. makelaars in onroerendgoed ;5. notarissen en andere onafhankelijke beoefenaars van juridische
beroepen wanneer zij deelnemen:
a) hetzij door het bijstaan bij het voorbereiden of uitvoeren van
transacties voor hun cliënt in verbandmet:
i) de aan- en verkoop van onroerend goed of bedrijven;
ii) het beheren van diens geld, waardepapieren of andere activa;
iii) de opening of het beheer van bank-, spaar- of effecten-
rekeningen;
iv) het organiseren van inbreng die nodig is voor de oprichting, de
exploitatie of het beheer van vennootschappen;
v) de oprichting, exploitatie of het beheer van trusts, vennoot-
schappen of soortgelijke structuren;
b) hetzij door op te treden in naam en voor rekening van hun cliënt in
enigerlei financiële of onroerendgoedtransactie;
6. handelaren in goederen van grote waarde, zoals edelstenen en -
metalen, of kunstwerken, en veilingmeesters, telkens wanneer incontanten wordt betaald, en wel voor een bedrag van 15000 EUR ofmeer;
7. casino's.1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 6
(1) PB C 316 van 27.11.1995, blz. 48.▼B
▼M1
▼M1
Artikel 3
1. De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen van hun cliënten legitimatie door overlegging
van bewijsstukken verlangen wanneer zij zakelijke betrekkingenaangaan, met name, in het geval van de instellingen, bij het openenvan een rekening of spaarboekje of bij het verlenen van diensten voorhet in bewaring nemen van activa.
2. De identificatieplicht geldt tevens voor iedere transactie met
andere dan de in lid 1 bedoelde cliënten, waarvan het bedrag15 000 EUR of meer bedraagt, ongeacht of de transactie plaatsvindt inéén verrichting of via meer verrichtingen waartussen een verbandlijkt tebestaan. Indien het bedrag niet bekend is bij het aangaan van de
transactie, controleert de betrokken instelling of persoon de identiteit
zodra zij of hij op de hoogte is van het bedrag en constateert dat dedrempel wordt bereikt.
3. In afwijking van de voorgaande leden is bij overeenkomsten die
worden gesloten door verzekeringsondernemingen in de zin van
Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende hetdirecte levensverzekeringsbedrijf (Derde levensverzekeringsrichtlijn(
1)),
voorzover deze ondernemingen activiteiten verrichten die onder dierichtlijn vallen, de identificatieplicht niet van toepassing wanneer hetbedrag van de te betalen periodieke premie(s) gedurende een periode
van een jaar 1 000 EUR of minder bedraagt, of, bij storting van een
eenmalige premie, wanneer het bedrag 2 500 EUR of minder beloopt.Wanneer de periodieke premie(s) zodanig wordt (worden) verhoogd datde drempel van 1 000 EUR wordt overschreden, is identificatieverplicht.
4. De lidstaten kunnen bepalen dat identificatie niet verplicht is voor
pensioenverzekeringsovereenkomsten aangegaan uit hoofde van dedienstbetrekking of de beroepsactiviteit van de verzekerde, mits dezeovereenkomsten geen afkoopclausule omvatten en niet als waarborgvoor een lening kunnen worden gebruikt.
5. In afwijking van de voorgaande leden moet de identiteit worden
vastgesteldvan alle bezoekers van casino's d ie speelpenningen terwaarde 1 000 EUR of meer aan- of verkopen.
6. Casino's die onder overheidstoezicht staan, komen de identifica-
tieverplichtingen in de zin van deze richtlijn na wanneer zij de bezoekers
meteen bij het betreden van het casino registreren en identificeren,
ongeacht het aantal gekochte speelpenningen.
7. Indien wordt betwijfeld of de in de voorgaande leden bedoelde
cliënten voor eigen rekening handelen, of indien vaststaat dat dit niet hetgeval is, treffen de onder deze richtlijn vallende instellingen en personen
redelijke maatregelen om informatie te verkrijgen omtrent de ware
identiteit van de personen voor wier rekening deze cliënten handelen.
8. Indien er een vermoeden van witwassen bestaat, dienen de onder
deze richtlijn vallende instellingen en personen de identificatie ook uit tevoeren wanneer het bedrag van de transactie onder bovengenoemde
drempels ligt.
9. De onder deze richtlijn vallende instellingen en personen behoeven
niet tot de in dit artikel bedoelde identificatie over te gaan indien decliënt een onder deze richtlijn vallende kredietinstelling of financiëleinstelling is of een kredietinstelling of financiële instelling uit een derde
land dat, naar het oordeel van de betrokken lidstaten, verplichtingen
oplegt die gelijkwaardig zijn aan die van deze richtlijn.
10. De lidstaten kunnen voorschrijven dat voor de in de leden 3 en 4
bedoelde transacties aan de identificatieplicht voldaan is wanneervaststaat dat de transactie betaald moet worden door het debiteren van1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 7
(1) PB L 360 van 9.12.1992, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigdbij Richtlijn
2000/64/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 290 van
17.11.2000, blz. 27).
▼M1
een rekening die op naam van de cliënt geopend is bij een kredietin-
stelling waarvoor de in lid 1 bedoelde identificatieplicht geldt.
11. De lidstaten zien er in elk geval op toe dat de onder deze richtlijn
vallende instellingen en personen specifieke en adequate identificatie-maatregelen nemen ter compensatie van het grotere witwasrisico dat
ontstaat wanneer zakelijke betrekkingen of transacties worden aange-
gaan met een cliënt die niet fysiek aanwezig is („transacties opafstand”). Die maatregelen strekken ertoe de identiteit van de cliënt vastte stellen, bijvoorbeeld door aanvullende bewijsstukken te verlangen, ofaanvullende maatregelen om de overgelegde documenten te verifiëren ofvoor conform te waarmerken, dan wel een tot bevestiging strekkende
verklaring van een onder deze richtlijn vallende instelling, ofwel door te
eisen dat de eerste betaling van de transacties geschiedt op een rekeningdie op naam van de cliënt bij een onder deze richtlijn vallendekredietinstelling is geopend. Bij de in artikel 11, punt 1, bedoeldecontroleprocedures wordt specifiek met deze maatregelen rekening
gehouden.
Artikel 4
De Lid-Staten zien erop toe dat ►
M1de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen ◄, met het oog op gebruik als bewijsstuk bij
een onderzoek naar het witwassen van geld, zorgen voor bewaring van:
— wat betreft de identificatie, afschriften van of verwijzingen naar de
verlangde stukken, gedurende een periode van ten minste vijf jaar nabeëindiging van de betrekking met hun cliënt;
— wat betreft de transacties, de bewijsstukken en registratie, zijnde de
originele stukken of de afschriften die krachtens hun nationalewetgeving een zelfde bewijskracht hebben, gedurende ten minste vijfjaar vanaf de uitvoering van de transacties.
Artikel 5
De Lid-Staten zien erop toe dat ►
M1de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen ◄elke transactie die zij van nature bijzonder
beschikt achten om verband te houden met witwassen van geld, metbijzonder aandacht onderzoeken.
Artikel 6
1. De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen alsmede de leiding en de werknemers daarvanten volle samenwerken met de voorde bestrijding van het witwassen van
geldverantwoord elijke autoriteiten:
a) door die autoriteiten uit eigen beweging ieder feit te melden dat zou
kunnen wijzen op witwassen van geld;
b) door die autoriteiten op hun verzoek alle vereiste inlichtingen te
verstrekken overeenkomstig de volgens het geldende recht vast-gestelde procedures.
2. De in lid 1 bedoelde inlichtingen worden verstrekt aan de
autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van hetwitwassen van geld in de lidstaat op het grondgebied waarvan deinstelling of persoon die de inlichtingen heeft verstrekt, zich bevindt. Deinlichtingen worden normaliter verstrekt door de persoon of personen
die overeenkomstig de procedures van artikel 11, lid 1, onder a), is of
zijn aangewezen door de onder deze richtlijn vallende instellingen enpersonen.
3. In het geval van de in artikel 2 bis, punt 5, bedoelde notarissen en
onafhankelijke beoefenaars van juridische beroepen kunnen de lidstateneen passende zelfregulerende instantie van het desbetreffende beroepaanwijzen als de autoriteit die op de hoogte moet worden gesteld van dein lid 1, onder a), van dit artikel bedoelde feiten en stellen zij depassende vormen van samenwerking tussen deze instantie en de voor de1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 8
▼B
▼M1
▼M1
bestrijding van het witwassen van geld verantwoordelijke autoriteiten
vast.
De lidstaten zijn er niet toe gehouden de in lid 1 vervatte verplichtingen
toe te passen op notarissen, onafhankelijke beoefenaars van juridischeberoepen, bedrijfsrevisoren, externe accountants en belastingadviseurs
met betrekking tot de inlichtingen die zij van een van hun cliënten
ontvangen of over een van hun cliënten verkrijgen wanneer zij derechtspositie van hun cliënt bepalen dan wel in of in verband met eenrechtsgeding verdedigen of vertegenwoordigen, met inbegrip van adviesover het instellen of vermijden van een rechtsgeding, ongeacht of
dergelijke informatie vóór, gedurende of na een dergelijk geding wordt
ontvangen of verkregen.
Artikel 7
De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen zich onthouden van het uitvoeren vantransacties waarvan zij weten of vermoeden dat deze met het witwassen
van geld verband houden, totdat zij de in artikel 6 bedoelde autoriteiten
daarover hebben ingelicht. Deze autoriteiten kunnen onder de in hunnationale wetgeving bepaalde voorwaarden opdracht geven de transactieniet uit te voeren. Indien wordt vermoed dat een dergelijke transactieleidt tot het witwassen van geld en wanneer het niet mogelijk is zich teonthouden of indien daardoor de vervolging van de begunstigden van
een vermoedelijke witwastransactie belemmerd zou worden, verstrekken
de betrokken instellingen en personen de vereiste informatie onmiddel-lijk daarna.
Artikel 8
►
M11.◄De►M1de onder deze richtlijn vallende instellingen
en personen ◄alsmede de leiding en de werknemers daarvan mogen
aan de betrokken cliënt of aan derde personen niet mededelen dat
overeenkomstig de artikelen 6 en 7 inlichtingen zijn verstrekt aan deautoriteiten of dat een onderzoek naar het witwassen van geld wordtuitgevoerd.
2. De lidstaten zijn er krachtens deze richtlijn niet toe gehouden het
voorschrift van lid1 toe te passen ten aanzien van d e in artikel 6, lid3,tweede alinea, vermelde beroepen.
Artikel 9
Wanneer een onder deze richtlijn vallende instelling of persoon, dan wel
een werknemer of een lid van de leiding daarvan te goeder trouw devoor de bestrijding van het witwassen van geld verantwoordelijkeautoriteiten de in de artikelen 6 en 7 bedoelde inlichtingen verstrekt,vormt zulks geen schending van een verbod op onthulling van
informatie uit hoofde van een overeenkomst of een wettelijke of
bestuursrechtelijke bepaling en brengt zulks voor de instelling of depersoon, de werknemers of de leiding daarvan generlei aansprakelijk-heidmet zich.
Artikel 10
De Lid-Staten zien erop toe dat de bevoegde autoriteiten de voor de
bestrijding van het witwassen van geld verantwoordelijke autoriteiten
inlichten indien zij tijdens inspecties bij ►
M1de onder deze richtlijn
vallende instellingen en personen ◄of op enigerlei andere wijze feiten
ontdekken die bewijsmateriaal voor het witwassen van geld kunnenvormen.
De lidstaten zorgen ervoor dat toezichthoudende instanties die krachtens
wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn gemachtigdtoe te zienop de markten voor aandelen, deviezen en afgeleide financiëleproducten de voor de bestrijding van het witwassen van geld verant-1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 9
▼B
▼M1
▼B
▼M1
▼M1
woordelijke autoriteiten inlichten indien zij feiten ontdekken die
bewijsmateriaal voor het witwassen van geldkunnen vormen.
Artikel 11
1. De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen:
a) passende procedures voor interne controle en communicatie invoeren
om transacties die met het witwassen van geld verband houden, tevoorkomen en te verhinderen;
b) de nodige maatregelen nemen om hun werknemers met de
bepalingen van deze richtlijn bekend te maken. Deze maatregelenhouden onder meer in dat de betrokken werknemers deelnemen aanspeciale opleidingsprogramma's om de activiteiten te leren onder-kennen die met het witwassen van geld verband kunnen houden en in
te zien hoe in die gevallen moet worden gehandeld.
Indien een natuurlijke persoon die onder artikel 2 bis, punten 3 t/m 7,
valt, zijn beroepsactiviteiten uitoefent als werknemer van een rechts-persoon, zijn de in artikel 11 genoemde verplichtingen van toepassing
op die rechtspersoon in plaats van op de natuurlijke persoon.
2. De lidstaten zien erop toe dat de onder deze richtlijn vallende
instellingen en personen toegang krijgen tot actuele informatie over depraktijken van witwassers en over aanwijzingen om verdachte trans-acties te kunnen herkennen.
Artikel 12
De Lid-Staten zien erop toe dat de bepalingen van deze richtlijn, geheel
of ten dele, ook zullen gelden voor andere beroepen en categorieën vanondernemingen dan ►
M1de in artikel 2 bis bedoelde personen en
instellingen ◄die werkzaamheden verrichten welke in het bijzonder
geschikt zijn om voor het witwassen van geldte word en gebruikt.
Artikel 13
1. Bij de Commissie wordt een Contactcomité, hierna te noemen „het
Comité”, ingesteldd at tot taak heeft:
a) onverminderd de artikelen 169 en 170 van het Verdrag, een
geharmoniseerde tenuitvoerlegging van deze richtlijn te bevorderendoor regelmatig overleg over de concrete problemen die zich bij detoepassing van de richtlijn voordoen en ter zake waarvan uitwisselingvan gedachten dienstig wordt geacht;
b) overleg tussen de Lid-Staten te vergemakkelijken met betrekking tot
de strengere of aanvullende voorwaarden en verplichtingen die zij op
nationaal niveau zullen vaststellen;
c) zo nodig de Commissie van advies te dienen inzake in de richtlijn aan
te brengen aanvullingen of wijzigingen of inzake noodzakelijk
geachte aanpassingen, met name ter harmonisering van de gevolgenvan artikel 12;
d) na te gaan of opneming van een beroep of een categorie van
ondernemingen in het toepassingsgebied van artikel 12 wenselijk is,wanneer geconstateerd is dat het beroep of de categorie vanondernemingen in een Lid-Staat gebruikt is voor het witwassen vangeld.
2. Het is niet de taak van het Comité de gegrondheid van de door de
bevoegde autoriteiten in afzonderlijke gevallen genomen beslissingen tebeoordelen.
3. Het Comité bestaat uit personen die zijn aangewezen door de Lid-
Staten en uit vertegenwoordigers van de Commissie. Het secretariaatwordt verzorgd door de diensten van de Commissie. Het Comité wordtvoorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie en komthetzij op diens initiatief hetzij op verzoek van de delegatie van een Lid-Staat bijeen.1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 10
▼B
▼B
Artikel 14
Iedere Lid-Staat treft passende maatregelen om de volledige toepassing
van alle bepalingen van de richtlijn te garanderen en stelt met name de
sancties vast die in geval van inbreuk op de ter uitvoering van deze
richtlijn vastgestelde bepalingen moeten worden toegepast.
Artikel 15
De Lid-Staten kunnen op het door deze richtlijn bestreken gebied
strengere bepalingen aannemen of handhaven om het witwassen vangeldte verhind eren.
Artikel 16
1. De Lid-Staten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
in werking treden die nodig zijn om vóór 1 januari 1993 aan dezerichtlijn te voldoen.
2. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die
bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij
de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze
verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staaten.
3. De Lid-Staaten delen de Commissie de tekst mede van de
belangrijke bepalingen van intern recht die zij op het onder dezerichtlijn vallende gebied vaststellen.
Artikel 17
De Commissie zal een jaar na 1 januari 1993, en vervolgens wanneer
daar behoefte aan bestaat en ten minste om de drie jaar, een verslag overde toepassing van deze richtlijn opstellen en dat aan het EuropeseParlement en aan de Raad voorleggen.
Artikel 18
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1991L0308 — NL — 28.12.2001 — 001.001 — 11