1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 92/49/EEG VAN DE RAAD
van 18 juni 1992
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verze-
keringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de
Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering)
(PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 95/26/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 29 juni
1995L 168 7 18.7.1995
►M2Richtlijn 2000/64/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 7
november 2000L 290 27 17.11.2000
►M3Richtlijn 2002/87/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 16
december 2002L 35 1 11.2.2003
Gerectificeerd bij:
►C1Rectificatie PB L 311 van 14.11.1997, blz. 34 (92/49/EEG)
NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten
beide worden gelezen alsreferentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van20.12.1980, blz. 1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).
▼B
RICHTLIJN 92/49/EEG VAN DE RAAD
van 18 juni 1992
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering vande levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richt-lijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn
schadeverzekering)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese EconomischeGemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, en artikel 66,
Gezien het voorstel van de Commissie (
1),
In samenwerking met het Europese Parlement (2),
Gezien het adviesvan het Economis ch en Sociaal Comité (3),
(1)Overwegende dat de interne markt in de sector schadeverzeke-
ring zowel uit het oogpunt van de vrijheid van vestiging als uit
dat van het vrij verrichten van diensten moet worden voltooid,
ten einde het voor verzekeringsondernemingen die hun hoofd-kantoor in de Gemeenschap hebben, gemakkelijker te maken inde Gemeenschap gelegen risico's te dekken;
(2)Overwegende dat Tweede Richtlijn 88/357/EEG van de Raadvan 22 juni 1988 tot coördinatie van de wettelijke en bestuurs-rechtelijke bepalingen betreffende het directeverzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekerings-branche, tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van dedaadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten
en houdende wijziging van Richtlijn 73/239/EEG (
4) reeds
aanzienlijk heeft bijgedragen tot de totstandbrenging van deinterne markt in de sector schadeverzekering door aan verzeke-ringnemersdie wegenshun hoedanigheid of grootte of wegensde aard van het te verzekeren risico geen bijzondere bescher-ming behoeven in de Lid-Staat waar het risico is gelegen, totale
vrijheid te verlenen om een beroep te doen op een zo ruim
mogelijke verzekeringsmarkt;
(3)Overwegende dat met Richtlijn 88/357/EEG derhalve eenbelangrijke stap is gezet op de weg naar het samenbrengen vande nationale markten in één geïntegreerde markt; dat thansdoor
middel van andere communautaire instrumenten en met waarbor-
ging van een adequate bescherming voor de verzekeringnemerverdere stappen op die weg moeten worden gezet, ten eindealle verzekeringnemers, ongeacht hun hoedanigheid, hun grootteof de aard van het te verzekeren risico, de mogelijkheid te geven
een beroep te doen op elke verzekeraar die zijn hoofdkantoor in
de Gemeenschap heeft en die daar zijn bedrijf uitoefent op grondvan het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichtenvan diensten;
(4)Overwegende dat de onderhavige richtlijn aansluit op de
communautaire wetgeving die reedstot s tand isgebracht met
name door Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijkebepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbe-drijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en deuitoefening daarvan (
5) en door Richtlijn 91/674/EEG van de1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 2
(1) PB nr. C 244 van 28. 9. 1990, blz. 28, en
PB nr. C 93 van 13. 4. 1992, blz. 1.
(2) PB nr. C 67 van 16. 3. 1992, blz. 98, en
PB nr. C 150 van 15. 6. 1992.
(3) PB nr. C 102 van 18. 4. 1991, blz. 7.
(4) PB nr. L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 90/618/
EEG (PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 44).
(5) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/618/EEG (PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 44).
▼B
Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de
geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsonderne-mingen (
1);
(5)Overwegende dat met de onderhavige richtlijn wordt beoogd eenwezenlijke, noodzakelijke en voldoende harmonisatie tot stand tebrengen om te komen tot een wederzijdse erkenning van de
vergunningen en van de stelsels van bedrijfseconomisch toezicht,
waardoor een en dezelfde vergunning voor de gehele Gemeen-schap geldig is en waarbij het beginsel geldt dat het toezichtwordt uitgeoefend door de Lid-Staat van herkomst;
(6)Overwegende dat voortaan voor de toegang tot en de uitoefeningvan het verzekeringsbedrijf derhalve één enkele administratievevergunning isvereis t, die wordt afgegeven door de autoriteitenvan de Lid-Staat waar de verzekeringsonderneming haar hoofd-
kantoor heeft; dat deze vergunning de onderneming het recht
geeft overal in de Gemeenschap haar werkzaamheden uit teoefenen, hetzij op grond van het recht van vestiging, hetzij inhet kader van het vrij verrichten van diensten; dat de Lid-Staatvan het bijkantoor of van de vrije dienstverrichting van verzeke-ringsondernemingen die op zijn grondgebied het
verzekeringsbedrijf wensen uit te oefenen en waaraan reeds in
de Lid-Staat van herkomst vergunning is verleend, niet langereen nieuwe vergunning zal kunnen verlangen; dat Richtlijn 73/239/EEG en Richtlijn 88/357/EEG hiertoe in die zin moetenworden gewijzigd;
(7)Overwegende dat de verantwoordelijkheid inzake het toezicht opde financiële soliditeit van de verzekeringsondernemingen, metname op de solvabiliteit, de vorming van toereikende technischevoorzieningen en de dekking van deze voorzieningen met
congruente activa voortaan berust bij de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming;
(8)Overwegende dat een aantal bepalingen van de onderhavige
richtlijn minimumnormen vaststellen; dat de Lid-Staat van
herkomst strengere regels kan opleggen aan verzekeringsonder-nemingen waaraan door zijn eigen bevoegde autoriteitenvergunning isverleend;
(9)Overwegende dat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Statenover de nodige controlemiddelen moeten beschikken om tegaranderen dat de verzekeringsonderneming overal in deGemeenschap haar werkzaamheden op regelmatige wijze uitoe-
fent, ongeacht of dit op grond van het recht van vestiging dan
wel in het kader van het vrij verrichten van diensten geschiedt;dat zij met name passende vrijwaringsmaatregelen moetenkunnen treffen of sancties moeten kunnen opleggen om onregel-matigheden en inbreuken op de bepalingen inzake het toezichtop het verzekeringswezen te voorkomen;
(10)Overwegende dat de interne markt een ruimte zonder binnen-grenzen omvat en de openstelling van het geheleschadeverzekeringsbedrijf in de gehele Gemeenschap impliceert,
zodat elke verzekeraar die een vergunning heeft verkregen, elk
in de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG genoemd risico kandekken; dat het daartoe noodzakelijk isalle monopoliesop teheffen waarover bepaalde instellingen in een aantal Lid-Statenvoor het dekken van bepaalde risico's beschikken;
(11)Overwegende dat de bepalingen betreffende de portefeuilleover-dracht dienen te worden aangepast aan de bij deze richtlijningevoerde regeling inzake een enkele vergunning;
(12)Overwegende dat met Richtlijn 91/674/EEG reedsde wezenlijkeharmonisatie tot stand is gebracht van de bepalingen van de Lid-Staten betreffende de vorming van de technische voorzieningendie de verzekeraarster garantie van hun verplichtingen moeten1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 3
(1) PB nr. L 374 van 31. 12. 1991, blz. 7.
▼B
aanleggen; dat deze harmonisatie de wederzijdse erkenning van
deze voorzieningen mogelijk maakt;
(13)Overwegende dat de regelsbetreffende de divers ificatie, de loka-lisatie en de congruentie van de tegenover de technischevoorzieningen staande activa moeten worden gecoördineerd teneinde de wederzijdse erkenning van de voorschriften van deLid-Staten te vergemakkelijken; dat bij deze coördinatie reke-ning moet worden gehouden met de maatregelen die in
Richtlijn 88/361/EEG van de Raad van 24 juni 1988 voor de
uitvoering van artikel 67 van het Verdrag (
1) zijn vastgesteld op
het gebied van de liberalisatie van het kapitaalverkeer, en met devooruitgang die de Gemeenschap heeft geboekt op de weg naarde Economische en Monetaire Unie;
(14)Overwegende echter dat de Lid-Staat van herkomst van verzeke-ringsondernemingen niet kan verlangen dat zij de activa dietegenover hun technische voorzieningen staan, in bepaalde cate-gorieën activa beleggen, aangezien dergelijke verplichtingenonverenigbaar zijn met de in Richtlijn 88/361/EEG vastgesteldemaatregelen betreffende de liberalisatie van het kapitaalverkeer;
(15)Overwegende dat het in afwachting van een richtlijn inzakebeleggingsdiensten waarin onder meer de definitie van het begripgereglementeerde markt wordt geharmoniseerd, noodzakelijk isom, onverminderd deze toekomstige harmonisatie, voor detoepassing van de onderhavige richtlijn een voorlopige definitie
van dit begrip te geven, die later zal worden vervangen door de
op communautair niveau geharmoniseerde definitie, die aan deLid-Staat waar de markt isgelegen de verantwoordelijkhedenzal toevertrouwen die de onderhavige richtlijn op dit gebiedtijdelijk aan de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringson-derneming toevertrouwt;
(16)Overwegende dat de lijst van bestanddelen die in aanmerkingkomen voor de vorming van de in Richtlijn 73/239/EEG voorge-schreven solvabiliteitsmarge moet worden aangevuld, ten einderekening te houden met de nieuwe financiële instrumenten enmet de mogelijkheden waarover andere financiële instellingen
beschikken met betrekking tot de samenstelling van hun
vermogen;
(17)Overwegende dat in het kader van een geïntegreerde verzeke-ringsmarkt aan verzekeringnemers die wegens hun hoedanigheidof grootte of wegensde aard van het te verzekeren ris ico geen
bijzondere bescherming nodig hebben in de Lid-Staat waar het
risico is gelegen, totale keuzevrijheid moet worden verleendinzake het recht dat op de verzekeringsovereenkomst van toepas-sing is;
(18)Overwegende dat de harmonisatie van het recht op het gebied
van verzekeringsovereenkomsten geen prealabele voorwaarde is
voor de totstandbrenging van de interne verzekeringsmarkt; datderhalve de aan de Lid-Staten gelaten mogelijkheid om verzeke-ringsovereenkomsten tot dekking van op hun grondgebiedgelegen risico's onder toepassing van hun recht te doen vallen,voldoende waarborgen biedt voor verzekeringnemersdie
behoefte hebben aan bijzondere bescherming;
(19)Overwegende dat het in het kader van de interne markt in het
belang van de verzekeringnemer isdat hij toegang heeft tot eenzo breed mogelijke waaier van in de Gemeenschap aangebodenverzekeringsprodukten, waaruit hij de keuze kan maken die het
best aan zijn behoeften voldoet; dat de Lid-Staat waar het risico
isgelegen er derhalve op moet toezien dat alle in de Gemeen-schap aangeboden verzekeringsprodukten zonder enigebelemmering op zijn grondgebied op de markt kunnen wordengebracht, voor zover zij niet in strijd zijn met de wettelijke bepa-lingen van algemeen belang die in deze Lid-Staat gelden en voor1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 4
(1) PB nr. L 178 van 8. 7. 1988, blz. 5.
▼B
zover dit algemeen belang niet door de voorschriften van de Lid-
Staat van herkomst wordt gevrijwaard, mits deze wettelijkebepalingen zonder discriminatie van toepassing zijn op alle in
deze Lid-Staat werkzame verzekeringsondernemingen, en mits
zij objectief nodig zijn en toegesneden zijn op het beoogde doel;
(20)Overwegende dat de Lid-Staten erop moeten kunnen toezien dat
de verzekeringsprodukten en de contractuele documenten die
worden gebruikt voor de dekking van op hun grondgebiedgelegen risico's op grond van het recht van vestiging of in hetkader van het vrij verrichten van diensten, in overeenstemmingzijn met de toepasselijke specifieke wettelijke bepalingen vanalgemeen belang; dat de toe te passen toezichtstelsels moeten
worden aangepast aan de eisen van de interne markt, zonder dat
zij een voorwaarde mogen zijn voor de uitoefening van hetverzekeringsbedrijf; dat stelsels van voorafgaande goedkeuringvan de verzekeringsvoorwaarden in dit verband niet gerechtvaar-digd lijken; dat bijgevolg moet worden voorzien in stelsels die
beter op de eisen van de interne markt zijn afgestemd en die
het de Lid-Staten mogelijk maken de verzekeringnemerseenwezenlijke bescherming te bieden;
(21)Overwegende dat het wenselijk is dat, indien de verzekering-
nemer een natuurlijke persoon is, hij door de
verzekeringsonderneming in kennis wordt gesteld van het rechtdat op de overeenkomst van toepassing is en van de regelingenvoor het behandelen van klachten van verzekeringnemersmetbetrekking tot de overeenkomst;
(22)Overwegende dat in sommige Lid-Staten de particuliere of opvrijwillige basis gesloten ziektekostenverzekering de door destelsels van sociale zekerheid verleende dekking geheel ofgedeeltelijk vervangt;
(23)Overwegende dat de aard en de sociale gevolgen van de ziekte-verzekeringsovereenkomsten van dien aard zijn dat deautoriteiten van de Lid-Staten waar het risico gelegen is, terechtkunnen verlangen dat zij stelselmatig in kennis worden gesteld
van de algemene en bijzondere polisvoorwaarden, ten einde
zich ervan te vergewissen dat deze overeenkomsten de door hetstelsel van sociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeel-telijk kunnen vervangen; dat die controle geen voorwaarde voorhet op de markt brengen van de produkten mag vormen; dat deziektekostenverzekering, wanneer zij de door het stelsel van
sociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeeltelijk
vervangt, zich door haar bijzondere aard in die zin van de anderebranches van de schadeverzekering en van de levensverzekeringonderscheidt, dat moet worden gegarandeerd dat de verzekering-nemers, ongeacht hun leeftijd en hun gezondheidstoestand,
daadwerkelijk toegang hebben tot een particuliere of op vrijwil-
lige basis gesloten ziektekostenverzekering;
(24)Overwegende dat sommige Lid-Staten daartoe bijzondere wette-lijke bepalingen hebben aangenomen; dat in het algemeen belang
dergelijke wetsbepalingen kunnen worden vastgesteld of gehand-
haafd voor zover de vrijheid van vestiging of vandienstverrichting daardoor niet nodeloos wordt beperkt, metdien verstande dat deze bepalingen van gelijke toepassing dienente zijn ongeacht de Staat van herkomst van de onderneming; datde aard van deze wetsbepalingen kan verschillen naar gelang van
de situatie in de Lid-Staat waar zij worden aangenomen; dat
deze bepalingen beperkingen van de toegang kunnen verbiedenen in uniforme tarifering naar soort overeenkomst en in levens-lange dekking kunnen voorzien; dat dit doel ook kan wordenbereikt door de ondernemingen die particuliere of op vrijwillige
basis gesloten ziektekostenverzekering aanbieden te verplichten
om een standaardovereenkomst aan te bieden waarvan dedekking gelijk loopt met die van de wettelijke stelsels vansociale zekerheid en waarvoor de premie niet hoger is dan eenvoorschreven maximum, en om aan compensatiestelsels deel tenemen; dat ook kan worden verlangd dat de technische grond-1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 5
▼B
slag voor de particuliere of op basis van vrijwilligheid gesloten
ziektekostenverzekering analoog is aan die van de levensverze-kering;
(25)Overwegende dat, wegensde bij Richtlijn 73/239/EEG, zoalsgewijzigd bij de onderhavige richtlijn, tot stand gebrachtecoördinatie, de in artikel 7, lid 2, onder c), van die richtlijn aande Bondsrepubliek Duitsland geboden mogelijkheid om hetcumuleren van de ziekteverzekering met andere brancheste
verbieden, niet langer gerechtvaardigd isen derhalve moet
worden opgeheven;
(26)Overwegende dat de Lid-Staten van de verzekeringsonderne-mingen die op hun grondgebied voor eigen risico de verplichtearbeidsongevallenverzekering beoefenen, kunnen verlangen datzij de specifieke voorschriften naleven die ten aanzien van deze
verzekering in hun nationale wetgeving zijn opgenomen; dat
deze eisevenwel niet mag s laan op de bepalingen inzake hetfinancieel toezicht, die onder de uitsluitende bevoegdheid vande Lid-Staat van herkomst vallen;
(27)Overwegende dat de uitoefening van de vrijheid van vestigingeen blijvende aanwezigheid in de Lid-Staat van het bijkantoor
vereist; dat het ter wille van de bijzondere belangen van de
verzekerden en gelaedeerden in het geval van de verzekering„wettelijke aansprakelijkheid motorrijtuigen” nodig is dat in deLid-Staat van het bijkantoor adequate structuren voorhandenzijn met het oog op het verzamelen van alle nodige gegevens
voor de schadedossiers met betrekking tot dat risico, welke
structuren over voldoende bevoegdheden moeten beschikken omde onderneming te vertegenwoordigen tegenover personen dieschade hebben geleden en die schadevergoeding zouden kunneneisen, met inbegrip van de betaling daarvan, en om de onderne-ming voor wat die eisen tot schadevergoeding betreft te
vertegenwoordigen of indien nodig te laten vertegenwoordigen
voor de rechtbanken en de autoriteiten van deze Lid-Staat;
(28)Overwegende dat in het kader van de interne markt een Lid-Staat niet langer kan verbieden dat het verzekeringsbedrijf opzijn grondgebied tegelijkertijd op grond van het recht van vesti-ging en in het kader van het vrij verrichten van diensten wordt
uitgeoefend; dat de door Richtlijn 88/357/EEG te dien aanzien
aan de Lid-Staten gegeven mogelijkheid derhalve moet wordenopgeheven;
(29)Overwegende dat sancties moeten kunnen worden opgelegdwanneer de verzekeringsonderneming zich in de Lid-Staat waar
het risico is gelegen niet voegt naar de bepalingen van algemeen
belang die op haar van toepassing zijn;
(30)Overwegende dat de verzekeringsverrichtingen in sommige Lid-Staten niet zijn onderworpen aan enige vorm van indirecte belas-ting, terwijl in de meeste Lid-Staten bijzondere heffingen enandere vormen van belasting, extra heffingen bestemd voor
compensatie-instellingen daaronder begrepen, van toepassing
zijn; dat deze heffingen en belastingen in de Lid-Staten waar zijgelden, qua structuur en tarieven aanzienlijk verschillen; datvoorkomen moet worden dat de bestaande verschillen ernstigeconcurrentiedistorsies tussen de Lid-Staten met zich brengen ophet gebied van verzekeringsdiensten; dat onder voorbehoud van
een latere harmonisatie de toepassing van de belastingregeling
en van andere heffingen van de Lid-Staat waar het risico isgelegen een dergelijk bezwaar kan ondervangen en dat het detaak van de Lid-Staten isde nadere regelsvoor het innen vandeze heffingen en belastingen vast te stellen;
(31)Overwegende dat technische wijzigingen van de gedetailleerdevoorschriften van deze richtlijn na enige tijd noodzakelijkkunnen zijn ten einde rekening te houden met de toekomstigeontwikkelingen in de verzekeringssector; dat de Commissie, zonodig, deze wijzigingen zal aanbrengen in het kader van dehaar door het Verdrag verleende uitvoeringsbevoegdheid, na1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 6
▼B
raadpleging van het bij Richtlijn 91/675/EEG (1)ingestelde
Comité voor het verzekeringswezen;
(32)Overwegende dat moet worden voorzien in bijzondere bepa-lingen met het oog op de overgang van de juridische regelingdie bij het van toepassing worden van deze richtlijn bestaat,naar de regeling die bij deze richtlijn wordt ingesteld; dat metdeze bepalingen moet worden voorkomen dat de bevoegde auto-riteiten van de Lid-Staten met extra werk worden belast;
(33)Overwegende dat volgensartikel 8 C van het Verdrag rekeningdient te worden gehouden met de inspanning die bepaaldeeconomieën met verschillen in ontwikkeling zich moetengetroosten; dat dan ook aan bepaalde Lid-Staten een overgangs-regeling moet worden toegestaan waardoor deze richtlijn
geleidelijk kan worden toegepast,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
TITEL I
DEFINITIES EN WERKINGSSFEER
Artikel 1
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a)„verzekeringsonderneming”: iedere onderneming waaraan overeen-
komstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG vergunning is verleend;
b)„bijkantoor”: ieder agentschap of bijkantoor van een verzekerings-
onderneming, met inachtneming van artikel 3 van Richtlijn 88/357/EEG;
c)„Lid-Staat van herkomst”: de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is
gevestigd van de verzekeringsonderneming die het risico dekt;
d)„Lid-Staat van het bijkantoor”: de Lid-Staat waar het bijkantoor is
gevestigd dat het risico dekt;
e)„Lid-Staat van dienstverrichting”: de Lid-Staat waar overeenkom-
stig artikel 2, onder d), van Richtlijn 88/357/EEG het risico is
gelegen, wanneer dit wordt gedekt door een verzekeringsonderne-ming die of een bijkantoor dat in een Lid-Staat isgeves tigd;
f)„zeggenschap”: de band die bestaat tussen een moederonderneming
en een dochteronderneming, zoalsbepaald in artikel 1 van Richtlijn83/349/EEG (
2), of een gelijkaardige band tussen een natuurlijke of
rechtspersoon en een onderneming;
g)„gekwalificeerde deelneming”: het in een onderneming, rechtstreeks
of middellijk, bezitten van ten minste 10 % van het kapitaal of vande stemrechten, dan wel elke andere mogelijkheid om invloed vanbetekenisuit te oefenen op de bedrijfs voering van de ondernemingwaarin men een deelneming heeft.
Voor de toepassing van deze definitie in de artikelen 8 en 15 van
deze richtlijn en voor de andere in artikel 15 genoemde deelne-mingspercentages, worden de in artikel 7 van Richtlijn 88/627/EEG (
3) bedoelde stemrechten in aanmerking genomen;
h)„moederonderneming”: een moederonderneming in de zin van de
artikelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG;
i)„dochteronderneming”: een dochteronderneming in de zin van de
artikelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG; elke dochteronderne-ming van een dochteronderneming wordt ook beschouwd als eendochteronderneming van de moederonderneming die aan het hoofdvan deze ondernemingen staat;1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 7
(1) PB nr. L 374 van 31. 12. 1991, blz. 32.
(2) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1.
(3) PB nr. L 348 van 17. 12. 1988, blz. 62.
▼B
j)„gereglementeerde markt”: een financiële markt die door de Lid-
Staat van herkomst van de onderneming als gereglementeerde marktwordt beschouwd in afwachting van de vaststelling van een definitie
in het kader van een richtlijn inzake beleggingsdiensten, en die
gekenmerkt wordt door:
— een regelmatige werking, en
— het feit dat in door de daartoe bevoegde autoriteiten vastgestelde
of goedgekeurde bepalingen de voorwaarden voor de werking
van en de toegang tot de markt zijn vastgelegd, alsmede,
wanneer Richtlijn 79/279/EEG van de Raad van 5 maart 1979tot coördinatie van de voorwaarden voor de toelating vaneffecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs(
1) van
toepassing is, de in die richtlijn bepaalde toelatingsvoorwaarden,en voor zover die richtlijn niet van toepassing is, de voor-
waarden waaraan deze financiële instrumenten moeten voldoen
om daadwerkelijk op de markt te kunnen worden verhandeld.
Voor de toepassing van deze richtlijn kan een gereglementeerde
markt in een Lid-Staat of in een derde land zijn gelegen. In ditlaatste geval moet de markt door de Lid-Staat van herkomst van deonderneming erkend zijn en aan vergelijkbare voorwaarden voldoen.
De financiële instrumenten die er worden verhandeld, moeten van
een kwaliteit zijn die vergelijkbaar ismet die van de ins trumentendie op de gereglementeerde markt(en) van de betrokken Lid-Staatworden verhandeld;
k)„bevoegde autoriteiten”: de nationale autoriteiten die krachtens
wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen toezicht uitoefenen opde verzekeringsondernemingen;
l) „nauwe banden ”: een situatie waarbij twee of meer natuurlijke of
rechtspersonen verbonden zijn door:
a) een deelneming, d.w.z. het rechtstreeks of door middel van een
zeggenschapsband in bezit hebben van ten minste 20 % van destemrechten of het kapitaal van een onderneming, of
b) een zeggenschapsband, d.w.z. de band die bestaat tussen een
moederonderneming en een dochteronderneming, in alle gevallen
zoalsbedoeld in artikel 1, leden 1 en 2, van Richtlijn 83/349/EEG (
2), of een band van dezelfde aard tussen een natuurlijke of
rechtspersoon en een onderneming; elke dochteronderneming vaneen dochteronderneming wordt ook beschouwd als een dochter-onderneming van de moederonderneming die aan het hoofd van
deze ondernemingen staat.
Als een nauwe band tussen twee of meer natuurlijke of rechtsper-
sonen wordt tevens beschouwd een situatie waarin deze personenvia een zeggenschapsband duurzaam verbonden zijn met een zelfdepersoon.
Artikel 2
1. Deze richtlijn is van toepassing op de in artikel 1 van Richtlijn
73/239/EEG bedoelde verzekeringen en ondernemingen.
2. Deze richtlijn is niet van toepassing op de verzekeringen en
verrichtingen, noch op ondernemingen en instellingen waarop Richtlijn
73/239/EEG niet van toepassing is, noch op de in artikel 4 van dierichtlijn genoemde instellingen.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 8
(1) PB nr. L 66 van 16. 3. 1979, blz. 21. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 82/148/EEG (PB nr. L 62 van 5. 3. 1982, blz. 22).
(2) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/605/EEG (PB nr. L 317 van 16. 11. 1990, blz. 60).▼M1
▼B
▼B
Artikel 3
Onverminderd het bepaalde in artikel 2, lid 2, nemen de Lid-Staten de
nodige maatregelen opdat de monopoliesdie voor de toegang tot
bepaalde branchesvan het verzekerings bedrijf aan de op hun grondge-
bied gevestigde en in artikel 4 van Richtlijn 73/239/EEG bedoeldeinstellingen zijn verleend, uiterlijk op 1 juli 1994 ophouden te bestaan.
TITEL II
TOEGANG TOT HET VERZEKERINGSBEDRIJF
Artikel 4
Artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 6
De toegang tot het directe verzekeringsbedrijf wordt afhankelijk
gesteld van het verkrijgen van een vergunning.
Deze vergunning moet bij de autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van
deze Lid-Staat vestigt;
b) de onderneming die, na de in de eerste alinea bedoelde vergun-
ning te hebben verkregen, haar werkzaamheden tot een gehelebranche of tot andere branchesuitbreidt.”.
Artikel 5
Artikel 7 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 7
1. De vergunning geldt voor de gehele Gemeenschap. Zij stelt de
onderneming in staat aldaar werkzaamheden uit te oefenen, hetzijin het kader van het recht van vestiging, hetzij in het kader vanhet vrij verrichten van diensten.
2. De vergunning wordt per branche verleend. Zij heeft betrek-
king op de gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts
een gedeelte wenst te dekken van de in de bijlage, onder A,genoemde risico's die tot deze branche behoren.
Nochtans:
a) mag elke Lid-Staat een vergunning verlenen voor de in de
bijlage, onder B, vermelde groepen van branches, zulks onder
de daarin aangegeven benaming;
b) geldt de voor een branche of een groep van branchesverleende
vergunning eveneensvoor de dekking van de onder een andere
branche vallende bijkomende risico's, indien wordt voldaan aan
de in de bijlage, onder C, gestelde voorwaarden.”.
Artikel 6
Artikel 8 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 8
1. De Lid-Staat van herkomst stelt de eis dat de verzekeringson-
dernemingen die een vergunning aanvragen:
a) een van de volgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België: naamloze
vennootschap — «société anonyme», commanditairevennootschap op aandelen — «société en commandite paractions», onderlinge verzekeringsvereniging — «associationd'assurance mutuelle», coöperatieve vennootschap —«société coopérative»;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken: „aktiesels-
kaber”, „gensidige selskaber”;1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 9
▼B
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland: „Aktiengesell-
schaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”,„öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunter-
nehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek: „société anonyme”,
„société d'assurance mutuelle”, „institution de prévoyance”
overeenkomstig de „code de la sécurité sociale”, „institutionde prévoyance” overeenkomstig de „code rural”, alsmede de„mutuelles” overeenkomstig de „code de la mutualité”;
— ten aanzien van Ierland: „incorporated companieslimited by
shares or by guarantee or unlimited”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek: „società per azioni”,
„società cooperativa”, „mutua di assicurazione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg: „société
anonyme”, „société en commandite par actions”, „associa-tion d'assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden: „naamloze
vennootschap”, „onderlinge waarborgmaatschappij”;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk: „incorporated
companieslimited by s haresor by guarantee or unlimited”,
„societies registered under the Industrial and Provident
Societies Acts”, „societies registered under the FriendlySocieties Acts”, „the association of underwriters known asLloyd's”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek: „ ανώνυµη εται-
ρεία”, „άλληλασφαλιστικός συνεταιρισµός ”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Spanje: „sociedad anónima”,
„sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”;
— ten aanzien van de Portugese Republiek: „sociedade
anónima”, „mútua de seguros”.
De verzekeringsonderneming kan eveneens de rechtsvorm
aannemen van een Europese vennootschap zodra deze bestaat.
De Lid-Staten kunnen voortsin voorkomend geval onderne-
mingen oprichten die een publiekrechtelijke vorm hebben, mitsdeze instellingen beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen
onder voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden
die voor privaatrechtelijke ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot het verzekeringsbedrijf en tot de verrich-
tingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluiting van
elke andere handelsactiviteit;
c) een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 9
overleggen;
d) het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds
bezitten;
e) daadwerkelijk worden bestuurd door personen van goede repu-
tatie met voldoende beroepskwalificaties of -ervaring.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbrei-
ding van haar werkzaamheden tot andere branchesof voor deuitbreiding van een vergunning die slechts een deel van de in eenbranche ondergebrachte risico's bestrijkt, moet een programma van
werkzaamheden overeenkomstig artikel 9 overleggen.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over de in artikel 16 bedoelde
solvabiliteitsmarge beschikt en, indien krachtens artikel 17, lid 2,voor deze andere brancheshet bezit van een hoger minimumbedragvan het garantiefonds is vereist dan zij tot dusverre diende te
bezitten, dat zij over dit minimumbedrag beschikt.
3. Deze richtlijn belet niet dat de Lid-Staten wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen handhaven of invoeren die voorzienin de goedkeuring van de statuten en in het mededelen van elk
document dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist
is.
De Lid-Staten stellen echter geen bepalingen vast waarin de voor-
afgaande goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 10
▼B
van de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekering-
spolissen, de tarieven, en de formulieren en andere documentenwaarvan de onderneming gebruik wil maken in haar betrekkingen
met de verzekeringnemers.
De Lid-Staten kunnen de voorafgaande kennisgeving of de goed-
keuring van voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel
van een algemeen prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Deze richtlijn belet de Lid-Staten niet de ondernemingen die een
vergunning aanvragen of hebben verkregen voor branche 18, onderA, van de bijlage, te onderwerpen aan het toezicht op de directe of
indirecte middelen in de vorm van personeel en uitrusting, met
inbegrip van de kwalificaties van de medische staf en de kwaliteitvan de uitrusting waarover zij beschikken om hun verplichtingendie onder deze branche vallen na te komen.
4. Bovenbedoelde bepalingen mogen er niet toe strekken dat bij
de beoordeling van de aanvraag van een vergunning de economi-sche behoeften van de markt in aanmerking worden genomen.”.
Artikel 7
Artikel 9 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, onder c), genoemde programma van werk-
zaamheden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is te
dekken;
b) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
c) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
d) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve dien-
sten en van het produktienet; de financiële middelen ter dekking
daarvan en, indien de te dekken risico's tot branche 18, onder A,van de bijlage behoren, de middelen waarover de ondernemingbeschikt om de beloofde bijstand te verlenen;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
e) een raming van de kosten van beheer met uitzondering van de
inrichtingskosten, met name de algemene lopende kosten en deprovisies;
f) een raming van de premiesof bijdragen, als mede een raming
betreffende de schadegevallen;
g) de te verwachten kaspositie;
h) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van
de verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.”.
Artikel 8
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verlenen een
onderneming geen vergunning die toegang tot het verzekeringsbedrijfgeeft, voordat zij in kenniszijn ges teld van de identiteit van haardirecte of middellijke aandeelhoudersof vennoten, natuurlijke of
rechtspersonen, die een gekwalificeerde deelneming bezitten, alsmede
van het bedrag van die deelneming.
Deze autoriteiten verlenen geen vergunning indien zij, gelet op de
noodzaak een gezonde en prudente bedrijfsvoering van de verzeke-ringsonderneming te garanderen, niet overtuigd zijn van degeschiktheid van de aandeelhouders of vennoten.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 11
▼B
TITEL III
HARMONISATIE VAN DE UITOEFENINGSVOORWAARDEN
Hoofdstuk 1
Artikel 9
Artikel 13 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 13
1. Het financiële toezicht op een verzekeringsonderneming, met
inbegrip van het toezicht op de werkzaamheden die zij door bijkan-toren en in het kader van dienstverrichting uitoefent, behoort tot deuitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat van herkomst.
2. Het financiële toezicht omvat met name het controleren, met
betrekking tot het geheel van de werkzaamheden van de verzeke-ringsonderneming, van de solvabiliteit van deverzekeringsonderneming, alsmede van de vorming van technischevoorzieningen en de tegenover deze voorzieningen staande activa,
zulks overeenkomstig de in de Lid-Staat van herkomst geldende
voorschriften of gebruiken, op grond van de communautaire bepa-lingen ter zake.
In het geval dat aan de betrokken onderneming vergunning is
verleend voor het dekken van de risico's behorende tot de in de
bijlage onder A, punt 18, vermelde branche omvat het toezichttevenshet uitoefenen van controle op de technis che middelen waar-over de verzekeringsonderneming beschikt om de bijstand tekunnen verlenen waartoe zij zich heeft verbonden, voor zover de
wetgeving van de Lid-Staat van herkomst voorziet in toezicht op
deze middelen.
3. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst eisen
dat er in elke verzekeringsonderneming een goede administratieve
en boekhoudkundige organisatie en adequate interne controleproce-
duresbes taan.”.
Artikel 10
Artikel 14 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 14
De Lid-Staat van het bijkantoor bepaalt dat, wanneer een verzeke-
ringsonderneming waaraan in een andere Lid-Staat vergunning isverleend, haar werkzaamheden uitoefent door middel van een
bijkantoor, de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst,
na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoordaarvan vooraf in kenniste hebben ges teld, zelf en/of doorpersonen die zij daartoe machtigen, ter plaatse de gegevens kunnenverifiëren die voor het financiële toezicht op de verzekeringsonder-
neming noodzakelijk zijn. De autoriteiten van de Lid-Staat van het
bijkantoor mogen aan deze verificatie deelnemen.”.
Artikel 11
De leden 2 en 3 van artikel 19 van Richtlijn 73/239/EEG worden
vervangen door:
„2. De Lid-Staten eisen van de verzekeringsondernemingen die
hun hoofdkantoor op hun grondgebied hebben, de periodieke over-
legging van de voor het uitoefenen van het toezicht vereiste
bescheiden en van de statistische documenten. De bevoegde autori-teiten verstrekken elkaar de bescheiden en inlichtingen welkedienstig zijn voor het uitoefenen van het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de
bevoegde autoriteiten over de bevoegdheden en middelenbeschikken die noodzakelijk zijn om toezicht uit te oefenen op dewerkzaamheden van de verzekeringsondernemingen die hun hoofd-kantoor op zijn grondgebied hebben, met inbegrip van dewerkzaamheden die buiten dit grondgebied worden verricht, over-1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 12
▼B
eenkomstig de richtlijnen van de Raad betreffende deze werkzaam-
heden en met het oog op de toepassing ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de bevoegde autori-
teiten met name de mogelijkheid verschaffen om:
a) grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werk-
zaamheden van de verzekeringsonderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten;
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfs-
ruimten van de onderneming;
b) jegens de verzekeringsonderneming, haar aansprakelijke bestuur-
dersof degenen die zeggens chap over haar hebben, alleafdoende en noodzakelijke maatregelen te treffen om te bewerk-
stelligen dat de werkzaamheden van de
verzekeringsonderneming blijven stroken met de wettelijke enbestuursrechtelijke bepalingen welke de verzekeringsonderne-ming in de onderscheiden Lid-Staten in acht moet nemen,inzonderheid met het programma van werkzaamheden, voorzover dit laatste verplicht blijft, alsook om misverstanden te
vermijden of te beëindigen die de belangen der verzekerden
zouden schaden;
c) te bewerkstelligen dat deze maatregelen worden toegepast, zo
nodig door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorko-mend geval door een beroep te doen op de gerechtelijkeinstanties.
De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten ook de mogelijk-
heid bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de
overeenkomsten die in het bezit zijn van tussenpersonen.”.
Artikel 12
1. De leden 2 tot en met 7 van artikel 11 van Richtlijn 88/357/EEG
vervallen.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vastge-
stelde voorwaarden, de verzekeringsondernemingen waarvan hethoofdkantoor op zijn grondgebied is gevestigd, toestemming om hunportefeuille, ongeacht of deze uit in het kader van vestiging dan welin het kader van vrije dienstverrichting gesloten overeenkomstenbestaat, geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een in de Gemeen-
schap gevestigde overnemende verzekeringsonderneming, indien de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de overne-mende verzekeringsonderneming verklaren dat deze onderneming,mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
3. Wanneer een bijkantoor voornemensiszijn portefeuille, ongeacht
of deze uit in het kader van vestiging dan wel in het kader van vrijedienstverrichting gesloten overeenkomsten bestaat, geheel of gedeelte-lijk over te dragen, moet de Lid-Staat van het bijkantoor wordengeraadpleegd.
4. In de gevallen bedoeld in de leden 2 en 3 verlenen de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de overdragende verze-keringsonderneming toestemming voor de overdracht, nadat zij de
instemming hebben verkregen van de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staten waar de risico's zijn gelegen.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten delen
de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de over-
dragende verzekeringsonderneming binnen drie maanden na ontvangstvan het daartoe strekkende verzoek hun advies of instemming mede;indien de geraadpleegde autoriteiten niet binnen deze termijn hebbengereageerd, wordt zulks gelijkgesteld met een gunstig advies of meteen stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in de
Lid-Staat waar het risico is gelegen bekendgemaakt onder de in hetnationale recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kan van1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 13
▼B
rechtswege worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers, aan de
verzekerden en aan iedereen die uit de overgedragen overeenkomstenvoortvloeiende rechten of verplichtingen heeft.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om de
verzekeringnemersde mogelijkheid te bieden de overeenkoms t binnen
een bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.
Artikel 13
Artikel 20 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 20
1. Indien een verzekeringsonderneming zich niet voegt naar de
bepalingen van artikel 15, kunnen de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van herkomst van de onderneming haar de vrije beschik-king over de activa verbieden, na de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staten waar de risico's zijn gelegen, van hun voornemen op de
hoogte te hebben gesteld.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het inartikel 16, lid 3, voorgeschreven minimum bereikt, eisen debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst een sanerings-
plan dat aan hun goedkeuring moet worden onderworpen.
In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de bevoegde autoriteiten,
indien zij van oordeel zijn dat de financiële positie van de onderne-ming nog verder zal verslechteren, eveneens de vrije beschikkingover de activa van de verzekeringsonderneming beperken ofverbieden. Zij stellen in dat geval de autoriteiten van de Lid-Staten
op het grondgebied waarvan de onderneming haar werkzaamheden
uitoefent, in kennisvan alle genomen maatregelen; deze autori-teiten treffen op hun verzoek dezelfde maatregelen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 17
omschreven garantiefonds bereikt, eisen de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming
een plan inzake financiering op korte termijn dat aan hun goedkeu-
ring moet worden onderworpen.
Voortskunnen zij de vrije bes chikking over de activa van de onder-
neming beperken of verbieden. Zij stellen de autoriteiten van deLid-Staten op wier grondgebied de onderneming werkzaamhedenuitoefent, hiervan op de hoogte; deze autoriteiten treffen op hun
verzoek dezelfde maatregelen.
4. In de in de leden 1, 2, en 3 bedoelde gevallen kunnen de
bevoegde autoriteiten voorts alle passende maatregelen nemen omde belangen van de verzekerden te beschermen.
5. Wanneer de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringson-
derneming in de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen daarom
verzoekt, treft elke Lid-Staat overeenkomstig zijn nationale wetge-
ving tevensde nodige maatregelen om de vrije bes chikking over deop zijn grondgebied gelokaliseerde activa te kunnen verbieden. DeLid-Staat van herkomst dient daarbij bekend te maken op welkeactiva deze maatregelen van toepassing zullen zijn.”.
Artikel 14
Artikel 22 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 22
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
kunnen de door hen aan een verzekeringsonderneming verleendevergunning intrekken, wanneer de onderneming:
a) van de vergunning geen gebruik maakt binnen twaalf maanden,
uitdrukkelijk afstand doet van de vergunning of gedurende meerdan zesmaanden haar werkzaamheden heeft ges taakt, tenzij devergunning volgensde bepalingen van de betrokken Lid-Staat indeze gevallen vervalt;1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 14
▼B
b) niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet;
c) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatre-
gelen te treffen waarin het in artikel 20 bedoelde sanerings- of
financieringsplan voorziet;
d) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die
voortvloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken of vervalt, stellen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de bevoegdeautoriteiten van de andere Lid-Staten daarvan in kennis; deze
moeten passende maatregelen treffen om te beletten dat de
betrokken verzekeringsonderneming op hun grondgebied nieuwewerkzaamheden aanvangt, hetzij in het kader van vestiging, hetzijin het kader van vrije dienstverrichting. Zij nemen voorts in samen-werking met deze autoriteiten alle passende maatregelen om de
belangen van de verzekerden te beschermen en beperken met
name de vrije beschikking over de activa van de verzekeringson-derneming overeenkomstig artikel 20, lid 1, lid 2, tweede alinea,of lid 3, tweede alinea.
2. Elk besluit tot intrekking van de vergunning moet nauwkeurig
met redenen zijn omkleed en ter kennisvan de betrokken verzeke-
ringsonderneming worden gebracht.”.
Artikel 15
1. De Lid-Staten bepalen dat iedere natuurlijke of rechtspersoon
►
C1die het voornemen heeft ◄om rechtstreeks of middellijk een
gekwalificeerde deelneming in een verzekeringsonderneming►
C1aan te houden ◄, de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst daarvan vooraf in kennis moet stellen onder vermelding
van het bedrag van die deelneming. Tot kennisgeving aan de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst is eveneens gehouden iederenatuurlijke of rechtspersoon die het voornemen heeft de omvang vanzijn gekwalificeerde deelneming zodanig te vergroten dat het percen-
tage van de door hem gehouden stemrechten of aandelen 20, 33 of 50
bereikt of overschrijdt of dat de verzekeringsonderneming zijn dochter-onderneming wordt.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst beschikken
over een termijn van ten hoogste drie maanden, te rekenen vanaf dedatum van de in de eerste alinea bedoelde kennisgeving, om zich tegenhet voornemen te verzetten, indien zij, gelet op de noodzaak eengezonde en prudente bedrijfsvoering van de verzekeringsonderneming
te garanderen, niet overtuigd zijn van de geschiktheid van de in de
eerste alinea bedoelde persoon. Indien er geen bezwaar is, kunnen deautoriteiten een maximumtermijn vaststellen voor de uitvoering vanhet bedoelde voornemen.
1 bis. Indien de verwerver van de in lid 1 bedoelde deelnemingen
een verzekeringsonderneming, kredietinstelling of beleggingsonderne-ming iswaaraan in een andere lids taat vergunning isverleend, of demoederonderneming van een dergelijke entiteit, of een natuurlijkepersoon of rechtspersoon die zeggenschap over een dergelijke entiteit
uitoefent, en indien de onderneming waarin de verwerver een deelne-
ming beoogt te houden, daardoor een dochteronderneming van deverwerver wordt of onder zijn zeggenschap komt, wordt zijn acquisitiebeoordeeld volgensde procedure van voorafgaande raadplegingbedoeld in artikel 12 bisvan Richtlijn 73/239/EEG.
2. De Lid-Staten bepalen dat iedere natuurlijke of rechtspersoon die
het voornemen heeft zijn rechtstreekse of middellijke gekwalificeerdedeelneming in een verzekeringsonderneming af te stoten, de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan vooraf in kennis
moet stellen onder vermelding van het bedrag van de betrokken deelne-ming. Tot kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten is eveneensgehouden iedere natuurlijke of rechtspersoon die het voornemen heeftde omvang van zijn gekwalificeerde deelneming zodanig te verkleinendat het percentage van de door hem gehouden stemrechten of aandelen1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 15
▼M3
▼B
▼B
onder 20, 33 of 50 daalt of dat de verzekeringsonderneming ophoudt
zijn dochteronderneming te zijn.
3. Zodra zij daarvan kennis hebben, stellen de verzekeringsonderne-
mingen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst inkennisvan de verwervingen of afs totingen van deelnemingen in hun
kapitaal waardoor stijging boven of daling onder één van de drempels
alsbedoeld in de leden 1 en 2 optreedt.
Tevens stellen zij de bevoegde autoriteiten ten minste eens per jaar in
kennisvan de identiteit van de aandeelhoudersof vennoten die gekwa-
lificeerde deelnemingen bezitten, alsmede van de omvang van dedeelnemingen zoalsdeze met name blijken uit de gegevensdie wordenvastgelegd bij de jaarlijkse algemene vergadering van aandeelhoudersof vennoten, of uit informatie die isontvangen uit hoofde van deverplichtingen inzake ter beurze genoteerde vennootschappen.
4. De Lid-Staten bepalen dat, indien de door de in lid 1 bedoelde
personen uitgeoefende invloed een prudente en gezonde bedrijfsvoeringvan de verzekeringsonderneming zou kunnen belemmeren, de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de passende maatregelen
treffen om aan deze toestand een einde te maken. Deze maatregelenkunnen met name omvatten bindende aanwijzingen, sancties tegenbestuurders en schorsing van de uitoefening van de stemrechten dieverbonden zijn aan de aandelen welke door de betrokken aandeelhou-
dersof vennoten worden gehouden.
Soortgelijke maatregelen zijn van toepassing op natuurlijke of rechts-
personen die de in lid 1 bedoelde verplichting inzake voorafgaande
kennisgeving niet naleven. Wanneer een deelneming wordt verworven
ondankshet bezwaar van de bevoegde autoriteiten, bepalen de Lid-Staten, onverminderd andere te treffen sancties, dat de uitoefening vande betrokken stemrechten wordt geschorst of dat de uitgebrachtestemmen nietig zijn of nietig verklaard kunnen worden.
Artikel 16
1. De Lid-Staten bepalen dat alle personen die werkzaam zijn of zijn
geweest voor de bevoegde autoriteiten, alsmede accountants of deskun-
digen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen, aan hetberoepsgeheim gebonden zijn. Dit houdt in dat de vertrouwelijke gege-vens waarvan zij beroepshalve kennis krijgen, aan geen enkele persoonof autoriteit bekend mogen worden gemaakt, behalve in een samenge-
vatte of geaggregeerde vorm, zodat individuele
verzekeringsondernemingen niet kunnen worden geïdentificeerd, zulksonverminderd de gevallen die onder het strafrecht vallen.
Indien een verzekeringsonderneming failliet is verklaard of op grond
van een rechterlijke beslissing in liquidatie verkeert, mogen evenwelvertrouwelijke gegevensdie geen betrekking hebben op derden welkebetrokken zijn bij pogingen om de onderneming te redden, in het kadervan civiele of handelsrechtelijke procedures openbaar worden gemaakt.
2. Lid 1 belet niet dat tussen de bevoegde autoriteiten van de
verschillende Lid-Staten uitwisseling van gegevens plaatsvindt alsbedoeld in de richtlijnen die van toepassing zijn op verzekeringsonder-nemingen. Deze gegevensvallen onder het in lid 1 bedoelde
beroepsgeheim.
3. De lidstaten mogen met de bevoegde autoriteiten van derde
landen of met de autoriteiten of instanties van derde landen, zoals
gedefinieerd in lid 5 en lid 5 bis, alleen dan samenwerkingsovereen-
komsten voor de uitwisseling van gegevens sluiten, als met betrekkingtot de meegedeelde gegevensten mins te gelijkwaardige waarborgeninzake het beroepsgeheim gelden als de in dit artikel bedoelde. Deuitwisseling van gegevens moet geschieden ten behoeve van het uitoe-fenen van de toezichthoudende taak van de genoemde autoriteiten of
instanties.
Gegevens die afkomstig zijn van een andere lidstaat mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van de1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 16
▼M2
▼M2
bevoegde autoriteiten die de gegevenshebben meegedeeld en in voor-
komend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waarmeedeze autoriteiten ingestemd hebben.
4. De bevoegde autoriteiten die overeenkomstig lid 1 of lid 2
vertrouwelijke gegevensontvangen, mogen deze s lechtsgebruikenvoor de uitoefening van hun taken:
— voor het onderzoek van de voorwaarden voor de toegang tot het
verzekeringsbedrijf en voor het vergemakkelijken van de controleop de voorwaarden waaronder de werkzaamheden worden uitgeoe-fend, in het bijzonder ten aanzien van het toezicht op de technischevoorzieningen, de solvabiliteitsmarge, de administratieve en boek-
houdkundige organisatie en de interne controle, of
— voor het opleggen van sancties, of
— in het kader van een administratief beroep tegen een besluit van de
bevoegde autoriteiten, of
— in rechtszaken die aanhangig zijn gemaakt overeenkomstig artikel
56 of bijzondere bepalingen van de richtlijnen betreffende verzeke-
ringsondernemingen.
5. De leden 1 en 4 staan niet in de weg aan de uitwisseling van
gegevensbinnen een zelfde Lid-Staat, wanneer er vers cheidenebevoegde autoriteiten zijn, of, tussen Lid-Staten, tussen de bevoegdeautoriteiten en:
— de autoriteiten aan wie van overheidswege het toezicht op de
kredietinstellingen en de andere financiële instellingen is opge-dragen, alsmede de autoriteiten die belast zijn met het toezicht opde financiële markten,
— de instanties die betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement
van verzekeringsondernemingen en andere soortgelijke procedures,
en
— de met de wettelijke controle van de jaarrekening van verzekerings-
ondernemingen en andere financiële instellingen belaste personen,
voor de vervulling van hun toezichthoudende taak, en vormen evenmin
een belemmering voor de mededeling aan de instanties die belast zijnmet de (gedwongen) liquidatie of het beheer van een garantiefonds, vande gegevensdie nodig zijn voor de vervulling van hun taak. De door
deze autoriteiten, instanties en personen ontvangen gegevens vallen
onder het in lid 1 bedoelde beroepsgeheim.
5 bis. Onverminderd de leden 1 tot en met 4 kunnen de Lid-Staten
toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindt tussen de bevoegdeautoriteiten en
— de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op de instanties die
betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement van verzeke-ringsondernemingen en andere soortgelijke procedures, of
— de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op personen die
belast zijn met de wettelijke controle van de jaarrekening vanverzekeringsondernemingen, kredietinstellingen, beleggingsonderne-
mingen en andere financiële instellingen, of
— de van de verzekeringsondernemingen onafhankelijke actuarissen
die krachtensde wet een controlefunctie ten aanzien van dezeondernemingen uitoefenen, en de organen die met het toezicht opdeze actuarissen belast zijn.
De Lid-Staten die van de in de eerste alinea vervatte mogelijkheid
gebruik maken, eisen dat minimaal aan de volgende voorwaarden
wordt voldaan:
— de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in de eerste
alinea bedoelde toezichthoudende taken of controlefuncties;
— de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in lid 1
bedoelde beroepsgeheim;
— gegevensdie afkoms tig zijn van een andere Lid-Staat, mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van debevoegde autoriteiten die de gegevenshebben medegedeeld en in1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 17
▼B
▼M1
▼M1
voorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waar-
mede deze autoriteiten ingestemd hebben.
De Lid-Staten delen de Commissie en de overige Lid-Staten de identi-
teit mede van de autoriteiten, personen of instanties die op grond van
dit lid informatie mogen ontvangen.
5 ter. Onverminderd de leden 1 tot en met 4 kunnen de Lid-Staten,
ter versterking van de stabiliteit van het financiële stelsel alsmede deintegriteit ervan, toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindttussen de bevoegde autoriteiten en de autoriteiten en instanties die
wettelijk belast zijn met de opsporing en het onderzoek van inbreuken
op het vennootschapsrecht.
De Lid-Staten die van de in de eerste alinea vervatte mogelijkheid
gebruik maken, eisen dat minimaal aan de volgende voorwaardenwordt voldaan:
— de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in de eerste
alinea bedoelde taken;
— de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in lid 1
bedoelde beroepsgeheim;
— gegevensdie afkoms tig zijn van een andere Lid-Staat, mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van debevoegde autoriteiten die de gegevenshebben medegedeeld en invoorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waar-mede deze autoriteiten ingestemd hebben.
Indien de in de eerste alinea bedoelde autoriteiten of instanties in een
Lid-Staat bij de uitoefening van hun opsporings- of onderzoektaken een
beroep doen op personen die op grond van hun specifieke deskundig-heid met een opdracht worden belast en die geen openbaar ambtbekleden, kan de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid tot uitwis-seling van informatie tot deze personen worden verruimd op de in de
tweede alinea genoemde voorwaarden.
Voor de toepassing van het laatste streepje van de tweede alinea delen
de in de eerste alinea bedoelde autoriteiten of instanties aan debevoegde autoriteiten die de informatie hebben medegedeeld, de iden-titeit en de precieze opdracht mede van de personen aan wie dezeinformatie zal worden doorgegeven.
De Lid-Staten delen de Commissie en de overige Lid-Staten de identi-
teit mede van de autoriteiten of instanties die op grond van dit lid
informatie mogen ontvangen.
De Commissie stelt vóór 31 december 2000 een verslag op over de
toepassing van dit lid.
5 quater. Dit artikel belet een bevoegde autoriteit niet
— aan de centrale banken en andere instanties met een soortgelijke
taak in hun hoedanigheid van monetaire autoriteit,
— in voorkomend geval, aan andere overheidsinstanties die verant-
woordelijk zijn voor het toezicht op de betalingssystemen,
voor de uitvoering van hun taak dienstige gegevens te doen toekomen,
noch belet het deze autoriteiten of instanties om aan de bevoegde auto-riteiten de gegevenstoe te zenden die deze nodig hebben ter uitvoering
van lid 4. De in dit verband ontvangen gegevensvallen onder het in dit
artikel bedoelde beroepsgeheim.
6. Voortsmogen de Lid-Staten, niettegens taande de leden 1 en 4, op
grond van wettelijke bepalingen de mededeling van bepaalde gegevenstoestaan aan andere centrale overheidsdiensten die bevoegd zijn ter
zake van de wetgeving inzake het toezicht op kredietinstellingen, finan-
ciële instellingen, beleggingsdiensten en verzekeringsondernemingen,alsmede aan de inspecteurs die in opdracht van deze overheidsdienstenoptreden.
Deze gegevensmogen echter alleen worden vers trekt wanneer zulkster
wille van het bedrijfseconomisch toezicht nodig blijkt.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 18
▼M3
▼B
▼B
De Lid-Staten bepalen evenwel dat de gegevensdie op grond van de
leden 2 en 5 zijn ontvangen, en die welke zijn verkregen naar aanlei-ding van de in artikel 14 van Richtlijn 73/239/EEG bedoelde
verificatiester plaats e, in geen enkel geval op grond van dit lid mogen
worden medegedeeld, tenzij met uitdrukkelijke instemming van debevoegde autoriteiten die de gegevenshebben vers trekt of van debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar de verificatie ter plaatseisverricht.
Artikel 16 bis
1. De Lid-Staten bepalen minimaal
a) dat iedere persoon die is toegelaten in de zin van Richtlijn 84/253/
EEG (
1), en die bij een verzekeringsonderneming de taken verricht
zoalsbedoeld in artikel 51 van Richtlijn 78/660/EEG (2), artikel 37
van Richtlijn 83/349/EEG of artikel 31 van Richtlijn 85/611/EEG,
dan wel een andere wettelijke taak, de verplichting heeft aan de
bevoegde autoriteiten snel melding te doen van elk feit of besluitmet betrekking tot deze onderneming, waarvan hij bij de uitvoeringvan die taken kennisheeft gekregen en dat van dien aard is :
— dat het een inbreuk ten gronde inhoudt op de wettelijke of
bestuursrechtelijke bepalingen tot vaststelling van de voor-waarden voor vergunning of van specifieke voorschriftenbetreffende de uitoefening van de werkzaamheden van verzeke-
ringsondernemingen, of
— dat het de bedrijfscontinuïteit van de verzekeringsonderneming
aantast, of
— dat het leidt tot weigering van de goedkeuring van de jaarreke-
ning of tot het uiten van voorbehouden;
b) dat dezelfde verplichting rust op deze persoon ten aanzien van feiten
en besluiten waarvan hij kennis zou hebben gekregen bij de uitvoe-ring van taken zoalsbes chreven onder a), bij een onderneming die
uit een zeggenschapsband voortvloeiende nauwe banden heeft met
de verzekeringsonderneming waar deze persoon de bovengenoemdetaken uitvoert.
2. Melding te goeder trouw aan de bevoegde autoriteiten door de
personen die zijn toegelaten in de zin van Richtlijn 84/253/EEG van
in lid 1 bedoelde feiten of besluiten vormt geen inbreuk op ongeacht
welke op grond van een contract of van een wettelijke of bestuursrech-telijke bepaling opgelegde beperking inzake de openbaarmaking vaninformatie, en leidt voor de betrokken personen tot geen enkele vormvan aansprakelijkheid.
Hoofdstuk 2
Artikel 17
Artikel 15 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 15
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonder-
neming toereikende technische voorzieningen te vormen metbetrekking tot het geheel van haar werkzaamheden.
De omvang van deze voorzieningen wordt bepaald aan de hand van
de regelsvan Richtlijn 91/674/EEG.
2. De Lid-Staat van herkomst verlangt van elke verzekeringson-
dernemig dat tegenover de technische voorzieningen metbetrekking tot haar gehele bedrijf congruente activa staan overeen-komstig artikel 6 van Richtlijn 88/357/EEG. Wat de in de1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 19
(1) PB nr. L 126 van 12. 5. 1984, blz. 20.
(2) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/605/EEG (PB nr. L 317 van 16. 11. 1990, blz. 60).▼M1
▼B
▼B
Gemeenschap gelegen risico's betreft moeten deze activa in de
Gemeenschap zijn gelokaliseerd. De Lid-Staten mogen verzeke-ringsondernemingen niet verplichten hun activa in een bepaalde
Lid-Staat te lokaliseren. De Lid-Staat van herkomst kan evenwel
een versoepeling toestaan van de regels inzake de lokalisatie vande activa.
3. Indien de Lid-Staat van herkomst vorderingen op herverzeker-
aars als dekking van de technische voorzieningen aanvaardt, stelthij het toegestane percentage daarvan vast. Hij kan in dat gevalniet de lokalisatie van deze vorderingen eisen.”.
Artikel 18
Artikel 15 bisvan Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 15 bis
1. De Lid-Staten verplichten verzekeringsondernemingen
waarvan het hoofdkantoor op hun grondgebied isgeves tigd en dieonder A, punt 14, van de bijlage vermelde risico's verzekeren,hierna „kredietverzekering” genoemd, een egalisatievoorziening tevormen ter dekking van eventuele technische verliezen en bovenhet gemiddelde liggende schadequoten die tijdens een boekjaar in
deze branche optreden.
2. De egalisatievoorziening moet volgens de door de Lid-Staat
van herkomst vastgestelde voorschriften worden berekend, overeen-
komstig een van de vier methodes in punt D van de bijlage die
gelijkwaardig worden geacht.
3. De egalisatievoorziening wordt tot de volgens de methodes
van punt D van de bijlage berekende bedragen niet aan de solvabi-
liteitsmarge toegerekend.
4. De Lid-Staten kunnen verzekeringsondernemingen waarvan
het hoofdkantoor op hun grondgebied isgeves tigd en waarvan de
geïnde premiesof bijdragen voor de kredietverzekerings brancheminder dan 4 % van het totale bedrag aan premiesof bijdragen enminder dan 2 500 000 ecu belopen, vrijstellen van de verplichtingtot vorming van een egalisatievoorziening voor deze branche.”.
Artikel 19
Artikel 23 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
Artikel 20
Met betrekking tot de tegenover de technische voorzieningen staande
activa moet rekening worden gehouden met de aard van de door deverzekeringsonderneming verrichte transacties, ten einde de veiligheid,
het rendement en de liquiditeit van de beleggingen van de verzeke-
ringsonderneming te waarborgen; de verzekeringsonderneming dientzorg te dragen voor een adequate diversificatie en spreiding van dezebeleggingen.
Artikel 21
1. De Lid-Staat van herkomst mag verzekeringsondernemingen
alleen toestaan tegenover hun technische voorzieningen de volgendecategorieën van activa te stellen:
A.Beleggingen
a) obligatiesen andere geld- en kapitaalmarktins trumenten;
b) leningen;
c) aandelen en andere niet-vastrentende deelnemingen;
d) rechten van deelneming in instellingen voor collectieve beleg-
ging in effecten en deelnemingen in andere beleggingsfondsen;
e) terreinen en gebouwen, alsmede zakelijke rechten op onroerende
zaken;1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 20
▼B
B.Vorderingen
f) vorderingen op herverzekeraars, met inbegrip van het aandeel
van de herverzekeraarsin de technis che voorzieningen;
g) deposito's bij en vorderingen op cederende ondernemingen;
h) vorderingen op verzekeringnemers en tussenpersonen uit hoofde
van directe verzekeringstransacties en herverzekeringstransacties;
i) vorderingen uit hoofde van verhaal of subrogatie;
j) belastingtegoeden;
k) vorderingen op garantiefondsen;
C.Andere activa
l) materiële vaste activa, andere dan terreinen en gebouwen, op
grond van een voorzichtige afschrijving;
m) kasmiddelen en bank- en girosaldi, deposito's bij kredietinstel-
lingen of bij andere instellingen die vergunning hebben om
deposito's te ontvangen;
n) overlopende acquisitiekosten;
o) lopende interest en huur, en andere overlopende posten.
Voor „Lloyd'sunderwriters ” omvatten de categorieën activa eveneens
de garantiesen „lettersof credit” die zijn afgegeven door kredietins tel-lingen in de zin van Richtlijn 77/780/EEG (
1) of door
verzekeringsondernemingen, alsook de aantoonbare bedragen die voort-komen uit levensverzekeringspolissen voor zover zij aan de leden
toebehorende fondsen vertegenwoordigen.
Opname van activa of van een categorie activa in bovenstaande lijst
betekent niet dat al deze activa automatisch moeten worden toegestaanalsdekking van de technis che voorzieningen. De Lid-Staat vanherkomst werkt meer gedetailleerde regels uit waarin de voorwaardenvoor het gebruik van de toelaatbare activa worden vastgelegd; in ditverband kan hij, met name voor de vorderingen op herverzekeraars,
zakelijke zekerheden of garantiesverlangen.
De Lid-Staat van herkomst neemt bij het vaststellen en toepassen van
deze regelsin het bijzonder de volgende begins elen in acht:
i) activa die alsdekking van de technis che voorzieningen fungeren,
worden gewaardeerd met aftrek van de voor de acquisitie van
deze activa aangegane schulden;
ii) alle activa moeten met de nodige voorzichtigheid worden gewaar-
deerd, rekening houdend met het risico van niet-realisatie. In het
bijzonder mogen materiële vaste activa, andere dan terreinen en
gebouwen, alleen alsdekking van de technis che voorzieningendienen alszij worden gewaardeerd op bas isvan een voorzichtigeafschrijving;
iii) leningen aan ondernemingen, een Staat, een internationale instel-
ling, een lokaal of regionaal bestuur dan wel aan natuurlijkepersonen, kunnen alleen worden aanvaard als dekking van de
technische voorzieningen indien er sprake is van voldoende sterke
garanties, die kunnen berusten op de hoedanigheid van de krediet-nemer, hypotheken, garantiesvan kredietins tellingen ofverzekeringsondernemingen dan wel andere zekerheden;
iv) afgeleide instrumenten als opties, futures en swaps ten aanzien
van tegenover de technische voorzieningen staande activa, kunnenworden gebruikt voor zover zij het beleggingsrisico helpenbeperken of een efficiënt portefeuillebeheer mogelijk maken.
Deze instrumenten moeten op voorzichtige grondslag worden
gewaardeerd en kunnen in aanmerking worden genomen bij dewaardering van de onderliggende activa;
v) effecten die niet op een gereglementeerde markt worden verhan-
deld, worden alleen alsdekking van de technis che voorzieningen1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 21
(1) PB nr. L 322 van 17. 12. 1977, blz. 30. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 89/646/EEG (PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1).
▼B
aanvaard wanneer zij op korte termijn kunnen worden gereali-
seerd;
vi) vorderingen op een derde mogen alleen tegenover de technische
voorzieningen worden gesteld na aftrek van de schulden op die
derde;
vii) het bedrag van de vorderingen die tegenover de technische voor-
zieningen mogen worden gesteld moet met de nodigevoorzichtigheid worden berekend, rekening houdend met hetrisico van niet-realisatie. In het bijzonder zijn vorderingen op
verzekeringnemers en tussenpersonen uit hoofde van directe
verzekeringstransacties en herverzekeringstransacties slechtstoegestaan voor zover zij sedert minder dan drie maanden daad-werkelijk opeisbaar zijn;
viii) wanneer de activa betrekking hebben op een belegging in een
dochteronderneming die, voor rekening van de verzekeringsonder-
neming, alle of een deel van de beleggingen van deze
verzekeringsonderneming beheert, houdt de Lid-Staat vanherkomst voor de toepassing van de regels en de beginselen vandit artikel rekening met de onderliggende activa in het bezit vande dochteronderneming; de Lid-Staat van herkomst mag dezelfdebehandeling toepassen op de door andere dochterondernemingen
gehouden activa;
ix) overlopende acquisitiekosten worden alleen als dekking van de
technische voorzieningen toegestaan indien zulks strookt met demethoden voor berekening van de voorzieningen voor lopenderisico's.
2. Onverminderd het bepaalde in lid 1 kan de Lid-Staat van
herkomst bij een naar behoren met redenen omkleed besluit in uitzon-derlijke omstandigheden op verzoek van de verzekeringsonderneminggedurende een bepaalde periode andere categorieën van activa toestaanvoor het dekken van de technische voorzieningen, mits artikel 20 inacht wordt genomen.
Artikel 22
1. De Lid-Staat van herkomst bepaalt dat elke verzekeringsonderne-
ming van de tegenover haar technische voorzieningen staande activaniet meer mag beleggen dan:
a) 10 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in één
bepaald terrein of gebouw dan wel in verscheidene terreinen ofgebouwen die zich voldoende dicht bij elkaar bevinden om de factoalséén belegging te worden bes chouwd;
b) 5 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in
aandelen en andere met aandelen gelijk te stellen verhandelbarewaardepapieren, obligatiesen andere geldmarkt- en kapitaalmarktin-strumenten van één bepaalde emittent of in leningen aan één
bepaalde kredietnemer, te zamen genomen, waarbij niet alsleningen
in aanmerking worden genomen leningen aan een centrale, regionaleof lokale overheid, dan wel aan een internationale organisatiewaarvan een of meer Lid-Staten deel uitmaken. Dit plafond kan tot10 % worden verhoogd, mitsde verzekerings onderneming niet meerdan 40 % van haar bruto technische voorzieningen belegt in
leningen aan of waardepapieren van emittenten en kredietnemers
waarin zij meer dan 5 % van haar activa belegt;
c) 5 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in niet-
gegarandeerde leningen, waarvan 1 % in één enkele niet-gegaran-
deerde lening, andere dan die welke zijn toegekend aankredietinstellingen, verzekeringsondernemingen, voor zover artikel8 van Richtlijn 73/239/EEG dit toestaat, en beleggingsonderne-mingen die in een Lid-Staat zijn gevestigd;
d) 3 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in kasmid-
delen;
e) 10 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in
aandelen, andere met aandelen gelijk te stellen waardepapieren, enobligatiesdie niet op een gereglementeerde markt worden verhan-deld.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 22
▼B
2. Dat er in lid 1 geen beperkingen worden gesteld aan het beleggen
in een bepaalde categorie van activa, betekent niet dat de activa vandeze categorie onbeperkt moeten worden toegestaan als dekking van
de technische voorzieningen. De Lid-Staat van herkomst stelt nadere
regelsvas t waarin de voorwaarden voor het gebruik van de toelaatbareactiva worden bepaald. Hij neemt bij het vaststellen en toepassen vandeze regelsin het bijzonder de volgende begins elen in acht:
i) de activa die alsdekking fungeren van de technis che voorzieningen
moeten voldoende gediversifieerd en gespreid zijn om te waar-borgen dat er geen buitensporige afhankelijkheid van een bepaaldecategorie van activa, een specifieke beleggingssector of een speci-
fieke belegging optreedt;
ii) beleggingen in activa die een hoog risico dragen, hetzij vanwege
hun intrinsieke kenmerken, hetzij vanwege de hoedanigheid vande emittent, dienen tot een voorzichtig niveau beperkt te blijven;
iii) bij de beperkingen met betrekking tot specifieke categorieën van
activa moet rekening worden gehouden met de behandeling vande herverzekering voor het berekenen van de technische voorzie-ningen;
iv) wanneer de activa betrekking hebben op een belegging in een
dochteronderneming die, voor rekening van de verzekeringsonder-
neming, alle of een deel van de beleggingen van dezeverzekeringsonderneming beheert, houdt de Lid-Staat van herkomstvoor de toepassing van de regels en de beginselen van dit artikelrekening met de onderliggende activa in het bezit van de dochter-
onderneming; hij mag dezelfde behandeling toepassen op de door
andere dochterondernemingen gehouden activa;
v) het percentage van de tegenover de technische voorzieningen te
stellen activa die voor niet-liquide beleggingen zijn aangewend,dient tot een voorzichtig niveau beperkt te worden;
vi) wanneer de activa ten dele bestaan uit leningen aan of obligaties
uitgegeven door bepaalde kredietinstellingen, mag de Lid-Staatvan herkomst bij de toepassing van de in dit artikel vervatte regels
en beginselen rekening houden met de door deze kredietinstellingen
gehouden onderliggende activa. Deze behandeling mag slechtsworden toegepast voor zover de kredietinstelling haar hoofdkantoorheeft in een Lid-Staat, exclusief in handen is van die Lid-Staat en/of van de lokale overheden van die Lid-Staat, en haar werkzaam-
heden statutair bestaan in het door haar tussenkomst verstrekken
van leningen aan de Staat of de lokale overheden of van doordeze Staat of overheden gegarandeerde leningen, dan wel hetverstrekken van leningen aan nauw met de Staat of de lokale over-heden verbonden instanties.
3. In het kader van de nadere regelswaarin de voorwaarden voor het
gebruik van de toelaatbare activa worden vastgesteld, past de Lid-Staat
een strengere behandeling toe op:
— leningen die niet voorzien zijn van een bankgarantie, een garantie
toegekend door een verzekeringsonderneming, een hypotheek of
een andere vorm van zekerheid, dan op leningen die daar wel vanzijn voorzien;
— icbe'sdie niet zijn onderworpen aan de coördinatie van Richtlijn
85/611/EEG (
1) en andere beleggingsfondsen, dan op icbe's die wel
aan die coördinatie zijn onderworpen;
— waardepapieren die niet op een gereglementeerde markt worden
verhandeld, dan op waardepapieren die wel op een gereglemen-
teerde markt worden verhandeld;
— obligatiesen andere geldmarkt- en kapitaalmarktins trumenten van
andere emittenten dan Staten, regionale of lokale overheden vandie Staten of ondernemingen die behoren tot zone A alsbedoeld inRichtlijn 89/647/EEG (
2), of waarvan de emittenten internationale
organisaties zijn waartoe geen Lid-Staat van de Gemeenschap1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 23
(1) PB nr. L 375 van 31. 12. 1985, blz. 3. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 88/
220/EEG (PB nr. L 100 van 19. 4. 1988, blz. 31).
(2) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 14.
▼B
behoort, dan op die zelfde financiële instrumenten uitgegeven door
emittenten die wel deze kenmerken vertonen.
4. De Lid-Staten mogen het maximum van lid 1, onder b), op 40 %
stellen voor bepaalde obligaties die zijn uitgegeven door een kredietin-stelling die haar hoofdkantoor in een Lid-Staat heeft en krachtens de
wet onderworpen is aan bijzonder overheidstoezicht ter bescherming
van de houdersvan deze obligaties . Meer bepaald moeten de bedragendie uit de emissie van deze obligaties worden verkregen overeenkom-stig de wet worden belegd in activa die gedurende de gehele looptijdvan deze obligatiesvoldoende dekking bieden voor de daaruit voort-vloeiende verplichtingen en die bij voorrang bestemd zijn voor de
aflossing van de hoofdsom en de betaling van de lopende rente in geval
de emittent ophoudt te betalen.
5. De Lid-Staten mogen van verzekeringsondernemingen niet
verlangen dat zij beleggingen in bepaalde categorieën van activa
verrichten.
6. Onverminderd het bepaalde in lid 1 kan de Lid-Staat van
herkomst bij een naar behoren met redenen omkleed besluit in uitzon-derlijke omstandigheden op verzoek van de verzekeringsonderneminggedurende een bepaalde periode afwijkingen toestaan op de regels vanlid 1, onder a) tot en met e), mitsartikel 20 in acht wordt genomen.
Artikel 23
In bijlage 1 bij Richtlijn 88/357/EEG worden de punten 8 en 9
vervangen door:
„8. Verzekeringsondernemingen mogen een bedrag van ten hoogste
20 % van hun in een bepaalde valuta luidende verplichtingendekken met niet-congruente activa.
9. Iedere Lid-Staat kan bepalen dat, wanneer krachtensboven-
staande voorschriften tegenover verplichtingen activa moetenstaan die luiden in de valuta van een Lid-Staat, aan deze voor-
waarde eveneenswordt geacht te zijn voldaan, indien de
betreffende activa in ecu luiden.”.
Artikel 24
In artikel 16 van Richtlijn 73/239/EEG wordt lid 1 vervangen door:
„1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonder-
neming een voldoende solvabiliteitsmarge te vormen metbetrekking tot het geheel van haar werkzaamheden.
De solvabiliteitsmarge komt overeen met het vermogen van de
verzekeringsonderneming dat niet dient ter dekking van enige voor-zienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijke bestanddelen.Deze marge omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat onderlinge waar-
borgmaatschappijen c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijenbetreft, het gestorte gedeelte van het waarborgkapitaal plus de
ledenrekeningen die aan de volgende criteria voldoen:
a) de statuten bepalen dat er vanaf deze rekeningen alleen beta-
lingen aan leden mogen worden verricht alszulksgeen
daling van de solvabiliteitsmarge tot onder het vereisteniveau veroorzaakt, of, na ontbinding van de onderneming,alsalle andere s chulden zijn voldaan;
b) de statuten bepalen dat de bevoegde autoriteiten ten minste
een maand van tevoren in kennismoeten worden ges teld
van elke betaling voor andere doeleinden dan de individuele
opzegging van het lidmaatschap en dat zij gedurende dezetermijn de voorgenomen betaling kunnen verbieden;
c) de relevante bepalingen in de statuten kunnen pas worden
gewijzigd wanneer de bevoegde autoriteiten, onverminderdde criteria onder a) en b), verklaard hebben geen bezwaartegen deze wijziging te hebben;1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 24
▼B
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte25 % van dit kapitaal of fondsbedraagt;
— de (wettelijke en vrije) reserves die niet tegenover verplich-
tingen staan;
— de overgebrachte winst;— de suppletiebijdragen welke onderlinge waarborgmaatschappijen
c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen en vennootschappenmet een overeenkomstige rechtsvorm met variabele premies vanhun leden kunnen eisen uit hoofde van het boekjaar, tot eenbedrag gelijk aan de helft van het verschil tussen de maximum-bijdragen en de werkelijk ingevorderde bijdragen; deze
mogelijke suppletiebijdragen mogen evenwel niet meer dan
50 % van de solvabiliteitsmarge bedragen;
— op verzoek van de verzekeringsonderneming, de door deze
laatste aangetoonde meerwaarden welke voortvloeien uit deonderwaardering van activa, voor zover deze meerwaardengeen uitzonderlijk karakter hebben;
— het gecumuleerd preferent aandelenkapitaal en de achtergestelde
leningen, doch dan slechts tot een maximum van 50 % van de
marge, waarvan niet meer dan 25 % in achtergestelde leningen
met vaste looptijd, of het gecumuleerd preferent aandelenkapi-taal met vaste termijn, indien ten minste aan de volgendevoorwaarden isvoldaan:
a) in geval van faillissement of liquidatie van de verzekerings-
onderneming gelden bindende overeenkomsten op grond
waarvan de achtergestelde leningen of preferente aandelenachtergesteld worden bij de vorderingen van alle anderecrediteuren en pasworden terugbetaald nadat alle andere opdat tijdstip opeisbare schulden zijn voldaan;
achtergestelde leningen moeten tevens aan de volgende voor-
waarden voldoen:
b) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in
aanmerking genomen;
c) voor leningen met een vaste looptijd dient de oorspronkelijke
looptijd ten minste vijf jaar te bedragen. Uiterlijk een jaar
voor de vervaldag legt de verzekeringsonderneming de
bevoegde autoriteiten een plan ter goedkeuring voor waarinwordt uiteengezet op welke wijze de solvabiliteitsmarge zalworden gehandhaafd of op het vereiste niveau gebracht opde vervaldag, tenzij de mate waarin de lening alsbes tanddeel
van de solvabiliteitsmarge in aanmerking mag worden
genomen, gedurende minimaal de laatste vijf jaren voor dedatum van terugbetaling geleidelijk wordt verlaagd. Debevoegde autoriteiten kunnen toestemming verlenen voorvervroegde terugbetaling van dergelijke leningen, mitshetinitiatief hiertoe uitgaat van de emitterende verzekeringson-
derneming en haar solvabiliteitsmarge niet onder het
vereiste niveau daalt;
d) leningen waarvan de looptijd niet bepaald is, kunnen slechts
worden terugbetaald met een opzeggingstermijn van vijf jaar,
tenzij de leningen niet langer als bestanddelen van de solva-biliteitsmarge worden aangemerkt of uitdrukkelijk devoorafgaande toestemming van de bevoegde autoriteitenvereist is voor vervroegde terugbetaling. In dit laatste gevaldient de verzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten
ten minste zes maanden te voren in kennis te stellen van de
voorgenomen terugbetaling, onder vermelding van de daad-werkelijke en de vereiste solvabiliteitsmarge zowel vóór alsna deze terugbetaling. De bevoegde autoriteiten verlenenalleen toestemming voor de terugbetaling indien de solvabili-
teitsmarge van de verzekeringsonderneming niet onder het
vereiste niveau dreigt te dalen;
e) de leningsovereenkomst bevat geen bepalingen op grond
waarvan de lening in bepaalde omstandigheden, andere dan1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 25
▼B
de liquidatie van de verzekeringsonderneming, vóór de over-
eengekomen datum moet worden terugbetaald;
f) de leningsovereenkomst kan alleen worden gewijzigd nadat
de bevoegde autoriteiten verklaard hebben geen bezwaar tehebben tegen de wijziging;
— effecten met onbepaalde looptijd en andere instrumenten die
aan de volgende voorwaarden voldoen, met inbegrip van andere
gecumuleerde prederente aandelen dan bedoeld in het voor-gaande streepje, ten belope van maximaal 50 % van desolvabiliteitsmarge, voor het totaal van deze effecten en van dein het voorgaande streepje vermelde achtergestelde leningen:
a) zij kunnen niet worden terugbetaald op initiatief van de
houder of zonder voorafgaande toestemming van de
bevoegde autoriteiten;
b) de emmissie-overeenkomst moet de verzekeringsonderne-
ming de mogelijkheid bieden de betaling van de rente overde lening uit te stellen;
c) de vorderingen van de kredietverlener op de verzekeringson-
derneming moeten volledig worden achtergesteld bij de
vorderingen van alle niet-achtergestelde crediteuren;
d) in de documenten met betrekking tot de effectenemissie
moet worden gestipuleerd dat de verliezen gecompenseerdkunnen worden door de schuld en de niet-gestorte rente,terwijl de verzekeringsonderneming haar activiteiten kan
voortzetten;
e) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in
aanmerking genomen.”.
Artikel 25
Uiterlijk drie jaar na het in toepassing brengen van deze richtlijn legt
de Commissie het Comité voor het verzekeringswezen een verslag
voor betreffende de noodzaak van verdere harmonisatie van de solvabi-liteitsmarge.
Artikel 26
Artikel 18 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 18
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrek-
king tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activadie de in artikel 15 bedoelde technische voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa
die deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten verzeke-ringsondernemingen wordt, onverminderd artikel 15, lid 2, artikel
20, leden 1, 2, 3 en 5, en artikel 22, lid 1, laatste alinea, door de
Lid-Staten niet beperkt.
3. De leden 1 en 2 laten onverlet de maatregelen welke de Lid-
Staten alseigenaar van of deelnemer in de betrokken onderne-mingen kunnen nemen, onder volledige waarborging van de
belangen van de verzekerden.”.
Hoofdstuk 3
Artikel 27
In artikel 7, lid 1, van Richtlijn 88/357/EEG, wordt punt f) vervangen
door:
„f) Voor de risico's bedoeld in artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/
239/EEG, kunnen de partijen vrij kiezen welk recht van toepas-sing is.”.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 26
▼B
Artikel 28
De Lid-Staat waar het risico is gelegen, kan de verzekeringnemer niet
beletten een overeenkomst te sluiten met een verzekeringsonderneming
die volgensde voorwaarden van artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEGeen vergunning heeft verkregen, voor zover deze overeenkomst niet instrijd is met de wettelijke bepalingen van algemeen belang die in deLid-Staat waar het risico is gelegen, gelden.
Artikel 29
De Lid-Staten stellen geen bepalingen vast waarin de voorafgaande
goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist van de alge-mene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, detarieven, en de formulieren en andere documenten waarvan een verze-
keringsonderneming gebruik wil maken in haar betrekkingen met de
verzekeringnemers. Voor het toezicht op de naleving van de nationalebepalingen betreffende de verzekeringsovereenkomsten kunnen zijalleen een niet-systematische mededeling van deze voorwaarden enandere documenten eisen, zonder dat dit vereiste voor de verzekerings-
onderneming een voorwaarde vooraf voor de uitoefening van haar
werkzaamheden mag vormen.
De Lid-Staten kunnen de voorafgaande kennisgeving of de goedkeuring
van voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel van een alge-meen prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Artikel 30
1. In artikel 8, lid 4, van Richtlijn 88/357/EEG wordt punt b)
geschrapt. Derhalve wordt punt a) van dit lid als volgt gewijzigd:
„a) Onverminderd het hierna onder c) bepaalde isartikel 7, lid 2,
derde alinea, van toepassing wanneer de verzekeringsovereen-komst dekking geeft in verscheidene Lid-Staten waarvan tenminste één een verplichting tot verzekering oplegt.”.
2. Niettegenstaande elke strijdige bepaling, kan een Lid-Staat die
bepaalde verzekeringen verplicht stelt, eisen dat van de algemene enbijzondere voorwaarden van de verplichte verzekeringen aan zijnbevoegde autoriteiten kennisgeving wordt gedaan, voordat van dezevoorwaarden gebruik wordt gemaakt.
Artikel 31
1. Alvorens een verzekeringsovereenkomst af te sluiten moet de
verzekeringnemer door de verzekeringsonderneming in kennis wordengesteld van:
— het recht dat op de overeenkomst van toepassing is, hetzij wanneer
de partijen geen vrijheid van rechtskeuze hebben, hetzij ten gevolgevan de keuze die de verzekeraar voorstelt als zulks wel het geval is;
— de regelingen voor het behandelen van klachten van verzekeringne-
mersover de overeenkoms t, met inbegrip, in voorkomend geval,
van het bestaan van een instantie die belast is met het onderzoekenvan klachten, zonder afbreuk te doen aan de mogelijkheid voor deverzekeringnemer een gerechtelijke procedure aan te spannen.
2. De in lid 1 bedoelde verplichting geldt enkel wanneer de verzeke-
ringnemer een natuurlijke persoon is.
3. De toepassingsmodaliteiten van dit artikel worden geregeld
volgensde wetgeving van de Lid-Staat waar het ris ico isgelegen.
TITEL IV
BEPALINGEN BETREFFENDE DE VRIJE VESTIGING EN HET VRIJ
VERRICHTEN VAN DIENSTEN
Artikel 32
Artikel 10 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 27
▼B
„Artikel 10
1. Iedere verzekeringsonderneming die op het grondgebied van
een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan inkennis.
2. De Lid-Staten verlangen dat de verzekeringsonderneming die
op het grondgebied van een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst
te vestigen, de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaanvan de volgende gegevens:
a) de naam van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zij voor-
nemensishet bijkantoor te ves tigen;
b) haar programma van werkzaamheden, waarin met name de aard
van de voorgenomen verrichtingen en de organisatiestructuurvan het bijkantoor worden vermeld;
c) het adresin de Lid-Staat van het bijkantoor waar documenten
kunnen worden opgevraagd en afgeleverd, met dien verstande
dat dit adreshetzelfde isalsdatgene waaraan de mededelingenvoor de algemeen gevolmachtigde worden gericht;
d) de naam en het adresvan de algemeen gevolmachtigde van het
bijkantoor, aan wie voldoende bevoegdheden moeten zijn
verleend om de onderneming ten opzichte van derden te
verbinden en om haar tegenover de autoriteiten en de rechter-lijke instanties van de Lid-Staat van het bijkantoor tevertegenwoordigen. In het geval van Lloyd'smogen zich bijeventuele geschillen in de Lid-Staat van het bijkantoor welke
voortvloeien uit aangegane verbintenissen, voor de verzekerden
geen grotere moeilijkheden voordoen dan bij vergelijkbaregeschillen met klassieke verzekeraars. Te dien einde moet onderde bevoegdheden van de algemeen gevolmachtigde in hetbijzonder de bekwaamheid vallen, om in zijn hoedanigheid vanalgemeen gevolmachtigde op voor de betrokken „underwriters”
van Lloyd'sbindende wijze te worden gedagvaard.
Ingeval de verzekeringsonderneming haar bijkantoor de risico's wil
laten dekken die zijn ingedeeld in branche 10 van punt A van debijlage, met uitzondering van de wettelijke aansprakelijkheid van
de vervoerder, moet zij een verklaring overleggen waarin staat dat
zij istoegetreden tot het nationale bureau en het nationale garantie-fondsvan de Lid-Staat van het bijkantoor.
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst, gelet op het betrokken project, redenen hebben om te
twijfelen aan de deugdelijkheid van de administratieve structuur,
aan de financiële positie van de verzekeringsonderneming of aande goede reputatie en de beroepskwalificaties of -ervaring van deverantwoordelijke bestuurders en van de algemeen gevolmachtigde,doen zij binnen drie maanden na ontvangst van alle in lid 2
bedoelde gegevens, mededeling van deze gegevens aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor en stellenzij de betrokken verzekeringsonderneming hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verklaren
tevens dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteits-
marge bezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen16 en 17.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
weigeren de in lid 2 bedoelde gegevensmee te delen aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor, delen
zij de redenen van deze weigering binnen drie maanden naontvangst van alle gegevens aan de betrokken verzekeringsonderne-ming mee. Tegen deze weigering of het uitblijven van eenantwoord staat beroep open bij de rechter in de Lid-Staat van
herkomst.
4. Voordat het bijkantoor van de verzekeringsonderneming met
zijn werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat van het bijkantoor over twee maanden, te rekenenvanaf de ontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling, om in1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 28
▼B
voorkomend geval aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst de voorwaarden, verband houdende met het algemeenbelang, aan te geven waaronder deze werkzaamheden in de Lid-
Staat van het bijkantoor moeten worden uitgeoefend.
5. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor isbinnengekomen of, wanneer deze
niet reageren, zodra de in lid 4 bedoelde termijn isvers treken,mag het bijkantoor worden gevestigd en met zijn werkzaamhedenaanvangen.
6. In geval van wijziging van de inhoud van een van de overeen-
komstig lid 2, onder b), c) en d), verstrekte gegevens, stelt deverzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staatvan herkomst en van de Lid-Staat van het bijkantoor schriftelijk
van de betreffende wijziging in kennis, zulks ten minste een maand
vóór de toepassing van de wijziging, opdat de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat van herkomst en de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van het bijkantoor overeenkomstig lid 3, respectievelijklid 4, hun taak kunnen vervullen.”.
Artikel 33
Artikel 11 van Richtlijn 73/239/EEG vervalt.
Artikel 34
Artikel 14 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 14
Elke verzekeringsonderneming die voornemens is haar werkzaam-
heden voor het eerst in het kader van het vrij verrichten vandiensten in één of meer Lid-Staten uit te oefenen, is gehouden debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst hiervan voorafin kennis te stellen, met opgave van de aard van de risico's die zijvoornemensiste dekken.”.
Artikel 35
Artikel 16 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 16
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst delen
binnen één maand na de in artikel 14 bedoelde kennisgeving aan deLid-Staat of de Lid-Staten op het grondgebied waarvan de verzeke-
ringsonderneming voornemens is in het kader van het vrij
verrichten van diensten werkzaamheden uit te oefenen, mee:
a) dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmarge
bezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 16
en 17 van Richtlijn 73/239/EEG;
b) de branchesdie de onderneming mag uitoefenen;
c) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is in de
Lid-Staat van dienstverrichting te dekken.
Zij stellen tegelijkertijd de betrokken onderneming daarvan in
kennis.
Elke Lid-Staat op wiensgrondgebied een verzekerings onderneming
voornemens is, in het kader van het vrij verrichten van diensten, dein branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEGingedeelde risico's te dekken, met uitzondering van de wettelijke
aansprakelijkheid van de vervoerder, kan eisen dat betrokken
onderneming:
— de naam en het adresbekend maakt van de vertegenwoordiger
van de verzekeringsonderneming bedoeld in artikel 12 bis, lid 4,van deze richtlijn;
— een verklaring overlegt waarin staat dat de onderneming is
toegetreden tot het nationale bureau en het nationale garantie-fondsvan de Lid-Staat van diens tverrichting.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 29
▼B
2. Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst de in lid 1 bedoelde gegevens niet meedelen binnen degestelde termijn, delen zij de redenen van deze weigering binnen
die zelfde termijn aan de verzekeringsonderneming mee. Tegen
deze weigering moet beroep openstaan bij de rechter in de Lid-Staat van herkomst.
3. De verzekeringsonderneming kan haar werkzaamheden
aanvangen vanaf de officieel bevestigde datum waarop haar bericht
isgegeven van de in lid 1, eers te alinea, bedoelde mededeling.”.
Artikel 36
Artikel 17 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 17
Wanneer de verzekeringsonderneming voornemens is in de in
artikel 14 bedoelde gegevenseen wijziging aan te brengen, volgt
zij daartoe de in de artikelen 14 en 16 bepaalde procedure.”.
Artikel 37
De tweede en de derde alinea van lid 2, alsmede lid 3 van artikel 12 en
de artikelen 13 en 15 van Richtlijn 88/357/EEG vervallen.
Artikel 38
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor of van de
Lid-Staat van dienstverrichting kunnen voorschrijven dat de gegevens
die zij op grond van de bepalingen van deze richtlijn kunnen verlangenmet betrekking tot de activiteit van de verzekeringsondernemingen dieop het grondgebied van die Lid-Staat werkzaam zijn, hun in de offi-ciële taal (of talen) van die Lid-Staat worden verstrekt.
Artikel 39
1. Artikel 18 van de Richtlijn 88/357/EEG vervalt.2. De Lid-Staat van het bijkantoor of de Lid-Staat van dienstverrich-
ting stelt geen bepalingen vast waarin de voorafgaande goedkeuring of
de systematische mededeling wordt geëist van de algemene en bijzon-
dere voorwaarden van de verzekeringspolissen, de tarieven, en deformulieren en andere documenten waarvan een verzekeringsonderne-ming gebruik wil maken in haar betrekkingen met deverzekeringnemers. Voor het toezicht op de naleving van zijn nationale
bepalingen betreffende verzekeringsovereenkomsten kan hij van een
verzekeringsonderneming die op zijn grondgebied in het kader van hetrecht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van dienstenhet verzekeringsbedrijf wenst uit te oefenen, slechts een niet-systemati-sche mededeling eisen van deze voorwaarden of andere documentenwaarvan zij gebruik wenst te maken, zonder dat dit vereiste voor de
verzekeringsonderneming een voorwaarde vooraf voor de uitoefening
van haar werkzaamheden mag vormen.
3. De Lid-Staat van het bijkantoor of de Lid-Staat van dienstverrich-
ting kan de voorafgaande kennisgeving of de goedkeuring vanvoorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel van een algemeenprijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Artikel 40
1. Artikel 19 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.2. Iedere verzekeringsonderneming die in het kader van het recht
van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten werk-
zaamheden uitoefent, moet aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor respectievelijk de Lid-Staat van dienstverrich-ting alle voor de toepassing van dit artikel gevraagde documentenoverleggen, voor zover ook de verzekeringsondernemingen die hunhoofdkantoor in deze Lid-Staten hebben daartoe zijn gehouden.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 30
▼B
3. Indien de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat vaststellen dat
een verzekeringsonderneming die een bijkantoor op het grondgebiedvan die Lid-Staat heeft of aldaar in het kader van het vrij verrichten
van diensten werkzaam is, zich niet houdt aan de rechtsvoorschriften
van de Lid-Staat die op haar van toepassing zijn, verzoeken zij debetrokken onderneming een einde te maken aan deze onregelmatigheid.
4. Indien de betrokken onderneming niet het nodige doet, stellen de
bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staat de bevoegde autori-teiten van de Lid-Staat van herkomst hiervan in kennis. Deze laatste
treffen onverwijld alle passende maatregelen opdat de betrokken onder-
neming een eind maakt aan de onregelmatigheid. De aard van dezemaatregelen wordt ter kennisvan de bevoegde autoriteiten van debetrokken Lid-Staat gebracht.
5. Indien de onderneming, ondanksde door de Lid-Staat van
herkomst getroffen maatregelen, of omdat deze maatregelen ontoerei-kend zijn of die Lid-Staat geen maatregelen treft, inbreuk blijft maken
op de in de betrokken Lid-Staat geldende rechtsregels, kan deze laatste,
na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan opde hoogte te hebben gebracht, passende maatregelen nemen om verdereonregelmatigheden te voorkomen of te beteugelen en, voor zover zulksvolstrekt noodzakelijk is, de onderneming te beletten op zijn grondge-bied nog nieuwe verzekeringsovereenkomsten te sluiten. De Lid-Staten
zorgen ervoor dat de voor deze maatregelen noodzakelijke kennisge-
vingen op hun grondgebied mogelijk worden gemaakt.
6. De leden 3, 4 en 5 laten de bevoegdheid van de betrokken Lid-
Staten onverlet om in dringende gevallen passende maatregelen tetreffen om inbreuken op hun grondgebied te voorkomen. Zo kunnenzij onder meer een verzekeringsonderneming beletten op hun grondge-bied nog nieuwe verzekeringsovereenkomsten te sluiten.
7. De leden 3, 4 en 5 laten de bevoegdheid van de Lid-Staten
onverlet om overtredingen op hun grondgebied te bestraffen.
8. Indien de verzekeringsonderneming die de inbreuk heeft
gepleegd, in de betrokken Lid-Staat een vestiging heeft of er goederen
bezit, kunnen de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staat, overeen-komstig de nationale wetgeving, de voor deze inbreuk vastgesteldeadministratieve sancties ten uitvoer leggen ten aanzien van deze vesti-ging of deze goederen.
9. Elke op grond van de leden 4 tot en met 8 genomen maatregel die
sancties of beperkingen van de uitoefening van het verzekeringsbedrijf
inhoudt, moet met redenen worden omkleed en ter kennisvan de
betrokken onderneming worden gebracht.
10. De Commissie legt om de twee jaar aan het Comité voor het
verzekeringswezen dat is opgericht bij Richtlijn 91/675/EEG eenverslag voor met een overzicht van het aantal en de aard van degevallen waarin in elke Lid-Staat in de zin van artikel 10 van Richtlijn73/239/EEG of van artikel 16 van Richtlijn 88/357/EEG, zoalsbij de
onderhavige richtlijn gewijzigd, weigering heeft plaatsgevonden of
maatregelen zijn genomen overeenkomstig lid 5. De Lid-Statenverlenen aan de Commissie hun medewerking door de nodige infor-matie te verstrekken voor het opstellen van dat verslag.
Artikel 41
Deze richtlijn belet verzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor
in een Lid-Staat hebben niet, hun diensten met alle beschikbarecommunicatiemiddelen te adverteren in de Lid-Staat van het bijkantoorof de Lid-Staat van dienstverrichting, mits zij alle eventuele voor-
schriften inzake de vorm en inhoud van dit adverteren in acht nemen
die zijn vastgesteld om redenen van algemeen belang.
Artikel 42
1. Artikel 20 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 31
▼B
2. In geval van liquidatie van een verzekeringsonderneming worden
de verbintenissen die voortvloeien uit overeenkomsten die door eenbijkantoor of in het kader van het vrij verrichten van diensten zijn
gesloten, op dezelfde wijze nagekomen als de verbintenissen die voort-
vloeien uit de andere verzekeringsovereenkomsten van dezeonderneming, zonder onderscheid naar nationaliteit van verzekerdenen begunstigden.
Artikel 43
1. Artikel 21 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Wanneer een verzekering wordt aangeboden op grond van het
recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten,
moet aan de verzekeringnemer vóór het aangaan van enige verbintenisworden meegedeeld in welke Lid-Staat het hoofdkantoor en, in voorko-mend geval, het bijkantoor waarmee de overeenkomst wordt gesloten,isgeves tigd.
Wanneer aan de verzekeringnemer documenten worden verstrekt, moet
daarin de in de eerste alinea bedoelde informatie worden vermeld.
De in de eerste twee alinea's bedoelde verplichtingen gelden niet voor
de in artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/239/EEG bedoelde risico's.
3. In de overeenkomst of andere documenten waarbij de dekking
wordt verleend, alsmede in het verzekeringsvoorstel wanneer de verze-keringnemer daardoor wordt gebonden, moet het adresworden vermeld
van het hoofdkantoor en, in voorkomend geval, van het bijkantoor van
de verzekeringsonderneming dat de dekking verleent.
Elke Lid-Staat kan eisen dat de naam en het adres van de vertegen-
woordiger van de verzekeringsonderneming als bedoeld in artikel 12bis, lid 4, van Richtlijn 88/357/EEG, ook in de in de eerste alineabedoelde documenten zijn opgenomen.
Artikel 44
1. Artikel 22 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Iedere verzekeringsonderneming moet, afzonderlijk voor in het
kader van vestiging en in het kader van het vrij verrichten van diensten
tot stand gekomen verzekeringen en verrichtingen, de bevoegde autori-
teiten van de Lid-Staat van herkomst in kennis stellen van de per Lid-Staat en per branchegroep geboekte premies, schadegevallen en provi-sies, telkens zonder aftrek van herverzekering, alsmede voor branche10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG, met uitzonde-
ring van de wettelijke aansprakelijkheid van de vervoerder, de
frequentie en de gemiddelde kosten van de schadegevallen.
De branchegroepen zijn alsvolgt gedefinieerd:
— ongevallen en ziekte (nr. 1 en nr. 2);
— voertuigenverzekering (nr. 3, nr. 7 en nr. 10; de cijfersbetreffende
branche nr. 10, met uitzondering van de wettelijke aansprakelijk-
heid van de vervoerder, worden afzonderlijk gespecificeerd);
— brand en-andere schaden aan zaken (nr. 8 en 9);
— luchtvaart-, zee- en transportverzekering (nr. 4, nr. 5, nr. 6, nr. 7, nr.
11 en nr. 12);
— algemene wettelijke aansprakelijkheid (nr. 13);
— krediet en borgtocht (nr. 14 en nr. 15);
— overige branches(nr. 16, nr. 17 en nr. 18).
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst delen de
bedoelde gegevensbinnen een redelijke termijn in geaggregeerde
vorm mee aan de bevoegde autoriteiten van elke betrokken Lid-Staatdie daarom verzoeken.
Artikel 45
1. Artikel 24 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 32
▼B
2. Deze richtlijn houdt geen beperking in van het recht van de Lid-
Staten om de verzekeringsondernemingen die op hun grondgebied opgrond van het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten
van diensten werkzaam zijn, te verplichten om te zijn aangesloten bij,
en om onder dezelfde voorwaarden alsde in de betreffende Lid-Staattoegelaten verzekeringsondernemingen deel te nemen aan, elke regelingdie bedoeld isom de betaling van s chadevergoeding aan verzekerdenen benadeelde derden te garanderen.
Artikel 46
1. Artikel 25 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.2. Onverminderd een latere harmonisatie is elke verzekeringsover-
eenkomst uitsluitend onderworpen aan de indirecte belastingen enparafiscale heffingen op verzekeringspremies die bestaan in de Lid-
Staat waar het risico is gelegen in de zin van artikel 2, onder d), van
Richtlijn 88/357/EEG, en wat Spanje betreft, aan de extra heffingen diebij wet zijn ingesteld ten behoeve van het Spaanse „Consorcio decompensación de Seguros” voor het vervullen van zijn taak met betrek-king tot de compensatie van verliezen die het gevolg zijn van
uitzonderlijke gebeurtenissen die zich in deze Lid-Staat voordoen.
In afwijking van artikel 2, onder d), eerste streepje, van Richtlijn 88/
357/EEG, en met het oog op de toepassing van dit lid, vormen de
roerende zaken die zich bevinden in een op het grondgebied van eenLid-Staat gelegen onroerende zaak, met uitzondering van commerciëletransitogoederen, een in die Lid-Staat gelegen risico, ook al worden deonroerende zaak en de inhoud daarvan niet door dezelfde verzekering-
spolis gedekt.
Het recht dat krachtensartikel 7 van Richtlijn 88/357/EEG op de over-
eenkomst van toepassing is, is niet van invloed op de belastingregelingdie van toepassing is.
Behoudens een latere harmonisatie past elke Lid-Staat op de verzeke-
ringsondernemingen die risico's op zijn grondgebied dekken, zijnnationale bepalingen toe betreffende de maatregelen met het oog opde inning van de verschuldigde indirecte belastingen en parafiscale
heffingen in de zin van de eerste alinea.
TITEL V
OVERGANGSBEPALINGEN
Artikel 47
De Bondsrepubliek Duitsland mag de toepassing van artikel 54, lid 2,
tweede alinea, eerste zin, tot 1 januari 1996 uitstellen. Tot die datum isin het in artikel 54, lid 2, bedoelde geval het bepaalde in de volgendealinea van toepassing.
Wanneer de technische grondslag voor de berekening van de premies
overeenkomstig artikel 54, lid 2, tweede alinea, derde zin, aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst is medegedeeld,
delen deze autoriteiten die gegevensonverwijld mede aan de autori-teiten van de Lid-Staat waar het risico is gelegen, ten einde deze instaat te stellen hun opmerkingen te formuleren. Indien de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst met deze opmerkingengeen rekening houden, stellen zij de bevoegde autoriteiten van de Lid-
Staat waar het ris ico isgelegen, uitvoerig in kennisvan de redenen
daarvan.
Artikel 48
De Lid-Staten kunnen verzekeringsondernemingen met hoofdkantoor
op hun grondgebied waarvan de gebouwen en terreinen die tegenoverde technische voorzieningen staan, op het tijdstip van kennisgevingvan deze richtlijn het in artikel 22, lid 1, onder a), bedoelde percentageoverschrijden, een uiterlijk op 31 december 1998 verstrijkende termijntoestaan om aan dat percentage te voldoen.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 33
▼B
Artikel 49
Het Koninkrijk Denemarken mag de toepassing van de bepalingen van
deze richtlijn op de verplichte arbeidsongevallenverzekering tot 1januari 1999 uitstellen. Tijdens deze periode blijft de uitzondering vanartikel 12, lid 2, van Richtlijn 88/357/EEG inzake arbeidsongevallen inDenemarken van toepassing.
Artikel 50
Tot en met 31 december 1996 voor Spanje, en tot en met 31 december
1998 voor Griekenland en Portugal, geldt de volgende overgangsrege-ling voor overeenkomsten tot dekking van uitsluitend in een van dezeLid-Staten gelegen risico's, de in artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/
239/EEG omschreven risico's uitgezonderd:
a) in afwijking van artikel 8, lid 3, van Richtlijn 73/239/EEG, en de
artikelen 29 en 39 van deze richtlijn, kunnen de bevoegde autori-teiten van deze Lid-Staten eisen dat de algemene en bijzonderevoorwaarden van de verzekeringspolissen worden meegedeeld alvo-
rens deze polissen in omloop worden gebracht;
b) het bedrag van de technische voorzieningen in verband met de in dit
artikel bedoelde overeenkomsten wordt onder toezicht van de
betrokken Lid-Staat vastgesteld volgens de regels die door die Lid-Staat zijn bepaald of, bij ontstentenis daarvan, volgens de overeen-komstig de bepalingen van deze richtlijn op zijn grondgebiedgevestigde praktijken. De dekking van die voorzieningen door
gelijkwaardige en congruente activa en de lokalisatie van die activa
vinden onder toezicht van die Lid-Staat plaatsvolgensde regelsofpraktijken die in die Lid-Staat overeenkomstig de bepalingen vandeze richtlijn tot stand zijn gekomen.
TITEL VI
SLOTBEPALINGEN
Artikel 51
De technische aanpassingen die op de hierna genoemde punten in
Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en deze richtlijn moetenworden aangebracht, worden vastgesteld volgens de procedure vanRichtlijn 91/675/EEG:
— uitbreiding van de lijst van rechtsvormen in artikel 8, lid 1, onder
a), van Richtlijn 73/239/EEG;
— wijziging van de in de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG opgenomen
lijst of aanpassing van de terminologie van die lijst, om met deontwikkelingen op de verzekeringsmarkt rekening te houden;
— verduidelijking van de in artikel 16, lid 1, van Richtlijn 73/239/
EEG opgesomde bestanddelen van de solvabiliteitsmarge, om metde schepping van nieuwe financiële instrumenten rekening te
houden;
— wijziging van het in artikel 17, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG
vastgestelde minimumbedrag van het garantiefonds, om met deeconomische en financiële ontwikkelingen rekening te houden;
— wijziging, om met de schepping van nieuwe financiële instrumenten
rekening te houden, van de in artikel 21 van deze richtlijn opge-
nomen lijst van categorieën van activa die ter dekking van de
technische voorzieningen worden aanvaard en van de in artikel 22vastgestelde voorschriften betreffende de spreiding;
— wijziging van de versoepelingen van de congruentieregels, waarin
in bijlage 1 bij Richtlijn 88/357/EEG isvoorzien, om met de
ontwikkeling van nieuwe instrumenten ter dekking van het valutari-
sico of de vooruitgang bij de Economische en Monetaire Unierekening te houden;
— verduidelijking van de definities, om een eenvormige toepassing
van Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en deze richtlijnin de gehele Gemeenschap te garanderen.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 34
▼B
Artikel 52
1. De bijkantoren die, overeenkomstig de bepalingen van de Lid-
Staat van vestiging, hun werkzaamheden hebben aangevangen vóór deinwerkingtreding van de toepassingsbepalingen van deze richtlijn,
worden geacht onderworpen te zijn geweest aan de procedure van
artikel 10, leden 1 tot en met 5, van Richtlijn 73/239/EEG. Zij vallenvanaf genoemde inwerkingtreding onder de artikelen 15, 19, 20 en 22van Richtlijn 73/239/EEG en artikel 40 van deze richtlijn.
2. De artikelen 34 en 35 doen geen afbreuk aan de rechten die zijn
verkregen door verzekeringsondernemingen welke vóór de inwerking-treding van de toepassingsbepalingen van deze richtlijn werkzaam
waren in het kader van het vrij verrichten van diensten.
Artikel 53
In Richtlijn 73/239/EEG wordt het volgende artikel ingevoegd:
„Artikel 28 bis
1. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestem-ming om hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk overte dragen aan een in dezelfde Lid-Staat gevestigde overnemer,indien de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat, of in voorko-
mend geval die van de in artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklaren
dat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabi-liteitsmarge bezit.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde
agentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestem-
ming om hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk overte dragen aan een verzekeringsonderneming die haar hoofdkantoorin een andere Lid-Staat heeft, indien de bevoegde autoriteiten vandie Lid-Staat verklaren dat de overnemer, mede gelet op de over-
dracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
3. Indien een Lid-Staat, onder de in het nationale recht vastge-
stelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestem-ming verleent om hun verzekeringsportefeuille geheel of
gedeeltelijk over te dragen aan een op het grondgebied van een
andere Lid-Staat opgericht agentschap of bijkantoor, als bedoeld indeze titel, overtuigt hij zich ervan dat de bevoegde autoriteiten vande Lid-Staat van de overnemer, of in voorkomend geval die van dein artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklaren dat de overnemer, medegelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit, dat de
wetgeving van de Lid-Staat van de overnemer in de mogelijkheid
van een dergelijke overdracht voorziet en dat die Lid-Staat met deoverdracht instemt.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen verleent de Lid-
Staat waar het overdragende agentschap of bijkantoor is gevestigd,
toestemming voor de overdracht na de instemming te hebben
verkregen van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van hetrisico, wanneer deze niet de Lid-Staat is waar het overdragendeagentschap of bijkantoor is gevestigd.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten
delen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst vande overdragende verzekeringsonderneming hun advies of huninstemming mede binnen drie maanden na ontvangst van hetverzoek; indien de geraadpleegde autoriteiten niet binnen dietermijn hebben gereageerd, geldt zulksalseen guns tig adviesof
als een stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in
de Lid-Staat waar het risico is gelegen bekendgemaakt onder de inhet nationale recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kanvan rechtswege worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers,1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 35
▼B
aan de verzekerden en aan allen voor wie uit de overgedragen over-
eenkomsten rechten of verplichtingen voortvloeien.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten
om de verzekeringnemersde mogelijkheid te bieden de overeen-komst binnen een bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.”.
Artikel 54
1. Onverminderd andersluidende bepalingen kan een Lid-Staat waar
overeenkomsten tot dekking van risico's van branche 2 van punt A vande bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG de door het wettelijk stelsel vansociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeeltelijk kunnenvervangen, verlangen dat deze overeenkomst voldoet aan de door dieLid-Staat vastgestelde bijzondere wettelijke bepalingen ter bescherming
van het algemeen belang waarop deze verzekering betrekking heeft, en
dat de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staat in kenniswordengesteld van de algemene en bijzondere voorwaarden van deze verzeke-ring, alvorensdeze in omloop wordt gebracht.
2. De Lid-Staten kunnen eisen dat de ziektekostenverzekering in de
zin van lid 1 — wat de technische aspecten betreft — op een met
levensverzekeringen vergelijkbare wijze wordt behandeld waarbij:
— de premiesworden berekend op bas isvan ziektetabellen en andere
relevante statistische gegevens van de Lid-Staat waar het risico is
gelegen volgensde bij verzekeringen gehanteerde wis kundige
methode,
— een reserve voor veroudering wordt aangelegd,— de verzekeringsonderneming de overeenkomst slechts mag
opzeggen binnen een door de Lid-Staat waar het risico is gelegen,vastgestelde periode,
— de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid dat ook bij lopende
contracten premieskunnen worden verhoogd en de uitbetalingenverlaagd,
— de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid dat de verzekering-
nemer zijn lopende overeenkomst wijzigt in een nieuwe
overeenkomst die in overeenstemming is met lid 1 en die doordezelfde verzekeringsonderneming of hetzelfde bijkantoor wordtaangeboden en waarbij met zijn verkregen rechten rekening wordtgehouden. Inzonderheid dient de voor veroudering aangelegde
reserve in aanmerking te worden genomen, en een nieuw medisch
onderzoek mag slechts worden verlangd wanneer de dekking wordtuitgebreid.
In dit geval maken de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staten de
bedoelde ziektetabellen en andere in de eerste alinea bedoelde rele-vante statistische gegevens bekend en zenden zij die toe aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst. De premies
moeten op basis van redelijke actuariële hypothesen voldoende zijnom de verzekeringsondernemingen in staat te stellen om, gelet op alleaspecten van hun financiële situatie, aan al hun verplichtingen tevoldoen. De Lid-Staat van herkomst eist dat de technische grondslag
voor de premieberekening aan de bevoegde autoriteiten van die Lid-
Staat wordt meegedeeld, alvorenshet produkt in omloop wordtgebracht. Het bepaalde in dit lid is eveneens van toepassing, wanneerbestaande verzekeringspolissen worden gewijzigd.
Artikel 55
De Lid-Staten kunnen van de verzekeringsondernemingen die op hun
grondgebied voor eigen risico de verplichte arbeidsongevallenverzeke-
ring uitoefenen, verlangen dat zij de specifieke voorschriften nalevendie in hun nationale wetgeving ten aanzien van deze verzekering zijnopgenomen, met uitzondering van de bepalingen inzake het financieeltoezicht, die onder de uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat vanherkomst vallen.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 36
▼B
Artikel 56
De Lid-Staten dragen er zorg voor dat tegen besluiten ten aanzien van
een verzekeringsonderneming, die worden genomen op grond van
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke in overeenstemming
met deze richtlijn zijn vastgesteld, beroep op de rechter openstaat.
Artikel 57
1. De Lid-Staten stellen uiterlijk op 31 december 1993 de nodige
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om aan deze richtlijnte voldoen en doen deze bepalingen uiterlijk op 1 juli 1994 in werkingtreden. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen vaststellen, wordt in die bepa-
lingen naar deze richtlijn verwezen of wordt ernaar verwezen bij deofficiële bekendmaking van die bepalingen. De regelsvoor deze
verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.
2. De Lid-Staten dragen er zorg voor de Commissie de tekst mee te
delen van de voornaamste bepalingen van intern recht die zij op hetonder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
Artikel 58
Deze richtlijn isgericht tot de Lid-Staten.1992L0049 — NL — 11.02.2003 — 003.001 — 37