1977L0388 — NL — 01.05.2004 — 011.002

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

►B ZESDE RICHTLĲN VAN DE RAAD van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelĳk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (77/388/EEG) (PB L 145, 13.6.1977, p.1)

Gewĳzigd bĳ:





Gewĳzigd bĳ:





Gerectificeerd bĳ:







NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten beide worden gelezen als referentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van 20.12.1980, blz. 1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).









▼B

ZESDE RICHTLĲN VAN DE RAAD

van 17 mei 1977

betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelĳk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag

(77/388/EEG)







DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 99 en 100, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ), Overwegende dat alle Lid-Staten overeenkomstig de eerste en de tweede richtlĳn van de Raad van 11 april 1967 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting ( 3 ) een stelsel van belasting over de toegevoegde waarde hebben ingevoerd; Overwegende dat, op grond van het besluit van 21 april 1970 betreffende de vervanging van de financiële bĳdragen van de Lid-Staten door eigen middelen van de Gemeenschappen ( 4 ), de begroting van de Gemeenschappen, onverminderd de andere ontvangsten, in haar geheel gefinancierd zal worden uit eigen middelen van de Gemeenschappen; dat deze middelen onder meer de ontvangsten uit de belasting over de toegevoegde waarde omvatten, verkregen door toepassing van een gemeenschappelĳk percentage op een grondslag welke op uniforme wĳze volgens communautaire voorschriften wordt vastgesteld; Overwegende dat voortgang dient te worden gemaakt met de daadwerkelĳke vrĳ making van het personen-, goederen-, diensten- en kapitaalverkeer en de onderlinge vervlechting van de economieën; Overwegende dat rekening dient te worden gehouden met het doel van de afschaffing van het belasten bĳ invoer en het ontlasten bĳ uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten, onder waarborging van de neutraliteit van het gemeenschappelĳk stelsel van omzetbelasting met betrekking tot de oorsprong van de goederen en diensten, opdat uiteindelĳk een gemeenschappelĳke markt tot stand wordt gebracht waar een gezonde mededinging bestaat en waarvan de kenmerken analoog zĳn aan die van een echte binnenlandse markt; Overwegende dat het begrip „belastingplichtige” nader moet worden omschreven en dat de Lid-Staten, ten einde een betere belastingneutraliteit te waarborgen, in staat moeten worden gesteld hieronder personen te laten vallen die incidenteel handelingen verrichten; Overwegende dat het begrip „belastbare handeling” tot moeilĳkheden heeft geleid met name voor wat betreft de met belastbare handelingen gelĳkgestelde handelingen, en dat het noodzakelĳk is gebleken deze begrippen nader te omschrĳven; Overwegende dat de vaststelling van de plaats van de belastbare handelingen heeft geleid tot competentieconflic ten tussen de Lid-Staten, met name met betrekking tot de levering inclusief montage van een goed en met betrekking tot diensten; dat de plaats van diensten in beginsel moet worden vastgesteld op de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening heeft gevestigd, maar dat die plaats evenwel in bepaalde gevallen moet worden vastgesteld in het land van de ontvanger van de diensten, met name voor sommige diensten tussen belastingplichtigen waarvan de kosten in de prĳs van de goederen worden opgenomen; Overwegende dat de begrippen „belastbaar feit” en „verschuldigdheid van de belasting” moeten worden geharmoniseerd, opdat de toepassing en de latere wĳzigingen van het communautaire tarief in alle Lid-Staten op hetzelfde tĳdstip ingaan; Overwegende dat de maatstaf van de heffing moet worden geharmoniseerd, opdat de toepassing van het communautaire tarief op de belastbare handelingen in alle Lid-Staten tot vergelĳkbare resultaten leidt; Overwegende dat de door de Lid-Staten toegepaste tarieven de normale aftrek van de voorbelasting mogelĳk moet maken Overwegende dat, met het oog op een vergelĳkbare heffing van de eigen middelen in alle Lid-Staten, een gemeenschappelĳke lĳst van vrĳstellingen dient te worden vastgesteld; Overwegende dat de aftrekregelingen moeten worden geharmoniseerd voor zover hiervan invloed uitgaat op het werkelĳke niveau van heffing en dat de berekening van het pro rata voor de toepassing van de aftrek in alle Lid-Staten op overeenkomstige wĳze moet geschieden; Overwegende dat nader dient te worden bepaald wie tot voldoening van de belasting gehouden is, met name voor bepaalde diensten verricht door in het buitenland gevestigde dienstverrichters; Overwegende dat de verplichtingen van degenen die tot voldoening van de belasting gehouden zĳn, zoveel mogelĳk moeten worden geharmoniseerd teneinde de nodigt waarborgen te verkrĳgen met betrekking tot de gelĳkheid van de belastingheffing in alle Lid-Staten; dat degenen die tot voldoening van de belasting gehouden zĳn, periodiek aangifte moeten doen van het totale bedrag van hun handelingen, zowel ten opzichte van hun leveranciers als ten opzichte van hun afnemers, wanneer dat nodig is voor de vaststelling van en de controle op de grondslag van de eigen middelen; Overwegende dat de verschillende bestaande bĳzondere regelingen moeten worden geharmoniseerd; dat de Lid-Staten ten aanzien van kleine ondernemingen evenwel hun bĳzondere regelingen moeten kunnen behouden, zulks overeenkomstig gemeenschappelĳke voorschriften en met het oog op een verdergaande harmonisatie; dat de Lid-Staten de mogelĳkheid moeten behouden om ten behoeve van landbouwers die niet onder dt normale regeling vallen, een bĳzondere regeling toe te passen met een forfaitaire compensatie van de belasting over de toegevoegde waarde ten opzichte van hun leveranciers; dat de belangrĳkste beginselen van deze regeling en een gemeenschapelĳke methode voor de berekening van de door deze landouwers toegevoegde waarde, moeten worden vastgesteld met het oog op de heffing van de eigen middelen; Overwegende dat het van belang is de gecoördineerde toepassing van de bepalingen van deze richtlĳn te waarborgen en dat het te dien einde onontbeerlĳk is een communautaire raadplegingsprocedure in stellen; dat de oprichting van een Comité voor de belasting over de toegevoegde waarde de mogelĳkheid verschaft, op dit gebied een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand te brengen; Overwegende dat de Lid-Staten, met inachtueming van bepaalde beperkingen en voorwaarden, bĳzondere van de onderhavige richtlĳn afwĳkende maatregelen moeten kunnen treffen of handhaven, ten einde de belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of belastingontwĳking te voorkomen; Overwegende dat het dienstig kan blĳken de Lid-Staten te machtigen met derde landen of met internationale organisaties overeenkomsten te sluiten waarin bepalingen kunnen voorkomen die van de onderhavige richtlĳn afwĳken; Overwegende dat een overgangsperiode noodzakelĳk is om de nationale wetgevingen op bepaalde terreinen geleidelĳk aan elkaar te kunnen aanpassen, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLĲN VASTGESTELD:







HOOFDSTUK 1

INLEIDENDE BEPALINGEN

Artikel 1

De Lid-Staten brengen hun huidige stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in overeenstemming met de bepalingen van de volgende artikelen.

Zĳ treffen de nodige wettelĳke en bestuursrechtelĳke maatregelen, opdat hun dienovereenkomstig aangepaste stelsel zo spoedig mogelĳk en uiterlĳk op 1 januari 1978 in werking treedt.







HOOFDSTUK II

WERKINGSSEEER

Artikel 2

Aan de belasting over de toegevoegde waarde zĳn onderworpen:

1. de leveringen van goederen en de diensten, welke in het binnenland door een als zodanig handelende belastingplichtige onder bezwarende titel worden verricht;

2. de invoer van goederen.







HOOFDSTUK III

GEOGRAFISCH TOEPASSINGSGEBIED

▼M4

Artikel 3

1. In de zin van deze richtlĳn wordt verstaan onder:

— „grondgebied van een Lid-Staat”: het binnenland zoals dat in de leden 2 en 3 voor elke Lid-Staat wordt omschreven;

— „Gemeenschap” en „grondgebied van de Gemeenschap”: het binnenland van de Lid-Staten zoals dat in de leden 2 en 3 voor elke Lid-Staat wordt omschreven;

— „derdelands gebied” en „derde land”: elk ander grondgebied dan die welke in de leden 2 en 3 als het binnenland van een Lid-Staat worden omschreven.

2. Voor de toepassing van deze richtlĳn komt „het binnenland” overeen met de werkingssfeer van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap zoals die in artikel 227 voor elke Lid-Staat is omschreven.

3. Het binnenland omvat niet de volgende nationale gebieden:

— Bondsrepubliek Duitsland: — het eiland Helgoland, het gebied Büsingen;

— Koninkrĳk Spanje: — Ceuta, Melilla;

— Italiaanse Republiek: — Livigno, Campione d'Italia, de nationale wateren van het meer van Lugano;

Het binnenland omvat ook niet de volgende nationale gebieden:

— Koninkrĳk Spanje: — Canarische Eilanden,

— Franse Republiek: — de overzeese departementen;

— Helleense Republiek: — Άγιο Όρος;

▼M6

4. In afwĳking van het bepaalde in lid 1 worden het Vorstendom Monaco en het Eiland Man, gezien de overeenkomsten en verdragen die zĳ respectievelĳk met de Franse Republiek en het Verenigd Koninkrĳk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland hebben gesloten, voor de toepassing van deze richtlĳn niet beschouwd als derdelandsgebieden.

De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te waarborgen dat handelingen met als land van herkomst of bestemming:

— het Vorstendom Monaco, behandeld worden als handelingen met als land van herkomst of bestemming de Franse Republiek;

— het Eiland Man, behandeld worden als handelingen met als land van herkomst of bestemming het Verenigd Koninkrĳk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.

▼M4

5. Indien de Commissie van mening is dat het bepaalde in de leden 3 en 4 niet meer gerechtvaardigd is, met name uit het oogpunt van de neutraliteit ten aanzien van de mededinging of van de eigen middelen, legt zĳ passende voorstellen aan de Raad voor.;

▼B







HOOFDSTUK IV

BELASTINGPLICHTIGEN

Artikel 4

1. Als belastingplichtige wordt beschouwd ieder die, ongeacht op welke plaats, zelfstandig een van de in lid 2 omschreven economische activiteiten verricht, ongeacht het oogmerk of het resultaat van die activiteit.

2. De in lid 1 bedoelde economische activiteiten omvatten alle werkzaamheden van een fabrikant, handelaar of dienstverrichter, met inbegrip van de winning van delfstoffen, de landbouw en de uitoefening van vrĳe of daarmede gelĳkgestelde beroepen. Als economische activiteit wordt onder andere beschouwd de exploitatie van een Iichamelĳke of onlichamelĳke zaak om er duurzaam opbrengst uit te verkrĳgen.

3. De Lid-Staten kunnen eveneens als belastingplichtige aanmerken ieder die incidenteel een handeling verricht die behoort tot de in lid 2 bedoelde activiteiten, met name een van de volgende handelingen:

a) de levering van een gebouw of een gedeelte van een gebouw en het erbĳ behorend terrein vóór eerste ingebruikneming; de Lid-Staten kunnen de voorwaarden voor de toepassing van dit criterium op de verbouwing van gebouwen, alsmede het begrip „erbĳ behorend terrein” bepalen. De Lid-Staten kunnen andere criteria dan dat van eerste ingebruikneming toepassen, zoals het tĳdvak dat verloopt tussen de datum van voltooiing van het gebouw en die van eerste levering, of het tĳdvak tussen de datum van eerste ingebruikneming en die van uiteindelĳke levering, mits deze tĳdvakken niet langer duren dan onderscheidenlĳk vĳf en twee jaar. Als gebouw wordt beschouwd ieder bouwwerk dat vast met de grond is verbonden.

b) de levering van een bouwterrein. Als bouwterreinen worden beschouwd de door de Lid-Staten als zodanig omschreven al dan niet bouwrĳp gemaakte terreinen.

4. De in lid 1 gebezigde term „zelfstandig” sluit van de belastingheffing loontrekkenden en andere personen uit, voor zover die met hun werkgever een arbeidsovereenkomst hebben aangegaan of enige andere juridische band hebben waaruit een verhouding van ondergeschiktheid ontstaat ten aanzien van de arbeids- en bezoldigingsvoorwaarden en de verantwoordelĳkheid van de werkgever.

Onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging, kan elke Lid-Staat personen die in het binnenland gevestigd zĳn en die juridisch gezien wel zelfstandig zĳn, doch financieel, economisch en organisatorisch nauw met elkaar verbonden zĳn, te zamen als één belastingplichtige aanmerken.

5. De Staat, de regio's, de gewesten, de provincies, de gemeenten en de andere publiekrechtelĳke lichamen worden niet als belastingplichtigen aangemerkt voor de werkzaamheden of handelingen die zĳ als overheid verrichten, ook niet indien zĳ voor die werkzaamheden of handelingen rechten, heffingen, bĳdragen of retributies innen.

Wanneer deze lichamen evenwel zodanige werkzaamheden of handelingen verrichten, moeten zĳ daarvoor als belastingplichtige worden aangemerkt, indien een behandeling als niet-belastingplichtige tot concurrentievervalsing van enige betekenis zou leiden.

Genoemde lichamen worden in elk geval beschouwd als belastingplichtig met name voor de in bĳlage D genoemde werkzaamheden, voor zover deze niet van onbeduidende omvang zĳn.

De Lid-Staten kunnen werkzaamheden van genoemde lichamen die zĳn vrĳgesteld uit hoofde van de artikelen 13 of 28, beschouwen als werkzaamheden van de overheid.







HOOFDSTUK V

BELASTBARE HANDELINGEN

Artikel 5

Levering van goederen

1. Als levering van een goed wordt beschouwd de overdracht of overgang van de macht om als een eigenaar over een lichamelĳke zaak te beschikken.

2. Elektrische strooom, gas, warmte, koude en soortgelĳke zaken worden als lichamelĳke zaken beschouwd.

3. De Lid-Staten kunnen als lichamelĳke zaken beschouwen:

a) bepaalde rechten op onroerende goederen;

b) de zakelĳke rechten die aan de rechthebbende de bevoegdheid verschaffen om een onroerend goed te gebruiken;

c) de deelbewĳzen en aandelen waarvan het bezit rechtens of in feite recht geven op de eigendom of het genot van een onroerend goed of een deel daarvan.

4. Als leveringen in de zin van lid 1 worden eveneens beschouwd:

a) de eigendomsovergang van een goed tegen betaling van een vergoeding, ingevolge een vordering door of namens de overheid dan wel krachtens de wet;

b) de afgifte van een goed ingevolge een overeenkomst volgens welke een goed gedurende een bepaalde periode in huur wordt gegeven of ingevolge een overeenkomst tot koop en verkoop op afbetaling, in beide gevallen onder het beding dat normaliter het goed uiterlĳk bĳ de betaling van de laatste termĳn in eigendom wordt verkregen;

c) de overdracht van een goed ingevolge een overeenkomst tot aan- of verkoop in commissie.

▼M10

5. Als een levering in de zin van lid 1 kunnen de Lid-Staten beschouwen de oplevering van bepaalde werken in onroerende staat;

▼B

6. Met een levering onder bezwarende titel wordt gelĳkgesteld het door een belastingplichtige aan zĳn bedrĳf onttrekken van een goed voor eigen privédoeleinden of voor privédoeleinden van zĳn personeel, of dat hĳ om niet verstrekt of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrĳfsdoeleinden bestemt, ingeval met betrekking tot dat goed of de bestanddelen daarvan recht op volledige of gedeeltelĳke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde is ontstaan. Onttrekkingen van goederen om voor bedrĳfsdoeleinden te dienen als geschenken van geringe waarde of als monster, worden niet als zodanig beschouwd.

7. De Lid-Staten kunnen met een levering onder bezwarende titel gelĳkstellen:

a) het door een belastingplichtige voor bedrĳfsdoeleinden bestemmen van een goed dat in het kader van zĳn bedrĳf is vervaardigd, gebouwd, gewonnen, bewerkt, aangekocht of ingevoerd, indien het van een andere belastingplichtige betrekken van een dergelĳk goed hem geen recht zou geven op volledige aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde;

b) het door een belastingplichtige voor een niet-belaste sector van zĳn bedrĳfsuitoefening bestemmen van een goed, voor zover bĳ de aanschaffing van dat goed of bĳ de bestemming ervan overeenkomstig het bepaalde sub a) recht op volledige of gedeeltelĳke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde is ontstaan;

c) met uitzondering van de in lid 8 genoemde gevallen, het onder zich hebben van goederen door een belastingplichtige of zĳn rechthebbenden wanneer hĳ de uitoefening van zĳn belastbare ec6nomische activiteit beëindigt, ingeval bĳ de aanschaffing van die goederen of bĳ de bestemming ervân overeenkomstig het bepaalde sub a) recht op volledige of gedeeltelĳke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde is ontstaan.

8. De Lid-Staten kunnen, in geval van overgang van het geheel of een gedeelte van een algemeenheid van goederen onder bezwarende titel, om niet of in de vorm van een inbreng in een vennootschap, zich op het standpunt stellen dat geen levering van goederen heeft plaatsgevonden en dat degene op wie de goederen overgaan, in de plaats treedt van de overdrager. De Lid-Staten kunnen in voorkomend geval de nodige maatregelen treffen om concurrentievervalsing te voorkomen ingeval degene op wie de goederen overgaan niet volledig belastingplichtig is.

Artikel 6

Diensten

1. Als dienst wordt beschouwd elke handeling die geen levering van een goed in de zin van artikel 5 is.

Deze handeling kan onder meer zĳti:

— de overdracht van een onlichamelĳke zaak, ongeacht of deze al dan niet in een titel is belichaamd;

— de verplichting om een daad na te laten of om een daad of een situatie te dulden;

— het verrichten van een dienst op grond van een vordering door of namens de overheid, dan wel krachtens de wet.

2. Met een dienst verricht onder bezwarende titel worden gelĳkgesteld:

a) het gebruiken van een tot het bedrĳf behorend goed voor privédoeleinden van de belastingplichtige of van zĳn personeel, of, meer in het algemeen, voor andere dan bedrĳfsdoeleinden, wanneer voor dit goed recht op volledige of gedeeltelĳke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde is ontstaan;

b) het om niet verrichten van diensten door de belastingplichtige voor eigen privédoeleinden of voor privédoeleinden van zĳn personeel, of, meer in het algemeen voor andere dan bedrĳfsdoeleinden.

De Lid-Staten kunnen van het bepaalde in dit lid afwĳken, mits deze afwĳking niet tot concurrentievervalsing leidt.

3. Ter voorkoming van concurrentievervalsing kunnen de Lid-Staten, onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging, met een dienst verricht onder bezwarende titel gelĳkstellen het door een belastingplichtige voor bedrĳfsdoeleinden verrichten van een dienst, voor zover hĳ, ingeval een dergelĳke dienst door een andere belastingplichtige zou zĳn verricht, geen recht zou hebben op volledige aftrek van, de belasting over de toegevoegde waarde.

4. Wanneer door tussenkomst van een belastingplichtige, handelend op eigen naam, maar voor rekening van een ander, een dienst wordt verricht, wordt de betrokken belastingplichtige geacht deze dienst zelf te hebben ontvangen en te hebben verricht.

5. Het bepaalde in artikel 5, lid 8, is op overeenkomstige wĳze van toepassing op diensten.

▼M4

Artikel 7

Invoer

1. Als „invoer van een goed” wordt beschouwd:

a) het binnenkomen in de Gemeenschap van een goed dat niet voldoet aan de voorwaarden van de artikelen 9 en 10 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap of dat, als het onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal valt, zich niet in het vrĳe verkeer bevindt;

▼M6

b) het binnenkomen in de Gemeenschap van een ander dan onder a) bedoeld goed uit een derdelandsgebied.

▼M4

2. De invoer van een goed vindt plaats in de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het zich ten tĳde van het binnenkomen in de Gemeenschap bevindt.

3. In afwĳking van lid 2, vindt, wanneer een in lid 1, onder a), bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 16, lid 1, onder B ►M6 onder a), b), c) en d) ◄ , bedoelde regelingen, onder een regeling voor tĳdelĳke invoer met volledige vrĳstelling van invoerrechten of onder een regeling voor extern douanevervoer wordt geplaatst, de invoer van dat goed plaats in de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.

▼M6

Wanneer een in lid 1, onder b), bedoeld goed vanaf het binnenkomen in de Gemeenschap onder een van de in artikel 33 bis, lid 1, onder b) of c), bedoelde regelingen wordt geplaatst, vindt de invoer van dat goed plaats in de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het goed aan die regelingen wordt onttrokken.

▼B







HOOFDSTUK VI

PLAATS VAN DE BELASTBARE HANDELINGEN

Artikel 8

Levering van goederen

1. Als plaats van een levering van goederen wordt aangemerkt:

a) ingeval het goed door de leverancier, door de afnemer dan wel door een derde wordt verzonden of vervoerd: de plaats waar het goed zich op het tĳdstip van de aanvang van de verzending of het vervoer naar de afnemer bevindt. Wanneer het goed door of voor rekening van de leverancier wordt geïnstalleerd of gemonteerd, met of zonder beproeven van het geïnstalleerde of gemonteerde goed, wordt als plaats van levering aangemerkt de plaats waar de installatie of de montage geschiedt. Indien de installatie of de montage plaatsvindt ►M4 in een andere Lid-Staat dan die van ◄ de leverancier, treft de ►M4 Lid-Staten waar de installatie of de montage plaatsvindt ◄ de nodige maatregelen om dubbele belastingheffing op zĳn grondgebied te voorkomen;

b) ingeval het goed niet wordt verzonden of vervoerd: de plaats waar het goed zich bevindt op het tĳdstip van de levering.

▼M6

c) ingeval de levering van goederen plaatsvindt aan boord van een schip, vliegtuig of trein en tĳdens het gedeelte van een binnen de Gemeenschap verricht passagiersvervoer: op de plaats van vertrek van het vervoer van passagiers.

Voor de toepassing van deze bepaling wordt beschouwd als:

— „gedeelte van een binnen de Gemeenschap verricht passagiersvervoer”: het gedeelte van een vervoer dat, zonder tussenstop buiten de Gemeenschap, plaatsvindt tussen de plaats van vertrek en de plaats van aankomst van het vervoer van passagiers;

— „plaats van vertrek van een vervoer van passagiers”: het eerste punt in de Gemeenschap waar passagiers aan boord kunnen komen, eventueel na een tussenstop buiten de Gemeenschap;

— „plaats van aankomst van een vervoer van passagiers”: het laatste punt in de Gemeenschap waar passagiers die binnen de Gemeenschap aan boord zĳn gekomen van boord kunnen gaan, eventueel vóór een tussenstop buiten de Gemeenschap.

Ingeval het een heen- en terugreis betreft, wordt de terugreis als een afzonderlĳk vervoer beschouwd.

Uiterlĳk op 30 juni 1993 legt de Commissie aan de Raad een verslag voor, dat eventueel vergezeld gaat van passende voorstellen, over de plaats van belastingheffing op leveringen van voor verbruik aan boord bestemde goederen en op diensten, met inbegrip van restauratie, die worden verleend aan passagiers aan boord van een schip, vliegtuig of trein.

De Raad besluit vóór 31 december 1993 met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement.

Tot en met 31 december 1993 kunnen de Lid-Staten leveringen van voor verbruik aan boord bestemde goederen waarvan de plaats van belastingheffing overeenkomstig bovenstaande bepalingen wordt vastgesteld, vrĳstellen of blĳven vrĳstellen, met recht op aftrek van de in het voorgaande stadium betaalde belasting over de toegevoegde waarde.

▼M23

d) ingeval de levering van gas via het aardgasdistributiesysteem of van elektriciteit wordt verricht aan een belastingplichtige wederverkoper: de plaats waar de belastingplichtige wederverkoper de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de goederen worden geleverd, dan wel, bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting, zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats. Voor de toepassing van deze bepaling wordt onder „belastingplichtige wederverkoper” verstaan, een belastingplichtige wiens hoofdactiviteit op het gebied van de aankoop van gas of elektriciteit bestaat in het opnieuw verkopen van die producten en wiens eigen verbruik van die producten verwaarloosbaar is.

e) in geval van een levering van gas via het aardgasdistributiesysteem of van elektriciteit die niet wordt bestreken door punt d): de plaats waar de afnemer het effectieve gebruik en verbruik van de goederen heeft. Indien alle goederen of een deel ervan in werkelĳkheid niet door deze afnemer worden gebruikt, worden deze niet-verbruikte goederen geacht te zĳn gebruikt en verbruikt op de plaats waar hĳ de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de goederen worden geleverd. Bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting wordt hĳ geacht de goederen te hebben gebruikt en verbruikt in zĳn woonplaats of gebruikelĳke verblĳfplaats.

▼M4

2. In afwĳking van het bepaalde in lid 1, onder a), worden, in gevallen waarin de plaats van vertrek van de verzending of het vervoer in een derdelands gebied ligt, de plaats van de levering verricht door de importeur als bedoeld in ►M18 artikel 21, lid 4 ◄ , alsmede de plaats van eventuele volgende leveringen geacht in de Lid-Staat van invoer van de goederen te liggen.

▼B

Artikel 9

Diensten

1. Als plaats van een dienst wordt aangemerkt de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd van waaruit hĳ de dienst verricht, of bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting, zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats.

2. In afwĳking hiervan is

a) de plaats van diensten die betrekking hebben op een onroerend goed, met inbegrip van diensten van makelaars in onroerende goederen en van experts alsmede van diensten die erop gericht zĳn de uitvoering van bouwwerken voor te bereiden of te coördineren, zoals bĳ voorbeeld de diensten verricht door architecten en bureaus die op de uitvoering van het werk toezicht houden, de plaats waar het goed is gelegen;

b) de plaats van vervoerdiensten, de plaats waar het vervoer plaatsvindt, zulks naar verhouding van de afgelegde afstanden;

c) de plaats van diensten: — in verband met culturele, artistieke, sportieve, wetenschappelĳke, onderwĳs- en vermakelĳkheidsactiviteiten of soortgelĳke activiteiten, met inbegrip van die van de organisatoren van zulke activiteiten, alsmede in voorkomend geval, van daarmee samenhangende diensten; — in verband met activiteiten die met vervoer samenhangen, zoals laden, lossen, intern transport en soortgelĳke activiteiten; — in verband met expertises met betrekking tot roerende lichamelĳke zaken; — in verband met werkzaamheden die betrekking hebben op roerende lichamelĳke zaken, de plaats waar die diensten materieel worden verricht;

▼M2 —————

▼B

e) de plaats van de hieronder vermelde diensten, die worden verleend aan ontvangers die buiten de Gemeenschap zĳn gevestigd of aan belastingplichtigen die weliswaar in de Gemeenschap doch buiten het land van de dienstverrichter zĳn gevestigd, de plaats waar de ontvanger de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de dienst is verricht, of bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting, zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats: — de overdracht en het verlenen van auteursrechten, octrooien, licentierechten, fabrieks- en handels- merken, en andere soortgelĳke rechten; — diensten op het gebied van de reclame; — diensten verricht door raadgevende personen, ingenieurs, adviesbureaus, advocaten, accountants en andere soortgelĳke diensten, alsmede informatieverwerking en -verschaffing; — de verbintenis om een beroepsactiviteit of een sub e) vermeld recht geheel of gedeeltelĳk niet uit te oefenen; — bank-, financiële en verzekeringsverrichtingen met inbegrip van herverzekeringsverrichtingen en met uitzondering van de verhuur van safeloketten; — het beschikbaar stellen van personeel; — diensten verricht door op naam en voor rekening van een ander handelende tussenpersonen, als zĳ bemiddelen bĳ de verlening van diensten als bedoeld sub e). ▼M2 — de verhuur van roerende lichamelĳke zaken, met uitzondering van alle vervoermiddelen ►M15 ; ◄ ▼M23 — het bieden van toegang tot, en transport of transmissie via aardgas- en elektriciteitsdistributiesystemen en het verrichten van andere daarmee rechtstreeks verbonden diensten; ▼M15 — telecommunicatiediensten. Onder telecommunicatiediensten worden diensten verstaan waarmee de transmissie, uitzending of ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of met behulp van andere elektromagnetische middelen, mogelĳk wordt gemaakt, met inbegrip van de daarmee samenhangende overdracht en verlening van rechten op het gebruik van infrastructuur voor de transmissie, uitzending of ontvangst. Voor de toepassing van deze bepaling wordt onder telecommunicatiediensten mede verstaan het bieden van toegang tot wereldwĳde informatienetten ►M21 ; ◄ ▼M21 — radio- en televisieomroepdiensten; — langs elektronische weg verrichte diensten, onder andere de in bĳlage L beschreven diensten;

f) de plaats waar de diensten bedoeld in het laatste streepje onder e), worden verricht, wanneer deze voor een niet-belastingplichtige die gevestigd is of zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats heeft in een lidstaat, worden verricht door een belastingplichtige die de zetel van zĳn bedrĳfsuitoefening buiten de Gemeenschap heeft gevestigd of daar over een vaste inrichting beschikt van waaruit de dienst wordt verricht of die, bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting, daar zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats heeft, de plaats waar de niet-belastingplichtige is gevestigd of zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats heeft.

▼M21

3. Teneinde dubbele heffing of niet-heffing van belasting alsmede concurrentievervalsing te voorkomen, kunnen de lidstaten voor de diensten als bedoeld in lid 2, onder e), met uitzondering van de diensten als bedoeld in het laatste streepje wanneer deze voor niet-belastingplichtigen worden verricht, alsmede voor de verhuur van vervoermiddelen:

▼B

a) de plaats van de diensten, die, krachtens dit artikel, in het binnenland is gelegen, aanmerken als buiten de Gemeenschap te zĳn gelegen, wanneer het werkelĳke gebruik en de werkelĳke exploitatie buiten de Gemeenschap geschieden;

b) de plaats van de diensten, die, krachtens dit artikel, buiten de Gemeenschap is gelegen, aanmerken als in het binnenland te zĳn gelegen, wanneer het werkelĳke gebruik en de werkelĳke exploitatie in het binnenland geschieden.

▼M21

4. In het geval van in lid 2, onder e), bedoelde telecommunicatiediensten en radio- en televisieomroepdiensten, wanneer deze voor niet-belastingplichtigen die gevestigd zĳn of hun woonplaats of hun gebruikelĳke verblĳfplaats hebben in een lidstaat, worden verricht door een belastingplichtige die de zetel van zĳn bedrĳfsactiviteit buiten de Gemeenschap heeft gevestigd of daar over een vaste inrichting beschikt van waaruit de dienst wordt verricht of die, bĳ gebreke van een dergelĳke zetel of vaste inrichting, daar zĳn woonplaats of zĳn gebruikelĳke verblĳfplaats heeft, passen de lidstaten lid 3, onder b), toe.

▼B







HOOFDSTUK VII

BELASTBAAR FEIT EN VERSCHULDIGDHEID VAN DEBELASTING

Artikel 10

1.

a) Als „belastbaar feit” wordt beschouwd het feit waardoor voldaan wordt aan de wettelĳke voorwaarden, vereist voor het verschuldigd worden van de belasting;

b) De belasting wordt geacht „verschuldigd te zĳn” wanneer de schatkist krachtens de wet de belasting met ingang van een bepaald tĳdstip van de belastingplichtige kan vorderen, ook al kan de betaling daarvan worden uitgesteld.

2. Het belastbare feit vindt plaats en de belasting wordt verschuldigd op het tĳdstip waarop de goederen worden geleverd of de diensten worden verricht. Leveringen van goederen, met uitzondering van de leveringen als bedoeld in artikel 5, lid 4, sub b), en diensten die aanleiding geven tot opeenvolgende afrekeningen of betalingen, worden geacht te zĳn verricht bĳ het verstrĳken van de periode waarop deze afrekeningen of betalingen betrekking hebben. ►M18 De lidstaten kunnen bepalen dat in bepaalde gevallen doorlopende leveringen van goederen en verrichtingen van diensten die gedurende een zekere periode plaatsvinden, worden geacht ten minste eenmaal per jaar te zĳn voltooid. ◄

Indien evenwel vooruitbetalingen worden gedaan alvorens de goederen zĳn geleverd of de diensten zĳn verricht, wordt de belasting verschuldigd op het tĳdstip val ontvangst van de vooruitbetalingen, ten belope van het ontvangen bedrag.

In afwĳking van het voorgaande kunnen de Lid-Staten bepalen dat de belasting voor bepaalde handelingen of bepaalde categorieën belastingplichtigen verschuldigd wordt:

— uiterlĳk bĳ de uitreiking van de factuur ►M20 ————— ◄ , of

— uiterlĳk bĳ ontvangst van de prĳs, of,

— wanneer de factuur ►M20 ————— ◄ niet of niet tĳdig wordt uitgereikt, binnen een bepaalde termĳn te rekenen vanaf de datum van het belastbare feit.

▼M4

3. Het belastbare feit vindt plaats en de belasting wordt verschuldigd op het tĳdstip waarop de invoer van het goed geschiedt. Wanneer goederen vanaf hun binnenkomst in de Gemeenschap onder een van de in artikel 7, lid 3, bedoelde regelingen worden geplaatst, vindt het belastbare feit pas plaats en wordt de belasting pas verschuldigd op het tĳdstip waarop de goederen aan deze regelingen worden onttrokken.

Indien de ingevoerde goederen echter zĳn onderworpen aan invoerrechten, aan landbouwheffingen of aan heffingen van gelĳke werking die zĳn ingesteld in het kader van een gemeenschappelĳk beleid, vindt het belastbare feit plaats en wordt de belasting verschuldigd op het tĳdstip waarop het belastbare feit en het verschuldigd worden ter zake van deze communautaire rechten plaatsvinden.

In de gevallen waarin de ingevoerde goederen niet aan een van deze communautaire rechten zĳn onderworpen, passen de Lid-Staten de vigerende bepalingen inzake invoerrechten toe met betrekking tot het belastbare feit en het verschuldigd worden van de belasting.

▼B







HOOFDSTUK VIII

MAATSTAF VAN HEFFING

Artikel 11

A. In het binnenland

1. De maatstaf van heffing is:

a) voor andere goederenleveringen en diensten dan hierna bedoeld sub b), c) en d): alles wat de leverancier of dienstverrichter voor deze handelingen als tegenprestatie verkrĳgt of moet verkrĳgen van de zĳde van de koper, van de ontvanger of van een derde, met inbegrip van subsidies die rechtstreeks met de prĳs van de handelingen verband houden;

b) voor de in artikel 5, leden 6 en 7, bedoelde handelingen: de aankoopprĳs van de goederen of van soortgelĳke goederen of, indien er geen aankoopprĳs is, de kostprĳs, berekend op het tĳdstip waarop deze handelingen worden uitgevoerd;

c) voor de in artikel 6, lid 2, bedoelde handelingen: de door de belastingplichtige voor het verrichten van de diensten gemaakte uitgaven;

d) voor de in artikel 6, lid 3, bedoelde handelingen: de normale waarde van de verrichte diensten.

Als „normale waarde” van een dienst wordt beschouwd het bedrag dat een ontvanger, in de handels- fase waarin de handeling wordt verricht, bĳ vrĳe mededinging zou moeten betalen aan een zelfstandige dienstverrichter in het binnenland op het tĳdstip waarop de handeling wordt verricht, om de desbetreffende dienst te verkrĳgen.

2. In de maatstaf van heffing moeten worden opgenomen:

a) belastingen, rechten en heffingen, met uitzondering van de belasting over de toegevoegde waarde zelf;

b) bĳkomende kosten, zoals kosten van commissie, verpakking, vervoer en verzekering, die de leverancier in rekening brengt aan de koper of de ontvanger. Uitgaven die bĳ afzonderlĳke overeenkomst zĳn geregeld mogen door de Lid-Staten als bĳkomende kosten worden beschouwd.

3. In de maatstaf van heffing worden niet opgenomen:

a) prĳsverminderingen wegens korting voor vooruitbetaling;

b) prĳskortingen en -rabatten die aan de koper of de ontvanger worden toegekend en die zĳn verkregen op het tĳdstip waarop de handeling wordt verricht;

c) door een belastingplichtige van de koper of de ontvanger als terugbetaling van in naam en voor rekening van laatstgenoemden gemaakte kosten ontvangen bedragen die in de boekhouding van de belastingplichtige als doorlopende posten voorkomen. De betreffende belastingplichtige moet het werkelĳke bedrag van deze uitgaven verantwoorden en mag de eventueel daarop drukkende belasting niet in aftrek brengen.

▼M8

4. In afwĳking van de leden 1, 2 en 3 kunnen de Lid-Staten die op 1 januari 1993 geen gebruik maakten van de in artikel 12, lid 3, onder a), derde alinea, bedoelde mogelĳkheid, wanneer zĳ gebruik maken van de in onderdeel B, lid 6, bedoelde mogelĳkheid, bepalen dat de maatstaf van heffing voor de in artikel 12, lid 3, onder c), tweede alinea, bedoelde handelingen gelĳk is aan een gedeelte van het overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 vastgestelde bedrag.

Dit gedeelte wordt op dusdanige wĳze vastgesteld dat de aldus verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde in elk geval ten minste gelĳk is aan 5 % van het overeenkomstig de leden 1 tot en met 3 vastgestelde bedrag.

▼B

B. Bĳ invoer van goederen

▼M6

1. De maatstaf van heffing is, ook voor de invoer van goederen zoals bedoeld in artikel 7, lid 1, onder b), de waarde die bĳ de geldende communautaire bepalingen wordt omschreven als de douanewaarde.

▼M4

3. In de maatstaf van heffing moeten worden opgenomen, voor zover zĳ niet reeds daarin zĳn begrepen:

a) de buiten de Lid-Staat van invoer verschuldigde rechten, heffingen en andere belastingen, alsmede die welke ter zake van de invoer verschuldigd zĳn, met uitzondering van de te heffen belasting over de toegevoegde waarde;

b) de bĳkomende kosten, zoals kosten van commissie, verpakking, vervoer en verzekering, tot de eerste plaats van bestemming in de Lid-Staat van invoer. Onder „eerste plaats van bestemming” wordt verstaan de plaats die genoemd is in de vrachtbrief of een ander document waaronder de goederen in de Lid-Staat van invoer binnenkomen. Bĳ gebreke van deze vermelding wordt de eerste plaats van bestemming geacht de plaats te zĳn waar de eerste overlading van de goederen in de Lid-Staat van invoer geschiedt. De bovenbedoelde bĳkomende kosten worden eveneens in de maatstaf van heffing opgenomen wanneer zĳ voortvloeien uit het vervoer naar een andere plaats van bestemming in de Gemeenschap, indien deze plaats bekend is op het tĳdstip waarop het belastbare feit plaatsvindt;

4. In de maatstaf van heffing worden niet opgenomen de in A, lid 3, sub a) en b), bedoelde elementen.

5. Voor tĳdelĳk ►M4 uit de Gemeenschap ◄ uitgevoerde goederen die, na ►M4 buiten de Gemeenschap ◄ een herstelling, bewerking, verwerking of aanpassing te hebben ondergaan, weder worden ingevoerd, ►M4 ◄ treffen de Lid-Staten voorzieningen ten einde te verzekeren dat de voor de verkregen goederen geldende behandeling met betrekking tot de belasting over de toegevoegde waarde dezelfde is als die welke op de betrokken goederen zou zĳn toegepast indien vorengenoemde handelingen zouden zĳn verricht in het binnenland.

▼M8

6. In afwĳking van de leden 1 tot en met 4 kunnen de Lid-Staten die op 1 januari 1993 geen gebruik maakten van de in artikel 12, lid 3, onder a), derde alinea, bedoelde mogelĳkheid, bepalen dat bĳ de invoer van de in artikel 26 bis, onderdeel A, onder a), b) en c), gedefinieerde kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen en antiquiteiten de maatstaf van heffing gelĳk is aan een gedeelte van het overeenkomstig de leden 1 tot en met 4 vastgestelde bedrag.

Dit gedeelte wordt op dusdanige wĳze vastgesteld dat de aldus bĳ invoer verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde in elk geval ten minste gelĳk is aan 5 % van het overeenkomstig de leden 1 tot en met 4 vastgestelde bedrag.

▼B

C. Diversen

1. In geval van annulering, verbreking, ontbinding, gehele of gedeeltelĳk niet-betaling, of in geval van prĳsvermindering nadat de handeling heeft plaatsgevonden, wordt de maatstaf van heffing dienovereenkomstig verlaagd onder de voorwaarden die door de Lid-Staten worden vastgesteld.

In geval van gehele of gedeeltelĳk niet-betaling, kunnen de Lid-Staten evenwel van deze regel afwĳken.

▼M4

2. Indien gegevens voor het bepalen van de maatstaf van heffing bĳ invoer zĳn uitgedrukt in een andere munteenheid dan die van de Lid-Staat waar de maatstaf van heffing wordt bepaald, wordt de wisselkoers vastgesteld overeenkomstig de geldende communautaire bepalingen voor de berekening van de douanewaarde.

Indien gegevens voor het bepalen van de maatstaf van heffing voor een andere handeling dan een invoer van goederen zĳn uitgedrukt in een andere munteenheid dan die van de Lid-Staat waar de maatstaf van heffing wordt bepaald, is de toepasselĳke wisselkoers de laatste verkoopkoers die op het moment waarop de belasting verschuldigd wordt, op de meest representatieve wisselmarkten) van de betrokken Lid-Staat wordt geregistreerd, of een koers die wordt vastgesteld onder verwĳzing naar die markt(en), op een door die Lid-Staat vastgestelde wĳze. Voor sommige van deze handelingen of voor sommige categorieën belastingplichtigen kunnen de Lid-Staten evenwel kiezen voor de volgens de geldende communautaire bepalingen voor het berekenen van de douanewaarde vastgestelde wisselkoers.

▼B

3. Wat het statiegeld voor retouremballage betreft, kunnen de Lid-Staten:

— hetzĳ het statiegeld van de maatstaf van heffing uitsluiten door de nodige maatregelen te nemen opdat de maatstaf wordt herzien wanneer de emballage niet wordt teruggezonden;

— hetzĳ het statiegeld in de maatstaf van heffing opnemen door de nodige maatregelen te nemen opdat de maatstaf wordt herzien wanneer de emballage wel wordt teruggezonden.







HOOFDSTUK IX

TARIEVEN

Artikel 12

1. Het op belastbare handelingen toe te passen tarief is het tarief dat van kracht is op het tĳdstip waarop het belastbare feit plaatsvindt. Doch:

a) in de gevallen, bedoeld in artikel 10, lid 2, tweede en derde alinea, is het toe te passen tarief het tarief dat van kracht is wanneer de belasting verschuldigd wordt;

▼M6

b) in de gevallen, bedoeld in artikel 10, lid 3, tweede en derde alinea, is het toe te passen tarief het tarief dat van kracht is wanneer de belasting verschuldigd wordt.

▼B

2. Bĳ tariefwĳzigingen kunnen de Lid-Staten:

— een herziening verrichten in de in lid 1, sub a), genoemde gevallen ten einde rekening te houden met het tarief geldend op het tĳdstip van de goederenlevering of van de dienstverrichting;

— elke passende overgangsmaatregel treffen.

▼M19

3.

a) Het normale tarief van de belasting over de toegevoegde waarde wordt door elke lidstaat vastgesteld op een percentage van de maatstaf van heffing, dat voor leveringen van goederen en voor diensten gelĳk is. Vanaf 1 januari 2001 tot en met 31 december 2005 mag dit percentage niet lager zĳn dan 15 %. Op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement en van het Economisch en Sociaal Comité, besluit de Raad met eenparigheid van stemmen over de hoogte van de na 31 december 2005 geldende normale tarieven. De lidstaten kunnen bovendien een of twee verlaagde tarieven toepassen. Deze tarieven worden vastgesteld op een percentage van de maatstaf van heffing dat niet lager mag zĳn dan 5 % en zĳn uitsluitend van toepassing op de in bĳlage H genoemde categorieën goederen en diensten. De derde alinea is niet van toepassing op de diensten als bedoeld in het laatste streepje van artikel 9, lid 2, onder e).

▼M5

b) De Lid-Staten kunnen voor de levering van aardgas en elektriciteit een verlaagd tarief toepassen, mits er geen gevaar voor verstoring van de mededinging bestaat. Een Lid-Staat die voornemens is een dergelĳk tarief toe te passen, stelt de Commissie daarvan vooraf in kennis. De Commissie besluit of er gevaar voor verstoring van de mededinging bestaat. Indien de Commissie binnen drie maanden na ontvangst van de kennisgeving geen besluit heeft genomen, wordt er geacht geen gevaar voor verstoring van de mededinging te bestaan.

▼M8

c) de Lid-Staten kunnen bepalen dat het verlaagde tarief dat (of een van de verlaagde tarieven die) zĳ toepassen overeenkomstig de bepalingen onder a), derde alinea, eveneens van toepassing is op de invoer van de in artikel 26 bis, onderdeel A, onder a), b) en c), bedoelde kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen en antiquiteiten. Indien zĳ van deze mogelĳkheid gebruik maken, kunnen de Lid-Staten dit verlaagde tarief eveneens toepassen op leveringen van kunstvoorwerpen, in de zin van artikel 26 bis, onderdeel A, onder a): — die door de maker of diens rechthebbenden worden verricht; — die incidenteel worden verricht door een andere belastingplichtige dan een belastingplichtige wederverkoper wanneer deze kunstvoorwerpen door deze belastingplichtige zelf zĳn ingevoerd of hem zĳn geleverd door de maker of diens rechthebbenden of te zĳnen gunste het recht op volledige aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde hebben doen ontstaan.

▼M11 —————

▼M13 —————

▼B

4. ►M5 ◄ Een lager tarief wordt zodanig vastgesteld, dat het bĳ toepassing van dit tarief verkregen bedrag van de belasting over de toegevoegde waarde het normaliter mogelĳk maakt de overeenkomstig artikel 17 aftrekbare belasting over de toegevoegde waarde volledig af te trekken.

▼M5

Aan de hand van een verslag van de Commissie onderwerpt de Raad, voor de eerste maal in 1994 en vervolgens om de twee jaar, de werkingssfeer van de verlaagde tarieven aan een onderzoek. De Raad kan op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen besluiten wĳzigingen aan te brengen inde lĳst van goederen en diensten in bĳlage H.

▼M8

5. Onverminderd lid 3, onder c), is het bĳ invoer van een goed toe te passen tarief het tarief dat op de levering van een zelfde goed in het binnenland wordt toegepast.

▼A2

6. De Portugese Republiek kan op transacties in de autonome gebieden van de Azoren en Madeira en op rechtstreekse invoer in deze gebieden lagere tarieven toepassen dan die welke op het vasteland gelden.

▼B







HOOFDSTUK X

VRĲSTELLINGEN

Artikel 13

Vrĳ stellingen in het binnenland

A. Vrĳstellingen ten gunste van bepaalde activiteiten van algemeen belang

1. Onverminderd andere communautaire bepalingen verlenen de Lid-Staten vrĳstelling voor de onderstaande handelingen, onder de voorwaarden die zĳ vaststellen om een juiste en eenvoudige toepassing van de betreffende vrĳ stellingen te verzekeren en alle fraude, ontwĳking en misbruik te voorkomen:

a) de door openbare postdiensten verrichte diensten en daarmee gepaard gaande leveringen van goederen, met uitzondering van personenvervoer en telecommunicatiediensten;

b) de ziekenhuisverpleging en medische verzorging, alsmede de handelingen die daarmede nauw samenhangen, door publiekrechtelĳke lichamen of, onder sociale voorwaarden welke vergelĳkbaar zĳn met die welke gelden voor genoemde lichamen, door ziekenhuizen, centra voor medische verzorging en diagnose en andere naar behoren erkende inrichtingen van dezelfde aard;

c) gezondheidskundige verzorging van de mens in het kader van de uitoefening van medische en para-medische beroepen als omschreven door de betrokken Lid-Staat;

d) de levering van menselĳke organen, menselĳk bloed en moedermelk;

e) de door tandtechnici in het kader van de uitoefening van hun beroep verrichte diensten, alsmede het verschaffen van tandprothesen door tandartsen en tandtechnici;

f) diensten die worden verricht door zelfstandige groeperingen van personen die een activiteit uitoefenen welke is vrĳgesteld of waarvoor zĳ niet belastingplichtig zĳn, ten einde aan hun leden de diensten te verlenen die direct nodig zĳn voor de uitoefening van voornoemde activiteit, wanneer die groeperingen van hun leden enkel terugbetaling vorderen van hun aandeel in de gezamenlĳke uitgaven, mits deze vrĳstelling niet tot concurrentievervalsing kan leiden;

g) diensten en leveringen van goederen die nauw samenhangen met maatschappelĳk werk en met de sociale zekerheid, inclusief die welke worden verricht door bejaardentehuizen, door publiekrechtelĳke lichamen of door andere organisaties die door de betrokken Lid-Staat als instellingen van sociale aard worden erkend;

h) diensten en leveringen van goederen die nauw samenhangen met de bescherming van kinderen en jongeren en die worden verricht door publiekrechtelĳke lichamen of door andere organisaties die door de betrokken Lid-Staat als instellingen van sociale aard worden erkend;

i) onderwĳs aan kinderen of jongeren, school- of universitair onderwĳs, beroepsopleiding of -herscholing, met inbegrip van de diensten en goederenleveringen die hiermede nauw samenhangen, door publiek rechtelĳke lichamen die daartoe zĳn ingesteld of door andere organisaties die door de betrokken Lid-Staat als Iichamen met soortgelĳke doeleinden worden erkend;

j) privélessen die particulier door docenten worden gegeven en betrekking hebben op het school- of universitair onderwĳs;

k) beschikbaarstelling van personeel door religieuze of levensbeschouwelĳke instellingen voor de sub b), g), h) en i), bedoelde werkzaamheden en met het oog op de verlening van geestelĳke bĳstand;

l) diensten en nauw daarmee samenhangende goederenleveringen ten behoeve van hun leden in het collectief belang, tegen een statutair vastgestelde contributie door instellingen zonder winstoogmerk met doeleinden van politieke, syndicale, religieuze, vaderlandslievende, levensbeschouwelĳke, filantropische of staatsburgerlĳke aard, mits deze vrĳstelling niet tot concurrentievervalsing kan leiden;

m) sommige diensten die nauw samenhangen met de beoefening van sport of met lichamelĳke opvoeding en die door instellingen zonder winstoogmerk worden verleend aan personen die aan sport of lichamelĳke opvoeding doen;

n) bepaalde culturele diensten alsmede nauw daarmee samenhangende goederenleveringen, verricht door publiekrechtelĳke culturele instellingen of door andere culturele instellingen die door de betrokken Lid-Staat worden erkend;

o) diensten en leveringen van goederen door lichamen waarvan de handelingen overeenkomstig het bepaalde sub b), g), h), i), 1), m) en n), zĳn vrĳgesteld, in samenhang met activiteiten welke zĳn bestemd ter verkrĳging van financiële steun en die uitsluitend ten bate van hen zelf zĳn georganiseerd, mits deze vrĳstelling niet tot concurrentievervalsing kan leiden. De Lid-Staten kunnen alle nodige beperkingen invoeren, met name ten aanzien van het aantal activiteiten of het bedrag van de opbrengsten waarvoor recht op vrĳstelling bestaat;

p) vervoer van zieken of gewonden met speciaal daartoe ingerichte voertuigen door naar behoren gemachtigde lichamen;

q) niet-commerciële activiteiten van openbare radio- en televisieorganisaties.

2.

a) De Lid-taten kunnen de verlening van elk der in lid 1, sub b) g), h), i), l), m) en n), bedoelde vrĳstellingen aan andere dan publiekrechtelĳke instellingen van geval tot geval, afhankelĳk stellen van een of meer van de volgende voorwaarden: — de instellingen mogen niet systematisch het maken van winst beogen; wordt er wel winst gemaakt, dan mag deze niet worden uitgekeerd, maar moet zĳ worden aangewend voor de instandhouding of verbetering van de diensten die worden verleend; — beheer en bestuur van de instellingen moeten in hoofdzaak geschieden op vrĳwillige basis en zonder vergoeding door personen die noch zelf, noch via tussenpersonen, enig rechtstreeks of zĳdelings belang hebben bĳ de resultaten van de werkzaamheden van de instellingen; — de instellingen moeten prĳzen toepassen die zĳn goedgekeurd door de overheid, of prĳzen die niet hoger liggen dan de goedgekeurde prĳzen, of, voor handelingen waarvoor geen goedkeuring van prĳzen plaatsvindt, prĳzen die lager zĳn dan die welke voor soortgelĳke diensten in rekening worden gebracht door commerciële ondernemingen die aan de belasting over de toegevoegde waarde zĳn onderworpen; — de vrĳ stellingen mogen niet leiden tot concurrentievervalsing ten nadele van commerciële ondernemingen die aan de belasting over de toegevoegde waarde zĳn onderworpen.

b) Van vrĳstellingen als bedoeld in lid 1, sub b), g), h), i), l), m) en n), zĳn diensten en leveringen van goederen uitgesloten indien: — zĳ niet onontbeerlĳk zĳn voor het verrichten van de vrĳgestelde handelingen; — zĳ er in hoofdzaak toe strekken aan de instelling extra opbrengsten te verschaffen door de uitvoering van handelingen die verricht worden in rechtstreekse mededinging met die van commerciële ondernemingen welke aan de belasting over de toegevoegde waarde zĳn onderworpen.

B. Overige vrĳstellingen

Onverminderd andere communautaire bepalingen verlenen de Lid-Staten vrĳstelling voor de onderstaande handelingen, onder de voorwaarden die zĳ vaststellen om een juiste en eenvoudige toepassing van de betreffende vrĳ stellingen te verzekeren en alle fraude, ontwĳking en misbruik te voorkomen:

a) handelingen ter zake van verzekering en herverzekering met inbegrip van daarmee samenhangende diensten, verricht door assurantiemakelaars en verzekeringsagenten;

b) verpachting en verhuur van onroerende goederen, met uitzondering van: 1. het verstrekken van accomodatie, als omschreven in de wetgeving der Lid-Staten, in het hotelbedrĳf of in sectoren met een soortgelĳke functie, met inbegrip van de verhuuraccomodatie in vakantiekampen of op kampeerterreinen; 2. verhuur van parkeerruimte voor voertuigen; 3. verhuur van blĳvend geïnstalleerde werktuigen en machines; 4. verhuur van safeloketten. De Lid-Staten kunnen nog andere handelingen van de toepassing van deze vrĳstelling uitsluiten;

c) levering van goederen die uitsluitend zĳn gebezigd voor een activiteit die krachtens dit artikel of krachtens artikel 28, lid 3, sub b), is vrĳgesteld, als voor deze goederen geen recht op aftrek is genoten, of levering van goederen bĳ de aanschaffing of bestemming waarvan overeenkomstig de bepalingen van artikel 17, lid 6, het recht op aftrek is uitgesloten;

d) de volgende handelingen: 1. verlening van kredieten en bemiddeling inzake kredieten, alsmede het beheer van kredieten door degene die ze heeft verleend; 2. het bemiddelen bĳ en het aangaan van borgtochten en andere zekerheids- en garantieverbintenissen, alsmede het beheer van kredietgaranties door degene die het krediet heeft verleend; 3. handelingen, bemiddeling daaronder begrepen, betreffende deposito's, rekening-courantverkeer, betalingen, overmakingen, schuldvorderingen, cheques en andere handelspapieren met uitzondering van de invordering van schuldvorderingen; 4. handelingen, bemiddeling daaronder begrepen, betreffende deviezen, bankbiljetten en munten die wettig betaalmiddel zĳn, met uitzondering van munten en biljetten die als verzamelobject worden beschouwd; als zodanig worden beschouwd gouden, zilveren of uit een ander metaal geslagen munten, alsmede biljetten, die normaliter niet als wettig betaalmiddel worden gebruikt of die een numismatische waarde hebben; 5. handelingen, bemiddeling daaronder begrepen, uitgezonderd bewaring en beheer, inzake aandelen, deelnemingen in vennootschappen of verenigingen, obligaties en andere waardepapieren, met uitzondering van: — documenten die goederen vertegenwoordigen; — de in artikel 5, lid 3, genoemde rechten of effecten; 6. het beheer van gemeenschappelĳke beleggingsfondsen, als omschreven door de Lid-Staten;

e) leveringen, tegen de nominale waarde, van postzegels die frankeerwaarde hebben in het binnenland, fiscale zegels en andere soortgelĳke zegels;

f) weddenschappen, loterĳ en en andere kans- en geldspel en, met inachtneming van de door elke Lid-Staat vastgestelde voorwaarden en beperkingen;

g) levering van een gebouw, een gedeelte van een gebouw en het erbĳ behorend terrein, andere dan bedoeld in artikel 4, lid 3, sub a);

h) levering van andere onbebouwde onroerende goederen dan bouwterreinen als bedoeld in artikel 4, lid 3, sub b).

C. Keuzerecht

De Lid-Staten kunnen aan de belastingplichtigen het recht verlenen om voor belastingheffing te kiezen in geval van:

a) verhuur en verpachting van onroerende goederen;

b) de handelingen bedoeld in B, sub d), g) en h).

De Lid-Staten kunnen de omvang van dit keuzerecht beperken; zĳ stellen de bepalingen voor de uitoefening ervan vast.

Artikel 14

Vrĳ stellingen bĳ invoer

1. Onverminderd andere communautaire bepalingen verlenen de Lid-Staten vrĳstelling voor de volgende handelingen, onder de voorwaarden die zĳ vaststellen om een juiste en eenvoudige toepassing van de betreffende vrĳ stellingen te verzekeren en alle fraude, ontwĳking en misbruik te voorkomen:

a) de definitieve invoer van goederen waarvan de levering door belastingplichtigen in het binnenland in elk geval is vrĳgesteld;

▼M4 —————

▼M6 —————

▼B

d) de definitieve invoer van goederen waarvoor een andere douanevrĳstelling geldt dan die bedoeld in het gemeenschappelĳk douanetarie ►M4 ————— ◄ ►M4 ————— ◄ De Lid-Staten hebben echter de mogelĳkheid om de vrĳstelling niet te verlenen, indien de concurrentievoorwaarden door het verlenen van de vrĳstelling ernstig kunnen worden verstoord; Deze vrĳstelling geldt ook voor de invoer van goederen, in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), die voor de douanevrĳstelling in aanmerking zouden komen indien zĳ zouden zĳn ingevoerd in de zin van artikel 7, lid 1, onder a).

e) de wederinvoer van goederen in de staat waarin zĳ werden uitgevoerd, door degene die ze heeft uitgevoerd, indien de betreffende goederen voor vrĳstelling van invoerrechten in aanmerking komen ►M4 ◄ ;

▼M4 —————

▼B

g) de invoer van goederen: — in het kader van de diplomatieke en consulaire betrekkingen, wanneer voor de goederen een vrĳstelling van invoerrechten geldt ►M4 ◄ ; — verricht door internationale instellingen welke als dusdanig door de overheid van het land waar zĳ zĳn gevestigd zĳn erkend, alsmede door de leden van deze instellingen, zulks binnen de beperkingen en onder de voorwaarden die zĳn vastgelegd door de internationale verdragen tot oprichting van deze instellingen of door de vestigingsovereenkomsten; — verricht in de Lid-Staten die partĳ bĳ dt Noord-Atlantische Verdragsorganisatie zĳn, door de strĳdkrachten van de andere Staten die partĳ bĳ dat Verdrag zĳn, ten behoeve van deze strĳdkrachten of het hen begeleidende burgerpersoneel of voor de bevoorrading van hun messes of kantines, voor zover de betreffende strĳdkrachten deelnemen aan de gemeenschappelĳke defensieinspanning;

h) de invoer in havens, door zeevisserĳlbedrĳven, van visserĳprodukten, niet be- of verwerkt of nadat ze met het oog op de afzet een bederfwerende behandeling hebben ondergaan, en die nog niet zĳn geleverd;

i) de diensten welke betrekking hebben op de invoer van goederen en waarvan de waarde overeenkomstig her bepaalde in artikel 11, B, lid 3, sub b), in de maatstaf van heffing is opgenomen;

j) de invoer van goud door de Centrale Banken;

▼M23

k) de invoer van gas via het aardgasdistributiesysteem, of de invoer van elektriciteit.

▼B

2. De Commissie dient zo spoedig mogelĳk bĳ de Raad voorstellen in om communautaire belastingregels vast te stellen waarbĳ de werkingssfeer en de wĳze van toepassing van de in lid 1 bedoelde vrĳstellingen nader worden omlĳnd.

Totdat deze regels in werking treden, kunnen de Lid-Staten:

— de vigerende nationale voorschriften in het kader van de bovenstaande bepalingen blĳven toepassen;

— voornoemde nationale voorschriften aanpassen, ten einde concurrentievervalsing en met name het niet of dubbel heffen van belasting over de toegevoegde waarde binnen de Gemeenschap te beperken;

— de administratieve procedures gebruiken die zĳ het meest geschikt achten om tot vrĳstelling te komen.

De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de maatregelen die zĳ krachtens de voorgaande bepalingen hebben genomen of zullen nemen; de Commissie brengt de overige Lid-Staten daarvan op de hoogte.

Artikel 15

▼M4

Vrĳstelling bĳ uitvoer uit de Gemeenschap en voor met uitvoer uit de Gemeenschap gelĳkgestelde handelingen, alsmede voor internationaal vervoer.

▼B

Onverminderd andere communautaire bepalingen verlenen de Lid-Staten vrĳstelling voor de volgende handelingen, onder de voorwaarden die zĳ vaststellen om een juiste en eenvoudige toepassing van de betreffende vrĳ stellingen te verzekeren en alle fraude, ontwĳking en misbruik te voorkomen:

1. de levering van goederen die door of voor rekening van de verkoper worden verzonden of vervoerd naar een plaats ►M4 buiten de Gemeenschap ◄ ;

2. de levering van goederen die door of voor rekening van een niet in het binnenland gevestigde koper worden verzonden of vervoerd naar een plaats ►M4 buiten de Gemeenschap ◄ , met uitzondering van door de koper zelf vervoerde goederen bestemd voor de uitrusting of de bevoorrading van pleziervaartuigen en sportvliegtuigen of van andere vervoermiddelen voor privégebruik; Ingeval de levering betrekking heeft op goederen die deel uitmaken van de persoonlĳke bagage van reizigers, geldt deze vrĳstelling op voorwaarde dat: — de reiziger niet in de Gemeenschap gevestigd is; — de goederen uit de Gemeenschap worden vervoerd vóór het einde van de derde maand die volgt op die waarin de levering geschiedde; — de totale waarde van de levering inclusief de belasting over de toegevoegde waarde de tegenwaarde in nationale munt van 175 ecu overschrĳdt, zoals bepaald overeenkomstig artikel 7, lid 2, van Richtlĳn 69/169/EEG ( 5 ); van de Raad; de Lid-Staten mogen evenwel ook een levering waarvan de totale waarde lager dan dit bedrag is, van belasting vrĳstellen. Voor de toepassing van de tweede alinea: — wordt als een „niet in de Gemeenschap gevestigde reiziger” beschouwd een reiziger wiens woonplaats of gebruikelĳke verblĳfplaats niet in de Gemeenschap is gelegen. In de zin van deze bepaling wordt onder „woonplaats of gebruikelĳke verblĳfplaats” verstaan de plaats die als zodanig is vermeld op het paspoort, op de identiteitskaart of op enig ander document dat door de Lid-Staat op het grondgebied waarvan de levering wordt verricht, als identiteitsbewĳs wordt erkend; — wordt het bewĳs van de uitvoer geleverd door middel van de factuur, of van een in de plaats daarvan komend bewĳsstuk, voorzien van het visum van het douanekantoor van uitgang uit de Gemeenschap. Elke Lid-Staat verstrekt aan de Commissie een specimen van de stempels die hĳ voor het afgeven van bedoeld visum gebruikt. De Commissie stelt de belastingautoriteiten van de andere Lid-Staten van deze informatie in kennis.

▼M4

3. De diensten bestaande uit werkzaamheden met betrekking tot roerende zaken die zĳn verworven of ingevoerd ten einde deze werkzaamheden te ondergaan in de Gemeenschap, en die naar een plaats buiten de Gemeenschap worden verzonden of vervoerd door de dienstverrichter of door de ►M6 niet in het binnenland gevestigde ◄ ontvanger dan wel voor hun rekening.;

▼B

4. de levering van goederen, bestemd voor de bevoorrading van de navolgende schepen: a) schepen voor de vaart op volle zee waarmee passagiersvervoer tegen betaling plaatsvindt of die worden gebruikt voor de uitoefening van enigerlei industriële, handels- of visserĳ activiteit; b) reddingsboten en schepen voor hulpverlening op zee of schepen voor de kustvisserĳ, voor wat laatstgenoemde schepen betreft met uitzondering van scheepsvoorraden; c) oorlogsschepen, zoals omschreven in onderverdeling 89.01 A van het gemeenschappelĳk douanetarief, die het land verlaten met als bestemming een haven of een ankerplaats in het buitenland. De Commissie dient zo spoedig mogelĳk bĳ de Raad voorstellen in om communautaire belastingregels vast te stellen waarbĳ de werkingssfeer en de wĳze van toepassing van deze vrĳstelling en van de in de punten 5 tot en met 9 bedoelde vrĳstellingen worden uitgewerkt. Totdat deze regels in werking treden, kunnen de Lid-Staten de draagwĳdte van de in het onderhavige punt beoogde vrĳstelling beperken.

5. de levering, de verbouwing, de reparatie, het onderhoud, de bevrachting en de verhuur van de in punt 4, sub a) en b), bedoelde zeeschepen alsmede de levering, de verhuur, de reparatie en het onderhoud van de voorwerpen — met inbegrip van uitrusting voor de visserĳ — die met deze schepen vast verbonden zĳn of die voor hun exploitatie dienen;

6. de levering, de verbouwing, de reparatie, het onderhoud, de bevrachting en de verhuur van luchtvaartuigen die worden gebruikt door luchtvaartmaatschappĳen welke zich hoofdzakelĳk toeleggen op het betaalde internationale vervoer, alsmede de levering, de verhuur, de reparatie en het onderhoud van de voorwerpen die met deze luchtvaartuigen vast verbonden zĳn of die voor hun exploitatie dienen;

7. de levering van goederen, bestemd voor de bevoorrading van de in punt 6 bedoelde luchtvaartuigen;

8. andere diensten dan bedoeld in punt 5, welke verricht worden voor de rechtstreekse behoeften van de daar bedoelde schepen en hun lading;

9. andere diensten dan bedoeld in punt 6, welke verricht worden voor de rechtstreekse behoeften van de daar bedoelde luchtvaartuigen en hun lading;

10. de levering van goederen en diensten: — in het kader van de diplomatieke en consulaire betrekkingen; — bestemd voor internationale instellingen welke als dusdanig door de overheid van het land waar zĳ zĳn gevestigd zĳn erkend, alsmede voor de leden van deze instellingen, zulks binnen de beperkingen en onder de voorwaarden die zĳn vastgesteld door de internationale verdragen tot oprichting van deze instellingen of door de vestigingsovereenkomsten; — verricht in de Lid-Staten die partĳ bĳ het Noord-Atlantisch Verdrag zĳn en bestemd voor de strĳdkrachten van de andere Staten die partĳ bĳ dat Verdrag zĳn, ten behoeve van deze strĳdkrachten of het hen begeleidende burger- personeel of voor de bevoorrading van hun messes of kantines, voor zover de betreffende strĳdkrachten deelnemen aan de gemeenschappelĳke defensie-inspanning. ▼M4 — verricht naar een andere Lid-Staat en bestemd voor de strĳdkrachten van een andere Staat die partĳ bĳ het Noord-Atlantisch Verdrag is dan de Lid-Staat van bestemming zelf, ten behoeve van deze strĳdkrachten of het hen begeleidende burgerpersoneel of voor de bevoorrading van hun messes of kantines, voor zover de betreffende strĳdkrachten deelnemen aan de gemeenschappelĳke defensie-inspanning. ▼B Deze vrĳstelling is van toepassing ►M6 met inachtneming van de door de Lid-Staat van ontvangst vastgestelde beperkingen ◄ , totdat een uniforme belastingregeling is vastgesteld. Voor goederen die niet buiten het land worden verzonden of vervoerd en voor diensten kan de vrĳstelling worden toegekend in de vorm van een belastingteruggaaf.

11. De levering van goud aan de Centrale Banken.

12. De levering van goederen aan erkende organisaties die deze goederen uitvoeren ►M4 uit de Gemeenschap ◄ in het kader van hun menslievende, liefdadige of opvoedkundige werk ►M4 buiten de Gemeenschap ◄ . Deze vrĳstelling kan worden toegekend in de vorm van belastingteruggave.

▼M6

13. Het verrichten van diensten, met inbegrip van vervoer en aanverwante verrichtingen, met uitzondering van de overeenkomstig artikel 13 vrĳgestelde diensten wanneer deze rechtstreeks verband houden met de uitvoer van goederen of de invoer van goederen die onder de bepalingen van artikel 7, lid 3, of van artikel 16, lid 1, A, vallen;

▼B

14. De diensten van tussenpersonen die handelen in naam en voor rekening van derden, wanneer hun diensten betrekking hebben op de in dit artikel bedoelde handelingen of op ►M4 buiten de Gemeenschap ◄ verrichte handelingen. Deze vrĳstelling is niet van toepassing op reisbureaus wanneer zĳ in naam en voor rekening van de reiziger diensten leveren die in andere Lid-Staten worden verricht.

▼A2

15. De Portugese Republiek kan het vervoer over zee en door de lucht tussen de eilanden die de autonome gebieden van de Azoren en Madeira vormen onderling en tussen deze eilanden en het vasteland gelĳkstellen met internationaal vervoer.

▼B

Artikel 16

Bĳzondere vrĳ stellingen in verband met het internationale goederenverkeer

1. Onverminderd de andere communautaire belastingbepalingen kunnen de Lid-Staten, onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging, bĳzondere maatregelen nemen ten einde geen belasting over de toegevoegde waarde te heffen op de volgende handelingen of sommige daarvan, mits zĳ geen betrekking hebben op eindgebruik en/of eindverbruik en het bĳ de aangifte tot verbruik geheven bedrag van de belasting over de toegevoegde waarde overeenkomt met het belastingbedrag dat zou moeten zĳn geheven indien elk van deze handelingen bĳ invoer of in het binnenland was belast:

▼M4

A. de invoer van goederen die komen te vallen onder een ander stelsel van entrepots dan douane-entrepots

B. leveringen van goederen a) die bĳ de douane worden aangebracht en eventueel tĳdelĳk worden opgeslagen; b) die in een vrĳe zone of een vrĳ entrepot worden geplaatst; c) die komen te vallen onder een stelsel van douane-entrepots of onder een stelsel van actieve veredeling; d) die in de territoriale zee worden toegelaten: — en bestemd zĳn voor de bouw, de reparatie, het onderhoud, de verbouwing of de uitrusting van boor- of werkeilanden, dan wel om die boor- of werkeilanden met het vasteland te verbinden; — voor de bevoorrading van boor- of werkeilanden; e) die komen te vallen onder een ander stelsel van entrepots dan douane-entrepots. De plaatsen genoemd ondera), b), c) en d) zĳn die welke als zodanig worden omschreven in de geldende communautaire douanebepalingen.

C. diensten betreffende de in punt B bedoelde leveringen van goederen

D. leveringen van goederen en diensten, verricht op de in punt B bedoelde plaatsen met handhaving van een van de in dat punt bedoelde situaties

E. leveringen: — van goederen als bedoeld in artikel 7, lid 1, onder a), die nog onderworpen zĳn aan een regeling voor tĳdelĳke invoer met volledige vrĳstelling van invoerrechten of aan een regeling voor extern douanevervoer; — van goederen als bedoeld in artikel 7, lid 1, onder b), die nog onderworpen zĳn aan de in artikel 33 bis bedoelde regeling voor intern communautair douanevervoer, alsmede de diensten betreffende deze leveringen.;

▼B

2. Onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging kunnen de Lid-Staten de invoer en de levering van goederen bestemd voor een belastingplichtige die deze goederen betrekt met het oog op hun uitvoer, al dan niet na verwerking, alsmede de diensten in verband met de uitvoeractiviteit van de betreffende belastingplichtige, vrĳstellen binnen de grenzen van het bedrag waarvoor de belastingplichtige in de afgelopen 12 maanden heeft uitgevoerd.

3. De Commissie dient zo spoedig mogelĳk bĳ de Raad voorstellen in betreffende de gemeenschappelĳke bepalingen voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde op de in de leden 1 en 2 bedoelde handelingen.







HOOFDSTUK XI

AFTREK

Artikel 17

Ontstaan en omvang van het recht op aftrek

1. Het recht op aftrek ontstaat op het tĳdstip waarop de aftrekbare belasting verschuldigd wordt.

2. Voor zover de goederen en diensten worden gebruikt voor belaste handelingen mag de belastingplichtige van de door hem verschuldigde belasting aftrekken:

a) de belasting over de toegevoegde waarde, welke verschuldigd of voldaan is voor de hem door een andere belastingplichtige geleverde of te leveren goederen en voor de te zĳnen behoeve door een andere belastingplichtige verrichte of te verrichten diensten;

b) de belasting over de toegevoegde waarde, welke verschuldigd of voldaan is voor ingevoerde goederen;

c) de belasting over de toegevoegde waarde, welke overeenkomstig artikel 5, lid 7, sub a), en artikel 6, lid 3, verschuldigd is.

3. De Lid-Staten verlenen eveneens aan iedere belastingplichtige recht op aftrek of op teruggaaf van de in lid 2 bedoelde belasting over de toegevoegde waarde, voor zover de goederen en diensten worden gebruikt voor:

a) door de belastingplichtige in het buitenland verrichte handelingen in het kader van de in artikel 4, lid 2, bedoelde economische activiteiten, waarvoor recht op aftrek zou ontstaan indien zĳ in het binnenland plaats zouden vinden;

b) door de belastingplichtige verrichte handelingen die overeenkomstig artikel 14, lid 1, sub i), artikel 15 en artikel 16, lid 1, punten B, C en D, en lid 2, zĳn vrĳgesteld;

c) door de belastingplichtige verrichte handelingen die krachtens artikel 13, punt B, sub a) en sub d), punten 1 tot en met 5, zĳn vrĳgesteld, wanneer de ontvanger buiten de Gemeenschap gevestigd is of wanneer de handelingen rechtstreeks samenhangen met goederen die bestemd zĳn om te worden uitgevoerd naar een land buiten de Gemeenschap.

4. De Raad zal zich beĳveren om vóór 31 december 1977 op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen communautaire uitvoeringsbepalingen aan te nemen volgens welke overeenkomstig lid 3 teruggaaf aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen moet geschieden. Tot de inwerkingtreding van die communautaire uitvoeringsbepalingen, bepalen de Lid-Staten zelf de voorschriften voor het verrichten van de teruggaaf. Is de belastingplichtige niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigd, dan kunnen de Lid-Staten de teruggaaf weigeren of hiervoor bĳkomende voorwaarden stellen.

5. Voor goederen en diensten die door een belastingplichtige zowel worden gebruikt voor handelingen als bedoeld in de leden 2 en 3, waarvoor recht op aftrek bestaat, als voor handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat, wordt aftrek slechts toegestaan voor dat gedeelte van de belasting over de toegevoegde waarde, dat evenredig is aan het bedrag van de eerstbedoelde handelingen (pro rata).

Dit pro rata wordt overeenkomstig de bepalingen van artikel 19 bepaald voor het totaal van de door de belastingplichtige verrichte handelingen.

De Lid-Staten kunnen evenwel:

a) de belastingplichtige toestaan een pro rata te bepalen voor iedere sector van zĳn bedrĳfsuitoefening, indien voor ieder van deze sectoren een aparte boekhouding wordt gevoerd;

b) de belastingplichtige verplichten voor iedere sector van zĳn bedrĳfsuitoefening een pro rata te bepalen en voor ieder van deze sectoren een aparte boekhouding te voeren;

c) de belastingplichtige toestaan of verplichten de aftrek toe te passen volgens het gebruik van de goederen en diensten of van een deel daarvan;

d) de belastingplichtige toestaan of verplichten de aftrek toe te passen volgens de in de eerste alinea vastgestelde regel voor alle goederen en diensten die zĳn gebruikt voor alle daarin bedoelde handelingen;

e) bepalen dat, wanneer de belasting over de toegevoegde waarde die niet door de belastingplichtige kan worden afgetrokken, onbeduidend is, hiermee geen rekening wordt gehouden.

6. Uiterlĳk binnen vier jaar te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlĳn, bepaalt de Raad, op voorstel van de Commissie, met eenparigheid van stemmen, voor welke uitgaven geen recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde bestaat. De uitgaven die geen strikt professioneel karakter hebben, zoals weelde-uitgaven en uitgaven voor ontspanning of representatie, zĳn in elk geval van het recht op aftrek uitgesloten.

Totdat de hierboven bedoelde voorschriften in werking treden kunnen de Lid-Staten elke uitsluiting handhaven waarin hun wetgeving ten tĳde van de inwerkingtreding van deze richtlĳn voorzag.

7. Onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging kan elke Lid-Staat om conjuncturele redenen investeringsgoederen of andere goederen geheel of gedeeltelĳk van de aftrekregeling uitsluiten. Ten einde gelĳke concurrentievoorwaarden te behouden, kunnen de Lid-Staten in plaats van de aftrek te weigeren, de door de belastingplichtige zelf vervaardigde of door hem in het binnenland gekochte dan wel door hem ingevoerde gelĳksoortige goederen zodanig belasten dat deze belasting het bedrag van de op de aanschaf van soortgelĳke goederen drukkende belasting over de toegevoegde waarde niet overschrĳdt.

Artikel 18

Wĳze van uitoefening van het recht op aftrek

1. Om zĳn recht op aftrek te kunnen uitoefenen moet de belastingplichtige:

a) voor de in artikel 17, lid 2, sub a), bedoelde aftrek in het bezit zĳn van een overeenkomstig artikel 22, lid 3, opgestelde factuur;

b) voor de in artikel 17, lid 2, sub b), bedoelde aftrek in het bezit zĳn van een document waaruit de invoer blĳkt en waarin hĳ wordt aangeduid als degene waarvoor de invoer is bestemd of als de importeur, en waarin het bedrag van de verschuldigde belasting wordt vermeld of op grond waarvan dat bedrag kan worden berekend;

c) voor de in artikel 17, lid 2, sub c), bedoelde aftrek, de door elke Lid-Staat voorgeschreven formaliteiten vervullen;

d) wanneer hĳ gehouden is tot voldoening van de belasting als koper of ontvanger, in geval van toepassing van ►M18 artikel 21, lid 1 ◄ , de door elke Lid-Staat voorgeschreven formaliteiten vervullen.

2. De belastingplichtige past de aftrek toe door op het totaalbedrag van de over een aangifteperiode verschuldigde belasting het totaalbedrag van de belasting in mindering te brengen waarvoor in dezelfde periode het recht op aftrek is ontstaan en krachtens het bepaalde in lid 1 kan worden uitgeoefend.

De Lid-Staten kunnen evenwel bepalen dat belastingplichtigen die de in artikel 4, lid 3, omschreven handelingen incidenteel verrichten, het recht op aftrek uitsluitend op het tĳdstip van levenng mogen uitoefenen.

3. De Lid-Staten stellen de voorwaarden en voorschriften vast volgens welke een belastingplichtige een aftrek mag verrichten indien hĳ deze niet overeenkomstig de bepalingen van de leden 1 en 2 heeft toegepast.

4. Indien voor een bepaalde aangifteperiode het bedrag van de toegestane aftrek groter is dan dat van de verschuldigde belasting, kunnen de Lid-Staten hetzĳ het overschot doen overbrengen naar de volgende periode, hetzĳ het overschot teruggeven overeenkomstig de door hen vastgestelde regeling.

De Lid-Staten kunnen evenwel bepalen dat het bedrag van het overschot niet naar een volgende periode wordt overgebracht, of niet wordt teruggegeven, indien dit bedrag onbeduidend is.

Artikel 19

Berekening van het pro rata voor de toepassing van de aftrek

1. Het pro rata voor de toepassing van de aftrek, als bedoeld in artikel 17, lid 5, eerste alinea, is de uitkomst van een breuk, waarvan:

— de teller bestaat uit het totale bedrag van de per jaar berekende omzet, exdusief belasting over de toegevoegde waarde, met betrekking tot de handelingen waarvoor overeenkomstig artikel 17, leden 2 en 3, recht op aftrek bestaat, en

— de noemer bestaat uit het totale bedrag van de per jaar berekende omzet, exdusief belasting over de toegevoegde waarde, met betrekking tot de handelingen die in de teller zĳn opgenomen, alsmede die waarvoor geen recht op aftrek bestaat. De Lid-Staten kunnen in de noemer ook het bedrag van subsidies opnemen, met uitzondering van die bedoeld in artikel 11, A, lid 1, sub a).

Het pro rata wordt op jaarbasis vastgesteld, uitgedrukt in een percentage en op de hogere eenheid afgerond.

2. In afwĳking van het bepaalde in lid 1 wordt voor de berekening van het pro rata buiten beschouwing gelaten de omzet met betrekking tot de leveringen van investeringsgoederen welke door de belastingplichtige in het kader van zĳn onderneming worden gebruikt. Tevens wordt buiten beschouwing gelaten de omzet met betrekking tot de in artikel 13, B, sub d), bedoelde handelingen, wanneer deze bĳkomstige handelingen zĳn, alsmede tot bĳ komstige handelingen ter zake van onroerende goederen en bĳkomstige financiële handelingen. Indien de Lid-Staten gebruik maken van de in artikel 20, lid 5, geboden mogelĳkheid om geen herziening voor investeringsgoederen te eisen, mogen zĳ de opbrengst van de verkoop van investeringsgoederen opnemen in de berekening van het pro rata voor de toepassing van de aftrek.

3. Het voorlopige pro rata voor een bepaald jaar is gelĳk aan het pro rata dat op grond van de handelingen van het voorgaande jaar werd berekend. Indien een dergelĳke basis ontbreekt of niet relevant is, wordt het pro rata door de belastingplichtige onder toezicht van de belastingdiensten aan de hand van zĳn eigen prognoses voorlopig geraamd. De Lid-Staten kunnen evenwel hun huidige regelingen handhaven.

De aftrek die op grond van het voorlopige pro rata heeft plaatsgevonden wordt herzien nadat voor elk jaar in het daarop volgende jaar het definitieve pro rata is vastgesteld.

Artikel 20

Herziening van de aftrek

1. De oorspronkelĳk toegepaste aftrek wordt op de door de Lid-Staten vastgestelde wĳze herzien, met name:

a) indien de aftrek hoger of lager is dan die welke de belastingplichtige gerechtigd was toe te passen;

b) indien zich na de aangifte wĳzigingen hebben voorgedaan in de elementen die in aanmerking zĳn genomen voor het bepalen van het bedrag van de aftrek, metname in geval van geannuleerde aankopen of verkregen rabatten; er vindt evenwel geen herziening plaats voor handelingen die geheel of gedeeltelĳk onbetaald zĳn gebleven, in geval van naar behoren bewezen en aangetoonde vernietiging, verlies of diefstal, alsmede in geval van onnrekkingen voor het verstrekken van geschenken van geringe waarde en van monsters, als bedoeld in artikel 5, lid 6. De Lid-Staten kunnen evenwel herziening eisen in geval van geheel of gedeeltelĳk onbetaald gebleven handelingen en van diefstal.

2. Voor investeringsgoederen wordt de herziening gespreid over een periode van vĳf jaar, het jaar van verkrĳging of vervaardiging der goederen daaronder begrepen. Voor elk jaar heeft deze herziening slechts betrekking op een vĳfde gedeelte van de op de goederen drukkende belasting. De herziening geschiedt op basis van de wĳzigingen in het recht op aftrek in de loop van de volgende jaren ten opzichte van het jaar van verkrĳging of vervaardiging der goederen.

In afwĳking van de voorgaande alinea kunnen de Lid-Staten de herziening baseren op een periode van vĳf volle jaren te rekenen vanaf de ingebruikneming van de goederen.

▼M10

Voor onroerende investeringsgoederen kan de herzieningsperiode tot maximaal 20 jaar worden verlengd;

▼B

3. In geval van levering gedurende de herzieningsperiode worden de investeringsgoederen geacht verder voor een economische activiteit van de belastingplichtige te worden gebruikt totdat de herzieningsperiode is afgelopen. Deze economische activiteit wordt geacht volledig belast te zĳn wanneer de levering van de betrokken goederen belast is; zĳ wordt geacht volledig vrĳgesteld te zĳn wanneer de levering vrĳgesteld is. De herziening wordt in één keer verricht voor de gehele nog resterende herzieningsperiode.

In het laatste geval kunnen de Lid-Staten ervan afzien herziening te eisen voor zover de koper een belastingplichtige is die de betrokken investeringsgoederen uitsluitend gebruikt voor handelingen waarvoor de belasting over de toegevoegde waarde in aftrek mag worden gebracht.

4. Voor de toepassing van het bepaalde in de leden 2 en 3 kunnen de Lid-Staten:

— het begrip investeringsgoederen definiëren;

— het bedrag aan belasting dat bĳ de herziening in aanmerking moet worden genomen, nader bepalen;

— alle passende maatregelen nemen om te verzekeren dat de herziening geen ongerechtvaardigde voordelen inhoudt;

— administratieve vereenvoudigingen toestaan.

5. Indien in een Lid-Staat het praktisch effect van de toepassing van de leden 2 en 3 onbeduidend is, kan die Lid-Staat, onder voorbehoud van de raadpleging van artikel 29, afzien van de toepassing van deze leden, rekening houdend met de totale belastingdruk in de betrokken Lid-Staat en de noodzaak van administratieve vereenvoudiging en mits zulks niet tot concurrentievervalsing leidt.

6. Bĳ overgang van een normale belastingregeling naar een bĳzondere regeling, of andersom, kunnen de Lid-Staten de nodige schikkingen treffen om te verzekeren dat de betrokken belastingplichtigen noch ten onrechte voordelen genieten, noch ten onrechte nadelen ondervinden.







HOOFDSTUK XII

TOT VOLDOENING VAN DE BELASTING GEHOUDEN PERSONEN

Artikel 21

Tegenover de schatkist tot voldoening van de belasting gehouden personen

De belasting over de toegevoegde waarde is verschuldigd:

1. in het binnenlands verkeer: a) door de belastingplichtige die een belastbare handeling verricht, met uitzondering van de in artikel 9, lid 2, sub e), bedoelde handelingen verricht door een in het buitenland gevestigde belastingplichtige. Wanneer de belastbare handeling wordt verricht door een in het buitenland gevestigde belastingplichtige, kunnen de Lid-Staten bepalen dat de belasting verschuldigd is door een andere persoon. Daartoe kan onder meer een fiscaal vertegenwoordiger of degene voor wie de belaste handeling bestemd is, worden aangewezen. De Lid-Staten kunnen tevens bepalen dat een andere persoon dan de belastingplichtige hoofdelĳk verplicht is de belasting te voldoen; ▼M15 b) door de belastingplichtige ontvanger van een dienst als bedoeld in artikel 9, lid 2, onder e), of de voor BTW-doeleinden in het binnenland geregistreerde ontvanger van een in artikel 28 ter, onder C, D, E en F, bedoelde dienst, wanneer de dienst wordt verricht door een in het buitenland gevestigde belastingplichtige; de lidstaten kunnen evenwel bepalen dat de dienstverrichter hoofdelĳk verplicht is de belasting te voldoen; ▼B c) door ieder die de belasting over de toegevoegde waarde vermeldt op een factuur of een als zodanig dienst doend document;

2. bĳ invoer: door degene(n) die als zodanig door de Lid-Staat van invoer wordt(worden) aangewezen of erkend.







HOOFDSTUK XIII

VERPLICHTINGEN VAN DEGENEN DIE TOT VOLDOENING VAN DE BELASTING GEHOUDEN ZĲN

Artikel 22

Verplichtingen in het binnenlands verkeer

1. Iedere belastingplichtige moet opgave doen van het begin, de wĳziging en de beëindiging van zĳn activiteit als belastingplichtige.

2. Iedere belastingplichtige moet een boekhouding voeren welke voldoende gegevens bevat om de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde en de controle daarop door de belastingadministratie mogelĳk te maken.

3.

a) Iedere belastingplichtige moet voor goederen, geleverd aan en voor diensten, verricht voor een andere belastingplichtige, een factuur of een als zodanig dienst doend document uitreiken en daarvan een dubbel bewaren. Evenzo moet iedere belastingplichtige een factuur uitreiken voor de vooruitbetalingen, die door een andere belastingplichtige aan hem worden gedaan voordat de levering of de dienst is verricht.

b) In de factuur moeten afzonderlĳk zĳn vermeld: de prĳs exclusief belasting, de belasting volgens elk afzonderlĳk tarief, alsook, in voorkomend geval, de vrĳstelling.

c) De Lid-Staten stellen de criteria vast volgens welke een document kan worden geacht dienst te doen als factuur.

4. Iedere belastingplichtige moet binnen een door elke Lid-Staat vast te stellen termĳn een aangifte indienen. Deze termĳn mag niet langer zĳn dan twee maanden na het verstrĳken van elk belastingtĳdvak. Dit tĳdvak kan door de Lid-Staten worden vastgesteld op één, twee of drie maanden. De Lid-Staten kunnen evenwel andere tĳdvakken vaststellen, die echter niet langer dan een jaar mogen zĳn.

In de aangifte moeten alle gegevens staan die nodig zĳn om het bedrag van de verschuldigde belasting en van de aftrek vast te stellen, daarbĳ eventueel inbegrepen, voor zover zulks voor de vaststelling van de grondslag nodig is, het totale bedrag van de handelingen waarop deze belasting en deze aftrek betrekking hebben alsmede het bedrag van de vrĳgestelde handelingen.

5. Iedere belastingplichtige moet het nettobedrag van de belasting over de toegevoegde waarde bĳ de indiening van de periodieke aangifte voldoen. De Lid-Staten kunnen echter een ander tĳdstip voor de betaling van dit bedrag vaststellen of bepalen dat voorlopige vooruitbetalingen moeten worden gedaan.

6. De Lid-Staten kunnen de belastingplichtige verzoeken een aangifte in te dienen betreffende alle in het voorgaande jaar verrichte handelingen met daarin alle in lid 4 bedoelde gegevens. In die aangifte moeten tevens alle gegevens staan die nodig zĳn voor eventuele herzieningen.

7. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te verzekeren dat de personen die overeenkomstig ►M18 artikel 21, lid 1 ◄ , sub a) en b), geacht worden tot voldoening van de belasting te zĳn gehouden in plaats van een in het buitenland gevestigde persoon of die hoofdelĳk verplicht zĳn de belasting te voldoen, de bovenbedoelde verplichtingen inzake aangifte en betaling nakomen.

8. Onverminderd de krachtens artikel 17, lid 4, vast te stellen bepalingen, kunnen de Lid-Staten andere verplichtingen voorschrĳven die zĳ noodzakelĳk achten ter waarborging van de juiste heffing van de belasting en ter voorkoming van fraude.

9. De Lid-Staten kunnen belastingplichtigen ontheffen:

— van bepaalde verplichtingen;

— van alle verplichtingen, indien zĳ slechts vrĳgestelde handelingen verrichten;

— van betaling van de verschuldigde belasting, indien het bedrag daarvan onbeduidend is.

▼M20

Artikel 22 bis

Recht van toegang tot langs elektronische weg opgeslagen facturen in een andere lidstaat

Wanneer een belastingplichtige de facturen die hĳ verzendt of ontvangt langs elektronische weg waarbĳ een on-linetoegang tot de gegevens wordt gewaarborgd, en de plaats van opslag is gesitueerd in een andere lidstaat dan de lidstaat waar hĳ gevestigd is, hebben de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de belastingplichtige gevestigd is met het oog op de toepassing van deze richtlĳn een recht van toegang, downloading en gebruikmaking langs elektronische weg op deze facturen binnen de grenzen bepaald bĳ de regelgeving van de lidstaat waar de belastingplichtige gevestigd is, en voorzover hĳ de facturen nodig heeft voor controledoeleinden.

▼B

Artikel 23

Verplichtingen bĳ invoer

De Lid-Staten stellen ter zake van de invoer van goederen de voorschriften vast voor de aangifte en voor de betaling welke daarop moet volgen.

De Lid-Staten kunnen in het bĳzonder bepalen dat met betrekking tot de invoer van goederen die wordt verricht door belastingplichtigen of tot betaling van belasting gehouden personen, dan wel door bepaalde categorieën daarvan, de uit hoofde van de invoer verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde niet wordt betaald op het tĳdstip van de invoer, mits deze belasting als zodanig wordt vermeld in een, overeenkomstig de bepalingen van artikel 22, lid 4, ingediende aangifte.







HOOFDSTUK XIV

BĲZONDERE REGELINGEN

Artikel 24

Bĳzondere regeling voor kleine ondernemingen

1. Lid-Staten die moeilĳkheden zouden ondervinden bĳ het toepassen van de normale belastingregeling op kleine ondernemingen in verband met de activiteit of de structuur van die ondernemingen kunnen binnen de grenzen en onder de voorwaarden die zĳ vaststellen — maar onder voorbehoud van de in artikel 29 bedoelde raadpleging — vereenvoudigde regelingen voor belastingheffing en -inning, zoals forfaitaire regelingen, toepassen, zonder dat dit mag leiden tot vermindering van de belasting.

2. Tot een datum die door de Raad op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen wordt vastgesteld, doch die niet later mag vallen dan het tĳdstip van afschaffing van het belasten bĳ invoer en het ontlasten bĳ uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten:

a) mogen Lid-Staten die gebruik hebben gemaakt van de in artikel 14 van de tweede richtlĳn van de Raad van 11 april 1967 bedoelde bevoegdheid om vrĳstellingen of degressieve verminderingen van de belasting in te voeren, deze alsmede de desbetreffende uitvoeringsbepalingen handhaven, indien zĳ in overeenstemming zĳn met het stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde. De Lid-Staten die een vrĳstelling van belasting toekennen aan belastingplichtigen met een jaaromzet die minder bedraagt dan de tegenwaarde van 5 000 Europese rekeneenheden in nationale valuta tegen de omrekeningskoers geldend op de dag waarop deze richtlĳn wordt aangenomen, mogen die vrĳstelling verhogen tot 5 000 Europese rekeneenheden. De Lid-Staten die degressieve verminderingen van de belasting toepassen, mogen noch de bovengrens van die verminderingen verhogen, noch de voorwaarden voor de toekenning daarvan gunstiger maken;

b) mogen Lid-Staten die van deze bevoegdheid geen gebruik hebben gemaakt, vrĳstelling van belasting toekennen aan belastingplichtigen met een jaaromzet die ten hoogste gelĳk is aan de tegenwaarde van 5 000 Europese rekeneenheden in nationale valuta tegen de omrekeningskoers geldend op de dag waarop deze richtlĳn wordt aangenomen. Eventueel kunnen zĳ een degressieve belastingvermindering toekennen aan belastingplichtigen wier jaaromzet het plafond overschrĳdt dat door deze Staten voor de toepassing van de vrĳstelling is vastgesteld;

c) mogen de Lid-Staten die een vrĳstelling van belasting toekennen aan belastingplichtigen met een jaaromzet gelĳk aan of hoger dan de tegenwaarde van 5 000 Europese rekeneenheden in nationale valuta tegen de omrekeningskoers geldend op de dag waarop deze richtlĳn wordt aangenomen, deze vrĳstelling verhogen ten einde de reële waarde ervan te handhaven.

3. De begrippen „vrĳstelling” en „degressieve belastingvermindering” zĳn van toepassing op leveringen van goederen en diensten verricht door kieine ondernemingen.

De Lid-Staten kunnen bepaalde handelingen uitsluiten van de regeling van lid 2. In ieder geval is lid 2 niet van toepassing op de handelingen bedoeld in artikel 4, lid 3.

4. De omzet die als maatstaf dient voor de toepassing van de bepalingen van lid 2, wordt gevormd door het bedrag, exclusief belasting over de toegevoegde waarde, van de in de artikelen 5 en 6 omschreven goederenleveringen en diensten, voor zover deze belast zĳn, met inbegrip van de handelingen die zĳn vrĳgesteld krachtens artikel 28, lid 2, met teruggaaf van de voorbelasting, alsmede door het bedrag van de krachtens artikel 15 vrĳgestelde verrichte handelingen en door het bedrag van handelingen met betrekking tot onroerende goederen, van financiële handelingen als bedoeld in artikel 13, B, sub d), van verzekeringsdiensten, tenzĳ die handelingen het karakter van bĳkomstige handelingen bezitten.

Overdracht van lichamelĳke of onlichamelĳke investeringsgoederen van de onderneming worden evenwel niet in aanmerking genomen voor de vaststelling van de omzet.

5. De belastingplichtigen voor wie vrĳstelling van belasting geldt, hebben geen recht op aftrek overeenkomstig het bepaalde in artikel 17 en mogen evenmin op enigerlei wĳze op hun facturen ►M20 ————— ◄ de belasting vermelden.

6. De belastingplichtigen die in aanmerking kunnen komen voor vrĳstelling van belasting kunnen kiezen hetzĳ voor toepassing van de normale regeling van de belasting over de toegevoegde waarde, hetzĳ voor toepassing van de in lid 1 genoemde vereenvoudigde regelingen. In dit geval gelden voor hen de degressieve belastingverminderingen waarin de nationale wetgeving eventueel voorziet.

7. De belastingplichtigen voor wie degressieve belastingvermindering geldt, worden, behoudens de toepassing van het bepaalde in lid 1, beschouwd als belastingplichtigen vallende onder de normale regeling van de belasting over de toegevoegde waarde.

8. De Commissie brengt, na raadpleging van de Lid-Staten, om de vier jaar, voor het eerst op 1 januari 1982, aan de Raad verslag uit over de toepassing van dit artikel. Zo nodig voegt zĳ, rekening houdend met de noodzaak van uiteindelĳke convergentie van de nationale regelingen, bĳ dit verslag voorstellen betreffende:

a) de in de bĳzondere regeling voor kieine ondernemingen aan te brengen verbeteringen;

b) de aanpassing van de nationale regelingen inzake vrĳstellingen en degressieve verminderingen van de belasting over de toegevoegde waarde;

c) de aanpassing van het in lid 2 bedoelde maximum van 5 000 ERE.

9. De Raad zal te gelegener tĳd bepalen of het, voor de verwezenlĳking van de in artikel 4 van de eerste richtlĳn van de Raad van 11 april 1967 omschreven doelstelling, nodig is een bĳzondere regeling voor kleine ondernemingen in te voeren; in voorkomend geval zal hĳ tevens een beslissing nemen over de grenzen en de gemeenschappelĳke toepassingsvoorwaarden van deze regeling. Tot aan de invoering van een dergelĳke regeling mogen de Lid-Staten hun eigen bĳzondere regelingen handhaven en moeten zĳ deze toepassen in overeenstemming met de bepalingen van dit artikel en van latere besluiten van de Raad.

▼M26

Artikel 24 bis

Bij de toepassing van artikel 24, leden 2 tot en met 6, mogen de volgende lidstaten vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde toestaan voor belastingplichtigen met een jaaromzet die niet hoger mag zijn dan het equivalent in de nationale valuta van:

— voor Tsjechië: EUR 35 000;

— voor Estland: EUR 16 000;

— voor Cyprus: EUR 15 600;

— voor Letland: EUR 17 200;

— voor Litouwen: EUR 29 000;

— voor Hongarije: EUR 35 000;

— voor Malta: EUR 37 000 wanneer de economische activiteit voornamelijk bestaat uit de levering van goederen, EUR 24 300 wanneer de economische activiteit voornamelijk bestaat uit de levering van diensten met een lage toegevoegde waarde (hoge inputs), en EUR 14 600 in andere gevallen, namelijk dienstverleners met een hoge toegevoegde waarde (lage inputs);

— voor Polen: EUR 10 000;

— voor Slovenië: EUR 25 000;

— voor Slowakije: EUR 35 000.

▼B

Artikel 25

Gemeenschappelĳke forfaitaire regeling voor landbouwproducenten

1. De Lid-Staten kunnen ten aanzien van landbouwproducenten voor wie de toepassing van de normale regeling van de belasting over de toegevoegde waarde of, in voorkomend geval, van de vereenvoudigde regeling van artikel 24, op moeilĳkheden zou stuiten, overeenkomstig de bepalingen van dit artikel, een forfaitaire regeling toepassen ter compensatie van de belasting over de toegevoegde waarde, welke is betaald over de aankopen van goederen en diensten van de forfaitair belaste landbouwers.

2. In de zin van dit artikel worden beschouwd als:

— landbouwproducent: een belastingplichtige die zĳn werkzaamheid uitoefent in het kader van een hierna gedefinieerd bedrĳf;

— landbouw-, bosbouw- of visserĳbedrĳf: de bedrĳven die door elke Lid-Staat als zodanig worden beschouwd in het kader van de in bĳlage A vermelde produktiewerkzaamheden;

— forfaitair belaste landbouwer: een landbouwproducent op wie de in de leden 3 en volgende omschreven forfaitaire regeling van toepassing is;

— landbouwprodukten: de goederen die door de landbouw-, bosbouw- of visserĳ bedrĳven van elke Lid-Staat worden voortgebracht door middel van de in bĳlage A vermelde werkzaamheden;

— agrarische diensten: de in bĳlage B genoemde diensten die worden verricht door een landbouwproducent met gebruikmaking van zĳn arbeidskrachten en/of de normale uitrusting van zĳn landbouw-, bosbouw- of visserĳbedrĳf;

— de voordruk aan belasting over de toegevoegde waarde: de totale druk aan belasting over de toegevoegde waarde welke rustop de goederen en diensten die zĳn betrokken door alle landbouw-, bosbouw- en visserĳ bedrĳven gezamenlĳk van elke Lid-Staat, voor zover deze belasting door een landbouwproducent die onder de normale regeling van de belasting over de toegevoegde waarde valt, overeenkomstig artikel 17 zou kunnen worden afgetrokken;

— forfaitaire compensatiepercentages: de percentages welke de Lid-Staten overeenkomstig het bepaalde in lid 3 vaststellen en die zĳ toepassen in de in