1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 92/49/EEG VAN DE RAAD
van 18 juni 1992
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe
verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging
van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering)
(PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni
1995 L 168 7 18.7.1995
►M2Richtlijn 2000/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7
november 2000 L 290 27 17.11.2000
Gerectificeerd bij:
►C1Rectificatie PB L 311 van 14.11.1997, blz. 34 (92/49/EEG)
NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten beide
worden gelezen als referentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van 20.12.1980, blz.1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).
▼B
RICHTLIJN 92/49/EEG VAN DE RAAD
van 18 juni 1992
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van delevensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richt-lijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn
schadeverzekering)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, en artikel 66,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
In samenwerking met het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
(1)Overwegende dat de interne markt in de sector schadeverzekering
zowel uit het oogpunt van de vrijheid van vestiging als uit dat vanhet vrij verrichten van diensten moet worden voltooid, ten eindehet voor verzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor in deGemeenschap hebben, gemakkelijker te maken in de Gemeen-
schap gelegen risico's te dekken;
(2)Overwegende dat Tweede Richtlijn 88/357/EEG van de Raad van
22 juni 1988 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechte-
lijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met
uitzondering van de levensverzekeringsbranche, tot vaststellingvan bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefeningvan het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging vanRichtlijn 73/239/EEG(
4) reeds aanzienlijk heeft bijgedragen tot
de totstandbrenging van de interne markt in de sector schade-
verzekering door aan verzekeringnemers die wegens hun
hoedanigheid of grootte of wegens de aard van het te verzekerenrisico geen bijzondere bescherming behoeven in de Lid-Staatwaar het risico is gelegen, totale vrijheid te verlenen om eenberoep te doen op een zo ruim mogelijke verzekeringsmarkt;
(3)Overwegende dat met Richtlijn 88/357/EEG derhalve eenbelangrijke stap is gezet op de weg naar het samenbrengen vande nationale markten in één geïntegreerde markt; dat thans doormiddel van andere communautaire instrumenten en met waarbor-
ging van een adequate bescherming voor de verzekeringnemer
verdere stappen op die weg moeten worden gezet, ten einde alleverzekeringnemers, ongeacht hun hoedanigheid, hun grootte of deaard van het te verzekeren risico, de mogelijkheid te geven eenberoep te doen op elke verzekeraar die zijn hoofdkantoor in deGemeenschap heeft en die daar zijn bedrijf uitoefent op grond van
het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van
diensten;
(4)Overwegende dat de onderhavige richtlijn aansluit op de
communautaire wetgeving die reeds tot stand is gebracht met
name door Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijkebepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekerings-bedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, ende uitoefening daarvan(
5) en door Richtlijn 91/674/EEG van de1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 2
(1) PB nr. C 244 van 28. 9. 1990, blz. 28, en
PB nr. C 93 van 13. 4. 1992, blz. 1.
(2) PB nr. C 67 van 16. 3. 1992, blz. 98, en
PB nr. C 150 van 15. 6. 1992.
(3) PB nr. C 102 van 18. 4. 1991, blz. 7.
(4) PB nr. L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 90/618/
EEG (PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 44).
(5) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/618/EEG (PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 44).
▼B
Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de
geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen(1);
(5)Overwegende dat met de onderhavige richtlijn wordt beoogd eenwezenlijke, noodzakelijke en voldoende harmonisatie tot stand tebrengen om te komen tot een wederzijdse erkenning van devergunningen en van de stelsels van bedrijfseconomisch toezicht,waardoor een en dezelfde vergunning voor de gehele Gemeen-
schap geldig is en waarbij het beginsel geldt dat het toezicht
wordt uitgeoefend door de Lid-Staat van herkomst;
(6)Overwegende dat voortaan voor de toegang tot en de uitoefeningvan het verzekeringsbedrijf derhalve één enkele administratieve
vergunning is vereist, die wordt afgegeven door de autoriteiten
van de Lid-Staat waar de verzekeringsonderneming haar hoofd-kantoor heeft; dat deze vergunning de onderneming het rechtgeeft overal in de Gemeenschap haar werkzaamheden uit teoefenen, hetzij op grond van het recht van vestiging, hetzij in hetkader van het vrij verrichten van diensten; dat de Lid-Staat van
het bijkantoor of van de vrije dienstverrichting van verzekerings-
ondernemingen die op zijn grondgebied het verzekeringsbedrijfwensen uit te oefenen en waaraan reeds in de Lid-Staat vanherkomst vergunning is verleend, niet langer een nieuwe vergun-ning zal kunnen verlangen; dat Richtlijn 73/239/EEG en Richtlijn
88/357/EEG hiertoe in die zin moeten worden gewijzigd;
(7)Overwegende dat de verantwoordelijkheid inzake het toezicht op
de financiële soliditeit van de verzekeringsondernemingen, metname op de solvabiliteit, de vorming van toereikende technischevoorzieningen en de dekking van deze voorzieningen met
congruente activa voortaan berust bij de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming;
(8)Overwegende dat een aantal bepalingen van de onderhavigerichtlijn minimumnormen vaststellen; dat de Lid-Staat van
herkomst strengere regels kan opleggen aan verzekeringsonder-
nemingen waaraan door zijn eigen bevoegde autoriteitenvergunning is verleend;
(9)Overwegende dat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten over
de nodige controlemiddelen moeten beschikken om te garanderen
dat de verzekeringsonderneming overal in de Gemeenschap haarwerkzaamheden op regelmatige wijze uitoefent, ongeacht of ditop grond van het recht van vestiging dan wel in het kader van hetvrij verrichten van diensten geschiedt; dat zij met name passendevrijwaringsmaatregelen moeten kunnen treffen of sancties moeten
kunnen opleggen om onregelmatigheden en inbreuken op de
bepalingen inzake het toezicht op het verzekeringswezen tevoorkomen;
(10)Overwegende dat de interne markt een ruimte zonder binnen-
grenzen omvat en de openstelling van het gehele
schadeverzekeringsbedrijf in de gehele Gemeenschap impliceert,zodat elke verzekeraar die een vergunning heeft verkregen, elk inde bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG genoemd risico kan dekken;dat het daartoe noodzakelijk is alle monopolies op te heffenwaarover bepaalde instellingen in een aantal Lid-Staten voor het
dekken van bepaalde risico's beschikken;
(11)Overwegende dat de bepalingen betreffende de portefeuilleover-
dracht dienen te worden aangepast aan de bij deze richtlijningevoerde regeling inzake een enkele vergunning;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 3
(1) PB nr. L 374 van 31. 12. 1991, blz. 7.
▼B
(12)Overwegende dat met Richtlijn 91/674/EEG reeds de wezenlijke
harmonisatie tot stand is gebracht van de bepalingen van de Lid-
Staten betreffende de vorming van de technische voorzieningendie de verzekeraars ter garantie van hun verplichtingen moetenaanleggen; dat deze harmonisatie de wederzijdse erkenning vandeze voorzieningen mogelijk maakt;
(13)Overwegende dat de regels betreffende de diversificatie, delokalisatie en de congruentie van de tegenover de technische
voorzieningen staande activa moeten worden gecoördineerd ten
einde de wederzijdse erkenning van de voorschriften van de Lid-Staten te vergemakkelijken; dat bij deze coördinatie rekeningmoet worden gehouden met de maatregelen die in Richtlijn 88/361/EEG van de Raad van 24 juni 1988 voor de uitvoering van
artikel 67 van het Verdrag(
1) zijn vastgesteld op het gebied van
de liberalisatie van het kapitaalverkeer, en met de vooruitgang diede Gemeenschap heeft geboekt op de weg naar de Economischeen Monetaire Unie;
(14)Overwegende echter dat de Lid-Staat van herkomst vanverzekeringsondernemingen niet kan verlangen dat zij de activa
die tegenover hun technische voorzieningen staan, in bepaalde
categorieën activa beleggen, aangezien dergelijke verplichtingenonverenigbaar zijn met de in Richtlijn 88/361/EEG vastgesteldemaatregelen betreffende de liberalisatie van het kapitaalverkeer;
(15)Overwegende dat het in afwachting van een richtlijn inzakebeleggingsdiensten waarin onder meer de definitie van het begripgereglementeerde markt wordt geharmoniseerd, noodzakelijk is
om, onverminderd deze toekomstige harmonisatie, voor de
toepassing van de onderhavige richtlijn een voorlopige definitievan dit begrip te geven, die later zal worden vervangen door de opcommunautair niveau geharmoniseerde definitie, die aan de Lid-Staat waar de markt is gelegen de verantwoordelijkheden zal
toevertrouwen die de onderhavige richtlijn op dit gebied tijdelijk
aan de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsondernemingtoevertrouwt;
(16)Overwegende dat de lijst van bestanddelen die in aanmerkingkomen voor de vorming van de in Richtlijn 73/239/EEGvoorgeschreven solvabiliteitsmarge moet worden aangevuld, ten
einde rekening te houden met de nieuwe financiële instrumenten
en met de mogelijkheden waarover andere financiële instellingenbeschikken met betrekking tot de samenstelling van hunvermogen;
(17)Overwegende dat in het kader van een geïntegreerde verzeke-ringsmarkt aan verzekeringnemers die wegens hun hoedanigheidof grootte of wegens de aard van het te verzekeren risico geen
bijzondere bescherming nodig hebben in de Lid-Staat waar het
risico is gelegen, totale keuzevrijheid moet worden verleendinzake het recht dat op de verzekeringsovereenkomst vantoepassing is;
(18)Overwegende dat de harmonisatie van het recht op het gebied vanverzekeringsovereenkomsten geen prealabele voorwaarde is voor
de totstandbrenging van de interne verzekeringsmarkt; dat
derhalve de aan de Lid-Staten gelaten mogelijkheid omverzekeringsovereenkomsten tot dekking van op hun grondgebiedgelegen risico's onder toepassing van hun recht te doen vallen,voldoende waarborgen biedt voor verzekeringnemers die behoefte
hebben aan bijzondere bescherming;
(19)Overwegende dat het in het kader van de interne markt in het
belang van de verzekeringnemer is dat hij toegang heeft tot een zobreed mogelijke waaier van in de Gemeenschap aangebodenverzekeringsprodukten, waaruit hij de keuze kan maken die hetbest aan zijn behoeften voldoet; dat de Lid-Staat waar het risico isgelegen er derhalve op moet toezien dat alle in de Gemeenschap1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 4
(1) PB nr. L 178 van 8. 7. 1988, blz. 5.
▼B
aangeboden verzekeringsprodukten zonder enige belemmering op
zijn grondgebied op de markt kunnen worden gebracht, voorzover zij niet in strijd zijn met de wettelijke bepalingen van
algemeen belang die in deze Lid-Staat gelden en voor zover dit
algemeen belang niet door de voorschriften van de Lid-Staat vanherkomst wordt gevrijwaard, mits deze wettelijke bepalingenzonder discriminatie van toepassing zijn op alle in deze Lid-Staatwerkzame verzekeringsondernemingen, en mits zij objectief
nodig zijn en toegesneden zijn op het beoogde doel;
(20)Overwegende dat de Lid-Staten erop moeten kunnen toezien dat
de verzekeringsprodukten en de contractuele documenten dieworden gebruikt voor de dekking van op hun grondgebied
gelegen risico's op grond van het recht van vestiging of in het
kader van het vrij verrichten van diensten, in overeenstemmingzijn met de toepasselijke specifieke wettelijke bepalingen vanalgemeen belang; dat de toe te passen toezichtstelsels moetenworden aangepast aan de eisen van de interne markt, zonder dat
zij een voorwaarde mogen zijn voor de uitoefening van het
verzekeringsbedrijf; dat stelsels van voorafgaande goedkeuringvan de verzekeringsvoorwaarden in dit verband niet gerecht-vaardigd lijken; dat bijgevolg moet worden voorzien in stelselsdie beter op de eisen van de interne markt zijn afgestemd en diehet de Lid-Staten mogelijk maken de verzekeringnemers een
wezenlijke bescherming te bieden;
(21)Overwegende dat het wenselijk is dat, indien de verzekering-
nemer een natuurlijke persoon is, hij door deverzekeringsonderneming in kennis wordt gesteld van het recht
dat op de overeenkomst van toepassing is en van de regelingen
voor het behandelen van klachten van verzekeringnemers metbetrekking tot de overeenkomst;
(22)Overwegende dat in sommige Lid-Staten de particuliere of opvrijwillige basis gesloten ziektekostenverzekering de door destelsels van sociale zekerheid verleende dekking geheel ofgedeeltelijk vervangt;
(23)Overwegende dat de aard en de sociale gevolgen van deziekteverzekeringsovereenkomsten van dien aard zijn dat deautoriteiten van de Lid-Staten waar het risico gelegen is, terechtkunnen verlangen dat zij stelselmatig in kennis worden gesteldvan de algemene en bijzondere polisvoorwaarden, ten einde zichervan te vergewissen dat deze overeenkomsten de door het stelsel
van sociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeeltelijk
kunnen vervangen; dat die controle geen voorwaarde voor het opde markt brengen van de produkten mag vormen; dat deziektekostenverzekering, wanneer zij de door het stelsel vansociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeeltelijk
vervangt, zich door haar bijzondere aard in die zin van de andere
branches van de schadeverzekering en van de levensverzekeringonderscheidt, dat moet worden gegarandeerd dat de verzekering-nemers, ongeacht hun leeftijd en hun gezondheidstoestand,daadwerkelijk toegang hebben tot een particuliere of op vrij-willige basis gesloten ziektekostenverzekering;
(24)Overwegende dat sommige Lid-Staten daartoe bijzondere wette-lijke bepalingen hebben aangenomen; dat in het algemeen belangdergelijke wetsbepalingen kunnen worden vastgesteld of gehand-haafd voor zover de vrijheid van vestiging of van
dienstverrichting daardoor niet nodeloos wordt beperkt, met
dien verstande dat deze bepalingen van gelijke toepassing dienente zijn ongeacht de Staat van herkomst van de onderneming; datde aard van deze wetsbepalingen kan verschillen naar gelang vande situatie in de Lid-Staat waar zij worden aangenomen; dat deze
bepalingen beperkingen van de toegang kunnen verbieden en in
uniforme tarifering naar soort overeenkomst en in levenslangedekking kunnen voorzien; dat dit doel ook kan worden bereiktdoor de ondernemingen die particuliere of op vrijwillige basisgesloten ziektekostenverzekering aanbieden te verplichten om eenstandaardovereenkomst aan te bieden waarvan de dekking gelijk1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 5
▼B
loopt met die van de wettelijke stelsels van sociale zekerheid en
waarvoor de premie niet hoger is dan een voorschrevenmaximum, en om aan compensatiestelsels deel te nemen; dat
ook kan worden verlangd dat de technische grondslag voor de
particuliere of op basis van vrijwilligheid gesloten ziektekosten-verzekering analoog is aan die van de levensverzekering;
(25)Overwegende dat, wegens de bij Richtlijn 73/239/EEG, zoalsgewijzigd bij de onderhavige richtlijn, tot stand gebrachte
coördinatie, de in artikel 7, lid 2, onder c), van die richtlijn aan
de Bondsrepubliek Duitsland geboden mogelijkheid om hetcumuleren van de ziekteverzekering met andere branches teverbieden, niet langer gerechtvaardigd is en derhalve moetworden opgeheven;
(26)Overwegende dat de Lid-Staten van de verzekeringsonderne-
mingen die op hun grondgebied voor eigen risico de verplichte
arbeidsongevallenverzekering beoefenen, kunnen verlangen datzij de specifieke voorschriften naleven die ten aanzien van dezeverzekering in hun nationale wetgeving zijn opgenomen; dat dezeeis evenwel niet mag slaan op de bepalingen inzake het financieeltoezicht, die onder de uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat
van herkomst vallen;
(27)Overwegende dat de uitoefening van de vrijheid van vestiging een
blijvende aanwezigheid in de Lid-Staat van het bijkantoor vereist;dat het ter wille van de bijzondere belangen van de verzekerdenen gelaedeerden in het geval van de verzekering „wettelijke
aansprakelijkheid motorrijtuigen” nodig is dat in de Lid-Staat van
het bijkantoor adequate structuren voorhanden zijn met het oogop het verzamelen van alle nodige gegevens voor de schade-dossiers met betrekking tot dat risico, welke structuren overvoldoende bevoegdheden moeten beschikken om de ondernemingte vertegenwoordigen tegenover personen die schade hebben
geleden en die schadevergoeding zouden kunnen eisen, met
inbegrip van de betaling daarvan, en om de onderneming voor watdie eisen tot schadevergoeding betreft te vertegenwoordigen ofindien nodig te laten vertegenwoordigen voor de rechtbanken ende autoriteiten van deze Lid-Staat;
(28)Overwegende dat in het kader van de interne markt een Lid-Staat
niet langer kan verbieden dat het verzekeringsbedrijf op zijn
grondgebied tegelijkertijd op grond van het recht van vestiging enin het kader van het vrij verrichten van diensten wordtuitgeoefend; dat de door Richtlijn 88/357/EEG te dien aanzienaan de Lid-Staten gegeven mogelijkheid derhalve moet worden
opgeheven;
(29)Overwegende dat sancties moeten kunnen worden opgelegd
wanneer de verzekeringsonderneming zich in de Lid-Staat waarhet risico is gelegen niet voegt naar de bepalingen van algemeenbelang die op haar van toepassing zijn;
(30)Overwegende dat de verzekeringsverrichtingen in sommige Lid-
Staten niet zijn onderworpen aan enige vorm van indirecte
belasting, terwijl in de meeste Lid-Staten bijzondere heffingen enandere vormen van belasting, extra heffingen bestemd voorcompensatie-instellingen daaronder begrepen, van toepassingzijn; dat deze heffingen en belastingen in de Lid-Staten waar zijgelden, qua structuur en tarieven aanzienlijk verschillen; dat
voorkomen moet worden dat de bestaande verschillen ernstige
concurrentiedistorsies tussen de Lid-Staten met zich brengen ophet gebied van verzekeringsdiensten; dat onder voorbehoud vaneen latere harmonisatie de toepassing van de belastingregeling envan andere heffingen van de Lid-Staat waar het risico is gelegen
een dergelijk bezwaar kan ondervangen en dat het de taak van de
Lid-Staten is de nadere regels voor het innen van deze heffingenen belastingen vast te stellen;
(31)Overwegende dat technische wijzigingen van de gedetailleerdevoorschriften van deze richtlijn na enige tijd noodzakelijk kunnenzijn ten einde rekening te houden met de toekomstige ontwikke-1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 6
▼B
lingen in de verzekeringssector; dat de Commissie, zo nodig, deze
wijzigingen zal aanbrengen in het kader van de haar door hetVerdrag verleende uitvoeringsbevoegdheid, na raadpleging van
het bij Richtlijn 91/675/EEG(
1)ingestelde Comité voor het
verzekeringswezen;
(32)Overwegende dat moet worden voorzien in bijzondere bepalingenmet het oog op de overgang van de juridische regeling die bij het
van toepassing worden van deze richtlijn bestaat, naar de regeling
die bij deze richtlijn wordt ingesteld; dat met deze bepalingenmoet worden voorkomen dat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten met extra werk worden belast;
(33)Overwegende dat volgens artikel 8 C van het Verdrag rekening
dient te worden gehouden met de inspanning die bepaalde
economieën met verschillen in ontwikkeling zich moetengetroosten; dat dan ook aan bepaalde Lid-Staten een overgangs-regeling moet worden toegestaan waardoor deze richtlijngeleidelijk kan worden toegepast,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
TITEL I
DEFINITIES EN WERKINGSSFEER
Artikel 1
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a)„verzekeringsonderneming”: iedere onderneming waaraan overeen-
komstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG vergunning is verleend;
b)„bijkantoor”: ieder agentschap of bijkantoor van een verzekerings-
onderneming, met inachtneming van artikel 3 van Richtlijn 88/357/EEG;
c)„Lid-Staat van herkomst”: de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is
gevestigd van de verzekeringsonderneming die het risico dekt;
d)„Lid-Staat van het bijkantoor”: de Lid-Staat waar het bijkantoor is
gevestigd dat het risico dekt;
e)„Lid-Staat van dienstverrichting”: de Lid-Staat waar overeenkomstig
artikel 2, onder d), van Richtlijn 88/357/EEG het risico is gelegen,
wanneer dit wordt gedekt door een verzekeringsonderneming die ofeen bijkantoor dat in een Lid-Staat is gevestigd;
f)„zeggenschap”: de band die bestaat tussen een moederonderneming
en een dochteronderneming, zoals bepaald in artikel 1 van Richtlijn
83/349/EEG(
2), of een gelijkaardige band tussen een natuurlijke of
rechtspersoon en een onderneming;
g)„gekwalificeerde deelneming”: het in een onderneming, rechtstreeks
of middellijk, bezitten van ten minste 10 % van het kapitaal of van destemrechten, dan wel elke andere mogelijkheid om invloed vanbetekenis uit te oefenen op de bedrijfsvoering van de onderneming
waarin men een deelneming heeft.
Voor de toepassing van deze definitie in de artikelen 8 en 15 van
deze richtlijn en voor de andere in artikel 15 genoemde deelne-mingspercentages, worden de in artikel 7 van Richtlijn 88/627/EEG(
3) bedoelde stemrechten in aanmerking genomen;
h)„moederonderneming”: een moederonderneming in de zin van de
artikelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG;
i)„dochteronderneming”: een dochteronderneming in de zin van de
artikelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG; elke dochterondernemingvan een dochteronderneming wordt ook beschouwd als een dochter-1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 7
(1) PB nr. L 374 van 31. 12. 1991, blz. 32.
(2) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1.
(3) PB nr. L 348 van 17. 12. 1988, blz. 62.
▼B
onderneming van de moederonderneming die aan het hoofd van deze
ondernemingen staat;
j)„gereglementeerde markt”: een financiële markt die door de Lid-
Staat van herkomst van de onderneming als gereglementeerde marktwordt beschouwd in afwachting van de vaststelling van een definitiein het kader van een richtlijn inzake beleggingsdiensten, en diegekenmerkt wordt door:
— een regelmatige werking, en
— het feit dat in door de daartoe bevoegde autoriteiten vastgestelde
of goedgekeurde bepalingen de voorwaarden voor de werking vanen de toegang tot de markt zijn vastgelegd, alsmede, wanneerRichtlijn 79/279/EEG van de Raad van 5 maart 1979 totcoördinatie van de voorwaarden voor de toelating van effectentot de officiële notering aan een effectenbeurs(
1) van toepassing
is, de in die richtlijn bepaalde toelatingsvoorwaarden, en voor
zover die richtlijn niet van toepassing is, de voorwaarden waaraandeze financiële instrumenten moeten voldoen om daadwerkelijkop de markt te kunnen worden verhandeld.
Voor de toepassing van deze richtlijn kan een gereglementeerde
markt in een Lid-Staat of in een derde land zijn gelegen. In dit laatste
geval moet de markt door de Lid-Staat van herkomst van deonderneming erkend zijn en aan vergelijkbare voorwaarden voldoen.De financiële instrumenten die er worden verhandeld, moeten vaneen kwaliteit zijn die vergelijkbaar is met die van de instrumenten die
op de gereglementeerde markt(en) van de betrokken Lid-Staat
worden verhandeld;
k)„bevoegde autoriteiten”: de nationale autoriteiten die krachtens
wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen toezicht uitoefenen op deverzekeringsondernemingen;
l) „nauwe banden ”: een situatie waarbij twee of meer natuurlijke of
rechtspersonen verbonden zijn door:
a) een deelneming, d.w.z. het rechtstreeks of door middel van een
zeggenschapsband in bezit hebben van ten minste 20 % van destemrechten of het kapitaal van een onderneming, of
b) een zeggenschapsband, d.w.z. de band die bestaat tussen een
moederonderneming en een dochteronderneming, in alle gevallenzoals bedoeld in artikel 1, leden 1 en 2, van Richtlijn 83/349/EEG(
2), of een band van dezelfde aard tussen een natuurlijke of
rechtspersoon en een onderneming; elke dochteronderneming van
een dochteronderneming wordt ook beschouwd als een dochter-onderneming van de moederonderneming die aan het hoofd vandeze ondernemingen staat.
Als een nauwe band tussen twee of meer natuurlijke of rechts-
personen wordt tevens beschouwd een situatie waarin deze personen
via een zeggenschapsband duurzaam verbonden zijn met een zelfdepersoon.
Artikel 2
1. Deze richtlijn is van toepassing op de in artikel 1 van Richtlijn 73/
239/EEG bedoelde verzekeringen en ondernemingen.
2. Deze richtlijn is niet van toepassing op de verzekeringen en
verrichtingen, noch op ondernemingen en instellingen waarop Richtlijn
73/239/EEG niet van toepassing is, noch op de in artikel 4 van dierichtlijn genoemde instellingen.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 8
(1) PB nr. L 66 van 16. 3. 1979, blz. 21. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 82/148/EEG (PB nr. L 62 van 5. 3. 1982, blz. 22).
(2) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/605/EEG (PB nr. L 317 van 16. 11. 1990, blz. 60).▼M1
▼B
▼B
Artikel 3
Onverminderd het bepaalde in artikel 2, lid 2, nemen de Lid-Staten de
nodige maatregelen opdat de monopolies die voor de toegang tot
bepaalde branches van het verzekeringsbedrijf aan de op hun grond-
gebied gevestigde en in artikel 4 van Richtlijn 73/239/EEG bedoeldeinstellingen zijn verleend, uiterlijk op 1 juli 1994 ophouden te bestaan.
TITEL II
TOEGANG TOT HET VERZEKERINGSBEDRIJF
Artikel 4
Artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 6
De toegang tot het directe verzekeringsbedrijf wordt afhankelijk
gesteld van het verkrijgen van een vergunning.
Deze vergunning moet bij de autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van
deze Lid-Staat vestigt;
b) de onderneming die, na de in de eerste alinea bedoelde
vergunning te hebben verkregen, haar werkzaamheden tot eengehele branche of tot andere branches uitbreidt.”.
Artikel 5
Artikel 7 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 7
1. De vergunning geldt voor de gehele Gemeenschap. Zij stelt de
onderneming in staat aldaar werkzaamheden uit te oefenen, hetzij inhet kader van het recht van vestiging, hetzij in het kader van het vrijverrichten van diensten.
2. De vergunning wordt per branche verleend. Zij heeft betrek-
king op de gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts een
gedeelte wenst te dekken van de in de bijlage, onder A, genoemderisico's die tot deze branche behoren.
Nochtans:
a) mag elke Lid-Staat een vergunning verlenen voor de in de
bijlage, onder B, vermelde groepen van branches, zulks onder de
daarin aangegeven benaming;
b) geldt de voor een branche of een groep van branches verleende
vergunning eveneens voor de dekking van de onder een andere
branche vallende bijkomende risico's, indien wordt voldaan aan
de in de bijlage, onder C, gestelde voorwaarden.”.
Artikel 6
Artikel 8 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 8
1. De Lid-Staat van herkomst stelt de eis dat de verzekerings-
ondernemingen die een vergunning aanvragen:
a) een van de volgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België: naamloze
vennootschap — «société anonyme», commanditairevennootschap op aandelen — «société en commandite paractions», onderlinge verzekeringsvereniging — «associationd'assurance mutuelle», coöperatieve vennootschap — «sociétécoopérative»;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken: „aktiesels-
kaber”, „gensidige selskaber”;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 9
▼B
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland: „Aktiengesell-
schaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”,„öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunter-
nehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek: „société anonyme”,
„société d'assurance mutuelle”, „institution de prévoyance”
overeenkomstig de „code de la sécurité sociale”, „institutionde prévoyance” overeenkomstig de „code rural”, alsmede de„mutuelles” overeenkomstig de „code de la mutualité”;
— ten aanzien van Ierland: „incorporated companies limited by
shares or by guarantee or unlimited”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek: „società per azioni”,
„società cooperativa”, „mutua di assicurazione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg: „société
anonyme”, „société en commandite par actions”, „associationd'assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden: „naamloze
vennootschap”, „onderlinge waarborgmaatschappij”;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk: „incorporated
companies limited by shares or by guarantee or unlimited”,
„societies registered under the Industrial and Provident
Societies Acts”, „societies registered under the FriendlySocieties Acts”, „the association of underwriters known asLloyd's”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek: „ ανώνυµη εται-
ρεία”, „άλληλασφαλιστικός συνεταιρισµός ”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Spanje: „sociedad anónima”,
„sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”;
— ten aanzien van de Portugese Republiek: „sociedade
anónima”, „mútua de seguros”.
De verzekeringsonderneming kan eveneens de rechtsvorm
aannemen van een Europese vennootschap zodra deze bestaat.
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval onderne-
mingen oprichten die een publiekrechtelijke vorm hebben, mitsdeze instellingen beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen
onder voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden
die voor privaatrechtelijke ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot het verzekeringsbedrijf en tot de verrich-
tingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluiting van
elke andere handelsactiviteit;
c) een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 9
overleggen;
d) het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds bezitten;
e) daadwerkelijk worden bestuurd door personen van goede
reputatie met voldoende beroepskwalificaties of -ervaring.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbrei-
ding van haar werkzaamheden tot andere branches of voor deuitbreiding van een vergunning die slechts een deel van de in eenbranche ondergebrachte risico's bestrijkt, moet een programma vanwerkzaamheden overeenkomstig artikel 9 overleggen.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over de in artikel 16 bedoelde
solvabiliteitsmarge beschikt en, indien krachtens artikel 17, lid 2,voor deze andere branches het bezit van een hoger minimumbedragvan het garantiefonds is vereist dan zij tot dusverre diende tebezitten, dat zij over dit minimumbedrag beschikt.
3. Deze richtlijn belet niet dat de Lid-Staten wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen handhaven of invoeren die voorzienin de goedkeuring van de statuten en in het mededelen van elkdocument dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist
is.
De Lid-Staten stellen echter geen bepalingen vast waarin de
voorafgaande goedkeuring of de systematische mededeling wordtgeëist van de algemene en bijzondere voorwaarden van de1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 10
▼B
verzekeringspolissen, de tarieven, en de formulieren en andere
documenten waarvan de onderneming gebruik wil maken in haarbetrekkingen met de verzekeringnemers.
De Lid-Staten kunnen de voorafgaande kennisgeving of de goed-
keuring van voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel vaneen algemeen prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Deze richtlijn belet de Lid-Staten niet de ondernemingen die een
vergunning aanvragen of hebben verkregen voor branche 18, onderA, van de bijlage, te onderwerpen aan het toezicht op de directe ofindirecte middelen in de vorm van personeel en uitrusting, met
inbegrip van de kwalificaties van de medische staf en de kwaliteit
van de uitrusting waarover zij beschikken om hun verplichtingen dieonder deze branche vallen na te komen.
4. Bovenbedoelde bepalingen mogen er niet toe strekken dat bij
de beoordeling van de aanvraag van een vergunning de economische
behoeften van de markt in aanmerking worden genomen.”.
Artikel 7
Artikel 9 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, onder c), genoemde programma van
werkzaamheden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betref-
fende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is te
dekken;
b) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
c) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
d) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve
diensten en van het produktienet; de financiële middelen ter
dekking daarvan en, indien de te dekken risico's tot branche 18,onder A, van de bijlage behoren, de middelen waarover deonderneming beschikt om de beloofde bijstand te verlenen;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
e) een raming van de kosten van beheer met uitzondering van de
inrichtingskosten, met name de algemene lopende kosten en deprovisies;
f) een raming van de premies of bijdragen, alsmede een raming
betreffende de schadegevallen;
g) de te verwachten kaspositie;
h) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.”.
Artikel 8
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verlenen een
onderneming geen vergunning die toegang tot het verzekeringsbedrijfgeeft, voordat zij in kennis zijn gesteld van de identiteit van haar directeof middellijke aandeelhouders of vennoten, natuurlijke of rechts-
personen, die een gekwalificeerde deelneming bezitten, alsmede van
het bedrag van die deelneming.
Deze autoriteiten verlenen geen vergunning indien zij, gelet op de
noodzaak een gezonde en prudente bedrijfsvoering van de verzekerings-onderneming te garanderen, niet overtuigd zijn van de geschiktheid vande aandeelhouders of vennoten.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 11
▼B
TITEL III
HARMONISATIE VAN DE UITOEFENINGSVOORWAARDEN
Hoofdstuk 1
Artikel 9
Artikel 13 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 13
1. Het financiële toezicht op een verzekeringsonderneming, met
inbegrip van het toezicht op de werkzaamheden die zij doorbijkantoren en in het kader van dienstverrichting uitoefent, behoorttot de uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat van herkomst.
2. Het financiële toezicht omvat met name het controleren, met
betrekking tot het geheel van de werkzaamheden van de verzeke-ringsonderneming, van de solvabiliteit van deverzekeringsonderneming, alsmede van de vorming van technischevoorzieningen en de tegenover deze voorzieningen staande activa,
zulks overeenkomstig de in de Lid-Staat van herkomst geldende
voorschriften of gebruiken, op grond van de communautairebepalingen ter zake.
In het geval dat aan de betrokken onderneming vergunning is
verleend voor het dekken van de risico's behorende tot de in de
bijlage onder A, punt 18, vermelde branche omvat het toezichttevens het uitoefenen van controle op de technische middelenwaarover de verzekeringsonderneming beschikt om de bijstand tekunnen verlenen waartoe zij zich heeft verbonden, voor zover de
wetgeving van de Lid-Staat van herkomst voorziet in toezicht op
deze middelen.
3. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst eisen
dat er in elke verzekeringsonderneming een goede administratieve
en boekhoudkundige organisatie en adequate interne controleproce-
dures bestaan.”.
Artikel 10
Artikel 14 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 14
De Lid-Staat van het bijkantoor bepaalt dat, wanneer een
verzekeringsonderneming waaraan in een andere Lid-Staat vergun-ning is verleend, haar werkzaamheden uitoefent door middel van een
bijkantoor, de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst,
na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoordaarvan vooraf in kennis te hebben gesteld, zelf en/of door personendie zij daartoe machtigen, ter plaatse de gegevens kunnen verifiërendie voor het financiële toezicht op de verzekeringsonderneming
noodzakelijk zijn. De autoriteiten van de Lid-Staat van het
bijkantoor mogen aan deze verificatie deelnemen.”.
Artikel 11
De leden 2 en 3 van artikel 19 van Richtlijn 73/239/EEG worden
vervangen door:
„2. De Lid-Staten eisen van de verzekeringsondernemingen die
hun hoofdkantoor op hun grondgebied hebben, de periodieke
overlegging van de voor het uitoefenen van het toezicht vereiste
bescheiden en van de statistische documenten. De bevoegdeautoriteiten verstrekken elkaar de bescheiden en inlichtingen welkedienstig zijn voor het uitoefenen van het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de
bevoegde autoriteiten over de bevoegdheden en middelenbeschikken die noodzakelijk zijn om toezicht uit te oefenen op dewerkzaamheden van de verzekeringsondernemingen die hun hoofd-kantoor op zijn grondgebied hebben, met inbegrip van dewerkzaamheden die buiten dit grondgebied worden verricht,1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 12
▼B
overeenkomstig de richtlijnen van de Raad betreffende deze
werkzaamheden en met het oog op de toepassing ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de bevoegde auto-
riteiten met name de mogelijkheid verschaffen om:
a) grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle
werkzaamheden van de verzekeringsonderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten;
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfs-
ruimten van de onderneming;
b) jegens de verzekeringsonderneming, haar aansprakelijke bestuur-
ders of degenen die zeggenschap over haar hebben, alle afdoendeen noodzakelijke maatregelen te treffen om te bewerkstelligendat de werkzaamheden van de verzekeringsonderneming blijvenstroken met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welkede verzekeringsonderneming in de onderscheiden Lid-Staten in
acht moet nemen, inzonderheid met het programma van werk-
zaamheden, voor zover dit laatste verplicht blijft, alsook ommisverstanden te vermijden of te beëindigen die de belangen derverzekerden zouden schaden;
c) te bewerkstelligen dat deze maatregelen worden toegepast, zo
nodig door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend
geval door een beroep te doen op de gerechtelijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten ook de mogelijkheid
bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de overeenkomstendie in het bezit zijn van tussenpersonen.”.
Artikel 12
1. De leden 2 tot en met 7 van artikel 11 van Richtlijn 88/357/EEG
vervallen.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, de verzekeringsondernemingen waarvan het
hoofdkantoor op zijn grondgebied is gevestigd, toestemming om hun
portefeuille, ongeacht of deze uit in het kader van vestiging dan wel inhet kader van vrije dienstverrichting gesloten overeenkomsten bestaat,geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een in de Gemeenschapgevestigde overnemende verzekeringsonderneming, indien de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de overnemende
verzekeringsonderneming verklaren dat deze onderneming, mede gelet
op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
3. Wanneer een bijkantoor voornemens is zijn portefeuille, ongeacht
of deze uit in het kader van vestiging dan wel in het kader van vrijedienstverrichting gesloten overeenkomsten bestaat, geheel of gedeelte-lijk over te dragen, moet de Lid-Staat van het bijkantoor wordengeraadpleegd.
4. In de gevallen bedoeld in de leden 2 en 3 verlenen de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de overdragende
verzekeringsonderneming toestemming voor de overdracht, nadat zij
de instemming hebben verkregen van de bevoegde autoriteiten van deLid-Staten waar de risico's zijn gelegen.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten delen
de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van deoverdragende verzekeringsonderneming binnen drie maanden naontvangst van het daartoe strekkende verzoek hun advies of instemming
mede; indien de geraadpleegde autoriteiten niet binnen deze termijn
hebben gereageerd, wordt zulks gelijkgesteld met een gunstig advies ofmet een stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in de
Lid-Staat waar het risico is gelegen bekendgemaakt onder de in hetnationale recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kan vanrechtswege worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers, aan de1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 13
▼B
verzekerden en aan iedereen die uit de overgedragen overeenkomsten
voortvloeiende rechten of verplichtingen heeft.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om de
verzekeringnemers de mogelijkheid te bieden de overeenkomst binneneen bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.
Artikel 13
Artikel 20 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 20
1. Indien een verzekeringsonderneming zich niet voegt naar de
bepalingen van artikel 15, kunnen de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van herkomst van de onderneming haar de vrije beschik-king over de activa verbieden, na de bevoegde autoriteiten van deLid-Staten waar de risico's zijn gelegen, van hun voornemen op de
hoogte te hebben gesteld.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel16, lid 3, voorgeschreven minimum bereikt, eisen de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst een saneringsplan dat aanhun goedkeuring moet worden onderworpen.
In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de bevoegde autoriteiten,
indien zij van oordeel zijn dat de financiële positie van deonderneming nog verder zal verslechteren, eveneens de vrijebeschikking over de activa van de verzekeringsondernemingbeperken of verbieden. Zij stellen in dat geval de autoriteiten vande Lid-Staten op het grondgebied waarvan de onderneming haar
werkzaamheden uitoefent, in kennis van alle genomen maatregelen;
deze autoriteiten treffen op hun verzoek dezelfde maatregelen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 17
omschreven garantiefonds bereikt, eisen de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming eenplan inzake financiering op korte termijn dat aan hun goedkeuring
moet worden onderworpen.
Voorts kunnen zij de vrije beschikking over de activa van de
onderneming beperken of verbieden. Zij stellen de autoriteiten vande Lid-Staten op wier grondgebied de onderneming werkzaamhedenuitoefent, hiervan op de hoogte; deze autoriteiten treffen op hunverzoek dezelfde maatregelen.
4. In de in de leden 1, 2, en 3 bedoelde gevallen kunnen de
bevoegde autoriteiten voorts alle passende maatregelen nemen omde belangen van de verzekerden te beschermen.
5. Wanneer de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringson-
derneming in de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen daaromverzoekt, treft elke Lid-Staat overeenkomstig zijn nationale
wetgeving tevens de nodige maatregelen om de vrije beschikking
over de op zijn grondgebied gelokaliseerde activa te kunnenverbieden. De Lid-Staat van herkomst dient daarbij bekend temaken op welke activa deze maatregelen van toepassing zullenzijn.”.
Artikel 14
Artikel 22 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 22
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
kunnen de door hen aan een verzekeringsonderneming verleendevergunning intrekken, wanneer de onderneming:
a) van de vergunning geen gebruik maakt binnen twaalf maanden,
uitdrukkelijk afstand doet van de vergunning of gedurende meerdan zes maanden haar werkzaamheden heeft gestaakt, tenzij devergunning volgens de bepalingen van de betrokken Lid-Staat indeze gevallen vervalt;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 14
▼B
b) niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet;
c) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de
maatregelen te treffen waarin het in artikel 20 bedoeldesanerings- of financieringsplan voorziet;
d) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die
voortvloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken of vervalt, stellen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de bevoegde
autoriteiten van de andere Lid-Staten daarvan in kennis; deze
moeten passende maatregelen treffen om te beletten dat debetrokken verzekeringsonderneming op hun grondgebied nieuwewerkzaamheden aanvangt, hetzij in het kader van vestiging, hetzij inhet kader van vrije dienstverrichting. Zij nemen voorts in samen-werking met deze autoriteiten alle passende maatregelen om de
belangen van de verzekerden te beschermen en beperken met name
de vrije beschikking over de activa van de verzekeringsondernemingovereenkomstig artikel 20, lid 1, lid 2, tweede alinea, of lid 3,tweede alinea.
2. Elk besluit tot intrekking van de vergunning moet nauwkeurig
met redenen zijn omkleed en ter kennis van de betrokkenverzekeringsonderneming worden gebracht.”.
Artikel 15
1. De Lid-Staten bepalen dat iedere natuurlijke of rechtspersoon
►
C1die het voornemen heeft ◄om rechtstreeks of middellijk een
gekwalificeerde deelneming in een verzekeringsonderneming ►C1aan
te houden ◄, de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
daarvan vooraf in kennis moet stellen onder vermelding van het bedragvan die deelneming. Tot kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten vande Lid-Staat van herkomst is eveneens gehouden iedere natuurlijke ofrechtspersoon die het voornemen heeft de omvang van zijn gekwalifi-
ceerde deelneming zodanig te vergroten dat het percentage van de door
hem gehouden stemrechten of aandelen 20, 33 of 50 bereikt ofoverschrijdt of dat de verzekeringsonderneming zijn dochteronder-neming wordt.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst beschikken
over een termijn van ten hoogste drie maanden, te rekenen vanaf dedatum van de in de eerste alinea bedoelde kennisgeving, om zich tegenhet voornemen te verzetten, indien zij, gelet op de noodzaak eengezonde en prudente bedrijfsvoering van de verzekeringsonderneming tegaranderen, niet overtuigd zijn van de geschiktheid van de in de eerste
alinea bedoelde persoon. Indien er geen bezwaar is, kunnen de
autoriteiten een maximumtermijn vaststellen voor de uitvoering vanhet bedoelde voornemen.
2. De Lid-Staten bepalen dat iedere natuurlijke of rechtspersoon die
het voornemen heeft zijn rechtstreekse of middellijke gekwalificeerde
deelneming in een verzekeringsonderneming af te stoten, de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan vooraf in kennismoet stellen onder vermelding van het bedrag van de betrokkendeelneming. Tot kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten is eveneens
gehouden iedere natuurlijke of rechtspersoon die het voornemen heeft de
omvang van zijn gekwalificeerde deelneming zodanig te verkleinen dathet percentage van de door hem gehouden stemrechten of aandelenonder 20, 33 of 50 daalt of dat de verzekeringsonderneming ophoudt zijndochteronderneming te zijn.
3. Zodra zij daarvan kennis hebben, stellen de verzekeringsonder-
nemingen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst inkennis van de verwervingen of afstotingen van deelnemingen in hunkapitaal waardoor stijging boven of daling onder één van de drempelsals bedoeld in de leden 1 en 2 optreedt.
Tevens stellen zij de bevoegde autoriteiten ten minste eens per jaar in
kennis van de identiteit van de aandeelhouders of vennoten diegekwalificeerde deelnemingen bezitten, alsmede van de omvang vande deelnemingen zoals deze met name blijken uit de gegevens die1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 15
▼B
worden vastgelegd bij de jaarlijkse algemene vergadering van aandeel-
houders of vennoten, of uit informatie die is ontvangen uit hoofde van deverplichtingen inzake ter beurze genoteerde vennootschappen.
4. De Lid-Staten bepalen dat, indien de door de in lid 1 bedoelde
personen uitgeoefende invloed een prudente en gezonde bedrijfsvoeringvan de verzekeringsonderneming zou kunnen belemmeren, de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de passende maatregelentreffen om aan deze toestand een einde te maken. Deze maatregelen
kunnen met name omvatten bindende aanwijzingen, sancties tegen
bestuurders en schorsing van de uitoefening van de stemrechten dieverbonden zijn aan de aandelen welke door de betrokken aandeel-houders of vennoten worden gehouden.
Soortgelijke maatregelen zijn van toepassing op natuurlijke of rechts-
personen die de in lid 1 bedoelde verplichting inzake voorafgaande
kennisgeving niet naleven. Wanneer een deelneming wordt verworven
ondanks het bezwaar van de bevoegde autoriteiten, bepalen de Lid-Staten, onverminderd andere te treffen sancties, dat de uitoefening vande betrokken stemrechten wordt geschorst of dat de uitgebrachtestemmen nietig zijn of nietig verklaard kunnen worden.
Artikel 16
1. De Lid-Staten bepalen dat alle personen die werkzaam zijn of zijn
geweest voor de bevoegde autoriteiten, alsmede accountants of
deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen,aan het beroepsgeheim gebonden zijn. Dit houdt in dat de vertrouwelijkegegevens waarvan zij beroepshalve kennis krijgen, aan geen enkelepersoon of autoriteit bekend mogen worden gemaakt, behalve in een
samengevatte of geaggregeerde vorm, zodat individuele verzekerings-
ondernemingen niet kunnen worden geïdentificeerd, zulks onverminderdde gevallen die onder het strafrecht vallen.
Indien een verzekeringsonderneming failliet is verklaard of op grond
van een rechterlijke beslissing in liquidatie verkeert, mogen evenwelvertrouwelijke gegevens die geen betrekking hebben op derden welke
betrokken zijn bij pogingen om de onderneming te redden, in het kader
van civiele of handelsrechtelijke procedures openbaar worden gemaakt.
2. Lid 1 belet niet dat tussen de bevoegde autoriteiten van de
verschillende Lid-Staten uitwisseling van gegevens plaatsvindt alsbedoeld in de richtlijnen die van toepassing zijn op verzekeringsonder-nemingen. Deze gegevens vallen onder het in lid 1 bedoelde
beroepsgeheim.
3. De lidstaten mogen met de bevoegde autoriteiten van derde landen
of met de autoriteiten of instanties van derde landen, zoals gedefinieerdin lid 5 en lid 5 bis, alleen dan samenwerkingsovereenkomsten voor de
uitwisseling van gegevens sluiten, als met betrekking tot de meege-
deelde gegevens ten minste gelijkwaardige waarborgen inzake hetberoepsgeheim gelden als de in dit artikel bedoelde. De uitwisseling vangegevens moet geschieden ten behoeve van het uitoefenen van detoezichthoudende taak van de genoemde autoriteiten of instanties.
Gegevens die afkomstig zijn van een andere lidstaat mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van de bevoegde
autoriteiten die de gegevens hebben meegedeeld en in voorkomendgeval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waarmee dezeautoriteiten ingestemd hebben.
4. De bevoegde autoriteiten die overeenkomstig lid 1 of lid 2
vertrouwelijke gegevens ontvangen, mogen deze slechts gebruiken voorde uitoefening van hun taken:
— voor het onderzoek van de voorwaarden voor de toegang tot het
verzekeringsbedrijf en voor het vergemakkelijken van de controle opde voorwaarden waaronder de werkzaamheden worden uitgeoefend,in het bijzonder ten aanzien van het toezicht op de technischevoorzieningen, de solvabiliteitsmarge, de administratieve en boek-houdkundige organisatie en de interne controle, of1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 16
▼M2
▼B
▼B
— voor het opleggen van sancties, of
— in het kader van een administratief beroep tegen een besluit van de
bevoegde autoriteiten, of
— in rechtszaken die aanhangig zijn gemaakt overeenkomstig artikel 56
of bijzondere bepalingen van de richtlijnen betreffende verzekerings-
ondernemingen.
5. De leden 1 en 4 staan niet in de weg aan de uitwisseling van
gegevens binnen een zelfde Lid-Staat, wanneer er verscheidenebevoegde autoriteiten zijn, of, tussen Lid-Staten, tussen de bevoegdeautoriteiten en:
— de autoriteiten aan wie van overheidswege het toezicht op de
kredietinstellingen en de andere financiële instellingen is opge-
dragen, alsmede de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op de
financiële markten,
— de instanties die betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement
van verzekeringsondernemingen en andere soortgelijke procedures,
en
— de met de wettelijke controle van de jaarrekening van verzekerings-
ondernemingen en andere financiële instellingen belaste personen,
voor de vervulling van hun toezichthoudende taak, en vormen evenmin
een belemmering voor de mededeling aan de instanties die belast zijn
met de (gedwongen) liquidatie of het beheer van een garantiefonds, van
de gegevens die nodig zijn voor de vervulling van hun taak. De doordeze autoriteiten, instanties en personen ontvangen gegevens vallenonder het in lid 1 bedoelde beroepsgeheim.
5 bis. Onverminderd de leden 1 tot en met 4 kunnen de Lid-Staten
toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindt tussen de bevoegdeautoriteiten en
— de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op de instanties die
betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement van verzekerings-ondernemingen en andere soortgelijke procedures, of
— de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op personen die belast
zijn met de wettelijke controle van de jaarrekening van verzekerings-
ondernemingen, kredietinstellingen, beleggingsondernemingen enandere financiële instellingen, of
— de van de verzekeringsondernemingen onafhankelijke actuarissen die
krachtens de wet een controlefunctie ten aanzien van dezeondernemingen uitoefenen, en de organen die met het toezicht opdeze actuarissen belast zijn.
De Lid-Staten die van de in de eerste alinea vervatte mogelijkheid
gebruik maken, eisen dat minimaal aan de volgende voorwaarden wordtvoldaan:
— de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in de eerste
alinea bedoelde toezichthoudende taken of controlefuncties;
— de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in lid 1
bedoelde beroepsgeheim;
— gegevens die afkomstig zijn van een andere Lid-Staat, mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van debevoegde autoriteiten die de gegevens hebben medegedeeld en invoorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden
waarmede deze autoriteiten ingestemd hebben.
De Lid-Staten delen de Commissie en de overige Lid-Staten de identiteit
mede van de autoriteiten, personen of instanties die op grond van dit lid
informatie mogen ontvangen.
5 ter. Onverminderd de leden 1 tot en met 4 kunnen de Lid-Staten, ter
versterking van de stabiliteit van het financiële stelsel alsmede deintegriteit ervan, toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindttussen de bevoegde autoriteiten en de autoriteiten en instanties diewettelijk belast zijn met de opsporing en het onderzoek van inbreukenop het vennootschapsrecht.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 17
▼M1
▼M1
De Lid-Staten die van de in de eerste alinea vervatte mogelijkheid
gebruik maken, eisen dat minimaal aan de volgende voorwaarden wordtvoldaan:
— de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in de eerste
alinea bedoelde taken;
— de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in lid 1
bedoelde beroepsgeheim;
— gegevens die afkomstig zijn van een andere Lid-Staat, mogen alleen
worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van debevoegde autoriteiten die de gegevens hebben medegedeeld en invoorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleindenwaarmede deze autoriteiten ingestemd hebben.
Indien de in de eerste alinea bedoelde autoriteiten of instanties in een
Lid-Staat bij de uitoefening van hun opsporings- of onderzoektaken een
beroep doen op personen die op grond van hun specifieke deskundigheidmet een opdracht worden belast en die geen openbaar ambt bekleden,kan de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid tot uitwisseling vaninformatie tot deze personen worden verruimd op de in de tweede alinea
genoemde voorwaarden.
Voor de toepassing van het laatste streepje van de tweede alinea delen
de in de eerste alinea bedoelde autoriteiten of instanties aan de bevoegdeautoriteiten die de informatie hebben medegedeeld, de identiteit en deprecieze opdracht mede van de personen aan wie deze informatie zalworden doorgegeven.
De Lid-Staten delen de Commissie en de overige Lid-Staten de identiteit
mede van de autoriteiten of instanties die op grond van dit lid informatie
mogen ontvangen.
De Commissie stelt vóór 31 december 2000 een verslag op over de
toepassing van dit lid.
5 quater. De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten toestaan om
— aan de centrale banken en andere instanties met een soortgelijke taak
in hun hoedanigheid van monetaire autoriteit,
— in voorkomend geval aan andere overheidsinstanties die belast zijn
met het toezicht op de betalingssystemen,
voor de uitoefening van hun taak dienstige gegevens mede te delen en
kunnen deze autoriteiten of instanties ook toestaan om aan de bevoegde
autoriteiten de gegevens toe te zenden die deze nodig hebben ter
uitvoering van lid 4. De in dit verband ontvangen gegevens vallen onderhet in dit artikel bedoelde beroepsgeheim.
6. Voorts mogen de Lid-Staten, niettegenstaande de leden 1 en 4, op
grond van wettelijke bepalingen de mededeling van bepaalde gegevenstoestaan aan andere centrale overheidsdiensten die bevoegd zijn ter zake
van de wetgeving inzake het toezicht op kredietinstellingen, financiële
instellingen, beleggingsdiensten en verzekeringsondernemingen,alsmede aan de inspecteurs die in opdracht van deze overheidsdienstenoptreden.
Deze gegevens mogen echter alleen worden verstrekt wanneer zulks ter
wille van het bedrijfseconomisch toezicht nodig blijkt.
De Lid-Staten bepalen evenwel dat de gegevens die op grond van de
leden 2 en 5 zijn ontvangen, en die welke zijn verkregen naar aanleiding
van de in artikel 14 van Richtlijn 73/239/EEG bedoelde verificaties terplaatse, in geen enkel geval op grond van dit lid mogen wordenmedegedeeld, tenzij met uitdrukkelijke instemming van de bevoegdeautoriteiten die de gegevens hebben verstrekt of van de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat waar de verificatie ter plaatse is verricht.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 18
▼B
▼M1
Artikel 16 bis
1. De Lid-Staten bepalen minimaal
a) dat iedere persoon die is toegelaten in de zin van Richtlijn 84/253/
EEG(1), en die bij een verzekeringsonderneming de taken verricht
zoals bedoeld in artikel 51 van Richtlijn 78/660/EEG(2), artikel 37
van Richtlijn 83/349/EEG of artikel 31 van Richtlijn 85/611/EEG,
dan wel een andere wettelijke taak, de verplichting heeft aan debevoegde autoriteiten snel melding te doen van elk feit of besluit metbetrekking tot deze onderneming, waarvan hij bij de uitvoering vandie taken kennis heeft gekregen en dat van dien aard is:
— dat het een inbreuk ten gronde inhoudt op de wettelijke of
bestuursrechtelijke bepalingen tot vaststelling van de voor-waarden voor vergunning of van specifieke voorschriftenbetreffende de uitoefening van de werkzaamheden van verzeke-ringsondernemingen, of
— dat het de bedrijfscontinuïteit van de verzekeringsonderneming
aantast, of
— dat het leidt tot weigering van de goedkeuring van de jaar-
rekening of tot het uiten van voorbehouden;
b) dat dezelfde verplichting rust op deze persoon ten aanzien van feiten
en besluiten waarvan hij kennis zou hebben gekregen bij deuitvoering van taken zoals beschreven onder a), bij een ondernemingdie uit een zeggenschapsband voortvloeiende nauwe banden heeftmet de verzekeringsonderneming waar deze persoon de boven-
genoemde taken uitvoert.
2. Melding te goeder trouw aan de bevoegde autoriteiten door de
personen die zijn toegelaten in de zin van Richtlijn 84/253/EEG van inlid 1 bedoelde feiten of besluiten vormt geen inbreuk op ongeacht welkeop grond van een contract of van een wettelijke of bestuursrechtelijkebepaling opgelegde beperking inzake de openbaarmaking van infor-
matie, en leidt voor de betrokken personen tot geen enkele vorm van
aansprakelijkheid.
Hoofdstuk 2
Artikel 17
Artikel 15 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 15
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonder-
neming toereikende technische voorzieningen te vormen metbetrekking tot het geheel van haar werkzaamheden.
De omvang van deze voorzieningen wordt bepaald aan de hand van
de regels van Richtlijn 91/674/EEG.
2. De Lid-Staat van herkomst verlangt van elke verzekeringson-
dernemig dat tegenover de technische voorzieningen met betrekkingtot haar gehele bedrijf congruente activa staan overeenkomstig
artikel 6 van Richtlijn 88/357/EEG. Wat de in de Gemeenschap
gelegen risico's betreft moeten deze activa in de Gemeenschap zijngelokaliseerd. De Lid-Staten mogen verzekeringsondernemingenniet verplichten hun activa in een bepaalde Lid-Staat te lokaliseren.De Lid-Staat van herkomst kan evenwel een versoepeling toestaan
van de regels inzake de lokalisatie van de activa.
3. Indien de Lid-Staat van herkomst vorderingen op herverzeker-
aars als dekking van de technische voorzieningen aanvaardt, stelt hijhet toegestane percentage daarvan vast. Hij kan in dat geval niet delokalisatie van deze vorderingen eisen.”.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 19
(1) PB nr. L 126 van 12. 5. 1984, blz. 20.
(2) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 90/605/EEG (PB nr. L 317 van 16. 11. 1990, blz. 60).▼B
▼B
Artikel 18
Artikel 15 bis van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 15 bis
1. De Lid-Staten verplichten verzekeringsondernemingen
waarvan het hoofdkantoor op hun grondgebied is gevestigd en die
onder A, punt 14, van de bijlage vermelde risico's verzekeren, hierna
„kredietverzekering” genoemd, een egalisatievoorziening te vormenter dekking van eventuele technische verliezen en boven hetgemiddelde liggende schadequoten die tijdens een boekjaar indeze branche optreden.
2. De egalisatievoorziening moet volgens de door de Lid-Staat
van herkomst vastgestelde voorschriften worden berekend, overeen-komstig een van de vier methodes in punt D van de bijlage diegelijkwaardig worden geacht.
3. De egalisatievoorziening wordt tot de volgens de methodes van
punt D van de bijlage berekende bedragen niet aan de solvabili-teitsmarge toegerekend.
4. De Lid-Staten kunnen verzekeringsondernemingen waarvan
het hoofdkantoor op hun grondgebied is gevestigd en waarvan de
geïnde premies of bijdragen voor de kredietverzekeringsbranche
minder dan 4 % van het totale bedrag aan premies of bijdragen enminder dan 2 500 000 ecu belopen, vrijstellen van de verplichting totvorming van een egalisatievoorziening voor deze branche.”.
Artikel 19
Artikel 23 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
Artikel 20
Met betrekking tot de tegenover de technische voorzieningen staande
activa moet rekening worden gehouden met de aard van de door deverzekeringsonderneming verrichte transacties, ten einde de veiligheid,het rendement en de liquiditeit van de beleggingen van de verzekerings-onderneming te waarborgen; de verzekeringsonderneming dient zorg tedragen voor een adequate diversificatie en spreiding van deze
beleggingen.
Artikel 21
1. De Lid-Staat van herkomst mag verzekeringsondernemingen
alleen toestaan tegenover hun technische voorzieningen de volgende
categorieën van activa te stellen:
A.Beleggingen
a) obligaties en andere geld- en kapitaalmarktinstrumenten;
b) leningen;
c) aandelen en andere niet-vastrentende deelnemingen;
d) rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging
in effecten en deelnemingen in andere beleggingsfondsen;
e) terreinen en gebouwen, alsmede zakelijke rechten op onroerende
zaken;
B.Vorderingen
f) vorderingen op herverzekeraars, met inbegrip van het aandeel van
de herverzekeraars in de technische voorzieningen;
g) deposito's bij en vorderingen op cederende ondernemingen;h) vorderingen op verzekeringnemers en tussenpersonen uit hoofde
van directe verzekeringstransacties en herverzekeringstransacties;
i) vorderingen uit hoofde van verhaal of subrogatie;
j) belastingtegoeden;
k) vorderingen op garantiefondsen;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 20
▼B
C.Andere activa
l) materiële vaste activa, andere dan terreinen en gebouwen, op
grond van een voorzichtige afschrijving;
m) kasmiddelen en bank- en girosaldi, deposito's bij kredietin-
stellingen of bij andere instellingen die vergunning hebben omdeposito's te ontvangen;
n) overlopende acquisitiekosten;o) lopende interest en huur, en andere overlopende posten.
Voor „Lloyd's underwriters” omvatten de categorieën activa eveneens de
garanties en „letters of credit” die zijn afgegeven door kredietin-
stellingen in de zin van Richtlijn 77/780/EEG(
1) of door
verzekeringsondernemingen, alsook de aantoonbare bedragen dievoortkomen uit levensverzekeringspolissen voor zover zij aan de ledentoebehorende fondsen vertegenwoordigen.
Opname van activa of van een categorie activa in bovenstaande lijst
betekent niet dat al deze activa automatisch moeten worden toegestaanals dekking van de technische voorzieningen. De Lid-Staat van herkomstwerkt meer gedetailleerde regels uit waarin de voorwaarden voor hetgebruik van de toelaatbare activa worden vastgelegd; in dit verband kanhij, met name voor de vorderingen op herverzekeraars, zakelijke
zekerheden of garanties verlangen.
De Lid-Staat van herkomst neemt bij het vaststellen en toepassen van
deze regels in het bijzonder de volgende beginselen in acht:
i) activa die als dekking van de technische voorzieningen fungeren,
worden gewaardeerd met aftrek van de voor de acquisitie van dezeactiva aangegane schulden;
ii) alle activa moeten met de nodige voorzichtigheid worden gewaar-
deerd, rekening houdend met het risico van niet-realisatie. In hetbijzonder mogen materiële vaste activa, andere dan terreinen engebouwen, alleen als dekking van de technische voorzieningendienen als zij worden gewaardeerd op basis van een voorzichtige
afschrijving;
iii) leningen aan ondernemingen, een Staat, een internationale instel-
ling, een lokaal of regionaal bestuur dan wel aan natuurlijkepersonen, kunnen alleen worden aanvaard als dekking van detechnische voorzieningen indien er sprake is van voldoende sterke
garanties, die kunnen berusten op de hoedanigheid van de
kredietnemer, hypotheken, garanties van kredietinstellingen ofverzekeringsondernemingen dan wel andere zekerheden;
iv) afgeleide instrumenten als opties, futures en swaps ten aanzien van
tegenover de technische voorzieningen staande activa, kunnen
worden gebruikt voor zover zij het beleggingsrisico helpen
beperken of een efficiënt portefeuillebeheer mogelijk maken.Deze instrumenten moeten op voorzichtige grondslag wordengewaardeerd en kunnen in aanmerking worden genomen bij dewaardering van de onderliggende activa;
v) effecten die niet op een gereglementeerde markt worden verhan-
deld, worden alleen als dekking van de technische voorzieningen
aanvaard wanneer zij op korte termijn kunnen worden gerealiseerd;
vi) vorderingen op een derde mogen alleen tegenover de technische
voorzieningen worden gesteld na aftrek van de schulden op diederde;
vii) het bedrag van de vorderingen die tegenover de technische
voorzieningen mogen worden gesteld moet met de nodigevoorzichtigheid worden berekend, rekening houdend met het risicovan niet-realisatie. In het bijzonder zijn vorderingen op verzeke-ringnemers en tussenpersonen uit hoofde van directe
verzekeringstransacties en herverzekeringstransacties slechts toege-
staan voor zover zij sedert minder dan drie maanden daadwerkelijkopeisbaar zijn;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 21
(1) PB nr. L 322 van 17. 12. 1977, blz. 30. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij
Richtlijn 89/646/EEG (PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1).
▼B
viii) wanneer de activa betrekking hebben op een belegging in een
dochteronderneming die, voor rekening van de verzekeringsonder-neming, alle of een deel van de beleggingen van deze
verzekeringsonderneming beheert, houdt de Lid-Staat van
herkomst voor de toepassing van de regels en de beginselen vandit artikel rekening met de onderliggende activa in het bezit van dedochteronderneming; de Lid-Staat van herkomst mag dezelfdebehandeling toepassen op de door andere dochterondernemingen
gehouden activa;
ix) overlopende acquisitiekosten worden alleen als dekking van de
technische voorzieningen toegestaan indien zulks strookt met demethoden voor berekening van de voorzieningen voor lopenderisico's.
2. Onverminderd het bepaalde in lid 1 kan de Lid-Staat van herkomst
bij een naar behoren met redenen omkleed besluit in uitzonderlijkeomstandigheden op verzoek van de verzekeringsonderneming gedurendeeen bepaalde periode andere categorieën van activa toestaan voor hetdekken van de technische voorzieningen, mits artikel 20 in acht wordt
genomen.
Artikel 22
1. De Lid-Staat van herkomst bepaalt dat elke verzekeringsonder-
neming van de tegenover haar technische voorzieningen staande activa
niet meer mag beleggen dan:
a) 10 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in één
bepaald terrein of gebouw dan wel in verscheidene terreinen ofgebouwen die zich voldoende dicht bij elkaar bevinden om de facto
als één belegging te worden beschouwd;
b) 5 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in aandelen
en andere met aandelen gelijk te stellen verhandelbare waar-
depapieren, obligaties en andere geldmarkt- enkapitaalmarktinstrumenten van één bepaalde emittent of in leningenaan één bepaalde kredietnemer, te zamen genomen, waarbij niet alsleningen in aanmerking worden genomen leningen aan een centrale,regionale of lokale overheid, dan wel aan een internationale
organisatie waarvan een of meer Lid-Staten deel uitmaken. Dit
plafond kan tot 10 % worden verhoogd, mits de verzekeringsonder-neming niet meer dan 40 % van haar bruto technische voorzieningenbelegt in leningen aan of waardepapieren van emittenten enkredietnemers waarin zij meer dan 5 % van haar activa belegt;
c) 5 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in niet-
gegarandeerde leningen, waarvan 1 % in één enkele niet-gegaran-
deerde lening, andere dan die welke zijn toegekend aan
kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen, voor zover artikel8 van Richtlijn 73/239/EEG dit toestaat, en beleggingsonderne-mingen die in een Lid-Staat zijn gevestigd;
d) 3 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in
kasmiddelen;
e) 10 % van het totaal van de bruto technische voorzieningen in
aandelen, andere met aandelen gelijk te stellen waardepapieren, enobligaties die niet op een gereglementeerde markt worden verhan-deld.
2. Dat er in lid 1 geen beperkingen worden gesteld aan het beleggen
in een bepaalde categorie van activa, betekent niet dat de activa vandeze categorie onbeperkt moeten worden toegestaan als dekking van detechnische voorzieningen. De Lid-Staat van herkomst stelt nadere regels
vast waarin de voorwaarden voor het gebruik van de toelaatbare activa
worden bepaald. Hij neemt bij het vaststellen en toepassen van dezeregels in het bijzonder de volgende beginselen in acht:
i) de activa die als dekking fungeren van de technische voorzieningen
moeten voldoende gediversifieerd en gespreid zijn om te waar-borgen dat er geen buitensporige afhankelijkheid van een bepaaldecategorie van activa, een specifieke beleggingssector of eenspecifieke belegging optreedt;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 22
▼B
ii) beleggingen in activa die een hoog risico dragen, hetzij vanwege
hun intrinsieke kenmerken, hetzij vanwege de hoedanigheid van deemittent, dienen tot een voorzichtig niveau beperkt te blijven;
iii) bij de beperkingen met betrekking tot specifieke categorieën van
activa moet rekening worden gehouden met de behandeling van deherverzekering voor het berekenen van de technische voorzieningen;
iv) wanneer de activa betrekking hebben op een belegging in een
dochteronderneming die, voor rekening van de verzekeringsonder-neming, alle of een deel van de beleggingen van deze
verzekeringsonderneming beheert, houdt de Lid-Staat van herkomst
voor de toepassing van de regels en de beginselen van dit artikelrekening met de onderliggende activa in het bezit van de dochter-onderneming; hij mag dezelfde behandeling toepassen op de doorandere dochterondernemingen gehouden activa;
v) het percentage van de tegenover de technische voorzieningen te
stellen activa die voor niet-liquide beleggingen zijn aangewend,dient tot een voorzichtig niveau beperkt te worden;
vi) wanneer de activa ten dele bestaan uit leningen aan of obligaties
uitgegeven door bepaalde kredietinstellingen, mag de Lid-Staat vanherkomst bij de toepassing van de in dit artikel vervatte regels en
beginselen rekening houden met de door deze kredietinstellingen
gehouden onderliggende activa. Deze behandeling mag slechtsworden toegepast voor zover de kredietinstelling haar hoofdkantoorheeft in een Lid-Staat, exclusief in handen is van die Lid-Staat en/ofvan de lokale overheden van die Lid-Staat, en haar werkzaamhedenstatutair bestaan in het door haar tussenkomst verstrekken van
leningen aan de Staat of de lokale overheden of van door deze Staat
of overheden gegarandeerde leningen, dan wel het verstrekken vanleningen aan nauw met de Staat of de lokale overheden verbondeninstanties.
3. In het kader van de nadere regels waarin de voorwaarden voor het
gebruik van de toelaatbare activa worden vastgesteld, past de Lid-Staateen strengere behandeling toe op:
— leningen die niet voorzien zijn van een bankgarantie, een garantie
toegekend door een verzekeringsonderneming, een hypotheek of eenandere vorm van zekerheid, dan op leningen die daar wel van zijnvoorzien;
— icbe's die niet zijn onderworpen aan de coördinatie van Richtlijn 85/
611/EEG(
1) en andere beleggingsfondsen, dan op icbe's die wel aan
die coördinatie zijn onderworpen;
— waardepapieren die niet op een gereglementeerde markt worden
verhandeld, dan op waardepapieren die wel op een gereglementeerdemarkt worden verhandeld;
— obligaties en andere geldmarkt- en kapitaalmarktinstrumenten van
andere emittenten dan Staten, regionale of lokale overheden van dieStaten of ondernemingen die behoren tot zone A als bedoeld inRichtlijn 89/647/EEG(
2), of waarvan de emittenten internationale
organisaties zijn waartoe geen Lid-Staat van de Gemeenschap
behoort, dan op die zelfde financiële instrumenten uitgegeven door
emittenten die wel deze kenmerken vertonen.
4. De Lid-Staten mogen het maximum van lid 1, onder b), op 40 %
stellen voor bepaalde obligaties die zijn uitgegeven door een krediet-instelling die haar hoofdkantoor in een Lid-Staat heeft en krachtens dewet onderworpen is aan bijzonder overheidstoezicht ter bescherming vande houders van deze obligaties. Meer bepaald moeten de bedragen die
uit de emissie van deze obligaties worden verkregen overeenkomstig de
wet worden belegd in activa die gedurende de gehele looptijd van dezeobligaties voldoende dekking bieden voor de daaruit voortvloeiendeverplichtingen en die bij voorrang bestemd zijn voor de aflossing van dehoofdsom en de betaling van de lopende rente in geval de emittentophoudt te betalen.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 23
(1) PB nr. L 375 van 31. 12. 1985, blz. 3. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 88/
220/EEG (PB nr. L 100 van 19. 4. 1988, blz. 31).
(2) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 14.
▼B
5. De Lid-Staten mogen van verzekeringsondernemingen niet
verlangen dat zij beleggingen in bepaalde categorieën van activaverrichten.
6. Onverminderd het bepaalde in lid 1 kan de Lid-Staat van herkomst
bij een naar behoren met redenen omkleed besluit in uitzonderlijke
omstandigheden op verzoek van de verzekeringsonderneming gedurendeeen bepaalde periode afwijkingen toestaan op de regels van lid 1, ondera) tot en met e), mits artikel 20 in acht wordt genomen.
Artikel 23
In bijlage 1 bij Richtlijn 88/357/EEG worden de punten 8 en 9
vervangen door:
„8. Verzekeringsondernemingen mogen een bedrag van ten hoogste
20 % van hun in een bepaalde valuta luidende verplichtingendekken met niet-congruente activa.
9. Iedere Lid-Staat kan bepalen dat, wanneer krachtens boven-
staande voorschriften tegenover verplichtingen activa moetenstaan die luiden in de valuta van een Lid-Staat, aan dezevoorwaarde eveneens wordt geacht te zijn voldaan, indien debetreffende activa in ecu luiden.”.
Artikel 24
In artikel 16 van Richtlijn 73/239/EEG wordt lid 1 vervangen door:
„1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonder-
neming een voldoende solvabiliteitsmarge te vormen met betrekkingtot het geheel van haar werkzaamheden.
De solvabiliteitsmarge komt overeen met het vermogen van de
verzekeringsonderneming dat niet dient ter dekking van enigevoorzienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijke bestand-delen. Deze marge omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat onderlinge waar-
borgmaatschappijen c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen
betreft, het gestorte gedeelte van het waarborgkapitaal plus deledenrekeningen die aan de volgende criteria voldoen:
a) de statuten bepalen dat er vanaf deze rekeningen alleen
betalingen aan leden mogen worden verricht als zulks geendaling van de solvabiliteitsmarge tot onder het vereiste niveauveroorzaakt, of, na ontbinding van de onderneming, als alleandere schulden zijn voldaan;
b) de statuten bepalen dat de bevoegde autoriteiten ten minste
een maand van tevoren in kennis moeten worden gesteld vanelke betaling voor andere doeleinden dan de individueleopzegging van het lidmaatschap en dat zij gedurende dezetermijn de voorgenomen betaling kunnen verbieden;
c) de relevante bepalingen in de statuten kunnen pas worden
gewijzigd wanneer de bevoegde autoriteiten, onverminderd decriteria onder a) en b), verklaard hebben geen bezwaar tegendeze wijziging te hebben;
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte25 % van dit kapitaal of fonds bedraagt;
— de (wettelijke en vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebrachte winst;
— de suppletiebijdragen welke onderlinge waarborgmaatschappijen
c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen en vennootschappen
met een overeenkomstige rechtsvorm met variabele premies van
hun leden kunnen eisen uit hoofde van het boekjaar, tot eenbedrag gelijk aan de helft van het verschil tussen demaximumbijdragen en de werkelijk ingevorderde bijdragen;deze mogelijke suppletiebijdragen mogen evenwel niet meer dan50 % van de solvabiliteitsmarge bedragen;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 24
▼B
— op verzoek van de verzekeringsonderneming, de door deze
laatste aangetoonde meerwaarden welke voortvloeien uit deonderwaardering van activa, voor zover deze meerwaarden geen
uitzonderlijk karakter hebben;
— het gecumuleerd preferent aandelenkapitaal en de achtergestelde
leningen, doch dan slechts tot een maximum van 50 % van demarge, waarvan niet meer dan 25 % in achtergestelde leningenmet vaste looptijd, of het gecumuleerd preferent aandelenkapi-taal met vaste termijn, indien ten minste aan de volgendevoorwaarden is voldaan:
a) in geval van faillissement of liquidatie van de verzekerings-
onderneming gelden bindende overeenkomsten op grond
waarvan de achtergestelde leningen of preferente aandelenachtergesteld worden bij de vorderingen van alle anderecrediteuren en pas worden terugbetaald nadat alle andere opdat tijdstip opeisbare schulden zijn voldaan;
achtergestelde leningen moeten tevens aan de volgende voor-
waarden voldoen:
b) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmer-
king genomen;
c) voor leningen met een vaste looptijd dient de oorspronkelijke
looptijd ten minste vijf jaar te bedragen. Uiterlijk een jaarvoor de vervaldag legt de verzekeringsonderneming de
bevoegde autoriteiten een plan ter goedkeuring voor waarin
wordt uiteengezet op welke wijze de solvabiliteitsmarge zalworden gehandhaafd of op het vereiste niveau gebracht op devervaldag, tenzij de mate waarin de lening als bestanddeelvan de solvabiliteitsmarge in aanmerking mag worden
genomen, gedurende minimaal de laatste vijf jaren voor de
datum van terugbetaling geleidelijk wordt verlaagd. Debevoegde autoriteiten kunnen toestemming verlenen voorvervroegde terugbetaling van dergelijke leningen, mits hetinitiatief hiertoe uitgaat van de emitterende verzekeringson-derneming en haar solvabiliteitsmarge niet onder het vereiste
niveau daalt;
d) leningen waarvan de looptijd niet bepaald is, kunnen slechts
worden terugbetaald met een opzeggingstermijn van vijf jaar,tenzij de leningen niet langer als bestanddelen van de
solvabiliteitsmarge worden aangemerkt of uitdrukkelijk de
voorafgaande toestemming van de bevoegde autoriteitenvereist is voor vervroegde terugbetaling. In dit laatste gevaldient de verzekeringsonderneming de bevoegde autoriteitenten minste zes maanden te voren in kennis te stellen van de
voorgenomen terugbetaling, onder vermelding van de daad-
werkelijke en de vereiste solvabiliteitsmarge zowel vóór alsna deze terugbetaling. De bevoegde autoriteiten verlenenalleen toestemming voor de terugbetaling indien de solvabili-teitsmarge van de verzekeringsonderneming niet onder hetvereiste niveau dreigt te dalen;
e) de leningsovereenkomst bevat geen bepalingen op grond
waarvan de lening in bepaalde omstandigheden, andere dande liquidatie van de verzekeringsonderneming, vóór deovereengekomen datum moet worden terugbetaald;
f) de leningsovereenkomst kan alleen worden gewijzigd nadat
de bevoegde autoriteiten verklaard hebben geen bezwaar tehebben tegen de wijziging;
— effecten met onbepaalde looptijd en andere instrumenten die aan
de volgende voorwaarden voldoen, met inbegrip van anderegecumuleerde prederente aandelen dan bedoeld in het voor-
gaande streepje, ten belope van maximaal 50 % van de
solvabiliteitsmarge, voor het totaal van deze effecten en van dein het voorgaande streepje vermelde achtergestelde leningen:
a) zij kunnen niet worden terugbetaald op initiatief van de
houder of zonder voorafgaande toestemming van de bevoegdeautoriteiten;1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 25
▼B
b) de emmissie-overeenkomst moet de verzekeringsonderne-
ming de mogelijkheid bieden de betaling van de rente over delening uit te stellen;
c) de vorderingen van de kredietverlener op de verzekeringson-
derneming moeten volledig worden achtergesteld bij devorderingen van alle niet-achtergestelde crediteuren;
d) in de documenten met betrekking tot de effectenemissie moet
worden gestipuleerd dat de verliezen gecompenseerd kunnenworden door de schuld en de niet-gestorte rente, terwijl de
verzekeringsonderneming haar activiteiten kan voortzetten;
e) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmer-
king genomen.”.
Artikel 25
Uiterlijk drie jaar na het in toepassing brengen van deze richtlijn legt de
Commissie het Comité voor het verzekeringswezen een verslag voorbetreffende de noodzaak van verdere harmonisatie van de solvabili-teitsmarge.
Artikel 26
Artikel 18 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 18
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrek-
king tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa
die de in artikel 15 bedoelde technische voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten verzekerings-
ondernemingen wordt, onverminderd artikel 15, lid 2, artikel 20,leden 1, 2, 3 en 5, en artikel 22, lid 1, laatste alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
3. De leden 1 en 2 laten onverlet de maatregelen welke de Lid-
Staten als eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingenkunnen nemen, onder volledige waarborging van de belangen van deverzekerden.”.
Hoofdstuk 3
Artikel 27
In artikel 7, lid 1, van Richtlijn 88/357/EEG, wordt punt f) vervangen
door:
„f) Voor de risico's bedoeld in artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/
239/EEG, kunnen de partijen vrij kiezen welk recht van
toepassing is.”.
Artikel 28
De Lid-Staat waar het risico is gelegen, kan de verzekeringnemer niet
beletten een overeenkomst te sluiten met een verzekeringsondernemingdie volgens de voorwaarden van artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG een
vergunning heeft verkregen, voor zover deze overeenkomst niet in strijd
is met de wettelijke bepalingen van algemeen belang die in de Lid-Staatwaar het risico is gelegen, gelden.
Artikel 29
De Lid-Staten stellen geen bepalingen vast waarin de voorafgaande
goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist van de
algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, de
tarieven, en de formulieren en andere documenten waarvan eenverzekeringsonderneming gebruik wil maken in haar betrekkingen metde verzekeringnemers. Voor het toezicht op de naleving van de nationalebepalingen betreffende de verzekeringsovereenkomsten kunnen zijalleen een niet-systematische mededeling van deze voorwaarden en1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 26
▼B
andere documenten eisen, zonder dat dit vereiste voor de verzekerings-
onderneming een voorwaarde vooraf voor de uitoefening van haarwerkzaamheden mag vormen.
De Lid-Staten kunnen de voorafgaande kennisgeving of de goedkeuring
van voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel van eenalgemeen prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Artikel 30
1. In artikel 8, lid 4, van Richtlijn 88/357/EEG wordt punt b)
geschrapt. Derhalve wordt punt a) van dit lid als volgt gewijzigd:
„a) Onverminderd het hierna onder c) bepaalde is artikel 7, lid 2,
derde alinea, van toepassing wanneer de verzekeringsovereen-
komst dekking geeft in verscheidene Lid-Staten waarvan tenminste één een verplichting tot verzekering oplegt.”.
2. Niettegenstaande elke strijdige bepaling, kan een Lid-Staat die
bepaalde verzekeringen verplicht stelt, eisen dat van de algemene en
bijzondere voorwaarden van de verplichte verzekeringen aan zijn
bevoegde autoriteiten kennisgeving wordt gedaan, voordat van dezevoorwaarden gebruik wordt gemaakt.
Artikel 31
1. Alvorens een verzekeringsovereenkomst af te sluiten moet de
verzekeringnemer door de verzekeringsonderneming in kennis worden
gesteld van:
— het recht dat op de overeenkomst van toepassing is, hetzij wanneer
de partijen geen vrijheid van rechtskeuze hebben, hetzij ten gevolge
van de keuze die de verzekeraar voorstelt als zulks wel het geval is;
— de regelingen voor het behandelen van klachten van verzekering-
nemers over de overeenkomst, met inbegrip, in voorkomend geval,van het bestaan van een instantie die belast is met het onderzoekenvan klachten, zonder afbreuk te doen aan de mogelijkheid voor de
verzekeringnemer een gerechtelijke procedure aan te spannen.
2. De in lid 1 bedoelde verplichting geldt enkel wanneer de
verzekeringnemer een natuurlijke persoon is.
3. De toepassingsmodaliteiten van dit artikel worden geregeld
volgens de wetgeving van de Lid-Staat waar het risico is gelegen.
TITEL IV
BEPALINGEN BETREFFENDE DE VRIJE VESTIGING EN HET VRIJ
VERRICHTEN VAN DIENSTEN
Artikel 32
Artikel 10 van Richtlijn 73/239/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 10
1. Iedere verzekeringsonderneming die op het grondgebied van
een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan inkennis.
2. De Lid-Staten verlangen dat de verzekeringsonderneming die
op het grondgebied van een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst tevestigen, de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaan vande volgende gegevens:
a) de naam van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zij
voornemens is het bijkantoor te vestigen;
b) haar programma van werkzaamheden, waarin met name de aard
van de voorgenomen verrichtingen en de organisatiestructuur van
het bijkantoor worden vermeld;
c) het adres in de Lid-Staat van het bijkantoor waar documenten
kunnen worden opgevraagd en afgeleverd, met dien verstande dat1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 27
▼B
dit adres hetzelfde is als datgene waaraan de mededelingen voor
de algemeen gevolmachtigde worden gericht;
d) de naam en het adres van de algemeen gevolmachtigde van het
bijkantoor, aan wie voldoende bevoegdheden moeten zijnverleend om de onderneming ten opzichte van derden teverbinden en om haar tegenover de autoriteiten en de rechterlijke
instanties van de Lid-Staat van het bijkantoor te vertegenwoor-
digen. In het geval van Lloyd's mogen zich bij eventuelegeschillen in de Lid-Staat van het bijkantoor welke voortvloeienuit aangegane verbintenissen, voor de verzekerden geen groteremoeilijkheden voordoen dan bij vergelijkbare geschillen metklassieke verzekeraars. Te dien einde moet onder de bevoegd-
heden van de algemeen gevolmachtigde in het bijzonder de
bekwaamheid vallen, om in zijn hoedanigheid van algemeengevolmachtigde op voor de betrokken „underwriters” van Lloyd'sbindende wijze te worden gedagvaard.
Ingeval de verzekeringsonderneming haar bijkantoor de risico's wil
laten dekken die zijn ingedeeld in branche 10 van punt A van debijlage, met uitzondering van de wettelijke aansprakelijkheid van devervoerder, moet zij een verklaring overleggen waarin staat dat zij istoegetreden tot het nationale bureau en het nationale garantiefonds
van de Lid-Staat van het bijkantoor.
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst,
gelet op het betrokken project, redenen hebben om te twijfelen aan
de deugdelijkheid van de administratieve structuur, aan de financiële
positie van de verzekeringsonderneming of aan de goede reputatieen de beroepskwalificaties of -ervaring van de verantwoordelijkebestuurders en van de algemeen gevolmachtigde, doen zij binnendrie maanden na ontvangst van alle in lid 2 bedoelde gegevens,mededeling van deze gegevens aan de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor en stellen zij de betrokken verzeke-
ringsonderneming hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verklaren
tevens dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteits-
marge bezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen16 en 17.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
weigeren de in lid 2 bedoelde gegevens mee te delen aan de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor, delen zijde redenen van deze weigering binnen drie maanden na ontvangstvan alle gegevens aan de betrokken verzekeringsonderneming mee.Tegen deze weigering of het uitblijven van een antwoord staat
beroep open bij de rechter in de Lid-Staat van herkomst.
4. Voordat het bijkantoor van de verzekeringsonderneming met
zijn werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staat van het bijkantoor over twee maanden, te rekenen
vanaf de ontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling, om in
voorkomend geval aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staatvan herkomst de voorwaarden, verband houdende met het algemeenbelang, aan te geven waaronder deze werkzaamheden in de Lid-Staatvan het bijkantoor moeten worden uitgeoefend.
5. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor is binnengekomen of, wanneer deze nietreageren, zodra de in lid 4 bedoelde termijn is verstreken, mag hetbijkantoor worden gevestigd en met zijn werkzaamheden aanvangen.
6. In geval van wijziging van de inhoud van een van de
overeenkomstig lid 2, onder b), c) en d), verstrekte gegevens, steltde verzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten van de Lid-
Staat van herkomst en van de Lid-Staat van het bijkantoor
schriftelijk van de betreffende wijziging in kennis, zulks ten minsteeen maand vóór de toepassing van de wijziging, opdat de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst en de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor overeenkomstiglid 3, respectievelijk lid 4, hun taak kunnen vervullen.”.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 28
▼B
Artikel 33
Artikel 11 van Richtlijn 73/239/EEG vervalt.
Artikel 34
Artikel 14 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 14
Elke verzekeringsonderneming die voornemens is haar werkzaam-
heden voor het eerst in het kader van het vrij verrichten van dienstenin één of meer Lid-Staten uit te oefenen, is gehouden de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst hiervan vooraf in kenniste stellen, met opgave van de aard van de risico's die zij voornemens
is te dekken.”.
Artikel 35
Artikel 16 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 16
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst delen
binnen één maand na de in artikel 14 bedoelde kennisgeving aan deLid-Staat of de Lid-Staten op het grondgebied waarvan deverzekeringsonderneming voornemens is in het kader van het vrijverrichten van diensten werkzaamheden uit te oefenen, mee:
a) dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmarge
bezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 16en 17 van Richtlijn 73/239/EEG;
b) de branches die de onderneming mag uitoefenen;
c) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is in de
Lid-Staat van dienstverrichting te dekken.
Zij stellen tegelijkertijd de betrokken onderneming daarvan in
kennis.
Elke Lid-Staat op wiens grondgebied een verzekeringsonderneming
voornemens is, in het kader van het vrij verrichten van diensten, dein branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG
ingedeelde risico's te dekken, met uitzondering van de wettelijke
aansprakelijkheid van de vervoerder, kan eisen dat betrokkenonderneming:
— de naam en het adres bekend maakt van de vertegenwoordiger
van de verzekeringsonderneming bedoeld in artikel 12 bis, lid 4,van deze richtlijn;
— een verklaring overlegt waarin staat dat de onderneming is
toegetreden tot het nationale bureau en het nationale garantie-fonds van de Lid-Staat van dienstverrichting.
2. Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst de in lid 1 bedoelde gegevens niet meedelen binnen degestelde termijn, delen zij de redenen van deze weigering binnen diezelfde termijn aan de verzekeringsonderneming mee. Tegen deze
weigering moet beroep openstaan bij de rechter in de Lid-Staat van
herkomst.
3. De verzekeringsonderneming kan haar werkzaamheden
aanvangen vanaf de officieel bevestigde datum waarop haar bericht
is gegeven van de in lid 1, eerste alinea, bedoelde mededeling.”.
Artikel 36
Artikel 17 van Richtlijn 88/357/EEG wordt vervangen door:
„Artikel 17
Wanneer de verzekeringsonderneming voornemens is in de in artikel
14 bedoelde gegevens een wijziging aan te brengen, volgt zij daartoede in de artikelen 14 en 16 bepaalde procedure.”.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 29
▼B
Artikel 37
De tweede en de derde alinea van lid 2, alsmede lid 3 van artikel 12 en
de artikelen 13 en 15 van Richtlijn 88/357/EEG vervallen.
Artikel 38
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor of van de
Lid-Staat van dienstverrichting kunnen voorschrijven dat de gegevensdie zij op grond van de bepalingen van deze richtlijn kunnen verlangenmet betrekking tot de activiteit van de verzekeringsondernemingen dieop het grondgebied van die Lid-Staat werkzaam zijn, hun in de officiëletaal (of talen) van die Lid-Staat worden verstrekt.
Artikel 39
1. Artikel 18 van de Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. De Lid-Staat van het bijkantoor of de Lid-Staat van dienstverrich-
ting stelt geen bepalingen vast waarin de voorafgaande goedkeuring ofde systematische mededeling wordt geëist van de algemene enbijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, de tarieven, ende formulieren en andere documenten waarvan een verzekeringsonder-
neming gebruik wil maken in haar betrekkingen met de
verzekeringnemers. Voor het toezicht op de naleving van zijn nationalebepalingen betreffende verzekeringsovereenkomsten kan hij van eenverzekeringsonderneming die op zijn grondgebied in het kader van hetrecht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van dienstenhet verzekeringsbedrijf wenst uit te oefenen, slechts een niet-
systematische mededeling eisen van deze voorwaarden of andere
documenten waarvan zij gebruik wenst te maken, zonder dat dit vereistevoor de verzekeringsonderneming een voorwaarde vooraf voor deuitoefening van haar werkzaamheden mag vormen.
3. De Lid-Staat van het bijkantoor of de Lid-Staat van dienstverrich-
ting kan de voorafgaande kennisgeving of de goedkeuring van
voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel van een algemeen
prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Artikel 40
1. Artikel 19 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.2. Iedere verzekeringsonderneming die in het kader van het recht van
vestiging of in het kader van het vrij verrichten van dienstenwerkzaamheden uitoefent, moet aan de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor respectievelijk de Lid-Staat van dienst-
verrichting alle voor de toepassing van dit artikel gevraagde documentenoverleggen, voor zover ook de verzekeringsondernemingen die hunhoofdkantoor in deze Lid-Staten hebben daartoe zijn gehouden.
3. Indien de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat vaststellen dat
een verzekeringsonderneming die een bijkantoor op het grondgebied van
die Lid-Staat heeft of aldaar in het kader van het vrij verrichten van
diensten werkzaam is, zich niet houdt aan de rechtsvoorschriften van deLid-Staat die op haar van toepassing zijn, verzoeken zij de betrokkenonderneming een einde te maken aan deze onregelmatigheid.
4. Indien de betrokken onderneming niet het nodige doet, stellen de
bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staat de bevoegde auto-
riteiten van de Lid-Staat van herkomst hiervan in kennis. Deze laatstetreffen onverwijld alle passende maatregelen opdat de betrokkenonderneming een eind maakt aan de onregelmatigheid. De aard vandeze maatregelen wordt ter kennis van de bevoegde autoriteiten van debetrokken Lid-Staat gebracht.
5. Indien de onderneming, ondanks de door de Lid-Staat van
herkomst getroffen maatregelen, of omdat deze maatregelen ontoerei-kend zijn of die Lid-Staat geen maatregelen treft, inbreuk blijft makenop de in de betrokken Lid-Staat geldende rechtsregels, kan deze laatste,na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan opde hoogte te hebben gebracht, passende maatregelen nemen om verdere1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 30
▼B
onregelmatigheden te voorkomen of te beteugelen en, voor zover zulks
volstrekt noodzakelijk is, de onderneming te beletten op zijn grond-gebied nog nieuwe verzekeringsovereenkomsten te sluiten. De Lid-
Staten zorgen ervoor dat de voor deze maatregelen noodzakelijke
kennisgevingen op hun grondgebied mogelijk worden gemaakt.
6. De leden 3, 4 en 5 laten de bevoegdheid van de betrokken Lid-
Staten onverlet om in dringende gevallen passende maatregelen tetreffen om inbreuken op hun grondgebied te voorkomen. Zo kunnen zijonder meer een verzekeringsonderneming beletten op hun grondgebiednog nieuwe verzekeringsovereenkomsten te sluiten.
7. De leden 3, 4 en 5 laten de bevoegdheid van de Lid-Staten onverlet
om overtredingen op hun grondgebied te bestraffen.
8. Indien de verzekeringsonderneming die de inbreuk heeft gepleegd,
in de betrokken Lid-Staat een vestiging heeft of er goederen bezit,
kunnen de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staat, overeenkomstig denationale wetgeving, de voor deze inbreuk vastgestelde administratievesancties ten uitvoer leggen ten aanzien van deze vestiging of dezegoederen.
9. Elke op grond van de leden 4 tot en met 8 genomen maatregel die
sancties of beperkingen van de uitoefening van het verzekeringsbedrijf
inhoudt, moet met redenen worden omkleed en ter kennis van de
betrokken onderneming worden gebracht.
10. De Commissie legt om de twee jaar aan het Comité voor het
verzekeringswezen dat is opgericht bij Richtlijn 91/675/EEG een verslagvoor met een overzicht van het aantal en de aard van de gevallen waarinin elke Lid-Staat in de zin van artikel 10 van Richtlijn 73/239/EEG ofvan artikel 16 van Richtlijn 88/357/EEG, zoals bij de onderhavigerichtlijn gewijzigd, weigering heeft plaatsgevonden of maatregelen zijn
genomen overeenkomstig lid 5. De Lid-Staten verlenen aan de
Commissie hun medewerking door de nodige informatie te verstrekkenvoor het opstellen van dat verslag.
Artikel 41
Deze richtlijn belet verzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor in
een Lid-Staat hebben niet, hun diensten met alle beschikbarecommunicatiemiddelen te adverteren in de Lid-Staat van het bijkantoorof de Lid-Staat van dienstverrichting, mits zij alle eventuele voor-schriften inzake de vorm en inhoud van dit adverteren in acht nemen diezijn vastgesteld om redenen van algemeen belang.
Artikel 42
1. Artikel 20 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.2. In geval van liquidatie van een verzekeringsonderneming worden
de verbintenissen die voortvloeien uit overeenkomsten die door eenbijkantoor of in het kader van het vrij verrichten van diensten zijngesloten, op dezelfde wijze nagekomen als de verbintenissen die
voortvloeien uit de andere verzekeringsovereenkomsten van deze
onderneming, zonder onderscheid naar nationaliteit van verzekerdenen begunstigden.
Artikel 43
1. Artikel 21 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Wanneer een verzekering wordt aangeboden op grond van het
recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichten van diensten,
moet aan de verzekeringnemer vóór het aangaan van enige verbintenisworden meegedeeld in welke Lid-Staat het hoofdkantoor en, invoorkomend geval, het bijkantoor waarmee de overeenkomst wordtgesloten, is gevestigd.
Wanneer aan de verzekeringnemer documenten worden verstrekt, moet
daarin de in de eerste alinea bedoelde informatie worden vermeld.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 31
▼B
De in de eerste twee alinea's bedoelde verplichtingen gelden niet voor de
in artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/239/EEG bedoelde risico's.
3. In de overeenkomst of andere documenten waarbij de dekking
wordt verleend, alsmede in het verzekeringsvoorstel wanneer deverzekeringnemer daardoor wordt gebonden, moet het adres wordenvermeld van het hoofdkantoor en, in voorkomend geval, van het
bijkantoor van de verzekeringsonderneming dat de dekking verleent.
Elke Lid-Staat kan eisen dat de naam en het adres van de
vertegenwoordiger van de verzekeringsonderneming als bedoeld inartikel 12 bis, lid 4, van Richtlijn 88/357/EEG, ook in de in de eerste
alinea bedoelde documenten zijn opgenomen.
Artikel 44
1. Artikel 22 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Iedere verzekeringsonderneming moet, afzonderlijk voor in het
kader van vestiging en in het kader van het vrij verrichten van dienstentot stand gekomen verzekeringen en verrichtingen, de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst in kennis stellen van de
per Lid-Staat en per branchegroep geboekte premies, schadegevallen en
provisies, telkens zonder aftrek van herverzekering, alsmede voorbranche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG, metuitzondering van de wettelijke aansprakelijkheid van de vervoerder, defrequentie en de gemiddelde kosten van de schadegevallen.
De branchegroepen zijn als volgt gedefinieerd:
— ongevallen en ziekte (nr. 1 en nr. 2);
— voertuigenverzekering (nr. 3, nr. 7 en nr. 10; de cijfers betreffende
branche nr. 10, met uitzondering van de wettelijke aansprakelijkheidvan de vervoerder, worden afzonderlijk gespecificeerd);
— brand en-andere schaden aan zaken (nr. 8 en 9);
— luchtvaart-, zee- en transportverzekering (nr. 4, nr. 5, nr. 6, nr. 7, nr.
11 en nr. 12);
— algemene wettelijke aansprakelijkheid (nr. 13);
— krediet en borgtocht (nr. 14 en nr. 15);
— overige branches (nr. 16, nr. 17 en nr. 18).
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst delen de
bedoelde gegevens binnen een redelijke termijn in geaggregeerde vormmee aan de bevoegde autoriteiten van elke betrokken Lid-Staat diedaarom verzoeken.
Artikel 45
1. Artikel 24 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Deze richtlijn houdt geen beperking in van het recht van de Lid-
Staten om de verzekeringsondernemingen die op hun grondgebied op
grond van het recht van vestiging of in het kader van het vrij verrichtenvan diensten werkzaam zijn, te verplichten om te zijn aangesloten bij, enom onder dezelfde voorwaarden als de in de betreffende Lid-Staattoegelaten verzekeringsondernemingen deel te nemen aan, elke regelingdie bedoeld is om de betaling van schadevergoeding aan verzekerden en
benadeelde derden te garanderen.
Artikel 46
1. Artikel 25 van Richtlijn 88/357/EEG vervalt.
2. Onverminderd een latere harmonisatie is elke verzekeringsover-
eenkomst uitsluitend onderworpen aan de indirecte belastingen enparafiscale heffingen op verzekeringspremies die bestaan in de Lid-Staat
waar het risico is gelegen in de zin van artikel 2, onder d), van Richtlijn
88/357/EEG, en wat Spanje betreft, aan de extra heffingen die bij wetzijn ingesteld ten behoeve van het Spaanse „Consorcio de compensaciónde Seguros” voor het vervullen van zijn taak met betrekking tot decompensatie van verliezen die het gevolg zijn van uitzonderlijkegebeurtenissen die zich in deze Lid-Staat voordoen.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 32
▼B
In afwijking van artikel 2, onder d), eerste streepje, van Richtlijn 88/357/
EEG, en met het oog op de toepassing van dit lid, vormen de roerendezaken die zich bevinden in een op het grondgebied van een Lid-Staat
gelegen onroerende zaak, met uitzondering van commerciële transito-
goederen, een in die Lid-Staat gelegen risico, ook al worden deonroerende zaak en de inhoud daarvan niet door dezelfde verzekering-spolis gedekt.
Het recht dat krachtens artikel 7 van Richtlijn 88/357/EEG op de
overeenkomst van toepassing is, is niet van invloed op de belasting-regeling die van toepassing is.
Behoudens een latere harmonisatie past elke Lid-Staat op de
verzekeringsondernemingen die risico's op zijn grondgebied dekken,zijn nationale bepalingen toe betreffende de maatregelen met het oog opde inning van de verschuldigde indirecte belastingen en parafiscale
heffingen in de zin van de eerste alinea.
TITEL V
OVERGANGSBEPALINGEN
Artikel 47
De Bondsrepubliek Duitsland mag de toepassing van artikel 54, lid 2,
tweede alinea, eerste zin, tot 1 januari 1996 uitstellen. Tot die datum is
in het in artikel 54, lid 2, bedoelde geval het bepaalde in de volgendealinea van toepassing.
Wanneer de technische grondslag voor de berekening van de premies
overeenkomstig artikel 54, lid 2, tweede alinea, derde zin, aan debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst is medegedeeld,delen deze autoriteiten die gegevens onverwijld mede aan de autoriteitenvan de Lid-Staat waar het risico is gelegen, ten einde deze in staat te
stellen hun opmerkingen te formuleren. Indien de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat van herkomst met deze opmerkingen geen rekeninghouden, stellen zij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar hetrisico is gelegen, uitvoerig in kennis van de redenen daarvan.
Artikel 48
De Lid-Staten kunnen verzekeringsondernemingen met hoofdkantoor op
hun grondgebied waarvan de gebouwen en terreinen die tegenover de
technische voorzieningen staan, op het tijdstip van kennisgeving van
deze richtlijn het in artikel 22, lid 1, onder a), bedoelde percentageoverschrijden, een uiterlijk op 31 december 1998 verstrijkende termijntoestaan om aan dat percentage te voldoen.
Artikel 49
Het Koninkrijk Denemarken mag de toepassing van de bepalingen van
deze richtlijn op de verplichte arbeidsongevallenverzekering tot 1
januari 1999 uitstellen. Tijdens deze periode blijft de uitzondering van
artikel 12, lid 2, van Richtlijn 88/357/EEG inzake arbeidsongevallen inDenemarken van toepassing.
Artikel 50
Tot en met 31 december 1996 voor Spanje, en tot en met 31 december
1998 voor Griekenland en Portugal, geldt de volgende overgangs-
regeling voor overeenkomsten tot dekking van uitsluitend in een van
deze Lid-Staten gelegen risico's, de in artikel 5, onder d), van Richtlijn73/239/EEG omschreven risico's uitgezonderd:
a) in afwijking van artikel 8, lid 3, van Richtlijn 73/239/EEG, en de
artikelen 29 en 39 van deze richtlijn, kunnen de bevoegde autoriteitenvan deze Lid-Staten eisen dat de algemene en bijzondere voor-waarden van de verzekeringspolissen worden meegedeeld alvorensdeze polissen in omloop worden gebracht;
b) het bedrag van de technische voorzieningen in verband met de in dit
artikel bedoelde overeenkomsten wordt onder toezicht van de1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 33
▼B
betrokken Lid-Staat vastgesteld volgens de regels die door die Lid-
Staat zijn bepaald of, bij ontstentenis daarvan, volgens de overeen-komstig de bepalingen van deze richtlijn op zijn grondgebied
gevestigde praktijken. De dekking van die voorzieningen door
gelijkwaardige en congruente activa en de lokalisatie van die activavinden onder toezicht van die Lid-Staat plaats volgens de regels ofpraktijken die in die Lid-Staat overeenkomstig de bepalingen vandeze richtlijn tot stand zijn gekomen.
TITEL VI
SLOTBEPALINGEN
Artikel 51
De technische aanpassingen die op de hierna genoemde punten in
Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en deze richtlijn moetenworden aangebracht, worden vastgesteld volgens de procedure vanRichtlijn 91/675/EEG:
— uitbreiding van de lijst van rechtsvormen in artikel 8, lid 1, onder a),
van Richtlijn 73/239/EEG;
— wijziging van de in de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG opgenomen
lijst of aanpassing van de terminologie van die lijst, om met de
ontwikkelingen op de verzekeringsmarkt rekening te houden;
— verduidelijking van de in artikel 16, lid 1, van Richtlijn 73/239/EEG
opgesomde bestanddelen van de solvabiliteitsmarge, om met deschepping van nieuwe financiële instrumenten rekening te houden;
— wijziging van het in artikel 17, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG
vastgestelde minimumbedrag van het garantiefonds, om met deeconomische en financiële ontwikkelingen rekening te houden;
— wijziging, om met de schepping van nieuwe financiële instrumenten
rekening te houden, van de in artikel 21 van deze richtlijnopgenomen lijst van categorieën van activa die ter dekking van detechnische voorzieningen worden aanvaard en van de in artikel 22
vastgestelde voorschriften betreffende de spreiding;
— wijziging van de versoepelingen van de congruentieregels, waarin in
bijlage 1 bij Richtlijn 88/357/EEG is voorzien, om met de
ontwikkeling van nieuwe instrumenten ter dekking van hetvalutarisico of de vooruitgang bij de Economische en MonetaireUnie rekening te houden;
— verduidelijking van de definities, om een eenvormige toepassing van
Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en deze richtlijn in degehele Gemeenschap te garanderen.
Artikel 52
1. De bijkantoren die, overeenkomstig de bepalingen van de Lid-
Staat van vestiging, hun werkzaamheden hebben aangevangen vóór deinwerkingtreding van de toepassingsbepalingen van deze richtlijn,
worden geacht onderworpen te zijn geweest aan de procedure van
artikel 10, leden 1 tot en met 5, van Richtlijn 73/239/EEG. Zij vallenvanaf genoemde inwerkingtreding onder de artikelen 15, 19, 20 en 22van Richtlijn 73/239/EEG en artikel 40 van deze richtlijn.
2. De artikelen 34 en 35 doen geen afbreuk aan de rechten die zijn
verkregen door verzekeringsondernemingen welke vóór de inwerking-treding van de toepassingsbepalingen van deze richtlijn werkzaam waren
in het kader van het vrij verrichten van diensten.
Artikel 53
In Richtlijn 73/239/EEG wordt het volgende artikel ingevoegd:
„Artikel 28 bis
1. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht
vastgestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over tedragen aan een in dezelfde Lid-Staat gevestigde overnemer, indien1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 34
▼B
de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat, of in voorkomend geval
die van de in artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklaren dat deovernemer, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteits-
marge bezit.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht
vastgestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te
dragen aan een verzekeringsonderneming die haar hoofdkantoor in
een andere Lid-Staat heeft, indien de bevoegde autoriteiten van dieLid-Staat verklaren dat de overnemer, mede gelet op de overdracht,de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
3. Indien een Lid-Staat, onder de in het nationale recht vast-
gestelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde
agentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemming
verleent om hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk overte dragen aan een op het grondgebied van een andere Lid-Staatopgericht agentschap of bijkantoor, als bedoeld in deze titel,overtuigt hij zich ervan dat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de overnemer, of in voorkomend geval die van de in
artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklaren dat de overnemer, mede
gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit, dat dewetgeving van de Lid-Staat van de overnemer in de mogelijkheidvan een dergelijke overdracht voorziet en dat die Lid-Staat met deoverdracht instemt.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen verleent de Lid-
Staat waar het overdragende agentschap of bijkantoor is gevestigd,
toestemming voor de overdracht na de instemming te hebbenverkregen van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van hetrisico, wanneer deze niet de Lid-Staat is waar het overdragendeagentschap of bijkantoor is gevestigd.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten
delen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van deoverdragende verzekeringsonderneming hun advies of hun instem-ming mede binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek;indien de geraadpleegde autoriteiten niet binnen die termijn hebbengereageerd, geldt zulks als een gunstig advies of als een
stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in
de Lid-Staat waar het risico is gelegen bekendgemaakt onder de inhet nationale recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kanvan rechtswege worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers,aan de verzekerden en aan allen voor wie uit de overgedragen
overeenkomsten rechten of verplichtingen voortvloeien.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om
de verzekeringnemers de mogelijkheid te bieden de overeenkomstbinnen een bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.”.
Artikel 54
1. Onverminderd andersluidende bepalingen kan een Lid-Staat waar
overeenkomsten tot dekking van risico's van branche 2 van punt A van
de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG de door het wettelijk stelsel vansociale zekerheid geboden dekking geheel of gedeeltelijk kunnenvervangen, verlangen dat deze overeenkomst voldoet aan de door dieLid-Staat vastgestelde bijzondere wettelijke bepalingen ter bescherming
van het algemeen belang waarop deze verzekering betrekking heeft, en
dat de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staat in kennis wordengesteld van de algemene en bijzondere voorwaarden van deze verzeke-ring, alvorens deze in omloop wordt gebracht.
2. De Lid-Staten kunnen eisen dat de ziektekostenverzekering in de
zin van lid 1 — wat de technische aspecten betreft — op een metlevensverzekeringen vergelijkbare wijze wordt behandeld waarbij:
— de premies worden berekend op basis van ziektetabellen en andere
relevante statistische gegevens van de Lid-Staat waar het risico is1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 35
▼B
gelegen volgens de bij verzekeringen gehanteerde wiskundige
methode,
— een reserve voor veroudering wordt aangelegd,— de verzekeringsonderneming de overeenkomst slechts mag opzeggen
binnen een door de Lid-Staat waar het risico is gelegen, vastgesteldeperiode,
— de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid dat ook bij lopende
contracten premies kunnen worden verhoogd en de uitbetalingenverlaagd,
— de overeenkomst voorziet in de mogelijkheid dat de verzekering-
nemer zijn lopende overeenkomst wijzigt in een nieuwe
overeenkomst die in overeenstemming is met lid 1 en die door
dezelfde verzekeringsonderneming of hetzelfde bijkantoor wordtaangeboden en waarbij met zijn verkregen rechten rekening wordtgehouden. Inzonderheid dient de voor veroudering aangelegdereserve in aanmerking te worden genomen, en een nieuw medischonderzoek mag slechts worden verlangd wanneer de dekking wordt
uitgebreid.
In dit geval maken de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staten de
bedoelde ziektetabellen en andere in de eerste alinea bedoelde relevantestatistische gegevens bekend en zenden zij die toe aan de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst. De premies moeten op basisvan redelijke actuariële hypothesen voldoende zijn om de verzekerings-
ondernemingen in staat te stellen om, gelet op alle aspecten van hun
financiële situatie, aan al hun verplichtingen te voldoen. De Lid-Staatvan herkomst eist dat de technische grondslag voor de premieberekeningaan de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat wordt meegedeeld,alvorens het produkt in omloop wordt gebracht. Het bepaalde in dit lid iseveneens van toepassing, wanneer bestaande verzekeringspolissen
worden gewijzigd.
Artikel 55
De Lid-Staten kunnen van de verzekeringsondernemingen die op hun
grondgebied voor eigen risico de verplichte arbeidsongevallenverzeke-
ring uitoefenen, verlangen dat zij de specifieke voorschriften naleven diein hun nationale wetgeving ten aanzien van deze verzekering zijnopgenomen, met uitzondering van de bepalingen inzake het financieeltoezicht, die onder de uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat van
herkomst vallen.
Artikel 56
De Lid-Staten dragen er zorg voor dat tegen besluiten ten aanzien van
een verzekeringsonderneming, die worden genomen op grond van
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke in overeenstemmingmet deze richtlijn zijn vastgesteld, beroep op de rechter openstaat.
Artikel 57
1. De Lid-Staten stellen uiterlijk op 31 december 1993 de nodige
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om aan deze richtlijn tevoldoen en doen deze bepalingen uiterlijk op 1 juli 1994 in werkingtreden. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen vaststellen, wordt in die
bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt ernaar verwezen bij de
officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor dezeverwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.
2. De Lid-Staten dragen er zorg voor de Commissie de tekst mee te
delen van de voornaamste bepalingen van intern recht die zij op hetonder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
Artikel 58
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1992L0049 — NL — 17.11.2000 — 002.001 — 36