1980L1268 — NL — 19.02.2004 — 004.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

Gewĳzigd bĳ:

Gerectificeerd bĳ:

▼B

▼M2

RICHTLIJN VAN DE RAAD

von 16 december 1980

betreffende de emissie van kooldioxide en het brandstofverbruik van motorvoertuigen

(80/1268/EEG)

▼B

DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100, Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ), Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ), Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen krachtens bepaalde nationale wetgevingen moeten voldoen, onder andere betrekking hebben op de methode voor het meten van het brandstofverbruik welke dient te worden toegepast om het brandstofverbruik van een voertuigtype aan te kunnen geven; Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat daardoor technische handelsbelemmeringen ontstaan voor de opheffing waarvan alle Lid-Staten dezelfde voorschriften moeten aannemen, hetzijlig ter aanvulling, hetzijlig in plaats van hun huidige regeling, ten einde met name voor ieder type voertuig de EEG-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( 4 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 80/1267/EEG ( 5 ), te kunnen invoeren; Overwegende dat het in de eerste plaats nodig is in de communautaire voorschriften een methode vast te stellen voor het meten van het brandstofverbruik van motorvoertuigen; Overwegende dat een communautaire methode voor het meten van het brandstofverbruik ook en vooral noodzakelijk is met het oog op een objectieve en nauwkeurige voorlichting van kopers en gebruikers; Overwegende dat de voorschriften van deze richtlijn slechts betrekking hebben op motorvoertuigen van de categorie M1 volgens de internationale indeling van motorvoertuigen welke voorkomt in Richtlijn 70/156/EEG; dat voor de andere categorieën van motorvoertuigen een methode voor het meten van het brandstofverbruik zal worden vastgesteld zodra bepaalde technische moeilijkheden zullen kunnen worden opgelost, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

Onder voertuig wordt in deze richtlijn verstaan ieder voor deelneming aan het wegverkeer bestemd motorvoertuig, met of zonder carosserie, op ten minste vier wielen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km/h, met uitzondering van voertuigen die zich over rails bewegen alsmede landbouwtrekkers en -machines.

▼M2

Artikel 2

De Lid-Staten mogen de EG-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig niet weigeren noch de verkoop, de registratie, het in het verkeer brengen of het gebruik van een voertuig weigeren of verbieden om redenen die verband houden met de emissies van kooldioxide en met het brandstofverbruik, indien de emissie- en verbruikswaarden zijn vastgesteld overeenkomstig de bijlagen I en II en zijn vermeld in een document dat bij de aankoop aan de automobilist wordt verstrekt volgens de eventuele nadere regels die door elke Staat worden vastgesteld.

▼B

Artikel 3

De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen aan te passen aan de vooruitgang van de techniek worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG.

Artikel 4

1. De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

Artikel 5

Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.

▼M2

BIJLAGE I

VASTSTELLING VAN CO2-EMISSIES EN HET BRANDSTOFVERBRUIK

▼M4

1. WERKINGSSFEER

Deze richtlijn is van toepassing op de meting van de CO2-emissies en het brandstofverbruik van motorvoertuigen van de categorieën M1 en N1.

Zij is niet van toepassing op een voertuig van type N1 indien:

— voor het motortype van dat voertuigtype goedkeuring is verleend overeenkomstig Richtlijn 88/77/EEG, en

— de fabrikant per jaar wereldwijd in totaal minder dan 2 000 voertuigen van type N1 produceert.

▼M2

2. AANVRAAG VAN EG-GOEDKEURING

2.1. De aanvraag van EG-goedkeuring overeenkomstig artikel 3, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG voor een voertuigtype met betrekking tot CO2-emissies en het brandstofverbruik moet door de fabrikant worden ingediend.

2.2. Een model van het inlichtingenformulier is gegeven in bijlage II van Richtlijn 70/220/EEG. Het goedkeuringsnummer moet eveneens worden aangegeven wanneer dit reeds beschikbaar is. Indien van toepassing worden kopieën van andere goedkeuringen met de relevante data verstrekt om de goedkeuring te kunnen uitbreiden overeenkomstig punt 11. Op verzoek van de met de uitvoering van de proef belaste technische dienst of de fabrikant kunnen aanvullende technische gegevens in aanmerking worden genomen voor bepaalde voertuigen met een bijzonder efficiënt brandstofverbruik.

▼M4

Voor de in punt 6 beschreven test moet een voor het goed te keuren voertuigtype representatief voertuig ter beschikking worden gesteld als de met de typegoedkeuringstests belaste technische dienst de tests zelf uitvoert. Voor voertuigen van de categorieën M1 en N1 waarvoor met betrekking tot hun emissies typegoedkeuring is verleend overeenkomstig Richtlijn 70/220/EEG, gaat de technische dienst tijdens de test na of het voertuig overeenstemt met de voor dat type geldende grenswaarden, zoals beschreven in Richtlijn 70/220/EEG.

▼M2

3. VERLENING VAN EG-GOEDKEURING

3.1. Als aan de desbetreffende voorschriften wordt voldaan, dient EG-goedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 3, van Richtlijn 70/156/EEG te worden verleend.

3.2. Een model van het EG-goedkeuringscertificaat staat afgebeeld in bijlage II.

3.3. Aan elk goedgekeurd voertuigtype wordt overeenkomstig bijlage VII van Richtlijn 70/156/EEG een goedkeuringsnummer toegekend. Dezelfde Lid-Staat mag niet hetzelfde nummer aan een ander voertuigtype toekennen.

4. ALGEMENE VOORSCHRIFTEN

▼M3

De CO2-emissies worden gemeten gedurende een serie proeven waarbij rijpatronen in en buiten stedelijke gebieden worden gesimuleerd zoals beschreven in aanhangsel 1 van bijlage III van Richtlijn 70/220/EEG, als laatstelijk gewijzigd.

▼M2

De resultaten van de proef moeten worden uitgedrukt als koolstofdioxide-emissies in g/km, afgerond op het dichtstbijgelegen gehele getal.

4.3. Het brandstofverbruik wordt berekend volgens punt 7 met behulp van de koolstofbalansmethode waarbij gebruik gemaakt wordt van de gemeten CO2-emissies en de andere koolstofhoudende emissies (CO en HC). De resultaten worden afgerond op de eerste decimaal.

▼M3

4.4. Proefbrandstof

4.4.1. Benzine- en dieselvoertuigen

Bij de proef moeten de juiste referentiebrandstoffen worden gebruikt, als gedefinieerd in bijlage IX bij Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd.

4.4.2. Voertuigen op LPG en aardgas

Voor LPG en aardgas moet de brandstof worden gebruikt die de fabrikant heeft gekozen voor de meting van het nettovermogen overeenkomstig bijlage I bij Richtlijn 80/1269/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd. De gekozen brandstof wordt vermeld in het inlichtingenformulier als bedoeld in bijlage II.

4.4.3. Voor de in punt 4.3. genoemde berekening wordt van de volgende brandstofkarakteristieken uitgegaan: a) dichtheid: gemeten bij de proefbrandstof overeenkomstig ISO 3675 of een equivalente methode; voor benzine en diesel wordt de gemeten dichtheid bij 15 °C gebruikt; voor LPG en aardgas wordt de volgende referentiedichtheid gebruikt: 0,538 kg/liter voor LPG, 0,654 kg/m3 voor aardgas ( 6 ); b) voor de verhouding waterstof/koolstof worden de volgende vaste waarden gebruikt: 1,85 voor benzine, 1,86 voor diesel, 2,525 voor LPG, 4,00 voor aardgas, 2,93 voor aardgas (NHMC).

▼M2

5. PROEFOMSTANDIGHEDEN

5.1. Aan de proef onderworpen voertuig

5.1.1. Het voertuig moet zich in goede mechanische staat bevinden. Het moet zijn ingereden en voor de proef ten minste 3 000 km en maximaal 15 000 km hebben afgelegd.

5.1.2. De afstellingen van motor en bedieningsorganen van het voertuig moeten overeenstemmen met de aanwijzigingen van de fabrikant. Dit geldt met name voor de afstelling van het stationair draaien, van de koude-startvoorziening en van de reinigingssystemen van de uitlaatgassen.

5.1.3. De technische dienst kan controleren of de prestaties van het voertuig overeenstemmen met de specificaties van de fabrikant en of het voor normaal rijden bruikbaar is, in het bijzonder de koude en warme start.

5.1.4. Voor de proef moet het voertuig in een ruimte geplaatst worden waar de temperatuur vrijwel constant is tussen 293 en 303 K (20 en 30 °C). Deze aanpassingsperiode duurt ten minste zes uur tot het moment dat de temperatuur van de motorolie en de koelvloeistof op kamertemperatuur ± 2 K is. Op verzoek van de fabrikant mag de proef binnen ten hoogste 30 uur nadat het voertuig bij normale temperatuur is gebruikt worden uitgevoerd. ►M3 Op verzoek van de fabrikant mogen voertuigen met een motor met elektrische ontsteking worden voorbereid op de in punt 5.2.1. van bijlage VI bij Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd, beschreven wijze. Voertuigen met een motor met compressieontsteking mogen worden voorbereid op de in punt 5.3. van bijlage III bij genoemde richtlijn beschreven wijze. ◄

5.1.5. Alleen de apparatuur die nodig is voor het functioneren van het voertuig tijdens de proef mag werken. Indien er een handbediende voorziening aan de carburateurinlaat voor de verwarming van de lucht aanwezig is, moet deze in de zomerstand staan. In het algemeen moet de hulpapparatuur die nodig is voor het normaal rijden van het voertuig werken.

5.1.6. Indien de radiateurventilator met een thermoschakelaar wordt bediend moet deze op dezelfde wijze functioneren als bij normaal rijden. Het verwarmingssysteem van het passagierscompartiment moet zijn uitgeschakeld evenals het airconditioningsysteem, hoewel de compressor daarvan normaal moet werken.

5.1.7. Als er een drukvulinrichting aanwezig is moet deze normaal functioneren.

5.2. Smeermiddelen

Alle smeermiddelen moeten de door de fabrikant van het voertuig aanbevolen smeermiddelen zijn en moeten worden vermeld in het testrapport.

5.3. Banden

De banden moeten van een van de typen zijn die door de voertuigfabrikant als oorspronkelijke uitrusting zijn aangegeven, opgepompt tot de voor de proefbelasting en -snelheden aanbevolen druk (eventueel aangepast aan het gebruik op een proefbank onder proefomstandigheden). De gebruikte drukken moeten worden aangegeven in het testrapport.

6. METING VAN CO2 EN KOOLSTOFHOUDENDE EMISSIES

▼M3

6.1. Proefcyclus

De proefcyclus wordt beschreven in aanhangsel 1 van bijlage III bij Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd, met inbegrip van deel I (stadscyclus) en deel II (cyclus buiten stedelijke gebieden). Alle in dit aanhangsel genoemde rijvoorschriften moeten worden toegepast voor de CO2-meting.

▼M4

Bij voertuigen die de in de testcyclus voorgeschreven waarden inzake acceleratie en topsnelheid niet halen, moet het gaspedaal volledig worden ingedrukt totdat zij opnieuw de vereiste waarden halen. Afwijkingen van de testcyclus moeten in het testrapport worden vermeld.

▼M2

6.2. Definitie

6.2.1. Referentiemassa

De massa van het voertuig in rijklare toestand verminderd met de standaardmassa van de bestuurder van 75 kg en verhoogd met een standaardmassa van 100 kg.

6.3. Afstelling van de rem

▼M3

De belasting en de traagheid van de rem worden afgesteld volgens bijlage III bij Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd.

▼M3 —————

▼M2

6.4. Berekening van de emissies

6.4.1. Algemene voorschriften

6.4.1.1. Emissies van gasvormige verontreinigende stoffen worden berekend met behulp van de volgende vergelijking:Mi = Vmix · Qi · Ci · 10− 6d (1) waarin: Mi = de massa van de geëmitteerde verontreinigende stof i in gram per kilometer, Vmix = de inhoud van de verdunde uitlaatgassen uitgedrukt in liters per proef en gecorrigeerd naar normale omstandigheden (273,2 K en 101,33 kPa), Qi = de dichtheid van de verontreinigende stof i in gram per liter bij normale temperatuur en druk (273,2 K en 101,33 kPa), Ci = de concentratie van de verontreinigende stof i in de verdunde uitlaatgassen uitgedrukt in ppm en gecorrigeerd voor de hoeveelheid van de in de verdunningslucht aanwezige verontreinigende stof i. Indien Ci in volumepercentage is uitgedrukt, wordt de factor 10− 6 vervangen door 10− 2, d = de afgelegde weg tijdens de proefcyclus in km.

6.4.1.2. Volumebepaling 6.4.1.2.1. Berekening van het volume wanneer gebruik wordt gemaakt van een regelbare verdunningsinrichting waarbij de stroom constant wordt gehouden met behulp van een gekalibreerde opening of een venturi. De parameters die de volumetrische stroom bepalen, moeten voortdurend worden geregistreerd en het totale volume moet voor de duur van de proef worden berekend. 6.4.1.2.2. Berekening van het volume bij gebruik van een verdringerpomp. Het volume van de verdunde uitlaatgassen in systemen met een verdringerpomp wordt met behulp van de volgende formule berekend: waarin: V = het volume van de verdunde gassen uitgedrukt in liter per proef (voor correctie), Vo = volume van de gassen die door de verdringerpomp worden verplaatst onder de proefomstandigheden in liter per omwenteling, N = het aantal omwentelingen per proef. 6.4.1.2.3. Correctie van het volume van de verdunde uitlaatgassen naar normale omstandigheden. Het verdunde uitlaatgasvolume wordt gecorrigeerd met behulp van de volgende formule:Vmix = V · K1 · PpTp (2) waarin:K1 = 273,2101,33 = 2,6961 K · kPa− 1 (3) en: Pp = de absolute druk bij de inlaat van de verdringerpomp in kPa, Tp = gemiddelde temperatuur van de verdunde uitlaatgassen die tijdens de test in de verdringerpomp worden gezogen (K).

6.4.1.3. Berekening van de gecorrigeerde concentratie van de verontreinigende stoffen in de bemonsteringszak Ci = Ce − Cd1 − 1DF (4) waarin: Ci = de concentratie van de verontreinigende stof i in de verdunde uitlaatgassen uitgedrukt in ppm of volumepercentage en gecorrigeerd voor de in de verdunningslucht aanwezige hoeveelheid i, Ce = de gemeten concentratie van de verontreinigende stof i in de verdunde uitlaatgassen uitgedrukt in ppm of volumepercentage, Cd = de gemeten concentratie van de verontreinigende stof i in de verdunningslucht uitgedrukt in ppm of volumepercentage, DF = de verdunningsfactor. ▼M3 De verdunningsfactor wordt als volgt berekend: voor benzine en diesel : voor LPG : voor aardgas : waarin: ▼M2 CCO 2 = de CO2-concentratie in de verdunde uitlaatgassen die zich in de bemonsteringszak bevinden uitgedrukt in volumepercentage, CHC = de HC-concentratie in de verdunde uitlaatgassen die zich in de bemonsteringszak bevinden uitgedrukt in ppm koolstofequivalent, CCO = de CO-concentratie in de verdunde uitlaatgassen die zich in de bemonsteringszak bevinden uitgedrukt in ppm.

6.4.1.4. Voorbeeld 6.4.1.4.1. Gegevens 6.4.1.4.1.1. Omgevingsomstandigheden: omgevingstemperatuur: 23 °C = 296,2 K, luchtdruk: PB = 101,33 kPa. 6.4.1.4.1.2. Gemeten volume, teruggebracht tot normale omstandigheden: 6.4.1.4.1.3. Aflezingen van het analyseapparaat:



Verdunde uitlaatgassen Verdunningslucht HC (1) 92 ppm 3,0 ppm CO 470 ppm 0 ppm CO2 1,6 vol. % 0,03 vol. % (1) in ppm koolstofequivalent. 6.4.1.4.2. Berekening 6.4.1.4.2.1. Verdunningsfactor (DF) (zie formule (5)) 6.4.1.4.2.2. Berekening van de gecorrigeerde concentratie van de verontreinigende stoffen in de bemonsteringszak: massa van de HC-emissies (zie formule (4) en (1))Ci = Ce − Cd1 − 1DF (4) MHC = CHC · Vmix · QHC · 1d · 10− 6 (1) massa van de CO-emissies (zie formule (1))MCO = CCO · Vmix · QCO · 1d · 10− 6 (1) massa van de CO2-emissies (zie formule (1))Ci = Ce − Cd1 − 1DF (4) MCO2 = CCO2 · Vmix · QCO2 · 10− 2 · 1d (1)

6.4.2. Speciale bepalingen voor voertuigen met motoren met compressieontsteking

Metingen van HC voor motoren met compressie-ontsteking

De gemiddelde HC-concentratie die wordt gebruikt om de massa van de HC-emissies van motoren met compressieontsteking te bepalen wordt berekend met behulp van de volgende formule:Ce = ∫t1t2 CHC · dtt2 − t1 (7)

waarin

2

1

Ce = de HC-concentratie in het verdunde uitlaatgasmonster berekend met het geïntegreerde HC-spoor in ppm koolstofequivalent.

6.5. Interpretatie van de resultaten

6.5.1. De als goedkeuringswaarde vastgestelde CO2-waarde is de door de fabrikant opgegeven waarde als de door de technische dienst gemeten waarde niet meer dan 4 % hoger ligt dan de opgegeven waarde. Als de gemeten waarde lager is, gelden geen beperkingen.

6.5.2. Als de gemeten CO2-waarde meer dan 4 % hoger ligt dan de door de fabrikant opgegeven CO2-waarde moet hetzelfde voertuig een nieuwe proef ondergaan. Wanneer het gemiddelde van de twee testresultaten niet meer dan 4 % hoger ligt dan de door de fabrikant opgegeven waarde wordt de door de fabrikant opgegeven waarde genomen als de goedkeuringswaarde.

6.5.3. Als het gemiddelde meer dan 4 % hoger ligt dan de opgegeven waarde moet hetzelfde voertuig een eindtest ondergaan. Het gemiddelde van de drie testresultaten wordt genomen als de goedkeuringswaarde.

7. BEREKENING VAN HET BRANDSTOFVERBRUIK

7.1. Het brandstofverbruik wordt berekend op basis van de emissies van koolwaterstoffen, koolmonoxide en kooldioxide die overeenkomstig hoofdstuk 6 zijn berekend.

▼M3

Het brandstofverbruik, uitgedrukt in liter per 100 km (voor benzine, LPG of diesel) of in m3 per 100 km (voor aardgas), wordt berekend met behulp van de volgende formules ( 7 ):

a) voor voertuigen met een benzinemotor met elektrische ontsteking:

b) voor voertuigen met een LPG-motor met elektrische ontsteking: Indien de samenstelling van de voor de proef gebruikte brandstof afwijkt van de voor de berekening van het genormaliseerde verbruik aangenomen samenstelling, kan op verzoek van de fabrikant een correctiefactor cf worden toegepast op de hieronder aangegeven wijze: De correctiefactor cf die kan worden toegepast, wordt als volgt bepaald: waarin: nwerkelijk = de werkelijke H/C verhouding van de gebruikte brandstof;

c) voor voertuigen met een aardgasmotor met elektrische ontsteking:

d) voor voertuigen met een motor met compressieontsteking:

In deze formules is:

FC = het brandstofverbruik in liter per 100 km (voor benzine, LPG of diesel) of in m3 per 100 km (voor aardgas);

THC = de gemeten emissie van totale koolwaterstoffen in g/km;

CO = de gemeten emissie van koolmonoxide in g/km;

CO2 = de gemeten emissie van kooldioxide in g/km;

D = de dichtheid van de proefbrandstof bij 15 °C.

▼M2

8. TYPEWIJZIGING

8.1. In geval van wijziging van een typegoedkeuring overeenkomstig deze richtlijn zijn de bepalingen van artikel 5 van Richtlijn 70/156/EEG van toepassing.

9. OVEREENSTEMING VAN DE PRODUKTIE WAT BETREFT CO2-EMISSIES

9.1. In het algemeen worden de maatregelen om te zorgen voor overeenstemming van de produktie wat betreft CO2-emissies van voertuigen gecontroleerd op basis van de omschrijving in het in bijlage II van deze richtlijn afgebeelde goedkeuringscertificaat en aan de hand van de bepalingen van artikel 10 van Richtlijn 70/156/EEG. Als de instantie de controleprocedure van de fabrikant ontoereikend acht, zijn de punten 2.4.2 en 2.4.3 van bijlage X van Richtlijn 70/156/EEG van toepassing. 9.1.1. Als een voertuigtype een of merdere keren is uitgebreid worden de proeven uitgevoerd op het (de) in het informatiepakket bij de eerste aanvraag van typegoedkeuring beschreven voertuig(en). 9.1.1.1. Overeenstemming van het voertuig wat betreft de CO2-proef 9.1.1.1.1. Er worden drie willekeurige voertuigen uit de serie gekozen en op de in hoofdstuk 6 van deze bijlage beschreven wijze beproefd. 9.1.1.1.2. Indien de instantie de door de fabrikant opgegeven standaardafwijking van de produktie overeenkomstig bijlage X van Richtlijn 70/156/EEG aanvaardbaar acht, worden de proeven overeenkomstig punt 9.2 van deze bijlage uitgevoerd. Indien de instantie de door de fabrikant opgegeven standaardafwijking van de produktienorm overeenkomstig bijlage X van Richtlijn 70/156/EEG niet aanvaardbaar acht, worden de proeven overeenkomstig punt 9.3 van deze bijlage uitgevoerd. 9.1.1.1.3. De produktie van een serie wordt in overeenstemming of niet in overeenstemming geacht op basis van proeven op de drie willekeurig gekozen voertuigen als een besluit wordt genomen over het al dan niet voldoen aan de CO2-voorschriften aan de hand van de toegepaste testcriteria uit de relevante tabel. Als er geen besluit valt over het al dan niet voldoen aan de CO2-voorschriften wordt een proef op een ander voertuig uitgevoerd (zie figuur I/8). FIGUUR I/8 9.1.1.2. In afwijking van de bepalingen van punt 5.1.1 van deze bijlage moeten de proeven uitgevoerd worden met voertuigen waarmee nog niet is gereden. 9.1.1.2.1. Op verzoek van de fabrikant kunnen de proeven echter worden uitgevoerd op voertuigen die zijn ingereden met een maximum van 15 000 km. In dit geval moet de inrijprocedure zijn uitgevoerd door de fabrikant die deze voertuigen niet verder mag bijstellen. 9.1.1.2.2. Indien de fabrikant verzoekt een inrijprocedure uit te voeren („x” km, waarbij x ≤ 15 000 km) mag deze als volgt worden uitgevoerd: — de CO2-emissie wordt gemeten bij nul en bij „x” km op het eerste proefvoertuig (dit kan het goedkeuringsvoertuig zijn); — de evolutiecoëfficiënt van de emissie tussen nul en „x” km wordt als volgt berekend:EC = emissies „x” kmemissies nul km — Deze waarde kan minder dan één zijn; — de volgende voertuigen worden niet ingereden, maar de emissies bij nul km worden gecorrigeerd met de evolutiecoëfficiënt EC. — In dit geval zijn de te kiezen waarden: — — de waarde bij „x” km voor het eerste voertuig; — de waarden bij nul km vermenigvuldigd met de evolutiecoëfficiënt voor de volgende voertuigen. 9.1.1.2.3. Als alternatief voor deze procedure kan de autofabrikant een vaste evolutiecoëfficiënt EC van 0,92 toepassen en alle gemeten CO2-waarden bij nul km met deze factor vermenigvuldigen. ▼M3 9.1.1.2.4. Voor de proeven worden de referentiebrandstoffen gebruikt, zoals beschreven in bijlage IX en bijlage IXa bij Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd. ▼M2

9.2. Overeenstemming van de produktie wanneer statistische gegevens van de fabrikant beschikbaar zijn 9.2.1. In de volgende punten wordt de procedure beschreven die moet worden gevolgd om de overeenkomst van de produktie wat betreft de CO2-voorschriften te controleren wanneer de standaardafwijking van de produktie van de fabrikant aanvaardbaar is. 9.2.2. Bij een steekproefgrootte van drie is de bemonsteringsprocedure zodanig dat de kans dat een partij waarbij 40 % van de produktie ondeugdelijk is door de proef komt 0,95 is (risico van de producent = 5 %) terwijl de kans dat een partij waarbij 65 % van de produktie ondeugdelijk is 0,1 is (risico van de consument = 10 %). 9.2.3. De onderstaande procedure wordt gevolgd (zie figuur I/8). Stel de natuurlijke logaritme van de voor goedkeuring gehanteerde CO2-waarde is L, xi = de natuurlijke logaritme van de meting op het i-de voertuig van het monster, s = een schatting van de standaardafwijking van de produktie (na de natuurlijke logaritme van de metingen te hebben genomen), n = het relevante monsternummer. 9.2.4. Bereken voor het monster de testgrootheid waarbij de som van de standaardafwijkingen tot de limiet wordt gekwantificeerd en die gedefinieerd is als: 9.2.5. Vervolgens: — indien de testgrootheid groter is dan het goedkeuringsgetal voor de steekproefgrootte als vermeld in tabel I/ - /9.2.5 wordt tot goedkeuring besloten, — indien de testgrootheid kleiner is dan het afkeuringsgetal voor de steekproefgrootte als vermeld in tabel I/ - /9.2.5 wordt tot afwijzing besloten, — in alle andere gevallen wordt nog een voertuig volgens punt 6 van deze bijlage beproefd en wordt de procedure op de met één eenheid vergrote steekproef toegepast.



9.3. Overeenstemming van de produktie wanneer de statistische gegevens van de fabrikant niet naar behoren of niet beschikbaar zijn 9.3.1. In de volgende punten wordt de procedure beschreven die moet worden gevolgd om de overeenstemming van de produktie wat betreft de CO2-voorschriften te controleren wanneer de bewijsstukken aangaande de standaardafwijking van de produktie van de fabrikant ontoereikend of niet beschikbaar is. 9.3.2. Bij een steekproefgrootte van drie is de bemonsteringsprocedure zodanig dat de kans dat een partij waarbij 40 % van de produktie ondeugdelijk is een proef doorstaat 0,95 is (risico van de producent = 5 %) terwijl de kans dat een partij waarbij 65 % van de produktie ondeugdelijk is 0,1 is (risico van de consument = 10 %). 9.3.3. De meting van CO2 wordt beschouwd als logaritmisch normaal te zijn verdeeld en moet eerst worden omgezet door de natuurlijke logaritme te nemen. Stel m0 en m zijn respectievelijk de minimum- en de maximumsteekproefgrootten (m0 = 3 en m = 32) en stel dat n het relevante monsternummer aangeeft. 9.3.4. Indien de natuurlijke logaritme van de metingen in de serie x1, x2, …, xj zijn en L de natuurlijke logaritme van de CO2-goedkeuringswaarde is, dan is: en 9.3.5. In tabel I/ - /9.3.5 staan de waarden voor de goedkeurings- (An) en de afkeurings- (Bn) getallen naast het relevante monsternummer vermeld. De testgrootheid is de verhouding /Vn en moet worden gebruikt om vast te stellen of de serie al dan niet aanvaardbaar is: Voor m0 ≤ n ≤ m: — de serie is aanvaardbaar indien d-n/Vn ≤ An, — de serie is onaanvaardbaar als d-n/Vn ≥ Bn, — meet opnieuw indien An < — /Vn < Bn. 9.3.6. Opmerkingen De volgende repeterende formules zijn nuttig voor de berekening van de opeenvolgende waarden van de testgrootheid:



10. SPECIALE VOORSCHRIFTEN

10.1. In de toekomst kunnen voertuigen met speciale zuinige technologieën worden aangeboden die kunnen worden onderworpen aan aanvullende testprogramma's. Deze zullen in een later stadium nader worden gepreciseerd hetgeen door de fabrikant kan worden verlangd ten einde de voordelen van de oplossing aan te tonen.

▼M4

11. UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING

11.1. De typegoedkeuring kan worden uitgebreid tot voertuigen van hetzelfde type of van een ander type die wat betreft de volgende karakteristieken van bijlage II verschillen, indien de door de technische dienst gemeten CO2-emissies niet hoger liggen dan 4 % van de goedkeuringswaarden bij voertuigen van categorie M1 en 6 % bij voertuigen van categorie N1: — referentiemassa; — toegelaten maximummassa; — type carrosserie: — voor M1: sedan, hatchback, stationwagen, coupé, cabriolet, MPV, voor N1: vrachtwagen, bestelwagen, pick-up, dubbele cabine; — totale overbrengingsverhoudingen; — motoruitrusting en toebehoren.

11.2. Uitbreiding van de goedkeuring van voertuigen binnen hun familie 11.2.1. Voor voertuigen van categorie N1 die volgens de procedure van bijlage I, punt 12.2, zijn goedgekeurd als leden van een voertuigfamilie kan de typegoedkeuring slechts worden uitgebreid tot voertuigen van dezelfde familie, indien de technische dienst van oordeel is dat het brandstofverbruik van het nieuwe voertuig niet hoger is dan het brandstofverbruik van het voertuig waarop de vaststelling van het brandstofverbruik van de familie is gebaseerd. De goedkeuring kan ook worden uitgebreid tot voertuigen die: — ten hoogste 110 kg zwaarder zijn dan het geteste familielid, mits ze niet meer dan 220 kg zwaarder zijn dan het lichtste lid van de familie; — een lagere totale overbrengingsverhouding dan het geteste familielid hebben die uitsluitend wordt veroorzaakt door een verandering van de bandenmaat, en — in alle andere opzichten aan de familiekenmerken beantwoorden. 11.2.2. Voor voertuigen van categorie N1 die volgens de procedure van bijlage I, punt 12.3, zijn goedgekeurd als leden van een voertuigfamilie kan de typegoedkeuring zonder verdere tests slechts worden uitgebreid tot voertuigen van dezelfde familie, indien de technische dienst van oordeel is dat het brandstofverbruik van het nieuwe voertuig tussen dat van het voertuig in de familie met het hoogste verbruik en dat van het voertuig in de familie met het laagste verbruik ligt.

▼M4

12. GOEDKEURING VAN VOERTUIGEN VAN CATEGORIE N1 BINNEN HUN FAMILIE

Voertuigen van categorie N1 kunnen binnen een familie zoals omschreven in punt 12.1 worden goedgekeurd volgens een van de twee in de punten 12.2 en 12.3 beschreven methoden.

12.1. Voertuigen van categorie N1 kunnen voor de doeleinden van deze richtlijn in een familie gegroepeerd worden, indien de volgende parameters gelijk zijn of binnen de aangegeven waarden liggen: 12.1.1. De gelijke parameters zijn: — fabrikant en type zoals omschreven in bijlage II, deel I, punt 0.2; — cilinderinhoud; — type emissiebeperkingssysteem; — type brandstofsysteem zoals omschreven in bijlage II, punt 1.5.2. 12.1.2. De volgende parameters moeten binnen de aangegeven grenzen liggen: — totale overbrengingsverhoudingen (niet meer dan 8 % hoger dan de laagste) zoals omschreven in bijlage II, punt 1.6.3; — referentiemassa (ten hoogste 220 kg minder dan de zwaarste); — voorzijde (ten hoogste 15 % smaller dan de breedste); — motorvermogen (ten hoogste 10 % lager dan de hoogste waarde).

12.2. Een voertuigfamilie zoals omschreven in punt 12.1 kan worden goedgekeurd met waarden voor de CO2-emissies en het brandstofverbruik die voor alle leden van de familie dezelfde zijn. De technische dienst moet voor de tests het lid van de familie selecteren dat volgens de dienst de hoogste CO2-emissies heeft. De metingen worden uitgevoerd volgens punt 6 en de uitkomsten die volgens de in punt 6.5 beschreven methode zijn verkregen, gelden als de typegoedkeuringswaarden voor alle leden van de familie.

12.3. Voertuigen die gegroepeerd zijn in een familie zoals omschreven in punt 12.1 kunnen worden goedgekeurd met aparte waarden voor de CO2-emissies en het brandstofverbruik voor ieder familielid. De technische dienst selecteert voor de tests de twee voertuigen die volgens de dienst de hoogste en de laagste CO2-emissie hebben. De metingen worden uitgevoerd zoals beschreven in punt 6. Indien de gegevens van de fabrikant voor die twee voertuigen binnen de in punt 6.5 genoemde tolerantie vallen, kunnen de door de fabrikant voor alle leden van de voertuigenfamilie opgegeven CO2-emissies gebruikt worden als typegoedkeuringswaarden. Indien de gegevens van de fabrikant niet binnen deze tolerantie vallen, worden de volgens de methode van punt 6.5 verkregen uitkomsten als typegoedkeuringswaarden gebruikt en moet de technische dienst een adequaat aantal andere familieleden voor verdere tests selecteren.

▼M2

BIJLAGE II

MODEL

(maximumformaat A4 (210 bij 297 mm))

EG-GOEDKEURINGSFORMULIER

►M3 ◄

►M3 ◄

►M4 ◄

►M4 ◄

►M4 ◄

►M4 ◄

( 1 ) PB nr. C 104 van 28. 4. 1980, blz. 1.

( 2 ) PB nr. C 265 van 13. 10. 1980, blz. 76.

( 3 ) PB nr. C 182 van 21. 7. 1980, blz. 3.

( 4 ) PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1.

( 5 ) Zie bladzijde 34 van dit Publikatieblad.

( 6 ) Dit is de gemiddelde waarde van de referentiebrandstoffen G 20 en G 23 bij 15 °C.

( 7 ) Herhaal voor benzine en gasvormige brandstof bij een voertuig dat zowel op benzine als op een gasvormige brandstof kan rijden. Voertuigen die voor zowel benzine als gasvormige brandstof geschikt zijn, maar waarbij het benzinesysteem alleen voor noodgevallen of voor het starten is bestemd en waarvan de benzinetank niet meer dan 15 liter benzine kan bevatten, worden voor de proef beschouwd als voertuigen die uitsluitend op gasvormige brandstof kunnen rijden.