1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B ERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
(PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Tweede richtlijn 90/619/EEG van de Raad van 8 november 1990 L 330 50 29.11.1990
Gewijzigd bij:
►A1 Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A2 Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
▼B
ERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en
de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 49 en 57,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Europese Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van het levensverzekeringsbedrijf, bepaalde verschillen dieop het gebied van het toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen,dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel, onderwaarborging van een passende bescherming van verzekerden en
begunstigden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te
worden gecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garantiesdie van de levensverzekeringsondernemingen worden geëist;
Overwegende dat een indeling naar branche noodzakelijk is, in het
bijzonder om de werkzaamheden waarvoor een vergunning verplicht is
gesteld vast te stellen;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van deze richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c. q.onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling dierechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaarden inzake
zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; dat voorts
sommige instellingen wier werkzaamheden zich slechts uitstrekken toteen zeer beperkte sector en statutair beperkt zijn, dienen te wordenuitgesloten;
Overwegende dat in de Lid-Staten verschillende regelingen en gebruiken
bestaan ter zake van het gelijktijdig beoefenen van het levens-
verzekerings- en het schadeverzekeringsbedrijf; dat er aanleiding is
om nieuw op te richten ondernemingen deze gelijktijdige beoefeningniet meer toe te staan; dat wat betreft de bestaande ondernemingen diedeze werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten de mogelijk-heid moet worden geboden deze te machtigen daarmee voort te gaan,
mits zij voor elk van hun bedrijvigheden een gescheiden beheer voeren,
zulks ter bescherming van de belangen van onderscheidenlijk hen dieeen levensverzekering en hen die een schadeverzekering hebbenafgesloten en opdat de minimum financiële verplichtingen ten lastevan de ene werkzaamheid niet worden gedragen door de anderewerkzaamheid; dat, indien een van deze ondernemingen zich in een Lid-
Staat wenst te vestigen om aldaar de levensverzekeringsbranche uit te
oefenen zij daartoe een dochteronderneming dient op te richten die bijwijze van overgangsmaatregel in aanmerking zal kunnen komen voorbepaalde faciliteiten; dat wat betreft deze bestaande ondernemingen diedeze werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten ook de
mogelijkheid moet worden geboden om van die op hun grondgebied
gevestigde ondernemingen te eisen dat zij aan deze cumulatie vanwerkzaamheden een einde maken; dat voorts de gespecialiseerdeondernemingen aan een bijzonder toezicht dienen te worden onder-worpen wanneer een schadeverzekeringsonderneming behoort totdezelfde financiële groep als een levensverzekeringsonderneming;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 2
(1) PB nr. C 35 van 28. 3. 1974, blz. 9.
(2) PB nr. C 140 van 13. 11. 1974, blz. 44.
(3) PB nr. C 109 van 19. 9. 1974, blz. 1.
▼B
Overwegende dat in iedere Lid-Staat voor de uitoefening van het
levensverzekeringsbedrijf een overheidsvergunning en overheidstoezichtis voorgeschreven, doch dat de voorwaarden voor de verlening of
intrekking van deze vergunning nader moeten worden vastgesteld; dat
tevens moet worden voorzien in de mogelijkheid van beroep op eenrechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing of intrekking;
Overwegende dat ten aanzien van de technische voorzieningen met
inbegrip van de wiskundige voorzieningen, dezelfde regels kunnen
worden vastgesteld als voor de schadeverzekeringssector, namelijk
lokalisatie in het land van bedrijfsuitoefening, voorschriften van dat landvoor de methoden van berekening, bepaling van de beleggings-categorieën en waardering van de activa; dat een coördinatie op dezeverschillende terreinen weliswaar wenselijk lijkt, doch in het kader vandeze richtlijn niet noodzakelijk is en op een later tijdstip kan worden
verwezenlijkt;
Overwegende dat de verzekeringsondernemingen niet alleen over
voldoende technische voorzieningen, met inbegrip van wiskundigevoorzieningen, moeten beschikken om aan de aangegane verplichtingente voldoen, doch ook over een aanvullende reserve, solvabiliteitsmargegenaamd, gevormd door het vrije vermogen en, met toestemming van de
toezichthoudende autoriteit, door impliciete vermogensbestanddelen, ten
einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het hoofd te kunnenbieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze marge inverhouding dient te staan tot de omvang van de bedrijfsverrichtingenen tot de aard en grootte van de risico's die verbonden zijn aan de
verschillende werkzaamheden welke onder het toepassingsgebied van
deze richtlijn vallen ten einde ter zake te verzekeren dat de opgelegdeverplichtingen worden bepaald aan de hand van objectieve criteria,waardoor voor ondernemingen van overeenkomstige omvang gelijkemededingingsvoorwaarden worden geschapen; dat deze marge derhalvedient te verschillen naargelang het beleggingsrisico's, overlijdensrisico's
of uitsluitend beheersrisico's betreft; dat zij zodoende soms dient te
worden bepaald aan de hand van de wiskundige voorzieningen en hetrisicokapitaal ten laste van de onderneming, of aan de hand van degeïnde premies of bijdragen, dan wel alleen aan de hand van devoorzieningen en soms aan de hand van het vermogen van de
tontinedeelgenootschappen;
Overwegende dat het noodzakelijk is een garantiefonds verplicht te
stellen van een zodanige omvang en samenstelling dat het waarborgt datde ondernemingen reeds bij hun oprichting over voldoende middelenbeschikken en de solvabiliteitsmarge tijdens de bedrijfsuitoefening ingeen geval beneden een minimumveiligheidsmarge daalt; dat dit
garantiefonds geheel of voor een bepaald gedeelte moet bestaan uit
expliciete vermogensbestanddelen;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt teverkeren dat het haar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de
uitoefening van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap
in beginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingendie op de markt werkzaam zijn en derhalve ook op de agentschappen enbijkantoren van de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten deGemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van het
toezicht dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van deondernemingen waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeen-schap bevindt;
Overwegende dat overeenkomsten op basis van wederkerigheid met een
of meer derde landen dienen te worden gesloten ten einde een soepeler
toepassing van deze bijzondere voorwaarden mogelijk te maken, zulks
onder eerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantorenvan deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dande ondernemingen uit de Gemeenschap;
Overwegende dat sommige overgangsbepalingen nodig zijn ten einde
met name de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 3
▼B
stellen zich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven
voorschriften aan te passen, zulks met inachtneming van de toepassingvan artikel 53 van het Verdrag;
Overwegende dat artikel 52 van het EEG-Verdrag sedert het einde van
de overgangsperiode rechtstreeks van toepassing is en dat er derhalvesindsdien geen aanleiding meer bestaat tot het vaststellen van richtlijneninzake opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging; dat
de bepalingen betreffende het bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs
dat geen faillissement heeft plaatsgevonden, die voorkomen in Richtlijn73/240/EEG van de Raad van 24 juli 1973 inzake de opheffing van debeperkingen van de vrijheid van vestiging op het gebied van het directeverzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekerings-
branche (
1), enerzijds geen beperkingen in de eigenlijke zin van het
woord vormen en anderzijds eveneens vereist zijn in de levens-verzekeringsbranche; dat deze bepalingen derhalve in de onderhavigecoördinatierichtlijn moeten worden opgenomen;
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalve moetworden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de Commissie ende Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
TITEL I
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van
het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst door onder-nemingen welke in een Lid-Staat zijn gevestigd of zich daar wensen tevestigen, met betrekking tot de hierna omschreven werkzaamheden.
1. De volgende verzekeringen voor zover zij uit een overeenkomst
voortvloeien:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die
onder andere de verzekering bij leven, de verzekering bijoverlijden, de gemengde verzekering, de levensverzekering met
contraverzekering, de verzekeringen in verband met huwelijk en
geboorte omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
ondernemingen worden gesloten, namelijk inzonderheid de
verzekering tegen lichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidson-geschiktheid, de verzekering bij overlijden ten gevolge van eenongeval, de verzekering tegen invaliditeit ten gevolge van ongevalof ziekte, voor zover deze verschillende verzekeringen een
aanvulling vormen op een levensverzekering;
d) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering
genaamd „permanent health insurance” (niet opzegbare ziekte-
verzekering van lange duur).
2. De volgende verrichtingen voor zover zij voortvloeien uit een
overeenkomst en voor zover zij gecontroleerd worden door debevoegde overheidsinstanties voor het toezicht op particuliereverzekeringen en voor zover zij zijn toegestaan in het land waar dewerkzaamheid wordt uitgeoefend:
a) tontineverrichtingen waarbij deelgenootschappen worden gevormd
waarin de deelgenoten zich aaneensluiten om gezamenlijk hunbijdragen te kapitaliseren en het aldus gevormde vermogen teverdelen tussen de overlevenden of tussen de rechthebbenden vande overledenen;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 4
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 20.
▼B
b) kapitalisatieverrichtingen die zijn gebaseerd op een actuariële
techniek, waarbij in ruil voor tevoren vastgestelde stortingenineens of periodieke stortingen, verplichtingen worden aangegaan
die, voor wat betreft hun duur en hun bedrag, bepaald zijn;
c) verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen,
dat wil zeggen verrichtingen waarbij de betrokken ondernemingzich belast met het beheer van beleggingen en met name van de
activa welke staan tegenover de voorzieningen van de organen die
uitkeringen verstrekken bij overlijden, bij leven of bij beëindigingof vermindering van de werkzaamheid;
d) verrichtingen als bedoeld sub c), wanneer deze vergezeld gaan van
een verzekeringsgarantie die betrekking heeft hetzij op het behoud
van het kapitaal, hetzij op de betaling van een minimuminterest;
e) door verzekeringsmaatschappijen gedane verrichtingen zoals die
welke zijn bedoeld in de Franse „code des assurances”, in boekIV, titel 4, hoofdstuk 1.
3. De in de wetgeving op de sociale verzekering omschreven of
bedoelde verrichtingen in verband met de duur van het leven van demens, voor zover deze in overeenstemming met de wetgeving vaneen Lid-Staat door verzekeringsondernemingen voor eigen risico
worden verricht of beheerd.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:1. de branches welke zijn omschreven in de bijlage van de eerste
Richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot
coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingenbetreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefeningdaarvan (
1), hierna de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”
genoemd, behoudens de toepassing van artikel 1, punt 1, sub c), van
deze richtlijn;
2. de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van debeschikbare middelen, en in het kader waarvan de bijdragen van de
leden forfaitair worden vastgesteld;
3. de verrichtingen van andere instellingen dan de in artikel 1 bedoelde
ondernemingen die ten doel hebben aan al dan niet in loondienstwerkzame personen, die in het kader van een onderneming of van eengroep van ondernemingen of van een beroep of meerdere beroepen
omvattende sector zijn gegroepeerd, uitkeringen te verstrekken bij
overlijden, bij leven of bij beëindiging of vermindering van dewerkzaamheid, ongeacht of de uit deze verrichtingen voortvloeiendeverbintenissen al dan niet volledig en voortdurend door wiskundigevoorzieningen zijn gedekt;
4. verzekeringen die vallen binnen een wettelijke regeling van sociale
zekerheid, onder voorbehoud van de toepassing van artikel 1, punt 3.
Artikel 3
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:1. instellingen die uitsluitend uitkeringen bij overlijden waarborgen,
wanneer het bedrag van deze uitkeringen niet groter is dan hetgemiddelde bedrag van de begrafeniskosten voor een sterfgeval ofwanneer deze uitkeringen in natura geschieden;
2. onderlinge waarborgmaatschappijen en onderlinge verzekeringsmaat-
schappijen waarvan:
— de statuten de mogelijkheid bieden hetzij over te gaan tot het
heffen van suppletiebijdragen, hetzij tot vermindering van de1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 5
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3.
▼B
uitkeringen, hetzij een beroep te doen op de medewerking van
derden die tot dat doel een verbintenis hebben aangegaan;
— en tevens het jaarlijkse bedrag van de bijdragen, ontvangen uit
hoofde van de door deze richtlijn bestreken werkzaamheden, niet
meer dan 500 000 rekeneenheden beloopt gedurende drie
achtereenvolgende jaren. Indien dit bedrag gedurende drieachtereenvolgende jaren wordt overschreden is deze richtlijnvan toepassing vanaf het vierde jaar.
Artikel 4
Onder deze richtlijn vallen niet het Duitse „Versorgungsverband
deutscher Wirtschaftsorganisationen” en de Luxemburgse „Caissed'Épargne de l'État”, behoudens in geval van statutenwijziging ten
aanzien van de bevoegdheid.
Artikel 5
In het kader van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid:de Europese rekeneenheid (ERE) zoals gedefinieerd in
artikel 10 van het Financieel Reglement van 21 december 1977 vantoepassing op de algemene begroting der Europese Gemeen-schappen (
1); telkens wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar
de rekeneenheid, moet vanaf 31 december van elk jaar, als
tegenwaarde ervan in nationale valuta in aanmerking worden
genomen die welke gold op de laatste dag van de voorgaande maandoktober waarop de tegenwaarden van de ERE in alle valuta's van deGemeenschap beschikbaar zijn;
b) congruentie:het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort uitgedrukt ofrealiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa:aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat zonder dat de roerende activagedeponeerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien vanonroerende activa beperkende maatregelen zoals vermelding in deopenbare registers van toepassing behoeven te zijn; de activa,bestaande uit schuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden in
de Lid-Staat waar zij realiseerbaar zijn;
d) risicodragend kapitaal:het bedrag dat gelijk is aan het overlijdens-
kapitaal verminderd met de wiskundige voorziening van hethoofdrisico.
TITEL II
REGELS TOEPASSELIJK OP ONDERNEMINGEN WAARVAN HET
HOOFDKANTOOR GEVESTIGD IS BINNEN DE GEMEENSCHAP
Afdeling A
Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
1. Elke Lid-Staat stelt de toegang op zijn grondgebied tot de in deze
richtlijn bedoeld werkzaamheden afhankelijk van een door de overheidte verlenen vergunning.
2. Deze vergunning moet bij de bevoegde autoriteit van de betrokken
Lid-Staat worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van die
Staat vestigt:
b) de onderneming die haar hoofdkantoor in een andere Lid-Staat heeft
en die een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van debetrokken Lid-Staat opent;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 6
(1) PB nr. L 356 van 31. 12. 1977, blz. 1.
▼B
c) de onderneming die de sub a) of sub b) bedoelde vergunning heeft
verkregen en die haar werkzaamheden op het grondgebied van dieStaat tot andere branches uitbreidt;
d) de onderneming die overeenkomstig artikel 7, lid 1, een vergunning
voor een deel van het nationale grondgebied heeft verkregen en haar
werkzaamheden daarbuiten uitbreidt.
3. De Lid-Staten stellen de afgifte van een vergunning niet
afhankelijk van een depot of het storten van een waarborgsom.
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor het gehele nationale grondgebied, tenzij,
voor zover de nationale wetgeving zulks toelaat, de aanvrager om
toestemming verzoekt om zijn werkzaamheden slechts op een deel vanhet nationale grondgebied uit te oefenen.
2. De vergunning wordt verleend per branche; de indeling per
branche komt voor in de bijlage. De vergunning heeft betrekking op de
gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts een gedeelte van detot deze branche behorende risico's wenst te dekken.
De toezichthoudende autoriteiten mogen een vergunning die voor een
branche is aangevraagd, beperken tot de werkzaamheden van de in de
artikelen 9 en 11 genoemde programma's.
3. Elke Lid-Staat mag een vergunning verlenen voor meerdere
branches, voor zover de nationale wetgeving de gelijktijdige uitoefening
van deze branches toestaat.
Artikel 8
1. Elke Lid-Staat stelt de eis dat de ondernemingen die op zijn
grondgebied worden opgericht en een vergunning aanvragen:
a) één van de navolgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België:
naamloze vennootschap — «société anonyme», vennootschap bij
wijze van geldschieting op aandelen — «société en commandite
par actions», onderlinge verzekeringsmaatschappij — «associa-tion d'assurance mutuelle», coöperatieve vennootschap —«société coopérative»;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken:
„aktieselskaber” ,
„gensidige selskaber” ;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland:
„Aktiengesellschaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit” ,
„öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunter-
nehmen” ;
— voor wat de Helleense Republiek betreft:
„ανώνυµη εταιρία ”;
— ten aanzien van de Franse Republiek:
„société anonyme”, „société à forme mutuelle à cotisations
fixes” ,
„société à forme tontinière” ;
— ten aanzien van Ierland:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial andProvident Societies Acts” ,e n„societies registered under the
Friendly Societies Acts” ;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek:
„società per azioni”, „società cooperativa”, „mutua di assicu-
razione” en de publiekrechtelijke lichamen, bedoeld in artikel
1883 van de Codice civile;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg:1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 7
▼A1
▼B
▼B
„société anonyme”, „société en commandite par actions”,
„association d'assurances mutuelles”, „société coopérative” ;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden:
naamloze vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial and
Provident Societies Acts”, „societies registered under theFriendly Societies Acts” , de assuradeursvereniging bekend als
Lloyd's;
— voor wat het Koninkrijk Spanje betreft:
„sociedad anónima”, „sociedad mutua” ;
— voor wat de Portugese Republiek betreft:
„socidade anónima” .
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval een vergunning
verlenen aan ondernemingen die iedere publiekrechtelijk erkende of
daarmee gelijkwaardige vorm kunnen hebben, mits deze instellingen
beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen onder voorwaarden diegelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die voor privaatrechtelijkeondernemingen gelden.
b) hun doel beperken tot de door deze richtlijn bedoelde werkzaam-
heden en tot de verrichtingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien,
met uitsluiting van elke andere handelsactiviteit;
c) overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden
overleggen;
d) het in artikel 20, lid 2, bedoelde minimum van het garantiefonds
bezitten.
2. De onderneming die een vergunning aanvraagt voor de uitbreiding
van haar werkzaamheden tot andere branches, of, in het geval bedoeld inartikel 6, lid 2, sub d), tot een ander deel van het grondgebied, moet
overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden over-
leggen met betrekking tot die andere branches of dat bijkomendgrondgebied.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over het in artikel 19 genoemde
minimum van de solvabiliteitsmarge beschikt en het in artikel 20, leden1 en 2, bedoelde garantiefonds bezit.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten bepalingen
toepassen die de noodzaak van een technische kwalificatie van de leidersbehelzen, alsmede de goedkeuring van de statuten, van de algemene enbijzondere voorwaarden van de overeenkomsten, de technische grond-
slagen, inzonderheid voor de berekening van de tarieven en de in artikel
17 bedoelde voorzieningen en van elk ander document dat voor denormale uitoefening van het toezicht vereist is.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de beoorde-
ling van de aanvraag van een vergunning de behoeften van de economiein aanmerking worden genomen.
Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, sub c), en lid 2, genoemde programma van
werkzaamheden moet de gegevens of bewijsstukken bevatten betref-
fende
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is aan
te gaan; de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzeke-
ringsovereenkomsten die zij voornemens is te gebruiken;
b) de technische grondslagen die de onderneming voornemens is toe te
passen voor elke categorie van verrichtingen, met name de gegevensdie nodig zijn voor de berekening van de tarieven en de in artikel 17bedoelde voorzieningen;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 8
▼A2
▼B
▼B
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
d) de bestanddelen die het minimum van het garantiefonds vormen;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet alsmede de financiële middelen ter dekking
daarvan;en voor de eerste drie boekjaren moet het voorts omvatten:
f) een opgave van de te verwachten kaspositie;
g) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke ontvangsten en
uitgaven, zowel wat de directe verrichtingen en de geaccepteerde
herverzekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekeringbetreft;
h) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.
Artikel 10
1. Elke Lid-Staat verlangt van een onderneming waarvan het
hoofdkantoor op het grondgebied van een andere Lid-Staat is gevestigden die voor de opening van een agentschap of een bijkantoor een
vergunning aanvraagt, dat zij:
a) haar statuten en de lijst van haar bestuurders overlegt;
b) een certificaat overlegt, afgegeven door de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd, waarin wordt
verklaard in welke branches de betrokken onderneming gemachtigdis werkzaam te zijn en dat zij beschikt over het minimum van hetgarantiefonds of, zo dit hoger is, over het minimum van desolvabiliteitsmarge, berekend overeenkomstig artikel 19, en waaruitblijkt in welke branches zij daadwerkelijk werkzaam is alsmede
welke de in artikel 11, lid 1, sub e), bedoelde financiële middelen
zijn;
c) een programma van werkzaamheden als bedoeld in artikel 11
overlegt;
d) een algemeen gevolmachtigde aanwijst die zijn woon- en verblijf-
plaats heeft in het ontvangende land en aan wie voldoende
bevoegdheden zijn verleend om de onderneming ten opzichte van
derden te verbinden en om haar tegenover de autoriteiten en derechterlijke instanties van het ontvangende land te vertegenwoor-digen; indien de gevolmachtigde een rechtspersoon is, dient deze zijnhoofdkantoor te hebben in het ontvangende land en op zijn beurt eennatuurlijk persoon aan te wijzen die voldoet aan de boven gestelde
voorwaarden, ten einde hem te vertegenwoordigen. De Lid-Staat mag
de erkenning van de aangewezen gevolmachtigde slechts weigerenom redenen welke verband houden met de betrouwbaarheid of met detechnische kennis, voor zover deze behoren tot de voorwaarden dieworden gesteld aan de leiders der ondernemingen die hun hoofd-kantoor op het grondgebied van de betrokken Staat hebben.
2. Elke Lid-Staat stelt voor de uitbreiding van de werkzaamheden van
het agentschap of bijkantoor tot andere branches, dan wel tot anderedelen van het grondgebied in het geval als bedoeld in artikel 6, lid 2, subd), de eis dat degene die de vergunning aanvraagt een programma vanwerkzaamheden overlegt overeenkomstig artikel 11 en voldoet aan de in
lid 1, sub b), van dit artikel, gestelde voorwaarden.
3. De huidige coördinatie belet de Lid-Staten niet bepalingen toe te
passen die voor alle verzekeringsondernemingen de noodzaak behelzenvan een goedkeuring van de algemene en bijzondere voorwaarden vande overeenkomsten, van de technische grondslagen, inzonderheid de
berekening van de tarieven en de in artikel 17 bedoelde voorzieningen,
en van elk ander document dat voor de normale uitoefening van hettoezicht vereist is.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de behande-
ling van de aanvraag van een vergunning de behoeften van de economiein aanmerking worden genomen.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 9
▼B
Artikel 11
1. Het in artikel 10, lid 1, sub c), en lid 2, genoemde programma van
werkzaamheden van het agentschap of bijkantoor moet gegevens ofbewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is in
het ontvangende land aan te gaan; de algemene en bijzonderevoorwaarden die zij voornemens is in de overeenkomsten tegebruiken;
b) de technische grondlagen die de onderneming voornemens is toe te
passen voor elke categorie van verrichtingen, met name de gegevens
die nodig zijn voor de berekening van de tarieven en van de in artikel
17 bedoelde voorzieningen;
c) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
d) de omvang van de solvabiliteitsmarge en van het garantiefonds van
de onderneming als bedoeld in de artikelen 18, 19 en 20;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekkingdaarvan;en voor de eerste drie boekjaren moet het voorts omvatten:
f) een opgave van de te verwachten kaspositie van het agentschap of
bijkantoor;
g) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke uitgaven en
ontvangsten, zowel wat de directe verrichtingen en de geaccepteerde
herverzekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekering
betreft.
2. De balans en de winst- en verliesrekening van de onderneming
voor elk der laatste drie boekjaren worden bij het programma gevoegd.
Indien echter sedert de oprichting van de onderneming nog geen drieboekjaren zijn verstreken, behoeven de onderhavige bescheiden slechtsvoor de afgesloten boekjaren te worden overgelegd.
3. Het programma wordt, met de opmerkingen van de met het
verlenen van een vergunning belaste autoriteiten, overgelegd aan debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar het hoofdkantoor van deonderneming is gevestigd. Deze laatsten stellen de eerstgenoemdeautoriteiten binnen drie maanden na ontvangst van de documenten van
hun advies in kennis; indien deze kennisgeving niet binnen de gestelde
termijn plaatsvindt, wordt het advies van de geraadpleegde autoriteitengeacht gunstig te zijn.
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en
aan de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een
rechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval dat
de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesproken omtrentde aanvraag van een vergunning binnen zes maanden na de datum vanontvangst van dit verzoek.
Artikel 13
1. Onder voorbehoud van lid 3, mag geen enkele onderneming op het
grondgebied van een Lid-Staat de in de bijlage van de eerste
coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden
gelijktijdig uitoefenen met de in artikel 1 van deze richtlijn vermeldewerkzaamheden.
2. Indien een onderneming die de in de bijlage van de eerste
coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaamhedenuitoefent, financiële, commerciële of administratieve banden heeft meteen onderneming die de in deze richtlijn bedoelde werkzaamhedenuitoefent, zien de toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten opwier grondgebied zich de hoofdkantoren van deze ondernemingen1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 10
▼B
bevinden, erop toe dat de rekeningen van de betrokken ondernemingen
niet worden vervalst ten gevolge van tussen deze ondernemingengesloten overeenkomsten of door regelingen die de verdeling van de
kosten en inkomsten kunnen beïnvloeden.
3. Onder voorbehoud van lid 6 kunnen de ondernemingen die op het
ogenblik van kennisgeving van deze richtlijn de twee in lid 1 bedoeldewerkzaamheden gelijktijdig op het grondgebied van een Lid-Staat
uitoefenen, deze daar blijven uitoefenen, mits zij overeenkomstig artikel
14 een gescheiden beheer voeren voor elk van deze werkzaamheden.
4. De in lid 3 bedoelde ondernemingen kunnen in de andere Lid-
Staten slechts voor de in de bijlage van de eerste coördinatierichtlijn„schadeverzekering” genoemde branches agentschappen of bijkantoren
oprichten.
5. De in lid 3 bedoelde ondernemingen kunnen bij de oprichting van
dochterondernemingen in de andere Lid-Staten om de in deze richtlijngenoemde werkzaamheden uit te oefenen, indien zij daar niet reeds een
agentschap of bijkantoor voor andere dan de onder deze richtlijn
vallende branches hebben, gedurende een overgangsperiode van tien jaarna kennisgeving van deze richtlijn gebruik maken van de in artikel 35vastgestelde voorwaarden en faciliteiten.
6. a) Elke Lid-Staat kan de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor
op zijn grondgebied is gevestigd, ertoe verplichten binnen de door
hem bepaalde termijn een einde te maken aan het gelijktijdiguitoefenen van de werkzaamheden die zij bij de kennisgeving vandeze richtlijn verrichten.
b) Elke Lid-Staat kan na overleg met de toezichthoudende auto-
riteiten van de Lid-Staat van het hoofdkantoor over met name detijd waarbinnen deze verrichting moet plaatsvinden, deze verplich-ting ook opleggen aan de op zijn grondgebied gevestigde
agentschappen en bijkantoren die aldaar de twee soorten werk-
zaamheden gelijktijdig uitoefenen.
c) De agentschappen en bijkantoren van de in lid 3 bedoelde
ondernemingen die, op het ogenblik van kennisgeving van dezerichtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat uitsluitend de indeze richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefenen, kunnen hunwerkzaamheden aldaar blijven verrichten. Indien de ondernemingde in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde
werkzaamheden op dit grondgebied wil uitoefenen, mag zij de in
deze richtlijn bedoelde werkzaamheden slechts uitoefenen via eendochteronderneming.
Artikel 14
1. Het in artikel 13, lid 3, vermelde gescheiden beheer dient zodanig
te zijn opgezet dat de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden en diewelke worden beoogd in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzeke-ringen” gescheiden zijn, opdat:
— de belangen van onderscheidenlijk hen die uit hoofde van levens-
verzekering en hen die uit hoofde van schadeverzekering verzekerdzijn, niet worden geschaad, en met name opdat de winsten uit delevensverzekering aan degenen die een levensverzekering hebben
gesloten ten goede komen alsof de onderneming uitsluitend de
levensverzekering beoefent;
— de minimum financiële verplichtingen, met name de solvabiliteits-
marges die voor een werkzaamheid zijn opgelegd hetzij krachtensdeze richtlijn, hetzij krachtens de eerste coördinatierichtlijn „schade-verzekering”, niet door de andere werkzaamheid worden gedragen.
Zodra aan de minimum financiële verplichtingen is voldaan overeen-
komstig de voorwaarden van de eerste alinea, tweede streepje, en ondervoorbehoud van kennisgeving ervan aan de bevoegde autoriteit, mag deonderneming echter de nog beschikbare expliciete bestanddelen van desolvabiliteitsmarge voor deze of gene werkzaamheid gebruiken.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 11
▼B
De toezichthoudende autoriteiten zien er via analyse van de resultaten
van de twee werkzaamheden op toe dat het bepaalde in dit lid wordtnageleefd.
2. a) De boekingen moeten zodanig worden gedaan dat de bronnen van
de resultaten van elk der twee werkzaamheden „levensverzeke-ring” en „schadeverzekering” tot uiting komen. Te dien eindeworden alle inkomsten (met name premies, uitbetalingen vanherverzekeraars, inkomsten uit investeringen) en uitgaven (met
name verzekeringsuitkeringen, stortingen in de technische voor-
zieningen, herverzekeringspremies, huishoudelijke uitgaven voorde verzekeringsverrichtingen) op basis van hun oorsprongonderverdeeld. De bestanddelen welke beide werkzaamhedengemeen hebben worden geboekt volgens een verdeelsleutel die
door de bevoegde toezichthoudende autoriteiten moet zijn
aanvaard.
b) De ondernemingen moeten aan de hand van de boekingen een
document opstellen waarin afzonderlijk is aangegeven welke
bestanddelen behoren tot elk der solvabiliteitsmarges overeen-
komstig artikel 18 van deze richtlijn en artikel 16, lid 1, van deeerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”.
3. Wanneer een van de solvabiliteitsmarges ontoereikend is, passen
de toezichthoudende autoriteiten op de werkzaamheid in kwestie de
maatregelen van de desbetreffende richtlijn toe, ongeacht de resultaten
van de andere werkzaamheid. In afwijking van lid 1, eerste alinea,tweede streepje, kunnen deze maatregelen vergunning tot een overdrachtvan de ene werkzaamheid naar de andere inhouden.
Afdeling B
Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 15
De Lid-Staten controleren in nauwe samenwerking de financiële
toestand van de toegelaten ondernemingen.
Artikel 16
De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied
het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, moet de solvabiliteitvan deze onderneming met betrekking tot het geheel van haar
werkzaamheden controleren. De toezichthoudende autoriteiten van de
overige Lid-Staten zijn gehouden, aan de eerstgenoemde autoriteit allenoodzakelijke gegevens te verstrekken ten einde haar tot deze controlein staat te stellen.
Artikel 17
1. Elke Lid-Staat op wiens grondgebied een onderneming werkzaam
is, verplicht deze ertoe voldoende technische voorzieningen, wiskundige
voorzieningen daaronder begrepen, te vormen.
De omvang van de technische voorzieningen, wiskundige voorzieningen
daaronder begrepen, wordt bepaald aan de hand van de door de Lid-Staat vastgestelde regels of, bij gebreke daarvan, volgens de in dezestaat geldende gebruiken.
2. Tegenover de technische voorzieningen, wiskundige voorzieningen
daaronder begrepen, moeten gelijkwaardige, congruente en in elk landvan bedrijfsuitoefening gelokaliseerde activa staan. De Lid-Statenkunnen evenwel een versoepeling toestaan van de regels inzake decongruentie en de lokalisatie der activa. Wanneer een versoepeling van
de regels inzake de congruentie wordt toegestaan, wordt daarbij
rekening gehouden met de kenmerken van de levensverzekering die inhoofdzaak een kapitaalverzekering op lange termijn is.
Rekening houdend met de bijzondere toestand in Luxemburg kan dit
land, totdat de wetgevingen betreffende de liquidatie van onderne-mingen zijn gecoördineerd, zijn regeling inzake het stellen van1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 12
▼B
waarborgen met betrekking tot de technische voorzieningen, de
wiskundige voorzieningen daaronder begrepen, die op het tijdstip vankennisgeving van deze richtlijn bestaat, handhaven.
De wettelijke regeling van het land van bedrijfsuitoefening bepaalt de
aard van de activa en, in voorkomend geval, de grenzen waarbinnendeze als dekking van de technische voorzieningen, de wiskundigevoorzieningen daaronder begrepen, kunnen worden aanvaard alsmede devoorschriften voor de waardering van deze activa.
Voor de naleving van deze regeling kunnen personen of organen van
buiten de onderneming worden ingeschakeld, die ermee belast zijn terplaatse te verifiëren of de activa welke de technische voorzieningen, metinbegrip van de wiskundige voorzieningen, dekken, met de regeling inovereenstemming zijn. Zulks is met name de rol van de „Treuhänder” in
Duitsland en de „tillidsmand” in Denemarken.
3. Indien een Lid-Staat vorderingen op herverzekeraars als dekking
van de technische voorzieningen, de wiskundige voorzieningen daar-onder begrepen, aanvaardt, stelt hij het daarvoor toegestane percentagevast. In afwijking van lid 2 kan hij in dit geval niet de lokalisatie van
deze vorderingen eisen.
4. De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grond-
gebied het hoofdkantoor van een onderneming is gevestigd, ziet erop toedat op de balans van de onderneming voor de technische voorzieningen,de wiskundige voorzieningen daaronder begrepen, activa zijn vermeldwelke overeenkomen met de in alle landen waar de onderneming
werkzaam is aangegane verplichtingen.
Artikel 18
Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofdkantoor
op zijn grondgebied is gevestigd, te beschikken over een voldoendesolvabiliteitsmarge met betrekking tot het geheel van haar werkzaam-heden.
De solvabiliteitsmarge bestaat:
1. uit het vermogen van de onderneming dat niet dient ter dekking van
enige voorzienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijkebestanddelen; dit vermogen omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat betreft de onderlinge
waarborgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschap-pijen, het gestorte waarborgkapitaal,
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte
25 % van dit kapitaal bedraagt,
— de wettelijke en vrije reserves die niet tegenover verplichtingen
staan,
— de overgebrachte winst;
2. voor zover de nationale wetgeving het toestaat, uit de op de balans
opgenomen winstreserves, wanneer deze kunnen worden gebruikt tot
dekking van eventuele verliezen en wanneer zij niet toegekend zijnaan de polishouders.
3. op een met redenen omkleed verzoek van de onderneming bij de
toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebiedhet hoofdkantoor is gevestigd, en met de instemming van dezeautoriteit:
a) uit een bedrag dat 50 % vertegenwoordigt van de toekomstige
winsten van de onderneming; het bedrag van de toekomstige
winsten wordt verkregen door de geschatte jaarwinst te verme-nigvuldigen met een factor die de gemiddelde resterende looptijdvan de overeenkomsten vertegenwoordigt; deze factor mag tenhoogste 10 bedragen; de geschatte jaarwinst is het rekenkundiggemiddelde van de winsten die de laatste vijf jaar zijn gemaakt op
de in artikel 1 genoemde werkzaamheden.
De berekeningsgrondslagen voor de vermenigvuldigingsfactor van
de geschatte jaarwinst en de bestanddelen van de gemaakte winst1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 13
▼B
worden door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten in
samenwerking met de Commissie in onderlinge overeenstemmingvastgesteld. Tot op het tijdstip dat deze overeenstemming is
bereikt, worden deze bestanddelen bepaald overeenkomstig de
wetgeving van de Lid-Staat op wiens grondgebied de onderne-ming (hoofdkantoor, agentschap of bijkantoor) haarwerkzaamheid uitoefent.
Nadat de bevoegde autoriteiten het begrip „gemaakte winst”
hebben vastgesteld, zal de Commissie in het kader van eenrichtlijn betreffende de harmonisatie van de jaarrekeningen van
verzekeringsondernemingen en houdende de coördinatie die
vermeld is in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 78/660/EEG (
1),
voorstellen indienen voor de harmonisatie van dit begrip;
b) in geval van niet-zillmeren of in geval van zillmeren waarbij de in
de premie begrepen afsluitkosten niet worden bereikt, uit hetverschil tussen de niet-gezillmerde of gedeeltelijk gezillmerdewiskundige voorziening en een gezillmerde wiskundige voorzie-
ning waarbij het percentage van het zillmeren gelijk is aan de in
de premie begrepen afsluitkosten; dit bedrag kan echter niet groterzijn dan 3,5 % van de som van de verschillen tussen de kapitalenvan de branche „levensverzekering” en de wiskundige voorzie-ningen, voor alle overeenkomsten waarbij zillmeren mogelijk is;dit verschil wordt eventueel verminderd met het bedrag van de
niet afgeschreven afsluitkosten die als een debetpost worden
opgenomen;
c) indien de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken Lid-
Staten op wier grondgebied de onderneming haar werkzaamhedenuitoefent akkoord gaan, uit de latente meerwaarden welkevoortvloeien uit een onderwaardering van de activa en eenoverwaardering van andere passiva dan de wiskundige voorzie-
ningen, voor zover deze meerwaarden geen uitzonderlijk karakter
hebben.
Artikel 19
Behoudens artikel 20, wordt het minimum van de solvabiliteitsmarge
bepaald als hieronder aangegeven, al naargelang de uitgeoefendebranches.
a) Voor de verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b),
behalve de verzekeringen welke verbonden zijn met beleggings-
fondsen en voor de verrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 3, moethet gelijk zijn aan de som van de uitkomsten van de volgende tweeberekeningen:
— eerste berekening:
een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen voor
directe verrichtingen zonder aftrek van de overdrachten uit
hoofde van herverzekering alsmede voor de geaccepteerde
herverzekeringen wordt vermenigvuldigd met het getal dat devoor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen dewiskundige voorzieningen onder aftrek van de overdrachten uithoofde van herverzekering en het bovenbedoelde brutobedrag vande wiskundige voorzieningen; dit verhoudingspercentage mag in
geen geval lager zijn dan 85;
— tweede berekening:
voor overeenkomsten waarbij het risicokapitaal niet negatief is
wordt een component van 0,3 % van dit kapitaal dat ten laste
komt van de onderneming, vermenigvuldigd met het getal dat de
voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussenhet risicokapitaal dat ten laste van de onderneming blijft, naoverdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, enhet risicokapitaal zonder aftrek van de herverzekering; ditverhoudingspercentage mag in geen geval lager zijn dan 50;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 14
(1) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11.
▼B
voor de tijdelijke verzekeringen bij overlijden, met een looptijd van
ten hoogste drie jaar, bedraagt bovenbedoelde component 0,1 %;voor verzekeringen met een looptijd van meer dan drie, doch niet
meer dan vijf jaar, bedraagt de bovengenoemde component 0,15 %.
b) Voor de aanvullende verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub
c), moet het gelijk zijn aan de uitkomst van de volgende berekening:
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd, uithoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premies welke
gedurende het laatste boekjaar uit hoofde van herverzekeringwerden ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het totaal-
bedrag van de belastingen en rechten op de samengetelde premies
of bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst,
namelijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoen
rekeneenheden en een tweede gedeelte dat het restant omvat, worden
deze gedeelten vermenigvuldigd met respectievelijk 18 % en 16 % envervolgens opgeteld.
Het aldus berekende bedrag wordt vermenigvuldigd met het getal dat
de voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het
bedrag van de schaden welke ten laste van de onderneming blijven naoverdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, en hetbrutobedrag van de schaden; dit verhoudingspercentage mag in geengeval lager zijn dan 50.
In het geval van de assuradeursvereniging bekend als Lloyd's wordt
bij de berekening van de omvang van de solvabiliteitsmargeuitgegaan van de nettopremies; deze worden vermenigvuldigd meteen vast percentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en dat wordtbepaald door de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van het
hoofdkantoor. Dit vaste percentage moet worden berekend op grond
van de meest recente statistische gegevens, met name betreffende debetaalde provisies. Deze gegevens, alsmede de verrichte berekening,moeten worden medegedeeld aan de toezichthoudende autoriteitenvan de landen op wier grondgebied Lloyd's is gevestigd.
c) Voor de niet opzegbare langlopende ziekteverzekeringen bedoeld in
artikel 1, punt 1, sub d), en voor de kapitalisatieverrichtingen bedoeldin artikel 1, punt 2, sub b), moet het gelijk zijn aan 4 % van dewiskundige voorzieningen, berekend onder de sub a), eerste
berekening, van dit artikel vastgestelde voorwaarden.
d) Voor de tontineverrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a),
moet het gelijk zijn aan 1 % van het vermogen van de deel-genootschappen.
e) Voor de in artikel 1, punt 1, sub a) en b), bedoelde verzekeringen
welke verbonden zijn met beleggingsfondsen en voor de verrich-tingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub c), d) en e), moet het gelijkzijn aan:
— een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen
berekend overeenkomstig de sub a), eerste berekening, van ditartikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming eenbeleggingsrisico draagt, en een aldus berekende component van
1 % van de voorzieningen, voorzover de onderneming geen
beleggingsrisico draagt, en mits de looptijd van de overeenkomstmeer dan vijf jaar bedraagt en het bedrag voor de dekking van debeheerslasten waarin de overeenkomst voorziet, vast is voor eenperiode van meer dan vijf jaar,
plus
— een component van 0,3 % van het risicokapitaal, berekend
overeenkomstig de sub a), tweede berekening, eerste alinea, vandit artikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de ondernemingeen overlijdensrisico draagt.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 15
▼B
Artikel 20
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het in artikel 19
bedoelde minimum van de solvabiliteitsmarge. Het wordt ondervoorbehoud van lid 2 tot ten minste 50 % gevormd door de
bestanddelen, vermeld in artikel 18, punten 1 en 2.
2. a) Het minimum van het garantiefonds bedraagt echter 800 000
rekeneenheden.
b) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het garantie-
fonds voor onderlinge waarborgmaatschappijen, onderlingeverzekeringsmaatschappijen en tontinedeelgenootschappen tot600 000 rekeneenheden wordt verminderd.
c) Iedere Lid-Staat kan de in artikel 3, punt 2, laatste streepje, tweede
zin, bedoelde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschap-
pijen, zodra zij binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen,en tontinedeelgenootschappen, toestaan dat zij een garantiefondsvan ten minste 100 000rekeneenheden vormen, dat met achtereen-volgende tranches van 100 000 rekeneenheden geleidelijk op het
sub b) vastgestelde bedrag wordt gebracht, telkens wanneer de
omvang van de ontvangen bijdragen met 500 000 rekeneenhedentoeneemt.
d) Het sub a), b) en c) bedoelde minimum van het garantiefonds,
moet worden gevormd door de in artikel 18, punten 1 en 2,
genoemde bestanddelen.
3. De onderlinge waarborg- en verzekeringsmaatschappijen die in de
zin van artikel 8, lid 2, of van artikel 10, hun werkzaamheid wensen uit
te breiden, kunnen dit slechts doen indien zij onmiddellijk voldoen aande eisen van lid 2, sub a) en b), van dit artikel.
Artikel 21
1. De Lid-Staten stellen geen voorschriften vast met betrekking tot de
aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de in artikel
17 bedoelde voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten ondernemingenwordt, onverminderd artikel 17, lid 2, artikel 24, leden 1 en 3, en artikel26, lid 1, laatste alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
3. Dit artikel laat de maatregelen onverlet welke de Lid-Staten als
eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingen kunnennemen, onder naleving van de in artikel 17, lid 2, bedoelde wettelijkeregeling van de landen van bedrijfsuitoefening, alsmede onder waar-
borging van de belangen van de verzekerden.
Artikel 22
1. De Lid-Staten mogen aan ondernemingen niet de verplichting
opleggen aan een of meer door de nationale wetgeving aangewezen
lichamen een deel van de door hen afgesloten verzekeringen die
betrekking hebben op de in artikel 1 genoemde werkzaamheden over tedragen.
2. De Italiaanse Republiek neemt alle nodige maatregelen opdat de
aan de op haar grondgebied gevestigde ondernemingen opgelegdeverplichting een gedeelte van de door hen afgesloten verzekeringen overte dragen aan het Istituto nazionale di assicurazioni uiterlijk op 20november 1994 komt te vervallen.
Artikel 23
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op
zijn grondgebied hebben, de verplichting op jaarlijks ten aanzien van alhun verrichtingen verslag uit te brengen over de situatie waarin zijverkeren en over hun solvabiliteit.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 16
▼M1
▼B
▼B
2. De Lid-Staten eisen van de ondernemingen die op hun grond-
gebied werkzaam zijn de periodieke overlegging van de voor hetuitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden en van de statistische
documenten. De bevoegde toezichthoudende autoriteiten verstrekken
elkaar de bescheiden en inlichtingen welke van belang zijn voor hetuitoefenen van het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de op de
verzekeringsondernemingen toezichthoudende autoriteiten over debevoegdheden en middelen beschikken die noodzakelijk zijn om
toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden van de op zijn grondgebied
gevestigde verzekeringsondernemingen, met inbegrip van de werkzaam-heden die buiten dit grondgebied worden verricht, overeenkomstig derichtlijnen van de Raad betreffende deze werkzaamheden en met het oogop de toepassing ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de toezichthoudende
autoriteiten met name de mogelijkheid verschaffen om:
— grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werkzaam-
heden van de onderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten,
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfsruimten
van de onderneming;
— jegens de onderneming alle afdoende en noodzakelijke maatregelen
te treffen om te bewerkstelligen dat de werkzaamheden van deonderneming blijven stroken met de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen welke de onderneming in de onderscheiden Lid-Staten in
acht moet nemen, inzonderheid met het programma van werkzaam-heden, voor zover dit laatste verplicht blijft, alsook om misstanden tevermijden of te beëindigen die de belangen der verzekerden zoudenschaden;
— te bewerkstelligen dat de door de toezichthoudende autoriteiten
noodzakelijk geachte maatregelen worden toegepast, zo nodig doorde tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend geval door
een beroep te doen op de rechterlijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de toezichthoudende autoriteiten ook de
mogelijkheid bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de
overeenkomsten die in het bezit zijn van tussenpersonen.
Artikel 24
1. Indien een onderneming zich niet voegt naar de bepalingen van
artikel 17, kan de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiensgrondgebied zij werkzaam is, na de toezichthoudende autoriteiten van deLid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd van haar voornemen op dehoogte te hebben gesteld, haar de vrije beschikking over de in deze Lid-
Staat gelokaliseerde activa verbieden.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 19
voorgeschreven minimum bereikt, eist de toezichthoudende autoriteitvan de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd een saneringsplandat aan haar goedkeuring moet worden onderworpen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 20
omschreven garantiefonds bereikt, of indien dit fonds niet meer isgevormd overeenkomstig voornoemd artikel, eist de toezichthoudende
autoriteit van de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd van de
onderneming een plan inzake financiering op korte termijn dat aan haargoedkeuring moet worden onderworpen.
Voorts kan zij de vrije beschikking over de activa van de onderneming
beperken of verbieden. Zij stelt hiervan de autoriteiten op de hoogte vande Lid-Staten op wier grondgebied deze onderneming eveneens istoegelaten; deze treffen op haar verzoek dezelfde maatregelen.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 17
▼M1
▼B
▼B
4. In de in de leden 1 en 3 vermelde gevallen kunnen de bevoegde
toezichthoudende autoriteiten voorts alle maatregelen treffen om debelangen van de verzekerden te beschermen.
5. De toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten op wier
grondgebied de betrokken onderneming eveneens is toegelaten, werkensamen bij de uitvoering van de in de leden 1 tot en met 4 bedoeldemaatregelen.
Afdeling C
Intrekking van de vergunning
Artikel 26
1. De bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied het
hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, kan de door haarverleende vergunning intrekken wanneer de onderneming:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;
b) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen te
treffen waarin het in artikel 24 bedoelde sanerings- of financierings-plan voorziet;
c) ernstige in gebreke blijft ten aanzien van de krachtens de nationale
wettelijke regeling op haar rustende verplichtingen.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken stelt de toezichthoudende
autoriteit van de Lid-Staat van het hoofdkantoor de toezichthoudendeautoriteiten van de andere Lid-Staten die de onderneming eveneens
hebben toegelaten, daarvan in kennis; deze gaan eveneens over tot
intrekking van de door hen verleende vergunning. Zij neemt insamenwerking met deze autoriteiten alle maatregelen om de belangenvan de verzekerden te beschermen en beperkt met name de vrijebeschikking over de activa van de onderneming wanneer een dergelijke
beperking nog niet uit hoofde van artikel 24, leden 1 en 3, tweede alinea,
is opgelegd.
2. De vergunning die is verleend aan de agentschappen of bijkantoren
van ondernemingen wier hoofdkantoor zich in een andere Lid-Staatbevindt, kan worden ingetrokken wanneer het agentschap of hetbijkantoor:
a) niet meer voldoet aan de toegangsvoorwaarden;
b) ernstig in gebreke blijft ten aanzien van de verplichtingen welke
voortvloeien uit de nationale wettelijke regeling van de Lid-Staatwaar het werkzaam is, met name wat betreft de vorming van de inartikel 17 bedoelde voorzieningen.
Alvorens de toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staat waar de
onderneming werkzaam is tot intrekking van de vergunning overgaan,raadplegen zij de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van hethoofdkantoor van de onderneming. Indien zij het noodzakelijk achten dewerkzaamheid van deze agentschappen of bijkantoren te schorsen vóórde afloop van deze raadpleging, stellen zij genoemde autoriteit hiervan
onmiddellijk in kennis.
3. Elk besluit tot intrekking van de vergunning of tot schorsing van
de werkzaamheid moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed enofficieel ter kennis van de betrokken onderneming worden gebracht.
Iedere Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep tegen een
dergelijk besluit bij een rechterlijke instantie.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 18
▼M1
▼B
▼M1
TITEL III A
REGELS, TOEPASSELIJK OP BINNEN DE GEMEENSCHAP GEVES-
TIGDE AGENTSCHAPPEN OF BIJKANTOREN VAN
ONDERNEMINGEN WAARVAN HET HOOFDKANTOOR BUITEN DE
GEMEENSCHAP IS GEVESTIGD
Artikel 27
1. Voor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd, stelt elke Lid-Staat de toegang op zijngrondgebied tot de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden afhankelijk vaneen vergunning.
2. De Lid-Staat mag een vergunning verlenen, indien de onderneming
ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het verrichten van de in artikel 1 bedoelde
werkzaamheden krachtens de nationale wetgeving waaronder zijressorteert;
b) zij moet een agentschap of bijkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden ter zetel van het agentschap of het bijkantoor
een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamheden die zijaldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot de
behandelde zaken te bewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in de Lid-Staat van bedrijfsuitoefening over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het in artikel 20, lid 2,sub a), voor het garantiefonds aangegeven minimum dienen tebedragen, en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze vanwaarborg deponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven
overeenkomstig artikel 29;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel
11, leden 1 en 2, overleggen.
Artikel 28
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op voldoende
voorzieningen, als bedoeld in artikel 17, te vormen, welke overeen-
komen met de op hun grondgebied aangegane verplichtingen. Zij zienerop toe dat het agentschap of bijkantoor tegenover deze voorzieningengelijkwaardige en, in de door de Lid-Staat bepaalde mate, congruenteactiva stelt.
Ten aanzien van het berekenen van deze voorzieningen, het bepalen van
de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa alsmede,
in voorkomend geval, het bepalen van de grenzen waarbinnen de activaals dekking van deze voorzieningen kunnen worden aanvaard, zijn detwetgevingen van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke deze voorzieningen
dekken op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 17, lid 3, is echtervan toepassing.
Artikel 29
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren over een solvabiliteitsmarge te beschikken
die bestaat uit de in artikel 18 genoemde bestanddelen. Het minimumvan de marge wordt berekend overeenkomstig artikel 19. Voor dezeberekening worden uitsluitend de verrichtingen van het agentschap ofhet bijkantoor in aanmerking genomen.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het minimum van
de solvabiliteitsmarge.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 19
▼B
▼B
Het bedrag van dit fonds mag echter niet kleiner zijn dan de helft van het
in artikel 20, lid 2, sub a), bedoelde minimum. Het in artikel 27, lid 2,sub e), bedoelde aanvangsdepot wordt daartoe gerekend.
Het garantiefonds en het minimum van dit fonds worden gevormd
overeenkomstig artikel 20.
3. De activa die tegenover het minimum van de solvabiliteitsmarge
staan, moeten zijn gelokaliseerd binnen de Lid-Staat van bedrijfsuit-oefening ten belope van het garantiefonds, en, voor het resterende
gedeelte, binnen de Gemeenschap.
Artikel 30
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning
hebben aangevraagd of verkregen hebben, kunnen om de volgendevoordelen verzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toege-kend:
a) de in artikel 29 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op basis
van het geheel van de werkzaamheden die zij binnen de Gemeen-
schap uitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de verrichtingenvan alle binnen de Gemeenschap gevestigde agentschappen ofbijkantoren bij deze berekeningen in aanmerking genomen;
b) de in artikel 27, lid 2, sub e), bedoelde waarborg wordt slechts in één
van deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in
één van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1 bedoelde
voordelen dient bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten te worden ingediend. In deze aanvraag moet de autoriteit wordenaangegeven die in de toekomst toezicht op de solvabiliteit voor hetgeheel van de werkzaamheden van de bijkantoren of agentschappen
binnen de Gemeenschap dient te houden. De keuze van de autoriteit
moet met redenen worden omkleed. De waarborg moet bij de betrokkenLid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer
de bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvrage isingediend, hun toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het
tijdstip waarop de gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover
de andere toezichthoudende autoriteiten bereid heeft verklaard, decontrole van de solvabiliteit voor het geheel van de werkzaamheden vande in de Gemeenschap gevestigde bijkantoren of agentschappen op zichte nemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere Lid-
Staten de voor de controle op de totale solvabiliteit vereiste inlichtingenover de op hun grondgebied gevestigde agentschappen of bijkantoren.
4. De krachtens dit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek
van één of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Statengelijktijdig te worden ingetrokken.
Artikel 31
1. a) Behoudens sub b) mogen de in deze titel bedoelde agentschappen
en bijkantoren de in de bijlage van de eerste coördinatierichtlijn„schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden op het grond-gebied van een Lid-Staat niet gelijktijdig uitoefenen met deonder deze richtlijn vallende werkzaamheden.
b) Behoudens sub c) mogen de Lid-Staten bepalen dat de in deze titel
bedoelde agentschappen en bijkantoren die bij de kennisgevingvan deze richtlijn deze twee werkzaamheden op het grondgebiedvan een Lid-Staat gelijktijdig uitoefenen, deze daar kunnen blijven
uitoefenen, mits zij overeenkomstig artikel 14 een gescheiden
beheer voeren voor elk van deze werkzaamheden.
c) Elke Lid-Staat die uit hoofde van artikel 13, lid 6, sub a) of b), de
op zijn grondgebied gevestigde ondernemingen verplicht heeft een1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 20
▼B
einde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen van de werkzaam-
heden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn verrichtten,moet deze verplichting ook opleggen aan de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren die op zijn grondgebied zijn
gevestigd en aldaar de twee werkzaamheden gelijktijdig uitoe-fenen.
d) De Lid-Staten mogen bepalen dat de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren waarvan het hoofdkantoor de tweewerkzaamheden gelijktijdig uitoefent en die bij de kennisgevingvan deze richtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat uitsluitendde in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefenen, hunwerkzaamheden kunnen blijven verrichten. Indien de onderne-
ming de in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”
bedoelde werkzaamheden op dit grondgebied wil uitoefenen, magzij de in deze richtlijn genoemde werkzaamheden nog slechtsverrichten via een dochteronderneming.
2. De artikelen 23 en 24 zijn van overeenkomstige toepassing op de
in deze titel bedoelde agentschappen en bijkantoren.
Voor de toepassing van artikel 24 wordt de toezichthoudende autoriteit
die de totale solvabiliteit van deze agentschappen of bijkantorencontroleert, gelijkgesteld met de toezichthoudende autoriteit van deLid-Staat van het hoofdkantoor.
3. Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 30, lid 2,
bedoelde autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de
andere Lid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis;
deze autoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit totintrekking is gebaseerd op de ontoereikendheid van de solvabiliteits-marge berekend volgens artikel 30, punt 1, sub a), trekken ook detoezichthoudende autoriteiten van de andere betrokken Lid-Staten hunvergunning in.
Artikel 32
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing van
bepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basis vanwederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten een voldoendebescherming te waarborgen.
TITEL III B
REGELS, TOEPASSELIJK OP DOCHTERONDERNEMINGEN VAN OF
VERWERVINGEN VAN EEN DEELNEMING DOOR EEN MOEDERON-
DERNEMING WAAROP HET RECHT VAN EEN DERDE LAND VAN
TOEPASSING IS
Artikel 32 bis
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten stellen de Commissie in
kennis van:
a) elke vergunningsverlening voor een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan één of meer moederondernemingenonder het recht van een derde land vallen. De Commissie stelt het inartikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvan in kennis;
b) elke deelneming van een dergelijke moederonderneming in een
verzekeringsonderneming van de Gemeenschap waardoor laatst-genoemde de dochteronderneming van eerstgenoemde wordt. DeCommissie stelt het in artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvan
in kennis.
Wanneer vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of middel-
lijke dochteronderneming van één of meer moederondernemingen dieonder het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van degroep vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan deCommissie.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 21
▼M1
▼M1
Artikel 32 ter
1. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de algemene
moeilijkheden die hun verzekeringsondernemingen ondervinden bijvestiging of uitoefening van hun werkzaamheden in een derde land.
2. De Commissie stelt, voor de eerste maal niet later dan zes
maanden voor de in artikel 30, tweede alinea, van Richtlijn 90/619/
EEG (
1) bedoelde datum en vervolgens periodiek, een verslag op waarin
de in de leden 3 en 4 bedoelde behandeling van verzekeringsonder-nemingen van de Gemeenschap in derde landen, met betrekking tot devestiging en de uitoefening van verzekeringswerkzaamheden en hetverwerven van deelnemingen in verzekeringsondernemingen van derde
landen wordt onderzocht. De Commissie legt deze verslagen, in
voorkomend geval vergezeld van passende voorstellen, voor aan deRaad.
3. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat een derdeland de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geendaadwerkelijke toegang tot de markt verleent die vergelijkbaar is met
die welke de Gemeenschap toekent aan verzekeringsondernemingen van
dat derde land, kan zij aan de Raad voorstellen doen om een passendonderhandelingsmandaat te verkrijgen ten einde voor de verzekerings-ondernemingen van de Gemeenschap vergelijkbareconcurrentiemogelijkheden te verkrijgen. De Raad besluit met gekwa-lificeerde meerderheid van stemmen.
4. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat in een
derde land verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geennationale behandeling krijgen die dezelfde concurrentiemogelijkhedenbiedt als die welke aan binnenlandse verzekeringsondernemingenworden geboden, en dat de voorwaarden voor daadwerkelijke toegangtot de markt niet zijn vervuld, kan zij onderhandelingen openen om dit
euvel te verhelpen.
In de in de eerste alinea van dit lid bedoelde omstandigheden kan ook,
naast het openen van onderhandelingen, overeenkomstig de procedurevan artikel 32 ter, lid 6, worden besloten dat de bevoegde autoriteitenvan de Lid-Staten hun beslissingen moeten beperken of opschorteninzake:
— op het tijdstip van het besluit of later ingediende vergunningsaan-
vragen, en
— het verwerven van deelnemingen door rechtstreekse of middellijke
moederondernemingen die onder het recht van het betrokken derde
land vallen.
De bedoelde maatregelen zijn ten hoogste drie maanden geldig.Vóór het verstrijken van deze termijn van drie maanden kan de Raad in
het licht van het resultaat van de onderhandelingen op voorstel van deCommissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten ofde genomen maatregelen van toepassing blijven.
Een dergelijke beperking of opschorting geldt niet voor de oprichting
van dochterondernemingen door verzekeringsondernemingen of dochter-ondernemingen daarvan die een vergunning hebben gekregen in de
Gemeenschap, noch voor het verwerven van deelnemingen door
dergelijke ondernemingen of dochterondernemingen in een verzeke-ringsonderneming van de Gemeenschap.
5. Indien de Commissie een van de in de leden 3 en 4 bedoelde
vaststellingen doet, stellen de Lid-Staten haar desgevraagd in kennisvan:
a) elke vergunningsaanvraag door een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederondernemingenonder het recht van het betrokken derde land vallen;1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 22
(1) PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 50.
▼M1
b) elk door een dergelijke onderneming voorgelegd project voor
verwerving van een deelneming in een verzekeringsondernemingvan de Gemeenschap, waardoor laatstgenoemde de dochteronder-
neming van eerstgenoemde wordt.
Deze kennisgevingsverplichting vervalt zodra met een derde land als
bedoeld in lid 3 of lid 4 een overeenkomst is gesloten of wanneer de in
lid 4, tweede en derde alinea, bedoelde maatregelen niet meer van
toepassing zijn.
6. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité bestaande uit
vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de verte-
genwoordiger van de Commissie.
De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp
voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over ditontwerp binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naar gelang
van de urgentie van de materie. Het Comité spreekt zich uit met de
meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag isvoorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad opvoorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in hetComité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-
Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De Voorzitter neemt
niet aan de stemming deel.
De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in
overeenstemming zijn met het advies van het Comité.
Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het
advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient deCommissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de tenemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid
van stemmen.
Indien de Raad, na verloop van een termijn die in elk door de Raad uit
hoofde van dit lid te nemen besluit zal worden vastgesteld, maar die ingeen geval langer kan zijn dan drie maanden na de indiening van het
voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de
voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, tenzij deRaad zich met gewone meerderheid van stemmen tegen genoemdemaatregelen heeft uitgesproken.
7. De krachtens dit artikel getroffen maatregelen moeten in overeen-
stemming zijn met de verplichtingen die de Gemeenschap heeft uithoofde van bilaterale of multilaterale internationale overeenkomsteninzake de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden vanverzekeringsondernemingen.
TITEL IV
OVERGANGSBEPALINGEN EN DIVERSE BEPALINGEN
Artikel 33
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die
op het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoering
van deze richtlijn in één of meer van de in de bijlage bedoelde brancheswerkzaam zijn op hun grondgebied, een termijn van vijf jaar,aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van deze richtlijn, omaan de artikelen 18, 19 en 20 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:
a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van de
termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledig hebben
gevormd, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaar toestaan,
mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij voornemens zijnte treffen om de marge te bereiken, overeenkomstig artikel 24 tergoedkeuring aan de toezichthoudende autoriteiten hebben voorge-legd;
b) met uitzondering van de in artikel 3, punt 2, tweede streepje, tweede
zin, genoemde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschappijen,1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 23
▼B
▼B
de in het eerste lid van dit artikel genoemde ondernemingen waarvan
na het verstrijken van de termijn van vijf jaar de krachtens artikel 19te vormen solvabiliteitsmarge, zonder aftrek van de herverzekering,
het in artikel 20, lid 2, sub a) en b), bedoelde minimum van het
garantiefonds niet bereikt, ontheffen van de verplichting het fonds tevormen vóór het einde van het boekjaar waarvoor genoemd bedragdit minimum bereikt.
De aldus aan deze ondernemingen toegestane maximumtermijn om
dit minimum te vormen mag hoogstens tien jaar bedragen te rekenenvanaf de kennisgeving van deze richtlijn.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden in de
zin van artikel 8, lid 2, of artikel 10, kunnen dit slechts doen indien zij
onverwijld voldoen aan de in deze richtlijn vervatte voorschriften.
4. Ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in
artikel 8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgeving vandeze richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm die zij ophet ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen. Deondernemingen die in het Verenigd Koninkrijk zijn opgericht „by Royal
Charter”, „by Private Act”of „by Special Public Act” mogen hun bedrijf
in hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen die
zij ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van de Commissie.
5. Ondernemingen welke overeenkomstig hun doelstelling de levens-
verzekering beoefenen en spaartransacties verrichten, kunnen met dezewerkzaamheden doorgaan, maar moeten de spaarverrichtingen beëin-
digen binnen een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de kennisgeving
van deze richtlijn. Bij wijze van uitzondering kunnen de AlgemeneSpaar- en Lijfrentekas (ASLK) in België, de maatschappijen welke zijn„registered under the Friendly Societies Acts” in het Verenigd Konink-rijk en de „Banca nazionale delle communicazioni” in Italië, de
werkzaamheden voortzetten welke zij op het tijdstip van de kennis-
geving van de richtlijn verrichten.
6. Ondernemingen die de werkzaamheden „schadeverzekering” en
„levensverzekering” gelijktijdig uitoefenen onder de voorwaarden vanartikel 13, beschikken over een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf dekennisgeving van deze richtlijn, om aan artikel 14 te voldoen.
7. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 17 tot
en met 20 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten een
einde aan de krachtens hun huidige regeling gestelde beperkendemaatregelen zoals hypotheken, depots of waarborgen.
Artikel 34
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van deuitvoeringsmaatregelen van deze richtlijn in één of meer van de in de
bijlagen bedoelde branches werkzaam zijn, en hun werkzaamheden niet
uitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogste vijfjaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, omaan de voorwaarden van artikel 29 te voldoen.
Artikel 35
Voor een overeenkomstig artikel 13, lid 5, opgerichte dochteronder-
neming, mag het minimum van het garantiefonds voor de helft bestaanuit een door de moedermaatschappij onder de volgende voorwaarden
verstrekte onherroepelijke financiële waarborg:
a) ten minste 95 % van het maatschappelijk kapitaal van de dochter-
onderneming moet in het bezit zijn van de moedermaatschappij,
b) niet-gestort maatschappelijk kapitaal mag niet worden gebruikt om
die helft van het minimum van het garantiefonds te vormen, die niet
wordt gedekt door de onherroepelijke financiële waarborg, en
c) de moedermaatschappij moet voldoen aan de financiële voorwaarden
van zowel de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering” als die1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 24
▼B
van deze richtlijn, waarbij de middelen die overeenstemmen met de
verleende waarborg niet tot het vrije vermogen van deze moeder-maatschappij worden gerekend.
Deze regeling geldt gedurende een periode van zeven jaar te rekenen
vanaf de datum van toekenning. Gedurende deze periode moet de
dochteronderneming, uiterlijk met ingang van het derde jaar, de
waarborg van de moedermaatschappij geleidelijk vervangen door vrijvermogen. De dochteronderneming legt hiertoe aan de bevoegdetoezichthoudende autoriteit tegelijkertijd met haar aanvraag voor eenvergunning, een plan ter fiattering voor.
Artikel 36
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 32 met een derde land afgesloten overeenkomst,en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenenvanaf de kennisgeving van deze richtlijn, kan elke Lid-Staat voor de
ondernemingen van dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd, met
betrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technischevoorzieningen, met inbegrip van de wiskundige voorzieningen, deregeling handhaven welke op 1 januari 1979 daarop van toepassing was,mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvan in kennis stelt enniet de grenzen overschrijdt van de versoepelingen die krachtens artikel
17, lid 2, worden toegestaan ten gunste van de ondernemingen van Lid-
Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.
Artikel 37
1. Indien een Lid-Staat van zijn onderdanen een bewijs van
betrouwbaarheid en het bewijs dat er voorheen geen faillissement heeft
plaatsgehad of slechts één van deze twee bewijzen eist, aanvaardt dezeLid-Staat als voldoende bewijs voor de onderdanen van de overige Lid-Staten het overleggen van een uittreksel uit het strafregister of, bijontbreken daarvan, van een door een bevoegde rechterlijke ofoverheidsinstantie van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst
afgegeven gelijkwaardig document, waaruit blijkt dat aan deze eisen
is voldaan.
2. Wanneer het in lid 1 bedoelde document niet door de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst wordt afgegeven, kan dit worden vervangendoor een verklaring onder ede — of, in de Lid-Staten waar niet in eeneed is voorzien, door een plechtige verklaring — welke door debetrokkene wordt afgelegd ten overstaan van een bevoegde rechterlijkeof overheidsinstantie of, in voorkomend geval, van een notaris van de
Lid-Staat van oorsprong of van herkomst, die een attest afgeeft dat deze
eed of deze plechtige verklaring bewijskracht geeft. De verklaring dat ergeen faillissement heeft plaatsgehad, mag ook worden afgelegd tenoverstaan van een bevoegde beroeps- of bedrijfsorganisatie van diezelfde Staat.
3. De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen
bij overlegging niet ouder zijn dan drie maanden.
4. De Lid-Staten wijzen binnen een termijn van achttien maanden te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn de autoriteiten en
organisaties aan die bevoegd zijn voor de afgifte van de in de leden 1 en
2 bedoelde documenten, en stellen de overige Lid-Staten en deCommissie daarvan onverwijld in kennis.
Binnen deze zelfde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staten
en de Commissie tevens mede bij welke autoriteiten en organisaties dein dit artikel bedoelde documenten tot staving van het verzoek om op hetgrondgebied van deze Lid-Staat de in artikel 1 bedoelde werkzaamhedente mogen uitoefenen, moeten worden ingediend.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 25
▼B
TITEL V
SLOTBEPALINGEN
Artikel 38
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijf
binnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden teonderzoeken welke bij de toepassing van deze richtlijn mochten rijzen.
Artikel 39
1. Binnen zes jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving van deze
richtlijn, legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over degevolgen van de bij deze richtlijn ingevoerde financiële vereisten voorde situatie van de verzekeringsmarkten van de Lid-Staten. Zo nodig legtde Commissie, vóór het einde van de in artikel 33, lid 1, vastgestelde
overgangsperiode, de Raad tussentijdse verslagen voor.
2. Na afloop van een periode van tien jaar, te rekenen vanaf de
kennisgeving van deze richtlijn, legt de Commissie aan de Raad eenverslag voor betreffende de verrichtingen van de twee soortenondernemingen die binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen,namelijk enerzijds de ondernemingen die gelijktijdig de werkzaamheden
welke onder het toepassingsgebied van de eerste coördinatierichtlijn
„schadeverzekering” vallen, en de onder deze richtlijn vallende werk-zaamheden uitoefenen, en anderzijds de ondernemingen die uitsluitendde onder deze richtlijn vallende werkzaamheden verrichten.
3. De Raad gaat om de twee jaar op voorstel van de Commissie over
tot onderzoek naar, en in voorkomend geval, tot herziening van de in de
richtlijn in rekeneenheden uitgedrukte bedragen waarbij rekening wordt
gehouden met de ontwikkeling van de economische en monetairetoestand in de Gemeenschap. De Commissie legt de Raad haar eerstevoorstel dienaangaande voor tegelijk met een voorstel betreffendeschadeverzekering, als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 76/580/EEG (
1)
en wel uiterlijk vier jaar na de kennisgeving van deze richtlijn.
Artikel 40
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften overeenkomstig
deze richtlijn binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan en
stellen de Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis. De
aldus gewijzigde voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na diekennisgeving toegepast, onder voorbehoud van de artikelen 33 tot enmet 36.
Artikel 41
Na de kennisgeving van deze richtlijn stellen de Lid-Staten de
Commissie in kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke ofbestuursrechtelijke bepalingen die zij op het door deze richtlijn
bestreken gebied vaststellen.
Artikel 42
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 26
(1) PB nr. L 189 van 13. 7. 1976, blz. 13.
▼B
BIJLAGE
Indeling per branche
I. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a), b) en c),
uitgezonderd die onder II en III.
II. Verzekeringen in verband met huwelijk en geboorte.
III. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b), welke
verbonden zijn met beleggingsfondsen.
IV. „Permanent health insurance” als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub d).
V. Tontineverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a).
VI. Kapitalisatieverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub b).
VII. Verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen als bedoeld
in artikel 1, punt 2, sub c) en d).
VIII. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub e).
IX. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 3.1979L0267 — NL — 20.11.1990 — 003.001 — 27