1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
(PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 76/580/EEG van de Raad van 29 juni 1976 L 189 13 13.7.1976
►M2Richtlijn 84/641/EEG van de Raad van 10 december 1984 L 339 21 27.12.1984
►M3Richtlijn 87/343/EEG van de Raad van 22 juni 1987 L 185 72 4.7.1987
►M4Richtlijn 87/344/EEG van de Raad van 22 juni 1987 L 185 77 4.7.1987
►M5Tweede richtlijn 88/357/EEG van de Raad van 22 juni 1988 L 172 1 4.7.1988
►M6Richtlijn 90/618/EEG van de Raad van 8 november 1990 L 330 44 29.11.1990
►M7Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 L 228 1 11.8.1992
►M8Richtlijn 95/26/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 29 juni
1995L 168 7 18.7.1995
►M9Richtlijn 2000/26/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 16
mei 2000L 181 65 20.7.2000
Gewijzigd bij:
►A1Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
►A2Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
►A3Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C 241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.1995
Gerectificeerd bij:►
C1Rectificatie PB L 5 van 7.1.1978, blz. 27 (73/239/EEG)
NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten
beide worden gelezen alsreferentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van20.12.1980, blz. 1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).
▼B
EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,
Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beper-
kingen van de vrijheid van vestiging (1), inzonderheid op titel IV, C,
Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het adviesvan het Europes e Parlement (
2),
Gezien het adviesvan het Economis ch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat krachtensbovengenoemd Algemeen Programma de
opheffing van de beperkingen voor de oprichting van agentschappenen bijkantoren, wat het directe verzekeringsbedrijf betreft, afhankelijk
is van de coördinatie van de toegangs- en uitoefeningsvoorwaarden;
dat deze coördinatie in de eerste plaats moet worden verwezenlijkt tenaanzien van het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van delevensverzekeringsbranche;
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van deze verzekeringsbranches, bepaalde verschillen die
op het gebied van het toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen,
dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel,onder waarborging van een gepaste bescherming van verzekerden enderden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te wordengecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garantiesdievan de verzekeringsmaatschappijen worden geëist;
Overwegende dat een indeling van de risico's per branche noodzakelijk
is, in het bijzonder met het oog op de vaststelling van de werkzaam-
heden waarvoor de verplicht gestelde vergunning alsmede hetafhankelijk van de beoefende branche bepaalde bedrag van het mini-mumgarantiefondszijn vereis t;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van de richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c.q.
onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling
die rechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaardeninzake zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; datbovendien dienen te worden uitgesloten bepaalde instellingen inverscheidene Lid-Staten, wier werkzaamheden zich over een zeerbeperkte sector uitstrekken en statutair tot en bepaald gebied of tot
bepaalde personen zijn beperkt;
Overwegende dat de onderscheiden wetgevingen verschillende rege-
lingen kennen voor wat betreft het gelijktijdig beoefenen van deziekteverzekeringsbranche, de krediet- en borgtochtverzekerings-branche, en van de branche van de verzekering van rechtsbijstand,zowel van deze branchesonderling alste zamen met andere branches ;
dat, indien deze verschillen na de opheffing van de beperkingen van
het recht van vestiging in de andere branches dan de levensverzekeringworden gehandhaafd, hierdoor belemmeringen voor de vestiging zullenblijven bestaan en dat voor dit probleem een oplossing moet wordengevonden bij een latere coördinatie die binnen een vrij korte termijntot stand moet worden gebracht;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 2
(1) PB nr. 2 van 15. 1. 1962, blz. 36/62.
(2) PB nr. C 27 van 28. 3. 1968, blz. 15.
(3) PB nr. 158 van 18. 7. 1967, blz. 1.
▼B
Overwegende dat het noodzakelijk isin elke Lid-Staat het toezicht uit
te breiden tot alle verzekeringsbranches die door de onderhavige richt-lijn worden geregeld; dat dit toezicht slechts mogelijk is indien deze
werkzaamheden worden onderworpen aan een vergunning; dat derhalve
nauwkeurig dient te worden aangegeven onder welke voorwaardendeze vergunning kan worden verleend of ingetrokken; dat tevensdemogelijkheid van beroep bij een rechterlijke instantie tegen debesluiten tot weigering of intrekking onontbeerlijk is;
Overwegende dat voor de branchesvan de zogenaamde trans portverze-
kering, genoemd in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12 en de branches
van de kredietverzekering genoemd in de bijlage onder A, 14 en 15,
een soepeler regeling moet worden getroffen wegens de voortdurendefluctuatiesvan de trans actiesin goederen en kredieten;
Overwegende dat er momenteel in communautair verband wordt bestu-
deerd op welke wijze een gemeenschappelijke methode voor deberekening van de technische reserves kan worden gevonden; dat hetdaarom wenselijk is de totstandkoming van de coördinatie op ditgebied, alsmede de problemen in verband met de bepaling van de cate-
gorieën van beleggingen en de waardering van de activa, vooralsnog in
later vast te stellen richtlijnen te regelen;
Overwegende dat de noodzaak bestaat dat de verzekeringsmaatschap-
pijen, naast voldoende technische reserves om aan hun aangeganeverplichtingen te kunnen voldoen, bovendien beschikken over eenaanvullende reserve, solvabiliteitsmarge genaamd, gevormd door hetvrije vermogen, ten einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het
hoofd te kunnen bieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze
marge in een zekere verhouding staat tot de omvang van de bedrijfs-verrichtingen en bepaald wordt aan de hand van tweezekerheidsindices, waarvan de een gebaseerd is op de premies en deandere op de schaden, ten einde aldus te verzekeren dat de opgelegdeverplichtingen aan de hand van objectieve maatstaven worden bepaald,
waarbij aan ondernemingen van een zelfde belang gelijke mededin-
gingsvoorwaarden worden geboden;
Overwegende dat het noodzakelijk iseen minimumgarantiefonds
verplicht te stellen waarvan de hoogte in een bepaalde verhouding staattot het gewicht van het risico van de beoefende branches, zulks om teverzekeren dat de maatschappijen reeds bij de oprichting overvoldoende middelen beschikken, en te verhinderen dat tijdens de
bedrijfsuitoefening de solvabiliteitsmarge beneden een minimumveilig-
heidsmarge daalt;
Overwegende dat het noodzakelijk ismaatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt teverkeren dat het haar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de uitoe-
fening van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap inbeginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingendie op de markt optreden en dusook op de agents chappen en bijkan-toren van de maatschappijen wier hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van hettoezicht dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van deondernemingen waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeen-schap bevindt;
Overwegende dat evenwel de mogelijkheid van een soepeler toepassing
van deze bijzondere voorwaarden moet worden geopend, zulksmet
eerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantoren van
deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dan deondernemingen uit de Gemeenschap;
Overwegende dat overgangsbepalingen nodig zijn ten einde met name
de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te stellenzich aan de krachtensdeze richtlijn door de Lid-Staten te geven voor-schriften aan te passen, zulks met inachtneming van het bepaalde inartikel 53 van het Verdrag;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 3
▼B
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalvemoet worden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de
Commissie en de Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Titel I — Algemene bepalingen
Artikel 1
1. Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefe-
ning van het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst, metinbegrip van de in lid 2 bedoelde hulpverleningsactiviteit, door onder-nemingen die op het grondgebied van een Lid-Staat zijn gevestigd ofzich daar wensen te vestigen.
2. De activiteit inzake hulpverlening heeft betrekking op het bieden
van hulp aan in moeilijkheden verkerende personen die op reis zijn ofzich buiten hun woonplaats of vaste verblijfplaats bevinden. Zij bestaaterin dat tegen voorafgaande betaling van een premie de verbinteniswordt aangegaan om onmiddellijke hulp te verlenen aan de begunstigde
van een hulpverleningsovereenkomst wanneer deze in moeilijkheden
verkeert ten gevolge van het zich voordoen van een onzeker voorval,in de gevallen en onder de voorwaarden welke in de overeenkomstzijn bepaald.
De hulp kan bestaan uit prestaties in geld of in natura. De prestaties in
natura kunnen ook worden verstrekt met gebruikmaking van eigenpersoneel of uitrusting van de prestatieverstrekker.
Onderhoudsdiensten, dienstverlening na verkoop en de loutere aanwij-
zing omtrent of terbeschikkingstelling van hulp door een tussenpersoon
vallen niet onder de hulpverleningsactiviteiten.
3. De indeling per branche van in dit artikel bedoelde activiteiten
wordt vermeld in de bijlage.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. de volgende verzekeringen:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die
onder andere de levensverzekering, de verzekering bij overlijden,
de gemengde verzekering, de levensverzekering met contra-verzekering, de tontines, de bruiloftsverzekering en de geboorte-verzekering omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
maatschappijen worden gesloten, te weten de verzekering tegenlichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidsongeschiktheid, deverzekering bij overlijden ten gevolge van een ongeval, de verze-
kering tegen invaliditeit ten gevolge van ongeval en ziekte, voor
zover deze verschillende verzekeringen een aanvulling vormenop een levensverzekering;
d) de verzekeringen die zijn opgenomen in een wettelijk stelsel van
sociale zekerheid;
e) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering,
genaamd „Permanent Health Insurance” (niet-opzegbare ziekte-verzekering van lange duur);
2. de volgende verrichtingen:
a) de kapitalisatieverrichtingen zoals deze door de wetgeving van
elke Lid-Staat worden omschreven;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 4
▼M2
▼B
▼B
b) de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van debeschikbare middelen en in het kader waarvan de bijdragen der
leden forfaitair worden bepaald;
c) de verrichtingen van een organisatie die geen rechtspersoonlijk-
heid bezit, welke de onderlinge waarborg van haar leden tendoel hebben, zonder tot de betaling van premiesof de vormingvan technische reserves aanleiding te geven;
d) tot aan een latere coördinatie, de verrichtingen op het gebied van
de exportkredietverzekering voor rekening of met garantie van deStaat, of wanneer de Staat de verzekeraar is;
3. de hulpverleningsactiviteit waarbij de verbintenis wordt beperkt tot
de volgende verrichtingen, uitgevoerd bij een ongeval met of defectaan een wegvoertuig dat zich normaliter voordoet op het grondge-bied van de Lid-Staat van de verlener van de dekking:
— technische hulp ter plaatse, waarvoor de verlener van de dekking
in de meeste gevallen eigen personeel en uitrusting gebruikt;
— het vervoer van het voertuig naar de plaatsvan reparatie die het
dichtst bij is of het meest geschikt is voor het uitvoeren van dereparatie, alsmede het eventuele vervoer van bestuurder en
passagiers, normaliter met hetzelfde hulpmiddel, naar de dichtst-
bijzijnde plaatsvan waaruit zij hun reismet andere middelenkunnen voortzetten;
— indien de Lid-Staat van de verlener van de dekking dit bepaalt,
het vervoer van het voertuig, eventueel begeleid door bestuurder
en passagiers, naar hun woonplaats, hun vertrekpunt of hun
oorspronkelijke bestemming binnen deze Lid-Staat,
behalve wanneer de verrichtingen worden uitgevoerd door een
onderneming waarop deze richtlijn van toepassing is.
In de in de eerste twee streepjes bedoelde gevallen is de voorwaarde
dat het ongeval of het defect zich heeft voorgedaan op het grondge-
bied van de Lid-Staat van de verlener van de dekking
a) niet van toepassing wanneer laatstgenoemde een organisatie is
waarvan de belanghebbende lid is, en de hulpverlening of het
vervoer van het voertuig enkel op vertoon van de lidmaatschaps-kaart, zonder betaling van een extra premie, wordt uitgevoerddoor een soortgelijke organisatie van het betrokken land op grondvan een reciprociteitsovereenkomst;
b) geen beletsel voor dergelijke hulpverlening in Ierland en het
Verenigd Koninkrijk door een zelfde organisatie die in beide
Staten werkzaam is.
In het in het derde streepje bedoelde geval mag het voertuig, indien
het ongeval of defect zich op het grondgebied van Ierland of, voorhet Verenigd Koninkrijk, op het grondgebied van Noord-Ierlandheeft voorgedaan, eventueel begeleid door bestuurder en passagiers,worden vervoerd naar de woonplaats, het vertrekpunt of de
oorspronkelijke bestemming van laatstgenoemden binnen elk van
deze beide grondgebieden.
Bovendien heeft deze richtlijn geen betrekking op hulpverlenings-
verrichtingen bij een ongeval of defect van een voertuig, bestaandeuit het vervoer van het buiten het grondgebied van het Groother-togdom Luxemburg bij een ongeval betrokken of defecte voertuig,eventueel begeleid door bestuurder en passagiers, naar hun woon-
plaats, indien deze verrichtingen worden uitgevoerd door de
Automobile Club du Grand-Duché de Luxembourg.
De ondernemingen waarop deze richtlijn betrekking heeft, mogen
onverminderd punt C van de bijlage, de in het onderhavige puntbedoelde activiteit slechts uitvoeren indien zij zijn toegelaten totbranche 18 van punt A van de bijlage. In dat geval isdeze richtlijnvan toepassing op deze verrichtingen.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 5
▼M3
▼M2
▼B
Artikel 3
1. Deze richtlijn heeft geen betrekking op de onderlinge waarborg-
maatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen, waarvan
tegelijkertijd:
— de statuten de mogelijkheid bieden over te gaan tot het heffen van
suppletiebijdragen of tot vermindering van hun schadevergoedings-plicht;
— de bedrijvigheid niet de wettelijke aansprakelijkheid dekt — tenzij
het een bijkomende garantie betreft in de zin van letter C van de
bijlage — noch de krediet- en borgtochtrisico's;
— het jaarlijksbedrag der bijdragen, ontvangen uit hoofde van de door
deze richtlijn bestreken bedrijvigheden niet meer dan 1 miljoen
rekeneenheden beloopt, en
— ten minste de helft van de bijdragen, ontvangen uit hoofde van de
door deze richtlijn bestreken bedrijvigheden, afkomstig is van de bij
de onderlinge maatschappij aangesloten personen.
Deze richtlijn heeft geen betrekking op ondernemingen die aan onder-
staande voorwaarden voldoen:
— de onderneming oefent geen andere verzekeringsactiviteit uit dan
die welke bedoeld wordt in branche 18 van punt A van de bijlage;
— deze activiteit blijft beperkt tot het louter plaatselijke niveau en
omvat alleen verrichtingen in natura, en
— het jaarlijksbedrag van de ontvangs ten uit hoofde van de hulpverle-
ning aan personen in moeilijkheden beloopt niet meer dan200 000 Ecu.
2. Evenmin heeft deze richtlijn betrekking op de onderlinge waar-
borgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen die
met een onderneming van dezelfde aard een overeenkomst hebben
gesloten welke voorziet in integrale herverzekering van de door hengesloten verzekeringsovereenkomsten, of in de vervanging van de over-dragende onderneming door de overnemende onderneming voor denakoming van de uit deze verzekeringsovereenkomsten voortvloeiende
verplichtingen.
In dit geval isde overnemende onderneming onderworpen aan de richt-
lijn.
Artikel 4
Tenzij hun statuten wijzigingen ondergaan ten aanzien van hun
bevoegdheid, vallen niet onder de richtlijn:
a)in Duitsland
= de volgende publiekrechtelijke instellingen met een monopolie
(Monopolanstalten):
1. Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe,
2. Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, München,3. Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversi-
cherung, München,
4. Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt,
Braunschweig,
5. Hamburger Feuerkasse, Hamburg,
6. Hessische Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversi-
cherungskammer), Darmstadt,
7. Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel,
8. Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen,
9. Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold,
10. Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden,11. Oldenburgische Landesbrandkasse, Oldenburg,1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 6
▼M2
▼B
▼B
12. Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich,
13. Feuersozietät Berlin, Berlin,
14. Württembergische
Gebäudebrandversicherungsanstalt,
Stuttgart.
De territoriale bevoegdheid wordt evenwel niet geacht gewijzigd
te zijn in geval van een eventuele fusie van deze instellingen,waarbij de territoriale bevoegdheid van de gefusioneerde instel-lingen ten gunste van de nieuwe instelling blijft bestaan; de
bevoegdheid ter zake van de uitgeoefende brancheswordt
evenmin geacht gewijzigd te zijn, wanneer een van deze instel-lingen voor hetzelfde gebied de uitoefening van een of meerbranchesvan een van deze ins tellingen voortzet.
= de volgende semi-overheidsinstellingen:
1. Postbeamtenkrankenkasse,
2. Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten;
b)in Frankrijk
de volgende instellingen:
1. Caisse départementale des incendiés des Ardennes,
2. Caisse départementale des incendiés de la Côte-d'Or,
3. Caisse départementale des incendiés de la Marne,
4. Caisse départementale des incendiés de la Meuse,
5. Caisse départementale des incendiés de la Somme,
6. Caisse départementale grêle du Gers,
7. Caisse départementale grêle de l'Hérault;
c)In Ierland
Voluntary Health Insurance Board;
d)in Italië
Cassa di Previdenza per l'assicurazione degli sportivi (Sportass);
e)in het Verenigd Koninkrijk
Crown Agents;
f)in Denemarken
FalcksRednings korpsA/S, København;
g)In Spanje
De volgende publiekrechtelijke instellingen:
1. Comisaría de Seguro Obligatorio de Viajeros,
2. Consorcio de Compensación de Seguros,
3. Fondo Nacional de Garantía de Riesgos de la Circulación.
Artikel 5
In de zin van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (E.R.E.) zoals gedefinieerd
bij Beschikking nr. 3289/75/EGKS van de Commissie (
1).Telkens
wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar de rekeneenheid,moet vanaf 31 december van elk jaar, alstegenwaarde ervan innationale valuta in aanmerking worden genomen die welke gold opde laatste dag van de voorgaande maand oktober waarvoor de tegen-1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 7
(1) PB nr. L 327 van 19. 12. 1975, blz. 4.▼M2
▼A2
▼B
▼M1
▼M1
waarden van de E.R.E. in alle valuta'svan de Gemeens chap
beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort zijn uitgedrukt of
realiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat, zonder dat de roerende activa gedepo-neerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van de onroerendeactiva beperkende maatregelen zoalsvermelding in de openbareregisters van toepassing behoeven te zijn. De activa, bestaande in
schuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden in de Lid-Staat
waar deze activa realiseerbaar zijn;
d) grote risico's
i) de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7, 11
en 12, vermelde branches;
ii) de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 14 en 15,
vermelde brancheswanneer de verzekeringnemer in het kader
van een bedrijf of beroep een industriële of commerciële activi-
teit dan wel een vrij beroep uitoefent en het risico daaropbetrekking heeft;
iii)►
M6de risico's die behoren tot de in de bijlage onder A, 3, 8,
9, 10, 13 en 16, vermelde branches ◄voor zover de verzeke-
ringnemer ten minste twee van de drie volgende criteriaoverschrijdt:
1e fase: tot en met 31 december 1992:
— balanstotaal: 12,4 miljoen Ecu
— netto-omzet: 24 miljoen Ecu
— gemiddeld personeelsbestand gedurende het boekjaar: 500.
2e fase: vanaf 1 januari 1993:
— balanstotaal: 6,2 miljoen Ecu,
— netto-omzet: 12,8 miljoen Ecu,
— gemiddeld personeelsbestand gedurende het boekjaar: 250.
Wanneer de verzekeringnemer deel uitmaakt van een groep
maatschappijen waarvan de geconsolideerde jaarrekening over-eenkomstig Richtlijn 83/349/EEG (
1) wordt opgesteld, worden
de bovengenoemde criteria op basis van de geconsolideerde
rekening toegepast.
Iedere Lid-Staat kan aan de onder iii) genoemde categorie de
risico's toevoegen die door beroepsverenigingen, joint ventures
of tijdelijke verenigingen worden verzekerd.
Titel II — Regels, toepasselijk op ondernemingen waarvan het
hoofdkantoor gevestigd is binnen de Gemeenschap
Afdeling A: Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
De toegang tot het directe verzekeringsbedrijf wordt afhankelijk gesteld
van het verkrijgen van een vergunning.
Deze vergunning moet bij de autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat vestigt;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 8
(1) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1.▼B
▼M5
▼B
▼M7
▼M7
b) de onderneming die, na de in de eerste alinea bedoelde vergunning
te hebben verkregen, haar werkzaamheden tot een gehele branche oftot andere branchesuitbreidt.
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor de gehele Gemeenschap. Zij stelt de
onderneming in staat aldaar werkzaamheden uit te oefenen, hetzij inhet kader van het recht van vestiging, hetzij in het kader van het vrijverrichten van diensten.
2. De vergunning wordt per branche verleend. Zij heeft betrekking
op de gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts een gedeeltewenst te dekken van de in de bijlage, onder A, genoemde risico's dietot deze branche behoren.
Nochtans:
a) mag elke Lid-Staat een vergunning verlenen voor de in de bijlage,
onder B, vermelde groepen van branches, zulks onder de daarinaangegeven benaming;
b) geldt de voor een branche of een groep van branchesverleende
vergunning eveneensvoor de dekking van de onder een anderebranche vallende bijkomende risico's, indien wordt voldaan aan dein de bijlage, onder C, gestelde voorwaarden.
Artikel 8
1. De Lid-Staat van herkomst stelt de eis dat de verzekeringsonder-
nemingen die een vergunning aanvragen:
a) een van de volgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België: naamloze vennoot-
schap„société anonyme” — , commanditaire vennootschap opaandelen„société en commandite par actions” — , onderlingeverzekeringsvereniging„association d'assurance mutuelle” — ,
coöperatieve vennootschap„société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken: „aktieselskaber”,
„gensidige selskaber”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland: „Aktiengesell-
schaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”, „öffentlich-rechtliches Wettbewerbsversicherungsunternehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek: „société anonyme”,
„société d'assurance mutuelle”, „institution de prévoyance” over-
eenkomstig de „code de la sécurité sociale”, „institution de
prévoyance” overeenkomstig de „code rural”, alsmede de„mutuelles” overeenkomstig de „code de la mutualité”;
— ten aanzien van Ierland: „incorporated companieslimited by
shares or by guarantee or unlimited”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek: „società per azioni”,
„società cooperativa”, „mutua di assicurazione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg: „société
anonyme”, „société en commandite par actions”, „association
d'assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden: „naamloze
vennootschap”, „onderlinge waarborgmaatschappij”;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk: „incorporated compa-
nies limited by shares or by guarantee or unlimited”, „societiesregistered under the Industrial and Provident Societies Acts”,
„societies registered under the Friendly Societies Acts”, „the
association of underwriters known as Lloyd's”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek: „ ανώνυµη εταιρεία ”,
„άλληλασφαλιστικός συνεταιρισµός ”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Spanje: „sociedad anónima”,
„sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”;
— ten aanzien van de Portugese Republiek: „sociedade anónima”,
„mútua de seguros”;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 9
▼A3
— ten aanzien van de Republiek Oostenrijk: „Aktiengesellschaft”,
„Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”;
— ten aanzien van de Republiek Finland: „keskinäinen
vakuutusyhtiö” — „ömsesidigt försäkringsbolag” — ,
„vakuutusosakeyhtiö” — „försäkringsaktiebolag” — ,„vakuutusyhdistys” — „försäkringsförening”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Zweden: „försäkringsaktiebolag”,
„ömsesidiga försäkringsbolag”, „understödsföreningar”.
De verzekeringsonderneming kan eveneens de rechtsvorm aannemen
van een Europese vennootschap zodra deze bestaat.
De Lid-Staten kunnen voortsin voorkomend geval ondernemingen
oprichten die een publiekrechtelijke vorm hebben, mitsdeze ins tel-
lingen beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen onder
voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die voorprivaatrechtelijke ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot het verzekeringsbedrijf en tot de verrichtingen
die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluiting van elke anderehandelsactiviteit;
c) een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 9 over-
leggen;
d) het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantiefondsbezitten;
e) daadwerkelijk worden bestuurd door personen van goede reputatie
met voldoende beroepskwalificaties of -ervaring;
f) naam en adresmededelen van de s chaderegelaar die isaangewezen
in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordtaangevraagd, wanneer de te dekken risico's zijn ingedeeld bijbranche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijk-heid van de vervoerder.
Wanneer er nauwe banden bestaan tussen de verzekeringsonderneming
en andere natuurlijke of rechtspersonen, verlenen de bevoegde autori-
teiten bovendien slechts vergunning indien deze banden de juiste
uitoefening van hun toezichthoudende taken niet belemmeren.
De bevoegde autoriteiten weigeren ook de vergunning indien de wette-
lijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een derde land die van
toepassing zijn op een of meer natuurlijke of rechtspersonen met wie
de onderneming nauwe banden heeft, of moeilijkheden in verband metde toepassing van die bepalingen, een belemmering vormen voor dejuiste uitoefening van hun toezichthoudende taken.
De bevoegde autoriteiten verlangen van verzekeringsondernemingen
dat zij hun de informatie verstrekken die zij nodig hebben om zich
ervan te kunnen vergewissen dat doorlopend aan de in dit lid gesteldevoorwaarden wordt voldaan.
1 bis. De Lid-Staten eisen dat het hoofdbestuur van een verzeke-
ringsonderneming zich bevindt in de Lid-Staat waar de statutaire zetel
isgeves tigd.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbreiding
van haar werkzaamheden tot andere branchesof voor de uitbreidingvan een vergunning die slechts een deel van de in een branche onder-gebrachte risico's bestrijkt, moet een programma van werkzaamhedenovereenkomstig artikel 9 overleggen.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over de in artikel 16 bedoelde
solvabiliteitsmarge beschikt en, indien krachtens artikel 17, lid 2, voordeze andere brancheshet bezit van een hoger minimumbedrag van hetgarantiefonds is vereist dan zij tot dusverre diende te bezitten, dat zijover dit minimumbedrag beschikt.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 10
▼M7
▼M9
▼M8
▼M7
▼M7
3. Deze richtlijn belet niet dat de Lid-Staten wettelijke en bestuurs-
rechtelijke bepalingen handhaven of invoeren die voorzien in degoedkeuring van de statuten en in het mededelen van elk document
dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist is.
De Lid-Staten stellen echter geen bepalingen vast waarin de vooraf-
gaande goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist vande algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen,de tarieven, en de formulieren en andere documenten waarvan de
onderneming gebruik wil maken in haar betrekkingen met de verzeke-
ringnemers.
De Lid-Staten kunnen de voorafgaande kennisgeving of de goedkeuring
van voorgestelde tariefverhogingen alleen als onderdeel van een alge-meen prijscontrolesysteem handhaven of invoeren.
Deze richtlijn belet de Lid-Staten niet de ondernemingen die een
vergunning aanvragen of hebben verkregen voor branche 18, onder A,
van de bijlage, te onderwerpen aan het toezicht op de directe of indi-recte middelen in de vorm van personeel en uitrusting, met inbegripvan de kwalificaties van de medische staf en de kwaliteit van de uitrus-ting waarover zij beschikken om hun verplichtingen die onder deze
branche vallen na te komen.
4. Bovenbedoelde bepalingen mogen er niet toe strekken dat bij de
beoordeling van de aanvraag van een vergunning de economischebehoeften van de markt in aanmerking worden genomen.
Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, onder c), genoemde programma van werkzaam-
heden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is te
dekken;
b) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;
c) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
d) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet; de financiële middelen ter dekking daarvan
en, indien de te dekken risico's tot branche 18, onder A, van debijlage behoren, de middelen waarover de onderneming beschiktom de beloofde bijstand te verlenen;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
e) een raming van de kosten van beheer met uitzondering van de
inrichtingskosten, met name de algemene lopende kosten en deprovisies;
f) een raming van de premiesof bijdragen, als mede een raming betref-
fende de schadegevallen;
g) de te verwachten kaspositie;
h) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.
Artikel 10
1. Iedere verzekeringsonderneming die op het grondgebied van een
andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt de bevoegdeautoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan in kennis.
2. De Lid-Staten verlangen dat de verzekeringsonderneming die op
het grondgebied van een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst tevestigen, de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaan vande volgende gegevens:
a) de naam van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zij voorne-
mensishet bijkantoor te ves tigen;
b) haar programma van werkzaamheden, waarin met name de aard van
de voorgenomen verrichtingen en de organisatiestructuur van hetbijkantoor worden vermeld;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 11
▼M7
c) het adresin de Lid-Staat van het bijkantoor waar documenten
kunnen worden opgevraagd en afgeleverd, met dien verstande datdit adreshetzelfde isalsdatgene waaraan de mededelingen voor de
algemeen gevolmachtigde worden gericht;
d) de naam en het adresvan de algemeen gevolmachtigde van het
bijkantoor, aan wie voldoende bevoegdheden moeten zijn verleend
om de onderneming ten opzichte van derden te verbinden en omhaar tegenover de autoriteiten en de rechterlijke instanties van deLid-Staat van het bijkantoor te vertegenwoordigen. In het gevalvan Lloyd'smogen zich bij eventuele ges chillen in de Lid-Staatvan het bijkantoor welke voortvloeien uit aangegane verbintenissen,
voor de verzekerden geen grotere moeilijkheden voordoen dan bij
vergelijkbare geschillen met klassieke verzekeraars. Te dien eindemoet onder de bevoegdheden van de algemeen gevolmachtigde inhet bijzonder de bekwaamheid vallen, om in zijn hoedanigheid vanalgemeen gevolmachtigde op voor de betrokken „underwriters” vanLloyd'sbindende wijze te worden gedagvaard.
Ingeval de verzekeringsonderneming haar bijkantoor de risico's wil
laten dekken die zijn ingedeeld in branche 10 van punt A van debijlage, met uitzondering van de wettelijke aansprakelijkheid van devervoerder, moet zij een verklaring overleggen waarin staat dat zij istoegetreden tot het nationale bureau en het nationale garantiefondsvan
de Lid-Staat van het bijkantoor.
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst,
gelet op het betrokken project, redenen hebben om te twijfelen aan dedeugdelijkheid van de administratieve structuur, aan de financiëlepositie van de verzekeringsonderneming of aan de goede reputatie en
de beroepskwalificaties of -ervaring van de verantwoordelijke bestuur-
dersen van de algemeen gevolmachtigde, doen zij binnen driemaanden na ontvangst van alle in lid 2 bedoelde gegevens, mededelingvan deze gegevensaan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat vanhet bijkantoor en stellen zij de betrokken verzekeringsonderneming
hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verklaren
tevens dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmargebezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 16 en 17.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
weigeren de in lid 2 bedoelde gegevensmee te delen aan de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor, delen zij de redenenvan deze weigering binnen drie maanden na ontvangst van alle gege-vensaan de betrokken verzekerings onderneming mee. Tegen dezeweigering of het uitblijven van een antwoord staat beroep open bij derechter in de Lid-Staat van herkomst.
4. Voordat het bijkantoor van de verzekeringsonderneming met zijn
werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van het bijkantoor over twee maanden, te rekenen vanaf deontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling, om in voorkomendgeval aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de
voorwaarden, verband houdende met het algemeen belang, aan te
geven waaronder deze werkzaamheden in de Lid-Staat van het bijkan-toor moeten worden uitgeoefend.
5. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de Lid-
Staat van het bijkantoor isbinnengekomen of, wanneer deze niet
reageren, zodra de in lid 4 bedoelde termijn isvers treken, mag het
bijkantoor worden gevestigd en met zijn werkzaamheden aanvangen.
6. In geval van wijziging van de inhoud van een van de overeen-
komstig lid 2, onder b), c) en d), verstrekte gegevens, stelt deverzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst en van de Lid-Staat van het bijkantoor schriftelijk van
de betreffende wijziging in kennis, zulks ten minste een maand vóórde toepassing van de wijziging, opdat de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van herkomst en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staatvan het bijkantoor overeenkomstig lid 3, respectievelijk lid 4, huntaak kunnen vervullen.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 12
▼M7
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed
en aan de betrokken onderneming officieel ter kennisworden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een rechter-
lijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval
dat de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesprokenomtrent de aanvrage van een vergunning binnen een termijn van zes
maanden na de datum van ontvangst van dit verzoek.
Afdeling B: Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 13
1. Het financiële toezicht op een verzekeringsonderneming, met
inbegrip van het toezicht op de werkzaamheden die zij door bijkantorenen in het kader van dienstverrichting uitoefent, behoort tot de uitslui-
tende bevoegdheid van de Lid-Staat van herkomst.
2. Het financiële toezicht omvat met name het controleren, met
betrekking tot het geheel van de werkzaamheden van de verzekerings-onderneming, van de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming,
alsmede van de vorming van technische voorzieningen en de tegenover
deze voorzieningen staande activa, zulks overeenkomstig de in de Lid-Staat van herkomst geldende voorschriften of gebruiken, op grond vande communautaire bepalingen ter zake.
In het geval dat aan de betrokken onderneming vergunning isverleend
voor het dekken van de risico's behorende tot de in de bijlage onder A,punt 18, vermelde branche omvat het toezicht tevenshet uitoefenenvan controle op de technische middelen waarover de verzekeringson-derneming beschikt om de bijstand te kunnen verlenen waartoe zij
zich heeft verbonden, voor zover de wetgeving van de Lid-Staat van
herkomst voorziet in toezicht op deze middelen.
3. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst eisen dat
er in elke verzekeringsonderneming een goede administratieve en boek-
houdkundige organisatie en adequate interne controleproceduresbestaan.
Artikel 14
De Lid-Staat van het bijkantoor bepaalt dat, wanneer een verzekerings-
onderneming waaraan in een andere Lid-Staat vergunning isverleend,haar werkzaamheden uitoefent door middel van een bijkantoor, debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst, na de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor daarvan vooraf in
kennis te hebben gesteld, zelf en/of door personen die zij daartoemachtigen, ter plaatse de gegevens kunnen verifiëren die voor hetfinanciële toezicht op de verzekeringsonderneming noodzakelijk zijn.De autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor mogen aan dezeverificatie deelnemen.
Artikel 15
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonderne-
ming toereikende technische voorzieningen te vormen met betrekking
tot het geheel van haar werkzaamheden.
De omvang van deze voorzieningen wordt bepaald aan de hand van de
regelsvan Richtlijn 91/674/EEG.
2. De Lid-Staat van herkomst verlangt van elke verzekeringsonder-
nemig dat tegenover de technische voorzieningen met betrekking tothaar gehele bedrijf congruente activa staan overeenkomstig artikel 61973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 13
▼B
▼M7
▼M7
van Richtlijn 88/357/EEG. Wat de in de Gemeenschap gelegen risico's
betreft moeten deze activa in de Gemeenschap zijn gelokaliseerd. DeLid-Staten mogen verzekeringsondernemingen niet verplichten hun
activa in een bepaalde Lid-Staat te lokaliseren. De Lid-Staat van
herkomst kan evenwel een versoepeling toestaan van de regels inzakede lokalisatie van de activa.
3. Indien de Lid-Staat van herkomst vorderingen op herverzekeraars
als dekking van de technische voorzieningen aanvaardt, stelt hij hettoegestane percentage daarvan vast. Hij kan in dat geval niet de lokali-satie van deze vorderingen eisen.
Artikel 15 bis
1. De Lid-Staten verplichten verzekeringsondernemingen waarvan
het hoofdkantoor op hun grondgebied isgeves tigd en die onder A,
punt 14, van de bijlage vermelde risico's verzekeren, hierna „krediet-verzekering” genoemd, een egalisatievoorziening te vormen terdekking van eventuele technische verliezen en boven het gemiddeldeliggende schadequoten die tijdens een boekjaar in deze branche
optreden.
2. De egalisatievoorziening moet volgens de door de Lid-Staat van
herkomst vastgestelde voorschriften worden berekend, overeenkomstig
een van de vier methodesin punt D van de bijlage die gelijkwaardig
worden geacht.
3. De egalisatievoorziening wordt tot de volgens de methodes van
punt D van de bijlage berekende bedragen niet aan de solvabiliteits-marge toegerekend.
4. De Lid-Staten kunnen verzekeringsondernemingen waarvan het
hoofdkantoor op hun grondgebied isgeves tigd en waarvan de geïndepremiesof bijdragen voor de kredietverzekerings branche minder dan4 % van het totale bedrag aan premiesof bijdragen en minder dan2 500 000 ecu belopen, vrijstellen van de verplichting tot vorming vaneen egalisatievoorziening voor deze branche.
Artikel 16
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonderne-
ming een voldoende solvabiliteitsmarge te vormen met betrekking tot
het geheel van haar werkzaamheden.
De solvabiliteitsmarge komt overeen met het vermogen van de verze-
keringsonderneming dat niet dient ter dekking van enige voorzienbare
verplichting, na aftrek van de onlichamelijke bestanddelen. Deze margeomvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat onderlinge waarborg-
maatschappijen c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen betreft,het gestorte gedeelte van het waarborgkapitaal plus de ledenreke-
ningen die aan de volgende criteria voldoen:
a) de statuten bepalen dat er vanaf deze rekeningen alleen beta-
lingen aan leden mogen worden verricht alszulksgeen daling
van de solvabiliteitsmarge tot onder het vereiste niveau veroor-zaakt, of, na ontbinding van de onderneming, alsalle andereschulden zijn voldaan;
b) de statuten bepalen dat de bevoegde autoriteiten ten minste een
maand van tevoren in kennismoeten worden ges teld van elkebetaling voor andere doeleinden dan de individuele opzegging
van het lidmaatschap en dat zij gedurende deze termijn de voor-
genomen betaling kunnen verbieden;
c) de relevante bepalingen in de statuten kunnen pas worden gewij-
zigd wanneer de bevoegde autoriteiten, onverminderd de criteriaonder a) en b), verklaard hebben geen bezwaar tegen deze wijzi-ging te hebben;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 14
▼B
▼M7
▼M7
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk kapi-
taal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte 25 %van dit kapitaal of fondsbedraagt;
— de (wettelijke en vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebrachte winst;— de suppletiebijdragen welke onderlinge waarborgmaatschappijen
c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen en vennootschappenmet een overeenkomstige rechtsvorm met variabele premies vanhun leden kunnen eisen uit hoofde van het boekjaar, tot een bedraggelijk aan de helft van het verschil tussen de maximumbijdragen ende werkelijk ingevorderde bijdragen; deze mogelijke suppletiebij-
dragen mogen evenwel niet meer dan 50 % van de
solvabiliteitsmarge bedragen;
— op verzoek van de verzekeringsonderneming, de door deze laatste
aangetoonde meerwaarden welke voortvloeien uit de onderwaarde-ring van activa, voor zover deze meerwaarden geen uitzonderlijkkarakter hebben;
— het gecumuleerd preferent aandelenkapitaal en de achtergestelde
leningen, doch dan slechts tot een maximum van 50 % van de
marge, waarvan niet meer dan 25 % in achtergestelde leningen
met vaste looptijd, of het gecumuleerd preferent aandelenkapitaalmet vaste termijn, indien ten minste aan de volgende voorwaardenisvoldaan:
a) in geval van faillissement of liquidatie van de verzekeringson-
derneming gelden bindende overeenkomsten op grond waarvan
de achtergestelde leningen of preferente aandelen achtergesteldworden bij de vorderingen van alle andere crediteuren en pasworden terugbetaald nadat alle andere op dat tijdstip opeisbareschulden zijn voldaan;
achtergestelde leningen moeten tevens aan de volgende voor-
waarden voldoen:
b) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmerking
genomen;
c) voor leningen met een vaste looptijd dient de oorspronkelijke
looptijd ten minste vijf jaar te bedragen. Uiterlijk een jaar voor
de vervaldag legt de verzekeringsonderneming de bevoegde
autoriteiten een plan ter goedkeuring voor waarin wordt uiteen-gezet op welke wijze de solvabiliteitsmarge zal wordengehandhaafd of op het vereiste niveau gebracht op de vervaldag,tenzij de mate waarin de lening als bestanddeel van de solvabili-
teitsmarge in aanmerking mag worden genomen, gedurende
minimaal de laatste vijf jaren voor de datum van terugbetalinggeleidelijk wordt verlaagd. De bevoegde autoriteiten kunnentoestemming verlenen voor vervroegde terugbetaling van derge-lijke leningen, mitshet initiatief hiertoe uitgaat van deemitterende verzekeringsonderneming en haar solvabiliteits-
marge niet onder het vereiste niveau daalt;
d) leningen waarvan de looptijd niet bepaald is, kunnen slechts
worden terugbetaald met een opzeggingstermijn van vijf jaar,
tenzij de leningen niet langer als bestanddelen van de solvabili-
teitsmarge worden aangemerkt of uitdrukkelijk de voorafgaandetoestemming van de bevoegde autoriteiten vereist is voorvervroegde terugbetaling. In dit laatste geval dient de verzeke-ringsonderneming de bevoegde autoriteiten ten minste zesmaanden te voren in kenniste s tellen van de voorgenomen
terugbetaling, onder vermelding van de daadwerkelijke en de
vereiste solvabiliteitsmarge zowel vóór als na deze terugbetaling.De bevoegde autoriteiten verlenen alleen toestemming voor deterugbetaling indien de solvabiliteitsmarge van de verzekerings-onderneming niet onder het vereiste niveau dreigt te dalen;
e) de leningsovereenkomst bevat geen bepalingen op grond
waarvan de lening in bepaalde omstandigheden, andere dan deliquidatie van de verzekeringsonderneming, vóór de overeenge-komen datum moet worden terugbetaald;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 15
▼M7
f) de leningsovereenkomst kan alleen worden gewijzigd nadat de
bevoegde autoriteiten verklaard hebben geen bezwaar te hebbentegen de wijziging;
— effecten met onbepaalde looptijd en andere instrumenten die aan de
volgende voorwaarden voldoen, met inbegrip van andere gecumu-
leerde prederente aandelen dan bedoeld in het voorgaande streepje,ten belope van maximaal 50 % van de solvabiliteitsmarge, voor hettotaal van deze effecten en van de in het voorgaande streepjevermelde achtergestelde leningen:
a) zij kunnen niet worden terugbetaald op initiatief van de houder
of zonder voorafgaande toestemming van de bevoegde autori-teiten;
b) de emmissie-overeenkomst moet de verzekeringsonderneming de
mogelijkheid bieden de betaling van de rente over de lening uitte stellen;
c) de vorderingen van de kredietverlener op de verzekeringsonder-
neming moeten volledig worden achtergesteld bij de vorderingenvan alle niet-achtergestelde crediteuren;
d) in de documenten met betrekking tot de effectenemissie moet
worden gestipuleerd dat de verliezen gecompenseerd kunnen
worden door de schuld en de niet-gestorte rente, terwijl deverzekeringsonderneming haar activiteiten kan voortzetten;
e) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in aanmerking
genomen.
2. De solvabiliteitsmarge wordt bepaald, hetzij ten opzichte van het
jaarlijksbedrag van premiesof bijdragen, hetzij ten opzichte van de
gemiddelde betaalde schaden ten laste van de laatste drie boekjaren.►
M3Wanneer ondernemingen evenwel in hoofdzaak slechts één of
meer risico's van krediet-, storm-, hagel- en vorstschade dekken, wordtvoor de referentieperiode voor de gemiddelde betaalde schaden reke-ning gehouden met de laatste zeven boekjaren. ◄
3. Behoudens artikel 17 moet het bedrag van de solvabiliteitsmarge
gelijk zijn aan de hoogste uitkomst van de volgende twee bereke-ningen:
Eerste berekening (ten opzichte van de premies):
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd uithoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premieswelke gedu-
rende het laatste jaar uit hoofde van herverzekering werden
ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premiesof bijdragen, als mede het totaalbe-drag van de belastingen en rechten op de samengetelde premies ofbijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, name-
lijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoen
rekeneenheden en een tweede gedeelte dat het overige omvat, worden
deze gedeelten respectievelijk vermenigvuldigd met 18 % en 16 % envervolgensopgeteld.
De uitkomst van de eerste berekening wordt verkregen door dit nieuwe
bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor het laatste boek-
jaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag van de schaden
welke ten laste van de onderneming blijven na overdracht uit hoofdevan herverzekering en het bedrag van de brutoschaden; dit verhou-dingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
Tweede berekening (ten opzichte van de schaden):
— samengeteld worden, zonder aftrek van de ten laste van de cessio-
narissen en retrocessionarissen komende schaden, de bedragen vande gedurende de in lid 2 bedoelde perioden op grond van de directezaken betaalde schaden;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 16
▼B
▼B
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de schaden welke gedu-
rende dezelfde perioden zijn betaald uit hoofde van geaccepteerdeherverzekeringen of retrocessies;
— eveneenswordt toegevoegd het bedrag van de res ervesvoor te
betalen schaden welke aan het einde van het laatste boekjaar zijn
gevormd, zowel voor directe zaken alsvoor geaccepteerde herver-zekeringen;
— afgetrokken wordt het bedrag dat in de in lid 2 bedoelde perioden
door het uitoefenen van verhaalsrecht werd ontvangen;
— eveneenswordt afgetrokken het bedrag van de res ervesvoor te
betalen schaden welke aan het begin van het tweede boekjaar, voor-afgaande aan het laatste afgesloten boekjaar, zijn gevormd, zulkszowel voor directe zaken alsvoor geaccepteerde herverzekeringen.
Nadat, al naar gelang van de overeenkomstig lid 2 in aanmerking
genomen referentieperiode, een derde, respectievelijk een zevende van
het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, namelijk een
eerste gedeelte ten belope van maximaal 7 miljoen rekeneenheden, eneen tweede gedeelte dat het overige omvat, worden deze gedeeltenrespectievelijk vermenigvuldigd met 26 % en 23 % en vervolgensopgeteld.
De uitkomst van de tweede berekening wordt verkregen door dit
nieuwe bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor het
laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag vande schaden welke ten laste van de onderneming blijven na overdrachtuit hoofde van herverzekering en het bedrag van de brutoschaden; ditverhoudingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
In het geval van onder A, punt 18, van de bijlage vallende risico's komt
het bedrag van de betaalde schade dat bij de tweede berekening moetworden gebruikt, overeen met de voor de onderneming uit de verleendehulp voortvloeiende kosten. Deze kosten worden berekend overeen-komstig de nationale bepalingen van de Lid-Staat op wiensgrondgebied het hoofdkantoor van de onderneming zich bevindt.
4. De breukgetallen die moeten worden toegepast op de in lid 3
bedoelde gedeelten, worden tot een derde verminderd voor de ziekte-verzekering welke op analoge wijze alsde levens verzekering wordtbeheerd, indien
— de geheven premies volgens de verzekeringswiskundige methoden
worden berekend aan de hand van ziektetafels;
— een ouderdomsreserve wordt gevormd;— een aanvullende premie wordt geheven om een reële veiligheids-
marge te vormen;
— de verzekeringsonderneming het contract alleen vóór het einde van
het derde verzekeringsjaar nog kan opzeggen;
— in het contract de mogelijkheid is vastgesteld om ook voor lopende
contracten de premieste verhogen of de vers trekkingen te vermin-deren.
5. In het geval van Lloyd's, waar de eerste berekening (ten opzichte
van de premies), als bedoeld in lid 3, geschiedt uitgaande van de netto-premies, worden deze nettopremies vermenigvuldigd met een forfaitair
percentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en bepaald door de toezicht-
houdende autoriteit van het hoofdkantoor. Dit forfaitaire percentagemoet worden berekend uitgaande van de meest recente statistischegegevens, met name betreffende de betaalde provisies.
Deze gegevensals mede de verrichte berekening moeten worden mede-
gedeeld aan de toezichthoudende autoriteiten van de landen waarLloyd'sisgeves tigd.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 17
▼M2
▼B
▼B
Artikel 17
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge.
2. a) Het garantiefondsmag echter niet minder bedragen dan:
— 1 400 000 Ecu, indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot de in de bijlage onder A, 14,vermelde branche en voor zover de in deze verzekerings-
branche jaarlijksgeboekte premiesen bijdragen in elk van
de laatste drie boekjaren 2 500 000 Ecu of 4 % van de totaledoor de betrokken onderneming geboekte premiesofbijdragen hebben overschreden;
— 400 000 Ecu, indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot een van de in de bijlageonder A, 10, 11, 12, 13, 15 en, voor zover het bepaalde onderde voorgaande gedachtenstreep niet van toepassing is, 14vermelde branches;
— 300 000 Ecu indien het gaat om de risico's of een gedeelte
van de risico's welke behoren tot een van de in de bijlage
onder A, punten 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 16 en 18 vermelde bran-
ches;
— 200 000 rekeneenheden, indien het gaat om de risico's of een
gedeelte van de risico's welke behoren tot een van de in debijlage, onder A, 9 en 17, vermelde branches.
b) Indien de werkzaamheden van de onderneming op verscheidene
branches of verscheidene risico's zijn gericht, wordt alleen de
branche of het risico in aanmerking genomen waarvoor het
hoogste bedrag is vereist.
c) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het garantie-
fondsvoor de onderlinge waarborgmaats chappijen c.q.onderlinge verzekeringsmaatschappijen met een vierde wordtverminderd.
d) Dient een onderneming die de kredietverzekering uitoefent het
onder a), eerste streepje, bedoelde garantiefonds tot1 400 000 Ecu te verhogen, dan verleent de betrokken Lid-Staathaar daarvoor:
— een termijn van drie jaar om dit fondsop 1 000 000 Ecu te
brengen,
— een termijn van vijf jaar om het fondsop 1 200 000 Ecu te
brengen,
— een termijn van zeven jaar om het fondsop 1 400 000 Ecu te
brengen.
Deze termijnen nemen een aanvang op de datum waarop de
onder a), eerste streepje, vermelde voorwaarden zijn vervuld.
Artikel 18
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrekking
tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de inartikel 15 bedoelde technische voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten verzekeringsonder-nemingen wordt, onverminderd artikel 15, lid 2, artikel 20, leden 1, 2,
3 en 5, en artikel 22, lid 1, laatste alinea, door de Lid-Staten niet
beperkt.
3. De leden 1 en 2 laten onverlet de maatregelen welke de Lid-
Staten alseigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingen1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 18
▼M3
▼M2
▼B
▼M3
▼M7
▼M7
kunnen nemen, onder volledige waarborging van de belangen van de
verzekerden.
Artikel 19
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op
zijn grondgebied hebben de verplichting op, jaarlijksten aanzien van
al hun verplichtingen verslag uit te brengen over hun financiële positie,
over hun solvabiliteit, en met betrekking tot de dekking van de onderA, punt 18, van de bijlage ingedeelde risico's, over de andere middelendie hun ter beschikking staan om aan hun verbintenissen te voldoen,voor zover de wetgeving van de Lid-Staat voorziet in toezicht op dezemiddelen.
1 bis. Wat de kredietverzekering betreft dient de onderneming boek-
houdkundige staten waaruit zowel de technische resultaten als detechnische voorzieningen met betrekking tot deze activiteit blijken, terbeschikking van de toezichthoudende autoriteit te houden.
2. De Lid-Staten eisen van de verzekeringsondernemingen die hun
hoofdkantoor op hun grondgebied hebben, de periodieke overleggingvan de voor het uitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden envan de statistische documenten. De bevoegde autoriteiten verstrekken
elkaar de bescheiden en inlichtingen welke dienstig zijn voor het uitoe-
fenen van het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de bevoegde
autoriteiten over de bevoegdheden en middelen beschikken die noodza-
kelijk zijn om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden van deverzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor op zijn grondgebiedhebben, met inbegrip van de werkzaamheden die buiten dit grondge-bied worden verricht, overeenkomstig de richtlijnen van de Raadbetreffende deze werkzaamheden en met het oog op de toepassing
ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de bevoegde autoriteiten
met name de mogelijkheid verschaffen om:
a) grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werkzaam-
heden van de verzekeringsonderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van docu-
menten betreffende de verzekeringsactiviteiten;
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfs-
ruimten van de onderneming;
b) jegens de verzekeringsonderneming, haar aansprakelijke bestuurders
of degenen die zeggenschap over haar hebben, alle afdoende ennoodzakelijke maatregelen te treffen om te bewerkstelligen dat de
werkzaamheden van de verzekeringsonderneming blijven stroken
met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke de verze-keringsonderneming in de onderscheiden Lid-Staten in acht moetnemen, inzonderheid met het programma van werkzaamheden, voorzover dit laatste verplicht blijft, alsook om misverstanden tevermijden of te beëindigen die de belangen der verzekerden zouden
schaden;
c) te bewerkstelligen dat deze maatregelen worden toegepast, zo nodig
door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend gevaldoor een beroep te doen op de gerechtelijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten ook de mogelijkheid
bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de overeenkomstendie in het bezit zijn van tussenpersonen.
Artikel 20
1. Indien een verzekeringsonderneming zich niet voegt naar de
bepalingen van artikel 15, kunnen de bevoegde autoriteiten van deLid-Staat van herkomst van de onderneming haar de vrije beschikking1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 19
▼M2
▼M3
▼M7
▼M7
over de activa verbieden, na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten
waar de risico's zijn gelegen, van hun voornemen op de hoogte tehebben gesteld.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel
16, lid 3, voorgeschreven minimum bereikt, eisen de bevoegde autori-teiten van de Lid-Staat van herkomst een saneringsplan dat aan hungoedkeuring moet worden onderworpen.
In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de bevoegde autoriteiten,
indien zij van oordeel zijn dat de financiële positie van de ondernemingnog verder zal verslechteren, eveneens de vrije beschikking over de
activa van de verzekeringsonderneming beperken of verbieden. Zij
stellen in dat geval de autoriteiten van de Lid-Staten op het grondge-bied waarvan de onderneming haar werkzaamheden uitoefent, inkennisvan alle genomen maatregelen; deze autoriteiten treffen op hunverzoek dezelfde maatregelen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 17
omschreven garantiefonds bereikt, eisen de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderneming een plan
inzake financiering op korte termijn dat aan hun goedkeuring moetworden onderworpen.
Voortskunnen zij de vrije bes chikking over de activa van de onderne-
ming beperken of verbieden. Zij stellen de autoriteiten van de Lid-Staten op wier grondgebied de onderneming werkzaamheden uitoefent,hiervan op de hoogte; deze autoriteiten treffen op hun verzoek dezelfde
maatregelen.
4. In de in de leden 1, 2, en 3 bedoelde gevallen kunnen de
bevoegde autoriteiten voorts alle passende maatregelen nemen om debelangen van de verzekerden te beschermen.
5. Wanneer de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonderne-
ming in de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen daarom verzoekt,treft elke Lid-Staat overeenkomstig zijn nationale wetgeving tevens denodige maatregelen om de vrije beschikking over de op zijn grondge-
bied gelokaliseerde activa te kunnen verbieden. De Lid-Staat van
herkomst dient daarbij bekend te maken op welke activa deze maatre-gelen van toepassing zullen zijn.
Artikel 21
1. Elke Lid-Staat staat de toegelaten ondernemingen toe hun verze-
keringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen indien decessionaris, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteits-marge bezit.
De betrokken toezichthoudende autoriteiten plegen onderling overleg
alvorensdeze overdracht goed te keuren.
2. Zodra de bevoegde toezichthoudende autoriteit deze overdracht
heeft toegestaan, kan zij rechtens aan de betrokken verzekeringsnemers
worden tegengeworpen.
Afdeling C: Intrekking van de vergunning
Artikel 22
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst kunnen
de door hen aan een verzekeringsonderneming verleende vergunning
intrekken, wanneer de onderneming:
a) van de vergunning geen gebruik maakt binnen twaalf maanden,
uitdrukkelijk afstand doet van de vergunning of gedurende meerdan zesmaanden haar werkzaamheden heeft ges taakt, tenzij devergunning volgensde bepalingen van de betrokken Lid-Staat indeze gevallen vervalt;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 20
▼B
▼M7
▼M7
b) niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet;
c) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen
te treffen waarin het in artikel 20 bedoelde sanerings- of financie-ringsplan voorziet;
d) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die voort-
vloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken of vervalt, stellen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de bevoegde auto-riteiten van de andere Lid-Staten daarvan in kennis; deze moeten
passende maatregelen treffen om te beletten dat de betrokken verzeke-
ringsonderneming op hun grondgebied nieuwe werkzaamhedenaanvangt, hetzij in het kader van vestiging, hetzij in het kader van vrijedienstverrichting. Zij nemen voorts in samenwerking met deze autori-teiten alle passende maatregelen om de belangen van de verzekerdente beschermen en beperken met name de vrije beschikking over de
activa van de verzekeringsonderneming overeenkomstig artikel 20, lid
1, lid 2, tweede alinea, of lid 3, tweede alinea.
2. Elk besluit tot intrekking van de vergunning moet nauwkeurig
met redenen zijn omkleed en ter kennisvan de betrokken verzekerings -onderneming worden gebracht.
Titel III A — Regels, toepasselijk op binnen de Gemeenschap
gevestigde agentschappen of bijkantoren van ondernemingen
waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd
Artikel 23
1. Voor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd stelt elke Lid-Staat de toegang op zijngrondgebied tot de in artikel 1 van deze richtlijn bedoelde werkzaam-heden afhankelijk van een vergunning.
2. De Lid-Staat mag slechts een vergunning verlenen, indien de
onderneming ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het sluiten van verzekeringen krachtens de
nationale wetgeving waaronder zij ressorteert;
b) zij moet een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van
deze Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden, ter zetel van het agentschap of het bijkan-
toor een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamheden
die zij aldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot de
behandelde zaken te bewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in het land waar zij haar bedrijf uitoefent over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het artikel 17, lid 2,
voor het garantiefondsaangegeven minimum dienen te bedragen,
en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze van waarborgdeponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven over-
eenkomstig artikel 25;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig
artikel 11, lid 1 en 2, overleggen;
h) zij moet naam en adresmededelen van de s chaderegelaar die is
aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergun-ning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico's zijningedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd deaansprakelijkheid van de vervoerder.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 21
▼M6
▼B
▼M9
▼B
Artikel 24
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op toereikende
technische reserves te vormen welke overeenkomen met de op hungrondgebied aangegane verplichtingen; zij zien erop toe dat het agent-schap of bijkantoor tegenover deze technische reserves gelijkwaardige
en, in de door hen bepaalde mate, congruente activa stelt.
Ten aanzien van het berekenen van de technische reserves, het bepalen
van de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa is
de wetgeving van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke tegenover de techni-
sche reserves staan, op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 15,
lid 3, is daarbij evenwel van toepassing.
Artikel 25
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren, over een voldoende solvabiliteitsmargete beschikken, gevormd door activa welke niet dienen ter dekking vanenige voorzienbare verplichting, met uitzondering van de onlichame-
lijke bestanddelen. De solvabiliteitsmarge wordt berekend
overeenkomstig artikel 16, lid 3.
Voor het berekenen van deze marge worden evenwel uitsluitend in
aanmerking genomen de premiesof bijdragen en s chaden welke
verband houden met de verrichtingen van het agentschap of bijkantoor.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge. Dit fondsmag niet kleiner zijn dan de helft van het in artikel17, lid 2, bedoelde minimum. Het in artikel 23, lid 2, sub e), bedoeldeaanvangsdepot wordt daaronder gerekend.
3. De activa die de solvabiliteitsmarge vertegenwoordigen, moeten
zijn gelokaliseerd binnen de Staat van bedrijfsuitoefening ten belopevan het garantiefonds, en voor het resterende gedeelte binnen deGemeenschap.
Artikel 26
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning
hebben aangevraagd of verkregen, kunnen om de volgende voordelen
verzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toegekend:
a) de in artikel 25 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op
basis van het geheel van de werkzaamheden die zij binnen de
Gemeenschap uitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de verrich-tingen van alle binnen de Gemeenschap gevestigde agentschappenof bijkantoren bij deze berekening in aanmerking genomen;
b) de in artikel 23, lid 2, onder e), bedoelde waarborg wordt slechts in
één van deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in
één van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1
bedoelde voordelen dient te worden ingediend bij de bevoegde autori-
teiten van alle Lid-Staten waar de betrokken onderneming vergunningheeft aangevraagd of verkregen. In deze aanvraag moet de autoriteitworden aangegeven die in de toekomst toezicht op de solvabiliteitvoor het geheel van de werkzaamheden van de bijkantoren of agent-schappen binnen de Gemeenschap dient te houden. De keuze van de
autoriteit moet met redenen worden omkleed. De waarborg moet bij
de betrokken Lid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer
de bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvraag isinge-diend, hun toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het tijdstipwaarop de gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover deandere toezichthoudende autoriteiten bereid heeft verklaard, de controlevan de solvabiliteit voor het geheel van de werkzaamheden van de in1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 22
▼M2
▼M2
de Gemeenschap gevestigde bijkantoren of agentschappen op zich te
nemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere Lid-
Staten de nodige inlichtingen om de totale solvabiliteit van de op hungrondgebied gevestigde agentschappen en bijkantoren te kunnen
controleren.
4. De krachtensdit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek
van één of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Staten
gelijktijdig te worden ingetrokken.
Artikel 27
De artikelen 19 en 20 zijn eveneens van toepassing op de agent-
schappen en bijkantoren van de in deze titel bedoelde ondernemingen.
Voor de toepassing van artikel 20 in het geval van een onderneming
die de in artikel 26, lid 1, voorziene voordelen geniet, wordt de auto-
riteit die de solvabiliteit controleert van de in de Gemeenschapgevestigde agentschappen of bijkantoren voor het geheel van hun werk-zaamheden, gelijkgesteld met de autoriteit van de Staat op wiensgrondgebied het hoofdkantoor van de communautaire onderneming
zich bevindt.
Artikel 28
Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 26, lid 2, bedoelde
autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de andereLid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis; dezeautoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit totintrekking is gebaseerd op ontoereikendheid van de algemene solvabi-liteit zoals deze is vastgesteld in de in artikel 26 bedoelde instemming,
trekken ook de Lid-Staten die partij zijn bij die instemming hun
vergunning in.
Artikel 28 bis
1. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vastge-
stelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen
aan een in dezelfde Lid-Staat gevestigde overnemer, indien de
bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat, of in voorkomend geval dievan de in artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklaren dat de overnemer,mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vastge-
stelde voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigdeagentschappen en bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemmingom hun verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen
aan een verzekeringsonderneming die haar hoofdkantoor in een andere
Lid-Staat heeft, indien de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staatverklaren dat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereistesolvabiliteitsmarge bezit.
3. Indien een Lid-Staat, onder de in het nationale recht vastgestelde
voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen enbijkantoren, alsbedoeld in deze titel, toes temming verleent om hunverzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een
op het grondgebied van een andere Lid-Staat opgericht agentschap of
bijkantoor, alsbedoeld in deze titel, overtuigt hij zich ervan dat debevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de overnemer, of in voor-komend geval die van de in artikel 26 bedoelde Lid-Staat, verklarendat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabili-teitsmarge bezit, dat de wetgeving van de Lid-Staat van de overnemer1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 23
▼B
▼M2
▼B
▼M7
▼M7
in de mogelijkheid van een dergelijke overdracht voorziet en dat die
Lid-Staat met de overdracht instemt.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen verleent de Lid-
Staat waar het overdragende agentschap of bijkantoor is gevestigd,toestemming voor de overdracht na de instemming te hebben verkregen
van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het risico, wanneer
deze niet de Lid-Staat iswaar het overdragende agents chap of bijkan-toor isgeves tigd.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten delen
de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de over-dragende verzekeringsonderneming hun advies of hun instemmingmede binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek; indien degeraadpleegde autoriteiten niet binnen die termijn hebben gereageerd,
geldt zulks als een gunstig advies of als een stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in de
Lid-Staat waar het risico is gelegen bekendgemaakt onder de in het
nationale recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kan vanrechtswege worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers, aan deverzekerden en aan allen voor wie uit de overgedragen overeenkomstenrechten of verplichtingen voortvloeien.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om de
verzekeringnemersde mogelijkheid te bieden de overeenkoms t binneneen bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.
Artikel 29
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing vanbepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basisvan wederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten eenvoldoende bescherming te waarborgen.
Titel III B — Regels, toepasselijk op dochterondernemingen van of
verwervingen van een deelneming door een moederonderneming
waarop het recht van een derde land van toepassing is
Artikel 29 bis
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten stellen de Commissie in
kennisvan:
a) elke vergunningsverlening voor een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederondernemingenonder het recht van een derde land vallen. De Commissie stelt hetdoor de Raad op voorstel van de Commissie op te richten Comitévoor verzekeringen daarvan in kennis;
b) elke deelneming van een dergelijke moederonderneming in een
verzekeringsonderneming van de Gemeenschap waardoor laatstge-noemde de dochteronderneming van eerstgenoemde wordt. DeCommissie stelt het door de Raad op voorstel van de Commissieop te richten Comité voor verzekeringen daarvan in kennis.
Wanneer vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of middel-
lijke dochteronderneming van een of meer moederondernemingen dieonder het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van de
groep vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan de
Commissie.
Artikel 29 ter
1. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de algemene
moeilijkheden die hun verzekeringsondernemingen ondervinden bijvestiging of uitoefening van hun werkzaamheden in een derde land.
2. De Commissie stelt, voor de eerste maal uiterlijk zes maanden
vóór het van toepassing worden van deze richtlijn en vervolgens perio-1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 24
▼B
▼M6
▼M6
diek, een verslag op waarin de in de leden 3 en 4 bedoelde behandeling
van verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap in derde landen,met betrekking tot de vestiging en de uitoefening van verzekerings-
werkzaamheden en het verwerven van deelnemingen in
verzekeringsondernemingen van derde landen wordt onderzocht. DeCommissie legt deze verslagen, in voorkomend geval vergezeld vanpassende voorstellen, voor aan de Raad.
3. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat eenderde land de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geen
daadwerkelijke toegang tot de markt verleent die vergelijkbaar ismet
die welke de Gemeenschap toekent aan verzekeringsondernemingenvan dat derde land, kan zij aan de Raad voorstellen doen om eenpassend onderhandelingsmandaat te verkrijgen ten einde voor de verze-keringsondernemingen van de Gemeenschap vergelijkbareconcurrentiemogelijkheden te verkrijgen. De Raad besluit met gekwali-
ficeerde meerderheid van stemmen.
4. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat in een
derde land verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geennationale behandeling krijgen die dezelfde concurrentiemogelijkhedenbiedt als die welke aan binnenlandse verzekeringsondernemingenworden geboden, en dat de voorwaarden voor daadwerkelijke toegangtot de markt niet zijn vervuld, kan zij onderhandelingen openen om die
situatie te verhelpen.
In de in de eerste alinea bedoelde omstandigheden kan ook, naast het
openen van onderhandelingen, overeenkomstig de procedure van de
akte tot oprichting van het in artikel 29 bisbedoelde Comité voorverzekeringen, worden besloten dat de bevoegde autoriteiten van deLid-Staten hun beslissingen moeten beperken of opschorten inzake:
— op het tijdstip van het besluit of later ingediende vergunningsaan-
vragen, en
— het verwerven van deelnemingen van rechtstreekse of middellijke
moederondernemingen die onder het recht van het betrokken derdeland vallen.
De bedoelde maatregelen zijn ten hoogste drie maanden geldig.Vóór het verstrijken van deze termijn van drie maanden kan de Raad in
het licht van het resultaat van de onderhandelingen, op voorstel van deCommissie, met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten
of de genomen maatregelen van toepassing blijven.
Een dergelijke beperking of opschorting geldt niet voor de oprichting
van dochterondernemingen door verzekeringsondernemingen of doch-
terondernemingen daarvan die een vergunning hebben gekregen in de
Gemeenschap, noch voor het verwerven van deelnemingen door derge-lijke ondernemingen of dochterondernemingen in eenverzekeringsonderneming van de Gemeenschap.
5. Indien de Commissie een van de in de leden 3 en 4 bedoelde situ-
aties constateert, stellen de Lid-Staten haar desgevraagd in kennis van:
a) elke vergunningsaanvraag door een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederondernemingenonder het recht van het betrokken derde land vallen;
b) elk door een dergelijke onderneming voorgelegd project inzake
verwerving van een deelneming in een verzekeringsonderneming
van de Gemeenschap waardoor laatstgenoemde de dochteronderne-ming van eerstgenoemde wordt.
Deze kennisgevingsplicht vervalt zodra met een derde land als bedoeld
in lid 3 of 4 een overeenkomst is gesloten of wanneer de in lid 4,tweede en derde alinea, bedoelde maatregelen niet meer van toepassingzijn.
6. De krachtensdit artikel getroffen maatregelen moeten in overeen-
stemming zijn met de verplichtingen die de Gemeenschap heeft uithoofde van bilaterale of multilaterale overeenkomsten inzake de1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 25
▼M6
toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van verzekerings-
ondernemingen.
Titel IV — Overgangsbepalingen en diverse bepalingen
Artikel 30
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die
op het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoeringvan deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1 bedoelde brancheswerkzaam zijn op hun gebied, een termijn van vijf jaar, aanvangende
op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, om aan de voor-
waarden van de artikelen 16 en 17 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:
a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van
de termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledighebben bereikt, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaartoestaan, mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij zichvoorstellen te nemen om de marge te bereiken, overeenkomstigartikel 20 aan de toezichthoudende autoriteit ter goedkeuring hebben
voorgelegd;
b) de in het eerste lid genoemde ondernemingen die na het verstrijken
van de termijn van vijf jaar niet een jaarlijkse premie- of bijdrage-incasso bereiken, gelijk aan het zesvoudige van het in artikel 17, lid2, bedoelde minimumgarantiefonds, vóór het einde van het boekjaar
waarvoor de premiesof bijdragen ten mins te overeenkomen met het
zesvoudige van het bedrag van het garantiefonds, ontheffen van deverplichting dit fondste vormen. Aan de hand van de uitkoms tenvan het in artikel 33 bedoelde onderzoek zal de Raad, op voorstelvan de Commissie, met eenparigheid van stemmen besluiten op
welk tijdstip de Lid-Staten deze ontheffing moeten afschaffen.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden, als
bedoeld in artikel 8, lid 2, of in artikel 10, dienen evenwel onverwijld
aan de in de richtlijn vervatte voorschriften te voldoen. De in lid 2, subb), bedoelde ondernemingen die hun werkzaamheden binnen het natio-nale grondgebied uitbreiden tot andere branchesof tot andere delen vandat grondgebied kunnen echter gedurende een termijn van tien jaar, te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, worden ontheven van
de verplichting, het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantie-fondste vormen.
4. De ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in
artikel 8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgevingvan deze richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm diezij op het ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen.
De ondernemingen die in het Verenigd Koninkrijk zijn opgericht bij
„Royal Charter”, bij „Private Act” of „Special Public Act” mogen hunbedrijf in hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De ondernemingen die in België, overeenkomstig hun doel, hypothe-
caire leningen bij interventie verstrekken, of spaarbankwerkzaamhedenverrichten overeenkomstig artikel 15, 4º, van de bepalingen betreffendede controle op de private spaarkassen, die zijn gecoördineerd bij het
Koninklijk Besluit van 23 juni 1967, kunnen hiermee gedurende drie
jaar na de kennisgeving van de richtlijn voortgaan.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen,
welke zij ter kennisbrengen van de andere Lid-Staten en van deCommissie.
5. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 15,
16 en 17 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten eeneinde aan de beperkende maatregelen zoalskrachtensde huidige rege-ling gestelde hypotheken, depots of zekerheid.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 26
▼B
▼B
Artikel 31
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van de maatre-
gelen tot uitvoering van deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1
bedoelde brancheswerkzaam zijn, en hun werkzaamheden nietuitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogstevijf jaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn,om aan de voorwaarden van artikel 25 te voldoen.
Artikel 32
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 29 met een derde land afgesloten overeenkomst,en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenen
vanaf de kennisgeving van de richtlijn, kan elke Lid-Staat voor de
ondernemingen van dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd,met betrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technischereserves, de regeling handhaven welke op 1 januari 1973 daarop vantoepassing was, mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvan
in kennis stelt en niet de grenzen overschrijdt van de versoepelingen
die krachtens artikel 15, lid 2, worden toegestaan ten gunste van deondernemingen van Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.
Titel V — Slotbepalingen
Artikel 33
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijfbinnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden teonderzoeken welke bij de toepassing van de richtlijn mochten rijzen.
Artikel 34
1. Binnen zesjaar na kennis geving van de richtlijn legt de
Commissie aan de Raad een verslag voor over de invloed van de doorde richtlijn ingevoerde financiële vereisten op de situatie van de verze-
keringsmarkten van de Lid-Staten.
2. Zo nodig zal de Commissie, vóór het einde van de overgangspe-
riode als bedoeld in artikel 30, lid 1, de Raad tussentijdse verslagenvoorleggen.
Artikel 35
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften conform de richtlijn
binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan. Zij stellen deCommissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis.
De aldusgewijzigde voors chriften worden uiterlijk dertig maanden na
die kennisgeving van kracht, behoudens de artikelen 30, 31 en 32.
Artikel 36
Na de kennisgeving van de richtlijn zien de Lid-Staten erop toe dat de
tekst van alle belangrijke wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen
die zij aanvaarden op het gebied waarop de richtlijn van toepassing is,
ter kennis van de Commissie wordt gebracht.
Artikel 37
De bijlage vormt een integrerend deel van deze richtlijn.
Artikel 38
Deze richtlijn isgericht tot de Lid-Staten.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 27
▼B
BIJLAGE
A.Indeling van de risico's per branche
1.Ongevallen (inclusief arbeidsongevallen en beroepsziekten)
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinatiesdaarvan
— vervoerde personen
2.Ziekte
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinatiesdaarvan
3.Voertuigcasco (met uitzondering van rollend spoorwegmaterieel)
Alle schaden toegebracht aan:
— motorrijtuigen
— voertuigen zonder motor
4.Casco rollend spoorwegmaterieel
Alle schaden toegebracht aan rollend spoorwegmaterieel
5.Luchtvaartuigcasco
Alle schaden toegebracht aan luchtvaartuigen
6.Casco zee- en binnenschepen
Alle schaden toegebracht aan:
— binnenschepen
— schepen voor de vaart op meren
— zeeschepen
7.Vervoerde goederen (met inbegrip van koopwaren, bagage en alle
andere goederen)
Alle schaden toegebracht aan vervoerde goederen of bagage, onafkanke-
lijk van de aard van het transportmiddel
8.Brand en natuurevenementen
Alle schaden toegebracht aan goederen (met uitzondering van de
goederen welke onder de sub 3, 4, 5, 6 en 7 genoemde branches zijn
begrepen) wanneer deze zijn veroorzaakt door:
— brand
— ontploffing
— storm— natuurevenementen, met uitzondering van storm
— kernenergie
— aardverzakking
9.Andere schaden aan goederen
Alle schaden welke zijn toegebracht aan goederen (met uitzondering van
de goederen die onder de sub 3, 4, 5, 6 en 7 genoemde branches zijn
begrepen), wanneer deze schaden zijn veroorzaakt door hagel of vorst,
alsmede door alle overige niet reeds sub 8 begrepen evenementen, zoals
diefstal
10.W.A. motorrijtuigen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van motorrij-
tuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 28
▼B
11.W.A. luchtvaartuigen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van lucht-
vaartuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)
12.W.A. zee- en binnenschepen
Elke aansprakelijkheid welke het gevolg is van het gebruik van zee- en
binnenschepen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder
begrepen)
13.Algemene W.A.
Alle overige niet reedsonder de nummers10, 11 en 12 vermelde
vormen van aansprakelijkheid
14.Krediet
— algemene insolventie
— exportkrediet— verkoop op afbetaling— hypothecair krediet— landbouwkrediet
15.Borgtocht
— directe borgtocht
— indirecte borgtocht
16.Diverse geldelijke verliezen
— risico van gebrek aan werk
— (algemeen) tekort aan ontvangsten— slecht weer— winstderving— doorlopende hoge algemene kosten— onvoorziene bedrijfsuitgaven— verliesvan verkoopwaarde— huur- of inkomstenderving— andere indirecte bedrijfsverliezen dan bovengenoemde— niet met een bedrijf samenhangende geldelijke verliezen
— overige geldelijke verliezen
17.Rechtsbijstand
rechtsbijstand
18.Hulpverlening
Hulpverlening aan in moeilijkheden verkerende personen die op reis zijn
of zich buiten hun woonplaatsof vas te verblijfplaatsbevinden
De risico's die tot een branche behoren kunnen niet onder een andere
branche worden gerangschikt met uitzondering van de sub C genoemde
gevallen.
B.Aanduiding van de vergunning die voor verscheidene branches tegelijk
wordt gegeven
Wanneer de vergunning tegelijk betrekking heeft op:
a) de branchesnrs . 1 en 2 wordt hiervoor de aanduiding „Ongevallen en
Ziekte” gebruikt;
b) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 3, 7 en 10, wordt hiervoor de aandui-
ding „Motorrijtuigverzekering” gebruikt;
c) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 4, 6, 7 en 12, wordt hiervoor de
aanduiding „Zee- en transportverzekering” gebruikt;
d) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 5, 7 en 11, wordt hiervoor de aandui-
ding „Luchtvaartverzekering” gebruikt;
e) de branchesnrs . 8 en 9, wordt hiervoor de aanduiding „Brand en andere
schade aan goederen” gebruikt;1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 29
▼M2
▼B
▼B
f) de branchesnrs . 10, 11, 12 en 13, wordt hiervoor de aanduiding „Wette-
lijke aansprakelijkheid” gebruikt;
g) de branchesnrs . 14 en 15, wordt hiervoor de aanduiding „Krediet en
borgtocht” gebruikt;
h) alle branches, wordt zij verleend onder de door de betrokken Lid-Staat
gekozen benaming, welke aan de andere Lid-Staten en aan de Commissie
zal worden medegedeeld.
C.Bijkomende risico's
De onderneming die een vergunning heeft verkregen voor het dekken van
een hoofdrisico dat tot een branche of een aantal branches behoort mag ook
risico's verzekeren die tot een andere branche behoren zonder dat voor deze
risico's een vergunning is vereist, mits zij:
— samenhangen met het hoofdrisico,
— betrekking hebben op het object dat verzekerd istegen het hoofdris ico,
en
— worden verzekerd bij de overeenkomst welke het hoofdrisico dekt.
De onder de branchesgenoemd onder A, 14, 15 en 17 vallende ris ico's
mogen echter niet alsbijkomende ris ico'svan andere branchesworden
beschouwd.
Het onder branche 17 (rechtsbijstandverzekering) vallende risico mag echter
als bijkomend risico van branche 18 worden beschouwd indien de in de
eerste alinea genoemde voorwaarden zijn vervuld en het hoofdrisico alleen
betrekking heeft op het bieden van hulp aan in moeilijkheden verkerende
personen die op reis zijn of zich buiten hun woonplaats of vaste verblijf-
plaatsbevinden.
De rechtsbijstandverzekering mag ook als bijkomend risico worden
beschouwd met inachtneming van de in de eerste alinea genoemde voor-
waarden, indien die betrekking heeft op geschillen of risico's die
voortvloeien uit of samenhangen met het gebruik van zeeschepen.
D.Methodes voor de berekening van de egalisatievoorziening voor de
branche kredietverzekering
Methode nr. 1
1. Voor de onder A, 14, vermelde verzekeringsbranche (hierna „kredietver-
zekering” genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd
ter dekking van een tijdenseen boekjaar in de kredietverzekering geleden
technisch verlies.
2. Aan deze voorziening wordt voor elk boekjaar, waarin in de kredietverze-
kering een technisch overschot werd geboekt, 75 % van dit technisch
overschot toegevoegd, doch niet meer dan 12 % van de nettopremies,
totdat de voorziening 150 % van het hoogste gedurende de laatste vijf
jaren bereikte nettopremiebedrag uitmaakt.
Methode nr. 2
1. Voor de onder A, 14, vermelde verzekeringsbranche (hierna „kredietver-
zekering” genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd
ter dekking van een tijdenshet boekjaar in de kredietverzekering geleden
technisch verlies.
2. Het minimumbedrag van de egalisatievoorziening beloopt 134 % van het
gemiddelde van de tijdensde vijf voorgaande boekjaren jaarlijks
ontvangen premiesof bijdragen, na aftrek van de overdrachten uit hoofde
van herverzekering en na toevoeging van de geaccepteerde herverzeke-
ringen.
3. Aan deze voorziening wordt in elk van de opeenvolgende boekjaren
waarin in de branche een technisch overschot werd geboekt, 75 % van
dit technisch overschot toegevoegd, totdat de voorziening gelijk is aan
of hoger dan het overeenkomstig lid 2 berekende minimum.
4. De Lid-Staten kunnen bijzondere regels vaststellen voor de berekening
van het bedrag van de voorziening en/of het bedrag van de jaarlijkse
onttrekking dat boven de in deze richtlijn vastgestelde minimumbedragen
ligt.
Methode nr. 3
1. Voor de onder A, 14, vermelde branche (hierna „kredietverzekering”
genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd ter vereve-1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 30
▼M4
▼M3
▼M3
ning van een in het balansjaar optredende boven het gemiddelde liggende
schadequote in deze branche.
2. Deze egalisatievoorziening dient op grond van de volgende methode te
worden berekend:
Alle berekeningen hebben betrekking op de inkomsten en uitgaven voor
eigen rekening.
Elk balansjaar moet aan de egalisatievoorziening het bedrag van de
onderschade worden toegevoegd, totdat de egalisatievoorziening het
normbedrag bereikt of opnieuw bereikt.
Er is onderschade wanneer de schadequote van het balansjaar lager ligt
dan de gemiddelde schadequote van de waarnemingsperiode. Het bedrag
van de onderschade is het verschil tussen beide quoten, vermenigvuldigd
met de in het balansjaar verdiende premies.
Het normbedrag is het zesvoud van de standaardafwijking van de schade-
quote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemiddelde
schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Wanneer in een balansjaar overschade optreedt dient het bedrag daarvan
aan de egalisatievoorziening te worden onttrokken. Er is overschade
wanneer de schadequote van het balansjaar hoger ligt dan de gemiddelde
schadequote. Het bedrag van de overschade is het verschil tussen deze
beide quoten, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Onafhankelijk van het schadeverloop dient in elk balansjaar aan de egali-
satievoorziening 3,5 % van het geldende normbedrag te worden
toegevoegd, totdat dit bedrag bereikt of opnieuw bereikt wordt.
De waarnemingsperiode dient ten minste 15 en ten hoogste 30 jaar te
bedragen. Er behoeft geen egalisatievoorziening te worden gevormd
indien in de waarnemingsperiode geen verzekeringstechnisch verlies is
opgetreden.
Het normbedrag van de egalisatievoorziening en de onttrekking kunnen
worden verlaagd indien uit de gemiddelde schadequote in de waarne-
mingsperiode te zamen met de kostenquote blijkt dat in de premie een
zekerheidstoeslag vervat is.
Methode nr. 4
1. Voor de onder A, 14, vermelde branche (hierna „kredietverzekering”
genoemd) dient een egalisatievoorziening te worden gevormd ter vereve-
ning van een in het balansjaar optredende boven het gemiddelde liggende
schadequote in deze verzekeringsbranche.
2. Deze egalisatievoorziening dient op grond van de volgende methode te
worden berekend:
Alle berekeningen hebben betrekking op de inkomsten en uitgaven voor
eigen rekening.
Elk balansjaar moet aan de egalisatievoorziening het bedrag van de
onderschade worden toegevoegd, totdat de egalisatievoorziening het
maximumnormbedrag bereikt of opnieuw bereikt.
Er is onderschade wanneer de schadequote van het balansjaar lager ligt
dan de gemiddelde schadequote van de waarnemingsperiode. Het bedrag
van de onderschade is het verschil tussen beide quoten, vermenigvuldigd
met de in het balansjaar verdiende premies.
Het maximumnormbedrag is het zesvoud van de standaardafwijking van
de schadequote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemid-
delde schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.
Wanneer in een balansjaar overschade optreedt dient het bedrag daarvan
aan de egalisatievoorziening te worden onttrokken, totdat de egalisatie-
voorziening het minimumnormbedrag bereikt. Er isovers chade wanneer
de schadequote van het balansjaar hoger ligt dan de gemiddelde schade-
quote. Het bedrag van de overschade is het verschil tussen deze beide
quoten, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende premies.
Het minimumnormbedrag ishet drievoud van de s tandaardafwijking van
de schadequote in de waarnemingsperiode ten opzichte van de gemid-
delde schadequote, vermenigvuldigd met de in het balansjaar verdiende
premies.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 31
▼M3
De waarnemingsperiode dient ten minste 15 en ten hoogste 30 jaar te
bedragen. Er behoeft geen egalisatievoorziening te worden gevormd
indien in de waarnemingsperiode geen verzekeringstechnisch verlies is
opgetreden.
Beide normbedragen van de egalisatievoorziening en de toevoeging dan
wel de onttrekking kunnen worden verlaagd indien uit de gemiddelde
schadequote in de waarnemingsperiode te zamen met de kostenquote
blijkt dat in de premie een zekerheidstoeslag vervat is en deze zeker-
heidstoeslag groter is dan 1,5 maal de standaardafwijking van de
schadequote in de waarnemingsperiode. Alsdan worden de genoemde
bedragen vermenigvuldigd met het quotiënt van 1,5 maal de standaardaf-
wijking en de zekerheidstoeslag.1973L0239 — NL — 20.07.2000 — 011.001 — 32