1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B RICHTLIJN 98/27/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
van 19 mei 1998
betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumenten-
belangen
(PB L 166 van 11.6.1998, blz. 51)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 1999/44/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 25
mei 1999L 171 12 7.7.1999
►M2Richtlijn 2000/31/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 8 juni
2000L 178 1 17.7.2000
►M3Richtlijn 2002/65/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 23
september 2002L 271 16 9.10.2002
▼B
RICHTLIJN 98/27/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN
DE RAAD
van 19 mei 1998
betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de
bescherming van de consumentenbelangen
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, enmet name op artikel 100 A,
Gezien het voorstel van de Commissie(
1),
Gezien het adviesvan het Economis ch en Sociaal Comité(2),
Volgensde procedure van artikel 189 B van het Verdrag(3),
(1)Overwegende dat een aantal richtlijnen die in de bijlage bij deze
richtlijn worden opgesomd, voorschriften inzake de beschermingvan de belangen van de consument behelzen;
(2)Overwegende dat met de thans bestaande mechanismen om denaleving van deze richtlijnen te waarborgen, zowel op nationaalalsop communautair niveau, niet altijd kan worden bereikt datinbreuken waardoor de collectieve belangen van consumenten
worden geschaad, tijdig worden beëindigd; dat onder collectieve
belangen wordt verstaan belangen die niet de cumulatie behelzenvan belangen van individuen die door een inbreuk zijn geschaad;dat een en ander geen beletsel vormt voor het instellen van indi-viduele vorderingen door individuen die schade hebben geledendoor een inbreuk;
(3)Overwegende dat, wanneer het erom gaat praktijken die in strijd
zijn met de toepasselijke nationale bepalingen te doen staken,
aan de doeltreffendheid van de nationale maatregelen waarbijbovengenoemde richtlijnen in nationale wetgeving wordenomgezet, waaronder beschermende maatregelen die verdergaandan door de richtlijnen wordt voorgeschreven, mits zij verenig-baar zijn met het Verdrag en met deze richtlijnen, afbreuk kan
worden gedaan wanneer die praktijken gevolgen hebben in een
andere lidstaat dan die waar zij hun oorsprong vinden;
(4)Overwegende dat deze moeilijkheden de goede werking van deinterne markt kunnen schaden, daar het voldoende is het vertrek-punt van een ongeoorloofde praktijk te verleggen naar een anderland om deze tegen elke vorm van rechtshandhaving te vrij-waren; dat dit een verstoring van de mededinging inhoudt;
(5)Overwegende dat die moeilijkheden het vertrouwen van deconsument in de interne markt kunnen ondermijnen en de moge-
lijkheden om een actie in te stellen door organisaties die de
collectieve belangen van consumenten behartigen of onafhanke-lijke openbare lichamen die zijn belast met de bescherming vande collectieve belangen van consumenten, die door inbreuken ophet Gemeenschapsrecht worden geschaad, kunnen beperken;
(6)Overwegende dat deze inbreuken dikwijls de grenzen tussen delidstaten overschrijden; dat het dringend noodzakelijk is denationale bepalingen die gericht zijn op het doen staken van
bovenbedoelde ongeoorloofde praktijken, ongeacht het land
waar de inbreuk gevolgen heeft gehad, in zekere mate onderlingaan te passen; dat wat dit betreft de rechtsmacht de regels van1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 2
(1) PB C 107 van 13. 4. 1996, blz. 3 en
PB C 80 van 13. 3. 1997, blz. 10.
(2) PB C 30 van 30. 1. 1997, blz. 112.
(3) Adviesvan het EuropeesParlement van 14 november 1996 (PB C 362 van
2. 12. 1996, blz. 236). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 30
oktober 1997 (PB C 389 van 22. 12. 1997, blz. 51) en Besluit van het Euro-
peesParlement van 12 maart 1998 (PB C 104 van 6. 4. 1998). Bes luit van
de Raad van 23 april 1998.
▼B
het internationaal privaatrecht en de verdragen die tussen de
lidstaten van kracht zijn onverlet laat, evenwel met inachtnemingvan de algemene verplichtingen van de lidstaten uit hoofde van
het Verdrag, in het bijzonder die met betrekking tot de goede
werking van de interne markt;
(7)Overwegende dat de doelstelling van het voorgenomen optredenslechts door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt; datdeze bijgevolg dient te handelen;
(8)Overwegende dat het optreden van de Gemeenschap, gelet op
artikel 3 B, derde alinea, van het Verdrag niet verder mag gaan
dan wat nodig isom de doels tellingen van het Verdrag te verwe-zenlijken; dat overeenkomstig deze bepaling de specifiekekenmerken van de nationale rechtsordes zoveel mogelijk inaanmerking dienen te worden genomen door de lidstaten demogelijkheid te bieden een keuze te maken uit verschillende
mogelijkheden met gelijkwaardige gevolgen; dat de rechterlijke
of administratieve instanties die bevoegd zijn uitspraak te doenin de in artikel 2 van deze richtlijn bedoelde proceduresgerech-tigd zijn de gevolgen van eerdere beslissingen te onderzoeken;
(9)Overwegende dat een van deze keuzemogelijkheden dient in tehouden dat een of meer onafhankelijke openbare organen, die
speciaal met de bescherming van de collectieve belangen van
de consument zijn belast, de in deze richtlijn bedoelde rechtsvor-deringen kunnen instellen; dat een andere keuzemogelijkheiddient in te houden dat deze rechtsvorderingen ingesteld kunnenworden door organisaties die de bescherming van de collectieve
belangen van de consumenten als doelstelling hebben, overeen-
komstig de bij de nationale wetgeving vastgestelde criteria;
(10)Overwegende dat de lidstaten moeten kunnen kiezen tussenbeide mogelijkheden of deze moeten kunnen combinerenwanneer zij op nationaal niveau de voor de doeleinden vandeze richtlijn bevoegde lichamen en/of organisaties aanwijzen;
(11)Overwegende dat met het oog op intracommunautaire inbreuken
het beginsel van wederzijdse erkenning op deze lichamen en/of
organisaties van toepassing is; dat de lidstaten, op verzoek vanhun nationale instanties, aan de Commissie de naam en de doel-stelling meedelen van hun nationale instanties die,overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, bevoegd zijntot het instellen van een rechtsvordering in hun eigen land;
(12)Overwegende dat het de taak is van de Commissie om de lijstvan deze bevoegde instanties in het Publicatieblad van de Euro-
pese Gemeenschappen bekend te maken; dat tot bekendmaking
van het tegendeel een bevoegde instantie waarvan de naam voor-komt op die lijst geacht wordt ontvankelijk te zijn;
(13)Overwegende dat de lidstaten moeten kunnen bepalen dat de
partij die voornemens is een verbodsactie in te stellen, vooraf-
gaand overleg moet voeren met de andere partij, teneinde dezede mogelijkheid te geven die inbreuk te staken; dat de lidstateneveneensdienen te kunnen bepalen dat dit voorafgaand overlegsamen met een door de lidstaten aangewezen onafhankelijkopenbaar orgaan dient plaatste vinden;
(14)Overwegende dat ingeval de lidstaten bepalen dat voorafgaandoverleg dient plaatste vinden, een termijn van twee weken vanafde ontvangst van het verzoek om overleg dient te worden aange-houden, waarna de verzoekende partij zich onverwijld tot debevoegde rechterlijke of administratieve instantie kan wendenindien de inbreuk nog niet isges taakt;
(15)Overwegende dat het wenselijk is dat de Commissie verslag
uitbrengt over de werking van deze richtlijn, in het bijzonder
over het toepassingsgebied ervan en over het functioneren vanhet voorafgaand overleg;
(16)Overwegende dat de toepassing van deze richtlijn geen afbreukmag doen aan de toepassing van de communautaire mededin-gingsregels,1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 3
▼B
HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Toepassingsgebied
1. Deze richtlijn heeft tot doel de onderlinge aanpassing van de
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten betref-fende verbodsacties als bedoeld in artikel 2 ter bescherming van de
collectieve belangen van consumenten, die zijn opgenomen in de in
de bijlage genoemde richtlijnen, teneinde de goede werking van deinterne markt te waarborgen.
2. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder „inbreuk”
verstaan: elke handeling die strijdig is met de bepalingen van de in de
bijlage vermelde richtlijnen, alsomgezet in de interne rechts orde van
de lidstaten en waardoor de in lid 1 bedoelde collectieve belangenworden geschaad.
Artikel 2
Verbodsacties
1. De lidstaten wijzen de rechterlijke of administratieve instanties
aan die bevoegd zijn om uitspraak te doen in door de in artikel 3bedoelde bevoegde instanties ingestelde procedures, die erop zijngericht dat:
a) zo spoedig mogelijk, zo nodig in het kader van een kort geding,
wordt gelast een inbreuk te doen staken, respectievelijk die inbreukwordt verboden;
b) zo nodig maatregelen worden getroffen zoalsvolledige of gedeelte-
lijke bekendmaking van de beslissing in een passend geachte vormen/of publicatie van een rechtzetting, die gericht zijn op het beëin-digen van de aanhoudende gevolgen van de inbreuk;
c) voorzover de rechtsorde van de betrokken lidstaat dit toestaat, de in
het ongelijk gestelde gedaagde ertoe wordt veroordeeld, ingevaldeze zich niet binnen de door de rechterlijke of administratieve
instantie vastgestelde termijn naar de uitspraak voegt, aan de schat-
kist of aan een bij of krachtens de nationale wetgeving aangewezenbegunstigde een bepaald bedrag per dag vertraging of een ander inde nationale wetgeving voorzien bedrag ter waarborging van denaleving van de uitspraken te betalen.
2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de regelsvan het internatio-
naal privaatrecht ten aanzien van het toepasselijke recht, hetgeennormaliter tot gevolg zal hebben dat hetzij het recht van de lidstaatwaar de inbreuk zijn oorsprong vindt, hetzij het recht van de lidstaatwaar de inbreuk gevolgen heeft, van toepassing is.
Artikel 3
Tot het instellen van acties bevoegde instanties
In deze richtlijn wordt onder „bevoegde instantie” verstaan: elk
lichaam dat of elke organisatie die volgens de wetgeving van eenlidstaat naar behoren is opgericht en een rechtmatig belang heeft om
de in artikel 1 bedoelde bepalingen te doen naleven, en in het
bijzonder:
a) een of meer onafhankelijke openbare lichamen die, in de lidstaten
waar dergelijke lichamen bestaan, specifiek met de bescherming
van de in artikel 1 bedoelde belangen zijn belast; en/of
b) organisaties die als doelstelling hebben om de in artikel 1 bedoelde
belangen volgensde criteria van hun nationaal recht te bes chermen.
Artikel 4
Intracommunautaire inbreuken
1. ledere lidstaat treft maatregelen die nodig zijn om te bereiken dat
bij een inbreuk die haar oorsprong vindt in deze lidstaat, elke bevoegde1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 4
▼B
instantie uit een andere lidstaat waar de door die bevoegde instantie
beschermde belangen door de inbreuk worden geschaad, zich onderoverlegging van de in lid 3 bedoelde lijst tot de in artikel 2 bedoelde
rechterlijke of administratieve instantie kan wenden. De rechterlijke of
administratieve instanties aanvaarden deze lijst als bewijs van ontvan-kelijkheid van de bevoegde instantie, onverminderd hun recht om na tegaan of de doelstelling van de bevoegde instantie het ondernemen vaneen actie in een specifiek geval rechtvaardigt.
2. Met het oog op intracommunautaire inbreuken delen de lidstaten,
onverminderd de rechten die door de nationale wetgeving aan andereinstanties zijn toegekend, op verzoek van hun bevoegde instanties dievoldoen aan de eisen van artikel 3, aan de Commissie mee dat dezeinstanties bevoegd zijn tot het instellen van een actie overeenkomstig
artikel 2. De lidstaten delen de Commissie de naam en de doelstelling
van deze bevoegde instanties mee.
3. De Commissie stelt een lijst op van de in lid 2 bedoelde bevoegde
instanties, met vermelding van hun doelstelling. Deze lijst wordt in hetPublicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt; elke
in deze lijst aangebrachte wijziging wordt onverwijld bekendgemaakt;
om de zes maanden wordt een bijgewerkte versie van de lijst bekend-gemaakt.
Artikel 5
Voorafgaand overleg
1. De lidstaten mogen bepalingen invoeren of handhaven waarbij de
partij die voornemens is een verbodsactie in te stellen, deze procedurealleen kan beginnen nadat zij heeft getracht, in overleg hetzij met degedaagde, hetzij met zowel de gedaagde alseen bevoegde ins tantie inde zin van artikel 3, onder a), van de lidstaat waar het verbod wordtnagestreefd, de inbreuk te doen staken. Het is aan de lidstaat om te
besluiten of de partij die de verbodsactie wenst in te stellen, de
bevoegde instantie moet raadplegen. Indien niet binnen twee weken nade ontvangst van het verzoek tot overleg wordt bereikt dat de inbreukwordt gestaakt, kan de betrokken partij onverwijld een verbodsactieinstellen.
2. De door de lidstaten voor het voorafgaand overleg vastgestelde
regeling wordt ter kennis van de Commissie gebracht en in het Publi-
catieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.
Artikel 6
Verslagen
1. Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en
nadien om de drie jaar legt de Commissie aan het Europees Parlementen aan de Raad een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn.
2. In haar eerste verslag onderzoekt de Commissie met name:
— de werkingssfeer van deze richtlijn in verband met de bescherming
van de collectieve belangen van personen die een handels-, eenindustriële of een ambachtelijke activiteit of een vrij beroep uitoe-fenen;
— de werkingssfeer van deze richtlijn als bepaald bij de in de bijlage
genoemde richtlijnen;
— of het in artikel 5 bedoelde voorafgaand overleg daadwerkelijk tot
een doeltreffende bescherming van de consumenten heeft bijge-dragen.
Voorzover nodig gaat dit verslag vergezeld van voorstellen tot wijzi-
ging van deze richtlijn.1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 5
▼B
Artikel 7
Bepalingen waarbij een ruimere mogelijkheid tot handelend
optreden wordt geboden
Deze richtlijn belet de lidstaten niet voorschriften te handhaven of vast
te stellen waarbij op nationaal niveau aan bevoegde instanties, alsmede
aan iedere betrokkene een ruimere mogelijkheid wordt geboden om eenactie in te stellen.
Artikel 8
Tenuitvoerlegging
1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen in werking treden om uiterlijk 30 maanden na de inwer-kingtreding ervan aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen deCommissie daarvan onverwijld in kennis.
Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepa-
lingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar
verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regelsvoor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van
intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebiedvaststellen.
Artikel 9
Inwerkingtreding
Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die
van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese
Gemeenschappen .
Artikel 10
Adressaten
Deze richtlijn isgericht tot de lids taten.1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 6
▼B
BIJLAGE
LIJST VAN DE IN ARTIKEL 1 BEDOELDE RICHTLIJNEN (*)
1. Richtlijn 84/450/EEG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het
nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
der lidstaten inzake misleidende reclame (PB L 250 van 19. 9. 1984, blz.
17).
2. Richtlijn 85/577/EEG van de Raad van 20 december 1985 betreffende de
bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeen-
komsten (PB L 372 van 31. 12. 1985, blz. 31).
3. Richtlijn 87/102/EEG van de Raad van 22 december 1986 betreffende de
harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der
lidstaten inzake het consumentenkrediet (PB L 42 van 12. 2. 1987, blz.
48), gewijzigd bij Richtlijn 98/7/EG (PB L 101 van 1. 4. 1998, blz. 17).
4. Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de
coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de
lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten: de artikelen
10 tot en met 21 (PB L 298 van 17. 10. 1989, blz. 23), zoalsgewijzigd bij
Richtlijn 97/36/EG (PB L 202 van 30. 7. 1997, blz. 60).
5. Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakke-
treizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L
158 van 23. 6. 1990, blz. 59).
6. Richtlijn 92/28/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende reclame
voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 113 van 30. 4. 1992,
blz. 13).
7. Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke
bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95 van 21. 4. 1993, blz.
29).
8. Richtlijn 94/47/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 26 oktober
1994 betreffende de bescherming van de verkrijger voor wat bepaalde
aspecten betreft van overeenkomsten inzake de verkrijging van een recht
van deeltijdsgebruik van onroerende goederen (PB L 280 van 29. 10.
1994, blz. 83).
9. Richtlijn 97/7/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 20 mei 1997
betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten over-
eenkomsten (PB L 144 van 4. 6. 1997, blz. 19).
10. Richtlijn 1999/44/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 25 mei
1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties
voor consumptiegoederen (PB L 171 van 7.7.1999, blz. 12).
11. Richtlijn 2000/31/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 8 juni
2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de infor-
matiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt
(„Richtlijn elektronische handel”) (PB L 178 van 17.7.2000, p. 1)
12. Richtlijn 2002/65/EG van het EuropeesParlement en de Raad van 23
september 2002 betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten
aan consumenten en tot wijziging van de Richtlijnen 90/619/EEG, 97/7/EG
en 98/27/EG van de Raad(**).1998L0027 — NL — 09.10.2002 — 003.001 — 7
(*) De richtlijnen nrs. 1, 6, 7 en 9 bevatten specifieke bepalingen betreffende het doen
staken van inbreuken.
(**) PB L 271 van 9.10.2002, blz. 16.▼M1
▼M2
▼M3