0. TOEPASSINGSGEBIED Deze richtlijn is van toepassing op veiligheidsgordels en bevestigingssystemen voor montage in voertuigen die aan de definitie van bijlage II van Richtlijn 70/156/EEG voldoen en die bestemd zijn voor afzonderlijk gebruik, dat wil zeggen als individuele voorziening, door de inzittenden op naar voren of naar achteren gerichte zitplaatsen, alsmede op kinderbeveiligingssystemen voor montage in voertuigen van de categorieën M1 en N1.

1. DEFINITIES In deze richtlijn wordt verstaan onder:

1.1. „veiligheidsgordel” of „gordel”, een geheel van banden met sluiting, verstelinrichtingen en bevestigingselementen dat in een motorvoertuig kan worden bevestigd en zodanig is ontworpen dat de kans op verwondingen voor de gebruiker bij botsing of plotselinge vertraging van het voertuig wordt verminderd doordat de bewegingsmogelijkheid van het lichaam van de gebruiker wordt beperkt. Dit geheel wordt algemeen met de term „veiligheidsgordel” aangeduid en omvat tevens alle onderdelen die energie kunnen opnemen of waarmee de gordel wordt ingetrokken;

1.1.1. „heupgordel”, een gordel die zich vóór het lichaam van de gebruiker ter hoogte van het bekken bevindt;

1.1.2. „diagonaalgordel”, een gordel die diagonaal over de borst ligt en van de heup tot de schouder aan de andere zijde van het lichaam loopt;

1.1.3. „driepuntsgordel”, een gordel in het bijzonder bestaande uit een combinatie van een heup- en een diagonaalband;

1.1.4. „harnasgordel”, een gordel die bestaat uit een heupgordel en schouderbanden;

1.2. „type gordel”, gordels die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

1.2.1. de niet-buigzame delen (sluiting, bevestigingselementen, oprolmechanisme, enz.);

1.2.2. materiaal, weefsel, afmetingen en kleur van de banden;

1.2.3. de geometrie van het geheel;

1.3. „band”, een buigzaam onderdeel bestemd om het lichaam op zijn plaats te houden en de krachten over te brengen op de bevestigingspunten;

1.4. „sluiting”, een snel los te maken inrichting waarmee de gebruiker door middel van de gordel op zijn plaats kan worden gehouden. De sluiting mag tevens verstelinrichting zijn, behalve wanneer het de sluiting van een harnasgordel betreft;

1.5. „verstelinrichting”, een inrichting voor het verstellen van de gordel naar de behoefte van de gebruiker en de stand van de zitplaats. De verstelinrichting kan een onderdeel vormen van de sluiting, het oprolmechanisme of van een ander gedeelte van de veiligheidsgordel;

1.6. „bevestigingselementen”, de delen van de gordel, met inbegrip van het bevestigingsmateriaal, die nodig zijn om de gordel aan de bevestigingspunten van het voertuig te bevestigen;

1.7. „energieabsorberende voorziening”, een voorziening die onafhankelijk van de band of in combinatie daarmee, de energie moet opnemen en die deel uitmaakt van de veiligheidsgordel;

1.8. „oprolmechanisme”, een inrichting waarin de band van de veiligheidsgordel geheel of gedeeltelijk wordt opgerold;

1.8.1. „oprolmechanisme zonder vergrendeling” (type 1), een oprolmechanisme waarvan de band over zijn gehele lengte kan worden afgerold door er van buitenaf een geringe kracht op uit te oefenen en waarbij geen enkele instelling van de lengte van de afgerolde gordel mogelijk is;

1.8.2. „oprolmechanisme met handbediende ontgrendeling” (type 2), een oprolmechanisme dat de gebruiker met de hand moet ontgrendelen om de band tot op de gewenste lengte te kunnen afrollen en dat automatisch wordt vergrendeld wanneer de gebruiker de ontgrendeling loslaat;

1.8.3. „oprolmechanisme met automatische vergrendeling” (type 3), een oprolmechanisme waarbij de band tot op de gewenste lengte kan worden afgerold en automatisch aan de gebruiker wordt aangepast wanneer de gordel is vastgemaakt. De band kan niet verder worden afgerold zonder ingrijpen van de gebruiker;

1.8.4. „oprolmechanisme met noodvergrendeling” (type 4), een oprolmechanisme dat in normale rijomstandigheden de bewegingsvrijheid van de gebruiker niet beperkt. Het oprolmechanisme omvat een lengteverstelinrichting die de band automatisch aan de lichaamsomvang van de gebruiker aanpast en een vergrendelingsmechanisme dat indien nodig in werking wordt gesteld door:

1.8.4.1. de vertraging van het voertuig (enkelvoudige gevoeligheid) of

1.8.4.2. een combinatie van de vertraging van het voertuig, de afwikkeling van de riemen of enig ander automatisch middel (meervoudige gevoeligheid);

1.8.5. „oprolmechanisme met noodvergrendeling met verhoogde aanspreekdrempel” (type 4N), een oprolmechanisme overeenkomstig punt 1.8.4, echter met bijzondere eigenschappen voor toepassing in voertuigen van de categorieën M2, M3, N1, N2 en N3 (1);

1.8.6. „verstelinrichting voor de gordelhoogte”, een inrichting voor het verstellen van de hoogte van de diagonale band van de gordel naar gelang van de behoefte van de gebruiker en de stand van de zitplaats. De verstelinrichting mag worden beschouwd als een onderdeel van de gordel of als een onderdeel van het bevestigingssysteem voor de gordels;

1.9. „bevestigingspunten”, de delen van de constructie van het voertuig of van de zitplaats of andere delen van het voertuig, waaraan de veiligheidsgordels moeten worden bevestigd;

1.10. „type voertuig”, wat de veiligheidsgordels en bevestigingssystemen betreft, motorvoertuigen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals afmetingen, vormen en materialen van de delen van de constructie van het voertuig of van de zitplaats of andere delen van het voertuig waaraan de veiligheidsgordels en bevestigingssystemen zijn vastgemaakt;

1.11. „bevestigingssysteem”, een systeem dat bestaat uit de combinatie van een met passende middelen aan de constructie van het voertuig bevestigde zitplaats en een veiligheidsgordel waarvoor ten minste één bevestigingspunt aan de constructie van de zitplaats is bevestigd;

1.12. „zitplaats”, een constructie die al dan niet een integrerend deel vormt van de constructie van het voertuig, met inbegrip van de bekleding, en die plaats biedt aan één volwassene. De term dekt zowel een afzonderlijke zitplaats als een gedeelte van een bank dat plaats biedt aan één persoon;

1.12.1. „passagierszitplaats vóór”, elke zitplaats waarbij het „voorste punt H” van de betreffende zitplaats in of vóór het verticale dwarsvlak door het punt R van de bestuurderszitplaats is gelegen;

1.13. „groep zitplaatsen”, zowel zitplaatsen in de vorm van een bank als naast elkaar geplaatste afzonderlijke zitplaatsen (dat wil zeggen zo bevestigd dat de voorste bevestigingen van één der zitplaatsen op één lijn staan met de voorste of achterste bevestigingen van een andere zitplaats of op een lijn die daartussendoor loopt) die plaats bieden aan één of meer volwassenen;

1.14. „zitbank”, een constructie, compleet met bekleding, die plaats biedt aan ten minste twee volwassenen;

1.15. „verstelsysteem”, een inrichting waarmee de zitplaats of een gedeelte daarvan kan worden versteld teneinde een stand te verkrijgen die aan het postuur van de inzittende is aangepast. Hiermee is met name mogelijk:

1.15.1. een verplaatsing in de lengterichting;

1.15.2. een verstelling van de hoogte;

1.15.3. een verdraaiing onder een hoek;

1.16. „zitplaatsbevestiging”, een systeem waarmee de zitplaats aan de constructie van het voertuig is bevestigd, met inbegrip van de betrokken delen van de constructie van het voertuig;

1.17. „type zitplaats”, een categorie van zitplaatsen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

1.17.1. constructie, vormen, afmetingen en materialen van de zitplaatsen;

1.17.2. type en afmetingen van de verstel- en vergrendelingssystemen;

1.17.3. type en afmetingen van de bevestigingspunten voor de gordel op de zitplaats, van de zitplaatsbevestigingen en van de betrokken delen van de constructie van het voertuig;

1.18. „wegklapsysteem”, een voorziening waarmee een hoekverdraaiing of een verplaatsing in de lengterichting, zonder vaste tussenstand, van de zitplaats of een gedeelte daarvan mogelijk is, teneinde het uitstappen van de passagiers te vergemakkelijken;

1.19. „vergrendelingssysteem”, een inrichting waarmee de zitplaats en de delen daarvan in de gebruiksstand worden vergrendeld;

1.20. „omsloten ontgrendelingsknop”, de sluiting kan met een bol met een diameter van 40 mm niet worden geopend;

1.21. „niet-omsloten ontgrendelingsknop”, de sluiting kan met een bol met een diameter van 40 mm worden geopend;

1.22. „voorspaninrichting”, een aanvullende of geïntegreerde inrichting welke de band aanspant teneinde de speling van de gordel in een botsingssequentie te beperken;

1.23. „referentiezone”, de ruimte tussen twee verticale longitudinale vlakken op een onderlinge afstand van 400 mm en symmetrisch gelegen ten opzichte van punt H, gedefinieerd door de draaiing van de in bijlage II bij Richtlijn 74/60/EEG van de Raad (2) beschreven inrichting van de verticale in de horizontale stand. De inrichting dient in de in die bijlage beschreven positie te worden gebracht en te worden ingesteld op de maximale lengte van 840 mm;

1.24. „airbag”, een inrichting die gemonteerd is ter aanvulling van de veiligheidsgordels en bevestigingssystemen in motorvoertuigen, dit wil zeggen een systeem dat bij een ernstige botsing van het voertuig automatisch een flexibel omhulsel opblaast dat door samendrukking van het erin opgesloten gas de ernst van het contact van een of meer delen van het lichaam van de inzittende van het voertuig met de binneninrichting van de passagiersruimte beperkt;

1.25. „airbag passagier”, een airbag die bestemd is om een inzittende op een andere zitplaats dan die van de bestuurder, bij een frontale botsing te beschermen;

1.26. „bevestigingssysteem voor kinderen” of „kinderbeveiligingssysteem”, een geheel van onderdelen, eventueel bestaande uit een combinatie van riemen of flexibele componenten met een sluiting, verstelinrichtingen en bevestigingselementen, soms tevens voorzien van een zitje en/of botsingsscherm, dat kan worden bevestigd aan een motorvoertuig. Het is bovendien zo ontworpen dat de kans op verwonding van de gebruiker bij een botsing of een abrupte vertraging van het voertuig wordt verminderd doordat het de bewegingsmogelijkheden voor het lichaam van de gebruiker beperkt;

1.27. „naar achteren gericht”, in een richting tegenovergesteld aan de normale rijrichting van het voertuig.

2. EG-TYPEGOEDKEURING

2.1. Aanvraag van de EG-typegoedkeuring

2.1.1. De in artikel 3, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG bedoelde aanvraag van de EG-goedkeuring van een type veiligheidsgordel als onderdeel moet worden ingediend door de fabrikant. De in artikel 3, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG bedoelde aanvraag van de EG-goedkeuring van een type bevestigingssysteem als onderdeel moet worden ingediend door de fabrikant of door de fabrikant van het voertuig waarin dit systeem zal worden gemonteerd.

2.1.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in aanhangsel 1 van bijlage II.

2.1.3. De volgende monsters moeten ter beschikking worden gesteld van de met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst:

2.1.3.1. zes monsters waarvan één voor referentiedoeleinden;

2.1.3.2. tien meter van elk type band dat voor het gordeltype wordt gebruikt.

2.1.3.3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst heeft het recht om extra monsters te vragen.

2.1.4. In het geval van bevestigingssystemen moet de aanvrager de met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst twee exemplaren ter beschikking stellen. Deze mogen vergezeld gaan van twee van de in punt 2.1.2.1 bedoelde exemplaren van de gordels, alsmede, naar de keuze van de fabrikant, hetzij van een voertuig dat representatief is voor het goed te keuren type voertuig, hetzij van de delen van het voertuig die door deze dienst essentieel worden geacht.

2.1.5. In het geval van kinderbeveiligingssystemen dienen vier exemplaren ter beschikking te worden gesteld:

2.1.5.1. tien meter van elk type band dat voor het kinderbeveiligingssysteem wordt gebruikt, met uitzondering van de kruisband, waarvan twee meter volstaat, en

2.1.5.2. instructies en bijzonderheden omtrent de verpakking overeenkomstig punt 14 van bijlage XVII.

2.1.5.3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst heeft het recht om extra monsters te vragen.

2.1.5.4. In het geval van reiswiegen, als het bevestigingssysteem van de reiswieg ook in combinatie met reiswiegen van een ander type kan worden gebruikt, dient de fabrikant een lijst hiervan in te dienen.

2.1.5.5. Indien een goedgekeurde veiligheidsgordel voor volwassenen voor de installatie van het kinderbeveiligingssysteem wordt gebruikt, dient bij de aanvraag te worden vermeld welk type veiligheidsgordel moet worden gebruikt, bijvoorbeeld statische heupgordels.

2.1.6. De bevoegde instantie gaat vóór het verlenen van de typegoedkeuring na of er adequate maatregelen zijn getroffen om een doeltreffende controle op de overeenstemming van de productie te waarborgen.

2.2. Opschriften

2.2.1. De monsters van een bepaald type gordel of bevestigingssysteem die met het oog op de EG-typegoedkeuring op grond van punt 2.1.3 of 2.1.4 worden voorgelegd, dienen op duidelijk leesbare en onuitwisbare wijze te worden voorzien van de naam of het fabrieks- of handelsmerk van de fabrikant.

2.2.2. De monsters van de kinderbeveiligingssystemen die met het oog op de goedkeuring uit hoofde van de punten 2.1.5 en 2.1.5.1 worden voorgelegd, dienen op duidelijk leesbare en onuitwisbare wijze te worden voorzien van de naam, de initialen of het handelsmerk van de fabrikant.

2.2.2.1. Op een van de uit kunststof vervaardigde delen van het kinderbeveiligingssysteem (zoals kuip, botsingsscherm, verhogingskussen, enz.), met uitzondering van de gordel(s) of het harnas, dient op duidelijke (en onuitwisbare) wijze het jaar van fabricage te worden vermeld.

2.2.2.2. Indien het kinderbeveiligingssysteem in combinatie met een veiligheidsgordel voor volwassenen moet worden gebruikt, dient de loop van de banden duidelijk te worden aangegeven door middel van een tekening die permanent aanwezig is op het kinderbeveiligingssysteem. Indien het kinderbeveiligingssysteem op zijn plaats wordt gehouden door veiligheidsgordels voor volwassenen, dient door middel van kleurcodes duidelijk onderscheid te worden gemaakt tussen de loop van de banden bij naar voren gerichte en naar achteren gerichte plaatsing. De loop van de banden van de veiligheidsgordel wordt aangegeven met de kleur rood voor naar voren gericht gebruik en met de kleur blauw voor naar achteren gericht gebruik. Dezelfde kleuren moeten worden gebruikt op de etiketten waarmee de gebruikswijzen op het product worden aangegeven. De verschillende routes van de heup- en schoudersectie van de veiligheidsgordel dienen apart op het product te worden aangegeven met behulp van kleurcodes en/of in bewoordingen. De hierboven gespecificeerde markering dient zichtbaar te zijn wanneer het kinderbeveiligingssysteem in het voertuig is aangebracht. Voor kinderbeveiligingssystemen van groep 0 dient deze markering ook zichtbaar te zijn met het kind in het beveiligingssysteem.

2.2.2.3. Op naar achteren gerichte kinderbeveiligingssystemen dient een permanent etiket te zijn aangebracht dat na installatie in het voertuig zichtbaar is met de volgende waarschuwing: Niet gebruiken op zitplaatsen met airbag. DIT IS UITERST GEVAARLIJK! Deze tekst wordt opgesteld in de taal van het land waarin het kinderbeveiligingssysteem wordt verkocht.

2.2.2.4. Op kinderbeveiligingssystemen die zowel naar voren als naar achteren kunnen worden gericht, moet de volgende tekst worden aangebracht: ATTENTIE! Niet in de rijrichting gebruiken voordat het kind … kg weegt. (Zie gebruiksaanwijzing)

2.3. Algemene bepalingen

2.3.1. Ieder overeenkomstig punt 2.1 voorgelegd monster moet voldoen aan de in de punten 2.3 tot en met 2.7 vermelde bepalingen.

2.3.2. In het geval van kinderbeveiligingssystemen moet elk voorgelegd monster voldoen aan de relevante voorschriften van bijlage XVII.

2.3.3. De gordel of het bevestigingssysteem moet zo zijn ontworpen en vervaardigd dat, wanneer op de juiste wijze aangebracht en bij correct gebruik door een inzittende, de goede werking ervan is gewaarborgd en de kans op lichamelijk letsel bij een ongeluk wordt beperkt.

2.4. Niet-buigzame delen

2.4.1. Algemeen

2.4.1.1. Alle niet-buigzame delen van de veiligheidsgordel, zoals sluitingen, verstelinrichtingen, bevestigingselementen, enz. mogen geen scherpe kanten vertonen die door wrijving slijtage of breuk van de banden kunnen veroorzaken.

2.4.1.2. Alle delen van een gordel die door corrosie kunnen worden aangetast, moeten op doelmatige wijze tegen corrosie zijn beschermd. Na de corrosieproef waaraan zij overeenkomstig punt 2.7.2 moeten worden onderworpen, mag geen enkele verandering waardoor de goede werking van de inrichting zou kunnen worden geschaad, en geen enkele belangrijke corrosie wanneer de delen met het blote oog door een deskundige waarnemer worden onderzocht, kunnen worden geconstateerd.

2.4.1.3. De niet-buigzame delen die energie moeten opnemen of een belasting moeten ondergaan of overdragen mogen niet breekbaar zijn.

2.4.1.4. De niet-buigzame delen en de delen van kunststof van een veiligheidsgordel moeten zodanig geplaatst en gemonteerd zijn dat zij bij normaal gebruik van een motorvoertuig niet onder een verstelbare zitplaats of tussen een portier van dat voertuig beklemd kunnen raken. Indien een van deze delen niet voldoet aan de hiervoor vermelde eisen, moet het onderworpen worden aan de in punt 2.7.6.4 genoemde koude schokproef. Indien de omhullingen of houders van kunststof van niet-buigzame delen na de proef zichtbare scheuren vertonen, moeten deze delen van kunststof worden weggenomen en moet worden nagegaan of de rest van de veiligheidsgordel nog steeds dezelfde mate van veiligheid biedt. Indien dit laatste het geval is, of indien er geen zichtbare scheuren zijn geconstateerd, moet opnieuw worden nagegaan of de gordel voldoet aan het gestelde in de punten 2.4.2, 2.4.3 en 2.6.

2.4.1.5. Het gebruik van materialen die wat waterretentie betreft eigenschappen van polyamide 6 vertonen, is verboden in alle mechanische delen, voorzover hierdoor de werking ervan negatief kan worden beïnvloed.

2.4.2. Sluiting

2.4.2.1. De sluiting moet zo zijn ontworpen dat elke mogelijkheid van verkeerd gebruik is uitgesloten. Dat betekent onder meer dat de sluiting niet in half gesloten toestand mag kunnen blijven. De wijze waarop de sluiting moet worden losgemaakt, dient volkomen duidelijk te zijn. Het deel van de sluiting dat in contact kan komen met het lichaam van de gebruiker, moet een doorsnede hebben van ten minste 20 cm2 en een breedte van ten minste 46 mm bezitten, gemeten in een vlak op een afstand van maximaal 2,5 mm tot het contactoppervlak. Wanneer het de sluiting van een harnasgordel betreft, wordt aan deze voorwaarde geacht te zijn voldaan, indien de oppervlakte van het contactvlak van de sluiting en het lichaam van de gebruiker tussen de 20 en 40 cm2 ligt.

2.4.2.2. De sluiting moet, zelfs onbelast, gesloten blijven, ongeacht haar stand. De sluiting mag niet kunnen worden geopend met een kracht van minder dan 1 daN. De sluiting moet zodanig zijn uitgevoerd dat zij gemakkelijk kan worden gebruikt en gehanteerd. Zij moet kunnen worden ontgrendeld onder de belasting vermeld in punt 2.7.9.2. De sluiting moet kunnen worden ontgrendeld door een knop of een soortgelijke voorziening in te drukken. Het oppervlak waarop de druk wordt uitgeoefend, moet in de stand van de feitelijke ontgrendeling van de knop en geprojecteerd in een vlak loodrecht op de aanvankelijke richting van de beweging van de knop de volgende afmetingen hebben: — bij omsloten inrichtingen, een oppervlakte van niet minder dan 4,5 cm2 en een breedte van niet minder dan 15 mm; — bij niet-omsloten inrichtingen, een oppervlakte van niet minder dan 2,5 cm2 en een breedte van niet minder dan 10 mm. Dit oppervlak moet rood gekleurd zijn. Geen enkel ander deel van de sluiting mag deze kleur hebben.

2.4.2.3. De sluiting moet bestand zijn tegen langdurig gebruik en moet vóór de dynamische proef vermeld in punt 2.7.8 onder normale gebruiksomstandigheden 5 000 maal worden geopend en gesloten. Wanneer het de sluiting van een harnasgordel betreft, mag deze proef worden uitgevoerd zonder dat alle sluitlippen worden ingebracht.

2.4.2.4. Bij de beproeving overeenkomstig punt 2.7.6.3 moet de sluiting normaal functioneren.

2.4.2.5. De kracht die nodig is om de sluiting los te maken tijdens de proef van punt 2.7.9 mag niet meer bedragen dan 6 daN.

2.4.2.6. De sluiting moet worden onderworpen aan proeven inzake de sterkte overeenkomstig punt 2.7.6.1 en, in voorkomend geval, punt 2.7.6.5. De sluiting mag niet breken, noch ernstig worden vervormd, noch los geraken onder de voorgeschreven belasting.

2.4.2.7. Indien twee sluitingen een deel hebben dat gemeenschappelijk is aan twee veiligheidsgordels en in de praktijk de sluiting van één gordel in beide vergrendelingssystemen kan worden vastgezet, moeten de in de punten 2.7.8 en 2.7.9 vermelde proeven inzake de sterkte en het openen voor de twee mogelijkheden van vergrendeling worden verricht.

2.4.3. Verstelinrichting

2.4.3.1. Van iedere verstelinrichting moeten twee exemplaren aan proeven overeenkomstig punt 2.7.4 worden onderworpen. De slip van de band mag per verstelinrichting niet meer bedragen dan 25 mm, terwijl het totaal voor alle verstelinrichtingen van een gordel niet meer dan 40 mm mag bedragen.

2.4.3.2. Alle verstelinrichtingen moeten worden onderworpen aan proeven inzake de sterkte, overeenkomstig punt 2.7.6.1. Zij mogen noch breken, noch losraken onder de voorgeschreven belasting.

2.4.3.3. Indien de proef wordt uitgevoerd overeenkomstig punt 2.7.6.6 mag de kracht die nodig is om de met de hand bediende verstelinrichting in werking te stellen, niet meer bedragen dan 5 daN.

2.4.4. Bevestigingselementen en verstelinrichtingen voor de gordelhoogte De bevestigingselementen worden overeenkomstig de punten 2.7.6.1 en 2.7.6.2 op hun sterkte beproefd. De eigenlijke verstelinrichtingen voor de gordelhoogte worden overeenkomstig punt 2.7.6.2 van deze richtlijn op hun sterkte beproefd, indien zij niet overeenkomstig Richtlijn 76/115/EEG van de Raad (3), als gewijzigd, betreffende bevestigingspunten voor veiligheidsgordels in het voertuig zijn beproefd. Deze onderdelen mogen noch breken, noch losraken onder invloed van de door de voorgeschreven belasting uitgeoefende trekkracht.

2.4.5. Oprolmechanismen De oprolmechanismen moeten voldoen aan de volgende eisen, met inbegrip van de proeven inzake de sterkte van de punten 2.7.6.1 en 2.7.6.2:

2.4.5.1. Oprolmechanismen met automatische vergrendeling

2.4.5.1.1. De band van een veiligheidsgordel die is voorzien van een oprolmechanisme met automatische vergrendeling mag zich niet meer dan 30 mm verplaatsen tussen de vergrendelingsstanden van het oprolmechanisme. Na een achterwaartse beweging van de gebruiker, moet de gordel in zijn oorspronkelijke stand blijven of, na een voorwaartse beweging, automatisch in deze stand terugkeren.

2.4.5.1.2. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een heupgordel, mag de voor het oprollen van de band benodigde kracht niet minder bedragen dan 0,7 daN gemeten aan de vrije lengte tussen de proefpop en het oprolmechanisme overeenkomstig punt 2.7.7.4. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een diagonale band, mag de voor het oprollen van de band benodigde kracht niet minder zijn dan 0,2 daN en niet meer bedragen dan 0,7 daN, wanneer deze kracht op dezelfde wijze wordt gemeten. Indien de band via een riemgeleider of over een katrol loopt, moet de voor het oprollen van de band benodigde kracht worden gemeten aan de vrije lengte tussen de proefpop en de riemgeleider of katrol. Indien de veiligheidsgordel een met de hand bediend of automatisch mechanisme omvat dat voorkomt dat de gordel volledig wordt afgerold, mag dit mechanisme niet werken tijdens de beoordeling van de voor het oprollen benodigde kracht.

2.4.5.1.3. De band moet 5 000 maal van het oprolmechanisme worden afgerold en weer worden opgerold overeenkomstig de in punt 2.7.7.1 beschreven methode. Vervolgens moet het oprolmechanisme worden onderworpen aan de corrosieproef van punt 2.7.2 en daarna aan de stofproef van punt 2.7.7.3. Vervolgens moet de band op bevredigende wijze opnieuw 5 000 maal worden op- en afgerold waarna het oprolmechanisme nog steeds moet voldoen aan de bepalingen van de punten 2.4.5.1.1 en 2.4.5.1.2. Na deze proeven moet het oprolmechanisme nog goed functioneren en de band zonder moeilijkheden kunnen oprollen.

2.4.5.2. Oprolmechanismen met noodvergrendeling

2.4.5.2.1. Een oprolmechanisme met noodvergrendeling moet, wanneer het wordt beproefd overeenkomstig punt 2.7.7.2, aan de volgende voorwaarden voldoen. In het geval van enkelvoudige gevoeligheid als bedoeld in punt 1.8.4.1 gelden alleen de specificaties betreffende de vertraging van het voertuig.

2.4.5.2.1.1. Het oprolmechanisme moet vergrendeld zijn wanneer de vertraging van het voertuig bij type 4 0,45 g en bij type 4N 0,85 g heeft bereikt.

2.4.5.2.1.2. Het mag niet vergrendelen bij een in de uittrekrichting gemeten bandversnelling van minder dan 0,8 g bij type 4 en 1,0 g bij type 4N.

2.4.5.2.1.3. Het oprolmechanisme mag niet vergrendelen wanneer de sensor onder een hoek van 12° of minder wordt gekanteld in ongeacht welke richting en uitgaande van de door de fabrikant opgegeven montagestand.

2.4.5.2.1.4. Het oprolmechanisme moet vergrendelen wanneer de sensor bij type 4 27° of meer en bij type 4N 40° of meer in ongeacht welke richting afwijkt van de door de fabrikant opgegeven montagestand.

2.4.5.2.1.5. Indien de werking van het oprolmechanisme afhankelijk is van een extern signaal of een energiebron, moet bij het uitvallen of een onderbreking van het signaal of de energiebron een automatische vergrendeling van het oprolmechanisme zijn gewaarborgd. Deze eis geldt evenwel niet in het geval van een oprolmechanisme met meervoudige gevoeligheid, op voorwaarde dat slechts één gevoeligheid afhankelijk is van het externe signaal of de energiebron en de bestuurder met optische en/of akoestische middelen op een storing van het signaal of de energiebron wordt geattendeerd.

2.4.5.2.2. Een oprolmechanisme met noodvergrendeling met meervoudige gevoeligheid waarvan één de bandgevoeligheid is, moet bij beproeving overeenkomstig punt 2.7.7.2 aan bovenstaande eisen voldoen en moet bovendien vergrendelen wanneer de in de uittrekrichting gemeten bandversnelling 2,0 g of meer bedraagt.

2.4.5.2.3. Bij elk van de in de punten 2.4.5.2.1 en 2.4.5.2.2 genoemde proeven mag de lengte van de band die kan worden afgerold voordat het oprolmechanisme vergrendelt, niet meer bedragen dan 50 mm, uitgaande van de in punt 2.7.7.2.1 vastgestelde lengte. Ter nakoming van het bepaalde in punt 2.4.5.2.1.2 wordt het oprolmechanisme als bevredigend beschouwd, indien het bij de in dit punt bepaalde versnelling niet vergrendelt voordat, uitgaande van de in punt 2.7.7.2.1 genoemde lengte, ten minste de eerste 50 millimeter band is afgewikkeld.

2.4.5.2.4. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een heupgordel mag de voor het oprollen van de band benodigde kracht niet minder bedragen dan 0,7 daN gemeten aan de vrije lengte tussen de proefpop en het oprolmechanisme overeenkomstig punt 2.7.7.4. Indien het oprolmechanisme deel uitmaakt van een diagonale band, mag de voor het oprollen van de band benodigde kracht niet minder bedragen dan 0,2 daN en niet meer bedragen dan 0,7 daN wanneer deze kracht op dezelfde wijze wordt gemeten. Indien de band over een riemgeleider of katrol loopt, moet de voor het oprollen benodigde kracht worden gemeten aan de vrije lengte tussen de proefpop en de riemgeleider of katrol. Indien de gordel een met de hand bediend of automatisch mechanisme omvat dat voorkomt dat de gordel volledig wordt opgerold, mag dit mechanisme niet werken tijdens de beoordeling van de voor het oprollen benodigde kracht.

2.4.5.2.5. De band moet 40 000 maal van het mechanisme worden afgerold en weer worden opgerold volgens de in punt 2.7.7.1 beschreven methode. Vervolgens moet het oprolmechanisme worden onderworpen aan de corrosieproef van punt 2.7.2 en daarna aan de stofproef van punt 2.7.7.3. Vervolgens moet de band op bevredigende wijze opnieuw 5 000 maal worden op- en afgerold, waarna het oprolmechanisme nog steeds moet voldoen aan het bepaalde in de punten 2.4.5.2.1, 2.4.5.2.2, 2.4.5.2.3 en 2.4.5.2.4. Na deze proeven moet het oprolmechanisme nog goed functioneren en de band zonder moeilijkheden kunnen oprollen.

2.4.6. Voorspaninrichting

2.4.6.1. Nadat de corrosieproef overeenkomstig punt 2.7.2 is uitgevoerd, dient de voorspaninrichting (met inbegrip van de impactsensor die via de originele stekker met de inrichting is verbonden, evenwel zonder dat er door de elementen een stroom vloeit) normaal te functioneren.

2.4.6.2. Er dient te worden gecontroleerd of de onopzettelijke werking van de inrichting geen gevaar voor lichamelijk letsel voor de drager vormt.

2.4.6.3. In het geval van pyrotechnische voorspaninrichtingen:

2.4.6.3.1. mag de voorspaninrichting, na overeenkomstig punt 2.7.10.2 te zijn blootgesteld, niet door de temperatuur geactiveerd zijn en dient de inrichting normaal te functioneren;

2.4.6.3.2. dienen voorzorgsmaatregelen te worden genomen om te voorkomen dat de uitgestoten hete gassen naburige brandbare materialen doen ontvlammen.

2.5. Banden

2.5.1. Algemeen

2.5.1.1. De banden moeten zodanige kenmerken vertonen dat de druk die zij op het lichaam van de gebruiker uitoefenen zo gelijkmatig mogelijk over hun gehele breedte wordt verdeeld en dat zij, zelfs onder belasting, niet verdraaien. Zij moeten energie kunnen opnemen en afgeven. De uiteinden van de banden moeten netjes zijn afgewerkt en mogen bij gebruik niet gaan rafelen.

2.5.1.2. Onder een belasting van 980 daN, mag de breedte van de band niet minder bedragen dan 46 mm. Deze meting moet worden verricht tijdens de in punt 2.7.5 beschreven breekproef, zonder de machine stop te zetten.

2.5.2. Sterkte na blootstelling aan omgevingstemperatuur en -vochtigheid Voor beide monsters van de band die zijn behandeld overeenkomstig punt 2.7.3.1 mag de breukbelasting van de band, als vastgesteld overeenkomstig punt 2.7.5, niet minder bedragen dan 1 470 daN. Het verschil tussen de breukbelasting van beide monsters mag niet meer dan 10 % bedragen van de grootste gemeten breukbelasting.

2.5.3. Sterkte na speciale behandeling Voor beide monsters van de band die zijn behandeld overeenkomstig één der bepalingen van punt 2.7.3 (met uitzondering van punt 2.7.3.1) moet de breukbelasting van de band ten minste gelijk zijn aan 75 % van de gemiddelde belasting die is vastgesteld bij de in punt 2.5.2 bedoelde proef, maar niet minder dan 1 470 daN. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst kan één of meer van deze proeven achterwege laten, indien de samenstelling van het gebruikte materiaal of de reeds beschikbare gegevens deze overbodig maken.

2.6. Gordel of bevestigingssysteem

2.6.1. Voorschriften voor de dynamische proef

2.6.1.1. De veiligheidsgordel of het bevestigingssysteem moet worden onderworpen aan de dynamische proef overeenkomstig punt 2.7.8.

2.6.1.2. De dynamische proef moet worden verricht met twee veiligheidsgordels die tevoren niet aan een belasting zijn onderworpen, behalve waar het gordels betreft die deel uitmaken van bevestigingssystemen; in het laatste geval wordt de dynamische beproeving uitgevoerd met bevestigingssystemen voor een groep zitplaatsen die niet eerder aan een belasting zijn onderworpen. De sluitingen van de te beproeven gordels moeten voldoen aan het bepaalde in punt 2.4.2.3. Bij veiligheidsgordels met oprolmechanisme moet het oprolmechanisme de stofproef van punt 2.7.7.3 hebben doorstaan; voorts dient bij veiligheidsgordels of bevestigingssystemen die zijn uitgerust met voorspaninrichtingen welke een pyrotechnisch element bevatten, de inrichting overeenkomstig de specificaties van punt 2.7.10.2 te zijn blootgesteld.

2.6.1.2.1. De gordels moeten de corrosieproef van punt 2.7.2 hebben doorstaan en na afloop daarvan moeten de sluitingen onder normale omstandigheden nogmaals 500 maal worden geopend en gesloten.

2.6.1.2.2. Bij veiligheidsgordels met oprolmechanisme moet het oprolmechanisme aan de in de punten 2.4.5.1 c.q. 2.4.5.2 bedoelde proeven worden onderworpen. Indien een oprolmechanisme echter krachtens het bepaalde in punt 2.6.1.2.1 reeds aan de corrosieproef is onderworpen, dan behoeft deze proef niet te worden herhaald.

2.6.1.2.3. In het geval van een gordel die samen met een in punt 1.8.6 gedefinieerde verstelinrichting voor de gordelhoogte wordt gebruikt, moet de proef worden uitgevoerd in de meest ongunstige stand(en) van de verstelinrichting, zoals gekozen door de met de beproeving belaste technische dienst. Indien het bevestigingspunt zelf de verstelinrichting voor de gordelhoogte vormt, zoals is toegestaan bij Richtlijn 76/115/EEG, kan de met de beproeving belaste technische dienst desgewenst de bepalingen van punt 2.7.8.1 toepassen.

2.6.1.2.4. In het geval van een veiligheidsgordel met voorspaninrichting mag de hierna in punt 2.6.1.4.1 bedoelde minimumverplaatsing met de helft worden verminderd. De voorspaninrichting dient daarbij in werking te zijn.

2.6.1.3. Tijdens de proef moet worden gecontroleerd of aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:

2.6.1.3.1. geen enkel deel van een veiligheidsgordel of bevestigingssysteem waarmee de inzittende van het voertuig op zijn plaats wordt gehouden, mag breken en geen enkele sluiting of geen enkel vergrendelings- of wegklapsysteem mag opengaan of ontgrendelen, en

2.6.1.3.2. de voorwaartse verplaatsing van de proefpop moet, voor heupgordels, ter hoogte van het bekken tussen 80 en 200 mm liggen. In het geval van een harnasgordel mag de voor het bekken opgegeven minimumverplaatsing met de helft worden verminderd. Bij andere gordeltypen moet de voorwaartse verplaatsing ter hoogte van het bekken tussen 80 en 200 mm liggen en ter hoogte van de borstkas tussen 100 en 300 mm. Deze verplaatsingen moeten worden gemeten ten opzichte van de in bijlage VIII, figuur 6, getoonde referentiepunten.

2.6.1.3.3. Bij een veiligheidsgordel die is bestemd voor een zijzitplaats vóór met aan de voorzijde gemonteerde airbag, mag de verplaatsing van het referentiepunt van de borst de in punt 2.6.1.3.2 gedefinieerde waarde overschrijden, mits de snelheid ervan bij deze waarde niet meer dan 24 km/h bedraagt.

2.6.1.4. Bij een bevestigingssysteem:

2.6.1.4.1. mag de verplaatsing van het referentiepunt voor de borstkas de in punt 2.6.1.3.2 aangegeven waarde overschrijden, indien uit berekeningen of een latere proefneming blijkt dat geen enkel deel van het bovenlichaam of van het hoofd van de proefpop die bij de dynamische proef wordt gebruikt, in contact kan komen met enig niet-buigzaam deel van het voorste gedeelte van het voertuig, behalve voor wat de borstkas en de stuurinrichting betreft, indien de stuurinrichting voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 74/297/EEG van de Raad (4) en indien het contact plaatsvindt bij een snelheid van ten hoogste 24 km/h. Voor de beoordeling hiervan wordt voor de zitplaats uitgegaan van de stand omschreven in punt 2.7.8.1.5.

2.6.1.4.2. Bij voertuigen die van deze systemen zijn voorzien, moet het vergrendelings- en het wegklapsysteem waardoor de inzittenden het voertuig kunnen verlaten, steeds na de dynamische beproeving met de hand kunnen worden ontgrendeld.

2.6.1.5. In afwijking van het voorgaande mogen de verplaatsingen bij bevestigingssystemen groter zijn dan gespecificeerd in punt 2.6.1.3.2 indien de in punt 5.5.4 van bijlage I bij Richtlijn 76/115/EEG bedoelde afwijking op het op de zitplaats aangebrachte bevestigingspunt boven van toepassing is. Bijzonderheden omtrent het bevestigingssysteem dienen te worden vermeld in het addendum bij het in de aanhangsels 3 en 4 van bijlage II opgenomen typegoedkeuringsformulier.

2.6.2. Sterkte na de procedure voor de blootstelling aan schuring

2.6.2.1. Bij de twee monsters die overeenkomstig punt 2.7.3.6 zijn behandeld, moet de breukbelasting worden nagegaan overeenkomstig de punten 2.5.2 en 2.7.6. Deze belasting moet ten minste gelijk zijn aan 75 % van het gemiddelde der breukbelastingen vastgesteld bij de proeven met niet-geschuurde riemen en mag niet geringer zijn dan de voor proefstukken voorgeschreven minimumbelasting. Het verschil tussen de breukbelastingen van beide monsters mag niet meer bedragen dan 20 % van de grootste gemeten breukbelasting. Bij de type 1- en type 2-procedures wordt de beproeving van de breuksterkte uitsluitend met de monsters van de band uitgevoerd (punt 2.7.5). Bij de type 3-procedure wordt de beproeving van de breuksterkte uitgevoerd met de band, de betrokken niet-buigzame delen inbegrepen (punt 2.7.6).

2.6.2.2. Onderstaande tabel geeft een overzicht van de delen die aan een procedure voor de blootstelling aan schuring moeten worden onderworpen en van de desbetreffende procedures waaraan deze delen moeten worden onderworpen. Voor iedere procedure moet een nieuw monster worden gebruikt.



Type 1-procedure Type 2-procedure Type 3-procedure Bevestigingselement — — × Bandgeleider — × — Opening van de sluiting — × × Verstelinrichting × — × Aan de band vastgestikt gedeelte — — ×

2.7. Proeven

2.7.1. Gebruik van de monsters die voor de EG-goedkeuring van een type veiligheidsgordel of een type bevestigingssysteem worden aangeboden (zie bijlage XIV)

2.7.1.1. Voor de inspectie van de sluiting, de beproeving van de werking van de sluiting in koude toestand, eventueel de koudeproef overeenkomstig punt 2.7.6.4, de duurproef van de sluiting, de corrosieproef van de gordel, de proeven inzake de werking van het oprolmechanisme, de dynamische proef en de proef betreffende het openen van de sluiting na de dynamische proef, zijn twee gordels of bevestigingssystemen vereist. Voor de inspectie van de gordel of het bevestigingssysteem wordt één van beide monsters gebruikt.

2.7.1.2. Voor de inspectie van de sluiting en de beproeving van de sterkte van de sluiting, de bevestigingselementen, de verstelinrichtingen en eventueel de oprolmechanismen is één gordel of één bevestigingssysteem vereist.

2.7.1.3. Voor de inspectie van de sluiting, de microslipproef en de schuurproef zijn twee gordels of bevestigingssystemen vereist. Voor de beproeving van de verstelmogelijkheden wordt één van beide monsters gebruikt.

2.7.1.4. Het monster van de band wordt gebruikt voor de proef inzake de breuksterkte van de band. Een gedeelte van dit monster moet zolang als de goedkeuring geldig is, worden bewaard.

2.7.2. Corrosieproef

2.7.2.1. Een volledige gordel wordt in een proefruimte geplaatst als aangegeven in bijlage XIII. Indien de gordel een oprolmechanisme bevat, moet de band over de gehele lengte minus 300 ± 3 mm worden afgerold. Behalve voor korte onderbrekingen die noodzakelijk kunnen blijken, bijvoorbeeld om de zoutoplossing te controleren en aan te vullen, moet de corrosieproef zonder onderbreking gedurende 50 uren worden voortgezet.

2.7.2.2. Ter voltooiing van de corrosieproef wordt de gordel voorzichtig gewassen of ondergedompeld in helder stromend water bij een temperatuur die niet hoger is dan 38 °C, teneinde eventuele zoutafzetting te verwijderen en vervolgens gedurende 24 uur bij omgevingstemperatuur gedroogd alvorens overeenkomstig punt 2.4.1.2 te worden onderzocht.

2.7.3. Behandeling van de banden voor de proef inzake de breuksterkte Monsters gesneden ►C1 uit de in punt 2.1.3.2 vermelde band ◄ worden op de volgende wijze behandeld:

2.7.3.1. Blootstelling aan omgevingstemperatuur en -vochtigheid De band moet ten minste 24 uur lang in een atmosfeer worden geplaatst met een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %. Indien de proef niet onmiddellijk na deze behandeling wordt verricht, moet het monster in een hermetisch afgesloten recipiënt worden bewaard tot met de proef wordt begonnen. De breukbelasting moet worden bepaald binnen 5 minuten nadat het monster uit genoemde atmosfeer of recipiënt is genomen.

2.7.3.2. Blootstelling aan licht

2.7.3.2.1. Hiervoor geldt ISO-aanbeveling R 105-B 02-1978. De band moet aan licht worden blootgesteld zolang als nodig is om een verkleuring van standaardblauw type nr. 7 te krijgen tot een contrastwaarde 4 op de schaal van grijswaarden.

2.7.3.2.2. Na blootstelling moet de band ten minste 24 uur lang worden geplaatst in een atmosfeer met een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %. Indien de proef niet onmiddellijk na deze behandeling wordt verricht, dan moet het monster in een hermetisch afgesloten recipiënt worden bewaard tot met de proef wordt begonnen. De breukbelasting moet worden bepaald binnen vijf minuten nadat het monster uit genoemde atmosfeer of recipiënt is genomen.

2.7.3.3. Blootstelling aan koude

2.7.3.3.1. De band moet ten minste 24 uur lang in een atmosfeer worden geplaatst met een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %.

2.7.3.3.2. Vervolgens wordt de band 1½ uur op een vlak oppervlak geplaatst in een koelruimte met een temperatuur van -30 ± 5 °C. Vervolgens wordt de band gevouwen en op de vouw wordt een gewicht van 2 kg geplaatst dat van tevoren tot een temperatuur van -30 ± 5 °C is afgekoeld. Na de band gedurende 30 minuten in dezelfde koelruimte te hebben gelaten, wordt het gewicht verwijderd en wordt de breukbelasting gemeten binnen 5 minuten na het verwijderen van de band uit de koelruimte.

2.7.3.4. Blootstelling aan hitte

2.7.3.4.1. De band moet 3 uur lang in een verwarmingskast worden geplaatst, in een atmosfeer met een temperatuur van 60 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %.

2.7.3.4.2. De breukbelasting moet worden bepaald binnen 5 minuten na het verwijderen van de band uit de verwarmingskast.

2.7.3.5. Blootstelling aan water

2.7.3.5.1. De band moet 3 uur lang volledig ondergedompeld blijven in gedestilleerd water met een temperatuur van 20 ± 5 °C, waaraan sporen van een bevochtigingsmiddel zijn toegevoegd. Ongeacht welk bevochtigingsmiddel dat geschikt is voor de betrokken vezel, kan worden gebruikt.

2.7.3.5.2. De breukbelasting moet worden bepaald binnen 10 minuten na verwijdering van de band uit het water.

2.7.3.6. Blootstelling aan schuring

2.7.3.6.1. Alle delen waarbij de band in contact komt met een niet-buigzaam deel van de gordel moeten aan schuring worden blootgesteld. De verstelinrichting behoeft evenwel niet aan schuring volgens de type 1-procedure (punt 2.7.3.6.4.1) te worden blootgesteld indien de microslipproef (punt 2.7.4) aantoont dat de band over minder dan de helft van de voorgeschreven waarden verschuift. Bij de montage op de beproevingsapparatuur moet bij benadering worden uitgegaan van de onderlinge stand van de raakvlakken van band en contactvlak.

2.7.3.6.2. De monsters die aan schuring moeten worden blootgesteld, moeten voor deze blootstelling ten minste 24 uur lang in een atmosfeer worden geplaatst met een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %. De procedure vindt plaats bij een omgevingstemperatuur tussen 15 en 30 °C.

2.7.3.6.3. In onderstaande tabel zijn de algemene voorwaarden voor elke procedure vermeld.



Belasting (daN) Frequentie (Hz) Aantal cyclussen Verplaatsing (mm) Type 1-procedure 2,5 0,5 5 000 300 ± 20 Type 2-procedure 0,5 0,5 45 000 300 ± 20 Type 3-procedure (1) 0-5 0,5 45 000 — (1) Zie punt 2.7.3.6.4.3. De in de vijfde kolom van bovenstaande tabel aangeduide verplaatsing is de amplitude van de heen en weer gaande beweging van de band.

2.7.3.6.4. Bijzondere procedurebepalingen

2.7.3.6.4.1. Type 1-procedure: voor die gevallen waarin een band door een verstelinrichting gaat. De belasting van 2,5 daN wordt verticaal en permanent op één van de uiteinden van de band aangebracht. Het andere uiteinde, dat zich in een horizontale stand bevindt, is verbonden met een apparaat dat de band een heen en weer gaande beweging geeft. De verstelinrichting moet zich in een zodanige stand bevinden dat het horizontale uiteinde van de band gespannen blijft (zie bijlage XII, figuur 1).

2.7.3.6.4.2. Type 2-procedure: voor die gevallen waarin de band door een niet-buigzaam deel gaat en hierbij van richting verandert. De hoeken van de twee uiteinden van de band moeten in overeenstemming zijn met figuur 2 van bijlage XII. De belasting van 0,5 daN moet permanent worden aangebracht. Indien de band door een niet-buigzaam deel gaat en hierbij meer dan eenmaal van richting verandert, mag de belasting van 0,5 daN zodanig worden opgevoerd dat de band over de vereiste afstand van 300 mm door dat niet-buigzame deel heen en weer beweegt.

2.7.3.6.4.3. Type 3-procedure: bij gestikte of soortgelijke verbindingen tussen een niet-buigzaam deel en de band. De totale verplaatsing bedraagt 300 ± 20 mm en de belasting van 5 daN wordt uitsluitend aangebracht gedurende een tijdsbestek dat overeenkomt met een verplaatsing van 100 ± 20 mm per halve periode (zie bijlage XII, figuur 3).

2.7.4. Microslipproef (zie bijlage XII, figuur 3)

2.7.4.1. De aan de microslipproef te onderwerpen delen of inrichtingen, moeten voor de proef ten minste 24 uur lang in een atmosfeer worden geplaatst met een temperatuur van 20 ± 5 °C en een relatieve vochtigheidsgraad van 65 ± 5 %. De proef moet worden verricht bij een temperatuur tussen 15 en 30 °C.

2.7.4.2. Op de proefbank moet worden nagegaan of het vrije uiteinde van de verstelinrichting naar boven dan wel naar beneden is gericht zoals in het voertuig.

2.7.4.3. Aan het onderste uiteinde wordt een belasting van 5 daN aangebracht. Het andere uiteinde wordt heen en weer bewogen met een amplitude van 300 ± 20 mm (zie figuur).

2.7.4.4. Indien er een vrij uiteinde is dat dienst doet als reserve, mag dit in geen geval op het gestrekte deel van de band worden bevestigd of vastgeklemd.

2.7.4.5. Op de proefbank moet worden nagegaan of de kromming van de band in ontspannen toestand dezelfde richting heeft ten opzichte van de verstelinrichting als in het voertuig. De belasting van 5 daN van de proefbank moet verticaal zijn gericht en worden geleid om te voorkomen dat de belasting schommelt en dat de band draait. Het bevestigingselement moet op dezelfde wijze als in het voertuig aan de belasting van 5 daN worden vastgemaakt.

2.7.4.6. Alvorens definitief met de controleproef wordt begonnen, moet een serie van 20 cyclussen worden verricht zodat het zelfaanspannende systeem op zijn plaats zit.

2.7.4.7. Er moeten 1 000 cyclussen met een frequentie van 0,5 per seconde worden verricht, waarbij de totale amplitude 300 ± 20 mm bedraagt. De belasting van 5 daN wordt uitsluitend aangebracht gedurende een tijdsbestek dat overeenkomt met een verplaatsing van 100 ± 20 mm per halve periode.

2.7.5. Proef inzake de breuksterkte van de band (statische proef)

2.7.5.1. De proeven moeten telkens worden verricht op twee nieuwe bandmonsters van voldoende lengte die zijn behandeld overeenkomstig één van de bepalingen van punt 2.7.3.

2.7.5.2. Elke band moet tussen de klauwen van een trekproefmachine worden geklemd; de klauwen moeten zo zijn ontworpen dat een breuk van de band ter hoogte of in de nabijheid van deze klauwen wordt vermeden. De verplaatsingssnelheid moet ongeveer 100 mm/min bedragen. De vrije lengte van het monster tussen de klauwen van de machine moet aan het begin van de proef 200 ± 40 mm bedragen.

2.7.5.3. Wanneer de belasting 980 daN bedraagt, wordt de breedte van de band gemeten zonder de machine stop te zetten.

2.7.5.4. Vervolgens wordt de belasting verhoogd tot de band breekt en op dat ogenblik wordt de breukbelasting genoteerd.

2.7.5.5. Indien de band glijdt of afbreekt ter hoogte van één van de klauwen of op een afstand van minder dan 10 mm daarvan, is de proef ongeldig en moet een nieuwe proef worden verricht met een ander monster.

2.7.6. Statische beproeving van de delen van de gordel, de niet-buigzame delen inbegrepen

2.7.6.1. De sluiting en de verstelinrichting moeten met behulp van de normale bevestigingselementen aan de trekproefapparatuur worden verbonden; de belasting wordt dan opgevoerd tot 980 daN. In het geval van harnasgordels wordt de sluiting aan de proefapparatuur bevestigd door middel van de banden die verbonden zijn aan de sluiting en de sluitlip of de twee sluitlippen met een bij benadering symmetrische ligging ten opzichte van het geometrische middelpunt van de sluiting. Indien de sluiting of de verstelinrichting deel uitmaakt van het bevestigingselement of van het gemeenschappelijke gedeelte van een driepuntsgordel, moet deze sluiting of deze verstelinrichting worden beproefd met het bevestigingselement overeenkomstig punt 2.7.6.2, met uitzondering van oprolmechanismen met een riemgeleider of katrol aan het bovenste bevestigingspunt. In dit geval bedraagt de proefbelasting 980 daN en de bandlengte die op het ogenblik van de blokkering op de bandspoel opgerold blijft moet 450 mm zoveel mogelijk benaderen.

2.7.6.2. De bevestigingselementen en eventuele verstelinrichtingen voor de gordelhoogte moeten op dezelfde wijze als aangegeven in punt 2.7.6.1 worden beproefd, maar met een belasting van 1 470 daN die, onder voorbehoud van het bepaalde in de tweede zin van punt 2.7.8.1, moet worden aangelegd in de meest ongunstige omstandigheden die zich in een voertuig kunnen voordoen wanneer de gordel op de juiste wijze in het voertuig is aangebracht. Bij een oprolmechanisme moet de proef worden uitgevoerd met de band in volledig afgerolde stand.

2.7.6.3. Twee exemplaren van de complete veiligheidsgordel moeten gedurende twee uur in een koelruimte worden geplaatst bij een temperatuur van -10 ± 1 °C. De in elkaar passende delen van de sluiting moeten onmiddellijk na het verlaten van de koelruimte met de hand aan elkaar worden verbonden.

2.7.6.4. Twee exemplaren van de volledige gordel worden gedurende 2 uur in een koelruimte geplaatst bij een temperatuur van -10 ± 1 °C. De niet-buigzame delen en de delen van kunststof worden na elkaar op een vlak stalen oppervlak gezet (dat met de exemplaren van de gordel in de koelruimte was aangebracht) dat zich bevindt op het horizontale oppervlak van een hard blok met een massa van ten minste 100 kg. Binnen 30 seconden na het verlaten van de koelruimte laat men een stalen massa van 18 kg in vrije val van een hoogte van 300 mm op deze delen vallen. Het trefvlak van deze massa moet een hardheid van ten minste 45 HRC en een bolrond oppervlak hebben, met een straal in dwarsrichting van 10 mm, en een straal in de axiale lengterichting van 150 mm. Bij één van de monsters moet de proef worden uitgevoerd met de as van de gebogen staaf op één lijn met de band, bij het andere monster met de as van de gebogen staaf loodrecht op de band.

2.7.6.5. Sluitingen die een deel hebben dat gemeenschappelijk is aan twee veiligheidsgordels, moeten worden onderworpen aan een belasting waarmee de gebruiksomstandigheden in een voertuig waarin de zitplaatsen in hun middelste stand zijn geplaatst, kunnen worden nagebootst. De richting waarin de belasting wordt aangebracht, moet worden vastgesteld overeenkomstig punt 2.7.8.1. Op elk van de banden moet gelijktijdig een last van 1 470 daN worden aangebracht. In bijlage XI staat een beschrijving van een toestel waarmee deze proef kan worden uitgevoerd.

2.7.6.6. Bij de beproeving van een met de hand te bedienen verstelinrichting moet de band op normale wijze uit deze inrichting worden getrokken bij een snelheid van ongeveer 100 mm/sec, dit om rekening te houden met de normale gebruiksomstandigheden, terwijl de maximale belasting tot op 0,1 daN nauwkeurig moet worden gemeten nadat de eerste 25 mm van de band zijn uitgetrokken. De proef wordt in de twee bewegingsrichtingen van de band door de verstelinrichting uitgevoerd, waarbij de band voor de meting tien cyclussen moet hebben doorlopen.

2.7.7. Aanvullende proeven voor oprolmechanismen

2.7.7.1. Duurzaamheid van het oprolmechanisme

2.7.7.1.1. De band moet het voorgeschreven aantal malen worden op- en afgerold, in een tempo van niet meer dan 30 maal per minuut. Bij oprolmechanismen met noodvergrendeling moet elke 5 maal een sterkere ruk worden gegeven, zodat het oprolmechanisme vergrendelt. Een zelfde aantal rukken moet worden gegeven in vijf verschillende standen, namelijk bij 90, 80, 75, 70 en 65 % van de totale lengte van de met het oprolmechanisme verbonden band. Wanneer deze lengte evenwel meer dan 900 mm bedraagt, moeten deze percentages worden toegepast op de laatste 900 mm van de band die op het mechanisme opgerold blijft.

2.7.7.1.2. In bijlage IV staat de beschrijving van een toestel waarmee de in punt 2.7.7.1.1 genoemde proeven kunnen worden uitgevoerd.

2.7.7.2. Vergrendeling van oprolmechanismen met noodvergrendeling

2.7.7.2.1. Het oprolmechanisme wordt beproefd wanneer 300 ± 3 mm van de band op de trommel van het oprolmechanisme opgerold blijven.

2.7.7.2.1.1. Bij een oprolmechanisme met vergrendeling dat in werking wordt gesteld door de beweging van de band, moet het afrollen plaatsvinden in de richting waarin dit normaal geschiedt wanneer het oprolmechanisme in een voertuig is aangebracht.

2.7.7.2.1.2. Indien de oprolmechanismen worden beproefd op de gevoeligheid voor de vertraging van het voertuig, moeten de proeven worden uitgevoerd bij bovenvermelde afgerolde lengte in twee loodrecht op elkaar staande asrichtingen, die horizontaal zijn, indien het oprolmechanisme in een voertuig is aangebracht overeenkomstig de voorschriften van de fabrikant van de veiligheidsgordel. Eén van de assen moet een stand hebben die door de met de keuring belaste technische dienst wordt bepaald en die representatief is voor de meest ongunstige bedrijfsomstandigheden van het vergrendelingsmechanisme.

2.7.7.2.2. In bijlage V staat de beschrijving van een toestel waarmee de in punt 2.7.7.2.1 genoemde proeven kunnen worden uitgevoerd. Een dergelijk toestel moet zodanig zijn gebouwd dat de voorgeschreven versnelling wordt bereikt voordat de band meer dan 5 mm uit het oprolmechanisme is getrokken en met een gemiddelde toenemingsfactor van de versnelling van ten minste 25 g/sec en ten hoogste 150 g/sec.

2.7.7.2.3. Teneinde te controleren of voldaan wordt aan het bepaalde in de punten 2.4.5.2.1.3 en 2.4.5.2.1.4, moet het oprolmechanisme worden bevestigd op een horizontale tafel die vervolgens wordt gekanteld met een snelheid die niet meer mag bedragen dan 2° per seconde, totdat vergrendeling plaatsvindt. De proef moet worden herhaald in andere richtingen zodat kan worden vastgesteld of aan deze eisen wordt voldaan.

2.7.7.3. Bestandheid tegen stof

2.7.7.3.1. Het oprolmechanisme wordt geplaatst in een proefruimte als aangegeven in bijlage VI, in dezelfde richting waarin het in het voertuig is gemonteerd. De proefruimte moet stof bevatten overeenkomstig de bepalingen van punt 2.7.7.3.2. De band van het oprolmechanisme moet over een lengte van 500 mm worden afgerold en vastgezet, zij het dat steeds één of twee minuten na het opblazen van het stof de band 10 maal volledig moet worden af- en opgerold. Gedurende vijf uur moet het stof om de 20 minuten 5 seconden lang worden opgeblazen met droge en olievrije samengeperste lucht met een overdruk van 5,5.105 ± 0,5.105 Pa die uit een spruitstuk stroomt met een diameter van 1,5 ± 0,1 mm.

2.7.7.3.2. Het stof dat gebruikt wordt bij de in punt 2.7.7.3.1 beschreven proef moet bestaan uit ongeveer 1 kg droog kwartsstof. De korrelgrootte moet zodanig zijn dat: a) 99 tot 100 % passeert door een zeef met een maaswijdte van 150 µm en een draaddikte van 104 µm; b) 76 tot 86 % passeert door een zeef met een maaswijdte van 105 µm en een draaddikte van 64 µm; c) 60 tot 70 % passeert door een zeef met een maaswijdte van 75 µm en een draaddikte van 52 µm.

2.7.7.4. Oprolkracht

2.7.7.4.1. De voor het oprollen benodigde kracht moet worden gemeten bij een gehele gordel die op een proefpop is aangebracht, zoals bij de in punt 2.7.8 voorgeschreven dynamische proef. De spanning van de band moet zo dicht mogelijk bij een raakpunt met de proefpop, maar juist voor dit punt, worden gemeten, terwijl de band opgerold wordt met een snelheid van ongeveer 0,6 m per minuut.

2.7.8. Dynamische beproeving van de gehele gordel of het bevestigingssysteem

2.7.8.1. De gehele gordel wordt vervolgens bevestigd op een wagentje dat voorzien is van een zitplaats en bevestigingspunten als omschreven in bijlage VII. Indien de gordel evenwel bestemd is voor een bepaald voertuig of voor bepaalde typen voertuigen, moeten de afstanden tussen de proefpop en de bevestigingspunten worden vastgesteld door de dienst die de proeven uitvoert, hetzij volgens de montagevoorschriften die bij de gordel zijn verstrekt, hetzij aan de hand van de gegevens van de fabrikant van het voertuig. Wanneer de dynamische proef in dat geval voor een bepaald type voertuig is uitgevoerd, hoeft zij niet voor andere typen voertuigen te worden herhaald, mits elk bevestigingspunt op een afstand van minder dan 50 mm van het overeenkomstige bevestigingspunt van de beproefde gordel ligt. Zo niet, dan mag de fabrikant voor de proef een zodanige veronderstelde positie van de bevestiging bepalen, dat een maximaal aantal werkelijke bevestigingspunten wordt omvat. Indien de gordel is voorzien van een in punt 1.8.6 gedefinieerde verstelinrichting voor de gordelhoogte, dan moet deze inrichting op dezelfde plaats en wijze worden bevestigd als in het ontwerp van het voertuig is bepaald.

2.7.8.1.1. In het geval van veiligheidsgordels of bevestigingssystemen met een voorspaninrichting waarvan de werking op andere onderdelen steunt dan die welke in de gordel zelf zijn verwerkt, dient de gordel tezamen met de noodzakelijke extra-onderdelen op de beproevingswagen te worden gemonteerd volgens de beschrijving van de punten 2.7.8.1.2 tot en met 2.7.8.1.6. Wanneer deze inrichtingen niet op de testwagen kunnen worden beproefd, mag de fabrikant in voorkomend geval door middel van een conventionele frontale botsproef met 50 km/h overeenkomstig ISO-procedure 3560 (1975/11/01 — Wegvoertuigen — Testmethode voor een botsing met een frontale vaste hindernis) aantonen dat de inrichting voldoet aan de voorschriften van de richtlijn. Indien een veiligheidsgordel deel uitmaakt van een geheel waarvoor een typegoedkeuring als bevestigingssysteem wordt aangevraagd, wordt deze veiligheidsgordel aan het gedeelte van de voertuigconstructie bevestigd waarvoor deze normaal is bestemd; dit gedeelte wordt op de hieronder omschreven wijze op de beproevingswagen gemonteerd.

2.7.8.1.2. De manier waarop het voertuig tijdens de proef wordt vastgezet, mag geen versterking van de bevestigingspunten van de zitplaatsen of van de veiligheidsgordels tot gevolg hebben en evenmin de normale vervorming van de constructie beperken. Vooraan op het voertuig mag geen enkel deel aanwezig zijn waardoor de voorwaartse beweging van de proefpop — behalve van de voeten — wordt beperkt zodat de belastingen die tijdens de proef op het bevestigingssysteem worden uitgeoefend, worden verminderd. De delen van de constructie die met het oog daarop zijn weggenomen, mogen worden vervangen door delen met een gelijkwaardige sterkte op voorwaarde dat zij niet elke voorwaartse beweging van de proefpop verhinderen.

2.7.8.1.3. Een manier van bevestiging wordt bevredigend geacht indien deze geen enkele invloed heeft op een oppervlak dat de volledige breedte van de constructie omvat en indien het voertuig of de constructie vooraan op een afstand van ten minste 500 mm van het bevestigingspunt van het te beproeven bevestigingssysteem is geblokkeerd of vastgezet. De constructie moet achteraan op voldoende afstand voorbij de bevestigingspunten worden vastgezet om te voldoen aan de eisen van punt 2.7.8.1.2.

2.7.8.1.4. De zitplaatsen moeten worden afgesteld en geplaatst in de rijstand die door de met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst wordt geacht overeen te komen met de ongunstigste omstandigheden voor de sterkte waarin de proefpop in het voertuig kan worden geplaatst. De stand van de zitplaatsen moet in het keuringsrapport worden vermeld. Indien de zitplaats een verstelbare rugleuning heeft, moet deze rugleuning worden vergrendeld overeenkomstig de aanwijzingen van de fabrikant of indien dergelijke aanwijzingen niet zijn verstrekt, zodanig worden vergrendeld dat bij voertuigen van de categorieën M1 en N1 zoveel mogelijk een effectieve hoek van 25° wordt gevormd en bij voertuigen van alle andere categorieën zoveel mogelijk een effectieve hoek van 15°.

2.7.8.1.5. Voor de beoordeling van de eisen van punt 2.6.1.4.1 wordt ervan uitgegaan dat de zitplaats zich, op basis van de afmetingen van de proefpop, in de meest vooruitgeschoven rijstand bevindt.

2.7.8.1.6. Alle zitplaatsen van een zelfde groep worden gelijktijdig beproefd.

2.7.8.2. De gordel moet op de volgende wijze op de in bijlage VIII beschreven proefpop worden aangebracht. Tussen de rug van de proefpop en de rugleuning van de zitplaats wordt een plank met een dikte van 25 mm geplaatst. De gordel moet stevig om de proefpop worden bevestigd. Vervolgens wordt de plank weggenomen en de proefpop wordt zodanig geplaatst dat de rug over de gehele lengte de rugleuning van de zitplaats raakt. Gecontroleerd moet worden dat de betrouwbaarheid van het sluitingsmechanisme niet kan worden beïnvloed door de wijze waarop de twee delen van de sluiting in elkaar grijpen.

2.7.8.3. De vrije uiteinden van de banden moeten met het oog op de slip daarvan voldoende buiten de verstelinrichtingen uitsteken.

2.7.8.4. Het wagentje wordt vervolgens zodanig voortbewogen dat de vrije snelheid op het moment van de schok 50 ± 1 km/h bedraagt en de proefpop op zijn plaats blijft. De afstand waarbinnen het wagentje tot stilstand komt, moet 400 ± 50 mm bedragen. Het wagentje moet tijdens de vertraging horizontaal blijven. De vertraging van het wagentje wordt verkregen door gebruikmaking van de in bijlage VII aangegeven inrichting of een ander hulpmiddel waarmee gelijkwaardige resultaten worden verkregen. De inrichting moet voldoen aan de voorschriften vermeld in bijlage IX.

2.7.8.5. De snelheid van het wagentje onmiddellijk vóór de schok, de voorwaartse verplaatsing van de proefpop en de snelheid van de borst nadat deze zich over 300 mm heeft verplaatst, moeten worden gemeten.

2.7.8.6. Na de schok wordt de gordel of het bevestigingssysteem en de niet-buigzame delen daarvan op het oog onderzocht zonder de sluiting los te maken, teneinde vast te stellen of er sprake is van enig defect of breuk. Bij bevestigingssystemen wordt na de proef tevens nagegaan of de delen van de constructie van het voertuig die met het wagentje zijn verbonden geen blijvende vervorming hebben ondergaan. Indien dergelijke vervormingen worden vastgesteld, wordt hiermee rekening gehouden bij elke berekening die overeenkomstig punt 2.6.1.4.1 wordt verricht.

2.7.9. Proef met het openen van de sluiting

2.7.9.1. Voor deze proef moeten gordels worden gebruikt die reeds overeenkomstig punt 2.7.8 zijn beproefd.

2.7.9.2. De gordel wordt van de beproevingswagen losgemaakt zonder dat de sluiting wordt geopend. De sluiting wordt belast door middel van een directe trekkracht die via de met de sluiting verbonden banden wordt overgebracht, zodat op alle banden een kracht van 60/n daN wordt uitgeoefend; „n” is het aantal banden dat met de sluiting in vergrendelde toestand is verbonden; de waarde van n bedraagt ten minste 2. Met een snelheid van 400 mm/min ± 20 mm/min wordt op het geometrische middelpunt van de knop waarmee de sluiting wordt geopend een belasting aangebracht langs een constante as die evenwijdig loopt aan de aanvankelijke bewegingsrichting voor het openen van de knop. Bij het uitoefenen van de voor het openen van de sluiting benodigde kracht wordt de sluiting ondersteund door een niet-buigzame steun. De voornoemde belasting mag de in punt 2.4.2.5 vermelde grens niet overschrijden. Het contactpunt van de beproevingsapparatuur moet bolvormig zijn met een straal van 2,5 mm ± 0,1 mm en een gepolijst metalen oppervlak hebben.

2.7.9.3. De voor de opening benodigde kracht moet worden gemeten en elke onvolkomenheid van de sluiting moet worden genoteerd.

2.7.9.4. Na de proef inzake het openen van de sluiting moeten de delen van de gordel of van het bevestigingssysteem dat aan de in punt 2.7.8 genoemde proeven is onderworpen, worden onderzocht en moet de omvang van de schade die de gordel of het bevestigingssysteem tijdens de dynamische beproeving heeft geleden, in het keuringsrapport worden opgenomen.

2.7.10. Aanvullende proeven voor veiligheidsgordels met voorspaninrichting — Blootstelling De voorspaninrichting mag van de te testen gordel worden losgemaakt en gedurende 24 uur op een temperatuur van 60 ± 5 °C worden bewaard. De temperatuur dient vervolgens te worden verhoogd tot 100 ± 5 °C gedurende 2 uur. Vervolgens dient zij gedurende 24 uur op een temperatuur van -30 ± 5 °C te worden gehouden. Na deze behandeling moet de inrichting tot op kamertemperatuur worden verwarmd. Indien zij van de gordel werd losgemaakt, wordt zij daar opnieuw op bevestigd.

2.7.11. Keuringsrapport In het keuringsrapport moeten de resultaten van de in punt 2.7 vermelde proeven worden vermeld en in het bijzonder de snelheid van het wagentje, de maximale verplaatsing naar voren van de proefpop, de plaats van de sluiting, de kracht die nodig is om de sluiting te openen, alsmede elke onvolkomenheid of breuk. Indien de bevestigingspunten zich op grond van punt 2.7.8.1 niet op de plaats bevinden die in bijlage VII is vastgesteld, moet in het keuringsrapport de montage van de gordel of van het bevestigingssysteem worden beschreven en de belangrijke hoeken en afmetingen worden vermeld. In het keuringsrapport moet tevens melding worden gemaakt van elke vervorming of breuk van de sluiting die tijdens de proef is opgetreden. Bij een bevestigingssysteem moet in het keuringsrapport tevens worden omschreven hoe de constructie van het voertuig op het wagentje is bevestigd, welke de stand van de zitplaatsen is, en onder welke hoek de rugleuningen staan. Indien bij de voorwaartse verplaatsing van de proefpop de in punt 2.6.1.3 voorgeschreven waarden zijn overschreden, moet in het rapport worden vermeld of aan het gestelde in punt 2.6.1.4.1 is voldaan.

2.8. Overeenstemming van de productie

2.8.1. Elke veiligheidsgordel of elk bevestigingssysteem waarvoor overeenkomstig deze richtlijn goedkeuring is verleend, moet op zodanige wijze worden vervaardigd dat deze gordel of dit systeem overeenstemt met het goedgekeurde type, doordat wordt voldaan aan de in de punten 2.3, 2.4, 2.5, 2.6 en 2.7 gestelde eisen.

2.8.2. Om na te gaan of aan het in punt 2.8.1 bepaalde is voldaan, moet de productie aan passende controles worden onderworpen.

2.8.3. In de regel worden de maatregelen ter controle van de overeenstemming van de productie vastgesteld conform de bepalingen van artikel 10 van Richtlijn 70/156/EEG.

2.8.3.1. In bijlage XVI bij deze richtlijn c.q. in bijlage 16 van het in bijlage XVII bedoelde document zijn bijzondere bepalingen opgenomen betreffende de uit te voeren proeven en de frequentie daarvan.

2.9. Gebruiksaanwijzing

2.9.1. Bij veiligheidsgordels die los van het voertuig worden geleverd, dient op de verpakking en in de montage-instructies duidelijk te worden vermeld voor welk(e) voertuigtype(n) zij bestemd zijn.

2.9.2. Elk kinderbeveiligingssysteem moet vergezeld gaan van de in bijlage X genoemde aanwijzingen.

3. VOORSCHRIFTEN VOOR MONTAGE IN HET VOERTUIG

3.1.1. Met uitzondering van klapstoelen (als gedefinieerd in Richtlijn 76/115/EEG) en zitplaatsen die uitsluitend bestemd zijn voor gebruik bij stilstaand voertuig moeten alle zitplaatsen van de in artikel 9 bedoelde voertuigen van de categorieën M en N (met uitzondering van voertuigen van de categorieën M2 en M3 die zowel voor stadsgebruik als voor staande passagiers zijn bestemd) zijn voorzien van veiligheidsgordels of bevestigingssystemen die voldoen aan de eisen van deze richtlijn.

3.1.2. De typen veiligheidsgordels of bevestigingssystemen voor iedere zitplaats waar zulke gordels of systemen moeten worden aangebracht, zijn gespecificeerd in bijlage XV (oprolmechanismen zonder vergrendeling (punt 1.8.1) en oprolmechanismen met handbediende vergrendeling (punt 1.8.2) zijn niet toegestaan). Op alle zitplaatsen waarvoor in bijlage XV heupgordels van het type B staan vermeld, zijn heupgordels van het type Br3 toegestaan, tenzij het oprolmechanisme zo krachtig is dat bij normaal gebruik het comfort waarneembaar wordt verminderd.

3.1.3. Indien een voertuig is uitgerust met een geïntegreerd kinderbeveiligingssysteem, dient het te voldoen aan de relevante voorschriften van bijlage XVII.

3.1.4. Indien veiligheidsgordels niet zijn vereist, mag naar keuze van de fabrikant ieder willekeurig type veiligheidsgordel of bevestigingssysteem worden toegepast dat voldoet aan deze richtlijn. Als alternatief mogen op die zitplaatsen waarvoor in bijlage XV heupgordels staan vermeld, gordels van het type A van de volgens bijlage XV toegestane typen worden gemonteerd.

3.1.5. Bij driepuntsgordels met oprolmechanismen moet ten minste één oprolmechanisme op de diagonale band werken.

3.1.6. Behalve voor voertuigen van de categorie M kan in plaats van een oprolmechanisme van het type 4 (punt 1.8.4) een oprolmechanisme van het type 4N (punt 1.8.5) worden toegestaan, indien naar tevredenheid van de voor de proeven verantwoordelijke diensten is aangetoond dat de montage van een oprolmechanisme van het type 4 niet praktisch zou zijn.

3.1.7. Voor de in bijlage XV met het symbool * aangegeven zijzitplaatsen vóór en middenzitplaatsen vóór worden heupgordels van het in die bijlage gespecificeerde type als voldoende beschouwd, indien de voorruit zich buiten de in bijlage II bij Richtlijn 74/60/EEG gedefinieerde referentiezone bevindt. Wat de veiligheidsgordels betreft, wordt de voorruit als een deel van de referentiezone beschouwd, wanneer zij met de proefinrichting in statisch contact kan komen volgens de in bijlage II bij Richtlijn 74/60/EEG beschreven methode.

3.1.8. Voor alle in bijlage XV met het symbool aangegeven zitplaatsen moeten de in punt 3.1.9 gedefinieerde „kwetsbare zitplaatsen” worden uitgerust met heupgordels van de in bijlage XV gespecificeerde type.

3.1.9. Een „kwetsbare zitplaats” is een zitplaats waarbij zich vóór de zitplaats geen „veiligheidsscherm” bevindt binnen de als volgt gedefinieerde ruimte: — tussen twee horizontale vlakken, waarvan één vlak door punt H loopt en het tweede op 400 mm boven het eerste vlak is gelegen; — tussen twee verticale vlakken in de lengterichting, symmetrisch gelegen ten opzichte van punt H, op 400 mm van elkaar; — achter een verticaal dwarsvlak op 1,30 m van punt H. In het kader van deze bepaling wordt met „veiligheidsscherm” een voldoende sterk oppervlak zonder discontinuïteiten bedoeld dat, wanneer een bol van 165 mm horizontaal, in de lengterichting meetkundig wordt geprojecteerd door een willekeurig punt van de hierboven gedefinieerde ruimte en door het middelpunt van de bol, er in het scherm geen enkele opening is waar de meetkundige projectie van de bol doorheen kan. Een zitplaats wordt als „kwetsbare zitplaats” aangemerkt indien de veiligheidsschermen in de hierboven gedefinieerde ruimte samen een oppervlakte hebben van minder dan 800 cm2.

3.1.10. Iedere zitplaats die in bijlage XV is gemarkeerd met het symbool moet worden uitgerust met een driepuntsgordel, tenzij aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: — direct voor de zitplaats bevindt zich een andere zitplaats of bevinden zich andere delen van het voertuig die voldoen aan bijlage III, aanhangsel 1, punt 3.5, van Richtlijn 74/408/EEG van de Raad (6), of — wanneer het voertuig in beweging is kan geen enkel deel van het voertuig in de referentiezone komen, of — delen van het voertuig die zich in de genoemde referentiezone bevinden voldoen aan de eisen van aanhangsel 6 van bijlage III van Richtlijn 74/408/EEG, in welk geval een heupgordel van een in bijlage XV gespecificeerd type volstaat.

3.1.11. Tenzij anders bepaald in punt 3.1.12 dient bij iedere passagierszitplaats met airbag een waarschuwing te worden aangebracht tegen het gebruik van een naar achteren gericht kinderbeveiligingssysteem op die zitplaats. Deze waarschuwing in de vorm van een pictogram eventueel voorzien van een verklarende tekst dient op duurzame wijze te worden aangebracht op een plaats die gemakkelijk zichtbaar is voor een persoon die een naar achteren gericht kinderbeveiligingssysteem op de zitplaats in kwestie wil aanbrengen. Een voorbeeld van een mogelijk ontwerp van het pictogram is getoond in figuur 1. Een permanente verwijzing dient te allen tijde zichtbaar te zijn indien de waarschuwing niet zichtbaar is bij gesloten deur.

3.1.12. De bepalingen van punt 3.1.11 zijn niet van toepassing indien het voertuig is voorzien van een mechanisme dat automatisch de aanwezigheid van een naar achteren gericht kinderbeveiligingssysteem ontdekt en dat ervoor zorgt dat de airbag niet wordt opgeblazen wanneer een dergelijk systeem is aangebracht.

3.1.13. In het geval van zitplaatsen die voor gebruik bij stilstaand voertuig in andere richtingen kunnen worden gedraaid of geplaatst, zijn de bepalingen van punt 3.1.1 alleen van toepassing bij richtingen van de zitplaats die passen bij normaal gebruik van het voertuig rijdend over de weg overeenkomstig deze richtlijn. Een daartoe strekkende aantekening dient in het inlichtingenformulier te worden opgenomen.

3.2. Algemene voorschriften

3.2.1. Veiligheidsgordels en bevestigingssystemen moeten worden bevestigd aan bevestigingspunten die voldoen aan Richtlijn 76/115/EEG.

3.2.2. Veiligheidsgordels en bevestigingssystemen moeten zodanig worden gemonteerd dat, indien zij op de juiste wijze door een gebruiker worden gebruikt, hun goede werking gewaarborgd is en zij de kans op lichamelijk letsel bij een ongeluk verkleinen. De montage moet in het bijzonder zodanig zijn dat:

3.2.2.1. de banden van de gordel of van het bevestigingssysteem geen gevaarlijke stand kunnen innemen;

3.2.2.2. bij een juiste draagwijze de kans dat bij een voorwaartse beweging de band van de schouder van de drager glijdt tot een minimum wordt beperkt;

3.2.2.3. de kans op slijtage van de band door contact met niet-buigzame uitstekende delen van het voertuig of de constructie van de zitplaats tot een minimum wordt beperkt.

3.2.2.4. Iedere bij een zitplaats aangebrachte veiligheidsgordel moet zodanig zijn ontworpen en gemonteerd dat deze direct voor gebruik beschikbaar is. Indien de gehele zitplaats of de zitting en/of de rugleuning kan worden weggeklapt om toegang te geven tot het achterste gedeelte van het voertuig of om goederen of bagage te kunnen vervoeren, dienen de bij deze zitplaats aangebrachte veiligheidsgordels na het wegklappen en het in de zitstand terugbrengen van deze zitplaatsen voor gebruik beschikbaar te zijn of dienen zij overeenkomstig de aanwijzingen in het instructieboekje van het voertuig gemakkelijk door één persoon te kunnen worden teruggevonden, zonder dat deze persoon oefening of ervaring nodig heeft.

3.2.2.5. De technische diensten moeten, bij gesloten sluiting en onbezette zitplaats, nagaan: — of de eventuele speling in de gordel niet verhindert dat kinderbeveiligingssystemen volgens de aanwijzingen van de fabrikant kunnen worden aangebracht; en — of in het geval van driepuntsgordels een spanning van ten minste 50 N in de heupriem van de gordel kan worden opgewekt door het diagonale gedeelte van de gordel te spannen.

3.3. Speciale voorschriften voor niet-buigzame delen van veiligheidsgordels en bevestigingssystemen

3.3.1. Niet-buigzame delen zoals sluitingen, verstelinrichtingen, bevestigingselementen, enz. mogen de kans op lichamelijk letsel van de gebruiker of andere inzittenden van het voertuig bij een ongeluk niet vergroten.

3.3.2. Het ontgrendelingsmechanisme van de sluiting moet volkomen zichtbaar en gemakkelijk bereikbaar zijn voor de drager en mag niet door onoplettendheid of per ongeluk kunnen worden geopend. De sluiting moet een zodanige stand innemen dat zij gemakkelijk bereikbaar is voor degene die bij gevaar een inzittende uit het voertuig zou moeten weghalen.De sluiting moet zodanig zijn aangebracht dat zij, zowel in onbelaste toestand als wanneer hij belast is met het gewicht van de gebruiker, door middel van één eenvoudige beweging in één enkele richting met één van beide handen door de gebruiker kan worden ontgrendeld. Bij veiligheidsgordels of bevestigingssystemen voor de zijzitplaatsen vóór moet de sluiting op dezelfde wijze tevens kunnen worden vergrendeld, tenzij het harnasgordels betreft. Indien de sluiting in aanraking komt met de gebruiker, moet worden gecontroleerd of het contactoppervlak aan de voorschriften van punt 2.4.2.1 van deze bijlage voldoet.

3.3.3. Indien de gordel door de gebruiker wordt gedragen, moet deze zich automatisch aan zijn lichaam aanpassen, of zodanig zijn ontworpen dat de met de hand bediende verstelinrichting gemakkelijk voor de zittende gebruiker bereikbaar is en op passende en gemakkelijke wijze kan worden gebruikt. De verstelinrichting moet ook met één hand kunnen worden aangetrokken teneinde rekening te houden met de lichaamsomvang van de gebruiker en de stand van de zitplaats van het voertuig.

3.3.4. Veiligheidsgordels of bevestigingssystemen met oprolmechanismen moeten zodanig worden gemonteerd dat de oprolmechanismen goed kunnen functioneren en dat de band zonder moeilijkheden kan worden opgerold.

3.4. Teneinde de gebruiker(s) van het voertuig te informeren omtrent de voorzieningen voor het vervoer van kinderen dient aan de voorschriften van bijlage XVIII te zijn voldaan.

4. AANVRAAG VAN DE EG-GOEDKEURING VAN EEN TYPE VOERTUIG WAT BETREFT DE INSTALLATIE VAN DE VEILIGHEIDSGORDELS EN BEVESTIGINGSSYSTEMEN

4.1. De in artikel 3, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG bedoelde aanvraag van de EG-goedkeuring van een type voertuig wat betreft de installatie van de veiligheidsgordels en bevestigingssystemen moet worden ingediend door de voertuigfabrikant.

4.2. Een model van het inlichtingenformulier is opgenomen in aanhangsel 2 van bijlage II.

4.3. Een voor het te keuren type representatief voertuig moet ter beschikking worden gesteld van de met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst.

5. VERLENING VAN DE EG-TYPEGOEDKEURING

5.1. Indien aan de relevante bepalingen is voldaan, dient overeenkomstig artikel 4, lid 3, en, voorzover van toepassing, artikel 4, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG de EG-typegoedkeuring te worden verleend.

5.2. Een model van het EG-typegoedkeuringsformulier is opgenomen in:

5.2.1. bijlage II, aanhangsel 3, voor aanvragen als bedoeld in punt 2.1;

5.2.2. bijlage II, aanhangsel 4, voor aanvragen als bedoeld in punt 4.

5.3. Elk goedgekeurd type veiligheidsgordel of bevestigingssysteem en elk goedgekeurd type voertuig krijgt een goedkeuringsnummer overeenkomstig bijlage VII van Richtlijn 70/156/EEG. De betrokken lidstaat mag dit nummer niet nogmaals aan een ander type veiligheidsgordel of bevestigingssysteem of een ander type voertuig toekennen.

6. WIJZIGING VAN HET TYPE EN WIJZIGING VAN DE GOEDKEURING

6.1. In geval van wijziging van het overeenkomstig deze richtlijn goedgekeurde type voertuig of type veiligheidsgordel of bevestigingssysteem zijn de bepalingen van artikel 5 van Richtlijn 70/156/EEG van toepassing. Figuur 1 Pictogram(zie punt 3.1.11)