2003R1725 — NL — 07.05.2004 — 001.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

►B VERORDENING (EG) Nr. 1725/2003 VAN DE COMMISSIE van 29 september 2003 tot goedkeuring van bepaalde internationale standaarden voor jaarrekeningen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad (Voor de EER relevante tekst) (PB L 261, 13.10.2003, p.1)

Gewĳzigd bĳ:









▼B

VERORDENING (EG) Nr. 1725/2003 VAN DE COMMISSIE

van 29 september 2003

tot goedkeuring van bepaalde internationale standaarden voor jaarrekeningen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad

(Voor de EER relevante tekst)







DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen ( 1 ), en met name op artikel 3, lid 3, Overwegende hetgeen volgt: (1) Verordening (EG) nr. 1606/2002 schrĳft voor dat voor elk boekjaar, beginnend op of na 1 januari 2005, de beursgenoteerde ondernemingen die onder het recht van een lidstaat vallen onder bepaalde voorwaarden hun geconsolideerde jaarrekening moeten opstellen overeenkomstig de internationale standaarden voor jaarrekeningen als omschreven in artikel 2 van de verordening. (2) Na het advies van het technisch comité voor financiële verslaglegging te hebben ingewonnen, heeft de Commissie geconcludeerd dat de internationale standaarden voor jaarrekeningen die op 14 september 2002 bestonden, voldoen aan de in artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1606/2002 neergelegde criteria voor de goedkeuring ervan. (3) De Commissie heeft tevens rekening gehouden met de lopende verbeteringsprojecten, waarmee de aanpassing van tal van bestaande standaarden wordt beoogd. Zodra deze projecten zĳn afgerond en de daaruit voortkomende internationale standaarden voor jaarrekeningen definitief zĳn vastgesteld, zullen deze worden bestudeerd met het oog op de goedkeuring ervan. Deze voorgenomen wĳzigingen van bestaande standaarden hebben geen gevolgen voor het besluit van de Commissie tot goedkeuring van de bestaande standaarden, behalve in het geval van IAS 32 Financiële instrumenten: informatieverschaffing en presentatie, IAS 39 Financiële instrumenten: opname en waardering en een beperkt aantal interpretaties die met deze standaarden verband houden, namelĳk SIC 5 Classificatie van financiële instrumenten — Voorzieningen voor voorwaardelĳke afwikkeling, SIC 16 Aandelenkapitaal — Ingekochte eigen-vermogensinstrumenten (ingekochte eigen aandelen) en SIC 17 Eigen vermogen — Kosten van een eigen-vermogenstransactie. (4) Het bestaan van kwalitatief hoogwaardige standaarden betreffende financiële instrumenten (met inbegrip van derivaten) is van groot belang voor de kapitaalmarkt in de Gemeenschap. De momenteel overwogen aanpassingen van IAS 32 en 39 kunnen echter zo ingrĳpend uitvallen dat het niet aangewezen wordt geacht deze standaarden thans reeds goed te keuren. Zodra het lopende verbeteringsproject is afgerond en de herziene standaarden zĳn vastgesteld, zal de Commissie zich prioritair buigen over de goedkeuring van de herziene standaarden overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1606/2002. (5) Alle internationale standaarden voor jaarrekeningen die op 14 september 2002 bestonden, met uitzondering van IAS 32, IAS 39 en de met deze standaarden verband houdende interpretaties, dienen derhalve te worden goedgekeurd. (6) De bĳ deze verordening vastgestelde maatregelen zĳn in overeenstemming met het advies van het regelgevend comité voor financiële verslaglegging, Overwegende hetgeen volgt: HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:







Artikel 1

De in de bĳlage opgenomen internationale standaarden voor jaarrekeningen worden hierbĳ goedgekeurd.

Artikel 2

Deze verordening treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselĳk in elke lidstaat.









BĲLAGE

INTERNATIONALE STANDAARDEN VOOR JAARREKENINGEN IAS 1: Presentatie van de jaarrekening (herziene versie van 1997) IAS 2: Voorraden (herziene versie van 1993) IAS 7: Het kasstroomoverzicht (herziene versie van 1992) IAS 8: Nettowinst of -verlies over de periode, fundamentele fouten en wĳzigingen in de grondslagen voor financiële verslaggeving (herziene versie van 1993) IAS 10: Gebeurtenissen na balansdatum (herziene versie van 1999) IAS 11: Onderhanden projecten in opdracht van derden (herziene versie van 1993) IAS 12: Winstbelastingen (herziene versie van 2000) IAS 14: Gesegmenteerde informatie (herziene versie van 1997) IAS 15: Informatie die de gevolgen van prĳswĳzigingen weergeeft (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 16: Materiële vaste activa (herziene versie van 1998) IAS 17: Lease-overeenkomsten (herziene versie van 1997) IAS 18: Opbrengsten (herziene versie van 1993) IAS 19: Personeelsbeloningen (herziene versie van 2002) IAS 20: Administratieve verwerking van overheidssubsidies en informatieverschaffing over overheidssteun (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 21: De gevolgen van wisselkoerswĳzigingen (herziene versie van 1993) IAS 22: Bedrĳfscombinaties (herziene versie van 1998) IAS 23: Financieringskosten (herziene versie van 1993) IAS 24: Informatieverschaffing over verbonden partĳen (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 26: Administratieve verwerking en verslaggeving door werknemerspensioenfondsen (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 27: Geconsolideerde jaarrekeningen en administratieve verwerking van investeringen in dochterondernemingen (herziene versie van 2000) IAS 28: Administratieve verwerking van investeringen in geassocieerde deelnemingen (herziene versie van 2000) IAS 29: Financiële verslaggeving in economieën met hyperinflatie (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 30: Informatieverschaffing in de jaarrekening van banken en soortgelĳke financiële instellingen (opnieuw ingedeelde versie van 1994) IAS 31: Financiële verslaggeving van belangen in joint ventures (herziene versie van 2000) IAS 33: Winst per aandeel (1997) IAS 34: Tussentĳdse financiële verslaggeving (1998) IAS 35: Beëindiging van bedrĳfsactiviteiten (1998) IAS 36: Bĳzondere waardevermindering van activa (1998) IAS 37: Voorzieningen, voorwaardelĳke verplichtingen en voorwaardelĳke activa (1998) IAS 38: Immateriële activa (1998) IAS 40: Vastgoedbeleggingen (2000) IAS 41: Landbouw (2001) INTERPRETATIES VAN HET STANDING INTERPRETATIONS COMMITTEE SIC-1: Consistentie — Verschillende kostprĳsformules voor voorraden SIC-2: Consistentie — Activering van financieringskosten SIC-3: Eliminatie van niet-gerealiseerde winst of niet-gerealiseerd verlies op transacties met geassocieerde deelnemingen SIC-6: Kosten van de aanpassing van bestaande software SIC-7: Invoering van de euro SIC-8: Eerste toepassing van International Accounting Standards als primaire grondslag voor de financiële verslaggeving SIC-9: Bedrĳfscombinaties — Classificatie als overname of als samenvoeging van belangen SIC-10: Overheidssteun — Geen specifiek verband met bedrĳfsactiviteiten SIC-11: Vreemde valuta — Activering van verliezen die voortvloeien uit ernstige valutadevaluaties SIC-12: Consolidatie — Voor een bĳzonder doel opgerichte entiteiten („Special Purpose Entities”) SIC-13: Entiteiten waarover gezamenlĳk de zeggenschap wordt uitgeoefend — Niet-monetaire bĳdragen door deelnemers in een joint venture SIC-14: Materiële vaste activa — Vergoeding voor de bĳzondere waardevermindering of het verlies van posten SIC-15: Operationele leases — Prikkels SIC-18: Consistentie — Alternatieve methoden SIC-19: Rapporteringsvaluta — Waardering en presentatie van de jaarrekening volgens IAS 21 en IAS 29 SIC-20: „Equity”-methode — Opname van verliezen SIC-21: Winstbelastingen — Inbaarheid van geherwaardeerde niet af te schrĳven activa SIC-22: Bedrĳfscombinaties — Aanpassing van de bĳ de eerste opname gerapporteerde reële waarde en goodwill SIC-23: Materiële vaste activa — Belangrĳke inspectie- of revisiekosten SIC-24: Winst per aandeel — Financiële instrumenten en andere overeenkomsten die in aandelen kunnen worden vereffend SIC-25: Winstbelastingen — Wĳzigingen in de fiscale status van een onderneming of haar aandeelhouders SIC-27: Evaluatie van de economische realiteit van transacties in de juridische vorm van een lease-overeenkomst SIC-28: Bedrĳfscombinaties — „Ruildatum” en reële waarde van eigen-vermogensinstrumenten SIC-29: Informatieverschaffing — Dienstverlening uit hoofde van concessieovereenkomsten SIC-30: Rapporteringsvaluta — Omrekening van waarderingsvaluta naar presentatievaluta SIC-31: Opbrengsten — Ruiltransacties met betrekking tot advertentiediensten SIC-32: Immateriële activa — Kosten van websites SIC-33: Consolidatie en de „equity”-methode — Potentiële stemrechten en de toerekening van eigendomsbelangen

Opmerking: Aanhangsels bĳ de voormelde standaarden en interpretaties worden niet als onderdeel van deze standaarden en interpretaties beschouwd en zĳn derhalve niet weergegeven.

Reproductie toegestaan binnen de Europese Economische Ruimte. Alle bestaande rechten voorbehouden buiten de EER, met uitzondering van het recht van reproductie voor persoonlĳk of ander eerlĳk gebruik. Nadere inlichtingen te verkrĳgen bĳ de IASB op het volgende adres: www.iasb.org.uk.

INTERNATIONAL ACCOUNTING STANDARD IAS 1

(HERZIENE VERSIE VAN 1997)

Presentatie van de jaarrekening

Deze herziene International Accounting Standard vervangt IAS 1, Vermelding van de grondslagen voor financiële verslaggeving, IAS 5, Informatie die in de jaarrekening moet worden opgenomen, en IAS 13, Presentatie van vlottende activa en kortlopende verplichtingen, die in 1994 in opnieuw ingedeelde versies door de Board zĳn goedgekeurd. IAS 1 (herziene versie van 1997) is in juli 1997 goedgekeurd door de IASC Board en werd van kracht voor jaarrekeningen die betrekking hebben op verslagperioden die aanvangen op of na 1 juli 1998.

In mei 1999 werden alinea's 63(c), 64, 65(a) en 74(c) gewĳzigd door IAS 10 (herziene versie van 1999), Gebeurtenissen na balansdatum. De gewĳzigde tekst wordt van kracht wanneer IAS 10 (herziene versie van 1999) van kracht wordt, namelĳk voor jaarrekeningen die betrekking hebben op verslagperioden die aanvangen op of na 1 januari 2000.

De volgende SIC-interpretaties houden verband met IAS 1:

— SIC-8: Eerste toepassing van International Accounting Standards als primaire grondslag voor de financiële verslaggeving,

— SIC-18: Consistentie — Alternatieve methoden,

— SIC-27: Evaluatie van de economische realiteit van transacties in de juridische vorm van een lease-overeenkomst,

— SIC-29: Informatieverschaffing — Dienstverlening uit hoofde van concessieovereenkomsten.

INLEIDING

1. Deze standaard („IAS 1 (herziene versie van 1997)”) vervangt de International Accounting Standards IAS 1, Vermelding van de grondslagen voor financiële verslaggeving, IAS 5, Informatie die in de jaarrekening moet worden opgenomen, en IAS 13, Presentatie van vlottende activa en kortlopende verplichtingen. IAS 1 (herziene versie) is van kracht voor verslagperioden die aanvangen op of na 1 juli 1998. Aangezien de vereisten echter consistent zĳn met die van reeds bestaande standaarden, wordt een eerdere toepassing aangemoedigd.

2. De standaard verschaft een actuele versie van de eisen van de standaard die hĳ vervangt, in overeenstemming met het raamwerk voor de opstelling en de presentatie van jaarrekeningen van het IASC. Daarenboven is deze standaard ontworpen teneinde de kwaliteit te verhogen van jaarrekeningen die in overeenstemming met de International Accounting Standards worden gepresenteerd, door: (a) te garanderen dat jaarrekeningen die worden gepresenteerd als zĳnde in overeenstemming met de IAS ook daadwerkelĳk in overeenstemming zĳn met elke toepasselĳke standaard en tevens voldoen aan alle vereisten inzake informatieverschaffing; (b) te garanderen dat slechts in extreem uitzonderlĳke gevallen wordt afgeweken van de vereisten van de IAS (er zal worden toegezien op gevallen waarin de IAS niet worden nageleefd en waar dat geëigend is, zullen verdere leidraden worden verschaft); (c) een leidraad te verschaffen voor de structuur van jaarrekeningen, waaronder minimale vereisten voor elk financieel basisoverzicht, voor de grondslagen voor financiële verslaggeving en de toelichting en een illustratieve bĳlage; en (d) praktische vereisten te ontwikkelen (op basis van het raamwerk) over kwesties als materialiteit, het continuïteitsbeginsel, de keuze van de grondslagen voor financiële verslaggeving als er geen standaard bestaat, consistentie en de presentatie van vergelĳkende informatie.

3. Om tegemoet te komen aan de eisen van gebruikers inzake uitgebreidere informatie over „financiële prestaties”, met name ruimer dan de „winst” die in de winst- en verliesrekening wordt vermeld, ontwikkelt de standaard een nieuwe vereiste voor een financieel basisoverzicht dat winst en verlies vermeldt die momenteel niet in de winst- en verliesrekening zĳn opgenomen. Het nieuwe overzicht kan in twee vormen worden gepresenteerd, hetzĳ als een „traditioneel” vermogensoverzicht in kolomvorm of als een echt prestatieoverzicht. De IASC Board stemde er in april 1997 principieel mee in om de manier waarop financiële prestaties worden gewaardeerd en gerapporteerd opnieuw in ogenschouw te nemen. Aanvankelĳk zal het project zich wellicht buigen over de interactie tussen resultatenverslaggeving en de verslaggevingsdoelstellingen van het raamwerk van de IASC. Derhalve zal het IASC hieromtrent voorstellen uitwerken.

4. De standaard geldt voor alle ondernemingen die hun verslaggeving presenteren in overeenstemming met de IAS, inclusief banken en verzekeringsondernemingen. De minimumstructuren worden zo ontwikkeld dat ze voldoende flexibel zĳn, zodat elke onderneming ze naar eigen behoefte kan aanpassen. Banken moeten bĳvoorbeeld een presentatie kunnen ontwikkelen die zowel deze standaard naleeft, alsook de meer gedetailleerde vereisten van IAS 30, Toelichtingen in de jaarrekeningen van banken en soortgelĳke financiële instellingen.

INHOUD

Doel Toepassingsgebied Doel van de jaarrekening Verantwoordelĳkheid voor de jaarrekening Componenten van de jaarrekening Algemene overwegingen Getrouw beeld en naleving van de International Accounting Standards Grondslagen voor financiële verslaggeving Het continuïteitsbeginsel Het toerekeningsbeginsel Consistentie van de presentatie Materialiteit en aggregatie Saldering Vergelĳkende informatie Structuur en inhoud Inleiding Identificatie van de jaarrekening Verslagperiode Tĳdigheid Balans Het onderscheid tussen vlottend / vast c.q. kortlopend / langlopend Vlottende activa Kortlopende verplichtingen Informatie die moet worden opgenomen in de balans Informatie die moet worden opgenomen in de balans of in de toelichting Winst- en verliesrekening Informatie die moet worden opgenomen in de winst- en verliesrekening Informatie die moet worden opgenomen in de winst- en verliesrekening of in de toelichting Vermogensmutatie Kasstroomoverzicht Toelichting bĳ de jaarrekening Structuur Presentatie van de grondslagen voor financiële verslaggeving Overige informatie Ingangsdatum

De standaarden die cursief en vet zĳn gedrukt dienen te worden gelezen in de context van het achtergrondmateriaal en de leidraden in deze standaard, en in de context van het voorwoord bĳ de International Accounting Standards. International Accounting Standards zĳn niet van toepassing op niet-materiële posten (zie alinea 12 van het voorwoord).

DOEL

Het doel van deze standaard is de grondslag voor te schrĳven voor de presentatie van jaarrekeningen voor algemene doeleinden, teneinde vergelĳkingen mogelĳk te maken, zowel met de jaarrekeningen van de onderneming over vorige perioden als met de jaarrekeningen van andere ondernemingen. Om dit doel te bereiken, worden in deze standaard algemene overwegingen uiteengezet voor de presentatie van jaarrekeningen, leidraden voor hun structuur en minimumvereisten voor de inhoud van jaarrekeningen. De opname, waardering en toelichting van specifieke transacties en gebeurtenissen worden behandeld in andere International Accounting Standards.

TOEPASSINGSGEBIED

1. Deze standaard moet worden toegepast op de presentatie van alle jaarrekeningen voor algemene doeleinden die zĳn opgesteld en gepresenteerd overeenkomstig de International Accounting Standards.

2. Jaarrekeningen voor algemene doeleinden zĳn jaarrekeningen bestemd voor gebruikers die zich niet in een positie bevinden om rapporten op maat aan te vragen die zĳn opgesteld volgens hun specifieke informatiebehoeften. Jaarrekeningen voor algemene doeleinden omvatten jaarrekeningen die afzonderlĳk worden gepresenteerd, of als onderdeel van een ander openbaar document, zoals een jaarverslag of een prospectus. Deze standaard is niet van toepassing op verkorte tussentĳdse financiële verslagen. Deze standaard geldt zowel voor de jaarrekeningen van afzonderlĳke ondernemingen als voor de geconsolideerde jaarrekeningen van een groep van ondernemingen. De standaard sluit echter niet uit dat de presentatie van de geconsolideerde jaarrekening in overeenstemming met de International Accounting Standards kan vervat zĳn in hetzelfde document als de jaarrekening van de moedermaatschappĳ die is opgesteld volgens de nationale vereisten, althans voor zover de grondslag voor de presentatie van beide duidelĳk wordt vermeld in het overzicht van de gehanteerde grondslagen voor financiële verslaggeving.

3. Deze standaard geldt voor alle soorten ondernemingen, met inbegrip van banken en verzekeringsondernemingen. Additionele vereisten voor banken en soortgelĳke financiële instellingen, consistent met de vereisten van deze standaard, worden uiteengezet in IAS 30, Toelichtingen in de jaarrekeningen van banken en soortgelĳke financiële instellingen.

4. Deze standaard maakt gebruik van terminologie die geschikt is voor ondernemingen met winstoogmerk. Ondernemingen uit de publieke sector kunnen bĳgevolg de vereisten van deze standaard toepassen. Verenigingen zonder winstoogmerk, overheidsinstellingen en andere ondernemingen uit de publieke sector die deze standaard wensen toe te passen, zullen mogelĳk de beschrĳvingen moeten aanpassen die voor bepaalde posten in de jaarrekeningen en voor de jaarrekeningen zelf worden gehanteerd. Dergelĳke ondernemingen mogen eveneens additionele componenten van de jaarrekening presenteren.

DOEL VAN DE JAARREKENING

5. Een jaarrekening is een gestructureerde financiële representatie van de financiële positie en de transacties van een onderneming. Het doel van jaarrekeningen voor algemene doeleinden bestaat erin informatie te verschaffen over de financiële positie, financiële prestaties en kasstromen van een onderneming, die voor een groot aantal gebruikers nuttig is voor het nemen van economische beslissingen. De jaarrekening toont ook de resultaten van het beheer door het management van de middelen waarover het beschikt. Om aan dit doel te voldoen, biedt een jaarrekening informatie over de volgende onderdelen van een onderneming: (a) activa; (b) verplichtingen; (c) eigen vermogen; (d) baten en lasten, met inbegrip van winsten en verliezen; en (e) kasstromen. Deze informatie vormt samen met andere informatie die in de toelichting bĳ de jaarrekening wordt opgenomen, een hulpmiddel voor gebruikers om voorspellingen te doen over de toekomstige kasstromen van de onderneming, en in het bĳzonder over de zekerheid waarmee de onderneming geldmiddelen en kasequivalenten kan genereren en haar vermogen dat op de juiste tĳdstippen te doen.

VERANTWOORDELĲKHEID VOOR DE JAARREKENING

6. De raad van bestuur en/of een ander bestuurlĳk orgaan van een onderneming is verantwoordelĳk voor de opstelling en de presentatie van haar jaarrekening.

COMPONENTEN VAN DE JAARREKENING

7. Een volledige jaarrekening is samengesteld uit de volgende componenten: (a) de balans; (b) de winst- en verliesrekening; (c) een overzicht van ofwel: (i) alle vermogensmutaties; of (ii) uitsluitend die vermogensmutaties die niet voortvloeien uit kapitaaltransacties met eigenaars en uitkeringen aan eigenaars; (d) een kasstroomoverzicht; en (e) de grondslagen voor financiële verslaggeving en toelichtingen.

8. Ondernemingen worden aangemoedigd om naast de jaarrekening ook een financieel commentaar door het management te presenteren, dat de belangrĳkste kenmerken van de financiële prestaties en de financiële positie van een onderneming beschrĳft en verklaart, alsmede de voornaamste onzekerheden waarmee de onderneming te kampen heeft. Een dergelĳk verslag kan de volgende elementen bevatten: (a) een overzicht van de belangrĳkste factoren en invloeden die bepalend zĳn voor de financiële prestaties, met inbegrip van wĳzigingen in de omgeving waarin de onderneming opereert, de manier waarop de onderneming op dergelĳke wĳzigingen reageert en de gevolgen daarvan, alsmede het investeringsbeleid van de onderneming om de financiële prestaties te handhaven en te verbeteren, inclusief haar dividendbeleid; (b) de financieringsbronnen van de onderneming, haar beleid ten aanzien van financieringen met vreemd vermogen en risicobeheer; en (c) de sterke punten en middelen van de onderneming waarvan de waarde niet wordt weerspiegeld in de balans die conform de International Accounting Standards is opgesteld.

9. Talrĳke ondernemingen presenteren naast de jaarrekening ook additionele overzichten zoals milieurapporten en overzichten van de toegevoegde waarde, voornamelĳk in sectoren waar milieufactoren een belangrĳke rol spelen en waar werknemers beschouwd worden als een belangrĳke gebruikersgroep. Ondernemingen worden aangemoedigd om dergelĳke additionele overzichten te presenteren als het management van mening is dat zĳ een hulpmiddel vormen voor gebruikers bĳ het nemen van economische beslissingen.

ALGEMENE OVERWEGINGEN

Getrouw beeld en naleving van de International Accounting Standards

10. De jaarrekening moet een getrouw beeld geven van de financiële positie, de financiële prestaties en de kasstromen van een onderneming. Indien de International Accounting Standards op correcte wĳze worden toegepast en daar waar nodig aanvullende toelichtingen worden verstrekt, leidt dit in vrĳwel alle omstandigheden tot een jaarrekening die een getrouw beeld weergeeft.

11. Een onderneming die haar jaarrekening opstelt conform de International Accounting Standards dient dit expliciet te vermelden. Jaarrekeningen mogen niet worden omschreven als zĳnde in overeenstemming met de International Accounting Standards, tenzĳ ze in overeenstemming zĳn met alle vereisten van elke toepasselĳke standaard en elke toepasselĳke interpretatie van het Standing Interpretations Committee (SIC) ( 2 ).

12. Onjuiste verwerkingswĳzen worden niet gerechtvaardigd door de gebruikte grondslagen voor financiële verslaggeving te vermelden en evenmin door toelichtingen of ander verklarend materiaal te verstrekken.

13. In de extreem zeldzame omstandigheden waarin het management besluit dat het naleven van een vereiste in een standaard misleidend zou zĳn, en dat het bĳgevolg nodig is om van die vereiste af te wĳken om een getrouw beeld te verkrĳgen, dient een onderneming het volgende te vermelden: (a) dat het management heeft besloten dat de jaarrekening een getrouw beeld geeft van de financiële positie, de financiële prestaties en de kasstromen van de onderneming; (b) dat de jaarrekening in alle wezenlĳke opzichten in overeenstemming is met de toepasselĳke International Accounting Standards, maar dat van een standaard werd afgeweken teneinde een getrouw beeld te verkrĳgen; (c) de standaard waarvan de onderneming is afgeweken, de aard van de afwĳking met vermelding van de manier waarop de standaard zou moeten worden verwerkt, de reden waarom een dergelĳke verwerkingswĳze misleidend zou zĳn onder de bestaande omstandigheden en de gehanteerde verwerkingswĳze; en (d) de financiële impact van de afwĳking op de nettowinst of het nettoverlies, de activa, de verplichtingen, het eigen vermogen en de kasstromen van de onderneming voor elke gepresenteerde periode.

14. Soms bevatten jaarrekeningen vermeldingen als „gebaseerd op” of „conform de belangrĳkste vereisten van” of „in overeenstemming met de verwerkingsvereisten van” de International Accounting Standards. Vaak wordt geen verdere informatie geboden, hoewel het duidelĳk is dat ze niet voldoen aan de wezenlĳke vereisten inzake informatieverschaffing, en zelfs niet aan de voorgeschreven verwerkingswĳzen. Dergelĳke jaarrekeningen zĳn misleidend aangezien zĳ afbreuk doen aan de betrouwbaarheid en de begrĳpelĳkheid van de jaarrekening. Om te garanderen dat jaarrekeningen die pretenderen in overeenstemming te zĳn met de International Accounting Standards ook daadwerkelĳk voldoen aan de standaard die gebruikers wereldwĳd eisen, omvat deze standaard een algemene vereiste dat jaarrekeningen een getrouw beeld dienen te verschaffen, een uiteenzetting over hoe aan deze vereiste voor de presentatie van een getrouw beeld werd voldaan en nadere toelichtingen die de extreem zeldzame omstandigheden bepalen waarin een afwĳking noodzakelĳk is. Voorts vereist deze standaard een duidelĳke toelichting van de omstandigheden waarin zich een afwĳking voordoet. Het bestaan van tegenstrĳdige nationale vereisten is op zich niet voldoende om een afwĳking te rechtvaardigen in jaarrekeningen die werden opgesteld conform de International Accounting Standards.

15. In vrĳwel alle omstandigheden wordt een getrouw beeld verkregen door in alle wezenlĳke opzichten de toepasselĳke International Accounting Standards na te leven. Om een getrouw beeld te verkrĳgen, is het nodig om: (a) de grondslagen voor financiële verslaggeving te selecteren en toe te passen in overeenstemming met alinea 20; (b) informatie en grondslagen voor financiële verslaggeving op zodanige wĳze te presenteren dat ze relevante, vergelĳkbare en begrĳpelĳke informatie vormen; en (c) aanvullende toelichtingen te verschaffen ingeval de vereisten van de International Accounting Standards ontoereikend zĳn om gebruikers een duidelĳk inzicht te verschaffen in de impact van bepaalde transacties of gebeurtenissen die een invloed hebben op de financiële positie en de financiële prestaties van de onderneming.

16. In extreem zeldzame omstandigheden kan de toepassing van een specifieke vereiste van een International Accounting Standard leiden tot een misleidende jaarrekening. Dit doet zich slechts voor indien de verwerkingswĳze die door de standaard wordt opgelegd onmiskenbaar ongepast is en er bĳgevolg geen getrouw beeld kan worden verkregen door de standaard toe te passen of door alleen aanvullende informatie te vermelden. Het feit op zich dat door het gebruik van een andere verwerkingswĳze eveneens een getrouw beeld kan worden verkregen, vormt geen reden voor afwĳkingen.

17. In de oordeelsvorming over de eventuele noodzaak om af te wĳken van een specifieke vereiste van de International Accounting Standards, dient het volgende in overweging te worden genomen: (a) het doel van de vereiste en de reden waarom dat doel in de betreffende omstandigheden niet wordt bereikt of niet relevant is; en (b) de manier waarop de omstandigheden waarin de onderneming zich bevindt, verschillen van de omstandigheden van andere ondernemingen die de vereiste wel naleven.

18. Aangezien wordt verwacht dat dergelĳke omstandigheden waarin een afwĳking is vereist extreem zeldzaam zĳn en de eventuele noodzaak van een afwĳking het onderwerp uitmaakt van uitvoerige debatten en aan subjectieve oordelen onderhevig is, is het belangrĳk dat gebruikers zich ervan bewust zĳn dat de onderneming de International Accounting Standards niet in alle wezenlĳke opzichten heeft nageleefd. Het is eveneens belangrĳk dat aan gebruikers voldoende informatie wordt verschaft, zodat ze zich een gefundeerd oordeel kunnen vormen over de noodzaak van de afwĳking en zodat ze kunnen inschatten welke aanpassingen nodig zouden zĳn om wel aan de standaard te voldoen. Het IASC zal toezien op alle gevallen waarin de International Accounting Standards niet worden nageleefd en waarvan het in kennis werd gesteld (bĳvoorbeeld door ondernemingen, hun accountants of regelgevende instanties). Het IASC zal overwegen of verduidelĳking noodzakelĳk is aan de hand van interpretaties of door wĳziging van de standaarden, al naargelang het geval, om te garanderen dat afwĳkingen slechts in extreem zeldzame omstandigheden nodig blĳven.

19. Als een International Accounting Standard overeenkomstig de specifieke bepalingen van die standaard wordt toegepast vóór zĳn ingangsdatum, dient dit feit te worden vermeld.

GRONDSLAGEN VOOR FINANCIËLE VERSLAGGEVING

20. Het management dient de grondslagen voor financiële verslaggeving van een onderneming op zodanige wĳze te selecteren en toe te passen dat de jaarrekening in overeenstemming is met alle vereisten van elke toepasselĳke International Accounting Standard en interpretatie van het Standing Interpretations Committee. Als er geen specifieke vereiste is, dient het management grondslagen te ontwikkelen om te garanderen dat de jaarrekening informatie verschaft die: (a) relevant is voor de besluitvormingsbehoeften van gebruikers; en (b) betrouwbaar is in de zin dat zĳ: (i) een getrouw beeld weergeeft van de resultaten en de financiële positie van de onderneming; (ii) de economische realiteit van gebeurtenissen en transacties weerspiegelt en niet alleen de juridische vorm ( 3 ); (iii) neutraal is en vrĳ van vooroordelen; (iv) voorzichtig is; en (v) in alle wezenlĳke opzichten volledig is.

21. Grondslagen voor financiële verslaggeving zĳn de specifieke principes, grondslagen, conventies, regels en praktĳken die door een onderneming worden gehanteerd bĳ de opstelling en presentatie van de jaarrekening.

22. Als er geen specifieke International Accounting Standard of interpretatie van het Standing Interpretations Committee voorhanden is, dient het management op oordeelkundige wĳze een grondslag voor financiële verslaggeving te ontwikkelen die de meest nuttige informatie verschaft voor gebruikers van de jaarrekening van de onderneming. In zĳn oordeelsvorming dient het management volgende punten in overweging te nemen: (a) de vereisten en leidraden van International Accounting Standards die soortgelĳke en verwante kwesties behandelen; (b) de definities, opname- en waarderingscriteria voor activa, verplichtingen, baten en lasten die zĳn uiteengezet in het raamwerk van het IASC; en (c) verklaringen van andere regelgevers van financiële verslaggeving en aanvaarde praktĳken binnen de sector, doch uitsluitend voor zover deze in overeenstemming zĳn met (a) en (b) van deze alinea.

HET CONTINUÏTEITSBEGINSEL

23. Bĳ de opstelling van de jaarrekening dient het management zich een oordeel te vormen over het vermogen van de onderneming om haar continuïteit te waarborgen. Jaarrekeningen worden in principe opgesteld in de veronderstelling dat de continuïteit van de onderneming gewaarborgd is, tenzĳ het management voornemens is om de onderneming te vereffenen of om haar activiteiten stop te zetten, of als er geen realistisch alternatief bestaat. Als het management zich in dit besluitvormingsproces bewust is van wezenlĳke onzekerheden die verband houden met gebeurtenissen of omstandigheden die aanzienlĳke twĳfel doen rĳzen over het vermogen van de onderneming om haar continuïteit te handhaven, dienen dergelĳke onzekerheden te worden vermeld. Als de jaarrekening niet wordt opgesteld in de veronderstelling dat de continuïteit van de onderneming gewaarborgd is, dient dit feit in de toelichting te worden opgenomen, samen met de gehanteerde grondslag voor de opstelling van de jaarrekening en de reden waarom de continuïteit van de onderneming niet gewaarborgd zou zĳn.

24. In zĳn oordeelsvorming over de gewaarborgde continuïteit van de onderneming dient het management rekening te houden met alle informatie die voor de nabĳe toekomst beschikbaar is, namelĳk voor een periode van minstens twaalf maanden vanaf de balansdatum. De mate waarin aan deze informatie aandacht moet worden besteed, is afhankelĳk van de feiten in elk afzonderlĳk geval. Als een onderneming in het verleden steeds winstgevend is geweest en steeds over voldoende financiële middelen heeft beschikt, kan zonder verregaande analyse worden geconcludeerd dat de continuïteit van de onderneming gewaarborgd is. In andere gevallen dient het management een ruime waaier van factoren in overweging te nemen omtrent de huidige en de verwachte rentabiliteit, de terugbetalingsregelingen voor schulden en mogelĳke bronnen voor alternatieve financiering vóór het tot een bevredigende conclusie kan komen over de gewaarborgde continuïteit van de onderneming.

HET TOEREKENINGSBEGINSEL

25. Met uitzondering van het kasstroomoverzicht, dient een onderneming haar jaarrekening op te stellen op basis van het toerekeningsbeginsel.

26. Volgens het toerekeningsbeginsel worden de gevolgen van transacties en gebeurtenissen opgenomen wanneer zĳ zich voordoen (en niet wanneer geldmiddelen of kasequivalenten worden ontvangen of betaald) en worden zĳ geboekt in de administratie en verwerkt in de jaarrekening van de periode waarop zĳ betrekking hebben. Lasten worden in de winst- en verliesrekening opgenomen op basis van een rechtstreeks verband tussen de gemaakte kosten en het „verdienen” van bepaalde baten (matching, of het toerekenen van kosten aan opbrengsten). De toepassing van het matchingprincipe laat echter niet toe dat in de balans posten worden opgenomen die niet voldoen aan de definitie van activa of verplichtingen.

CONSISTENTIE VAN DE PRESENTATIE

27. De presentatie en de classificatie van posten in de jaarrekening die in een verslagperiode worden gehanteerd, moeten in de volgende periode worden gehandhaafd, tenzĳ: (a) een significante wĳziging in de aard van de activiteiten van de onderneming of een beoordeling van de presentatie van haar jaarrekening aantoont dat de wĳziging zal leiden tot een juistere presentatie van gebeurtenissen of transacties; of (b) een wĳziging in de presentatie vereist is door een International Accounting Standard of een interpretatie van het Standing Interpretations Committee ( 4 ).

28. Een significante overname of afstoting, of een beoordeling van de presentatie van de jaarrekening kan een aanleiding vormen om de jaarrekening op een andere wĳze te presenteren. Alleen als het waarschĳnlĳk is dat de herziene structuur gehandhaafd zal blĳven of als het voordeel van een alternatieve presentatie duidelĳk is, zou een onderneming de presentatiewĳze van haar jaarrekeningen mogen wĳzigen. Als dergelĳke wĳzigingen in de presentatie worden doorgevoerd, dient een onderneming haar vergelĳkende informatie opnieuw in te delen in overeenstemming met alinea 38. Het is toegestaan om de presentatie te wĳzigen om te voldoen aan de nationale vereisten, zolang de herziene presentatie consistent is met de vereisten van deze standaard.

MATERIALITEIT EN AGGREGATIE

29. Elke materiële post dient afzonderlĳk in de jaarrekening te worden gepresenteerd. Niet-materiële bedragen dienen te worden samengevoegd met bedragen van soortgelĳke aard of functie en hoeven niet afzonderlĳk te worden gepresenteerd.

30. Jaarrekeningen zĳn het resultaat van de verwerking van grote hoeveelheden transacties die gestructureerd worden doordat ze in groepen worden samengevoegd op basis van hun aard of hun functie. De laatste stap in het aggregatie- en classificatieproces is de presentatie van beknopte en geclassificeerde gegevens die ofwel posten vormen in de jaarrekening, ofwel in de toelichting worden opgenomen. Als een post op zichzelf niet materieel is, wordt deze samengevoegd met andere posten in de financiële overzichten of in de toelichting. Een post die niet voldoende materieel is om afzonderlĳk in de financiële overzichten van de jaarrekening te worden opgenomen, kan niettemin voldoende materieel zĳn om afzonderlĳk in de toelichting te worden vermeld.

31. In deze context is informatie materieel indien het weglaten ervan een invloed zou kunnen hebben op de economische beslissingen die gebruikers op basis van de jaarrekening nemen. De materialiteit van de post is afhankelĳk van de omvang en de aard daarvan, beoordeeld op basis van de bĳzondere omstandigheden waarin het weglaten plaatsvindt. Bĳ het bepalen of een post of een totaal van posten al dan niet materieel is, worden de aard en de omvang van de post samen in beschouwing genomen. Afhankelĳk van de omstandigheden kan zowel de aard als de omvang van de post de beslissende factor vormen. Verschillende activa van dezelfde aard en met dezelfde functie kunnen bĳvoorbeeld worden samengevoegd, zelfs als de afzonderlĳke bedragen aanzienlĳk zĳn. Anderzĳds worden grote posten die in aard of in functie verschillen, afzonderlĳk gepresenteerd.

32. Materialiteit behelst dat niet aan de specifieke informatievereisten van International Accounting Standards hoeft te worden voldaan als de daaruit voortvloeiende informatie niet materieel is.

SALDERING

33. Activa en verplichtingen hoeven niet te worden gesaldeerd, tenzĳ saldering is vereist of toegestaan door een andere International Accounting Standard.

34. Baten en lasten dienen alleen te worden gesaldeerd als en slechts als: (a) dit wordt vereist of toegestaan door een International Accounting Standard; of (b) winsten, verliezen en verwante lasten die voortvloeien uit dezelfde of soortgelĳke transacties en gebeurtenissen niet materieel zĳn. Dergelĳke bedragen dienen te worden samengevoegd in overeenstemming met alinea 29.

35. Het is belangrĳk dat zowel activa als verplichtingen en zowel baten als lasten afzonderlĳk worden gerapporteerd als deze materieel zĳn. Saldering in de winst- en verliesrekening of in de balans, behalve indien de saldering de economische realiteit van de transactie of gebeurtenis weerspiegelt, doet afbreuk aan het vermogen van gebruikers om de verrichte transacties te begrĳpen en de toekomstige kasstromen van de onderneming in te schatten. De rapportering van activa na waardeverminderingen, bĳvoorbeeld voorzieningen voor de economische veroudering van voorraden en voorzieningen voor dubieuze vorderingen, valt niet onder saldering.

36. In IAS 18, Opbrengsten, wordt de term opbrengsten gedefinieerd. Deze standaard vereist dat opbrengsten worden gewaardeerd tegen de reële waarde van de ontvangen of te ontvangen vergoeding, waarbĳ rekening moet worden gehouden met het bedrag van enige handelskortingen of kwantumkortingen die door de onderneming zĳn toegekend. In het kader van haar normale bedrĳfsactiviteiten kan een onderneming andere transacties verrichten die geen opbrengsten genereren, maar die wel samenhangen met de belangrĳkste opbrengstengenererende activiteiten. De resultaten van dergelĳke transacties worden gepresenteerd door van de baten van een transactie de met die transactie verband houdende kosten af te trekken, althans indien deze presentatie de economische realiteit van de transactie of gebeurtenis weergeeft. Bĳvoorbeeld: (a) winsten en verliezen op de vervreemding van vaste activa, waaronder beleggingen en bedrĳfsactiva, worden in de verslaggeving opgenomen door de boekwaarde van het actief en de ermee samenhangende verkoopkosten af te trekken van de opbrengsten die werden gegenereerd op de vervreemding; (b) uitgaven die krachtens een contractuele afspraak met een derde worden vergoed (bĳvoorbeeld een onderverhuurovereenkomst) worden gesaldeerd met de verwante vergoeding; en (c) buitengewone posten kunnen worden gepresenteerd zonder de daarop verschuldigde belastingen en minderheidsbelangen. De brutobedragen kunnen in de toelichting worden opgenomen.

37. Daarenboven dienen winsten en verliezen die voortvloeien uit een groep van soortgelĳke transacties netto in de verslaggeving te worden opgenomen. Voorbeelden zĳn de winst of het verlies op wisselkoersverschillen of de winst of het verlies op financiële instrumenten die worden aangehouden voor handelsdoeleinden. Dergelĳke winsten en verliezen dienen echter afzonderlĳk te worden gepresenteerd indien hun omvang, aard of frequentie van dien aard is dat ze apart moeten worden vermeld krachtens IAS 8, Nettowinst of -verlies over de periode, fundamentele fouten en wĳzigingen in de grondslagen voor financiële verslaggeving.

VERGELĲKENDE INFORMATIE

38. Tenzĳ een International Accounting Standard anderszins toestaat of vereist, dient voor alle cĳfergegevens in de jaarrekening vergelĳkende informatie te worden opgenomen ten aanzien van de vorige periode. Vergelĳkende informatie moet in de beschrĳvende informatie worden opgenomen als dit relevant is om een inzicht te krĳgen in de jaarrekening over de huidige periode.

39. In sommige gevallen blĳft verhalende informatie die in de jaarrekening over de vorige periode(n) werd verschaft eveneens relevant in de huidige periode. Bĳvoorbeeld gedetailleerde informatie over een rechtsgeschil waarvan de uitkomst onzeker was op de vorige balansdatum en dat nog moet worden opgelost, dient te worden vermeld in de huidige periode. Informatie over het feit dat er op de laatste balansdatum onzekerheid bestond, en de stappen die tĳdens de periode zĳn genomen om deze onzekerheid op te lossen, is nuttig voor gebruikers.

40. Als de presentatie of de classificatie van posten in de jaarrekening wordt gewĳzigd, dienen ook de vergelĳkende bedragen opnieuw te worden ingedeeld om de vergelĳkbaarheid met de huidige periode te handhaven, tenzĳ dit niet haalbaar is. Ook de aard, het bedrag en de reden voor de herziene indeling dienen te worden vermeld. Als het niet haalbaar is om vergelĳkende bedragen opnieuw in te delen, dient de onderneming informatie te verstrekken omtrent de reden waarom ze geen herziene indeling heeft opgenomen, alsmede de aard van de wĳzigingen die zouden zĳn gebeurd indien de bedragen wel opnieuw waren ingedeeld.

41. Er kunnen zich bepaalde omstandigheden voordoen waarin het niet haalbaar is om vergelĳkende informatie opnieuw in te delen teneinde de vergelĳkbaarheid met de huidige periode te garanderen. Dit kan bĳvoorbeeld het geval zĳn als gegevens in de vorige periode(n) op een zodanige manier zĳn samengesteld dat ze niet opnieuw kunnen worden geclassificeerd, en het mogelĳk niet haalbaar is om de informatie opnieuw samen te stellen. In dergelĳke omstandigheden dient de aard van de wĳzigingen die aan de vergelĳkende bedragen zouden zĳn aangebracht, in de toelichting te worden vermeld. In IAS 8 wordt uiteengezet welke aanpassingen er aan vergelĳkende informatie moeten worden aangebracht na een wĳziging in de grondslagen voor financiële verslaggeving die retroactief wordt toegepast.

STRUCTUUR EN INHOUD

Inleiding

42. Deze standaard vereist de opname van bepaalde informatie in de jaarrekening, vereist dat andere posten ofwel in de jaarrekening of in de toelichting bĳ de jaarrekening worden opgenomen en verschaft in een bĳlage bĳ de standaard aanbevolen indelingen die een onderneming in voorkomende gevallen volgens haar eigen omstandigheden kan hanteren. IAS 7 verschaft een structuur voor de presentatie van het kasstroomoverzicht.

43. Deze standaard gebruikt de term informatieverschaffing in ruime zin. Informatieverschaffing heeft zowel betrekking op posten die in elk financieel overzicht binnen de jaarrekening moeten worden vermeld als op posten die in de toelichting bĳ de jaarrekening moeten worden opgenomen. Informatie die krachtens andere International Accounting Standards moet worden verstrekt, moet worden vermeld volgens de vereisten van deze standaarden. Tenzĳ deze of een andere standaard anderszins bepaalt, dient dergelĳke informatie ofwel in de jaarrekening ofwel in de toelichting te worden opgenomen.

44. Jaarrekeningen dienen duidelĳk identificeerbaar en onderscheidbaar te zĳn van andere informatie in dezelfde publicatie.

45. De International Accounting Standards zĳn alleen van toepassing op de jaarrekening en niet op andere informatie die in een jaarverslag of ander document is vervat. Het is dan ook belangrĳk dat gebruikers een onderscheid kunnen maken tussen informatie die werd opgesteld in overeenstemming met de International Accounting Standards en andere informatie die wellicht nuttig is voor gebruikers, doch niet aan standaarden onderhevig is.

46. Elke component van de jaarrekening moet duidelĳk identificeerbaar zĳn. Daarenboven dient de hiernavolgende informatie duidelĳk te worden vermeld en herhaald indien dat nodig is voor een goed begrip van de gepresenteerde informatie: (a) de naam van de verslaggevende onderneming of een andere vorm van identificatie; (b) of het de jaarrekening van de afzonderlĳke onderneming betreft dan wel die van een groep ondernemingen; (c) de balansdatum of de periode die de jaarrekening bestrĳkt, afhankelĳk van welke van beide gepast is voor de betreffende component van de jaarrekening; (d) de rapporteringsvaluta; en (e) de gehanteerde mate van precisie voor de presentatie van cĳfers in de jaarrekening.

47. Aan de vereisten van alinea 46 kan gewoonlĳk worden voldaan door op elke pagina van de jaarrekening kopjes en afgekorte kolomkopjes te gebruiken. Oordeelsvorming is vereist voor het bepalen van de beste manier om dergelĳke informatie te presenteren. Als de jaarrekening bĳvoorbeeld elektronisch wordt gelezen, hoeven er geen afzonderlĳke pagina's te worden gebruikt. Bovenvermelde punten worden dan voldoende frequent gepresenteerd om een goed inzicht te verschaffen in de verstrekte informatie.

48. Jaarrekeningen worden vaak begrĳpelĳker door cĳfers te presenteren in duizend of miljoen eenheden van de rapporteringsvaluta. Dit is aanvaardbaar zolang de gehanteerde mate van precisie wordt vermeld en er geen relevante informatie verloren gaat.

49. Jaarrekeningen dienen ten minste jaarlĳks te worden gepresenteerd. In uitzonderlĳke gevallen, als een onderneming haar balansdatum wĳzigt en de jaarrekening wordt gepresenteerd voor een periode die langer of korter is dan één jaar, dient de onderneming behalve de periode die de jaarrekening beslaat, ook het volgende te vermelden: (a) de reden waarom de jaarrekening een andere periode dan één jaar beslaat; en (b) het feit dat vergelĳkende bedragen voor de winst- en verliesrekening, vermogensmutaties, kasstromen en de daarmee samenhangende toelichting niet vergelĳkbaar zĳn.

50. In uitzonderlĳke omstandigheden kan een onderneming verplicht zĳn of besluiten om haar balansdatum te wĳzigen, bĳvoorbeeld indien de onderneming wordt overgenomen door een onderneming met een andere balansdatum. In dergelĳke gevallen is het belangrĳk dat gebruikers zich ervan bewust zĳn dat de bedragen die voor de huidige periode worden weergegeven en de vergelĳkende bedragen niet vergelĳkbaar zĳn, en dat de reden voor de wĳziging van de balansdatum wordt vermeld.

51. Normaliter worden jaarrekeningen consistent opgesteld voor een periode van één jaar. Om praktische redenen geven sommige ondernemingen voor hun financiële verslaggeving echter de voorkeur aan een periode van 52 weken. Deze standaard sluit deze mogelĳkheid niet uit, aangezien de resulterende jaarrekening waarschĳnlĳk niet wezenlĳk zal verschillen van een jaarrekening die over een periode van één jaar zou worden gepresenteerd.

52. Er wordt afbreuk gedaan aan het nut van jaarrekeningen als ze niet binnen een redelĳke periode na de balansdatum ter beschikking worden gesteld van de gebruikers. Een onderneming dient zich in een positie te bevinden om haar jaarrekening binnen een periode van zes maanden na de balansdatum te publiceren. Factoren zoals de complexiteit van de activiteiten van een onderneming vormen onvoldoende reden om geen tĳdige verslaggeving uit te brengen. In veel rechtsgebieden worden specifiekere termĳnen opgelegd door de plaatselĳke wetgeving of de marktregulerende instanties.

Balans

53. Op grond van de aard van haar activiteiten dient elke onderneming te bepalen of zĳ vlottende en vaste activa en kortlopende en langlopende verplichtingen al dan niet als aparte classificaties in de balans opneemt. Beslist de onderneming om dit onderscheid te maken, dan zĳn alinea's 57 tot en met 65 van deze standaard van toepassing. Als een onderneming besluit om deze classificatie niet te hanteren, dienen activa en verplichtingen in ruime mate in volgorde van hun liquiditeit te worden gepresenteerd.

54. Ongeacht de gekozen methode dient een onderneming voor elk actief en voor elke verplichting waarin bedragen zĳn vervat die naar verwachting zowel vóór als na een periode van twaalf maanden na de balansdatum zullen worden geïnd of vereffend, het bedrag te vermelden waarvan wordt verwacht dat het na meer dan twaalf maanden zal worden geïnd of vereffend.

55. Als een onderneming goederen of diensten levert binnen een duidelĳk omlĳnde exploitatiecyclus, kan nuttige informatie worden gehaald uit de aparte classificatie van vlottende en vaste activa en kortlopende en langlopende verplichtingen door een onderscheid te maken tussen de nettoactiva die continu in omloop zĳn als werkkapitaal en de nettoactiva die worden gebruikt in de lange-termĳnactiviteiten van de onderneming. Ook krĳgt de gebruiker een duidelĳk zicht op activa waarvan verwacht wordt dat ze binnen de huidige exploitatiecyclus zullen worden gerealiseerd, en op verplichtingen die in dezelfde periode moeten worden afgewikkeld.

56. Informatie over de vervaldata van activa en verplichtingen is nuttig om de liquiditeit en de solvabiliteit van een onderneming te beoordelen. IAS 32, Financiële instrumenten: informatieverschaffing en presentatie, vereist dat de vervaldata van zowel financiële activa als financiële verplichtingen worden vermeld. Financiële activa omvatten handels- en overige vorderingen en financiële verplichtingen omvatten handels- en overige crediteuren. Informatie over de verwachte datum van inbaarheid en afwikkeling van niet-monetaire activa en verplichtingen zoals voorraden en voorzieningen is eveneens nuttig, ongeacht of de activa en de verplichtingen respectievelĳk zĳn ingedeeld in vlottend/vast, c.q. kortlopend/langlopend. Een onderneming vermeldt bĳvoorbeeld het bedrag van de voorraden waarvan ze verwacht dat het pas later dan één jaar na de balansdatum zal kunnen worden geïnd.

57. Een actief dient als een vlottend actief te worden ingedeeld als: (a) verwacht wordt dat het actief zal worden gerealiseerd of wordt aangehouden voor verkoop of verbruik in het normale verloop van de exploitatiecyclus van de onderneming; of (b) het voornamelĳk wordt aangehouden op korte termĳn of voor handelsdoeleinden en verwacht wordt dat het binnen twaalf maanden na de balansdatum zal worden gerealiseerd; of (c) het geldmiddelen of kasequivalenten betreft die niet beperkt zĳn in hun gebruik. Alle overige activa dienen te worden ingedeeld als vaste activa.

58. Deze standaard gebruikt de term „vaste activa” voor materiële activa, immateriële activa, bedrĳfsactiva en financiële activa van langlopende aard. Het gebruik van alternatieve omschrĳvingen wordt door deze standaard niet verboden, zolang de betekenis duidelĳk blĳft.

59. De exploitatiecyclus van een onderneming is de tĳd tussen de verwerving van materialen die in een proces worden ingezet en hun realisatie in geldmiddelen of andere instrumenten die onmiddellĳk in geldmiddelen kunnen worden omgezet. Vlottende activa omvatten voorraden en handelsvorderingen die als onderdeel van de normale exploitatiecyclus worden verkocht, verbruikt en gerealiseerd, zelfs indien niet verwacht wordt dat ze binnen twaalf maanden na de balansdatum zullen worden gerealiseerd. Verhandelbare effecten worden ingedeeld als vlottende activa indien verwacht wordt dat ze binnen twaalf maanden na de balansdatum zullen worden gerealiseerd; in andere gevallen worden ze ingedeeld als vaste activa.

60. Een verplichting dient te worden ingedeeld als een kortlopende verplichting als: (a) verwacht wordt dat de verplichting zal worden afgewikkeld in het normale verloop van de exploitatiecyclus van de onderneming; of (b) de verplichting moet worden afgewikkeld binnen twaalf maanden na de balansdatum. Alle overige verplichtingen dienen te worden ingedeeld als langlopende verplichtingen.

61. Kortlopende verplichtingen kunnen worden ingedeeld op een soortgelĳke manier als vlottende activa. Bepaalde kortlopende verplichtingen, zoals handelsschulden en de geleidelĳke passivering voor personeels- en andere exploitatiekosten, maken deel uit van het werkkapitaal dat gebruikt wordt in de normale exploitatiecyclus van de onderneming. Dergelĳke exploitatieposten worden ingedeeld als kortlopende verplichtingen, zelfs als deze pas na twaalf maanden na de balansdatum dienen te worden afgewikkeld.

62. Andere kortlopende verplichtingen worden niet afgewikkeld als onderdeel van de lopende exploitatiecyclus, maar dienen binnen twaalf maanden na de balansdatum te worden afgewikkeld. Voorbeelden zĳn het kortlopende gedeelte van rentedragende verplichtingen, bankvoorschotten in rekening-courant, te betalen dividenden, winstbelastingen en andere te betalen posten die geen handelsschulden zĳn. Rentedragende verplichtingen die de financiering vormen voor werkkapitaal op lange termĳn en niet binnen twaalf maanden afgewikkeld moeten worden, zĳn langlopende verplichtingen.

63. Een onderneming moet haar rentedragende verplichtingen op lange termĳn als langlopende verplichtingen blĳven indelen, zelfs als ze moeten worden afgewikkeld binnen twaalf maanden na de balansdatum, indien: (a) de oorspronkelĳke termĳn een periode van meer dan twaalf maanden bedroeg; (b) de onderneming voornemens is om de verplichting opnieuw te financieren op lange termĳn; en (c) dit voornemen ondersteund wordt door een overeenkomst voor herfinanciering of een nieuwe betalingsregeling die wordt afgesloten vóór de datum waarop de jaarrekening wordt goedgekeurd voor uitgifte. Het bedrag van enige verplichting dat overeenkomstig deze alinea niet is opgenomen in de kortlopende verplichtingen, dient samen met de informatie die deze presentatie ondersteunt te worden opgenomen in de toelichting bĳ de balans.

64. Van sommige verplichtingen die binnen de volgende exploitatiecyclus terugbetaald dienen te worden, kan worden verwacht dat ze door de onderneming worden geherfinancierd of „verlengd”. Bĳgevolg wordt van dergelĳke verplichtingen niet verwacht dat ze gebruik maken van het werkkapitaal van de onderneming. Dergelĳke verplichtingen worden beschouwd als onderdeel van de lange-termĳnfinanciering van de onderneming, en dienen als langlopende verplichtingen te worden ingedeeld. In situaties waarin de onderneming zich niet in een positie bevindt om over een herfinanciering te beslissen (zoals het geval is indien er geen herfinancieringsovereenkomst bestaat), kan de herfinanciering echter niet als automatisch worden beschouwd en wordt de verplichting ingedeeld als kortlopend, tenzĳ de afsluiting van een herfinancieringsovereenkomst vóór de datum waarop de jaarrekening wordt goedgekeurd voor uitgifte erop wĳst dat de verplichting op de balansdatum in wezen een langlopende verplichting was.

65. In sommige leenovereenkomsten zĳn garanties door de leningnemer (convenanten) opgenomen waarin wordt bepaald dat de verplichting onmiddellĳk opeisbaar is als bepaalde voorwaarden in verband met de financiële positie van de leningnemer worden geschonden. In deze omstandigheden wordt de verplichting alleen als langlopend aangemerkt indien: (a) de kredietverstrekker er vóór de datum waarop de jaarrekening is goedgekeurd voor uitgifte, mee heeft ingestemd om geen betaling te eisen als gevolg van de schending; en (b) het niet waarschĳnlĳk is dat andere voorwaarden zullen worden geschonden binnen twaalf maanden na de balansdatum.

66. Een balans dient ten minste de volgende balansposten te bevatten: (a) materiële vaste activa; (b) immateriële activa; (c) financiële activa (zonder de bedragen die zĳn vermeld onder (d), (f) en (g)); (d) investeringen die administratief werden verwerkt volgens de „equity”-methode; (e) voorraden; (f) handelsvorderingen en overige vorderingen; (g) geldmiddelen en kasequivalenten; (h) handelsschulden en overige te betalen posten; (i) belastingverplichtingen en -vorderingen zoals vereist door IAS 12, Winstbelastingen; (j) voorzieningen; (k) langlopende rentedragende verplichtingen; (l) minderheidsbelangen; en (m) geplaatst kapitaal en reserves.

67. Additionele posten, kopjes en subtotalen dienen in de balans te worden gepresenteerd indien dit door een International Accounting Standard wordt vereist, of indien de presentatie van dergelĳke elementen noodzakelĳk is om een getrouw beeld te verkrĳgen van de financiële positie van de onderneming.

68. Deze standaard schrĳft niet voor in welke volgorde of indeling de posten moeten worden gepresenteerd. Alinea 66 verschaft louter een lĳst van posten die zodanig verschillen in aard of functie dat een afzonderlĳke presentatie in de balans gerechtvaardigd is. Illustratieve formats worden uiteengezet in de bĳlage bĳ deze standaard. Aanpassingen aan de bovenvermelde posten kunnen op verschillende manieren worden uitgevoerd: (a) posten worden toegevoegd indien een andere International Accounting Standard de afzonderlĳke opname ervan in de balans vereist, of indien de omvang, aard of functie van een post van dien aard is dat een afzonderlĳke presentatie zou bĳdragen tot het verkrĳgen van een getrouw beeld van de financiële positie van de onderneming; en (b) de gehanteerde beschrĳvingen en de volgorde van de posten kan worden aangepast volgens de aard van de onderneming en haar transacties, om aldus informatie te verschaffen die noodzakelĳk is voor een algemeen inzicht in de financiële positie van de onderneming. Een bank kan de bovenvermelde beschrĳvingen bĳvoorbeeld aanpassen om te voldoen aan de meer specifieke vereisten van alinea's 18 tot en met 25 van IAS 30, Toelichtingen in de jaarrekeningen van banken en soortgelĳke financiële instellingen.

69. De posten die zĳn opgesomd in alinea 66 dienen in ruime zin te worden opgevat en hoeven niet te worden beperkt tot posten die binnen het toepassingsgebied van andere standaarden vallen. Zo omvat de post immateriële activa zowel goodwill als activa die voortvloeien uit ontwikkelingsuitgaven.

70. De beslissing om additionele posten al dan niet afzonderlĳk te presenteren, moet gebaseerd zĳn op een oordeel over: (a) de aard en de liquiditeit van activa en hun materialiteit, wat in de meeste gevallen zal leiden tot de afzonderlĳke presentatie van goodwill en activa die voortvloeien uit ontwikkelingsuitgaven, monetaire en niet-monetaire activa en vaste en vlottende activa; (b) hun functie binnen de onderneming, wat bĳvoorbeeld kan leiden tot de afzonderlĳke presentatie van bedrĳfsactiva en financiële activa, voorraden, vorderingen en geldmiddelen en kasequivalenten; en (c) de bedragen en de aard van verplichtingen en het moment waarop ze zich voordoen, wat bĳvoorbeeld kan leiden tot de afzonderlĳke presentatie van rentedragende en niet-rentedragende verplichtingen en voorzieningen, al naargelang het geval ingedeeld als kortlopende of langlopende verplichtingen.

71. Soms worden verschillende waarderingsgrondslagen gehanteerd voor activa en verplichtingen die verschillen qua aard of functie. Bepaalde categorieën van materiële vaste activa kunnen bĳvoorbeeld worden gewaardeerd tegen kostprĳs of tegen de geherwaardeerde bedragen overeenkomstig IAS 16. Het gebruik van verschillende waarderingsgrondslagen voor verschillende categorieën van activa impliceert dat hun aard of functie verschilt en dat ze bĳgevolg moeten worden gepresenteerd als aparte posten.

72. Een onderneming dient, ofwel in de balans ofwel in de toelichting bĳ de balans, verdere onderverdelingen te vermelden voor de gepresenteerde posten. Deze indeling dient te geschieden op een manier die geëigend is voor de activiteiten van de onderneming. Elke post dient in voorkomend geval op basis van zĳn aard te worden ingedeeld in een subcategorie. Verschuldigde bedragen aan en invorderbare bedragen van de moedermaatschappĳ, zusterondernemingen, geassocieerde deelnemingen en andere verbonden partĳen dienen afzonderlĳk te worden vermeld.

73. De mate van detail die in subclassificaties wordt gehanteerd, hetzĳ in de balans of in de toelichting, is afhankelĳk van de vereisten van de International Accounting Standards en van de omvang, aard en functie van de betreffende bedragen. De factoren die in alinea 70 zĳn uiteengezet, worden eveneens gebruikt om de basis voor de subclassificatie te bepalen. De informatie die moet worden verschaft, zal voor elke post verschillen. Enkele voorbeelden: (a) materiële activa worden ingedeeld per categorie zoals beschreven in IAS 16, Materiële vaste activa; (b) vorderingen worden uitgesplitst tussen vorderingen van handelscliënten, andere leden van de groep, vorderingen van verbonden partĳen, vooruitbetalingen en overige bedragen; (c) voorraden worden in overeenstemming met IAS 2, Voorraden, verder ingedeeld in categorieën zoals handelswaar, productievoorraden, materialen, goederen in bewerking en gereed product; (d) voorraden worden ingedeeld in afzonderlĳke voorzieningen voor personeelsbeloningen en andere posten die kunnen worden ingedeeld op een manier die geëigend is voor de activiteiten van de onderneming; en (e) eigen vermogen en reserves worden ingedeeld in afzonderlĳke categorieën van gestort kapitaal, agio en reserves.

74. Een onderneming dient de volgende informatie te verstrekken, hetzĳ in de balans of in de toelichting: (a) voor elke categorie van aandelenkapitaal: (i) het aantal toegestane aandelen; (ii) het aantal uitgegeven, volgestorte aandelen en het aantal uitgegeven, niet-volgestorte aandelen; (iii) de nominale waarde per aandeel, of de vermelding dat de aandelen geen nominale waarde hebben; (iv) een aansluiting tussen het aantal aandelen in omloop aan het begin en aan het einde van het jaar; (v) de rechten, voorkeurrechten en beperkingen die aan die categorie zĳn verbonden, inclusief beperkingen op de uitkering van dividenden en de terugbetaling van kapitaal; (vi) aandelen van de onderneming die worden aangehouden door de onderneming zelf, door dochterondernemingen of door geassocieerde deelnemingen van de onderneming; en (vii) aandelen die gereserveerd zĳn voor uitgifte bĳ de uitoefening van opties of in het kader van verkoopovereenkomsten, met inbegrip van de voorwaarden en de bedragen; (b) een beschrĳving van de aard en het doel van elke reserve binnen het eigen vermogen; (c) het bedrag van de dividenden die werden voorgesteld of gedeclareerd na de balansdatum maar vóór de datum waarop de jaarrekening werd goedgekeurd voor uitgifte; en (d) het bedrag van eventuele cumulatieve preferente dividenden dat nog niet werd opgenomen. Een onderneming zonder aandelenkapitaal, zoals een vennootschap zonder rechtspersoonlĳkheid, dient in haar verslaggeving informatie te verstrekken die equivalent is aan de informatie die volgens bovenvermelde punten is vereist. De informatie dient voor elke categorie van aandelenbelangen de bewegingen tĳdens de periode weer te geven, alsmede de rechten, voorkeurrechten en beperkingen die verbonden zĳn aan elke categorie van aandelenbelangen.

Winst- en verliesrekening

75. De winst- en verliesrekening dient ten minste de volgende posten te bevatten: (a) opbrengsten; (b) de resultaten van de bedrĳfsactiviteiten; (c) financieringskosten; (d) het aandeel in de winst of het verlies van geassocieerde deelnemingen en joint ventures dat volgens de „equity”-methode is gewaardeerd; (e) belastinglasten; (f) winst of verlies uit de normale bedrĳfsactiviteiten; (g) buitengewone posten; (h) minderheidsbelangen; en (i) nettowinst of -verlies over de periode. Additionele posten, kopjes en subtotalen dienen in de winst- en verliesrekening te worden gepresenteerd indien dit door een International Accounting Standard wordt vereist, of indien de presentatie van dergelĳke elementen noodzakelĳk is om een getrouw beeld te verschaffen van de financiële prestaties van de onderneming.

76. De gevolgen van de verschillende activiteiten, transacties en gebeurtenissen van een onderneming verschillen op het vlak van stabiliteit, risico en voorspelbaarheid, en de vermelding van elementen van de financiële prestaties draagt bĳ tot een beter inzicht in de behaalde financiële prestaties en tot een nauwkeurigere beoordeling van toekomstige resultaten. Als dit noodzakelĳk is om elementen van de financiële prestaties toe te lichten, dienen additionele posten in de winst- en verliesrekening te worden opgenomen, en dienen de beschrĳvingen en de volgorde van posten te worden aangepast. De materialiteit en de aard en functie van de verschillende baten- en lastencomponenten zĳn factoren die in overweging moeten worden genomen. Een bank kan de beschrĳvingen bĳvoorbeeld aanpassen om te voldoen aan de meer specifieke vereisten van alinea's 9 tot en met 17 van IAS 30. Baten en lasten worden uitsluitend gesaldeerd indien wordt voldaan aan de criteria van alinea 34.

77. Een onderneming dient, hetzĳ in de winst- en verliesrekening dan wel in de toelichting bĳ de winst- en verliesrekening, een uitsplitsing van de lasten te presenteren, ingedeeld volgens hetzĳ de aard van de lasten of hun functie binnen de onderneming.

78. Ondernemingen worden aangemoedigd om de in alinea 77 vermelde uitsplitsing in de winst- en verliesrekening te presenteren.

79. Lasten worden verder uitgesplitst om een duidelĳk zicht te bieden op een aantal componenten die bepalend zĳn voor de financiële prestaties die onderling kunnen verschillen op het vlak van stabiliteit, potentieel voor winst of verlies en voorspelbaarheid. Deze informatie kan op twee verschillende manieren worden verstrekt.

80. De eerste mogelĳke indeling is de categoriale kostenindeling. Lasten worden in de winst- en verliesrekening samengevoegd volgens hun aard (bĳvoorbeeld afschrĳvingen, aangekochte materialen, transportkosten, lonen en salarissen, advertentiekosten), en worden niet verder gespreid over verschillende functies binnen de onderneming. Deze methode kan eenvoudiger worden toegepast in kleinere ondernemingen, omdat het niet nodig is exploitatielasten toe te rekenen aan verschillende functionele indelingen. Hieronder wordt een voorbeeld gegeven van een classificatie op basis van de categoriale kostenindeling:







Opbrengsten X Overige exploitatiebaten X Wĳzigingen in voorraden gereed product en werk in uitvoering X Grondstoffen en gebruikte hulpstoffen X Personeelskosten X Kosten van afschrĳvingen X Overige exploitatielasten X Totaal exploitatielasten (X) Winst uit de bedrĳfsactiviteiten X

81. De wĳziging in gereed product en werk in uitvoering tĳdens de periode vertegenwoordigt een aanpassing van de productiekosten om het feit te weerspiegelen dat ofwel de niveaus van de voorraden door de productie zĳn gestegen, ofwel de verkoop hoger lag dan het productieritme, waardoor de voorraadniveaus zĳn afgenomen. In sommige rechtsgebieden wordt een toename in gereed product en werk in uitvoering tĳdens de periode in de bovenstaande classificatie onmiddellĳk na de post opbrengsten gepresenteerd. De gebruikte presentatie mag echter in geen geval suggereren dat dergelĳke bedragen baten vertegenwoordigen.

82. De tweede mogelĳke indeling is de functionele kostenindeling. Lasten worden ingedeeld volgens hun functie als onderdeel van de kosten voor verkoop, distributie of administratieve activiteiten. Deze presentatie verschaft gebruikers vaak relevantere informatie dan de categoriale kostenindeling, maar de toerekening van kosten aan functies kan soms arbitrair verlopen en vereist een gefundeerde oordeelsvorming. Hieronder wordt een voorbeeld gegeven van een classificatie op basis van de functionele kostenindeling:







Opbrengsten X Kosten van verkoop (X) Brutowinst X Overige exploitatiebaten X Distributiekosten (X) Beheerskosten (X) Overige exploitatielasten (X) Winst uit de bedrĳfsactiviteiten X

83. Ondernemingen die gebruik maken van de functionele kostenindeling dienen aanvullende informatie te verstrekken over de aard van de lasten, met inbegrip van de kosten van afschrĳvingen en personeelskosten.

84. De keuze voor de functionele kostenindeling of de categoriale kostenindeling is afhankelĳk van zowel historische als sectorgebonden factoren, en van de aard van de onderneming. Beide methoden geven een indicatie van de kosten die naar verwachting direct of indirect zullen variëren al naargelang het niveau van de verkoop of productie van de onderneming. Omdat elke presentatiemethode verdiensten heeft voor verschillende types van ondernemingen, vereist deze standaard dat de beslissing om een van beide methoden te hanteren gebaseerd moet zĳn op dat wat het meest getrouwe beeld geeft van de elementen van de financiële prestaties van de onderneming. Daar informatie over de aard van lasten echter nuttig is bĳ het voorspellen van toekomstige kasstromen, is een aanvullende toelichting vereist als de categoriale kostenindeling wordt gebruikt.

85. Een onderneming dient, hetzĳ in de winst- en verliesrekening dan wel in de toelichting, het bedrag van de gedeclareerde of voorgestelde dividenden per aandeel te vermelden voor de periode die de jaarrekening bestrĳkt.

VERMOGENSMUTATIE

86. Als afzonderlĳke component van haar jaarrekening dient een onderneming een overzicht te presenteren met de volgende informatie: (a) de nettowinst of het nettoverlies over de periode; (b) elke bate, last, winst die of elk verlies dat, zoals dat door andere standaarden wordt vereist, direct wordt toegerekend aan het eigen vermogen, en het totaal van deze posten; en (c) het cumulatief effect van wĳzigingen in de grondslagen voor financiële verslaggeving en het herstel van fundamentele fouten die worden behandeld volgens de gebruikelĳke verwerkingswĳzen van IAS 8. Daarenboven dient een onderneming, hetzĳ in dit overzicht dan wel in de toelichting, volgende informatie te vermelden: (d) kapitaaltransacties met eigenaars en uitkeringen aan eigenaars; (e) het saldo van de geaccumuleerde winst of het geaccumuleerde verlies aan het begin van de periode en op de balansdatum, evenals de bewegingen over de periode; en (f) een aansluiting tussen de boekwaarde van elke categorie van aandelenkapitaal, agio en elke reserve aan het begin en einde van de periode, waarbĳ elke beweging afzonderlĳk wordt opgenomen.

87. Mutaties in het eigen vermogen van een onderneming tussen twee balansdata weerspiegelen de stĳging of daling van haar nettoactiva of rĳkdom tĳdens de periode, op basis van de specifieke waarderingsprincipes die de onderneming gehanteerd heeft en in de jaarrekening heeft vermeld. Behalve in geval van wĳzigingen die voortvloeien uit transacties met aandeelhouders, zoals kapitaalstortingen en dividenden, vertegenwoordigt de globale vermogensmutatie het totaal van de winst en het verlies dat tĳdens de periode werd gegenereerd door de activiteiten van de onderneming.

88. IAS 8, Nettowinst of -verlies over de periode, fundamentele fouten en wĳzigingen in de grondslagen voor financiële verslaggeving, vereist dat alle posten van baten en lasten die in een periode zĳn opgenomen, worden opgenomen in de bepaling van de nettowinst of het nettoverlies over de periode, tenzĳ een International Accounting Standard anderszins vereist of toestaat. Andere standaarden vereisen dat winst en verlies zoals herwaarderingsmeerwaarden en -minderwaarden en bepaalde wisselkoersverschillen direct worden toegerekend als vermogensmutaties, evenals kapitaaltransacties met en uitkeringen aan de eigenaars van de onderneming. Aangezien het belangrĳk is om bĳ het inschatten van de wĳzigingen in de financiële positie van een onderneming tussen twee balansdata alle winsten en verliezen in overweging te nemen, vereist deze standaard een afzonderlĳke component van de jaarrekening waarin een duidelĳk zicht wordt geboden op de totale winst en het totale verlies van een onderneming, inclusief de resultaten die direct aan het eigen vermogen worden toegerekend.

89. Er kan op verschillende manieren aan de vereisten van alinea 86 worden voldaan. De benadering die in talrĳke rechtsgebieden wordt gehanteerd, maakt gebruik van een indeling in kolomvorm die aansluit op het begin- en eindsaldo van elk element van het eigen vermogen, inclusief posten (a) tot (f). Een andere mogelĳkheid is om een afzonderlĳke component van de jaarrekening te presenteren die alleen de posten (a) tot (c) presenteert. Als deze benadering wordt gehanteerd, worden de posten beschreven in (d) tot (f) opgenomen in de toelichting bĳ de jaarrekening. Beide benaderingen worden in de bĳlage bĳ deze standaard geïllustreerd. Ongeacht de gekozen benadering vereist alinea 86 een subtotaal van de posten in (b), zodat gebruikers de totale winsten en verliezen uit de activiteiten van de onderneming tĳdens de periode kunnen afleiden.

Kasstroomoverzicht

90. In IAS 7 worden de vereisten uiteengezet voor de presentatie van het kasstroomoverzicht en de daarmee samenhangende toelichting. IAS 7 stelt dat informatie over de kasstromen van een onderneming nuttig is omdat zĳ de gebruikers van jaarrekeningen een grondslag verschaft voor de beoordeling van het vermogen van de onderneming om geldmiddelen en kasequivalenten te genereren en van de behoeften van de onderneming om deze kasstromen te gebruiken.

Toelichting bĳ de jaarrekening

91. De toelichting bĳ de jaarrekening van een onderneming dient: (a) informatie te verstrekken over de grondslagen voor de opstelling van de jaarrekening en de specifieke grondslagen voor financiële verslaggeving die voor significante transacties en gebeurtenissen werden geselecteerd en toegepast; (b) de informatie te verstrekken die vereist is op grond van de International Accounting Standards en die niet elders in de jaarrekening wordt gepresenteerd; en (c) aanvullende informatie te verstrekken die niet in de jaarrekening is opgenomen, maar die wel noodzakelĳk is om een getrouw beeld weer te geven ( 5 ).

92. De toelichting bĳ de jaarrekening dient op systematische wĳze te worden gepresenteerd. Voor elke post die is opgenomen in de balans, de winst- en verliesrekening en het kasstroomoverzicht moet een verwĳzing worden opgenomen naar eventuele verwante informatie in de toelichting.

93. De toelichting bĳ de jaarrekening omvat beschrĳvingen of diepgaandere analyses van bedragen die zĳn opgenomen in de balans, de winst- en verliesrekening, het kasstroomoverzicht en het mutatieoverzicht van het eigen vermogen. Voorts bevat de toelichting ook aanvullende informatie zoals voorwaardelĳke verplichtingen en verbintenissen. In de toelichting is informatie vervat die op grond van de International Accounting Standards vereist is, of waarvan de vermelding door de International Accounting Standards wordt aangemoedigd, evenals andere vermeldingen die noodzakelĳk zĳn om een getrouw beeld te verkrĳgen.

94. De toelichting wordt gewoonlĳk in de volgende volgorde samengesteld, om gebruikers te helpen bĳ het begrĳpen van de jaarrekening en bĳ het vergelĳken met de jaarrekeningen van andere ondernemingen: (a) een verklaring dat de jaarrekening is opgesteld in overeenstemming met de International Accounting Standards (zie alinea 11); (b) een vermelding van de gehanteerde waarderingsgrondslag(en) en grondslag(en) voor financiële verslaggeving; (c) ondersteunende informatie voor posten die in elk financieel overzicht zĳn opgenomen, in de volgorde waarin elke post en elk financieel overzicht voorkomen; en (d) overige vermeldingen, waaronder: (i) voorwaardelĳke gebeurtenissen, verbintenissen en andere financiële informatie; en (ii) niet-financiële informatie.

95. In bepaalde omstandigheden kan het noodzakelĳk of wenselĳk zĳn om de volgorde van bepaalde posten in de toelichting te wĳzigen. Zo kunnen informatie over rentevoeten en aanpassingen van de reële waarde gecombineerd worden met informatie over de vervaldatum van financiële instrumenten, ondanks het feit dat de eerstgenoemde informatie verwĳst naar posten uit de winst- en verliesrekening en de laatstgenoemde naar posten uit de balans. Niettemin wordt voor zover dat praktisch haalbaar is steeds een systematische structuur voor de toelichting gehanteerd.

96. Informatie over de gehanteerde grondslag voor de opstelling van de jaarrekening en de specifieke grondslagen voor financiële verslaggeving kunnen worden gepresenteerd als een aparte component van de jaarrekening.

97. Het deel van de toelichting bĳ de jaarrekening waarin de grondslagen voor financiële verslaggeving worden vermeld, dient de volgende informatie te bevatten: (a) de gehanteerde waarderingsgrondslag(en) voor de opstelling van de jaarrekening; en (b) elke specifieke grondslag voor financiële verslaggeving die noodzakelĳk is voor een goed inzicht in de jaarrekening.

98. Naast de specifieke grondslagen voor financiële verslaggeving die in de jaarrekening worden gehanteerd, is het belangrĳk dat gebruikers zich bewust zĳn van de gebruikte waarderingsgrondslag(en) (historische kostprĳs, actuele waarde, bruto-opbrengstwaarde, reële waarde of contante waarde). Deze vormt of vormen immers de basis waarop het geheel van de jaarrekening is gebaseerd. Als er in de jaarrekening meer dan één waarderingsgrondslag wordt gehanteerd, bĳvoorbeeld wanneer bepaalde vaste activa worden geherwaardeerd, is het voldoende om een indicatie te geven van de categorieën van activa en verplichtingen waarop elke waarderingsgrondslag wordt toegepast.

99. Bĳ het besluitvormingsproces van het management om een specifieke grondslag voor financiële verslaggeving al dan niet te vermelden, moet het management voor ogen houden of de vermelding ervan de gebruikers als hulpmiddel kan dienen voor het begrĳpen van de manier waarop transacties en gebeurtenissen worden weerspiegeld in de gerapporteerde financiële prestaties en financiële positie. De grondslagen voor financiële verslaggeving die een onderneming kan overwegen op te nemen omvatten, doch zĳn niet beperkt tot: (a) opbrengstverantwoording; (b) consolidatieprincipes, inclusief dochterondernemingen en geassocieerde deelnemingen; (c) bedrĳfscombinaties; (d) joint ventures; (e) opname en afschrĳving van materiële en immateriële activa; (f) activering van financieringskosten en andere uitgaven; (g) onderhanden projecten in opdracht van derden; (h) vastgoedbeleggingen; (i) financiële instrumenten en beleggingen; (j) lease-overeenkomsten; (k) onderzoeks- en ontwikkelingskosten; (l) voorraden; (m) belastingen, inclusief uitgestelde belastingen; (n) voorzieningen; (o) kosten van personeelsbeloningen; (p) omrekening van vreemde valuta en afdekking; (q) bepaling van geografische en bedrĳfssegmenten en de basis voor de toerekening van kosten aan de verschillende segmenten; (r) bepaling van geldmiddelen en kasequivalenten; (s) inflatieboekhouding; en (t) overheidssubsidies. Andere International Accounting Standards vereisen specifiek de vermelding van grondslagen voor financiële verslaggeving in talrĳke van deze gebieden.

100. Elke onderneming dient de aard van haar activiteiten voor ogen te houden alsmede de grondslagen waarvan gebruikers verwachten dat ze voor een dergelĳk type onderneming zouden worden vermeld. Van ondernemingen uit de private sector kan bĳvoorbeeld worden verwacht dat ze een grondslag vermelden voor winstbelastingen, met inbegrip van uitgestelde belastingen en belastingvorderingen. Als een significant deel van de activiteiten van een onderneming in het buitenland plaatsvindt of als een onderneming veel transacties verricht in vreemde valuta, dan kan worden verwacht dat er grondslagen worden opgenomen voor de opname van winsten en verliezen uit wisselkoersverschillen en voor de afdekking van dergelĳke winsten en verliezen. In geconsolideerde jaarrekeningen dienen de gehanteerde grondslagen voor het bepalen van goodwill en minderheidsbelangen te worden vermeld.

101. Een grondslag voor financiële verslaggeving kan uitermate belangrĳk zĳn, zelfs indien de bedragen die voor de huidige en vorige periode worden vermeld, niet materieel zĳn. Ook is het nuttig om een grondslag te vermelden voor elke grondslag voor financiële verslaggeving die niet is opgenomen in een bestaande International Accounting Standard, maar die in overeenstemming met alinea 20 wordt geselecteerd en toegepast.

102. Indien niet elders in de jaarrekening vervat, dient een onderneming de volgende informatie op te nemen: (a) het domicilie en de juridische vorm van de onderneming, het land van oprichting en het adres van de statutaire zetel (of hoofdvestiging, indien verschillend van de statutaire zetel); (b) een beschrĳving van de aard van de activiteiten van de onderneming en haar voornaamste activiteiten; (c) de naam van de moedermaatschappĳ en de hoofdmoedermaatschappĳ van de groep; en (d) hetzĳ het aantal werknemers aan het einde van de periode, ofwel het gemiddelde aantal werknemers over de periode.

INGANGSDATUM

103. Deze International Accounting Standard wordt van kracht voor jaarrekeningen die betrekking hebben op perioden die aanvangen op of na 1 juli 1998. Eerdere toepassing van de standaard wordt aangemoedigd.

104. Deze International Accounting Standard vervangt IAS 1, Vermelding van de grondslagen voor financiële verslaggeving, IAS 5, Informatie die in de jaarrekening moet worden opgenomen en IAS 13, Presentatie van vlottende activa en kortlopende verplichtingen, door de Board goedgekeurd in opnieuw ingedeelde versies in 1994.

INTERNATIONAL ACCOUNTING STANDARD IAS 2

(HERZIENE VERSIE VAN 1993)

Voorraden

Deze herziene International Accounting Standard vervangt IAS 2, Waardering en presentatie van voorraden in de context van het historische-kostprĳssysteem, goedgekeurd door de Board in oktober 1975. De herziene standaard werd van kracht voor jaarrekeningen die betrekking hebben op verslagperioden die aanvangen op of na 1 januari 1995.

In mei 1999 werd alinea 28 gewĳzigd door IAS 10 (herziene versie van 1999), Gebeurtenissen na balansdatum. De gewĳzigde tekst is van kracht voor jaarrekeningen die betrekking hebben op verslagperioden die aanvangen op of na 1 januari 2000.

In december 2000 werd alinea 1 gewĳzigd door IAS 41, Landbouw, en werd alinea 16A ingevoegd in IAS 41. De gewĳzigde tekst is van kracht voor jaarrekeningen die betrekking hebben op verslagperioden die aanvangen op of na 1 januari 2003.

Eén SIC-interpretatie heeft betrekking op IAS 2:

— SIC-1: Consistentie — Verschillende kostprĳsformules voor voorraden.

INHOUD

Doel Toepassingsgebied Definities Waardering van voorraden Kostprĳs van voorraden Inkoopkosten Conversiekosten Overige kosten Kostprĳs van voorraden van een dienstverlenende onderneming Kostprĳs van agrarische producten geoogst van biologische activa Technieken voor de waardering van de kostprĳs Kostprĳsformules Gebruikelĳke verwerkingswĳze Toegestane alternatieve verwerkingswĳze Opbrengstwaarde Opname als last Informatieverschaffing Ingangsdatum

De standaarden die cursief en vet zĳn gedrukt dienen te worden gelezen in de context van het achtergrondmateriaal en de leidraden in deze standaard, en in de context van het voorwoord bĳ de International Accounting Standards. International Accounting Standards zĳn niet van toepassing op niet-materiële posten (zie alinea 12 van het voorwoord).

DOEL

Het doel van deze standaard is het voorschrĳven van de verwerkingswĳze voor voorraden onder het historische-kostprĳssysteem. Van primair belang voor de administratieve verwerking van voorraden is het bedrag van de kostprĳs dat als een actief moet worden opgenomen tot het moment waarop de opbrengsten die ermee verband houden zĳn verwerkt. Deze standaard verschaft praktische leidraden voor de bepaling van de kostprĳs en de volgtĳdelĳke opname ervan als last, inclusief elke afschrĳving tot de opbrengstwaarde. Deze standaard verschaft eveneens leidraden voor de kostprĳsformules die worden gebruikt om kosten toe te rekenen aan voorraden.

TOEPASSINGSGEBIED

1. Deze standaard moet worden toegepast in jaarrekeningen die worden opgesteld in de context van het historische-kostprĳssysteem bĳ de administratieve verwerking van andere voorraden dan: (a) werk in uitvoering dat ontstaat uit hoofde van onderhanden projecten in opdracht van derden, inclusief direct daarmee verband houdende servicecontracten (zie IAS 11, Onderhanden projecten in opdracht van derden); (b) financiële instrumenten; en (c) veestapels van producenten, land- en bosbouwproducten en mineraalertsen in zoverre ze worden gewaardeerd tegen de opbrengstwaarde in overeenstemming met in bepaalde sectoren ingeburgerde praktĳken. (d) biologische activa in verband met agrarische activiteiten (zie IAS 41, Landbouw)

2. Deze standaard heeft voorrang op IAS 2, Waardering en presentatie van voorraden in de context van het historische-kostprĳssysteem, die in 1975 werd goedgekeurd.

3. De voorraden waarnaar wordt verwezen in alinea 1(c) worden in bepaalde stadia van de productie gewaardeerd tegen de opbrengstwaarde. Dit doet zich bĳvoorbeeld voor als landbouwgewassen werden geoogst of mineraalertsen werden gewonnen en de verkoop verzekerd is onder een termĳncontract of een staatsgarantie, of als een homogene markt bestaat en het risico dat de betreffende producten niet kunnen worden verkocht verwaarloosbaar is. Deze voorraden zĳn uitgesloten van het toepassingsgebied van deze standaard.

DEFINITIES

4. De volgende begrippen worden in deze standaard gebruikt met de hierna omschreven betekenis: Voorraden zĳn activa: (a) die worden aangehouden voor verkoop in het normale verloop van de bedrĳfsvoering; (b) in het productieproces voor een dergelĳke verkoop; of (c) in de vorm van grond- en hulpstoffen die worden verbruikt tĳdens het productieproces of tĳdens het verrichten van diensten. De opbrengstwaarde is de geschatte verkoopprĳs in het normale verloop van de bedrĳfsvoering min de geschatte afwerkingskosten en de geschatte kosten die nodig zĳn om de verkoop te realiseren.

5. Voorraden omvatten goederen die worden aangekocht en aangehouden om te worden verkocht, bĳvoorbeeld handelswaar aangekocht door een kleinhandelaar en aangehouden voor verkoop, of gronden en andere onroerende goederen die worden aangehouden voor verkoop. Voorraden omvatten ook gereed product of werk in uitvoering die door een onderneming worden geproduceerd, met inbegrip van grond- en hulpstoffen die wachten om te worden gebruikt in het productieproces. In geval van een dienstverlenende onderneming omvatten voorraden de kostprĳs van de diensten, zoals beschreven in alinea 16, waarvoor de onderneming de ermee verband houdende opbrengsten nog niet heeft opgenomen (zie IAS 18, Opbrengsten).

WAARDERING VAN VOORRADEN

6. Voorraden moeten worden gewaardeerd tegen de laagste waarde van de kostprĳs of de opbrengstwaarde.

Kostprĳs van voorraden

7. De kostprĳs van voorraden dient alle inkoopkosten, conversiekosten en andere kosten te omvatten die voortvloeien uit het transport van de voorraden naar hun huidige locatie en de verwerking van de voorraden tot hun huidige toestand.

8. De inkoopkosten van voorraden omvatten de aankoopprĳs, de invoerrechten en andere belastingen (met uitzondering van deze die de onderneming later kan terugvorderen van de betreffende belastingdienst), en transport-, afhandelings- en andere kosten die direct kunnen worden toegerekend aan de verwerving van gereed product, materialen en diensten. Handelskortingen, kortingen en andere soortgelĳke posten worden afgetrokken bĳ het bepalen van de inkoopkosten.

9. In de zeldzame gevallen die zĳn toegelaten op grond van de toegestane alternatieve verwerkingswĳze in IAS 21, De gevolgen van wisselkoerswĳzigingen, mogen de inkoopkosten wisselkoersverschillen op vreemde valuta omvatten die rechtstreeks voortvloeien uit de recente verwerving van voorraden die in vreemde valuta werden gefactureerd. Deze koersverschillen zĳn beperkt tot deze die het gevolg zĳn van een ernstige devaluatie of depreciatie van een valuta waartegen er geen praktische afdekking mogelĳk is en die invloed heeft op verplichtingen die niet kunnen worden afgewikkeld en die voortvloeien uit de recente verwerving van de voorraden.

10. De conversiekosten van voorraden omvatten de kosten die direct betrekking hebben op de productie-eenheden, zoals directe arbeidskosten. Ze omvatten ook een systematische toerekening van vaste en variabele indirecte productiekosten die voortvloeien uit de conversie van materialen in gereed product. Vaste algemene productiekosten zĳn deze indirecte productiekosten die ongeacht het productievolume relatief constant blĳven, zoals afschrĳving en onderhoud van fabrieksgebouwen en installaties, en de kostprĳs van het beheer en bestuur van de fabriek. Variabele indirecte productiekosten zĳn deze indirecte productiekosten die direct of vrĳwel direct variëren met het productievolume, zoals indirecte materiaalkosten en indirecte arbeidskosten.

11. De toerekening van vaste algemene productiekosten aan de conversiekosten is gebaseerd op de normale capaciteit van de productiefaciliteiten. De normale capaciteit is de gemiddelde productie die onder normale omstandigheden naar verwachting zal worden gerealiseerd over een aantal perioden of seizoenen, rekening houdend met het verlies van capaciteit als gevolg van planmatig onderhoud. Het eigenlĳke productieniveau mag worden gebruikt als het de normale capaciteit benadert. Het bedrag van de vaste algemene productiekosten dat wordt toegerekend aan elke productie-eenheid, wordt niet verhoogd als gevolg van het feit dat de productie kleiner uitvalt of de fabriek enige tĳd stilligt. Niet-toegerekende overheadkosten worden als last opgenomen in de periode waarin ze zĳn ontstaan. In perioden waarin de productie abnormaal hoog is, wordt het bedrag van de vaste algemene productiekosten dat aan elke productie-eenheid wordt toegerekend verlaagd, zodat voorraden niet boven de kostprĳs worden gewaardeerd. De variabele indirecte productiekosten worden toegerekend aan elke productie-eenheid op basis van het eigenlĳke gebruik van de productiefaciliteiten.

12. In sommige productieprocessen wordt meer dan één product tegelĳk geproduceerd. Dit is bĳvoorbeeld het geval als gemeenschappelĳke producten worden geproduceerd of als er een hoofdproduct en een bĳproduct is. Als de conversiekosten van elk product niet afzonderlĳk kunnen worden bepaald, worden ze aan de producten toegerekend op een rationele en consistente basis. De toerekening kan bĳvoorbeeld worden gebaseerd op de relatieve verkoopwaarde van elk product, hetzĳ in het stadium van het productieproces waarin de producten afzonderlĳk bepaalbaar worden, hetzĳ aan het einde van de productie. De meeste bĳproducten zĳn van nature van gering belang. Als dit het geval is, worden ze vaak gewaardeerd tegen de opbrengstwaarde, en wordt deze waarde afgetrokken van de kostprĳs van het hoofdproduct. Bĳgevolg verschilt de boekwaarde van het hoofdproduct niet wezenlĳk van zĳn kostprĳs.

13. Overige kosten worden opgenomen in de kostprĳs van voorraden, maar alleen in zoverre ze voortvloeien uit het transport van de voorraden naar hun huidige locatie en de verwerking van de voorraden tot hun huidige toestand. Het zou bĳvoorbeeld geëigend kunnen zĳn om de overheadkosten die niet samenhangen met de productie of de kosten van het ontwerp van producten voor specifieke cliënten op te nemen in de kostprĳs van voorraden.

14. Hieronder volgen enkele voorbeelden van kosten die zĳn uitgesloten van de kostprĳs van voorraden en die als last worden opgenomen in de periode waarin ze zĳn ontstaan: (a) abnormale hoeveelheden verspilde materialen, arbeidskosten of andere productiekosten; (b) opslagkosten, tenzĳ deze kosten noodzakelĳk zĳn in het productieproces vóór een later productiestadium; (c) administratieve overheadkosten die niet bĳdragen tot het transport van de voorraden naar hun huidige locatie en de verwerking van de voorraden tot hun huidige toestand; en (d) verkoopkosten.

15. In beperkte omstandigheden worden financieringskosten opgenomen in de kostprĳs van voorraden. Deze omstandigheden zĳn aangegeven in de toegestane alternatieve verwerkingswĳze in IAS 23, Financieringskosten.

16. De kostprĳs van voorraden van een dienstverlenende onderneming bestaat voornamelĳk uit de arbeidskosten en overige kosten van werknemers die rechtstreeks betrokken zĳn bĳ het verlenen van de dienst, met inbegrip van toezichthouders en toerekenbare overheadkosten. Arbeidskosten en overige kosten in verband met verkooppersoneel en algemeen administratief personeel worden niet opgenomen maar worden geboekt als lasten in de periode waarin ze zĳn ontstaan.

16A. Op grond van IAS 41, Landbouw, worden voorraden die agrarische producten omvatten die een onderneming heeft geoogst van haar biologische activa, bĳ de oorspronkelĳke verantwoording gewaardeerd tegen hun reële waarde min de geschatte kosten van het verkooppunt op het ogenblik waarop ze worden geoogst. Dit is voor toepassing van deze standaard de kostprĳs van de voorraden op die datum.

17. Technieken voor de waardering van de kostprĳs van voorraden, zoals de standaardkostprĳsmethode of de verkoopprĳsmethode, kunnen gemakshalve worden gebruikt als de resultaten de kostprĳs benaderen. De standaardkostprĳs houdt rekening met een normaal gebruik van grond- en hulpstoffen, arbeid, efficiëntie en de capaciteit. De standaardkostprĳs wordt geregeld beoordeeld en, indien nodig, gecorrigeerd rekening houdend met de huidige omstandigheden.

18. De verkoopprĳsmethode wordt vaak gebruikt in de kleinhandel voor de waardering van voorraden van grote aantallen snel veranderende artikelen die soortgelĳke marges hebben en waarvoor het onmogelĳk is andere berekeningsmethoden te gebruiken. De kostprĳs van voorraden wordt bepaald door de verkoopwaarde van de voorraden te reduceren met de desbetreffende procentuele brutomarge. Het gebruikte percentage houdt rekening met de voorraden die zĳn afgeprĳsd tot onder de oorspronkelĳke verkoopprĳs. Vaak wordt voor elke winkelafdeling een gemiddeld percentage gebruikt.

Kostprĳsformules

19. De kostprĳs van voorraadbestanddelen die normaliter niet onderling uitwisselbaar zĳn en goederen of diensten die worden geproduceerd en gescheiden voor specifieke projecten, moet worden toegerekend door hun afzonderlĳke kostprĳzen specifiek te bepalen.

20. Specifieke bepaling van de kostprĳs betekent dat specifieke kosten worden toegerekend aan bepaalde voorraadbestanddelen. Dit is een gepaste verwerking voor voorraadbestanddelen die worden gescheiden voor een specifiek project, ongeacht of ze werden gekocht of geproduceerd. Specifieke bepaling van de kosten is echter ongepast als er grote hoeveelheden voorraadbestanddelen zĳn die normaliter onderling uitwisselbaar zĳn. In dat geval zou men zich kunnen baseren op de bestanddelen die in voorraad blĳven om te komen tot vooraf bepaalde effecten op de nettowinst of het nettoverlies over de periode.

21. De kostprĳs van voorraden, met uitsluiting van deze die worden besproken in alinea 19, moet worden toegerekend via de FIFO-formule (eerst in, eerst uit) of de formule voor de gewogen gemiddelde kostprĳs ( 6 ).

22. De FIFO-formule gaat ervan uit dat de eerst gekochte voorraadbestanddelen eerst worden verkocht, en dat bĳgevolg de bestanddelen die in voorraad blĳven aan het einde van de periode, deze zĳn die het laatst werden gekocht of geproduceerd. Bĳ de formule voor de gewogen gemiddelde kostprĳs wordt de kostprĳs van elk voorraadbestanddeel bepaald op basis van het gewogen gemiddelde van de kostprĳs van soortgelĳke bestanddelen aan het begin van een periode en de kostprĳs van soortgelĳke bestanddelen die werden gekocht of geproduceerd tĳdens de periode. Het gemiddelde kan worden berekend op periodieke basis of naarmate elke aanvullende levering wordt ontvangen, naargelang de omstandigheden van de onderneming.

23. De kostprĳs van andere voorraden dan deze die worden besproken in alinea 19, moet worden toegewezen via de LIFO-formule (laatst in, eerst uit) (6) .

24. De LIFO-formule gaat ervan uit dat de laatst gekochte of geproduceerde voorraadbestanddelen het eerst worden verkocht, en dat bĳgevolg de bestanddelen die in voorraad blĳven aan het einde van de periode, deze zĳn die het eerst werden gekocht of geproduceerd.

Opbrengstwaarde

25. De kostprĳs van voorraden is mogelĳk niet realiseerbaar als deze voorraden beschadigd zĳn, als ze geheel of gedeeltelĳk verouderd of incourant zĳn geworden, of als hun verkoopprĳzen zĳn gedaald. De kostprĳs van voorraden is mogelĳk evenmin realiseerbaar in geval van een stĳging van de geschatte afwerkingskosten of de geschatte kosten die moeten worden gemaakt om de voorraadbestanddelen te verkopen. Het gebruik om voorraden onder de kostprĳs af te schrĳven tot de opbrengstwaarde is consistent met het standpunt dat activa niet mogen worden gewaardeerd tegen grotere bedragen dan deze die naar verwachting zullen worden gerealiseerd uit de verkoop of het gebruik van deze activa.

26. Voorraden worden gewoonlĳk per bestanddeel afgeschreven tot de opbrengstwaarde. In sommige omstandigheden kan het echter gepast zĳn om soortgelĳke of verwante voorraadbestanddelen te groeperen. Dit kan het geval zĳn bĳ voorraadbestanddelen voor hetzelfde productassortiment die soortgelĳke doeleinden of een gelĳkaardig eindgebruik hebben, worden geproduceerd en verkocht in hetzelfde geografisch gebied, en niet praktisch kunnen worden gewaardeerd los van andere bestanddelen van dat productassortiment. Het is niet gepast voorraden af te schrĳven op basis van een voorraadclassificatie, bĳvoorbeeld gereed product, of alle voorraden in een bepaald geografisch of bedrĳfssegment. Dienstverlenende ondernemingen groeperen doorgaans kosten die betrekking hebben op elke dienst waarvoor een afzonderlĳke verkoopprĳs zal worden aangerekend. Bĳgevolg wordt elke dergelĳke dienst behandeld als een afzonderlĳke post.

27. Schattingen van de opbrengstwaarde zĳn gebaseerd op de meest betrouwbare gegevens die beschikbaar zĳn op het moment van de schatting van het bedrag dat de voorraden naar verwachting zullen opbrengen. Deze schattingen houden rekening met prĳs- of kostprĳsschommelingen die rechtstreeks verband houden met gebeurtenissen die plaatsvinden na afloop van de periode in zoverre dergelĳke gebeurtenissen een bevestiging vormen voor omstandigheden die bestonden aan het einde van de periode.

28. Schattingen van de opbrengstwaarde houden ook rekening met het doel waarvoor de voorraden worden aangehouden. Bĳvoorbeeld de opbrengstwaarde van de voorraad die wordt aangehouden om onvoorwaardelĳke verkopen of servicecontracten na te komen, is gebaseerd op de contractprĳs. Als de verkoopcontracten zĳn afgesloten voor minder dan de aangehouden voorraden, is de opbrengstwaarde van het teveel gebaseerd op algemene verkoopprĳzen. Voorzieningen of voorwaardelĳke verplichtingen kunnen voortvloeien uit onvoorwaardelĳke verkoopcontracten die zĳn afgesloten voor meer dan de aangehouden voorraden, of uit onvoorwaardelĳke inkoopcontracten. Dergelĳke voorzieningen of voorwaardelĳke verplichtingen worden behandeld onder IAS 37, Voorzieningen, voorwaardelĳke verplichtingen en voorwaardelĳke activa.

29. Grond- en hulpstoffen die worden aangehouden voor gebruik in de productie van voorraden worden niet afgeschreven onder de kostprĳs als het gereed product waarin ze zullen worden opgenomen naar verwachting tegen of boven de kostprĳs zal worden verkocht. Als een daling van de prĳs van materialen echter aangeeft dat de kostprĳs van het gereed product de opbrengstwaarde zal overschrĳden, worden de materialen afgeschreven tot de opbrengstwaarde. In dergelĳke gevallen is de vervangingskostprĳs van de materialen mogelĳk de beste beschikbare waardering van hun opbrengstwaarde.

30. Er volgt een nieuwe waardering