1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B VIERDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE
van 5 december 1972
houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van
veevoeders
(73/46/EEG)
(PB L 83 van 30.3.1973, blz. 21)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 81/680/EEG van de Commissie van 30 juli 1981 L 246 32 29.8.1981
▼B
VIERDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE
van 5 december 1972
houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden
voor de officiële controle van veevoeders
(73/46/EEG)
DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap,
Gelet op de richtlijn van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de
invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden
voor de officiële controle van veevoeders(1), gewijzigd door de richt-
lijn nr. 72/275/EEG van 20 juli 1972(2), inzonderheid op artikel 2,
Overwegende dat bovenbedoelde richtlijn bepaalt dat de officiële
controle van veevoeders, welke ertoe strekt na te gaan of aan de op
grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake dekwaliteit en de samenstelling van veevoeders gestelde eisen is voldaan,geschiedt volgens communautaire bemonsterings- en analysemethoden;
Overwegende dat bij E.E.G. Richtlijnen nr. 71/250, nr. 71/393 en nr. 72/
199 van de Commissie van 15 juni 1971(
3), 18 november 1971(4)e n
27 april 1972(5) reeds een zeker aantal gemeenschappelijke analyseme-
thoden is vastgelegd; dat gezien de vorderingen welke dewerkzaamheden sindsdien hebben gemaakt het dienstig is een vierde
reeks methoden vast te stellen;
Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeen-
stemming zijn met het advies van het Permanent Comité voorveevoeders,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle
van veevoeders ten aanzien van het gehalte aan vocht in dierlijke enplantaardige vetten en oliën, en ten aanzien van het gehalte aan magne-sium en ruwe celstof in veevoeders, geschieden volgens de in de
bijlage I bij deze richtlijn omschreven methoden.
Artikel 2
De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle
van veevoeders ten aanzien van hun gehalte aan retinol (vitamine A),thiamine (aneurine, vitamine B 1) en aan ascorbine- en dehydroascorbi-nezuren (vitamine C) geschieden volgens de in bijlage II bij dezerichtlijn omschreven methoden.
Artikel 3
De Lid-Staten doen uiterlijk op 1 januari 1974 de nodige wettelijke of
bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden ten einde hun wetge-1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 2
(1) PB nr. L 170 van 3. 8. 1970, blz. 2.
(2) PB nr. L 171 van 29. 7. 1972, blz. 39.
(3) PB nr. L 155 van 12. 7. 1971, blz. 13.
(4) PB nr. L 279 van 20. 12. 1971, blz. 7.
(5) PB nr. L 123 van 29. 5. 1972, blz. 6.▼M1
▼B
▼M1
▼B
▼B
ving in overeenstemming te brengen met deze richtlijn. Zij stellen de
Commissie onverwijld hiervan in kennis.
Artikel 4
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 3
▼B
BIJLAGE I
1.BEPALING VAN VOCHT IN DIERLIJKE EN PLANTAARDIGE
VETTEN EN OLIËN
1.Doel en toepasbaarheid
Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan
vocht, water en andere vluchtige stoffen in dierlijke en plantaardige vetten
en oliën.
2.Principe
Het monster wordt bij 103 ºC gedroogd, totdat geen gewichtsverlies meer
optreedt. Het gewichtsverlies wordt door weging bepaald.
3.Apparatuur
3.1. Schaal met vlakke bodem, van corrosiebestendig materiaal, doorsnede 8
à 9 cm, hoogte ca. 3 cm.
3.2. Kwikthermometer met een versterkt reservoir en een expansieruimte,
gecalibreerd van ongeveer 80 ºC tot tenminste 110 ºC, lengte ca. 10 cm.
3.3. Zandbad of een electrische verwarmingsplaat.3.4. Exsiccator met een effectief droogmiddel.3.5. Analytische balans.
4.Uitvoering
Breng ongeveer 20 g van het gehomogeniseerde monster, tot op 1 mg nauw-
keurig gewogen, in de droge schaal (3.1), getarreerd met de thermometer
(3.2). Verhit op het zandbad of op de verwarmingsplaat (3.3) onder voortdu-
rend roeren met de thermometer zodanig, dat na ongeveer 7 min. een
temperatuur van 90 ºC bereikt wordt.
Verminder de toevoer van warmte overeenkomstig de frekwentie waarmee
gasbellen van de bodem van de schaal opstijgen. De temperatuur mag niet
hoger komen dan 105 ºC. Roer onder voortdurend schrapen over de bodem
van de schaal tot de belvorming ophoudt.
Herhaal, om zeker te zijn dat al het vocht uitgedreven wordt, meerdere keren
de verwarming tot 103 ºC ± 2 ºC en laat tussen twee opeenvolgende verhit-
tingen afkoelen tot 93 ºC. Laat vervolgens in de exsiccator afkoelen tot
kamertemperatuur en weeg. Herhaal deze procedure totdat het gewichtsver-
lies tussen twee opeenvolgende wegingen niet meer bedraagt dan 2 mg.
N. B.Een gewichtsvermeerdering van het monster na herhaalde verwarming
duidt op oxidatie van het vet. In dit geval maakt men bij de berekening
gebruik van het resultaat van de weging die vlak voor de gewichtsver-
meerdering gedaan werd.
5.Berekening van de resultaten
Bereken het gehalte aan vocht in percenten van het monster uit de formule:
M
1/C0M2 ðÞ /C1100
Mo
waarin:
Mo= gewicht van het monster (in g)
M1= gewicht van de schaal met inhoud vóór verhitting (in g)
M2= gewicht van de schaal met inhoud na verhitting (in g)
Resultaten beneden 0,05 % moeten aangegeven worden met „minder dan
0,05 %”.
HerhaalbaarheidHet verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan 0,05 % absoluut.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 4
▼B
2.BEPALING VAN MAGNESIUM
door atoomabsorptiespektrofotometrie
1.Doel en toepasbaarheid
Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan
magnesium in veevoeders. Het is bijzonder geschikt voor de bepaling van
magnesiumgehalten van minder dan 5 %.
2.Principe
Het monster wordt verast en de as behandeld met zoutzuur. Indien het
monster geen organische bestanddelen bevat, wordt het direct met zoutzuur
behandeld. De oplossing wordt verdund en het magnesiumgehalte wordt
bepaald door atoomabsorptiespektrofotometrie bij 285,2 nm, aan de hand
van ijkoplossingen.
3.Reagentie
3.1. Zoutzuur p.a., d = 1,16
3.2. Zoutzuur p.a., d = 1,193.3. Magnesium of -draad of magnesiumsulfaat (Mg SO
4·7 H2O), p.a. onder
vacuum gedroogd bij kamertemperatuur
3.4. Strontiumzoutoplossing (chloride of nitraat) met 25 g strontium per 1
(= 76,08 g SrCl2.6H2O p.a./1 of 60,38 g Sr (NO3)2p.a./1.).
3.5. Magnesiumstandaardoplossing: weeg af 1 g magnesium (3.3) tot op 1 mg
nauwkeurig, nadat tevoren zorgvuldig het oxidelaagje is verwijderd, of
een overeenkomstige hoeveelheid magnesiumsulfaat (3.3) en breng dit
in een maatkolf van 1000 ml. Voeg toe 80 ml zoutzuur (3.1), los het
magnesium op en vul aan met water tot 1 000 ml. 1 ml van de
verkregen oplossing bevat 1,000 mg magnesium.
4.Apparatuur
4.1. Verassingsschalen van platina, kwarts of porselein
4.2. Elektrische moffeloven met thermostaat
4.3. Atoomabsorptiespektrofotometer
5.Uitvoering
5.1.Bereiding van de analyseoplossing
5.1.1.Veevoeders die uitsluitend uit minerale bestanddelen bestaan
Breng 5 g van het monster, tot op 1 mg nauwkeurig gewogen, in
een maatkolf van 500 ml met 250 à 300 ml water. Voeg dan toe
40 ml zoutzuur (3.1), breng aan de kook en laat gedurende onge-
veer 30 min. zachtjes koken. Koel af, vul aan met water tot
500 ml, meng en filtreer over een droog vouwfilter in een droog
bekerglas. Werp het eerste deel (ongeveer 30 ml) van het filtraat
weg.
Bij aanwezigheid van kiezelzuur wordt 5 g van het monster met
een voldoende hoeveelheid zoutzuur (3.2) (15—30 ml) op een
waterbad tot droog ingedampt. Handel verder als beschreven
onder 5.1.2.
5.1.2.Veevoeders die voornamelijk uit minerale bestanddelen bestaan
Breng 5 g van het monster, tot op 1 mg nauwkeurig gewogen, in
een verassingsschaal en veras in de moffeloven bij 550 ºC, totdat
as zonder kooldeeltjes wordt verkregen. Voor de scheiding van
kiezelzuur wordt aan de as een voldoende hoeveelheid zoutzuur
(3.2) (15—30 ml) toegevoegd en op het waterbad tot droog inge-
dampt. Droog vervolgens gedurende een uur in een droogstoof bij
105 ºC. Het residu wordt in 10 ml zoutzuur (3.1) opgenomen en
met warm water in een maatkolf van 500 ml overgespoeld. Kook
gedurende korte tijd, na afkoelen wordt met water aangevuld,
geschud en door een droog vouwfilter in een droog bekerglas
gefiltreerd. De eerste 30 ml van het filtraat wordt verwijderd.
5.1.3.Veevoeders die voornamelijk uit organische bestanddelen bestaan
Breng 5 g van het monster, tot op 1 mg nauwkeurig gewogen, in
een verassingsschaal en veras in de moffeloven bij 550 ºC, totdat1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 5
▼B
as zonder kooldeeltjes wordt verkregen. Voeg toe 5 ml zoutzuur
(3.2), damp droog op een waterbad en laat vervolgens gedurende
1 h drogen bij 105 ºC in een droogstoof om het kiezelzuur onop-
losbaar te maken. Neem het residu hierna op in 5 ml zoutzuur
(3.1) en breng met behulp van heet water over in een maatkolf
van 250 ml. Kook even op en vul na afkoelen aan tot 250 ml
met water. Meng en filtreer over een droog vouwfilter in een
droog bekerglas. Werp het eerste deel (ongeveer 30 ml) van het
filtraat weg.
5.2.Meting van de atoomabsorptie
Bereid door verdunnen met water uit de magnesiumstandaardoplossing
(3.5) tenminste 5 ijkoplossingen met toenemende concentraties. De
concentraties van deze oplossingen zijn afhankelijk van het optimale
meetbereik van de atoomabsorptiespektrofotometer. Voeg aan iedere
ijkoplossing 10 ml strontiumzoutoplossing (3.4) toe en vul daarna met
water aan tot 100 ml.
Verdun met water een aliquot deel van het onder 5.1.1, 5.1.2 of 5.1.3
verkregen filtraat, zodat een magnesiumconcentratie bereikt wordt, die
binnen het concentratiegebied van de ijkoplossingen ligt. De zoutzuur
concentratie van deze oplossing mag niet hoger zijn dan 0,4 N. Voeg
10 ml van het strontiumzoutoplossing (3.4) toe en vul daarna met water
aan tot 100 ml.
Meet de atoomabsorptie van de ijkoplossingen en van de analyseoplos-
sing bij een golflengte van 285,2 nm.
6.Berekening van de resultaten
Bereken het gehalte aan magnesium met behulp van de ijkoplossingen. Druk
het resultaat uit in percenten van het monster.
Herhaalbaarheid
Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan 5 % relatief.
3.BEPALING VAN RUWE CELSTOF
1.Doel en toepasbaarheid
Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan in
zuur en loog onoplosbare, vetvrije organische bestanddelen in veevoeders,
conventioneel aangeduid als ruwe celstof.
2.Principe
Het eventueel ontvette monster wordt achtereenvolgens behandeld met een
kokende oplossing van zwavelzuur en een kookende oplossing van kaliumhy-
droxide van vastgestelde sterktes. Het residu wordt over asbest gefiltreerd,
uitgewassen, gedroogd, gewogen en bij 900 ºC verast. Het gewichtsverlies
als gevolg van de verassing komt overeen met de hoeveelheid ruwe celstof
in het afgewogen analysemateriaal.
3.Reagentia
3.1. Zwavelzuur 0,26 N.
3.2. Asbest, als volgt behandeld:
Meng het asbest voor Gooch-kroezen met ongeveer zijn 5-voudig
gewicht aan verdund zoutzuur (1 volume-deel zoutzuur, d = 1,19 + 3
volumedelen water). Kook het mengsel gedurende ongeveer 45 min.,
laat afkoelen en filtreer over een Büchnertrechter. Was het residu met
water, totdat het laatste waswater neutraal reageert en was na met aceton
(3.6). Droog het asbest in de droogstoof en gloei het vervolgens gedu-
rende 2 h bij 900 ºC. Bewaar het asbest na afkoelen in een goed
gesloten fles. Het aldus behandelde asbest kan meerdere keren gebruikt
worden. Het moet voldoen aan de eisen die onder 5.1 bij de blancoproef
genoemd worden.
3.3. Antischuimemulsie (bv. siliconen)3.4. Kaliumhydroxideoplossing 0,23 N3.5. Zoutzuur 0,5 N3.6. Aceton, zuiver1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 6
▼B
3.7. Diethylether, zuiver
4.Apparatuur
4.1. Bekerglazen van tenminste 600 ml, met een merkstreep bij 200 ml.4.2. Porseleinen schijven, doorsnede ca. 80 mm, dikte ca. 4 mm, voorzien
van ongeveer 32 gaten met een doorsnede van ca. 4 mm.
4.3. Afzuigkolven van ongeveer 2 l, met een merkstreep bij 800 ml en voor-
zien van een doorboorde rubberen stop en een glazen trechter met een
doorsnede van 120 mm.
4.4. Filterplaatjes, doorsnede ca. 40 mm, dikte ca. 4 mm, met een conische
rand, passend in de trechter (4.3), voorzien van ongeveer 16 gaten met
een doorsnede van ca. 4 mm en overtrokken met een metalen gaas met
een maaswijdte van ca. 1 mm. Filterplaatjes en gaas dienen bestendig te
zijn tegen de inwerking van zuur en loog.
4.5. Verassingsschalen van platina of kwarts.
4.6. Elektrische moffeloven met thermostaat.
4.7. Exsiccator.4.8. Asbestfilter: Suspendeer 2,0 g behandeld asbest (3.2) om 100 ml water
en zuig af over een filterplaat, die bedekt is met een metalen gaas en die
zich in de trechter van een afzuigkolf (4.3) bevindt. Filtreer het filtraat
nogmaals over hetzelfde filter. Werp het laatste filtraat weg.
5.Uitvoering
Weeg af 3 g van het monster, tot op 1 mg nauwkeurig en breng het samen
met 2 g behandeld asbest (3.2) in een bekerglas (4.1). Voeg toe 200 ml
zwavelzuur (3.1) en enkele druppels antischuimemulsie (3.3). Breng het
geheel snel aan de kook en laat het gedurende precies 30 min. koken. Dek,
om het volume constant te houden, het bekerglas af met een koelsysteem bv.
met een rondbodemkolf van 500 ml, waardoor koelwater geleid wordt.
Onderbreek het koken door toevoegen van ca. 50 ml koud water en zuig
onmiddellijk af over een asbestfilter, dat tevoren bereid is, zoals beschreven
onder 4.8.
Was het residu 5 maal met telkens ongeveer 100 ml heet water, zodat het
eindvolume van het filtraat ongeveer 800 ml bedraagt. Breng vervolgens het
residu kwantitatief terug in het bekerglas (4.1), waarin tevoren een porse-
leinen schijf (4.2) is gebracht om koolvertraging te voorkomen. Voeg toe
200 ml kaliumhydroxideoplossing (3.4), breng snel aan de kook en laat gedu-
rende precies 30 min. koken. Voeg onmiddellijk hierna toe ca. 50 ml koud
water en zuig af over een nieuw asbestfilter dat tevoren bereid is zoals
beschreven onder 4.8. Was het residu eerst met heet water, totdat het laatste
waswater neutraal reageert (controleer met lakmoespapier) en vervolgens 3
maal met aceton (3.6) (totaal ongeveer 100 ml aceton).
Breng het residu kwantitatief over in een verassingsschaal (4.5), spreid het
indien nodig uit en droog bij 130 ºC tot constant gewicht.
Laat afkoelen in de exsiccator en weeg snel. Gloei daarna de schaal met de
inhoud in de moffeloven (4.6) gedurende 30 min. bij 900 ºC. Laat afkoelen in
de exsiccator en weeg snel.
Verricht op gelijke wijze een blancobepaling met het behandelde asbest
(3.2), doch zonder analysemateriaal. Het gewichtsverlies na het gloeien mag
bij gebruik van 6 g asbest niet groter zijn dan 10 mg.
6.Berekening van de resultaten
Bereken het gehalte aan ruwe celstof in percenten van het monster uit de
formule:
a/C0b ðÞ /C1100
3
waarin:
a = gloeiverlies bij de proef
b = gloeiverlies bij de blancoproef
HerhaalbaarheidHet verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan:1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 7
▼B
0,3 % absoluut bij gehalten aan ruwe celstof van minder dan 10 %
3 % relatief bij gehalten aan ruwe celstof van 10 % of meer.
7.Opmerkingen
7.1. Veevoeders met een vetgehalte van meer dan 10 % moeten vóór de
analyse met behulp van diethylether ontvet worden. Breng hiertoe 3 g
van het monster, tot op 1 mg nauwkeurig gewogen, op een asbestfilter
(4.8). Voeg 3 maal ongeveer 50 ml diethylether (3.7) toe en zuig de
ether telkens voorzichtig af. Breng het ontvette monster en het asbest
kwantitatief over in een bekerglas (4.1) en voer de analyse uit zoals
beschreven onder 5.
7.2. Veevoeders, die niet direct extraheerbare vetten bevatten moeten ontvet
worden zoals beschreven onder 7.1 en na het wassen van het residu van
de zure hydrolyse opnieuw ontvet worden. Was hiertoe het residu van
de zure hydrolyse 3 maal met aceton (3.6) (totaal 100 ml) en vervolgens
3 maal met 50 ml diethylether (3.7). Breng het residu kwantitatief over
in een bekerglas (4.1) en voer de analyse verder uit zoals beschreven
onder 5 2e alinea (behandeling met kaliumhydroxideoplossing).
7.3. Veevoeders met een hoog gehalte aan calcium (meer dan 2 % Ca)
worden als volgt behandeld. Breng 3 g van het monster, tot op 1 mg
nauwkeurig gewogen, in een bekerglas (4.1) met 100 ml koud 0,5 N
zoutzuur (3.5) en laat gedurende 5 min. staan. Filtreer meteen en was
uit met koud water. Maak hierbij gebruik van het asbest, dat oorspronke-
lijk bestemd was als filtreerhulpmiddel bij de behandeling met
zwavelzuur. Wanneer zich moeilijkheden voordoen bij het filtreren,
verdun dan de suspensie met aceton. Handel verder als beschreven onder
5.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 8
▼B
BIJLAGE II
1.BEPALING VAN RETINOL (VITAMINE A)
1.Doel en toepassingsgebied
Met behulp van deze methode is het mogelijk retinol (vitamine A) te bepalen
in veevoeders, concentraten en voormengsels. De ondergrens voor de bepa-
ling ligt bij 10000 IE/kg bij pigmentrijke veevoeders en 4 000 IE/kg bij
alle andere veevoeders(1). Al naar gelang van het veronderstelde gehalte
aan retinol worden de produkten verdeeld in twee groepen.
Groep A: gehalten van minder dan 200000 IE/kg,
Groep B: gehalten gelijk aan of hoger dan 200000 IE/kg.
2.Principe
Het monster wordt in een oplossing van kaliumhydroxyde onder toevoeging
van ethanol, in aanwezigheid van een antioxydant of onder stikstofatmosfeer
warm gehydroliseerd. Het mengsel wordt geëxtraheerd met 1,2-dichloore-
thaan, het extract wordt tot droog ingedampt en opgenomen in
petroleumether. De aldus verkregen oplossing wordt gechromatografeerdaan
een kolom van aluminiumoxide (voor de produkten van groep B is de chro-
matografie slechts in bepaalde gevallen vereist). Het retinol wordt in
produkten die vallen onder groep A (na ontwikkelen van een gekleurd
complex volgens de Carr-Price reactie) fotometrisch bepaald bij 610 nm, in
producten van groep B spectrofotometrisch bij 325 nm.
3.Reagentia
a)voor de analyse van de produkten van groepen A en B
3.1. Ethanol 96 % (v/v)
3.2. natriumascorbaatoplossing 10 % (g/v) p.a., of3.3. gezuiverde stikstof3.4. kaliumhydroxide-oplossing 50 % (g/v) p.a.3.5. kaliumhydroxide-oplossing 1 N
3.6. kaliumhydroxide-oplossing 0,5 N
3.7. 1,2-dichloorethaan p.a.3.8. petroleumether, kookpunt 30—35 ºC. Zuiver indien nodig de petro-
leumether op de volgende wijze: schud 1 000 ml petroleumether
zoveel maal met porties van 20 ml geconcentreerd zwavelzuur tot
het zuur kleurloos blijft. Verwijder het zuur en was achtereenvol-
gens de petroleumether eenmaal met 500 ml water, tweemaal met
250 ml natriumhydroxide-oplossing 10 % en driemaal met 500 ml
water. Verwijder de waterlaag, droog de petroleumether gedurende
een uur op actieve kool en watervrij natriumsulfaat, filtreer en
destilleer;
3.9. aluminiumoxide, gestandaardiseerd volgens Brockmann: verhit
gedurende 8 uur op 750 ºC, koel af in een exsiccator en bewaar in
een bruine fles met ingeslepen stop. Vóór het gebruik bij de chro-
matografie wordt als volgt bevochtigd: meng in een fles van bruin
glas 10 g aluminiumoxide met 0,7 ml water, sluit de fles herme-
tisch, verwarm gedurende 5 min. onder krachtig schudden in een
kokend waterbad, koel daarna af onder schudden. De activiteit van
het bereide aluminiumoxide wordt gecontroleerd door analyse
volgens 5.3 en 5.4 aan de hand van een bekende hoeveelheid reti-
nolstandaard (3.17);
3.10. basisch aluminiumoxide, activiteitsgraad I;3.11. diethylether, zuiver. Verwijder peroxiden en sporen water door
chromatografie aan een kolom van basisch aluminiumoxide (3.10)
(25 g aluminiumoxide voor circa 250 ml diethylether);
3.12. oplossingen van diethylether (3.11) 4, 8, 12, 16 en 20 % (v/v) in
petroleumether (3.8);1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 9
(1) 1 IE = 0,3 µg retinol.
▼B
3.13. natriumsulfide-oplossing 0,5 M in glycerine 70 % (v/v) bereid op
basis van natriumsulfide p.a.
b)alleen voor de analyse van de produkten van groep A
3.14. benzeen p.a., kristalliseerbaar;
3.15. chloroform p.a. Verwijder ethanol, fosgeen en sporen water door
chromatograferen aan een kolom van basisch aluminiumoxide
(3.10) (50 g aluminiumoxide voor circa 200 ml chloroform; het
verdient aanbeveling de eerste 50 ml eluaat nogmaals over dezelfde
kolom te reinigen);
3.16. reagens volgens Carr-Price: schud ongeveer 25 g antimoniumtri-
chloride p.a. (te bewaren in exsiccator) met 100 ml chloroform
(3.15) totdat de oplossing verzadigd is. Een geringe neerslag van
antimoniumtrichloride is niet hinderlijk. Voeg toe 2 ml azijnzuuran-
hydride p.a. Bewaar in een bruine fles met ingeslepen stop in de
ijskast. Het reagens is gedurende meerdere weken houdbaar;
3.17. Retinol-standaard, spectrofotometrisch bepaald.
c)alleen voor de analyse van de produkten van groep B
3.18. Isopropanol, voor chromatografie.
4.Apparatuur
4.1. Waterbad4.2. Vacuumrotatieverdamper met ronde kolven van verschillende inhoud
4.3. Chromatografiebuizen van glas (lengte 300 mm, binnendoorsnede circa
13 mm)
4.4. Spectrofotometer met cuvetten van 10 mm optische weglengte (van
kwarts van de metingen in het UV bereik)
4.5. UV-lamp, 365 nm.
5.Uitvoering
N.B.Alle werkzaamheden dienen te worden verricht in diffus daglicht, even-
tueel in apparatuur van bruin glas.
5.1.Af te wegen hoeveelheid monster
Weeg, afhankelijk van het te verwachten gehalte aan vitamine A, van
het fijngemaakte monster een hoeveelheid af als volgt:
0,1 tot 1,0 g voor concentraten (gehalten boven 20000 IE/g);3,0 tot 5,0 g voor voormengsels (gehalten tussen 400 en 20000 IE/g);
10 tot 20 g voor minerale mengsels;
30 g voor de producten van groep A.Breng de afgewogen hoeveelheid direct over in een kolf met ingeslepen
stop.
5.2.Hydrolyse en extractie (
1)
Voeg achtereenvolgens toe 40 ml ethanol (3.1), 2 ml natriumascorbaat-
oplossing (3.2)(2) en 10 ml kaliumhydroxide-oplossing (3.4) en 2 ml
natriumsulfide-oplossing (3.13). Verwarm gedurende 30 min. bij
70—80 ºC onder terugvloeikoeling en koel vervolgens in stromend
water. Voeg toe 50 ml ethanol (3.1) en pipetteer hierbij 100 ml 1,2-
dichloorethaan (3.7). Schud krachtig en decanteer de bovenstaande
vloeistof in een scheitrechter. Voeg toe 150 ml kaliumhydroxide-oplos-
sing (3.5), schud gedurende 10 sec. Laat na scheiding der lagen de
dichloorethaanfase (onderlaag) in een scheitrechter af, voeg 40 ml
kaliumhydroxide-oplossing (3.6) toe, schud gedurende 10 sec. en wacht
tot de vloeistoffasen zich gescheiden hebben. Laat de dichloorethaanfase
in een scheitrechter af en was 6 tot 8 maal met steeds 40 ml water tot
alkali-vrij (tegen fenolftaleïen). Zonder de dichloorethaanfase af en
verwijder er de laatste sporen water uit met strookjes filtreerpapier.
Damp een aliquot deel van de dichloorethaan-oplossing onder vacuum1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 10
(1) Verdubbel voor kunstmelkpoeder of andere produkten die neiging vertonen tot klont-
vorming of zwelling, de hoeveelheden reagentia onder 5.2, eerste en tweede alinea.
(2) De toevoering van natriumascorbaat kan achterwege blijven wanneer de hydrolyse
plaats vindt onder stikstofatmosfeer.
▼B
op een waterbad van 40 ºC in tot droog. Neem het residu snel op in 5 ml
petroleumether (3.8).
Voor de produkten van groep A, chromatografeer als aangegeven onder
5.3.1.
Voor de produkten van groep B, breng de oplossing over in een maat-
kolf van 50 ml, vul aan met petroleumether (3.8) homogeniseer en meet
de extinctie volgens 5.4.2.
5.3.Chromatografie
5.3.1.Produkten van groep A
Vul een chromatografiebuis (4.3) tot een hoogte van 200 mm met
aluminiumoxide (3.9) dat vooraf is doordrenkt met petroleum-
ether (3.8). Breng de volgens 5.2 verkregen oplossing in de buis
en voeg onmiddellijk 20 ml petroleumether (3.8) toe. Elueer
achtereenvolgens met porties van 10 ml van de oplossingen 4, 8,
12, 16 en 20 % diethylether (3.12) in petroleumether. Regel de
druppelsnelheid tot 2 à 3 druppels per sec. door zwak vacuum of
overdruk toe te passen.
Bij de chromatografie wordt de caroteenfractie(1) het eerst geëlu-
eerd. De retinolfractie wordt in het algemeen geëlueerd door de
20 % diethylether-oplossing in petroleumether (3.12). De elutie
wordt in UV-licht gecontroleerd (korte belichting van de kolom
met behulp van een kwiklamp). De fluorescerende band van de
retinol is duidelijk gescheiden van de daaropvolgende geelge-
kleurde xantofylbanden. Vang de fractie van het eluaat die de
retinol bevat op in een erlenmeyer.
5.3.2.Produkten van de groep B
De chromatografie moet alleen worden uitgevoerd in het geval
dat de resultaten van de metingen van de extinctie volgens 5.4.2
niet beantwoorden aan het gestelde onder 5.4.2.
Indien het nodig blijkt te chromatograferen wordt een aliquot deel
van de onder 5.2 verkregen petroleumetheroplossing, dat ca.
500 IE retinol bevat op de chromatografiekolom gebracht. Het
chromatograferen gebeurt vervolgens als beschreven onder 5.3.1.
5.4.Meting van de extinctie
5.4.1.Produkten van groep A
Damp het onder 5.3.1 verkregen retinol-eluaat in tot droog onder
vacuum. Neem het residu op in 2 ml benzeen (3.14). Pipetteer
van deze oplossing 0,3 ml en voeg 3 ml van het reagens volgens
Carr-Price (3.16) toe. De kleur slaat om naar blauw. Meet de
extinctie van de vloeistof precies 30 sec. na het begin van de
reactie met behulp van de spectrofotometer bij 610 nm. Het
gehalte aan retinol wordt berekend aan de hand van een ijkkurve
die wordt opgesteld door benzeen-oplossingen met toenemende
concentraties van de retinol-standaard te behandelen met hetreagens volgens Carr-Price (2 tot 16 IE retinol-standaard (3.17)
per 0,3 ml benzeen (3.14) + 3 ml reagens volgens Carr-Price
(3.16)). De ijkkurve moet regelmatig en met korte tussenpozen
worden gecontroleerd met behulp van de standaard en van een
vers bereide oplossing van het reagens volgens Carr-Price.
5.4.2.Produkten van groep B
Pipetteer een aliquot deel van de oplossing in petroleumether,
verkregen volgens 5.2 dat ongeveer 200 IE retinol bevat. Damp
in tot droog onder vacuum en neem het residu op in 25 ml
isopropanol (3.18). Meet met behulp van de spectrofotometer de
extinctie bij 325, 310 en 334 nm. Het gehalte aan retinol van deoplossing wordt berekend als volgt:
E
325· 18,30 = IE retinol/ml
De verhouding van de extincties
E310:E325en E334:E3251973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 11
(1) Het caroteengehalte kan worden bepaald door meting van de extinctie bij 450 nm;
E1%
1c m¼2600 :
▼B
moet echter bij benadering 6 : 7 = 0,857 zijn.
Indien een van deze verhoudingen aanmerkelijk afwijkt van deze
waarde (<0,830 of >0,880) dan moet de meting van de extincties
worden voorafgegaan door een chromatografie volgens de onder
5.3.2 aangegeven werkwijze. Indien uit de meting van de extinc-
ties na chromatograferen blijkt dat de bovengenoemde
verhoudingen nog steeds aanmerkelijk afwijken van de waarde
0,857 (<0,830 of >0,880) dan moet de bepaling worden uitge-
voerd volgens de werkwijze die is aangegeven voor de
produkten van groep A.
6.Berekening van de resultaten
Het gehalte aan retinol van het monster wordt berekend op grond van de
hoeveelheid afgewogen materiaal en van de verdunningen die in de loop
van de analyse zijn uitgevoerd. Het resultaat wordt uitgedrukt in IE retinol
per kg.
Herhaalbaarheid
Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud aan hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan:
— 20 % relatief voor gehalten aan retinol beneden 75000 IE/kg,
— 15000 IE absoluut voor gehalten tussen 75000 en 150000 IE/kg,
— 10 % relatief voor gehalten tussen 150000 en 250000 IE/kg,
— 25000 IE absoluut voor gehalten tussen 250 000 en 500000 IE/kg,
— 5 % relatief voor gehalten boven 500 000 IE/kg.
2.BEPALING VAN THIAMINE (ANEURINE, VITAMINE B1)
1.Doel en toepassingsgebied
Met behulp van deze methode is het mogelijk thiamine (aneurine, vitamine
B1) te bepalen in veevoeders, concentraten en voormengsels. De ondergrens
van de bepaling ligt bij 5 dpm.
2.Principe
Het monster wordt behandeld met warm verdund zwavelzuur en vervolgens
langs enzymatische weg gehydroliseerd. De verkregen oplossing wordt in
alkalisch milieu geoxideerd. Het gevormde thiochroom wordt met isobutanol
geextraheerd en fluorimetrisch bepaald.
3.Reagentia
3.1. Thiamine-standaardoplossing 100 µg/ml: Los op 112,3 zuiver thiamine-
hydrochloride die van tevoren onder vacuum tot constant gewicht
gedroogd is, in 1 000 ml zwavelzuur oplossing 0,2 N (3.2). Deze oplos-
sing kan, mits koel en onder uitsluiting van licht, gedurende een maand
bewaard worden.
3.2. Zwavelzuuroplossing 0,2 N3.3. Natriummetabisulfiet, Na
2S2O5, zuiver
3.4. Kaliumhexacyanoferraat (III) oplossing 20 % (g/v) p.a.
3.5. Kaliumhydroxyde-oplossing 25 % (g/v) p.a.3.6. Oxidatie-mengsel: meng 2 ml kaliumhexacyanoferraat (III) oplossing
3.4) met 48 ml kaliumhydroxide-oplossing (3.5). Dit mengsel is niet
langer dan 4 uur bruikbaar.
3.7. Isobutanol p.a.
3.8. Natriumacetaatoplossing 2,5 N3.9. Multi-enzymepreparaat dat protease, fosfatase en amylase bevat
(bijvoorbeeld Clarase)
3.10. Ethanol 96 % (v/v).
4.Apparatuur
4.1. Waterbad4.2. Centrifuge (3 500 omw/min) met buizen van 30 tot 50 ml met inge-
slepen stoppen.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 12
▼B
4.3. Fluorimeter.
5.Uitvoering
5.1.Enzymatische hydrolise
Breng in twee maatkolven A en B van 250 ml gelijke hoeveelheden van
het fijn gemaakte monster, die ongeveer 100 µg thiamine bevatten. Voeg
toe in beide kolven 125 ml zwavelzuur (3.2). Pipetteer alleen in kolf A,
1 ml van de standaardoplossing (interne standaard).
Schud de kolven krachtig. Verwarm gedurende 15 min. in een kokend
waterbad, schud nu en dan. Laat tot ca 45 ºC afkoelen. Voeg dan toe
in elke kolf 20 ml natriumacetaatoplossing (3.8) en 0,5 g multi-enzyme-
preparaat (3.9). Laat 20 min. bij kamertemperatuur staan. Voeg toe 20 ml
natriumacetaatoplossing (3.8), vul aan met water, homogeniseer en
filtreer. Vang de filtraten A en B op nadat de eerste 15 ml verwijderd
zijn. Bereid hierna de volgende oplossingen.
5.1.1.Blanco-oplossing T
Pipetteer 5 ml van filtraat A in een centrifugebuis (4.2). Voeg toe
ongeveer 10 mg natriumbisulfiet (3.3). Plaats daarna het buisje
gedurende 15 min. in een kokend waterbad. Koel daarna af tot
kamertemperatuur.
5.1.2.Oplossingen A (interne standaard) en B (monster)
Pipetteer 5 ml van filtraat A in een centrifugebuis (4.2) en 5 ml
van filtraat B in een andere centrifugebuis (4.2).
5.2.Oxidatie
Voeg toe aan ieder van de oplossingen T, A en B 5 ml van het oxidatie-
mengsel (3.6) en na één min 10 ml isobutanol (3.7). Sluit de buizen af
en schud krachtig gedurende 5 sec. Laat gedurende een min. staan en
centrifugeer om de lagen te scheiden. Pipetteer vervolgens uit iedere
centrifugebuis 5 ml van de bovenstaande isobutanolfase in een kolfje
van 25 ml, vul aan met ethanol (3.10) en homogeniseer (extrakten, T,
A en B).
5.3.Meting van de intensiteit van de fluorescentie
Voer de metingen uit bij de golflengte waarbij de fluorimeter de
grootste uitslag geeft voor thiochroom. Bestraal bij ongeveer 365 nm.
Meet nadat het instrument met behulp van het extract TC op nul inge-
steld is, de intensiteit van de fluorescentie van de extracten A en B.
6.Berekening van de resultaten
Het gehalte aan thiamine van het monster in µg/kg wordt berekend met
behulp van de volgende formule:
d/C1b
a/C0b ðÞc
waarin:
a = intensiteit van de fluorescentie van het extract A (interne standaard)
b= intensiteit van de fluorescentie van het extract B (monster)
c = afgewogen hoeveelheid van het monster in g
d = hoeveelheid thiamine in µg toegevoegd aan het monster (interne stan-
daard)
HerhaalbaarheidHet verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan:
10 % relatief voor gehalten van minder dan 500 dpm en
5 % relatief voor gehalten van 500 dpm en hoger.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 13
▼B
3.BEPALING VAN ASCORBINEZUUR EN DESHYDROASCORBINE-
ZUUR
(VITAMINE C)
1.Doel en toepasbaarheid
Met behulp van deze methode is het mogelijk het totaal aan ascorbinezuur en
dehydroascorbinezuur (vitamine C) te bepalen in veevoeders, concentraten en
voormengsels. De ondergrens van de bepaling ligt bij 5 dpm. Al naar gelang
van het vermoedelijke gehalte aan vitamine C worden de produkten onder-
verdeeld in twee groepen:
Groep A: gehalten van lager dan 10 g/kg,
Groep B: gehalten gelijk aan of hoger dan 10 g/kg.
2.Principe
Het monster wordt gesuspendeerd in een verdunde metafosforzuuroplossing
en geëxtraheerd met chloroform. De waterfase wordt behandeld met 2,6-
dichloorfenolindofenoloplossing om ascorbinezuur om te zetten in dehydroas-
corbinezuur, daarna wordt 2,4-dinitrofenylhydrazine-oplossing toegevoegd.
Het hydrazon dat hierbij ontstaat wordt geëxtraheerd met een mengsel van
ethylacetaat, ijsazijn en aceton. De oplossing wordt gechromatografeerd op
een silicagelkolom, het eluaat wordt drooggedampt en het residu opgelost in
verdund zwavelzuur. De extinctie van de oplossing wordt fotometrisch
bepaald bij 509 nm.
Bij produkten van de groep A wordt het eluaat van de kolomchromatografie
— ten einde het hydrazon te isoleren — aan een dunnelaagchromatografie
onderworpen.
3.Reagentia
3.1. L-Ascorbinezuur-standaardoplossing 0,05 %:
Los 50 mg L-Ascorbinezuur p.a. op in ca 20 ml metafosforzuuroplos-
sing (3.2), vul aan tot 100 ml. Bereid deze oplossing onmiddellijk vóór
gebruik.
3.2. Metafosforzuuroplossing 10 % (g/v):
Maak 200 g metafosforzuur fijn in een mortier, los op in water en vul
aan tot 2 000 ml. Bewaar deze oplossing bij een temperatuur van 4 ºC.
Zij is een week bruikbaar.
3.3. Chloroform p.a.3.4. 2,6-Dichloorfenolindofenoloplossing 0,5 % (g/v). Ga uit van het p.a.
reagens en bereid direct voor het gebruik.
3.5. Filtreerhulpmiddel (S. en S nr. 121 of gelijkwaardig)3.6. 2,4-Dinitrofenylhydrazine-oplossing 2 % (g/v): los op 2 g 2,4-dinitrofe-
nylhydrazine in 100 ml zwavelzuuroplossing (vul 25 ml zwavelzuur
p.a. (d: 1,84) met water aan tot 100 ml). Deze oplossing is, mits koel
bewaard, een week bruikbaar.
3.7. Stikstof of
3.8. Kooldioxide
3.9. Mengsel van ethylacetaat p.a./ijsazijn/aceton p.a.: 96:2:2 (v/v/v)3.10. Mengsel van dichloormethaan p.a./ijsazijn: 97:3 (v/v)3.11. Silicagel, deeltjesgrootte: 0,05 tot 0,2 mm3.12. Silicagel H, volgens Stahl, voor dunnelaagchromatografie3.13. Verdund zwavelzuur: Breng 105 ml in een maatkolf van 200 ml, vul
aan met zwavelzuur p.a. (d: 1,84)
3.14. Loopvloeistof voor de dunnelaagchromatografie:
Meng 75 ml diethylether p.a. met 25 ml ethylacetaat p.a. 4,0 ml
ijsazijn 96 % p.a. (g/v). Bereid dit loopmiddel opnieuw na twee of
driemalig gebruik.
4.Apparatuur
4.1. Waterbad, met ultrathermostaat, ingesteld op 20 ºC.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 14
▼B
4.2. Centrifuge (3 500 omw/min), met buizen van 40 à 50 ml die voorzien
zijn van ingeslepen stoppen.
4.3. Vacuum rotatieverdamper, met bijbehorende kolven van 250 ml.
4.4. Glazen chromatografiebuizen (lengte: 100 mm, binnendiameter: 20 mm),
voorzien van plaat van gesinterd glas (bijv. Allihn-buizen).
4.5. Spectrofotometer of filterfotometer met kuvetten van 10 mm optimale
weglengte.
4.6. Apparatuur voor dunnelaagchromatografie, waaronder silicagelplaten
met laagdikte van het silicagel H (3.12) van 0,5 à 0,6 mm (fabriekmatig
gemaakte platen zijn geschikt). De platen worden 2,5 à 3 uur bij 120 à
130 ºC in de droogstof gedroogd en na afkoelen ten minste 24 uur voor
het gebruik in een exsiccator bewaard.
4.7. Droogstoof, ingesteld op 120 à 130 ºC.
5.Uitvoering
5.1.Extractie
Breng in twee maatkolven A en B van 250 ml met ingeslepen stoppen
gelijke hoeveelheden van het fijngemaakte monster die circa 200 µg
vitamine C bevatten. Voeg toe aan kolf A 0,4 ml van de standaardoplos-
sing (3.1) en meng door licht te schudden (interne standaard). Voeg toe
aan beide kolven 30 ml chloroform (3.3) en 25 ml van de metafosfor-
zuuroplossing (3.2) van 4 ºC. Schud een korte tijd en laat de kolven
gedurende 10 à 15 min. staan. Voeg aan beide kolven 25 ml water toe
en schud, na afsluiten, vervolgens gedurende 10 sec. Laat vervolgens 10
à 15 min. staan in het waterbad (4.1). Centrifugeer ten einde de waterige
fase van de chloroformfase te scheiden. De waterige extracten A
(interne standaard) en B worden beiden als volgt behandeld.
5.2.Oxidatie
Pipetteer 40 ml van de volgens 5.1 verkregen bovenstaande, enigszins
troebele oplossing in een reageerbuis met ingeslepen stop. Voeg toe 0,5
à 1 ml van de 2,6-dichloorfenolindofenoloplossing (3.4) en meng. De
vloeistof is dan rood gekleurd en moet ten minste 15 min roodgekleurd
blijven. Voeg daarna toe ca. 300 mg filtreerhulpmiddel (3.5), schud en
filtreer over een droog vouwfilter. Het filtraat hoeft niet helder te zijn.
5.3.Reactie met 2.4-dinitrofenylhydrazine en extractie van het hydrazon
Pipetteer 10 ml van het volgens 5.2 verkregen filtraat in een centrifuge-
buis (4.2), voeg toe 2 ml 2.4-dinitrofenylhydrazine-oplossing (3.6) en
meng. Spoel de buis even met stikstof (3.7) of koolzuur (3.8), sluit de
buis af en plaats hem gedurende 15 uur in het waterbad (4.1).
Voeg daarna toe 3 ml water, 20 ml van het mengsel van ethylacetaat,
ijsazijn en aceton (3.9) en ca. 800 mg van het filtreerhulpmiddel (3.5).
Sluit de buis af, schud krachtig gedurende 30 sec. en centrifugeer. Pipet-
teer 15 ml van de heldere bovenstaande fase in een indampkolf en damp
in een rotatieverdamper (4.3) onder verminderde druk tot een olieachtig
residu in. Neem dit op onder verwarming bij 50 ºC in 2 ml van het
mengsel van ethylacetaat, ijsazijn en aceton (3.9).
Laat afkoelen en voeg toe 10 ml van het mengsel van dichloormethaan
en ijsazijn (3.10) en homogeniseer.
5.4.Kolomchromatografie
Vul een chromatografiebuis (4.4) tot een hoogte van 30 mm met het
mengsel van dichloormethaan en ijsazijn (3.10). Suspendeer door
krachtig schudden 5 g silicagel in 30 ml van het mengsel van dichloor-
methaan en ijsazijn (3.10). Giet de suspensie in de buis, laat bezinken en
verdicht het silicagel door toepassing van een geringe stikstof (3.7) —
overdruk.
Breng de volgens 5.3 verkregen oplossing op de kolom, spoel de kolf na
met een kleine hoeveelheid van het mengsel van dichloormethaan en
ijsazijn (3.10), breng over op de kolom en vul de buis met hetzelfde
mengsel (3.10) en was zolang (3 à 4 maal met ca. 5 ml) tot het eluaat
kleurloos is. Verwijder de geelgekleurde fractie.
Elueer de roodachtig gekleurde band bovenaan de kolom met het
mengsel van ethylacetaat, ijsazijn en aceton (3.9), van het eluaat op en
damp dit vervolgens tot droog in.
5.4.1.Voor de produkten van groep A (vitamine C-gehalten van minder
dan 10 g/kg)1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 15
▼B
Los het residu op in 2,0 ml van het mengsel van ethylacetaat,
ijsazijn en aceton (3.9) en voer onmiddellijk de dunnelaagchro-
matografie uit als beschreven onder 5.5.
5.4.2.Voor produkten van groep B (vitamine C-gehalten gelijk aan of
hoger dan 10 g/kg)
Neem het olie-achtige residu op in 4,0 ml verdund zwavelzuur
(3.13) en schud krachtig ten einde het residu volledig op te
lossen. De meting van de extinctie vindt plaats zoals aangegeven
onder 5.6.
5.5.Dunnelaagchromatografie
Voer het onderstaande in tweevoud uit. Breng 0,5 ml van de oplossing
verkregen volgens 5.4.1, streepvormig op de plaat voor dunnelaagchro-
matografie (4.6) aan. Chromatografeer vervolgens met behulp van de
loopvloeistof (3.14) in een kamer, die van tevoren tot verzadiging
gebracht is, gedurende ten minste 20 min totdat een goede scheiding
van het rosegekleurde hydrazon bereikt is. Laat de plaat aan de lucht
droog worden. Baken de rosa band af, krab hem met een spatel af en
breng het poeder kwantitatief in een chromatografiebuis (4.4) over.
Elueer achtereenvolgens eenmaal met 2 ml en tweemaal met 1,5 ml van
het mengsel van ethylacetaat, ijsazijn en aceton (3.9). Vang het eluaat
op in een kleine kolf (de laatste fractie moet kleurloos zijn). Damp in
tot droog, neem het olieachtige residu op in 4,0 ml verdund zwavelzuur
(3.13). schud krachtig ten einde het residu geheel op te lossen en meet
vervolgens de extinctie.
5.6.Meting van de extinctie
Bepaal de extinctie fotometrisch bij 509 nm 20 à 30 min. na het in
oplossing brengen van het residu in zwavelzuur. Voer de meting uit
tegen verdund zwavelzuur (3.13).
5.7.Blanco
Als blanco bepaling wordt de gehele analyse uitgevoerd zonder monster.
6.Berekening van de resultaten
Bereken het gehalte aan vitamine C in het monster, uitgedrukt in g/kg, aan de
hand van de volgende formule:
c/C0a ðÞ /C12
b/C0c ðÞ /C110 d
waarin:
a = extinctie van de blanco
b= extinctie van de interne standaardoplossingc = extinctie van de monsteroplossing
d = gewicht van het afgewogen monster in grammen.
Herhaalbaarheid
Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde
monster mag niet meer bedragen dan:
10 % relatief bij gehalten van minder dan 10 g/kg
5 % relatief bij gehalten van 10 g/kg of hoger.1973L0046 — NL — 19.08.1981 — 001.001 — 16