Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
"BERSTE RICHTLIJN V AN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
(PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
"M1 Tweede richtlijn 90/619/EEG van de Raad van 8 november 1990 L 330 50 29.11.1990
"M2 Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 L 360 1 9.12.1992
"M3 Richtlijn 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29
juni 1995L 168 7 18.7.1995
Gewijzigd bij:
"A1 Toetredingsakte van Griekenland L 291 17 19.11.1979
"A2 Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
"A3 Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden C 241 21 29.8.1994
(aangepast door Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van de Raad) L 1 1 1.1.19951979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 1
ERSTE RICHTLIJN V AN DE RAAD
van 5 maart 1979
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en
de uitoefening daarvan
(79/267/EEG)
DE RAAD V AN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 49 en 57,
Gezien het voorstel van de Commissie (1),
Gezien het advies van het Europese Parlement (2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van het levensverzekeringsbedrijf, bepaalde verschillen die
op het gebied van het toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen,
dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel, onder
waarborging van een passende bescherming van verzekerden en begun-
stigden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te worden
gecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garanties die van
de levensverzekeringsondernemingen worden geëist;
Overwegende dat een indeling naar branche noodzakelijk is, in het
bijzonder om de werkzaamheden waarvoor een vergunning verplicht is
gesteld vast te stellen;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van deze richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c. q.
onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling die
rechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaarden inzake
zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; dat voorts
sommige instellingen wier werkzaamheden zich slechts uitstrekken tot
een zeer beperkte sector en statutair beperkt zijn, dienen te worden
uitgesloten;
Overwegende dat in de Lid-Staten verschillende regelingen en gebruiken
bestaan ter zake van het gelijktijdig beoefenen van het levensver-
zekerings- en het schadeverzekeringsbedrijf; dat er aanleiding is om
nieuw op te richten ondernemingen deze gelijktijdige beoefening niet
meer toe te staan; dat wat betreft de bestaande ondernemingen die deze
werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten de mogelijkheid
moet worden geboden deze te machtigen daarmee voort te gaan, mits zij
voor elk van hun bedrijvigheden een gescheiden beheer voeren, zulks ter
bescherming van de belangen van onderscheidenlijk hen die een
levensverzekering en hen die een schadeverzekering hebben afgesloten
en opdat de minimum financiële verplichtingen ten laste van de ene
werkzaamheid niet worden gedragen door de andere werkzaamheid; dat,
indien een van deze ondernemingen zich in een Lid-Staat wenst te
vestigen om aldaar de levensverzekeringsbranche uit te oefenen zij
daartoe een dochteronderneming dient op te richten die bij wijze van
overgangsmaatregel in aanmerking zal kunnen komen voor bepaalde
faciliteiten; dat wat betreft deze bestaande ondernemingen die deze
werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, de Lid-Staten ook de mogelijk-
heid moet worden geboden om van die op hun grondgebied gevestigde
ondernemingen te eisen dat zij aan deze cumulatie van werkzaamheden
een einde maken; dat voorts de gespecialiseerde ondernemingen aan een
bijzonder toezicht dienen te worden onderworpen wanneer een schade-
verzekeringsonderneming behoort tot dezelfde financiële groep als een
levensverzekeringsonderneming;!B
(1) PB nr. C 35 van 28. 3. 1974, blz. 9.
(2) PB nr. C 140 van 13. 11. 1974, blz. 44.
(3) PB nr. C 109 van 19. 9. 1974, blz. 1.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 2
Overwegende dat in iedere Lid-Staat voor de uitoefening van het
levensverzekeringsbedrijf een overheidsvergunning en overheidstoezicht
is voorgeschreven, doch dat de voorwaarden voor de verlening of
intrekking van deze vergunning nader moeten worden vastgesteld; dat
tevens moet worden voorzien in de mogelijkheid van beroep op een
rechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing of intrekking;
Overwegende dat ten aanzien van de technische voorzieningen met
inbegrip van de wiskundige voorzieningen, dezelfde regels kunnen
worden vastgesteld als voor de schadeverzekeringssector, namelijk
lokalisatie in het land van bedrijfsuitoefening, voorschriften van dat
land voor de methoden van berekening, bepaling van de beleggings-
categorieën en waardering van de activa; dat een coördinatie op deze
verschillende terreinen weliswaar wenselijk lijkt, doch in het kader van
deze richtlijn niet noodzakelijk is en op een later tijdstip kan worden
verwezenlijkt;
Overwegende dat de verzekeringsondernemingen niet alleen over
voldoende technische voorzieningen, met inbegrip van wiskundige
voorzieningen, moeten beschikken om aan de aangegane verplichtingen
te voldoen, doch ook over een aanvullende reserve, solvabiliteitsmarge
genaamd, gevormd door het vrije vermogen en, met toestemming van de
toezichthoudende autoriteit, door impliciete vermogensbestanddelen, ten
einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het hoofd te kunnen
bieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze marge in
verhouding dient te staan tot de omvang van de bedrijfsverrichtingen
en tot de aard en grootte van de risico’ s die verbonden zijn aan de
verschillende werkzaamheden welke onder het toepassingsgebied van
deze richtlijn vallen ten einde ter zake te verzekeren dat de opgelegde
verplichtingen worden bepaald aan de hand van objectieve criteria,
waardoor voor ondernemingen van overeenkomstige omvang gelijke
mededingingsvoorwaarden worden geschapen; dat deze marge derhalve
dient te verschillen naargelang het beleggingsrisico’ s, overlijdensrisico’s
of uitsluitend beheersrisico’s betreft; dat zij zodoende soms dient te
worden bepaald aan de hand van de wiskundige voorzieningen en het
risicokapitaal ten laste van de onderneming, of aan de hand van de
geïnde premies of bijdragen, dan wel alleen aan de hand van de
voorzieningen en soms aan de hand van het vermogen van de
tontinedeelgenootschappen;
Overwegende dat het noodzakelijk is een garantiefonds verplicht te
stellen van een zodanige omvang en samenstelling dat het waarborgt dat
de ondernemingen reeds bij hun oprichting over voldoende middelen
beschikken en de solvabiliteitsmarge tijdens de bedrijfsuitoefening in
geen geval beneden een minimumveiligheidsmarge daalt; dat dit
garantiefonds geheel of voor een bepaald gedeelte moet bestaan uit
expliciete vermogensbestanddelen;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt te
verkeren dat het haar moeilijk wordt haar verplichtingen na te komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de
uitoefening van het directe verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap
in beginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingen
die op de markt werkzaam zijn en derhalve ook op de agentschappen en
bijkantoren van de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van het toezicht
dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van de ondernemingen
waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeenschap bevindt;
Overwegende dat overeenkomsten op basis van wederkerigheid met een
of meer derde landen dienen te worden gesloten ten einde een soepeler
toepassing van deze bijzondere voorwaarden mogelijk te maken, zulks
onder eerbiediging van het beginsel dat de agentschappen en bijkantoren
van deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dan
de ondernemingen uit de Gemeenschap;!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 3
Overwegende dat sommige overgangsbepalingen nodig zijn ten einde
met name de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te
stellen zich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven
voorschriften aan te passen, zulks met inachtneming van de toepassing
van artikel 53 van het Verdrag;
Overwegende dat artikel 52 van het EEG-Verdrag sedert het einde van de
overgangsperiode rechtstreeks van toepassing is en dat er derhalve
sindsdien geen aanleiding meer bestaat tot het vaststellen van richtlijnen
inzake opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging; dat
de bepalingen betreffende het bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs
dat geen faillissement heeft plaatsgevonden, die voorkomen in Richtlijn
73/240/EEG van de Raad van 24 juli 1973 inzake de opheffing van de
beperkingen van de vrijheid van vestiging op het gebied van het directe
verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekerings-
branche (1), enerzijds geen beperkingen in de eigenlijke zin van het
woord vormen en anderzijds eveneens vereist zijn in de levens-
verzekeringsbranche; dat deze bepalingen derhalve in de onderhavige
coördinatierichtlijn moeten worden opgenomen;
Overwegende dat gewaarborgd dient te worden dat de gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalve moet
worden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de Commissie en
de Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN V ASTGESTELD:
TITEL I
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van
het directe verzekeringsbedrijf anders dan in loondienst door onder-
nemingen welke in een Lid-Staat zijn gevestigd of zich daar wensen te
vestigen, met betrekking tot de hierna omschreven werkzaamheden.
1. De volgende verzekeringen voor zover zij uit een overeenkomst
voortvloeien:
a) de levensverzekeringsbranche, dat wil zeggen de branche die
onder andere de verzekering bij leven, de verzekering bij
overlijden, de gemengde verzekering, de levensverzekering met
contraverzekering, de verzekeringen in verband met huwelijk en
geboorte omvat;
b) de lijfrenteverzekering;c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
ondernemingen worden gesloten, namelijk inzonderheid de
verzekering tegen lichamelijk letsel, met inbegrip van arbeids-
ongeschiktheid, de verzekering bij overlijden ten gevolge van
een ongeval, de verzekering tegen invaliditeit ten gevolge van
ongeval of ziekte, voor zover deze verschillende verzekeringen
een aanvulling vormen op een levensverzekering;
d) de in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bestaande verzekering
genaamd „permanent health insurance” (niet opzegbare ziekte-
verzekering van lange duur).
2. De volgende verrichtingen voor zover zij voortvloeien uit een
overeenkomst en voor zover zij gecontroleerd worden door de
bevoegde overheidsinstanties voor het toezicht op particuliere
verzekeringen
"M2 3:
a) tontineverrichtingen waarbij deelgenootschappen worden ge-
vormd waarin de deelgenoten zich aaneensluiten om gezamen-
lijk hun bijdragen te kapitaliseren en het aldus gevormde!B
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 20.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 4
vermogen te verdelen tussen de overlevenden of tussen de
rechthebbenden van de overledenen;
b) kapitalisatieverrichtingen die zijn gebaseerd op een actuariële
techniek, waarbij in ruil voor tevoren vastgestelde stortingen
ineens of periodieke stortingen, verplichtingen worden aange-
gaan die, voor wat betreft hun duur en hun bedrag, bepaald zijn;
c) verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen,
dat wil zeggen verrichtingen waarbij de betrokken onderneming
zich belast met het beheer van beleggingen en met name van de
activa welke staan tegenover de voorzieningen van de organen
die uitkeringen verstrekken bij overlijden, bij leven of bij
beëindiging of vermindering van de werkzaamheid;
d) verrichtingen als bedoeld sub c), wanneer deze vergezeld gaan
van een verzekeringsgarantie die betrekking heeft hetzij op het
behoud van het kapitaal, hetzij op de betaling van een
minimuminterest;
e) door verzekeringsmaatschappijen gedane verrichtingen zoals die
welke zijn bedoeld in de Franse „code des assurances”, in boek
IV , titel 4, hoofdstuk 1.
3. De in de wetgeving op de sociale verzekering omschreven of
bedoelde verrichtingen in verband met de duur van het leven van de
mens, voor zover deze in overeenstemming met de wetgeving van
een Lid-Staat door verzekeringsondernemingen voor eigen risico
worden verricht of beheerd.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. de branches welke zijn omschreven in de bijlage van de eerste
Richtlijn nr. 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot
coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met
uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan (1), hierna de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”
genoemd, behoudens de toepassing van artikel 1, punt 1, sub c), van
deze richtlijn;
2. de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van de
beschikbare middelen, en in het kader waarvan de bijdragen van de
leden forfaitair worden vastgesteld;
3. de verrichtingen van andere instellingen dan de in artikel 1 bedoelde
ondernemingen die ten doel hebben aan al dan niet in loondienst
werkzame personen, die in het kader van een onderneming of van
een groep van ondernemingen of van een beroep of meerdere
beroepen omvattende sector zijn gegroepeerd, uitkeringen te
verstrekken bij overlijden, bij leven of bij beëindiging of
vermindering van de werkzaamheid, ongeacht of de uit deze
verrichtingen voortvloeiende verbintenissen al dan niet volledig en
voortdurend door wiskundige voorzieningen zijn gedekt;
4. verzekeringen die vallen binnen een wettelijke regeling van sociale
zekerheid, onder voorbehoud van de toepassing van artikel 1, punt 3.
Artikel 3
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:
1. instellingen die uitsluitend uitkeringen bij overlijden waarborgen,
wanneer het bedrag van deze uitkeringen niet groter is dan het
gemiddelde bedrag van de begrafeniskosten voor een sterfgeval of
wanneer deze uitkeringen in natura geschieden;!B
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 5
2. onderlinge waarborgmaatschappijen en onderlinge verzekerings-
maatschappijen waarvan:
— de statuten de mogelijkheid bieden hetzij over te gaan tot het
heffen van suppletiebijdragen, hetzij tot vermindering van de
uitkeringen, hetzij een beroep te doen op de medewerking van
derden die tot dat doel een verbintenis hebben aangegaan;
— en tevens het jaarlijkse bedrag van de bijdragen, ontvangen uit
hoofde van de door deze richtlijn bestreken werkzaamheden, niet
meer dan 500 000 rekeneenheden beloopt gedurende drie
achtereenvolgende jaren. Indien dit bedrag gedurende drie
achtereenvolgende jaren wordt overschreden is deze richtlijn
van toepassing vanaf het vierde jaar.
Artikel 4
Onder deze richtlijn vallen niet het Duitse „Versorgungsverband
deutscher Wirtschaftsorganisationen” en de Luxemburgse „Caisse
d’Épargne de l’État”, behoudens in geval van statutenwijziging ten
aanzien van de bevoegdheid.
Deze richtlijn heeft geen betrekking op de pensioenactiviteiten van
pensioenverzekeraars als voorgeschreven in de wet op de pensioenen
voor werknemers (TEL) en aanverwante Finse wettelijke regelingen op
voorwaarde dat:
a) pensioenverzekeraars die reeds ingevolge de Finse wet verplicht zijn
verschillende stelsels voor boekhouding en beheer voor hun
pensioenactiviteiten aan te houden zullen bovendien met ingang
van de datum van toetreding, voor het uitvoeren van deze activiteiten
verschillende rechtspersonen in het leven roepen;
b) de Finse autoriteiten zullen zonder enig onderscheid, alle onderdanen
en ondernemingen van de Lid-Staten toestaan alle in artikel 1
genoemde activiteiten, die met deze uitzondering in verband staan,
uit te voeren, overeenkomstig de Finse wetgeving, zowel door middel
van:
— eigendom van of deelneming in een bestaande verzekerings-
maatschappij of groep van verzekeraars;
— oprichting van of deelneming in nieuwe verzekeringsmaatschap-
pijen of groepen van verzekeraars, waaronder pensioenverzeke-
raars;
c) de Finse autoriteiten leggen binnen drie maanden na de datum van
toetreding een rapport ter goedkeuring aan de Commissie voor
waarin wordt aangegeven welke maatregelen zijn genomen om
TEL-activiteiten te scheiden van normale verzekeringsactiviteiten
van Finse verzekeringsmaatschappijen ten einde te voldoen aan alle
vereisten van de Derde Richtlijn Levensverzekeringen.
Artikel 5
In het kader van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (ERE) zoals gedefinieerd
in artikel 10 van het Financieel Reglement van 21 december 1977
van toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeen-
schappen (1); telkens wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar
de rekeneenheid, moet vanaf 31 december van elk jaar, als
tegenwaarde ervan in nationale valuta in aanmerking worden
genomen die welke gold op de laatste dag van de voorgaande!B
(1) PB nr. L 356 van 31. 12. 1977, blz. 1.!A3
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 6
maand oktober waarop de tegenwaarden van de ERE in alle valuta’ s
van de Gemeenschap beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort uitgedrukt of
realiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat zonder dat de roerende activa
gedeponeerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van
onroerende activa beperkende maatregelen zoals vermelding in de
openbare registers van toepassing behoeven te zijn; de activa,
bestaande uit schuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden in
de Lid-Staat waar zij realiseerbaar zijn;
d) risicodragend kapitaal: het bedrag dat gelijk is aan het overlijdens-
kapitaal verminderd met de wiskundige voorziening van het
hoofdrisico.
TITEL II
REGELS TOEP ASSELIJK OP ONDERNEMINGEN W AARV AN
HET HOOFDKANTOOR GEVESTIGD IS BINNEN DE GE-
MEENSCHAP
Afdeling A
Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
De toegang tot de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden wordt
afhankelijk gesteld van het verkrijgen van een vergunning.
Deze vergunning moet bij de autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat vestigt;
b) de onderneming die, na de in de eerste alinea bedoelde vergunning te
hebben verkregen, haar werkzaamheden tot een gehele branche of tot
andere branches uitbreidt.
Artikel 7
1. De vergunning geldt voor de gehele Gemeenschap. Zij stelt de
onderneming in staat aldaar werkzaamheden uit te oefenen, hetzij in het
kader van het recht van vestiging, hetzij in het kader van het vrij
verrichten van diensten.
2. De vergunning wordt verleend per branche als omschreven in de
bijlage. Zij heeft betrekking op de gehele branche, behalve indien de
aanvrager slechts een gedeelte van de tot deze branche behorende risico’ s
wenst te dekken.
De bevoegde autoriteiten kunnen een vergunning die voor een branche is
aangevraagd, beperken tot de werkzaamheden van het in artikel
9 genoemde programma van werkzaamheden.
Het staat de Lid-Staten vrij een vergunning voor meerdere branches te
verlenen, voor zover de nationale wetgeving de gelijktijdige uitoefening
van deze branches toestaat.!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 7
Artikel 8
1. De Lid-Staat van herkomst stelt de eis dat de verzekeringsonder-
nemingen die een vergunning aanvragen:
a) een van de volgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België: naamloze vennootschap/
„société anonyme”, commanditaire vennootschap op aandelen/
„société en commandite par actions”, onderlinge verzekerings-
vereniging/„association d’assurance mutuelle”, coöperatieve
vennootschap/„société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken: „aktieselskaber”,
„gensidige selskaber”, „pensionskasser omfattet af lov om
forsikringsvirksomhed (tværgående pensionskasser)”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland: „Aktiengesell-
schaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”, „öffentlich-
rechtliches Wettbewerbsversicherungsunternehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek: „société anonyme”,
„société d’assurance mutuelle”, „institution de prévoyance”
overeenkomstig de „code rural”, alsmede de „mutuelles”
overeenkomstig de „code de la mutualité”;
— ten aanzien van Ierland: „incorporated companies limited by
shares or by guarantee or unlimited”, „societies registered under
the Industrial and Provident Societies Acts”, „societies registe-
red under the Friendly Societies Acts”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek: „società per azioni”,
„società cooperativa”, „mutua di assicurazione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg: „société
anonyme”, „société en commandite par actions”, „association
d’assurances mutuelles”, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden: naamloze
vennootschap, „onderlinge waarborgmaatschappij;”;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk: „incorporated com-
panies limited by shares or by guarantee or unlimited”,
„societies registered under the Industrial and Provident Societies
Acts”, „societies registered or incorporated under the Friendly
Societies Acts”, „the association of underwriters known as
Lloyd’ s”;
— ten aanzien van de Helleense Republiek: „ ανώνυµη εταιρία»;
—ten aanzien van het Koninkrijk Spanje: „sociedad anómia”,
„sociedad mutua”, „sociedad cooperativa”;
— ten aanzien van de Portugese Republiek: „sociedade anónima”,
„mútua de seguros”;
— in de Republiek Oostenrijk: „Aktiengesellschaft”, „Versiche-
rungsverein auf Gegenseitigkeit”;
— in de Republiek Finland: „keskinäinen vakuutusyhtiö”/„öms-
esidigt försäkringsbolag”,„vakuutusosakeyhtiö”/„försäkrings-
aktiebolag”, „vakuutusyhdistys”/„försäkringsförening”;
— in het Koninkrijk Zweden: „försäkringsaktiebolag”, „ömsesidiga
försäkringsbolag”, „understödsföreningar”.
De verzekeringsonderneming kan eveneens de vorm aannemen van een
Europese Vennootschap zodra deze bestaat.
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval ondernemingen
oprichten die een publiekrechtelijke vorm hebben, mits deze instellingen
beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen onder voorwaarden die!M2
!A3
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 8
gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die voor privaatrechtelijke
ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden
en tot de verrichtingen die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met
uitsluiting van elke andere handelsactiviteit;
c) een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel 9
overleggen;
d) het in artikel 20, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds bezitten;e) daadwerkelijk worden bestuurd door personen van goede reputatie
met voldoende beroepskwalificaties of -ervaring.
Wanneer er nauwe banden bestaan tussen de verzekeringsonderneming
en andere natuurlijke of rechtspersonen, verlenen de bevoegde
autoriteiten bovendien slechts vergunning indien deze banden de juiste
uitoefening van hun toezichthoudende taken niet belemmeren.
De bevoegde autoriteiten weigeren ook de vergunning indien de
wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een derde land die van
toepassing zijn op een of meer natuurlijke of rechtspersonen met wie de
onderneming nauwe banden heeft, of moeilijkheden in verband met de
toepassing van die bepalingen, een belemmering vormen voor de juiste
uitoefening van hun toezichthoudende taken.
De bevoegde autoriteiten verlangen van verzekeringsondernemingen dat
zij hun de informatie verstrekken die zij nodig hebben om zich ervan te
kunnen vergewissen dat doorlopend aan de in dit lid gestelde
voorwaarden wordt voldaan.
1bis. De Lid-Staten eisen dat het hoofdbestuur van een verzekerings-
onderneming zich bevindt in de Lid-Staat waar de statutaire zetel is
gevestigd.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagt voor de uitbreiding
van haar werkzaamheden tot andere branches of voor de uitbreiding van
een vergunning die slechts een deel van de in een branche onder-
gebrachte risico’ s bestrijkt, moet een programma van werkzaamheden
overeenkomstig artikel 9 overleggen.
Bovendien moet zij aantonen dat zij over de in artikel 19 bedoelde
solvabiliteitsmarge beschikt en het in artikel 20, leden 1 en 2, bedoelde
garantiefonds bezit.
3. De Lid-Staten stellen geen bepalingen vast waarin de voorafgaande
goedkeuring of de systematische mededeling wordt geëist van de
algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, de
tarieven, de met name voor de berekening van de tarieven en de
technische voorzieningen gehanteerde technische grondslagen en de
formulieren en andere documenten waarvan de verzekeringsonder-
neming gebruik wil maken in haar betrekkingen met de verzekeringne-
mers.
Niettegenstaande de eerste alinea, en uitsluitend voor het toezicht op de
naleving van de nationale bepalingen betreffende de actuariële begin-
selen, mag de Lid-Staat van herkomst een systematische mededeling van
de voor de berekening van de tarieven en de technische voorzieningen
gehanteerde technische grondslagen eisen, zonder dat dit vereiste voor de
onderneming een voorwaarde vooraf voor de uitoefening van haar
werkzaamheden mag vormen.
Deze richtlijn belet niet dat de Lid-Staten wettelijke en bestuurs-
rechtelijke bepalingen handhaven of invoeren die voorzien in de
goedkeuring van de statuten en in het mededelen van elk document dat
voor de normale uitoefening van het toezicht vereist is.!M2
!M3
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 9
Uiterlijk vijf jaar na de datum waarop Richtlijn 92/96/EEG (1)v a n
toepassing wordt, legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over
de toepassing van dit lid.
4. Bovenbedoelde bepalingen mogen er niet toe strekken dat bij de
behandeling van de aanvraag van een vergunning de economische
behoeften van de markt in aanmerking worden genomen.
Artikel 9
Het in artikel 8, lid 1, onder c), en lid 2, genoemde programma van
werkzaamheden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is aan
te gaan;
b) de leidende beginselen op het gebied van de herverzekering;c) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;d) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet; de financiële middelen ter dekking daarvan,
en voor de eerste drie boekjaren voorts:e) een gedetailleerde prognose van de vermoedelijke ontvangsten en
uitgaven, zowel wat de directe verzekering en de geaccepteerde
herverzekeringen als de overdrachten uit hoofde van herverzekering
betreft;
f) de te verwachten kaspositie;g) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verbintenissen en van de solvabiliteitsmarge.
Artikel 10
1. Iedere verzekeringsonderneming die op het grondgebied van een
andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst daarvan in kennis.
2. De Lid-Staten verlangen dat de verzekeringsonderneming die op het
grondgebied van een andere Lid-Staat een bijkantoor wenst te vestigen,
de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaan van de volgende
gegevens:
a) de naam van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zij
voornemens is het bijkantoor te vestigen;
b) haar programma van werkzaamheden, waarin met name de aard van
de voorgenomen verrichtingen en de organisatiestructuur van het
bijkantoor worden vermeld;
c) het adres in de Lid-Staat van het bijkantoor waar documenten
kunnen worden opgevraagd en afgeleverd, met dien verstande dat dit
hetzelfde adres is als datgene waaraan de mededelingen voor de
algemeen gevolmachtigde worden gericht;
d) de naam van de algemeen gevolmachtigde van het bijkantoor, aan
wie voldoende bevoegdheden moeten zijn verleend om de onder-
neming ten opzichte van derden te verbinden en om haar tegenover
de autoriteiten en de rechterlijke instanties van de Lid-Staat van het
bijkantoor te vertegenwoordigen. In het geval van Lloyd’ s mogen
zich bij eventuele geschillen in de Lid-Staat van het bijkantoor welke
voortvloeien uit aangegane verbintenissen, voor de verzekerden geen
grotere moeilijkheden voordoen dan bij vergelijkbare geschillen met
klassieke verzekeraars. Te dien einde moet onder de bevoegdheden
van de algemeen gevolmachtigde in het bijzonder de bekwaamheid
vallen, om in zijn hoedanigheid van algemeen gevolmachtigde op
voor de betrokken „underwriters” van Lloyd’ s bindende wijze te
worden gedagvaard.!M2
(1) PB nr. L 360 van 9. 12. 1992, blz. 1.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 10
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst, gelet
op het betrokken project, redenen hebben om te twijfelen aan de
deugdelijkheid van de administratieve structuur, aan de financiële positie
van de verzekeringsonderneming of aan de goede reputatie en de
beroepskwalificaties of -ervaring van de verantwoordelijke bestuurders
en van de algemeen gevolmachtigde, doen zij binnen drie maanden na
ontvangst van alle in lid 2 bedoelde gegevens, mededeling van deze
gegevens aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het
bijkantoor en stellen zij de betrokken onderneming hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst verklaren tevens
dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmarge bezit,
berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 19 en 20.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
weigeren de in lid 2 bedoelde gegevens mee te delen aan de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor, delen zij de redenen van
deze weigering binnen drie maanden na ontvangst van alle gegevens aan
de betrokken verzekeringsonderneming mee. Tegen deze weigering of
het uitblijven van een antwoord staat beroep open bij de rechter in de
Lid-Staat van herkomst.
4. V oordat het bijkantoor van de verzekeringsonderneming met zijn
werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor over twee maanden, te rekenen vanaf de
ontvangst van de in lid 3 bedoelde mededeling, om in voorkomend geval
aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de
voorwaarden, verband houdende met het algemeen belang, aan te geven
waaronder deze werkzaamheden in de Lid-Staat van het bijkantoor
moeten worden uitgeoefend.
5. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van het bijkantoor is binnengekomen of, wanneer deze niet reageren,
zodra de in lid 4 bedoelde termijn is verstreken, mag het bijkantoor
worden gevestigd en met zijn werkzaamheden aanvangen.
6. In geval van wijziging van de inhoud van een van de overeenkomstig
lid 2, punten b), c) en d), verstrekte gegevens, stelt de verzekerings-
onderneming de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst en
van de Lid-Staat van het bijkantoor schriftelijk van de desbetreffende
wijziging in kennis, zulks ten minste een maand vóór de toepassing van
de wijziging, opdat de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van
herkomst en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor
overeenkomstig lid 3, respectievelijk lid 4, hun taak kunnen vervullen.
Artikel 12
Een besluit tot afwijzing moet nauwkeurig met redenen zijn omkleed en
aan de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een
rechterlijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordt voorzien voor het geval dat
de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesproken omtrent
de aanvraag van een vergunning binnen zes maanden na de datum van
ontvangst van dit verzoek.
Artikel 13
1. Onverminderd de leden 3 en 7 mag aan geen enkele onderneming
tegelijkertijd op grond van deze richtlijn en op grond van Richtlijn
73/239/EEG vergunning worden verleend.!M2
!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 11
2. De Lid-Staten mogen evenwel voorschrijven dat:
— de ondernemingen waaraan op grond van deze richtlijn vergunning is
verleend, tevens overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG
een vergunning kunnen krijgen voor de risico’ s bedoeld in de punten
1 en 2 van de bijlage van die richtlijn;
— de ondernemingen waaraan op grond van artikel 6 van Richtlijn
73/239/EEG, uitsluitend voor de risico’ s bedoeld in de punten 1 en 2
van de bijlage van die richtlijn, vergunning is verleend, tevens een
vergunning kunnen krijgen op grond van de onderhavige richtlijn.
3. Onder voorbehoud van lid 6 mogen de in lid 2 bedoelde
ondernemingen en de ondernemingen die op het tijdstip van kennisge-
ving van deze richtlijn, de twee werkzaamheden die door de onderhavige
richtlijn en door Richtlijn 73/239/EEG worden bestreken, gelijktijdig
uitoefenen, zulks blijven doen mits zij overeenkomstig artikel 14, voor
elk van die werkzaamheden een gescheiden beheer voeren.
4. De Lid-Staten mogen voorschrijven dat de in lid 2 bedoelde
ondernemingen voor hun gehele bedrijf de boekhoudkundige regels in
acht dienen te nemen die voor de op grond van deze richtlijn toegelaten
ondernemingen gelden. Tevens mogen de Lid-Staten in afwachting van
een latere coördinatie op dit gebied verlangen dat wat betreft de regels
inzake liquidatie, ten aanzien van de werkzaamheden betreffende de
risico’ s onder 1 en 2 van de bijlage van Richtlijn 73/239/EEG, die
uitgeoefend worden door de in lid 2 vermelde ondernemingen, ook de
regels gelden die van toepassing zijn op het levensverzekeringsbedrijf.
5. Wanneer een onderneming die de in de bijlage van Richtlijn
73/239/EEG bedoelde werkzaamheden uitoefent, financiële, commerci-
ële of administratieve banden heeft met een onderneming die de in deze
richtlijn bedoelde werkzaamheden uitoefent, zien de bevoegde autori-
teiten van de Lid-Staten op wier grondgebied zich de hoofdkantoren van
deze ondernemingen bevinden, erop toe dat de rekeningen van de
betrokken ondernemingen niet worden vervalst ten gevolge van tussen
deze ondernemingen gesloten overeenkomsten of door afspraken die de
verdeling van de kosten en inkomsten kunnen beïnvloeden.
6. Elke Lid-Staat kan de ondernemingen waarvan het hoofdkantoor op
zijn grondgebied is gevestigd, ertoe verplichten binnen de door hem
bepaalde termijn een einde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen van
de werkzaamheden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn
verrichtten.
7. De bepalingen van dit artikel worden aan de hand van een verslag
van de Commissie aan de Raad, in het licht van de toekomstige
harmonisatie van de liquidatievoorschriften, en in elk geval uiterlijk op
31 december 1999, opnieuw onderzocht.
Artikel 14
1. Het in artikel 13, lid 3, vermelde gescheiden beheer dient zodanig te
zijn opgezet dat de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden en die
welke worden beoogd in de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzeke-
ringen” gescheiden zijn, opdat:
— de belangen van onderscheidenlijk hen die uit hoofde van levens-
verzekering en hen die uit hoofde van schadeverzekering verzekerd
zijn, niet worden geschaad, en met name opdat de winsten uit de
levensverzekering aan degenen die een levensverzekering hebben
gesloten ten goede komen alsof de onderneming uitsluitend de
levensverzekering beoefent;
— de minimum financiële verplichtingen, met name de solvabiliteits-
marges die voor een werkzaamheid zijn opgelegd hetzij krachtens
deze richtlijn, hetzij krachtens de eerste coördinatierichtlijn „schade-
verzekering”, niet door de andere werkzaamheid worden gedragen.!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 12
Zodra aan de minimum financiële verplichtingen is voldaan over-
eenkomstig de voorwaarden van de eerste alinea, tweede streepje, en
onder voorbehoud van kennisgeving ervan aan de bevoegde autoriteit,
mag de onderneming echter de nog beschikbare expliciete bestanddelen
van de solvabiliteitsmarge voor deze of gene werkzaamheid gebruiken.
De toezichthoudende autoriteiten zien er via analyse van de resultaten
van de twee werkzaamheden op toe dat het bepaalde in dit lid wordt
nageleefd.
2. a) De boekingen moeten zodanig worden gedaan dat de bronnen
van de resultaten van elk der twee werkzaamheden „levens-
verzekering” en „schadeverzekering” tot uiting komen. Te dien
einde worden alle inkomsten (met name premies, uitbetalingen
van herverzekeraars, inkomsten uit investeringen) en uitgaven
(met name verzekeringsuitkeringen, stortingen in de technische
voorzieningen, herverzekeringspremies, huishoudelijke uitgaven
voor de verzekeringsverrichtingen) op basis van hun oorsprong
onderverdeeld. De bestanddelen welke beide werkzaamheden
gemeen hebben worden geboekt volgens een verdeelsleutel die
door de bevoegde toezichthoudende autoriteiten moet zijn
aanvaard.
b) De ondernemingen moeten aan de hand van de boekingen een
document opstellen waarin afzonderlijk is aangegeven welke
bestanddelen behoren tot elk der solvabiliteitsmarges over-
eenkomstig artikel 18 van deze richtlijn en artikel 16, lid 1, van
de eerste coördinatierichtlijn „schadeverzekering”.
3. Wanneer een van de solvabiliteitsmarges ontoereikend is, passen de
toezichthoudende autoriteiten op de werkzaamheid in kwestie de
maatregelen van de desbetreffende richtlijn toe, ongeacht de resultaten
van de andere werkzaamheid. In afwijking van lid 1, eerste alinea,
tweede streepje, kunnen deze maatregelen vergunning tot een overdracht
van de ene werkzaamheid naar de andere inhouden.
Afdeling B
Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 15
1. Het financiële toezicht op een verzekeringsonderneming, met
inbegrip van het toezicht op de werkzaamheden die zij door bijkantoren
en in het kader van dienstverrichting uitoefent, behoort tot de
uitsluitende bevoegdheid van de Lid-Staat van herkomst. Indien de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de verbintenis redenen
hebben om aan te nemen dat de werkzaamheden van een verzekerings-
onderneming haar financiële soliditeit kunnen aantasten, stellen zij de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van deze onder-
neming daarvan in kennis. De autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
gaan na of de onderneming de in deze richtlijn neergelegde prudentiële
beginselen in acht neemt.
2. Het financiële toezicht omvat met name het controleren, met
betrekking tot het geheel van de werkzaamheden van de verzekerings-
onderneming, van de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming,
alsmede van de vorming van technische voorzieningen, met inbegrip van
de wiskundige voorzieningen, en de tegenover deze voorzieningen
staande activa, zulks overeenkomstig de in de Lid-Staat van herkomst
geldende voorschriften of gebruiken, op grond van de communautaire
bepalingen ter zake.
3. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst eisen dat er
in elke verzekeringsonderneming een goede administratieve en boek-
houdkundige organisatie en adequate interne controleprocedures bestaan.!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 13
Artikel 16
De Lid-Staat van het bijkantoor bepaalt dat, wanneer een verzekerings-
onderneming waaraan in een andere Lid-Staat vergunning is verleend,
haar werkzaamheden uitoefent door middel van een bijkantoor, de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst, na de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van het bijkantoor daarvan vooraf in kennis
te hebben gesteld, zelf en/of door personen die zij daartoe machtigen, ter
plaatse de gegevens kunnen verifiëren die voor het financiële toezicht op
de verzekeringsonderneming noodzakelijk zijn. De autoriteiten van de
Lid-Staat van het bijkantoor mogen aan deze verificatie deelnemen.
Artikel 17
1. De Lid-Staat van herkomst verplicht elke verzekeringsonderneming
toereikende technische voorzieningen, wiskundige voorzieningen daar-
onder begrepen, te vormen met betrekking tot het geheel van haar
werkzaamheden.
De omvang van deze voorzieningen wordt bepaald aan de hand van de
volgende beginselen:
A. i) De technische voorzieningen betreffende de levensverzekering
moeten worden berekend aan de hand van een voldoende
voorzichtige prospectieve actuariële methode, rekening houdend
met alle toekomstige verplichtingen volgens de voor iedere
lopende verzekeringsovereenkomst gestelde voorwaarden, met
inbegrip van:
— alle gegarandeerde uitkeringen, met inbegrip van gegaran-
deerde afkoopwaarden;
— de winstdelingen waarop de verzekerden reeds collectief dan
wel individueel recht hebben, ongeacht of die winstdelingen
verkregen, bestemd of toegekend zijn,
— alle keuzemogelijkheden waarover de verzekerde volgens de
voorwaarden van de overeenkomst beschikt,
— de bedrijfskosten, met inbegrip van provisies,daarbij rekening houdend met de in de toekomst te ontvangen
premies.
ii) Er mag gebruik worden gemaakt van een retrospectieve methode
indien kan worden aangetoond dat de op grond van deze
methode berekende technische voorzieningen niet lager zijn dan
die welke het resultaat zouden zijn van een voldoende
voorzichtige prospectieve methode, of indien het gebruik van
een prospectieve methode voor het betrokken type van over-
eenkomst niet mogelijk is.
iii) Een voorzichtige berekening betekent niet dat de waardering
plaatsvindt op basis van de meest waarschijnlijk geachte
hypothesen, doch dat een redelijke marge in acht wordt genomen
voor negatieve afwijkingen in de verschillende betrokken
factoren.
iv) De methode voor de waardering van de technische voor-
zieningen dient niet enkel op zich voorzichtig te zijn, maar
dient dat ook te zijn wanneer rekening wordt gehouden met de
methode voor de waardering van de tegenover deze voor-
zieningen staande activa.
v) De technische voorzieningen moeten voor elke overeenkomst
afzonderlijk worden berekend. Het gebruik van redelijke
approximaties of veralgemeningen is echter toegestaan wanneer
mag worden aangenomen dat zij nagenoeg dezelfde resultaten
zullen opleveren als afzonderlijke berekeningen. Het beginsel
van de afzonderlijke berekening sluit de vorming van aanvul-
lende voorzieningen voor algemene risico’ s die niet afzonderlijk
worden behandeld, geenszins uit.!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 14
vi) Wanneer de afkoopwaarde van een overeenkomst gegarandeerd
is, moet het bedrag van de wiskundige voorzieningen voor deze
overeenkomst te allen tijde ten minste gelijk zijn aan de op dat
tijdstip gegarandeerde waarde.
B. Het toegepaste rentepercentage moet op voorzichtige wijze worden
bepaald. Het wordt volgens de voorschriften van de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst vastgesteld met
toepassing van de volgende beginselen:
a) V oor alle overeenkomsten stellen de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat van herkomst van de onderneming één of meer
maximumrentepercentages vast, met name volgens onderstaande
regels:
i) Wanneer de overeenkomsten voorzien in een rentepercenta-
gegarantie stellen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst van de onderneming één enkel maximumren-
tepercentage vast. Het mag verschillend zijn naargelang van
de valuta waarin de overeenkomst luidt, mits het niet hoger
is dan 60 % van de rentevoet van de obligatieleningen van de
Staat in de valuta waarvan de overeenkomst luidt. Voor in
ecu luidende overeenkomsten wordt dit maximum vast-
gesteld aan de hand van de in ecu luidende obligatieleningen
van de Instellingen van de Gemeenschappen.
Indien de Lid-Staat besluit om overeenkomstig de tweede
zin van de voorgaande alinea een maximumrentepercentage
vast te stellen voor de in de valuta van een Lid-Staat
luidende overeenkomsten, raadpleegt hij vooraf de bevoegde
autoriteiten van de Lid-Staat in de valuta waarvan de
overeenkomst luidt.
ii) Indien de activa van de onderneming niet tegen aanschaf-
fingswaarde worden gewaardeerd, kan een Lid-Staat even-
wel voorschrijven dat één of meer maximumrentepercenta-
ges kunnen worden vastgesteld met inachtneming van het
rendement van de op dat moment in portefeuille aanwezige
overeenkomstige activa, verminderd met een voorzichtig-
heidsmarge en, wat in het bijzonder de overeenkomsten met
periodieke premies betreft, tevens rekening houdend met het
verwachte rendement van de toekomstige activa. De voor-
zichtigheidsmarge alsmede het/de maximumpercentage(s)
toegepast op het verwachte rendement van de toekomstige
activa worden vastgesteld door de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staat van herkomst.
b) De vaststelling van een maximumrentepercentage impliceert niet
dat de onderneming gehouden is dat hoge percentage toe te
passen.
c) De Lid-Staat van herkomst kan besluiten het onder a) bedoelde
maximumpercentage niet toe te passen op de volgende
categorieën overeenkomsten:
— overeenkomsten in rekeneenheden,
— overeenkomsten met eenmalige premie met een looptijd tot
en met acht jaar,
— overeenkomsten zonder winstdeling, alsmede lijfrenteover-
eenkomsten zonder afkoopwaarde.
In de in de laatste twee streepjes van de eerste alinea genoemde
gevallen kan men, een voorzichtig rentepercentage kiezend,
rekening houden met de valuta waarin de overeenkomst luidt en
met de op dat tijdstip in portefeuille zijnde daartegenover
staande activa, alsmede, indien de activa van de onderneming
tegen hun actuele waarde worden gewaardeerd, met het
verwachte rendement van de toekomstige activa.!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 15
In geen geval mag het toegepaste rentepercentage hoger zijn dan
het rendement van de activa, berekend volgens de boekhoud-
kundige regels in de Lid-Staat van herkomst, onder aftrek van
een passend percentage.
d) De Lid-Staat verlangt dat de onderneming in haar rekeningen
een voorziening vormt om de tegenover de verzekerden aange-
gane renteverbintenissen te kunnen nakomen, wanneer het
huidige of verwachte rendement van de activa van de onder-
neming niet voldoende is om die verbintenissen te dekken.
e) Van de op grond van bovenstaand punt a) vastgestelde
maximumrentepercentages wordt mededeling gedaan aan de
Commissie en aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten
die daarom verzoeken.
C. De statistische elementen voor de berekening en de elementen die
met de kosten overeenkomen, moeten met de nodige voorzichtigheid
worden gekozen, rekening houdende met de Staat van de verbintenis,
het type polis, alsmede de voorziene administratieve kosten en
provisies.
D. V oor overeenkomsten met winstdeling moet bij de methode voor
berekening van de technische voorzieningen impliciet of expliciet
rekening worden gehouden met toekomstige winstdelingen van
welke aard ook, en wel op een wijze die consistent is met de andere
hypothesen inzake toekomstige ontwikkelingen en met de huidige
winstdelingsmethode.
E. De voorziening voor toekomstige kosten kan impliciet zijn,
bijvoorbeeld door op de toekomstige premies een opslag voor
beheerskosten in mindering te brengen. De totale impliciete of
expliciete voorziening mag evenwel niet geringer zijn dan een
voorzichtige schatting van die toekomstige kosten.
F. De methode van waardering van de technische voorzieningen mag
niet van jaar tot jaar zodanig veranderen dat afbreuk wordt gedaan
aan de continuïteit, ten gevolge van arbitraire wijzigingen in de
methode of de elementen voor de berekening, en moet van dien aard
zijn dat de winstdeling gedurende de looptijd van de overeenkomst
op een redelijke wijze wordt vrijgemaakt.
2. De verzekeringsonderneming moet de grondslagen en methodes die
worden gehanteerd voor de berekening van de technische voorzieningen,
met inbegrip van de voorzieningen voor winstdeling, ter beschikking van
het publiek stellen.
3. De Lid-Staat van herkomst verlangt van elke verzekeringsonder-
neming dat tegenover de technische voorzieningen met betrekking tot het
geheel van haar werkzaamheden congruente activa staan overeenkomstig
artikel 24 van Richtlijn 92/96/EEG. Wat de in de Gemeenschap
uitgeoefende werkzaamheden betreft, moeten deze activa aldaar zijn
gelokaliseerd. De Lid-Staten mogen verzekeringsondernemingen niet
verplichten hun activa in een welbepaalde Lid-Staat te lokaliseren. De
Lid-Staat van herkomst kan evenwel een versoepeling toestaan van de
regels inzake de lokalisatie van de activa.
4. Indien de Lid-Staat van herkomst vorderingen op herverzekeraars als
dekking van de technische voorzieningen aanvaardt, stelt hij het
toegestane percentage daarvan vast. Hij kan in dat geval niet de
lokalisatie van deze vorderingen eisen.
Artikel 18
Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofdkantoor
op zijn grondgebied is gevestigd, te beschikken over een voldoende
solvabiliteitsmarge met betrekking tot het geheel van haar werk-
zaamheden.!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 16
De solvabiliteitsmarge bestaat:
1. uit het vermogen van de onderneming dat niet dient ter dekking van
enige voorzienbare verplichting, na aftrek van de onlichamelijke
bestanddelen; dit vermogen omvat met name:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat onderlinge
waarborgmaatschappijen c.q. onderlinge verzekeringsmaat-
schappijen betreft, het gestorte gedeelte van het waarborgkapi-
taal plus de ledenrekeningen die aan de volgende criteria
voldoen:
a) de statuten bepalen dat er vanaf deze rekeningen alleen
betalingen aan leden mogen worden verricht als zulks geen
daling van de solvabiliteitsmarge tot onder het vereiste
niveau veroorzaakt of, na ontbinding van de onderneming,
als alle andere schulden zijn voldaan;
b) de statuten bepalen dat de bevoegde autoriteiten ten minste
een maand van tevoren in kennis moeten worden gesteld van
elke betaling voor andere doeleinden dan de individuele
opzegging van het lidmaatschap en dat zij gedurende deze
termijn de voorgenomen betaling kunnen verbieden;
c) de relevante bepalingen in de statuten kunnen pas worden
gewijzigd wanneer de bevoegde autoriteiten, onverminderd
de criteria onder a) en b), verklaard hebben geen bezwaar
tegen deze wijziging te hebben;
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk
kapitaal of van het waarborgkapitaal, zodra het gestorte gedeelte
25 % van dit kapitaal bedraagt;
— de (wettelijke of vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebracht winst;— het gecumuleerd preferent aandelenkapitaal en de achtergestelde
leningen mogen worden opgenomen, evenwel slechts tot een
maximum van 50 % van de marge, waarvan niet meer dan 25 %
in achtergestelde leningen met vaste looptijd, of het gecumuleerd
preferent aandelenkapitaal met vaste termijn, indien ten minste
aan de volgende voorwaarden is voldaan:
a) in geval van faillissement of liquidatie van de verzekerings-
onderneming gelden bindende overeenkomsten op grond
waarvan de achtergestelde leningen of preferente aandelen
achtergesteld worden bij de vorderingen van alle andere
crediteuren en pas worden terugbetaald nadat alle andere op
dat tijdstip opeisbare schulden zijn voldaan.
Achtergestelde leningen moeten tevens aan de volgende voor-
waarden voldoen:
b) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in
aanmerking genomen;
c) voor leningen met een vaste looptijd dient de oorspronke-
lijke looptijd ten minste vijf jaar te bedragen. Uiterlijk een
jaar voor de vervaldag legt de verzekeringsonderneming de
bevoegde autoriteiten een plan ter goedkeuring voor waarin
wordt uiteengezet op welke wijze de solvabiliteitsmarge zal
worden gehandhaafd of op het vereiste niveau gebracht op
de vervaldag, tenzij de mate waarin de lening als bestand-
deel van de solvabiliteitsmarge in aanmerking mag worden
genomen, gedurende minimaal de laatste vijf jaren voor de
datum van terugbetaling geleidelijk wordt verlaagd. De
bevoegde autoriteiten kunnen toestemming verlenen voor
vervroegde terugbetaling van dergelijke leningen, mits het
initiatief hiertoe uitgaat van de emitterende verzekerings-
onderneming en haar solvabiliteitsmarge niet onder het
vereiste niveau daalt;!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 17
d) leningen waarvan de looptijd niet bepaald is, kunnen slechts
worden terugbetaald met een opzeggingstermijn van vijf
jaar, tenzij de leningen niet langer als bestanddelen van de
solvabiliteitsmarge worden aangemerkt of uitdrukkelijk de
voorafgaande toestemming van de bevoegde autoriteiten
vereist is voor vervroegde terugbetaling. In dit laatste geval
dient de verzekeringsonderneming de bevoegde autoriteiten
ten minste zes maanden te voren in kennis te stellen van de
voorgenomen terugbetaling, onder vermelding van de
daadwerkelijke en de vereiste solvabiliteitsmarge zowel
vóór als na deze terugbetaling. De bevoegde autoriteiten
verlenen alleen toestemming voor de terugbetaling indien de
solvabiliteitsmarge van de verzekeringsonderneming niet
onder het vereiste niveau dreigt te dalen;
e) de leningsovereenkomst bevat geen bepalingen op grond
waarvan de lening in bepaalde omstandigheden, andere dan
de liquidatie van de verzekeringsonderneming, vóór de
overeengekomen datum moet worden terugbetaald;
f) de leningsovereenkomst kan alleen worden gewijzigd nadat
de bevoegde autoriteiten verklaard hebben geen bezwaar te
hebben tegen de wijziging,
— effecten met onbepaalde looptijd en andere instrumenten die aan
de volgende voorwaarden voldoen, met inbegrip van andere
gecumuleerde preferente aandelen dan bedoeld in het voor-
gaande streepje, ten belope van maximaal 50 % van de
solvabiliteitsmarge, voor het totaal van deze effecten en van de
in het voorgaande streepje vermelde achtergestelde leningen:
a) zij kunnen niet worden terugbetaald op initiatief van de
houder of zonder voorafgaande toestemming van de
bevoegde autoriteiten;
b) de emissie-overeenkomst moet de verzekeringsonderneming
de mogelijkheid bieden de betaling van de rente over de
lening uit te stellen;
c) de vorderingen van de kredietverlener op de verzekerings-
onderneming moeten volledig worden achtergesteld bij de
vorderingen van alle niet-achtergestelde crediteuren;
d) in de documenten met betrekking tot de effectenemissie
moet worden gestipuleerd dat de verliezen gecompenseerd
kunnen worden door de schuld en de niet-gestorte rente,
terwijl de verzekeringsonderneming haar activiteiten kan
voortzetten;
e) alleen de daadwerkelijk gestorte bedragen worden in
aanmerking genomen.
2. voor zover de nationale wetgeving het toestaat, uit de op de balans
opgenomen winstreserves, wanneer deze kunnen worden gebruikt tot
dekking van eventuele verliezen en wanneer zij niet toegekend zijn
aan de polishouders.
3. op een met redenen omkleed verzoek van de onderneming bij de
toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied
het hoofdkantoor is gevestigd, en met de instemming van deze
autoriteit:
a) uit een bedrag dat 50 % vertegenwoordigt van de toekomstige
winsten van de onderneming; het bedrag van de toekomstige
winsten wordt verkregen door de geschatte jaarwinst te
vermenigvuldigen met een factor die de gemiddelde resterende
looptijd van de overeenkomsten vertegenwoordigt; deze factor
mag ten hoogste 10 bedragen; de geschatte jaarwinst is het
rekenkundig gemiddelde van de winsten die de laatste vijf jaar
zijn gemaakt op de in artikel 1 genoemde werkzaamheden.!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 18
De berekeningsgrondslagen voor de vermenigvuldigingsfactor
van de geschatte jaarwinst en de bestanddelen van de gemaakte
winst worden door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten in
samenwerking met de Commissie in onderlinge overeenstem-
ming vastgesteld. Tot op het tijdstip dat deze overeenstemming
is bereikt, worden deze bestanddelen bepaald overeenkomstig de
wetgeving van de Lid-Staat op wiens grondgebied de onder-
neming (hoofdkantoor, agentschap of bijkantoor) haar werk-
zaamheid uitoefent.
Nadat de bevoegde autoriteiten het begrip „gemaakte winst”
hebben vastgesteld, zal de Commissie in het kader van een
richtlijn betreffende de harmonisatie van de jaarrekeningen van
verzekeringsondernemingen en houdende de coördinatie die
vermeld is in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 78/660/EEG (1),
voorstellen indienen voor de harmonisatie van dit begrip;
b) in geval van niet-zillmeren of in geval van zillmeren waarbij de
in de premie begrepen afsluitkosten niet worden bereikt, uit het
verschil tussen de niet-gezillmerde of gedeeltelijk gezillmerde
wiskundige voorziening en een gezillmerde wiskundige voor-
ziening waarbij het percentage van het zillmeren gelijk is aan de
in de premie begrepen afsluitkosten; dit bedrag kan echter niet
groter zijn dan 3,5 % van de som van de verschillen tussen de
kapitalen van de branche „levensverzekering” en de wiskundige
voorzieningen, voor alle overeenkomsten waarbij zillmeren
mogelijk is; dit verschil wordt eventueel verminderd met het
bedrag van de niet afgeschreven afsluitkosten die als een
debetpost worden opgenomen;
c) indien de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken
Lid-Staten op wier grondgebied de onderneming haar werk-
zaamheden uitoefent akkoord gaan, uit de latente meerwaarden
welke voortvloeien uit een onderwaardering van de activa en een
overwaardering van andere passiva dan de wiskundige voor-
zieningen, voor zover deze meerwaarden geen uitzonderlijk
karakter hebben.
Artikel 19
Behoudens artikel 20, wordt het minimum van de solvabiliteitsmarge
bepaald als hieronder aangegeven, al naargelang de uitgeoefende
branches.
a) V oor de verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b),
behalve de verzekeringen welke verbonden zijn met beleggings-
fondsen en voor de verrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 3, moet
het gelijk zijn aan de som van de uitkomsten van de volgende twee
berekeningen:
— eerste berekening:
een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen voor
directe verrichtingen zonder aftrek van de overdrachten uit
hoofde van herverzekering alsmede voor de geaccepteerde
herverzekeringen wordt vermenigvuldigd met het getal dat de
voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen
de wiskundige voorzieningen onder aftrek van de overdrachten
uit hoofde van herverzekering en het bovenbedoelde brutobedrag
van de wiskundige voorzieningen; dit verhoudingspercentage
mag in geen geval lager zijn dan 85;
— tweede berekening:
voor overeenkomsten waarbij het risicokapitaal niet negatief is
wordt een component van 0,3 % van dit kapitaal dat ten laste
komt van de onderneming, vermenigvuldigd met het getal dat de
voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen
het risicokapitaal dat ten laste van de onderneming blijft, na!B
(1) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 19
overdracht en wederoverdracht uit hoofde van herverzekering, en
het risicokapitaal zonder aftrek van de herverzekering; dit
verhoudingspercentage mag in geen geval lager zijn dan 50;
voor de tijdelijke verzekeringen bij overlijden, met een looptijd van
ten hoogste drie jaar, bedraagt bovenbedoelde component 0,1 %;
voor verzekeringen met een looptijd van meer dan drie, doch niet
meer dan vijf jaar, bedraagt de bovengenoemde component 0,15 %.
b) V oor de aanvullende verzekeringen bedoeld in artikel 1, punt 1, sub
c), moet het gelijk zijn aan de uitkomst van de volgende berekening:
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd,
uit hoofde van alle boekjaren, met inbegrip van bijkomende
kosten;
— daaraan wordt toegevoegd het bedrag van de premies welke
gedurende het laatste boekjaar uit hoofde van herverzekering
werden ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het
laatste boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het
totaalbedrag van de belastingen en rechten op de samengetelde
premies of bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst,
namelijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoen
rekeneenheden en een tweede gedeelte dat het restant omvat, worden
deze gedeelten vermenigvuldigd met respectievelijk 18 % en 16 %
en vervolgens opgeteld.
Het aldus berekende bedrag wordt vermenigvuldigd met het getal dat
de voor het laatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen
het bedrag van de schaden welke ten laste van de onderneming
blijven na overdracht en wederoverdracht uit hoofde van herver-
zekering, en het brutobedrag van de schaden; dit verhoudings-
percentage mag in geen geval lager zijn dan 50.
In het geval van de assuradeursvereniging bekend als Lloyd’ s wordt
bij de berekening van de omvang van de solvabiliteitsmarge
uitgegaan van de nettopremies; deze worden vermenigvuldigd met
een vast percentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en dat wordt
bepaald door de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van het
hoofdkantoor. Dit vaste percentage moet worden berekend op grond
van de meest recente statistische gegevens, met name betreffende de
betaalde provisies. Deze gegevens, alsmede de verrichte berekening,
moeten worden medegedeeld aan de toezichthoudende autoriteiten
van de landen op wier grondgebied Lloyd’ s is gevestigd.
c) V oor de niet opzegbare langlopende ziekteverzekeringen bedoeld in
artikel 1, punt 1, sub d), en voor de kapitalisatieverrichtingen
bedoeld in artikel 1, punt 2, sub b), moet het gelijk zijn aan 4 % van
de wiskundige voorzieningen, berekend onder de sub a), eerste
berekening, van dit artikel vastgestelde voorwaarden.
d) V oor de tontineverrichtingen bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a),
moet het gelijk zijn aan 1 % van het vermogen van de deel-
genootschappen.
e) V oor de in artikel 1, punt 1, sub a) en b), bedoelde verzekeringen
welke verbonden zijn met beleggingsfondsen en voor de verrichtin-
gen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub c), d) en e), moet het gelijk
zijn aan:
— een component van 4 % van de wiskundige voorzieningen
berekend overeenkomstig de sub a), eerste berekening, van dit
artikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming een
beleggingsrisico draagt, en een aldus berekende component van
1 % van de voorzieningen, voorzover de onderneming geen
beleggingsrisico draagt, en mits de looptijd van de overeenkomst
meer dan vijf jaar bedraagt en het bedrag voor de dekking van de!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 20
beheerslasten waarin de overeenkomst voorziet, vast is voor een
periode van meer dan vijf jaar,
plus
— een component van 0,3 % van het risicokapitaal, berekend
overeenkomstig de sub a), tweede berekening, eerste alinea, van
dit artikel vastgestelde voorwaarden, voorzover de onderneming
een overlijdensrisico draagt.
Artikel 20
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het in artikel 19
bedoelde minimum van de solvabiliteitsmarge. Het wordt onder voor-
behoud van lid 2 tot ten minste 50 % gevormd door de bestanddelen,
vermeld in artikel 18, punten 1 en 2.
2. a) Het minimum van het garantiefonds bedraagt echter 800 000
rekeneenheden.
b) Iedere Lid-Staat kan bepalen dat het minimum van het
garantiefonds voor onderlinge waarborgmaatschappijen, onder-
linge verzekeringsmaatschappijen en tontinedeelgenootschappen
tot 600 000 rekeneenheden wordt verminderd.
c) Iedere Lid-Staat kan de in artikel 3, punt 2, laatste streepje,
tweede zin, bedoelde onderlinge waarborg- of verzekerings-
maatschappijen, zodra zij binnen de werkingssfeer van deze
richtlijn vallen, en tontinedeelgenootschappen, toestaan dat zij
een garantiefonds van ten minste 100 000rekeneenheden
vormen, dat met achtereenvolgende tranches van 100 000
rekeneenheden geleidelijk op het sub b) vastgestelde bedrag
wordt gebracht, telkens wanneer de omvang van de ontvangen
bijdragen met 500 000 rekeneenheden toeneemt.
d) Het sub a), b) en c) bedoelde minimum van het garantiefonds,
moet worden gevormd door de in artikel 18, punten 1 en 2,
genoemde bestanddelen.
3. De onderlinge waarborg- en verzekeringsmaatschappijen die in de
zin van artikel 8, lid 2, of van artikel 10, hun werkzaamheid wensen uit te
breiden, kunnen dit slechts doen indien zij onmiddellijk voldoen aan de
eisen van lid 2, sub a) en b), van dit artikel.
Artikel 21
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrekking tot
de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de in
artikel 17 bedoelde technische voorzieningen dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die deel
uitmaken van het vermogen van de toegelaten verzekeringsonder-
nemingen wordt, onverminderd artikel 17, lid 3, artikel 24, leden 1, 2,
3 en 5, en artikel 26, lid 1, tweede alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
3. De leden 1 len 2 laten onverlet de maatregelen welke de Lid-Staten
als eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingen kunnen
nemen, onder volledige waarborging van de belangen van de ver-
zekerden.
Artikel 22
1. De Lid-Staten mogen aan ondernemingen niet de verplichting
opleggen aan een of meer door de nationale wetgeving aangewezen
lichamen een deel van de door hen afgesloten verzekeringen die
betrekking hebben op de in artikel 1 genoemde werkzaamheden over te
dragen.!B
!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 21
!M1
2. De Italiaanse Republiek neemt alle nodige maatregelen opdat de aan
de op haar grondgebied gevestigde ondernemingen opgelegde ver-
plichting een gedeelte van de door hen afgesloten verzekeringen over te
dragen aan het Istituto nazionale di assicurazioni uiterlijk op 20
november 1994 komt te vervallen.
Artikel 23
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op zijn
grondgebied hebben, de verplichting op jaarlijks ten aanzien van al hun
verrichtingen verslag uit te brengen over de situatie waarin zij verkeren
en over hun solvabiliteit.
2. De Lid-Staat eisen van de verzekeringsondernemingen die hun
hoofdkantoor op hun grondgebied hebben, de periodieke overlegging van
de voor het uitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden en van de
statistische documenten. De bevoegde autoriteiten verstrekken elkaar de
bescheiden en inlichtingen welke dienstig zijn voor het uitoefenen van
het toezicht.
3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de bevoegde
autoriteiten over de bevoegdheden en middelen beschikken die nood-
zakelijk zijn om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden van de
verzekeringsondernemingen die hun hoofdkantoor op zijn grondgebied
hebben, met inbegrip van de werkzaamheden die buiten dit grondgebied
worden verricht, overeenkomstig de richtlijnen van de Raad betreffende
deze werkzaamheden en met het oog op de toepassing ervan.
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de bevoegde autoriteiten
met name de mogelijkheid verschaffen om:
a) grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werk-
zaamheden van de verzekeringsonderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten,
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfs-
ruimten van de onderneming;
b) jegens de verzekeringsonderneming, haar aansprakelijke bestuurders
of degenen die zeggenschap over haar hebben, alle afdoende en
noodzakelijke maatregelen te treffen om te bewerkstelligen dat de
werkzaamheden van de verzekeringsonderneming blijven stroken
met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke de
verzekeringsonderneming in de onderscheiden Lid-Staten in acht
moet nemen, inzonderheid met het programma van werkzaamheden,
voor zover dit laatste verplicht blijft, alsook om misstanden te
vermijden of te beëindigen die de belangen der verzekerden zouden
schaden;
c) te bewerkstelligen dat deze maatregelen worden toegepast, zo nodig
door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend geval
door een beroep te doen op de gerechtelijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de bevoegde autoriteiten ook de mogelijkheid
bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende de overeenkomsten die
in het bezit zijn van tussenpersonen.
Artikel 24
1. Indien een verzekeringsonderneming zich niet voegt naar de
bepalingen van artikel 17, kunnen de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van herkomst van de onderneming haar de vrije beschikking
over de activa verbieden, na de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten
van de verbintenis van hun voornemen op de hoogte te hebben gesteld.!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 22
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 19
voorgeschreven minimum bereikt, eisen de bevoegde autoriteiten van de
Lid-Staat van herkomst een saneringsplan dat aan hun goedkeuring moet
worden onderworpen.
In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de bevoegde autoriteiten,
indien zij van oordeel zijn dat de financiële positie van de onderneming
nog verder zal verslechteren, eveneens de vrije beschikking over de
activa van de verzekeringsonderneming beperken of verbieden. Zij
stellen in dat geval de autoriteiten van de Lid-Staten op het grondgebied
waarvan de onderneming haar werkzaamheden uitoefent, in kennis van
alle genomen maatregelen; deze autoriteiten treffen op hun verzoek
dezelfde maatregelen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 20 omschreven
garantiefonds bereikt, eisen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat
van herkomst van de verzekeringsonderneming een plan inzake
financiering op korte termijn dat aan hun goedkeuring moet worden
onderworpen.
V oorts kunnen zij de vrije beschikking over de activa van de
onderneming beperken of verbieden. Zij stellen de autoriteiten van de
Lid-Staten op wier grondgebied de onderneming werkzaamheden
uitoefent, hiervan op de hoogte; deze autoriteiten treffen op hun verzoek
dezelfde maatregelen.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen kunnen de bevoegde
autoriteiten voorts alle passende maatregelen nemen om de belangen van
de verzekerden te beschermen.
5. Wanneer de Lid-Staat van herkomst van de verzekeringsonder-
neming in de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen daarom verzoekt,
treft elke Lid-Staat overeenkomstig zijn nationale wetgeving tevens de
nodige maatregelen om de vrije beschikking over de op zijn grondgebied
gelokaliseerde activa te kunnen verbieden. De Lid-Staat van herkomst
dient daarbij bekend te maken op welke activa deze maatregelen van
toepassing zullen zijn.
Afdeling C
Intrekking van de vergunning
Artikel 26
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst kunnen de
door hen aan een verzekeringsonderneming verleende vergunning
intrekken, wanneer de onderneming:
a) van de vergunning geen gebruik maakt binnen twaalf maanden,
uitdrukkelijk afstand doet van de vergunning of gedurende meer dan
zes maanden haar werkzaamheden heeft gestaakt, tenzij de
vergunning volgens de bepalingen van de betrokken Lid-Staat in
deze gevallen vervalt;
b) niet meer aan de toegangsvoorwaarden voldoet;
c) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen
te treffen waarin het in artikel 24 bedoelde sanerings- of
financieringsplan voorziet;
d) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen die
voortvloeien uit de op haar van toepassing zijnde regeling.
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken of vervalt, stellen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst de bevoegde
autoriteiten van de andere Lid-Staten daarvan in kennis; deze moeten
passende maatregelen treffen om te beletten dat de betrokken!M2
!M1
!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 23
verzekeringsonderneming op hun grondgebied nieuwe werkzaamheden
aanvangt, hetzij in het kader van vestiging, hetzij in het kader van vrije
dienstverrichting. Zij nemen voorts in samenwerking met deze
autoriteiten alle passende maatregelen om de belangen van de
verzekerden te beschermen en beperken met name de vrije beschikking
over de activa van de verzekeringsonderneming overeenkomstig artikel
24, lid 1, lid 2, tweede alinea, of lid 3, tweede alinea.
2. Elk besluit tot intrekking van de vergunning moet nauwkeurig met
redenen zijn omkleed en ter kennis van de betrokken verzekerings-
onderneming worden gebracht.
TITEL III A
REGELS, TOEP ASSELIJK OP BINNEN DE GEMEENSCHAP
GEVESTIGDE AGENTSCHAPPEN OF BIJKANTOREN V AN
ONDERNEMINGEN W AARV AN HET HOOFDKANTOOR BUI-
TEN DE GEMEENSCHAP IS GEVESTIGD
Artikel 27
1. V oor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd, stelt elke Lid-Staat de toegang op zijn
grondgebied tot de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden afhankelijk van
een vergunning.
2. De Lid-Staat mag een vergunning verlenen, indien de onderneming
ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het verrichten van de in artikel 1 bedoelde
werkzaamheden krachtens de nationale wetgeving waaronder zij
ressorteert;
b) zij moet een agentschap of bijkantoor op het grondgebied van deze
Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden ter zetel van het agentschap of het bijkantoor
een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamheden die
zij aldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot de
behandelde zaken te bewaren;
d) zij moet een algemeen gevolmachtigde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in de Lid-Staat van bedrijfsuitoefening over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het in artikel 20, lid 2,
sub a), voor het garantiefonds aangegeven minimum dienen te
bedragen, en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze van
waarborg deponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven
overeenkomstig artikel 29;
g) zij moet een programma van werkzaamheden overeenkomstig artikel
11, leden 1 en 2, overleggen.
Artikel 28
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op voldoende
voorzieningen, als bedoeld in artikel 17, te vormen, welke overeenkomen
met de op hun grondgebied aangegane verplichtingen. Zij zien erop toe
dat het agentschap of bijkantoor tegenover deze voorzieningen gelijk-
waardige en, in de door de Lid-Staat bepaalde mate, congruente activa
stelt.
Ten aanzien van het berekenen van deze voorzieningen, het bepalen van
de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa alsmede,
in voorkomend geval, het bepalen van de grenzen waarbinnen de activa
als dekking van deze voorzieningen kunnen worden aanvaard, zijn det
wetgevingen van de Lid-Staten van toepassing.!M2
!M1
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 24
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke deze voorzieningen
dekken op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 17, lid 3, is echter
van toepassing.
Artikel 29
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren over een solvabiliteitsmarge te beschikken
die bestaat uit de in artikel 18 genoemde bestanddelen. Het minimum
van de marge wordt berekend overeenkomstig artikel 19. V oor deze
berekening worden uitsluitend de verrichtingen van het agentschap of het
bijkantoor in aanmerking genomen.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van het minimum van de
solvabiliteitsmarge.
Het bedrag van dit fonds mag echter niet kleiner zijn dan de helft van het
in artikel 20, lid 2, sub a), bedoelde minimum. Het in artikel 27, lid 2,
sub e), bedoelde aanvangsdepot wordt daartoe gerekend.
Het garantiefonds en het minimum van dit fonds worden gevormd
overeenkomstig artikel 20.
3. De activa die tegenover het minimum van de solvabiliteitsmarge
staan, moeten zijn gelokaliseerd binnen de Lid-Staat van bedrijfsuit-
oefening ten belope van het garantiefonds, en, voor het resterende
gedeelte, binnen de Gemeenschap.
Artikel 30
1. Ondernemingen die in verscheidene Lid-Staten een vergunning
hebben aangevraagd of verkregen hebben, kunnen om de volgende
voordelen verzoeken, die slechts gezamenlijk kunnen worden toegekend:
a) de in artikel 29 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op basis
van het geheel van de werkzaamheden die zij binnen de
Gemeenschap uitoefenen; in dit geval worden uitsluitend de
verrichtingen van alle binnen de Gemeenschap gevestigde agent-
schappen of bijkantoren bij deze berekeningen in aanmerking
genomen;
b) de in artikel 27, lid 2, sub e), bedoelde waarborg wordt slechts in één
van deze Staten gestort;
c) de activa die tegenover het garantiefonds staan, zijn gelokaliseerd in
één van de Lid-Staten waar zij werkzaam zijn.
2. De aanvraag om in aanmerking te komen voor de in lid 1 bedoelde
voordelen dient bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten
te worden ingediend. In deze aanvraag moet de autoriteit worden
aangegeven die in de toekomst toezicht op de solvabiliteit voor het
geheel van de werkzaamheden van de bijkantoren of agentschappen
binnen de Gemeenschap dient te houden. De keuze van de autoriteit moet
met redenen worden omkleed. De waarborg moet bij de betrokken
Lid-Staat worden gestort.
3. De voordelen van lid 1 mogen slechts worden toegekend wanneer de
bevoegde autoriteiten van alle Lid-Staten waar de aanvrage is ingediend,
hun toestemming verlenen. Zij worden van kracht op het tijdstip waarop
de gekozen toezichthoudende autoriteit zich tegenover de andere
toezichthoudende autoriteiten bereid heeft verklaard, de controle van
de solvabiliteit voor het geheel van de werkzaamheden van de in de
Gemeenschap gevestigde bijkantoren of agentschappen op zich te
nemen.
De gekozen toezichthoudende autoriteit ontvangt van de andere
Lid-Staten de voor de controle op de totale solvabiliteit vereiste
inlichtingen over de op hun grondgebied gevestigde agentschappen of
bijkantoren.
4. De krachtens dit artikel toegekende voordelen dienen op verzoek van
één of meer betrokken Lid-Staten door alle betrokken Lid-Staten
gelijktijdig te worden ingetrokken.!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 25
Artikel 31
1. a) Behoudens sub b) mogen de in deze titel bedoelde agent-
schappen en bijkantoren de in de bijlage van de eerste
coördinatierichtlijn „schadeverzekering” bedoelde werkzaamhe-
den op het grondgebied van een Lid-Staat niet gelijktijdig
uitoefenen met de onder deze richtlijn vallende werkzaamheden.
b) Behoudens sub c) mogen de Lid-Staten bepalen dat de in deze
titel bedoelde agentschappen en bijkantoren die bij de
kennisgeving van deze richtlijn deze twee werkzaamheden op
het grondgebied van een Lid-Staat gelijktijdig uitoefenen, deze
daar kunnen blijven uitoefenen, mits zij overeenkomstig artikel
14 een gescheiden beheer voeren voor elk van deze werk-
zaamheden.
c) Elke Lid-Staat die uit hoofde van artikel 13, lid 6, sub a) of b),
de op zijn grondgebied gevestigde ondernemingen verplicht
heeft een einde te maken aan het gelijktijdig uitoefenen van de
werkzaamheden die zij bij de kennisgeving van deze richtlijn
verrichtten, moet deze verplichting ook opleggen aan de in deze
titel bedoelde agentschappen en bijkantoren die op zijn grond-
gebied zijn gevestigd en aldaar de twee werkzaamheden
gelijktijdig uitoefenen.
d) De Lid-Staten mogen bepalen dat de in deze titel bedoelde
agentschappen en bijkantoren waarvan het hoofdkantoor de twee
werkzaamheden gelijktijdig uitoefent en die bij de kennisgeving
van deze richtlijn op het grondgebied van een Lid-Staat
uitsluitend de in deze richtlijn bedoelde werkzaamheden
uitoefenen, hun werkzaamheden kunnen blijven verrichten.
Indien de onderneming de in de eerste coördinatierichtlijn
„schadeverzekering” bedoelde werkzaamheden op dit grond-
gebied wil uitoefenen, mag zij de in deze richtlijn genoemde
werkzaamheden nog slechts verrichten via een dochteronder-
neming.
2. De artikelen 23 en 24 zijn van overeenkomstige toepassing op de in
deze titel bedoelde agentschappen en bijkantoren.
Voor de toepassing van artikel 24 wordt de toezichthoudende autoriteit
die de totale solvabiliteit van deze agentschappen of bijkantoren
controleert, gelijkgesteld met de toezichthoudende autoriteit van de
Lid-Staat van het hoofdkantoor.
3. Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 30, lid 2,
bedoelde autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de
andere Lid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis;
deze autoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit tot
intrekking is gebaseerd op de ontoereikendheid van de solvabiliteits-
marge berekend volgens artikel 30, punt 1, sub a), trekken ook de
toezichthoudende autoriteiten van de andere betrokken Lid-Staten hun
vergunning in.
Artikel 31 bis
1. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vastgestelde
voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen en
bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemming om hun verzekerings-
portefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een in dezelfde
Lid-Staat gevestigde overnemer, indien de bevoegde autoriteiten van die
Lid-Staat, of in voorkomend geval die van de in artikel 30 bedoelde
Lid-Staat, verklaren, dat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de
vereiste solvabiliteitsmarge bezit.!B
!M21979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 26
2. Elke Lid-Staat verleent, onder de in het nationale recht vastgestelde
voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen en
bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemming om hun verzekerings-
portefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een verzekerings-
onderneming die haar hoofdkantoor in een andere Lid-Staat heeft, indien
de bevoegde autoriteiten van die Lid-Staat verklaren dat de overnemer,
mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteitsmarge bezit.
3. Indien een Lid-Staat, onder de in het nationale recht vastgestelde
voorwaarden, aan de op zijn grondgebied gevestigde agentschappen en
bijkantoren, als bedoeld in deze titel, toestemming verleent om hun
verzekeringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een op
het grondgebied van een andere Lid-Staat gevestigd agentschap of
bijkantoor, als bedoeld in deze titel, overtuigt hij zich ervan dat de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de overnemer, of in
voorkomend geval die van de in artikel 30 bedoelde Lid-Staat, verklaren
dat de overnemer, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteits-
marge bezit, dat de wetgeving van de Lid-Staat van de overnemer in de
mogelijkheid van een dergelijke overdracht voorziet en dat die Lid-Staat
met de overdracht instemt.
4. In de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde gevallen verleent de Lid-Staat
waar het overdragende agentschap of bijkantoor is gevestigd, toestem-
ming voor de overdracht na de instemming te hebben verkregen van de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de verbintenis, wanneer deze
niet de Lid-Staat is waar het overdragende agentschap of bijkantoor is
gevestigd.
5. De bevoegde autoriteiten van de geraadpleegde Lid-Staten delen de
bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst van de over-
dragende verzekeringsonderneming hun advies of hun instemming mede
binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek; indien de
geraadpleegde autoriteiten niet binnen die termijn hebben gereageerd,
geldt zulks als een gunstig advies of als een stilzwijgende instemming.
6. De overeenkomstig dit artikel toegestane overdracht wordt in de
Lid-Staat van de verbintenis bekendgemaakt onder de in het nationale
recht vastgestelde voorwaarden. Deze overdracht kan van rechtswege
worden tegengeworpen aan de verzekeringnemers, aan de verzekerden en
aan allen voor wie uit de overgedragen overeenkomsten rechten of
verplichtingen voortvloeien.
Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten om de
verzekeringnemers de mogelijkheid te bieden de overeenkomst binnen
een bepaalde termijn na de overdracht op te zeggen.
Artikel 32
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing van
bepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basis van
wederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten een voldoende
bescherming te waarborgen.!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 27
!M1
TITEL III B
REGELS, TOEP ASSELIJK OP DOCHTERONDERNEMINGEN
V AN OF VERWERVINGEN V AN EEN DEELNEMING DOOR
EEN MOEDERONDERNEMING W AAROP HET RECHT V AN
EEN DERDE LAND V AN TOEP ASSING IS
Artikel 32 bis
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten stellen de Commissie in
kennis van:
a) elke vergunningsverlening voor een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan één of meer moederondernemingen
onder het recht van een derde land vallen. De Commissie stelt het in
artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvan in kennis;
b) elke deelneming van een dergelijke moederonderneming in een
verzekeringsonderneming van de Gemeenschap waardoor laatst-
genoemde de dochteronderneming van eerstgenoemde wordt. De
Commissie stelt het in artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité daarvan
in kennis.
Wanneer vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming van één of meer moederondernemingen die onder
het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van de groep
vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan de
Commissie.
Artikel 32 ter
1. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de algemene
moeilijkheden die hun verzekeringsondernemingen ondervinden bij
vestiging of uitoefening van hun werkzaamheden in een derde land.
2. De Commissie stelt, voor de eerste maal niet later dan zes maanden
voor de in artikel 30, tweede alinea, van Richtlijn 90/619/EEG (1)
bedoelde datum en vervolgens periodiek, een verslag op waarin de in de
leden 3 en 4 bedoelde behandeling van verzekeringsondernemingen van
de Gemeenschap in derde landen, met betrekking tot de vestiging en de
uitoefening van verzekeringswerkzaamheden en het verwerven van
deelnemingen in verzekeringsondernemingen van derde landen wordt
onderzocht. De Commissie legt deze verslagen, in voorkomend geval
vergezeld van passende voorstellen, voor aan de Raad.
3. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat een derde
land de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geen daad-
werkelijke toegang tot de markt verleent die vergelijkbaar is met die
welke de Gemeenschap toekent aan verzekeringsondernemingen van dat
derde land, kan zij aan de Raad voorstellen doen om een passend
onderhandelingsmandaat te verkrijgen ten einde voor de verzekerings-
ondernemingen van de Gemeenschap vergelijkbare concurrentiemoge-
lijkheden te verkrijgen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerder-
heid van stemmen.
4. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat in een
derde land verzekeringsondernemingen van de Gemeenschap geen
nationale behandeling krijgen die dezelfde concurrentiemogelijkheden
biedt als die welke aan binnenlandse verzekeringsondernemingen
worden geboden, en dat de voorwaarden voor daadwerkelijke toegang
tot de markt niet zijn vervuld, kan zij onderhandelingen openen om dit
euvel te verhelpen.
In de in de eerste alinea van dit lid bedoelde omstandigheden kan ook,
naast het openen van onderhandelingen, overeenkomstig de procedure
(1) PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 50.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 28
van artikel 32 ter, lid 6, worden besloten dat de bevoegde autoriteiten van
de Lid-Staten hun beslissingen moeten beperken of opschorten inzake:
— op het tijdstip van het besluit of later ingediende vergunnings-
aanvragen, en
— het verwerven van deelnemingen door rechtstreekse of middellijke
moederondernemingen die onder het recht van het betrokken derde
land vallen.
De bedoelde maatregelen zijn ten hoogste drie maanden geldig.Vóór het verstrijken van deze termijn van drie maanden kan de Raad in
het licht van het resultaat van de onderhandelingen op voorstel van de
Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten of
de genomen maatregelen van toepassing blijven.
Een dergelijke beperking of opschorting geldt niet voor de oprichting
van dochterondernemingen door verzekeringsondernemingen of dochter-
ondernemingen daarvan die een vergunning hebben gekregen in de
Gemeenschap, noch voor het verwerven van deelnemingen door
dergelijke ondernemingen of dochterondernemingen in een verzeke-
ringsonderneming van de Gemeenschap.
5. Indien de Commissie een van de in de leden 3 en 4 bedoelde
vaststellingen doet, stellen de Lid-Staten haar desgevraagd in kennis van:
a) elke vergunningsaanvraag door een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederondernemingen
onder het recht van het betrokken derde land vallen;
b) elk door een dergelijke onderneming voorgelegd project voor
verwerving van een deelneming in een verzekeringsonderneming
van de Gemeenschap, waardoor laatstgenoemde de dochteronder-
neming van eerstgenoemde wordt.
Deze kennisgevingsverplichting vervalt zodra met een derde land als
bedoeld in lid 3 of lid 4 een overeenkomst is gesloten of wanneer de in
lid 4, tweede en derde alinea, bedoelde maatregelen niet meer van
toepassing zijn.
6. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité bestaande uit
vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegen-
woordiger van de Commissie.
De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp
voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit
ontwerp binnen een termijn die de V oorzitter kan vaststellen naar gelang
van de urgentie van de materie. Het Comité spreekt zich uit met de
meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is
voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op
voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het
Comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de
Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De Voorzitter
neemt niet aan de stemming deel.
De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in
overeenstemming zijn met het advies van het Comité.
Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het
advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de
Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te
nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid
van stemmen.
Indien de Raad, na verloop van een termijn die in elk door de Raad uit
hoofde van dit lid te nemen besluit zal worden vastgesteld, maar die in
geen geval langer kan zijn dan drie maanden na de indiening van het
voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de voor-
gestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, tenzij de Raad zich
met gewone meerderheid van stemmen tegen genoemde maatregelen
heeft uitgesproken.!M11979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 29
7. De krachtens dit artikel getroffen maatregelen moeten in over-
eenstemming zijn met de verplichtingen die de Gemeenschap heeft uit
hoofde van bilaterale of multilaterale internationale overeenkomsten
inzake de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
verzekeringsondernemingen.
TITEL IV
OVERGANGSBEP ALINGEN EN DIVERSE BEP ALINGEN
Artikel 33
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die op
het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoering van
deze richtlijn in één of meer van de in de bijlage bedoelde branches
werkzaam zijn op hun grondgebied, een termijn van vijf jaar,
aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van deze richtlijn, om
aan de artikelen 18, 19 en 20 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na het verstrijken van de
termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledig hebben
gevormd, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaar toestaan,
mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij voornemens zijn
te treffen om de marge te bereiken, overeenkomstig artikel 24 ter
goedkeuring aan de toezichthoudende autoriteiten hebben voor-
gelegd;
b) met uitzondering van de in artikel 3, punt 2, tweede streepje, tweede
zin, genoemde onderlinge waarborg- of verzekeringsmaatschappijen,
de in het eerste lid van dit artikel genoemde ondernemingen waarvan
na het verstrijken van de termijn van vijf jaar de krachtens artikel 19
te vormen solvabiliteitsmarge, zonder aftrek van de herverzekering,
het in artikel 20, lid 2, sub a) en b), bedoelde minimum van het
garantiefonds niet bereikt, ontheffen van de verplichting het fonds te
vormen vóór het einde van het boekjaar waarvoor genoemd bedrag
dit minimum bereikt.
De aldus aan deze ondernemingen toegestane maximumtermijn om
dit minimum te vormen mag hoogstens tien jaar bedragen te rekenen
vanaf de kennisgeving van deze richtlijn.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden in de zin
van artikel 8, lid 2, of artikel 10, kunnen dit slechts doen indien zij
onverwijld voldoen aan de in deze richtlijn vervatte voorschriften.
4. Ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in artikel
8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgeving van deze
richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm die zij op het
ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen. De
ondernemingen die in het Verenigd Koninkrijk zijn opgericht „by Royal
Charter”, „by Private Act”of „by Special Public Act” mogen hun bedrijf
in hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen die
zij ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van de Commissie.
5. Ondernemingen welke overeenkomstig hun doelstelling de levens-
verzekering beoefenen en spaartransacties verrichten, kunnen met deze
werkzaamheden doorgaan, maar moeten de spaarverrichtingen beë-
indigen binnen een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de
kennisgeving van deze richtlijn. Bij wijze van uitzondering kunnen de
Algemene Spaar- en Lijfrentekas (ASLK) in België, de maatschappijen
welke zijn „registered under the Friendly Societies Acts” in het Verenigd
Koninkrijk en de „Banca nazionale delle communicazioni” in Italië, de
werkzaamheden voortzetten welke zij op het tijdstip van de kennisgeving
van de richtlijn verrichten.!M1
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 30
6. Ondernemingen die de werkzaamheden „schadeverzekering” en
„levensverzekering” gelijktijdig uitoefenen onder de voorwaarden van
artikel 13, beschikken over een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf de
kennisgeving van deze richtlijn, om aan artikel 14 te voldoen.
7. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 17 tot
en met 20 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten een
einde aan de krachtens hun huidige regeling gestelde beperkende
maatregelen zoals hypotheken, depots of waarborgen.
Artikel 34
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van de
uitvoeringsmaatregelen van deze richtlijn in één of meer van de in de
bijlagen bedoelde branches werkzaam zijn, en hun werkzaamheden niet
uitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogste vijf
jaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, om
aan de voorwaarden van artikel 29 te voldoen.
Artikel 36
Gedurende een periode die afloopt bij de inwerkingtreding van een
overeenkomstig artikel 32 met een derde land afgesloten overeenkomst,
en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenen
vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, kan elke Lid-Staat voor de
ondernemingen van dit land die op zijn grondgebied zijn gevestigd, met
betrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technische
voorzieningen, met inbegrip van de wiskundige voorzieningen, de
regeling handhaven welke op 1 januari 1979 daarop van toepassing was,
mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvan in kennis stelt en
niet de grenzen overschrijdt van de versoepelingen die krachtens artikel
17, lid 2, worden toegestaan ten gunste van de ondernemingen van
Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.
Artikel 37
1. Indien een Lid-Staat van zijn onderdanen een bewijs van
betrouwbaarheid en het bewijs dat er voorheen geen faillissement heeft
plaatsgehad of slechts één van deze twee bewijzen eist, aanvaardt deze
Lid-Staat als voldoende bewijs voor de onderdanen van de overige
Lid-Staten het overleggen van een uittreksel uit het strafregister of, bij
ontbreken daarvan, van een door een bevoegde rechterlijke of overheids-
instantie van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst afgegeven
gelijkwaardig document, waaruit blijkt dat aan deze eisen is voldaan.
2. Wanneer het in lid 1 bedoelde document niet door de Lid-Staat van
oorsprong of van herkomst wordt afgegeven, kan dit worden vervangen
door een verklaring onder ede — of, in de Lid-Staten waar niet in een
eed is voorzien, door een plechtige verklaring — welke door de
betrokkene wordt afgelegd ten overstaan van een bevoegde rechterlijke of
overheidsinstantie of, in voorkomend geval, van een notaris van de
Lid-Staat van oorsprong of van herkomst, die een attest afgeeft dat deze
eed of deze plechtige verklaring bewijskracht geeft. De verklaring dat er
geen faillissement heeft plaatsgehad, mag ook worden afgelegd ten
overstaan van een bevoegde beroeps- of bedrijfsorganisatie van die zelfde
Staat.
3. De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen
bij overlegging niet ouder zijn dan drie maanden.!B
!M2
!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 31
4. De Lid-Staten wijzen binnen een termijn van achttien maanden te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn de autoriteiten en
organisaties aan die bevoegd zijn voor de afgifte van de in de leden 1 en
2 bedoelde documenten, en stellen de overige Lid-Staten en de
Commissie daarvan onverwijld in kennis.
Binnen deze zelfde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staten
en de Commissie tevens mede bij welke autoriteiten en organisaties de in
dit artikel bedoelde documenten tot staving van het verzoek om op het
grondgebied van deze Lid-Staat de in artikel 1 bedoelde werkzaamheden
te mogen uitoefenen, moeten worden ingediend.
TITEL V
SLOTBEPALINGEN
Artikel 38
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijf
binnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden te
onderzoeken welke bij de toepassing van deze richtlijn mochten rijzen.
Artikel 39
1. Binnen zes jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn,
legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over de gevolgen van de
bij deze richtlijn ingevoerde financiële vereisten voor de situatie van de
verzekeringsmarkten van de Lid-Staten. Zo nodig legt de Commissie,
vóór het einde van de in artikel 33, lid 1, vastgestelde overgangsperiode,
de Raad tussentijdse verslagen voor.
2. Na afloop van een periode van tien jaar, te rekenen vanaf de
kennisgeving van deze richtlijn, legt de Commissie aan de Raad een
verslag voor betreffende de verrichtingen van de twee soorten onder-
nemingen die binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, namelijk
enerzijds de ondernemingen die gelijktijdig de werkzaamheden welke
onder het toepassingsgebied van de eerste coördinatierichtlijn „schade-
verzekering” vallen, en de onder deze richtlijn vallende werkzaamheden
uitoefenen, en anderzijds de ondernemingen die uitsluitend de onder
deze richtlijn vallende werkzaamheden verrichten.
3. De Raad gaat om de twee jaar op voorstel van de Commissie over tot
onderzoek naar, en in voorkomend geval, tot herziening van de in de
richtlijn in rekeneenheden uitgedrukte bedragen waarbij rekening wordt
gehouden met de ontwikkeling van de economische en monetaire
toestand in de Gemeenschap. De Commissie legt de Raad haar eerste
voorstel dienaangaande voor tegelijk met een voorstel betreffende
schadeverzekering, als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 76/580/EEG (1)
en wel uiterlijk vier jaar na de kennisgeving van deze richtlijn.
Artikel 40
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften overeenkomstig deze
richtlijn binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan en stellen de
Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis. De aldus
gewijzigde voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na die
kennisgeving toegepast, onder voorbehoud van de artikelen 33 tot en
met 36.
Artikel 41
Na de kennisgeving van deze richtlijn stellen de Lid-Staten de
Commissie in kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke of
bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het door deze richtlijn bestreken
gebied vaststellen.!B
(1) PB nr. L 189 van 13. 7. 1976, blz. 13.1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 32
Artikel 42
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 33
BIJLAGE
Indeling per branche
I. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a), b) en c), uitgezonderd die
onder II en III.
II. Verzekeringen in verband met huwelijk en geboorte.
III. Verzekeringen als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub a) en b), welke verbonden zijn
met beleggingsfondsen.
IV . „Permanent health insurance” als bedoeld in artikel 1, punt 1, sub d).V . Tontineverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub a).
VI. Kapitalisatieverrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub b).
VII. Verrichtingen voor het beheer van collectieve pensioenfondsen als bedoeld in
artikel 1, punt 2, sub c) en d).
VIII.Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 2, sub e).
IX. Verrichtingen als bedoeld in artikel 1, punt 3.!B1979L0267 — NL — 07.08.1995 — 006.001 — 34