1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B TWEEDE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 8 november 1990
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levens-
verzekeringsbedrijf, tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke
uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van Richtlijn 79/267/EEG
(90/619/EEG)
(PB L 330 van 29.11.1990, blz. 50)
Gewijzigdbij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 L 360 1 9.12.1992
►M2Richtlijn 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23
september 2002L 271 16 9.10.2002
▼B
TWEEDE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 8 november 1990
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf, tot vaststellingvan de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefe-ning van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging
van Richtlijn 79/267/EEG
(90/619/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, en artikel 66,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
In samenwerking met het Europese Parlement(2),
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat de interne markt van het levensverzekeringsbedrijf en
de in de Eerste Richtlijn 79/267/EEG van de Raad van 5 maart 1979tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en de
uitoefening daarvan(
4), hierna „Eerste Richtlijn” genoemd, laatstelijk
gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Spanje en Portugal, bedoeldeverrichtingen tot ontwikkeling moeten worden gebracht; dat, om datdoel te bereiken, voor de verzekeringsondernemingen die hun hoofd-kantoor binnen de Gemeenschap hebben het verrichten van diensten in
de Lid-Staten moet worden vergemakkelijkt, en zodoende aan de verze-
keringnemers de mogelijkheid moet worden geboden om niet alleen opin hun land gevestigde verzekeraars een beroep te doen, maar ook opverzekeraars die hun hoofdkantoor in de Gemeenschap hebben en inandere Lid-Staten zijn gevestigd;
Overwegende dat overeenkomstig het Verdrag iedere discriminatoire
behandeling inzake het verrichten van diensten, gebaseerd op deomstandigheid dat een onderneming niet is gevestigd in de Lid-Staatwaar de dienst wordt verricht, sinds het einde van de overgangsperiodeverboden is; dat dit verbod geldt voor het verrichten van diensten dooriedere vestiging van een onderneming in de Gemeenschap: hoofdkan-
toor, agentschap of bijkantoor;
Overwegende dat om praktische redenen het verrichten van diensten
moet worden omschreven, rekening houdend met enerzijds de vestigingvan de verzekeraar, en anderzijds de plaats van de verbintenis; datderhalve eveneens een omschrijving moet worden gegeven van de
verbintenis; dat bovendien de werkzaamheden door middel van vesti-
ging moeten worden onderscheiden van de werkzaamheden in hetkader van het vrij verrichten van diensten;
Overwegende dat de Eerste Richtlijn moet worden aangevuld, inzon-
derheid om de controlebevoegdheden en -middelen van detoezichthoudende autoriteiten nader te omschrijven; dat bovendien
specifieke bepalingen moeten worden vastgesteld betreffende de
toegang tot, de uitoefening van en het toezicht op de werkzaamhedenin het kader van het vrij verrichten van diensten;
Overwegende dat aan de verzekeringnemers die, omdat zij het initiatief
nemen een verbintenis aan te gaan in een ander land en zich derhalve
onder de bescherming stellen van het rechtsstelsel van dit andere land,
geen bijzondere bescherming nodig hebben in de Lid-Staat van deverbintenis, totale vrijheidmoet word en verleendom een beroep te1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 2
(1) PB nr. C 38 van 15. 2. 1989, blz. 7, en
PB nr. C 72 van 22. 3. 1990, blz. 5.
(2) PB nr. C 175 van 16. 7. 1990, blz. 107, en besluit van 24 oktober 1990 (nog
niet verschenen in het Publikatieblad).
(3) PB nr. C 298 van 27. 11. 1989, blz. 2.
(4) PB nr. L 63 van 13. 3. 1979, blz. 1.
▼B
doen op een zo ruim mogelijke markt van het levensverzekeringsbedrijf
en de in de Eerste Richtlijn bedoelde verrichtingen; dat voorts eenadequate bescherming moet worden gegarandeerd voor de andere
verzekeringnemers;
Overwegende dat, wat bepaalde verrichtingen inzake collectieve pensi-
oenfondsen betreft, ten gevolge van het veelvoud en deingewikkeldheid van de verschillende stelsels en hun nauwe relatiesmet de stelsels van sociale zekerheid, een grondige studie vereist is;
dat deze derhalve dienen te worden uitgesloten van het toepassingsge-
bied van de bijzondere bepalingen voor het vrij verrichten van dienstenvan deze richtlijn; dat zij het onderwerp zullen vormen van een andererichtlijn;
Overwegende dat de in de Lid-Staten vigerende bepalingen op het
gebied van het op de overeenkomsten met betrekking tot de in de
Eerste Richtlijn bedoelde werkzaamheden toepasselijk recht uiteenlo-pend blijven; dat de vrijheid om als op de overeenkomst toepasselijkrecht een ander recht te kiezen dan dat van de Lid-Staat van de verbin-tenis, in bepaalde gevallen kan worden verleend op grond van regelsdie rekening houden met de specifieke omstandigheden;
Overwegende dat de bepalingen van de Eerste Richtlijn betreffende
portefeuilleoverdracht moeten worden versterkt en aangevuld met bepa-lingen die specifiek betrekking hebben op de overdracht van deportefeuille van in het kader van dienstverrichting gesloten overeen-komsten aan een andere onderneming;
Overwegende dat bij de huidige stand van de coördinatie aan de Lid-
Staten de bevoegdheid moet worden verleend om ter bescherming vande verzekeringnemers de gelijktijdige uitoefening van werkzaamhedenin het kader van het vrij verrichten van diensten en werkzaamheden inhet kader van vestiging te beperken; dat in een dergelijke beperkingniet kan worden voorzien voor de verbintenissen waarin de verzeke-
ringnemers die bescherming niet behoeven;
Overwegende dat de toegang tot het vrij verrichten van diensten moet
worden onderworpen aan procedures die garanderen dat de verzeke-ringsonderneming de bepalingen in acht neemt betreffende zowel definanciële garanties als de verzekeringsvoorwaarden en de tarieven;
dat deze procedures kunnen worden versoepeld voor zover de werk-
zaamheden in het kader van dienstverrichting betrekking hebben op deverzekeringnemers die wegens de kenmerken van de verbintenis die zijvoornemens zijn aan te gaan geen bijzondere bescherming behoeven inde Lid-Staat van de verbintenis;
Overwegende echter dat het voor deze tweede categorie verzekeringne-
mers en wanneer het om een levensverzekeringsovereenkomst gaat,
dienstig is de verzekeringnemer de mogelijkheid te geven de overeen-komst binnen een termijn van 30 dagen op te zeggen;
Overwegende dat in de Eerste Richtlijn het beginsel is neergelegd, dat
de werkzaamheden bedoeld in Richtlijn 73/239/EEG(
1) (eerste richtlijn
tot coördinatie van het schadeverzekeringsbedrijf genoemd), laatstelijk
gewijzigdbij Richtlijn 88/357/EEG(2), niet gelijktijdig mogen worden
uitgeoefend met die welke in de Eerste Richtlijn worden bedoeld; datzij weliswaar de voortzetting van de bestaande ondernemingen diemeer dan een branche uitoefenen, heeft toegestaan, doch duidelijk heeftgesteld dat deze geen agentschappen of bijkantoren mogen oprichten
voor het levensverzekeringsbedrijf; dat het specifieke karakter van
verbintenissen, die in het kader van dienstverrichting op het terreinvan verzekeringen worden aangegaan, evenwel bij wijze van over-gangsmaatregel ingaande bij gelegenheid van de kennisgeving van deonderhavige richtlijn aan de Lid-Staten een zekere soepelheid in de
toepassing van het aangehaalde beginsel rechtvaardigt;
Overwegende dat niets in deze richtlijn verhindert dat een samenge-
stelde onderneming zich opdeelt in twee ondernemingen, waarvan één1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 3
(1) PB nr. L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3.
(2) PB nr. L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1.
▼B
zich bezighoudt met levensverzekeringen en de andere met schadever-
zekeringen en dat het wenselijk is om de Lid-Staten in staat te stellenom, met inachtneming van de gemeenschappelijke regels inzake het
mededingingsrecht, daartoe het geëigende fiscale regime te scheppen,
met name ten aanzien van de meerwaarde die een dergelijke delingmet zich zou kunnen brengen, opdat die deling onder zo goed moge-lijke voorwaarden zal kunnen plaatsvinden;
Overwegende dat een bijzondere samenwerking op het terrein van het
vrij verrichten van diensten moet worden ingesteld tussen de bevoegdetoezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten onderling en tussen
deze autoriteiten en de Commissie; dat tevens een sanctieregeling
moet worden ingesteld die van toepassing is wanneer de ondernemingdie diensten verricht, zich niet voegt naar de bepalingen van de Lid-Staat van dienstverrichting;
Overwegende dat de technische voorzieningen, met inbegrip van de
wiskundige voorzieningen, moeten worden onderworpen aan de regelsen het toezicht van de Lid-Staat van dienstverrichting wanneer dewerkzaamheden in het kader van dienstverrichting verbintenissen
betreffen waarvoor de Lid-Staat waarvoor de dienstverrichting bestemd
is, de verzekeringnemers een bijzondere bescherming wil bieden; datde technische voorzieningen, met inbegrip van de wiskundige voorzie-ningen, daarentegen onderworpen blijven aan de regels en het toezichtvan de Lid-Staat waar de onderneming is gevestigd wanneer dit strevennaar bescherming van de verzekeringnemer niet gegrond is;
Overwegende dat in een aantal Lid-Staten de verzekeringsovereenkom-
sten niet zijn onderworpen aan enige vorm van indirecte belasting,
terwijl in andere Lid-Staten bijzondere heffingen worden toegepast;
dat deze heffingen, in de Lid-Staten waar zij gelden, qua structuur entarieven aanzienlijk verschillen; dat voorkomen moet worden dat dezeverschillen ernstige concurrentiedistorsies voor de ondernemingentussen de Lid-Staten met zich brengen; dat, onder voorbehoud van eenlatere harmonisatie, de toepassing van de belastingregeling van de Lid-
Staat waar de verbintenis wordt aangegaan een dergelijk bezwaar kan
ondervangen en dat het de taak van de Lid-Staten is de nadere regelsvoor het innen van deze heffingen vast te stellen;
Overwegende dat de Eerste Richtlijn uitdrukkelijke specifieke regels
behelst op het gebiedvan d e vergunningverlening aan agentschappenen bijkantoren van ondernemingen wier hoofdkantoor zich buiten deGemeenschap bevindt;
Overwegende dat er voorzien moet worden in een soepele procedure
aan de hand waarvan de wederkerigheid op een communautaire grond-slag kan worden beoordeeld; dat deze procedure niet ten doel heeft de
financiële markten van de Gemeenschap af te sluiten, maar — aange-
zien de Gemeenschap voornemens is haar financiële markten voor derest van de wereld open te houden — de liberalisatie van de globalefinanciële markten in andere derde landen te verbeteren; dat deze richt-lijn daartoe voorziet in procedures voor onderhandelingen met derdelanden of, in laatste instantie, in de mogelijkheid maatregelen te nemen
die bestaan in het opschorten van nieuwe vergunningsaanvragen of het
beperken van het aantal nieuwe vergunningen;
Overwegende dat volgens artikel 8 C van het Verdrag rekening dient te
worden gehouden met de inspanning die bepaalde volkshuishoudingenmet verschillen in ontwikkeling zich moeten getroosten; dat dan ookaan bepaalde Lid-Staten een overgangsregeling moet worden toege-staan waardoor de bepalingen van de richtlijn, die specifiek betrekkinghebben op het vrij verrichten van diensten, geleidelijk kunnen worden
toegepast;
Overwegende dat, rekening houdende met de verschillen die bestaan
tussen de nationale wetgevingen, dan ook aan de Lid-Staten een over-
gangsregime moet worden toegestaan om hun wetgeving aan te passenalvorens, wat betreft groepsverzekeringscontracten krachtens eenarbeidsovereenkomst of de tussenkomst van verzekeringstussenper-sonen, de bepalingen van de onderhavige richtlijn, die betrekkinghebben op het geval dat de verzekeringnemer het initiatief neemt om1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 4
▼B
in vrije dienstverrichting een overeenkomst aan te gaan, volledig toe te
passen;
Overwegende dat het met name van belang zal zijn de Lid-Staten
voldoende tijd te verlenen om desgewenst de nodige maatregelen tenemen ten einde zich te vergewissen van de beroepsbekwaamheid en
de onafhankelijkheid van verzekeringstussenpersonen; dat de groeiende
rol die die tussenpersonen spelen bij het adviseren van de verzekering-nemers die zich geplaatst zien voor een groeiend aanbod van produktendoor de invoering van de vrijheid van dienstverrichting, hun beroepsbe-kwaamheiden onafhankelijkheidtot essentiële elementen maken met
het oog op de consumentenbescherming,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
TITEL I
Algemene bepalingen
Artikel 1
Deze richtlijn heeft tot doel:
a) aanvulling van Richtlijn 79/267/EEG;
b) vaststelling van de bijzondere bepalingen aangaande het vrij
verrichten van diensten voor de in die richtlijn bedoelde en in titel
III van deze richtlijn nader omschreven werkzaamheden.
Artikel 2
In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder:a) Eerste Richtlijn: Richtlijn 79/267/EEG;
b) onderneming:
— voor de toepassing van de titels I en II, iedere onderneming
waaraan overeenkomstig artikel 6 of artikel 27 van de Eerste
Richtlijn vergunning is verleend,
— voor de toepassing van de titels III en IV, iedere onderneming
waaraan overeenkomstig artikel 6 van de Eerste Richtlijn
vergunning is verleend;
c) vestiging:
hoofdkantoor, agentschap of bijkantoor van een onderneming, met
inachtneming van artikel 3;
d) verbintenis:
een verbintenis die verwezenlijkt wordt in de vorm van een verzeke-
ring of van verrichtingen als bedoeld in artikel 1 van de EersteRichtlijn;
e) Lid-Staat van de verbintenis:
de Lid-Staat waar de verzekeringnemer zijn gewone verblijfplaats
heeft of, indien de verzekeringnemer een rechtspersoon is, de Lid-
Staat waar zich de vestiging van deze rechtspersoon bevindt waaropde overeenkomst betrekking heeft;
f) Lid-Staat van de vestiging:
de Lid-Staat waar de vestiging die de verbintenis aangaat, is
gelegen;
g) Lid-Staat van dienstverrichting:
de Lid-Staat van de verbintenis, wanneer deze wordt aangegaan
door een in een andere Lid-Staat gelegen vestiging;
h) moederonderneming: een moederonderneming in de zin van de arti-
kelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG(
1);1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 5
(1) PB nr. L 193 van 18. 7. 1983, blz. 1.
▼B
i) dochteronderneming: een dochteronderneming in de zin van de arti-
kelen 1 en 2 van Richtlijn 83/349/EEG; elke dochterondernemingvan een dochteronderneming wordt ook beschouwd als een dochter
van de moederonderneming die aan het hoofd van deze onderne-
mingen staat.
Artikel 3
Voor de toepassing van de Eerste Richtlijn en van deze richtlijn wordt
met een agentschap of bijkantoor gelijkgesteld, elke duurzame aanwe-
zigheid van een onderneming op het grondgebied van een Lid-Staat,ook indien die aanwezigheid niet de vorm heeft van een bijkantoor ofeen agentschap, maar enkel bestaat uit een bureau, beheerdd oor eigenpersoneel van de onderneming of door een zelfstandig persoon die
echter gemachtigd is duurzaam voor die onderneming op te treden
zoals een agentschap zou doen.
TITEL II
Bepalingen ter aanvulling van de Eerste Richtlijn
Artikel 4
1. Het recht dat van toepassing is op de overeenkomsten met betrek-
king tot de in de Eerste Richtlijn bedoelde werkzaamheden is het recht
van de Lid-Staat van de verbintenis. Indien zulks volgens het recht van
deze Staat mogelijk is, kunnen de partijen evenwel het recht van eenander land kiezen.
2. Wanneer de verzekeringnemer een natuurlijke persoon is en zijn
gewone verblijfplaats heeft in een andere Lid-Staat dan die waarvanhij onderdaan is, kunnen de partijen het recht kiezen van de Lid-Staatwaarvan hij onderdaan is.
3. Indien een Lid-Staat uit meer dan een territoriale eenheid bestaat
en elke eenheidd aarvan eigen rechtsregels voor verbintenissen uit
overeenkomst bezit, wordt voor de vaststelling van het overeenkomstig
deze richtlijn toe te passen recht iedere eenheid als een Lid-Staatbeschouwd.
Een Lid-Staat waarbinnen verschillende territoriale eenheden eigen
rechtsregels voor verbintenissen uit overeenkomst bezitten, is nietverplicht de bepalingen van deze richtlijn toe te passen op conflictentussen het recht van deze eenheden.
4. Dit artikel laat de toepassing onverlet van de bepalingen van het
land van de rechter die, ongeacht het op de overeenkomst toepasselijke
recht, het geval dwingend beheersen.
Indien het recht van een Lid-Staat daarin voorziet, kan gevolg worden
toegekend aan de dwingende bepalingen van het recht van de Lid-Staat
van de verbintenis, indien en voor zover die bepalingen volgens hetrecht van deze Lid-Staat toepasselijk zijn, ongeacht het recht dat deovereenkomst beheerst.
5. Behoudens het in de voorgaande leden bepaalde, passen de Lid-
Staten op de in deze richtlijn bedoelde verzekeringsovereenkomstende algemene bepalingen van hun internationaal privaatrecht inzake
verbintenissen uit overeenkomst toe.
Artikel 5
Artikel 23 van de Eerste Richtlijn wordt aangevuld met het volgende
lid:
„3. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen opdat de op
de verzekeringsondernemingen toezichthoudende autoriteiten over
de bevoegdheden en middelen beschikken die noodzakelijk zijn
om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden van de op zijngrondgebied gevestigde verzekeringsondernemingen, met inbegripvan de werkzaamheden die buiten dit grondgebied worden verricht,overeenkomstig de richtlijnen van de Raad betreffende deze werk-zaamheden en met het oog op de toepassing ervan.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 6
▼B
Deze bevoegdheden en middelen moeten aan de toezichthoudende
autoriteiten met name de mogelijkheid verschaffen om:
— grondige informatie te verkrijgen over de situatie en alle werk-
zaamheden van de onderneming, met name:
— door het inwinnen van inlichtingen of het opvragen van
documenten betreffende de verzekeringsactiviteiten,
— door het verrichten van controles ter plaatse in de bedrijfs-
ruimten van de onderneming;
— jegens de onderneming alle afdoende en noodzakelijke maatre-
gelen te treffen om te bewerkstelligen dat de werkzaamheden
van de onderneming blijven stroken met de wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen welke de onderneming in deonderscheiden Lid-Staten in acht moet nemen, inzonderheidmet het programma van werkzaamheden, voor zover dit laatsteverplicht blijft, alsook om misstanden te vermijden of te beëin-digen die de belangen der verzekerden zouden schaden;
— te bewerkstelligen dat de door de toezichthoudende autoriteiten
noodzakelijk geachte maatregelen worden toegepast, zo nodig
door de tenuitvoerlegging ervan te gelasten, in voorkomend
geval door een beroep te doen op de rechterlijke instanties.
De Lid-Staten kunnen de toezichthoudende autoriteiten ook de
mogelijkheid bieden alle inlichtingen te verkrijgen betreffende deovereenkomsten die in het bezit zijn van tussenpersonen.”.
Artikel 6
1. Artikel 25 van de Eerste Richtlijn wordt ingetrokken.
Artikel 7
Artikel 22, lid 2, van de Eerste Richtlijn wordt als volgt gelezen:
„2. De Italiaanse Republiek neemt alle nodige maatregelen opdat
de aan de op haar grondgebied gevestigde ondernemingen opge-
legde verplichting een gedeelte van de door hen afgesloten
verzekeringen over te dragen aan het Istituto nazionale di assicura-zioni uiterlijk op 20 november 1994 komt te vervallen.”.
Artikel 8
1. Titel III van de Eerste Richtlijn wordt vervangen door:
„TITEL III A
Regels, toepasselijk op binnen de Gemeenschap gevestigde
agentschappen of bijkantoren van ondernemingen waarvan hethoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd”.
2. Het volgende opschrift wordt ingevoegd na artikel 32 van de
Eerste Richtlijn:
„TITEL III B
Regels, toepasselijk op dochterondernemingen van of verwer-
vingen van een deelneming door een moederondernemingwaarop het recht van een derde land van toepassing is”.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 7
▼M1
▼B
▼B
Artikel 9
Titel III B van de Eerste Richtlijn wordt aangevuld met de volgende
artikelen:
„Artikel 32 bis
De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten stellen de Commissie
in kennis van:
a) elke vergunningsverlening voor een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan één of meer moederonderne-mingen onder het recht van een derde land vallen. DeCommissie stelt het in artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comité
daarvan in kennis;
b) elke deelneming van een dergelijke moederonderneming in een
verzekeringsonderneming van de Gemeenschap waardoor laatst-
genoemde de dochteronderneming van eerstgenoemde wordt. De
Commissie stelt het in artikel 32 ter, lid 6, bedoelde Comitédaarvan in kennis.
Wanneer vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of
middellijke dochteronderneming van één of meer moederonderne-mingen die onder het recht van een derde land vallen, wordt destructuur van de groep vermeld in de kennisgeving van debevoegde autoriteiten aan de Commissie.
Artikel 32 ter
1. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de alge-
mene moeilijkheden die hun verzekeringsondernemingen
ondervinden bij vestiging of uitoefening van hun werkzaamheden
in een derde land.
2. De Commissie stelt, voor de eerste maal niet later dan zes
maanden voor de in artikel 30, tweede alinea, van Richtlijn 90/
619/EEG (
1) bedoelde datum en vervolgens periodiek, een verslag
op waarin de in de leden 3 en 4 bedoelde behandeling van verzeke-ringsondernemingen van de Gemeenschap in derde landen, metbetrekking tot de vestiging en de uitoefening van verzekeringswerk-zaamheden en het verwerven van deelnemingen in
verzekeringsondernemingen van derde landen wordt onderzocht.
De Commissie legt deze verslagen, in voorkomend geval vergezeldvan passende voorstellen, voor aan de Raad.
3. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat eenderde land de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschapgeen daadwerkelijke toegang tot de markt verleent die vergelijkbaaris met die welke de Gemeenschap toekent aan verzekeringsonder-
nemingen van dat derde land, kan zij aan de Raad voorstellen
doen om een passend onderhandelingsmandaat te verkrijgen teneinde voor de verzekeringsondernemingen van de Gemeenschapvergelijkbare concurrentiemogelijkheden te verkrijgen. De Raadbesluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.
4. Indien de Commissie vaststelt, hetzij op grond van de in lid 2
bedoelde verslagen, hetzij op basis van andere informatie, dat ineen derde land verzekeringsondernemingen van de Gemeenschapgeen nationale behandeling krijgen die dezelfde concurrentiemoge-
lijkheden biedt als die welke aan binnenlandse
verzekeringsondernemingen worden geboden, en dat de voor-waarden voor daadwerkelijke toegang tot de markt niet zijnvervuld, kan zij onderhandelingen openen om dit euvel teverhelpen.
In de in de eerste alinea van dit lid bedoelde omstandigheden kan
ook, naast het openen van onderhandelingen, overeenkomstig deprocedure van artikel 32 ter, lid 6, worden besloten dat debevoegde autoriteiten van de Lid-Staten hun beslissingen moeten
beperken of opschorten inzake:
— op het tijdstip van het besluit of later ingediende vergunnings-
aanvragen, en1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 8
▼B
— het verwerven van deelnemingen door rechtstreekse of middel-
lijke moederondernemingen die onder het recht van hetbetrokken derde land vallen.
De bedoelde maatregelen zijn ten hoogste drie maanden geldig.Vóór het verstrijken van deze termijn van drie maanden kan de
Raad in het licht van het resultaat van de onderhandelingen opvoorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid vanstemmen besluiten of de genomen maatregelen van toepassingblijven.
Een dergelijke beperking of opschorting geldt niet voor de oprich-
ting van dochterondernemingen door verzekeringsondernemingenof dochterondernemingen daarvan die een vergunning hebbengekregen in de Gemeenschap, noch voor het verwerven van deelne-
mingen door dergelijke ondernemingen of dochterondernemingen in
een verzekeringsonderneming van de Gemeenschap.
5. Indien de Commissie een van de in de leden 3 en 4 bedoelde
vaststellingen doet, stellen de Lid-Staten haar desgevraagd in
kennis van:
a) elke vergunningsaanvraag door een rechtstreekse of middellijke
dochteronderneming waarvan een of meer moederonderne-mingen onder het recht van het betrokken derde land vallen;
b) elk door een dergelijke onderneming voorgelegd project voor
verwerving van een deelneming in een verzekeringsonderneming
van de Gemeenschap, waardoor laatstgenoemde de dochteron-derneming van eerstgenoemde wordt.
Deze kennisgevingsverplichting vervalt zodra met een derde land
als bed oeldin lid3 of lid4 een overeenkomst is gesloten ofwanneer de in lid 4, tweede en derde alinea, bedoelde maatregelenniet meer van toepassing zijn.
6. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité bestaande
uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door devertegenwoordiger van de Commissie.
De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een
ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt
advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de Voorzitter
kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. HetComité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die inartikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor deaanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van deCommissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden
de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen
overeenkomstig genoemdartikel. De Voorzitter neemt niet aan d estemming deel.
De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in
overeenstemming zijn met het advies van het Comité.
Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met
het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht,
dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betref-
fende de te nemen maatregelen. De Raad besluit metgekwalificeerde meerderheid van stemmen.
Indien de Raad, na verloop van een termijn die in elk door de Raad
uit hoofde van dit lid te nemen besluit zal worden vastgesteld, maardie in geen geval langer kan zijn dan drie maanden na de indieningvan het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, wordende voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, tenzijde Raad zich met gewone meerderheid van stemmen tegen
genoemde maatregelen heeft uitgesproken.
7. De krachtens dit artikel getroffen maatregelen moeten in over-
eenstemming zijn met de verplichtingen die de Gemeenschap heeftuit hoofde van bilaterale of multilaterale internationale overeen-1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 9
▼B
komsten inzake de toegang tot en de uitoefening van de werkzaam-
heden van verzekeringsondernemingen.
(1) PB nr. L 330 van 29. 11. 1990, blz. 50.”.
TITEL III
Bijzondere bepalingen ten aanzien van het vrij verrichten van dien-
sten
Artikel 11
Elke verzekeringsonderneming die voornemens is haar werkzaamheden
voor het eerst in het kader van het vrij verrichten van diensten in éénof meer Lid-Staten uit te oefenen, is gehouden de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat van herkomst hiervan vooraf in kennis te stellen, met
opgave van de aard van de verbintenissen die zij voornemens is aan tegaan.
Artikel 14
1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst delen
binnen één maand na de in artikel 11 bedoelde kennisgeving aan de
Lid-Staat of Lid-Staten op het grondgebied waarvan de onderneming
voornemens is in het kader van het vrij verrichten van diensten werk-zaamheden uit te oefenen, mee:
a) dat de verzekeringsonderneming de vereiste solvabiliteitsmarge
bezit, berekend overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 19 en
20 van Richtlijn 79/267/EEG;
b) de branches die de onderneming mag uitoefenen;
c) de aard van de verbintenissen die de onderneming voornemens is
aan te gaan in de Lid-Staat van dienstverrichting.
Zij stellen tegelijkertijd de betrokken onderneming daarvan in kennis.
2. Wanneer de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst
de in lid 1 bedoelde gegevens niet meedelen binnen de gesteldetermijn, delen zij de redenen van deze weigering binnen die zelfdetermijn aan de verzekeringsonderneming mee. Tegen deze weigeringmoet beroep openstaan bij de rechter in de Lid-Staat van herkomst.
3. De verzekeringsonderneming kan haar werkzaamheden aanvangen
vanaf de officieel bevestigde datum waarop haar bericht is gegeven vande in lid 1, eerste alinea, bedoelde mededeling.
Artikel 15
1. Elke lidstaat schrijft voor dat een verzekeringnemer die een indi-
viduele levensverzekering aangaat, beschikt over een termijn van 30kalenderdagen, te rekenen vanaf het tijdstip waarop hem wordt meege-deeld dat de overeenkomst is gesloten, om deze overeenkomst op tezeggen.
De kennisgeving van de verzekeringnemer waarin hij de overeenkomst
opzegt, heeft ten gevolge dat hij voor de toekomst wordt ontheven vanalle uit deze overeenkomst voortvloeiende verplichtingen.
De andere rechtsgevolgen en de voorwaarden van de opzegging worden
beheerst door het op de overeenkomst toepasselijke recht, als gedefini-eerd in artikel 4, met name voor wat betreft de wijze waarop deverzekeringnemer ervan in kennis wordt gesteld dat de overeenkomstgesloten is.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 10
▼M1
▼B
▼M2
▼B
▼M1
2. De Lid-Staten behoeven lid 1 niet toe te passen op overeenkom-
sten met een looptijdvan ten hoogste zes maand en of in gevallenwaarin de verzekeringnemer, vanwege zijn positie of de omstandig-
heden waarin de overeenkomst is gesloten, deze bijzondere
bescherming niet nodig heeft. De Lid-Staten specifiëren in hun voor-schriften in welke gevallen lid1 niet van toepassing is.
Artikel 17
Wanneer de verzekeringsonderneming voornemens is in de in artikel
11 bedoelde gegevens een wijziging aan te brengen, volgt zij daartoede in de artikelen 11 en 14 bepaalde procedure.
TITEL IV
Overgangsbepalingen
Artikel 27
1. Wat betreft groepsverzekeringsovereenkomsten die op grond van
de arbeidsovereenkomst of van de beroepsactiviteit van de verzekerde
worden gesloten, mogen de Lid-Staten tot en met 31 december 1994 deverbintenissen waarvoor zij de Lid-Staat van dienstverrichting zijn,beperken tot de verbintenissen welke onder de in artikel 12 bedoeldevoorwaarden zijn aangegaan.
2. De Lid-Staten kunnen tot uiterlijk drie jaar na de datum bedoeld
in artikel 30, tweede alinea, ervan uitgaan dat de verzekeringnemerwordt geacht het initiatief te hebben genomen uitsluitend in het geval
bedoeld in artikel 13, lid 1, eerste streepje.
TITEL V
Slotbepalingen
Artikel 28
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen ten einde het toezicht op de in de Eerste Richtlijn
bedoelde verzekeringen en verrichtingen binnen de Gemeenschap tevergemakkelijken.
Iedere Lid-Staat brengt de Commissie op de hoogte van de belang-
rijkste moeilijkheden die de toepassing van deze richtlijn met zichbrengt, onder meer van de moeilijkheden die zich voordoen indieneen Lid-Staat een abnormale verplaatsing constateert van de in deEerste Richtlijn bedoelde verzekeringsactiviteit ten nadele van de opzijn grondgebied gevestigde ondernemingen naar agentschappen en
bijkantoren die in de nabijheid van zijn grondgebied zijn gelegen.
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-
Staten onderzoeken deze moeilijkheden zo spoedig mogelijk ten einde
een afdoende oplossing te vinden.
In voorkomend geval dient de Commissie bij de Raad passende voor-
stellen in.
Artikel 29
De Commissie legt het Europese Parlement en de Raad op gezette
tijden en voor de eerste maal op 20 november 1995, een verslag voorover de ontwikkeling van de markt van verzekeringen en verrichtingenin het kader van het vrij verrichten van diensten.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 11
▼B
▼M1
▼B
▼B
Artikel 30
De Lid-Staten wijzigen hun nationale bepalingen overeenkomstig deze
richtlijn binnen vierentwintig maanden na kennisgeving daarvan en
stellen de Commissie onmiddellijk van de wijzigingen in kennis(1).
De overeenkomstig de eerste alinea gewijzigde bepalingen moeten
binnen dertig maanden na de kennisgeving van de richtlijn wordentoegepast.
Artikel 31
Na de kennisgeving van deze richtlijn stellen de Lid-Staten de
Commissie in kennis van de tekst van alle belangrijke wettelijke ofbestuursrechtelijke bepalingen die zij op het door de richtlijn bestrekengebiedaannemen.
Artikel 32
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 12
(1) Van deze richtlijn is op 20 november 1990 aan de Lid-Staten kennis
gegeven.
▼B
BIJLAGE
A.Door de verzekeringnemer uit hoofde van artikel 13, lid 1, tweede streepje,
te ondertekenen verklaring:
„Ik verklaar dat het op mijn verzoek is dat (naam tussenpersoon) mij infor-
matie verschaft over verzekeringsovereenkomsten aangeboden door
ondernemingen die gevestigd zijn in andere Lid-Staten dan (Lid-Staat waar
de verzekeringnemer zijn gewone verblijfplaats heeft). Ik heb er nota van
genomen dat deze ondernemingen onder de toezichtsregels vallen van de
Lid-Staat waar zij gevestigd zijn en niet onder die van (Lid-Staat waar deverzekeringnemer zijn gewone verblijfplaats heeft).”.
B.Door de verzekeringnemer uit hoofde van artikel 13, lid 2, te ondertekenen
verklaring:
„Ik heb er nota van genomen dat (naam verzekeraar) gevestigd is in (Lid-
Staat van vestiging van de verzekeraar) en dat het toezicht op deze verzeke-
raar onder de verantwoordelijkheid valt van de toezichthoudende autoriteiten
van (Lid-Staat van vestiging van de verzekeraar) en niet onder die van de
toezichthoudende autoriteiten van (Lid-Staat waar de verzekeringnemer zijn
gewone verblijfplaats heeft).”.1990L0619 — NL — 09.10.2002 — 002.001 — 13