1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B TWEEDE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 30 december 1983
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de verzekering
tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen
aanleiding kan geven
(84/5/EEG)
(PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 L 129 33 19.5.1990
Gewijzigd bij:
►A1Toetredingsakte van Spanje en Portugal L 302 23 15.11.1985
NB: Deze geconsolideerde versie bevat referenties naar de Europese rekeneenheid en/of ecu. Vanaf 1 januari 1999 moeten
beide worden gelezen alsreferentie naar de euro — Verordening (EEG) nr. 3308/80 van de Raad (PB L 345 van20.12.1980, blz. 1) en Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad (PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1).
▼B
TWEEDE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 30 december 1983
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten
betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheidwaartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanlei-
ding kan geven
(84/5/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,
Gezien het voorstel van de Commissie(1),
Gezien het adviesvan het Europes e Parlement(2),
Gezien het adviesvan het Economis ch en Sociaal Comité(3),
Overwegende dat de Raad, bij Richtlijn 72/166/EEG(4), gewijzigd bij
Richtlijn 72/430/EEG(5), is overgegaan tot onderlinge aanpassing van
de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de verzekering tegen de
wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer
van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzeke-ring tegen deze aansprakelijkheid;
Overwegende dat Richtlijn 72/166/EEG in artikel 3 iedere Lid-Staat de
verplichting oplegt de nodige maatregelen te treffen opdat de wettelijke
aansprakelijkheid met betrekking tot de deelneming aan het verkeervan voertuigen die gewoonlijk op zijn grondgebied zijn gestald, dooreen verzekering isgedekt; dat de dekking van de s chade en de voor-waarden van deze verzekering in deze maatregelen worden vastgesteld;
Overwegende evenwel dat er tussen de wetgevingen van de onder-
scheiden Lid-Staten nog aanzienlijke verschillen bestaan betreffendede omvang van deze verzekeringsplicht; dat deze verschillen recht-streeks van invloed zijn op de instelling en de werking van degemeenschappelijke markt;
Overwegende dat het met name gerechtvaardigd isde verzekerings -
plicht uit te breiden tot de aansprakelijkheid in geval van materiëleschade;
Overwegende dat de bedragen ten belope waarvan de verzekering
verplicht is, in ieder geval de slachtoffers een toereikende schadever-goeding moeten kunnen waarborgen, ongeacht de Lid-Staat waar hetongeval zich heeft voorgedaan;
Overwegende dat moet worden bepaald dat een orgaan waarborgt dat
het slachtoffer schadevergoeding ontvangt ingeval het voertuig dat hetongeval heeft veroorzaakt, niet isverzekerd of niet isgeïdentificeerd;dat het van belang is, zonder wijzigingen aan te brengen in de bepa-
lingen die de Lid-Staten toepassen inzake het al of niet subsidiaire
karakter van de tussenkomst van dit orgaan en de regels inzake subro-gatie, voor te schrijven dat het slachtoffer van een dergelijk ongevalzich rechtstreeks kan wenden tot dit orgaan als eerste contactpunt; datde Lid-Staten evenwel de mogelijkheid moet worden gegeven ombepaalde beperkte uitsluitingen toe te passen met betrekking tot de
tussenkomst van dit orgaan en te bepalen dat de vergoeding van mate-
riële schade, veroorzaakt door een niet-geïdentificeerd voertuig, gezienhet gevaar van bedrog, mag worden beperkt of uitgesloten;1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 2
(1) PB nr. C 214 van 21. 8. 1980, blz. 9 en PB nr. C 78 van 30. 3. 1982, blz.
17.
(2) PB nr. C 287 van 9. 11. 1981, blz. 44.
(3) PB nr. C 138 van 9. 6. 1981, blz. 15.
(4) PB nr. L 103 van 2. 5. 1972, blz. 2.
(5) PB nr. L 291 van 28. 12. 1972, blz. 162.
▼B
Overwegende dat het in het belang van de slachtoffers is dat de
gevolgen van bepaalde uitsluitingsclausules worden beperkt tot debetrekkingen tussen de verzekeraar en de voor het ongeval aansprake-
lijke persoon; dat de Lid-Staten evenwel in geval van door diefstal of
geweldpleging verkregen voertuigen mogen bepalen dat het slachtofferdoor bovengenoemd orgaan wordt vergoed;
Overwegende dat de Lid-Staten, ter verlichting van de financiële lasten
van dit orgaan mogen voorzien in de toepassing van bepaalde fran-chises voor de vergoeding door dit orgaan van materiële schade
veroorzaakt door niet-verzekerde of, in voorkomend geval, door dief-
stal of geweldpleging verkregen voertuigen;
Overwegende dat aan de familieleden van de verzekeringnemer, van de
bestuurder of van iedere andere aansprakelijke persoon, tenminste wathun lichamelijk letsel betreft, een bescherming moet worden verleenddie gelijkwaardig isaan die welke wordt toegekend aan andere derdendie het slachtoffer van een ongeval zijn;
Overwegende dat de opheffing van de verzekeringscontrole afhankelijk
isvan de verlening door het nationale bureau van verzekeraarsvan het
land van ontvangst van een waarborg voor de vergoeding van deschade welke is veroorzaakt door voertuigen die gewoonlijk zijngestald in een andere Lid-Staat; dat het meest geschikte criterium omte bepalen of een voertuig gewoonlijk isges tald in een bepaaldeLidStaat het dragen van een kentekenplaat van deze Staat is; dat dien-
tengevolge artikel 1, lid 4, eerste streepje, van Richtlijn 72/166/EEG in
deze zin dient te worden gewijzigd;
Overwegende dat, wegens de uitgangssituatie van sommige Lid-Staten
ten aanzien van de minimumbedragen en de door bovengenoemdorgaan toe te passen dekking en franchises voor materiële schade, dientte worden voorzien in overgangsmaatregelen voor de geleidelijketoepassing in deze Lid-Staten van de bepalingen van de richtlijn betref-
fende de minimumbedragen en de vergoeding van materiële schade
door dit orgaan,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
1. De verzekering bedoeld in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/
EEG dient zowel materiële schade als lichamelijk letsel te dekken.
2. Onverminderd eventueel door de Lid-Staten voorgeschreven
hogere dekkingen, eist iedere Lid-Staat dat de bedragen waarvoordeze verzekering verplicht is, niet lager zijn dan:
— voor lichamelijk letsel, 350 000 Ecu, ingeval er slechts één slacht-
offer is; ingeval er verschillende slachtoffers bij één ongeval zijn
betrokken, wordt dit bedrag vermenigvuldigd met hun aantal;
— voor materiële schade, 100 000 Ecu per ongeval, ongeacht het
aantal slachtoffers.
In plaatsvan de bovengenoemde minimumbedragen kunnen de Lid-
Staten een minimumbedrag vaststellen van 500 000 Ecu voor lichame-lijk letsel ingeval er verschillende slachtoffers zijn bij een zelfdeongeval of een minimumbedrag van 600 000 Ecu per ongeval voorlichamelijk letsel en materiële schade te zamen, ongeacht het aantal
slachtoffers of de aard van de schade.
3. In deze richtlijn wordt verstaan onder Ecu de rekeneenheid zoals
omschreven in artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 3180/78(
1). Als
tegenwaarde van de Ecu in nationale valuta'smoet voor opeenvolgendeperioden van vier jaar vanaf 1 januari van het eerste jaar van elkeperiode die in aanmerking worden genomen welke gold op de laatstedag van de voorgaande maand september waarvoor de tegenwaarden1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 3
(1) PB nr. L 379 van 30. 12. 1978, blz. 1.
▼B
van de Ecu in alle valuta's van de Gemeenschap beschikbaar zijn. De
eerste periode begint op 1 januari 1984.
4. Elke Lid-Staat stelt een orgaan in of erkent een orgaan dat tot
taak heeft materiële schade en lichamelijk letsel, die zijn veroorzaakt
door een niet-geïdentificeerd voertuig of een voertuig waarvoor niet
aan de in lid 1 bedoelde verzekeringsplicht is voldaan, ten minstebinnen de grenzen van de verplichte verzekering te vergoeden. Ditdoet geen afbreuk aan het recht van de Lid-Staten aan de tussenkomstvan dit orgaan al dan niet een subsidiair karakter te geven, noch aanhet recht van de Lid-Staten om het verhaal te regelen tussen dit orgaan
en degene of degenen die aansprakelijk is of zijn voor het ongeval en
andere verzekeraars of sociale zekerheidsorganen die gehouden zijn hetslachtoffer ter zake van het zelfde ongeval te vergoeden. ►
M1De
Lid-Staten mogen het orgaan echter niet toestaan de uitkering van devergoeding afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat het slachtofferop enigerlei wijze aantoont dat degene die aansprakelijk is niet kan of
niet wil betalen. ◄
Het slachtoffer kan zich in ieder geval rechtstreeks tot dit orgaan
wenden; het orgaan isverplicht aan de hand van de inlichtingen die
het op zijn verzoek van het slachtoffer heeft gekregen, een met redenenomkleed antwoord met betrekking tot zijn tussenkomst te geven.
De Lid-Staten kunnen evenwel van de tussenkomst door dit orgaan
uitsluiten degenen die geheel vrijwillig plaats hebben genomen in hetvoertuig dat de schade heeft veroorzaakt, wanneer het orgaan kanbewijzen dat zij wisten dat het voertuig niet verzekerd was.
De Lid-Staten kunnen in geval van materiële schade die door een niet-
geïdentificeerd voertuig veroorzaakt werd, de tussenkomst door dit
orgaan beperken of uitsluiten.
Ook kunnen zij voor materiële schade die is veroorzaakt door een niet-
verzekerd voertuig een franchise toestaan van ten hoogste 500 Ecu, die
tegenover het slachtoffer geldend kan worden gemaakt.
Iedere Lid-Staat past voorts op de tussenkomst van het orgaan zijn
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe, onverminderd elkeandere regeling die voor de slachtoffers voordeliger is.
Artikel 2
1. Iedere Lid-Staat neemt de nodige maatregelen, opdat alle wette-
lijke bepalingen of contractuele clausules in een verzekeringspolis,
afgegeven overeenkomstig artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG,op grond waarvan van de verzekering isuitges loten het gebruik of hetbesturen van voertuigen:
— door personen die daartoe niet uitdrukkelijk of stilzwijgend
gemachtigd zijn, of
— door personen die geen rijbewijs hebben om het betrokken voertuig
te besturen, of
— door personen die de wettelijke technische vereisten inzake de
toestand en veiligheid van het betrokken voertuig niet in achthebben genomen,
voor de toepassing van artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG
geacht worden niet te gelden inzake aanspraken van derden die slacht-
offer zijn van een ongeval.
De in het eerste streepje bedoelde bepaling of clausule kan echter
worden tegengeworpen aan personen die geheel vrijwillig hebben
plaatsgenomen in het voertuig dat de schade heeft veroorzaakt,wanneer de verzekeraar kan bewijzen dat zij wisten dat het voertuiggestolen was.
De Lid-Staten hebben de mogelijkheid om voor ongevallen op hun
grondgebied het bepaalde in de eerste alinea niet toe te passen indienen voor zover het slachtoffer schadevergoeding kan krijgen van eenorgaan van de sociale zekerheid.1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 4
▼B
2. In het geval van voertuigen die door diefstal of geweldpleging
zijn verkregen, kunnen de Lid-Staten bepalen dat het in artikel 1, lid4, bedoelde orgaan in plaatsvan de verzekeraar zal optreden onder de
in lid 1 van het onderhavige artikel gestelde voorwaarden; wanneer het
voertuig gewoonlijk in een andere Lid-Staat isges tald, heeft genoemdorgaan geen mogelijkheid van verhaal teen enig orgaan in die Lid-Staat.
De Lid-Staten die voor voertuigen die door diefstal of geweldpleging
zijn verkregen, voorzien in tussenkomst van het in artikel 1, lid 4,bedoelde orgaan, kunnen voor materiële schade een franchise vast-stellen van ten hoogste 250 Ecu, die tegenover het slachtoffer geldendkan worden gemaakt.
Artikel 3
De familieleden van de verzekeringsnemer, van de bestuurder of van
enig ander persoon die bij een ongeval wettelijk aansprakelijk wordtgesteld en daarvoor door de in artikel 1, lid 1, bedoelde verzekering isgedekt, kunnen voor wat betreft hun lichamelijk letsel niet op grond
van deze verwantschap worden uitgesloten van het recht op een uitke-
ring.
Artikel 4
Artikel 1, lid 4, eerste streepje, van Richtlijn 72/166/EEG wordt als
vogt gelezen:
„— het grondgebied van de Staat waarvan het voertuig een kenteken-
plaat draagt, of.”
Artikel 5
1. Uiterlijk 31 december 1987 wijzigen de Lid-Staten hun nationale
bepalingen overeenkomstig deze richtlijn. Zij stellen de Commissiedaarvan onverwijld in kennis.
2. De aldusgewijzigde bepalingen worden uiterlijk 31 december
1988 toegepast.
3. In afwijking van lid 2:
a) hebben het Koninkrijk Spanje, de Helleense Republiek en de Portu-
gese Republiek tot en met 31 december 1995 de tijd om dedekkingen te verhogen tot de in artikel 1, lid 2, bedoelde bedragen.
Indien zij van deze mogelijkheid gebruik maken, moeten de
dekkingen
— uiterlijk 31 december 1988 meer dan 16 %, en
— uiterlijk 31 december 1992 31 %
bereiken van de in dat artikel vastgestelde bedragen.
b) hebben de andere Lid-Staten tot en met 31 december 1990 de tijd
om de dekkingen tot de in artikel 1, lid 2, bedoelde bedragen te
verhogen. De Lid-Staten die van deze mogelijkheid gebruik maken,
moeten binnen de in lid 1 bedoelde termijn de dekkingen verhogenmet ten minste de helft van het verschil tussen de op 1 januari 1984geldende dekkingen en de in artikel 1, lid 2, voorgeschrevenbedragen.
4. In afwijking van lid 2:
a) kan de Italiaanse Republiek bepalen dat de in artikel 1, lid 4, vijfde
alinea, bedoelde franchise tot en met 31 december 1990 1 000 Ecubedraagt,1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 5
▼A1
▼B
▼A1
b) kunnen het Koninkrijk Spanje, de Helleense Republiek, Ierland en
de Portugese Republiek bepalen dat:
— de tussenkomst van het in artikel 1, lid 4, bedoelde orgaan voor
de vergoeding van de materiële schade wordt uitgesloten tot enmet 31 december 1992,
— de in artikel 1, lid 4, vijfde alinea, bedoelde franchise en de in
artikel 2, lid 2, tweede alinea, bedoelde franchise 1 500 Ecubedragen tot en met 31 december 1995.
Artikel 6
1. Uiterlijk op 31 december 1989 brengt de Commissie bij de Raad
verslag uit over de stand van zaken in de Lid-Staten waar de in artikel5, lid 3, sub a), en lid 4, sub b), bedoelde overgangsmaatregelengelden, en doet zij hem in voorkomend geval voorstellen ter herziening
van deze maatregelen in het licht van de ontwikkeling van de situatie.
2. Uiterlijk op 31 december 1993 brengt de Commissie bij de Raad
verslag uit over de stand van de toepassing van deze richtlijn en doetzij hem in voorkomend geval voorstellen inzake de aanpassing van dein artikel 1, leden 2 en 4, bedoelde bedragen.
Artikel 7
Deze richtlijn isgericht tot de Lid-Staten.1984L0005 — NL — 18.05.1990 — 002.001 — 6
▼B