1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 1
Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschijnt buiten de verantwoordelijkheid van de instellingen
►B EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het
directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
(PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3)
Gewijzigd bij:
Publicatieblad
nr. blz. datum
►M1 Richtlijn 76/580/EEG van de Raad van 29 juni 1976 L 189 13 13.7.1976
Gerectificeerd bij:
►C1 Rectificatie PB L 5 van 7.1.1978, blz. 27 (73/239/EEG)
▼B
EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD
van 24 juli 1973
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, metuitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening
daarvan
(73/239/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,
Geletop hetAlgemeen Programma voor de opheffing van de beper-
kingen van de vrijheid van vestiging (1), inzonderheid op titel IV, C,
Gezien hetvoorst el van de Commissie,Gezien hetadvies van hetEuropese Parlement (
2),
Gezien hetadvies van hetEconomisch en Sociaal Comit é (3),
Overwegende datkracht ens bovengenoemd Algemeen Programma de
opheffing van de beperkingen voor de oprichting van agentschappenen bijkantoren, wat het directe verzekeringsbedrijf betreft, afhankelijk
is van de coördinatie van de toegangs- en uitoefeningsvoorwaarden;
dat deze coördinatie in de eerste plaats moet worden verwezenlijkt tenaanzien van het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van delevensverzekeringsbranche;
Overwegende dat, ter vergemakkelijking van de toegang tot en de
uitoefening van deze verzekeringsbranches, bepaalde verschillen die
op het gebied van het toezicht bestaan tussen de nationale wetgevingen,
dienen te worden afgeschaft; dat, ter verwezenlijking van dit doel,onder waarborging van een gepaste bescherming van verzekerden enderden in alle Lid-Staten, met name de bepalingen dienen te wordengecoördineerd die betrekking hebben op de financiële garanties dievan de verzekeringsmaatschappijen worden geëist;
Overwegende dateen indeling van de risico's per branche noodzakelijk
is, in hetbijzonder methetoog op de vast st elling van de werkzaam-
heden waarvoor de verplichtgest elde vergunning alsmede hetafhankelijk van de beoefende branche bepaalde bedrag van hetmini-mumgarantiefonds zijn vereist;
Overwegende dat van het toepassingsgebied van de richtlijn dienen te
worden uitgesloten sommige onderlinge waarborgmaatschappijen c.q.
onderlinge verzekeringsmaatschappijen die op grond van de regeling
die rechtens op hen van toepassing is, aan specifieke voorwaardeninzake zekerheid voldoen en eigen financiële waarborgen bieden; datbovendien dienen te worden uitgesloten bepaalde instellingen inverscheidene Lid-Staten, wier werkzaamheden zich over een zeerbeperkte sector uitstrekken en statutair tot en bepaald gebied of tot
bepaalde personen zijn beperkt;
Overwegende datde onderscheiden wet gevingen verschillende rege-
lingen kennen voor wat betreft het gelijktijdig beoefenen van deziekteverzekeringsbranche, de krediet- en borgtochtverzekerings-branche, en van de branche van de verzekering van rechtsbijstand,zowel van deze branches onderling als te zamen met andere branches;
dat, indien deze verschillen na de opheffing van de beperkingen van
hetrechtvan vest iging in de andere branches dan de levensverzekeringworden gehandhaafd, hierdoor belemmeringen voor de vestiging zullenblijven bestaan en dat voor dit probleem een oplossing moet wordengevonden bij een latere coördinatie die binnen een vrij korte termijntot stand moet worden gebracht;1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 2
(1) PB nr. 2 van 15. 1. 1962, blz. 36/62.
(2) PB nr. C 27 van 28. 3. 1968, blz. 15.
(3) PB nr. 158 van 18. 7. 1967, blz. 1.
▼B
Overwegende dathetnoodzakelijk is in elke Lid-St aathett oezichtuit
te breiden tot alle verzekeringsbranches die door de onderhavige richt-lijn worden geregeld; dat dit toezicht slechts mogelijk is indien deze
werkzaamheden worden onderworpen aan een vergunning; datderhalve
nauwkeurig dientt e worden aangegeven onder welke voorwaardendeze vergunning kan worden verleend of ingetrokken; dat tevens demogelijkheid van beroep bij een rechterlijke instantie tegen debesluiten tot weigering of intrekking onontbeerlijk is;
Overwegende dat voor de branches van de zogenaamde transportverze-
kering, genoemd in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12 en de branches
van de kredietverzekering genoemd in de bijlage onder A, 14 en 15,
een soepeler regeling moet worden getroffen wegens de voortdurendefluctuaties van de transacties in goederen en kredieten;
Overwegende dat er momenteel in communautair verband wordt bestu-
deerd op welke wijze een gemeenschappelijke methode voor deberekening van de technische reserves kan worden gevonden; dat hetdaarom wenselijk is de totstandkoming van de coördinatie op ditgebied, alsmede de problemen in verband metde bepaling van de cat e-
gorieën van beleggingen en de waardering van de activa, vooralsnog in
later vast te stellen richtlijnen te regelen;
Overwegende dat de noodzaak bestaat dat de verzekeringsmaatschap-
pijen, naastvoldoende t echnische reserves om aan hun aangeganeverplichtingen te kunnen voldoen, bovendien beschikken over eenaanvullende reserve, solvabiliteitsmarge genaamd, gevormd door hetvrije vermogen, ten einde aan de wisselvalligheden van het bedrijf het
hoofd te kunnen bieden; dat voorgeschreven dient te worden dat deze
marge in een zekere verhouding staat tot de omvang van de bedrijfs-verrichtingen en bepaald wordt aan de hand van tweezekerheidsindices, waarvan de een gebaseerd is op de premies en deandere op de schaden, ten einde aldus te verzekeren dat de opgelegdeverplichtingen aan de hand van objectieve maatstaven worden bepaald,
waarbij aan ondernemingen van een zelfde belang gelijke mededin-
gingsvoorwaarden worden geboden;
Overwegende dathetnoodzakelijk is een minimumgarant iefonds
verplicht te stellen waarvan de hoogte in een bepaalde verhouding staatt othetgewichtvan hetrisico van de beoefende branches, zulks om t everzekeren dat de maatschappijen reeds bij de oprichting overvoldoende middelen beschikken, en te verhinderen dat tijdens de
bedrijfsuitoefening de solvabiliteitsmarge beneden een minimumveilig-
heidsmarge daalt;
Overwegende dat het noodzakelijk is maatregelen te treffen voor het
geval dat een onderneming in een zodanige financiële situatie komt teverkeren dathethaar moeilijk wordthaar verplicht ingen na t e komen;
Overwegende dat de gecoördineerde voorschriften betreffende de uitoe-
fening van hetdirect e verzekeringsbedrijf binnen de Gemeenschap inbeginsel eveneens van toepassing moeten zijn op alle ondernemingendie op de markt optreden en dus ook op de agentschappen en bijkan-toren van de maatschappijen wier hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gelegen; dat ten aanzien van deze agentschappen en
bijkantoren echter bijzondere bepalingen inzake de vorm van hettoezicht dienen te worden vastgesteld omdat het vermogen van deondernemingen waarvan zij afhankelijk zijn zich buiten de Gemeen-schap bevindt;
Overwegende datevenwel de mogelijkheid van een soepeler t oepassing
van deze bijzondere voorwaarden moetworden geopend, zulks met
eerbiediging van hetbeginsel datde agent schappen en bijkant oren van
deze ondernemingen geen gunstiger behandeling mogen krijgen dan deondernemingen uitde Gemeenschap;
Overwegende datovergangsbepalingen nodig zijn t en einde metname
de bestaande kleine en middelgrote ondernemingen in staat te stellenzich aan de krachtens deze richtlijn door de Lid-Staten te geven voor-schriften aan te passen, zulks met inachtneming van het bepaalde inartikel 53 van het Verdrag;1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 3
▼B
Overwegende datgewaarborgd dientt e worden datde gecoördineerde
voorschriften op uniforme wijze worden toegepast en dat derhalvemoetworden gezorgd voor een nauwe samenwerking t ussen de
Commissie en de Lid-Staten op dit gebied,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Titel I — Algemene bepalingen
Artikel 1
Deze richtlijn heeft betrekking op de toegang tot en de uitoefening van
de werkzaamheden, anders dan in loondienst, op het gebied van dedirecte verzekeringen welke door verzekeringsmaatschappijen die ineen Lid-Staat zijn gevestigd of zich aldaar wensen te vestigen, worden
verrichtin de branches die in de bijlage van deze richt lijn zijn
omschreven.
Artikel 2
Deze richtlijn heeft geen betrekking op:1. de volgende verzekeringen:
a) de levensverzekeringsbranche, datwil zeggen de branche die
onder andere de levensverzekering, de verzekering bij overlijden,de gemengde verzekering, de levensverzekering metcont ra-
verzekering, de tontines, de bruiloftsverzekering en de geboorte-
verzekering omvat;
b) de lijfrenteverzekering;
c) de aanvullende verzekeringen welke door de levensverzekerings-
maatschappijen worden gesloten, te weten de verzekering tegenlichamelijk letsel, met inbegrip van arbeidsongeschiktheid, deverzekering bij overlijden ten gevolge van een ongeval, de verze-
kering tegen invaliditeit ten gevolge van ongeval en ziekte, voor
zover deze verschillende verzekeringen een aanvulling vormenop een levensverzekering;
d) de verzekeringen die zijn opgenomen in een wettelijk stelsel van
sociale zekerheid;
e) de in Ierland en hetVerenigd Koninkrijk best aande verzekering,
genaamd „Permanent Health Insurance” (niet-opzegbare ziekte-verzekering van lange duur);
2. de volgende verrichtingen:
a) de kapitalisatieverrichtingen zoals deze door de wetgeving van
elke Lid-Staat worden omschreven;
b) de verrichtingen van instellingen op het gebied van voorzorg en
bijstand, waarvan de prestaties verschillen naar gelang van debeschikbare middelen en in hetkader waarvan de bijdragen derleden forfaitair worden bepaald;
c) de verrichtingen van een organisatie die geen rechtspersoonlijk-
heid bezit, welke de onderlinge waarborg van haar leden tendoel hebben, zonder tot de betaling van premies of de vormingvan technische reserves aanleiding te geven;
d) tot aan een latere coördinatie, die binnen vier jaar na de kennis-
geving van deze richtlijn moet plaatsvinden, de verrichtingen ophet gebied van de exportkredietverzekering voor rekening of metsteun van de Staat.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 4
▼B
Artikel 3
1. Deze richtlijn heeft geen betrekking op de onderlinge waarborg-
maatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen, waarvantegelijkertijd:
— de statuten de mogelijkheid bieden over te gaan tot het heffen van
suppletiebijdragen of tot vermindering van hun schadevergoedings-plicht;
— de bedrijvigheid niet de wettelijke aansprakelijkheid dekt — tenzij
het een bijkomende garantie betreft in de zin van letter C van debijlage — noch de krediet- en borgtochtrisico's;
— hetjaarlijks bedrag der bijdragen, ont vangen uithoofde van de door
deze richtlijn bestreken bedrijvigheden niet meer dan 1 miljoenrekeneenheden beloopt, en
— ten minste de helft van de bijdragen, ontvangen uit hoofde van de
door deze richtlijn bestreken bedrijvigheden, afkomstig is van de bij
de onderlinge maatschappij aangesloten personen.
2. Evenmin heeft deze richtlijn betrekking op de onderlinge waar-
borgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen diemeteen onderneming van dezelfde aard een overeenkomsthebbengesloten welke voorziet in integrale herverzekering van de door hengesloten verzekeringsovereenkomsten, of in de vervanging van de over-dragende onderneming door de overnemende onderneming voor de
nakoming van de uit deze verzekeringsovereenkomsten voortvloeiende
verplichtingen.
In ditgeval is de overnemende onderneming onderworpen aan de richt -
lijn.
Artikel 4
Tenzij hun statuten wijzigingen ondergaan ten aanzien van hun
bevoegdheid, vallen nietonder de richt lijn:
a)in Duitsland
= de volgende publiekrechtelijke instellingen met een monopolie
(Monopolanstalten):
1. Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe,
2. Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, München,
3. Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversi-
cherung, München,
4. Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt,
Braunschweig,
5. Hamburger Feuerkasse, Hamburg,
6. Hessische Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversi-
cherungskammer), Darmstadt,
7. Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel,8. Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen,
9. Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold,
10. Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden,
11. Oldenburgische Landesbrandkasse, Oldenburg,
12. Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich,13. Feuersozietät Berlin, Berlin,
14. Württembergische
Gebäudebrandversicherungsanstalt,Stuttgart.
De territoriale bevoegdheid wordt evenwel niet geacht gewijzigd
te zijn in geval van een eventuele fusie van deze instellingen,waarbij de territoriale bevoegdheid van de gefusioneerde instel-lingen ten gunste van de nieuwe instelling blijft bestaan; debevoegdheid ter zake van de uitgeoefende branches wordt1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 5
▼B
evenmin geacht gewijzigd te zijn, wanneer een van deze instel-
lingen voor hetzelfde gebied de uitoefening van een of meerbranches van een van deze instellingen voortzet.
= de volgende semi-overheidsinstellingen:
1. Postbeamtenkrankenkasse,
2. Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten;
b)in Frankrijk
de volgende instellingen:
1. Caisse départementale des incendiés des Ardennes,
2. Caisse départementale des incendiés de la Côte-d'Or,
3. Caisse départementale des incendiés de la Marne,
4. Caisse départementale des incendiés de la Meuse,5. Caisse départementale des incendiés de la Somme,6. Caisse départementale grêle du Gers,7. Caisse départementale grêle de l'Hérault;
c)In Ierland
Voluntary Health Insurance Board;
d)in Italië
Cassa di Previdenza per l'assicurazione degli sportivi (Sportass);
e)in het Verenigd Koninkrijk
Crown Agents.
Artikel 5
In de zin van deze richtlijn moet worden verstaan onder:
a) rekeneenheid: de Europese rekeneenheid (E.R.E.) zoals gedefinieerd
bij Beschikking nr. 3289/75/EGKS van de Commissie (
1).Telkens
wanneer in deze richtlijn wordt verwezen naar de rekeneenheid,moetvanaf 31 december van elk jaar, als t egenwaarde ervan innationale valuta in aanmerking worden genomen die welke gold opde laatste dag van de voorgaande maand oktober waarvoor de tegen-
waarden van de E.R.E. in alle valuta's van de Gemeenschap
beschikbaar zijn;
b) congruentie: het feit dat opeisbare verplichtingen in een muntsoort
staan tegenover activa die in dezelfde muntsoort zijn uitgedrukt ofrealiseerbaar zijn;
c) lokalisatie van de activa: aanwezigheid van roerende of onroerende
activa binnen een Lid-Staat, zonder dat de roerende activa gedepo-
neerd behoeven te zijn en zonder dat ten aanzien van de onroerende
activa beperkende maatregelen zoals vermelding in de openbareregisters van toepassing behoeven te zijn. De activa, bestaande inschuldvorderingen, worden geacht zich te bevinden in de Lid-Staatwaar deze activa realiseerbaar zijn.
Titel II — Regels, toepasselijk op ondernemingen waarvan het
hoofdkantoor gevestigd is binnen de Gemeenschap
Afdeling A: Toegangsvoorwaarden
Artikel 6
1. Elke Lid-Staat stelt de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf
op zijn grondgebied afhankelijk van een vergunning.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 6
(1) PB nr. L 327 van 19. 12. 1975, blz. 4.▼M1
▼B
▼B
2. Deze vergunning moet bij de bevoegde autoriteit van de
betrokken Lid-Staat worden aangevraagd door:
a) de onderneming die haar hoofdkantoor op het grondgebied van die
Staat vestigt;
b) de onderneming die haar hoofdkantoor in een andere Lid-Staat heeft
en die een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van die
Lid-Staat opent;
c) de onderneming die de sub a) of sub b) bedoelde vergunning heeft
verkregen en die haar werkzaamheden op hetgrondgebied van dieStaat tot andere branches uitbreidt;
d) de onderneming die overeenkomstig artikel 7, lid 1, een vergunning
voor een deel van hetnat ionale grondgebied heeftverkregen en haarwerkzaamheden daarbuiten uitbreidt.
3. De Lid-Staten stellen de afgifte van de vergunning niet afhanke-
lijk van een depot of het storten van een waarborgsom.
Artikel 7
1. De vergunning geldtvoor hetgehele nat ionale grondgebied,
tenzij, voor zover de nationale wetgeving zulks toelaat, de aanvragerom toestemming verzoekt zijn werkzaamheden slechts op een deelvan het nationale grondgebied uit te oefenen.
2. De vergunning wordtper branche verleend. Zij heeftbet rekking
op de gehele branche, behalve indien de aanvrager slechts een gedeelte
wenstt e dekken van de in de bijlage, onder A, genoemde risico's dietot deze branche behoren.
Nochtans:
a) mag elke Lid-Staat een vergunning verlenen voor de in de bijlage,
onder B, vermelde groepen van branches, zulks onder de daarin
aangegeven benaming;
b) geldtde voor een branche of een groep van branches verleende
vergunning eveneens voor de dekking van de onder een andere
branche vallende bijkomende risico's, indien wordtvoldaan aan de
in de bijlage onder C gestelde voorwaarden;
c) kan de Bondsrepubliek Duitsland tot het tijdstip van een latere
coördinatie, die binnen vier jaar na de kennisgeving van deze richt-
lijn moetplaat svinden, hetverbod handhaven om op haar
grondgebied de ziekteverzekering, de krediet- en borgtochtverzeke-ring of de verzekering van rechtsbijstand, hetzij onderling, hetzijmetandere branches, t e cumuleren.
Artikel 8
1. Elke Lid-Staat stelt de eis dat de ondernemingen die op zijn
grondgebied worden opgerichten een vergunning aanvragen:
a) een van de navolgende rechtsvormen aannemen:
— ten aanzien van het Koninkrijk België:
naamloze vennootschap — «société anonyme», vennootschap bij
wijze van geldschieting op aandelen — «société en commanditepar actions», onderlinge verzekeringsmaatschappij — «associa-
tion d'assurance mutuelle», coöperatieve vennootschap —
«société coopérative»;
— ten aanzien van het Koninkrijk Denemarken:
„Aktieselskaber”, „gensidige selskaber”;
— ten aanzien van de Bondsrepubliek Duitsland:
„Aktiengesellschaft”, „Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit”,
„Öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunter-nehmen”;
— ten aanzien van de Franse Republiek:1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 7
▼C1
▼B
▼B
„société anonyme”, „société à forme mutuelle”, „mutuelle”,
„union de mutuelles”;
— ten aanzien van Ierland:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”;
— ten aanzien van de Italiaanse Republiek:
„società per azioni”, „società cooperativa”, „mutua di assicura-
zione”;
— ten aanzien van het Groothertogdom Luxemburg:
„société anonyme”, „société en commandite par actions”, „asso-
ciation d'assurances mutuelles, „société coopérative”;
— ten aanzien van het Koninkrijk der Nederlanden:
naamloze vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij,
coöperatieve vereniging;
— ten aanzien van het Verenigd Koninkrijk:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or
unlimited”, „societies registered under the Industrial and Provi-dent Societies Acts”, „societies registered under the FriendlySocieties Act”, „ ►
C1de vereniging van verzekeraars Lloyd's
geheten◄”.
De Lid-Staten kunnen voorts in voorkomend geval ondernemingen
oprichten die iedere publiekrechtelijke vorm kunnen hebben, mitsdeze instellingen beogen het verzekeringsbedrijf uit te oefenen
onder voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de voorwaarden die
voor privaatrechtelijke ondernemingen gelden;
b) hun doel beperken tot het verzekeringsbedrijf en tot de verrichtingen
die daaruit rechtstreeks voortvloeien, met uitsluiting van elke anderehandelsactiviteit;
c) overeenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden over-
leggen;
d) het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantiefonds bezitten.
2. De onderneming die de vergunning aanvraagtvoor de uit breiding
van haar werkzaamheden tot andere branches, of, in het geval bedoeld
in artikel 6, lid 2, sub d), tot een ander deel van het grondgebied, moetovereenkomstig artikel 9 een programma van werkzaamheden over-leggen met betrekking tot de andere branches of het bijkomendgrondgebied.
Bovendien moetzij aant onen datzij voldoetaan de voorwaarden
betreffende de in artikel 16 genoemde solvabiliteitsmarge en, indienkrachtens artikel 17, lid 2, voor deze andere branches het bezit vaneen hoger minimumbedrag voor het garantiefonds is vereist dan zij tot
dusverre diende te bezitten, dat zij over dit minimumbedrag beschikt.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten bepalingen
toepassen die de noodzaak van een technische kennis van de bestuur-ders behelzen, alsmede de goedkeuring van de statuten, van de
algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekeringspolissen, van
de tarieven en van elk ander document dat voor de normale uitoefeningvan hett oezichtvereistis.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de beoor-
deling van de aanvrage van een vergunning de economische behoeften
van de marktin aanmerking worden genomen.
Artikel 9
Hetin art ikel 8, lid 1, sub c), genoemde programma van werkzaam-
heden moet gegevens of bewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is te
dekken; de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzeke-
ringspolissen die zij voornemens is te gebruiken;
b) de tarieven die de onderneming voornemens is toe te passen voor
elke categorie van verrichtingen;
c) de leidende beginselen op hetgebied van de herverzekering;1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 8
▼B
d) de bestanddelen die het minimumgarantiefonds vormen;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekking
daarvan;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
f) een raming van de kosten van beheer met uitzondering van de
inrichtingskosten, met name de algemene lopende kosten en deprovisies;
g) een raming van de premies of bijdragen, alsmede een raming betref-
fende de schadegevallen;
h) de te verwachten kaspositie;
i) een raming betreffende de financiële middelen ter dekking van de
verplichtingen en van de solvabiliteitsmarge.
Evenwel zijn de sub a) en b) bedoelde gegevens nietvereistindien het
gaatom de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12 vermelde risico's, enevenmin de sub b) bedoelde gegevens indien hetgaatom de dekking
van de in de bijlage onder A, sub 14 en 15 vermelde risico's. Van het
eisen van de sub a) en b) bedoelde gegevens kan worden afgezienindien hetgaatom de onder A, 11 vermelde risico's.
Artikel 10
1. Elke Lid-Staat stelt aan een onderneming waarvan het hoofdkan-
toor op het grondgebied van een andere Lid-Staat is gevestigd en die
voor de opening van een agentschap of een bijkantoor een vergunningaanvraagt, de eis dat zij
a) haar statuten ter kennis brengt en een lijst van haar bestuurders
overlegt;
b) een certificaat overlegt, afgegeven door de bevoegde autoriteiten
van de Lid-Staat waar het hoofdkantoor is gevestigd, waarin wordt
verklaard ten aanzien van welke branches zij bevoegd is en dat zijbeschiktover hetminimumgarant iefonds of, zo dithoger is, over hetminimumbedrag van de solvabiliteitsmarge, berekend overeenkom-stig artikel 16, lid 3, en waaruit blijkt welke risico's in feite doorhaar worden gedekten welke de in art ikel 11, lid 1, sub e),
bedoelde financiële middelen zijn;
c) een programma van werkzaamheden als bedoeld in artikel 11 over-
legt;
d) een algemeen gevolmachtigde aanwijst die zijn woon- en verblijf-
plaats heeft in het ontvangende landen aan wie voldoende
bevoegdheden zijn verleend om de onderneming ten opzichte vanderden te verbinden en om haar tegenover de autoriteiten en derechterlijke instanties van het ontvangende land te vertegenwoor-digen; indien de gevolmachtigde een rechtspersoon is, dient dezezijn hoofdkantoor te hebben in het ontvangende land en op zijn
beurt een natuurlijk persoon aan te wijzen die voldoet aan de boven
gestelde voorwaarden, ten einde hem te vertegenwoordigen. De Lid-Staat mag de erkenning van de aangewezen gevolmachtigde slechtsweigeren om redenen welke verband houden metde bet rouwbaar-heid of met de technische kennis, voor zover deze behoren tot de
voorwaarden die worden gesteld aan de leiders der ondernemingen
die hun hoofdkantoor op het grondgebied van de betrokken Staathebben.
In hetgeval van Lloyd's mogen zich, bij event uele geschillen in het
ontvangende land welke voortvloeien uit aangegane verbintenissen,
voor de verzekerden geen grotere moeilijkheden voordoen dan bij
vergelijkbare geschillen metklassieke verzekeraars; t e dien eindemoetonder de bevoegdheden van de algemeen gevolmacht igde inhetbijzonder de bekwaamheid vallen, om in zijn hoedanigheid vanalgemeen gevolmachtigde op voor de betrokken „underwriters” vanLloyd's bindende wijze te worden gedaagd.
2. Elke Lid-Staat stelt voor de uitbreiding van de werkzaamheden
van het agentschap of bijkantoor tot andere branches, dan wel tot1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 9
▼B
andere delen van hetgrondgebied in hetgeval als bedoeld in art ikel 6,
lid 2, sub d), de eis datdegene die de vergunning aanvraagteenprogramma van werkzaamheden overlegt overeenkomstig artikel 11 en
voldoetaan de in lid 1, sub b), gest elde voorwaarden.
3. De huidige coördinatie belet niet dat de Lid-Staten de bepalingen
toepassen die voor alle verzekeringsondernemingen de noodzaak
behelzen van een goedkeuring van de algemene en bijzondere voor-
waarden der verzekeringspolissen, van de tarieven en van elk anderdocument dat voor de normale uitoefening van het toezicht vereist is.
4. Bovenstaande bepalingen mogen niet inhouden dat bij de behan-
deling van de aanvrage van een vergunning de behoeften van de
economie in aanmerking worden genomen.
Artikel 11
1. Hetin art ikel 10, lid 1, sub c), genoemde programma van werk-
zaamheden van het agentschap of bijkantoor moet gegevens ofbewijsstukken bevatten betreffende:
a) de aard van de risico's die de onderneming voornemens is in het
ontvangende land te dekken; de algemene en bijzondere voor-waarden van de verzekeringspolissen die zij voornemens is aldaarte gebruiken;
b) de tarieven die de onderneming voornemens is toe te passen voor
elke categorie van verrichtingen;
c) de leidende beginselen op hetgebied van de herverzekering;
d) de omvang van de in de artikelen 16 en 17 bedoelde solvabiliteits-
marge van de onderneming;
e) de te verwachten inrichtingskosten van de administratieve diensten
en van het produktienet, alsmede de financiële middelen ter dekkingdaarvan;
en voor de eerste drie boekjaren voorts:
f) een raming van de kosten van beheer;
g) een raming van de premies of bijdragen alsmede een raming betref-
fende de schadegevallen in verband metde nieuwe werkzaamheden;
h) de te verwachten kaspositie van het agentschap of bijkantoor.
Evenwel zijn de sub a) en b) bedoelde gegevens nietvereistindien het
gaatom de in de bijlage onder A, 4, 5, 6, 7 en 12, vermelde risico's, enevenmin de sub b) bedoelde gegevens indien hetgaatom de in debijlage onder A, 14 en 15, vermelde risico's. Van heteisen van de sub
a) en b) bedoelde gegevens kan worden afgezien indien hetgaatom de
onder A, 11, vermelde risico's.
2. De balans en de winst- en verliesrekening van de onderneming
voor elk der laatste drie boekjaren worden bij het programma gevoegd.
Indien echter sedert de oprichting van de onderneming nog geen drieboekjaren zijn verstreken, behoeven deze bescheiden slechts voor deafgesloten boekjaren te worden overgelegd.
Wat Lloyd's betreft, wordt de verplichting tot overlegging van de
banlans- en de winst- en verliesrekening vervangen door de verplich-ting om algemene jaarrekeningen betreffende deverzekeringsverrichtingen over te leggen, waarbij een verklaring isgevoegd dat voor iedere assuradeur de accountantsverklaringen zijnafgegeven waaruit blijkt dat de uit de verrichtingen ontstane aansprake-
lijkheid volkomen door de activa worden gedekt. Op grond van deze
documenten moeten de toezichthoudende autoriteiten een vergelijkbaarinzichtkunnen krijgen in de solvabilit eitvan de vereniging.
3. Hetprogramma wordt , metde opmerkingen van de methet
verlenen van een vergunning belaste autoriteiten, overgelegd aan debevoegde autoriteiten van het land waar het hoofdkantoor van deonderneming is gevestigd. Deze laatste stellen de eerstgenoemde auto-riteiten binnen drie maanden na ontvangst van de documenten van hunadvies in kennis; indien deze kennisgeving nietbinnen de gest elde1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 10
▼B
termijn plaatsvindt, wordt het advies van de geraadpleegde autoriteiten
geacht gunstig te zijn.
Artikel 12
Een besluitt otafwijzing moetnauwkeurig metredenen zijn omkleed
en aan de betrokken onderneming officieel ter kennis worden gebracht.
Elke Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep bij een rechter-
lijke instantie tegen een besluit tot afwijzing.
In een zelfde mogelijkheid van beroep wordtvoorzien voor hetgeval
dat de bevoegde autoriteiten zich niet zouden hebben uitgesprokenomtrent de aanvrage van een vergunning binnen een termijn van zesmaanden na de datum van ontvangst van dit verzoek.
Afdeling B: Uitoefeningsvoorwaarden
Artikel 13
De Lid-Staten controleren in nauwe samenwerking de financiële
toestand van de toegelaten ondernemingen.
Artikel 14
De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op het grondgebied
waarvan het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, moet de
solvabiliteit van deze onderneming met betrekking tot het geheel vanhaar werkzaamheden controleren. De toezichthoudende autoriteitenvan de overige Lid-Staten zijn gehouden, aan de eerstgenoemde auto-riteit alle noodzakelijke gegevens te verstrekken ten einde haar totdeze controle in staat te stellen.
Artikel 15
1. Elke Lid-Staat op het grondgebied waarvan een onderneming
werkzaam is, verplicht haar toereikende technische reserves te vormen.
De omvang van deze reserves wordtbepaald aan de hand van de door
de betrokken Staat vastgestelde regels of, bij gebreke daarvan, volgens
de in deze Staat geldende gebruiken.
2. Tegenover de technische reserves moeten gelijkwaardige,
congruente en in elk land van bedrijfsuitoefening gelokaliseerde activastaan. De Lid-Staten kunnen evenwel een versoepeling toestaan van deregels inzake de congruentie en de lokalisatie der activa.
Rekening houdend met de bijzondere situatie in Luxemburg, kan dit
land, totdat de wetgevingen betreffende de liquidatie van onderne-mingen zijn gecoördineerd, zijn regeling inzake hetst ellen vanwaarborgen met betrekking tot de technische reserves, die bestaat ophet tijdstip van inwerkingtreding van de richtlijn, handhaven.
De wettelijke regeling van het land van bedrijfsuitoefening bepaalt de
aard van de activa en eventueel de grenzen waarbinnen deze alsdekking van de technische reserves kunnen worden aanvaard, alsmedede voorschriften voor de waardering van deze activa.
3. Indien een Lid-Staat vorderingen jegens herverzekeraars als
dekking van de technische reserves aanvaardt, stelt hij het toegestane
percentage daarvan vast. In afwijking van lid 2 kan hij in dit gevalnietde lokalisat ie van deze vorderingen eisen.
4. De toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat op het grondge-
bied waarvan het hoofdkantoor van een onderneming is gevestigd, ziet
erop toe dat op de balans van de onderneming voor de technische
reserves activa zijn vermeld welke overeenkomen met de in alle landenwaar de onderneming werkzaam is aangegane verplichtingen.
Artikel 16
1. Iedere Lid-Staat verplicht elke onderneming waarvan het hoofd-
kantoor op zijn grondgebied is gevestigd, een voldoende1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 11
▼B
solvabiliteitsmarge te vormen met betrekking tot het geheel van haar
werkzaamheden.
De solvabiliteitsmarge komt overeen met het vermogen van de onder-
neming datnietdientt er dekking van enige voorzienbareverplichtingen, na aftrek van de onlichamelijke bestanddelen. Deze
marge omvatmetname:
— het gestorte maatschappelijk kapitaal of, wat betreft de onderlinge
waarborgmaatschappijen, c.q. onderlinge verzekeringsmaatschap-pijen, hetwerkelijke aanvangsfonds;
— de helft van het niet-gestorte gedeelte van het maatschappelijk kapi-
taal of van het aanvangsfonds zodra het gestorte gedeelte 25 % van
dit kapitaal of fonds bedraagt;
— de (wettelijke en vrije) reserves die niet tegenover verplichtingen
staan;
— de overgebrachte winst;
— de suppletiebijdragen welke onderlinge waarborgmaatschappijen,
c.q. onderlinge verzekeringsmaatschappijen en vennootschappenmet een dienovereenkomstige rechtsvorm met variabele premies
van hun leden kunnen eisen uithoofde van hetboekjaar t oteen
bedrag gelijk aan de helftvan hetverschil t ussen de maximumbij-dragen en de werkelijk ingevorderde bijdragen; deze mogelijkesuppletiebijdragen kunnen evenwel niet meer dan 50 % van demarge bedragen;
— op een metredenen omkleed verzoek van de onderneming en indien
de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken Lid-Staten waarde onderneming werkzaam is hiermede instemmen, de meerwaardenwelke voortvloeien uit de onderwaardering van activa en de over-
waardering van passiva, voor zover deze meerwaarden geen
uitzonderlijk karakter hebben.
De overwaardering van de technische reserves wordt beoordeeld door
uit te gaan van hun grootte, zoals deze door de onderneming overeen-
komstig de nationale regeling wordt berekend; totdat een coördinatieop het stuk van de technische reserves is tot stand gebracht, kanevenwel een bedrag, gelijk aan 75 % van hetverschil t ussen enerzijdsde reserve voor lopende risico's, zoals deze door de ondernemingforfaitair is berekend door toepassing van een minimumpercentage ten
opzichte van de premies, en anderzijds het bedrag waarop men, indien
de nationale wetgeving de keuze laat tussen beide methoden, zou zijnuitgekomen door de reserve per contract te berekenen, in de solvabili-teitsmarge worden verdisconteerd en wel tot 20 %.
2. De solvabiliteitsmarge wordt bepaald, hetzij ten opzichte van het
jaarlijks bedrag van premies of bijdragen, hetzij ten opzichte van degemiddelde betaalde schaden ten laste van de laatste drie boekjaren.Wanneer ondernemingen evenwel in hoofdzaak slechts één of meer
van de risico's van stormschade, hagelschade en vorstschade dekken,
wordt voor de referentieperiode voor de gemiddelde betaalde schadenrekening gehouden met de laatste zeven boekjaren.
3. Behoudens artikel 17 moet het bedrag van de solvabiliteitsmarge
gelijk zijn aan de hoogste uitkomst van de volgende twee bereke-ningen:
Eerste berekening (ten opzichte van de premies):
— samengeteld worden de premies of bijdragen welke op grond van
de directe zaken gedurende het laatste boekjaar zijn opgelegd uithoofde van alle boekjaren, metinbegrip van bijkomende kost en;
— daaraan wordtt oegevoegd hetbedrag van de premies welke gedu-
rende het laatste jaar uit hoofde van herverzekering werden
ontvangen;
— afgetrokken worden het totaalbedrag van de gedurende het laatste
boekjaar geannuleerde premies of bijdragen, alsmede het totaalbe-drag van de belastingen en rechten op de samengetelde premies of
bijdragen.
Nadat het aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, name-
lijk een eerste gedeelte ten belope van maximaal 10 miljoen1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 12
▼B
rekeneenheden en een tweede gedeelte dat het overige omvat, worden
deze gedeelten respectievelijk vermenigvuldigd met 18 % en 16 % envervolgens opgeteld.
De uitkomst van de eerste berekening wordt verkregen door dit nieuwe
bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor het laatste boek-jaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag van de schadenwelke ten laste van de onderneming blijven na overdracht uit hoofdevan herverzekering en hetbedrag van de brut oschaden; ditverhou-dingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
Tweede berekening (ten opzichte van de schaden):
— samengeteld worden, zonder aftrek van de ten laste van de cessio-
narissen en retrocessionarissen komende schaden, de bedragen vande gedurende de in lid 2 bedoelde perioden op grond van de directe
zaken betaalde schaden;
— daaraan wordtt oegevoegd hetbedrag van de schaden welke gedu-
rende dezelfde perioden zijn betaald uit hoofde van geaccepteerde
herverzekeringen of retrocessies;
— eveneens wordt toegevoegd het bedrag van de reserves voor te
betalen schaden welke aan het einde van het laatste boekjaar zijngevormd, zowel voor directe zaken als voor geaccepteerde herver-zekeringen;
— afget rokken wordthetbedrag datin de in lid 2 bedoelde perioden
door het uitoefenen van verhaalsrecht werd ontvangen;
— eveneens wordt afgetrokken het bedrag van de reserves voor te
bet alen schaden welke aan hetbegin van hett weede boekjaar, voor-afgaande aan het laatste afgesloten boekjaar, zijn gevormd, zulks
zowel voor directe zaken als voor geaccepteerde herverzekeringen.
Nadat, al naar gelang van de overeenkomstig lid 2 in aanmerking
genomen referentieperiode, een derde, respectievelijk een zevende vanhet aldus verkregen bedrag in twee gedeelten is gesplitst, namelijk eeneerste gedeelte ten belope van maximaal 7 miljoen rekeneenheden, eneen tweede gedeelte dat het overige omvat, worden deze gedeelten
respectievelijk vermenigvuldigd met 26 % en 23 % en vervolgens
opgeteld.
De uitkomst van de tweede berekening wordt verkregen door dit
nieuwe bedrag te vermenigvuldigen met het getal dat de voor hetlaatste boekjaar bestaande verhouding aangeeft tussen het bedrag vande schaden welke ten laste van de onderneming blijven na overdracht
uithoofde van herverzekering en hetbedrag van de brut oschaden; dit
verhoudingsgetal mag in geen geval lager zijn dan 50 %.
4. De breukgetallen die moeten worden toegepast op de in lid 3
bedoelde gedeelten, worden tot een derde verminderd voor de ziekte-verzekering welke op analoge wijze als de levensverzekering wordtbeheerd, indien
— de geheven premies volgens de verzekeringswiskundige methoden
worden berekend aan de hand van ziektetafels;
— een ouderdomsreserve wordtgevormd;— een aanvullende premie wordtgeheven om een reële veiligheids-
marge te vormen;
— de verzekeringsonderneming hetcont ractalleen vóór heteinde van
hetderde verzekeringsjaar nog kan opzeggen;
— in het contract de mogelijkheid is vastgesteld om ook voor lopende
contracten de premies te verhogen of de verstrekkingen te vermin-deren.
5. In het geval van Lloyd's, waar de eerste berekening (ten opzichte
van de premies), als bedoeld in lid 3, geschiedt uitgaande van de netto-
premies, worden deze nettopremies vermenigvuldigd met een forfaitairpercentage dat jaarlijks wordt vastgesteld en bepaald door de toezicht-houdende autoriteit van het hoofdkantoor. Dit forfaitaire percentagemoet worden berekend uitgaande van de meest recente statistischegegevens, met name betreffende de betaalde provisies.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 13
▼B
Deze gegevens alsmede de verrichte berekening moeten worden mede-
gedeeld aan de toezichthoudende autoriteiten van de landen waarLloyd's is gevestigd.
Artikel 17
1. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge.
2. a) Het garantiefonds mag echter niet minder bedragen dan:
— 400 000 rekeneenheden, indien hetgaatom de risico's of een
gedeelte van de risico's welke behoren tot een van de in de
bijlage, onder A, 10, 11, 12, 13, 14 en 15 vermelde branches;
— 300 000 rekeneenheden, indien hetgaatom de risico's of een
gedeelte van de risico's welke behoren tot een van de in debijlage, onder A, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 16 vermelde bran-
ches;
— 200 000 rekeneenheden, indien hetgaatom de risico's of een
gedeelte van de risico's welke behoren tot een van de in debijlage, onder A, 9 en 17, vermelde branches.
b) Indien de werkzaamheden van de onderneming op verscheidene
branches of verscheidene risico's zijn gericht, wordt alleen de
branche of hetrisico in aanmerking genomen waarvoor hethoogste bedrag is vereist.
c) Iedere Lid-St aatkan bepalen dathetminimum van hetgarant ie-
fonds voor de onderlinge waarborgmaatschappijen c.q.onderlinge verzekeringsmaatschappijen met een vierde wordtverminderd.
Artikel 18
1. De Lid-Staten stellen geen enkel voorschrift vast met betrekking
tot de aard van de activa welke aanwezig zijn boven de activa die de inartikel 15 bedoelde technische reserves dekken.
2. De vrije beschikking over de roerende of onroerende activa die
deel uitmaken van het vermogen van de toegelaten ondernemingenwordt, overminderd artikel 15, lid 2, artikel 20, lid 1 en 3, en artikel22, lid 1, laatste alinea, door de Lid-Staten niet beperkt.
De Bondsrepubliek Duitsland kan evenwel, totdat de voorwaarden
betreffende de toegang tot het levensverzekeringsbedrijf en de uitoefe-ning daarvan later zullen zijn gecoördineerd, ten aanzien van deziekteverzekeringen in de zin van artikel 16, lid 4, de beperkingenhandhaven die zijn opgelegd aan de vrije beschikking over de activa,
voor zover de vrije beschikking over de activa die de wiskundige
reserves dekken, afhankelijk wordt gesteld van de instemming van een„Treuhänder”.
Het Koninkrijk Denemarken kan evenwel, totdat de latere coördinatie
zal hebben plaatsgevonden, de wettelijke bepalingen handhaven diebeperkingen opleggen aan de vrije beschikking over activa die doorde verzekeringsondernemingen zijn gevormd ter dekking van de rentendie zij uit hoofde van de verplichte verzekering tegen arbeidsonge-vallen verschuldigd zijn.
3. Deze bepalingen laten onverlet de maatregelen welke de Lid-
Staten als eigenaar van of deelnemer in de betrokken ondernemingenkunnen nemen, onder naleving van de in artikel 15, lid 2, bedoelde
wettelijke regeling van de landen van bedrijfsuitoefening, alsmede
onder volledige waarborging van de belangen der verzekerden.
Artikel 19
1. Elke Lid-Staat legt de ondernemingen die hun hoofdkantoor op
zijn grondgebied hebben de verplichting op, jaarlijks, ten aanzien vanal hun verrichtingen, verslag uit te brengen over de situatie waarin zijverkeren en over hun solvabiliteit.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 14
▼B
2. De Lid-Staten eisen van de ondernemingen die op hun grondge-
bied werkzaam zijn, de periodieke overlegging van de voor hetuitoefenen van het toezicht vereiste bescheiden en van de statistische
documenten. De ter zake bevoegde toezichthoudende autoriteiten
verstrekken elkaar de bescheiden en inlichtingen welke van belangzijn voor het uitoefenen van het toezicht.
Artikel 20
1. Indien een onderneming zich nietvoegtnaar de bepalingen van
artikel 15, kan de toezichthoudende autoriteit van het land waar zij
werkzaam is, na de toezichthoudende autoriteiten van het land waarhet hoofdkantoor is gevestigd van haar voornemen op de hoogte tehebben gesteld, haar de vrije beschikking over de in dit land gelokali-seerde activa verbieden.
2. Met het oog op het herstel van de financiële positie van een
onderneming waarvan de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel16, lid 3, voorgeschreven minimum bereikt, eist de toezichthoudende
autoriteit van het land waar het hoofdkantoor is gevestigd een sane-
ringsplan dataan haar goedkeuring moetworden onderworpen.
3. Indien de solvabiliteitsmarge niet meer het in artikel 17
omschreven garantiefonds bereikt, eist de toezichthoudende autoriteitvan hetland waar hethoofdkant oor is gevest igd een plan inzake finan-ciering op korte termijn dat aan haar goedkeuring moet wordenonderworpen.
Voorts kan zij de vrije beschikking over de activa van de onderneming
beperken of verbieden. Zij stelt hiervan de autoriteiten op de hoogtevan de Lid-Staten op wier grondgebied deze onderneming eveneens is
toegelaten; deze treffen op haar verzoek dezelfde maatregelen.
4. In de in lid 1 en 3 vermelde gevallen kunnen de bevoegde
toezichthoudende autoriteiten voorts alle maatregelen treffen om de
belangen van de verzekerden te beschermen.
5. De toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten op wier
grondgebied de betrokken onderneming eveneens is toegelaten, werkensamen bij de uitvoering van de in de leden 1 tot en met 4 bedoeldemaatregelen.
Artikel 21
1. Elke Lid-Staat staat de toegelaten ondernemingen toe hun verze-
keringsportefeuille geheel of gedeeltelijk over te dragen indien de
cessionaris, mede gelet op de overdracht, de vereiste solvabiliteits-marge bezit.
De betrokken toezichthoudende autoriteiten plegen onderling overleg
alvorens deze overdrachtgoed t e keuren.
2. Zodra de bevoegde toezichthoudende autoriteit deze overdracht
heeft toegestaan, kan zij rechtens aan de betrokken verzekeringsnemersworden tegengeworpen.
Afdeling C: Intrekking van de vergunning
Artikel 22
1. De bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op het grondgebied
waarvan het hoofdkantoor van de onderneming is gevestigd, kan de
door haar verleende vergunning intrekken wanneer de onderneming:
a) nietmeer voldoetaan de t oegangsvoorwaarden;
b) er niet in geslaagd is om binnen de gestelde termijn de maatregelen
te treffen waarin het in artikel 20 bedoelde sanerings- of financie-ringsplan voorziet;
c) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan haar uit de nationale wette-
lijke regeling voortvloeiende verplichtingen.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 15
▼B
Wanneer de vergunning wordt ingetrokken stelt de toezichthoudende
autoriteit van de Lid-Staat van het hoofdkantoor de toezichthoudendeautoriteiten van de andere Lid-Staten die de onderneming eveneens
hebben toegelaten, daarvan in kennis; deze gaan eveneens over tot
intrekking van de door hen verleende vergunning. Zij neemt in samen-werking met deze autoriteiten alle maatregelen om de belangen van deverzekerden te beschermen en beperkt met name de vrije beschikkingover de activa van de onderneming wanneer een dergelijke beperking
nog niet uit hoofde van artikel 20, lid 1 en 3, tweede alinea, is opge-
legd.
2. De vergunning die is verleend aan agentschappen of bijkantoren
van ondernemingen, wier hoofdkantoor zich in een andere Lid-Staat
bevindt, kan worden ingetrokken wanneer het agentschap of het bijkan-toor:
a) nietmeer voldoetaan de t oegangsvoorwaarden;
b) ernstig in gebreke blijft te voldoen aan de verplichtingen welke
voortvloeien uit de nationale wettelijke regeling van het land waarhet werkzaam is, met name wat betreft de vorming van in artikel15 omschreven technische reserves.
Alvorens de toezichthoudende autoriteiten van de landen waar de
onderneming werkzaam is tot intrekking van de vergunning overgaan,raadplegen zij de toezichthoudende autoriteit van de Lid-Staat van hethoofdkant oor van de onderneming. In hetgeval datzij hetnoodzakelijk
achten, de werkzaamheid van deze agentschappen of bijkantoren te
schorsen vóór de afloop van deze raadpleging, stellen zij genoemdeautoriteit hiervan onmiddellijk in kennis.
3. Elk besluit tot intrekking van de vergunning of tot schorsing van
de werkzaamheid moetnauwkeurig metredenen zijn omkleed en offi-cieel ter kennis van de betrokken onderneming worden gebracht.
Iedere Lid-Staat voorziet in de mogelijkheid van beroep tegen een
dergelijk besluit bij een rechterlijke instantie.
Titel III — Regels, toepasselijk op binnen de Gemeenschap geves-
tigde agentschappen of bijkantoren van ondernemingen waarvan
het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd
Artikel 23
1. Voor iedere onderneming waarvan het hoofdkantoor buiten de
Gemeenschap is gevestigd stelt elke Lid-Staat de toegang op zijngrondgebied tot de in artikel 1 van deze richtlijn bedoelde werkzaam-
heden afhankelijk van een vergunning.
2. De Lid-Staat mag slechts een vergunning verlenen, indien de
onderneming ten minste aan de volgende voorwaarden voldoet:
a) zij moet bevoegd zijn tot het sluiten van verzekeringen krachtens de
nationale wetgeving waaronder zij ressorteert;
b) zij moet een agentschap of een bijkantoor op het grondgebied van
deze Lid-Staat oprichten;
c) zij moet zich verbinden, ter zetel van het agentschap of het bijkan-
toor een specifieke boekhouding te voeren voor de werkzaamhedendie zij aldaar uitoefent en er alle bescheiden met betrekking tot debehandelde zaken te bewaren;
d) zij moeteen algemeen gevolmacht igde aanwijzen, die door de
bevoegde autoriteit moet worden toegelaten;
e) zij moet in het land waar zij haar bedrijf uitoefent over activa
beschikken, welke ten minste de helft van het artikel 17, lid 2,
voor het garantiefonds aangegeven minimum dienen te bedragen,en een vierde gedeelte van dit minimum bij wijze van waarborgdeponeren;
f) zij moet zich verbinden een solvabiliteitsmarge te handhaven over-
eenkomstig artikel 25;1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 16
▼B
g) zij moeteen programma van werkzaamheden overeenkomst ig
artikel 11, lid 1 en 2, overleggen.
Artikel 24
De Lid-Staten leggen de ondernemingen de verplichting op toereikende
technische reserves te vormen welke overeenkomen met de op hun
grondgebied aangegane verplichtingen; zij zien erop toe dat het agent-
schap of bijkantoor tegenover deze technische reserves gelijkwaardigeen, in de door hen bepaalde mate, congruente activa stelt.
Ten aanzien van hetberekenen van de t echnische reserves, hetbepalen
van de categorieën van beleggingen en het waarderen van de activa isde wetgeving van de Lid-Staten van toepassing.
De betrokken Lid-Staat eist dat de activa welke tegenover de techni-
sche reserves staan, op zijn grondgebied zijn gelokaliseerd. Artikel 15,
lid 3, is daarbij evenwel van toepassing.
Artikel 25
1. Iedere Lid-Staat verplicht de op zijn grondgebied opgerichte
agentschappen of bijkantoren, over een voldoende solvabiliteitsmargete beschikken, gevormd door activa welke niet dienen ter dekking vanenige voorzienbare verplichting, met uitzondering van de onlichame-lijke bestanddelen. De solvabiliteitsmarge wordt berekend
overeenkomstig artikel 16, lid 3.
Voor het berekenen van deze marge worden evenwel uitsluitend in
aanmerking genomen de premies of bijdragen en schaden welkeverband houden met de verrichtingen van het agentschap of bijkantoor.
2. Het garantiefonds bestaat uit een derde deel van de solvabiliteits-
marge. Ditfonds mag nietkleiner zijn dan de helftvan hetin art ikel17, lid 2, bedoelde minimum. Hetin art ikel 23, lid 2, sub e), bedoeldeaanvangsdepotwordtdaaronder gerekend.
3. De activa die de solvabiliteitsmarge vertegenwoordigen, moeten
zijn gelokaliseerd binnen de Staat van bedrijfsuitoefening ten belope
van het garantiefonds, en voor het resterende gedeelte binnen deGemeenschap.
Artikel 26
1. De ondernemingen die, nadat zij in een Lid-Staat zijn toegelaten,
in een of meer andere Lid-Staten een vergunning verkrijgen om aldaarandere agentschappen of bijkantoren op te richten, kunnen om een ofmeer van de volgende voordelen verzoeken:
a) dat de in artikel 25 bedoelde solvabiliteitsmarge wordt berekend op
basis van hetgeheel van de werkzaamheden die zij binnen deGemeenschap uitoefenen; in dit geval worden in aanmerkinggenomen de premies of bijdragen en schaden welke verband houdenmet de verrichtingen van alle binnen de Gemeenschap gevestigdeagentschappen of bijkantoren;
b) dat zij worden vrijgesteld van de in artikel 23, lid 2, sub e), vervatte
verplichtingen om eveneens in deze Staten de vereiste waarborg testorten;
c) dat de activa welke tegenover het garantiefonds staan, gelokaliseerd
mogen zijn in onverschillig welke van de Lid-Staten waar zij werk-zaam zijn.
2. Indien dit verzoek van ondernemingszijde door ten minste twee
betrokken Lid-Staten geheel of gedeeltelijk wordt ingewilligd, oefentde bevoegde autoriteit van de Lid-Staat op wiens grondgebied zich de
oudste vestiging van de verzoekster bevindt, controle uit op de solvabi-
liteit van deze onderneming voor het geheel van haar werkzaamheden,verricht binnen de Lid-Staten die het verzoek hebben ingewilligd. Opverzoek van de onderneming en metalgemene inst emming van debetrokken Lid-Staten kan deze controle evenwel worden uitgeoefenddoor de bevoegde autoriteit van een andere Lid-Staat. De autoriteit die1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 17
▼B
de controle uitoefent, ontvangt daartoe de nodige inlichtingen van de
andere Lid-Staten met betrekking tot de op hun grondgebied gevestigdeagentschappen of bijkantoren.
3. De bij dit artikel verleende voordelen kunnen op initiatief van één
of meer van de betrokken Lid-Staten worden ingetrokken.
Artikel 27
De artikelen 19 en 20 zijn eveneens van toepassing op de agent-
schappen en bijkantoren van de in deze titel bedoelde ondernemingen.
Voor de toepassing van artikel 20 wordt de autoriteit van de oudste
vestiging of die welke in haar plaats de algemene solvabiliteit van
deze agentschappen of bijkantoren controleert, gelijkgesteld met de
autoriteit van de Staat op wiens grondgebied het hoofdkantoor van decommunautaire onderneming zich bevindt.
Artikel 28
Bij intrekking van de vergunning door de in artikel 26, lid 2, bedoelde
autoriteit, stelt deze de toezichthoudende autoriteiten van de andereLid-Staten waar de onderneming werkzaam is, hiervan in kennis; dezeautoriteiten treffen de nodige maatregelen. Wanneer het besluit totintrekking is gebaseerd op ontoereikendheid van de algemene solvabi-liteit zoals deze is vastgesteld in de in artikel 26 bedoelde instemming,
trekken ook de Lid-Staten die partij zijn bij die instemming hun
vergunning in.
Artikel 29
De Gemeenschap kan, in overeenkomstig het Verdrag met één of meer
derde landen gesloten overeenkomsten, besluiten tot toepassing van
bepalingen welke afwijken van die van deze titel, ten einde, op basisvan wederkerigheid, aan de verzekerden van de Lid-Staten eenvoldoende bescherming te waarborgen.
Titel IV — Overgangsbepalingen en diverse bepalingen
Artikel 30
1. De Lid-Staten laten aan de in titel II bedoelde ondernemingen, die
op het tijdstip van inwerkingtreding van de maatregelen tot uitvoeringvan deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1 bedoelde brancheswerkzaam zijn op hun gebied, een termijn van vijf jaar, aanvangendeop het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn, om aan de voor-waarden van de artikelen 16 en 17 te voldoen.
2. Bovendien kunnen de Lid-Staten:
a) aan de in lid 1 bedoelde ondernemingen die na hetverst rijken van
de termijn van vijf jaar de solvabiliteitsmarge nog niet volledig
hebben bereikt, een aanvullende termijn van ten hoogste twee jaar
toestaan, mits deze ondernemingen de maatregelen welke zij zichvoorstellen te nemen om de marge te bereiken, overeenkomstigartikel 20 aan de toezichthoudende autoriteit ter goedkeuring hebbenvoorgelegd;
b) de in het eerste lid genoemde ondernemingen die na het verstrijken
van de termijn van vijf jaar niet een jaarlijkse premie- of bijdrage-incasso bereiken, gelijk aan hetzesvoudige van hetin art ikel 17, lid2, bedoelde minimumgarant iefonds, vóór heteinde van hetboekjaarwaarvoor de premies of bijdragen ten minste overeenkomen met hetzesvoudige van hetbedrag van hetgarant iefonds, ont heffen van de
verplichting dit fonds te vormen. Aan de hand van de uitkomsten
van het in artikel 33 bedoelde onderzoek zal de Raad, op voorstelvan de Commissie, met eenparigheid van stemmen besluiten opwelk tijdstip de Lid-Staten deze ontheffing moeten afschaffen.
3. Ondernemingen die hun werkzaamheden willen uitbreiden, als
bedoeld in artikel 8, lid 2, of in artikel 10, dienen evenwel onverwijldaan de in de richtlijn vervatte voorschriften te voldoen. De in lid 2, sub1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 18
▼B
b), bedoelde ondernemingen die hun werkzaamheden binnen hetnat io-
nale grondgebied uitbreiden tot andere branches of tot andere delen vandat grondgebied kunnen echter gedurende een termijn van tien jaar, te
rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, worden ontheven van
de verplichting, het in artikel 17, lid 2, bedoelde minimumgarantie-fonds te vormen.
4. De ondernemingen die een andere rechtsvorm hebben dan de in
artikel 8 genoemde, mogen gedurende drie jaar na de kennisgeving
van deze richtlijn hun huidige werkzaamheden in de rechtsvorm diezij op het ogenblik van deze kennisgeving bezitten, blijven uitoefenen.De ondernemingen die in hetVerenigd Koninkrijk zijn opgerichtbij„Royal Charter”, bij „Private Act” of „Special Public Act” mogen hun
bedrijf in hun huidige vorm voor onbepaalde tijd voortzetten.
De ondernemingen die in België, overeenkomstig hun doel, hypothe-
caire leningen bij interventie verstrekken, of spaarbankwerkzaamhedenverrichten overeenkomstig artikel 15, 4º, van de bepalingen betreffendede controle op de private spaarkassen, die zijn gecoördineerd bij het
Koninklijk Besluitvan 23 juni 1967, kunnen hiermee gedurende drie
jaar na de kennisgeving van de richtlijn voortgaan.
De betrokken Lid-Staten maken een lijst op van deze ondernemingen,
welke zij ter kennis brengen van de andere Lid-Staten en van de
Commissie.
5. Op verzoek van de ondernemingen die aan de in de artikelen 15,
16 en 17 gestelde verplichtingen voldoen, maken de Lid-Staten eeneinde aan de beperkende maatregelen zoals krachtens de huidige rege-
ling gestelde hypotheken, depots of zekerheid.
Artikel 31
De Lid-Staten laten aan de in titel III bedoelde agentschappen en
bijkantoren, die op het tijdstip van de inwerkingtreding van de maatre-
gelen tot uitvoering van deze richtlijn in één of meer van de in artikel 1
bedoelde branches werkzaam zijn, en hun werkzaamheden nietuitbreiden in de zin van artikel 10, lid 2, een termijn van ten hoogstevijf jaar, aanvangende op het tijdstip van kennisgeving van de richtlijn,om aan de voorwaarden van artikel 25 te voldoen.
Artikel 32
Gedurende een periode die aflooptbij de inwerkingt reding van een
overeenkomstig artikel 29 met een derde land afgesloten overeenkomst,en uiterlijk bij het verstrijken van een termijn van vier jaar, te rekenen
vanaf de kennisgeving van de richtlijn, kan elke Lid-Staat voor de
ondernemingen van ditland die op zijn grondgebied zijn gevest igd,met betrekking tot de congruentie en de lokalisatie van de technischereserves, de regeling handhaven welke op 1 januari 1973 daarop vantoepassing was, mits hij de andere Lid-Staten en de Commissie daarvanin kennis stelt en niet de grenzen overschrijdt van de versoepelingen
die krachtens artikel 15, lid 2, worden toegestaan ten gunste van de
ondernemingen van Lid-Staten die op zijn grondgebied zijn gevestigd.
Titel V — Slotbepalingen
Artikel 33
De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten werken
nauw samen, ten einde het toezicht op het directe verzekeringsbedrijfbinnen de Gemeenschap te vergemakkelijken en de moeilijkheden teonderzoeken welke bij de toepassing van de richtlijn mochten rijzen.
Artikel 34
1. Binnen zes jaar na kennisgeving van de richtlijn legt de
Commissie aan de Raad een verslag voor over de invloed van de doorde richtlijn ingevoerde financiële vereisten op de situatie van de verze-keringsmarkten van de Lid-Staten.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 19
▼B
2. Zo nodig zal de Commissie, vóór heteinde van de overgangspe-
riode als bedoeld in artikel 30, lid 1, de Raad tussentijdse verslagenvoorleggen.
Artikel 35
De Lid-Staten wijzigen hun nationale voorschriften conform de richtlijn
binnen achttien maanden na kennisgeving daarvan. Zij stellen de
Commissie onmiddellijk van deze wijzigingen in kennis.
De aldus gewijzigde voorschriften worden uiterlijk dertig maanden na
die kennisgeving van kracht, behoudens de artikelen 30, 31 en 32.
Artikel 36
Na de kennisgeving van de richtlijn zien de Lid-Staten erop toe dat de
tekst van alle belangrijke wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingendie zij aanvaarden op het gebied waarop de richtlijn van toepassing is,ter kennis van de Commissie wordt gebracht.
Artikel 37
De bijlage vormt een integrerend deel van deze richtlijn.
Artikel 38
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 20
▼B
BIJLAGE
A.Indeling van de risico's per branche
1.Ongevallen (inclusief arbeidsongevallen en beroepsziekten)
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinaties daarvan
— vervoerde personen
2.Ziekte
— forfaitaire uitkeringen
— schadeloosstellingen
— combinaties daarvan
3.Voertuigcasco (met uitzondering van rollend spoorwegmaterieel)
Alle schaden toegebracht aan:
— motorrijtuigen
— voertuigen zonder motor
4.Casco rollend spoorwegmaterieel
Alle schaden toegebracht aan rollend spoorwegmaterieel
5.Luchtvaartuigcasco
Alle schaden toegebracht aan luchtvaartuigen
6.Casco zee- en binnenschepen
Alle schaden toegebracht aan:
— binnenschepen
— schepen voor de vaartop meren
— zeeschepen
7.Vervoerde goederen (metinbegrip van koopwaren, bagage en alle
andere goederen)
Alle schaden toegebracht aan vervoerde goederen of bagage, onafkanke-
lijk van de aard van het transportmiddel
8.Brand en natuurevenementen
Alle schaden toegebracht aan goederen (met uitzondering van de
goederen welke onder de sub 3, 4, 5, 6 en 7 genoemde branches zijn
begrepen) wanneer deze zijn veroorzaaktdoor:
— brand
— ontploffing
— storm— natuurevenementen, met uitzondering van storm
— kernenergie
— aardverzakking
9.Andere schaden aan goederen
Alle schaden welke zijn toegebracht aan goederen (met uitzondering van
de goederen die onder de sub 3, 4, 5, 6 en 7 genoemde branches zijn
begrepen), wanneer deze schaden zijn veroorzaaktdoor hagel of vorst ,
alsmede door alle overige nietreeds sub 8 begrepen evenement en, zoals
diefstal
10.W.A. motorrijtuigen
Elke aansprakelijkheid welke hetgevolg is van hetgebruik van mot orrij-
tuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 21
▼B
11.W.A. luchtvaartuigen
Elke aansprakelijkheid welke hetgevolg is van hetgebruik van lucht -
vaartuigen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder begrepen)
12.W.A. zee- en binnenschepen
Elke aansprakelijkheid welke hetgevolg is van hetgebruik van zee- en
binnenschepen (de aansprakelijkheid van de vervoerder daaronder
begrepen)
13.Algemene W.A.
Alle overige nietreeds onder de nummers 10, 11 en 12 vermelde
vormen van aansprakelijkheid
14.Krediet
— algemene insolventie
— exportkrediet
— verkoop op afbetaling
— hypothecair krediet
— landbouwkrediet
15.Borgtocht
— directe borgtocht
— indirecte borgtocht
16.Diverse geldelijke verliezen
— risico van gebrek aan werk
— (algemeen) tekort aan ontvangsten
— slechtweer
— winstderving
— doorlopende hoge algemene kosten
— onvoorziene bedrijfsuitgaven
— verlies van verkoopwaarde
— huur- of inkomstenderving
— andere indirecte bedrijfsverliezen dan bovengenoemde
— nietmeteen bedrijf samenhangende geldelijke verliezen
— overige geldelijke verliezen
17.Rechtsbijstand
rechtsbijstand
De risico's die tot een branche behoren kunnen niet onder een andere
branche worden gerangschiktmetuit zondering van de sub C genoemde
gevallen.
B.Aanduiding van de vergunning die voor verscheidene branches tegelijk
wordt gegeven
Wanneer de vergunning tegelijk betrekking heeft op:
a) de branches nrs. 1 en 2 wordthiervoor de aanduiding „Ongevallen en
Ziekte” gebruikt;
b) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 3, 7 en 10, wordt hiervoor de aandui-
ding „Motorrijtuigverzekering” gebruikt;
c) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 4, 6, 7 en 12, wordt hiervoor de
aanduiding „Zee- en transportverzekering” gebruikt;
d) de branches nrs. 1 (vierde streepje), 5, 7 en 11, wordt hiervoor de aandui-
ding „Luchtvaartverzekering” gebruikt;
e) de branches nrs. 8 en 9, wordthiervoor de aanduiding „Brand en andere
schade aan goederen” gebruikt;
f) de branches nrs. 10, 11, 12 en 13, wordt hiervoor de aanduiding „Wette-
lijke aansprakelijkheid” gebruikt;
g) de branches nrs. 14 en 15, wordthiervoor de aanduiding „Kredieten
borgtocht” gebruikt;1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 22
▼B
h) alle branches, wordt zij verleend onder de door de betrokken Lid-Staat
gekozen benaming, welke aan de andere Lid-Staten en aan de Commissie
zal worden medegedeeld.
C.Bijkomende risico's
De onderneming die een vergunning heeftverkregen voor hetdekken van
een hoofdrisico dat tot een branche of een aantal branches behoort mag ook
risico's verzekeren die tot een andere branche behoren zonder dat voor deze
risico's een vergunning is vereist, mits zij:
— samenhangen methethoofdrisico,
— betrekking hebben op het object dat verzekerd is tegen het hoofdrisico,
en
— worden verzekerd bij de overeenkomstwelke hethoofdrisico dekt .
De onder de branches genoemd onder A, 14 en 15 vallende risico's mogen
echter niet als bijkomende risico's van andere branches worden beschouwd.1973L0239 — NL — 02.07.1976 — 001.001 — 23