1992L0012 — NL — 24.12.2004 — 005.001

Dit document vormt slechts een documentatiehulpmiddel en verschĳnt buiten de verantwoordelĳkheid van de instellingen

Gewĳzigd bĳ:









▼B

RICHTLĲN 92/12/EEG VAN DE RAAD

van 25 februari 1992

betreffende de algemene regeling voor accĳnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop







DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 99, Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ), Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ), Overwegende dat de totstandbrenging en de werking van de interne markt het vrĳe verkeer van goederen, ook van accĳnsgoederen, impliceren; Overwegende dat moet worden bepaald op welk grondgebied deze richtlĳn en de richtlĳnen inzake de tarieven en structuren van de rechten op accĳnsprodukten van toepassing zĳn; Overwegende dat het begrip „accĳnsprodukten”moet worden omschreven; dat communautaire bepalingen uitsluitend van toepassing kunnen zĳn op goederen die als zodanig in alle Lid-Staten worden behandeld; dat op deze produkten andere indirecte belastingen mogen worden geheven met specifieke doeleinden; dat de handhaving of instelling van andere indirecte belastingen geen aanleiding mag geven tot formaliteiten bĳ het overschrĳden van een grens; Overwegende dat, om de totstandbrenging en de werking van de interne markt te waarborgen, de verschuldigdheid van de accĳnzen in alle Lid-Staten gelĳk moet worden geregeld; Overwegende dat elke levering, elk voorhanden hebben met het oog op de levering of elk gebruik voor een zelfstandig bedrĳf dan wel voor een publiekrechtelĳk orgaan, welke plaatsvindt in een andere Lid-Staat dan die van de uitslag tot verbruik, aanleiding geeft tot verschuldigdheid van de accĳns in die andere Lid-Staat; Overwegende dat over door particulieren voor eigen gebruik verkregen en door hen zelf vervoerde accĳnsprodukten belasting moet worden geheven in de Lid-Staat van verkrĳging; Overwegende dat de Lid-Staten met een aantal criteria rekening moeten houden ten einde te kunnen bepalen dat accĳnsprodukten niet voor eigen gebruik maar voor handelsdoeleinden voorhanden worden gehouden; Overwegende dat accĳnsprodukten die gekocht worden door een andere persoon dan een erkend entrepothouder, een geregistreerd of niet-geregistreerd bedrĳf, en die door de verkoper of voor diens rekening rechtstreeks of indirect worden verzonden of vervoerd, in de Lid-Staat van bestemming aan de accĳns moeten worden onderworpen; Overwegende dat, ten einde de inning van de belastingschuld op termĳn te waarborgen, toezicht moet kunnen worden uitgeoefend in de produktiebedrĳven en opslagbedrĳven; dat een entrepotregeling, in het kader waarvan door de bevoegde autoriteiten vergunningen worden verleend, deze controles mogelĳk moet maken; Overwegende dat het overbrengen van het grondgebied van een Lid-Staat naar dat van een andere niet mag leiden tot een controle die het intracommunautaire vrĳe verkeer kan belemmeren; dat om redenen van verschuldigdheid niettemin het verkeer van aan accĳns onderworpen produkten bekend moet zĳn; dat derhalve moet worden voorzien in een geleidedocument voor deze produkten; Overwegende dat de verplichtingen moeten worden vastgesteld waaraan erkende entrepothouders en bedrĳven zonder erkenning als entrepothouders dienen te voldoen; Overwegende dat met het oog op de heffing van de belasting tegen de tarieven als vastgesteld door de Lid-Staten, een procedure met betrekking tot het verkeer van deze produkten met schorsing van heffing moet worden ingevoerd; Overwegende dat het daartoe in de eerste plaats noodzakelĳk is dat elk produkt gemakkelĳk kan worden geïdentificeerd; dat de situatie van het produkt ten aanzien van de betrokken belastingschuld onmiddellĳk moet kunnen worden vastgesteld; dat derhalve te dien einde een geleidedocument moet worden ingevoerd dat van administratieve of commerciële aard kan zĳn; dat het gebruikte commerciële document alle noodzakelĳke gegevens dient te bevatten die op het administratieve document voorkomen; Overwegende dat nadere regels moeten worden omschreven voor de procedure volgens welke de belastingautoriteiten van de Lid-Staten door middel van dit geleidedocument door de bedrĳven in kennis worden gesteld van verzonden of ontvangen leveringen; Overwegende bovendien dat het geleidedocument niet dient te worden gebruikt wanneer de accĳnsprodukten zich onder een andere communautaire douaneregeling bevinden dan het in het vrĳe verkeer brengen, dan wel in een vrĳe zone of vrĳ entrepot zĳn geplaatst; Overwegende dat eveneens de accĳns in het kader van nationale bepalingen in geval van inbreuk of onregelmatigheid moet worden geïnd door de Lid-Staat op het grondgebied waarvan de inbreuk of de onregelmatigheid is begaan, door de Lid-Staat waar die is geconstateerd, of door de Lid-Staat van vertrek ingeval een zending niet in de Lid-Staat van bestemming is aangeboden; Overwegende dat de Lid-Staten mogen bepalen dat de in het vrĳe verkeer gebrachte produkten van fiscale werken of nationale herkenningstekens moeten zĳn voorzien; dat het gebruik van deze tekens geen belemmering voor het intracommunautaire handelsverkeer met zich mag brengen; Overwegende dat de voldoening van de accĳns in de Lid-Staat waar de uitslag tot verbruik heeft plaatsgevonden, aanleiding moet kunnen geven tot teruggaaf van accĳns indien de goederen niet voor verbruik in die Lid-Staat bestemd zĳn; Overwegende dat moet worden voorzien in vrĳstellingen ingevolge door de Lid-Staten met andere Staten of met internationale organisaties gesloten overeenkomsten; Overwegende dat wegens de afschaffing van het beginsel van belastingheffing bĳ invoer in het verkeer tussen de Lid-Staten de voorschriften inzake ontheffing en vrĳstelling bĳ invoer zinledig worden ten aanzien van het verkeer tussen de Lid-Staten; dat deze voorschriften derhalve dienen te vervallen en de desbetreffende richtlĳnen dienovereenkomstig moeten worden aangepast; Overwegende dat een accĳnscomité moet worden ingesteld dat belast wordt met het opstellen van de communautaire voorschriften die nodig zĳn voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen inzake accĳnzen; Overwegende dat de verordening betreffende de afschaffing van de controles en de formaliteiten die van toepassing zĳn op de handbagage en de ruimbagage van personen op intracommunautaire vluchten en op de bagage van personen bĳ intracommunautaire zeereizen, krachtens artikel 1, lid 2, daarvan van toepassing is onverminderd de controles in verband met door de Lid-Staten uitgevaardigde verboden of beperkingen, voor zover deze verenigbaar zĳn met de drie Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen; dat de verificaties die nodig zĳn ter naleving van de in artikel 26 bedoelde kwantitatieve beperkingen in dit verband als controles in de hierboven bedoelde zin moeten worden aangemerkt en als dusdanig verenigbaar zĳn met de communautaire wetgeving; Overwegende dat enige tĳd moet worden besteed aan het treffen van de nodige maatregelen om zowel de sociale consequenties in de betrokken sectoren als de regionale problemen, met name in grensgebieden, te ondervangen die het gevolg zouden kunnen zĳn van de afschaffing van de belastingheffing bĳ invoer en van de vrĳstellingen bĳ uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten; dat te dien einde aan de Lid-Staten machtiging moet worden gegeven om gedurende een periode die op 30 juni 1999 afloopt, vrĳstelling te verlenen voor produkten die binnen de gestelde limieten worden geleverd door tax-free shops, een en ander in het verkeer door de lucht of over zee van reizigers tussen de Lid-Staten; Overwegende dat kleine wĳnproducenten dienen te kunnen worden ontheven van bepaalde verplichtingen in het kader van de algemene accĳnsregeling; Overwegende ten slotte dat Richtlĳn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzĳdse bĳstand van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten op het gebied van de directe belastingen en de belasting over de toegevoegde waarde ( 4 ) dient te worden gewĳzigd ten einde de bepalingen van die richtlĳn tot de accĳnzen uit te breiden, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLĲN VASTGESTELD:







TITEL I

Algemene bepalingen

Artikel 1

1. Deze richtlĳn behelst de regeling van de producten onderworpen aan accĳnzen en andere indirecte belastingen die direct of indirect worden geheven op het verbruik van die producten, met uitzondering van de belasting over de toegevoegde waarde en de door de Europese Gemeenschappen vastgestelde belastingen.

2. De bĳzondere bepalingen betreffende de structuren en de tarieven van de accĳnzen worden vervat in specifieke richtlĳnen.

Artikel 2

1. Deze richtlĳn, alsmede de in artikel 1, lid 2, genoemde richtlĳnen zĳn van toepassing op het grondgebied van de Gemeenschap zoals dat voor iedere Lid-Staat is omschreven in het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid in artikel 227, met uitzondering van de volgende nationale grondgebieden:

— voor de Bondsrepubliek Duitsland: het eiland Helgoland en het grondgebied van Büsingen;

— voor de Italiaanse Republiek: Livigno, Campione d'Italia en de Italiaanse wateren van het meer van Lugano;

— voor het Koninkrĳk Spanje: Ceuta en Melilla.

2. In afwĳking van lid 1 zĳn deze richtlĳn, alsmede de in artikel 1, lid 2, genoemde richtlĳnen niet van toepassing op de Canarische eilanden. Het Koninkrĳk Spanje kan er evenwel door een verklaring kennis van geven dat deze richtlĳnen vanaf de eerste dag van de tweede maand volgende op de nederlegging van die verklaring, op die gebieden van toepassing zĳn voor wat betreft alle of sommige van de in artikel 3, lid 1, genoemde producten.

3. In afwĳking van lid 1 zĳn deze richtlĳn, alsmede de in artikel 1, lid 2, genoemde richtlĳnen niet van toepassing op de overzeese departementen van de Franse Republiek.

De Franse Republiek kan er evenwel door een verklaring kennis van geven dat deze richtlĳnen vanaf de eerste dag van de tweede maand volgende op de nederlegging van die verklaring op die gebieden van toepassing zĳn, onder voorbehoud van maatregelen inzake aanpassing aan de ultraperifere ligging van deze gebieden.

4. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat transacties van herkomst uit of ter bestemming van:

— het Vorstendom Monaco behandeld worden als transacties van herkomst uit of ter bestemming van de Franse Republiek;

— Jungholz en Mittelberg (Kleines Walsertal) behandeld worden als transacties van herkomst uit of ter bestemming van de Bondsrepubliek Duitsland;

— het eiland Man behandeld worden als transacties van herkomst uit of ter bestemming van het Verenigd Koninkrĳk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland;

— San Marino behandeld worden als transacties van herkomst uit of ter bestemming van de Italiaanse Republiek.

5. De bepalingen van deze richtlĳn vormen geen beletsel om in Griekenland het aan de Berg Athos verleende bĳzondere statuut, zoals dit is gewaarborgd bĳ artikel 105 van de Griekse grondwet, te handhaven.

6. Indien de Commissie van mening is dat het bepaalde in de leden 1, 2, 3 en 4 niet langer gerechtvaardigd is, met name in het licht van de neutraliteit op het gebied van de mededinging, dient zĳ bĳ de Raad passende voorstellen in.

Artikel 3

1. Deze richtlĳn is op communautair niveau van toepassing op de volgende producten zoals die zĳn omschreven in de desbetreffende richtlĳnen:

— minerale oliën,

— alcohol en alcoholhoudende dranken,

— tabaksfabrikaten.

2. Op de in lid 1 genoemde producten mogen nog andere indirecte belastingen met specifieke doeleinden worden geheven, mits daarbĳ de uit hoofde van de accĳnzen en de BTW geldende voorschriften inzake belastingheffing in acht worden genomen wat betreft de vaststelling van de maatstaf van heffing en de berekening, de verschuldigdheid en de controle van de belasting.

3. De Lid-Staten blĳven bevoegd belastingen op andere dan de in lid 1 genoemde producten in te stellen of te handhaven, mits deze belastingen in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten geen aanleiding geven tot formaliteiten die verband houden met het overschrĳden van een grens.

Onder deze zelfde voorwaarde zullen de Lid-Staten ook de mogelĳkheid behouden om op dienstverrichtingen, met inbegrip van dienstverrichtingen in verband met accĳnsproducten, belastingen te heffen die geen omzetbelastingen zĳn.

Artikel 4

In deze richtlĳn wordt verstaan onder:

a) erkend entrepothouder: de natuurlĳke of rechtspersoon die door de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat gemachtigd is om bĳ de bedrĳfsuitoefening accĳnsproducten onder schorsing van accĳns in een belastingentrepot te produceren, te verwerken, voorhanden te hebben, te ontvangen en te verzenden;

b) belastingentrepot: iedere plaats waar de erkende entrepothouder bĳ de bedrĳfsuitoefening, accĳnsproducten onder schorsing van accĳns produceert, verwerkt, voorhanden heeft, ontvangt of verzendt, zulks onder bepaalde voorwaarden die zĳn vastgesteld door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar dit belastingentrepot gelegen is;

c) schorsingsregeling: belastingregeling die geldt voor de productie, de verwerking, het voorhanden hebben en het verkeer van producten onder schorsing van accĳns;

d) geregistreerd bedrĳf: de natuurlĳke of rechtspersoon die niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit en die door de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat gemachtigd is om bĳ de bedrĳfsuitoefening accĳnsproducten onder schorsing van accĳns uit een andere Lid-Staat te ontvangen. Dit bedrĳf mag evenwel de accĳnsproducten niet onder de schorsing van accĳns voorhanden hebben of verzenden;

e) niet-geregistreerd bedrĳf: de natuurlĳke of rechtspersoon die niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit en die gemachtigd is om bĳ de bedrĳfsuitoefening incidenteel accĳnsproducten onder schorsing van accĳns uit een andere Lid-Staat te ontvangen. Dit bedrĳf mag evenwel de accĳnsproducten niet onder de schorsing van accĳns voorhanden hebben of verzenden. Het niet-geregistreerde bedrĳf moet, voordat de goederen worden verzonden, een zekerheid stellen voor de betaling van de accĳnsrechten bĳ de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming.

Artikel 5

1. De in artikel 3, lid 1, genoemde producten worden aan accĳns onderworpen bĳ de productie ervan op het grondgebied van de Gemeenschap als omschreven in artikel 2 of bĳ de invoer ervan in dit grondgebied.

Als „invoer van een accĳnsproduct” wordt beschouwd, de binnenkomst van dat product in de Gemeenschap, met inbegrip van de binnenkomst uit een gebied bedoeld in de uitzonderingen van artikel 2, leden 1, 2 en 3, of uit de Kanaaleilanden.

Wanneer dat product bĳ binnenkomst in de Gemeenschap onder een communautaire douaneregeling wordt geplaatst, wordt de invoer van dat product evenwel geacht plaats te vinden op het tĳdstip waarop het aan de communautaire douaneregeling wordt onttrokken.

▼M1

2. Onverminderd de nationale en communautaire bepalingen inzake douaneregelingen worden accĳnsproducten:

▼M2

— van herkomst uit of met als bestemming derde landen of de in artikel 2, leden 1, 2 en 3, bedoelde gebieden of de Kanaaleilanden, wanneer zĳ onder een van de douaneschorsingsregelingen worden geplaatst die zĳn genoemd in artikel 84, lid 1, onder a), van Verordening (EEG) nr. 2913/92 ( 5 ), dan wel in een vrĳe zone of in een vrĳ entrepot worden ondergebracht, ▼M1 — of

▼M2

— wanneer zĳ via EVA-landen worden verzonden tussen de Lid-Staten dan wel tussen een Lid-Staat en een EVA-land, overeenkomstig de regeling voor intern communautair douanevervoer, of via een of meer niet tot de EVA behorende derde landen onder dekking van een carnet TIR of een carnet ATA,

▼M1

geacht zich onder schorsing van accĳns te bevinden.

▼M2

In de gevallen waarin het enig document wordt gebruikt

▼M1

— dient in vak 33 van het enig document de passende GN-code te worden ingevuld;

— dient in vak 44 van het enig document duidelĳk te worden vermeld dat het gaat om een verzending van accĳnsproducten;

— moet een afschrift van een exemplaar „nr. 1” van het enig document door de afzender worden bewaard;

— moet een naar behoren van aantekeningen voorzien exemplaar „nr. 5”van het enig document door de geadresseerde aan de afzender worden teruggezonden.

▼M2

3. De eventuele aanvullende aantekeningen die moeten voorkomen in de vervoersdocumenten of de handelsbescheiden die dienst doen als documenten voor douanevervoer, alsmede de wĳzigingen die nodig zĳn om de zuiveringsprocedure aan te passen wanneer de accĳnsproducten zich in het verkeer bevinden onder dekking van een vereenvoudigde procedure voor intern communautair douanevervoer, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.

▼B

Artikel 6

1. De accĳns wordt verschuldigd bĳ de uitslag tot verbruik of bĳ het constateren van de tekorten die krachtens artikel 12, lid 3, aan accĳnzen moeten worden onderworpen.

Als uitslag tot verbruik van accĳnsproducten wordt beschouwd:

a) iedere vorm van onttrekking, ook op onregelmatige wĳze, aan een schorsingsregeling;

b) iedere fabricage, ook op onregelmatige wĳze, van deze producten buiten een schorsingsregeling;

c) elke invoer, ook op onregelmatige wĳze, van deze producten, wanneer deze producten niet onder een schorsingsregeling worden geplaatst.

2. De voorwaarden voor verschuldigdheid en het toe te passen accĳnstarief zĳn die welke op het tĳdstip van verschuldigd worden van kracht zĳn in de Lid-Staat waar de uitslag tot verbruik of het constateren van tekorten plaatsvindt. De accĳns wordt geheven en geïnd op de door elke Lid-Staat vastgestelde wĳze, waarbĳ de Lid-Staten dezelfde heffings- en invorderingsprocedure toepassen op nationale producten en op producten uit andere Lid-Staten.

Artikel 7

1. Indien in een Lid-Staat reeds tot verbruik uitgeslagen accĳnsproducten in een andere Lid-Staat voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden, worden de accĳnzen geheven in de Lid-Staat waar deze producten voorhanden worden gehouden.

2. Hiertoe wordt de accĳns, onverminderd artikel 6, indien producten die bĳ toepassing van artikel 6 reeds in het verbruik zĳn gebracht in een Lid-Staat, ►M1 daarna in een andere Lid-Staat worden geleverd of bestemd zĳn om in een andere Lid-Staat te worden geleverd ◄ , of in een andere Lid-Staat worden bestemd voor de behoeften van een bedrĳf dat op onafhankelĳke wĳze een economische activiteit uitoefent of van een publiekrechtelĳke instelling, verschuldigd in die andere Lid-Staat.

3. De accĳns is, al naar gelang het geval, verschuldigd door de persoon die de levering verricht, die de voor levering bestemde producten voorhanden heeft of door de persoon waar de producten worden bestemd in een andere Lid-Staat dan die waar de producten reeds in het verbruik zĳn gebracht, of door het zelfstandige bedrĳf of publiekrechtelĳke lichaam.

4. Het verkeer van de hierboven genoemde producten tussen de grondgebieden van de verschillende Lid-Staten vindt plaats onder dekking van een geleidedocument, waarin de voornaamste punten van het in artikel 18, lid 1, bedoelde document vermeld staan. De vorm en de inhoud van dit document worden bepaald volgens de procedure van artikel 24.

5. De persoon, het bedrĳf of het lichaam als bedoeld in lid 3, moet zich aan de onderstaande voorschriften houden:

a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bĳ de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming en de betaling van de accĳns waarborgen;

b) de accĳns van de Lid-Staat van bestemming voldoen op de door die Lid-Staat vastgestelde wĳze;

c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de Lid-Staat van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelĳke ontvangst van de goederen en van de betaling van de accĳns waartoe deze aanleiding geven.

6. De accĳns die in de eerste, in lid 1 bedoelde Lid-Staat is voldaan, wordt volgens artikel 22, lid 3, teruggegeven.

▼M2

7. Elk verkeer van de accĳnsproducten die reeds in een Lid-Staat tot verbruik zĳn uitgeslagen, langs een passend traject via het grondgebied van een andere Lid-Staat naar een plaats van bestemming in dezelfde Lid-Staat, vindt plaats onder dekking van het in lid 4 bedoelde geleidedocument.

8. In de in lid 7 bedoelde gevallen:

a) moet de verzender, voorafgaande aan de verzending van de goederen, aangifte doen bĳ de belastingautoriteiten van de plaats van vertrek die belast zĳn met de controle op het gebied van de accĳns;

b) moet de geadresseerde de ontvangst van de goederen bevestigen volgens de voorschriften van de belastingautoriteiten van de plaats van bestemming die belast zĳn met de controle op het gebied van de accĳns;

c) moeten de verzender en de geadresseerde elke controle toelaten waardoor hun eigen belastingautoriteiten zich kunnen vergewissen van de daadwerkelĳke ontvangst van de goederen.

9. Worden accĳnsproducten veelvuldig en regelmatig onder de in lid 7 genoemde voorwaarden verzonden, dan kunnen de Lid-Staten via bilaterale overeenkomsten een van de leden 7 en 8 afwĳkende vereenvoudigde procedure toestaan.

▼B

Artikel 8

Voor door particulieren voor eigen behoefte verkregen en door hen zelf vervoerde producten moet de accĳns volgens het voor de interne markt geldende beginsel in de Lid-Staat van verkrĳging worden geheven.

Artikel 9

1. Onverminderd de artikelen 6, 7 en 8, wordt de accĳns verschuldigd wanneer de in een Lid-Staat tot verbruik uitgeslagen producten in een andere Lid-Staat voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden.

In dat geval moet de accĳns worden betaald in de Lid-Staat op het grondgebied waarvan de producten zich bevinden en wordt hĳ verschuldigd door degene die de producten voorhanden heeft.

2. Om vast te stellen of de in artikel 8 bedoelde producten voor commerciële doeleinden bestemd zĳn, moeten de Lid-Staten onder andere rekening houden met de volgende punten:

— de commerciële status en de beweegredenen van degene die de producten voorhanden heeft;

— de plaats waar deze producten zich bevinden of, in voorkomend geval, de gebruikte wĳze van vervoer;

— elk document betreffende deze producten;

— de aard van deze producten;

— de hoeveelheid van deze producten.

Voor de toepassing van de eerste alinea, vĳfde streepje, kunnen de Lid-Staten, uitsluitend als bewĳselement, indicatieve niveaus vaststellen. Deze indicatieve niveaus mogen niet lager zĳn dan:

a) Tabaksproducten



sigaretten 800 stuks cigarillo's (sigaren met een maximumgewicht van 3 g/stuk) 400 stuks sigaren 200 stuks rooktabak 1,0 kg

b) Alcoholhoudende dranken



gedistilleerde dranken 10 l tussenproducten 20 l wĳn (waarvan maximaal 60 l mousserende wĳn) 90 l bier 110 l

Ierland mag tot en met 30 juni 1997 indicatieve niveaus toepassen die niet lager mogen liggen dan 45 liter voor wĳn (waarvan maximaal 30 liter mousserende wĳn) en 55 liter voor bier.

3. De Lid-Staten kunnen tevens bepalen dat de accĳns in de Lid-Staat van verbruik verschuldigd wordt bĳ de verkrĳging van minerale oliën die in een andere Lid-Staat reeds tot verbruik zĳn uitgeslagen, indien deze producten op een atypische wĳze worden vervoerd door particulieren of voor hun rekening. Als atypisch vervoer moeten worden aangemerkt het vervoer van brandstof anders dan in de tank van de voertuigen of in een passend reserveblik, alsmede het vervoer van vloeibare verwarmingsproducten anders dan in tankwagens die voor rekening van bedrĳven worden gebruikt.

Artikel 10

1. Accĳnsproducten die worden gekocht door personen die niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder of geregistreerd of niet-geregistreerd bedrĳf hebben, en die direct of indirect door de verkoper of voor diens rekening worden verzonden of vervoerd, worden aan accĳns onderworpen in de Lid-Staat van bestemming. Onder „Lid-Staat van bestemming” in de zin van dit artikel wordt verstaan de Lid-Staat van aankomst van de verzending of het vervoer.

2. Hiertoe wordt in de Lid-Staat van bestemming de accĳns verschuldigd bĳ de levering van in een Lid-Staat reeds tot verbruik uitgeslagen accĳnsproducten die aanleiding geeft tot verzending of vervoer van deze producten ter bestemming van een in lid 1 bedoelde, in een andere Lid-Staat gevestigde persoon, en welke producten direct of indirect door de verkoper of voor diens rekening worden verzonden of vervoerd.

3. De accĳns van de Lid-Staat van bestemming wordt door de verkoper verschuldigd op het tĳdstip waarop de levering wordt verricht. De Lid-Staten kunnen echter bepalingen vaststellen op grond waarvan de accĳns moet worden betaald door een fiscaal vertegenwoordiger die niet de geadresseerde van de producten is. Deze fiscaal vertegenwoordiger moet in de Lid-Staat van bestemming gevestigd zĳn en door de belastingautoriteiten van deze Lid-Staat erkend.

De Lid-Staat waar de verkoper gevestigd is, moet zich ervan vergewissen dat de verkoper zich houdt aan de onderstaande voorschriften:

— voorafgaand aan de verzending van de producten de betaling van de accĳns waarborgen onder de voorwaarden die de Lid-Staat van bestemming heeft vastgesteld, en na aankomst van de producten voor de betaling van de accĳns zorgen;

— een administratie voeren van de leveringen van de producten.

4. In het in lid 2 bedoelde geval wordt de accĳns die in de eerste Lid-Staat is voldaan, teruggegeven volgens artikel 22, lid 4.

5. De Lid-Staten kunnen met inachtneming van het Gemeenschapsrecht, specifieke voorschriften ter uitvoering van deze bepaling vaststellen voor accĳnsproducten die onder een bĳzondere nationale distributieregeling vallen die verenigbaar is met het Verdrag.







TITEL II

Productie, verwerking en voorhanden hebben

Artikel 11

1. Elke Lid-Staat stelt, met inachtneming van de bepalingen van deze richtlĳn, zĳn voorschriften inzake de productie, de verwerking en het voorhanden hebben van accĳnsproducten vast.

2. Wanneer de accĳns niet voldaan is, vinden de productie, de verwerking en het voorhanden hebben van accĳnsproducten plaats in een belastingentrepot.

Artikel 12

Voor de opening en het beheer van belastingentrepots is een vergunning van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten vereist.

Artikel 13

De erkend entrepothouder moet

▼M2

a) zo nodig een zekerheid inzake productie, verwerking en voorhanden hebben stellen, alsmede een zekerheid inzake verkeer, onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 15, lid 3, waarvan de voorwaarden worden vastgesteld door de belastingautoriteiten van de Lid-Staat waar het belastingentrepot is erkend;

▼B

b) voldoen aan de verplichtingen die zĳn vastgesteld door de Lid-Staat op wiens grondgebied het belastingentrepot zich bevindt;

c) een administratie voeren van de voorraden en het verkeer van producten per belastingentrepot;

d) de producten op verzoek tonen;

e) controle of inventarisatie toelaten.

Deze verplichtingen mogen geen inbreuk maken op het beginsel van non-discriminatie tussen nationale transacties en intracommunautaire transacties.

Artikel 14

1. De erkend entrepothouder wordt vrĳgesteld voor de onder de schorsingsregeling opgetreden en aan toevallige omstandigheden of aan gevallen van overmacht te wĳten verliezen die door de autoriteiten van elke Lid-Staat zĳn geconstateerd. Tevens wordt hĳ onder de schorsingsregeling vrĳgesteld voor de verliezen die inherent zĳn aan de aard van de producten tĳdens het productie- en verwerkingsproces, de opslag en het vervoer. Elke Lid-Staat stelt de voorwaarden vast waaronder deze vrĳstellingen worden toegekend. De vrĳstellingen gelden ook voor de in artikel 14 bedoelde bedrĳven tĳdens het vervoer van de producten onder de schorsingsregeling.

2. De in lid 1 bedoelde verliezen die zĳn opgetreden tĳdens intracommunautair vervoer van producten onder de schorsingsregeling, moeten worden geconstateerd volgens de regels van de Lid-Staat van bestemming.

3. Onverminderd artikel 20 wordt, in geval van andere tekorten dan de in lid 1 bedoelde verliezen en in geval van verliezen waarvoor de in lid 1 bedoelde vrĳstellingen niet worden toegekend, de accĳns geheven volgens de tarieven die in de betrokken Lid-Staat van kracht zĳn op het ogenblik waarop de verliezen, die naar behoren moeten zĳn vastgesteld door de bevoegde autoriteiten, zich hebben voorgedaan of, in voorkomend geval, op het ogenblik van de vaststelling van de tekorten.

▼M2

4. Van de tekorten als bedoeld in lid 3 en de verliezen die niet op grond van lid 1 zĳn vrĳgesteld, moet in ieder geval door de bevoegde autoriteiten aantekening worden gemaakt op het aan de verzender terug te zenden exemplaar van het in artikel 18, lid 1, bedoelde geleidedocument voor de schorsingsregeling.

Daarbĳ wordt als volgt gehandeld:

— in het geval van tekorten of verliezen die zĳn opgetreden tĳdens intracommunautair vervoer van accĳnsproducten onder de schorsingsregeling maken de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat die deze tekorten of verliezen vaststellen, dienovereenkomstig aantekening op het terug te zenden exemplaar van het geleidedocument;

— bĳ aankomst van de producten in de Lid-Staat van bestemming geven de bevoegde autoriteiten aan of zĳ gedeeltelĳke vrĳstelling dan wel geen vrĳstelling verlenen voor de vastgestelde tekorten of verliezen.

In deze gevallen vermelden zĳ de grondslag voor de berekening van de overeenkomstig het bepaalde in lid 3 te heffen accĳnzen. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming moeten een afschrift van het terug te zenden exemplaar van het geleidedocument toezenden aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waar de verliezen zĳn vastgesteld.

▼B







TITEL III

Verkeer

Artikel 15

▼M2

1. Onverminderd artikel 5, lid 2, artikel 16, artikel 19, lid 4, en artikel 23, lid 1 bis, moet het verkeer van accĳnsproducten dat onder de schorsingsregeling plaatsvindt, geschieden tussen belastingentrepots.

De eerste alinea is ook van toepassing op het intracommunautaire verkeer van niet tot verbruik uitgeslagen producten waarvoor een accĳnstarief nul geldt.

▼B

2. De door de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat overeenkomstig artikel 13 erkende entrepothouders worden geacht te zĳn erkend voor nationale en intracommunautaire verkeershandelingen.

▼M2

3. De aan het intracommunautaire verkeer verbonden risico's worden gedekt door de zekerheid die overeenkomstig artikel 13 is gesteld door de erkende entrepothouder van verzending of, in voorkomend geval, door een hoofdelĳke zekerheid van verzender en vervoerder. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten kunnen de vervoerder of de eigenaar van de producten toestaan een zekerheid te stellen in plaats van de door de erkende entrepothouder van verzending te stellen zekerheid. In voorkomend geval kunnen de Lid-Staten een zekerheid eisen van de geadresseerde.

Worden minerale oliën binnen de Gemeenschap vervoerd over zee of door pĳpleidingen, dan kunnen de Lid-Staten de erkende entrepothouders van verzending ontheffen van de verplichting overeenkomstig de eerste alinea een zekerheid te stellen.

De nadere regels van deze zekerheid worden door de Lid-Staten vastgesteld. De zekerheid moet in de gehele Gemeenschap geldig zĳn.

▼B

4. Onverminderd artikel 20 kan de verantwoordelĳkheid van de erkend entrepothouder van verzending en, in voorkomend geval, die van de vervoerder pas vervallen door middel van het bewĳs dat de geadresseerde de producten overneemt, met name middels het in artikel 18 genoemde geleidedocument onder de voorwaarden van artikel 19.

▼M2

5. Een erkende entrepothouder van verzending of diens vertegenwoordiger kan de inhoud van de vakken 4, 7, 7 bis, 13, 14 en/of 17 van het geleidedocument wĳzigen om een andere geadresseerde, die een erkende entrepothouder of geregistreerd bedrĳf moet zĳn, of een andere plaats van levering aan te geven. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van de verzender moeten hiervan onmiddellĳk in kennis gesteld worden en de nieuwe geadresseerde of nieuwe plaats van levering moet onmiddellĳk worden vermeld op de achterzĳde van het administratief geleidedocument.

▼M2

6. Bĳ het intracommunautaire verkeer van minerale oliën over zee of over de binnenwateren is de erkende entrepothouder van verzending niet verplicht de vakken 4, 7, 7 bis, 13 en 17 van het geleidedocument betreffende de geadresseerde in te vullen indien deze laatste, bĳ de verzending van de producten, niet definitief bekend is, mits:

— de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van vertrek te voren de verzender toestaan deze vakken niet in te vullen;

— deze autoriteiten van de naam en het adres van geadresseerde, zĳn accĳnsnummer en het land van bestemming in kennis worden gesteld zodra deze gegevens bekend zĳn of uiterlĳk wanneer de producten op hun eindbestemming aankomen.

▼M7 —————

▼B

Artikel 16

1. In afwĳking van artikel 15, lid 1, kan de geadresseerde een bedrĳf zĳn dat niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit. Dit bedrĳf mag bĳ de uitoefening van zĳn beroep accĳnsproducten onder de schorsingsregeling uit andere Lid-Staten ontvangen. Het mag deze producten evenwel noch voorhanden hebben noch verzenden onder schorsing van accĳns.

De Lid-Staten kunnen, met inachtneming van het Gemeenschapsrecht, specifieke voorschriften ter uitvoering van deze bepaling vaststellen voor accĳnsproducten die vallen onder een bĳzondere nationale distributieregeling die verenigbaar is met het Verdrag.

2. Het in lid 1 bedoelde bedrĳf kan, voorafgaand aan de ontvangst van de goederen, verzoeken om registratie bĳ de belastingautoriteiten van zĳn Lid-Staat.

Het geregistreerde bedrĳf moet zich aan de onderstaande voorschriften houden:

a) de betaling van de accĳnzen waarborgen onder de voorwaarden die de belastingautoriteiten van zĳn Lid-Staat hebben vastgesteld, onverminderd artikel 15, lid 4, waarin de verantwoordelĳkheid van de erkend entrepothouder van verzending, en, in voorkomend geval, van de vervoerder is vastgelegd;

b) een administratie voeren van de leveringen der producten;

c) de producten op verzoek tonen;

d) controle of inventarisatie toelaten.

Voor dit bedrĳf wordt de accĳns verschuldigd bĳ de ontvangst van de goederen en wordt hĳ voldaan op de door elke Lid-Staat vastgestelde wĳze.

3. Indien het in lid 1 bedoelde bedrĳf niet bĳ de belastingautoriteiten van zĳn Lid-Staat geregistreerd is, moet het zich aan de onderstaande voorschriften houden:

a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bĳ de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming en de betaling van de accĳns waarborgen, onverminderd het bepaalde in artikel 15, lid 4, waarin de verantwoordelĳkheid van de erkend entrepothouder van verzending en, in voorkomend geval, van de vervoerder is vastgelegd;

b) de accĳns van de Lid-Staat van bestemming bĳ de ontvangst van de goederen voldoen op de door die Lid-Staat vastgestelde wĳze;

c) elke controle toelaten waardoor de overheidsdienst van de Lid-Staat van bestemming zich kan vergewissen van de daadwerkelĳke ontvangst van de goederen en van de betaling van de accĳns waartoe deze aanleiding geven.

4. Behoudens de leden 2 en 3, zĳn de bepalingen van deze richtlĳn inzake het verkeer van accĳnsproducten dat onder de schorsingsregeling plaatsvindt, van toepassing.

Artikel 17

De erkend entrepothouder van verzending kan een fiscaal vertegenwoordiger aanwĳzen. Deze fiscaal vertegenwoordiger moet gevestigd zĳn in de Lid-Staat van bestemming en erkend zĳn door de belastingautoriteiten van deze Staat. Hĳ moet in plaats van de geadresseerde, die niet de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit, aan de onderstaande voorschriften voldoen:

a) de betaling van de accĳns waarborgen onder de voorwaarden die de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming hebben vastgesteld, onverminderd artikel 15, lid 4, waarin de verantwoordelĳkheid van de erkend entrepothouder van verzending en, in voorkomend geval, van de vervoerder is vastgelegd;

b) de accĳns van de Lid-Staat van bestemming bĳ de ontvangst van de goederen voldoen op de door de Lid-Staat van bestemming vastgestelde wĳze;

c) een administratie van de leveringen van producten voeren en aan de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming mededelen waar de goederen worden geleverd.

Artikel 18

▼M1

1. Niettegenstaande het eventuele gebruik van geautomatiseerde procedures gaat elk accĳnsproduct dat zich onder de schorsingsregeling in het verkeer tussen de Lid-Staten, met inbegrip van het rechtstreekse verkeer over zee of door de lucht van een communautaire haven of luchthaven naar een andere communautaire haven of luchthaven, bevindt, vergezeld van een door de afzender opgesteld document. Dit document kan een administratief of een commercieel document zĳn. Vorm en inhoud daarvan, alsmede de procedure die gevolgd moet worden als het gebruik van het document feitelĳk niet passend is, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 24.

▼B

2. Met het oog op de identificatie en de controle van de goederen moeten de colli worden geteld en moeten de producten worden beschreven aan de hand van het in lid 1 bedoelde document; eventueel moet elke laadruimte door de afzender worden verzegeld wanneer het vervoermiddel kan worden erkend als geschikt voor verzegeling door de Lid-Staat van vertrek of moeten de colli door de afzender worden verzegeld.

3. Indien de geadresseerde geen erkend entrepothouder of geregistreerd bedrĳf is, moet, niettegenstaande artikel 17, het in lid 1 genoemde document vergezeld gaan van een document waarin wordt verklaard dat de accĳns in de Lid-Staat van bestemming is betaald of dat enige andere methode om de inning van die accĳns te waarborgen, is gevolgd, onder de voorwaarden vastgesteld door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming.

Bovengenoemd document moet de volgende gegevens bevatten:

— het adres van het betrokken kantoor van de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming;

— de datum en de referentie van de betaling of van de aanvaarding door dit kantoor van de zekerheid voor de betaling.

4. Lid 1 is niet van toepassing wanneer de accĳnsproducten zich onder dekking van een in artikel 5, lid 2, bedoelde regeling in het verkeer bevinden.

5. Onverminderd artikel 3, lid 1, mogen de Lid-Staten hun voorschriften betreffende het verkeer en de opslag van grondstoffen die worden gebruikt voor de vervaardiging of de bereiding van accĳnsproducten handhaven.

▼M2

6. Het bepaalde in dit artikel is eveneens van toepassing op accĳnsproducten die onder de schorsingsregeling tussen twee in dezelfde Lid-Staat gelegen belastingentrepots worden vervoerd via het grondgebied van een andere Lid-Staat.

▼B

Artikel 19

1. De belastingautoriteiten van de Lid-Staten worden door de bedrĳven door middel van het document of van een verwĳzing naar het document, bedoeld in artikel 18, op de hoogte gesteld van de partĳen die zĳn verzonden en ontvangen. Dit document wordt in vier exemplaren opgesteld:

— een door de afzender te bewaren exemplaar;

— een exemplaar voor de geadresseerde;

— een exemplaar dat voor zuivering naar de afzender wordt teruggezonden;

— een exemplaar bestemd voor de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming.

De bevoegde autoriteiten van elke Lid-Staat van verzending kunnen bepalen dat gebruik wordt gemaakt van een extra afschrift van het document voor de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van vertrek.

▼M2

De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten van vertrek en van bestemming kunnen bepalen dat de in het voor hen bestemde exemplaar vervatte gegevens verzonden worden door middel van systemen voor geautomatiseerde gegevensverwerking.

▼B

De Lid-Staat van bestemming kan bepalen dat het exemplaar dat voor zuivering naar de afzender wordt teruggezonden door zĳn eigen autoriteiten wordt gecertificeerd of geviseerd. De Lid-Staten die deze bepaling toepassen moeten de Commissie hiervan in kennis stellen, die op haar beurt de overige Lid-Staten informeert.

De procedure die moet worden gevolgd voor het exemplaar voor de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming, wordt volgens de procedure van artikel 24 vastgesteld.

2. Indien de accĳnsproducten onder de schorsingsregeling in het verkeer zĳn met als bestemming een erkend entrepothouder, een geregistreerd of een niet-geregistreerd bedrĳf, wordt een exemplaar van het administratieve geleidedocument of een kopie van het commerciële document, naar behoren van aantekeningen voorzien, door de geadresseerde voor zuivering naar de afzender teruggezonden, en wel uiterlĳk binnen twee weken na de maand waarin de goederen door de geadresseerde zĳn ontvangen.

▼M2

Niettegenstaande voorgaande bepalingen kunnen de Lid-Staten van vertrek bepalen dat een afschrift van bovenbedoeld exemplaar onmiddellĳk per fax aan de verzender wordt verzonden om een spoedige vrĳgeving van de zekerheid mogelĳk te maken. De verplichting tot terugzending van het origineel overeenkomstig lid 1 blĳft daardoor onverlet.

Wanneer accĳnsproducten veelvuldig en regelmatig onder de schorsingsregeling in het verkeer zĳn tussen twee Lid-Staten, kunnen de bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staten in onderlinge overeenstemming toestaan de procedure voor de zuivering van het geleidedocument te vereenvoudigen door middel van een beknopt certificaat of een geautomatiseerd attest.

▼B

Het terug te zenden exemplaar dient de volgende vermeldingen te bevatten, die nodig zĳn voor de zuivering:

a) het adres van het kantoor van de belastingautoriteiten waaronder de geadresseerde ressorteert;

b) datum en plaats van ontvangst van de goederen;

c) omschrĳving van de ontvangen goederen om na te gaan of de zending overeenstemt met de gegevens op het document. In geval van overeenstemming moet de vermelding „zending conform” worden aangebracht;

d) het referentie- of registratienummer dat eventueel wordt afgegeven door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming die zo'n nummering gebruiken en/of het visum van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming indien deze Lid-Staat voorschrĳft dat het terug te zenden exemplaar door zĳn eigen autoriteiten moet worden gecertificeerd of geviseerd;

e) de geautoriseerde handtekening van de geadresseerde.

3. De schorsingsregeling als omschreven in artikel 4, onder c), wordt gezuiverd door het plaatsen van de accĳnsproducten overeenkomstig artikel 5, lid 2, in een van de in artikel 5, lid 2, bedoelde situaties, met als gevolg schorsing van de accĳns, zulks na ontvangst door de afzender van het terug te zenden exemplaar van het administratieve geleidedocument of van een afschrift van het commerciële document, waarop naar behoren aantekening is gemaakt van die plaatsing.

▼M2

4. De accĳnsproducten die door een erkend entrepothouder in een Lid-Staat worden verzonden voor uitvoer via een of meer andere Lid-Staten, mogen zich in het verkeer bevinden onder de schorsingsregeling als omschreven in artikel 4, onder c). Deze regeling wordt gezuiverd door de certificering door het douanekantoor van uitgang uit de Gemeenschap dat de producten daadwerkelĳk de Gemeenschap hebben verlaten. Dit douanekantoor moet aan de afzender het voor hem bestemde geleidedocument terugsturen.

▼B

5. Wanneer geen zuivering plaatsvindt, moet de afzender de belastingautoriteiten van zĳn Lid-Staat daarvan in kennis stellen binnen een door die autoriteiten vast te stellen termĳn. Deze termĳn mag echter niet langer zĳn dan drie maanden na de datum van verzending van de goederen.

▼M7 —————

▼B

Artikel 20

1. Wanneer tĳdens het verkeer een onregelmatigheid of een overtreding is begaan waardoor de accĳns verschuldigd wordt, moet de accĳns worden betaald in de Lid-Staat waar de onregelmatigheid of de overtreding is begaan, en wel door de natuurlĳke of rechtspersoon die een zekerheid heeft gesteld voor de betaling van de accĳns volgens artikel 15, lid 3, zulks onverminderd de instelling van strafvorderingen.

Wanneer de accĳns wordt ingevorderd in een andere Lid-Staat dan die van vertrek, stelt de Lid-Staat die de invordering verricht, de bevoegde autoriteiten van het land van vertrek daarvan in kennis.

2. Wanneer tĳdens het verkeer een overtreding of een onregelmatigheid is geconstateerd zonder dat kan worden vastgesteld waar zĳ is begaan, wordt zĳ geacht te zĳn begaan in de Lid-Staat waarin zĳ is geconstateerd.

3. Onverminderd artikel 6, lid 2, wordt, wanneer de accĳnsproducten niet op de plaats van bestemming aankomen en niet kan worden vastgesteld waar de overtreding of de onregelmatigheid is begaan, deze overtreding of onregelmatigheid geacht te zĳn begaan in de Lid-Staat van vertrek; deze vordert de accĳns in tegen het op de datum van verzending van de producten geldende tarief, tenzĳ binnen een termĳn van vier maanden vanaf de datum van verzending van de producten, naar genoegen van de bevoegde autoriteiten wordt aangetoond dat de handeling regelmatig was of op welke plaats de overtreding of de onregelmatigheid daadwerkelĳk werd begaan. ►M1 De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om op te treden tegen overtredingen of onregelmatigheden en doeltreffende straffen op te leggen. ◄

4. Indien vóór het verstrĳken van een termĳn van drie jaar te rekenen vanaf de datum van opstelling van het geleidedocument wordt vastgesteld in welke Lid-Staat de overtreding of de onregelmatigheid daadwerkelĳk werd begaan, wordt de accĳns door deze Lid-Staat ingevorderd tegen het op de datum van verzending geldende tarief. In dat geval wordt de aanvankelĳk geheven accĳns teruggegeven zodra het bewĳs van deze invordering is geleverd.

Artikel 21

1. Onverminderd het bepaalde in artikel 6, lid 1, kunnen de Lid-Staten bepalen dat de op hun grondgebied voor uitslag tot verbruik bestemde producten voorzien moeten zĳn van fiscale merktekens of van nationale herkenningstekens die voor belastingdoeleinden worden gebruikt.

2. Elke Lid-Staat die het gebruik van de in lid 1 bedoelde fiscale merktekens of nationale herkenningstekens voorschrĳft, moet deze ter beschikking stellen van de erkende entrepothouders van de andere Lid-Staten. Iedere Lid-Staat kan evenwel bepalen dat de fiscale merktekens ter beschikking worden gesteld van een door zĳn belastingautoriteiten erkende fiscale vertegenwoordiger.

▼M2

Onverminderd de bepalingen die zĳ vaststellen met het oog op een correcte toepassing van de bepalingen van dit artikel en ter voorkoming van fraude, ontduiking en misbruik, zorgen de Lid-Staten ervoor dat de merktekens geen belemmeringen voor het vrĳe verkeer van accĳnsproducten doen ontstaan.

▼B

3. De in lid 1 bedoelde fiscale merktekens of herkenningstekens zĳn uitsluitend geldig in de Lid-Staat die deze heeft afgegeven.

De Lid-Staten kunnen echter overgaan tot onderlinge erkenning van die tekens.

4. Minerale oliën mogen in Ierland, tenzĳ zĳ voldoen aan de in dat land gestelde eisen inzake controle en merktekens, niet elders voorhanden worden gehouden, vervoerd of gebruikt dan in de normale brandstoftanks van voertuigen die gebruik mogen maken van brandstof waarvoor een laag tarief geldt.

5. Het intracommunautaire verkeer van producten die voorzien zĳn van een in lid 1 bedoeld fiscaal merkteken of nationaal herkenningsteken van een Lid-Staat en die bestemd zĳn voor verkoop in deze Lid-Staat, vindt op het grondgebied van een andere Lid-Staat plaats met het geleidedocument bedoeld in artikel 18, leden 1 en 3, of, in voorkomend geval, volgens het bepaalde in artikel 5, lid 2.







TITEL IV

Teruggaaf

Artikel 22

1. Voor de tot verbruik uitgeslagen accĳnsproducten kan in daarvoor in aanmerking komende gevallen en op verzoek van een bedrĳf in het kader van de bedrĳfsuitoefening de accĳns worden teruggegeven door de belastingautoriteiten van de Lid-Staat waarin de uitslag tot verbruik heeft plaatsgevonden, wanneer die producten niet bestemd zĳn om in die Lid-Staat te worden verbruikt.

Het staat de Lid-Staten evenwel vrĳ niet in te gaan op dit verzoek om teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zĳ vaststellen.

2. Voor de toepassing van lid 1 gelden onderstaande bepalingen:

a) de afzender moet vóór de verzending van de goederen bĳ de bevoegde autoriteiten van zĳn Lid-Staat een verzoek om teruggaaf indienen en naar behoren aantonen dat de accĳns is voldaan. De bevoegde autoriteiten kunnen echter niet de teruggaaf weigeren enkel en alleen omdat het door diezelfde autoriteiten opgestelde document waaruit de oorspronkelĳke betaling blĳkt, niet is overgelegd;

b) het verkeer van de onder a) bedoelde goederen geschiedt ►M1 overeenkomstig titel III ◄ ;

c) de afzender legt de bevoegde autoriteiten van zĳn Lid-Staat het terug te zenden exemplaar van het onder b) bedoelde document voor, dat naar behoren door de geadresseerde van aantekeningen is voorzien en dat vergezeld moet gaan van een document waaruit blĳkt dat betaling van de accĳns is verzekerd in de Lid-Staat van verbruik, of dat voorzien moet zĳn van de vermelding van: — het adres van het betrokken kantoor van de belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming; — de datum van aanvaarding van de aangifte door dit kantoor alsmede het referentie- of registratienummer van de aangifte;

d) voor de accĳnsproducten die in een Lid-Staat tot verbruik zĳn uitgeslagen en uit dien hoofde voorzien zĳn van een fiscaal merkteken of een herkenningsteken van die Lid-Staat, kan de accĳns die moet worden betaald bĳ de belastingautoriteiten van de Lid-Staat welke deze fiscale merktekens of herkenningstekens heeft afgegeven, worden teruggegeven, voor zover de vernietiging van deze tekens geconstateerd wordt door de belastingautoriteiten van de Lid-Staat die ze heeft afgegeven.

3. In de in artikel 7 bedoelde gevallen moet de Lid-Staat van vertrek de voldane accĳns enkel teruggeven indien de accĳns reeds in de Lid-Staat van bestemming is voldaan volgens de procedure van artikel 7, lid 5.

Het staat de Lid-Staten evenwel vrĳ niet in te gaan op dit verzoek om teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zĳ vaststellen.

4. In de in artikel 10 bedoelde gevallen moet de Lid-Staat van vertrek, op verzoek van de verkoper, de door hem voldane accĳns teruggeven indien de verkoper de procedures van artikel 10, lid 3, heeft gevolgd.

Het staat de Lid-Staten evenwel vrĳ niet in te gaan op dit verzoek om teruggaaf wanneer het niet voldoet aan de regelmatigheidscriteria die zĳ vaststellen.

In de gevallen waarin de verkoper de hoedanigheid van erkend entrepothouder bezit, kunnen de Lid-Staten bepalen dat de teruggaafprocedure vereenvoudigd wordt.

5. De belastingautoriteiten van elke Lid-Staat stellen de procedures en de wĳze van controle vast die gelden voor teruggaven op hun eigen grondgebied. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de teruggaaf van de accĳns niet hoger is dan het daadwerkelĳk voldane bedrag.







TITEL V

Vrĳstellingen

Artikel 23

1. Accĳnsproducten zĳn vrĳgesteld van betaling van accĳns wanneer zĳ bestemd zĳn:

— om te worden geleverd in het kader van diplomatieke of consulaire betrekkingen;

— voor de als zodanig door de overheidsinstanties van de Lid-Staat van ontvangst erkende internationale organisaties, alsmede voor de leden van die organisaties, binnen de grenzen en onder de voorwaarden die zĳn vastgesteld bĳ de internationale overeenkomsten tot oprichting van deze organisaties of bĳ de zetelovereenkomsten;

— voor de strĳdkrachten van alle Staten die partĳ zĳn bĳ het Noord-Atlantisch Verdrag, met uitzondering van de Lid-Staat waarin de accĳns verschuldigd is, alsmede voor de gewapende strĳdkrachten bedoeld in artikel 1 van Beschikking 90/640/EEG ( 6 ), voor het gebruik door deze strĳdkrachten, door het burgerlĳk personeel dat hen vergezelt of voor de bevoorrading van hun messes of kantines;

— om te worden verbruikt in het kader van een met derde landen of internationale organisaties gesloten overeenkomst voor zover zo'n overeenkomst wordt aanvaard of toegestaan op het gebied van vrĳstelling van BTW.

Totdat een uniforme belastingregeling wordt vastgesteld zĳn deze vrĳstellingen van toepassing onder de voorwaarden en binnen de grenzen die door de Lid-Staat van ontvangst zĳn bepaald. De vrĳstelling kan worden toegekend volgens een procedure inzake teruggaaf van accĳns.

▼M2

1 bis. De in lid 1 bedoelde strĳdkrachten en organisaties zĳn gemachtigd producten onder schorsing van accĳnzen te ontvangen uit andere Lid-Staten onder dekking van het in artikel 18 van deze richtlĳn bedoelde geleidedocument, mits dit document vergezeld gaat van een certificaat van vrĳstelling. Vorm en inhoud van het certificaat van vrĳstelling worden volgens de procedure van artikel 24 vastgesteld.

▼B

2. De Raad kan met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de Commissie, iedere Lid-Staat machtigen om met een derde land of een internationale organisatie een overeenkomst te sluiten die vrĳstellingen van accĳns kan bevatten.

De Staat die een dergelĳke overeenkomst wenst te sluiten, legt de zaak aan de Commissie voor en verstrekt alle voor de beoordeling dienstige gegevens. De Commissie stelt de overige Lid-Staten daarvan binnen een maand in kennis. Het besluit van de Raad wordt geacht te zĳn genomen indien de aangelegenheid niet in de Raad aan de orde is gesteld binnen een termĳn van twee maanden te rekenen vanaf deze kennisgeving.

3. De in de volgende richtlĳnen vervatte bepalingen betreffende de accĳnsrechten zĳn vanaf 31 december 1992 niet langer van kracht:

— Richtlĳn 74/651/EEG ( 7 ),

— Richtlĳn 83/183/EEG ( 8 ),

— Richtlĳn 68/297/EEG ( 9 ).

4. De bĳ Richtlĳn 69/169/EEG ( 10 )vastgestelde bepalingen inzake accĳns zĳn vanaf 31 december 1992 niet langer van kracht wat de betrekkingen tussen de Lid-Staten betreft.

5. Totdat de Raad met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de Commissie, communautaire bepalingen betreffende de bevoorrading van schepen en luchtvaartuigen aanneemt, mogen de Lid-Staten hun nationale voorschriften terzake handhaven.







TITEL VI

Accĳnscomité

▼M6

Artikel 24

1. De Commissie wordt bĳgestaan door het „accĳnscomité”.

2. De voor de toepassing van de artikelen 5, 7, 15 ter, 18, 19 en 23 vereiste maatregelen worden vastgesteld volgens de procedure van lid 3.

3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zĳn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG ( 11 ) van toepassing.

De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termĳn wordt vastgesteld op drie maanden.

4. Naast de in lid 2 genoemde maatregelen bestudeert het comité de kwesties die door de voorzitter worden voorgelegd op diens eigen initiatief of op verzoek van de vertegenwoordiger van een lidstaat, en die betrekking hebben op de toepassing van de communautaire bepalingen inzake accĳnzen.

5. Het comité stelt zĳn reglement van orde vast.

▼B

Artikel 25

De Lid-Staten en de Commissie bespreken en evalueren de toepassing van de communautaire bepalingen inzake accĳns.







TITEL VII

Slotbepalingen

▼M3

Artikel 26

1. Onverminderd het bepaalde in artikel 8, worden Denemarken en Finland tot en met 31 december 2003 gemachtigd de specifieke bepalingen van de tweede en derde alinea van dit lid toe te passen op bepaalde alcoholhoudende dranken en tabaksproducten die particulieren voor eigen gebruik in andere Lid-Staten hebben gekocht en op hun grondgebied hebben binnengebracht.

Met ingang van 1 januari 1997 worden Denemarken en Finland gemachtigd om dezelfde beperkingen te blĳven toepassen als die welke zĳ op 31 december 1996 hanteerden voor de hoeveelheid goederen die in hun grondgebied mag worden binnengebracht zonder verdere betaling van accĳns. Deze beperkingen worden door de betrokken Lid-Staten geleidelĳk afgeschaft. ►M5 Finland verhoogt de kwantitatieve beperkingen voor bier bĳ de inwerkingtreding van de Finse wetgeving ter uitvoering van artikel 5, lid 9, van Richtlĳn 69/169/EEG tot ten minste 24 liter, op 1 januari 2000 tot ten minste 32 liter en op 1 januari 2003 tot ten minste 64 liter. ◄

Wanneer dergelĳke goederen door ingezetenen van hun grondgebied worden ingevoerd, mogen Denemarken en Finland de afwĳkende regeling beperken tot personen die het grondgebied gedurende een periode van meer dan 24 uur hebben verlaten.

2. Uiterlĳk op 30 juni 2000 brengt de Commissie bĳ het Parlement en de Raad verslag uit over de tenuitvoerlegging van lid 1.

▼M4

3. Onverminderd het bepaalde in artikel 8 mag Zweden de in de bĳlage opgenomen beperkingen op de hoeveelheid alcoholhoudende dranken en tabaksproducten toepassen.

De machtiging betreft de hoeveelheid alcoholhoudende dranken en tabaksproducten die particulieren voor eigen gebruik op Zweeds grondgebied mogen binnenbrengen zonder verdere betaling van accĳns.

Zĳ is van toepassing tot 31 december 2003.

▼M3

4. Denemarken, Finland en Zweden worden gemachtigd accĳnzen te heffen en de nodige verificaties te verrichten betreffende de producten die onder dit artikel vallen.

▼M1

Artikel 26 bis

De accĳnsproducten die zich vóór 1 januari 1993 onder een andere schorsingsregeling dan die welke is omschreven in de artikelen 5, lid 2, en 18, lid 1, bevinden en waarvoor deze regeling niet is gezuiverd, worden vanaf deze datum beschouwd als producten waarvoor de accĳnzen zĳn geschorst.

In het geval van de schorsingsregeling voor intern communautair douanevervoer blĳven de bepalingen die van kracht waren op het tĳdstip dat de producten onder deze regeling werden geplaatst van toepassing zolang deze producten overeenkomstig de bedoelde bepalingen onder deze regeling geplaatst blĳven.

In het geval van een nationale schorsingsregeling bepalen de Lid-Staten de voorwaarden en formaliteiten die vanaf 1 januari 1993 gelden voor de zuivering van deze schorsingsregeling.

▼B

Artikel 27

Vóór 1 januari 1997 beziet de Raad, aan de hand van een verslag van de Commissie, de artikelen 7 tot en met 10 opnieuw en stelt hĳ, in voorkomend geval, op voorstel van de Commissie, na raadpleging van het Europese Parlement, met eenparigheid van stemmen de nodige wĳzigingen vast.

Artikel 28

Gedurende een periode die op 30 juni 1999 verstrĳkt, gelden onderstaande bepalingen:

1. De Lid-Staten kunnen vrĳstelling van accĳns verlenen voor de producten die door taxfreeshops zĳn verkocht en die worden meegevoerd in de persoonlĳke bagage van een reiziger die zich door middel van een intracommunautaire vlucht of overtocht naar een andere Lid-Staat begeeft. In deze bepaling wordt verstaan onder: a) tax-free shop: iedere inrichting die gelegen is op een luchthaven of in een haven en die voldoet aan de voorwaarden die gesteld zĳn door de bevoegde overheidsinstanties, met name bĳ toepassing van punt 3 van het onderhavige artikel; b) reiziger die zich naar een andere Lid-Staat begeeft: iedere passagier die in het bezit is van een bewĳs van vervoer door de lucht of over zee, waarop als rechtstreekse bestemming een in een andere Lid-Staat gelegen luchthaven of haven wordt vermeld; c) intracommunautaire vlucht of overtocht: iedere vorm van vervoer door de lucht of over zee die begint binnen een Lid-Staat en waarvan de daadwerkelĳke plaats van aankomst in een andere Lid-Staat ligt. Met producten die door taxfreeshops worden geleverd, worden gelĳkgesteld de producten die aan boord van een vliegtuig of een schip tĳdens intracommunautair reizigersvervoer worden geleverd. Deze vrĳstelling is tevens van toepassing op producten die worden geleverd door taxfreeshops die gelegen zĳn in één van de twee terminals die toegang geven tot de tunnel onder het Kanaal, voor reizigers die in het bezit zĳn van een geldig vervoerbewĳs voor het traject dat tussen deze twee terminals wordt afgelegd.

2. De in punt 1 bedoelde vrĳstelling geldt alleen voor producten waarvan de hoeveelheden, per persoon en per reis, niet de maxima overschrĳden die zĳn vastgesteld in de geldende communautaire bepalingen inzake het reizigersverkeer tussen derde landen en de Gemeenschap.

3. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te zorgen voor een correcte en eenvoudige toepassing van de in dit artikel bedoelde vrĳstellingen en om eventuele fraude, belastingontwĳking en misbruik te voorkomen.

Artikel 29

1. De Lid-Staten kunnen kleine wĳnproducenten ontslaan van de in de titels II en III bedoelde verplichtingen, en van de overige verplichtingen in verband met verkeer en controle. Wanneer deze kleine producenten zelf intracommunautaire transacties verrichten, stellen zĳ hun bevoegde autoriteiten daarvan in kennis en voldoen zĳ aan de bĳ Verordening (EEG) nr. 986/89 van de Commissie ( 12 ) vastgestelde verplichtingen, met name met betrekking tot het uitslagregister en het geleidedocument.

Onder kleine wĳnproducenten dienen personen te worden verstaan die gemiddeld minder dan 1 000 hl wĳn per jaar produceren.

2. De belastingautoriteiten van de Lid-Staat van bestemming worden door de geadresseerde van de wĳnleveringen in kennis gesteld door middel van het in lid 1 bedoelde document of een verwĳzing hiernaar.

3. De Lid-Staten treffen bilateraal de nodige maatregelen om steekproefcontroles in te voeren, die eventueel door middel van geautomatiseerde procedures worden verricht.

Artikel 30

Richtlĳn 77/799/EEG wordt als volgt gewĳzigd:

1. de titel wordt als volgt gelezen: „Richtlĳn van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzĳdse bĳstand van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen” ;

2. in artikel 1: a) wordt lid 1 als volgt gelezen: „1. De bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten verstrekken elkaar overeenkomstig deze richtlĳn alle inlichtingen die hun van nut kunnen zĳn voor een juiste vaststelling van de belastingschuld op het gebied van de belastingen naar het inkomen en het vermogen, alsook alle inlichtingen over de vaststelling van de volgende indirecte belastingen: — de belasting over de toegevoegde waarde; — de accĳns op minerale oliën; — de accĳns op alcohol en alcoholhoudende dranken; — de accĳns op tabaksfabrikaten.” b) wordt lid 5 als volgt gewĳzigd voor wat betreft Denemarken, Griekenland, het Verenigd Koninkrĳk en Portugal: „in Denemarken: Skatteministeren of een door deze aangewezen vertegenwoordiger; in Griekenland: Υπουργός Οικονομικών of een door deze aangewezen vertegenwoordiger; in het Verenigd Koninkrĳk: — The Commissioners of Customs and Excise of een door dezen aangewezen vertegenwoordiger voor informatie die wordt verlangd inzake belasting over de toegevoegde waarde of accĳnzen, — The Commissioners of Inland Revenue of een door dezen aangewezen vertegenwoordiger voor alle andere informatie; in Portugal: O Ministro das Finanças of een door deze aangewezen vertegenwoordiger.”

▼M1

Artikel 30 bis

Richtlĳn76/308/EEG wordt als volgt gewĳzigd:

1. de titel wordt vervangen door: „Richtlĳn van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzĳdse bĳstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde accĳnzen” ;

2. in artikel 2: a) wordt „e)” vervangen door „f)”; b) wordt na punt d) het volgende punt ingevoegd: „e) de volgende accĳnzen: — accĳns op tabaksfabrikaten, — accĳns op alcohol en alcoholhoudende dranken, — accĳns op minerale oliën.”

▼B

Artikel 31

1. De Lid-Staten doen de nodige wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen in werking treden om op 1 januari 1993 aan deze richtlĳn te voldoen.

Wat betreft artikel 8 bis, lid 2, mag het Koninkrĳk Denemarken evenwel de wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen die nodig zĳn om aan die bepaling te voldoen, uiterlĳk op 1 januari 1993 in werking doen treden.

Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlĳn verwezen of wordt hiernaar verwezen bĳ de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwĳzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.

2. De Lid-Staten delen de Commissie de belangrĳke bepalingen van intern recht mede die zĳ vaststellen om aan deze richtlĳn te voldoen.

Artikel 32

Deze richtlĳn is gericht tot de Lid-Staten.

▼M4









BĲLAGE

Artikel 26, lid 3

Hoeveelheid alcoholhoudende dranken en tabakproducten die particulieren voor eigen gebruik op Zweeds grondgebied mogen binnenbrengen zonder verdere betaling van accĳns







Alcoholhoudende dranken Vanaf 1 juli 2000 Vanaf 1 januari 2001 Vanaf 1 januari 2002 Vanaf 1 januari 2003 Gedistilleerd 1 l 1 l 2 l 5 l Intermediaire producten 3 l 3 l 3 l 3 l Wĳn (met inbegrip van mousserende wĳn) 20 l 26 l 26 l 52 l Bier 24 l 32 l 32 l 64 l







Tabaksproducten Vanaf 1 juli 2000 Sigaretten of 400 st. cigarillo's of 200 stk. sigaren of 100 st. rooktabak 550 g