ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2520/01

υποβολή: Erik Meijer (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(18 Σεπτεμβρίου 2001)

Θέμα: Η πρόληψη συγκρουόμενων εθνικισμών μέσω τηςποδειγματικής χρήσης του τοπικού γλωσσικού ιδιώματος στην εκπαίδευση και την διοίκηση

1. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι μόνο μετά από το συνέδριο της Βιέννης το 1815 το οποίο είχε προσπαθήσει να ρυθμίσει οριστικά τα σύνορα των κρατών στην Ευρώπη μη δίδοντας αρκετή σημασία στην γλώσσα των κατοίκων και στα πολιτιστικά σύνορα αλλά μάλλον στην επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων πολέμων, βασιλικών γάμων και συνθηκών για να διατηρηθούν οροσειρές ή ποταμοί ως σύνορα κρατών, δημιουργήθηκαν τα δύο τρίτα των σημερινών 48 κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου μεταξύ δε αυτών τα έξι σημερινά κράτη μέλη της ΕΕ ήτοι η Ελλάδα, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Γερμανία, η Φινλανδία και η Ιρλανδία καθώς και επί πλέον η Νορβηγία, Αλβανία, Πολωνία, Λιθουανία, Ισλανδία, Μάλτα, Σλοβενία, Ουκρανία, Μολδαβία και Τσεχία·

2. Γνωρίζει επίσης η Επιτροπή ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια που οδήγησε στη δημιουργία των νέων κρατών και στις συγχωνεύσεις παλαιών κρατών προκλήθηκε στις περισσότερες περιπτώσεις λόγω του ότι σε ένα μεγάλο αριθμό περιφερειών δεν χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα του λαού για την διοίκηση και την εκπαίδευση αλλά μία γλώσσα ξένη δηλ. εκείνη των πριγκίπων, τωνπαλλήλων και των στρατιωτικών· Το κενό που δημιουργούσε αυτή η κατάσταση μεταξύ πολιτών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας προκάλεσε επανειλημμένα την έκρηξη εθνικιστικών κινημάτων και ενίοτε έντονων συγκρούσεων προτού να καταλήξει σε διοικητικές αλλαγές που συνέβησαν με την ομοσπονδιοποίηση κρατών και με την αλλαγή των συνόρων.

3. Συμφωνεί η Επιτροπή ότι η ελεύθερη χρήση τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην διοίκηση της γλώσσας που ομιλεί η αύτοχθον πλειοψηφία σε μία τοπική περιφερειακή κλίμακα αποτελεί το καλύτερο μέσο για την αποφυγή συγκρουόμενων εθνικισμών· Όσον αφορά την ειρηνική συνύπαρξη η οποία βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό των ευρωπαϊκών γειτονικών λαών έχουμε πολλά να μάθουμε από τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν

κατά τη διάρκεια των περασμένων δεκαετιών μετά τους γλωσσικούς αγώνες στη Φλάνδρα, την Φρικιά, την Καταλονία, τη χώρα των Βάσκων και το Νότιο Τιρόλο (Alto Adige). Αυτά αποτελούν θετικά παραδείγματα και είναι σήμερα επίκαιρα κυρίως στις περιφέρειες που βρίσκονται στο νότιο τόξο της Σλοβακίας, στο βόρειο τόξο της Σερβίας, στα κεντρικά της Ρουμανίας και στα βορειοδυτικά της Μακεδονίας.

4. Δεν φρονεί η Επιτροπή ότι τέτοια κατάσταση όπως αυτή του Κροτσίσκι (βλ. σχετική ερώτηση Ε-2519/01) αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο τα μελλοντικά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να προσεγγίζουν τα δικαιώματα των περιφερειακών και τοπικών πληθυσμών που ομιλούν κατά πλειοψηφία μια γλώσσα μειονοτική·

Κοινή απάντησητου κ. Reding εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις E-2519/01 και E-2520/01

(6 Δεκεμβρίου 2001)

Η Επιτροπή δεν διαθέτει στοιχεία σχετικά με τηνπόθεση που αναφέρει ο κύριος βουλευτής, τα οποία να δημιουργούνπόνοιες για κακή εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου ή σοβαρή και διαρκής παραβίαση κατά την έννοια του άρθρου 7 (πρώην άρθρου 4) της συνθήκης ΕΚ. Η Επιτροπή επισημαίνει το άρθρο 149 (πρώην άρθρο 126) της συνθήκης ΕΚ, σύμφωνα με το οποίο τα κράτη μέλη είναι αρμόδια για την οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος καθώς και τη γλωσσική πολυμορφία του. Η Επιτροπήπενθυμίζει τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν για την προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας στο πλαίσιο κυρίως του Ευρωπαϊκού Έτους των Γλωσσών και τη συμβολή της Κοινότητας στην ανάπτυξη των πολιτισμών των κρατών μελών με σεβασμό της εθνικής και περιφερειακής πολυμορφίας τους, σύμφωνα με το άρθρο 151 (πρώην άρθρο 128) της συνθήκης ΕΚ.

Για περισσότερες πληροφορίες παραπέμπουμε τον κύριο βουλευτή στην απάντηση της Επιτροπής στη γραπτή ερώτηση E-2538/01 του κ. Modrow(1) σχετικά με το ίδιο θέμα.

(1) βλέπε σελίδα 27.