ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1017/02

υποβολή: Francesco Speroni (NI) προς την Επιτροπή

(5 Απριλίου 2002)

Θέμα: Περιορισμοί στη χρήση επιταγών σε ευρώ

Όπως επισημάνθηκε στην ερώτηση Η-0087/02(1), ορισμένα καταστήματα όπως η αλυσίδα ACCOR στη Γαλλία, αρνούνται σαφώς να δεχθούν επιταγές σε ευρώ που έχουν εκδοθεί σε τραπεζικές θυρίδες διαφορετικών χωρών, έστω και αν οι τελευταίες ανήκουν στη ζώνη του ευρώ.

Τούτο συμβαίνει ανεξάρτητα από το ποσόν, από το αν ο πελάτης είναι γνωστός και από τον τύπο της επιταγής με μοναδική παράμετρο διάκρισης τη χώρα στην οποία βρίσκεται η τράπεζα που εξέδωσε την επιταγή, κατά τρόπο που ο ίδιος πελάτης στον οποίο δεν έγινε αποδεκτή η επιταγή η οποία εξεδόθη από τραπεζική θυρίδα εκτός Γαλλίας, να βλέπει ότι γίνεται δεκτή μια επιταγή του ιδίου τύπου για το ίδιο ποσόνπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εκδοθεί στη Γαλλία. Το θέμα επομένως είναι ότι δεν προτιμάται η πληρωμή σε μετρητά ήπό άλλες μορφές που γνωρίζει ο πελάτης και δεν πρόκειται για ελάχιστο ή μέγιστο ποσόν αλλά για διάκριση βάσει χώρας.

Συμβιβάζεται η πρακτική αυτή με τους κανόνες της ελεύθερες κυκλοφορίας κεφαλαίων και με τουςπόλοιπους κανονισμούς της Ένωσης·

(1) Γραπτή απάντηση της 12.3.2002.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(11 Ιουνίου 2002)

Ένα εμπορικό κατάστημα που βρίσκεται στη Γαλλία δέχεται προς πληρωμή μόνο επιταγές που έχουν εκδοθεί από τράπεζες που βρίσκονται στη Γαλλία και αρνείται επιταγές που έχουν εκδοθεί τράπεζες της αλλοδαπής. Το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου ρωτά, ως εκ τούτου, αν μία τέτοια πρακτική συμβιβάζεται με τη συνθήκη ΕΚ τη στιγμή που όλες οι επιταγές αυτές έχουν εκδοθεί σε ευρώ.

Όσον αφορά τις πληρωμές, θα πρέπει να διακριθούν οι καθαρά εθνικές πράξεις από εκείνες που διενεργούνται διασυνοριακά. Μία πληρωμή με εθνική επιταγή στη Γαλλία ύψους 100 ευρώ δεν συνεπάγεται σχεδόν καθόλου έξοδα. Μία διασυνοριακή πληρωμή σε ευρώ του ιδίου ποσού συνεπάγεται έξοδα άνω των 25 ευρώ. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τον αποδέκτη να λάβει ως πληρωμή ποσό κάτω των 75 ευρώ. Υπάρχει, κατά συνέπεια, μια οικονομική λογική στην άρνηση αποδοχής των επιταγών αυτών.

Η άρνηση των επιταγών αυτών στηρίζεται στο ότι είναι διασυνοριακές. Κατ' εφαρμογή της αρχής της επίσημης ισοτιμίας ένας έμπορος δενποχρεούται να δεχθεί πληρωμή με επιταγή, ενώ δεν μπορεί να αρνηθεί πληρωμή σε ρευστό. Είναι, κατά συνέπεια, από νομική άποψη δυνατό ένας έμπορος να αποφασίσει να μην δεχθεί ορισμένα είδη επιταγών.

Το θέμα που τίθεται είναι κατά πόσον η συμπεριφορά αυτή πρέπει να αξιολογηθεί σε σχέση με τους κανόνες της συνθήκης ΕΚ περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων (άρθρο 56 παράγραφος 1) ή των πληρωμών μεταξύ κρατών μελών (άρθρο 56 παράγραφος 2). Οι κανόνες αυτοί εφαρμόζονται μόνο στα κράτη μέλη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για εμπορική απόφαση ιδιωτικής επιχείρησης. Ως εκ τούτου ηπόθεση δεν φαίνεται να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των προαναφερθέντων κανόνων της συνθήκης ΕΚ.

Τούτων δεδομένων η Επιτροπή θεωρεί, ωστόσο, ότι η εν λόγω διαφορά τιμής μεταξύ των εθνικών και των διασυνοριακών πληρωμών είναι απαράδεκτη για την ορθή λειτουργία της κοινής αγοράς. Για το λόγο αυτόπέβαλε τον Ιούλιο 2001 πρόταση κανονισμού με την οποία θεσπίζεται η αρχή της μη διάκρισης στις τιμές μεταξύ εθνικών και διασυνοριακών πληρωμών. Ο κανονισμός αυτός εγκρίθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2001(1). Η Επιτροπή είχε αρχικά προτείνει την εφαρμογή ισότητας στις τιμές και για τις διασυνοριακές πληρωμές με επιταγή. Το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την πρόταση της Επιτροπής σχετικά με το θέμα.

Τα δύο κύρια επιχειρήματα ήταν:

- Η επιταγή ως εθνικό μέσο πληρωμής, πρόκειται να εκλείψει σε πολλές χώρες της Ένωσης.

- Η επιταγή δεν αποτελεί αυτομάτως μέσο διασυνοριακής πληρωμής. Η εξήγηση αυτή βρίσκεται στο σημείο 8 του αιτιολογικού του προαναφερθέντος κανονισμού όπου αναφέρεται ότι:

Δεν ενδείκνυται να εφαρμοστεί στις παρούσες συνθήκες η αρχή της ισότητας του κόστους στις επιταγές στο βαθμό που από τη φύση τους δεν επιτρέπουν επεξεργασία τόσο αποτελεσματική όσο εκείνη των άλλων μέσων πληρωμής, ιδίως των ηλεκτρονικών πληρωμών. Αντίθετα η αρχής της διαφάνειας του κόστους θα πρέπει να εφαρμόζεται και στις επιταγές.

Η αρχή της ευθυγράμμισης του κόστους που προβλέπεται στο άρθρο 3 δεν θα εφαρμόζεται, κατά συνέπεια, στις επιταγές (βλ. στο σημείο αυτό την απάντηση στην ερώτηση 3681/01 Banotti).

(1) Κανονισμός 2560/2001 του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19/12/2001 για τις διασυνοριακές πληρωμές σε ευρώ. ΕΕ L 344 du 28/12/2001.