ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1133/02

υποβολή: Ioannis Marnos (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(22 Απριλίου 2002)

Θέμα: Ενδοκοινοτικοί επαναπατρισμοί σορών

Στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ελεύθερης κινητικότητας και εγκατάστασης των πολιτών της στα διάφορα κράτη μέλη, όλο και περισσότεροι ευρωπαίοι πολίτες ζουν, για επαγγελματικούς και άλλους λόγους, σε διαφορετική χώρα από την χώρα προέλευσης τους.

Η εξέλιξη αυτή έχει φέρει στην επιφάνεια δυσκολίες που προκύπτουν με τον θάνατο ευρωπαίων πολιτών σε άλλη χώρα από εκείνη της καταγωγής τους, στον επαναπατρισμό των σορών στις γενέτειρές τους χώρες μέλη, λόγω του ότι οι ισχύουσες συμβάσεις, η Συμφωνία του Βερολίνου του 1937 και η Σύμβαση του Στρασβούργου του 1973, δεν λαμβάνουνπόψη την άρση του ελέγχου στα σύνορα των χωρών της ΕΕ, δημιουργώντας σοβαρές γραφειοκρατικές και άλλες δυσκολίες και πρόσθετες οικονομικές επιβαρύνσεις στις οικογένειες.

Θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μας πληροφορήσει για τον βαθμό στον οποίο η Συνθήκηποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να εγγυηθεί μια ελεύθερη διακοινοτική μεταφορά νεκρών προσώπων στην εσωτερική αγορά, και να μας ενημερώσει για τα μέτρα που σκοπεύει να λάβει ώστε οι κανόνες που διέπουν τις διασυνοριακές μεταφορές σορού να μην είναι πιο αυστηροί και απαιτητικοί από αυτούς που ισχύουν για τις μεταφορές στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους·

Κοινή απάντησητου κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις E-0923/02, E-0935/02, E-1122/02 και E-1133/02

(08 Μαΐου 2002)

Η Επιτροπή παραπέμπει στην κοινή της απάντηση στις πρόσφατες γραπτές κοινοβουλευτικές ερωτήσεις E-0073/02 του κου Cashman, E-0087/02 της κας Muscardini, E-0210/02 του κου Kauppi, E-0344/02 της κας Korhola, E-0346/02 της κας Matikainen-Kallstrm, E-0407/02 της κας Thomas-Mauro και E-0679/02 της κας Flemming(1). Για ευκολία, παρατίθεται στη συνέχεια η θέση της Επιτροπής.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι ο επαναπατρισμός νεκρού που αποβίωσε σε άλλο κράτος μέλος αποτελεί ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ταλαιπωρία στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Η Επιτροπή γνωρίζει ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως στο πλαίσιο πρόσφατων γραπτών κοινοβουλευτικών ερωτήσεων, όπου ο επαναπατρισμός του νεκρού από ένα κράτος μέλος σε άλλοπήρξε προβληματικός. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν έχει πληροφορίες ή στατιστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση επισκόπησης του προβλήματος και της έκτασής του.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό τίθενται ορισμένα ερωτήματα, μερικά από τα οποία αφορούν διαφορετικές κοινοτικές πολιτικές, για παράδειγμα, των μεταφορών, τηςγείας, της ελεύθερης κυκλοφορίας κ.λπ. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότιπάρχει σαφής κοινοτική αρμοδιότητα που να καλύπτει όλες τις πτυχές αυτές. Επιπλέον, οι κανονισμοί που διέπουν τη μεταφορά των ανθρώπινων λειψάνων καθορίζονται στη Διεθνή Συμφωνία του Βερολίνου (1937, αριθμός 4391 Σειρές Συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών) και στη συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης που συνάφθηκε το Σεπτέμβριο του 1973 για τη μεταφορά των σορών. Σε κάθε περίπτωση,πενθυμίζεται ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν ρυθμίσεις για τη μεταφορά νεκρών πρέπει, λαμβάνονταςπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου, να εφαρμόζουν τις απαιτήσεις χωρίς δυσμενείς διακρίσεις. Κάθε παρέκκλιση για λόγους δημόσιαςγείας πρέπει να μην αντιβαίνει στη νομολογία του Δικαστηρίου.

Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το ζήτημα αυτό, αλλά δεν προτίθεται να αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς το παρόν.

(1) ΕΕ C 160 E της 4.7.2002, σελ. 178.