ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1449/01

υποβολή: Mogens Camre (UEN) προς την Επιτροπή

(17 Μαΐου 2001)

Θέμα: Ελεύθερη παροχή δικηγορικώνπηρεσιών αποζημίωση για το χρόνο του ταξιδιού

Σύμφωνα με το δανικό νόμο περί διοίκησης της δικαιοσύνης, παρ. 336γ,πάρχει η δυνατότητα τόσο σε αστικές όσο και σε ποινικέςποθέσεις να οριστεί δικηγόροςπεράσπισης του κατηγορουμένου. Η αμοιβή του δικηγόρου για τη συγκεκριμένηπόθεση καλύπτεται κατά συνέπεια από το δημόσιο. Αυτή η αμοιβή καλύπτει τη συνάντηση με τον πελάτη, ενδεχόμενες επιτόπιες έρευνες και τη δίκη, αλλά δεν προβλέπει οδοιπορικά, ή έξοδα αποζημίωσης για το ταξίδι, αμοιβή δηλ. του δικηγόρου για το χρόνο που χάνει στη μετακίνηση. Ο δικηγόρος μπορεί να χρεώσει στον πελάτη τα βασικά οδοιπορικά, τα εισιτήρια δηλ. του αεροπλάνου ή του τραίνου, αλλά όχι την αποζημίωση για το χρόνο του ταξιδιού. Στην περίπτωση που πρόκειται γιαπόθεση ποινικού δικαίου και καταδικαστεί ο κατηγορούμενος,ποχρεούται ο τελευταίος να καλύψει επίσης τα έξοδα της δίκης. Σε ορισμένεςποθέσεις ωστόσο, ορίζει το δικαστήριο ότι τα βασικά έξοδα του δικηγόρου θα καλυφθούν από το δημόσιο.

Αναφορικά με το γεγονός ότι απαγορεύεται στον ορισμένο από το κράτος δικηγόροπεράσπισης να λάβει από τον πελάτη του αποζημίωση για το χρόνο του ταξιδιού, ακόμα και όταν ο δικηγόρος δεν είναι κάτοικος της συγκεκριμένης δικαστικής περιφέρειας ή προέρχεται από άλλο κράτος μέλος της ΕΕ, και τη στιγμή που το κράτος καλύπτει επί του παρόντος την αμοιβή του δικηγόρου για την εργασία του που συνδέεται άμεσα με την εκδίκαση τηςπόθεσης, μπορεί άραγε ναποτεθεί ότι κάτι τέτοιο αντίκειται τόσο στην Οδηγία του Συμβουλίου 77/249/ΕΟΚ(1) της 22 Μαρτίου 1977 περί διευκολύνσεως της πραγματικής ασκήσεως της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών από δικηγόρους, όσο και στην αρχή περί ελεύθερης μετακίνησης;

(1) ΕΕ L 78 της 26.3.1977, σελ. 17.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(2 Ιουλίου 2001)

Η εξόφληση της αμοιβής των δικηγόρων που ορίζονται συνήγοροι εκ του νόμου δεν προβλέπεται στην οδηγία 77/249/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1977, περί διευκολύνσεως της πραγματικής ασκήσεως της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών από δικηγόρους. Ο κανόνας, βάσει του οποίου ο δικηγόρος που ορίζεται συνήγορος εκ του νόμου δεν μπορεί να λάβει αμοιβή από τον πελάτη του για το χαμένο χρόνο στις μετακινήσεις, μπορεί επομένως να είναι αντίθετος με αυτή την οδηγία.

Όσον αφορά την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας, αυτή καλύπτει τόσο την παροχήπηρεσιών όσο και την εγκατάσταση. Σχετικά με τις παροχέςπηρεσιών και στην περίπτωση μάλιστα που ο δικηγόρος ο οποίος ασκεί σε ένα άλλο κράτος μέλος ορισθεί συνήγορος εκ του νόμου, περίπτωση όχι σπάνια, ο εν λόγω κανόνας δεν φαίνεται να κάνει διακρίσεις προς ένα τέτοιο δικηγόρο και μάλιστα με άμεσο τρόπο εφόσον βέβαια ο χαμένος χρόνος στις μετακινήσεις ποικίλει σύμφωνα με στο πόσο κοντά βρίσκεται ο πελάτης ή το δικαστήριο και από τα πιθανά μέσα μεταφοράς. Παραδείγματος χάριν, αυτός ο χρόνος είναι λιγότερος για ένα δικηγόρο που είναι εγκατεστημένος όχι μακριά από τα σύνορα σε σχέση με εκείνο πού μένει στη δικαστική περιφέρεια ενός κράτος μέλους το οποίο έχει διευρυμένη επικράτεια.

Όσον αφορά την εγκατάσταση, ο χαμένος χρόνος στις μετακινήσεις είναι ο ίδιος για τον δικηγόρο που βρίσκεται στο κράτος μέλοςποδοχής και για εκείνο του ίδιου του κράτους μέλους.