ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0187/00

υποβολή: Alexander de Roo (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(31 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Ο κίνδυνος από τη διοξίνη και το χλωριούχο πολυβινύλιο (PVC)

Η ΠΟΥ συνιστά τη μηπέρβαση του 1,4 TEQ (ισοδυνάμου τοξικότητας) ανά κιλό σωματικού βάρους ημερησίως, περιλαμβανομένης της διοξίνης και των παραπλήσιων με τη διοξίνη ουσιών. Σε πρόσφατη έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1999, εμπειρογνώμονες της ΕΕ εκτιμούσαν τη μέση διατροφική έκθεση των καταναλωτών της ΕΕ σε 2,6 TEQ/ κιλό σωματικού βάρους ημερησίως. Συνεπώς, ο μέσος ευρωπαίος πολίτης καταναλώνει περισσότερη διοξίνη και παραπλήσιες με τη διοξίνη ουσίες από όσο συνιστά η ΠΟΥ. Αυτό σημαίνει ότι η ημερήσια πρόσληψη αυτών των επικίνδυνων ουσιών από τις περισσότερο ευπρόσβλητες ηλικιακές ομάδες, όπως τα βρέφη και τα παιδιά,περβαίνει κατά πολύ τις συστάσεις της ΠΟΥ. Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει το συντομώτερο δυνατόν.

Ποιά μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή ώστε να περιορίσει τις αρνητικές για τηνγεία συνέπειες που σχετίζονται με τις διοξίνες;

Θα μπορούσε η Επιτροπή να αναφέρει, ή να προσφέρει κάποια εκτίμηση, σχετικά με το κατά πόσο η παρούσα κατάσταση ενδέχεται να βελτιωθεί με μία από τις εξής τρείς εναλλακτικές λύσεις: απαγόρευση στην ΕΕ των μαλακών PVC, απαγόρευση στην ΕΕ των σκληρών PVC ή πλήρη απαγόρευση των PVC στην ΕΕ;

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Απριλίου 2000)

Η πολιτική της Επιτροπής προκειμένου να μειωθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στηνγεία του ανθρώπου λόγω διοξινών εστιάζεται στην μείωση της έκθεσης στις ως άνω ενώσεις (διοξίνες και παρεμφερή PCB).

Η έκθεση ανθρώπων στις διοξίνες οφείλεται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90 % στις τροφές, ενώ οιπόλοιπες περιπτώσεις οφείλονται σε εισπνοή από τον αέρα και είσοδο στον οργανισμό από ατμοσφαιρικά σωματίδια, μολυσμένα εδάφη και δερματική απορρόφηση. Επιπλέον περίπου 90 % της έκθεσης από τρόφιμα οφείλεται σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης. Τα ζώα μολύνονται μέσων των ζωοτροφών και της γενικότερης ρύπανσης του περιβάλλοντος.

Από μελέτες της ρύπανσης και της κατανάλωσης τροφίμων καθίσταται πλέον εμφανής η μείωση της έκθεσης ανθρώπων σε διοξίνες δύο έως τρεις φορές κατά την περίοδο των δεκαετιών 70-80 και κατά τα τέλη της δεκαετίας του 90 μολονότιφίστανται κενά στα αντίστοιχα δεδομένα. Ηπολογιζόμενη μέση διαιτολογική έκθεση για τους καταναλωτές εντός της Κοινότητας επί του παρόντος κυμαίνεται μεταξύ 1-3 pg TEQ/kg σωματικού βάρους ημερησίως. Ο συγκεκριμένοςπολογισμός δεν καλύπτει τα παρεμφερή προς τις διοξίνες PCΒ πουπολογίζεται ότι συμβάλουν περίπου κατά 50 % στη συνολική διαιτολογική έκθεση καταμετρούμενη σε TEQ. Εάν ληφθούνπόψη και τα παρεμφερή προς τις διοξίνες PCB, η έκθεση θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κυμαίνεται μεταξύ 2 και 6 pg TEQ/kg σωματικού βάρους ημερησίως. Ο παγκόσμιος οργανισμόςγείας θεωρεί σήμερα ότι η έκθεση δεν θα πρέπει ναπερβαίνει τα 1-4 TEQ/kg σωματικού βάρους ημερησίως, συμπεριλαμβανομένων τόσο των διοξινών όσο και των παρεμφερών προς τις διοξίνες PCB.

Οι περαιτέρω μειώσεις της έκθεσης των ανθρώπων στις διοξίνες θα επιτευχθεί από δύο μέτωπα, κατ' αρχήν μέσω της μείωσης των διοξινών που εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα χάρη σε νέες προτάσεις για τον περιορισμό της περιεκτικότητας των ζωοτροφών σε διοξίνες (εν προκειμένω εξετάζεται το ενδεχόμενο θέσπισης οριακών τιμών για τις ζωοτροφές) και κατά δεύτερον χάρη στη περαιτέρω σκλήρυνση των περιβαλλοντικών προτύπων για τις εκπομπές. Σαφές μέτρο αποτελεί η έγκριση της προτεινόμενης οδηγίας για την αποτέφρωση αποβλήτων(1) που προβλέπεται ότι θα επιτευχθεί αργότερα κατά το τρέχον έτος. Η περαιτέρω γενική μείωση των εκπομπών χάρη στην ευρωπαϊκή πολιτική περιβάλλοντος (π.χ. μέσω της σταδιακής εφαρμογής της οδηγίας IPPC) θα συμβάλει στη μακροπρόθεσμη βελτίωση της κατάστασης.

Η απαγόρευση των προϊόντων του χλωριούχου πολυβινυλίου (PVC) δεν θα έχει άμεσες επιπτώσεις στην έκθεση στις διοξίνες δεδομένου ότι το PVC δεν περιέχει ή εκλύει διοξίνες κατά τη χρήση του. Από το PVC ως επί το πλείστον προέρχεται το χλώριο που καταλήγει στις εγκαταστάσεις αποτέφρωσης (50 %) και η συμμετοχή του στο συνολικό επίπεδο εκπομπών διοξινών από τις εγκαταστάσεις αποτέφρωσης αποβλήτων βρίσκεται στο επίκεντρο μείζονος επιστημονικού διαλόγου. Ωστόσο, άλλες κατηγορίες αποβλήτων (π.χ. χάρτης -11 %, αποσυντηθέμενα -17 %) ευθύνονται επίσης για σοβαρά κλάσματα του χλωρίου που καταλήγει στις εγκαταστάσεις αποτέφρωσης αποβλήτων και η νέα οδηγία για την αποτέφρωση των αποβλήτων θα μειώσει ουσιαστικά τη συνολική συμμετοχή της πηγής αυτής στις εκπομπές διοξινών.

Προκειμένου να μειωθούν περαιτέρω οι ενδεχόμενες αρνητικές επιπτώσεις στηνγεία του ανθρώπου λόγω έκθεσης στις διοξίνες η Επιτροπή χρηματοδοτεί παράλληλα ερευνητικές προσπάθειες με θέμα τους κινδύνους από τις περιβαλλοντικές διοξίνες. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε έργο του 4ου προγράμματος πλαισίου έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης με τίτλο Κίνδυνοι από τις περιβαλλοντικές διοξίνες: σύνδεση των επιδημιολογικών και των τοξικολογικών μελετών προκειμένου να καταστεί ακριβέστερη η αξιολόγηση κινδύνου ενώ έχει μόλις αρχίσει και νέο έργο με τίτλο Γενική ανάλυση κινδύνων από τις διοξίνες: ανάπτυξη μεθοδολογίας αξιολόγησης της γενετικής πιθανότητας αναπτυξιακών διαταραχών και καρκίνου. Η πρώτη μελέτη δενποστηρίζει τη δεσπόζουσαπόθεση ότι οι διοξίνεςπό τις συγκεντρώσεις που απαντούν σήμερα μπορεί να συνιστούν παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση σαρκώματος μαλακών ιστών, κατέληξε αντιθέτως στο συμπέρασμα ότι στους πληθυσμούς που εκτίθενται στις συνήθεις συγκεντρώσεις διοξίνης παρατηρείται χαμηλότερος κίνδυνος εμφάνισης καρκινωμάτων από ό,τι στους πληθυσμούς που εκτίθενται σε μηδενικές συγκεντρώσεις διοξίνης. Στόχο της νέας μελέτης αποτελεί να καθοριστεί επιστημονικώς δικαιολογήσιμη οριακή τιμή ασφαλούς έκθεσης στις διοξίνες σε ό,τι αφορά τις αναπτυξιακές επιπτώσεις και τον καρκίνο.

(1) ΕΕ C 372 της 2.12.1998.