ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2297/01

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(31 Ιουλίου 2001)

Θέμα: Αναγνώριση της ειδικότητας του Ομοιοπαθητικού στην Ελλάδα

Η Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής διαμαρτύρεται διότι στην Ελλάδα δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη η άσκηση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής για τους γιατρούς αυτής της ειδικότητας με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εργασιακά προβλήματα που δεν τα έχουν οι ξένοι συνάδελφοί τους.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του R4-0075/1997(1) στις 29/5/97 ζητούσε μεταξύ άλλων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαινιάσει διαδικασία αναγνώρισης των διαφόρων κλάδων της μη συμβατικής ιατρικής ενώ το Συμβούλιο της Ευρώπης (ψήφισμα 11/6/99)ποστηρίζει την ύπαρξη μιας κοινής ευρωπαϊκής προσέγγισης για τη μη συμβατική ιατρική.

Δεδομένου, ότι σε πολλά κράτη μέλη η Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι αναγνωρισμένη ωςποειδικότητα - εξειδίκευση της Γενικής Ιατρικής, με ποιο τρόπο θα εξασφαλισθεί η ισότιμη άσκηση του επαγγέλματος των γιατρών αυτής της ειδικότητας, η εξίσωση των επαγγελματικών τους προσόντων και η ελεύθερη κυκλοφορία και άσκηση του επαγγέλματος των εργαζομένων σε διαφορετικό κράτος μέλος·

(1) ΕΕ C 182 της 16.6.1997, σελ. 15.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Σεπτεμβρίου 2001)

Λόγω της έλλειψης εναρμόνισης του επαγγέλματος του ομοιοπαθητικού σε κοινοτικό επίπεδο, κάθε κράτος μέλος μπορεί να ρυθμίζει ελεύθερα την άσκηση της εν λόγω δραστηριότητας στην επικράτειά του. Ως εκ τούτου, οι ελληνικές αρχές έχουν το δικαίωμα να μην αναγνωρίζουν την άσκηση της ειδικότητας αυτής στην ελληνική επικράτεια.

Όσον αφορά την ευχέρεια των ελλήνων ομοιοπαθητικών να ασκούν το επάγγελμα τους σε άλλο κράτος μέλος, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι το Δικαστήριο, στην απόφαση Bouchoucha που εξέδωσε στις 3 Οκτωβρίου 1990 (υποθ. C-61/89), απεφάνθη ότι ελλείψει εναρμονίσεως σε κοινοτικό επίπεδο ως προς τις δραστηριότητες που εμπίπτουν αποκλειστικά στην άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος, το άρθρο 52 της συνθήκης ΕΟΚ δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να επιφυλάσσει μια παραϊατρική δραστηριότητα στους διπλωματούχους ιατρούς.

Ως εκ τούτου, αν τα άτομα που έχουν την ειδικότητα του ομοιοπαθητικού στην Ελλάδα δεν είναι διπλωματούχοι ιατροί, δεν έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν το επάγγελμα του ομοιοπαθητικού στα κράτη μέλη στα οποία η δραστηριότητα αυτή επιφυλάσσεται στους διπλωματούχους ιατρούς. Στην αντίθετη περίπτωση, τα εν λόγω άτομα θα έπρεπε, καταρχήν, να έχουν το δικαίωμα να ασκούν ελεύθερα την προαναφερθείσα δραστηριότητα μετά την αναγνώρισή τους ως διπλωματούχων ιατρών από τις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο επιθυμούν να ασκήσουν το ανωτέρω επάγγελμα.

Τέλος, όσον αφορά την ενδεχόμενη εναρμόνιση των όρων άσκησης του επαγγέλματος του ομοιοπαθητικού σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Επιτροπή τονίζει ότι παρεμβαίνει για τη σύνταξη συγκεκριμένης οδηγίας μόνο εφόσον συντρέχουν οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: ευρεία συναίνεση των αντιπροσωπευτικών επαγγελματικών ενώσεων,ποστήριξη από σημαντικό αριθμό αρχών των κρατών μελών και βεβαιότητα ότι μια παρόμοια πρωτοβουλία αντιπροσωπεύει μια ουσιώδη προστιθέμενη αξία σε σχέση με το ισχύον σύστημα αναγνώρισης. Υπό τις παρούσες όμως συνθήκες, δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις. Πρέπει εξάλλου να τονισθεί ότι για τη θέσπιση μιας νομοθετικής πράξης σε ευρωπαϊκό επίπεδο απαιτείται η επίτευξη ομοφωνίας στα πλαίσια του Συμβουλίου.