ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0312/98 υποβολή: Karla Peijs (PPE) προς την Επιτροπή (10 Φεβρουαρίου 1998)

Θέμα: Ταμειακές υποχρεώσεις του ιταλικού δημόσιου τομέα

Στην Κάτω Βουλή της Ολλανδίας τέθηκαν οι ακόλουθες ερωτήσεις στον ολλανδό υπουργό οικονομικών. Θα ήθελε η Επιτροπή, για να ενθαρρυνθεί ο μέγιστος βαθμός αντικειμενικότητας έναντι της Ιταλίας, να απαντήσει και αυτή στις ερωτήσεις αυτές.

1. Γνωρίζετε τις πληροφορίες σχετικά με τη συσσώρευση μελλοντικών ταμειακών υποχρεώσεων («παθητικά υπόλοιπα») στον ιταλικό δημόσιο τομέα; Πρόκειται για δαπάνες που έχουν εγκριθεί από το κοινοβούλιο, αλλά για τις οποίες ο υπουργός οικονομικών έχει εγκρίνει περιορισμένη μόνο ή και καμμία χρηματοδότηση ((Financial Times, 16 Δεκεμβρίου 1997 ));

2. Αληθεύει ότι στο τέλος του 1997 το μέγεθος αυτού του «παθητικού υπολοίπου» ανερχόταν στο 10% περίπου του ΑΕΠ;

3. Συμμερίζεσθε την άποψη ότι μία τέτοια συσσώρευση ταμειακών υποχρεώσεων αυξάνει τον κίνδυνο μιας δύσκολα ελεγχόμενης αύξησης των δαπανών στο μέλλον;

4. Αποτελεί η ύπαρξη «παθητικών υπολοίπων» προσδιοριστικό παράγοντα σε ό,τι αφορά τα κριτήρια ένταξης στην ΟΝΕ;

5. Γνωρίζετε, συγχρόνως, ότι η ιταλική Υπηρεσία Εξωτερικού Συναλλάγματος προέβη στην πώληση 540 τόννων χρυσού στην Τράπεζα της Ιταλίας (Banca d' Italia) ((Reuters, 11 Δεκεμβρίου 1997 ));

Απάντηση του κ. de Silguy εξ ονόματος της Επιτροπής (16 Μαρτίου 1998)

Στο πλαίσιο της ιταλικής διαδικασίας προϋπολογισμού, το κοινοβούλιο κατανέμει τα κονδύλια τόσο βάσει υποχρεώσεων όσο και βάσει διαθέσιμου ρευστού. Τα κονδύλια του προϋπολογισμού είναι κατά κανόνα υψηλότερα από τα ποσά τα οποία δαπανά στην πραγματικότητα η διοίκηση. Τα κεφάλαια τα οποία δεν δαπανώνται το συγκεκριμένο έτος, τα λεγόμενα «residui passivi» (παθητικά υπόλοιπα), δύνανται να μεταφερθούν σε επόμενες χρήσεις. Κατ'έτος, τα νέα κονδύλια σύν τα υπόλοιπα παρελθουσών χρήσεων αντιπροσωπεύουν τα περιθώρια δαπανών του εκάστοτε υπουργείου, τοπικής διοίκησης ή κρατικής υπηρεσίας. Με βάση τα περιθώρια αυτά κάθε θεσμικό όργανο δύναται να ζητήσει πιστώσεις κεφαλαίων από το δημόσιο ταμείο μέχρι το ανώτατο όριο που έχει καθορίσει το κοινοβούλιο. Στη συνέχεια τα κεφάλαια μεταβιβάζονται στους τρέχοντες λογαριασμούς του οργάνου όπου και παραμένουν ως ετοιμο να δαπανηθεί ρευστό.

Το 1997, το κοινοβούλιο επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς όσον αφορά τον προϋπολογισμό ρευστού και τη χρησιμοποίηση των κεφαλαίων του δημοσίου ταμείου. Ως αποτέλεσμα, τα υφιστάμενα ρευστά διαθέσιμα πολλών κρατικών υπηρεσιών εξαντλήθηκαν μεν αλλά τα αδαπάνητα κονδύλια, τα «παθητικά υπόλοιπα», αυξήθηκαν σημαντικά. Σύμφωνα με προσωρινούς υπολογισμούς, τα παθητικά υπόλοιπα σωρευμένα επί σειρά ετών κατά τα οποία οι πραγματικές δαπάνες παρέμειναν χαμηλότερες από τα κονδύλια του προϋπολογισμού, θα πρέπει να έφθασαν στα τέλη του 1997 περίπου το 10 % του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ).

Η ύπαρξη παθητικών υπολοίπων δεν θέτει σε κίνδυνο τις μελλοντικές δαπάνες, στο βαθμό που το κοινοβούλιο διατηρεί περιορισμούς ως προς τα ρευστά διαθέσιμα ανταποκρινόμενους στους γενικότερους στόχους του προϋπολογισμού. Αυτό αποτελεί και την προσέγγιση η οποία αποφασίσθηκε για την επόμενη τριετία με τον δημοσιονομικό νόμο του 1998. Επιπλέον, η ιταλική κυβέρνηση καταρτίζει νέα νομοθεσία η οποία θέτει όρια στο ύψος των «παθητικών υπολοίπων» που δύνανται να μεταφερθούν στο επόμενο έτος ακυρώνοντας ένα μέρος των υφιστάμενων αποθεμάτων.

Η Επιτροπή θα υποβάλει την εκτίμησή της ως προς την ανθεκτικότητα της ιταλικής προσέγγισης σχετικά με τον προϋπολογισμό καθώς και εκείνης άλλων κρατών μελών, στην έκθεσή της για τη σύγκλιση, βάσει του άρθρου 109 Ι (1) της συνθήκης ΕΚ, η οποία θα δημοσιευθεί στις 25 Μαρτίου 1998.

Το θέμα των φόρων που καταβάλλονται για τις συναλλαγές χρυσού από το «Ufficio Italiano Cambi» προς την «Banca d' Italia» πραγματεύεται η απάντηση στη γραπτή ερώτηση Ρ-0311/98 του κ. J.R.H. Maij-Weggen ((βλέπε σελίδα 164. )).