ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2117/00

υποβολή: Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(30 Ιουνίου 2000)

Θέμα: Ο καθορισμός των ασφαλίστρων των μοτοσικλετιστών στα κράτη μέλη

Τα ασφάλιστρα των μοτοσικλετιστών στη Φινλανδία είναι ιδιαίτεραψηλά. Ο λόγος για αυτό είναι βέβαια οψηλός δείκτης κινδύνου ατυχημάτων με μοτοσικλέτα. Φαίνεται ωστόσο ότι τα ασφάλιστρα για τις διάφορες κατηγορίες μοτοσικλετιστών δεν είναι ανάλογα με τον αριθμό των ατυχημάτων που σημειώνονται σε κάθε κατηγορία. Στην πράξη οι κάτοχοι μοτοσικλετών μεγάλου κυβισμού πληρώνουν δυσανάλογα πολλά για τα ατυχήματα με μικρές μοτοσικλέτες.

Είναι ενήμερη η Επιτροπή για την πρακτική σε ό,τι αφορά τα ασφάλιστρα στη Φινλανδία;

Διαφέρει η εν λόγω πρακτική από την ισχύουσα σε άλλα κράτη μέλη;

Διαβλέπει η Επιτροπή δυνατότητες επίλυσης του προβλήματος για έναν δικαιότερο καθορισμό ασφαλίστρων; Λειτουργεί η εσωτερική αγορά κατά τρόπο τέτοιο ώστε να μπορεί ένας Φινλανδός μοτοσικλετιστής να ασφαλισθεί σε άλλο κράτος μέλος έτσι ώστε για το δείκτη κινδύνου ατυχήματος να λαμβάνεταιπόψη μεταξύ άλλων η ηλικία του μοτοσικλετιστή, η πείρα του, ο τόπος κατοικίας του ή ο τύπος και το μέγεθος της μοτοσικλέτας.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Σεπτεμβρίου 2000)

Η εμπορική πρακτική στην οποία αναφέρεται το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου έχει σχέση με ένα κριτήριο που αφορά το όχημα και συγκεκριμένα το κυβισμό του το οποίο λαμβάνεταιπόψη κατά την εκτίμηση του κινδύνου από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή το κριτήριο αυτό αφορά το μέγεθος ή τη δύναμη του κινητήρα και λαμβάνεταιπόψη από τις ασφαλιστικές εταιρείες στα περισσότερα κράτη μέλη περιλαμβανομένης και της Φινλανδίας.

Ο καθορισμός των ασφαλίστρων εντάσσεται στην εμπορική πολιτική κάθε εταιρείας και τα κριτήρια και οι μέθοδοι εκτίμησης των ζημιών επιλέγονται ελεύθερα. Η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να παρέμβει σε ένα θέμα που διέπεται από την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, δεδομένου μάλιστα ότι η ίδια η λογική των κοινοτικών διατάξεων στον εν λόγω τομέαπαγορεύει να καθορίζονται ελεύθερα τα ασφάλιστρα από τις ασφαλιστικές εταιρείες με βάση τα δικά τους κριτήρια τιμολόγησης.

Το κοινοτικό δίκαιο, και συγκεκριμένα η τρίτη οδηγία ασφάλισης ζημιών 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992 για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ(1), επιτρέπει σε κάθε ασφαλιστή ενός κράτους μέλους να ασκήσει την ασφαλιστική δραστηριότητα όσον αφορά τον κλάδο 10,ποχρεωτική αστική ευθύνη για τα αυτοκίνητα, σε κάθε κράτος μέλος, είτε μέσω κάποιουποκαταστήματος είτε στο πλαίσιο της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών. Ένας μοτοσικλετιστής εξάλλου μπορεί να συνάψει μια σύμβαση ασφάλισηςποχρεωτικής αστικής ευθύνης για μια μοτοσικλέτα η οποία είναι καταχωρημένη στη Φινλανδία με ένα ασφαλιστή ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε ένα άλλο κράτος μέλος εκτός της Φινλανδίας, αρκεί ο ασφαλιστής να διαθέτει σχετική άδεια η οποία θα του έχει χορηγηθεί από το κράτος μέλος καταγωγής του και να είναι επίσης μέλος του γραφείου των ασφαλιστών αυτοκινήτων και του φινλανδικού ταμείου εγγυήσεων για τα αυτοκίνητα(2). Η προσχώρηση σε αυτούς τους δυο οργανισμούς είναι αναγκαία για την εξασφάλιση της λειτουργίας του συστήματος της πράσινης κάρτας και του καθεστώτος τηςποχρεωτικής ασφάλισης της αστικής ευθύνης σε σχέση με τα αυτοκίνητα, που καθιερώθηκε με την οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων και για τον έλεγχο τηςποχρέωσης ασφάλισης της ευθύνης αυτής(3), με τη δεύτερη οδηγία 84/5/του Συμβουλίου της 30ης Δεκεμβρίου 1983, που αφορά την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων(4) και με τη τρίτη οδηγία του Συμβουλίου 90/232/ΕΟΚ της 14ης Μαΐου 1990, που αφορά την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων(5). Κατά συνέπειαπάρχει το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει στους καταναλωτές να επιλέξουν το ασφαλιστικό προϊόν που τους εξυπηρετεί καλύτερα καθώς και τον ασφαλιστή που προτιμούν ανεξάρτητα από το κράτος μέλος καταγωγής.

(1) ΕΕ L 228 της 11.8.1992.

(2) Οδηγία 90/618/ΕΟΚ (ΕΕ L 330 της 29.11.1990) όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/49/ΕΟΚ (ΕΕ L 228 της 11.8.1992).

(3) ΕΕ L 103 της 2.5.1972.

(4) ΕΕ L 8 της 11.1.1984.

(5) ΕΕ L 129 της 19.5.1990.