ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2381/99

υποβολή: Bart Staes (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(16 Δεκεμβρίου 1999)

Θέμα: Θέσηπεροχής του διεθνούς δικαίου έναντι κοινοτικής οδηγίας και τήρηση των συμβατικών όρων όσον αφορά τη Σιδηροδρομική Γραμμή του Ρήνου

Η αύξηση του προϋπολογισμού για τα Διευρωπαϊκά Δίκτυα επιβεβαιώνει τη σημασία τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσο η κατασκευή νέων όσον και ο εκσυγχρονισμός τηςφιστάμενηςποδομής των μεταφορών λαμβάνονταιπόψη για συγχρηματοδότηση. Ο φάκελος της Σιδηροδρομικής Γραμμής του Ρήνου αξίζει στο πλαίσιο αυτό την ειδική προσοχή της Επιτροπής. Βάσει του άρθρου 12 της Συνθήκης Διαχωρισμού του Βελγίου και της Ολλανδίας (19 Απριλίου 1839) και των συνθηκών που απορρέουν από αυτή μεταξύ του Βελγίου και της Ολλανδίας της 5ης Νοεμβρίου 1842 και της 13ης Ιανουαρίου 1873 (της επονομαζόμενης Συνθήκης της Σιδηροδρομικής Γραμμής του Ρήνου ) το Βέλγιο έχει δικαίωμα διασύνδεσης με τα γερμανικά σύνορα μέσω του ολλανδικού καντονίου Sittard. Το διεθνές αυτό δικαίωμα διασύνδεσης συγκεκριμενοποιήθηκε μεταξύ του 1869 και του 1879 με την κατασκευή της πρώτης διασυνοριακής σιδηροδρομικής γραμμής στην Ευρώπη. Μετά από τον Ι και τον ΙΙ Παγκόσμιο Πόλεμο όμως η σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αμβέρσας και της γερμανικής περιοχής του Ρούρ αχρηστεύθηκε. Αυτή τη στιγμή οι ολλανδικές αρχές παρακωλύουν στην επαναχρησιμοποίηση αυτής της διεθνούς σιδηροδρομικής σύνδεσης βάσει της εθνικής νομοθεσίας.

1. Αναγνωρίζει η Επιτροπή ότι το Βέλγιο, βάσει του άρθρου 12 της βελγο-ολλανδικής Συνθήκης Διαχωρισμού (19 Απριλίου 1839) και των απορρεουσών απ αυτή βελγο-ολλανδικών συνθηκών της 5ης Νοεμβρίου 1842 και 13ης Ιανουαρίου 1873 δικαιούται να συνδέεται με τα γερμανικά σύνορα μέσω του ολλανδικού καντονίου του Sittard;

2. Είναι άραγε η ολλανδική περιβαλλοντική νομοθεσία βάσει της οδηγίας για τους οικοτόπους ήσσονος σημασίας από τις προαναφερθείσες διεθνείς συνθήκες εφόσον ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη της βελγο-ολλανδικής Συνθήκης Διαχωρισμού (η Ρωσία) δεν αποτελεί κράτος μέλος της ΕΕ; (Σημείωση: η Συνθήκη της Βιέννης όμως ορίζει σαφώς ότι το διεθνές δίκαιοπερισχύει του εθνικού δικαίου).

3. Πρόκειται άραγε η Επιτροπή, λαμβάνονταςπόψη τις απαντήσεις στα ερωτήματα 1 και 2 να ζητήσει από τις ολλανδικές αρχές να τηρήσουν τις συμβατικές τουςποχρεώσεις κυρίως μάλιστα αφού ηλοποίηση της Σιδηροδρομικής Γραμμής του Ρήνου περιλαμβάνεται στις γενικές αρχές της Κοινοτικής αφοσίωσης; Εάν όχι για ποιό λόγο;

Απάντηση της κας de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής

(26 Ιανουαρίου 2000)

1. Η συνθήκη διαχωρισμού Βελγίου Κάτω Χωρών (19 Απριλίου 1839) και οι συνθήκες Βελγίου-Κάτω Χωρών της 5ης Νοεμβρίου 1842 και της 13ης Ιανουαρίου 1873 που προέκυψαν από αυτή είναι διμερείς συμφωνίες μεταξύ δύο κρατών μελών. Στο μέτρο που οι εν λόγω διμερείς συμφωνίες δεν παραβιάζουν το κοινοτικό δίκαιο, η Επιτροπή δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τα αποτελέσματά τους. Σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, εναπόκειται στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη να εκτιμήσουν και να καθορίσουν την μελλοντική χρήση της σιδηροδρομικής γραμμής του Ρήνου.

2. Η Επιτροπή δεν είναι λεπτομερώς ενήμερη για το περιεχόμενο των συνθηκών που προαναφέρθηκαν. Στο μέτρο που γνωρίζει η Επιτροπή, οι συνθήκες αφορούν το δικαίωμα διέλευσης μέσω μιας συγκεκριμένης περιοχής (το καντόνι Sittard των Κάτω Χωρών), αλλά δεν ορίζουν την ακριβή θέση των σιδηρογραμμών εντός της εν λόγω περιοχής. Τούτο σημαίνει ότι αμφότερα τα κράτη μέλη θα πρέπει να συμφωνήσουν με βάση τις δικές τους διαδικασίες για τον τρόπο με τον οποίο το δικαίωμα διέλευσης καθίσταται ενεργό. Συνεπώς, η Επιτροπή δεν βλέπει εκ των προτέρων κανένα εμπόδιο στην εφαρμογή του σχετικού κοινοτικού δικαίου όσον αφορά την επαναλειτουργία από τις αρχές της Ολλανδίας της σιδηροδρομικής γραμμής του Ρήνου, εάν αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει να διανοιχθεί εναλλακτική γραμμή μέσω του καντονίου Sittard. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι σημαντική εν προκειμένω η σειρά προτεραιότητας των διεθνών συνθηκών και της εθνικής νομοθεσίας, δεδομένου ότι η εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου δεν εμποδίζει κατ' ανάγκη την εφαρμογή των συνθηκών.

3. Δεν έγκειται στην Επιτροπή να ωθήσει την ολλανδική κυβέρνηση να εφαρμόσει οιαδήποτεποχρέωσή της απορρέει από μη κοινοτική συνθήκη την οποία ενδεχομένως συνήψε. Όμως η ολλανδική κυβέρνηση δήλωσε ότι, επειδή η παλιά γραμμή περνάει μέσα από ειδική περιοχή διατήρησηςπό την έννοια της

οδηγίας 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 2 Ιανουαρίου 1979, για τη διατήρηση των αγρίων πτηνών(1), πρέπει να εφαρμοστούν το άρθρο 6 παράγραφος 3 και το άρθρο 4 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας(2). Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να πληρούνται όλες οι ειδικές απαιτήσεις των εν λόγω διατάξεων. Μια από τις απαιτήσεις του άρθρου 6 παράγραφος 4 είναι ότι ένα σχέδιο ή ένα έργο μπορεί να διεξαχθεί μόνο ελλείψει εναλλακτικών λύσεων. Η εν λόγω απαίτηση μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσει στην εξεύρεση εναλλακτικής γραμμής, αντί της επαναλειτουργίας της σιδηροδρομικής γραμμής του Ρήνου.

(1) ΕΕ L 206 της 22.7.1992.

(2) ΕΕ L 103 της 25.4.1979.