ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0836/96 υποβολή: Cristiana Muscardini (NI) προς την Επιτροπή (12 Απριλίου 1996)

Θέμα: Άσκηση του επαγγέλματος του οδοντιάτρου

Η Επιτροπή γνωρίζει οπωσδήποτε τις δυσκολίες ερμηνείας ορισμένων σημείων των ιταλικών νόμων 409/85 και 471/88 σε σχέση με τις οδηγίες 70/686 ((ΕΕ L 233 της 24.08.1978, σελ. 1. )), 78/687 ((ΕΕ L 233 της 24.08.1978, σελ. 10. )) και 93/16 ((ΕΕ L 165 της 7.07.1993, σελ. 1. )), όσον αφορά το δικαίωμα άσκησης του οδοντιατρικού επαγγέλματος. Ιδιαίτερα, δεν είναι σαφές εάν ο ιταλικός νόμος 471/88 εμποδίζει ή όχι τους ιατρούς που ασκούν την οδοντοστοματολογία να ασκούν το επάγγελμα του οδοντιάτρου μόνον εάν είναι εγγεγραμμένοι στην ιατρική επετηρίδα όπως συμβαίνει ήδη στη Γαλλία.

Αυτού λεχθέντος μπορεί η Επιτροπή να δηλώσει εάν η απόφαση της 1ης Ιουνίου 1995 (υπόθεση C 40/93) του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έχει ως αποτέλεσμα να εκπίπτουν του δικαιώματος άσκησης της οδοντιατρικής οι εγγεγραμμένοι στην επετηρίδα των οδοντιάτρων ιατροί κατ' εφαρμογήν του νόμου 471/88;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (24 Μαΐου 1996)

Η Επιτροπή δεν αγνοεί τις δυσκολίες που δημιουργεί, στο εσωτερικό ιταλικό επίπεδο η ερμηνεία ορισμένων σημείων των νόμων 409/85 και 471/88. Πάντως, η ερμηνεία αυτή είναι θέμα του εθνικού δικαστή, ο οποίος ωστόσο μπορεί να το παραπέμψει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για προδικαστική απόφαση, στην περίπτωση που θα αντιμετώπιζε θέμα ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου.

Στην απόφαση που εκδόθηκε την 1η Ιουνίου 1995 στην υπόθεση C-40/93 Επιτροπή κατά Ιταλίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι μεταφέροντας, με το νόμο 471 της 31 Οκτωβρίου 1988, στο πανεπιστημιακό έτος 1984/5, σε ό,τι αφορά τους πτυχιούχους στην ιατρική και τη χειρουργική, την προθεσμία (28 Ιανουαρίου 1980) που καθοριζόταν στο άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ, για την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων του οδοντιάτρου ((ΕΕ L 233 της 24.08.1978. )), η Ιταλία δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που είχε βάσει του άρθρου 19 και του άρθρου 1 της οδηγίας 78/687/ΕΟΚ για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με τις δραστηριότητες του οδοντιάτρου (1). Πράγματι, τη στιγμή της έγκρισης των οδηγιών 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ που υποχρέωναν την Ιταλία να δημιουργήσει το ιδιαίτερο επάγγελμα του οδοντιάτρου, η οδοντιατρική ασκείτο στο εν λόγω κράτος μέλος από ιατρούς. Κατ' εξαίρεση, το άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ επιτρέπει στους ιατρούς αυτούς να συνεχίσουν να ασκούν την οδοντιατρική και να μεταναστεύουν σε άλλα κράτη μέλη ως οδοντίατροι εφόσον, ειδικότερα, είχαν αρχίσει την εκπαίδευσή τους ως ιατροί πριν από τις 28 Ιανουαρίου 1980.

Η απόφαση αυτή, που ελήφθη στο πλαίσιο μιας διαδικασίας διαπίστωσης παράλειψης, δεν έχει παρά δηλωτική αξία και δεν μπορεί να παράγει, σε ό,τι αφορά το εσωτερικό δίκαιο, τα αποτελέσματα που αναφέρει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, δηλαδή την έκπτωση από το δικαίωμα άσκησης της οδοντιατρικής για τους ιατρούς που δεν ενεγράφησαν στην ιταλική οδοντιατρική επετηρίδα, σε εφαρμογή του νόμου 471/88. Όπως φαίνεται εξάλλου από το άρθρο 171 της συνθήκης ΕΚ το κράτος μέλος του οποίου αναγνωρίστηκε η παράλειψη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την εφαρμογή της απόφασης. Εναπόκειται λοιπόν στις ιταλικές αρχές να προσαρμόσουν το ιταλικό δίκαιο με το κοινοτικό. Ο εθνικός δικαστής θα πρέπει να μπορεί να εξάγει τις επιπτώσεις της απόφασης αυτής σε εσωτερικό επίπεδο, αν χρειαστεί, και σε περίπτωση ενδεχομένων δυσκολιών σχετικά με την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, αναφερόμενος στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μέσω προδικαστικής παραπομπής για ερμηνεία.