ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2675/02

υποβολή: Paulo Casaca (PSE) προς την Επιτροπή

(24 Σεπτεμβρίου 2002)

Θέμα: Κίνδυνοι για το περιβάλλον και για τους καταναλωτές από την ιχθυοκαλλιέργεια

Σε μελέτη που διεξήγαγαν ενώσεις καταναλωτών της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου και της Ιταλίας και που δημοσιεύθηκε στο τεύχος αριθ. 228 του περιοδικού Ρroteste, επιβεβαιώνεται η πληροφορία που προ πολλού ήδη μεταδίδεται από πολλές πηγές στο Διαδίκτυο, ότι ο σολομός που καταναλώνεται στην ευρωπαϊκή αγορά εμπεριέχει κινδύνους για τηνγεία των καταναλωτών, ιδίως λόγω της εμπεριεχόμενης μεγάλης ποσότητας PCB. Η βιομηχανική ιχθυοκαλλιέργεια σαρκοβόρων ειδών εμφανίζεται σήμερα ως η κύρια απειλή για την βιώσιμη ανάπτυξη των αλιευμάτων, δεδομένου ότι, καθώς εξαρτάται από τα άλευρα των αγρίων ιχθύων, ασκείται μεγάλη πίεση στα είδη αυτά, επίσης δε λόγω της ρυπάνσεως των θαλασσών και της απειλής που συνεπάγεται για τα άγρια είδη.

Από τη μελέτη αυτή κατέστησαν επίσης εμφανείς οι κίνδυνοι που η πρακτική αυτή παρουσιάζει για τηνγεία των καταναλωτών.

Στο ανωτέρω πλαίσιο ερωτάται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

1. Πότε προτίθεται η Επιτροπή να προωθήσει νομοθεσία για τον έλεγχο της παρουσίας PCB στα τρόφιμα·

2. Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι οφείλει να επαναδιατυπώσει την πρωτοβουλία της για την αναθεώρηση της σχετικής με τα PCP νομοθεσίαςπό το φώς τωνπαρχόντων στοιχείων που δεικνύουν τους κινδύνους που παρουσιάζουν για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ιχθυοκαλλιέργειας σαρκοβόρων·

Απάντηση του κ. Byrne εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Νοεμβρίου 2002)

Η μόλυνση ζωοτροφών και τροφίμων από διοξίνες, φουράνια και πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB) αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσιαγεία. Επομένως πρέπει να ληφθούν μέτρα για τη μείωση του επιπέδου μόλυνσής τους. Η Επιτροπή έχει αναπτύξει πλήρη στρατηγική για τη μείωση της παρουσίας αυτών των μολυντών στο περιβάλλον, στις ζωοτροφές και στα τρόφιμα η οποία περιγράφεται σε ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς το Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή σχετικά με μια στρατηγική της Κοινότητας για τις διοξίνες, τα φουράνια και τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB)(1).

Όσον αφορά τις διοξίνες και τα φουράνια στα ψάρια έχουν ήδη καθοριστεί μέγιστα επίπεδα από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2375/2001 του Συμβουλίου της 29ης Νοεμβρίου 2001 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 466/2001 της Επιτροπής για τον καθορισμό μέγιστων τιμών ανοχής για ορισμένες προσμείξεις στα τρόφιμα(2). Ο παρών κανονισμός προβλέπει αναθεώρηση των μέγιστων επιπέδων έως τις 31 Δεκεμβρίου 2004 με σκοπό τη συμπερίληψη παρεμφερών προς τη διοξίνη πολυχλωριωμένων διφαινυλίων. Η σύσταση 2002/201/ΕΚ της Επιτροπής της 4ης Μαρτίου 2002(3) καθιερώνει τα κριτήρια για την παρακολούθηση των διοξινών και των παρεμφερών προς τη διοξίνη πολυχλωριωμένων διφαινυλίων σε ευρύ φάσμα ζωοτροφών και τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων των ψαριών.

Η Επιτροπή προσδιόρισε επίσης στην προαναφερθείσα ανακοίνωση την ανάγκη διεξαγωγής αξιολόγησης του κινδύνου από μη παρεμφερή προς τη διοξίνη πολυχλωριωμένα διφαινύλια και την επίτευξη πρόσφατων δεδομένων σχετικά με την εμφάνιση αυτών των μολυντών στις ζωοτροφές και τα τρόφιμα. Η Επιτροπή επομένως ζήτησε από την Επιστημονική Επιτροπή Τροφίμων τη διεξαγωγή μιας τέτοιας αξιολόγησης του κινδύνου. Στη συνέχεια, η Επιτροπή θα μελετήσει τα κατάλληλα μέτρα για τον περιορισμό της παρουσίας μη παρεμφερών προς τη διοξίνη πολυχλωριωμένων διφαινυλίων σε ολόκληρη την τροφική αλυσίδα ζωοτροφών και τροφίμων. Εν τω μεταξύ, η Επιτροπή ζήτησε από τις αρχές και τους επαγγελματίες του τομέα να παρακολουθούν επίσης τα μη παρεμφερή προς τη διοξίνη πολυχλωριωμένα διφαινύλια στις ζωοτροφές και τα τρόφιμα, ιδιαίτερα προϊόντα ψαριών και αλιείας, και θα συγκεντρώσει τα αποτελέσματα σε μια πλήρη βάση δεδομένων. Προς το παρόν, η Επιτροπή δεν έχει λάβει πλήρεις αποδείξεις της παρουσίας πολύψηλών επιπέδων πολυχλωριωμένων διφαινυλίων στο σολομό στην ευρωπαϊκή αγορά, πράγμα το οποίο θα συνεπαγόταν σημαντικούς κινδύνους για τηνγεία των καταναλωτών.

Η κοινοτική στρατηγική για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ευρωπαϊκήςδατοκαλλιέργειας αποσκοπεί στη δημιουργία βέλτιστων δυνατών συνθηκών που θα καταστήσουν ικανούς τους παραγωγούς προϊόντωνδατοκαλλιέργειας να προσφέρουνγιή προϊόντα στις ποσότητες που απαιτούνται από την αγορά, χωρίς ναποβαθμίζεται το περιβάλλον. Αυτή η στρατηγική καθορίζεται στην πρόσφατη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο με τίτλο Μια στρατηγική για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ευρωπαϊκήςδατοκαλλιέργειας(4). Αυτή η στρατηγική καταρτίστηκε στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) και καθιερώνει ένα σχέδιο για την περαιτέρω ανάπτυξη του τομέα τηςδατοκαλλιέργειας και τη δημιουργία ασφαλούς απασχόλησης ιδιαίτερα στις περιοχές που εξαρτώνται από την αλιεία αλλά όχι εις βάρος του περιβάλλοντος, ούτε της ασφάλειας ή της ποιότητας των τροφίμων.

Η Επιτροπή δεν συμφωνεί ότι ηδατοκαλλιέργεια είναι η κύρια απειλή για τη βιώσιμη ανάπτυξη της αλιείας. Η κύρια απειλή προέρχεται μάλλον από τηνπερεκμετάλλευση των φυσικών αποθεμάτων, τις μικρές ποσότητες ώριμων ψαριών και το γεγονός ότι η διαθέσιμη αλιευτική ικανότητα των στόλων της Κοινότηταςπερβαίνει κατά πολύ αυτή που απαιτείται για τη συγκομιδή ψαριών με βιώσιμο τρόπο.

Όσον αφορά την πίεση που ασκείται στην αλιεία άγριων ψαριών, η Επιτροπή ζήτησε από το Διεθνές Συμβούλιο Εξερεύνησης της Θάλασσας (ICE) να προβεί σε αξιολόγηση του αντίκτυπου της βιομηχανικής αλιείας στα θαλάσσια οικοσυστήματα. Θα εξακολουθήσει να παρακολουθεί τη διεξαγωγή της βιομηχανικής αλιείας, έτσι ώστε να εξασφαλίσει ότι ο αντίκτυπός της στα είδη ψαριών που είναι κατάλληλα για κατανάλωση από τον άνθρωπο και άλλα θαλάσσια είδη παραμένει χαμηλός και θα προταθούν βελτιωμένα μέτρα διαχείρισης εφόσον είναι απαραίτητο.

(1) ΕΕ C 322 της 17.11.2001.

(2) ΕΕ L 321 της 6.12.2001.

(3) ΕΕ L 67 της 9.3.2002.

(4) COM(2002)511 τελικό.