ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1234/02

υποβολή: Professor Sir Neil MacCormick (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(23 Απριλίου 2002)

Θέμα: Ετικέτες καταβολής φόρου και έλεγχος του λαθρεμπορίου

Επιδιώκοντας να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της λαθραίας εισαγωγής εμφιαλωμένων απεσταγμένων οινοπνευματωδών ποτών στην Ένωση, ορισμένα κράτη μέλη ενδέχεται να εξετάσουν το ενδεχόμενο να καθιερώσουν ετικέτες καταβολής φόρου, οι οποίες θα επικολλώνταιποχρεωτικά σε κάθε φιάλη που θα πωλείται νόμιμα.

Έχει η Επιτροπή να δώσει κάποιες συμβουλές σχετικά με:

α) το πόσο πιθανό είναι η μέθοδος αυτή να αποβεί αποτελεσματική για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, και

β) το εάνπάρχει κίνδυνος ασυμβατότητας με τη νομοθεσία της ενιαίας αγοράς που απαγορεύει τις διακρίσεις·

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Μαΐου 2002)

Όσον αφορά το σημείο α) του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου, οι απόψεις σχετικά με την αποτελεσματικότητα των φορολογικών επισημάτων όσον αφορά τον έλεγχο του λαθρεμπορίου και της απάτης

ποικίλλουν, όχι μόνο μεταξύ κρατών μελών αλλά και ανάλογα με το προϊόν, και — καθώς οι συνθήκες αλλάζουν — με την πάροδο του χρόνου. Η Επιτροπή κατά συνέπεια δεν επιθυμεί να εκφέρει γνώμη επί της συνολικής χρησιμότητας των επισημάτων αυτών. Στον τομέα των εμφιαλωμένων αλκοολούχων ποτών ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες της Επιτροπής, μόνο η Δανία, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία απαιτούν τη στιγμή αυτή τα φορολογικά επισήματα.

Όσον αφορά το σημείο β), οι λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής των φορολογικών επισημάτων ορίζονται στο άρθρο 21 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης(1). Ειδικότερα, το άρθρο 21 ορίζει τα ακόλουθα:

1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 6 παράγραφος 1, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι τα προϊόντα που πρόκειται να διατεθούν στην κατανάλωση στο έδαφος τους φέρουν φορολογικά σήματα ή εθνικά αναγνωριστικά σήματα που χρησιμοποιούνται για φορολογικούς σκοπούς.

2. Κάθε κράτος μέλος που προβλέπει τη χρησιμοποίηση εθνικών αναγνωριστικών σημάτων ή φορολογικών επισημάτων κατά την έννοια της παραγράφου 1,ποχρεούται να τα θέτει στη διάθεση των εγκεκριμένων αποθηκευτών των άλλων κρατών μελών. Εντούτοις, κάθε κράτος μέλος μπορεί να προβλέπει ότι τα φορολογικά επισήματα τίθενται στη διάθεση φορολογικού αντιπροσώπου εγκεκριμένου από τις φορολογικές αρχές αυτού του κράτους μέλους.

Τα κράτη μέλη φροντίζουν ώστε η διαδικασία αυτών των σημάτων να μη δημιουργεί εμπόδια στην ελεύθερη ενδοκοινοτική κυκλοφορία των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικό φόρο κατανάλωσης.

3. Τα κατά την έννοια της παραγράφου 1, φορολογικά επισήματα ή αναγνωριστικά σήματα, ισχύουν μόνο στο κράτος μέλος που τα χορήγησε. Τα κράτη μέλη μπορούν πάντως να προβαίνουν σε αμοιβαία αναγνώριση αυτών των (επι)σημάτων.

Το άρθρο 6 παράγραφος 1 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ — του οποίου γίνεται μνεία ανωτέρω, στην παράγραφο 1 του άρθρου 21, — ορίζει ότι Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός κατά τη θέση των προϊόντων σε ανάλωση (που καθορίζονται λεπτομερώς στη συνέχεια) ή κατά τη διαπίστωση των ελλειμμάτων που οφείλουν να φορολογηθούν .

Κατά συνέπεια, η απαίτηση κράτους μέλους να φέρουν τα προϊόντα φορολογικά επισήματα δεν επηρεάζει τη στιγμή κατά την οποία ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός.

(1) ΕΕ L 76 της 23.3.1992.