ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0941/03

υποβολή: Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(26 Μαρτίου 2003)

Θέμα: Κοινοτική νομοθεσία σχετικά με τη χρήση τηλεοπτικών συσκευών στα δωμάτια ξενοδοχείων

Σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, οι τηλεοπτικές συσκευές στα δωμάτια των ξενοδοχείων έχουν μετατραπεί σε δαμόκλειο σπάθη για τους επιχειρηματίες του ξενοδοχειακού κλάδου.

Οι εν λόγω επιχειρηματίες βιώνουν, μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας, τη σύγκρουση που τους αντιπαραθέτει με τους φορείς διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων, οι οποίοι απαιτούν την καταβολή εισφοράς για τη χρήση τηλεοπτικών δεκτών στα δωμάτια. Για το λόγο αυτό, ζητούν τη θέσπιση νομοθεσίας μεποχρεωτική εφαρμογή σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα ρυθμίζει το ζήτημα αυτό, καθώς οι ισχύοντες κανόνες εμφανίζουν γκρίζες ζώνες που οδήγησαν στην έκδοση αντιφατικών αποφάσεων από τα δικαστήρια.

Εκτιμά η Επιτροπή ότι θα όφειλε να αναλάβει μια σχετική πρωτοβουλία, προτείνοντας κοινοτική νομοθεσία για τη διασάφηση των προαναφερόμενων γκρίζων ζωνών, η οποία θα ρυθμίζει τηνπόθεση αυτή και θα βοηθήσει τα δικαστήρια να διαμορφώσουν συγκεκριμένη ιδέα για τους κανόνες που πρέπει να εφαρμόζουν σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Ένωσης·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Μαΐου 2003)

Το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου θίγει το ζήτημα της αμοιβής των κατόχων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για τη χρήση, από τους ξενοδόχους, έργων τους ή άλλου προστατευόμενουλικού, όταν μεταδίδονται από τηλεοπτικές συσκευές στα δωμάτια ξενοδοχείων.

Όσον αφορά ειδικότερα την παρουσίαση στο κοινό έργων και άλλου προστατευόμενουλικού, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου στο γεγονός ότιπάρχει ήδη σχετική κοινοτική νομοθεσία, η οποία απορρέει εξάλλου από διεθνείς νομικούς κανόνες(1).

Έτσι, το άρθρο 3-1 της οδηγίας 2001/29/ΕΚ(2) εναρμονίζειπέρ των δημιουργών το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν κάθε παρουσίαση στο κοινό, με ενσύρματα ή ασύρματα μέσα, των έργων τους. Αφετέρου, το άρθρο 8(2) της οδηγίας 92/100/ΕΟΚ(3) προβλέπει ότι ο χρήστης καταβάλλει εύλογη

και ενιαία αμοιβή σε περίπτωση που ένα φωνογράφημα το οποίο εκδίδεται για εμπορικούς σκοπούς χρησιμοποιείται για οποιαδήποτε παρουσίαση στο κοινό. Ο όρος χρήστης περιλαμβάνει επίσης τα άτομα που διενεργούν μια νέα πράξη παρουσίασης στο κοινό μιας ραδιοφωνικής εκπομπής σ' ένα χώρο ανοικτό στο κοινό. Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι αν ένα άτομο μεταδίδει μια τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή χρησιμοποιώντας φωνογραφήματα ή ακόμη μεταδίδοντας απευθείας ένα φωνογράφημα σε ένα κοινό, τότε πρέπει να καταβάλλει εύλογη και ενιαία αμοιβή. Για το λόγο αυτό, αν ένας επιχειρηματίας προβαίνει σε τέτοιου είδους μετάδοση στην επιχείρησή του, πρέπει να καταβάλλει την εύλογη αμοιβή στους καλλιτέχνες και στους παραγωγούς φωνογραφημάτων και πρέπει επίσης να ζητήσει από τους δημιουργούς άδεια εκμετάλλευσης (ή να τους καταβάλλει εύλογη αμοιβή όπου το προβλέπει η εθνική νομοθεσία). Αυτό ισχύει με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που έχει ήδη καταβάλλει, μια πρώτη φορά, ο οργανισμός τηλεόρασης και ραδιοφωνίας.

Έτσι, η κοινοτική νομοθεσία παρέχει ήδη απαντήσεις για την ουσία των θεμάτων που θίγει η ερώτηση του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου. Η Επιτροπή δεν διαθέτει μέχρι στιγμής επαρκή στοιχεία που να δείχνουν ότι απαιτείται συμπληρωματική νομοθετική πρωτοβουλία στον εν λόγω τομέα για την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

(1) Άρθρο 11α της σύμβασης της Βέρνης για την προστασία των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων (1971) και άρθρο 12 της σύμβασης της Ρώμης για την προστασία των ερμηνευτών ή εκτελεστών, των παραγωγών φωνογραφημάτων και των οργανισμών ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων (1961).

(2) Οδηγία 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας, ΕΕ L 167 της 22.6.2001, σελ. 10. Η εν λόγω οδηγία έπρεπε να μεταφερθεί στις 22 Δεκεμβρίου 2002.

(3) Οδηγία 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Νοεμβρίου 1992 σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας, ΕΕ L 346 της 27.11.1992, σελ. 61.