ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0881/98 υποβολή: Νικήτας Κακλαμάνης (UPE) προς την Επιτροπή (26 Μαρτίου 1998)

Θέμα: Αριθμοί κλήσεως αστυνομίας, πυροσβεστικής και ασθενοφόρων στις χώρες της Ε.Ε.

Είναι γνωστό ότι μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε. παρατηρούνται διαφορές αναφορικά με τους αριθμούς επείγουσας κλήσης της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και των ασθενοφόρων. Η ανομοιογένεια αυτή δημιουργεί προβλήματα σε υπηκόους κρατών μελών οι οποίοι βρίσκονται για λόγους αναψυχής ή επαγγελματικής απασχόλησης σε άλλο κράτος μέλος της Ε.Ε., και ενώ επιβάλλεται να καλέσουν επειγόντως την αστυνομία, την πυροσβεστκή ή το ασθενοφόρο, αδυνατούν να το πράξουν λόγω άγνοιας των άριθμών κλήσεως της χώρας όπου βρίσκονται.

Θα παρακαλούσα να πληροφορηθώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αν προτίθεται να αναλάβει πρωτοβουλία εναρμόνισης των αριθμών επείγουσας κλήσης στα κράτη μέλη της Ένωσης, κάτι που θα διευκολύνει όλους τους πολίτες οι οποίοι δεν θα είναι υποχρεωμένοι πλέον να χάνουν πολύτιμο χρόνο για να βρουν τα κατάλληλα νούμερα, την ίδια στιγμή που ανθρώπινες ζωές βρίσκονται σε κίνδυνο.

Απάντηση του κ. Bangemann εξ ονόματος της Επιτροπής (15 Μαΐου 1998)

Το αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου υπογραμμίζει την ανάγκη ενός κοινού ευρωπαϊκού αριθμού πρόσβασης στις υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης. Η αναγκαιότητα ενός τέτοιου αριθμού κλήσεως αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και από άλλους φορείς, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ανταποκρινόμενο στην επιταγή αυτή, το Συμβούλιο εξέδωσε, στις 29 Ιουλίου 1991, την απόφαση 91/396/ΕΟΚ ((ΕΕ L 217 της 6.8.1991 )) σχετικά με την θέσπιση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού αριθμού κλήσεως εκτάκτου ανάγκης. Η απόφαση καλεί τα κράτη μέλη να προχωρήσουν στην εισαγωγή του αριθμού «112» στα δημόσια τηλεφωνικά δίκτυα καθώς και στα μελλοντικά ψηφιακά δίκτυα ολοκληρωμένων υπηρεσιών, καθώς και στις δημόσιες κινητές υπηρεσίες, ως ενιαίου ευρωπαϊκού αριθμού κλήσεως για τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Η απόφαση επέτρεψε την παράλληλη εφαρμογή με τους υφιστάμενους αριθμούς κλήσεως για τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης.

Μολονότι η απόφαση ορίζει ότι ο ενιαίος ευρωπαϊκός αριθμός κλήσεως εκτάκτου ανάγκης έπρεπε να έχει θεσπιστεί μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1992, προέβλεπε παρεκκλίσεις (έως τις 31 Δεκεμβρίου 1996) για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες θα ήταν αδύνατη, ή υπερβολικά δαπανηρή, η συμμόρφωση με την αρχική προθεσμία. Δεδομένου ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η θέσπιση ενιαίου αριθμού κλήσεως για τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης απαιτεί σημαντική αναδιάρθρωση των προγραμμάτων αρίθμησης εγχείρημα περίπλοκο και χρονοβόρο, αρκετά κράτη μέλη ζήτησαν την εν λόγω παρέκκλιση.

Η Επιτροπή παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς τη διαδικασία μεταφοράς και εφαρμογής της απόφασης του Συμβουλίου 91/396/ΕΟΚ σε όλα τα κράτη μέλη και αναφέρθηκε επανειλημμένα (2 Φεβρουαρίου 1995, 22 Νοεμβρίου 1995, 9-13 Ιουνίου 1997) για το ζήτημα αυτό στην επιτροπή καταγγελιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πέρυσι κινήθηκαν διαδικασίες επί παραβάσει κατά τριών κρατών μελών (Πορτογαλία, Ισπανία και Ελλάς) που δεν είχαν ακόμη κοινοποιήσει τα οικεία εθνικά μέτρα εφαρμογής. Μετά την κοινοποίηση εθνικών μέτρων, κατέστη σαφές ότι είχαν επιλυθεί τα προβλήματα μεταφοράς σε δύο από τα προαναφερθέντα κράτη μέλη (Πορτογαλία και Ισπανία). Ως αποτέλεσμα τούτου, τερματίσθηκαν οι αντίστοιχες διαδικασίες επί παραβάσει. Η Ελλάς δεν έχει ακόμη κοινοποιήσει οιαδήποτε μέτρα ως προς το ζήτημα αυτό.

Με την εξαίρεση του κράτους μέλους το οποίο δεν έχει ακόμη μεταφέρει την απόφαση του Συμβουλίου, η Επιτροπή δεν γνωρίζει την ύπαρξη προβλημάτων συνδεόμενων με την εφαρμογή του «112» στην Ευρώπη.

Η Επιτροπή θα συνεχίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τον φάκελλο αυτόν, και, εφόσον χρειασθεί, θα λάβει πρόσθετα κατάλληλα μέτρα για να εξασφαλίσει την ύπαρξη, σε όλη την Κοινότητα, του ενιαίου αριθμού κλήσεως για τις καταστάσεις έκτακτου ανάγκης.