ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2270/01

υποβολή: Pierre Jonckheer (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(31 Ιουλίου 2001)

Θέμα: Υπαίθριο ανθρακωρυχείο βορείως της Παλένθια (Περιοχή Άλτο Καριόν, Ισπανία)

Στην Περιοχή Άλτο Καριόν (Γκουάρδο εν Παλένθια), η επιχείρηση Uminsa (Ένωση Ανθρακωρυχείων του Βορά, ΑΕ.), ιδιοκτησίας του επιχειρηματία από την Λεόν Βικτορίνο Αλόνσο, ζήτησε, κατά τα έτη 2000 και 2001, συνολικά 600 εκτάρια, για την εκμετάλλευση, κατά τα τρία προσεχή έτη,παίθριου ανθρακωρυχείου, κατανεμημένου σε έξη προγράμματα εκμετάλλευσης,πό το πρόσχημα ότι τοπόγειο ανθρακωρυχείο δεν είναι αποδοτικό. Η περιοχή αυτή αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα του 16 % της δασώδους επιφάνειας της αποψιλωμένης επαρχίας της Παλένθια. Αποτελεί φυσικό οικότοπο της φαιάς αρκούδας, του αγριόκουρκου, της οξυμυρσίνης, και άλλων προστατευόμενων ειδών από τις οδηγίες 79/409/ΕΟΚ(1) και 92/43/ΕΟΚ(2), και ευρίσκεται στα όρια του φυσικού πάρκου της Φουέντες Καριόνας και Φουέντε Κόμπρε, το οποίο είναι καταγεγραμμένο στο Δίκτυο Natura 2000 με τον αριθμό LIC — 414 011. Τα εν λόγω προγράμματαπεβλήθησαν σε αξιολόγηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, κατά την διοικητική διεκπεραίωσή τους όμως διεπιστώθησαν σημαντικές ατασθαλίες και μία εμπρόθετη και μεροληπτική έλλειψη τεχνικής και επιστημονικής αυστηρότητας με σκοπό την ελαχιστοποίηση των καταστροφικών επιπτώσεων για την χλωρίδα, την πανίδα, το έδαφος, την ατμόσφαιρα, τα ύδατα, το τοπίο, την απασχόληση και τον ανθρώπινο παράγοντα(3).

Η αποκατάσταση του οικοτόπου και της βιοποικιλότητας είναι ακόμη δυνατή στις εν λόγω περιοχές: το επίπεδο αυτό τηςποβάθμισης του περιβάλλοντος κατέστη δυνατόν χάρη στην προφανή ανοχή της κυβέρνησης της Αυτόνομης Περιφέρειας Καστίλης και Λεόν, καθώς και άλλων ενεχόμενων τοπικών παραγόντων(4). Από την άλλη πλευρά, οι εν λόγω διοικητικέςπηρεσίες αρνήθηκαν στο περιφερειακό συντονιστικό όργανο του Αντιδεσμόντες ντε Γουάρδο (Παλένθια) την πρόσβαση σε στοιχεία περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, παραβιάζοντας την οδηγία 90/313/ΕΟΚ(5).

Πως δικαιολογεί η Επιτροπή την καταστροφή της βιοποικιλότητας και του μέλλοντος της περιοχής αυτής τη στιγμή που ο τομέας των ανθρακωρυχείων είναι καταδικασμένος να εξαφανισθεί σύντομα· Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι η Ισπανία παραβιάζει την κοινοτική νομοθεσία και πολιτική για την προστασία του περιβάλλοντος και, ειδικότερα, των δασών της, παραβιάζοντας τις οδηγίες 79/403/ΕΟΚ, 92/43/ΕΟΚ, 90/313/ΕΟΚ, 91/156/ΕΟΚ(6) σχετικά με τα απόβλητα και 97/11/ΕΚ(7) σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις· Τι σκοπεύει να πράξει η Επιτροπή για να αποτρέψει την οικολογική αυτή καταστροφή·

(1) ΕΕ L 103 της 25.4.1979, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 206 της 22.7.1992, σελ. 7.

(3) Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η ποιότητα του άνθρακα απόπαίθριο ανθρακωρυχείο είναι τόσο χαμηλή που δημιουργεί 35 % περισσότερη στάχτη με την παρεπόμενη αύξηση της περιβαλλοντικής ρύπανσης.

(4) Οι εν λόγω παράγοντες, που γνωρίζουν τις καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, δικαιολογούν την άδεια λειτουργίας τουπαίθριου ανθρακωρυχείου δια λόγους διατήρησης της απασχόλησης, την στιγμή που στην πραγματικότητα το προσωπικό έχει μειωθεί στα 2/3 και χορηγούνται δημόσιες ενισχύσεις πολλών εκατομμυρίων στην επιχείρηση για μείωση κατά 15 % της παραγωγής. Η ανοχή των τοπικών παραγόντων γίνεται επίσης φανερή και λόγω της χορήγησης του 80 % του συνόλου των δημόσιων ενισχύσεων για την αποκατάσταση των χωματερών στην Καστίλη και Λεόν, στην ίδια αυτή επιχείρηση.

(5) ΕΕ L 158 της 23.6.1990, σελ. 56.

(6) ΕΕ L 78 της 26.3.1991, σελ. 32.

(7) ΕΕ L 73 της 14.3.1997, σελ. 5.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Οκτωβρίου 2001)

Η Επιτροπή δεν έχειπόψη τα γεγονότα στα οποία αναφέρθηκε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου.

Ωστόσο, η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι η εν λόγω ζώνη ανήκει στη ζώνη ειδικής προστασίας/τόπος κοινοτικής σημασίας (ZPS/SIC) ES4140011 — Fuentes Carrionas — Montaa Palentina, καταχωρημένη από τις ισπανικές αρχές ως Ζώνη ειδικής προστασίας των πτηνών δυνάμει του άρθρου 4 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 2 Απριλίου 1979, σχετικά με τη διατήρηση των άγριων πτηνών(1). Η ζώνη αυτή αναγνωρίστηκε επίσης από τις ισπανικές αρχές ως ανήκουσα στον εθνικό κατάλογο της Ισπανίας με τους τόπους κοινοτικής σημασίας, οι οποίοι θα μπορούσαν στο μέλλον να ενσωματωθούν στο δίκτυο Natura 2000πό τους όρους της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21 Μαΐου 1992, σχετικά με τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας(2).

Η οδηγία 90/313/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 7 Ιουνίου 1990 σχετικά με την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες που αφορούν στο περιβάλλον(3), προβλέπει στο άρθρο 3 ότι οι δημόσιες αρχές είναιποχρεωμένες να θέσουν τις πληροφορίες αυτές στη διάθεση κάθε φυσικού και νομικού προσώπου που το ζητά, χωρίς το πρόσωπο αυτό να πρέπει να αποδεικνύει ότι έχει ίδιο συμφέρον. Η παράγραφος 4 του εν λόγω άρθρου διευκρινίζει ότι η δημόσια αρχή απαντά στον ενδιαφερόμενο το συντομότερο δυνατόν και το αργότερο εντός δύο μηνών. Η άρνηση κοινοποίησης της ζητούμενης πληροφορίας πρέπει να είναι αιτιολογούμενη και να βασίζεται σε μία από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται από το άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3.

Βασιζόμενη αποκλειστικά και μόνο στα γεγονότα που ανέφερε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει εάν οι Ισπανικές αρχές εφάρμοσαν λανθασμένα τις προαναφερθείσες διατάξεις της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ. Στην περίπτωση που η αίτηση πρόσβασης δεν γινόταν δεκτή από την αρμόδια αρχή, κατά παράβαση των διατάξεων της οδηγίας, θα έγκειτο στον αιτούντα να ασκήσει την προσφυγή που προβλέπεται από το άρθρο 4 της οδηγίας καθώς και από τη νομοθεσία μεταφοράς της Ισπανίας.

Σε κάθε περίπτωση, η Επιτροπή απευθύνθηκε στις Ισπανικές αρχές ζητώντας τις παρατηρήσεις τους για τα γεγονότα που κατήγγειλε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, ώστε να διασφαλίσει την τήρηση του Κοινοτικού δικαίου που ισχύει εν προκειμένω.

(1) ΕΕ L 103 της 25.4.1979.

(2) ΕΕ L 206 της 22.7.1992.

(3) ΕΕ L 158 της 23.6.1990.