ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2429/02

υποβολή: Erik Meijer (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(26 Αυγούστου 2002)

Θέμα: Έγκριση αποστολής, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, διαφημιστικούλικού που δεν ζητήθηκε αντιβαίνει όρους της ρήτρας εγκρίσεως στη νέα οδηγία

1. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι το Δικαστήριο του Άμστερνταμ (NL) εξεδίκασε σε έφεσηπόθεση μεταξύ του παροχέαπηρεσιών Ίντερνετ XS4ALL και του Ab Fab Interactive Media Group στις 18 Ιουλίου 2001 και αποφάσισε ότι επιτρέπεται η διάθεση μεγάλου αριθμού εμπορικού διαφημιστικούλικού — χωρίς τούτο να έχει ζητηθεί — με ηλεκτρονικά μέσα, γνωστού επίσης και ως spam;

2. Με ποιο τρόπο συμβιβάζεται αυτή η δικαστική απόφαση με την εξετασθείσα κοινή θέση στις 29/30 Μαΐου 2002, σε δεύτερη και τελευταία ανάγνωση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την έκδοση της οδηγίας σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, κοινή θέση η οποία, σύμφωνα με το Συμβούλιο, περιλαμβάνει ρήτρα βάσει της οποίας οι αποδέκτες πρέπει να έχουν δώσει την συγκατάθεσή τους για να λαμβάνουν, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τηλεαντιγραφέα ή εγκεκριμένου συστήματος τηλεειδοποίησης, εμπορικό διαφημιστικόλικό που δεν έχουν ζητήσει·

3. Η έγκριση αυτής της οδηγίας σημαίνει άραγε ότι παρόμοια απόφαση με αυτή που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν θα είναι πλέον σύμφωνη προς την ισχύουσα νομοθεσία όταν θα έχει παρέλθει η προθεσμία των 2 ετών την οποία διαθέτουν τα κράτη μέλη για να θέσουν σε εφαρμογή τιςποχρεώσεις που προκύπτουν από την οδηγία·

4. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, μπορεί να επιβεβαιωθεί ότι οι δικαστές θα βασίζουν τις αποφάσεις τους στην ρήτρα της εγκρίσεως, λαμβάνοντας ήδη πλήρη γνώση της οδηγίας και των σχετικώνποχρεώσεων·

5. Σε περίπτωση αρνητική απάντησης, ποιές δυνατότητεςπάρχουν για να εξακολουθήσει να εφαρμόζεται το σύστημα της μη αποδοχής βάση του οποίου είναι δυνατόν να αποσταλεί διαφημιστικόλικό που δεν ζητήθηκε, μέχρις ότου απαιτηθεί ρητώς η διακοπή της αποστολής του εκ μέρους του παραλήπτη· Ποια συμπληρωματικά μέτρα πρέπει να ληφθούν για να τεθεί τέρμα σε αυτές τις πρακτικές·

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(11 Οκτωβρίου 2002)

1. Η Επιτροπή γνωρίζει την απόφαση που εξέδωσε στις 18 Ιουλίου 2002 το Εφετείο του Άμστερνταμ σχετικά με την αυτόκλητη διάθεση μεγάλου αριθμού εμπορικού διαφημιστικούλικού μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

2. Η δικαστική απόφαση παρέχει πρόσθετη μαρτυρία για την ανάγκη ύπαρξης της νέας οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2002, σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών(1). Καταδεικνύει ότι χωρίς την οδηγία αυτή δενπάρχει συμπαγής νομική βάση, σε πολλά κράτη μέλη, που θα επέτρεπε στους παρόχους ιντερνετικώνπηρεσιών να συνδράμουν τους πελάτες τους, σε περίπτωση που οι τελευταίοι εστρέφοντο κατά της αυτόκλητης διάθεσης μεγάλου αριθμού εμπορικού διαφημιστικούλικού μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, έστω και όπου αυτό προκαλεί σοβαρή ζημία. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος αποτέλεσε έναν από τους λόγους που οδήγησαν την Επιτροπή να καταρτίσει την πρόταση για εναρμονισμένο σύστημα opt-in, σε κοινοτική κλίμακα, σχετικά με την αυτόκλητη διάθεση εμπορικού διαφημιστικούλικού μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

3. Από την 31η Οκτωβρίου 2003 πρέπει ναπάρχει μια σαφής νομική βάση σε όλα τα κράτη μέλη για την απαγόρευση της αυτόκλητης αποστολής σε φυσικά πρόσωπα ηλεκτρονικών μηνυμάτων εμπορικού διαφημιστικού περιεχομένου, εκτός εάν ο παραλήπτης έχει εκ των προτέρων συγκατατεθεί.

4. Το κατά πόσον, και σε ποιό βαθμό, οι δικαστικές αρχές μπορούν, και πρόκειται, να λάβουνπόψη επικείμενες αλλαγές στο εθνικό δίκαιο, εξαρτάται από το εθνικό νομικό σύστημα.

5. Τα κράτη μέλη μπορούν ελεύθερα να θέσουν σε εφαρμογή ένα σύστημα opt-in για την αυτόκλητη αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων εμπορικού περιεχομένου, πριν από την ύπαρξη της νέας νομικήςποχρέωσης την οποία θέτει η οδηγία 2002/58/ΕΚ· πολλά κράτη μέλη έχουν ήδη ενεργήσει κατ'αυτόν τον τρόπο. Πάντως, τα κράτη μέλη μπορούν, επίσης, να περιμείνουν μέχρι την τελευταία ημερομηνία, που ορίζεται για τη μεταφορά της νέας οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, και μέχρι τότε να διατηρήσουν ένα συστημα opt-out. Επιπλέον, τα κράτη μέλη δενποχρεούνται να εκτείνουν την κάλυψη της προσέγγισης opt-in σε συνδρομητές που είναι νομικά πρόσωπα. Για την εν λόγω κατηγορία μπορούν να διατηρήσουν ή να θεσπίσουν συστήματα opt-out (άρθρο 13 παράγραφος 5 της οδηγίας 2002/58/ΕΚ).

(1) ΕΕ L 201 της 31.7.2002.