ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2271/02

υποβολή: Charles Tannock (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(24 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Κόστος των τραπεζικών εμβασμάτων

Υφίστανται σημαντικές ανησυχίες σχετικά με το κόστος των τραπεζικών εμβασμάτων στην Ευρωζώνη όταν οι τράπεζες στις διάφορες χώρες συχνά επιβάλλουνψηλές προμήθειες και στις δύο πλευρές. Μπορεί η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι η πρακτική αυτή είναι παράνομη και, αν ναι, να εξηγήσει γιατί δεν κίνησε τις νόμιμες διαδικασίες προκειμένου να την αποτρέψει·

Ποια θα είναι τα πρακτικά αποτελέσματα των νέων κανονισμών που μόλις ετέθησαν σε ισχύ και ποιο το αποτέλεσμα των προσθέτων κανονισμών που πρέπει να τεθούν σε ισχύ τον Ιούλιο του προσεχούς έτους·

Υπάρχουν κάποιες συμφωνίες ή κανονισμοί σχετικά με το κόστος των τραπεζικών εμβασμάτων μεταξύ Ευρωζώνης και χωρών εκτός αυτής και, αν ναι, τηρούνται·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(4 Σεπτεμβρίου 2002)

Το νομικό μέσο που το 2002 ρυθμίζει τις διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων είναι η Οδηγία για τις διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων(1), το οποίο αφορά μεταφορές πιστώσεων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι ύψους 50 000 ευρώ. Η οδηγία ετέθη σε ισχύ στις 14 Αυγούστου 1999.

Η οδηγία προβλέπει ότι οι διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων εκτελούνται για ολόκληρο το ποσό τους (άρθρο 7 της οδηγίας). Αυτό σημαίνει ότι μια διασυνοριακή μεταφορά πίστωσης θα εκτελείται κατάρχήν ως μεταφορά OUR, όπου όλα τα έξοδα, συμπεριλαμβανομένων αυτών της τράπεζας του δικαιούχου, καταλογίζονται από το πιστωτικό ίδρυμα στον εντολέα, αποφεύγοντας κατάυτόν τον τρόπο μια διπλή επιβάρυνση. Ο δικαιούχος δεν επωμίζεται στη συνέχεια άλλα έξοδα και λαμβάνει το πλήρες ποσό της μεταφοράς. Ωστόσο, οι πελάτες μπορούν να επιλέξουν άλλους τρόπους κατανομής των εξόδων πληρωμής: μεταφορές BEN, όπου ο δικαιούχος καταβάλλει όλα τα έξοδα, και μεταφορές SHARED, όπου κάθε μέρος πληρώνει τα έξοδά του.

Εάν μια τράπεζα επιβάλλει παράνομες προμήθειες, ο πελάτης δικαιούται να πιστωθεί με το ποσό το οποίο εσφαλμένα κατακρατήθηκε (άρθρο 7.2 της οδηγίας). Αυτό είναι δεδομένο δικαίωμά του. Όλα τα κράτη μέλη έχουν μεταφέρει ορθά την οδηγία στο σημείο αυτό, αλλά η Επιτροπή δεν μπορεί να κινήσει νομική διαδικασία εάν οι πελάτες δεν ασκούν τα δικαιώματά τους.

Στις 19 Δεκεμβρίου 2001 το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο εξέδωσαν τον κανονισμό σχετικά με τις διασυνοριακές πληρωμές σε ευρώ(2). Σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό, το κόστος των διασυνοριακών μεταφορών πιστώσεων θα πρέπει να εναρμονισθεί με αυτό για τις αντίστοιχες πληρωμές σε εθνικό επίπεδο την 1η Ιουλίου 2003. Οι προμήθειες για την τράπεζα του εντολέα και του αποδέκτη θα είναι οι ίδιες όπως και για τις εθνικές μεταφορές πιστώσεων.

Η εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού δεν περιορίζεται στην ευρωζώνη αλλά ισχύει και στις τρεις χώρες εκτός αυτής για τις συναλλαγές σε ευρώ. Επιπλέον, οι σουηδικές αρχές αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τη δυνατότητα επέκτασης της διάταξης του κανονισμού στη σουηδική κορώνα. Ως εκ τούτου, μόνο οι συναλλαγές σε δανικές κορώνες και λίρες στερλίνες, παραμένουν, όσον αφορά το κόστος, εκτός κανονιστικής ρύθμισης.

(1) Οδηγία 97/5/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Ιανουαρίου 1997 — ΕΕ L 43 της 14.2.1997.

(2) Κανονισμός ΕΚ αριθ. 2560/2001 — ΕΕ L 344 της 28.12.2001.