ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3529/02

υποβολή: Bartho Pronk (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(10 Δεκεμβρίου 2002)

Θέμα: Νομική ρύθμιση σχετικά με το επίδομα αδείας

Στο Βέλγιο εργαζόμενος ο οποίος π. χ. δεν εργάστηκε στο Βέλγιο κατά το 2001 δεν έχει δικαίωμα σε επίδομα αδείας το 2002. Κατά συνέπεια εργαζόμενος ο οποίος από 1ης Ιανουαρίου 2002 συμμετέχει για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας δεν έχει κανένα δικαίωμα κατά το έτος αυτό σε επίδομα αδείας. Αυτό δεν ισχύει μόνο για Βέλγουςπηκόους, αλλά και για άτομα από άλλα κράτη μέλη που επιθυμούν να ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εντός της Κοινότητας (άρθρο 39 της Συνθήκης), με τη διαφορά όμως ότι αυτό ισχύει ασχέτως από το εργασιακό παρελθόν. Η κατάσταση αυτή συνεπάγεται διάκριση βάσειπηκοότητας. Η Επιτροπή διαπίστωσε μάλιστα το φαινόμενο αυτό(1) αλλά δεν είναι σαφές ποια δράση ανέλαβε δεδομένου ότι η ίδια ρύθμιση εξακολουθεί να ισχύει έως σήμερα. Σχετικά με τις νομικές διατάξεις παραπέμπεται στο Βασιλικό Διάταγμα της 30ης Μαρτίου 1967 περί Καθορισμού των γενικών εκτελεστικών διατάξεων των νόμων που διέπουν την ετήσια άδεια των εργαζομένων καθώς και στο Βασιλικό Διάταγμα της 28ης Ιουνίου 1971 περί Εφαρμογής και συντονισμού των νομικών διατάξεων που διέπουν την ετήσια άδεια των εργαζομένων.

1. Δεν αντιβαίνει άραγε η ρύθμιση αυτή προς τους ευρωπαϊκούς κανόνες, και πιο συγκεκριμένα το άρθρο 39 της Συνθήκης και το άρθρο 7 της οδηγίας για την οργάνωση του χρόνου εργασίας (93/104/ΕΚ(2))·

2. Ποια δράση ανέλαβε η Επιτροπή με αφορμή τη διαπίστωσή της που αναφέρεται στο έγγραφο(3).

3. Μπορεί η Επιτροπή να αναφέρει πώς έχει η κατάσταση στην Ε.Ε. σχετικά με τη δυνατότητα μεταφοράς συσταθέντων δικαιωμάτων όσον αφορά το επίδομα αδείας·

4. Προτίθεται μήπως η Επιτροπή ναποβάλει προτάσεις για τον (καλύτερο) συντονισμό των διαφόρων ρυθμίσεων στα κράτη μέλη·

(1) COM(2000)787..

(2) ΕΕ L 307 της 13.12.1993, σελ. 18.

(3) COM(2000)787..

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Ιανουαρίου 2003)

Η οδηγία 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου της 23ης Νοεμβρίου 1993 σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας(1) προβλέπει, στο άρθρο 7, ότι όλοι οι εργαζόμενοι δικαιούνται ετήσια άδεια μετ' αποδοχών διάρκειας τουλάχιστον τεσσάρων εβδομάδων, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπουν οι εθνικές νομοθεσίες ή/και πρακτικές.

Κατά την άποψη της Επιτροπής, η βελγική νομοθεσία συμμορφώνεται με το άρθρο 7 της οδηγίας. Πράγματι, το εν λόγω άρθρο παραπέμπει ρητώς στους όρους για την απόκτηση του σχετικού δικαιώματος και τη χορήγηση της άδειας που προβλέπονται από τις εθνικές νομοθεσίας και/ή πρακτικές.

Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 2001 στηνπόθεση C-173/99(2), η ρύθμιση κράτους μέλους που προβλέπει όρο προς κτήση του δικαιώματος για ετήσια άδεια μετ' αποδοχών, κατά τρόπον ώστε να εμποδίζει και την ίδια τη γένεσή του για ορισμένους εργαζομένους, όχι μόνον στερεί της ουσίας ένα ατομικό δικαίωμα που απονέμει ρητώς η οδηγία 93/104, αλλά αντιφάσκει και προς τον στόχο της (σημείο 48 της απόφασης). Ωστόσο, η βελγική νομοθεσία δεν περιορίζει την απόκτηση του δικαιώματος σε μία ελάχιστη περίοδο εργασίας, αλλά καθυστερεί την πραγματική εφαρμογή του έως το επόμενο ημερολογιακό έτος. Κατά την άποψη της Επιτροπής η περίπτωση αυτή καλύπτεται από το τελευταίο τμήμα της παραγράφου 1 του άρθρου 7.

Όσον αφορά το θέμα της μεταφοράς συσταθέντων δικαιωμάτων όσον αφορά τις άδειες μετ' αποδοχών, δενπάρχει κοινοτική ρύθμιση σχετικά με το θέμα αυτό και στο στάδιο αυτό η Επιτροπή δεν προτίθεται ναποβάλει προτάσεις στον τομέα αυτό.

(1) ΕΕ L 307 της 13.12.1993.

(2) Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 26ης Ιουνίου 2001, The Queen κατά Secretary of State for Trade and Industry, ex parte Broadcasting, Entertainment, Cinematographic and Theatre Union (BECTU), Αίτηση προδικαστικής απόφασης: High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Crown Office) — Ηνωμένο Βασίλειο, Συλλογή Νομολογίας 2001, σ. I-04881.