ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3254/01

υποβολή: Daniela Raschhofer (NI) προς την Επιτροπή

(23 Νοεμβρίου 2001)

Θέμα: Ανάκτηση ιδίων πόρων στο πλαίσιο της καταπολέμησης της απάτης

Στην ετήσια έκθεση της Επιτροπής για το 2000 σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας και την καταπολέμηση της απάτης αναφέρονται τα ακόλουθα αναφορικά με τα οικονομικά μέτρα συνέχειας στο πλαίσιο της καταπολέμησης της απάτης: Το ποσοστό της ανάκτησης, δηλαδή η επιστροφή πιστώσεων που δε χρησιμοποιήθηκαν, παραμένει μη ικανοποιητικό. Οι διαδικασίες είσπραξης εκ μέρους των κρατών μελών είναι συχνάπερβολικά χρονοβόρες. Γι' αυτό το λόγο καθιέρωσε η Επιτροπή μια ολοκληρωμένη στρατηγική ελέγχου και μπορεί ακόμη και να επιβαρύνει το κράτος μέλος με τα αντίσοιχα ποσά, σε περίπτωση που η ανάκτηση ιδίων πόρων και έμμεσων δαπανών καθυστερεί εξαιτίας ολιγωρίας του συγκεκριμένου κράτους μέλους.

Δεδομένης αυτής της έκθεσης ερωτάται η Επιτροπή τα εξής:

1. Σε ποιο βαθμό ασκεί η Επιτροπή το δικαίωμα να επιβαρύνει το κράτος μέλος με τα ποσά που διέθεσε·

2. Σε πόσες περιπτώσεις τα δύο τελευταία χρόνια διεκδίκησε η Επιτροπή με επιτυχία αυτά τα ποσά από τα κράτη μέλη·

3. Πόσες τέτοιες περιπτώσεις σημειώθηκαν και σε ποια κράτη μέλη·

4. Σε ποιο ύψος ανέρχονται οι πιστώσεις που ανέκτησε η Επιτροπή μέσω της γενικής ανάκτησης τα τελευταία δύο χρόνια και ποια είναι η αναλογία αυτού του ποσού σε σχέση με το σύνολο των οικονομικών παρατυπιών·

Απάντηση της κυρίας Schreyer εξ ονόματος της Επιτροπής

(4 Απριλίου 2002)

Όσον αφορά την ανάκτηση των παραδοσιακών ιδίων πόρων, η ερώτηση που έθεσε το αξιότιμο μέλος διακρίνει τις εξής δύο πλευρές: αφενός, οι εθνικές διαδικασίες ανάκτησης οδηγούν σε ένα ποσοστό ανάκτησης και αφετέρου η διαδικασία διαγραφής των απαιτήσεων πουπερβαίνουν το όριο των 10 000 ευρώ και θεωρούνται ως οριστικά μη δυνάμενες να καλυφθούν από τα κράτη μέλη και για τις οποίες πρέπει να ενημερωθεί η Επιτροπή ώστε να μπορέσει να προβάλει την άποψή της.

Τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν την ανάκτηση των ιδίων πόρων με το ίδιο σθένος που θα χρησιμοποιούσαν για την ανάκτηση εθνικών πόρων. Το σημειωθέν χαμηλό ποσοστό ανάκτησης — καθώς και οι διαφορές μεταξύ κρατών μελών στον τομέα της ανάκτησης — ερμηνεύεται κατ' αρχάς από τις διαδικασίες ανάκτησης του κάθε κράτους μέλους, ιδίως εάν διαδικασίες διοικητικής ή/και δικαστικής προσφυγής, συχνά μακροχρόνιες και πολύπλοκες, έχουν κινηθεί εκ μέρους ενός φορέα. Οι εθνικές διατάξεις στον τομέα της ανάκτησης είναι εκτός αρμοδιότητας της Επιτροπής. Το ποσοστό της ανάκτησης δεν έχει παρά σχετική αξία· κατά συνέπεια αποτελεί ασθενή ένδειξη για την μέτρηση της επίδοσης των εθνικών διοικήσεων που είναι αρμόδιες για την ανάκτηση.

Αντίθετα, η διαδικασία διαγραφής επιτρέπει στην Επιτροπή να εκτιμήσει κατά περίπτωση την επιμέλεια που επέδειξαν οι εθνικές διοικήσεις στη διαδικασία ανάκτησης. Εάν, με το πέρας της εν λόγω διαδικασίας, η Επιτροπή αξιολογήσει ότι το εν λόγω κράτος μέλος δεν επέδειξε την απαραίτητη επιμέλεια, ζητά τα απολεσθέντα έσοδα δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αριθ. 1150/2000(1).

Όσον αφορά τις ερωτήσεις που τέθηκαν σε συνάρτηση με τους παραδοσιακούς ιδίους πόρους, η Επιτροπή επιθυμεί να δώσει τις ακόλουθες απαντήσεις:

1. Κάθε φάκελος της διαδικασίας διαγραφής ποσού κάτω των 10 000 ευρώ εξετάζεται από την Επιτροπήπό το πρίσμα της επιμέλειας που επέδειξε το εν λόγω κράτος μέλος. Στη συνέχεια, του κοινοποιεί τη θέση της. Οποιαδήποτε αιτιολογημένη άρνηση της Επιτροπής συνιστά την οικονομική ευθύνη του κράτους μέλους για το μη ανακτηθέν ποσό.

2. Κατά τη διάρκεια των ετών 2000 και 2001, η Επιτροπή εξέτασε 339 περιπτώσεις διαγραφής που κοινοποιήθηκαν από έξι κράτη μέλη (3 περιπτώσεις Κάτω Χώρες, 10 περιπτώσεις Ηνωμένο Βασίλειο, 3 περιπτώσεις Γαλλία, 3 περιπτώσεις Σουηδία, 3 περιπτώσεις Πορτογαλία και 317 περιπτώσεις Γερμανία)· οι εν λόγω 339 περιπτώσεις αντιπροσωπεύουν ποσό παραδοσιακών ιδίων πόρων ύψους 44 116 013,71 ευρώ. Επί των 339 περιπτώσεων, 129 περιπτώσεις ήτοι 38 % του συνολικού αριθμού των περιπτώσεων, συνάντησαν άρνηση της Επιτροπής για ποσό ύψους 8 178 716,89 ευρώ (ήτοι 18,5 % του συνολικού ποσού). Οποιαδήποτε καθυστέρηση στην καταβολή των ποσών αυτών συνεπάγεται εξάλλου κύρωση με την καταβολή τόκωνπερημερίας.

3. Μεταξύ του 1992 και του 2000, 405 περιπτώσεις διαγραφήςποβλήθηκαν προς εξέταση στην Επιτροπή εκ μέρους 10 κρατών μελών, αλλά σε πολύ διαφορετικές αναλογίες. Έτσι, το 82,20 % των περιπτώσεων κοινοποιήθηκαν από τη Γερμανία, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο απηύθυνε 7,65 % περιπτώσεων και οι Κάτω Χώρες 4,7 %.

4. Η σύγκριση μεταξύ των ποσών διαγραφής τις οποίες απέρριψε η Επιτροπή, αφενός και αφετέρου, το συνολικό ποσό απάτης και παρατυπιών δεν έχει παρά μειωμένη αξία. Πράγματι, ο αριθμός των περιπτώσεων απάτης και παρατυπιών αναφέρεται στα δύο τελευταία έτη, ενώ οι περιπτώσεις διαγραφής που εξετάστηκαν από την Επιτροπή αναφέρονται κατά το μεγαλύτερο μέρος σε προηγούμενα έτη.

Όσον αφορά στις ερωτήσεις που τέθηκαν σε συνάρτηση με τις έμμεσες δαπάνες, η Επιτροπή επιθυμεί να προβεί στην ακόλουθη διευκρίνιση: Το ζήτημα σχετικά με τις έμμεσες δαπάνες που οφείλονται σε αμέλεια του κράτους μέλους πρέπει να συνδεθεί με το στόχο του ζητήματος: καταπολέμηση της απάτης. Οι διορθώσεις της εκκαθάρισης λογαριασμών δεν περιέχουν κανένα ποσό σχετικά με την ανάκτηση των περιπτώσεων απάτης εδώ και 7 έτη. Η συνολική στρατηγική παρακολούθησης για την οποία ομιλεί το αξιότιμο μέλος δεν αφορά την εκκαθάριση λογαριασμών της γενικής διεύθυνσης γεωργίας. Συμπερασματικά, η εκκαθάριση λογαριασμών δεν συνδέεται με το ζήτημα αυτό.

(1) Κανονισμός (ΕΚ, ΕΥΡΑΤΟΜ) αριθ. 1150/2000 του Συμβουλίου της 22ας Μαΐου 2000 — ΕΕ L 130 της 31.5.2000.