ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2124/99

υποβολή: Antonio Tajani (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(24 Νοεμβρίου 1999)

Θέμα: Η ενσωμάτωση των κοινοτικών οδηγιών σε θέματα ασφάλισης της αστικής ευθύνης που αφορούν την κυκλοφορία των οχημάτων στη Μεγάλη Βρετανία

Σήμερα, στην Μεγάλη Βρετανία, σε περιπτώσεις ριψοκίνδυνης /ή και αφηρημέμης οδήγησης που προκαλεί θανατηφόρο ατύχημα, προβλέπεται ποινή μεταξύ 5 και 10 ετών φυλάκισης (Road Traffic Act του 1991), ενώ προβλέπεται και ασήμαντη αστική αποζημίωση η οποία προσβάλλει την ευαισθησία των συγγενών, στον βαθμό που εξομοιώνει την ανθρώπινη ζωή με το κόστος αυτοκινήτου μικρού κυβισμού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη νομοθετήσει για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών (οδηγία 72/166/ΕΟΚ(1) της 24 Απριλίου 1972, οδηγία 84/5/ΕΟΚ(2)) και ειδικότερα οδηγία 90/232/ΕΟΚ(3) της 14ης Μα ου 1990 η οποία αναφέρει ότι «πρέπει να εξασφαλισθεί ότι τα θύματα τροχαίων ατυχημάτων θα αποζημιώνονται με ανάλογο τρόπο ανεξαρτήτως του εντός της Κοινότητος τόπου όπου συνέβη το ατύχημα». Η ενσωμάτωση της ανωτέρω οδηγίας καθορίσθηκε να γίνει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1992 και ενδεχόμενες καθυστερήσεις.θα μπορούσε να αφορούν αποκλειστικώς «κράτη μέλη η οικονομία των οποίων βρίσκεται σε διαφορετικό στάδιο ανάπτυξης»και, ως εκ τούτου η πρόβλεψη αυτή δεν αφορά την Μεγάλη Βρετανία.

Είναι γνωστό εξ άλλου ότιπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών ως προς τα ποσά που αντιστοιχούν σε αποζημιώσεις των σωματικών βλαβών των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων.

Ζητείται από την Επιτροπή:

1. Να ελέγξει εάν η ανωτέρω οδηγία έχει ενσωματωθεί και εφαρμόζεται καταλλήλως και εάν, εν προκειμένω, δενφίσταται παράβαση.

2. Ερωτάται η Επιτροπή εάν δεν θεωρεί σκόπιμο να εγκρίνει νομοθετική πρόταση με σκοπό την εναρμόνιση των επιπέδων αποζημιώσεως των σωματικών βλαβών των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων.

(1) ΕΕ L 103 της 2.5.1972, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 8 της 11.1.1984, σελ. 17.

(3) ΕΕ L 129 της 19.5.1990, σελ. 33.

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Δεκεμβρίου 1999)

Η Επιτροπή είναι ενήμερη ως προς τιςπάρχουσες διαφορές στο επίπεδο των αποζημιώσεων αστικής ευθύνης για προσωπικές ζημίες ως αποτέλεσμα τροχαίων ατυχημάτων ανά την Κοινότητα. Οι διαφορές αυτές δενφίστανται μόνο μεταξύ των κρατών μελών αλλά συχνά και στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους, ανάλογα από το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να αποφασίσει για κάθε μεμονωμένηπόθεση. Η κατάσταση αυτή δεν είναι συνέπεια της έλλειψης εφαρμογής ή της ανεπαρκούς εφαρμογής των κοινοτικών οδηγιών περί ασφάλισης,αλλά της συνύπαρξης στην Κοινότητα διαφόρων εθνικών νομοθεσιών ως προς την αστική ευθύνη που δεν είναι εναρμονισμένες. Επιπλέον στα περισσότερα κράτη μέλη, η εθνική νομοθεσία, η οποία προβλέπει ελάχιστα ποσά αποζημίωσης γιαποχρεωτική ασφάλιση οχημάτων, δεν προσδιορίζει την αποζημίωση για τις διάφορες κατηγορίες προσωπικώνλικών και μηλικών βλαβών. Αυτές οι αποζημιώσεις αποφασίζονται από τα δικαστήρια για κάθε μεμονωμένηπόθεση.

Η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη οδηγία περί ασφάλισης οχημάτων (οδηγία Συμβουλίου 72/166/ΕΟΚ της 24 Απριλίου 1972 για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο τηςποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής" δεύτερη οδηγία του Συμβουλίου 84/5/ΕΟΚ της 30 Δεκεμβρίου 1983 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση έναντι αστικής ευθύνης ως προς τη χρήση αυτοκινουμένων οχημάτων" τρίτη οδηγία του Συμβουλίου 90/232/ΕΟΚ της 14 Μαΐου για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων), που αναφέρθηκαν από το αξιότιμο μέλος έχουν ενσωματωθεί στην εθνική νομοθεσία από όλα τα κράτη μέλη. Οι οδηγίες αυτές όχι μόνο ασχολούνται με τα ελάχιστα ποσά αποζημίωσης για τηνποχρεωτική ασφάλιση, αλλά με άλλα σημαντικά στοιχεία για τους καταναλωτές όπως η κάλυψη όλων των επιβατών του οχήματος, οι περιορισμοί στις ρήτρες εξαίρεσης του ασφαλιστηρίου και τον ορισμό ενός φορέα αποζημίωσης ή ταμείου εγγύησης για την κάλυψη ατυχημάτων που προκαλούνται από φορέα αποζημίωσης ή ταμείου εγγύησης για την κάλυψη ατυχημάτων που προκαλούνται από ανασφάλιστα ή αγνώστου ταυτότητας οχήματα. Η εφαρμογή των οδηγιών αυτών φαίνεται να είναι ικανοποιητική γενικά, αν και, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες διαπιστώθηκε ανεπαρκής ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία ή εφαρμογή, η Επιτροπή δε δίστασε να επικοινωνήσει με τοπόψη κράτος μέλος ή, όπου κρίθηκε αναγκαίο, να προβεί στην ανάληψη των ενδεδειγμένων ενεργειών περί παράβασης.

Η Επιτροπήπενθυμίζει στο αξιότιμο μέλος ότι μια τέταρτη οδηγία ασφάλισης οχημάτων (κοινή θέση (ΕΚ) αριθ. 24/1999 της 21 Μαΐου 1999 που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο σε συμφωνία με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 251 της Συνθήκης για την ίδρυση της Κοινότητας, με σκοπό την έκδοση μιας οδηγίας του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης αναφορικά με τη χρήση αυτοκινουμένων οχημάτων και τις οδηγίες τροποποίησης 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ(1)) ώστε να διευκολυνθεί η αποζημίωση ασφάλισης για βλάβες σε θύματα που είχαν ατύχημα σε ένα κράτος μέλος διαφορετικό εκείνου στο οποίο είναι μόνιμοι κάτοικοι, προτάθηκε από την Επιτροπή και τη στιγμή αυτή συζητείται σε δεύτερη ανάγνωση από το Κοινοβούλιο. Περαιτέρω, η Επιτροπή το 1999 προέβη στην εκτέλεση έρευνας για τον εκσυγχρονισμό των οδηγιών ασφάλισης αυτοκινήτων οχημάτων στην οποία έλαβαν μέρος όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και συγκροτεί μια ομάδα εργασίας επί του θέματος αυτού με τη συμμετοχή των αρχών των κρατών μελών.

(1) ΕΕ C 232 της 13.8.1999.