ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1472/97 υποβολή: Cristiana Muscardini (NI) προς την Επιτροπή (30 Απριλίου 1997)

Θέμα: Κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους των αρχών της Βάδης Βυρτεμβέργης σε ό,τι αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων

Τον τελευταίο καιρό στη Γερμανία, και ιδίως στην περιοχή της Στουτγάρδης, σημειώνεται υπερβολική αύξηση των περιπτώσεων παραβίασης των κοινοτικών διατάξεων που αφορούν τους διακινούμενους εργαζόμενους.

Αυτό φαίνεται ότι βαδίζει σύμφωνα με ένα σαφές σχέδιο συστηματικής κατάχρησης εξουσίας με στόχο να εφαρμοσθεί στην περίπτωση των διακινούμενων εργαζομένων στη Γερμανία οι οποίοι προέρχονται από άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, αντί του Νόμου περί διαμονής, AufenthG/EWG (με τον οποίο μεταφέρονται στη γερμανική νομοθεσία οι κοινοτικές οδηγίες που αφορούν τους διακινούμενους εργαζόμενους), ο πολύ πιο αυστηρός νόμος Auslδndergezetz (που αφορά γενικότερα τους αλλοδαπούς και καθιστά δυνατή την απέλαση πολιτών της Κοινότητας για λόγους που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα γίνονταν δεκτοί).

Ζητείται ως εκ τούτου από την Επιτροπή να προβεί στα απαραίτητα διαβήματα προς τις αρχές της Βάδης Βυρτεμβέργης, ώστε να διασφαλισθούν οι εγγυήσεις που αναγνωρίζονται στους πολίτες των κρατών μελών της ΕΕ, απομακρύνοντας από τους διακινούμενους εργαζόμενους κάθε στοιχείο υπαρξιακής ανασφάλειας αποκαθιστώντας την ασφάλεια του δικαίου.

Κοινή απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις E-1468/97 και E-1472/97 (26 Ιουνίου 1997)

Η άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων υπόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 48 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, στην επιφύλαξη λόγων δημόσιας τάξης. Η οδηγία 64/221/ΕΟΚ ((ΕΕ 56 της 4.4.1964. )) αναφέρει συγκεκριμένα στο άρθρο 3 πρώτη παράγραφος ότι τα μέτρα δημόσιας τάξης και ασφάλειας πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στη συμπεριφορά του εν λόγω ατόμου. Το άρθρο 2 παράγραφος 2 της ίδιας αυτής οδηγίας ορίζει ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση λόγων δημόσιας τάξης για οικονομικούς σκοπούς. Στη πάγια νομολογία του, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ότι η προσφυγή μιας εθνικής αρχής στην έννοια της δημόσιας τάξης υποθέτει την ύπαρξη μιας απειλής η οποία υφίσταται, είναι αρκετά σοβαρή και η οποία θίγει ένα θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη μια ενιαία κλίμακα αξιών όσον αφορά την εκτίμηση των συμπεριφορών που μπορούν να θεωρηθούν ως αντίθετες προς τη δημόσια τάξη, μια συμπεριφορά δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως έχουσα έναν επαρκή βαθμό σοβαρότητας ώστε να δικαιολογήσει περιορισμούς στην είσοδο ή στην παραμονή στην επικράτεια κάποιου κράτους μέλους ενός υπηκόου κάποιου άλλου κράτους μέλους, σε περίπτωση που το πρώτο κράτος μέλος δεν λαμβάνει κατασταλτικά μέτρα ή άλλα συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα για την ίδια συμπεριφορά απέναντι στους δικούς του υπηκόους, με προορισμό την καταπολέμηση της συμπεριφοράς αυτής ((Δικ. των ΕΚ, απόφαση της 18ης Μαΐου 1982, κοινές υποθέσεις 115 και 116/81, Adoui et Cornuaille, Συλ. 1982, σελ. 1665. )).

Ορισμένα προβλήματα τα οποία συνδέονται με την εφαρμογή της διατήρησης της δημόσιας τάξης από τις αρχές του γερμανικού ομοσπονδιακού κράτους («Land») του Baden-Wόrttemberg, σε σχέση με τους υπηκόους της Κοινότητας, εργαζομένους και άλλους, αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών αναφορών προς το Κοινοβούλιο. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή επικοινώνησε με τις γερμανικές αρχές για να θέσει το θέμα της ερμηνείας των διατάξεων της συνθήκης οι οποίες αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο καθώς και αυτό της εφαρμογής εθνικών μέτρων εκτέλεσης της παραπάνω οδηγίας.