ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1315/03

υποβολή: Bernard Poignant (PSE) προς την Επιτροπή

(7 Απριλίου 2003)

Θέμα: Διαμόρφωση του ποσοστού του εσωτερικού φόρου επί των πετρελαϊκών προϊόντων (ΤΙΡΡ) από τις γαλλικές περιφέρειες

Η Γαλλική Δημοκρατία είναι κράτος ενιαίο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυβέρνηση, καθώς και το κοινοβούλιο σε ό,τι αφορά την έγκριση των νόμων, ασκούν το σύνολο των κρατικών αρμοδιοτήτων. Τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου που εμπεριέχονται στο γαλλικό κράτος (περιφέρειες, διαμερίσματα, δήμοι, διαδημοτικά δημόσια ιδρύματα ) έχουν αρμοδιότητες κατ' ανάθεσιν οι οποίες προσδιορίζονται από τους νόμους και τους κανονισμούς της κεντρικής εξουσίας.

Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία επιδιώκει την αποκέντρωση της εξουσίας προς όφελος της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η γαλλική κυβέρνηση έχειποβάλει αρκετές προτάσεις. Μια από τις προτάσεις αυτές αφορά τη δυνατότητα των περιφερειών να παρεμβαίνουν στο ποσοστό του ΤΙΡΡ.

Ο πρωθυπουργός Jean-Pierre Raffarin, σε σχετική ομιλία του δήλωσε:

() θα χρηματοδοτήσουμε τις μεταφορές αρμοδιοτήτων με τη μεταφορά φορολογικών πόρων και όχι με κονδύλια.

() θα μεταβιβάσουμε στα διαμερίσματα και τις περιφέρειες ένα τμήμα του ΤΙΡΡ.

() θα δώσουμε στις περιφέρειες τη δυνατότητα να διαμορφώνουν το ποσοστό του περιφερειακού ΤΙΡΡ, μόλις ρυθμίσουμε το νομικό πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα το επιτύχουμε, αφού αυτό έχει ήδη πραγματοποιηθεί σε ορισμένες χώρες της Ένωσης ().

Με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία, έχουν οι περιφέρειες το δικαίωμα να διαμορφώνουν μόνες τους το ποσοστό του εν λόγω φόρου· Τα κράτη μέλη στα οποία η διαδικασία της αποκέντρωσης έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο, πραγματοποιούν αυτό το είδος μεταφοράς αρμοδιοτήτων· Σε ποια χώραπάρχουν σήμερα αυτές οι διαφοροποιήσεις ποσοστού μεταξύ των περιφερειών·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαΐου 2003)

Η οδηγία 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την εναρμόνιση των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή(1) και η οδηγία 92/82/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Οκτωβρίου 1992 για την προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή(4), καθώς και η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ορίζουν ότι, για κάθε προϊόν το οποίοπόκειται σε εναρμονισμένο καθεστώς ειδικών φόρων κατανάλωσης, εφαρμόζεται ενιαίος φορολογικός συντελεστής σε κάθε κράτος μέλος(2) που είναι ανώτερος από κάποιο ελάχιστο συντελεστή που επιβάλλεται σε κοινοτικό επίπεδο.

Ωστόσο, η διαδικασία του άρθρου 8 παράγραφος 4 της οδηγίας 92/81/ΕΟΚ προβλέπει ότι το Συμβούλιο, αποφασίζοντας ομόφωνα έπειτα από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να εξουσιοδοτήσει ένα κράτος μέλος να χορηγήσει περαιτέρω απαλλαγές ή μειώσεις για λόγους ειδικής πολιτικής.

Υπάρχουν σε διάφορα κράτη μέλη διαφοροποιημένοι συντελεστές ειδικών φόρων κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή που οφείλονται σε γεωγραφικούς παράγοντες, όπως, για παράδειγμα, στη Γαλλία όπου χορηγούνται διαφοροποιημένοι συντελεστές ειδικών φόρων κατανάλωσης στο πλαίσιο ορισμένων πολιτικών που αποσκοπούν στην ενίσχυση περιφερειών που αντιμετωπίζουν προβλήματα μείωσης του πληθυσμού. Οι διαφοροποιήσεις αυτές αφορούν γενικώς συγκεκριμένες περιφέρειες και προϊόντα. Η Ιταλία επωφελείται μείωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης του μαζούτ που προορίζεται για την παραγωγή ατμού και του πετρελαίου εσωτερικής καύσης που χρησιμοποιείται σε καμίνους ξήρανσης και ενεργοποίησης μοριακών κόσκινων στην περιφέρεια της Καλαβρίας.

Οι παρεκκλίσεις αυτές δεν έχουν, επομένως, γενικό χαρακτήρα και είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας.

Στο τέλος του 2001, η Ισπανία ενέκρινε ένα νόμο(3) που καθιστά δυνατή την εφαρμογή σε περιφερειακό επίπεδο ενός διαφοροποιημένου φόρου επί των καυσίμων. Τα έσοδα από τη φορολογία αυτή θα χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με την Ισπανία για τη χρηματοδότηση του συστήματοςγείας, του οποίου η ευθύνη ανήκει πλέον στις περιφέρειες. Η Επιτροπή εξετάζει προς το παρόν τη συμμόρφωση του νόμου αυτού προς την κοινοτική νομοθεσία.

Τέλος, η Επιτροπήπογραμμίζει ότι ο προορισμός των εσόδων από τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης ανήκει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

(1) ΕΕ L 316 της 31.10.1992, οδηγία που τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 94/74/ΕΚ (ΕΕ L 365 της 31.12.1994).

(2) Η Επιτροπή σημειώνει επίσης ότι η γενική αυτή αρχή παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της μελλοντικής οδηγίας για τη φορολόγηση της ενέργειας, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο ομόφωνης πολιτικής συμφωνίας τωνπουργών οικονομικών στις 20 Μαρτίου του 2003.

(3) Νόμος 24/2001 της 27.12.2001 (BOE της 31.12.2001).

(4) ΕΕ L 316 της 31.10.1992, οδηγία που τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 94/74/ΕΚ (ΕΕ L 365 της 31.12.1994).