ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1087/96 υποβολή: Josι Barros Moura (PSE) προς την Επιτροπή (13 Μαΐου 1996)

Θέμα: Ευρωπαϊκές συλλογικές συμβάσεις

Το εδάφιο 2 του άρθρου 4 της Συμφωνίας σχετικά με την Κοινωνική Πολιτική που προσαρτάται στην Συνθήκη για την ΕΕ προβλέπει ότι οι ευρωπαϊκές συλλογικές συμβάσεις θα εφαρμόζονται είτε σύμφωνα με τις εθνικές διαδικασίες και πρακτικές (των κοινωνικών εταίρων ή των κρατών μελών) ή, ως προς τα ζητήματα που καλύπτονται από το άρθρο 2, αφού το ζητήσουν από κοινού τα συμβαλλόμενα μέρη «με απόφαση του Συμβουλίου βάσει προτάσεως της Επιτροπής».

Όσον αφορά τη συμφωνία πλαίσιο για τη γονική άδεια, το Συμβούλιο θέσπισε μία οδηγία της οποίας ο ουσιαστικός αντίκτυπος (άρθρο 2 παράγραφος 1) δεν είναι να καθίσταται η συμφωνία δεσμευτική σε όλα τα κράτη μέλη, αλλά να υποχρεώνεται το κράτος μέλος να θεσπίζει εσωτερικές λεπτομέρειες εφαρμογής των συλλογικών συμβάσεων (συλλογικές συμβάσεις ή κρατικές συμφωνίες) μέσα στα πλαίσια ενός δεδομένου χρονικού ορίου.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, σε τι συνίσταται η θεωρητική και πρακτική αυτονομία του δεύτερου μέρους του άρθρου 4 παράγραφος 2 της Συμφωνίας για την Κοινωνική Πολιτική που προσαρτάται στην Συνθήκη ΕΕ, σε σχέση με το πρώτο μέρος της εν λόγω παραγράφου;

Γιατί δεν δόθηκε στο μέτρο αυτό η μορφή μιας απόφασης, η οποία, στα πλαίσια των διατάξεων του άρθρου 189 της Συνθήκης για την ΕΕ είναι «δεσμευτική ως προς όλα τα μέρη της για τους αποδέκτες που ορίζει»;

Απάντηση του κ. Flynn Εξ ονόματος της Επιτροπής (10 Ιουνίου 1996)

Ισχύουν δύο διαδικασίες για την εφαρμογή των συμφωνιών που συνάπτονται σε κοινοτικό επίπεδο, ή σύμφωνα με τις αμιγείς διαδικασίες και πρακτικές των κοινωνικών εταίρων, ή μέσω πράξης του Συμβουλίου, βάσει πρότασης της Επιτροπής και μετά από κοινό αίτημα των συμβαλλομένων μερών.

Η δεύτερη διαδικασία εφαρμογής συμφωνιών μεταξύ κοινωνικών εταίρων σε κοινοτικό επίπεδο είναι πιθανόν να δημιουργήσει υποχρεώσεις στους αρχηγούς των κρατών μελών κυρίως όσον αφορά την υποχρέωση εφαρμογής με άμεσο τρόπο αυτών των συμφωνιών ή εκπόνησης προτύπων μεταφοράς αυτών των συμφωνιών. Από αυτό το γεγονός, δεδομένης της ποικιλομορφίας των εφαρμόσιμων διατάξεων στις συλλογικές συμβάσεις σε εθνικό επίπεδο, αυτή η διαδικασία εφαρμογής πρέπει να διευκολύνει την πιο ομοιογενή εφαρμογή συμφωνιών.

Ο όρος «απόφαση» σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2 της συμφωνίας για την κοινωνική πολιτική παραπέμπει εξ ορισμού στις νομοθετικές περιοριστικές πράξεις του άρθρου 189 της συνθήκης ΕΚ. Εναπόκειται στην Επιτροπή να προτείνει στο Συμβούλιο, ένα από τα τρία περιοριστικά όργανα του εν λόγω άρθρου (κανονισμός, οδηγία ή απόφαση) ποιο είναι καταλληλότερο. Σ' αυτήν την περίπτωση, δεδομένης της φύσης (συμφωνία πλαίσιο) και του περιεχομένου του κειμένου των κοινωνικών εταίρων, είναι σαφές ότι αυτή η συμφωνία πλαίσιο με υποχρέωση από τα κράτη μέλη ή τους κοινωνικούς εταίρους, να εφαρμοστεί έμμεσα μέσω της οδού των διατάξεων ως προς την μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών. Στο εξής, σ' αυτήν την περίπτωση, το καταλληλότερο όργανο για την εφαρμογή της είναι η οδηγία του Συμβουλίου. Εξάλλου, σύμφωνα με τις ανειλημένες υποχρεώσεις, η Επιτροπή θεωρεί ότι το κείμενο της συμφωνίας δεν πρέπει να αποτελεί πράξη, αλλά να είναι παράρτημα.