ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2381/00

υποβολή: Antonio Tajani (PPE-DE) και Giorgio Lisi (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(13 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Το φαινόμενο των μικελλών στην Αδριατική

Ποιες πρωτοβουλίες σκοπεύει να αναλάβει η Επιτροπή για την αντιμετώπιση του έκτακτου φαινομένου των μικελλών στην Αδριατική, το οποίο βλάπτει τις δραστηριότητες των αλιέων καθώς και των τουριστικών εμπορικών φορέων της περιοχής;

Πώς σκοπεύει να προστατεύσει τον κόσμο των αλιέων, ο οποίος πιέζεται ήδη από πλήθος προβλημάτων όπως τα ακριβά καύσιμα, οι αυστηρές κυρώσεις για διοικητικές παραβάσεις και η ανυπαρξία νομοθετικού εξορθολογισμού στον αλιευτικό τομέα με ένα ενιαίο κείμενο;

Σκοπεύει η Επιτροπή να εφαρμόσει επείγοντα μέτρα;

Επίσης, γνωρίζει η Επιτροπή τα προβλήματα που συνδέονται με τη διακοπή της αλιευτικής δραστηριότητας για βιολογικούς λόγους, διακοπή η οποία θα έπρεπε να συμβαίνει σε διαφορετικές περιόδους συνδεόμενες με την αναπαραγωγή και την ανάπτυξη των διαφόρων τύπων ψαριών στην Αδριατική και όχι, όπως συμβαίνει ως τώρα σε ακατάλληλες και τυχαίες περιόδους που αποφασίζονται διοικητικά;

Τέλος, με ποιον τρόπο θα παρέμβει η Επιτροπή στον καθορισμό των κριτηρίων καταμερισμού που συνδέονται με τη διακοπή των δραστηριοτήτων εξαιτίας των πολεμικών γεγονότων του 1999 για τους εμπόρους αλιευτικών προϊόντων;

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Σεπτεμβρίου 2000)

Η αυξανόμενη συχνότητα και η σημασία των μυκελών (mucilaginous algae), κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στην Αδριατική Θάλασσα, είναι αποτέλεσμαπερβολικής εισροής αζώτου και φωσφόρου από την εντατική καλλιέργεια (λιπάσματα) και από τους μεγάλους αστικούς πληθυσμούς, ιδιαίτερα του Μιλάνου. Υπό ορισμένες συνθήκες, το άζωτο και ο φώσφορος δρουν ως θρεπτικοί παράγοντες και προκαλούν την εμφάνιση πολύ μεγάλων ποσοτήτων θαλασσίου πλαγκτόν (διατόμων) τα οποία εκδηλώνονται ως αυτές οι μυκέλες. Η Επιτροπή προώθησε την επιστημονική έρευνα προβλημάτων αυτού του είδους, τόσο όσον αφορά την Αδριατική, όσο και άλλες περιοχές, με σκοπό να βρεθεί μία βάση για τον καθορισμό κωδίκων ορθής πρακτικής, ώστε να μειωθούν οι εισροές αζώτου στη θάλασσα.

Δυνάμει της οδηγίας 91/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1991, για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων(1), όλες οι αστικές περιοχές άνω των 10 000 κατοίκων πρέπει να είναι εξοπλισμένες με μέσα τα οποία επιτρέπουν να απομακρύνονται από τις εκπομπές λυμάτων το άζωτο και ο φώσφορος. Δυνάμει της οδηγίας 91/676/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1991, για την προστασία τωνδάτων από τη νιτρορύπανση γεωργικής προέλευσης(2), όλες οι περιοχές εντατικής γεωργίας πρέπει ναπόκεινται σε αποτελεσματικά προγράμματα δράσης για τη μείωση των εισροών αζώτου. Η Επιτροπή ασκεί νομική πίεση στις εθνικές αρχές για να διασφαλίσει την ορθή εφαρμογή αυτών των μέτρων.

Οι ποινές που επιβάλλονται στους αλιείς για παραβίαση των όρων των κανονισμών προστασίας της αλιείας δενπάγονται στην αρμοδιότητα της Κοινότητας" εξαρτώνται πολύ περισσότερο από το ιταλικό νομικό σύστημα παρά από την κοινοτική νομοθεσία. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1626/4 του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1994 για τη θέσπιση ορισμένων τεχνικών μέτρων διατήρησης των αλιευτικών πόρων στη Μεσόγειο(3) και οι τροποποιήσεις του, θεσπίζει τους όρους με τους οποίους πρέπει να πραγματοποιούνται ορισμένες αλιευτικές δραστηριότητες. Σε κοινοτικό επίπεδο, μπορούν να γίνουν πολύ λίγα πράγματα σε σχέση με την τιμή του πετρελαίου.

Οι όροι που διέπουν τη βιολογική παύση της αλιείας καθορίζονται από την εθνική νομοθεσία και η Επιτροπή είναι ενήμερη. Αν τα Αξιότιμα Μέλη του Κοινοβουλίου θεωρούν ότι οι λεπτομέρειες αυτής της νομοθεσίας δεν είναι κατάλληλες, μπορούν να απευθυνθούν στις ιταλικές αρχές και να ζητήσουν την τροποποίησή τους και ναποβάλουν το νέο σχέδιο στην Επιτροπή για εξέταση, με τη συνήθη διαδικασία.

Σύμφωνα με την ισχύουσα κανονιστική νομοθεσία (κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2792/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1999, για καθορισμό των λεπτομερών κανόνων και ρυθμίσεων σχετικά με την κοινοτική διαρθρωτική βοήθεια στον τομέα της αλιείας(4)), τα κράτη μέλη δύνανται να χορηγήσουν αποζημιώσεις για την προσωρινή παύση των δραστηριοτήτων σε περιπτώσεις μη προβλέψιμων γεγονότων και με όρους που καθορίζονται από το άρθρο 16 του κανονισμού. Ωστόσο, λαμβανομένωνπόψη των αυστηρά περιορισμένων πόρων του προϋπολογισμού γιάυτό το είδος παρέμβασης, το κράτος μέλος πρέπει να αξιολογήσει το εύρος του προβλήματος και να κρίνει σχετικά με την προτεραιότητα αυτών των αποζημιώσεων. Εν πάση περιπτώσει, αν αποφασίσει να τις χορηγήσει, οφείλει να διαβιβάσει στην Επιτροπή τα κατάλληλα επιστημονικά στοιχεία.

(1) ΕΕ L 135 της 30.5.1991.

(2) ΕΕ L 375 της 31.12.1991.

(3) ΕΕ L 171 της 6.7.1994.

(4) ΕΕ L 337 της 30.12.1999.