ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2413/98

υποβολή: Nikitas Kaklamanis (UPE) προς την Επιτροπή

(27 Ιουλίου 1998)

Θέμα: Φορολογία για εισαγόμενα στην Ελλάδα επιβατικά αυτοκίνητα

Η Ελληνική Δημοκρατία, προκειμένου να αντιμετωπίσει ενιαία τις δασμοφορολογικές απαλλαγές στις οριστικές εισαγωγές προσωπικών ειδών που παρέχονται σε διάφορες κατηγορίες προσώπων, που μεταφέρουν τη συνήθη κατοικία τους από τρίτη προς την Ε.Ε. χώρα, ενσωμάτωσε στο εσωτερικό της δίκαιο τις διατάξεις της οδηγίας 83/181(1) και του κανονισμού 918/83(2).

Με το άρθρο 6 παρ. 13 του Ν. 2459/97, η Ελληνική Δημοκρατία, κατήργησε από 1.1.1997, την ατέλεια στην εισαγωγή μόνο του αυτοκινήτου εκ των προσωπικών ειδών, και μόνο για τους Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους, αν και το αποκτηθέν από αυτούς αυτοκίνητο ταξινομήθηκε και κυκλοφόρησε σε τρίτο προς την Ε.Ε. κράτος, σύμφωνα με τους γενικούς όρους φορολόγησης αυτού, (στους οποίους όρους συμπεριλαμβάνονται, εκτός των άλλων, και τα ορισθέντα σε διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες. Θα ήθελα να ερωτήσω την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

1. Εξακολουθεί να ισχύει το περιεχόμενο της οδηγίας 83/181 και του κανονισμού 918/83, μετά την 1.1.1993;

2. Και εφόσον εξακολουθεί να ισχύει το παραπάνω δίκαιο, έχει δικαίωμα η Ελλάδα να αποκλείει από την εφαρμογή του τους δημοσίους υπαλλήλους της, οι οποίοι κατόπιν αίτησής τους εργάσθηκαν ή εργάζονται σε τρίτη προς την Ε.Ε. χώρα έχοντας μεταφέρει το σύνολο των προσωπικών και επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους εκεί, τουλάχιστον για 185 ημέρες ανά ημερολογιακό έτος;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(27 Οκτωβρίου 1998)

1. Η οδηγία 83/182/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 28ης Μαρτίου 1983 για τις φορολογικές ατέλειες που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της Κοινότητας στις προσωρινές εισαγωγές ορισμένων μέσων μεταφοράς και ο κανονισμός (ΕΟΚ) 918/83 του Συμβουλίου της 28ης Μαρτίου 1983 για την καθιέρωση του κοινοτικού καθεστώτος τελωνειακών ατελειών ισχύουν πάντα όσον αφορά το θέμα που έθιξε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου.

2. Σχετικά με το θέμα για το εάν η Ελλάδα έχει ή όχι το δικαίωμα, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις, να αποκλείσει από το δικαίωμα της ατέλειας τους υπαλλήλους της διοίκησής της που εργάστηκαν ή συνεχίζουν να εργάζονται σε μια τρίτη χώρα στην οποία έχουν μεταφέρει το σύνολο των προσωπικών και επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους τουλάχιστον για 185 ημέρες ανά ημερολογιακό έτος, η απαλλαγή αυτή εξαρτάται κυρίως από το εάν έχει γίνει μεταφορά της συνήθους κατοικίας. Εάν τα εν λόγω άτομα έχουν μεταφέρει τη συνήθη κατοικία στη συγκεκριμένη Τρίτη χώρα και στη συνέχεια την μεταφέρουν εκ νέου στην Ελλάδα, δικαιούνται την ατέλεια από τους φόρους και δασμούς που προβλέπεται από τις προαναφερθείσες διατάξεις. Αντίθετα, εάν θεωρείται ότι βρίσκονται σε αποστολή στη συγκεκριμένη τρίτη χώρα, η συνήθης κατοικία τους συνεχίζει να είναι στην Ελλάδα κατά την περίοδο της αποστολής τους και, συνεπώς, δεν έχουν δικαίωμα στην ατέλεια σύμφωνα με τις κοινοτικές διατάξεις.

Ο ορισμός της συνήθους κατοικίας δίνεται στο άρθρο 7 της οδηγίας 83/182/ΕΟΚ(3) και στο (ίδιο) άρθρο 6 της οδηγίας 83/183/ΕΟΚ,όπως ερμηνεύτηκε από τη νομολογία του Δικαστηρίου. Σχετικά με τον ορισμό αυτό, το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου μπορεί να ανατρέξει στις απ[αντήσεις που δόθηκαν από την Επιτροπή στη γραπτή ερώτηση E-183/98(4) και στην προφορική ερώτηση H-177/98 του κ. Sjφstedt κατά την ώρα των ερωτήσεων της συνόδου του Μαρτίου ΙΙ 1998 του Κοινοβουλίου(5).

Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι η συνήθης κατοικία στηρίζεται σε πολλά νομικά και πραγματικά στοιχεία και, κατά συνέπεια, πρέπει κάθε περίπτωση να κρίνεται χωριστά εφόσον υπάρχει μεταφορά της συνήθους κατοικίας κατά την μία ή την άλλη έννοια.

(1) ΕΕ L 105 της 23.4.1983, σελ. 38.

(2) ΕΕ L 105 της 23.4.1983, σελ. 1.

(3) ΕΕ L 105 της 23.4.1983.

(4) ΕΕ C 323 της 23.10.1998.

(5) Συζητήσεις του Κοινοβουλίου (Μαρτίου ΙΙ 1998 ).