ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0510/00

υποβολή: Christopher Huhne (ELDR) προς την Επιτροπή

(28 Φεβρουαρίου 2000)

Θέμα: Μελέτες για τις διαφορές πληθωρισμού

Έχονταςπόψη την απάντηση στη γραπτή ερώτηση Ε-2228/99(1), γνωρίζει η Επιτροπή τις μελέτες που ανέλαβαν ειδικοί επιστήμονες και φορείς που συμμετέχουν στην αγορά σχετικά με τις διαρκείς διαφορές πληθωρισμού κάθε κράτους μέλους στη ζώνη του ευρώ; Μπορεί η Επιτροπή να παρουσιάσει κατάλογο με τις διαφορές πληθωρισμού για κάθε κράτος μέλος, οι οποίες, σύμφωνα με τις μελέτες που ανέλαβαν οι ειδικοί επιστήμονες και οι φορείς που συμμετέχουν στην αγορά, θα είναι διαρκείς;

(1) ΕΕ C 219 E της 1.8.2000, σελ. 127.

Απάντηση του κ. Solbes Mira εξ ονόματος της Επιτροπής

(4 Απριλίου 2000)

Στις ακαδημαϊκές μελέτες που προσπαθούν να εκτιμήσουν το ανεκτό εύρος του φάσματος των διαφορών πληθωρισμού στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) συμπεριλαμβάνονται και οι μελέτες Alberola και Tyrvinen (1998), και Canzoneri(1998). Οι μελέτες αυτές βασίζονται στο αποκαλούμενοπόδειγμα Balassa-Samuelson ή σε μία τροποποιημένη έκδοσή του. Και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιχείρησε μία ανά χώρα ποσοτικοποίηση του αποτελέσματος Balassa-Samuelson σε ορισμένες πρόσφατες εκθέσεις. Οι παράγοντες της αγοράς τείνουν είτε να αναφερθούν σ’ αυτές τις μελέτες είτε να αναφερθούν στην ιστορική εμπειρία ορισμένωνφισταμένων νομισματικών ενώσεων, κυρίως στις Ην. Πολιτείες ή στο Ην. Βασίλειο. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανέλυσε το αντικείμενο των διαφορών στον πληθωρισμό σε μια νομισματική ένωση στο μηνιαίο δελτίο της του Οκτωβρίου 1999.

Τα προσομοιωμένα ανεκτά ποσοστά πληθωρισμού στις ακαδημαϊκές μελέτες περιέχονται σε πίνακα που στάλθηκε απευθείας στο Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου και στη γραμματεία του Κοινοβουλίου. Οι προσομοιώσεις στηρίζονται σε τρεις βασικέςποθέσεις: (i) η μακρόχρονη ισοδυναμία αγοραστικής δύναμης (PPP) θα παραμείνει σε ισχύ για τους εμπορευματικούς τομείς στη ζώνη του ευρώ" (ii) η διαφορά στην αύξηση της παραγωγικότητας μεταξύ των εμπορευματικών και μη εμπορευματικών τομέων θα παραμείνει η ίδια στην ΟΝΕ σε κάθε χώρα καθώς και στην ιστορική περίοδο" και (iii) η εξέλιξη των τιμών σε κάθε τομέα θα είναι ανάλογη με το κόστος της ανά μονάδα εργασίας. Οι Alberola και Tyrvinen ανέχονται διαφορές στις ανά τομέα τάσεις των μισθών στοπόδειγμα που ονομάζουν εκτεταμένο Balassa-Samuelson.

Αυτές οι αριθμητικές ασκήσεις είναι χρήσιμες για να δείξουν ότι συνεχείς διαφορές πληθωρισμού στην ΟΝΕ μπορούν να είναι δικαιολογημένες. Αυτό το γεγονός πρέπει να λαμβάνεταιπόψη στη διαδικασία πολυμερούς επίβλεψης και στις οικονομικές πολιτικές των συμμετεχόντων στη ζώνη του ευρώ.

Οι προσομοιώσεις δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως ακριβείς προβλέψεις των μελλοντικών μακροχρόνιων διαφορών στον πληθωρισμό μέσα στην ΟΝΕ. Ο ρόλος της παραγωγικότητας των εμπορεύσιμων αγαθών δημιουργεί προκατάληψη εξηγώντας ότι οι πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ των βιομηχανικών χωρών παραμένουν αντικείμενο συζήτησης στην οικονομική βιβλιογραφία (βλ. Rogoff (1996)). Σύμφωνα με την εμπειρία των χωρών της ΟΝΕ, τα προσμετρηθέντα σε κοινό νόμισμα εθνικά επίπεδα τιμών απέκλιναν κατά τη μακρά περίοδο πολύ λιγότερο απ’ ότιποδήλωναν οι προαναφερθείσες προσομοιώσεις. Οιποθέσεις στις οποίες βασίζονται οι προσομοιώσεις δεν τηρήθηκαν de facto (και δεν χρειάζεται να τηρηθούν ούτε στο μέλλον), για παράδειγμα η μακρόχρονη PPP για εμπορεύσιμα αγαθά δεν τηρήθηκε για όλες τις χώρες στο δείγμα (βλ. Canzoneri et.al.(1998))" η σχετική τιμή για μη εμπορευματικούς τομείς αυξήθηκε γενικώς λιγότερο γρήγορα απ’ ότι έδειχναν οι τάσεις της σχετικής παραγωγικότητας (βλ. Canzoneri et.al.(1998))" οι διαφορές παραγωγικότητας μεταξύ τομέων μπορούν να μεταβληθούν με τον καιρό (η προς κάλυψη απόσταση π.χ. στην Ιταλία και στην Ισπανία είναι σήμερα μικρότερη απ’ ότι στις αρχές της δεκαετίας του 70).

Η εμπειρία από άλλες νομισματικές ενώσεις μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση του ζητήματος των διαφορών πληθωρισμού στην ΟΝΕ. Από το 1950 έως το 1978 (έτος κατά το οποίο η ιρλανδική λίρα αποσυνδέθηκε από τη βρετανική λίρα), η μέση διαφορά του ετήσιου δείκτη πληθωρισμού των τιμών καταναλωτή (ΔΤΚ) μεταξύ Ιρλανδίας και Ην. Βασιλείου (χώρες που παρουσίαζαν τότε μεγάλη διαφορά στο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης) ήταν 0,4 %. Μεταξύ του Λουξεμβούργου και του Βελγίου η μέση διαφορά για την περίοδο 1950-88 ήταν ετησίως περίπου 0,3 %.

Η Επιτροπή θεωρεί τις ανωτέρω μηχανικές προσομοιώσεις ως τα ανώτατα όρια για το πιθανό ανεκτό εύρος του φάσματος διαφοράς πληθωρισμού στην ΟΝΕ. Παρ’ όλα αυτά στην οικονομική διαχείριση της ζώνης του ευρώ είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρισθεί ότι συνεχιζόμενες διαφορές πληθωρισμού μπορούν να δικαιολογηθούν ενόψει μακροχρόνιων διαρθρωτικών δυνάμεων. Η Επιτροπή αντιμετωπίζει θετικά το ενδιαφέρον του Κοινοβουλίου γι’ αυτό το σημαντικό ζήτημα και είναι πρόθυμη να συζητήσει περαιτέρω αυτά τα θέματα με το Αξιότιμο Μέλος.