ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3868/98

υποβολή: W.G. van Velzen (PPE) προς την Επιτροπή

(9 Δεκεμβρίου 1998)

Θέμα: Αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων από τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Petten (Ολλανδία)

Λάβαμε γνώση των, με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου 1998, απαντήσεων της κ. Cresson, εξ ονόματος της Επιτροπής, στις πρώτες ερωτήσεις για το πρόβλημα των δυνατοτήτων αποθήκευσης των πυρηνικών αποβλήτων από τον Αντιδραστήρα Υψηλής Ροής του Petten (E-3041/98)(1). Από τις απαντήσεις φαίνεται ότι το πρόβλημα αυτό εμπίπτει στην ευθύνη του Κοινού Κέντρου Έρευνας (GCO) δεδομένου ότι αυτό έχει την ευθύνη της εκμετάλλευσης.

1. Η "δεύτερη κατά σειρά λύση" στην οποία αναφέρεται η απάντηση θα δημιουργήσει επίσης μεγάλα προβλήματα διότι η δεξαμενή του κτιρίου του αντιδραστήρα αρχίζει να υπερχειλίζει. Πρόκειται άραγε η Επιτροπή να αναζητήσει ταχέως νέα λύση;

2. Στην απάντηση της Επιτροπής αναφέρεται ότι η διαχείριση των αποβλήτων είναι εθνική υπόθεση. Όμως, στην προκείμενη περίπτωση, η GCO εμπίπτει στην αρμοδιότητα διαχείρισης της Επιτροπής. Δεν εμπίπτει λοιπόν και η επίλυση του προβλήματος αυτού στην αρμοδιότητα της Επιτροπής; Θα εμπλακούν άραγε και άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, μέσω της Επιτροπής, στην επίλυση του εν λόγω προβλήματος;

Απάντηση της κας Cresson εξ ονόματος της Επιτροπής

(27 Ιανουαρίου 1999)

1. Η προτεινόμενη λύση για την αποθήκευση των στοιχείων εξαντλημένου καυσίμου του αντιδραστήρα υψηλής ροής (HFR), σε περίπτωση που καθυστερήσει να είναι εφικτή η αποθήκευση στην εγκατάσταση του Ηabog "Centrale organisatie voor radioactif afval" (έργο COVRA) που συγκεκριμένα αποτελεί το χώρο αποθήκευσης στον περίβολο των εγκαταστάσεων του αντιδραστήρα, είναι πράγματι μια περιορισμένη λύση. Στο τέλος του 1999 όλος ο χώρος αποθήκευσης στον εν λόγω περίβολο θα έχει χρησιμοποιηθεί και θα απαιτηθούν άλλες λύσεις.

Δεδομένου ότι το μη ακτινοβολημένο καύσιμο είχε παραχθεί από υλικό αμερικανικής καταγωγής, μια άλλη επιλογή θα ήταν το εξαντλημένο καύσιμο να αποσταλεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως γινόταν πριν από το 1988. Ο όρος, όμως, που θέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι να αναληφθεί η δέσμευση για μετατροπή του αντιδραστήρα HFR σε τρόπο ώστε να χρησιμοποιεί ως καύσιμο ουράνιο χαμηλού εμπλουτισμού (LEU) αντί του επί του παρόντος χρησιμοποιουμένου ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού (ΗEU). Πάντως η μετατροπή αυτή είναι μια δαπανηρή τεχνική διαδικασία. Αυτό δεν θάπρεπε να προκαλέσει απώλειες στα τεχνικά χαρακτηριστικά του εν λόγω αντιδραστήρα, ο οποίος παράγει περίπου το 60 % των ραδιο-φαρμακευτικά προϊόντων που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη, ούτε να μειώσει τα ανταγωνιστικά περιθώρια του σ' αυτήν την αγορά, τα οποία είναι ήδη πολύ στενά. Προς τούτο έχουν δρομολογηθεί σχετικές μελέτες και εφόσον τα αποτελέσματα είναι θετικά, το εξαντλημένο καύσιμο θα μπορούσε να αποσταλεί στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1999. Στην περίπτωση αυτή, ο προϋπολογισμός του αντιδραστήρα HFR θα έπρεπε να προσαρμοστεί, ώστε να καλυφθεί μια τόσο δαπανηρή λύση.

Εξετάστηκε, επίσης, η περίπτωση της επανεπεξεργασίας στη Γαλλία. Η επιλογή αυτή παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα, αλλά απαιτεί την επιστροφή των αποβλήτων στην Ολλανδία, μετά από μερικά χρόνια. Πέραν αυτού, η επανεπεξεργασία στη Γαλλία, με όλες τις σχετικές συναφείς διαδικασίες, συνιστά μια δαπανηρή λύση που δεν καλύπτεται από τον προϋπολογισμό του HFR.

2. Κανένα κράτος μέλος δεν διαθέτει μια ορθά τοποθετημένη, αποδεκτή και εγκεκριμένη εγκατάσταση διάθεσης αποβλήτων για απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας ή εξαντλημένου καυσίμου, και επί του παρόντος υπάρχει υποχρέωση να αντιστρέφονται τα απόβλητα στη χώρα όπου βρίσκεται η πυρηνική εγκατάσταση. Δεν προβλέπεται καμία τάση για διεθνοποίηση ή ακόμη και "ευροπαιοποίηση" της αποθήκευσης των αποβλήτων.

(1) ΕΕ C 142 της 21.5.1999, σελ. 75.