ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3527/01

υποβολή: Christopher Huhne (ELDR) προς την Επιτροπή

(8 Ιανουαρίου 2002)

Θέμα: Κεφαλαιακές και τρέχουσες δαπάνες

1. Πως χειρίζεται η Επιτροπή επί του παρόντος τις κεφαλαιακές και τις τρέχουσες δαπάνες που αναλαμβάνονται στο πλαίσιο προγραμμάτων, όπως οι πρωτοβουλίες ιδιωτικής χρηματοδότησης ή οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όταν τις εγγράφει στους δημόσιους λογαριασμούς, ούτως ώστε να είναι δυνατή η σύγκρισή τους, όπως προβλέπει η Συνθήκη του Μάαστριχτ·

2. Ποιες είναι οι επιπτώσεις, εφόσονπάρχουν, στους λογαριασμούς χρηματικών ροών και κεφαλαίων (εφόσον τα κεφάλαια καταμετρώνται)·

3. Έχει η Επιτροπή αλλάξει πρόσφατα τον εν λόγω χειρισμό·

4. Εξετάζει η Επιτροπή το ενδεχόμενο αλλαγής αυτού του χειρισμού·

Απάντηση του κ. Solbes Mira εξ ονόματος της Επιτροπής

(19 Μαρτίου 2002)

1. Οι συμπράξεις μεταξύ δημόσιου τομέα και ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να λαμβάνουν πολλές και διάφορες μορφές. Μπορεί να εισαχθεί η ιδιωτική ιδιοκτησία σε κρατικές επιχειρήσεις ή να χρησιμοποιηθούν η ιδιωτική εμπειρογνωμοσύνη και χρηματοδότηση για την αξιοποίηση του εμπορικού δυναμικού δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου ο δημόσιος τομέας συνάπτει συμβάσεις αγοράςπηρεσιών μακροπρόθεσμα, για να επωφελείται από τις δεξιότητες του ιδιωτικού τομέα, στις οποίες ο ιδιωτικός τομέας είναι εκείνος που αναλαμβάνει τον κίνδυνο της χρηματοδότησης και απόδοσης της επένδυσης. Ηπηρεσία μπορεί να καλύπτει τη διατήρηση, την αξιοποίηση ή την κατασκευή των αναγκαίωνποδομών.

Γενικές οδηγίες για τη στατιστική επεξεργασία που συνιστάται για τις κεφαλαιουχικές και τις τρέχουσες δαπάνες στις περιπτώσεις συμπράξεων παρέχονται στο εγχειρίδιο της Eurostat σχετικά με το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος (ESA95 Manual on government deficit and debt). Το βασικό ερώτημα αφορά το μέτρο στο οποίο ο κίνδυνος μεταφέρεται από το δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι είναι δυνατό να προσδιοριστεί σε ποιον τομέα πρέπει να καταχωρισθούν οι δαπάνεςποδομών, και με ποιον τρόπο πρέπει να καταγραφούν οι ροές πληρωμών μεταξύ των δύο τομέων. Σε γενικές γραμμές, οι πιο σημαντικές επιπτώσεις των εν λόγω συμπράξεων στους δημόσιους λογαριασμούς είναι ότι επιτρέπουν την κατανομή του κόστους των κεφαλαιουχικών δαπανών (πάγιων επενδύσεων) στην περίοδο χρησιμοποίησής τους, αποφεύγοντας έτσι έναψηλότερο αρχικό κόστος για τις δημόσιες αρχές. Μια περιγραφή του είδους των επιπτώσεων παρέχεται στην απάντηση στην ερώτηση 2 παρακάτω.

2. Παρακάτω περιγράφεται το είδος των επιπτώσεων που οι εν λόγω συμπράξεις μπορούν να έχουν στις ροές (που επηρεάζουν το δημόσιο έλλειμμα / πλεόνασμα όπως μετράται σύμφωνα με την κοινοτική μεθοδολογία) και στα κεφάλαια (που επηρεάζουν το δημόσιο χρέος).

Εάν ο κίνδυνος αναλαμβάνεται κυρίως από τον ιδιωτικό τομέα, οι πάγιες επενδύσεις δεν πρέπει να καταγράφονται στο δημόσιο τομέα, οπότε το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώνεται ανάλογα. Ωστόσο, οι συμπράξεις ενδέχεται να συνεπάγονται την καταβολή, από την κεντρική διοίκηση στον ιδιωτικό τομέα, τακτικών πληρωμών για την παροχήπηρεσιών, πράγμα που αυξάνει το έλλειμμα κατά τα ποσά αυτά στη διάρκεια της συμβατικής περιόδου.

Κανονικά δενπάρχουν επιπτώσεις στο δημόσιο χρέος (μολονότι έναψηλότερο έλλειμμα είναι πιθανό να έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους). Ωστόσο, σε περιπτώσεις παρόμοιες με τη χρηματοοικονομική μίσθωση, όπου θεωρείται ότι οι δημόσιες αρχές αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου, το χρέος αυξάνει αρχικά κατά το ποσό της επένδυσης.

3. Δεν έχουν γίνει αλλαγές πρόσφατα όσον αφορά τη στατιστική επεξεργασία.

4. Δεν εξετάζεται το ενδεχόμενο αλλαγής της στατιστικής επεξεργασίας. Ωστόσο,πάρχει πάντα η δυνατότητα περαιτέρω τελειοποίησης της μεθοδολογίας.