ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1078/98

υποβολή: María Estevan Bolea (PPE) προς την Επιτροπή

(7 Απριλίου 1998)

Θέμα: Μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ορισμένες περιφέρειες κρατών μελών καθυστερούν, παρεμποδίζουν ή και απαγορεύουν ακόμη τη μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων μεταξύ δήμων, επαρχιών, περιφερειών ή χωρών -στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή καί κράτους μέλους- προκειμένουν τα ειδικά αυτά υλικά να τύχουν της απαιτούμενης σωστής διαχείρισης και επεξεργασίας, με αποτέλεσμα να επέρχεται στρέβλωση στον τομέα των αντιστοίχων υπηρεσιών.

Οι ενέργειες αυτές καθίστανται ακόμη πιο σοβαρές εάν ληφθεί υπόψη ότι οι περιφέρειες που προσπαθούν να παρεμβάλουν εμπόδια στην εσωτερική μεταφορά των αποβλήτων δεν διαθέτουν οι ίδιες κέντρα ή επαρκείς δυνατότητες επεξεργασίας, με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις τα επικίνδυνα αυτά απόβλητα να ρίπτονται στο δίκτυο των υπονόμων. Η απουσία επεξεργασίας καθιστά αδύνατο το διαχωρισμό των ουσιών αυτών από τα αστικά λύματα, αλλά και ούτε γίνεται διαχωρισμός των τελευταίων ή επεξεργασία των υγρών, στερεών και ρευστών αποβλήτων όπως απαιτεί η ισχύουσα νομοθεσία.

Θεωρεί η Επιτροπή νόμιμες τις προειρημένες ενέργειες;

Τί μέτρα σκέπτεται να λάβει για την άρση αυτής της ανωμαλίας;

Απάντηση της καςBjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Ιουνίου 1998)

Η Επιτροπή γνωρίζει ότι ορισμένες τοπικές ή περιφερειακές αρχές κρατών μελών έχουν απαγορεύσει τη διακίνηση αποβλήτων, λόγω καταγγελιών. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν γνωρίζει ότι, ως αποτέλεσμα τούτου, επικίνδυνα απόβλητα εκχέονται σε υδάτινες ροές μαζί με τα λύματα και άλλα απόβλητα.

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 259/93 του Συμβουλίου της 1ης Φεβρουαρίου 1993 σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Κοινότητας καθώς και κατά την είσοδο και έξοδό τους(1) επιτρέπει στα κράτη μέλη να περιορίζουν ή να απαγορεύουν τις μεταφορές αποβλήτων που προορίζονται για τελική διάθεση σύμφωνα με τις αρχές της εγγύτητας, της προτεραιότητας για ανάκτηση και της αυτάρκειας. Εάν, ωστόσο, παράγονται σε κράτος μέλος επικίνδυνα απόβλητα σε τόσο μικρές ποσότητες, ώστε η κατασκευή νέων, εξειδικευμένων εγκαταστάσεων διάθεσης στο κράτος μέλος να είναι ασύμφορη, δεν είναι δυνατόν να απαγορεύεται η μεταφορά των αποβλήτων σε άλλο κράτος μέλος. Οι μεταφορές αποβλήτων που προορίζονται προς ανάκτηση υπόκεινται σε σύστημα κοινοποιήσεων, πλην όμως οι αρχές της εγγύτητας και αυτάρκειας δεν εφαρμόζονται και δεν μπορούν να επιβληθούν περιορισμοί από τα κράτη μέλη. Οι διατάξεις του κανονισμού δεν εφαρμόζονται σε μεταφορές στο εσωτερικό κράτους μέλους, ωστόσο, τα κράτη μέλη οφείλουν να εγκαταστήσουν κατάλληλο σύστημα για την παρακολούθηση και τον έλεγχο των εντός της δικαιοδοσίας τους μεταφορών αποβλήτων, το οποίο θα λαμβάνει υπόψη την αναγκαία συνέπεια με το κοινοτικό σύστημα; τα κράτη μέλη δύνανται, εν προκειμένω, να εφαρμόζουν τις διατάξεις του κοινοτικού συστήματος. Το κατά πόσον οι απαγορεύσεις σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο έχουν νόημα από περιβαλλοντικής και οικονομικής πλευράς, είναι κάτι που πρέπει να εκτιμάται από το συγκεκριμένο κράτος μέλος.

Η απόρριψη επικίνδυνων αποβλήτων σε υδάτινες ροές επιτρέπεται, βάσει της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Μαρτίου 1991 περί αποβλήτων(2) μόνο εφόσον διενεργείται βάσει κατάλληλης αδείας διαχείρισης αποβλήτων η οποία εξασφαλίζει ότι το εγχείρημα δεν θέτει σε κίνδυνο την υγεία του ανθρώπου ή το περιβάλλον. Αυστηρότερες απαιτήσεις σχετικά με τα επικίνδυνα απόβλητα καθορίζονται στην οδηγία 91/689/ΕΟΚ(3).

Η μείωση της ρύπανσης που προκαλείται από την διάθεση επικίνδυνων αποβλήτων σε υδάτινες ροές θα μπορούσε επίσης να καλύπτεται από τις διατάξεις της οδηγίας 76/464/ΕΟΚ της 4ης Μαΐου 1976(4) σχετικά με τη ρύπανση που προκαλείται από την απόρριψη επικίνδυνων ουσιών στο υδάτινο περιβάλλον. Τα κράτη μέλη οφείλουν να θεσπίζουν περιβαλλοντικά πρότυπα ποιότητας για τις απορριπτόμενες ουσίες και όλες οι απορρίψεις που ενδέχεται να περιέχουν τις εν λόγω ουσίες πρέπει να υπόκεινται σε προηγούμενη έγκριση. Η απόρριψη επιτρέπεται μόνο εφόσον είναι σύμφωνη με τους στόχους μείωσης της ρύπανσης από τις περί ων ο λόγος ουσίες, τους οποίους καθορίζουν τα κράτη μέλη στα οικεία προγράμματα μέτρων.

Η πρόταση για οδηγία του Συμβουλίου όσον αφορά τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσεως για την υδατική πολιτική(5), η οποία εξετάζεται από το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο, προβλέπει επίσης την απαγόρευση των απορρίψεων σε υδάτινες ροές, συμπεριλαμβανομένων των επικίνδυνων αποβλήτων, οι οποίες θα παραβίαζαν τα τυχόν περιβαλλοντικά πρότυπα ποιότητας, τα θεσπισθέντα σε κοινοτικό επίπεδο, ή οι οποίες θα επιδρούσαν αρνητικά στη λειτουργία του οικοσυστήματος της υδάτινης ροής.

Η επιβολή της κοινοτικής νομοθεσίας για τα επικίνδυνα απόβλητα εμπίπτει στις αρμοδιότητες των κρατών μελών. Όποτε η Επιτροπή καθίσταται αποδέκτης πληροφοριών που υποδηλώνουν παράβαση της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας, ερευνά διεξοδικά τα σχετικά στοιχεία και, κατά περίπτωσιν, λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα σε σχέση με το εμπλεκόμενο κράτος μέλος.

(1) ΕΕ L 30, 6.2.1993.

(2) ΕΕ L 78, 26.3.1991.

(3) ΕΕ L 377, 31.12.1991.

(4) ΕΕ L 129, 18.5.1976.

(5) COM(97)49, όπως τροποποιήθηκε από το COM(97)614 τελικό και το COM(98)76 τελικό.