ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0238/97 υποβολή: Gianni Tamino (V) προς την Επιτροπή (7 Φεβρουαρίου 1997)

Θέμα: Έλεγχος του πληθυσμού του κορμοράνων στα έλη του Oristano (Ιταλία)

Οι υγρότοποι του Oristano έχουν σημαντική οικονομική αξία και θεωρούνται παγκοσμίου φυσικής ομορφιάς, έχουν δε συμπεριληφθεί στη σύμβαση Ramsar λόγω της παρουσίας πολλών ειδών πτηνών κατά τη διάρκεια των διαφόρων μηνών του έτους, και ιδίως 16.000 περίπου κορμοράνων (απογραφή IVRAM του 1995). Στην περιοχή των ελών αυτών ένα πλήθος δημόσιων έργων (ορισμένα από τα οποία χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση), ο όγκος των απορριπτόμενων αστικών αποβλήτων χωρίς προηγούμενο καθαρισμό και τα χημικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στη γεωργία και καταλήγουν εδώ με τη βοήθεια των όμβριων υδάτων, θέτουν σε κίνδυνο τις περιβαλλοντικές ισορροπίες και έχουν προκαλέσει μεγάλη μείωση των αλιευμάτων.

Οι αλιείς παραπονούνται για ζημίες στα αλιεύματα ύψους αρκετών δισεκατομμυρίων ετησίως και για το γεγονός αυτό ενοχοποιούν τους κορμοράνους. Η Περιφέρεια Σαρδηνίας, υιοθετώντας τη θέση αυτή (υπό την πίεση των αλιέων και ορισμένων τοπικών οργανισμών), εξέδωσε απόφαση που επιτρέπει την εξόντωση των κορμοράνων: ήδη 4.000-5.000 κορμοράνοι σκοτώθηκαν υπό τον «έλεγχο» του Εθνικού Ινστιτούτου Άγριας Πανίδας (INFS) και της Δασοφυλακής κατά το 1995 και το 1996 η εξόντωση «περιορίστηκε» σε 600 περίπου άτομα. Οι εν λόγω περιφερειακές αποφάσεις επιτρέπουν να πυροβολούνται οι κορμοράνοι κατά τις ημέρες έναρξης της θήρας σε όλες τις βαλτώδεις περιοχές του Oristano, ακόμη και σ' αυτές που ζουν προστατευόμενα είδη, με κίνδυνο την πρόκληση βλαβών στα αποδημητικά πτηνά. Εξάλλου, και οι κορμοράνοι των ελωδών εκτάσεων της Σαρδηνίας θα πρέπει να συμπεριληφθούν στα αποδημητικά είδη.

Δεν νομίζει η Επιτροπή ότι θα ήταν αποτελεσματικότερη μια παρέμβαση με στόχο το συγκεκριμένο περιορισμό των περιβαλλοντικών ζημιών που υφίστανται οι ελώδεις εκτάσεις του Oristano, με τη δημιουργία προστατευόμενης ζώνης, τη μείωση της οικιστικής πίεσης, τη συγκέντρωση ρυπαντικών αποβλήτων κλπ;

Δεν θεωρεί ότι η εξόντωση ενός τόσο μεγάλου αριθμού ατόμων από ένα αποδημητικό είδος έρχεται σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες για την προστασία της άγριας πανίδας (οδηγία 79/409/ΕΟΚ) ((ΕΕ L 103 της 25.4.1979, σελ. 1. )) και οδηγία 91/244/ΕΟΚ ((ΕΕ L 115 της 8.5.1991, σελ. 41. )) όπως έχουν τροποποιηθεί) και την προστασία των υγρότοπων.

Συμπληρωματική απάντηση της κας Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής (30 Μαΐου 1997)

Πέραν της απάντησης που διατύπωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1997 ((ΕΕ C 138 της 5.5.1997 )), η Επιτροπή είναι σήμερα σε θέση να παράσχει τις ακόλουθες πληροφορίες.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τις ιταλικές αρχές, πρωταρχικός στόχος των μέτρων που ελήφθησαν στην επαρχία του Oristano ήταν να περιοριστούν οι επιζήμιες επιπτώσεις στην τοπική αλεία. Για την επίτευξή του απαιτείτο διαταραχή συνδυασμένη με θανάτωση πτηνών σε περιορισμένη έκταση. Οι αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή ότι ο αριθμός των θανατωθέντων κορμοράνων περιορίστηκε σε 518 πτηνά κατά την περίοδο 1995/1996. Η παρέκκλιση η οποία βασίζεται στο άρθρο 9 της οδηγίας 79/409 για τη διατήρηση των αγρίων πτηνών πρόκειται, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, να εξεταστεί από την Επιτροπή. Επιπλέον, τα σχετικά κράτη μέλη υποβάλλουν ετήσιες εκθέσεις.

Ακόμη, από το 1995, η Επιτροπή στηρίζει χρηματοδοτικά το έργο Life-Nature για την περιοχή του υγροβιοτόπου του Cabras στην επαρχία του Oristano. Η περιοχή αυτή είναι χαρακτηρισμένη ως ειδικής προστασίας σύμφωνα με τους όρους της οδηγίας 79/409 για τη διατήρηση των αγρίων πτηνών. Το εν λόγω έργο Life-Nature, στο οποίο εμπλέκονται τόσο οι ασχολούμενοι με τη διατήρηση της φύσης όσο και οι αλιείς, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως υπόδειγμα για τη διαχείριση άλλων υγροβιοτόπων στην επαρχία του Oristano.