ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0423/97 υποβολή: Jaime Valdivielso de Cuι (PPE) προς το Συμβούλιο (6 Φεβρουαρίου 1997)

Θέμα: Eισαγωγή οίνων που έχουν υποστεί οινολογικές πρακτικές οι οποίες δεν εγκρίνονται από τις κοινοτικές ρυθμίσεις

Δεδομένης της πλεονασματικής παραγωγής οίνων σε κοινοτικό επίπεδο και της συνεχιζόμενης από το 1984 εισαγωγής οίνων τρίτων χωρών που έχουν υποστεί οινολογικές πρακτικές που δεν εγκρίνονται από τις κοινοτικές ρυθμίσεις, ζητούνται διευκρινίσεις όσον αφορά την αιτιολόγηση του κανονισμού αριθ. 128/97 ((ΕΕ L 24 της 25.1.1997, σελ. 21. )) του Συμβουλίου.

Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 70 του κανονισμού αριθ. 822/87 ((ΕΕ L 84 της 27.3.1987, σελ. 1. )) ορίζει ότι το κρασί μπορεί να εισαχθεί μόνον εάν υφίσταται πιστοποίηση της συμμόρφωσης του συγκεκριμένου προϊόντος προς τις διατάξεις που διέπουν την παραγωγή, θέση σε κυκλοφορία και διανομή για άμεση ανθρώπινη κατανάλωση στην τρίτη χώρα προέλευσης, καθώς και ότι το άρθρο 73 του ίδιου κανονισμού ορίζει ότι τα εισαγόμενα προϊόντα που έχουν υποστεί οινολογικές πρακτικές οι οποίες δεν εγκρίνονται από τις κοινοτικές ρυθμίσεις δεν μπορούν, εκτός εξαιρέσεων, να διατεθούν για άμεση κατανάλωση από τον άνθρωπο.

Το Συμβούλιο καθόρισε την εξαίρεση στο πλαίσιο του κανονισμού αριθ. 1873/84 ((ΕΕ L 176 της 3.7.1984, σελ. 6. )) ο οποίος έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 1996. Ωστόσο, «προκειμένου να συνεχισθούν οι διαβουλεύσεις μεταξύ της Κοινότητας και της ενδιαφερόμενης τρίτης χώρας για τη δυνατότητα συμφωνίας στον εν λόγω τομέα, η περίοδος ισχύος της εξαίρεσης θα πρέπει να παραταθεί έως το τέλος του 1997». Για ποιό λόγο δεν επετεύχθη συμφωνία κατά τα 12 έτη ισχύος της εξαιρέσεως; Ποιές εγγυήσεις παρέχονται για την υγεία και προστασία των καταναλωτών, εάν οι συγκεκριμένοι οίνοι δεν ανταποκρίνονται στις οινολογικές πρακτικές που επιτρέπουν οι κοινοτικές διατάξεις; Πώς αντιμετωπίζει το Συμβούλιο τον αθέμιτο ανταγωνισμό των μη επιτρεπόμενων οίνων τρίτων χωρών έναντι των κοινοτικών οίνων που τηρούν την ισχύουσα νομοθεσία; Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία έως τις 31 Δεκεμβρίου 1997, θα παραταθεί και πάλι για ένα χρόνο η ισχύς της εξαιρέσεως;

Απάντηση (16 Μαΐου 1997)

Το Συμβούλιο εκφράζει τη λύπθ του ότι, μετά την τόσο μακριά περίοδο διαπραγματεύσεων, δεν επετεύχθη συμφωνία ανάμεσα στην Κοινότητα και την αφορώμενη χώρα. Βεβαίως, υποχρεούται παρά ταύτα να διαπιστώσει ότι ο συγκεκριμένος φάκελος παρουσιάζει έναν ιδιάτερα σύνθετο τεχνικό και πολιτικό χαρακτήρα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το Συμβούλιο, προτάσει της Επιτροπής, αποφάσισε να παραταθεί ο χρόνος παρεκκλίσεως ως τις 31 Δεκεμβρίου, 1997, ώστε οι διαπραγματεύσεις να οδηγηθούν σε αίσιο τέλος εντός αυτού του έτους. Επί του παρόντος, το Συμβούλιο δεν μπορεί να αποφανθεί σχετικώς με μια περαιτέρω τυχόν παράταση, διότι, μόνον με βάση μαι ειδική προς τούτο πρόταση της Επιτροπής μπορεί να συζητήσει αυτό το θέμα.

Ως προς το θέμα των εγγυήσεως για την υγία και προστασία των καταναλωτών, επισημείνεται στον Αξιότιμο κ. Βουλευτή ότι το Συμβούλιο έχει θεσπίσει τον Κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1873/84 με βάση μια δυνατότητα γενικής παρεκκλίσεως την οποία παρέχει ο βασικός κανονισμός για τους οίνους.

Εξ άλλου, επισημαίνεται απερίφραστα στον κανονισμό αυτόν ότι η αναγνωριζόμενη δυνατότητα περεκκλίσεως δύναται να αναθεωρηθεί οποτεδήποτε, «ιδίως σε περίπτωση που θα αποδειχθεί ότι η χρησιμοποίηση ορισμένων οινολογικών πρακτικών συνεπάγεται ενδεχομένως κινδύνους για τη δημόσια υγεία».

Από εμπορικής σκοπιάς, κανένα στρεβλωτικό αποτέλεσμα δεν επισημάνθηκε στο Συμβούλιο κατά τη θέσπιση των διαδοχικών παρατάσεων της εν λόγω παρεκκλίσεως. Πέραν δε αυτού, πρέπει να ληφθεί υπόψη, όχι μόνον η περιορισμένη έκταση που έχει αυτή η παρέκκλιση, αλλά και η ευρύτητα την οποία έχουν, αντιστοίχως τα αφορώμενα ρεύματα συναλλαγών.