ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2863/00

υποβολή: Elspeth Attwooll (ELDR) προς την Επιτροπή

(14 Σεπτεμβρίου 2000)

Θέμα: Κοινή Αγροτική Πολιτική: όρια των αγρών

Με ποιο τρόπο προβλέπει η Επιτροπή ότι θα επιτύχει το στόχο που έχει ανοιχτά θέσει για βιώσιμη γεωργία ενώ παράλληλα θα επιδιώκει την αυστηρή εφαρμογή των ισχυόντων κανόνων που επιβάλλουν μέγιστο διαχωριστικό διάστημα δύο μέτρων μεταξύ του άκρου του αγρού και της καλλιεργούμενης έκτασης προκειμένου να είναι επιλέξιμος για πληρωμές αρόσιμης επιφάνειας χωρίςποχρέωση καταβολής προστίμου;

Οι κανονισμοί (ΕΚ) 1257/1999(1) και 1259/1999(2) προβλέπουν διαφορετικά μέσα για την προώθηση βιώσιμης γεωργίας που προστατεύει το περιβάλλον. Θα μπορούσε η Επιτροπή να επιβεβαιώσει εάν και με ποιο τρόπο τα μέσα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εμποδιστεί η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων που επιβάλλουν διάστημα δύο μέτρων στις περιπτώσεις στις οποίες η τήρησή τους θαποχρέωνε σε κατάργηση των διαχωριστικών φρακτών;

(1) ΕΕ L 160 της 26.6.1999, σελ. 80.

(2) ΕΕ L 160 της 26.6.1999, σελ. 113.

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(3 Νοεμβρίου 2000)

Η Επιτροπή είναι ενήμερη ότι φαίνεται πωςπάρχει ανάγκη να διευκρινιστεί κατά πόσο και σε ποία έκταση τα περιθώρια των αγρών και ειδικότερα οι περιοχές που είναι φυτευμένες με φυτοφράκτες είναι δυνατόν να θεωρηθούν ως μέρος γεωργικών εκτάσεων επιλέξιμων στο πλαίσιο των αναγκώνποστήριξης αροτραίων καλλιεργειών. Η Επιτροπή έχει αντιμετωπίσει παρόμοιο πρόβλημα όσον αφορά δένδρα σε γεωργική έκταση για την οποία προβλέφθηκαν νομοθετικές διατάξεις στο άρθρο 2 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3887/92 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 1992, για τις λεπτομέρειες εφαρμογής του ολοκληρωμένου συστήματος διαχείρισης και ελέγχου σχετικά με ορισμένα καθεστώτα κοινοτικών ενισχύσεων(1). Ήδη η Επιτροπή εξετάζει τις διάφορες δυνατότητες νομοθετικής λύσης. Στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής, η Επιτροπή έχει δεσμευθεί να βελτιώσει και να διατηρήσει το αγροτικό περιβάλλον. Θεωρεί ότι οι φυτοφράκτες και τα ορύγματα γύρω από τους αγρούς έχουν μεγάλη σημασία για την άγρια ζωή και για άλλες περιβαλλοντικές λειτουργίες σε ολόκληρη την έκταση του αγροτικού φάσματος και ιδιαιτέρως εκεί όπου η διαχείριση είναι εντατικότερη. Όμως, η Επιτροπή πρέπει να διασφαλίσει ότι των ωφελημάτων του καθεστώτοςποστήριξης αροτραίων καλλιεργειών επωφελούνται μόνο επιλέξιμες εκτάσεις.

Το αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου θέτει το ερώτημα κατά πόσον οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1257/1999, της 17ης Μαΐου 1999, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ) και για την τροποποίηση και κατάργηση ορισμένων κανονισμών και ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1259/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1999, σχετικά με τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης στα πλαίσια της κοινής γεωργικής πολιτικής, θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν για την προστασία των περιθωρίων των αγρών.

Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1257/1999 προβλέπει πλαίσιο κατά το οποίο τα κράτη μέλη καταρτίζουν, στο κατάλληλο γεωγραφικό επίπεδο, σχέδια αγροτικής ανάπτυξης τα οποίαποβάλλονται για έγκριση στην Επιτροπή. Με βάση τα σχέδια αυτά είναι δυνατή η εφαρμογή σειράς μέτρων καθώς και ηπαγωγή στο ευεργέτημα της κοινοτικής συγχρηματοδότησης εντός ορίων χρηματοδοτικής κάλυψης καθοριζόμενης σε επίπεδο κράτους μέλους. Όλα τα σχέδια περιλαμβάνουν κάποιο γεωργοπεριβαλλοντικό μέτρο, σκοπός του οποίου είναι ηποστήριξη συγκεκριμένων μεθόδων παραγωγής προοριζόμενων να προστατεύσουν το περιβάλλον και να διατηρήσουν την ύπαιθρο. Η λεπτομερής περιγραφή γεωργοπεριβαλλοντικών μέτρωνπάγεται κανονικά στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι τα μέτρα αυτά στοχοθετούνται καλώς ως προς τις ανάγκες της

οικείας περιφέρειας αλλά θα ήταν δυνατόν να περιλαμβάνουν την προσφοράποστήριξης σε αγρότες για εγκατάσταση, διατήρηση ή αποκατάσταση παραδοσιακών ορίων αγρών, εφόσον αυτόπερβαίνει τη συνήθη ορθή αγροτική πρακτική στηνπόψη περιοχή.

Το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1259/1999 ορίζει ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα περιβαλλοντικά μέτρα τα οποία κρίνουν κατάλληλα ενόψει της κατάστασης της χρησιμοποιούμενης γεωργικής έκτασης ή παραγωγής και τα οποία αντικατοπτρίζουν τις πιθανές περιβαλλοντικές συνέπειες. Τα μέτρα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν στήριξη ως ανταμοιβή για την ανάληψη γεωργοπεριβαλλοντικώνποχρεώσεων (κατά τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1257/1999, ως ανωτέρω), γενικέςποχρεωτικές περιβαλλοντικές απαιτήσεις καθώς και ειδικές περιβαλλοντικές απαιτήσεις που συνιστούν προϋπόθεση για τις άμεσες πληρωμές. Η τρίτη αυτή δυνατότητα θα ήταν δυνατόν να περιλαμβάνει την απαίτηση από τους αγρότες να διατηρούν περιβαλλοντικώς επωφελή χαρακτηριστικά τοπίου, όπως φυτοφράκτες, ως όρο για να είναι αποδέκτες άμεσων πληρωμών ενίσχυσης.

(1) ΕΕ L 391 της 31.12.1992.