ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2782/02

υποβολή: Avril Doyle (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(3 Οκτωβρίου 2002)

Θέμα: Φθοριούχες ουσίες στο πόσιμο νερό

Έχει δικαίωμα οπουργόςγείας οποιασδήποτε χώρας της ΕΕ να επιβάλει σε τμήμα του πληθυσμού την κατανάλωση τυχαίων δόσεων μιας ιατρικά αμφίβολης και χωρίς άδεια κυκλοφορίας ουσίας όπως π.χ. του φθοροπυριτικού οξέος·

Μπορεί η Επιτροπή να αναφέρει έστω μία επιστημονική ή κλινική, αντικειμενική, μακροχρόνια έρευνα που να αποδεικνύει ότι το φθοροπυριτικό οξύ στο πόσιμο νερό, σε οποιαδήποτε συγκέντρωση, ωφελεί την ανθρώπινηγεία·

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Νοεμβρίου 2002)

Το θέμα της φθορίωσης του πόσιμου νερού πραγματεύεται η οδηγία 80/778/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Ιουλίου 1980 περί της ποιότητας του πόσιμου νερού(1), η οποία θα αντικατασταθεί στις 25 Δεκεμβρίου 2003 από τη νέα οδηγία για το πόσιμο νερό, την οδηγία 98/83/ΕΚ του Συμβουλίου της 3ης Νοεμβρίου 1998 σχετικά με την ποιότητα του νερού για ανθρώπινη κατανάλωση(2). Η προσέγγιση πουιοθέτησε η Επιτροπή για την κατάσταση αυτής της νομοθεσίας ήταν να καθορίσει ανώτατες οριακές τιμές για σειρά ουσιών και το φθόριο συγκεκριμένα· οι ανώτατες επιτρεπόμενες τιμές καθορίστηκαν με βάση τις διαθέσιμες επιστημονικές γνώσεις για την προστασία της ανθρώπινηςγείας. Η επιλογή των μέσων ώστε η ποιότητα του πόσιμου νερού να πληροί την κοινοτική νομοθεσία ανέκαθεν επαφίετο στα κράτη μέλη. Η φθορίωση, όπως και άλλες διεργασίες επεξεργασίας του νερού, είναι θέμα που θα πρέπει να απασχολήσει τις εθνικές αρχές, δεδομένου ότι η Επιτροπή θεωρεί ότι είναι οι πλέον κατάλληλες για να το αντιμετωπίσουν. Αυτή είναι η θέση πουιοθέτησαν όλα τα κράτη μέλη και η Επιτροπή δεν γνωρίζει, μέχρι στιγμής, να αμφισβητείται αυτή η προσέγγιση από τα ίδια τα κράτη μέλη.

Το φθοροπυριτικό οξύ παράγεται με βάση απαιτητικά ποιοτικά πρότυπα, πρέπει να πληροί αυστηρά πρότυπα καθαρότητας και προστίθεται στο πόσιμο νερό σε σχολαστικά ελεγχόμενες δόσεις.

Οι τιμές που ορίζονται στην οδηγία έχουν βασιστεί στις κατευθυντήριες γραμμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Σύμφωνα με αυτές η τιμή των 1,5 χιλιοστών του γραμμαρίου (mg) φθορίου ανά λίτρο συνιστά την κατάλληλη εξισορρόπηση μεταξύ των θετικών και αρνητικών επιπτώσεων του φθορίου. Το πόσιμο νερό δεν είναι η μόνη πηγή έκθεσης των ανθρώπων (και ιδίως των παιδιών) σε φθόριο· αυτό έχει επίσης ληφθείπόψη όταν καθορίστηκε η κατευθυντήρια γραμμή, η οποία βασίστηκε σε σειρά μελετών ή δημοσιεύσεων που αναφέρονται στις κατευθυντήριες γραμμές.

Στο πλαίσιο της ισχύουσας κοινοτικής νομοθεσίας για το πόσιμο νερό, οι κοινοτικοί στόχοι ποιότητας πρέπει να επιτυγχάνονται από όλα τα κράτη μέλη, ενώ η επιλογή των μέσων επίτευξης των στόχων επαφίεται σε αυτά· εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν τάσσεται ούτεπέρ ούτε κατά της φθορίωσης του πόσιμου νερού.

Η Επιτροπή γνωρίζει ωστόσο πολύ καλά τους κινδύνους που συνεπάγεται για τηνγεία ηπερβολική πρόσληψη φθοριούχων ενώσεων η οποία ενδεχομένως να οφείλεται στη χρήση φθοριωμένης οδοντόπαστας, φθοριωμένων στοματοπλυμάτων, σε αγωγές φθορίωσης σε οδοντιατρεία, στα τρόφιμα και στα ποτά. Η Επιτροπή γνωρίζει πολύ καλά το θέμα και θα συνεχίσει να το παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς.

(1) ΕΕ L 229 της 30.8.1980.

(2) ΕΕ L 330 της 5.12.1998.