ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0330/98 υποβολή: Ulf Holm (V) προς την Επιτροπή (10 Φεβρουαρίου 1998)

Θέμα: Ο δημόσιος τομέας στη Σουηδία

Σε συνάρτηση με τις περικοπές που πραγματοποιήθηκαν κατά τα τελευταία έτη στο δημόσιο τομέα στη Σουηδία, ακούστηκε από πολλές πλευρές το επιχείρημα ότι ο δημόσιος τομέας της Σουηδίας είναι πολύ μεγάλος σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη μέλη. Ένας μεγάλος δημόσιος τομέας οδηγεί σε επιβολή υψηλότερων φόρων, γεγονός που έχει αρνητικές συνέπειες για τη βιομηχανία. Όμως, ο αρμόδιος για τη φορολογία σουηδός υπουργός, Thomas Φstros, παρατήρησε ότι το πρόβλημα βρίσκεται στη χαμηλή φορολογία των υπολοίπων κρατών μελών η οποία οδηγεί σε «αθέμιτο ανταγωνισμό». Η φορολογική επιβάρυνση ανέρχεται στη Σουηδία σε 50,2% του ΑΕΠ, ενώ π.χ. στη Γαλλία σε 44,5%.

Θεωρεί η Επιτροπή ότι ο μεγάλος δημόσιος τομέας της Σουηδίας αποτελεί κατά κάποιο τρόπο πρόβλημα για την εσωτερική αγορά της ΕΕ;

Απάντηση του κ. de Silguy εξ ονόματος της Επιτροπής (7 Απριλίου 1998)

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τα κράτη μέλη αντιμετώπισαν μία σημαντική αύξηση των δημοσίων δαπανών τους ως μέρους του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), καθώς επίσης και της φορολογικής επιβάρυνσής τους (π.χ το σύνολο των έμμεσων φόρων, άμεσων φόρων και κοινωνικών εισφορών ως % του ΑΕΠ). Το μέγεθος της φορολογικής επιβάρυνσης ποικίλλει στα κράτη μέλη. Υπό αυτή την έννοια, η Σουηδία είναι στην ομάδα με τη μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση, μαζί με τη Δανία (53% - 54% του ΑΕΠ το 1996). Άλλα κράτη μέλη μπορούν να χωριστούν κατά κάποιον τρόπο σε δύο μέρη, σε μία μεσαία ομάδα (φορολογική επιβάρυνση 42% - 48% του ΑΕΠ το 1996) αποτελούμενη από το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, τις Κάτω Χώρες, την Αυστρία και τη Φινλανδία, και σε μία ομάδα με μικρότερη φορολογική επιβάρυνση (33% - 36% του ΑΕΠ το 1996) αποτελούμενη από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Προτεραιότητα της δημοσιονομικής πολιτικής στην Κοινότητα κατά τη δεκαετία του 1990 ήταν να βελτιωθεί η κατάσταση των δημοσίων οικονομικών στα κράτη μέλη και να γίνει βιώσιμη μεσοπρόθεσμα. Η Επιτροπή, στηριζόμενη από όλα τα κράτη μέλη, έχει εκθέσει μία στρατηγική για την επίτευξη αυτού του στόχου, ιδιαίτερα σχετικά με τη γενικότερη γραμμή όσον αφορά την οικονομία. Πρώτον, πρέπει να δοθεί έμφαση στον περιορισμό των δαπανών, σε αντίθεση με περαιτέρω αυξήσεις στη φορολογική επιβάρυνση. Δεύτερον, οι ενέργειες για μείωση των δαπανών πρέπει να συνοδευτούν από μετάθεση των προτεραιοτήτων που αφορούν τις δημόσιες δαπάνες προς πιο παραγωγικές δραστηριότητες, στο μέτρο του δυνατού και χωρίς να απειλείται η απαραίτητη μείωση των ελλειμμάτων προϋπολογισμού. Τρίτον, η επιδιωκόμενη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα περισσότερα κράτη μέλη, ειδικά στο θέμα της εργασίας, θα έπρεπε να συνεχιστεί ούτως ώστε ο αυστηρός έλεγχος των δαπανών να καταστήσει τις φορολογικές μειώσεις συμβατές προς την επίτευξη και τη διατήρηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Η Επιτροπή πιστεύει επίσης ότι, δεδομένης της αλληλεξάρτησης, μεταξύ, αφενός, της φορολογικής πολιτικής και της ενιαίας αγοράς, οικονομικής και νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) και της καταπολέμησης της ανεργίας αφετέρου, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να έχουν όφελος από την αυξημένη συνεργασία στα φορολογικά μέτρα. Γι'αυτόν τον λόγο πρέπει να αποφευχθεί επιβλαβής ανταγωνισμός στα φορολογικά συστήματα των διαφόρων κρατών μελών.