ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0890/02

υποβολή: Antonio Di Pietro (ELDR) προς την Επιτροπή

(3 Απριλίου 2002)

Θέμα: Προστασία τηςγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων

Στην Ιταλία, οι κυριότερες κοινοτικές οδηγίες σε θέματα ασφάλειας καιγείας στου χώρους εργασίας ενσωματώθηκαν από το νομοθετικό διάταγμα 626/94, το οποίο τροποποιήθηκε στη συνέχεια από το νομοθετικό διάταγμα 242/96.

Ο πρόσφατος νόμος της 8ης Ιανουαρίου 2002, αριθ. 1 τροποποίησε, στο άρθρο του 1α, το νομοθετικό διάταγμα του 1996. Με το άρθρο αυτό οι γιατροί με ειδικότητα στηνγιεινή και στην προληπτική ιατρική καθώς και εκείνοι με ειδικότητα στην ιατροδικαστική και στις ασφάλειες αποκτούν τη δυνατότητα να ασκούν τα καθήκοντα του αρμόδιου γιατρού για την προστασία της ασφάλειας και τηςγείας των εργαζομένων με ειδικότητα στην ιατρική της εργασίας, όπως προβλεπόταν από τα νομοθετικά διατάγματα 626/94 και 242/96.

Στην Ιταλία, οι περιοχές της επαγγελματικής εκπαίδευσης και οι σχετικοί επιστημονικοί τομείς για την απόκτηση του τίτλου ειδικότητας σε έναν συγκεκριμένο κλάδο ρυθμίζονται με νόμους (L. 245/90) και προεδρικά διατάγματα (Π.Δ. 11 Μαΐου 1995, ΕΕ 19.7.1995, αριθ. 88), τα οποία δεν προβλέπουν ειδική κατάρτιση, στονπό συζήτηση τομέα, των γιατρών με ειδικότητα στην ιατροδικαστική και στις ασφάλειες (η τελευταία μάλιστα αυτή ειδικότητα δεν έχει καν εναρμονιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο). Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι το προαναφερθέν άρθρο 1α βρίσκεται σε ολοφάνερη αντίθεση με την αρχή βάσει της οποίας η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μέριμνα για τη διατήρησηψηλού επιπέδου προστασίας τηςγείας των πολιτών της, με τη σύσταση του 1962 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στα κράτη μέλη, καθώς και με άλλες παγιωμένες συστάσεις των αρμόδιων διεθνών οργανισμών (DOE, ICOH, ΠΟΥ) οι οποίοι, με στόχο την προστασία τηςγείας των εργαζομένων, προέβλεπαν πάντα και συνεχίζουν ακόμα να προβλέπουν ρητώς και αποκλειστικώς την ύπαρξη γιατρού με ειδικότητα στην ιατρική της εργασίας·

Έχονταςπόψη την μη επαρκή κατάρτιση, άρα και αρμοδιότητα, των γιατρών με ειδικότητα στηνγιεινή και την προληπτική ιατρική και των γιατρών με ειδικότητα στην ιατροδικαστική, δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι η εφαρμογή του άρθρου 1α μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνο για την προστασία τηςγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων·

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι είναι αναγκαία η πλήρης και σε βάθος επαγγελματική εκπαίδευση για την άσκηση μιας συγκεκριμένης ιατρικής ειδικότητας·

Κοινή συμπληρωματική απάντησητου κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις E-0189/02 και E-890/02

(4 Ιουνίου 2002)

Η Επιτροπή συμμερίζεται πλήρως την άποψη του αξιότιμου βουλευτή ότι είναι σημαντικό να διαθέτουν τα ανάλογα προσόντα οιπεύθυνοι για την ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων.

Ο ιταλικός νόμος αριθ. 1, της 8ης Ιανουαρίου 2002, περί μετατροπής του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 402 της 12ης Νοεμβρίου 2001, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την ακόλουθη διάταξη: άρθρο 1α (περί τροποποίησης του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 626 της 19ης Σεπτεμβρίου 1994) — 1. Στο άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο δ), 1) του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 626 της 19ης Σεπτεμβρίου 1994, μετά τους όρους ή σε κλινική ιατρική της εργασίας, παρεμβάλλεται το ακόλουθο κείμενο: ή σεγιεινή και προληπτική ιατρική ή σε ιατροδικαστική και ιατρική των ασφαλειών.

Έτσι, βάσει του νόμου αριθ. 1, της 8ης Ιανουαρίου 2002, προστίθενται οι ιατροί με ειδίκευση στηνγιεινή και ιατροδικαστική και την ιατρική των ασφαλειών στο κείμενο του άρθρου 2, στοιχείο δ) του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 626/94, βάσει του οποίου, για την εφαρμογή των διατάξεων του διατάγματος, ως αρμόδιος ιατρός νοείται:

ιατρός που κατέχει έναν από τους ακόλουθους τίτλους:

- ειδίκευση στην ιατρική της εργασίας ή την προληπτική ιατρική των εργαζομένων και την ψυχοτεχνική ή τη βιομηχανική τοξικολογία ή τη βιομηχανικήγιεινή ή τηνγιεινή της εργασίας ή την κλινική ιατρική της εργασίας και άλλες ειδικότητες που καθορίζονται, κατά περίπτωση, με διάταγμα τουπουργούγείας, από συμφώνου με τονπουργό που είναι αρμόδιος για τα πανεπιστήμια και την επιστημονική και τεχνολογική έρευνα·

- διδακτορικό ή επάρκεια διδασκαλίας στην προληπτική ιατρική της εργασίας ή την προληπτική ιατρική των εργαζομένων και την ψυχοτεχνική ή τη βιομηχανική τοξικολογία ή τη βιομηχανικήγιεινή ή τη φυσιολογία καιγιεινή της εργασίας·

- την άδεια για την οποία γίνεται λόγος στο άρθρο 55 του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 277 της 15ης Αυγούστου 1991.

Με το νομοθετικό διάταγμα 626/94, της 19ης Σεπτεμβρίου 1997, μεταφέρονται στην ιταλική έννομη τάξη πολλές οδηγίες σχετικά με τηνγεία και ασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως οι οδηγίες 89/391/EOK(1), 89/654/EOK(2), 89/655/EOK(3), 89/656/EOK(4), 90/269/EOK(5), 90/270/EOK(6), 90/394/EOK(7) (όπως τροποποιήθηκε), 90/679/EOK(8) (όπως τροποποιήθηκε).

Σύμφωνα με ορισμένες από αυτές τις οδηγίες, τα κράτη μέλη αποφασίζουν μέτρα, σύμφωνα με τις εθνικές νομοθεσίες και/ή πρακτικές (π.χ. άρθρο 14, παράγραφος 1 της οδηγίας 90/394/ΕΟΚ), ώστε να εξασφαλισθεί η κατάλληλη παρακολούθηση τηςγείας των εργαζομένων· σε παράρτημα περιλαμβάνονται πρακτικές συστάσεις

για την ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων (π.χ. παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 90/394/ΕΟΚ). Στο παράρτημα αυτό αναφέρεται ιδίως ότι η ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με τις αρχές και τις πρακτικές της ιατρικής της εργασίας· ().

Ουδεμία οδηγία σχετικά με τηνγεία και την ασφάλεια κατά την εργασία προβλέπει ρητώς ότι η ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων διενεργείται από ιατρό με ειδικότητα στηνγιεινή της εργασίας. Μερικές από αυτές τις οδηγίες περιορίζονται να απαιτούν η ιατρική παρακολούθηση να διεξάγεται σύμφωνα με τις αρχές και την πρακτική της ιατρικής της εργασίας, κάτι που δεν συνεπάγεται αναγκαία την κατοχή τίτλου ειδικότητας στην ιατρική της εργασίας.

Συνεπώς, σύμφωνα με τις οικείες οδηγίες, τα κράτη μέλη διατηρούν την ευχέρεια να καθορίζουν ποιες ειδικότητες απαιτούνται σε εθνικό επίπεδο για την άσκηση των καθηκόντων ιατρικής παρακολούθησης των εργαζομένων.

Οι εφαρμοζόμενες οδηγίες στον τομέα τηςγείας και ασφάλειας κατά την εργασία προβλέπουνποχρέωση των κρατών μελών να εξασφαλίζουν κατάλληλη παρακολούθηση, σύμφωνα με τις εθνικές νομοθεσίες και/ή πρακτικές. Ουδόλως συνάγεται ότι η παρακολούθηση, ασκούμενη από άλλους εκτός των ιατρών με ειδικότητα στην ιατρική της εργασίας, δεν θα ήταν κατάλληλη.

Εξάλλου, πρέπει να αναφερθεί η σύσταση αριθ. 831 της Επιτροπής της 20ής Ιουλίου 1962, με την οποία η Επιτροπή ενεθάρρυνε τα κράτη μέλη να εναρμονίσουν τη νομοθεσία τους και τα προγράμματα διδασκαλίας τους όσον αφορά την ιατρική της εργασίας(9). Η Επιτροπή εφιστά σχετικώς την προσοχή του αξιότιμου βουλευτή στο γεγονός ότι οι συστάσεις δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα. Η συμμόρφωση των κρατών μελών με αυτές είναι προαιρετική.

Επομένως, από τη λεπτομερή ανάλυση των επίμαχων ιταλικών ρυθμίσεων, δεν προέκυψε παράβαση του κοινοτικού δικαίου.

(1) Οδηγία 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και τηςγείας των εργαζομένων κατά την εργασία, ΕΕ L 183 της 29.6.1989.

(2) Οδηγία 89/654/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 1989, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας καιγείας στους χώρους εργασίας (πρώτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ), ΕΕ L 393 της 30.12.1989.

(3) Οδηγία 89/655/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 1989, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας καιγείας για τη χρησιμοποίηση εξοπλισμού από τους εργαζομένους κατά την εργασία τους (δεύτερη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ), ΕΕ L 393 της 30.12.1989.

(4) Οδηγία 89/656/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 1989, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας καιγείας για τη χρήση από τους εργαζομένους εξοπλισμών ατομικής προστασίας κατά την εργασία (τρίτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/EOK), ΕΕ L 393 της 30.12.1989.

(5) Οδηγία 90/269/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 1990, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις ασφάλειας καιγείας κατά τη χειρωνακτική διακίνηση φορτίων που συνεπάγεται κινδύνους, ιδίως για τη ράχη και την οσφυϊκή χώρα των εργαζομένων (τετάρτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/EOK), ΕΕ L 156 της 21.6.1990.

(6) Οδηγία 90/270/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 1990, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας καιγείας κατά την εργασία σε εξοπλισμό με οθόνη οπτικής απεικόνισης (πέμπτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/EOK), ΕΕ L 156 της 21.6.1990.

(7) Οδηγία 90/394/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που συνδέονται με την έκθεση σε καρκινογόνους παράγοντες κατά την εργασία (έκτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/EOK), ΕΕ L 196 της 26.7.1990.

(8) Οδηγία 90/679/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 1990, για την προστασία των εργαζομένων από κινδύνους που διατρέχουν λόγω της έκθεσής τους σε βιολογικούς παράγοντες κατά την εργασία (εβδόμη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/EOK), ΕΕ L 374 της 31.12.1990.

(9) EE B 80 της 31.8.1962.