ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3233/00

υποβολή: Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) και Jules Maaten (ELDR) προς την Επιτροπή

(17 Οκτωβρίου 2000)

Θέμα: Απόκρυψη στοιχείων για τη μόλυνση ευρωπαϊκών ξενοδοχείων από τη νόσο των λεγεωνάριων

Από πληροφορίες του European Working Group for Legionella Infections (EWGLI) προκύπτει ότι την περασμένη πενταετία 12 000 τουρίστες προσβλήθηκαν από ιό της νόσου των λεγεωνάριων κατά τη διάρκεια διακοπών στην Ευρώπη. Υπολογίζεται ότι 1 200 από αυτούςπέκυψαν σε αυτή τη νόσο.

1. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι η εθνικήγειονομική επιθεώρηση, μέλος του EWGLI, δεν ενημερώνει συχνά πράκτορες που διοργανώνουν ταξίδια σε μολυσμένα ξενοδοχεία; Γνωρίζει η Επιτροπή ότι οι πράκτορες με τη σειρά τους δεν ενημερώνουν πάντα τους πελάτες τους σχετικά με τη μετάδοση της νόσου και ότι οι κρατήσεις συνήθως δεν ακυρώνονται;

2. Θεωρεί η Επιτροπή αποδεκτό το γεγονός ότι οι πληροφορίες του EWGLI, ινστιτούτου χρηματοδοτούμενου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δε φτάνουν στους τουρίστες για τους οποίους οι πληροφορίες αυτές είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας; Αν όχι, τί σκοπεύει να κάνει για αυτό η Επιτροπή;

3. Συμφωνεί η Επιτροπή με την άποψή μας ότι τα δεδομένα του EWGLI θα έπρεπε, αντί εμπιστευτικά, να είναι αντιθέτως δημόσια και προσιτά στον καθένα;

Κοινή απάντηση του κ. Byrne εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις P-3211/00, E-3233/00 και P-3239/00

(30 Νοεμβρίου 2000)

Τα στοιχεία που αναφέρει η ολλανδική εφημερίδα και αποδίδονται στο δίκτυο παρακολούθησης Ευρωπαϊκή ομάδα εργασίας για τις μολύνσεις από legionella (EWGLI), αποτελούν λανθασμένα συμπεράσματα από πληροφορίες που περιέχονται στον ιστοχώρο της EWGLI. Ο πραγματικός αριθμός των περιπτώσεων μόλυνσης τουριστών από τη νόσο των λεγεωνάριων, που επιβεβαιώνονται από το δίκτυο παρακολούθησης της EWGLI, ανέρχεται στο ένα δέκατο των αναφερομένων. Οι σωστές πληροφορίες περιέχονται στη διεύθυνση http://www.ewgli.org/.

Η συρροή περιστατικών μόλυνσης τουριστών από τη νόσο των λεγεωνάριων, που αναφέρονται στην έκθεση προόδου(1) για το κοινοτικό δίκτυο, στα πλαίσια της απόφασης 2000/57/ΕΚ της 22ας Δεκεμβρίου 1999, για σύστημα έγκαιρου συναγερμού και αντίδρασης για την πρόληψη και τον έλεγχο μεταδοτικών ασθενειών δυνάμει της απόφασης αριθ. 2119/98/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(2), που εξέδωσε η Επιτροπή κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του, δεν αντικατοπτρίζει μια αύξηση των περιστατικών της εν λόγω νόσου. Το δίκτυο παρακολούθησης EWGLI αναφέρει συρροές περιστατικών από το 1987, οπότε τέθηκε σε λειτουργία. Από τα στοιχεία του δικτύου προκύπτει ότι ο αριθμός των περιπτώσεων μόλυνσης ευρωπαίων τουριστών από τη νόσο των λεγεωνάριων έχει μειωθεί κατά τα τελευταία χρόνια.

Κύριος στόχος του δικτύου παρακολούθησης EWGLI, το οποίο χρηματοδοτείται από την Επιτροπή, είναι η παρακολούθηση περιστατικών που σχετίζονται με ταξίδια. Αυτό επιτρέπει τον εντοπισμό συρροών περιστατικών της νόσου που δεν θα μπορούσαν ενδεχομένως να εντοπίσουν μόνες τους οι εθνικές αρχές, έτσι ώστε να είναι δυνατή η διερεύνησή των περιπτώσεων και η λήψη προληπτικών μέτρων. Η σύνδεση των περιστατικών με ένα συγκεκριμένο τόπο που εντοπίζεται από το δίκτυο παρακολούθησης αποτελεί την αφετηρία των ερευνών των τοπικών αρχών και όχι τον εντοπισμό του εν λόγω τόπου ως πραγματικής πηγής μόλυνσης.

Προκειμένου να εξασφαλιστεί η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη διάθεση των σχετικών πληροφοριών, το δίκτυο παρακολούθησης προβλέπει ότι οι πληροφορίες θα αποτελούν αντικείμενο εμπιστευτικής μεταχείρισης και θα χρησιμοποιούνται από τους συμμετέχοντες για την αξιολόγηση κινδύνων και τη λήψη προληπτικών μέτρων. Η παροχή των πληροφοριών στο κοινό μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες, δεδομένης της, αναπόφευκτα, διφορούμενης και μη πιστοποιημένης φύσης αυτών των στοιχείων. Χωρίς την εφαρμογή των κανόνων της εμπιστευτικότητας θα μειωθεί ο όγκος των πληροφοριών που λαμβάνει το δίκτυο, περιορίζοντας έτσι την αποτελεσματικότητά του όσον αφορά την πρόληψη της νόσου. Βέβαια, η Επιτροπή δεν διαφωνεί με τη βελτίωση της πληροφόρησης του κοινού.

Στο προτεινόμενο μελλοντικό πρόγραμμα της Κοινότητας για τη δημόσιαγεία, ένας από τους τρεις τομείς του αποσκοπεί στη βελτίωση της πληροφόρησης και των γνώσεων για την ανάπτυξη της δημόσιαςγείας. Σε αυτά περιλαμβάνεται η πληροφόρηση της κοινής γνώμης σχετικά με κινδύνους για τηνγεία. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή θα εξετάσει τον καλύτερο τρόπο συνδυασμού της εμπιστευτικότητας και της διαφάνειας.

Το δίκτυο παρακολούθησης EWGLI παρέχει στον ιστοχώρο του συνοπτική πληροφόρηση για το πρόβλημα της νόσου των λεγεωνάριων σε σχέση με τα ταξίδια όπως επίσης και πληροφορίες για την πρόληψη, τόσο προς το κοινό όσο και προς τους ξενοδόχους (http://www.ewgli.org).

Ύστερα από τις δύο εκδηλώσεις της νόσου το 1999, σε μια έκθεση λουλουδιών στις Κάτω Χώρες και σε μια εμπορική έκθεση στο Βέλγιο, η Επιτροπή συνεργάστηκε με εμπειρογνώμονες των κρατών μελών και του κοινοτικού δικτύου που δημιουργήθηκε με την απόφαση 2119/98/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 24ης Σεπτεμβρίου 1998 για τη δημιουργία δικτύου επιδημιολογικής παρακολούθησης και ελέγχου των μεταδοτικών ασθενειών στην Κοινότητα(3), προκειμένου να εξεταστεί η ανάγκη ανάληψης στο μέλλον προληπτικής δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη νόσο των λεγεωνάριων. Η νόσος των λεγεωνάριων αναφέρεται ήδη ως προτεραιότητα στην απόφαση 2000/96/ΕΚ της 22ας Δεκεμβρίου 1999, για τις μεταδοτικές ασθένειες που θα καλυφθούν προοδευτικά από το κοινοτικό δίκτυο, δυνάμει της απόφασης 2119/98/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(4), στα πλαίσια του κοινοτικού δικτύου επιδημιολογικής παρακολούθησης. Η Επιτροπή έχει προωθήσει βελτιώσεις όσον αφορά την παρακολούθηση της νόσου των λεγεωνάριων, με την επέκταση αυτής της διαδικασίας για την παρακολούθηση εκδηλώσεων της νόσου στην Κοινότητα και σε περιπτώσεις που δεν σχετίζονται με ταξίδια, και έχειποστηρίξει ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη τεχνικών οδηγιών για την πρόληψη και τον έλεγχο της νόσου των λεγεωνάριων. Η Επιτροπή θα συζητήσει το θέμα αυτό περαιτέρω με την επιτροπή του κοινοτικού δικτύου, το Δεκέμβριο του 2000, και θα προτείνει περαιτέρω ενέργειες.

Όσον αφορά την κοινοτική νομοθεσία για το πόσιμο νερό, ισχύει η Οδηγία 80/778/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Ιουλίου 1980 περί της ποιότητας του πόσιμου νερού(5). Στην οδηγία αυτή ορίζεται ότι νερό που προορίζεται για κατανάλωση από τον άνθρωπο δεν πρέπει να περιέχει παθογόνους οργανισμούς. Η νέα οδηγία 98/83/ΕΚ του Συμβουλίου της 3ης Νοεμβρίου 1998 σχετικά με την ποιότητα του νερού ανθρώπινης κατανάλωσης(6) πρέπει να μεταφερθεί στις εθνικές νομοθεσίες έως τις 25 Δεκεμβρίου 2000 και πρέπει να εφαρμοστεί έως τις 25 Δεκεμβρίου 2003. Το άρθρο 4.1(α) της εν λόγω οδηγίας απαιτεί από τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι το νερό που προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση είναι απαλλαγμένο μικροοργανισμών και παρασίτων, και οποιωνδήποτε ουσιών, σε αριθμούς και συγκεντρώσεις, που αποτελούν ενδεχόμενο κίνδυνο για την ανθρώπινηγεία. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η κοινοτική νομοθεσία για την ποιότητα του πόσιμου νερού είναι επαρκώς προστατευτική. Υπενθυμίζεται ότι η εκδήλωση της νόσου των λεγεωνάριων στις Κάτω Χώρες δεν οφείλετο στην ποιότητα του πόσιμου νερού αλλά σε ένα μολυσμένο πυροσβεστικό σωλήνα που χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά του νερού στους χώρους της έκθεσης.

Όσον αφορά το σχέδιο εγγράφου αναφοράς για τις διαθέσιμες βέλτιστες τεχνικές (BAT)(7), στο πλαίσιο της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου της 24ης Σεπτεμβρίου 1996 σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρύπανσης (IPPC)(8), εντοπίζονται πέντε μέτρα που πρέπει να λαμβάνουν οι λειτουργοί βιομηχανικών συστημάτωνγράς ψύξης, προκειμένου να μειώνεται η ανάπτυξη μικροοργανισμών σε αυτά τα συστήματα. Τα μέτρα αυτά συνιστώνται στις αρχές χορήγησης αδειών, οι οποίες εκδίδουν άδειες για όλες τις εγκαταστάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας για την IPPC. Ωστόσο, έως τώρα δεν έχει εντοπιστεί μια ενιαία εφαρμοζόμενη αντιμετώπιση, η οποία θα λαμβάνειπόψη της τις απαιτήσεις όσον αφορά το περιβάλλον και τηνγεία" χρειάζεται λοιπόν περαιτέρω έρευνα. Επίσης, προς το παρόν, δεν είναι δυνατόν να προταθεί ένα

συγκεκριμένο επίπεδο μονάδων σχηματισμού αποικιών (μονάδα στην οποία μετράται η ποσότητα των βακτηριδίων), σε σχέση με ένα συγκεκριμένο επίπεδο κινδύνου. Υπό το πρίσμα αυτό, η Επιτροπή θεωρεί ότι η αρμόδια αρχή πρέπει να συνεχίσει να είναι αυτή που θα συζητήσει το πρόβλημα με τον αρμόδιο της εγκατάστασης, για την εξεύρεση του τρόπου εφαρμογής των προαναφερθέντων μέτρων, λαμβάνονταςπόψη τους τοπικούς παράγοντες, όπως ο τόπος και οι κλιματολογικές συνθήκες.

(1) Έκθεση προόδου σχετικά με το δίκτυο επιδημιολογικής παρακολούθησης και ελέγχου των μεταδοτικών ασθενειών στην Κοινότητα. COM(2000)471 τελ. http://europa.eu.int/comm/health/ph/others/network/net03_en.pdf.

(2) ΕΕ L 21 της 26.1.2000.

(3) ΕΕ L 268 της 3.10.1998.

(4) ΕΕ L 28 της 3.2.2000.

(5) ΕΕ L 229 της 30.8.1980.

(6) ΕΕ L 330 της 5.12.1998.

(7) http://eippcb.jrc.es/.

(8) ΕΕ L 257 της 10.10.1996.