ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3656/00

υποβολή: Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(27 Νοεμβρίου 2000)

Θέμα: Άνιση μεταχείριση στο πλαίσιο του ισπανικού φορολογικού δικαίου

Στο ισπανικό φορολογικό δίκαιο γίνεται, στο πλαίσιο της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας, διάκριση μεταξύ Ισπανών και μη Ισπανώνπηκόων, με αποτέλεσμα πολίτες της ΕΕ οι οποίοι δεν κατοικούν στην Ισπανία αλλά διαθέτουν εκεί κάποιο ακίνητο, να είναιποχρεωμένοι να καταβάλουν στο κράτος φόρο εισοδήματος και φόρο περιουσίας. Οι λεγόμενοι no residentes en espana (μη κάτοικοι Ισπανίας) καλούνται να καταβάλουν το φόρο εισοδήματος μία φορά ετησίως. Ο συντελεστής ισοδυναμεί με την αξία του ακινήτου που έχει καταχωρηθεί στα κτηματολόγια συν 2 %. Ο φόρος περιουσίας για τους no residentes en espana πρέπει επίσης να καταβάλλεται μία φορά ετησίως καιπολογίζεται με βάση την αξία του ακινήτου κατά τη στιγμή της αγοράς.

Εξάλλου, κατά την πώληση ενός ακινήτου στην Ισπανία, γίνεται, στο πλαίσιο της φορολόγησης των κερδών, η οποία εξαρτάται από το κέρδος που έχει αποφέρει η πώληση, διάκριση μεταξύ κατοίκων και μη κατοίκων Ισπανίας. Έτσι, ενώ τα κέρδη των πωλητών ακινήτων που δεν κατοικούν στην Ισπανία φορολογούνται κατ' αποκοπή με συντελεστή ύψους 35 %, ο συντελεστής για τους πωλητές ακινήτων που είναι κάτοικοι Ισπανίας ανέρχεται μόλις σε 20 %.

Από τα προαναφερθέντα ανακύπτουν τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Είναι η διαφορετική μεταχείριση των πολιτών της ΕΕ οι οποίοι δεν κατοικούν στην Ισπανία αλλά είναι κάτοχοι ακινήτων που βρίσκονται εκεί, και των κατόχων ακινήτων που κατοικούν στην Ισπανία, συμβατή με την απαγόρευση της διακριτικής μεταχείρισης λόγω ιθαγένειας που προβλέπεται στο κεφάλαιο περί θεμελιωδών ελευθεριών;

2. Ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή σε περίπτωση που η άνιση αυτή μεταχείριση δεν συμβιβάζεται μεν με την απαγόρευση της διακριτικής μεταχείρισης, είναι όμως για πρακτικούς λόγους δικαιολογημένη και σκόπιμη;

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Ιανουαρίου 2001)

Η Επιτροπή ενημερώνει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου ότι το φορολογικό καθεστώς που εφαρμόζεται στους ευρωπαίους πολίτες που δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι της Ισπανίας αλλά είναι ιδιοκτήτες ακινήτων στο εν λόγω κράτος μέλος έχει ήδη εξεταστεί από την Επιτροπή στο πλαίσιο της γραπτής ερώτησης E-1380/99 του κ. Swoboda(1). Ως εκ τούτου, παραπέμπει στην απάντηση που δόθηκε στην προαναφερθείσα απάντηση.

Σε γενικές γραμμές, η ισπανική νομοθεσία προβλέπει, όσον αφορά τα μη μισθωμένα ακίνητα τα οποία δεν αποτελούν την κύρια κατοικία, την επιβολή φόρου εισοδήματος και φόρου περιουσίας" οι πραγματοποιηθείσεςπεραξίες κατά την πώληση αποτελούν μέρος του εισοδήματος του έτους της πώλησης. Οι γενεσιουργές αιτίες καθώς και οι φορολογικές βάσεις είναι ίδιες για τους μονίμους και τους μη μονίμους κατοίκους" Ωστόσο,πάρχουν διαφορές όσον αφορά τους συντελεστές φόρου και τις προσωπικές εκπτώσεις φόρου.

Το ετήσιο τεκμαρτό εισόδημα που προκύπτει από αυτού του είδους τα ακίνητα ανέρχεται στο 2 % της καθορισθείσας αντικειμενικής αξίας (άρθρο 71 (1) του νόμου 40/1998 σχετικά με τον φόρο εισοδήματος των φυσικών προσώπων, BOE 10.12.1998, και άρθρο 23 (5) του νόμου 41/1998 σχετικά με τα εισοδήματα των μη μονίμων κατοίκών, BOE 10.12.1998). Όταν πρόκειται για εισόδημα μονίμου κατοίκου, προστίθεται σταπόλοιπα συνολικά του εισοδήματα ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης καιπόκειται σε προοδευτική φορολογική κλίμακα που μπορεί να φθάσει τον οριακό συντελεστή του 48 % (39,60 % προοριζόμενο για το κράτος και 8,40 % για τις αυτόνομες Κοινότητες, άρθρα 50 και 61 του νόμου 40/1998" μέχρι το φορολογικό έτος 1998

το σύνολο των φόρων αυτών μπορούσε να ανέλθει στο 56 %). Αντίθετα, για τους μη μονίμους κατοίκους, εφαρμόζεται ο γενικός κατ' αποκοπή συντελεστής του 25 % του φόρου επί του εισοδήματος των μη μονίμων κατοίκων (άρθρο 24 (1)(α) του νόμου 41/1998). Η Επιτροπή δεν διαπιστώνει διακριτική μεταχείριση εις βάρος ενός μη μονίμου κατοίκου παρά μόνον στην περίπτωση που το συνολικό του εισόδημα ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης, στηνποθετική περίπτωση που φορολογείται στην Ισπανία, όπως και το εισόδημα των μονίμων κατοίκων, δεν φθάνει το όριο του 25 % (για το φορολογικό έτος 2000, το όριο αυτό επιτυγχάνεται με φορολογητέα εισοδήματα ύψους 2 142 000 PTE = 10 684). Στην περίπτωση αυτή, -μάλλον σπάνια-, η Επιτροπή θα θεωρούσε ότι οι ισπανικές αρχές είναιποχρεωμένες να εισπράξουν μόνο το ποσό του φόρου που θα όφειλε και ένας μόνιμος κάτοικος.

Οιπεραξίες (που καθορίζονται στα άρθρα 31 και 32 του νόμου 40/1998) οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από μη μονίμους κατοίκους και προκύπτουν από πώληση ακινήτου στην Ισπανία το οποίο δεν αποτελεί την κύρια κατοικία, φορολογούνται στην χώρα αυτή (άρθρο 12 (1)(ζ) του νόμου 41/1998) καιπόκεινται σε κατ' αποκοπή συντελεστή 35 % (άρθρο 24 (1)(στ) του νόμου 41/1998). Αντίθετα, ο συντελεστής που εφαρμόζεται στιςπεραξίες που πραγματοποιήθηκαν από μονίμους κατοίκους οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες για διάστημα μεγαλύτερο του έτους είναι 18 % (Βασιλικό διάταγμα 3/2000)" εάν το ακίνητο πωλήθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, οι πραγματοποιηθείσεςπεραξίες φορολογούνται σύμφωνα την προαναφερθείσα προοδευτική κλίμακα. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η Επιτροπή δεν μπορεί να διαπιστώσει λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση ενός μη μονίμου κατοίκου, παράπό τις ίδιες συνθήκες με αυτές που αναφέρθηκαν προηγουμένως (το 2000, εφαρμόστηκε οριακός συντελεστής 35 % στην περίπτωση φορολογητέου εισοδήματος ύψους 4 182 000 PTE = 20 859). Αντίθετα, η Επιτροπή κρίνει ότι εφαρμόζεται διακριτική μεταχείριση στο βαθμό που προβλέπεται διαφορετικός κατ' αποκοπή συντελεστής. Εφιστά την προσοχή των ισπανικών αρχών στο θέμα αυτό και επιφυλάσσεται να κινήσει επίσημη διαδικασία βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, στην περίπτωση που η νομοθεσία δεν ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις της συνθήκης ΕΚ.

Όσον αφορά τον φόρο περιουσίας, η προοδευτική κλίμακα του φόρου αυτού εφαρμόζεται αδιακρίτως επί των ακινήτων τόσο των μη μονίμων όσο και των μονίμων κατοίκων. Ωστόσο, για τους μονίμους κατοίκους ισχύει αφορολόγητο όριο 18 000 000 PTE (= 89 783). Αποτελεί διάκριση εις βάρος των μη μονίμων κατοίκων μόνο στην περίπτωση που ένας μη μόνιμος κάτοικος διαθέτει, εκτός Ισπανίας, περιουσία χαμηλότερη του ορίου αυτού.

(1) ΕΕ C 27 E της 29.1.2000.