ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1370/01

υποβολή: Caroline Jackson (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(7 Μαΐου 2001)

Θέμα: Ευρωπαϊκές οργανώσεις ιππασίας

Το 1995, 28 εθνικοί ιππικοί όμιλοι στην Ευρώπη καθιέρωσαν διεθνές σύστημα εξίσωσης του επιπέδου εκπαίδευσης των διδασκόντων στον τομέα αυτό. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην καθιέρωση διεθνούς διαβατηρίου ιππασίας. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία αυτή είχε η Βρετανική Εταιρία Ιππασίας (British Horse Society). Η Ένωση Βρετανικών Σχολών Ιππασίας (British Horse Society), η κατάρτιση της οποίας αναγνωρίζεται επίσης από τη βρετανική κυβέρνηση, δεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει, δεν ερωτήθηκε ούτε συμμετείχε με άλλο τρόπο στις εργασίες αυτές.

Η Ένωση Βρετανικών Σχολών Ιππασίας (ABRS) θεωρεί τώρα ότι μόνο οι εκπαιδευτές που έχουν εγγραφεί στα μητρώα της Βρετανικής Σχολής Ιππασίας (BHS) δικαιούνται ναποβάλλουν αίτηση απόκτησης του διεθνούς διαβατηρίου ιππασίας. Η εκπαίδευση που παρέχει η ABRS δεν αναγνωρίζεται. Αυτό σημαίνει ότι όσοι καταρτίστηκαν εκεί, ενδέχεται να θεωρήσουν ότι η έλλειψη αναγνώρισης της κατάρτισής τους από την BHS δημιουργεί προσκόμματα στη δυνατότητά τους να εργαστούν σε άλλη χώρα της ΕΕ.

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη ότι αυτή η περιοριστική τακτική από έναν ανεπίσημο όμιλο ευρωπαϊκών ιππικών οργανώσεων ενδέχεται να είναι παράνομη διότι θέτει εμπόδια στην ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων χωρίς ναπάρχει αντίστοιχη πρόβλεψη βάσει αμοιβαίου συστήματος αναγνώρισης με ισχύ σε όλη την ΕΕ; Δέχεται η Επιτροπή ότι η λύση του προβλήματος, η οποία θα απέτρεπε την προσφυγή στα δικαστήρια, έγκειται στην έγκαιρη αναγνώριση των εξετάσεων και της εκπαίδευσης που παρέχει η Ένωση Βρετανικών Σχολών Ιππασίας (ABRS) από τις χώρες στις οποίες ισχύει το διεθνές διαβατήριο ιππασίας;

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Ιουλίου 2001)

Η Επιτροπή με βάση τις πληροφορίες που έχει λάβει δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τη συμβατότητα της συμφωνίας που έχουν συνάψει οι εθνικοί ιππικοί όμιλοι προς τους κοινοτικούς κανόνες για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. Η Επιτροπή επιθυμεί, ωστόσο, να τονίσει ότι ακόμη και σε περίπτωση παραβίασης των κοινοτικών κανόνων που αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, η ίδια δεν έχει το δικαίωμα να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τα εθνικά δικαστήρια είναι τα μόνα αρμόδια να αντιμετωπίζουν διαφορές μεταξύ ιδιωτών στον εν λόγω τομέα.

Τα κράτη μέλη που κατοχυρώνουν νομοθετικά το επάγγελμα των εκπαιδευτών ιππασίας στην επικράτειά τους, οφείλουν να εξετάζουν όλα τα διπλώματα των εκπαιδευτών ιππασίας που αποκτώνται σε άλλα κράτη μέλη σύμφωνα με τους κανόνες της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988 σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών(1) ή την οδηγία 92/51/EEC του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992 σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(2). Ωστόσο, οι εν λόγω οδηγίες δεν προβλέπουν ένα σύστημα αυτόματης αναγνώρισης διπλωμάτων. Εάν τα μαθήματα που καλύπτονται από την εκπαίδευση και κατάρτιση που έλαβε ο μετακινούμενος εργαζόμενος διαφέρουν σημαντικά από εκείνα που καλύπτονται από το δίπλωμα που απαιτείται στο κράτος μέλοςποδοχής, οι εθνικές αρχές του κράτους μέλουςποδοχής μπορούν να ζητήσουν από το διακινούμενο εργαζόμενο να περάσει ειδική δοκιμασία ή να συμπληρώσει μία περίοδο προσαρμογής, όπως ο

ίδιος αποφασίσει. Επαφίεται στις εθνικές αρχές ή άλλους φορείς να προβούν σε επίσημες ή λιγότερο επίσημες ρυθμίσεις που βασίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια προκειμένου να διευκολύνεται η περαιτέρω ελεύθερη κυκλοφορία στο βαθμό που δεν έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα.

(1) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(2) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.