ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3143/02

υποβολή: Christa Randzio-Plath (PSE) προς την Επιτροπή

(4 Νοεμβρίου 2002)

Θέμα: Το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών των ΕΚ με ημερομηνία 8.4.1965

Το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών των ΕΚ με ημερομηνία 8.4.1965(1) ορίζει ότι τα κινητά πράγματα τα οποία ανήκουν στα πρόσωπα που προβλέπονται στην προηγούμενη παράγραφο και που ευρίσκονται στην επικράτεια του κράτους διαμονής απαλλάσσονται του φόρου κληρονομίας στο κράτος αυτό.

Μπορεί να δηλώσει η Επιτροπή πώς εφαρμόζει το κράτος του Βελγίου στην περίπτωση τωνπαλλήλων της ΕΕ την άρση του φόρου κληρονομίας σε ακίνητη περιουσία εντός του Βελγίου ή/και των κρατών μελών και σε κινητή περιουσία η οποία βρίσκεται στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους· Αληθεύουν πληροφορίες βάσει των οποίων το κράτος του Βελγίου στο πλαίσιο μιας γενικής ρήτρας επιβάλλει φόρο κληρονομίας σε κινητή και ακίνητη περιουσία που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος, στο βαθμό που προκύπτει θέμα φόρου κληρονομίας εντός του Βελγίου·

(1) ΕΕ L 152 της 13.7.1967, σελ. 15.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Δεκεμβρίου 2002)

Με την ερώτησή του, το Αξιότιμο Μέλος ζητά επεξηγήσεις σχετικά με το καθεστώς που διέπει το φόρο κληρονομιάς και που εφαρμόζει το βελγικό κράτος στα κινητά και ακίνητα αγαθά των μόνιμωνπαλλήλων της Ένωσης.

Το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προβλέπει ότι για την επιβολή φόρου κληρονομιάς, οι μόνιμοιπάλληλοι και το λοιπό προσωπικό — οι οποίοι λόγω αποκλειστικά της εκτέλεσης των καθηκόντων τους στηνπηρεσία των Κοινοτήτων επιλέγουν ως τόπο διαμονής την επικράτεια άλλου κράτους μέλους από το κράτος φορολογικής έδρας τους κατά την ημερομηνία πρόσληψής τους — θεωρούνται ως έχοντες πάντα τη φορολογική τους έδρα στο τελευταίο αυτό κράτος τόσο στη χώρα διαμονής τους όσο και στη χώρα της φορολογικής τους έδρας, σε περίπτωση που το κράτος αυτό ανήκει στην Κοινότητα. Η παραπάνω διάταξη ισχύει επίσης και για τη σύζυγο ή το σύζυγο που δεν ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα στο κράτοςποδοχής καθώς και για τα εξαρτώμενα τέκνα.

Τα άτομα στην προκειμένη περίπτωση, παρά το γεγονός ότι κατοικούν στο Βέλγιο διατηρούν ως φορολογική έδρα το κράτος μέλος στο οποίο είχαν τη φορολογική τους έδρα κατά την πρόσληψή τους. Ως εκ τούτου ο φόρος κληρονομιάς τους διέπεται από την εθνική νομοθεσία αυτού του κράτους, μέλους και από τις διεθνείς συμβάσεις στις οποίες το κράτος μέλος είναι μέρος. Υπό το πρίσμα αυτό, στο άρθρο 14, εδάφιο 2 του πρωτοκόλλου, προβλέπεται ότι τα κινητά αγαθά των εν λόγω ατόμων, τα οποία βρίσκονται στην επικράτεια της χώρας διαμονής — το Βέλγιο — απαλλάσσονται από το φόρο κληρονομιάς στο κράτος αυτό. Τα κινητά αυτά αγαθάπόκεινται στη νομοθεσία της χώρας της φορολογικής έδρας τους, όπως επίσης και τα κινητά τους αγαθά που δεν βρίσκονται στη βελγική επικράτεια. Οι βασικοί αυτοί κανόνες βασίζονται στην αρχή, που είναι γενικά αποδεκτή στο διεθνές δίκαιο, της φορολόγησης των κινητών αγαθών στη χώρα της φορολογικής έδρας του εκλιπόντος.

Το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου δεν αφορά τα ακίνητα που διαθέτουν τα άτομα αυτά στο Βέλγιο. Πράγματι, τα ακίνητά τους στο Βέλγιοπόκεινται στο φόρο κληρονομιάς λόγω θανάτου, που ισχύει στην περίπτωση εκλιπόντων που δεν θεωρούνται κάτοικοι Βελγίου. Σχετικά με το τελευταίο αυτό σημείο, ας επισημανθεί ότι η βελγική νομοθεσία βασίζεται στη γενικότερη πρακτική — η οποία επιβεβαιώνεται από τις διεθνείς συμβάσεις όσον αφορά τη διπλή φορολόγηση — φορολόγησης των ακινήτων στο κράτος όπου αυτά βρίσκονται, με απαλλαγή ή φορολογική μείωση για τα ακίνητα αυτά στο κράτος της φορολογικής έδρας.

Όσον αφορά τα άτομα που δεν πληρούν τους όρους που αναφέρονται στο άρθρο 14 του πρωτοκόλλου και τα οποία θεωρούνται συνεπώς ως κατοικούντα στο Βέλγιο κατά την ημερομηνία θανάτου τους, το Βέλγιο επιβάλλει φόρο κληρονομιάς επί του συνόλου της περιουσίας τους, με καταλογισμό του φόρου κληρονομιάς σε άλλο κράτος για ακίνητα που βρίσκονται εκτός Βελγίου.