ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0664/00

υποβολή: Hubert Pirker (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(29 Φεβρουαρίου 2000)

Θέμα: Μειονότητες στις ΧΚΑΕ

Η Επιτροπή οφείλει να φροντίζει για την προστασία των μειονοτήτων, όχι μόνο βάσει της εντολής του Συμβουλίου της Κοπεγχάγης, αλλά και δυνάμει του άρθρου ΣΤ της Συνθήκης ΕΕ του 1992. Αυτό ισχύει και για τα μελλοντικά κράτη μέλη. Η επιπόλαια και επιφανειακή παρουσίαση του προβληματισμού για τις μειονότητες στις γνώμες των χωρών πουποβλήθηκαν το 1997, καθώς και οι εκθέσεις προόδου του Δεκεμβρίου 1998 και του Οκτωβρίου 1999, με την απλουστευτική τους προσκόλληση στο θέμα της ιθαγένειας των μη αυτοχθόνων Ρώσων μεταναστών στις χώρες της Βαλτικής και στο ζήτημα των Αθίγγανων στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, κάθε άλλο παρά αποδεικνύουν ότι η Επιτροπή αποδίδει τη δέουσα προσοχή στο θέμα ή ότι διαθέτει το αναγκαίο επίπεδο σχετικών γνώσεων. Θα ήταν συνεπώς πολύ ευκταίο ναπεισέλθει η Επιτροπή με την απαιτούμενη ενδελέχεια και όχι με τις συνήθεις γενικόλογες παρουσιάσεις στο εξής φάσμα προβλημάτων:

Το διάταγμα Benesh και οι αποφάσεις Jaice και AVNOJ του 1945 επέβαλε σε ολόκληρη τη γερμανική και ουγγρική κοινότητα στην Τσεχοσλοβακία, που αντιστοιχούσε εκεί σχεδόν στο 30 % του πληθυσμού, καθώς και στους γερμανικής και αυστριακής καταγωγής Γιουγκοσλάβους απόλυτη στέρηση των δικαιωμάτων τους και δήμευση περιουσιών χωρίς αποζημίωση. Και τα δύο απαράδεκτα αυτά διατάγματα αποτελούν ακόμα ισχύουσες νομοθετικές πράξεις στην Τσεχία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία. Το Τσεχικό Συνταγματικό Δικαστήριο στο Brnn αποφάνθηκε μόλις στις 8.3.1995 ότι το διάταγμα Benesch είναι νόμιμο και βάσιμο.

Η απόδοση σε ομάδες πληθυσμού, αδιακρίτως από τα βρέφη ως τους γέροντες, της ευθύνης για τα εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπράξει άλλοι, και η τιμωρία τους μαζικά μέχρι γενοκτονίας, συνιστά σύμφωνα με την πιο απλή νομική λογική αφ' εαυτής ένα έγκλημα πολέμου. Και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τάχθηκε σαφώςπέρ αυτής της άποψης. Μόνο η Επιτροπή σιωπά χαρακτηριστικά για τη συνεχιζόμενη ισχύ αυτών των άδικων νομικών πράξεων στιςποψήφιες χώρες.

Δεν θα ήταν προς το συμφέρον των ιδίων τωνποψηφίων αυτών χωρών, να τους επιστηθεί σαφώς και ανοικτά από την Επιτροπή η προσοχή στην ανάγκη να καταργήσουν το συντομότερο δυνατόν αυτές τις νομικές διατάξεις που επιβάλλουν κατάφωρες δυσμενείς διακρίσεις και να αποζημιώσουν τα θύματα, επειδή μετά την προσχώρηση στην ΕΕ ούτως ή άλλως δεν μπορούν να διατηρηθούν τέτοια νομοθετήματα;

Θα ασχοληθούν οι προσεχείς εκθέσεις προόδου με το σοβαρό αυτό κενό της τσεχικής, της σλοβακικής και της σλοβένικης έννομης τάξης;

Απάντηση του κ. Verheugen εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Μαρτίου 2000)

Ως μελλοντικά κράτη μέλη, οιποψήφιες χώρες έχουν αναλάβει να εκπληρώσουν τα κριτήρια όσον αφορά τους κανόνες δικαίου και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, τα διατάγματα Benes και οι αποφάσεις Jajce/AVNOJιοθετήθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή πριν από την ίδρυση της Κοινότητας και πριν από την έναρξη ισχύος της συνθήκης της Ρώμης.

Οιποψήφιες χώρες θα πρέπει ναιοθετήσουν και εφαρμόσουν την κοινοτική νομοθεσία και πολιτική σε όλους τους τομείς. Σύμφωνα με το άρθρο 295 (πρώην άρθρο 222), η συνθήκη ΕΚ δεν επηρεάζει με κανένα τρόπο τις ρυθμίσεις των κρατών μελών που διέπουν το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας. Η Επιτροπή ως εκ τούτου δεν είναι αρμόδια να παρέμβει σε θέματα σχετικά με την επιστροφή της ιδιοκτησίας σε ένα κράτος μέλος ή σε ένα μελλοντικό κράτος μέλος.

Η Τσεχική Δημοκρατία, η Σλοβακία και η Σλοβενία είναι συμβαλλόμενα μέρη της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η εφαρμογή της εν λόγω σύμβασης εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Ευρώπης προς το οποίο θα πρέπει να απευθύνονται όλα τα ερωτήματα που έχουν σχέση με θέματα που προκύπτουν βάσει αυτής της σύμβασης.

Με βάση τα παραπάνω, οι τακτικές εκθέσεις επικεντρώνονται στην πρόοδο που σημείωσαν οιποψήφιες χώρες στην προετοιμασία για την προσχώρηση στην Ένωση, ιδιαίτερα στον ρυθμό με τον οποίοιοθετούν το κεκτημένο της Ένωσης. Σάυτό το πλαίσιο, η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να ακολουθεί τη μέθοδο πουιοθετήθηκε με την Ατζέντα 2000 αξιολογώντας την ικανότητα τωνποψηφίων χωρών να πληρούν τα οικονομικά κριτήρια και να τηρούν τιςποχρεώσεις που απορρέουν από την προσχώρηση.