ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1941/96 υποβολή: Martina Gredler (ELDR) προς την Επιτροπή (16 Iουλίου 1996)

Θέμα: Άδεια σε Αυστριακό για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος στη Γερμανία

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του ομοσπονδιακού νόμου περί ιατρών στη Γερμανία, η άδεια για την αυτοτελή άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος χορηγείται ύστερα από δεκαοκτάμηνη πρακτική εξάσκηση, αντίθετα με την Αυστρία όπου η εξάσκηση του γενικού ιατρού διαρκεί 36 μήνες.

Δεν προβλέπεται στη Γερμανία συγκεκριμένη διάρθρωση της εξάσκησης αυτής 7 απαιτούνται απλώς εννέα μήνες στο μη χειρουργικό τομέα και τουλάχιστον έξι μήνες στο χειρουργικό τομέα. Το άρθρο 34Α παράγραφος 4 του Κανονισμού περί εγκρίσεως ιατρών ορίζει ότι, εξάσκηση πραγματοποιηθείσα εκτός της Γερμανίας συνυπολογίζεται εφόσον υπάρχει ισοδυναμία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η περιφέρεια του Lόneburg του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξονίας αρνήθηκε να χορηγήσει τη γερμανική άδεια σε αυστριακό αιτούντα ο οποίος διέθετε συνολική εξάσκηση 18 μηνών στην Αυστρία, εκ των οποίων εννέα μήνες σε τμήμα εσωτερικής παθολογίας, τέσσερις μήνες σε τμήμα χειρουργικής, δύο μήνες σε τμήμα χειρουργικής ατυχημάτων και τρείς μήνες στο ιατρείο γενικού ιατρού, με τη δικαιολογία ότι ο αιτών δεν είχε ολοκληρώσει την κατάρτισή του στην Αυστρία.

Μήπως η άδεια για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος στη Γερμανία θα πρέπει να χορηγείται τόσο σε γερμανούς όσο και σε αυστριακούς γιατρούς οι οποίοι έχουν συμπληρώσει 18 μήνες εξάσκησης στην Αυστρία λόγω της υφιστάμενης ισοδυναμίας με την πρακτική εξάσκηση στη Γερμανία;

Μήπως η προκείμενη περίπτωση συνιστά διάκριση για λόγους ιθαγένειας, η οποία σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 48 της Συνθήκης ΕΚ απαγορεύεται, καθώς και παραβίαση της ελευθερίας της εγκατάστασης;

Ποιές δυνατότητες έχει ο νέος γιατρός μετά την απόρριψη αυτή να πραγματοποιήσει παρόλα αυτά στη Γερμανία την επιθυμητή εξάσκηση, για την οποία απαιτείται συνήθως άδεια;

Απάντηση του κ. M. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (5 Σεπτεμβρίου 1996)

Η ερώτηση του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου αφορά στην πραγματικότητα τη διάρκεια της ειδικής κατάρτισης στη γενική ιατρική.

Η οδηγία 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών και την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων τους, πιστοποιητικών και λοιπών τίτλων ((ΕΕ L 165 της 7.7.1993. )), προβλέπει ιδίως στην παράγραφο 1 του άρθρου 31 ότι αυτή η κατάρτιση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αφού ο ενδιαφερόμενος έχει συμπληρώσει επιτυχώς τουλάχιστον 6 έτη σπουδών στο πλαίσιο του κύκλου βασικής εκπαίδευσης και ότι είναι διάρκειας τουλάχιστον 2 ετών.

Τα κράτη μέλη οργανώνουν συνεπώς τη βασική κατάρτιση στην ιατρική και την ειδική κατάρτιση στη γενική ιατρική σύμφωνα με τις δικές τους αρχές και κριτήρια, υπό την προϋπόθεση ότι ικανοποιούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που προβλέπονται στην οδηγία 93/16/ΕΟΚ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρότι είναι σύμφωνη με τις προαναφερθείσες ελάχιστες απαιτήσεις, η διάρκεια της εν λόγω κατάρτισης διαφέρει μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας.

Για να επωφεληθεί από την εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας 93/16/ΕΟΚ, ο διακινούμενος ιατρός πρέπει να έχει ολοκληρώσει την κατάρτισή του σε ένα κράτος μέλος. Πράγματι, η οδηγία προβλέπει την αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και λοιπών ιατρικών και τίτλων που χορήγησαν τα κράτη μέλη. Όταν ο μετακινούμενος ιατρός δεν μπορεί να προσκομίσει στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής την απόδειξη ότι ολοκλήρωσε την κατάρτισή του στο κράτος μέλος καταγωγής ή προέλευσης, δεν μπορεί να ζητήσει την αυτόματη αναγνώριση της κατάρτισής του ούτε την άμεση πρόσβαση στο ιατρικό επάγγελμα, την οποία εξάλλου δεν δικαιούται να ζητήσει ούτε στο κράτος μέλος καταγωγής ή προέλευσής του. Αντίθετα, οι αρχές του κράτους μέλους υποδοχής οφείλουν, σύμφωνα με τις αρχές της συνθήκης και την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, να εξετάζουν το περιεχόμενο της κατάρτισής του και, ενδεχομένως, να επιβάλουν αντισταθμιστικά μέτρα.

Στην περίπτωση στην οποία αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, ο ενδιαφερόμενος οφείλει είτε να ολοκληρώσει την κατάρτισή του στο κράτος μέλος καταγωγής ή προέλευσης, είτε να πληροί τους όρους αντιστάθμισης που έχουν θεσπίσει οι αρχές του κράτους μέλους υποδοχής.