ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0824/00

υποβολή: Ieke van den Burg (PSE) προς την Επιτροπή

(21 Μαρτίου 2000)

Θέμα: Απόφαση περί διεύρυνσης και περιορισμού του κύκλου των ασφαλισμένων στο δημόσιο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης, το 1999 (ΒΔ 746, της 24.12.1998): AWBZ

1. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι από 1ης Ιανουαρίου 2000, ο AWBZ (Γενικός Νόμος περί Ειδικών Ιατρικών Εξόδων) δεν ισχύει πλέον για τους ολλανδούς συνταξιούχους που διαμένουν στο εξωτερικό και είναι ασφαλισμένοι σε ιδιωτικό ταμείο για τα ιατρικά έξοδα; Ως συνέπεια της ως άνω κατάστασης, το ολλανδικό ταμείο που είχε δημιουργηθεί μέσω του νόμου αυτού δεν παρεμβαίνει πλέον λ.χ. για την εισαγωγή σε οίκο ευγηρίας ή για την κατ' οίκον περίθαλψη ή ακόμη για την ανάκτηση των σωματικών δυνάμεων. Η εν λόγω ομάδα του πληθυσμού που αποκλείεται τώρα από το σύστημα χωρίς το παραμικρό μεταβατικό μέτρο κατέβαλε ωστόσο τις εισφορές της για την ασφάλιση AWBZ επί ολόκληρες δεκαετίες. Πέραν τούτου δενφίσταται δυνατότητα ασφάλισης για τα έξοδα που κάλυπτε έως τώρα ο νόμος AWBZ, ειδικότερα δε όταν πρόκειται για άτομα που παρουσιάζουν ιατρικούς κινδύνους. Τα πρόσωπα όμως που είναι ασφαλισμένα στο δημόσιο φορέα κοινωνικής ασφάλισης εξακολουθούν να καλύπτονται από το νόμο AWBZ.

2. Δεν κρίνει η Επιτροπή ότι αυτός ο τρόπος μεταχείρισης των ατόμων που είναι ασφαλισμένα σε ιδιωτικό ταμείο αντιβαίνει προς την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ελεύθερης εγκατάστασης των πολιτών και των ασθενών στα κράτη μέλη (πρβλ την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 28.4.1998, αριθ. C-158/96), καθώς και προς το άρθρο 10,1) του κανονισμού αριθ. 1408/71;(1)

3. Κρίνει η Επιτροπή ότι συντρέχει λόγος για τη λήψη μέτρων εναντίον της ως άνω απόφασης των ολλανδικών δημοσίων αρχών και, εάν ναι, σε τι θα πρέπει να συνίστανται τα μέτρα αυτά;

(1) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, σελ. 2.

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(29 Μαΐου 2000)

Από τις πληροφορίες που έχει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκύπτει πράγματι ότι, από 1ης Ιανουαρίου 2000, οι δικαιούχοι ολλανδικών παροχών κοινωνικής ασφάλισης μακράς διάρκειας (Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering-Νόμος περί ασφάλισης της ανικανότητας προς εργασία και Algemene Ouderdomswet-Γενικός νόμος περί ασφάλισης γήρατος) που κατοικούν στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους

και δενπάγονται στηνποχρεωτική ασφάλιση ασθένειας, αλλά ασφαλίζονται ιδιωτικά δεν θα έχουν πλέον δικαίωμα στην κάλυψη των έκτακτων δαπανών ασθένειας (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten-Γενικός νόμος περί έκτακτων ιατρικών εξόδων) ούτεποχρέωση να καταβάλλουν τις αντίστοιχες εισφορές. Στο πλαίσιο της θέσπισης της εν λόγω ρήτρας κατοικίας, έχει προβλεφθεί μεταβατική διάταξη που επιτρέπει στους προαιρετικά ασφαλισμένους πριν από την 1η Ιανουαρίου 2000 να διατηρήσουν το δικαίωμα κάλυψης των δαπανών που απορρέουν από ορισμένες μορφές νοσοκομειακής νοσηλείας σε εξέλιξη, για το χρονικό διάστημα που η νοσηλεία είναι αναγκαία.

Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, η Επιτροπή έλαβε επίσης πολυάριθμες καταγγελίες από πρόσωπα που αφορά η μεταρρύθμιση της ολλανδικής νομοθεσίας.

Ωστόσο, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή της αξιότιμης βουλευτού στο γεγονός ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν θίγει την αρμοδιότητα των κρατών μελών να διαρρυθμίζουν τα εθνικά τους συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Πράγματι, ελλείψει εναρμόνισης σε κοινοτικό επίπεδο όσον αφορά την κοινωνική ασφάλιση, η νομοθεσία κάθε κράτους μέλους καθορίζει ελευθέρως τις προϋποθέσεις του δικαιώματος ή τηςποχρέωσηςπαγωγής σε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης καθώς και τις προϋποθέσειςπό τις οποίες γεννάται δικαίωμα κοινωνικών παροχών. Οι αρχές αυτές απορρέουν από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η οποία επαναλαμβάνεται ιδίως στα σημεία 17 και 18 της απόφασης της 28ης Απριλίου 1998, C-158/96, στηνπόθεση Kohll που αναφέρει η αξιότιμη βουλευτής.

Είναι αλήθεια ότι το κοινοτικό δίκαιο πρέπει να τηρείται κατά την άσκηση της αρμοδιότητας των κρατών μελών. Σχετικά πρέπει να επισημανθούν τα άρθρα 39 και 42 (πρώην άρθρα 48 και 51) της συνθήκης EK καθώς και οι κανονισμοί (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας(1) και (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(2), οι οποίοι αποσκοπούν στο συντονισμό των προβλεπόμενων από νόμο συστημάτωνποχρεωτικής κοινωνικής ασφάλισης των κρατών μελών(3).

Ωστόσο, δεδομένου ότι οι θιγόμενοι από τη μεταρρύθμιση στην Ολλανδία έχουνπαχθεί ιδιωτικά στη νομοθεσία περί έκτακτων ιατρικών εξόδων, δεν μπορούν να επικαλεσθούν σε αυτήν την περίπτωση την προστασία που εγγυώνται οι προαναφερθέντες κανονισμοί (ΕΟΚ) 1408/71 και (ΕΟΚ) 574/72.

Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν έχει δυνατότητα παρέμβασης σε παρόμοιο ζήτημα το οποίο εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα κράτους μέλους.

(1) ΕΕ L 149 της 5.7.1971.

(2) ΕΕ L 74 της 27.3.1972.

(3) Τελευταία κωδικοποιημένη μορφή: Κανονισμός (ΕΚ) 118/97 ΕΕ L 28 της 30.1.1997.