ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1848/02

υποβολή: Guido Bodrato (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(28 Ιουνίου 2002)

Θέμα: Εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 —πολογισμός της σύνταξης των διακινουμένων εργαζομένων

Η Επιτροπή δεν θα αγνοεί ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με την απόφασή του στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 στηνπόθεση C-132/96 Stinco-Panfilo κατά INPS (Εθνικό Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας) κατεδίκασε τη μέθοδοπολογισμού των συντάξεων prorata temporis που εφαρμόζει το INPS ως μη συμβιβαζόμενη με τις διατάξεις του άρθρου 46, παράγραφος 2 του Κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(1).

Μετά πάροδο τριών και πλέον ετών, το ιταλικό ίδρυμα αρνείται μέχρι σήμερα να προσαρμοσθεί στην προαναφερθείσα απόφασηποστηρίζοντας ότι η ισχύς της περιορίζεται στους δύο άμεσους ενδιαφερόμενους και ωθεί πολλούς ιταλούς συνταξιούχους στην οδό μιας μακράς διοικητικής και δικαστικής αντιδικίας προκειμένου να αναγνωρισθούν τα σωστά τους δικαιώματα.

Μπορεί η Επιτροπή να γνωστοποιήσει:

- εάν είναι παραδεκτό ένα εθνικό ίδρυμα κοινωνικής πρόνοιας να μη αναγνωρίζει την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αναγνωρίζοντας την ισχύ τους μόνον για του δύο άμεσους αποδέκτες·

- σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί προκειμένου να γίνει σεβαστή η προαναφερθείσα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου·

- εάν δεν θεωρεί, δεδομένης της αντίστασης του INPS, ότι θα πρέπει να κινήσει διαδικασία παραβίασης κατά της ιταλικής δημοκρατίας όπως προβλέπει το άρθρο 226 της Συνθήκης·

(1) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, σελ. 2.

Απάντηση της κυρίας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(9 Σεπτεμβρίου 2002)

Η Επιτροπή επιθυμεί να ενημερώσει το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου ότι η ερμηνεία που δίνει το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου όταν αποφαίνεται με προδικαστική παραπομπή σύμφωνα με το άρθρο 234 της συνθήκης ΕΚ, εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη μέλη και έχει μεγαλύτερη σημασία από τις ερμηνείες των εθνικών δικαστηρίων. Οι ερμηνείες του Δικαστηρίου ισχύουν για όλες τις νομικές καταστάσεις που είναι ταυτόσημες με μία νομική κατάσταση που προέκυψε σε μια ειδική περίπτωση στην οποία αναφέρεται μια δικαστική απόφαση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει η Επιτροπή, το ιταλικό κράτος συμμορφώθηκε με τη νομολογία του Δικαστηρίου στηνπόθεση C-132/96, Stinco και Panfilo. Στηνπόθεση αυτή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 46, παράγραφος 2, στοιχείο α), του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, έχει την έννοια ότιποχρεώνει τον αρμόδιο φορέα, κατά τον προσδιορισμό του θεωρητικού ποσού της συντάξεως που χρησιμεύει ως βάσηπολογισμού της επιμεριστικώς αναλογούσας συντάξεως, να συνυπολογίζει ένα συμπλήρωμα που χρησιμεύει στο να φτάσει η καταβλητέα σύνταξη το προβλεπόμενο από την εθνική νομοθεσία ελάχιστο όριο, δηλαδή το συμπλήρωμα της ελάχιστης σύνταξης που προβλέπεται από την ιταλική νομοθεσία.

Μέχρι σήμερα, καμία καταγγελία δεν έχειποβληθεί στην Επιτροπή σχετικά με το πρόβλημα που αναφέρεται στην απόφαση Stinco και Panfilo.

Συνεπώς, λόγω έλλειψης τέτοιου είδους καταγγελιών, η Επιτροπή δεν έχει κανένα λόγο να κινήσει διαδικασία παραβίασης κατά του ιταλικού κράτους.