ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0060/98 υποβολή: Allan Macartney (ARE) προς την Επιτροπή (29 Iανουαρίου 1998)

Θέμα: Η χρήση του βρωμιούχου μεθυλίου στη γεωργία

Θα μπορούσε να διευκρινίσει η Επιτροπή ποιό είναι το καθεστώς για τη χρήση του βρωμιούχου μεθυλίου ως παρασιτοκτόνου στη γεωργία και εάν το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (1997) έχει εγκριθεί από τα κράτη μέλη και/ή από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα;

Τι έχει προταθεί σήμερα ως ημερομηνία για τη σταδιακή κατάργηση της χρήσεως του βρωμιούχου μεθυλίου; Υπάρχουν εξαιρέσεις στη σταδιακή κατάργησή του και, σε καταφατική περίπτωση, αυτές ισχύουν μόνο όταν δεν διατίθενται υποκατάστατα προϊόντα;

Ποιά είναι τα σημερινά ποσοστά χρησιμοποίησης του βρωμιούχου μεθυλίου ανά κράτος μέλος και επί του συνόλου των κρατών μελών;

Απάντηση της κας Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής (24 Μαρτίου 1998)

Το μεθυλοβρωμίδιο χρησιμοποιείται ως φυτοφάρμακο ευρέος φάσματος, ιδίως δε για τον υποκαπνισμό του εδάφους πριν από την σπορά. Χρησιμοποιείται τόσο στα θερμοκήπια, όσο και σε υπαίθριους αγρούς, ιδίως δε σε συστήματα εντατικών καλλιεργειών. Ωστόσο, δεδομένου ότι το μεθυλοβρωμίδιο αποτελεί μία από τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος, έχει περιληφθεί στον κατάλογο των προς εξάλειψιν ουσιών του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.

Τόσο η Κοινότητα, όσο και τα κράτη μέλη αυτά καθαυτά, αποτελούν μέρη στο Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ. Το αρχικό πρωτόκολλο του 1987, όπως και η τροποποίηση του Λονδίνου (1990), έχουν επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη και από την Κοινότητα. Η τροποποίηση της Κοπεγχάγης (1992) έχει επικυρωθεί από την Κοινότητα και από όλα τα κράτη μέλη, πλην του Βελγίου και της Πορτογαλίας. Η τροποποίηση του Μόντρεαλ, η οποία απετέλεσε το αντικείμενο συμφωνίας τον Σεπτέμβριο του 1997, δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από την Κοινότητα ή από τα κράτη μέλη. Μία πρόταση για την αναθεώρηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3093/94 σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν την στιβάδα του όζοντος ((ΕΕ L 333 της 22.12.1994 )) προκειμένου να επιφερθούν αλλαγές στο Πρωτόκολλο που συμφωνήθηκε στη Βιέννη (1995) και στο Μόντρεαλ (1997), βρίσκεται στο στάδιο της έγκρισης εκ μέρους της Επιτροπής.

Βάσει του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, οι ανεπτυγμένες χώρες οφείλουν να έχουν μηδενίσει την χρήση μεθυλοβρωμιδίου μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2005, εξαιρέσει των «κρίσιμων χρήσεων». Οι αναπτυσσόμενες χώρες θα έχουν ολοκληρώσει τοθμηδενίσει το 2015. Η απόφαση IX/6 των μερών στο Πρωτόκολλο ορίζει ότι κάποια χρήση του Μεθυλοβρωμιδίου μπορεί να χαρακτηριστεί ως κρίσιμη μόνο εφόσον «το χαρακτηρίζον μέρος ορίζει ότι:

ι) η ειδική χρήση είναι κρίσιμη επειδή η μη διαθεσιμότητα μεθυλοβρωμιδίου για την εν λόγω χρήση θα είχε ως αποτέλεσμα την σοβαρή διατάραξη της αγοράς, και

ιι) δεν υπάρχουν τεχνικώς και οικονομικώς κατάλληλες εναλλακτικές λύσεις ή υποκατάστατα για τον χρήστη, τα οποία να είναι αποδεκτά από περιβαλλοντικής πλευράς και από πλευράς υγείας και τα οποία να είναι κατάλληλα για τις καλλιέργειες και τις περιστάσεις του χαρακτηρισμού».

Επιπλέον, η κρίσιμη χρήση μεθυλοβρωμιδίου θα μπορούσε να επιτραπεί μόνο στις περιπτώσεις που όλα τα τεχνικώς και οικονομικώς εφικτά μέτρα έχουν ληφθεί, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι εκπομπές, καθώς και στις περιπτώσεις όπου έχει καταδειχθεί ότι καταβάλλονται κατάλληλες προσπάθειες για την αξιολόγηση, εμπορία και έγκριση εναλλακτικών λύσεων.

Η ποσότητα μεθυλοβρωμιδίου που δύναται να διατεθεί στην ευρωπαϊκή αγορά είναι περιορισμένη και καθορίζεται με βάση τον κανονισμό ΕΚ αριθ. 3093/94. Το 1998, μετά την κατά 25% μείωση που ορίζεται στον κανονισμό, η μέγιστη εμπορεύσιμη ποσότητα ανέρχεται σε 7412 τόννους δυναμικού καταστροφής του όζοντος (odp), ισοδύναμους προς 12353 μετρικούς τόννους. Η χρήση σε κάθε κράτος μέλος δεν αναφέρεται στην Επιτροπή. Από μελέτη της Επιτροπής, η οποία ολοκληρώθηκε τον Μάϊο του 1997, προέκυψαν οι ακόλουθες εκτιμήσεις για το χρησιμοποιούμενο ως μέσο υποκαπνισμού του εδάφους μεθυλοβρωμίδιο, για το 1993:

>TABLE>

Στην Κοινότητα, ως σύνολο, το 90% περίπου του μεθυλοβρωμιδίου χρησιμοποιείται για τον υποκαπνισμό του εδάφους, το 4% για τον υποκαπνισμό προϊόντων, το 3% για διαρθρωτικό υποκαπνισμό και το 3% ως υλικό τροφοδοσίας στην παραγωγή άλλων προϊόντων και χημικών ουσιών.