ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3461/01

υποβολή: Rosa Migulez Ramos (PSE) προς την Επιτροπή

(4 Ιανουαρίου 2002)

Θέμα: Περιορισμοί των βρετανικών τελωνείων στην ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων

Διάφορες επιχειρήσεις προϊόντων ηλεκτρονικού εμπορίου στην Ισπανία αντιμετωπίζουν, συστηματικά, προβλήματα με τα βρετανικά τελωνεία. Πρόκειται για επιχειρήσεις ισπανικών προϊόντων (κρασιά, κοσμήματα, είδη δώρων, κ.λπ.) και καπνού (τσιγάρα, πούρα, καπνός για στρίψιμο). Για τις πωλήσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, μπορούν να πωληθούν, κατ' ανώτατο όριο, τέσσερις κούτες τσιγάρα ανά ιδιώτη και για ιδία χρήση, και όσον αφορά τα αλκοολούχα ποτά, το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο για προσωπική χρήση είναι 10 λίτρα.

Ωστόσο, και παρά το γεγονός ότι η χώρα ανήκει σε μια ενιαία αγορά, το βρετανικό τελωνείο κατάσχει μεγάλες ποσότητες των ειδών που οι επιχειρήσεις αυτές αποστέλλουν στους πελάτες τους, λέγοντάς τους ότι οφείλουν να πληρώσουν φόρους στο Ηνωμένο Βασίλειο, φόρους που έχουν ήδη καταβληθεί στην Ισπανία. Οι επιχειρήσεις θεωρούν ότι πρόκειται για παραβίαση της αρχής της ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων, η οποία κατοχυρώνεται με τη Συνθήκη.

Ο βρετανικός νόμος 3155/1992, ενσωματώνει εσφαλμένα την οδηγία 92/12/ΕΟΚ(1) του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου του 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Στο άρθρο 8 της οδηγίας αναφέρεται: Για τα προϊόντα που αποκτούν ιδιώτες για δική τους ανάγκη και τα οποία μεταφέρουν αυτοπροσώπως, η βασική αρχή που διέπει την εσωτερική αγορά ορίζει ότι, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εισπράττονται στο κράτος μέλος όπου τα προϊόντα αυτά αποκτώνται. Αν ο πελάτης πληρώσει ο ίδιος για τη χωριστή μεταφορά των εμπορευμάτων (στην εκδιδόμενη απόδειξη τα έξοδα αποστολής εμφαίνονται ως ξεχωριστό ποσό), πληρούνται απολύτως οι νομικές προϋποθέσεις του άρθρου 8 της προαναφερθείσας οδηγίας.

Κατόπιν τούτου, θεωρεί η Επιτροπή ότι η βρετανική κυβέρνηση σέβεται την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων·

Δεν θεωρεί ότι μια δεύτερη είσπραξη του ειδικού φόρου εκ μέρους της βρετανικής διοίκησης παραβιάζει την οδηγία σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης·

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για κεκαλυμμένο δασμό που απαγορεύεται από το άρθρο 25 της Συνθήκης·

Τι μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή έναντι της βρετανικής κυβέρνησης προκειμένου να τηνποχρεώσει να σεβαστεί τους κανόνες της ενιαίας αγοράς·

(1) ΕΕ L 76 της 23.3.1992, σελ. 1.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Φεβρουαρίου 2002)

Το άρθρο 8 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης καθορίζει πράγματι ότι, για τα προϊόντα που αγοράζονται από ιδιώτες για προσωπική χρήση οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εισπράττονται στο κράτος μέλος όπου αυτά αγοράζονται. Ωστόσο, για να μπορέσει να εφαρμοστεί το άρθρο 8, τα προϊόντα πρέπει να μεταφέρονται αυτοπροσώπως από τους ιδιώτες. Αν ένας μεταφορέας μεταφέρει τα εμπορεύματα για λογαριασμό του αγοραστή, τότε δεν εφαρμόζεται το άρθρο 8.

Το άρθρο 10 της οδηγίας προβλέπει συγκεκριμένους κανόνες όσον αφορά τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης για πωλήσεις εξ αποστάσεως μεταξύ κρατών μελών. Η αρχή είναι ότι για τα προϊόντα τα οποία διατίθενται για κατανάλωση σε ένα κράτος μέλος, και τα οποία μεταφέρονται ή αποστέλλονται άμεσα ή έμμεσα από τον πωλητή ή για λογαριασμό του, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης επιβάλλονται στο κράτος μέλος προορισμού.

Το άρθρο 10 της οδηγίας πρέπει να ερμηνευτεί με βάση την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στηνπόθεση C-296/95(1). Το Δικαστήριο έδωσε ευρεία ερμηνεία στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10, δηλώνοντας (όσον αφορά τη διάταξη που προβλέπει ότι τα προϊόντα πρέπει να μεταφέρονται από τον πωλητή ή για λογαριασμό του) ότι η διατύπωση που χρησιμοποιείται στη διάταξη αυτή δείχνει σαφώς ότι ο κοινοτικός νομοθέτης ενδιαφέρεται περισσότερο για την αντικειμενική φύση των συναλλαγών παρά για την νομική μορφή που περιβάλλονται (σημείο 46 του σκεπτικού της απόφασης) και ότι το άρθρο 10 θα πρέπει να καλύπτει όλες τις περιπτώσεις αποστολής για λογαριασμό του πωλητή.

Με βάση την πείρα της Επιτροπής, το μεγαλύτερο μέρος των θέσεων ηλεκτρονικού εμπορίου του είδους, στις οποίες αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, προσφέρεται να διευκολύνει τη μεταφορά ή αποστολή των εμπορευμάτων κατά τρόπο ώστε να θεωρηθεί ότι καλύπτονται από τη διατύπωση του άρθρου 10. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι περιστάσεις μπορεί να είναι τέτοιες ώστε η μεταφορά ή η αποστολή των εμπορευμάτων να διοργανώνονται σαφώς από τον αγοραστή και όχι από τον πωλητή. Η Επιτροπή θεωρεί ότι, με βάση τη διάρθρωση του εναρμονισμένου συστήματος ειδικών φόρων κατανάλωσης και τη λογική της απόφασης του Δικαστηρίου στηνπόθεση C-296/95, και αυτές οι περιπτώσεις πρέπει επίσης να καλύπτονται επίσης από το άρθρο 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ.

Ως εκ τούτου, η απάντηση της Επιτροπής στις ερωτήσεις του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου έχει ως εξής:

α) Κατά την άποψη της Επιτροπής, τα μέτρα που έλαβαν οι βρετανικές αρχές, όπως περιγράφονται από το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, φαίνεται ότι είναι σύμφωνα με τους κανόνες του εναρμονισμένου συστήματος ειδικών φόρων κατανάλωσης που προορίζονται ρητά για να εφαρμόσουν την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σε προϊόντα πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης.

β) Όπως εξηγήθηκε παραπάνω, η Επιτροπή θεωρεί ότι το άρθρο 10 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ εφαρμόζεται στις πωλήσεις εξ αποστάσεως. Σάυτές τις περιπτώσεις, το άρθρο 10 προβλέπει μια διαδικασία επιστροφής των ειδικών φόρων κατανάλωσης που καταβλήθηκαν από τον πωλητή στο κράτος μέλος αναχώρησης. Μέσω αυτής της διαδικασίας αποφεύγεται η διπλή φορολόγηση.

γ) Η Επιτροπή δεν θεωρεί ότι η είσπραξη ειδικού φόρου κατανάλωσης από ένα κράτος μέλος σύμφωνα με τους εναρμονισμένους κανόνες των ειδικών φόρων κατανάλωσης που προβλέπονται από την οδηγία 92/12/ΕΟΚ μπορεί να αποτελέσει τελωνειακό δασμό (που απαγορεύεται από το άρθρο 25 της συνθήκης ΕΚ).

δ) Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή δεν θεωρεί ότιπάρχουν λόγοι για να προβεί σε ενέργειες κατά του Ηνωμένου Βασιλείου.

(1) Απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Απριλίου 1998. The Queen κατά Commissioners of Customs and Excise, ex parte EMU Tabac SARL, The Man in Black Ltd, John Cunningham, ECR 1998 I-1605.