ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2869/01

υποβολή: Jorge Hernndez Mollar (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(17 Οκτωβρίου 2001)

Θέμα: Κοινοτική έγκριση της ισπανο-μαροκινής συμφωνίας για το εργατικό δυναμικό

Ηπογραφή, στις 25 Ιουλίου τ.έ., της συμφωνίας για το εργατικό δυναμικό, μεταξύ του βασιλείου της Ισπανίας και του βασιλείου του Μαρόκου, απετέλεσε σημαντικότατη πρόοδο στο θέμα των εργασιακών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Η ρύθμιση, μέσω της εν λόγω συμφωνίας για τους μαροκινούς εργαζόμενους στην Ισπανία, θα επηρεάσει τις συνθήκες απασχόλησης των μεταναστών εργαζομένων από το βασίλειο του Μαρόκου, ως πολιτών της χώρας αυτής στους οποίους παρέχεται το δικαίωμα να ασκούν μισθωτή εργασία για λογαριασμό τρίτων στην ισπανική επικράτεια.

Όσον αφορά τηνπόλοιπη κοινοτική αγορά εργασίας, θεωρεί η Επιτροπή ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση της εν λόγω συμφωνίας μπορεί να εγκριθεί και να ενταχθεί στο πλαίσιο των σχετικών κοινοτικών διατάξεων και να προσαρμοσθεί σε ένα επίσημο νομικό σχήμα, το οποίο θα πρέπει να εφαρμόζουν όλες οι χώρες, ώστε να εξασφαλίζεται η κοινοτική νομική ομοιογένεια στο σύνολο των χωρών μελών της ΕΕ·

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Δεκεμβρίου 2001)

Οι σχέσεις μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών της αφενός και του Μαρόκου αφετέρου διέπονται από την ευρωμεσογειακή συμφωνία, η οποίαπεγράφη από τα μέλη το Φεβρουάριο του 1996 και τέθηκε σε ισχύ το Μάρτιο του 2000(1).

Ο τίτλος VI της συμφωνίας περιλαμβάνει ορισμένες διατάξεις του κοινωνικού τομέα. Ιδιαίτερα, το άρθρο 64 προσδιορίζει ότι οι μαροκινοίπήκοοι που απασχολούνται στα κράτη μέλη πρέπει να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας, την αμοιβή και την απόλυση. Η συμφωνία, εντούτοις, δεν περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την πρόσβαση των μαροκινώνπηκόων στην απασχόληση. Αυτό εξακολουθεί να εμπίπτει στην αρμοδιότητα των επιμέρους κρατών μελών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν είχε την ευκαιρία να μελετήσει λεπτομερώς την ισπανομαροκινή συμφωνία της 25ης Ιουλίου 2001 για το εργατικό δυναμικό(2) στην οποία αναφέρεται το αξιότιμο μέλος. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται, εντούτοις, ότι αυτή η συμφωνία θα μπορούσε πράγματι να δημιουργήσει προβλήματα συμβατότητας με τις αρχές που διέπουν το ψήφισμα του Συμβουλίου της 20ης Ιουνίου 1994 για τον περιορισμό της εισδοχήςπηκόων τρίτων χωρών στο έδαφος των κρατών μελών προς ανάληψη εργασίας(3).

Με το παραπάνω ψήφισμα το Συμβούλιο της ΕΕ ομόφωνα συμφώνησε ότι οι εθνικές πολιτικές των κρατών μελών όσον αφορά τους πολίτες τρίτων χωρών που ζητούν να γίνουν δεκτοί ή να παραμείνουν στο έδαφός τους προς ανάληψη εργασίας πρέπει να διέπονται από ορισμένες αρχές οι οποίες ίσως να μην έχουν εισαχθεί από τα κράτη μέλη στην εθνική νομοθεσία τους.

Αυτές αρχές που διέπουν τις πολιτικές των κρατών μελών περιλαμβάνουν το γενικό κανόνα ότι τα κράτη μέλη μελετούν τις αιτήσεις εισδοχής στο έδαφός τους με σκοπό την απασχόληση μόνον εφόσον οι κενές θέσεις σε ένα κράτος μέλος δεν μπορούν να πληρωθούν από την εντός της Κοινότητας αγορά εργασίας (προτίμηση για την κοινοτική αγορά εργασίας — σημείο Γ i). Η διευκόλυνση της πρόσβασης πολιτών τρίτων χωρών σύμφωνα με τιςφιστάμενες διμερείς συμφωνίες με τρίτες χώρες που έχουν ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με ένα κράτος μέλος εξακολουθεί να είναι δυνατή, όμως τα κράτη μέλη έχουν αναλάβει να διαπραγματευθούν εκ νέου αυτές τις συμφωνίες σύμφωνα με τους όρους του ψηφίσματος (ρήτρα ακινητοποίησης — σημείο Γ vii)

Η διατύπωση της ισπανομαροκινής συμφωνίας για το εργατικό δυναμικό της 25ης Ιουλίου 2001 δεν περιέχει ένδειξη ότι πρέπει να διεξάγεται αξιολόγηση ως προς το εάν οι συγκεκριμένες κενές θέσεις εργασίας στην Ισπανία δεν μπορούν να πληρωθούν από την εντός της Κοινότητας αγορά εργασίας, πριν να της προσφέρουν σε μαροκινούςπηκόους. Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί αντίφαση με την παραπάνω αναφερόμενη αρχή της προτίμησης της κοινοτικής αγοράς εργασίας, ιδιαίτερα καθόσον αυτή η συμφωνία συνάφθηκε μετά την έγκριση του ψηφίσματος της 20ης Ιουνίου 1994 (προθεσμία διάθεσης θέσεων που προβλέπεται στο σημείο Γ vii του ψηφίσματος).

Το παραπάνω αναφερόμενο ψήφισμα αποτελεί πολιτική αυτοδέσμευση των κρατών μελών και δεν είναι νομικά δεσμευτικό. Δεν παρέχει έδαφος για δράση εκ μέρους των επιμέρους εργαζομένων, των εργοδοτών ή των κοινοτικών οργάνων. Μετά τη θέση σε ισχύ της συνθήκης του Άμστερνταμ το 1999, αναγνωρίσθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρμοδιότητα να προτείνει δεσμευτικό κοινοτικό δίκαιο στον τομέα της μετανάστευσης και επομένως αυτή εξέδωσε στις 11 Ιουλίου 2001 πρόταση οδηγίας σχετικά με τις προϋποθέσεις εισδοχής και κατοικίας πολιτών τρίτων χωρών προς ανάληψη μισθωτής και μη μισθωτής οικονομικής δραστηριότητας(4). Η πρόταση αυτή περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία του ψηφίσματος του 1994, συμπεριλαμβανομένης της αρχής ότι οι πολίτες τρίτων χωρών έχουν πρόσβαση στην κοινοτική αγορά εργασίας μόνον εφόσον μια θέση δεν μπορεί να πληρωθεί στα πλαίσια της κοινοτικής αγοράς εργασίας.

(1) ΕΕ L 70 της 18.3.2000.

(2) Δημοσιεύθηκε στο BOE αριθ. 226 της 20.9.2001, σ. 35091-35093.

(3) Εγκρίθηκε σύμφωνα με το πρώην άρθρο K.1 της συνθήκης για την ΕΕ, ΕΕ C 274 της 19.9.1996.

(4) COM(2001)386 τελικό.