ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0216/01

υποβολή: Wilfried Kuckelkorn (PSE) προς την Επιτροπή

(5 Φεβρουαρίου 2001)

Θέμα: Επίδομα αποδημίας τωνπαλλήλων

Στο Παράρτημα VII, τμήμα 2, άρθρο 4 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων της Ε.Κ. ρυθμίζεται η αποκαλούμενη πληρωμή του επιδόματος αποδημίας ύψους 16 % του συνολικού ποσού του βασικού μισθού.

1. Γιατί κατ' αρχήνφίσταται ένα παρόμοιο επίδομα, εφόσον οιπάλληλοι αποφασίζουν αυτοβούλως να γίνουν ευρωπαίοιπάλληλοι και να διαβιούν στο εξωτερικό·

Παράλληλα προκύπτουν περαιτέρω παραφωνίες. Το επίδομα χορηγείται στουςπαλλήλους για τη συνολική διάρκεια τηςπηρεσιακής σχέσης και με συνυπολογισμό των συνεπακόλουθων πληρωμών σύνταξης, που δεν έχουν την ιθαγένεια του κράτους στην επικράτεια του οποίου ασκούν τη δραστηριότητά τους. Υπάλληλοι όμως οι οποίοι είχαν ήδη τη μόνιμη κατοικία τους ή είχαν ασκήσει τη μόνιμη κυρία επαγγελματική τους απασχόληση κατά τη διάρκεια χρονικού διαστήματος διάρκειας 5,5 ετών πριν την πρόσληψή τους, στην επικράτεια του εν λόγω κράτους, λαμβάνουν επίδομα εκπατρισμού ύψους 4 %. Όποιος όμως εργάζετο για διεθνή οργανισμό, δηλαδή κυρίως και για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, λαμβάνει παρ' όλα ταύτα επίδομα 16 %.

2. Πώς είναι συμβατή αυτή η ερμηνεία του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων και μάλιστα ο ίδιος ο Κανονισμός με τις αρχές ίσης μεταχείρισης της ευρωπαϊκής νομολογίας·

3. Για ποιο λόγο πρέπει ο ευρωπαίος φορολογούμενος να καταβάλει ποσά, τα οποία θεωρούμενα σε ένα μεγαλύτερο βάθος χρόνου είναι πολύ μεγάλα και προφανώς βάσει των ανωτέρω εκτεθέντων πραγματικών περιστατικών δεν καταβάλλονται για την αναγκαία εξομοίωση των συνθηκών διαβίωσης·

Απάντηση του κ. Kinnock εξ ονόματος της Επιτροπής

(22 Μαρτίου 2001)

Τα επιδόματα αποδημίας και ανάλογα ευεργετήματα αποτελούν, στους διεθνείς οργανισμούς, τις πρεσβείες και τις μόνιμες αντιπροσωπείες των κρατών όπως και στις διεθνείς εταιρίες, σύνηθες και κατοχυρωμένο συστατικό στοιχείο του μισθού. Από μία πρόσφατη ανεξάρτητη μελέτη επιβεβαιώθηκε το γεγονός ότι οι αποδοχές των κοινοτικώνπαλλήλων (περιλαμβανομένου του επιδόματος εκπατρισμού) στις Βρυξέλλες είναι σε γενικές γραμμές συγκρίσιμες προς αυτές των εκπατρισμένωνπαλλήλων των κρατών μελών, κατά πολύ κατώτερες από τις αντίστοιχες αποδοχές του προσωπικού των πολυεθνικών εταιριών με παρόμοια προσόντα, ενώ προσεγγίζουν τις αποδοχές του ισόβαθμου προσωπικού άλλων διεθνών οργανισμών. Σε μία ανεξάρτητη ευρωπαϊκή δημόσιαπηρεσία χρειάζεται να διατηρείται η καλή ποιότητα μεπαλλήλουςψηλού επιπέδου ως προς τις ικανότητες, την αποτελεσματικότητα και την ακεραιότητα, οι οποίοι να προσλαμβάνονται στην ευρύτερη δυνατή γεωγραφική βάση μεταξύ τωνπηκόων όλων των κρατών μελών, και συνεπώς όλα τα ευρωπαϊκά Όργανα οφείλουν να διατηρούν μία ελκυστική εικόνα ως εργοδότες.

Από τα ανωτέρω έπεται ότι, αντίθετα προς τα λεγόμενα από το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, το γεγονός ότι το προσωπικό επέλεξε να μεταβεί στο εξωτερικό δεν αποτελεί λόγο για να μην του καταβάλλεται το επίδομα. Χωρίς το επίδομα, τα πρόσωπα που εγκαταλείπουν τις χώρες τους για να αναλάβουνπηρεσία σε κάποιο Ευρωπαϊκό Όργανο δεν θα έχουν επαρκή κίνητρα για να προβούν στην επιλογή αυτή. Θα πρέπει επίσης να είναι δυνατόν να προσελκύονταιπάλληλοι προερχόμενοι από όλα τα κράτη μέλη, περιλαμβανομένων αυτών όπου οι μισθοί είναι οιψηλότεροι και όπουπάρχει το ευρύτερο φάσμα ανταγωνιστικών επαγγελματικών ευκαιριών. Το επιχείρημα του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου ισχύει επίσης όσον αφορά άλλα πρόσωπα, τα οποία κατά τη σταδιοδρομία τους έχουν πολλές πιθανότητες να εκπατριστούν, όπως τα μέλη του διπλωματικού σώματος, το προσωπικό των πολυεθνικών εταιριών κλπ, τα οποία βεβαίως λαμβάνουν παρόμοια ή, συχνά, πλέον γενναιόδωρα χρηματικά κίνητρα, εξαιτίας του ότι οι εργοδότες τους γνωρίζουν ότι οφείλουν να πράξουν έτσι.

Η Λευκή Βίβλος για την Μεταρρύθμιση της Επιτροπής(1) της 1ης Μαρτίου 2000 επιβεβαίωσε ότι οι όροι απασχόλησης συνολικά, περιλαμβανομένου του πακέτου αμοιβών, στην Επιτροπή και στα άλλα Ευρωπαϊκά Όργανα θα πρέπει να παραμείνουν ελκυστικοί και ανταγωνιστικοί κατά τρόπο που να διασφαλίζεται η ανεξαρτησία, η διάρκεια και ηψηλή ποιότητα της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Υπηρεσίας. Αυτή την πολιτική πρόθεση ενέκρινε στις 30 Νοεμβρίου 2000 και το Κοινοβούλιο στην έκθεση Harbour επί της Λευκής Βίβλου για την μεταρρύθμιση της Επιτροπής.

Σχετικά με τις λεπτομέρειες των όρωνπό τους οποίους χορηγείται το επίδομα αποδημίας, θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής:

- Το επίδομα αποδημίας χορηγείται σύμφωνα με τον κανονισμόπηρεσιακής κατάστασης τωνπαλλήλων (ΚΥΚ), ο οποίος εκδόθηκε από το Συμβούλιο μετά από διαβούλευση με το Κοινοβούλιο. Σκοπός του επιδόματος είναι να αντισταθμίζειπέρ τουπαλλήλου τα πρόσθετα οικονομικά βάρη που προκύπτουν από το γεγονός ότι εργάζεται στο εξωτερικό, μακριά από τη χώρα καταγωγής του: τέτοια βάρη είναι η απόλυτηποχρέωσή του να εργάζεται σε μία ή περισσότερες ξένες γλώσσες, η απώλεια, πολλές φορές, του εισοδήματος που προέρχεται από τον/την σύζυγο ή σύντροφο που συνοδεύει τονπάλληλο, και η ανάγκη να διατηρεί, σε όλη τη διάρκεια του διαστήματος πουπηρετεί, στενούς δεσμούς με τη χώρα καταγωγής.

- Αποτελεί το κυριότερο μέσο διαφοροποίησης των μισθολογικών επιπέδων μεταξύπαλλήλων που είναιπήκοοι της χώραςποδοχής και αυτών που εγκατέλειψαν την χώρα καταγωγής για να αναλάβουνπηρεσία σε κάποιο Ευρωπαϊκό Όργανο.

- Το επίδομα αποδημίας χορηγείται μόνο σε αυστηρά αναλογικό βαθμό με την ύπαρξη καταστάσεως εκπατρισμού καιπό συνθήκες λεπτομερώς προσδιορισμένες και αντικειμενικά ελέγξιμες. Αντίθετα με αυτό που διατείνεται το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, χορηγείται μόνο στη διάρκεια της ενεργούπηρεσίας καθόσον χρόνο απαιτείται από τονπάλληλο να ζει εκτός της χώρας του/της για λόγους συναφείς προς τηνπηρεσία, και δεν λαμβάνεταιπόψη για τονπολογισμό των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων· επιπλέον, η νομολογία η σχετική με το επίδομα αυτό δεν έχει ποτέποδείξει ότι συμπεριλαμβάνει οποιοδήποτε στοιχείο αθέμιτης διάκρισης μεταξύ του εκπατρισθέντος και τωνπαλλήλων της χώραςποδοχής, στο μέτρο που η μισθολογική διαφορά συνδέεται άμεσα με τη διαφορά στην κατάστασή τους.

- Οι οικονομικέςποχρεώσεις που προκύπτουν από την εργασία εκτός της χώρας καταγωγής, κατά γενικό κανόνα δεν μειώνονται με την πάροδο του χρόνου και δεν επηρεάζονται από την όποια βαθμιαία ένταξη στην χώραποδοχής.

- Ορισμένα στοιχεία κόστους - όπως να εξασφαλιστεί φροντίδα για τους γονείς με ιδιαίτερες ανάγκες, η στήριξη της σχολικής ή πανεπιστημιακής φοίτησης των παιδιών, ή το να διατηρεί κανείς κάποια στέγη στη χώρα καταγωγής ενδεχομένως, και γενικότερα πράγματι, αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου.

- Το επίδομα εκπατρισμού που χορηγείται, εκφραζόμενο σε μικρότερο ποσοστό του μισθού, στουςπαλλήλους εκείνους που δεν είναι μενπήκοοι της χώραςποδοχής, αλλά οι οποίοι έχουν ζήσει ή εργαστεί στη χώρα αυτή ήδη πριν την ανάληψη των καθηκόντων τους με την πιθανότερη προοπτική να παραμείνουν σάυτή μακροπρόθεσμα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν λαμβάνονταιπόψη, στο πλαίσιο αυτό, τα διαστήματα απασχόλησης τουπαλλήλου σε άλλο διεθνή οργανισμό ή σε εθνική πρεσβεία, που αποτελούν κανονικά τοποθετήσεις περιορισμένης διάρκειας.

(1) COM(2000)200 τελικό.