ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1201/01

υποβολή: Christoph Konrad (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(19 Απριλίου 2001)

Θέμα: Εναρμόνιση των ελάχιστων προδιαγραφών για μέσα ατομικής προστασίας

1. Δημιουργείται από τη δημοσίευση της οδηγίας 89/686/ΕΟΚ(1) του Συμβουλίου στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και από την αναφορά των πηγών στο νόμο περί ασφαλείας των οργάνων, ηποχρέωση του εργοδότη να διαθέτει τα μέσα ατομικής προστασίας με αυτές τις ελάχιστες προδιαγραφές; Δημιουργείται για λόγους ευθύνης και μια έμμεσηποχρέωση για τους εργαζόμενους να φέρουν τα μέσα ατομικής προστασίας;

2. Μπορεί ο εργοδότης και μετά τη δημοσίευση των κανόνων να καθορίζει ακόμη με δική του ευθύνη, ποιου είδους μέσα ατομικής προστασίας πρέπει να φέρει κατά την εργασία ο εργαζόμενος;

3. Θίγεται ο νόμος περί προστασίας της εργασίας από τις ελάχιστες προδιαγραφές;

4. Ο κανονισμός περί χώρων εργασίας αποκλείει αυτοκίνητα δημοσίας χρήσεως από τις διατάξεις. Ισχύει ένας τέτοιος αποκλεισμός και για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τα μέσα ατομικής προστασίας;

(1) ΕΕ L 399 της 30.12.1989, σελ. 18.

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Ιουνίου 2001)

Η οδηγίας 89/656/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 1989, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας καιγείας για τη χρήση από τους εργαζόμενους εξοπλισμών ατομικής προστασίας κατά την εργασία(1) προβλέπει στο άρθρο 4, παράγραφος 1, ότι οι εξοπλισμοί ατομικής προστασίας πρέπει να είναι σύμφωνοι προς τις κοινοτικές διατάξεις σχετικά με το σχεδιασμό και την κατασκευή τους, από την πλευρά της ασφαλείας και τηςγείας, δηλαδή με την τροποποιημένη οδηγία 89/686/ΕΟΚ για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα μέσα ατομικής προστασίας(2).

Το άρθρο 4 της οδηγίας 89/656/ΕΟΚ ορίζει επίσης τις συνθήκες χρήσης του εξοπλισμού ατομικής προστασίας. Ειδικότερα, η παράγραφος 6 προσδιορίζει ότι πρέπει να παρέχονται δωρεάν από τον εργοδότη αλλά δίνει την ελευθερία στα κράτη μέλη να προβλέψουν ότι οι εργαζόμενοι καλούνται να συμβάλουν στα έξοδα ορισμένων εξοπλισμών ατομικής προστασίας εφόσον αυτοί δεν χρησιμοποιούνται μόνον στην εργασία.

Σύμφωνα με το άρθρο 13 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και τηςγείας των εργαζομένων κατά την εργασία(3), αποτελεί ευθύνη του κάθε εργαζομένου να φροντίζει ανάλογα με τις δυνατότητές του, για την ασφάλεια και τηνγεία του, καθώς και για την ασφάλεια και τηνγεία των άλλων ατόμων που επηρεάζονται από τις πράξεις ή παραλείψεις του κατά την εργασία σύμφωνα με την εκπαίδευσή του και τις κατάλληλες οδηγίες του εργοδότη του.

Για ναλοποιηθεί αυτός ο στόχος, οι εργαζόμενοι πρέπει κυρίως να χρησιμοποιούν σωστά τον εξοπλισμό ατομικής προστασίας που τίθεται στη διάθεσή τους.

Στις οδηγίες νέας προσέγγισης, στις οποίες ανήκει η οδηγία 89/686/ΕΟΚ, η χρησιμοποίηση των ευρωπαϊκών προτύπων είναι προαιρετική.

Οι οδηγίες βάσει του άρθρου 137 (πρώην άρθρο 118A) της Συνθήκης ΕΚ περιέχουν ελάχιστες προδιαγραφές που πρέπει να μεταφερθούν στις νομοθεσίες των κρατών μελών.

Η απάντηση είναι αρνητική. Οι μόνες εξαιρέσεις από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 89/656/ΕΟΚ είναι εκείνες που περιλαμβάνονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον εξοπλισμό ατομικής προστασίας των οδικών μέσων μεταφοράς.

(1) ΕΕ L 393 της 30.12.1989.

(2) Οδηγία 89/686/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1989 για τη προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα μέσα ατομικής προστασίας(ΕΕ L 399 της 30.12.1989) που τροποποιήθηκε από την οδηγία 93/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 22ας Ιουλίου 1993 (ΕΕ L 220 της 30.8.1993), η οδηγία 93/95/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 29ης Οκτωβρίου 1993 (ΕΕ L 276 της 9.11.1993) και η οδηγία 96/58/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 3ης Σεπτεμβρίου 1996 (ΕΕ L 236 της 18.9.1996).

(3) ΕΕ L 183 της 29.6.1989.