ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1467/98

υποβολή: Rosemarie Wemheuer (PSE) προς την Επιτροπή

(13 Μαΐου 1998)

Θέμα: Διαδικασία που εφαρμόζεται όταν υπάρχει υποψία διαφθοράς

Η Επιτροπή υπέβαλε κατά τα τέλη του 1994 αρχάς του 1995, στο Συμβούλιο μία έκθεση σχετικά με την αντιμετώπιση της διαφθοράς, η οποία σύμφωνα με όσα γνωρίζω βασίζεται σε μελέτες για την αντιμετώπιση της διαφθοράς σε όλα τα κράτη μέλη.

Εν όψει της μόνιμα αυξανόμενης σημασίας μιας αποτελεσματικής αντιμετώπισης της διαφθοράς, και ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη συγκεκριμένα περιστατικά, παρακαλώ την Επιτροπή να μου παράσχει πληροφορίες στις ακόλουθες ερωτήσεις.

1. Ποια περαιτέρω μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή στον εν λόγω τομέα και ποιες υπηρεσίες είναι σχετικά αρμόδιες στην Επιτροπή;

2. Όταν υπάρχει υποψία διαφθοράς βάσει ποιών αρχών ενεργεί η Επιτροπή; Όταν υπάρχει έναρξη υποψίας, αρχίζει πάντα μία διαδικασία έρευνας ή αποφασίζεται ανάλογα με την περίπτωση; Ιδιαίτερα, υπάρχει εγγύηση ότι η προβλεπόμενη καταστατική πειθαρχική κύρωση εφαρμόζεται χωρίς να ληφθούν υπόψη τα άτομα;

3. Σύμφωνα με ποιους κανόνες αποφασίζεται εάν οι δικαστικές αρχές ενός κράτους μέλους παρεμβαίνουν; Ποιος λαμβάνει την απόφαση και υπό ποια μορφή ενημερώνονται οι σχετικές δικαστικές αρχές;

4. Είναι σωστό να υποθέτει κανείς ότι ο αρμόδιος οργανισμός είναι σε θέση να διεξαγάγει την έρευνα εν πλήρη ανεξαρτησία και χωρίς να λάβει υπόψη τα πρόσωπα και ότι δεν ασκείται οιασδήποτε μορφής επιρροή;

Απάντηση της κας Gradin εξ ονόματος της Επιτροπής

(30 Ιουλίου 1998)

Καθώς γνωρίζει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή προσδίδει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία στην καταπολέμηση της απάτης και της διαφθοράς, κυρίως της διαφθοράς στην οποία ενέχονται υπάλληλοι της Κοινότητας.

Σε απάντηση των σημείων 1 και 4 της γραπτής ερώτησης του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην έγκριση από το Συμβούλιο νομικών πράξεων στη βάση της συνθήκης ΕΚ, κυρίως στην έγκριση της σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, του πρώτου πρωτοκόλλου αυτής της σύμβασης και της σύμβασης για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην οποία ενέχονται υπάλληλοι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και υπάλληλοι των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης(1). Οι δύο αυτές τελευταίες πράξεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές κυρίως στο μέτρο που επανορθώνουν την ισχύουσα σε ορισμένα κράτη μέλη κατάσταση, για παράδειγμα το Βέλγιο, όπου το ποινικό δίκαιο δεν περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με τα αδικήματα δωροδοκίας στα οποία ενέχονται υπάλληλοι των Κοινοτήτων. Όμως, οι πράξεις αυτές εναπομένει να επικυρωθούν για να τεθούν σε ισχύ.

Στην ανακοίνωσή της της 18ης Νοεμβρίου 1997(2), η Επιτροπή εξέθεσε την ισχύουσα πολιτική της και τις προθέσεις της όσον αφορά τις δράσεις που πρέπει να αναληφθούν για την καταπολέμηση της απάτης και της διαφθοράς στην οποία ενέχονται υπάλληλοι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Αυτή η ανακοίνωση καθόριζε προσανατολισμούς, ο πρώτος των οποίων αφορούσε την ενίσχυση του ρόλου της μονάδας της Επιτροπής για την καταπολέμηση της απάτης (UCLAF) στις εσωτερικές έρευνες της Επιτροπής κυρίως με τον καθορισμό κανόνων σχετικά με τις αρμοδιότητες και την ανεξαρτησία δράσης της UCLAF καθώς και με τις σχέσεις της με τις δικαστικές αρχές.

Παράλληλα με αυτή τη δράση, η Επιτροπή αναδιοργάνωσε την UCLAF και τη μετέτρεψε σε μονάδα άμεσα εξαρτώμενη από τη Γενική Γραμματεία από την 1 Νοεμβρίου 1998. Στο πλαίσιο αυτής της αναδιοργάνωσης, δημιουργήθηκε μία χωριστή ομάδα συνδέσμου, ειδικευμένη στο ποινικό δίκαιο; η δημιουργία αυτής της ομάδας αποδεικνύει την ιδιαίτερη σημασία που προσδίδει η Επιτροπή στην καταπολέμηση της διαφθοράς και στη συνεργασία με τις δικαστικές αρχές.

Σε απάντηση των σημείων 2 και 3 της γραπτής ερώτησης του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή τονίζει ότι εναπόκειται στον διευθυντή της UCLAF να αποφασίσει την έναρξη ή μη έρευνας σε περίπτωση που υπάρχει τεκμήριο ή υποψία διαφθοράς. Αυτή η απόφαση θεμελιώνεται αποκλειστικά στην αξιολόγηση του χαρακτήρα και της αξιοπιστίας των διαθέσιμων αποδεικτικών στοιχείων.

Μετά το πέρας της έρευνας, η UCLAF συντάσσει έκθεση στην οποία αναφέρονται τα αποδεικτικά στοιχεία και προσδιορίζεται σε ποιο βαθμό τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν ή αναιρούν τις αρχικές υποψίες ή εικασίες.

Αν η έκθεση καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι εσωτερικές ή εξωτερικές αρχές μπορούν να ζητήσουν περαιτέρω ενέργειες, διαβιβάζεται στην αρχή που είναι αρμόδια για κάθε απόφαση σχετική με διοικητικές, πειθαρχικές ή δικαστικές διαδικασίες. Εφόσον υπάρχει λόγος, η UCLAF καλεί τις δικαστικές αρχές του κράτους μέλους να συνεργαστούν κατ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 209Α της συνθήκης ΕΚ. Η UCLAF παρέχει στις εθνικές αρχές τη βοήθεια που χρειάζονται. Όταν συγκεντρωθούν αποδεικτικά στοιχεία στο πλαίσιο έρευνας που διεξάγεται εκτός της Επιτροπής κατ' εφαρμογή του κανονισμού (Ευρατόμ, ΕΚ) αριθ. 2185/96, του Συμβουλίου, της 11ης Νοεμβρίου 1996 σχετικά με τους επιτόπιους ελέγχους και επαληθεύσεις που πραγματοποιούνται από την Επιτροπή για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της απάτης και άλλων παρατυπιών(3), τα αποδεικτικά στοιχεία ανακοινώνονται στις αρχές του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 8 του εν λόγω κανονισμού.

Στις 14 Ιουλίου 1998, η Επιτροπή διευκρίνισε περαιτέρω τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ύποπτες περιπτώσεις αναφέρονται στη δικαστική αρχή ή στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή. Αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του διευθυντή της UCLAF να διαβιβάσει ταχέως τις συγκεκριμένες περιπτώσεις, ενημερώνοντας ταυτόχρονα την ιεραρχία. Η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή έχει την αρμοδιότητα να ξεκινήσει πειθαρχικές διαδικασίες. Οι δικαστικές αρχές είναι αρμόδιες να παραπέμψουν τις ποινικές υποθέσεις στα δικαστήρια.

(1) ΕΕ C 316 της 22.11.1995; ΕΕ C 313 της 23.10.1996; ΕΕ C 195 της 25.6.1997.

(2) Ορθή και υγιής οικονομική και διοικητική διαχείριση, βελτίωση της δράσης κατά της επαγγελματικής ανεπάρκειας, των οικονομικών παρατυπιών, της απάτης και της διαφθοράς (SEC(97)2198).

(3) ΕΕ L 292 της 15.11.1996.