ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1523/99

υποβολή: Hiltrud Breyer (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(1 Σεπτεμβρίου 1999)

Θέμα: Μετρήσεις των τιμών διοξίνης σε τρόφιμα

Σε επιστολή της γερμανικής βιομηχανίας τροφίμων BLL του Ιουνίου 1999 αναφέρεται ότι οι βελγικές αρχές χαρακτηρίζουν τελικά προϊόντα ως «ελεύθερα διοξίνης», αν και τα δεδομένα αυτά δεν μπορούν να αποδειχθούν παρά μόνο μεπολογισμό 7 PCB's. Αυτή η μέθοδοςπολογισμού μπορεί να εφαρμοσθεί ενδεχομένως στον τομέα των χρησιμοποιημένων και λιπαντικών ελαίων, όχι όμως στον τομέα των τροφίμων.

1. Είναι η Επιτροπή ενήμερη σχετικά με αυτή τη μάλλον αμφίβολη διαδικασίαπολογισμού που εφαρμόζουν οι βελγικές αρχές;

2. Συμφωνεί η Επιτροπή ότι, δεδομένου τουψηλού ποσοστού κινδύνου των PCB's, δεν επιτρέπεται να γίνονται αυθαίρετοιπολογισμοί;

3. Συμφωνεί η Επιτροπή ότι η ανεκτή τιμή 1-4 pg/Kg είναι τελείως παράλογη και αυθαίρετη και δεν εξασφαλίζει ότι αποκλείεται κάθε κίνδυνος για τηνγεία;

4. Πότε προτίθεται η Επιτροπή να ορίσει οριακές τιμές για τις διοξίνες στα τρόφιμα, προκειμένου να τεθεί τέρμα στην σκανδαλώδη κατάσταση που συνίσταται στη μη ύπαρξη οριακούπολογισμού και στην ανεύθυνη «αυτορρύθμιση»της βιομηχανίας τροφίμων;

5. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι η Υπηρεσία για την Προστασία του Περιβάλλοντος (EPA) στις ΗΠΑ διαθέτει πρόσφατες μελέτες οι οποίες αποδεικνύουν ότι πολύ περισσότερα απο τα επτά προαναφερθέντα PCB's χαρακτηρίζονται ως τοξικά; Γνωρίζει η Επιτροπή αυτήν την μελέτη; Ποιά συμπεράσματα εξάγει από αυτήν;

Απάντηση του κ. Byrne εξονόματος της Επιτροπής

(15 Οκτωβρίου 1999)

Η μόλυνση των τροφίμων που επισημάνθηκε από το Βέλγιο στις 27 Μα ου 1999 στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη χαρακτηρίζεται από αφύσικαψηλά ποσοστά διοξινών στα ανακυκλωμένα και χρησιμοποιημένα λίπη που χρησιμοποιήθηκαν τυχαία ως ζωοτροφή σε πουλερικά, χοίρους και βοοειδή.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέτασε τις διάφορες μελέτες που έγιναν για τη συγκεκριμένη μόλυνση. μως οι μελέτες δείχνουν ότι η μόλυνση των τροφίμων διαπιστώνεται με την παρουσία 7 ουσιών συγγενών των πολυχλωροδιφαινυλίων (PCB) και συγκεκριμένα των 28, 52, 101, 118, 138, 153 και 180. Αυτή η μέθοδος ανίχνευσης δεν είναι προσαρμοσμένη για την ανίχνευση μόλυνσης από διοξίνες σε διαφορετικό περιβάλλον: άλλα PCB πρέπει συνεπώς να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες της μόλυνσης από διοξίνες ή, στην περίπτωση που η μόλυνση από διοξίνη δεν συνδέεται με την παρουσία PCB, να χρησιμοποιηθούν άλλοι δείκτες. Σε κάθε περίπτωση τυχαίας μόλυνσης από διοξίνες διερευνώνται οι πλέον αξιόπιστοι δείκτες που δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις οι πλέον τοξικοί.

Λόγω της διάρκειας, του κόστους και του τεχνικού εξοπλισμού που απαιτείται για τη διερεύνηση διοξινών στα τρόφιμα, λίγα είναι εκείνα τα εργαστήρια που μπορούν να πραγματοποιήσουν τέτοιου είδους ανάλυση. Στην περίπτωση εκτεταμένης έρευνας, είναι συνεπώς προτιμότερο να ανατρέχουμε σε αναλύσεις λιγότερο δαπανηρές και χρονοβόρες σχετικά με τα PCB, που είναι αξιόπιστοι δείκτες, οι οποίες όμως επιτρέπουν τον εντοπισμό των μολυσμένων προϊόντων και μπορούν, ανάλογα με την περίπτωση, να οδηγήσουν στη διερεύνηση των διοξινών.

Σχετικά με τον καθορισμό οριακών τιμών για τα ποσοστά διοξινών στα τρόφιμα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1998 μια ενδελεχή μελέτη των επιπέδων μόλυνσης που διαπιστώνονται στα τρόφιμα σε πολλά κράτη μέλη. Η μελέτη αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος επιστημονικής συνεργασίας των κρατών μελών (SCOOP). Τα πρώτα αποτελέσματα της μελέτης αυτής, που αναμένεται να είναι έτοιμα στο άμεσο μέλλον, καθώς και εκείνα των τρεχουσών εργασιών του Κοινού Ερευνητικού Κέντρου και του Ινστιτούτου Υλικών και Μετρήσεων Αναφοράς, θα επιτρέψουν να εκτιμηθούν καλύτερα οι κίνδυνοι και να αποτελέσουν τη βάση για περαιτέρω προβληματισμό.

Αναμένοντας τα στοιχεία που της είναι απαραίτητα προκειμένου να αποφανθεί για τις οριακές τιμές των διοξινών στα τρόφιμα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βασίστηκε στην επιστημονική αξιολόγηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) που συνέστησε να τηρείται ως μέγιστη ημερήσια ανεκτή δόση 1 έως 4 πικογραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους για τις διοξίνες. Ορίζοντας το ποσοστό αυτό, ο ΠΟΥ επιθυμεί να διασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την ανθρώπινηγεία αναγνωρίζοντας ότι γίνεται θόρυβος για τις διοξίνες σε όλες τις βιομηχανικές χώρες. Μέχρι το 1999 τα σχέδια επιτήρησης που είχαν θεσπίσει οι χώρες αυτές, και κυρίως τα κράτη μέλη, εστιάζονταν ουσιαστικά στην απομάκρυνση από το εμπόριο του μολυσμένου γάλακτος και των προϊόντων του. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα προτείνει στα κράτη μέλη να γίνονται δοκιμές για την ανίχνευση διοξίνης και PCB στο κρέας, τα ψάρια και τα παράγωγα προϊόντα τους από το 2000.