ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2468/98

υποβολή: Hiltrud Breyer (V) προς την Επιτροπή

(30 Ιουλίου 1998)

Θέμα: Συνεχιζόμενη μεταφορά ιταλικών αποβλήτων

Από το 1997 οι αρχές του Darmstadt έχουν σε πολλές περιπτώσεις εκδώσει στην ιταλική εταιρία 3 R Servizi S.p.A., κατόπιν αιτήσεώς της, άδεια για τη μεταφορά ιταλικών αποβλήτων με στόχο τη διάθεσή τους στις εγκαταστάσεις αποτέφρωσης ειδικών αποβλήτων του Biebesheim, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2 α) και το άρθρο 5, παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 259/93(1) σχετικά με τη μεταφορά αποβλήτων. Τα εν λόγω απόβλητα εισάγονται από την εταιρία διαχείρισης βιομηχανικών αποβλήτων της Έσσης, Hessische Industriemüll, Ε.Π.Ε.

Έως τώρα έχουν εκδοθεί άδειες (έως τις 24.6.1998) για τη μεταφορά τουλάχιστον 7.000 τόννων αποβλήτων προς διάθεση από την Ιταλία στη Γερμανία. Αναμένονται περαιτέρω αιτήσεις από την εταιρία 3 R Servizi S.p.A. για τη μεταφορά αποβλήτων. Οι αρμόδιες τοπικές αρχές κωλύονται βάσει των κοινοτικών νομοθετικών διατάξεων να απαγορεύσουν τις εν λόγω εισαγωγές αποβλήτων.

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή εάν η αρμόδια αρχή στον τόπο προορισμού μπορεί να προβάλει αντιρρήσεις, σύμφωνα με το άρθρο 4, παρ. 3, β) i) του κανονισμού για τη μεταφορά αποβλήτων μόνον εφόσον οι εγκαταστάσεις διάθεσης αποβλήτων, για τις οποίες προορίζονται, εκτελούν ήδη υπερβολικό όγκο εργασιών ή πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη διάθεση εγχωρίων αποβλήτων; Σε ποιο βαθμό μπορούν επίσης να προβληθούν αντιρρήσεις σε περίπτωση που οι εγκαταστάσεις δεν εκτελούν υπερβολικό όγκο εργασιών επεξεργασίας εγχωρίων αποβλήτων, αλλά οι αρμόδιες αρχές προτίθενται να περιορίσουν τη διακίνηση αποβλήτων, σύμφωνα με το άρθρο 5 της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ(2) ή τη ρύπανση του τοπικού περιβάλλοντος;

(1) ΕΕ L 30 της 6.2.1993, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 194 της 25.7.1975, σελ. 39.

Κοινή απάντηση

του κ. Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής

στις γραπτές ερωτήσεις P-2385/98, E-2465/98, E-2466/98, E-2467/98 και E-2468/98

(23 Σεπτεμβρίου 1998)

Η Επιτροπή εικάζει ότι η μεταφορά των υπόψη αποβλήτων αποτελεί μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων προς απόρριψη. Τέτοιες μεταφορές καλύπτονται από τον κανονισμό του Συμβουλίου (ΕΟΚ) 259/93 της 1ης Φεβρουαρίου 1993 σχετικά με την επιθεώρηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων προς, μέσα και έξω από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, του οποίου το άρθρο 4 (3α.i) ορίζει: "Τα Κράτη μέλη μπορούν να λαμβάνουν μέτρα, σύμφωνα με τη Συνθήκη, για τη γενική ή μερική απαγόρευση των μεταφορών αποβλήτων ή να προβάλουν συστηματικά αντιρρήσεις για τις εν λόγω μεταφορές". Η διάταξη αυτή προσφέρει έτσι τη δυνατότητα στα Κράτη μέλη να περιορίζουν γενικά και συστηματικά τις μεταφορές προς απόρριψη. Ωστόσο, η διάταξη κατά κανένα τρόπο δεν επιβάλλει οποιαδήποτε υποχρέωση σε αυτά να φέρουν εμπόδια στη μεταφορά αποβλήτων προς απόρριψη. Το άρθρο 130 Τ της Συνθήκης ΕΚ δεν έχει ισχύ, στο σημείο αυτό, αφού η ολοκληρωτική απαγόρευση είναι κάτι το αδιανόητο.

Οι αντιρρήσεις σε ό,τι αφορά τη μεταφορά αποβλήτων δεν μπορούν να έρχονται σε αντίθεση με τις γενικές διατάξεις της Συνθήκης. Ωστόσο, το επιχείρημα ότι άλλες εγκαταστάσεις είναι καταλληλότερες για το σκοπό αυτόν, δεν φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με τις γενικές αυτές διατάξεις. Η μεταφορά αποβλήτων είναι ακόμη δυνατό να αποθαρρυνθεί προκειμένου να περιορίζονται οι κίνδυνοι που αυτή συνεπάγεται. Επιπλέον, δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παρεμπόδιση μεταφοράς αποβλήτων ότι το σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων που εκπονήθηκε, ρητά αποκλείει την απόρριψη αποβλήτων από άλλα Κράτη μέλη.

Ο τρόπος κατά τον οποίο ένα Κράτος μέλος διαρρυθμίζει μόνο του την εσωτερική του διαχείριση αποβλήτων δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας. Ωστόσο, η σχέση μεταξύ δύο φορέων ενός Κράτους μέλους πρέπει να ρυθμίζεται με βάση την εθνική νομοθεσία του εν λόγω Κράτους μέλους.