ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0452/99

υποβολή: Gianni Tamino (V) προς την Επιτροπή

(5 Μαρτίου 1999)

Θέμα: Επιδημία φυσαλιδώδους ασθένειας του χοίρου

Στα τέλη του Ιανουρίου στην επαρχία της Μάντουας εκδηλώθηκαν τρεις εστίες φυσαλιδώδους ασθένειας του χοίρου που οδήγησαν στη σφαγή περίπου 10.000 χοίρων. Η φυσαλιδώδης ασθένεια δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα σοβαρά συμπτώματα και η πορεία της, ανεξάρτητα από την υψηλή νοσηρότητα, ολοκληρώνεται εντός ολίγων ημερών χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες για τα πληγέντα από την ασθένεια ζώα με μόνη εξαίρεση την περιστασιακή απώλεια των οπλών. Η φυσαλιδώδης ασθένεια, η οποία προκαλείται από ένα ιό των εντέρων, παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα από πλευράς συμπτωμάτων με τον αφθώδη πυρετό ο οποίος προκαλεί σοβαρές βλάβες στα πληγέντα από την ασθένεια ζώα (πλήττει ακόμα και τα βοοειδή). Το κρέας των χοίρων που σφάζονται λόγω της φυσαλιδώδους ασθένειας του χοίρου προορίζεται για ζωοτεχνική χρήση.

Πρέπει να εξετασθεί μήπως, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, οι εκτροφείς έχουν την τάση να αποκρύπτουν τις περιπτώσεις φυσαλιδώδους ασθένειας λόγω ακριβώς των ισχυόντων δραστικών μέτρων. Αντίθετα προς όσα ίσχυαν παλαιότερα, τα μέσα διάγνωσης που διαθέτουμε σήμερα επιτρέπουν να γίνει πολύ ταχύτερα η διάκριση ανάμεσα στον ιό της φυσαλιδώδους ασθένειας και τον ιό του αφθώδους πυρετού.

Θεωρεί η Επιτροπή ότι θα ήταν σκόπιμο να επανεξετασθούν οι ισχύουσες σήμερα υγειονομικές διατάξεις και να αποσυρθεί η φυσαλιδώδης ασθένεια του χοίρου από τον κατάλογο εκείνων που δημιουργούν υποχρέωση δήλωσής τους; Δε νομίζει ότι τα μέτρα σφαγής των ζώων είναι υπερβολικά σε σχέση με το μη ιδιαίτερα σοβαρό της ασθένειας; Πόσος καιρός απαιτείται με τα σημερινά διαγνωστικά μέσα για να γίνει διάκριση ανάμεσα στον ιό της φυσαλιδώδους ασθένειας του χοίρου και τον ιό του αφθώδους πυρετού; Η χρήση του κρέατος των πληγέντων από τη φυσαλιδώδη ασθένεια ζώων για την παραγωγή ζωωτροφών δεν αντίκειται προς τις κοινοτικές διατάξεις μετά την κρίση της τρελής αγελάδας; Ποιό είναι το ύψος των συνολικών αντισταθμίσεων που έχουν καταβληθεί στους εκτροφείς τα τελευταία χρόνια για τη σφαγή των ζώων; Έχει εκπονηθεί κάποια ακριβής ανάλυση κόστους-ωφέλειας αυτών των προφυλακτικών μέτρων;

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Απριλίου 1999)

Οι τρέχουσες διατάξεις για τη φυσαλιδώδη νόσο των χοίρων (SVD) περιλαμβάνονται στην οδηγία 92/119/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης Δεκεμβρίου 1992 για τη θέσπιση γενικών κοινοτικών μέτρων σχετικά με τη φυσαλιδώδη νόσο των χοίρων(1), η οποία εξεδόθη λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η νόσος αυτή κατατάσσεται στον πίνακα Α των ασθενειών ζώων του Διεθνούς Γραφείου Επιζωοτιών (ΔΓΕ). Στη συμφωνία με αντικείμενο την εφαρμογή υγειονομικών και φυτοϋγειονομικών μέτρων του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου το υπόψη όργανο αναφέρεται ως ζωοτεχνικός φορέας αναφοράς για την ανάπτυξη και την προώθηση διεθνών προτύπων, οδηγιών και συστάσεων περί υγείας των ζώων, οι οποίες επηρεάζουν το εμπόριο ζώντων ζώων και ζωικών προϊόντων. Ο πίνακας Α περιλαμβάνει τις ασθένειες των ζώων για τις οποίες είναι υποχρεωτική η άμεση κοινοποίηση εκδηλώσεων σχετικών περιστατικών λόγω της μείζονος οικονομικής των σημασίας και της ταχείας εξάπλωσής των. Ως εκ τούτου, υφίσταται δυνατότητα ουσιωδών αλλαγών στην ασκούμενη από την Κοινότητα πολιτική για ασθένειες όπως η SVD μόνο εφόσον τροποποιηθεί η τρέχουσα ταξινόμηση του ΔΓΕ.

Ενας από τους λόγους για την ένταξη της SVD στον πίνακα Α είναι η ομοιότητά της προς τον αφθώδη πυρετό. Πρόσφατα αναπτύχθηκαν νέα διαγνωστικά εργαλεία που επιτρέπουν ταχεία διάκριση μεταξύ των δύο νόσων, συνήθως εντός εικοσιτετραώρου.

Σύμφωνα με τη σχετική κοινοτική νομοθεσία, τα κρεατοστεάλευρα από θηλαστικά που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή μη μηρυκαστικών ειδών οφείλουν να υποβάλλονται σε ειδική θερμική επεξεργασία ώστε να εξουδετερώνεται ο παράγων της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας των βοοειδών. Τις διατάξεις αυτές δεν αντιβαίνει η χρήση σφαγίων από χοίρους που οδηγήθηκαν στο σφαγείο λόγω SVD, για την παραγωγή κρεατοστεαλεύρων.

Κατά την τελευταία τριετία, στην Κοινότητα έχουν εκδηλωθεί περιστατικά SVD μόνο στην Ιταλία. Η αποζημίωση των χοιροτρόφων, ως επακόλουθο των εκδηλώσεων της νόσου, κατά το 1997 ανήλθε σε 8 833 εκατ. ιταλικές λίρες (4,6 εκατ. ευρώ). Οι ιταλικές αρχές δεν έχουν ακόμη αποστείλει στην Επιτροπή τα αριθμητικά στοιχεία για το 1998, πλην όμως είναι πιθανό ότι το ποσό θα πλησιάζει εκείνο του 1997, με βάση το πλήθος των σφαγέντων χοίρων.

Η Επιτροπή δεν έχει διενεργήσει ανάλυση κόστους/αποτελέσματος σχετικά με τα μέτρα που θεσπίστηκαν για την καταπολέμηση της SVD. Ωστόσο, προκειμένου να αξιολογήσει τα οφέλη από την τρέχουσα πολιτική εξάλειψης της νόσου, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η παρουσία της επίμαχης ασθένειας μπορεί να αντιπροσωπεύει σοβαρό εμπόδιο στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές και στις εξαγωγές ζώντων χοίρων και σχετικών προϊόντων προς τρίτες χώρες.

(1) ΕΕ L 62 της 15.3.1993.