ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-4100/00

υποβολή: Bart Staes (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(10 Ιανουαρίου 2001)

Θέμα: Οι γλωσσικές διακρίσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Στο κατώφλι του Ευρωπαϊκού Έτους των Γλωσσών διάφοροι ευρωπαϊκοί οργανισμοί απαιτούν όλο και πιο συχνά και απροκάλυπτα από τουςποψηφίους τους να παρουσιάζουν την αγγλική γλώσσα ως μητρική γλώσσα. Ως εκ τούτου επιβάλλουν μία καταφανή διάκριση εις βάρος των αιτούντων εργασία που μιλούν μια άλλη γλώσσα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, τα αγγλικά αποκτούν άνευ λόγου το καθεστώς της δεσπόζουσας (πολιτιστικά) γλώσσας.

Ένα σκανδαλώδες παράδειγμα διακρίσεως εις βάρος μη αγγλοφώνων αποτελεί η ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσης που δημοσίευσε το Συμβούλιο Δήμων και Περιφερειών της Ευρώπης. Η κεντρική αυτή οργάνωση ζητά για τα γραφεία της στις Βρυξέλλες, έναπεύθυνο πληροφοριών με μητρική γλώσσα τα αγγλικά. Διάφορες άλλες προσφορές εργασίας αποδεικνύουν δυστυχώς ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Στις εβδομαδιαίες εκδόσεις European Voice και The Bulletin, περιλαμβάνονται συχνά αγγελίες για την πλήρωση κενής θέσης εκ μέρους ΜΚΟ και επιχειρήσεων που θέτουν ως όρο τη χρήση της αγγλικής ως english mother tongue.

Το κριτήριο της μητρικής γλώσσας αντιβαίνει προς την αρχή της μη διάκρισης κατά την πρόσληψη σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι μη αγγλόφωνοι αποκλείονται εξαρχής από τη διαδικασία επιλογής ακόμη και όταν είναι καλοί γνώστες της αγγλικής γλώσσας. Είναι καταφανές ότι για ορισμένες θέσεις οι μη ομιλούντες την αγγλική δεν λαμβάνονται καθόλουπόψη: τούτο δε ενώ αναδύει το Ευρωπαϊκό Έτος των Γλωσσών!

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη ότι ο όρος που οφείλουν να πληρούν οιποψήφιοι για μία θέση, δηλαδή να έχουν μητρική τους γλώσσα την αγγλική, σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνιστά παραβίαση της αρχής της μη διάκρισης; Εάν ναι, ποιες ενέργειες προτίθεται να αναλάβει η Επιτροπή για να θέσει τέρμα στις εν λόγω (γλωσσικές) διακρίσεις; Εάν όχι, βάσει ποιών επιχειρημάτων κρίνει η Επιτροπή ότι είναι δυνατόν να συμβιβαστεί ο όρος αυτός τη μη διάκρισης;

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Φεβρουαρίου 2001)

Οι κοινοτικοί κανόνες για την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων απαγορεύουν όχι μόνον τις ευθείες διακρίσεις λόγω ιθαγένειας, αλλά επίσης τις συγκεκαλυμμένες διακρίσεις οι οποίες, με την εφαρμογή φαινομενικά ουδέτερων κριτηρίων, καταλήγουν στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα. Ωστόσο, δενπάρχει διάκριση όταν οι όροι σχετικά με τις γλωσσικές γνώσεις επιβάλλονται από τη φύση της προς πλήρωση θέσεως εργασίας(1).

Επομένως, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι ενδεχομένως δικαιολογημένη η απαίτηση να διαθέτουνψηλότατου επιπέδου γλωσσικές γνώσεις οιποψήφιοι για μια θέση. Ωστόσο, η μη παροχή της δυνατότητας να αποδειχθεί η γνώση της γλώσσας με άλλον τρόπο πέρα από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη γλώσσα είναι η μητρική τουποψηφίου μπορεί να θεωρηθεί δυσανάλογη σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό(2).

Οι εθνικές αρχές, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι δικαστικές, του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους πρέπει να εκτιμήσουν κατά περίπτωση κατά πόσον οι απαιτήσεις του εργοδότη συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο.

Κατά συνέπειαν, δεν ανήκει στην Επιτροπή να παρέμβει σε αυτήν την περίπτωση.

(1) Βλ. σχετικά, όσον αφορά τους μισθωτούς, το άρθρο 3, παράγραφος 1, τελευταία φράση, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 (ΕΕ L 257 της 19.10.1968).

(2) Βλ. σχετικά την απόφαση του δικαστηρίου της 6.6.2000 στηνπόθεση C-281/98, Angonese, σκέψη 44 Ιουλίου 2000.