ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3672/02

υποβολή: Antonio Di Pietro (ELDR) προς την Επιτροπή

(18 Δεκεμβρίου 2002)

Θέμα: Άσκηση του επαγγέλματος του στοματολόγου

Στην Ιταλία, για τα άτομα που κατέχουν πτυχίο ιατρικής, η πρόσβαση στην άσκηση του ιατρικού κλάδου της στοματολογίαςπόκειται από τους επαγγελματικούς κλάδους, στην εγγραφή στην επετηρίδα των μη ιατρών οδοντιάτρων για το γεγονός και μόνο ότιπάρχει η αξίωση να ρυθμισθεί η άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος του στοματολόγου μέσω των οδηγιών για τους οδοντιάτρους,ποχρεώνοντας έτσι του ιατρούς που προτίθενται να ασκήσουν το επάγγελμα του στοματολόγου να εγγραφούν σε μία επαγγελματική επετηρίδα που ουδεμία σχέση έχει με το επάγγελμά τους και σε καταφανή αντίθεση με την κοινοτική οδηγία 93/16/ΕΟΚ(1).

Η λανθασμένη αυτή αξίωση είχε και εξακολουθεί να έχει σοβαρότατες και βλαπτικές συνέπειες ακόμη και δικαστικού χαρακτήρα για τους ιατρούς εκείνους, που βάσει της οδηγίας 93/16 μπορούν να θεραπεύουν το στόμα και τα δόντιαπό την ιδιότητα των ιατρών που έχουν εγγραφεί αποκλειστικά στην ιατρική επετηρίδα, δικαίωμα που η οδηγία 93/16 αναγνωρίζει στους κατόχους του πτυχίου ιατρικής.

Η συμπεριφορά αυτή έχει ήδη καταγγελθεί από δύο διαδικασίες παραβίασης έναντι της Ιταλίας (υποθέσεις C-40/93 και C-202/99) που κατέληξαν σε ισάριθμες καταδίκες γιατί συνένωσαν δύο τύπους επαγγελματιών που ρυθμίζονται από διαφορετικές οδηγίες οι οποίες αντίθετα, προορίζονται ακριβώς να ξεχωρίσουν τα επαγγέλματα αυτά (συγκρίνατε τις απαντήσεις της Επιτροπής σχετικά με τις γραπτές ερωτήσεις Ε-1522/96(2), Ε-1649/97(3), Ε-2698/98, Ε-2699/98 και Ε-2700/98(4)).

Μπορεί η Επιτροπή να αναφέρει εάν το πτυχίο ιατρικής και χειρουργικής που χορηγείται στην Ιταλία σε άτομα που άρχισαν την εκπαίδευσή τους ως ιατροί από το ακαδημαϊκό έτος 19980/81 και έπειτα, πληροί τις ελάχιστες προϋποθέσεις κατάρτισης για την άσκηση στην Ιταλία του ιατρικού επαγγέλματος ακόμη και στον οδοντο-στοματολογικό τομέα ή εάν η άσκηση της δραστηριότητας αυτήςπόκειται στην κατοχή πτυχίου ειδίκευσης ή εγγραφής στην επετηρίδα των μη ιατρών οδοντιάτρων·

(1) ΕΕ L 165 της 7.7.1993, σελ. 1.

(2) ΕΕ C 356 της 25.11.1996, σελ. 52.

(3) ΕΕ C 391 της 23.12.1997, σελ. 113.

(4) ΕΕ C 135 της 14.5.1999, σελ. 99.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Ιανουαρίου 2003)

Εκτός ειδικών παρεκκλίσεων, από την έναρξη ισχύος των οδηγιών 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 1978(1) (1) περί της αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων του οδοντιάτρου και του συντονισμού της εκπαιδεύσεως για το εν λόγω επάγγελμα, τα κράτη μέλη δεν δύνανται πλέον να επιτρέπουν στους ιατρούς χωρίς ειδικότητα να ασκούν το επάγγελμα του οδοντιάτρου ή του οδοντοστοματολόγου. Τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν από το Δικαστήριο με την απόφαση της 1ης Ιουνίου 1995 στηνπόθεση C-40/93, Επιτροπή κατά Ιταλίας(2), απόφαση με την οποία το Δικαστήριο ανέφερε ότι δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση τα κράτη μέλη να δημιουργούν κατηγορίες οδοντιάτρων που δεν προβλέπονται από τις οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ.

Η μόνη παρέκκλιση που αφορά την Ιταλία, προβλέπεται από το άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ, και επιτρέπει συγκεκριμένα στους ιταλούς ιατρούς που άρχισαν την βασική εκπαίδευσή τους πριν από τις 28 Ιανουαρίου 1980 να εξακολουθούν να ασκούν την οδοντιατρική στην Ιταλία και να εγκαθίστανται ως οδοντίατροι σε άλλα κράτη μέλη. Πράγματι, επειδή στην Ιταλία τη στιγμή της έγκρισης των οδηγιών 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ δενπήρχε μια ειδική εκπαίδευση για το επάγγελμα του οδοντιάτρου εκτός αυτής του ιατρού, έπρεπε τα δικαιώματα των εν λόγω ιατρών να διαφυλαχθούν στο πλαίσιο της θέσπισης του νέου επαγγέλματος.

Ωστόσο, επειδή η Ιταλία προχώρησε μονομερώς σε παράταση της προθεσμίας έναρξης των ιατρικών σπουδών που όριζε το άρθρο 19 (δηλαδή την 28η Ιανουαρίου 1980) στο ακαδημαϊκό έτος 1984/1985, το Δικαστήριο, με την προαναφερθείσα απόφαση της 1ης Ιουνίου 1995, ανεγνώρισε ότι η Ιταλία κατ' αυτόν τον τρόπο δεν εκπλήρωσε τιςποχρεώσεις της που απορρέουν από τις οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ. Εφόσον η Ιταλία δεν μπόρεσε να εφαρμόσει από μόνη της αυτήν την απόφαση (εκτός από την αφαίρεση της αδείας άσκησης των σχετικών ειδικοτήτων σχεδόν από τέσσερις χιλιάδες ιατρούς), ειδικά μέτρα ρύθμισης για τους εν λόγω επαγγελματίες (οργάνωση εξέτασης επάρκειας από τις ιταλικές αρχές) εγκρίθηκαν στο πλαίσιο της οδηγίας 2001/19/ΕΚ(3).

Εν κατακλείδι, με την επιφύλαξη της τήρησης των όρων της παρέκκλισης που ορίζεται στο άρθρο 19 παράγραφος 1 ή 2 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2001/19/CE, οι μη ειδικευμένοι ιατροί δεν μπορούν να εξασκήσουν το επάγγελμα του οδοντιάτρου ή του οδοντοστοματολόγου. Η περίπτωση αυτή δεν έρχεται σε αντίθεση με την οδηγία 93/16/ΕΟΚ(4).

(1) ΕΕ L 233 της 24.7.1978.

(2) Συλλογή 1995 σ. I-1319.

(3) Οδηγία 2001/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Μαΐου 2001 που τροποποιεί τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων καθώς και τις οδηγίες 77/452/ΕΟΚ, 77/453/ΕΟΚ, 78/686/ΕΟΚ, 78/687/ΕΟΚ, 78/1026/ΕΟΚ, 78/1027/ΕΟΚ, 80/154/ΕΟΚ, 80/155/ΕΟΚ, 85/384/ΕΟΚ, 85/432/ΕΟΚ, 85/433/ΕΟΚ και 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου που αφορούν το επάγγελμα του νοσοκόμουπεύθυνου για γενική περίθαλψη, του οδοντιάτρου, του κτηνιάτρου, της μαίας, του αρχιτέκτονα, του φαρμακοποιού και του ιατρού (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ), ΕΕ L 206 της 31.7.2001.

(4) Οδηγία 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993 για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών και της αμοιβαίας αναγνώρισης των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων τους, ΕΕ L 165 της 7.7.1993.