ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3092/02

υποβολή: Luciana Sbarbati (ELDR) προς την Επιτροπή

(22 Οκτωβρίου 2002)

Θέμα: Νέοι κανόνες για την εμπορία του ελαιολάδου

Ενώ η Επιτροπή Γεωργίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξετάζει τις τροποποιήσεις στην οδηγία σχετικά με την προστασία της ονομασίας προέλευσης των γεωργικών προϊόντων διατροφής, την 1η Νοεμβρίου 2002 θα τεθεί σε ισχύ ο νέος κανονισμός ΕΕ για το ελαιόλαδο.

Ο κανονισμός αυτόςπάρχει κίνδυνος να έχει, τουλάχιστον στην Ιταλία, μερικές αρνητικές συνέπειες:

- Επιτρέπεται η πώληση, έστω με μεταβατική περίοδο ενός έτους, χωρίς την ένδειξη προέλευσης του προϊόντος.

- Καθιερώνεται η έκφραση made in Italy, αλλά το ένα τέταρτο του ελαίου που εμφιαλώνεται και πωλείται στην Ιταλία προέρχεται από την Ισπανία, την Ελλάδα, το Μαρόκο, την Τουρκία, την Τυνησία, την Αλγερία κλπ. Στην Ευρώπη η παραγωγή ελαίου ρυθμίζεται από το νόμο. Ποιοι έλεγχοι πραγματοποιούνται για τα παρασιτοκτόνα που χρησιμοποιούνται στις βορειο-αφρικανικές χώρες και για την τήρηση τωνγειονομικών κανόνων·

- Απαγορεύεται η πώληση του προϊόντος χύμα και καθιερώνεται ηποχρέωση της εμπορίας του σε δοχεία των πέντε λίτρων κατ' ανώτατο όριο. Παρεμποδίζεται επομένως εκ των πραγμάτων η απ' ευθείας πώληση από τον παραγωγό στον καταναλωτή, με την προσθήκη στο κόστος παραγωγής του κόστους εμφιάλωσης και διανομής.

- Δημιουργείται ένα πρόβλημα για τους μεγάλους καταναλωτές: εστιάτορες και οικογένειες που παραδοσιακά (προπαντός σε ορισμένες περιοχές της κεντρικής και νότιας Ιταλίας) απευθύνονται μια φορά τον χρόνο στον παραγωγό για τις ετήσιες προμήθειές τους.

- Υποχρεώνεται ο μικρός παραγωγός (που δεν είναι οργανωμένος) να πωλεί ολόκληρη την συγκομιδή του σε κονσόρτσιουμ ή συνεταιρισμούς που προχωρούν στη διανομή του προϊόντος στην εθνική και διεθνή αγορά.

Είναι βέβαιο ότι, παραμένοντας τα πράγματα σε αυτή την κατάσταση, θα προστατευθεί ο καταναλωτής·

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Νοεμβρίου 2002)

Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1019/2002 της Επιτροπής της 13ης Ιουνίου 2002, για τις προδιαγραφές εμπορίας του ελαιολάδου(1), αποτελεί συνέχεια στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ανταποκρίνεται στις συστάσεις που διατύπωσε το Συμβούλιο κατά την εξέταση της εκθέσεως της Επιτροπής επί της στρατηγικής της ποιότητας για το ελαιόλαδο.

Η επιτροπή διαχείρισης των λιπαρών ουσιών στις 16 Οκτωβρίου 2002 ενέκρινε τροποποίηση του κανονισμού αυτού για να προσαρμοστούν καλύτερα οι ημερομηνίες της εφαρμογής των κανονιστικών διατάξεων στις απαιτήσεις των φορέων (παραγωγοί και επιχειρήσεις εμφιάλωσης). Για το σκοπό αυτό, η τροποποίηση της παραγράφου 2 του άρθρου 12 προβλέπει ότι ο κανονισμός εφαρμόζεται από την 1η Νοεμβρίου 2002, εκτός από τις διατάξεις των άρθρων 2, 3, 5 και 6 που εφαρμόζονται από την 1η Νοεμβρίου 2003. Με τον τρόπο αυτό, μεταφέρθηκε στην 1η Νοεμβρίου 2003 ηποχρέωση της συσκευασίας των ελαίων σε περιέκτες χωρητικότητας μικρότερης των 5 λίτρων, σημασμένους σύμφωνα με τον κανονισμό. Εξάλλου, τα έλαια που έχουν διατεθεί στο εμπόριο πριν από την 1η Νοεμβρίου 2003, δύνανται να πωληθούν έως το τέλος της ημερομηνίας καταναλώσεώς τους.

Όσον αφορά την ένδειξη της καταγωγής στην ετικέτα, το άρθρο 4 του κανονισμού εφαρμόζεται από την 1η Νοεμβρίου 2002. Το άρθρο αυτό διασφαλίζει τη συνέχιση του συστήματος που είχε καθιερωθεί με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2815/98(2).

Όσον αφορά τα έλαια που διατίθενται στο εμπόριο στην Ιταλία, πρέπει ναπενθυμίσουμε τα στοιχεία που αφορούν την τελευταία περίοδο παραγωγής 2001/2002. Πράγματι, δεδομένου ότι η παραγωγή ελαιολάδου ανήλθε σε 562 000 τόνους, η εσωτερική κατανάλωση σε 735 000 τόνους και οι εξαγωγές σε 280 000 τόνους, οι Ιταλοί εμπορευόμενοι εισήγαγαν συνολικά 440 000 τόνους για να καλύψουν τις ανάγκες της εσωτερικής κατανάλωσης και να εφοδιάσουν την εξωτερική αγορά. Το εισαχθέν έλαιο προέρχεται κυρίως από τα κράτη μέλη (περίπου 400 000 τόνοι προελεύσεως Ισπανίας). Οι 40 000 τόνοι ελαίου που εισήχθησαν από τρίτες χώρες προέρχονται από την Τυνησία και πρέπει να συμμορφούνται προς τις ποιοτικές απαιτήσεις που θεσπίστηκαν από τους κανονισμούς της Κοινότητας.

Για να τηρεί τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2815/98 και από την 1η Νοεμβρίου 2002, του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1019/2002, η ένδειξη Made in Italy μπορεί να τεθεί στην ετικέτα μόνο εάν το ελαιόλαδο περιλαμβάνει 25 % έως 100 % ελαίου προερχομένου από ελιές που έχουν συγκομισθεί στην Ιταλία. Εάν το ποσοστό του ελαιολάδου προέρχεται από ιταλικές ελιές δεν είναι 100 % αυτό θα πρέπει σαφώς να αναγράφεται.

Το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1019/2002, δεν απαγορεύει τις απευθείας πωλήσεις, αλλά προκειμένου να διασφαλιστεί η ποιότητα των ελαίων και οι καταχρήσεις από νοθευμένα μείγματα καθώς και για να διασφαλιστούν οιγιεινές συνθήκες των ελαίων που διατίθενται στην κατανάλωση, όλες οι πωλήσεις πρέπει να γίνονται σε συσκευασίες χωρητικότητας μικρότερης από 5 λίτρα, οι περιέκτες δε αυτοί θα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με κατάλληλο σύστημα κλεισίματος και να είναι σημασμένοι σύμφωνα με τον κανονισμό.

Εάν το κράτος μέλος το επιτρέπει, οι εστιάτορες μπορεί να προβαίνουν σε συσκευασίες μεγαλύτερες των λίτρων, ερμητικά κλεισμένες.

Δενπάρχειποχρέωση για τον παραγωγό να πωλεί σε κάποια κατηγορία εμπορευομένων.

Η Επιτροπή είναι πεπεισμένη ότι η ποιότητα ελαιολάδου που δίδει ο παραγωγός πρέπει να προστατεύεται έως ότου το προϊόν φθάσει στον καταναλωτή.

(1) ΕΕ L 155 της 14.6.2002.

(2) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2815/98 της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1998, σχετικά με τους κανόνες εμπορίας του ελαιολάδου, ΕΕ L 349 της 24.12.1998.