ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1806/99

υποβολή: Paul Rbig (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(11 Οκτωβρίου 1999)

Θέμα: Διασυνοριακή απευθείας αποστολή τηλεφωνικών καταλόγων

Η Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών αποτελείται από ευρωπαϊκές επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών. Στους ενδιαφερόμενους να αποκτήσουν έναν τηλεφωνικό κατάλογο ενός κράτους μέλους, η Ένωση συμβουλεύει να απευθύνονται στη διοίκηση του ίδιου του κράτους. Πολλέςπηρεσίες ακολουθούν τη συμβουλή αυτή που προέρχεται από έναν μη δημόσιο και μη κοινοτικό οργανισμό και δεν αποστέλλουν τηλεφωνικούς καταλόγους παρά μόνον στα όρια της επικράτειάς τους.

Πώς κρίνει η Επιτροπή την τακτική αυτήπό το πρίσμα της ελευθέρωσης του τομέα των τηλεπικοινωνιών και της εσωτερικής αγοράς;

Μπορεί η Επιτροπή να διαβεβαιώσει ότι δεν παραβιάζεται η νομοθεσία στον τομέα του ανταγωνισμού και των διακρίσεων;

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Νοεμβρίου 1999)

Το ερώτημα που έθεσε το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου αφορά τις συνθήκες που έθεσαν οι εθνικές κανονιστικές αρχές των κρατών μελών όσον αφορά την εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της οδηγίας 98/0010/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Σεπτεμβρίου 1998 για την εφαρμογή της παροχής ανοικτού δικτύου (ΟΝΡ) στη φωνητική τηλεφωνία και για την καθολικήπηρεσία για τις τηλεπικοινωνίες σε ανταγωνιστικό περιβάλλον(1).

Πράγματι, η οδηγία αυτή προβλέπει στο άρθρο 15, παράγραφος 2, ότι (με την επιφύλαξη της τήρησης των ρυθμίσεων που αφορούν την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα) «τα κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την άρση των τυχόν κανονιστικών περιορισμών οι οποίοι εμποδίζουν την παροχή τωνπηρεσιών και διευκολύνσεων που απαριθμούνται στο παράρτημα I μέρος 3, σύμφωνα με τους περί ανταγωνισμού κανόνες του κοινοτικού δικαίου». Στον κατάλογο του παραρτήματος I, μέρος 3, στα σημεία ε) και στ) γίνεται αναφορά στην πρόσβαση σεπηρεσίες τηλεφωνητή σε άλλα κράτη μέλη, καθώς επίσης και στην πρόσβαση σεπηρεσίες τηλεφωνικού καταλόγου σε άλλα κράτη μέλη.

Η περιγραφή του αξιότιμου μέλους του Κοινοβουλίου όσον αφορά τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (UIT) και των διαδικασιών της, θυμίζει την εποχή (πριν εισάγει η Κοινότητα ένα ρυθμιστικό πλαίσιο για την απελευθέρωση του τομέα των τηλεπικοινωνιών) όπου η UIT αντιπροσώπευε αποτελεσματικά μια ένωση εθνικών διοικήσεων που ήτανπεύθυνες για τις τηλεπικοινωνίες μέσα σε ένα πλαίσιο δημόσιων μονοπωλίων. Εν τω μεταξύ, οι δομές της UIT άρχισαν να εξελίσσονται, προκειμένου να εκφράσουν την αυξανόμενη, και όλο και πιο διαδεδομένη, διάκριση μεταξύ των φορέων των τηλεπικοινωνιών και των διοικήσεων που είναιπεύθυνες για τη ρύθμισή τους.

Αυτή η διάκριση επιβλήθηκε σταδιακά στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα από την πολιτική της ελευθέρωσης και κυρίως την κατάργηση των αποκλειστικών και ειδικών δικαιωμάτων τα οποία μπορούσαν να έχουν οι παραδοσιακοί φορείς, γεγονός που οδήγησε στην καθιέρωση της αρχής της διάκρισης μεταξύ του εθνικού ρυθμιστή και του παραδοσιακού φορέα από το πλαίσιο ρύθμισης πουιοθέτησε η Κοινότητα. Σήμερα, τόσο οι κρατικές διοικήσεις όσο και οι οικονομικοί φορείς των χωρών μελών της UIT συμμετέχουν σε αυτές τις εργασίες, οι κοινοτικοί κανόνες ωστόσο επιβάλλουν πλέον στις διοικήσεις των κρατών μελών που συμμετέχουν να ενεργούν ανεξάρτητα από τα συμφέροντα όλων των κατηγοριών των φορέων οι οποίοι είναι δυνατόν να συμβάλλουν στις εργασίες της UIT.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι συστάσεις που εξέδωσαν οι αρχές της UIT δεν έχουν καμία άμεσα δεσμευτική νομική ισχύ, όπως φαίνεται από την ονομασία τους, και επομένως μπορούν να τηρηθούν από τα κράτη μέλη μόνο εφόσον δεν αντιτίθενται στο ισχύον κοινοτικό δίκαιο.

Τέλος, η Επιτροπή δεν έχει μέχρι στιγμής πληροφορηθεί από τιςπεύθυνες διοικήσεις των κρατών μελών ότι οι συστάσεις της UIT θα είχαν ως αποτέλεσμα είτε να διευκολύνουν είτε να αντιτίθενται στην αποτελεσματική εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων της οδηγίας 98/0010/ΕΚ.

(1) ΕΕ L 101 της 1.4.1998.