ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1780/02

υποβολή: Luciano Caveri (ELDR) προς την Επιτροπή

(24 Ιουνίου 2002)

Θέμα: Ενιαίος ουρανός — Ιταλία

Τα διάφορα και πολύπλοκα προβλήματα που συνδέονται με τον ενιαίο ουρανό θέτουν προφανώς το θέμα μιας αυξημένης εναρμόνισης μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της αεροπλοΐας.

Η περίπτωση της Ιταλίας παρουσιάζει από κάποιας πλευράς ενδιαφέρον: ο Κώδικας Αεροπλοΐας είναι του 1942 και στερείται — μετά από 60 χρόνια! — κανονισμού εφαρμογής· μετά από δεκαετίες, ουδέποτε εντάχθησαν κανονικά στην ιταλική νομοθεσία τα Παραρτήματα ICAO (18 συνολικά) με τα σχετικά τεχνικά Παραρτήματα (DOC)· στην Ιταλία παραμένουν ανεφάρμοστες οι ρυθμίσεις περί συστάσεως δουλείας όσον αφορά τους αερολιμένες (ICAO Παράρτημα 14 και ιταλικός νόμος 58 του 1963) με συνέπεια τα κύρια αεροδρόμια να πνίγονται από τον ασφυκτικό κλοιό κάθε είδους εγκαταστάσεων.

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή τι γνωρίζει σχετικά και ποια μέτρα εναρμόνισης θα καταστούν αναγκαία στο μέλλον, μεταξύ άλλων και για την Ιταλία·

Απάντηση της κας de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής

(23 Ιουλίου 2002)

Η ιταλική νομοθεσία που διέπει την πολιτική αεροπορία πρέπει να εξετάζεταιπό το πρίσμα των πράξεων που απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις και, πιο πρόσφατα, από την της κοινοτική δράση.

Ισχύει πάντοτε κανονισμός εφαρμογής του κώδικα αεροναυτιλίας, ο οποίος χρονολογείται από το 1925. Ας σημειωθεί ότι θεσπίστηκε σειρά κανονισμών για την ενσωμάτωση/μεταφορά, στο εθνικό δίκαιο, των διατάξεων των παραρτημάτων στην Σύμβαση του Σικάγο του 1994 και των συνοδευτικών εγγράφων.

Το 1997, ο Εθνικός Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (Agenzia Nazionale per l'Aviazione Civile — ENAC) έλαβε εντολή να επεξεργαστεί και να θεσπίσει τους ειδικούς κανονισμούς. Επιπλέον, ο εν λόγω οργανισμός συντάσσει όλα τα διοικητικά έγγραφα που είναι αναγκαία για την ολοκλήρωση του κανονιστικού πλαισίου.

Πρόσφατος έλεγχος του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ΔΟΠΑ/ICAO) σχετικά με το επίπεδο μεταφοράς, στο οικείο εθνικό δίκαιο, των παραρτημάτων της Σύμβασης ICAO στα συμβαλλόμενα μέρη της, επιβεβαίωσε την συμμόρφωση της ιταλικής νομοθεσίας όσον αφορά παραρτήματα 1, 6, 8 και 18. Η συμμόρφωση αυτή κρίθηκε ανεπαρκής εις ό,τι αφορά το παράρτημα 14 (αερολιμένες).

Όσον αφορά τους αερολιμενικούς κανόνες ο νόμος 58 της 4ης Φεβρουαρίου 1963 θεσπίζει αυστηρότερες απαιτήσεις από αυτές που περιέχονται στο παράρτημα 14. Ωστόσο, οι τοπικές διοικήσεις δεν συμμορφώνονται πάντοτε με τα εν λόγω πρότυπα, των οποίων η εφαρμογή δενπόκειται πάντοτε στους αναγκαίους ελέγχους. Έτσι φθάνουμε στην κατάσταση που περιγράφει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου. Ωστόσο, οι εν λόγω κανόνες δενπάγονται στο κοινοτικό δίκαιο, και, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν το αντικείμενο δικαιοδοτικού ελέγχου σε κοινοτικό επίπεδο.

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η έλλειψη εναρμόνισης στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας και, ως εκ τούτου, να ικανοποιηθούν πληρέστερα οι απαιτήσεις της εσωτερικής αγοράς, η Κοινότητα δρομολόγησε, από τη δεκαετία του '90, προσπάθειες μεταφοράς, στο κοινοτικό δίκαιο, πολυάριθμων προτύπων διεθνούς δικαίου στον τομέα της αεροπορίας. Το διάβημα αυτό καθιστά νομικώς δεσμευτικότερους τους εν λόγω κανόνες και επιτρέπει τη χρήση κοινοτικών μηχανισμών για τον έλεγχο της ορθής εφαρμογής τους. Όσον αφορά τους Ενιαίους Ουρανούς, εμπλέκονται εν προκειμένω τα περιεχόμενα των παραρτημάτων 2, 3, 10, 11 και 15 της Σύμβασης ΔΟΠΑ/ICAO).