ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0309/02

υποβολή: Marie Isler Bguin (Verts/ALE) προς το Συμβούλιο

(11 Φεβρουαρίου 2002)

Θέμα: Περιβαλλοντικές οδηγίες και εξόχως απομακρυσμένες περιοχές

Η παγκόσμια φυσική κληρονομιάποβαθμίζεται σημαντικά και η βιοποικιλότητα φτωχαίνει ανησυχητικά. Παρά την ευθύνη μας απέναντι στις μελλοντικές γενιές, η οριστική εξαφάνιση φυτικών και ζωϊκών ειδών απειλεί να θέσει σε κίνδυνο την οικονομική ανάπτυξη ορισμένων χωρών ή ακόμη και την ιατρική έρευνα.

Οι εξόχως απομακρυσμένες περιοχές, τμήματα ορισμένων χωρών μελών, αντιπροσωπεύουν για την Ευρωπαϊκή Ένωση σημαντική συμβολή από άποψη βιοποικιλότητας και φυσικών πόρων.

Ωστόσο, οι περιβαλλοντικές κοινοτικές οδηγίες Φυσικοί οικότοποι, Πουλιά και τα προγράμματα Ζωή δεν εφαρμόζονται στα εδάφη αυτά.

Πώς μπορεί το Συμβούλιο να εξηγήσει και να δικαιολογήσει αυτήν την κοινοτική νομοθετική στρέβλωση, που ζημιώνει επικίνδυνα τη φυσική κληρονομιά που διαθέτουν οι περιοχές αυτές και δεν επιτρέπει έτσι να διασφαλιστεί η διατήρηση του συνόλου της βιοποικιλότητας των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης·

Μπορεί ένα κράτος μέλος να φέρει εμπόδιο στην κοινοτική νομοθεσία, αποκλίνοντας από την εφαρμογή των ευρωπαϊκών οδηγιών, χωρίς να θίξει το πνεύμα κοινοτικής συνοχής, χωρίς να δημιουργήσει νομικά προηγούμενα και χωρίς να πλήξει την αξιοπιστία των ενεργειών αλλά και της ίδιας της λειτουργίας του Συμβουλίου·

Προτίθεται το Συμβούλιο να αξιολογήσει τη φυσική κληρονομιά των εξόχως απομακρυσμένων περιοχών, πριν από την εφαρμογή μιας κοινοτικής πολιτικής που θα βασίζεται σε συνεπείς στόχους διατήρησης της κληρονομιάς·

Απάντηση

(25 Ιουνίου 2002)

1. Το Συμβούλιο σημειώνει τις ανησυχίες της κας Bguin για τη βιοποικιλότητα στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2. Στο πλαίσιο της απάντησης, θα ήταν ενδεχομένως χρήσιμο να προσδιοριστούν περαιτέρω οι διάφορες εξόχως απόκεντρες περιοχές, δεδομένου ότι δεν αντιμετωπίζονται όλες με τον ίδιο τρόπο από τις περιβαλλοντικές οδηγίες. Το Συμβούλιοποθέτει ότι η Αξιότιμη κα Βουλευτής αναφέρεται στα γαλλικάπερπόντια διαμερίσματα, τις Αζόρες, τη Μαδέρα και τις Καναρίους Νήσους (τις περιοχές που καλύπτονται από το άρθρο 299 της Συνθήκης). Στην πράξη, οι περιοχές αυτές αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο.

3. Τα σημαντικότερα σχετικά στοιχεία της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της Κοινότητας, είναι τα εξής:

- η Σύμβαση για τη διατήρηση των αποδημητικών ειδών που ανήκουν στην άγρια πανίδα (Βόννη, 1979)·

- η Σύμβαση για τη διατήρηση της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης (Βέρνη, 1979)·

- η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη βιολογική ποικιλότητα (Ρίο, 1992)·

- η οδηγία 79/409/ΕΟΚ περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών·

- η οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας·

- ο κανονισμός αριθ. 3528/86 για την προστασία των δασών στην Κοινότητα από την ατμοσφαιρική ρύπανση·

- ο κανονισμός αριθ. 2158/92 για την πυροπροστασία των κοινοτικών δασών·

- ο κανονισμός αριθ. 1973/92 σχετικά με τη δημιουργία χρηματοδοτικού μέσου για το περιβάλλον, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό αριθ. 1404/96 (κανονισμός LIFE)· και

- ο κανονισμός αριθ. 938/97 για τροποποίηση του κανονισμού αριθ. 338/97 για την προστασία των ειδών άγριας πανίδας και χλωρίδας με τον έλεγχο του εμπορίου τους (κανονισμός CITES).

4. Σε βιογεωγραφικούς όρους, το ηπειρωτικό τμήμα της Ευρώπης, οι Κανάριοι Νήσοι, οι Αζόρες και η Μαδέρα περιλαμβάνονται στην περιοχή του δυτικού παλαιοαρκτικού. Από την άλλη, εδάφη όπως η Γαλλική Γουιάνα περιλαμβάνονται στην βιογεωγραφική περιοχή των νεοτροπικών. Κάθε βιογεωγραφική περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά όσον αφορά την χλωρίδα, την πανίδα και τους οικότοπους. Συνεπώς, η Σύμβαση της Βέρνης, η οδηγία για τα πτηνά, η οδηγία για τους οικότοπους, ο κανονισμός για τη ρύπανση των δασών και το πρόγραμμα LIFE-Nature αντανακλούν μία οικολογικά συνεπή προσέγγιση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με τη διατήρηση της δυτικής παλαιοαρκτικής περιοχής, τα οποία, με βάση την εμβέλεια των συγκεκριμένων πράξεων, μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα μέσω μιας βιογεωγραφικής προσέγγισης. Τα χαρακτηριστικά αυτά ενδέχεται να μην είναι τα ίδια σε άλλες βιογεωγραφικές περιοχές όπως είναι οι νεοτροπικοί. Συνεπώς, οι οδηγίες στις οποίες αναφέρεται η Αξιότιμος κα Βουλευτής δεν ισχύουν για τα γαλλικάπερπόντια διαμερίσματα ή την Γροιλανδία.

Ο κανονισμός για την πυροπροστασία των δασών θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε εξόχως απόκεντρες περιοχές, αλλά οι γαλλικές αρχές δεν προσδιόρισαν ποτέ εδάφη όπως η γαλλική Γουιάνα ως απειλούμενες περιοχές.

5. Άλλα στοιχεία της κοινοτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας όπως η Σύμβαση της Βόννης, ο κανονισμός CITES και η Σύμβαση των ΗΕ για τη βιολογική ποικιλότητα (ΣΒΠ) ασχολούνται με ευρύτερα θέματα όπως η διατήρηση των αποδημητικών ειδών σε όλο το φάσμα κατανομής τους, το εμπόριο άγριας ζωής, η διατήρηση και βιώσιμη χρήση της βιοποικιλότητας και η ορθή και δίκαιη συμμετοχή στα οφέλη που απορρέουν από την χρήση των γενετικών πόρων. Συνεπώς, ταπάρχοντα μέσα για την εφαρμογή αυτής της νομοθεσίας σε κοινοτική κλίμακα δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες βιογεωγραφικές ζώνες, όπως η δυτική παλαιοαρκτική περιοχή και οι νεοτροπικοί. Αξίζει, π.χ., να αναφερθεί σχετικά η στρατηγική βιοποικιλότητας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας(1) και τα τομεακά σχέδια δράσης της(2) τα οποία αναπτύχθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 6 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τη βιολογική ποικιλότητα. Συνεπώς, το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω στρατηγικής και των αντίστοιχων σχεδίων δράσης καλύπτει τις εξόχως απόκεντρες περιοχές και συμπληρώνει τις εθνικές στρατηγικές βιοποικιλότητας και τα εθνικά σχέδια δράσης των κρατών μελών.

6. Η Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών στη Σύμβαση για τη βιολογική ποικιλότητα συνεδριάζει κάθε 2 χρόνια και παρέχει περαιτέρω καθοδήγηση στα συμβαλλόμενα μέρη της σχετικά με την εφαρμογή της Σύμβασης. Τα κράτη μέλη και η Κοινότητα καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες ώστε να διασφαλιστεί ότι η προσεχής 6η Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών στην ΣΒΠ, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί στη Χάγη από τις 8 έως τις 19 Απριλίου, θα έχει επιτυχία. Ιδιαίτερα δε να διασφαλιστεί ότι η Διάσκεψη θαιοθετήσει ένα στρατηγικό σχέδιο για την εφαρμογή της Σύμβασης κατά τα επόμενα 10 χρόνια. Η ορθή εφαρμογή της Σύμβασης θα αποτελέσει μείζον βήμα προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας στο σύνολο των κρατών μελών της ΕΕ.

7. Σχετικά με το ζήτημα της τρέχουσας εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας (παράγραφος πέντε της ερώτησης) δεν εναπόκειται στο Συμβούλιο, αλλά στο Κοινοβούλιο, ως θεματοφύλακα της Συνθήκης, να εξακριβώσει κατά πόσον η κοινοτική νομοθεσία εφαρμόζεται ορθά από τα κράτη μέλη.

8. Όσον αφορά ειδικά τη φυσική κληρονομιά των περιφερειακών περιοχών, εναπόκειται στην Επιτροπή να εξετάσει το συγκεκριμένο θέμα σε συνάρτηση με τηνπάρχουσα κοινοτική πολιτική, η οποία βασίζεται σε συνεκτικούς στόχους, και ναποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο και, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση.

(1) COM(42)1998.

(2) COM(162)2001.