ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1111/98 υποβολή: Francesco Baldarelli (PSE) προς την Επιτροπή (30 Μαρτίου 1998)

Θέμα: Καθορισμός των ποσοστώσεων ζαχάρεως

Για την Ιταλία έχουν καθορισθεί ποσοστώσεις ζαχάρεως (ποσοστώσεις Α + Β) ύψους 15.692.000 τόνων. Στη χώρα αυτή, οι εθνικές εγγυημένες ποσοστώσεις καθορίζονται συνήθως με απόφαση του Υπουργείου Γεωργίας στην οποία λαμβάνονται υπόψη οι κοινοτικές ρυθμίσεις περί ποσοστώσεων και τα εθνικά τομεακά προγράμματα.

Είναι συνεπώς ανάρμοστη η πάγια πρακτική που ακολουθείται σύμφωνα με την οποία οι ποσοστώσεις θεωρείται ότι καθορίζονται για τη βιομηχανία μεταποίησης. Σε πολλά κράτη μέλη, οι ποσοστώσεις καθορίζονται επί τη βάσει εθνικών προγραμμάτων με συναίνεση των βιομηχανιών, των ενώσεων παραγωγών ζαχαροτεύτλων και των περιφερειακών αρχών.

Στην Ιταλία βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης του τομέα τευτλοκαλλιέργειας και απαιτείται ως εκ τούτου η εκπόνηση συγκεκριμένου τομεακού προγράμματος.

Αποτελεί πρόθεση του Υπουργείου Γεωργίας, με ώθηση ιδιωτικών ομάδων πίεσης, να αφαιρεθούν για μελλοντική επαναδιάθεση ποσοστώσεις 550.000 τόνων ζαχαροτεύτλων που καλλιεργούνται σήμερα στις Μάρκες (διοικητική περιφέρεια της Ιταλίας) και προορίζονται για την παραγωγή ζαχάρεως στο εργοστάσιο ζαχάρεως του Φάνο.

Η τροποποίηση αυτή, εάν εγκριθεί, θα θίξει ανεπανόρθωτα την κατάσταση του τομέα τευτλοκαλλιέργειας για παραγωγή ζαχάρεως στις Μάρκες διότι θα ανοίξει τον δρόμο στη μεταφορά ποσοστώσεων με επακόλουθη πτώση του περιφερειακού παραγωγικού δυναμικού και του αντίστοιχου εισοδήματος στον τοπικό αγροτικό τομέα ο οποίος πλήττεται ήδη λόγω της πτώσεως του παραγωγικού δυναμικού και της παύσεως το 2001 των κοινοτικών αγροτικών ενισχύσεων.

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:

1. Μπορούν να διευθετηθούν στο πλαίσιο ιδιωτικών διαπραγματεύσεων οι επιδοτούμενες κατά τη μεταποίηση εθνικές ποσοστώσεις τις οποίες διαχειρίζονται οι περιφέρειες;

2. Δεδομένου ότι ο καταμερισμός των ποσοστώσεων έχει σαφή αντίκτυπο στο εισόδημα των αγροτικών πληθυσμών, δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι, αφενός, είναι σκόπιμο να συνδεθούν οι ποσοστώσεις με τις ανάγκες της περιοχής ώστε να αποφευχθούν κερδοσκοπικές εκμεταλλεύσεις και, αφετέρου, ότι θα πρέπει να καθορίζονται οι ποσοστώσεις αυτές βάσει συγκεκριμένου τομεακού προγράμματος το οποίο εκπονείται κατόπιν συμφωνίας με τις παραγωγικές ενώσεις της κατηγορίας, τα περιφερειακά όργανα και τις εργατικές ενώσεις;

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής (20 Απριλίου 1998)

Οι ποσοστώσεις παραγωγής αποτελούν βασικό μηχανισμό διαχείρισης της κοινής οργάνωσης αγοράς του τομέα της ζάχαρης, από την καθιέρωσή τους το 1968. Από τη μια, θέτουν ποσοτικά όρια επί της παραγωγής ζαχάρεως, την οποία οι παραγωγοί δύνανται να εμπορευθούν είτε για εσωτερική κατανάλωση εντός της Κοινότητας είτε για εξαγωγές μετ'επιστροφών. Από την άλλη, εγγυώνται την εξασφάλιση, εκ μέρους των καλλιεργητών ζαχαρότευτλων, μιας ικανοποιητικής τιμής για την παραγωγή τους, η οποία υπόκειται στις ποσοστώσεις της ζαχάρεως, όπως προβλέπεται από το σύστημα ελαχίστων τιμών, οι οποίες καθορίζονται από κοινού με τους παραγωγούς, βάσει συμβάσεων-πλαισίων και διεπαγγελματικών συμφωνιών.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του Τίτλου IIΙ του βασικού κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81 ((ΕΕ L 177 της 01.07.1981 )) περί κοινής οργάνωσης αγοράς στον τομέα της ζάχαρης, η Ιταλία δύναται να εκχωρήσει ποσοστώσεις Α έως 1.320.000 τόνους λευκής ζάχαρης, και ποσοστώσεις Β έως 248.250 τόνους λευκής ζάχαρης, στους παραγωγούς για το σύνολο της επικράτειάς της.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ιταλία, όπως και τα περισσότερα άλλα κράτη μέλη, θεωρείται ενιαία περιφέρεια, για τους σκοπούς της κατανομής των ποσοστώσεων παραγωγής στον τομέα της ζάχαρης. Για το τρέχον έτος εμπορίας 1997/1998, για παράδειγμα, οι ιταλικές αρχές κοινοποίησαν στην Επιτροπή το υπουργικό διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο κατανέμονται ποσοστώσεις παραγωγής σε πέντε παραγωγούς, ιδιοκτήτες εργοστασίων ζαχάρεως στην Ιταλία.

Κατά την μεταφορά ποσοστώσεων παραγωγής μεταξύ παραγωγών, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να λάβουν υπόψη τους τα συμφέροντα και των δύο ενδιαφερομένων μερών και, ιδιαίτερα, τα συμφέροντα των καλλιεργητών ζαχαρότευτλων, γεγονός που σημαίνει ότι τα διάφορα μέρη δύνανται να διατυπώσουν τις απόψεις τους, συνήθως μέσω των εθνικών αντιπροσωπευτικών τους οργανώσεων, πριν το υπό εξέταση κράτος μέλος καταλήξει στα τελικά του συμπεράσματα.

Έτσι, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική ελέγχου της παραγωγής στον τομέα της ζάχαρης συνοδεύεται, τα τελευταία χρόνια, από μια αυστηρή πολιτική ελέγχου των τιμών, γεγονός που σημαίνει ότι οι εγγυημένες τιμές των ποσοστώσεων έχουν «παγώσει», ή μειωθεί, σε σχέση με το ECU. Οι ανωτέρω παράγοντες, σε συνδυασμό με την αυξημένη εφαρμογή συνθηκών παγκόσμιας αγοράς, στα πλαίσια της γεωργικής συμφωνίας της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT), σημαίνουν ότι οι παραγωγοί ζάχαρης καθώς και οι καλλιεργητές ζαχαρότευτλων της Κοινότητας θα πρέπει να προβούν σε εξορθολογισμό και εκσυγχρονισμό, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικοί στις μεταβαλλόμενες συνθήκες αγοράς.

Παράλληλα, σε ορισμένα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, οι καλλιεργητές ζαχαρότευτλων θα πρέπει να προσαρμοστούν στην οριστική απαγόρευση των εθνικών ενισχύσεων προσαρμογής για καλλιέργεια ζαχαρότευτλων, οι οποίες αφορούν το τρέχον σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής, το οποίο λήγει στις 30 Ιουνίου 2001.

Εν όψει των ανωτέρω προκλήσεων, στα πλαίσια της υφιστάμενης νομοθεσίας, παρέχεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να εκπονήσουν πρόγραμμα αναδιάρθρωσης όσον αφορά την καλλιέργεια ζαχαρότευτλων και την παραγωγή ζαχάρεως, για το σύνολο της επικράτειάς τους. Είναι, εξάλλου, γεγονός ότι ανάλογα σχέδια κρίνονται απαραίτητα όταν προγραμματίζονται μεγάλης κλίμακας μεταφορές ποσοστώσεων παραγωγής μεταξύ των παραγωγών της Ιταλίας, της Ισπανίας και των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων, όπου η αναδιάρθρωση του τομέα της ζάχαρης είναι ιδιαιτέρως σημαντική. Συγκεκριμένα, ο σχεδιασμός προγραμμάτων αναδιάρθρωσης παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι συμβάλλει στην δημιουργία των συνθηκών εκείνων που ευνοούν τον διάλογο, την επικοινωνία και την συμφιλίωση των, συχνά, αντικρουόμενων συμφερόντων των διαφόρων ενδιαφερομένων μερών, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να μετριάσει τις ανησυχίες που εξέφρασε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου.