ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2700/98

υποβολή: Amedeo Amadeo (NI) προς την Επιτροπή

(1 Σεπτεμβρίου 1998)

Θέμα: Διαφορά Ιταλίας/Ευρωπαïκής Επιτροπής σχετικά με τις στοματολογικές και ορθοδοντικές φροντίδες

Πριν από το 1980, έτος κατά το οποίο δημιουργήθηκαν τα πρώτα τμήματα πτυχίου οδοντιατρικής, και από την εφαρμογή των οδηγιών ΕΚ, με απόλυτα κλειστό αριθμό, σε ορισμένες σχολές ιατρικής η οδοντιατρική ήταν η σταχτομπούτα των ιατρικών ειδικοτήτων. Σήμερα, αντίθετα, φαίνεται ότι όλοι οι ιατροί που είναι εγγεγραμμένοι στον οδοντιατρικό Σύλλογο (στην Ιταλία είναι 30.000) πρέπει να διαγραφούν λόγω μη συμμόρφωσής τους προς τις κοινοτικές οδηγίες.

Έχοντας υπόψη τις λεγόμενες "οδηγίες περί ιατρών", τουτέστιν τις οδηγίες 75/362/ΕΟΚ(1) και 75/363/ΕΟΚ(2) που ρυθμίζουν "την αναγνώριση των διπλωμάτων και του δικαιώματος εγκατάστασης των ιατρών" καθώς και την άσκηση, μεταξύ άλλων, της ειδικότητας της οδοντοστοματολογίας, μπορεί η Επιτροπή να μας πει εάν, από νομική άποψη, εννοούσε κάτι διαφορετικό από τις "δραστηριότητες διάγνωσης, θεραπείας και αποκατάστασης στόματος, οδόντων και σιαγόνων που ασκούνται από τους ιατρούς";

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε μια ακριβή απάντηση δεδομένου ότι στην Ιταλία η ερμηνεία είναι προάγγελος δυσάρεστων καταστάσεων τόσο από επαγγελματική άποψη, όσο και λόγω των επικίνδυνων επιπτώσεων ακόμη και νομικής φύσεως.

Για περισσότερη σαφήνεια, μπορεί, επίσης, η Επιτροπή να μας διευκρινίσει εάν οι λεγόμενες "οδηγίες περί οδοντιάτρων", τουτέστιν οι οδηγίες 78/686/ΕΟΚ(3) και 78/687/ΕΟΚ(4) της 25ης Ιουλίου 1978, μπορούν να έχουν νομικά την ισχύ να ρυθμίζουν, άμεσα ή έμμεσα, τη δραστηριότητα του ιατρού στα κράτη μέλη;

(1) ΕΕ L 167 της 30.6.1975, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 167 της 30.6.1975, σελ. 14.

(3) ΕΕ L 233 της 24.8.1978, σελ. 1.

(4) ΕΕ L 233 της 24.8.1978, σελ. 10.

Κοινή απάντηση

του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

στις γραπτές ερωτήσεις E-2698/98, E-2699/98 και E-2700/98

(27 Οκτωβρίου 1998)

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή, η Ισπανία είναι το μοναδικό κράτος μέλος εκτός από την Ιταλία όπου οι οδοντίατροι που υπάγονται στις οδηγίες "οδοντίατροι"78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ (δηλ. οι "licenciados en odontología") και οι ιατροί που είναι ειδικευμένοι στη στοματολογία είναι εγγεγραμμένοι στον ίδιο επαγγελματικό σύλλογο ("Colegio de Odontólogos y Estomatólogos"). Η Επιτροπή οφείλει, ωστόσο, να υπογραμμίσει ότι η περίπτωση της Ισπανίας και της Ιταλίας δεν είναι συγκρίσιμες. Πράγματι, στην Ισπανία, αφενός, οι ιατροί που είναι ειδικευμένοι στη στοματολογία είναι εγγεγραμμένοι αποκλειστικά στον προαναφερόμενο σύλλογο και, αφετέρου, οι μη ειδικευμένοι ιατροί δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα να ασκήσουν την οδοντιατρική ως κύρια δραστηριότητα, εφόσον η εθνική τους νομοθεσία το απαγορεύει. Όσον αφορά τη νομοθεσία στη Γαλλία και το Λουξεμβούργο, η Επιτροπή δεν γνωρίζει την ύπαρξη κάποιας ρύθμισης αντίστοιχης με αυτή που αναφέρει ο αξιότιμος βουλευτής.

Οι οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ που αναφέρονται σε όσους ασκούν την οδοντιατρική και οι οποίες αποσκοπούν στη δημιουργία ενός ειδικού επαγγέλματος οδοντιάτρου διαφορετικού από εκείνο του ιατρού, αναφέρονται σε ορισμένες δραστηριότητες με τον επαγγελματικό τίτλο "ασκών την οδοντιατρική". Οι εν λόγω οδηγίες ερμηνεύτηκαν από το Δικαστήριο στην απόφαση που εξέδωσε την 1 Ιουλίου 1995 στην υπόθεση C-40/93 "Επιτροπή κατά της Ιταλίας"(1). Από την εν λόγω απόφαση προκύπτει ότι για να έχει ο οδοντίατρος το δικαίωμα να ασκήσει τις δραστηριότητές του πρέπει να κατέχει έναν από τους τίτλους που αναφέρονται στο άρθρο 2 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ, εκτός εάν προβλέπεται ρητά κάποια παρέκκλιση από την οδηγία - όπως το άρθρο 19 σχετικά με την Ιταλία - και ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να δημιουργήσουν κατηγορίες οδοντιάτρων που δεν αντιστοιχούν σε καμία από τις κατηγορίες που προβλέπουν οι εν λόγω οδηγίες. Έτσι, το Δικαστήριο διαπίστωσε, όσον αφορά τα διπλώματα ιατρικής και χειρουργικής, ότι, μεταφέροντας με τον υπ' αριθμ. 471 νόμο της 31ης Οκτωβρίου 1988 στο πανεπιστημιακό έτος 1984/85 την προβλεπόμενη στο άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΚΚ προθεσμία, η Ιταλία δεν εκπληρούσε τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις εν λόγω οδηγίες. Πράγματι, όταν εκδόθηκαν οι οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ που υποχρέωναν την Ιταλία να δημιουργήσει το ειδικό επάγγελμα του οδοντιάτρου, η οδοντιατρική ασκούνταν στο εν λόγω κράτος μέλος από ιατρούς. Κατά παρέκκλιση, το άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ επιτρέπει στους εν λόγω ιατρούς να εξακολουθούν να ασκούν την οδοντιατρική και να εγκαθίστανται σε άλλα κράτη μέλη ως οδοντίατροι εφόσον άρχισαν την εκπαίδευσή τους ως ιατροί πριν από τις 28 Ιανουαρίου 1980. Με τα σημερινά δεδομένα του κοινοτικού δικαίου, μόνον οι ιατροί που άρχισαν την εκπαίδευσή τους ως ιατροί στην Ιταλία πριν από τις 28 Ιανουαρίου 1980 μπορούν να επωφεληθούν από το άρθρο 19 (υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει το εν λόγω άρθρο) και, συνεπώς, να ασκούν το επάγγελμα και να εγκαθίστανται ως οδοντίατροι σε άλλα κράτη μέλη.

Η οδηγία 93/16/ΕΟΚ(2), η οποία ενοποιεί τις οδηγίες 75/362 και 75/363/ΕΟΚ δεν διευκρινίζει το πεδίο δραστηριότητας των ιατρών, αλλά απλώς ορίζει ελάχιστα κριτήρια εκπαίδευσης. Ούτε οι οδηγίες "οδοντίατροι"78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ έχουν ως στόχο τη ρύθμιση των δραστηριοτήτων του ιατρού. Ωστόσο, η ιδιαίτερη κατάσταση της Ιταλίας τη στιγμή της έκδοσης των οδηγιών "οδοντίατροι" απαιτούσε ένα μεταβατικό μέτρο παρέκκλισης (άρθρο 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ). Όσον αφορά τις ερωτήσεις που αναφέρονται στην εγγραφή στο σύλλογο, η Επιτροπή παραπέμπει τον αξιότιμο βουλευτή στην απάντηση που δόθηκε στη γραπτή ερώτηση E-1522/96 της κας Muscardini(3). Η Επιτροπή παραπέμπει, επίσης, τον αξιότιμο βουλευτή στις απαντήσεις που δόθηκαν στις γραπτές ερωτήσεις E-1324/95(4), 836/96(5), 3592/96(6), 3593/966 και 1649/97 της κας Muscardini(7), οι οποίες σχετίζονται όλες με τον τομέα της οδοντοστοματολογίας στην Ιταλία.

(1) Συλλογή 1995, σελ. I-I3I9.

(2) ΕΕ L 165 της 7.7.1993.

(3) ΕΕ C 356 της 25.11.1996.

(4) ΕΕ C 277 της 23.10.1995.

(5) ΕΕ C 280 της 25.9.1996.

(6) ΕΕ C 186 της 18.6.1997.

(7) ΕΕ C 391 της 23.12.1997.