ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2411/01

υποβολή: Armin Laschet (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(21 Αυγούστου 2001)

Θέμα: Κανονισμός ΕΟΚ 1408/71 και Κανονισμός ΕΚ 118/97

Ο Κανονισμός ΕΚ αριθ. 118/97(1) του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, για την τροποποίηση και ενημέρωση του Κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71(2) περί εφαρμογής συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, τους μη μισθωτούς και τα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας ρύθμιζε τη χορήγηση κοινωνικών παροχών.

1. Είναι ορθό ότι με βάση τα κριτήρια που περιέχει ο Κανονισμός 118/97 αποκλείονται τα επαγγέλματα που είναι οργανωμένα σε συλλόγους και συνεπώς μια δικηγόρος η οποία κατοικεί στο Βέλγιο και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Γερμανία δεν έχει αξίωση για καταβολή επιδόματος εκπαίδευσης τέκνου, μολονότι είναιποχρεωτικά ασφαλισμένη στο Σύλλογο·

2. Καταβάλλονται προσπάθειες από την Επιτροπή για την άρση αυτής της δυσμενούς διάκρισης εις βάροςπηκόου κράτους μέλους απλώς και μόνο διότι κατοικεί σε ένα άλλο κράτος μέλος·

(1) ΕΕ L 28 της 30.1.1997, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, σελ. 2.

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(19 Οκτωβρίου 2001)

Η Επιτροπή θα ήθελε να επιστήσει την προσοχή του κυρίου βουλευτή στο γεγονός ότι η κοινοτική νομοθεσία — κυρίως οι κανονισμοί του Συμβουλίου (ΕΟΚ) 1408/71 και (ΕΟΚ) 574/72 — προστατεύει τα δικαιώματα των διακινούμενων εργαζομένων σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης, μέσω του συντονισμού των διαφορετικών εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης των κρατών μελών(1). Σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 2, εδάφιο β) του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, το πρόσωπο που ασκεί μη μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλουςπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού, ακόμη και αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Ένας δικηγόρος που ασκεί το επάγγελμά του ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Γερμανία αλλά κατοικεί στο Βέλγιο,πόκειται συνεπώς στη γερμανική νομοθεσία κοινωνικής ασφάλισης.

Σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία, μα από τις προϋποθέσεις για την απόκτηση του δικαιώματος σε επίδομα ανατροφής (Erziehungsgeld) είναι, κατά κανόνα, ότι ο ενδιαφερόμενος κατοικεί στη Γερμανία. Ωστόσο, ύστερα από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου(2) και διαδικασία επί παραβάσει που κίνησε η Επιτροπή κατά της Γερμανίας, ο εν λόγω γερμανικός νόμος τροποποιήθηκε και ο τροποποιημένος νόμος τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2001· αυτός ο νόμος παρέχει το δικαίωμα σε επίδομα ανατροφής σεπηκόους της Κοινότητας ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ), οι οποίοι δεν κατοικούν στη Γερμανία αλλά σε άλλο κράτος μέλος της Κοινότητας ή του ΕΟΧ, εφόσον ασκούν αυτοί μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα στη Γερμανία όχι μόνο για περιορισμένο αριθμό ωρών εργασίας.

Επιπλέον, ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 ορίζει ότι εάν ένα πρόσωποπόκειται στη γερμανική νομοθεσία περί κοινωνικής ασφάλισης έχει δικαίωμα σε οικογενειακές παροχές, όπως το επίδομα ανατροφής, για μέλη της οικογένειας που κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος. Πρέπει να τονισθεί ότι σύμφωνα με το παράρτημα Ι Μέρος I.Σημείο Γ. Γερμανία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, η προϋπόθεση που πρέπει να ικανοποιείται για να χαρακτηριστεί ένα πρόσωπο ως μη μισθωτό ώστε να λαμβάνει οικογενειακές παροχές σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1408/71, είναι ότι ασκεί μη μισθωτή δραστηριότητα από την οποία προκύπτει ηποχρέωση να ασφαλιστεί ή να καταβάλλει εισφορές για την ασφάλιση γήρατος σε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μη μισθωτών στη Γερμανία ή να ασφαλιστεί σε γερμανικό σύστημαποχρεωτικής ασφάλισης.

Συνεπώς, ένα πρόσωπο που ικανοποιεί αυτά τα κριτήρια, δικαιούται κατ' αρχήν γερμανικές οικογενειακές παροχές σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1408/71, ακόμη και αν κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος.

Σύμφωνα με την άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αυτό ισχύει και για ένα πρόσωπο που είναι σφαλισμένο σε γερμανικό ειδικό σύστημα για μη μισθωτούς, όπως το ειδικό σύστημα για δικηγόρους και νομικούς συμβούλους. Παρ' όλο που είναι ορθό ότι αυτά τα συστήματα δεν θεωρούνται ως νομοθεσίαπό την έννοια του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 και εξαιρούνται συνεπώς από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πιστεύει ότι αυτή η εξαίρεση συνεπάγεται μόνο ότι ένα πρόσωπο που είναι ασφαλισμένο σε αυτά τα συστήματα δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στις διατάξεις του κανονισμού σχετικά με τους κινδύνους για τους οποίους είναι ασφαλισμένο στο πλαίσιο αυτών των συστημάτων, δηλαδή για το γήρας και την αναπηρία. Η εξαίρεσή τους δεν έχει ωστόσο καμία συνέπεια σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού σχετικά με άλλους κινδύνους. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι σύμφωνα με το προαναφερόμενο παράρτημα I, ένα πρόσωπο θεωρείται ως μη μισθωτός, όσον αφορά τη χορήγηση οικογενειακών παροχών από γερμανικό φορέα, όταν είναι ασφαλισμένο στο πλαίσιοποχρεωτικής ασφάλισης γήρατος σε ένα τέτοιο γερμανικό ειδικό σύστημα για μη μισθωτούς.

Αυτό το συμπέρασμα συμφωνεί επίσης με το συμπέρασμα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου όσον αφορά το άρθρο 43 (πρώην άρθρο 54) της συνθήκης ΕΚ στις δύοποθέσεις C-4/95 και C-5/95(3) που αφορούσαν επίσης το θέμα του δικαιώματος μη μισθωτών σε γερμανικές οικογενειακές παροχές.

(1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου της 14 Ιουνίου 1971 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας — ΕΕ L 149 της 5.7.1971. Κανονισμός (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου της 21 Μαρτίου 1972 περί του τρόπου εφαρμογής του Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 — ΕΕ L 74 της 27.3.1972. Κανονισμός του Συμβουλίου (ΕΚ) 118/97 της 2 Δεκεμβρίου 1996 για τροποποίηση και ενημέρωση των κανονισμών (EEC) No 1408/71 και (EEC) No 574/72 — EE L 28 της 30.1.1997.

(2) Απόφαση της 10 October 1996 Hoever/Zachow C-245/94 και C-312/94, ECR 1996 συλλ. I-4895.

(3) Απόφαση της 30 January 1997 Stber/Pereira C-4/95 και C-5/95, ECR 1997 συλλ. I-0511.