ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1373/98

υποβολή: Nikitas Kaklamanis (UPE) προς την Επιτροπή

(7 Μαΐου 1998)

Θέμα: Ασφάλιση των στρατευμένων υπηκόων άλλων κρατών μελών

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε πρόσφατα ότι η στρατιωτική θητεία είναι ένα βασικό καθήκον των πολιτών έναντι του κράτους, αλλά δημιουργεί υποχρεώσεις και στην πολιτεία. Η απόφαση που εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναφέρει ότι η πολιτεία θα πρέπει να αντισταθμίσει τις δυσμενείς συνέπειες που απορρέουν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, και δεσμεύεται από την Κοινοτική Νομοθεσία να επιβάλει στους εργοδότες την υποχρέωση να καλύπτουν ασφαλιστικά τους στρατευμένους εργαζόμενους, με την προϋπόθεση ότι η σύμβαση εργασίας δεν έχει διακοπεί προ της στρατεύσεως.

Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι αν το πλεονέκτημα αυτό μπορεί να αναγνωρισθεί και σε άτομα που εργάζονται σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο της καταγωγής τους, αλλά υποχρεούνται να στρατευθούν στο στρατό της χώρας της οποίας είναι υπήκοοι.

Θα παρακαλούσα να πληροφορηθώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αν ο αλλοδαπός υπήκοος κράτους μέλους της ΕΕ μπορεί να διεκδικήσει από τη χώρα στην οποία εργάζεται ασφαλιστική κάλυψη κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στο κράτος μέλος καταγωγής του, και κάτω από ποιές προϋποθέσεις.

Απάντηση του κ.Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Ιουνίου 1998)

Το κοινοτικό δίκαιο προβλέπει ότι οι υπήκοοι της Κοινότητας είναι υποχρεωτικά ασφαλισμένοι στο κράτος μέλος στο οποίο εργάζονται κάτω από τις ίδιες συνθήκες με αυτές που ισχύουν για τους υπηκόους αυτού του κράτους μέλους (κανονισμός (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου της 2ας Δεκεμβρίου 1996 που επιφέρει τροποποίηση και ενημέρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 σχετικά με την εφαρμογή καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης για τους μισθωτούς, τους μη μισθωτούς εργαζόμενους και τα μέλη της οικογένειάς τους τα οποία μετακινούνται στο εσωτερικό της Κοινότητας, και του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 που ορίζει τους όρους εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71)(1).

Όσον αφορά ειδικότερα τη στρατιωτική θητεία, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ανέπτυξε μια νομολογία η οποία δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσε ο κ. βουλευτής. Σύμφωνα με την εν λόγω νομολογία εάν και εφόσον η στρατιωτική θητεία θεωρηθεί ως περίοδος με ασφαλιστική κάλυψη από τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο υπηρετείται, τα άλλα κράτη μέλη πρέπει να την αναγνωρίσουν ως τέτοια στον υπολογισμό της οφειλόμενης παροχής, ακόμη και αν οι περίοδοι αυτές δεν θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη βάσει της δικής τους νομοθεσίας (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1993, Fabrizzi e.a., C-113/92, C-114/92 και C-56/92, Συλλ. σελ. I-6707). Αντίστροφα, εάν την αναγνωρίζουν ως τέτοια για τους υπηκόους τους, πρέπει κάτω από τις ίδιες συνθήκες να αναγνωρίσουν τη στρατιωτική θητεία που υπηρετήθηκε σε άλλο κράτος μέλος (βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 1997, Romero, C-131/96, Συλλ. σελ. I-3659).

Κατά τον ίδιο τρόπο ένα "κοινωνικό πλεονέκτημα" με την έννοια του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1968 σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας(2), που αναγνωρίζεται στους υπηκόους (λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια της στρατιωτικής θητείας για τον προσδιορισμό της αρχαιότητας σε μια επιχείρηση), πρέπει να παραχωρείται και στους διακινούμενους εργαζόμενους που υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία στη χώρα τους (απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 1969, Ugliola, Συλλ. σελ. 363).

Αντίθετα, η νομολογία είναι περιοριστική ως προς τη συμπληρωματική κοινωνική προστασία. Σύμφωνα με την απόφαση 14ης Μαρτίου 1996, (De Vos, C-315/94, Συλλ. σελ. I-1417), "ο εργαζόμενος, ο οποίος έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους και απασχολείται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, δεν δικαιούται να αξιώσει τη συνέχιση της καταβολής των εισφορών (ως προς το τμήμα που αναλογεί στον εργοδότη και ως προς αυτό που αναλογεί στον εργαζόμενο) σε επικουρικό ταμείο συντάξεως γήρατος και επιζώντων των μισθωτών του δημόσιου τομέα για το ποσό των εισφορών που θα έπρεπε να καταβληθεί αν η σύμβαση εργασίας δεν είχε ανασταλεί λόγω της κλήσεώς του προς στράτευση, όταν ένα τέτοιο δικαίωμα παρέχεται στους υπηκόους του εν λόγω κράτους μέλους που εργάζονται στη δημόσια διοίκηση και υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία στο κράτος αυτό." (Για μια σφαιρική άποψη της νομολογίας για το θέμα αυτό, βλ. λεπτομερή ανάλυση του γενικού εισαγγελέα Κοσμά στην υπόθ. C-248/96, Grahame, Συλλ. 1997, σελ. I-6407).

(1) EE L 28 της 30.1.1997.

(2) EE L 257 της 19.10.1968.