ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-2231/01

υποβολή: Hans Kronberger (NI) προς την Επιτροπή

(18 Ιουλίου 2001)

Θέμα: Ελευθέρωση των ωραρίων λειτουργίας των καταστημάτων

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάλεσε την Αυστρία με τις κατευθυντήριες γραμμές οικονομικής πολιτικής, να ελευθερώσει περαιτέρω τα ωράρια λειτουργίας των καταστημάτων. Πράγματι, η Αυστρία, όπου σήμερα ισχύει ένα χρονικό πλαίσιο 66 ωρών για τη λειτουργία των καταστημάτων, είναι τελευταία μεταξύ όλων των κρατών μελών, πράγμα που έχει αρνητικές επιπτώσεις όχι μόνον στην αγοραστική δύναμη, τον τουρισμό και γενικότερα στην ελκυστικότητα της Αυστρίας ως χώρου οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στην κατάσταση της απασχόλησης στον τομέα του εμπορίου και τη δημιουργία πρόσθετων θέσεων εργασίας σε συναφείς τομείς. Κυρίως πλήττονται ιδιαίτερα οι τόποι που βρίσκονται σε παραμεθόριες περιοχές. Επιπλέον, τα πρατήρια καυσίμων διευρύνουν επίσης το φάσμα των πωλουμένων ειδών, συμπεριλαμβάνοντας ολοένα και περισσότερα τρόφιμα και προκαλώντας με τον τρόπο αυτό στρεβλώσεις στην αγορά. Μία κυβερνητική συμφωνία που προβλέπει την επέκταση του ωραρίου λειτουργίας σε 72 ώρες έχειπογραφεί από τη κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να έχει εφαρμοσθεί έως σήμερα.

Ποία είναι τα μέτρα που μελετά να λάβει η Επιτροπή για να αποτρέψει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού λόγω του ετεροχρονισμού της ελευθέρωσης των ωραρίων λειτουργίας των καταστημάτων;

Πρόκειται η Επιτροπή να ασκήσει επιρροή στα κράτη μέλη τα οποία δεν πληρούν τηνποχρέωση της έγκαιρης ελευθέρωσης; Εάν ναι, σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Σεπτεμβρίου 2001)

Η Επιτροπή έχει επίγνωση των δυσκολιών που ανακύπτουν από τις εθνικές κανονιστικές ρυθμίσεις σχετικά με τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων. Το θέμα αυτό εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιότητας των κρατών μελών που οφείλουν να ενεργούν με βάση το κοινοτικό δίκαιο. Το ζήτημα των ωρών λειτουργίας των καταστημάτων αποτέλεσε αντικείμενο νομολογίας του Δικαστηρίου. Στο πλαίσιο της εν λόγω νομολογίας, το Δικαστήριο αρνήθηκε να δηλώσει ασύμβατες προς το άρθρο 28 (πρώην άρθρο 30) της συνθήκης ΕΚ τις εθνικές κανονιστικές ρυθμίσεις που αφορούν τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων(1), αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τη συμβατότητα των εν λόγω μέτρων με το άρθρο 49 (πρώην άρθρο 59) της συνθήκης ΕΚ σχετικά με την ελεύθερη παροχήπηρεσιών. Εξάλλου το Δικαστήριο αναγνώρισε τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 43 (πρώην άρθρο 52) της συνθήκης ΕΚ σχετικά με το δικαίωμα εγκατάστασης, σε μία κανονιστική ρύθμιση που αφορά

την απαγόρευση λειτουργίας των καταστημάτων λιανικής πώλησης την Κυριακή και τις αργίες, παρόλο που έκρινε ότι στην πράξη τα περιοριστικά αποτελέσματα της ρύθμισης για το δικαίωμα εγκατάστασης ήταν πολύ αμφίβολα και έμμεσα προκειμένου να θεωρηθεί ότι η απορρέουσαποχρέωση θα μπορούσε να εμποδίσει αυτό το δικαίωμα(2).

Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή θα εξετάσει τα προβλήματα που συνδέονται με τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων σε συνέχεια της ανακοίνωσής της προς το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο για μία στρατηγική για την εσωτερική αγοράπηρεσιών(3). Η Επιτροπή εξέδωσε πρόσφατα μία νέα στρατηγική για τη βελτίωση της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράςπηρεσιών που θα αναπτυχθεί σε δύο φάσεις: η πρώτη φάση αφορά την επισήμανση των εμποδίων που εξακολουθούν να παρακωλύουν τις διασυνοριακές δραστηριότητες στον τομέα τωνπηρεσιών και η δεύτερη φάση αφορά τηνποβολή προτάσεων για πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στην κατάργηση των εμποδίων.

(1) Δικαστήριο, 16 Δεκεμβρίου 1992, B & Q,πόθεση. C-169/91, Συλ. 1992 σελ. I-6635; Δικαστήριο, 2 Ιουνίου 1994, Boermans, συνεκδικαζόμενεςποθέσεις C-401/92 και C-402/92, Συλ. 1994 σελ. I-2199.

(2) Δικαστήριο, 20 Ιουνίου 1996, Semeraro Casa Uno, συνεκδικαζόμενεςποθέσεις C-418/93 και επόμενες, Συλ. 1996 σελ. I-2975.

(3) COM(2000)888 τελικό.