ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0460/02

υποβολή: Stavros Xarchakos (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(22 Φεβρουαρίου 2002)

Θέμα: Αύξηση του όζοντος στην Ελλάδα

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες στιςπερβάσεις του κακού όζοντος. Μεγάλο ποσοστό τωνπερβάσεων αυτών οφείλεται σε διακρατική μεταφορά πρωτογενών ρύπων από χώρες βόρεια και βορειοδυτικά της χώρας, όπως οι ανατολικές χώρες (πρώην ΕΣΣΔ και άλλες), η Γερμανία, η Βόρεια Ιταλία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Η Ελλάδα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ακόμη και αν μειώσει τις εκπομπές του όζοντος στο 50 %, δεν θα καταφέρει παρά μόνο ελάχιστη μείωση των επιπέδων του (μόνο 10 % το πολύ) εξαιτίας του εισαγόμενου αυτού νέφους από άλλες χώρες.

Γνωρίζει η Επιτροπή το παραπάνω θέμα· Ποιά είναι η άποψή της· Τί μέτρα προτείνει τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα· Σκοπεύει να προτείνει τη θέσπιση αυστηρών μέτρων στις χώρες που ευθύνονται για τη διακρατική αυτή μεταφορά του όζοντος με σκοπό τη μείωση των εκπομπών τους· Στην περίπτωση που η Επιτροπή ετοιμάσει μια νέα Κοινοτική Οδηγία στην οποία να απαιτείται νέα μείωση των εκπομπών όζοντος στις χώρες της Ε.Ε., θα λάβειπόψιν της το πρόβλημα αυτό της διακρατικής μεταφοράς του όζοντος·

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(11 Απριλίου 2002)

Η Επιτροπή γνωρίζει ότι η Ελλάδα πάσχει από πολύψηλά επίπεδα όζοντος, ειδικότερα στην περιοχή των Αθηνών. Ενώ η διασυνοριακή ρύπανση σαφώς συμβάλλει στη δημιουργία ενός εγγενούς επιπέδου, οιπερβάσεις του επιπέδου αυτού κατά μεγάλο ποσοστό οφείλονται σε τοπικές πηγές (κυρίως κυκλοφορία και βιομηχανία), συνδυαζόμενες με τις κλιματικές και τοπογραφικές ιδιότητες της περιοχές, όπως αποδείχθηκε σε έρευνα χρηματοδοτηθείσα από την Επιτροπή εδώ και μερικά χρόνια (Medcaphot project, Atmospheric Environment, vol, 32, No.12, Ιούνιος 1998).

Η ρύπανση του όζοντος αποτελεί μόνιμο πρόβλημα σε όλη την Κοινότητα και επομένως αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους του προγράμματος Clean Air for Europe (CAFE) που ξεκίνησε η Επιτροπή το 2001. Το πρόγραμμα αυτό θα οδηγήσει στον σχεδιασμό μιας ολοκληρωμένης θεματικής στρατηγικής για την καταπολέμηση της ρύπανσης έως το 2004.

Η Επιτροπή συνεργάζεται επίσης στενά με την Οικονομική Επιτροπή για την Ευρώπη των Ηνωμένων Εθνών (UN/ECE) στα πλαίσια της Σύμβασης για τη Μακράς Ακτίνας Διασυνοριακή Ρύπανση καιπέβαλε πρόταση στην Κοινότητα ναπογράψει το Πρωτόκολλο της εν λόγω Σύμβασης: 1999 Multi-Effects, Multi-Pollutant Protocol στο οποίο τίθενται εθνικά όρια εκπομπής για τις χώρες της περιοχές UN/ECE. Το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέσπισαν επίσης το περασμένο φθινόπωρο μια οδηγία(1) στο οποίο τίθενται αυστηρότερα όρια εθνικών εκπομπών (NEC) για τα κράτη μέλη, που τώρα βρίσκεται στο στάδιο διαπραγματεύσεων για αντίστοιχα αυστηρότερα όρια κατά την προσχώρησηποψηφίων χωρών. Τόσο το Πρωτόκολλο όσο και η οδηγία NEC καλύπτουν τα οξείδια του αζώτου και τις πτητικές οργανικές ουσίες, οι οποίες προκαλούν τη ρύπανση του όζοντος.

Τελικά, το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο νωρίτερα αυτόν τον χρόνο θέσπισαν την οδηγία 2002/3/ΕΚ(2) στο οποίο τίθενται όρια στόχοι για τα επίπεδα του όζοντος στην γύρω ατμόσφαιρα, που πρέπει να επιτευχθούν μέχρι το 2010 εκτός από εκεί όπου τα όρια αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν με αναλόγου σημασίας μέτρα.

(1) Οδηγία 2001/81/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου 2001 για τα εθνικά όρια εκπομπής ορισμένων ατμοσφαιρικών ρύπων, ΕΕ L 309 της 27.11.2001.

(2) Οδηγία 2002/3/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Φεβρουαρίου 2002 σχετικά με το όζον στον ατμοσφαιρικό αέρα, ΕΕ L 67 της 9.3.2002.