ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1564/98

υποβολή: Marie-Noëlle Lienemann (PSE) προς την Επιτροπή

(20 Μαΐου 1998)

Θέμα: Crédit Lyonnais

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι υπερβαίνει τις αρμοδιότητές της όταν αμφισβητεί επιλογές που έγιναν από τη Γαλλική Κυβέρνηση και την Crédit Lyonnais για τις αντισταθμίσεις στις αναγκαίες εθνικές επιδοτήσεις με σκοπό την εξασφάλιση των κανόνων του ανταγωνισμού.

Η Επιτροπή οφείλει να φροντίζει για την τήρηση του ύψους των αντισταθμίσεων και την καταβολή τους αλλά δεν έχει λόγο σε ό,τι αφορά τη μέθοδο εφαρμογής τους. Ακόμη πιό περίεργο είναι το γεγονός ότι η Επιτροπή ζητεί από αυτή την τράπεζα να παραχωρήσει το ευρωπαϊκό της δίκτυο, πράγμα που σημαίνει μια κατάτμηση που προοιονίζει το κλείσιμο της Crédit Lyonnais, τη στιγμή που η Επιτροπή θα έπρεπε αντιθέτως να φροντίσει για την επιβίωση αυτού του ομίλου. Αυτή είναι η συνήθης πρακτική στον τραπεζικό τομέα και επιπλέον αυτό επιβάλει και η διατήρηση της απασχόλησης.

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι παρεκκλίνει από μία εκ των κυριότερων αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν ζητεί την ιδιωτικοποίηση - υποδεικνύοντας μάλιστα και τις μορφές που θα έπρεπε να προσλάβει μια ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση - μιας επιχείρησης, ενώ η Συνθήκη της Ρώμης διαλαμβάνει ρητά ότι το κεφάλαιο των επιχειρήσεων μπορεί να είναι δημόσιο ή ιδιωτικό χωρίς αυτό να αφορά τα Ευρωπαϊκά Όργανα;

Κοινή απάντηση

του κ.Van Miert εξ ονόματος της Επιτροπής

στις γραπτές ερωτήσεις P-1550/98 και E-1564/98

(8 Ιουνίου 1998)

Δυνάμει του άρθρου 92 της συνθήκης ΕΚ, οι ενισχύσεις που προορίζονται για τη διευκόλυνση της οικονομικής ανάπτυξης ορισμένων δραστηριοτήτων μπορούν να θεωρηθούν ως συμβιβάσιμες με την κοινή αγορά εφόσον δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον. Στο κοινοτικό πλαίσιο ενισχύσεων για την αναδιάρθρωση(1), η Επιτροπή καθόρισε τα κριτήρια που της επιτρέπουν να θεωρεί ενισχύσεις σε προβληματικές επιχειρήσεις, όπως οι ενισχύσεις που χορηγεί η Γαλλία στην Crédit Lyonnais, ως συμβιβάσιμες με την κοινή αγορά. Μεταξύ των προϋποθέσεων που προβλέπονται, περιλαμβάνεται η λήψη μέτρων για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη άμβλυνση των δυσμενών συνεπειών που θα έχουν οι ενισχύσεις για τους ανταγωνιστές. Προβλέπεται ότι η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να επιβάλει όρους και υποχρεώσεις που κρίνει απαραίτητες, υπό μορφή π.χ. περιορισμού της εμπορικής παρουσίας της ενισχυόμενης επιχείρησης. Σύμφωνα με το άρθρο 155 της συνθήκης ΕΚ, εναπόκειται στην Επιτροπή, και όχι στην κυβέρνηση που χορηγεί τις ενισχύσεις, να μεριμνά για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 92 της συνθήκης, και στη συγκεκριμένη περίπτωση να καθορίζει τη φύση και το επίπεδο των αντισταθμίσεων που θα επιτρέψουν τη διασφάλιση του κοινού συμφέροντος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Crédit Lyonnais έλαβε ενισχύσεις των οποίων το ύψος ήταν πρωτοφανές στα χρονικά της Κοινότητας, και εξαιρετικά αυξημένο σε σχέση με τις ήδη εγκριθείσες από την Επιτροπή ενισχύσεις το 1995 και 1996, και των οποίων οι στρεβλωτικές επιπτώσεις στον τραπεζικό τομέα είναι σημαντικές. Για τη διασφάλιση του κοινού συμφέροντος, η Επιτροπή έκρινε ότι οι κυριότερες αντισταθμίσεις υπέρ των ανταγωνιστών της Crédit Lyonnais θα πρέπει να αφορούν την Ευρώπη. Οι γαλλικές αρχές δέχθηκαν την προσέγγιση αυτή, και το Μάιο του 1998 πρότειναν πολύ σημαντικές αντισταθμίσεις, ιδίως στην Ευρώπη, υπό μορφή εκχώρησης περιουσιακών στοιχείων και παύσης δραστηριότητας υποκαταστημάτων. Μετά την αξιολόγηση του σχεδίου αναδιάρθρωσης της επιχείρησης, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Crédit Lyonnais ήταν βιώσιμη, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερα σημαντικών αντισταθμίσεων, ότι ο ενισχύσεις αυτές θα περιοριζόταν στο απολύτως απαραίτητο επίπεδο και ότι οι προταθείσες από τις γαλλικές αρχές αντισταθμίσεις θα οδηγούσαν σε πολύ σημαντικό περιορισμό της εμπορικής παρουσίας της Crédit Lyonnais, γεγονός το οποίο θα έχει ως συνέπεια τον περιορισμό των στρεβλώσεων ανταγωνισμού που θα προκαλούσαν οι εν λόγω ενισχύσεις. Πρέπει να προστεθεί ότι ο έλεγχος που ασκεί η Επιτροπή στις κρατικές ενισχύσεις που χορηγούν τα κράτη μέλη δεν αποσκοπεί στο να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα των δικαιούχων επιχειρήσεων, αλλά η ομαλή λειτουργία της κοινής αγοράς, χωρίς υπερβολικές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού.

Η Επιτροπή σημείωσε τις δεσμεύσεις για ταχεία ιδιωτικοποίηση της τράπεζας, το αργότερο τον Οκτώβριο του 1999, τις οποίες ανέλαβε η Γαλλία, σύμφωνα με τους στόχους που περιέγραψε η γαλλική κυβέρνηση κατά την έγκριση της προηγούμενης απόφασης το 1995. Η Επιτροπή συμμερίζεται την άποψη του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου σχετικά με την ουδετερότητα της συνθήκης όσον αφορά την ιδιοκτησία των επιχειρήσεων, όπως ορίζεται στο άρθρο 222 της συνθήκης ΕΚ. Η Επιτροπή σημειώνει ωστόσο ότι η τακτική παρέμβαση του κράτους υπέρ των γαλλικών δημοσίων τραπεζικών επιχειρήσεων συνιστούσε σημαντική στρέβλωση του ανταγωνισμού εις βάρος των ιδιωτικών τραπεζικών επιχειρήσεων, οι οποίες δεν επωφελήθηκαν από μια παρεμφερή συστηματική σχεδόν στήριξη των ιδιωτών μετόχων τους. Στο ιδιαίτερο αυτό πλαίσιο, η Επιτροπή σημειώνει ότι η μεταβίβαση της Crédit Lyonnais στον ιδιωτικό τομέα θα συμβάλλει ώστε στο μέλλον η επιχείρηση αυτή να προσφεύγει στους ιδιώτες μετόχους τους και στην αγορά για να εξεύρει τους αναγκαίους επιπλέον πόρους, και όχι σε κρατικές ενισχύσεις των οποίων στρεβλωτικές επιπτώσεις διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία της κοινής αγοράς.

(1) ΕΕ C 368, 23.12.1994.