ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2389/01

υποβολή: Christopher Huhne (ELDR) προς την Επιτροπή

(20 Αυγούστου 2001)

Θέμα: Υγειονομική πρόνοια

Θα μπορούσε η Επιτροπή να παράσχει τις απόψεις τηςπό το πρίσμα του δικαίου της ΕΕ όσον αφορά τις περιστάσειςπό τις οποίες ένα κράτος μέλος πρέπει να πληρώνει για τηνγειονομική πρόνοια ενός πολίτη του σε άλλο κράτος μέλος·

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(19 Οκτωβρίου 2001)

Η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του κυρίου βουλευτή στο γεγονός ότιπάρχουν κοινοτικές διατάξεις για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, στους κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(1) και 574/72(2), οι οποίοι περιέχουν λεπτομερές κεφάλαιο σχετικά με τις παροχές ασθένειας με σκοπό την προσφορά αποτελεσματικής προστασίας στα άτομα που μετακινούνται εντός της Ένωσης. Αυτοί οι κανονισμοί δεν αποσκοπούν ούτε στην τροποποίηση της δομής ή του περιεχομένου των εθνικών νομοθεσιών κοινωνικής ασφάλισης, ούτε στην εναρμόνιση αυτών των νομοθεσιών. Ο ουσιαστικός ρόλος τους είναι ο συντονισμός αυτών των νομοθεσιών σε κοινοτικό επίπεδο.

Σύμφωνα με αυτές τις κοινοτικές διατάξειςπάρχουν τρεις περιπτώσεις στις οποίες είναι δυνατή η ανάληψη των δαπανών τηςγειονομικής περίθαλψης από το φορέα ασφάλισης ασθένειας στον οποίο είναι ασφαλισμένο ένα άτομο, παρ' όλο που αυτή η περίθαλψη παρασχέθηκε σε ένα άλλο κράτος μέλος. Αυτές οι περιπτώσεις είναι:

- όταν ο ενδιαφερόμενος κατοικεί σε ένα άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο είναι ασφαλισμένος (για παράδειγμα ο μεθοριακός εργαζόμενος)·

- σε περίπτωση παροχή επείγουσας και απρόβλεπτηςγειονομικής περίθαλψης κατά τη διάρκεια προσωρινής παραμονής σε ένα άλλο κράτος μέλος (για παράδειγμα: κατά τη διάρκεια τουριστικού ταξιδιού)

- όταν ο ενδιαφερόμενος μεταβαίνει σε ένα άλλο κράτος μέλος με σκοπό ναποβληθεί σε θεραπεία και αφού έλαβε άδεια από το φορέα ασφάλισης ασθένειας στον οποίο ανήκει.

Σε αυτές τις τρεις περιπτώσεις ηγειονομική περίθαλψη παρέχεται σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται, αλλά το κόστος της επιβαρύνει τον φορέα στον οποίο είναι ασφαλισμένος ο ενδιαφερόμενος.

Το σύστημα χορήγησης άδειας, που προβλέπεται από τον κανονισμό 1408/71 όταν ένα άτομο μεταβαίνει στην αλλοδαπή για ναποβληθεί σε θεραπεία, αφήνει στα κράτη μέλη ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τη χορήγηση ή την απόρριψη της άδειας και την επιβάλλει μόνο σε αυστηρά καθορισμένες περιπτώσεις. Στους αρμόδιους φορείς ανατίθεται η ευθύνη για τη χορήγηση της άδειας επειδή είναι σημαντικό να είναι ικανοί οι φορείς του κράτους μέλους να χρηματοδοτούν την περίθαλψη που παρέχεται εκτός του εδάφους τους ώστε να επιστρέφουν στους φορείς των κρατών μελών τα έξοδα της θεραπείας που παρέχεται σε αυτά.

Πρέπει να επισημανθεί στον κύριο βουλευτή ότι το Δικαστήριο, ενώ αναγνωρίζει την ισχύ του συστήματος χορήγησης άδειας που ορίζει ο κανονισμός 1408/71, ενίσχυσε τα δικαιώματα των ασφαλισμένων όσον αφορά την επιστροφή των δαπανών ιατρικής περίθαλψης που παρέχεται σε ένα κράτος μέλος, βάσει των διατάξεων της συνθήκης ΕΚ που εξασφαλίζουν την ελεύθερη παροχήπηρεσιών και την ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων.

Πράγματι, το Δικαστήριο αναγνώρισε δικαίωμα σε συμπληρωματική επιστροφή από το κράτος ασφάλισης, όταν η νομοθεσία του προβλέπει επιστροφή μεγαλύτερου ποσού από εκείνο που προβλέπει το κράτος μέλος στο οποίο παρασχέθηκε η περίθαλψη(3). Εξάλλου το Δικαστήριο αναγνώρισε δικαίωμα σε επιστροφή των δαπανών ορισμένων μη νοσοκομειακών παροχών και ιατρικών προϊόντων, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους ασφάλισης, χωρίς άδεια(4) Τέλος, στο πλαίσιοπόθεσης σχετικά με την επιστροφή δαπανών νοσοκομειακής περίθαλψης που παρέχεται εκουσίως σε άλλο κράτος μέλος από το κράτος ασφάλισης, το Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι ένα εθνικό σύστημα χορήγησης άδειας μπορεί να αιτιολογηθεί επιτακτικούς λόγους και με την προϋπόθεση ότι βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, που δημιουργούν διακρίσεις και είναι γνωστά εκ των προτέρων(5).

Η Επιτροπή εξετάζει τώρα όλες τις συνέπειες αυτής της νομολογίας που ανέπτυξε σταδιακά το Δικαστήριο.

(1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας — ΕΕ L 149 της 5.7.1971.

(2) Κανονισμός (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας — ΕΕ L 74 της 27.3.1972.

(3) Βλέπεπόθεση Vanbraeckel, C 368/98, η απόφαση εκδόθηκε στις 12 Ιουλίου 2001.

(4) Βλέπεπόθεση Kohll και Decker, η απόφαση εκδόθηκε στις 28 Απριλίου 1998.

(5) Βλέπεπόθεση Smits-Peerbooms, C-157/99, η απόφαση εκδόθηκε στις 12 Ιουλίου 2001.