ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2338/99

υποβολή: Ioannis Marnos (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(13 Δεκεμβρίου 1999)

Θέμα: Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων στον τομέα τηςγείας

Εισερχόμενοι στο νέο αιώνα, η παροχήπηρεσιώνγείας αποκτά τον δικό της σημαντικό ρόλο. Γνωρίζω ότι δενπάρχει αυτή τη στιγμή ενιαία πολιτικήγείας στην Ε.Ε. Γνωρίζω όμως ότι αυτό, παρά τις δυσκολίες, κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα.

Θα επιθυμούσα να με πληροφορήσει η Επιτροπή:

- Μπορούν να τεθούν οποιουδήποτε είδους περιορισμοί στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων στον τομέα παροχήςπηρεσιώνγείας στην Ε.Ε.; Μπορούν να τεθούν ποσοτικοί περιορισμοί από ένα κράτος μέλος μέσα απόγειονομικά προγράμματα ή να προωθηθούν προτιμησιακές ρυθμίσεις αναφορικά με τον εξοπλισμό των θεραπευτηρίων ή τη δυνατότητα οποιουδήποτεπηκόου κράτους μέλους της Ε.Ε. να δραστηριοποιηθεί στον κλάδο παροχήςπηρεσιώνγείας

- Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προσώπων περιλαμβάνει και τις μη-κυβερνητικές μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις, όπως π.χ. τις θρησκευτικές; Μπορεί οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα να δημιουργήσει κλινική ή κλινικές σε όποιο κράτος μέλος επιθυμεί;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(02 Φεβρουαρίου 2000)

Το ερώτημα που θέτει ο αξιότιμος βουλευτής αφορά διάφορες ελευθερίες στον τομέα της εσωτερικής αγοράς, όπως την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων (άρθρο 56) (πρώην άρθρο 73B) της Συνθήκης ΕΚ, το δικαίωμα εγκατάστασης (άρθρο 43) (πρώην άρθρο 52), την ελεύθερη κυκλοφορία τωνπηρεσιών (άρθρο 49) (πρώην άρθρο 59) και την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων (άρθρο 39) (πρώην άρθρο 48).

Όσον αφορά τιςπηρεσίες του τομέαγείας, η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων αποτελεί μια ελευθερία της Συνθήκης ΕΚ που ισχύει ουσιαστικά σε κάθε τύπο επενδύσεων που είναι δυνατόν να γίνουν σε εταιρίες αυτού του συγκεκριμένου τομέα (π.χ. άμεσες επενδύσεις και επενδύσεις χαρτοφυλακίου σε τέτοιες εταιρίες). Κάποια διακριτικά μέτρα θα μπορούσαν ίσως να επιβληθούν στις ανωτέρω επενδύσεις δυνάμει των εξαιρέσεων της Συνθήκης ΕΚ (όπως δημόσια τάξη, δημόσια ασφάλεια ή δημόσιαγεία), ωστόσο η συμβατότητά τους με τις διατάξεις της Συνθήκης θα μπορούσαν να αξιολογηθούν μόνο κατόπιν λεπτομερούς ανάλυσης των μέτρων. Επιπλέον, τα μη διακριτικά μέτρα θα μπορούσαν εξίσου να περιορίσουν τις επενδύσεις σε εταιρίες του τομέα παροχήςπηρεσιώνγείας,πό τον όρο ότι τα μέτρα αυτά πληρούν τέσσερις βασικές προϋποθέσεις. Πρέπει να εφαρμόζονται άνευ διακρίσεων, να είναι δικαιολογημένα γιαψίστης σημασίας λόγους γενικού συμφέροντος, να είναι κατάλληλα για να εξασφαλίσουν την επίτευξη του επιδιωκόμενου στόχου και να μηνπερβαίνουν τα απαραίτητα όρια για την επίτευξη του στόχου αυτού. Πρέπει να αναφερθεί και πάλι ότι η συμβατότητα τέτοιων μέτρων μπορεί να αξιολογηθεί μόνο βάσει λεπτομερούς ανάλυσης των εν λόγω μέτρων.

Οι ανωτέρω διατάξεις και αρχές ισχύουν εξίσου για τις μη-κυβερνητικές, μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις, όπως για παράδειγμα τους θρησκευτικούς φορείς. Όσον αφορά τους θρησκευτικούς φορείς, επωφελούνται επίσης από την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων όπως περιλαμβάνεται στη Συνθήκη ΕΚ, μόνο στο βαθμό όμως που αυτή η ελευθερία δεν περιορίζεται από εθνικά μέτρα τα οποία μπορούν να δικαιολογηθούν για λόγους δημόσιας ασφάλειας, δημόσιας τάξης, δημόσιαςγείας ή γενικότερα απαιτήσεις «δημοσίου συμφέροντος» όπως οι ανωτέρω.

Όσον αφορά το δικαίωμα εγκατάστασης και την ελεύθερη κυκλοφορία τωνπηρεσιών, τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να διατηρήσουν περιορισμούς στους εθνικούς τους κανόνες,πό τον όρο ότι τα εθνικά μέτρα μπορούν να δικαιολογηθούν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 46 (πρώην άρθρο 56) της Συνθήκης ΕΚ (δημόσια πολιτική, δημόσια ασφάλεια και δημόσιαγεία) ή πιεστικές ανάγκες δημοσίου συμφέροντος και βρίσκονται σε αναλογία με τους επιδιωκόμενους στόχους του κράτους μέλους στο πλαίσιο αυτό. Το δικαίωμα εγκατάστασης παρέχεται σε κάθε κερδοσκοπικό οικονομικό φορέα εγκατεστημένο στην Ένωση που επιθυμεί να εγκατασταθεί σε κάποιο άλλο κράτος μέλος. Η ελεύθερη παροχήπηρεσιών ισχύει τόσο για

αυτούς τους οικονομικούς φορείς που είναι εγκατεστημένοι σε κάποιο κράτος μέλος και επιθυμούν να παράσχουν διασυνοριακέςπηρεσίες χωρίς να είναιποχρεωμένοι να εγκατασταθούν στο άλλο κράτος, όσο και για τους αποδέκτες τωνπηρεσιών (όπως οι αθενείς στους οποίους παρέχονταιπηρεσίεςγείας).

Οι εθνικές απαιτήσεις που ορίζουν ότι τα νοσοκομεία πρέπει να είναι μη-κερδοσκοπικά ιδρύματα είναι σύμφωνες με τη Συνθήκη ΕΚ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιβεβαίωσε αυτή την αρχή που περιλαμβάνεται στο άρθρο 48 (2) (πρώην άρθρο 58) της Συνθήκης ΕΚ στηνπόθεση «Sodemare» (υπόθεση C-70/95, απόφαση της 17.6.1997, ECR I 3395). Άλλοι περιορισμοί πρέπει να εξεταστούν με βάση τη νομολογία του Δικαστηρίου στηνπόθεση «Kohll» (C-158/96, απόφαση της 28.4.1998, ECR I 1931) που αναφέρεται σε απαιτήσεις για τη δημόσιαγεία και συγκεκριμένα στην ανάγκη να διατηρηθεί μια ισορροπημένη ιατρική και νοσοκομειακήπηρεσία ανοικτή σε όλους, και ανταποκρίνεται σε ένα συγκεκριμένο καιψίστης σημασίας δημόσιο συμφέρον που συνδέεται με την ανάγκη να αποφευχθεί η σοβαρήπονόμευση της οικονομικής βιωσιμότητας του εν λόγω συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Οι ποσοτικοί περιορισμοί ή προτιμησιακές ρυθμίσεις πρέπει να είναι σύμφωνοι με αυτές τις απαιτήσεις. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν αιτία για την ύπαρξη κατά νόμο ή de facto διάκρισης μεταξύ πολιτών της Ένωσης.

Όσον αφορά τη δυνατότητα των πολιτών της Ένωσης να ασκούν οικονομικές δραστηριότητες στον τομέα της παροχήςπηρεσιώνγείας με βάση το άρθρο 39 (πρώην άρθρο 48) της Συνθήκης ΕΚ, οι προϋποθέσεις απασχόλησης όσον αφορά τις μισθωτές δραστηριότητες σε νοσοκομεία ορίζονται από τα κράτη μέλη. Ωστόσο, οι εθνικές ρυθμίσεις πρέπει να είναι σύμφωνες με το κοινοτικό δίκαιο, και συγκεκριμένα με τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ(1) και 92/51/ΕΟΚ(2) του Συμβουλίου σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών και τις οδηγίες 77/452/ΕΟΚ(3), 78/686/ΕΟΚ(4), 80/154/ΕΟΚ(5), 85/433/ΕΟΚ(6) και 93/16/ΕΟΚ(7) του Συμβουλίου περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων νοσοκόμουπευθύνου για γενική περίθαλψη, οδοντιάτρου, μαίας, φαρμακοποιού και ιατρού αντίστοιχα.

(1) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(2) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.

(3) ΕΕ L 176 της 15.7.1977.

(4) ΕΕ L 233 της 24.8.1978.

(5) ΕΕ L 33 της 11.2.1980.

(6) ΕΕ L 253 της 24.9.1985.

(7) ΕΕ L 165 της 7.7.1993.