ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1577/00

υποβολή: William Newton Dunn (ELDR) προς την Επιτροπή

(19 Μαΐου 2000)

Θέμα: Συντάξεις για λέκτορες μερικής απασχόλησης στο Ηνωμένο Βασίλειο

Πριν από περισσότερα από πέντε χρόνια, στις 28 Σεπτεμβρίου 1994, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απεφάνθη ότι οι λέκτορες μερικής απασχόλησης, οι οποίοι αμείβονται ωριαίως, έχουν το δικαίωμα να θεωρούνται οιπηρεσίες τους, ως λέκτορες, συντάξιμες μετά την 8 Σεπτεμβρίου 1976.

Παρά το σημαντικό χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τη λήψη της συγκεκριμένης απόφασης, οι διαδοχικές κυβερνήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχουν διασφαλίσει στα άτομα που διακινούνται να συνταξιοδοτηθούν τις οφειλόμενες συντάξεις τους. Μερικά από τα άτομα που δικαιούνται σύνταξηποψιάζονται ότι το Δημόσιο Ταμείο στο Λονδίνο εσκεμμένα κωλυσιεργεί, προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα, καθώς ο αριθμός των ενδιαφερομένων για σύνταξη φθίνει λόγω του επερχόμενου εν τω μεταξύ θανάτου.

Θα πιέσει η Επιτροπή τη Βρετανική Κυβέρνηση να συμμορφωθεί αν και αργοπορημένα σε σχέση με το νόμο, προκειμένου να απονείμει δικαιοσύνη και συντάξεις στους πολίτες που τις δικαιούνται;

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(26 Ιουνίου 2000)

Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (απόφαση Barber(1) και επακόλουθες αποφάσεις(2)), ο αποκλεισμός των εργαζομένων μερικής απασχόλησης από την πρόσβαση σε παρόμοια συστήματα θα μπορούσε να αποτελεί έμμεση διάκριση, αντίθετη με το άρθρο 141 (πρώην άρθρο 119) της συνθήκης ΕΚ, εάν η εξαίρεση θίγει πολύ μεγαλύτερο αριθμό γυναικών παρά ανδρών, εκτός εάν ο εργοδότης αποδείξει ότι αυτό εξηγείται από παράγοντες που δικαιολογούνται αντικειμενικά και δεν έχουν καμία σχέση με διάκριση λόγω φύλου.

Με την πρόσφατη απόφασή του της 16ης Μαΐου 2000 στηνπόθεση C-78/98 Preston, Fletcher κ.α.(3), το Δικαστήριο επιβεβαιώνει την προηγούμενη νομολογία του, ότι το δικαίωμα των εργαζομένων μερικής απασχόλησης ναπαχθούν σε επαγγελματικό συνταξιοδοτικό σύστημα δεν εμπίπτει στα χρονικά όρια της απόφασης Barber και του πρωτοκόλλου αρ. 2 του άρθρου 141 της συνθήκης ΕΚ (πρωτόκολλο Barber). Οι εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης μπορούν να ζητήσουν την αναδρομικήπαγωγή τους σε επαγγελματικό συνταξιοδοτικό σύστημα από τις 8 Απριλίου 1976 (ημερομηνία της άμεσης ισχύος του άρθρου 141 της συνθήκης ΕΚ). Ωστόσο, αυτή η αναδρομικήπαγωγήπόκειται στα χρονικά όρια της εθνικής νομοθεσίας για την έγερση διεκδικήσεων και οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να πληρώσουν αναδρομικές εισφορές στο εν λόγω συνταξιοδοτικό σύστημα.

Σύμφωνα με την πάγια νομολογία, ελλείψει σχετικών κοινοτικών ρυθμίσεων, εναπόκειται στην εθνική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να καθορίσει τα αρμόδια δικαστήρια και να ρυθμίσει τις διαδικαστικές προϋποθέσεις των ενδίκων βοηθημάτων που προορίζονται να εξασφαλίσουν την προστασία των δικαιωμάτων που αποκτούν τα άτομα μέσω της άμεσης ισχύος της κοινοτικής νομοθεσίας,πό τον όρο οι κανονισμοί αυτοί να μην είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που διέπουν παρόμοιες εθνικές ενέργειες και να μην διατυπώνονται με τρόπο που να καθιστά αδύνατη, στην πράξη, την άσκηση των δικαιωμάτων που παρέχονται από το κοινοτικό δίκαιο.

Η οδηγία 96/97/ΕΚ του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1996 που τροποποιεί την οδηγία 86/378/ΕΟΚ για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στα επαγγελματικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης(4) τέθηκε σε ισχύ την 1 Απριλίου 1997 προκειμένου να θέσει την οδηγία 86/378/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Ιουλίου 1986(5) σε συμμόρφωση με το πρωτογενές δίκαιο, δηλαδή το άρθρο 141 της συνθήκης ΕΚ όπως ερμηνεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τα κράτη μέλη πρέπει να λάβουν αναδρομικά μέτρα εφαρμογής με ισχύ από την 17 Ιουλίου 1990 (ημερομηνία της απόφασης Barber) για το προαναφερθέν δικαίωμα των εργαζομένων με μερική απασχόληση ναπάγονται σε επαγγελματικό συνταξιοδοτικό σύστημα από την 8 Ιουλίου 1976. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη λάβει μέτρα εφαρμογής και έχει εκπληρώσει τιςποχρεώσεις του σύμφωνα με το άρθρο 141 της συνθήκης ΕΚ και την οδηγία 96/97/ΕΚ. Επομένως, συνιστούμε στους λέκτορες μερικής απασχόλησης να απευθύνουν τα ερωτήματά τους σχετικά με το θέμα αυτό στις εθνικές αρχές.

(1) Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1990, σελίδα I-1889.

(2) Υποθέσεις C-57/93 Vroege Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1994, σ. I-4541" C-128/93 Fisscher Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1994, σ. I-4583" C-246/96 Magorrian Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1997, σ. I-7153.

(3) Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου.

(4) ΕΕ L 46 της 17.2.1997.

(5) ΕΕ L 225 της 12.8.1986.