ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-2319/99

υποβολή: Gunilla Carlsson (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(29 Νοεμβρίου 1999)

Θέμα: Ελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών στη Σουηδία

Στη Σουηδίαφίστανται εκτεταμένα σχέδια ναποχρεωθούν με νομοθετικά μέτρα όλοι οι ιδιοκτήτες δικτύων κινητής τηλεφωνίας, τόσο οι ιδιώτες όσο και οι κρατικοί φορείς, να επιτρέψουν στους προμηθευτέςπηρεσιών την πρόσβαση στιςποδομές τους στις οποίες έχουν επενδύσει μεγάλα μέσα και τις οποίες δημιούργησανπό συνθήκες ανταγωνισμού.

Προτίθεται άραγε πράγματι η Επιτροπή να επιτρέψει παρόμοια παράβαση της αρχής του ανταγωνισμούπό ίσους όρους;

Με ποιον τρόπο πιστεύει η Επιτροπή ότι θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι θα διατηρηθεί στο ίδιοψηλό επίπεδο η προθυμία για επενδύσεις στις δυνατότητες των δικτύων κινητής τηλεφωνίαςπό το πρίσμα των νέων μεγάλων αναγκών που συνδέονται με την εισαγωγή του ΠΣΚΤ;

Ποια είναι η άποψη της Επιτροπής για παρόμοια ρύθμιση της κατανομής μεταξύ διαχειριστών δικτύων και προμηθευτώνπηρεσιών;

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(13 Δεκεμβρίου 1999)

Η Επιτροπή είναι ενήμερη σχετικά με τις προτάσεις που έχουνποβληθεί στη Σουηδία, για τη θέσπιση νομοθετικών διατάξεων που θα διέπουν την πρόσβαση παρόχωνπηρεσιών στα δίκτυα φορέων κινητής τηλεφωνίας, στους οποίους έχει χορηγηθεί άδεια. Μολαταύτα, η Επιτροπή κατανοεί ότι το τελικό πεδίο εφαρμογής και οι όροι αυτών των νομοθετικών διατάξεων δεν έχουν ακόμη καθοριστεί.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι οι κανονιστικές ρυθμίσεις, τόσο σε κοινοτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κρατών μελών, πρέπει να περιορίζονται στο ελάχιστο δυνατόν. Όπως αναφέρεται στην πρόσφατη ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την ανασκόπηση των επικοινωνιών για το 1999, («Προς ένα νέο πλαίσιο για τηνποδομή των Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και τις σχετιζόμενεςπηρεσίες»)(1), ένα «αδικαιολόγητα περιοριστικό κανονιστικό σύστημα κινδυνεύει να αποτελέσει τροχοπέδη για τις επενδύσεις ή ενδέχεται να μην μπορέσει να τονώσει αειφόρες επενδύσεις. Μεγάλο τμήμα του ισχύοντος κανονιστικού πλαισίου αντιμετωπίζει την ανάγκη δημιουργίας ανταγωνιστικής αγοράς, απαιτώντας, για παράδειγμα, από τους εγκαθιδρυμένους φορείς να ικανοποιούν όλες τις απαιτήσεις πρόσβασης στο δίκτυό τους και διασύνδεσης με αυτό. Αφού καθιερωθεί αποτελεσματικά ανταγωνιστική αγορά, πολλές από αυτές τις διατάξεις δεν θα είναι πλέον απαραίτητες και, κατά συνέπεια, θα αρκεί η εφαρμογή των κανόνων περί ανταγωνισμού της συνθήκης ΕΚ».

Η ισχύουσα οδηγία 97/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 30 Ιανουαρίου 1997 για τη διασύνδεση στο χώρο των τηλεπικοινωνιών προκειμένου να διασφαλισθεί καθολικήπηρεσία και διαλειτουργικότητα, με εφαρμογή των αρχών παροχής ανοικτού δικτύου (ΟΝΡ)(2), ορίζει στο άρθρο 4 παράγραφος 2 ότι «οι οργανισμοί οι οποίοι έχουν την άδεια να παρέχουν δημόσια τηλεπικοινωνιακά δίκτυα και τηλεπικοινωνιακέςπηρεσίες προσιτές στο κοινό, όπως προσδιορίζονται στο παράρτημα Ι, οι οποίοι έχουν σημαντική ισχύ στην αγορά, πρέπει να ικανοποιούν όλα τα εύλογα αιτήματα για πρόσβαση στο δίκτυο, συμπεριλαμβανομένης

της πρόσβασης σε σημεία διαφορετικά από τα τερματικά σημεία του δικτύου που προσφέρονται στην πλειοψηφία των τελικών χρηστών». Βάσει αυτής της διατάξεως, τα κράτη μέλη δύνανται να θεσπίζουν κανονιστικές διατάξεις για τη δίκαιη και εύλογη πρόσβαση στα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα (κινητά ή σταθερά), εφόσον κρίνεται αναγκαίο για τη διασφάλιση της συνολικής ανταγωνιστικότητας της αγοράς και την ανάπτυξη καινοτόμων νέωνπηρεσιών.

Οι εθνικές αρχές, γνωρίζοντας εις βάθος την κατάσταση στις αγορές των τηλεπικοινωνιακώνπηρεσιών τις οποίες εποπτεύουν, δύνανται, ως εκ τούτου, να προσδιορίσουν τους ακριβείς όρουςπό τους οποίους θα πρέπει να απαιτηθεί η πρόσβαση στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, εφόσον οι εν λόγω όροι συμβαδίζουν με τις αρχές της συνθήκης ΕΚ, και ιδιαίτερα με τους κανόνες περί ανταγωνισμού, καθώς και το κανονιστικό πλαίσιο που έχει θεσπιστεί σε κοινοτικό επίπεδο. Οι όροι αυτοί θα αντέβαιναν στους κανόνες περί ανταγωνισμού, μόνο εφόσον θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι σχετικές απαιτήσεις θα περιόριζαν τη δυνατότητα των φορέων εκμετάλλευσης που δεν κατέχουν δεσπόζουσα θέση στην αγορά να συναγωνιστούν, εμποδίζοντάς τους, για παράδειγμα, να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της κάθετης ολοκλήρωσης δικτύου και παροχήςπηρεσιών. Η Επιτροπή ενθάρρυνε τα κράτη μέλη να συμβουλεύονται για τέτοιου είδους μέτρα τις εθνικές τους αρχές ανταγωνισμού.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι η τιμολόγηση της πρόσβασης είναι ζωτικής σημασίας και θα πρέπει να δίνει τα κατάλληλα ερεθίσματα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, προκειμένου να διευκολύνει τους ιδιοκτήτες δικτύων να πραγματοποιήσουν μελλοντικές επενδύσειςποδομής.

Όσον αφορά τη διάκριση μεταξύ φορέων κινητού δικτύου και παρόχωνπηρεσιών, το κοινοτικό δίκαιο επιτρέπει, επί του παρόντος, στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν διαφορετικούς όρους χορήγησης αδειών. Ωστόσο, θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η διαφοροποίηση δεν καταλήγει σε στρέβλωση της αγοράς.

(1) COM(1999)539 τελικό.

(2) ΕΕ L 199 της 26.7.1997.