ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3019/98

υποβολή: Karsten Hoppenstedt (PPE) προς την Επιτροπή

(8 Οκτωβρίου 1998)

Θέμα: Απαγόρευση ασύρματων συστημάτων συναγερμού στο Βέλγιο

1. Μπορεί η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι στο Βέλγιο απαγορεύονται και συνεπώς δεν αναγνωρίζονται από την υπηρεσία παροχής αδειών κυκλοφορίας (UPEA) τα ασύρματα συστήματα συναγερμού, δηλ. χωρίς καλωδιώσεις;

2. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι στο Βέλγιο οι ασφαλιστικές εταιρίες, όταν απαιτούν την εγκατάσταση συστήματος συναγερμού για την προστασία π.χ. από τις διαρρήξεις, αναγνωρίζουν μόνον τα εγκεκριμένα από το κράτος και δεν δέχονται τα ασύρματα συστήματα;

3. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι σε άλλα κράτη μέλη της Κοινότητας τα ασύρματα συστήματα συναγερμού αναγνωρίζονται από τις αρμόδιες κρατικές αρχές και γι' αυτό κυκλοφορούν και χρησιμοποιούνται στα κράτη αυτά;

4. Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη ότι οι βελγικές ρυθμίσεις παραβιάζουν το κοινοτικό δίκαιο, και ιδιαίτερα τις διατάξεις σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων;

5. Μπορεί η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι το Συμβούλιο Τηλεπικοινωνιών συμφώνησε στις 26.02.1998 ότι οι ασύρματες συσκευές (και τηλεκατευθυνόμενες) επιτρέπεται να κυκλοφορούν και να χρησιμοποιούνται σε ολόκληρη την Ένωση, χωρίς να πρέπει να εγκρίνονται ειδικά από τις αρμόδιες αρχές;

6. Συνάγεται από το πόρισμα του Συμβουλίου Τηλεπικοινωνιών της 26.02.1998 ότι ξένες επιχειρήσεις μπορούν να προμηθεύουν ελεύθερα στο Βέλγιο ασύρματα συστήματα συναγερμού και ότι οι πελάτες τους στο Βέλγιο μπορούν να εξοπλίζουν και να ασφαλίζουν τις ιδιωτικές κατοικίες τους με τέτοια συστήματα;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Δεκεμβρίου 1998)

Η εμπορία συστημάτων συναγερμού στο Βέλγιο διέπεται, αφενός, από το νόμο της 10ης Απριλίου 1990 σχετικά με τις επιχειρήσεις φύλαξης, τις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας και τις εσωτερικές υπηρεσίες φύλαξης, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα συστήματα συναγερμού πρέπει να εγκρίνονται από την "επιτροπή υλικού", και, αφετέρου, από τη βασιλική απόφαση της 31ης Μαρτίου 1994, η οποία ορίζει την εν λόγω διαδικασία έγκρισης. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, τα εν λόγω προϊόντα πρέπει να υποβάλλονται σε μια σειρά τεστ και δοκιμών που διευκρινίζονται στα παραρτήματα 3 και 5 της προαναφερθείσας βασιλικής απόφασης. Αυτά τα τεστ αφορούν τη λειτουργία των εν λόγω συσκευών. Η απόφαση περιέχει, επιπλέον, στο άρθρο 8, μια ρήτρα αμοιβαίας αναγνώρισης των πιστοποιητικών και των εκθέσεων δοκιμών που καταρτίζονται από έναν εγκεκριμένο οργανισμό σε ένα άλλο κράτος μέλος, εφόσον, βέβαια, πιστοποιούν τη συμφωνία των εν λόγω συστημάτων και κέντρων με τα τεχνικά πρότυπα ή τις ρυθμίσεις που εξασφαλίζουν ένα επίπεδο προστασίας ισοδύναμο με αυτό που προβλέπεται από την απόφαση.

Όσον αφορά τα ασύρματα συστήματα συναγερμού, πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι δεν ήταν δυνατό να τους χορηγηθεί έγκριση λόγω του ότι τα τεστ που διευκρινίζονταν στα παραρτήματα 3 και 5 της απόφασης της 31ης Μαρτίου 1994 και τα οποία είχαν καταρτιστεί σε μια εποχή κατά την οποία τα ασύρματα συστήματα ήταν ακόμη ανύπαρκτα στο Βέλγιο, δεν μπορούσαν να εφαρμοσθούν.

Θεωρώντας ότι το νομοθετικό αυτό κενό αντιβαίνει στο κοινοτικό δίκαιο και κυρίως στο άρθρο 30 της συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή παρενέβη στο κράτος του Βελγίου. ΓιΌ αυτό το σκοπό, οι βελγικές αρχές κοινοποίησαν στις 25 Ιουνίου 1998, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει η οδηγία 83/189/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 28ης Μαρτίου 1983, η οποία προβλέπει και μια διαδικασία πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών(1), ένα νέο σχέδιο βασιλικής απόφασης για τον καθορισμό της διαδικασίας έγκρισης των συστημάτων και κέντρων συναγερμών, των οποίων τα προβλεπόμενα στα παραρτήματα τεστ μπορούν να εφαρμοσθούν στα ασύρματα συστήματα συναγερμού. Ελλείψει εμπεριστατωμένης γνώμης για το εν λόγω σχέδιο απόφασης, θα μπορέσει αυτό να εγκριθεί μετά το τέλος της προθεσμίας του status quo των τριών μηνών, ήτοι από τις 25 Σεπτεμβρίου 1998. Κατόπιν επαφών με τις βελγικές αρχές, φαίνεται ότι το σχέδιο θα εγκριθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και σίγουρα πριν το τέλος του έτους.

Η εν λόγω νομοθετική τροποποίηση θα οδηγήσει, κανονικά, τις ασφαλιστικές εταιρείες να δεχθούν, επίσης, την ασφάλιση των ιδιοκτησιών οι οποίες προστατεύονται από ασύρματα συστήματα συναγερμού, κυρίως από αυτά που είναι εγκεκριμένα από το κράτος ή αναγνωρίζονται από τις αρχές ως ισοδύναμα. Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι, δεδομένου του ιδιωτικού χαρακτήρα των εν λόγω εταιρειών, δεν είναι υποχρεωμένες να τηρούν την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων όπως απορρέει από τα άρθρα 30 έως 36 της συνθήκης ΕΚ, τα οποία αφορούν αποκλειστικά τα κρατικά μέτρα.

Τα ασύρματα συστήματα συναγερμού που είναι νομίμως εγκεκριμένα σε ένα άλλο κράτος μέλος θα έπρεπε, βάσει της ρήτρας αμοιβαίας αναγνώρισης που περιλαμβάνεται στο άρθρο 9 του προαναφερόμενου σχεδίου, να μπορούν να διατίθενται στο εμπόριο στο Βέλγιο.

Όσον αφορά τη σχετική με τις τηλεπικοινωνίες πλευρά του θέματος, πρέπει να επισημανθεί ότι συνάγεται από το πόρισμα του Συμβουλίου Τηλεπικοινωνιών της 26ης Φεβρουαρίου 1998 ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να περιορίσει τη χρήση εξοπλισμού ραδιοεπικοινωνιών για λόγους που συνδέονται με τη σωστή διαχείριση του φάσματος.

Επιπλέον, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι τα ασύρματα συστήματα συναγερμού συμφωνούν με τις κοινοτικές απαιτήσεις σε θέματα τηλεπικοινωνιών, πρέπει να σημειωθεί ότι οι άλλες πλευρές που σχετίζονται με τη λειτουργία αυτών των συσκευών δεν καλύπτονται από τις εν λόγω οδηγίες. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια διαδικασία έγκρισης που προηγείται της πρώτης διάθεσης στο εμπόριο μπορεί, κανονικά, να θεωρηθεί συμβατή με τα άρθρα 30 έως 36 της συνθήκης ΕΚ, λόγω του ευαίσθητου χαρακτήρα των εν λόγω προϊόντων και της σημασίας του ακριβούς ορισμού της λειτουργίας τους, προκειμένου να εξασφαλισθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η προστασία της ασφάλειας των ατόμων.

(1) ΕΕ L 109 της 26.4.1993.