ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2572/00

υποβολή: Florence Kuntz (UEN) προς την Επιτροπή

(1 Αυγούστου 2000)

Θέμα: Νομοθεσία εφαρμοζόμενη στην ομοιοπαθητική στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Μπορεί η Επιτροπή να συμφωνήσει με τη νομοθεσία που εφαρμόζεται σήμερα όσον αφορά την ομοιοπαθητική και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και με το σύνολο των αναφορών των σχετικών κειμένων εφαρμογής (οδηγίες, κλπ.);

Μπορεί να αναφέρει εάν η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται επί του συνόλου των 15 χωρών της Κοινότητα και εάν τούτο συμβαίνει, για ποιους λόγους απαλλάσσονται ορισμένα κράτη μέλη από την εφαρμογή νομοθετικών κειμένων σχετικά με την ομοιοπαθητική;

Θεωρεί ως εκ τούτου ότι η ενιαία αγορά στον τομέα της ομοιοπαθητικής είναι μια πραγματικότητα και εάν τούτο δεν συμβαίνει, μπορεί να αναφέρει ποιες πρωτοβουλίες προτίθεται να αναλάβει;

Μπορεί ιδιαίτερα να ανακοινώσει τα μέτρα που προβλέπει να προτείνει έτσι ώστε να είναι δυνατόν να χορηγούνται ομοιοπαθητικές συνταγές σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου ιδιαίτερα, οι πολίτες των διαφόρων χωρών να μπορούν να είναι σίγουροι, όταν μετακινούνται στην Κοινότητα, ότι θα μπορούν να λαμβάνουν ομοιοπαθητικά φάρμακα και να προστατεύεται έτσι ηγεία τους και η ελεύθερη κυκλοφορία και μετακίνηση που έχει αναγνωριστεί;

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Σεπτεμβρίου 2000)

Η νομοθεσία που ισχύει σε θέματα ομοιοπαθητικών φαρμάκων στο εσωτερικό της Κοινότητας είναι εκείνη που προβλέπεται στην οδηγία 92/73/ΕΟΚ, του Συμβουλίου της 22ας Σεπτεμβρίου 1992, που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής των οδηγιών 65/65/ΕΟΚ και 75/319/ΕΟΚ περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν τα φάρμακα και περί καθορισμού συμπληρωματικών διατάξεων για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα(1).

Τα κράτη μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να συμμορφωθούν με την οδηγία το αργότερο έως τις 32 Δεκεμβρίου 1993. Κατά συνέπεια, η νομοθεσία αυτή ισχύει για όλα τα κράτη μέλη.

Ωστόσο, η οδηγία που προβλέπει τη δυνατότητα μιας ειδικής απλοποιημένης διαδικασίας καταχώρησης, ορίζει, επίσης, ότι τα κράτη μέλη δύνανται να μην εφαρμόσουν την εν λόγω διαδικασία, εφόσον ενημερώσουν σχετικά την Επιτροπή. Αλλά στην περίπτωση αυτή, τα κράτη μέλη οφείλουν να επιτρέπουν τη χρήση στο έδαφός τους των φαρμάκων που έχουν καταχωρηθεί με αυτήν την ειδική απλοποιημένη διαδικασία από άλλα κράτη μέλη.

Επίσης, η οδηγία προβλέπει ότι ένα κράτος μέλος δύναται να θεσπίσει ή να διατηρήσει στο έδαφός του ειδικούς κανόνες που αφορούν τις απαιτήσεις σε θέματα δοκιμών, σύμφωνα με τις αρχές και τις ιδιαιτερότητες της ομοιοπαθητικής ιατρικής που ασκείται στο εν λόγω κράτος μέλος.

Είναι δυνατό ορισμένα ομοιοπαθητικά φάρμακα να μην κυκλοφορούν σε όλα τα κράτη μέλη και κατά συνέπεια, ακόμη και με την κατάλληλη ιατρική συνταγή να μην είναι δυνατόν ένας ασθενής να προμηθευτεί ορισμένα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Το ίδιο άλλωστε ισχύει για όλα τα φάρμακα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ασθενείς επιτρέπεται, όταν ταξιδεύουν, να έχουν μαζί τους τα φάρμακά τους για προσωπική χρήση.

Όσον αφορά τους επαγγελματίες του κλάδου τηςγείας, τους ιατρούς, η κοινοτική οδηγία 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, που στοχεύει στη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας φαρμάκων και στην αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και λοιπών τίτλων(2) δεν καθορίζει το πεδίο δραστηριότητας των ιατρών ούτε τις εφαρμοζόμενες θεραπείες. Τα θέματα αυτά, εάν δεν ισχύουν αλλά κείμενα, εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των κρατών μελών

Για τους λοιπούς επαγγελματίες του κλάδου τηςγείας που δεν είναι ιατροί(3), στο βαθμό που επιτρέπεται η άσκηση της ομοιοπαθητικής για έναν επαγγελματία μη ιατρό σε ένα κράτος μέλος, οι κοινοτικές οδηγίες 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988 περί ενός γενικού συστήματος αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών(4) και 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, περί ενός δευτέρου γενικού συστήματος αναγνώρισης των διπλωμάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης που συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(5), δεν προβλέπουν την εναρμόνιση των όρων επαγγελαματικής εκπαίδευσης, πρόσβασης και άσκησης των δραστηριοτήτων. Το θέμα, συνεπώς, εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιότητας των κρατών μελών.

(1) ΕΕ L 297 της 13.10.1992.

(2) ΕΕ L 165 της 7.7.1993.

(3) νοσοκόμοι γενικών καθηκόντων, οδοντίατροι, μαίες, κτηνίατροι και φαρμακοποιοί, επαγγέλματα για τα οποία έχουν εκδοθεί ειδικές οδηγίες, οδηγίες το περιεχόμενο των οποίων είναι παραπλήσιο με εκείνο της οδηγίας για τους ιατρούς.

(4) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(5) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.