ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2689/96 υποβολή: Florus Wijsenbeek (ELDR) προς την Επιτροπή (15 Οκτωβρίου 1996)

Θέμα: Μεταβίβαση της αρμοδιότητας είσπραξης εισαγωγικών δασμών

Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό πού διεπράχθη η παράβαση ή η παρατυπία, λόγω της οποίας οι εισαγωγικοί δασμοί παραμένουν πληρωτέοι και το κράτος μέλος αναχώρησης, σύμφωνα με το άρθρο 378, παρ. 3 των διατάξεων εφαρμογής του Κοινοτικού Τελωνειακού Κώδικα, έχει προβεί στον απολογισμό, την καταχώρηση και την ανακοίνωση των τελωνειακών χρεών υπό την έννοια του άρθρου 217 και του άρθρου 221 του ΚΤΚ, άραγε γίνεται τότε ήδη λόγος για «είσπραξη» όπως νοείται στο προαναφερθέν άρθρο 378, παρ. 3;

Μήπως η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι διαφορετική σε περίπτωση που στον υπόχρεο έχει χορηγηθεί η αναφερόμενη στο άρθρο 224 του ΚΤΚ διευκόλυνση πληρωμής (αναβολή της πληρωμής);

Σε περίπτωση εκχώρησης της αρμοδιότητας είσπραξης στο κράτος μέλος όπου η παρατυπία έχει στην ουσία διαπραχθεί, θα πρέπει άραγε η διαδικασία που θα κινήσει το κράτος μέλος αυτό, όσον αφορά τόσο την επιβολή όσο και την είσπραξη των δασμών, να εφαρμοσθεί σύμφωνα με το ισχύον σ' αυτό το κράτος μέλος δίκαιο;

Μπορεί η Επιτροπή να ανακοινώσει εάν και κατά πόσο για τη μεταβίβαση της αρμοδιότητας είσπραξης καθώς και για τη διαδικσία που θα πρέπει να κινήσει το κράτος μέλος ενόψει της είσπραξης, προβλέπονται επαρκείς εγγυήσεις, ούτως ώστε να διασφαλίζεται γενικά και υπό όλες τις συνθήκες η νομική ασφάλεια του φορολογούμενου, και ειδικότερα το δικαίωμα προσφυγής σε ανεξάρτητο δικαστή όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 243, παρ. 1 του ΚΤΚ;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (15 Νοεμβρίου 1996)

Στην περίπτωση που δεν μπορέσει να προσδιοριστεί ο τόπος της παράβασης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 378 παράγραφοι 1 και 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2454/93 για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα ((ΕΕ αριθ. L 253 της 11.10.1993. )), το κράτος μέλος στο οποίο υπάγεται το τελωνείο αναχώρησης στο οποίο καταχωρήθηκε η διασάφηση Τ1 εισπράττει τους δασμούς και τις λοιπές επιβαρύνσεις για τα εν λόγω προϊόντα. Προς το σκοπό αυτό, πρέπει να προβαίνει στον υπολογισμό, τη βεβαίωση και την κοινοποίηση του ποσού που οφείλει ο κυρίως υπόχρεος εντός προθεσμίας 11 μηνών από την ημερομηνία της διασάφησης.

Ορισμένες φορές, συμβαίνει ο τόπος γένεσης της πραγματικής της τελωνειακής οφειλής να έχει προσδιοριστεί εκ των υστέρων, αλλά πριν από την παρέλευση τριετίας από την ημερομηνία καταχώρησης της διασάφησης Τ1, και τα σχετικά ποσά να έχουν ήδη εισπραχθεί από το κράτος μέλος αναχώρησης, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 378 παράγραφοι 1 και 2. Στην περίπτωση αυτή, όπως προβλέπει το άρθρο 378 παράγραφος 3 του προαναφερθέντος κανονισμού, το κράτος μέλος εντός του οποίου διεπράχθη πράγματι η παράβαση προβαίνει, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, στην είσπραξη των δασμών και λοιπών επιβαρύνσεων για τα συγκεκριμένα εμπορεύματα, με εξαίρεση τους δασμούς και επιβαρύνσεις που έχουν ήδη εισπραχθεί, στο πλαίσιο των ιδίων πόρων της Κοινότητας, από το κράτος μέλος στο οποίο υπάγεται το τελωνείο αναχώρησης.

Η κατάσταση αυτή δικαιολογείται από την ύπαρξη φορολογικού χρέους το οποίο δημιουργήθηκε παράλληλα με την τελωνειακή οφειλή εντός του κράτους μέλους στο οποίο διεπράχθη η παράβαση. Ωστόσο, δεν υπάρχει διπλή επιβολή φόρου διότι, μόλις δοθούν οι αποδείξεις για εκ των υστέρων είσπραξη, οι αρχικώς εισπραχθέντες δασμοί και λοιπές επιβαρύνσεις, με εξαίρεση όσων εισπράχθηκαν στο πλαίσιο των ιδίων πόρων, επιστρέφονται από το κράτος μέλος αναχώρησης.

H ενδεχόμενη παραχώρηση αναστολής της πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 224 του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα δεν έχει επιπτώσεις στα προαναφερθέντα.

Εξάλλου, δεδομένου ότι κάθε πράξη είσπραξης πρέπει να θεωρείται ως απόφαση των τελωνειακών αρχών, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να επωφεληθεί πλήρως από τη συνήθη νομική προστασία και έχει δικαίωμα να ασκήσει προσφυγή σε δύο στάδια, σύμφωνα με το άρθρο 243 του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα.