ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1657/98

υποβολή: Stéphane Buffetaut (I-EDN) προς την Επιτροπή

(18 Μαΐου 1998)

Θέμα: Υποχρεωτική εμφιάλωση στην περιοχή παραγωγής

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, κατόπιν πρωτοβουλίας της Ισπανίας ορισμένα κράτη μέλη του νότου της Ενώσεως (κυρίως η Πορτογαλία, η Ελλάδα και η Ιταλία) άρχισαν να υιοθετούν εθνικές ρυθμίσεις που καθιστούσαν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ τη συσκευασία ορισμένων ποιοτικών αγροτικών προϊόντων στην περιοχή παραγωγής. Το πρόσφατο νομοσχέδιο για το γεωργικό προσανατολισμό (PLOA) της Γαλλίας και νομοσχέδιο της Ιταλίας που απαγορεύει τη μνεία της ιταλικής προέλευσης για το ελαιόλαδο που προέρχεται από την περιοχή αυτή αλλά δεν έχει συσκευαστεί στην Ιταλία, αποτελούν εξελίξεις της πορείας που σημειώνεται σε όλες τις χώρες του νότου της Ενώσεως όσον αφορά όλα τα γεωργικά προϊόντα "ποιότητος".

Η Επιτροπή (ΓΔ VI) αντί να διαδραματίζει το ρόλο της ως θεματοφύλακα των κανόνων της Ενώσεως και συγκεκριμένα των άρθρων 34 και 85 έως 90 της Συνθήκης, και παρά τη σωρεία επισήμων διαμαρτυριών όσον αφορά αυτές τις παρεκκλίσεις, ως προς τις οποίες δεν έδωσε καμία συνέχεια επικυρώνει τα προαναφερθέντα προτείνοντας μεταρρύθμιση του Κανονισμού αριθ. 823/87(1) μέσω του οποίου νομιμοποιούνται επί του προκειμένου οι οίνοι ως οίνοι ποιότητος.

Όλες τις χώρες του βορρά της Ενώσεως οι οποίες προβαίνουν σε μεγάλο βαθμό σε μεταποιήσεις και συσκευασίες γεωργικών προϊόντων ποιότητος και συνεισφέρουν σε καθαρά ποσά στους ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς γεωργικών προϊόντων, ανέχονται όλο και λιγότερο αυτές τις παρεκκλίσεις οι οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν χάσμα μεταξύ βορρά και νότου εντός της Ένωσης. Καθιστώντας λοιπόν σαφή τη θέση τους αντιτίθενται στο να εξετασθεί η μεταρρύθμιση του Κανονισμού αριθ. 823/87 που προτείνει η ΓΔ VI προτού επιβεβαιωθεί η απόφαση που εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην υπόθεση C 47/90 "Delhaize Le Lion εναντίον Promalvin".

Ποιες πρακτικές ρυθμίσεις προτίθεται να εγκρίνει η Επιτροπή για να αποφευχθεί η εξέλιξη αυτών των εθνικών παρεκκλίσεων στο νότο της Ένωσης και οι συνέπειές τους που προκαλούν όλο και περισσότερες διαμαρτυρίες στις χώρες του βορρά της Ένωσης.

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(11 Ιουνίου 1998)

Η Επιτροπή επιθυμεί να πληροφορήσει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου ότι η υιοθέτηση εθνικών μέτρων τα οποία καθιστούν υποχρεωτική την εμφιάλωση οίνου ποιότητας που παράγεται σε καθορισμένη περιοχή (v.q.p.r.d) στην περιοχή παραγωγής ή/και την καθορισμένη περιοχή δεν αποτελεί υπόθεση η οποία αφορά αποκλειστικά τα κράτη μέλη του νότου της Ένωσης.

Πράγματι, το 1972, η Γαλλία υιοθέτησε παρόμοιο μέτρο για την ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης (AOC) Αλσατίας. Έκτοτε, έχουν ληφθεί πολυάριθμες αποφάσεις από όλα τα οινοπαραγωγικά κράτη μέλη προς την κατεύθυνση αυτή αν και υπό μορφές που διαφέρουν λίγο μεταξύ τους.

Η εμπεριστατωμένη ανάλυση της πραγματικότητας αυτής, και η πεποίθηση ότι σε ορισμένες περιπτώσεις και υπό ορισμένες συνθήκες το μέτρο αυτό θα μπορούσε να δικαιολογηθεί για λόγους ποιότητας, ενίσχυσης του ελέγχου και προστασίας των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, ώθησαν την Επιτροπή να αποφασίσει να υποβάλει πρόταση κανονισμού στο Συμβούλιο με σκοπό την κανονιστική ρύθμιση του μέτρου σε κοινοτικό επίπεδο.

Η πρόταση κανονισμού(2) σκοπό έχει να επιτρέψει στα κράτη μέλη να καταστήσουν υποχρεωτική την εμφιάλωση ορισμένων οίνων v.q.p.r.d στο εσωτερικό μιας καθορισμένης περιοχής υπό ορισμένους αρκετά περιοριστικούς όρους:

- η εμφιάλωση στην καθορισμένη περιοχή πρέπει να προσδίδει στους οίνους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή να αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη διατήρηση των κεκτημένων ειδικών χαρακτηριστικών·

- το σύνολο σχεδόν των επιχειρηματιών του τομέα πρέπει να τάσσεται υπέρ του μέτρου.

Εξάλλου, η πρόταση προβλέπει μεταβατική περίοδο πέντε ετών, μετά τη θέση της σε ισχύ, προκειμένου να επιτραπεί στους επιχειρηματίες, οι οποίοι προέβαιναν στην εμφιάλωση εκτός της καθορισμένης περιοχής για μια περίοδο τριών τουλάχιστον ετών, να προσαρμοστούν στο μέτρο αυτό.

Κατά την Επιτροπή, η τήρηση των προβλεπόμενων όρων θα πρέπει να περιορίσει τον αριθμό των καθορισμένων περιοχών που θα μπορούν να εφαρμόσουν την προτεινόμενη διάταξη.

Ουσιαστικά, η Επιτροπή τηρεί την ίδια θέση στις παρατηρήσεις που διατύπωσε στο υπόμνημα παρέμβασης που υπέβαλε στο Δικαστήριο στο πλαίσιο της υπόθεσης C-388/95 μεταξύ Βελγίου και Ισπανίας σχετικά με το ίδιο θέμα.

(1) ΕΕ L 84, 27.3.1987, σελ. 59.

(2) ΕΕ C 108, 7.4.1998.