ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0251/98

υποβολή: Marco Cellai (NI) προς την Επιτροπή

(13 Φεβρουαρίου 1998)

Θέμα: Φορολογία επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων

Η οδηγία αριθ. 69/335/ΕΟΚ(1) της 17ης Ιουλίου 1969, όσον αφορά την αρχή βάσει της οποίας η επιβολή φόρου επί του δικαιώματος εισφοράς ή επί της συγκεντρώσεως κεφαλαίων μπορεί να επιβληθεί μόνον μία φορά εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, εις τρόπον ώστε να μην παρεμποδίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, προβλέπει στο άρθρο 1 την εναρμόνιση του φόρου επί των δικαιωμάτων εισφοράς των μετοχικών εταιριών. Προς τον σκοπό αυτό η ανωτέρα οδηγία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να μην επιβάλλουν κατά την συγκέντρωση κεφαλαίων από τις εν λόγω επιχειρήσεις, άλλους φόρους πλην αυτών επί των δικαιωμάτων εισφοράς, το ποσοστό των οποίων, μετά την τροποποίηση που εισήγαγε η οδηγία 73/80/ΕΟΚ(2) της 18/4/73 άρθρο 1, δεν μπορεί να υπερβαίνει το 1 % (άρθρο 10 της οδηγίας 335).

Ο φόρος του δικαιώματος εισφοράς (ο μοναδικός επιτρεπόμενος από την ανωτέρω κοινοτική οδηγία φόρος) αντιστοιχεί, στην ιταλική έννομη τάξη, στο τέλος πρωτοκόλλου επί του δικαιώματος εισφοράς κεφαλαίων, άλλων από τα πραγματικά δικαιώματα εισφοράς επί των ακινήτων: ο φόρος αυτός αντιστοιχεί σε ποσοστό ίσο προς το 1 %. Ο φόρος επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων θα προστεθεί συνεπώς στον προαναφερθέν τέλος πρωτοκόλλου, αυξανόμενος κατά ποσοστό 0,75 % ακόμη, κατ' έτος και τούτο χωρίς έκτακτο ή προσωρινό χαρακτήρα, το υφιστάμενο κεφάλαιο στο τέλος του οικονομικού έτους.

Με τον τρόπο αυτό ο εν λόγω φόρος έχει αποτέλεσμα ανάλογο προς αυτό του κανονικού φόρου επί των δικαιωμάτων εισφοράς και, συνεπώς, αντιβαίνει προς την απαγόρευση που αναφέρεται στο άρθρο 10 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ της 17.7.1969.

Από την αντίφαση αυτή προκύπτει, βάσει τόσο της εθνικής όσο και της κοινοτικής νομολογίας, η υποχρέωση να σταματήσει άμεσα και αναδρομικά, χωρίς ειδική παρέμβαση του νομοθέτη, η ρύθμιση που αφορά τον ανωτέρω φόρο επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων. Με βάση τα ανωτέρω, πολλές ιταλικές επιχειρήσεις έχουν ήδη υποβάλει στο Υπουργείο Οικονομικών αίτηση αποζημίωσης των αχρεωστήτως καταβληθέντων ως φόρο επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων και των σχετικών τόκων.

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι είναι απαραίτητο να ζητήσει από την ιταλική κυβέρνηση να αναλάβει την υποχρέωση να προσαρμόσει τη σχετική ιταλική νομοθεσία επί του θέματος και να λάβει σύντομα νέα μέτρα;

Συμπληρωματική απάντηση

του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Δεκεμβρίου 1998)

Το ζήτημα της συμβατότητας του ιταλικού φόρου επί της περιουσίας των επιχειρήσεων με την οδηγία 69/335/ΕΟΚ της 17ης Ιουλίου 1969, που τροποποιήθηκε όσον αφορά τους άμεσους φόρους επί της συγκέντρωσης κεφαλαίων, αποτέλεσε αντικείμενο προδικαστικού ερωτήματος που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο από ένα ιταλικό δικαστήριο.

Στην απόφασή του της 27ης Οκτωβρίου 1998 (υπόθεση C-4/97 Manifattura italiana Nonwoven SpA), το Δικαστήριο αναγνώρισε δικαστικά ότι ο φόρος επί της καθαρής περιουσίας των επιχειρήσεων δεν αποτελεί φόρο εισφοράς, ούτε φόρο που να παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά με τέτοιο τέλος, και ότι, κατά συνέπεια, η προαναφερόμενη οδηγία δεν αντιτίθεται στην είσπραξη του φόρου αυτού με επιβάρυνση των κεφαλαιουχικών εταιρειών.

Τέλος, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του αξιότιμου μέλους του Κοινοβουλίου στο γεγονός ότι ο εν λόγω φόρος έχει πλέον καταργηθεί.

(1) ΕΕ L 249 της 3.10.1969, σελ. 25.

(2) ΕΕ L 103 της 18.4.1973, σελ. 13.