ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1344/00

υποβολή: Jean-Louis Berni (EDD) προς την Επιτροπή

(18 Απριλίου 2000)

Θέμα: Αμφισβήτηση του τεκμηρίου μισθωτής εργασίας των καλλιτεχνών του θεάματος, άρθρο L762-1 του γαλλικού εργατικού κώδικα, από την Επιτροπή Εσωτερικής Αγοράς

Η Γαλλία απειλείται με παραπομπή ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου επειδή αρνείται να άρει την ισχύ του τεκμηρίου μισθωτής εργασίας στους αλλοδαπούς καλλιτέχνες, που περιέχεται στο άρθρο L762-1 του γαλλικού εργατικού κώδικα.

Το μέτρο αυτό δεν είναιπερβολικό, εφόσον το να εφαρμόζεται το άρθρο αυτό αποκλειστικά και μόνο στους γάλλους καλλιτέχνες καταλήγει να συνιστά άσκηση διακριτικής μεταχείρισης εις βάρος τους μέσα στην ίδια τους τη χώρα;

Οι εργοδότες των αλλοδαπών καλλιτεχνών δεν θα χρειάζεται πλέον να καταβάλλουν κοινωνικές εισφορές, πράγμα που θα πρέπει να κάνουν όταν προσλαμβάνουν τους γάλλους καλλιτέχνες.

Αυτή η εκ των κάτω εναρμόνιση θα ζημιώσει τους γάλλους καλλιτέχνες. Τούτο δεν ισοδυναμεί με τηνπογραφή της θανατικής καταδίκης αυτού του τυπικά γαλλικού καθεστώτος που επιτρέπει στους καλλιτέχνες να έχουν μια από τις καλύτερες κοινωνικές προστασίες στην Ευρώπη;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(26 Μαΐου 2000)

Κατ’ αρχάς η Επιτροπή επιθυμεί ναπογραμμίσει ότι δεν έχει ακόμη λάβει απόφαση προσφυγής στο Δικαστήριο όσον αφορά το τεκμήριο μισθωτής εργασίας για τους αλλοδαπούς καλλιτέχνες. Αντιθέτως, εξέδωσε αιτιολογημένη γνώμη. Μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει απάντηση από τη γαλλική κυβέρνηση.

Στην εν λόγω αιτιολογημένη γνώμη, η Επιτροπή καλεί τη Γαλλία να λάβει τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου το τεκμήριο μισθωτής εργασίας, όπως προβλέπεται στο άρθρο L 762-1 του κώδικα εργασίας στη Γαλλία, να συνάδει με την ελεύθερη παροχήπηρεσιών που προβλέπεται στα άρθρα 49 και 50 (πρώην άρθρα 59 και 60) της Συνθήκης ΕΚ.

Η ελεύθερη παροχήπηρεσιών αποτελεί μία από τις θεμελιώδεις ελευθερίες της συνθήκης ΕΚ. Η έννοια του πάροχουπηρεσιών σύμφωνα με τα άρθρα 49 και 50 της Συνθήκης ΕΚ έχει κοινοτική εμβέλεια και δεν μπορεί να ορίζεται με απλή παραπομπή στη νομοθεσία ενός κράτους μέλους. Στην αντίθετη περίπτωση, μπορεί να διακυβευτεί το χρήσιμο αποτέλεσμα της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών επειδή το περιεχόμενο του εν λόγω όρου μπορεί να καθοριστεί και να τροποποιηθεί μονομερώς μόνο από την εθνική νομοθεσία που θα έχει τη δυνατότητα να απομακρύνει κατά βούληση ορισμένες κατηγορίες προσώπων από το ευεργέτημα της Συνθήκης.

Η Επιτροπή για το λόγο αυτό επιθυμεί να διευκρινίσει ότι δεν σκοπεύει ούτε να εναρμονίσει τους όρους πρόσβασης και άσκησης καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων σε κοινοτικό επίπεδο ούτε να κάνει διακρίσεις εις βάρος των γάλλων καλλιτεχνών έναντι των αλλοδαπών καλλιτεχνών, ούτε ακόμη να επιτρέψει στους εργοδότες μισθωτών αλλοδαπών καλλιτεχνών να μην πληρώνουν πλέον τις προβλεπόμενες κοινωνικές εισφορές.

Αντιθέτως, ζητεί την αναγνώριση της ιδιότητας του ανεξάρτητου πάροχουπηρεσιών που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος στο οποίο παρέχει νομίμως και σε μόνιμη βάσηπηρεσίες ανάλογες προς εκείνες που επιθυμεί να προσφέρει, περιστασιακά, στη γαλλική επικράτεια. Φαίνεται ότι το τεκμήριο μισθωτής

εργασίας στη Γαλλία δεν συνεκτιμά την αναγνώριση μιας παρόμοιας ιδιότητας που προέρχεται από άλλο κράτος μέλος. Μια τέτοια πρακτική θεωρείται αδικαιολόγητη εφόσον προϋπόθεση για να ασκήσει ο αλλοδαπός καλλιτέχνης αυτής της κατηγορίας τις δραστηριότητές του στη Γαλλία είναι η καταβολή κοινωνικών εισφορών στην εν λόγω χώρα (π.χ. για το ταμείο επικουρικής σύνταξης) ενώ δεν μπορεί στην πράξη να ευεργετηθεί από τα κοινωνικά πλεονεκτήματα που προσφέρονται στη Γαλλία λόγω της προσωρινής φύσης των δραστηριοτήτων που ασκεί στο εν λόγω κράτος μέλος.

Η Επιτροπή επιθυμεί επίσης να επισημάνει στον αξιότιμο βουλευτή ότι οι κοινοτικές κανονιστικές ρυθμίσεις για το συντονισμό των διαφόρων εθνικών συστημάτων ασφάλισης (που περιλαμβάνεται στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, σχετικά με την εφαρμογή καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς και στην οικογένειά τους που μετακινούνται στο εσωτερικό της Κοινότητας(1) και τον κανονισμό περί του τρόπου εφαρμογής (ΕΟΚ) αριθ. 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972(2)) εγγυάταιπέρ των διακινούμενων εργαζομένων την αρχή της συμμετοχής σε ένα και μόνο καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης που, κατ' αρχήν, είναι εκείνο του κράτους μέλους απασχόλησης. Σε περίπτωση απόσπασηςπάρχει δυνατότητα παρέκκλισης από τον lex loci laboris που επιτρέπει στους εργαζομένους που είναι εγγεγραμμένοι στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ενός κράτους μέλους, λόγω της δραστηριότητας που ασκούν σ’ αυτό σε τακτική βάση, να διατηρήσουν την εγγραφή τους στο εν λόγω κράτος καταγωγής κατά το διάστημα κατά το οποίο ασκούν προσωρινή εργασία στην επικράτεια ενός άλλου κράτους μέλους, ανεξαρτήτως της φύσης της ασκούμενης δραστηριότητας στο τελευταίο κράτος μέλος. Το Δικαστήριο διευκρίνισε τους όρους εφαρμογής της απόσπασης μη μισθωτών εργαζομένων, σε απόφαση που εξέδωσε στις 30 Μαρτίου 2000 για τηνπόθεση BANKS, C-178/95 όσον αφορά τους καλλιτέχνες που είναι εγγεγραμμένοι στο βρετανικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μη μισθωτών και μετακινήθηκαν προσωρινά στο Βέλγιο για παραστάσεις σε όπερα της χώρας αυτής.

(1) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ αριθ. 118/97 (ΕΕ L 28 της 30.10.1997).

(2) ΕΕ L 74 της 27.3.1972.