ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1668/02

υποβολή: Franoise Grossette (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(5 Ιουνίου 2002)

Θέμα: Υπόχρεος σε καταβολή ΦΠΑ — ερμηνεία του άρθρου 21 της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ

Το άρθρο 21(1)(β) της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ(1) προβλέπει ότι στο εσωτερικό καθεστώς ο ΦΠΑ οφείλεται από τον λήπτη μιαςπηρεσίας, από τις αναφερόμενες στο άρθρο 9 παράγραφος 2 περίπτωση ε, ή από τον λήπτη μιαςπηρεσίας, από τις αναφερόμενες στο άρθρο 28β(Γ)(Δ)(Ε), ο οποίος είναι εγγεγραμμένος στη χώρα για τους σκοπούς του ΦΠΑ, όταν ηπηρεσία παρέχεται απόποκείμενο στον φόρο εγκατεστημένο στο εξωτερικό.

Όταν μιαπηρεσία που προβλέπεται σε ένα από τα ανωτέρω άρθρα την παρέχει έναςποκείμενος σε φόρο Χ που είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος Α από κατάστημα του εν λόγω κράτους μέλους Α, για τις ανάγκες της οικονομικής δραστηριότητας ενός άλλουποκείμενου σε φόρο Ψ που είναι εγκατεστημένος και εγγεγραμμένος για τους σκοπούς του ΦΠΑ στο κράτος μέλος Β, η διάταξη αυτή σημαίνει άραγε ότιπόχρεος στην καταβολή ΦΠΑ είναι:

- είτε ο λήπτης τηςπηρεσίας Ψ που είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος Β όταν ο πάροχος τηςπηρεσίας Χ δεν διαθέτει μόνιμη εγκατάσταση στο κράτος μέλος Β,

- είτε το κατάστημα που διαθέτει ο πάροχος τηςπηρεσίας Χ στη χώρα Β, έστω κι αν το κατάστημα αυτό στην χώρα Β ουδέποτε παρεμβλήθηκε για την παροχή τηςπηρεσίας στον πελάτη Ψ και δενπάρχει κανείς λόγος να ενημερώνεται για τις συναλλαγές άλλου καταστήματος της επιχείρησης στην οποία ανήκει·

Αν η Επιτροπή όντως θεωρεί ότι ο ΦΠΑ οφείλεται στο κράτος μέλος Β από την επιχείρηση Χ της οποίας ένα κατάστημα είναι εγκατεστημένο στο κράτος μέλος Β -έστω κι αν το κατάστημα αυτό ουδέποτε παρεμβλήθηκε στη συγκεκριμένη συναλλαγή-, πώς θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα της διπλής φορολόγησης η οποία θα ήταν δυνατόν να προκύψει λόγω ενδεχόμενων αποκλίσεων στην εφαρμογή του άρθρου 21(1)(β)· Για παράδειγμα: Η επιχείρηση Χ που είναι εγκατεστημένη στο κράτος μέλος Α παρέχει σε απευθείας σύνδεση, από το κεντρικό κατάστημά της στη χώρα Α, μουσική ή λογισμικό σε έναν μηποκείμενο σε φόρο ο οποίος είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος Β. Η επιχείρηση Χ διαθέτει στη χώρα Β ένα κατάστημα από το οποίο παρέχει διαφημιστικέςπηρεσίες σε μια άλλη κατηγορία πελατών· το κατάστημα αυτό δεν παρεμβαίνει καθόλου στην τηλεματική παροχή μουσικής και λογισμικού. Τι θα συμβεί αν τόσο το κράτος μέλος Α όσο και το κράτος μέλος Β θεωρεί ότι ο ΦΠΑ οφείλεται στο ίδιο·

(1) ΕΕ L 145 της 13.6.1977, σελ. 1.

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Ιουνίου 2002)

Σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας ΦΠΑ (φόρος προστιθέμενης αξίας)πόχρεος στην καταβολή του φόρου είναι οποκείμενος στον φόρο που πραγματοποιεί τη φορολογητέα παράδοση αγαθών ή παροχήπηρεσιών, εκτός από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στα σημεία β) και γ) καθώς και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το κράτος μέλος κάνει χρήση της εναλλακτικής δυνατότητας που προβλέπεται στο δεύτερο εδάφιο του σημείου α).

Στο δεύτερο εδάφιο του σημείου α) προβλέπεται ότι όταν η παράδοση των αγαθών ή η παροχή τωνπηρεσιών πραγματοποιείται απόποκείμενο στον φόρο, μη εγκατεστημένο στο εσωτερικό της χώρας, το κράτος μέλος μπορεί να προβλέψει ότιπόχρεος του φόρου είναι ο αποδέκτης της φορολογητέας παράδοσης αγαθών ή παροχήςπηρεσιών. Πρόκειται για αντιστροφή της επιβάρυνσης σε ό,τι αφορά την δυνατότητα που έχει το κράτος μέλος. Αυτή η δυνατότητα επιτρέπει κυρίως στα κράτη μέλη να αποφεύγουν την περίπτωση κατά την οποία ξένοιποκείμενοι στον φόρο δεν εκπληρώνουν φορολογικέςποχρεώσεις στη χώρα τους. Χρησιμοποιείται ευρύτερα από τότε που η φορολογική εκπροσώπηση κατέστη προαιρετική για τους εμπορευόμενους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στην Κοινότητα (λόγω της θέσης σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2002 της οδηγίας 2000/65/CE(1)).

Εξάλλου στα σημεία β) και γ) προβλέπεται ότι σε ορισμένες περιπτώσεις (τριγωνικές πράξεις,πηρεσίες 9.2ε) και 28 γ Γ, Δ, Ε και ΣΤ), οπόχρεος είναιποχρεωτικά ο παραλήπτης (καταστάσεις καλούμενες αντίστροφης επιβάρυνσης).

Και στις δύο περιπτώσεις, ισχύει η προϋπόθεση ότι οποκείμενος στον φόρο που πραγματοποιεί την παράδοση, δεν είναι εγκατεστημένος στο εσωτερικό της χώρας.

Σε ό,τι αφορά το αναφερόμενο παράδειγμα της διπλής φορολόγησης, η Επιτροπή δεν συμφωνεί με την ανάλυση που παρατίθεται. Εάν έναςποκείμενος σε φόρο Χ, εγκατεστημένος στο κράτος μέλος Α, παρέχει ηλεκτρονικέςπηρεσίες από το κατάστημά του που βρίσκεται στο κράτος μέλος Α, προς μη

ποκείμενους στον φόρο πελάτες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος, ο τόπος φορολογίας παραμένει το κράτος μέλος Α, σύμφωνα με το άρθρο 9.1 της έκτης οδηγίας ΦΠΑ και το κράτος μέλος Β δεν μπορεί να απαιτήσει ΦΠΑ για την πράξη αυτή. Για τον καθορισμό του οφειλόμενου ΦΠΑ, πρέπει καταρχήν να προσδιοριστεί ο τόπος φορολόγησης και στη συνέχεια προσδιορίζεται οπόχρεος στην καταβολή ΦΠΑ. Αφού προσδιορισθεί ο τόπος φορολόγησης, η νομοθεσία του κράτους μέλους φορολόγησης προσδιορίζει τονπόχρεο στην καταβολή ΦΠΑ στο έδαφός του και επομένως, δεν μπορεί ναπάρξει περίπτωση διπλής φορολόγησης, όποιες και αν είναι οι διατάξεις που αφορούν τονπόχρεο στην καταβολή ΦΠΑ.

(1) ΕΕ L 269 της 21.10.2000.