ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1452/01

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(17 Μαΐου 2001)

Θέμα: Επιχειρήσεις ενοικίασης εργαζομένων

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πολλαπλασιάζονται στην Ελλάδα τα γραφεία ενοικίασης εργαζομένων σε επιχειρήσεις, όπως καταγγέλλει η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας. Τα γραφεία αυτά παρεμβάλλονται μεταξύ επιχειρήσεων και εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι η εταιρεία προσλαμβάνει για λογαριασμό του τελικού εργοδότη τον εργαζόμενο, ενώ ο εργαζόμενος θα εργάζεται στους χώρους εργασίας του τελικού εργοδότη. Με άλλα λόγια δανείζουν -ενοικιάζουν εργαζόμενους σε επιχειρήσεις συνήθως χωρίς ωστόσο να πληρώνουν στους εργαζόμενους την ασφάλισή τους, τις νόμιμες αποδοχές τους και χωρίς τα επαγγελματικά δικαιώματα που έχουν θεμελιώσει άλλοι εργαζόμενοι στην επιχείρηση.

Δεδομένου ότι οι ανωτέρω σχέσεις εργασίας έχουν σαν αποτέλεσμα μία συνεχή πίεση στα εισοδήματα του συνόλου των εργαζομένων αλλά καιποβάθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, θεωρεί η Επιτροπή ότιπάρχει ανάγκη κοινοτικής ρύθμισης προκειμένου να διαφυλαχθούν οι εργαζόμενοι από ανάλογες πρακτικές; Γνωρίζει αν παρατηρείται το ανωτέρω φαινόμενο σε άλλα κράτη μέλη;

Απάντηση της κυρίας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Ιουλίου 2001)

Ενόψει των εξελίξεων στον τομέα της προσωρινής σχέσης εργασίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε, από το 1982 και μετά, μια οδηγία με στόχο τη ρύθμιση αυτού του μοντέλου απασχόλησης που αναπτύσσεται ραγδαία στην Ευρώπη. Αυτή η πρόταση που τροποποιήθηκε το 1984(1) δεν εγκρίθηκε ποτέ. Μολονότι το 1991, η οδηγία(2) σχετικά μεγεία και την ασφάλεια των προσωρινά εργαζόμενων εγκρίθηκε, δύο άλλες πιο γενικές προτάσεις σχετικά με την άτυπη εργασία (που κάλυπταν την εργασία με μειωμένο ωράριο και τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου) δεν μπόρεσαν να εγκριθούν. Μετά από αυτή την αποτυχία, άρχισαν διαβουλεύσεις με τους κοινωνικούς εταίρους σε ευρωπαϊκό επίπεδο το 1995 σχετικά με το θέμα της ελαστικότητας του ωραρίου εργασίας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Οι κοινωνικοί εταίροι δέχθηκαν να πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις σχετικά με το θέμα αυτό αλλά διαχωρίζοντας τα διάφορα θέματα, πράγμα που κατέληξε σε μια συμφωνία πλαίσιο η οποία τέθηκε σε εφαρμογή με την έγκριση μιας οδηγίας σχετικά με την εργασία μερικής απασχόλησης το 1997(3) και μια οδηγία σχετικά με την εργασία ορισμένου χρόνου το 1999(4). Τέλος το Μάιο του 2000, οι κοινωνικοί εταίροι αποφάσισαν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις σχετικά με την προσωρινή εργασία. Δυστυχώς, ένα χρόνο μετά, στις 21 Μαΐου 2001, έπρεπε να παραδεχτούν ότι δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί

συμφωνία. Σύμφωνα με το άρθρο 138 (πρώην άρθρο 118α) της συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δικαίωμά της για την ανάληψη πρωτοβουλίας και να προτείνει κατά τους επόμενους μήνες στο Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο ένα σχέδιο οδηγίας σχετικά με τις συνθήκες εργασίας των προσωρινά εργαζόμενων.

(1) Πρόταση τροποποίησης της οδηγίας του Συμβουλίου για το θέμα της προσωρινής εργασίας και τις συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, ΕΕ C 133 της 21.5.1984.

(2) Οδηγία 91/383/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 1991, για τη συμπλήρωση των μέτρων που αποσκοπούν στο να προαγάγουν τη βελτίωση της ασφάλειας και τηςγείας κατά την εργασία των εργαζομένων με σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου ή με σχέση πρόσκαιρης εργασίας, ΕΕ L 206 της 29.7.1991.

(3) Οδηγία 97/81/ΕΚ του Συμβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1997 Οδηγία 97/81/ΕΚ του Συμβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1997 σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης που συνήφθη από την UNICE, το CEEP και την CES Παράρτημα: Συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης, ΕΕ L 14 της 20.1.1998.

(4) Οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το ΕΕ L 175 της 10.7.1999.