ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1876/98

υποβολή: Nikitas Kaklamanis (UPE) προς την Επιτροπή

(16 Ιουνίου 1998)

Θέμα: Εφιαλτικοί κίνδυνοι από τις πυρηνικές δοκιμές Ινδίας-Πακιστάν

Εφιαλτικούς κινδύνους για την σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή αλλά και για την ίδια την παγκόσμια ειρήνη αποτελούν οι αλλεπάλληλες πυρηνικές δοκιμές που διενεργούν η Ινδία και το Πακιστάν. Στις 28 Μαΐου 1998 το Πακιστάν προχώρησε σε πέντε υπόγειες πυρηνικές δοκιμές στην περιοχή Τσαγκάι που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν, σε απάντηση των πέντε υπόγειων δοκιμών που είχε διενεργήσει η Ινδία στην αρχή του μήνα.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει τους φόβους που έχουν διατυπωθεί από πολλές πλευρές σχετικά με την κατοχή πυρηνικής τεχνολογίας και απο τις δύο χώρες, οι οποίες και δεν διστάζουν να την χρησιμοποιήσουν προξενώντας ανυπολόγιστες βλάβες στο πολύ επιβαρημένο περιβάλλον του πλανήτη μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που κατέχουν οι δύο χώρες είναι Καναδικής προελεύσεως τύπου "CANDU" (οι οποίοι είναι ο μοναδικός τύπος που έχει την δυνατότητα κατά την καύση φυσικού ουρανίου να παράγει σχεδόν καθαρό πλουτώνιο, υλικό κατάλληλο για την κατασκευή πυρηνικών βομβών), ίδιοι με αυτόν που ετοιμάζεται να εγκαταστήσει και η Τουρκία απέναντι από το ελληνικό νησί της Ρόδου. Σύμφωνα, δε, με καταγγελίες που έγιναν πριν λίγο καιρό μέσα στο Καναδικό Κοινοβούλιο, οι αντιδραστήρες αυτοί παρουσιάζουν προβλήματα διαρροών και γενικότερης ποιότητας κατασκευής, κάτι που καθιστά επιτακτική την ματαίωση της εγκατάστασης του Τουρκικού πυρηνικού αντιδραστήρα του ΑΚΟΥΓΙΟΥ δίπλα σε κοινοτική επικράτεια.

Θα παρακαλούσα να είχα την επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το όλο θέμα, καθώς και τα μέτρα που σκοπεύει να λάβει έναντι του Πακιστάν και της Ινδίας (χώρες που ενισχύονται οικονομικά από την Ε.Ε.) οι πράξεις των οποίων φαίνεται να οδηγούν σε επικίνδυνη κλιμάκωση στην ευρύτερη περιοχή και αναμένεται να επηρεάσουν άμεσα και τα συμφέροντα της ίδιας της Ε.Ε., αφού είναι γνωστοί οι ιδιαίτεροι δεσμοί Πακιστάν-Τουρκίας καθώς και η πρόθεση της τελευταίας να προσεγγίσει την Ένωση, προκαλώντας την, παρ'όλα αυτά, με την εγκατάσταση πυρηνικού σταθμού ελάχιστα μίλια από την επικράτειά της.

Απάντηση του κ. Van den Broek εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Ιουλίου 1998)

Η Επιτροπή συμφωνεί με το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου για το ότι οι πυρηνικές δοκιμές που πραγματοποίησαν το Πακιστάν και η Ινδία αποτελούν σοβαρή απειλή κατά της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας, και πλήττουν σοβαρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται παγκοσμίως για την μη διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής και για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Στη δήλωση της 25ης Μαΐου και της 8ης Ιουνίου 1998 σχετικά με το θέμα αυτό, η Ένωση υπογράμμισε την πλήρη δέσμευσή της ως προς τη "συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, ως ακρογωνιαίο λίθο της παγκόσμιας προσπάθειας για τη μη διάδοση, και θεμελιώδη βάση για την επιδίωξη του πυρηνικού αφοπλισμού. Στόχος εξακολουθεί να είναι η προσχώρηση όλων των κρατών, περιλαμβανομένων της Ινδίας και του Πακιστάν, στην εν λόγω συνθήκη, όπως αυτή έχει, χωρίς τροποποιήσεις" (Δήλωση της 8ης Ιουνίου 1998).

Οι δηλώσεις αυτές περιέχουν επίσης ορισμένα μέτρα για να ενθαρρυνθεί η συμμόρφωση, και αναφέρουν επίσης ότι η "Ευρωπαϊκή Ένωση θα παρακολουθεί την κατάσταση στη Νότια Ασία και θα λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα στην περίπτωση που η Ινδία και το Πακιστάν δεν προβούν αμέσως σε διαβήματα για να προσχωρήσουν στις διεθνείς συνθήκες για τη μη διάδοση των πυρηνικών και δεν αρχίσουν διμερή πολιτικό διάλογο".

Στην περίπτωση της Τουρκίας, η Επιτροπή παραπέμπει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου στην απάντηση της γραπτής ερώτησης Ρ-662/98(1) και στην απάντηση που έδωσε στη γραπτή ερώτηση Η-11/98 της κας Κοκκόλα στην ώρα των ερωτήσεων κατά την περίοδο συνόδου του Κοινοβουλίου του Φεβρουαρίου του 1998(2).

Παράλληλα με τις πληροφορίες που παρέχονται στις απαντήσεις αυτές, η Επιτροπή θα επιθυμούσε να επιστήσει την προσοχή του Αξιότιμου Μέλους στο ότι από τις 17 Απριλίου 1980, η Τουρκία έχει προσχωρήσει στη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών και ότι από τον Σεπτέμβριο του 1991 άρχισε η εφαρμογή της Συμφωνίας Διασφαλίσεων με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). Ο ΙΑΕΑ δεν είχε ποτέ καμία ένδειξη ότι η Τουρκία έχει χρησιμοποιήσει το πυρηνικό της υλικό και άλλα σχετικά στοιχεία για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από ειρηνικούς σκοπούς.

(1) ΕΕ C 304 της 20.10.1998.

(2) Συζητήσεις του Κοινοβουλίου (Φεβρουαρίου του 1998).