ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0169/97 υποβολή: Dietrich Elchlepp (PSE) προς την Επιτροπή (3 Φεβρουαρίου 1997)

Θέμα: Προβλήματα που αντιμετωπίζουν γερμανικές και γαλλικές βιοτεχνίες οι οποίες ασκούν διασυνοριακές δραστηριότητες

1. Πως συμβιβάζεται η ελευθερία της εγκατάστασης που κατοχυρώνεται στην Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση με το γεγονός ότι γερμανικές βιοτεχνίες, οι οποίες ασκούν δραστηριότητες στη Γαλλία, δεν μπορούν να καταβάλλουν άμεσα στην τοπική εφορία τον προβλεπόμενο φόρο κύκλου εργασιών, αλλά μόνον μέσω δαπανηρών Γάλλων οικονομικών αντιπροσώπων;

2. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι πολλές βιοτεχνίες, οι οποίες επιθυμούν να αναλάβουν παραγγελίες στη Γαλλία, προτιμούν να μην το πράξουν λόγω των διατυπώσεων που απαιτούνται στη γειτονική αυτή χώρα και κυρίως λόγω της απαίτησης να εκπροσωπούνται από οικονομικό αντιπρόσωπο; (πβλ. την εμπειρία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου στο Freiburg i. Br.)

3. Από την άλλη πλευρά, πως θα μπορούσαν να αρθούν τα εμπόδια που δημιουργεί η γερμανική νομοθεσία περί βιοτεχνιών και βιομηχανιών σε γαλλικές εταιρείες αυτού του είδους, οι οποίες επιθυμούν να ασκούν δραστηριότητες στη Γερμανία, είναι όμως υποχρεωμένες να εγγράφονται στο μητρώο βιοτεχνών της χώρας αυτής, ακόμη και εάν οι δραστηριότητές τους στη Γερμανία έχουν μόνον «περιστασιακό χαρακτήρα»;

4. Συμβιβάζεται με την ελευθερία παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ η απαίτηση από τους βιοτέχνες άλλων κρατών μελών να εγγράφονται στο μητρώο βιοτεχνών, εφόσον δεν είναι εγκατεστημένοι στη Γερμανία;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (5 Μαΐου 1997)

1 και 2. Η Επιτροπή γνωρίζει ότι το ισχύον καθεστώς ΦΠΑ, το οποίο βασίζεται στην παρακολούθηση των φυσικών εμπορευμάτων, δημιουργεί δυσκολίες στις επιχειρήσεις, και ιδίως στις μικρές και μεσαίες, που πραγματοποιούν συναλλαγές στα κράτη μέλη στα οποία δεν είναι εγκατεστημένες. Το πρόβλημα αυτό συνιστά μείζονος σημασίας εμπόδιο στην υλοποίηση μιας πραγματικά ενιαίας αγοράς, όπως αναφέρει η Επιτροπή στην έκθεσή της για τη λειτουργία του μεταβατικού καθεστώτος ΦΠΑ ((COM (94) 515 τελικό. )). Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή το 1994 υπέβαλε ανακοίνωση στο Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο ((COM (94) 471 τελικό. )), στην οποία προτείνει να αναληφθούν ορισμένες δράσεις για την επίλυση των κύριων πρακτικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι κοινοτικοί υπήκοοι.

Εξάλλου, η Επιτροπή εξέδωσε στις 10 Ιουλίου 1996 ένα πρόγραμμα εργασίας για την εφαρμογή νέου κοινού συστήματος ΦΠΑ ((COM (96) 328. )), το οποίο ανταποκρίνεται στα κριτήρια μιας πραγματικά ενιαίας αγοράς. Πράγματι, ένα από τα κύρια στοιχεία του εν λόγω νέου συστήματος είναι η αρχή βάσει της οποίας μία επιχείρηση θα πρέπει να καταβάλει φόρο για όλες τις συναλλαγές και να έχει το δικαίωμα φορολογικής έκπτωσης σε ένα μόνο τόπο για όλη την Κοινότητα, χωρίς πλέον να παίζει ρόλο το κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιούνται οι εν λόγω συναλλαγές, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στο πλαίσιο του εν λόγω νέου συστήματος καταργείται αυτόματα η ανάγκη καθορισμού φορολογικού αντιπροσώπου.

3 και 4. Σύμφωνα με τη μόνιμη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το άρθρο 59 της συνθήκης ορίζει την κατάργηση κάθε περιορισμού της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (όπως της υποχρεωτικής εγγραφής σε ένα επαγγελματικό μητρώο), ακόμη και αν αυτός ισχύει αδιακρίτως στους εθνικούς φορείς παροχής και αυτούς των άλλων κρατών, εφόσον απαγορεύει ή με άλλο τρόπο περιορίζει τις δραστηριότητες του φορέα παροχής υπηρεσιών με έδρα σε άλλο κράτος μέλος, στο οποίο παρέχει νομίμως ανάλογες υπηρεσίες.

Ώστοσο, λαμβάνοντας υπόψη τον ειδικό χαρακτήρα ορισμένων παρεχόμενων υπηρεσιών, δεν θεωρείται ασυμβίβαστη με τη συνθήκη η επιβολή στο φορέα παροχής υπηρεσιών ορισμένων ειδικών απαιτήσεων, οι οποίες δικαιολογούνται από την εφαρμογή των κανόνων που διέπουν το συγκεκριμένο είδος δραστηριότητας. Οι εν λόγω απαιτήσεις πρέπει να είναι αντικειμενικά απαραίτητες για να εξασφαλισθεί η τήρηση των επαγγελματικών κανόνων και η προστασία του αποδέκτη των υπηρεσιών παραμένοντας ανάλογες του στόχου. τους, χωρίς δηλαδή να υπερβαίνουν αυτό που είναι απαραίτητο για την επίτευξή του.

Η εν λόγω εκτίμηση της αναλογικότητας πρέπει να πραγματοποιείται για κάθε περίπτωση χωριστά, λαμβάνοντας υπόψη και τη νομολογία του Δικαστηρίου όσον αφορά την παράκαμψη του άρθρου 59. Πράγματι, το Δικάστήριο δήλωσε ότι ένα κράτος μέλος έχει το δικαίωμα να θεσπίζει διατάξεις «που αποσκοπούν στο να εμποδιστεί ώστε η ελευθερία που εγγυάται το άρθρο 59 να χρησιμοποιηθεί από παρέχον υπηρεσίες πρόσωπο του οποίου η δραστηριότητα κατευθύνεται, εξ ολοκλήρου ή κυρίως, προς το έδαφός του με σκοπό να μην υπαχθεί το πρόσωπο αυτό στους επαγγελματικούς κανόνες που θα εφαρμόζονταν επί αυτού σε περίπτωση που θα ήταν εγκαταστημένο στο έδαφος του κράτους αυτού, ενώ μια τέτοια κατάσταση μπορεί να διέπεται από το κεφάλαιο περί του δικαιώματος εγκαταστάσεως και όχι από αυτό που αφορά την παροχή υπηρεσιών» (απόφαση της 4.12.1986 στην υπόθεση 205/84, Επιτροπή κατά Γερμανίας (ασφάλιση), αριθ. 2).

Η Επιτροπή είναι πρόθυμη να εξετάσει κάθε συγκεκριμένη κατάσταση που το Αξιότιμο Μέλος θα επιθυμούσε να θέσει υπόψη της.