ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2993/98

υποβολή: Ernesto Caccavale (UPE) προς την Επιτροπή

(8 Οκτωβρίου 1998)

Θέμα: Επιζήμια κοινοτική κατανομή των ποσοστώσεων τόνου

Αναδεχόμενο τις συστάσεις της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση του Τόνου του Ατλαντικού, το Συμβούλιο Υπουργών Αλιείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισε πρόσφατα να επιβάλει αυστηρούς περιορισμούς στην αλιεία κόκκινου τόνου στη Μεσόγειο. Στο στόλο του κάθε ευρωπαϊκού κράτους παραχωρήθηκε μία μέγιστη συνολική ποσότητα αλιευμάτων (TAC), η οποία για την Ιταλία καθορίσθηκε σε 4.145 τόνους. Με τη νέα αυτή κατανομή που επιβάλλουν οι κοινοτικές κανονιστικές διατάξεις, στην περιοχή της Καμπανίας, η οποία πλήττεται ήδη από σοβαρά προβλήματα ανάπτυξης και απασχόλησης, δεν απομένει παρά το 10 %, ποσοστό εντελώς δυσανάλογο του αλιευτικού της δυναμικού και οπωσδήποτε ανησυχητικό για την τοπική βιομηχανία διατήρησης και μεταποίησης του προϊόντος. Αρκει να σκεφθεί κανείς ότι πέρσι μόνος ο στόλος του Salernitano αλίευσε πάνω από 4.000 τόνους τόνου, με αποτέλεσμα να καλύψει το 60 % της εγχώριας και ξένης ζήτησης.

Κατά συνέπεια, ζητείται από την Επιτροπή:

- να διευκρινίσει με ποια κριτήρια έγινε η προαναφερθείσα κατανομή του συνόλου των επιτρεπόμενων αλιευμάτων τόνου μετξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εάν υπάρχουν ακόμη περιθώρια τροποποίησης των κριτηρίων αυτών;

- να καθορίσει τις ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προβεί για να εμποδίσει τις άλλες χώρες, οι οποίες δεν ανήκουν μεν στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά αποτελούν άμεσους ανταγωνιστές στο συγκεκριμένο τομέα, να συνεχίσουν να αλιεύουν απεριορίστως τόνο στα μεσογειακά ύδατα, ζημιώνοντας έτσι τους ευρωπαίους συναδέλφους τους;

- να υποδείξει, τέλος, τα συνοδευτικά μέτρα που θα προτείνει για την υποστήριξη της μετατροπής προς άλλες αλιευτικές δραστηριότητες ή άλλους τομείς ή για την οριστική εγκατάλειψη της ίδιας της δραστηριότητας.

Απάντηση της κας Bonino εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Νοεμβρίου 1998)

Η διαχείριση του τόνου στη Μεσόγειο πραγματοποιείται σε διεθνές επίπεδο από τη διεθνή επιτροπή για τη διατήρηση του τόνου του Ατλαντικού (ICCAT), της οποίας η Επιτροπή κατέστη συμβαλλόμενο μέρος το Νοέμβριο του 1997.

Το 1995, η ICCAT συμπέρανε ότι λόγω της εμφανούς μείωσης του πληθυσμού του τόνου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο, ήταν αναγκαίο να μειωθεί το επίπεδο των αλιευμάτων. Για το σκοπό αυτό συμφωνήθηκε όλες οι χώρες που αλιεύουν το εν λόγω είδος να μειώσουν, έως τα τέλη του 1998, το επίπεδο των αλιευμάτων τους κατά 25 % έναντι εκείνων του 1993 ή του 1994 (όποιο ήταν το υψηλότερο).

Με βάση τα ανωτέρω, το Συμβούλιο ενέκρινε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 65/98 της 15ης Δεκεμβρίου 1997 που καθορίζει, για ορισμένα αποθέματα άκρως μεταναστευτικών ειδών, τα συνολικά επιτρεπόμενα αλιεύματα για το 1998, την κατανομή τους σε ποσοστώσεις μεταξύ των κρατών μελών και ορισμένους όρους υπό τους οποίους δύνανται να αλιεύονται(1). Οι ποσοστώσεις που χορηγήθηκαν στα κράτη μέλη καθορίστηκαν, για ένα έκαστο, σε συνάρτηση με τα δεδομένα για τα αλιεύματα του 1993 και 1994 που προέρχονται από ετήσιους πίνακες της ICCAT, όπου τα ανωτέρω στοιχεία είναι τα μόνα διαθέσιμα για τον αλιευόμενο τόνο. Η ιταλική κυβέρνηση κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου τον Δεκέμβριο του 1997 θεώρησε ότι τα αριθμητικά αυτά μεγέθη ήσαν κατώτερα από τα πραγματικά αλιεύματα της Ιταλίας. Συνεπώς, στον κανονισμό προστέθηκε διάταξη σύμφωνα με την οποία η Κοινότητα αναλαμβάνει να επανεξετάσει τα αριθμητικά δεδομένα του ICCAT και να αναθεωρήσει αντιστοίχως τις ποσοστώσεις. Τα ιταλικά αριθμητικά στοιχεία αναθεωρήθηκαν πρόσφατα σε επιστημονικό επίπεδο στους κόλπους του ICCAT και, κατά την επόμενη συνεδρίαση του εν λόγω οργάνου (16-23 Νοεμβρίου 1998), η Επιτροπή θα ζητήσει να εγκριθούν από το ICCAT τα αναθεωρημένα στοιχεία ως βάση για τους περιορισμούς των αλιευμάτων κατά το 1998.

Όσον αφορά την δραστηριότητα άλλων χωρών στη Μεσόγειο, σημειώνεται ότι το μεγαλύτερο μέρος των υδάτων της Μεσογείου αποτελούν διεθνή ύδατα και επομένως σάυτά έχουν πρόσβαση και άλλες χώρες. Η Κοινότητα εφάρμοσε σύσταση του ICCAT για απαγόρευση των εισαγωγών τόνου που προέρχονται από χώρες οι οποίες εφαρμόζουν πρακτική αλιευτικών δραστηριοτήτων υπό σημαία ευκαιρίας (Παναμάς, Ουνδούρα και Μπελίζε). Με την απαγόρευση αυτή μειώθηκε αισθητά η δραστηριότητα των σκαφών των ανωτέρω χωρών στην εν λόγω ζώνη.

Τέλος, η καθιέρωση περιορισμών στα αλιεύματα δεν σημαίνει υποχρεωτική παύση δραστηριότητας για ορισμένους στόλους. Η Κοινότητα δεν προβλέπει ειδικά συστήματα αντιστάθμισης για στόλους που υφίστανται αυξομειώσεις των συνολικών επιτρεπόμενων αλιευμάτων (TAC) και ποσοστώσεων. Ωστόσο, το γενικό πρόβλημα προσαρμογής της δυναμικότητας αντιμετωπίζεται από τα πολυετή προγράμματα προσανατολισμού και από άλλα διαρθρωτικά μέτρα.

(1) ΕΕ L 12 της 19.1.1998.