ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0351/03

υποβολή: Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(6 Φεβρουαρίου 2003)

Θέμα: Δημόσιοιπάλληλοι και δημόσια οικονομικά στην Ελλάδα

Τα πρόσφατα (2001) στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος (Ε.Σ.Υ.Ε.) και του κρατικού προϋπολογισμού της Ελλάδας δείχνουν ότι η απασχόληση στη Δημόσια Διοίκηση παρουσιάζει αύξηση

και προοπτική διόγκωσης λόγω της καθιέρωσης της μερικής απασχόλησης. Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ξεπερνάει τις 500 000 (πεντακόσιες χιλιάδες). Αύξηση εξάλλου παρουσιάζουν και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου, οι οποίοι είναι σήμερα 366 595 (τριακόσιες εξήντα έξι χιλιάδες πεντακόσιοι ενενήντα πέντε). Παράλληλα μειώνεται ο πληθυσμός που είναι σε ηλικία προς εργασία στον ιδιωτικό τομέα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πως αξιολογεί την κατάσταση αυτή· Ποιες είναι οι επιπτώσεις της κατάστασης στην εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας στα συνταξιοδοτικά συστήματα, στην ανταγωνιστικότητά της και στην προσέγγιση των στόχων της Λισσαβόνας· Έχουν γίνει ή θα γίνουν συστάσεις στην ελληνική κυβέρνηση·

Απάντηση της κυρίας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Μαρτίου 2003)

Οι κατευθυντήριες γραμμές για την απασχόληση(1) περιέχουν τους προσανατολισμούς πολιτικής για όλα τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την απασχόληση πουλοποιείται με τη διαδικασία του Λουξεμβούργου. Τα κράτη μέλη καλούνται να λάβουνπόψη τους αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές κατά τη διατύπωση των εθνικών πολιτικών για την απασχόληση. Στο πλαίσιο αυτό διατυπώνονται κατευθυντήριες γραμμές για την αύξηση της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό και την αύξηση των ποσοστών απασχόλησης, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος που ετέθη στη Λισσαβώνα (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 23ης και 24ης Μαρτίου 2000) για την πλήρη απασχόληση.

Η προώθηση ευέλικτων μορφών εργασίας, συγκεκριμένα της μερικής απασχόλησης, μπορούν να αποτελέσουν ένα σημαντικό εργαλείο πολιτικής για την αύξηση των ποσοστών απασχόλησης. Βάσει της αξιολόγησης της εφαρμογής των κατευθυντήριων γραμμών και των ειδικών ανά χώρα συστάσεων που παρουσιάζονται στο σχέδιο της Κοινής Έκθεσης για την Απασχόληση του 2002(2), ένα από τα ζητήματα που αναδείχθηκαν και το οποίο έχει θεμελιώδη σημασία για το μέλλον είναι η παροχή σημαντικότερων κινήτρων για τη μερική απασχόληση. Σχετικά με αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το χαμηλότερο ποσοστό μερικής απασχόλησης στην Ένωση (3,5 %) σε σύγκριση με το μέσο όρο της Ένωσης που είναι 18 %.

Επιπλέον η πρώτη σύσταση που απευθύνεται στην Ελλάδα (Σύσταση 2002/178/ΕΚ του Συμβουλίου της 18ης Φεβρουαρίου 2002)(3), αναφέρει ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για την εφαρμογή των κατευθυντήριων γραμμών για την απασχόληση στους τέσσερις άξονες με στόχο την αύξηση του ποσοστού απασχόλησης, ιδίως για τις γυναίκες και τους νέους. Αυτό συνεπάγεται μέτρα που θα αλλάξουν τις παρούσες μορφές εργασίας ώστε αυτές να γίνουν περισσότερο ευέλικτες και να ανταποκριθούν καλύτερα στις ανάγκες ορισμένων ομάδων του οικονομικά ενεργού πληθυσμού (ιδίως τις γυναίκες και τους εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας).

Επιπλέον κατά τη διατύπωση των κατευθυντήριων γραμμών για την απασχόληση δίνεται μεγάλη προσοχή στην εξασφάλιση συνέπειας με τους στόχους της οικονομικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των δημοσιονομικών, που βασίζονται στους γενικούς προσανατολισμούς οικονομικής πολιτικής (ΓΠΟΠ). Το φαινόμενο που αναφέρει το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου δεν έχει καταγραφεί ως ανησυχητικό ζήτημα ούτε στην αξιολόγηση των εθνικών σχεδίων δράσης (ΕΣΔ) ούτε στηνλοποίηση των ΓΠΟΠ.

Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, η ελληνική κυβέρνηση θέσπισε νέο νόμο (Νόμος 3029/02 που ψηφίστηκε το 2002) με σκοπό τον εξορθολογισμό του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και τη βελτίωση της εμπιστοσύνης σε αυτό, αλλά και για την αποφυγή σοβαρών δημοσιονομικών ανωμαλιών λόγω της δημογραφικής γήρανσης.

(1) Απόφαση 2002/177/ΕΚ του Συμβουλίου της 18ης Φεβρουαρίου 2002 σχετικά με κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές των κρατών μελών για την απασχόληση το 2002, ΕΕ L 60 της 1.3.2002.

(2) COM(2002)621 τελικό.

(3) ΕΕ L 60 της 1.3.2002.