ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2217/98

υποβολή: Pedro Aparicio Sánchez (PSE) προς την Επιτροπή

(16 Ιουλίου 1998)

Θέμα: Δύο τίτλοι σπουδών, διαφορετικού ακαδημαïκού επιπέδου για την άσκηση του ιδίου επαγγέλματος με τα ίδια καθήκοντα στο πλαίσιο της δημόσιας υγείας

Ο ισπανικός τίτλος σπουδών επαγγελματικής εκπαίδευσης "Ανωτέρου Τεχνικού Διαιτητικής" με ιατρική-υγειονομική εκπαίδευση και προσόντα παρόμοια στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, έχει αναγνωρισθεί από το Υπουργείο Παιδείας της Ισπανίας από το 1991. Επίσης, το Υπουργείο Υγείας καθόρισε ως απαίτηση για πρόσβαση στις θέσεις διαιτολόγου στα πλαίσιο του συστήματος δημόσιας υγείας την κατοχή του πτυχίου "Ανωτέρου Τεχνικού Διαιτητικής" που αντιστοιχεί, όπως προαναφέρθηκε, σε ανώτερη μη πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Οι προερχόμενοι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες διαιτολόγοι πρέπει να επιτυγχάνουν ισοτιμία των πτυχίων τους με το ισπανικό αυτό πτυχίο.

Κατά τα τελευταία έτη, ορισμένα ιδιωτικά ισπανικά πανεπιστήμια χορήγησαν ως δικό τους πτυχίο έναν "Τίτλο σπουδών στην Ανθρώπινη Διατροφή", ασκώντας πιέσεις για την επίσημη αναγνώριση του πτυχίου αυτού. Η αναγνώριση αυτή δεν πραγματοποιήθηκε δεδομένου ότι, όπως προαναφέρθηκε, υφίσταται το πτυχίο του "Ανωτέρου Τεχνικού Διαιτητικής" αναγνωρισμένο στα υπόλοιπα κράτη μέλη.

Το Υπουργείο Παιδείας αναγνώρισε πρόσφατα τα πτυχία των πανεπιστημίων αυτών με συνέπεια να προσφύγουν οι επαγγελματίες του τομέα στο Ανώτατο Δικαστήριο επειδή μέχρι σήμερα το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει αναγνωρίσει τον τίτλο αυτό σπουδών.

Μπορεί ένα κράτος μέλος να επιτρέψει δύο πτυχία, ένα πανεπιστημιακού επιπέδου (χορηγούμενο από ιδιωτικά πανεπιστήμια ) και ένα ανωτέρου επιπέδου (χορηγούμενο από τη δημόσια εκπαίδευση) για την άσκηση του ιδίου επαγγέλματος, με πιθανή συνέπεια τη δημιουργία δύο διαφορετικών επιπέδων υπαλλήλων στο δημόσιο σύστημα υγείας (για τα ίδια καθήκοντα), τη στιγμή που ο μη πανεπιστημιακός τίτλος σπουδών έχει αναγνωρισθεί από τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ;

Μπορεί η Επιτροπή να παρέμβει στην ισπανική κυβέρνηση για να επανορθωθεί η κατάσταση αυτή του διπλού πτχίου που θα δυσκόλευε την ελεύθερη κυκλοφορία των διαιτολόγων η οποία έχει ήδη ρυθμισθεί;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Οκτωβρίου 1998)

Η ερώτηση που θέτει το αξιότιμο μέλος αναφέρεται στην επαγγελματική εκπαίδευση και την άσκηση του επαγγέλματος του διαιτολόγου στην Ισπανία. Η Επιτροπή γνωρίζει προς το παρόν την ύπαρξη ενός τίτλου σπουδών που της κοινοποίησαν οι ισπανικές αρχές ο οποίος επιτρέπει την άσκηση του επαγγέλματος του διαιτολόγου, δραστηριότητα η οποία στην Ισπανία υπόκειται σε κανόνες. Ο τίτλος αυτός είναι του "tιcnico especialista en dietιtica y nutriciσn". Ο τίτλος αυτός εμπίπτει όσον αφορά την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 92/51/ΕΟΚ(1) που αφορά εκπαίδευση κατώτερη των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών.

Εξάλλου, στον τομέα της διαιτητικής και της διατροφής, υπάρχει στην Ισπανία μια ιατρική ειδίκευση που αναφέρεται στην οδηγία 93/16/ΕΟΚ(2) για την ελεύθερη κυκλοφορία και την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων των ιατρών. Η ειδικότητα αυτή που αναφέρεται στο άρθρο 7 της προαναφερόμενης οδηγίας στον τίτλο της ενδοκρινολογίας φέρει την ονομασία "endocrinologνa y nutriciσn".

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του αξιότιμου μέλους η εκπαίδευση "Diplomatura en Nutriciσn Humana" συνιστά μια καθαρά ακαδημαϊκή εκπαίδευση η οποία δεν επιτρέπει την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας. Η Επιτροπή δεν έχει ενημερωθεί προς το παρόν ως προς την ύπαρξη ενός νέου διπλώματος που επιτρέπει την πρόσβαση στο επάγγελμα του διαιτολόγου στην Ισπανία.

Όσον αφορά τα ερωτήματα που θέτει το αξιότιμο μέλος πρέπει να τονισθεί ότι τα άρθρα 126 και 127 της συνθήκης ΕΚ δεσμεύουν την Κοινότητα να σέβεται πλήρως την αρμοδιότητα των κρατών μελών για το περιεχόμενο και την οργάνωση της διδασκαλίας και της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Κάθε κράτος μέλος είναι ελεύθερο να καθορίζει τους κανόνες για την εκπαίδευση, την πρόσβαση και την άσκηση μιας δραστηριότητας. Πολλές και διαφορετικές μορφές εκπαίδευσης μπορούν να οδηγήσουν στην άσκηση της ίδιας δραστηριότητας ή δύο δραστηριοτήτων διαφορετικής φύσης. Οι ισχύοντες σε ένα κράτος μέλος κανόνες δεν πρέπει να στερούν από έναν πλήρως ειδικευμένο επαγγελματία που επιθυμεί να ασκήσει την ίδια επαγγελματική δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος τα δικαιώματα που του παρέχονται δυνάμει του γενικού συστήματος αναγνώρισης των διπλωμάτων.(3)

(1) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.

(2) ΕΕ L 165 της 7.7.1993.

(3) Οδηγίες 89/48/ΕΟΚ (ΕΕ L 19 της 24.1.1989) και 92/51/ΕΟΚ (ΕΕ L 209 της 24.7.1992).