ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2878/98

υποβολή: Paul Rübig (PPE) προς την Επιτροπή

(28 Σεπτεμβρίου 1998)

Θέμα: Εμπόδια στη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών

Η ελευθερία παροχής υπηρεσιών αποτελεί από τις πρώτες ημέρες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης βασικό πυλώνα της εσωτερικής αγοράς. Υπάρχουν ωστόσο πάντα δυνατότητες βελτίωσης για τους επιχειρηματίες του διασυνοριακού χώρου.

Συχνά παρατηρούνται διαφορές στους εθνικούς φόρους που πρέπει να καταβληθούν για την εκτέλεση εργασιών σε άλλα κράτη μέλη. Επίσης, έμμεσα μέτρα, όπως μεγάλοι χρόνοι αναμονής που μπορούν να φτάσουν έως έξι μήνες, για τη χορήγηση έγκρισης παροχής υπηρεσιών στο εξωτερικό, ενδέχεται να έχουν ζημιογόνα αποτελέσματα. Τέλος, γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως η υποχρέωση δήλωσης σύμφωνα με τους ισχύοντες εθνικούς νόμους για την απόλυση εργαζομένων, δημιουργούν κωλύματα στον τομέα παροχής υπηρεσιών, μεταξύ κρατών μελών.

Φρονεί η Επιτροπή ότι αυτό αποτελεί παραβίαση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών που προβλέπουν τα άρθρα 59 κ. εξ. της Συνθήκης ΕΚ και εάν ναι τί σχετικά μέτρα προτίθεται να λάβει;

Απάντηση στον κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Νοεμβρίου 1998)

Η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών προϋποθέτει ότι κάθε επιχειρηματίας εγκατεστημένος σε ένα κράτος μέλος έχει το δικαίωμα να παρέχει προσωρινά υπηρεσίες σε ένα άλλο, χωρίς να είναι εγκατεστημένος σΆ αυτό. ΓιΆ αυτό το σκοπό, το άρθρο 59 της συνθήκης ΕΚ απαγορεύει κάθε περιορισμό. Η Επιτροπή εφιστά ιδιαίτερα την προσοχή στη σχετική ερμηνευτική ανακοίνωση(1) του 1993. Αυτή η ανακοίνωση ανταποκρίνεται στην ανάγκη ύπαρξης διαφάνειας στους κοινοτικούς κανόνες και αποτελεί σημαντικό όργανο για τις εθνικές διοικήσεις και τους εν λόγω επιχειρηματίες.

Η απαγόρευση των περιορισμών δεν αποτελεί ολική απαγόρευση, αλλά υποχρεώνει τα κράτη μέλη να δικαιολογούν τα μέτρα που παρεμποδίζουν την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.

Περιορισμοί που έχουν ως συνέπεια διακρίσεις θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτοί για ένα και μόνο λόγο, ο οποίος αναφέρεται ρητά στη συνθήκη ΕΚ και αφορά ειδικότερα τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια και τη δημόσια υγεία, όπως ορίζεται στο άρθρο 56 (σε συνδυασμό με το άρθρο 66). Περιορισμοί που δεν συνεπάγονται διακρίσεις θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν μόνο εάν υφίστανται στον τομέα της εν λόγω δραστηριότητας επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος που να δικαιολογούν τους περιορισμούς στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, το εν λόγω γενικό συμφέρον δεν προστατεύεται από τους κανόνες του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο παρέχων υπηρεσίες και το ίδιο αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο περιοριστικούς κανόνες.

Όσον αφορά τα ερωτήματα που υποβλήθηκαν, προκύπτει, επομένως, ότι η απαίτηση πληρωμής τέλους στις αρχές ενός κράτους μέλους αποτελεί εμπόδιο. Αν υποθέσουμε ότι η απαίτηση αυτή αφορά κάθε παρέχοντα υπηρεσίες, όποιο και να είναι το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος, πρέπει αυτή να δικαιολογείται από το κράτος μέλος βάσει ενός επιτακτικού λόγου γενικού συμφέροντος το οποίο δεν προστατεύεται από τους κανόνες του κράτους μέλους όπου ο παρέχων υπηρεσίες είναι εγκατεστημένος (βλ. τη νομολογία που αναπτύσσεται στις υποθέσεις Seco/Evi(2) και Guiot/Climatec(3)). Η απαίτηση για λήψη σχετικής άδειας πριν από την παροχή υπηρεσιών δικαιολογείται επίσης μόνο όταν το εν λόγω γενικό συμφέρον δεν προστατεύεται από τους κανόνες του κράτους μέλους όπου ο παρέχων υπηρεσίες είναι εγκατεστημένος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η εκ των προτέρων λήψη άδειας είναι ασύμβατη με το άρθρο 59 (βλ. τις υποθέσεις Säger/Dennemeyer(4) και Vander Elst(5)). Η απαίτηση υποβολής μιας δήλωσης πριν από την παροχή υπηρεσιών δεν αποτελεί κανονικά αδικαιολόγητο εμπόδιο στο βαθμό που αντανακλά μια υποχρέωση πληροφόρησης για την ομαλότητα της κατάστασης αυτού που παρέχει υπηρεσίες στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος. Παρά ταύτα, δεν αποκλείεται να θεωρηθεί η απαίτηση αυτή δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο στόχο.

(1) ΕΕ C 334 της 9.12.1993.

(2) 62 και 63/81, απόφαση της 3.2.1982, Συλλ. 1982, σελ. 223.

(3) C-272/94, απόφαση της 28.3.1996, Συλλ. 1996 I, σελ. 1905.

(4) C- 76/90, απόφαση της 25.7.1991, Συλλ. 1991 I, σελ. 4221.

(5) C- 43/93, απόφαση της 9.8.1994, Συλλ. 1994 I, σελ. 3803.