ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0515/96 υποβολή: Charles Goerens (ELDR) προς την Επιτροπή (11 Μαρτίου 1996)

Θέμα: Ερμηνεία του άρθρου 48 της Συνθήκης σε σχέση με τις ρήτρες ιθαγένειας

Η υπόθεση Bosman και η σχετική απόφαση του Δικαστηρίου επέσυραν την προσοχή στις περιοριστικές πρακτικές που εφαρμόζονται στον τομέα του αθλητισμού. Τίθενται σχετικώς πολλά άλλα προβλήματα, κυρίως όσον αφορά τη χρησιμοποίηση πρόσφατα πολιτογραφημένων επαγγελματιών παικτών, η οποία σε διάφορες περιπτώσεις μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς τόσο σε αγώνες μεταξύ ομάδων σωματείων όσο και σε αγώνες μεταξύ εθνικών ομάδων.

Συμβιβάζονται με τις διατάξεις της Συνθήκης οι περιορισμοί του αριθμού των πολιτογραφημένων επαγγελματιών παικτών που επιβάλλονται από ορισμένες αθλητικές οργανώσεις κατά τη διεξαγωγή αγώνων μεταξύ σωματείων;

Οι ίδιες αυτές πρακτικές επιτρέπονται όταν αφορούν αγώνες μεταξύ εθνικών ομάδων; Τι ισχύει για τους κανόνες που δεν επιτρέπουν σε έναν παίκτη ο οποίος έχει αλλάξει ιθαγένεια, ή έχει αποκτήσει νέα ιθαγένεια να εκπροσωπήσει τη νέα χώρα του σε επίσημους αγώνες παρά μόνο ύστερα από κάποια περίοδο αναμονής (περίοδος αδυναμίας);

Τι ισχύει τέλος για ρυθμίσεις που απαγορεύουν σε έναν αθλητή ο οποίος έχει εκπροσωπήσει επίσημα τη χώρα καταγωγής του σε διεθνείς αγώνες πρωταθλήματος και εν συνεχεία άλλαξε ιθαγένεια ή απέκτησε νέα ιθαγένεια να αγωνιστεί με τα χρήματα της θετής πατρίδας του σε παρόμοιους αγώνες;

Απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής (29 Μαρτίου 1996)

Όπως πολύ σωστά παρατήρησε το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου, η απόφαση Bosman, την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο των Ε.Κ. την 15η Δεκεμβρίου 1995, δεν εξέτασε ορισμένα από τα ζητήματα που αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας κοινοβουλευτικής ερωτήσεως. Ελλείψει οδηγιών εκ μέρους του Δικαστηρίου όσον αφορά την απάντηση που αρμόζει να δοθεί στα ερωτήματα αυτά, η Επιτροπή μπορεί να δώσει μόνο προσωρινή απάντηση.

Όσον αφορά τον περιορισμό του αριθμού πολιτογραφημένων παικτών στους αγώνες μεταξύ ποδοσφαιρικών σωματείων, καθόσον η Επιτροπή γνωρίζει, δεν υπάρχουν κανόνες οι οποίοι θα επέφεραν το αποτέλεσμα που αναφέρει το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου. Εξάλλου, η Επιτροπή δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο θα μπορούσε η ομοσπονδία του κράτους μέλους Α να αντιμετωπίσει διαφορετικά έναν παίκτη του κράτους μέλους Β αναλόγως του αν ο τελευταίος είναι υπήκοος του δεύτερου κράτους μέλους εκ γενετής ή απέκτησε την ιθαγένεια αυτή μεταγενέστερα. Προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ε.Κ. ((Υπόθεση Auer 1, Συλλ., 1979, σ. 437. )), ότι καμία διάταξη της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπει, εντός του πεδίου εφαρμογής της Συνθήκης, τη διαφορετική μεταχείριση των υπηκόοων ενός κράτους μέλους ανάλογα με την εποχή ή τον τρόπο που απέκτησαν την ιθαγένεια του κράτους μέλους για το οποίο πρόκειται, εφόσον, τη στιγμή κατά την οποία επικαλούνται το πλεονέκτημα των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, διαθέτουν την ιθαγένεια ενός κράτους μέλους και, επιπλέον, συγκεντρώνονται οι άλλες προϋποθέσεις για την εφαρμογή του κανόνα που επικαλούνται. Προκύπτει από τα παραπάνω ότι η περίπτωση ενός παίκτη ο οποίος είχε στο παρελθόν την ιθαγένεια τρίτης χώρας και αποκτά, μέσω πολιτογράφησης, την ιθαγένεια του κράτους μέλους όπου ασκεί την επαγγελματική του δραστηριότητα, είναι η ίδια με την περίπτωση στην οποία ο υπήκοος του εν λόγω κράτους μέλους δεν έχει ποτέ κάνει χρήση του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για «εσωτερικό ζήτημα».

Όσον αφορά τον περιορισμό του αριθμού πολιτογραφημένων παικτών σε αγώνες μεταξύ εθνικών ομάδων, το Δικαστήριο των Ε.Κ. υπενθύμισε στην υπόθεση Bosman ότι το άρθρο 48 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αντιτίθεται σε κανονισμούς ή πρακτικές που αποκλείουν τους ξένους παίκτες από ορισμένες αθλητικές συναντήσεις για λόγους μη οικονομικής φύσεως, που έχουν σχέση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και πλαίσιο των συναντήσεων αυτών και επομένως έχουν αποκλειστικά αθλητικό ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει με τους αγώνες μεταξύ εθνικών ομάδων διαφόρων χωρών.

Σε ό,τι αφορά την περίοδο αναμονής, παρόμοια περίοδος αναμονής έχει ήδη κριθεί αντίθετη προς το οικείο εθνικό δίκαιο και το κοινοτικό δίκαιο από διάφορα εθνικά δικαστήρια, μεταξύ των οποίων το Συμβούλιο της Επικρατείας της Γαλλίας, όσον αφορά άλλα αθλήματα.