ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0068/99

υποβολή: Esko Seppänen (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(27 Ιανουαρίου 1999)

Θέμα: Διπλή φορολογία συντάξεων που προέρχονται από τη Σουηδία και εισπράττονται στη Φινλανδία

Έχω απευθύνει, μαζί με τον φινλανδό βουλευτή κ. Esko-Juhani Tennilä, επιστολή προς την Επιτροπή στην οποία την καλώ να εξετάσει εάν η πρακτική που ακολουθούν οι φινλανδικές φορολογικές αρχές απαιτώντας την καταβολή φόρου στην Φινλανδία για συντάξεις που προέρχονται από την Σουηδία αποτελεί εμπόδιο για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων στην ΕΕ. Εκτός της προαναφερθείσας ερώτησης, έχω καταθέσει και δύο γραπτές ερωτήσεις σχετικά με το θέμα αυτό στις οποίες έχω λάβει απαντήσεις από την Επιτροπή όπου αυτή δηλώνει ότι θα επιληφθεί του θέματος και ότι θα ανακοινώσει τη θέση της εν σχέσει με αυτό εντός του φθινοπώρου,1998. Δεδομένου ότι καμμία απάντηση δεν έχει παραληφθεί μέχρι σήμερα, ζητώ εκ νέου από την Επιτροπή να με ενημερώσει για την τοποθέτησή της εν σχέσει με το θέμα αυτό.

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(6 Απριλίου 1999)

Η Επιτροπή δεν βλέπει καμία αντίθεση προς το κοινοτικό δίκαιο στον τρόπο φορολόγησης των σουηδικών συντάξεων στη Φινλανδία τόσο κατά το παρελθόν όσο και σήμερα. Γενικά, το γεγονός ότι οι φόροι διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών αποτελεί συνέπεια της μη εναρμόνισης των φόρων εισοδήματος σε κοινοτικό επίπεδο. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, αυτές οι διαφορές δεν είναι ασυμβίβαστες με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, παρόλο που οι φορολογικές επιβαρύνσεις είναι πιθανό να επηρεάσουν τον πολίτη στην επιλογή του κράτους μέλους όπου θα ζήσει.

Όσον αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση Φινλανδών κατοίκων στους οποίους καταβάλλονται σουηδικές συντάξεις, αυτές οι συντάξεις καταβάλλονται αφού αφαιρεθεί το 25 % του σουηδικού παρακρατούμενου φόρου που εφαρμόζεται στις συντάξεις πέρα από τη φορολογική απαλλαγή των 40.000 SKR (± 4.500 [fmxeuro]). Σύμφωνα με το άρθρο 18 παράγραφος 1 της σκανδιναβικής σύμβασης για τους φόρους εισοδήματος και κεφαλαίου (οι εκδόσεις του 1989 και του 1996 είναι ίδιες) αυτές οι συντάξεις φορολογούνται μόνο στη Σουηδία, δηλ. απαλλάσσονται από το φόρο στη Φινλανδία. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 25 παράγραφος 3 σημείο δ) της εν λόγω σύμβασης, η Φινλανδία δύναται να περιλάβει αυτή τη σύνταξη στη φινλανδική φορολογική βάση, αλλά επιτρέπει να αφαιρεθεί από τον φόρο εισοδήματος που επιβάλλει η Φινλανδία το μέρος του φόρου εισοδήματος που αναλογεί στην εν λόγω σύνταξη. Στην πράξη, οι φινλανδικοί κανόνες συνίστανται στη γνωστή "προοδευτική απαλλαγή". Αυτό αντιστοιχεί στις γενικά παραδεκτές αρχές της διεθνούς φορολογικής νομοθεσίας και ιδίως στο υπόδειγμα σύμβασης στον τομέα της φορολογίας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Σύμφωνα με την προηγούμενη νομοθεσία που ίσχυε μέχρι το 1997, η Φινλανδία εφάρμοζε ακριβώς ό,τι επιτρεπόταν στη σύμβαση περί φορολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν να είναι δυσαρεστημένοι οι ενδιαφερόμενοι συνταξιούχοι, διότι ο σουηδικός πρόσθετος φόρος βάρυνε το συνταξιούχο, εάν ο σουηδικός φόρος για τη σύνταξη ήταν υψηλότερος απ'ό,τι ο φινλανδικός φόρος για το εν λόγω μέρος του εισοδήματος. Για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, το 1997 τροποποιήθηκε το τμήμα 136 (3) του φινλανδικού νόμου περί φόρου εισοδήματος υπέρ του φορολογουμένου. Τώρα, ο σουηδικός φόρος καταλογίζεται εξ ολοκλήρου στη γενική φορολογική ευθύνη της Φινλανδίας στις περιπτώσεις όπου μέχρι τώρα εφαρμοζόταν ο πρόσθετος φόρος της Σουηδίας. Έτσι, ο συνδυασμός της σουηδικής και φινλανδικής φορολογικής επιβάρυνσης δεν μπορεί πλέον να είναι μεγαλύτερη απ' ό,τι θα ήταν εάν όλο το εισόδημα φορολογούνταν μόνο στη Φινλανδία.

Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν έχει κανένα λόγο να παρέμβει στις φινλανδικές αρχές και να αμφισβητήσει για νομικούς ή πολιτικούς λόγους την πρακτική τους ή τις αρχές στις οποίες βασίζεται αυτή.

Ωστόσο, η Φινλανδία δεν επιστρέφει τον σουηδικό φόρο στην περίπτωση συνταξιούχων των οποίων η οφειλή φόρου στη Φινλανδία είναι μικρότερη από τον σουηδικό φόρο. Σάυτές τις περιπτώσεις, για τους Φινλανδούς συνταξιούχους πρέπει να ισχύει στη Σουηδία η ερμηνεία της συνθήκης ΕΚ από το Δικαστήριο στην απόφαση της 18ης Φεβρουαρίου 1995 (C-279/93 - Schumacker) και ενδεχομένως πρέπει να αντιμετωπίζονται στα φορολογικά θέματα σαν να ήταν μόνιμοι κάτοικοι. Σχετικά με αυτό, η Επιτροπή έγραψε στις σουηδικές αρχές και ζήτησε να εξηγήσουν πώς εφαρμόζονται από τη σουηδική φορολογική νομοθεσία οι αρχές που αναφέρονται στην απόφαση Schumacker.

Οι διαφορές σχετικά με το ποιο κράτος μέλος δικαιούται να εισπράττει τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης διέπονται από την κοινοτική νομοθεσία. Στην περίπτωση εισφορών υγειονομικής περίθαλψης που εισπράττονται από συνταξιούχους στους οποίους καταβάλλεται σύνταξη αναπηρίας ή γήρατος που εμπίπτει στον κανονισμό του Συμβουλίου (ΕΚ) 118/97 της 2ας Δεκεμβρίου 1996 για την τροποποίηση και ενημέρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, και του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(1), κατά τη γνώμη της Επιτροπής μια τέτοια είσπραξη εισφορών είναι αντίθετη προς την κοινοτική νομοθεσία εάν εισπράττεται από συνταξιούχους που διαμένουν στη Φινλανδία οι οποίοι δεν είναι δικαιούχοι σύνταξης αναπηρίας ή γήρατος δυνάμει της φινλανδικής νομοθεσίας αλλά δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους. Σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού, ο φινλανδικός οργανισμός υποχρεούται, σάυτή την περίπτωση, να παρέχει υγειονομική περίθαλψη στους συνταξιούχους, αλλά για λογαριασμό του οργανισμού του άλλου κράτους μέλους. Ωστόσο, για τους συνταξιούχους που δικαιούνται επίσης συντάξεων αναπηρίας ή γήρατος δυνάμει της φινλανδικής νομοθεσίας, η είσπραξη εισφορών κοινωνικής ασφάλισης από τη Φινλανδία δεν είναι αντίθετη, με τις διατάξεις του κανονισμού, διότι σάυτή την περίπτωση οι υπηρεσίες παρέχονται από το φινλανδικό οργανισμό με δική του επιβάρυνση.

(1) ΕΕ L 28 της 30.1.1997.