ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1758/01

υποβολή: Ilda Figueiredo (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(15 Ιουνίου 2001)

Θέμα: Διακρίσεις όσον αφορά την πρόσβαση σε θέσεις απασχόλησης στον δημόσιο τομέα

Η πορτογαλική Κυβέρνηση έδωσε εντολή να δημοσιευθεί το Νομοθετικό Διάταγμα αριθ. 444/99 της 3ης Νοεμβρίου με το οποίο εγκρίνεται ο κανονισμόςπηρεσιακής κατάστασης του προσωπικού των Εξωτερικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών (Πρεσβείες και Προξενεία).

Ο εν λόγω κανονισμός προβλέπει ότι οι εργαζόμενοι τωνπηρεσιών αυτών έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν το καθεστώς του πορτογαλικού δημόσιου τομέα ενώ, ωστόσο, αποκλείει από το δικαίωμα μιας τέτοιας επιλογής τους εργαζόμενους που δεν κέκτηνται της πορτογαλικής ιθαγένειας, αν και είναι πολίτες άλλου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, κατά συνέπεια, εισαγάγει ανισότητα μεταχείρισης.

Θα μπορούσε άραγε η Επιτροπή να διευκρινίσει κατά πόσον μια τέτοια κατάσταση δεν παραβιάζει τη νομοθεσία του Δικαστηρίου των ΕΚ αλλά και την ίδια τη Συνθήκη για την ΕΕ, ειδικότερα δε το άρθρο 13 αυτής;

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου Εξ ονόματος της Επιτροπής

(25 Ιουλίου 2001)

Σύμφωνα με το άρθρο 39 (πρώην άρθρο 48) της συνθήκης ΕΚ, εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός της Κοινότητας. Το άρθρο 39(4) της συνθήκης ΕΚ προβλέπει ότι οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζονται προκείμενου περί απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση. Ωστόσο, το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ερμηνεύσει αυτή την επιφύλαξη πολύ αυστηρά. Ερμηνεύοντας σταθερά με τον ίδιο τρόπο το ζήτημα αυτό, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι τα κράτη μέλη επιτρέπεται να προορίζουν θέσεις του δημόσιου τομέα για τουςπηκόους τους μόνον αν συνδέονται άμεσα με συγκεκριμένες δραστηριότητες του δημόσιου τομέα, δηλαδή αφορούν την άσκηση της δημόσιας εξουσίας και την ευθύνη για τη διαφύλαξη του γενικού συμφέροντος του κράτους μέλους συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων φορέών όπως η τοπική αυτοδιοίκηση. Σύμφωνα με τη Δράση της Επιτροπής για την εφαρμογή του άρθρου 48(4) (σήμερα 39(4)) της συνθήκης ΕΚ(1) το προσωπικό της διπλωματικήςπηρεσίας ενδέχεται να εμπίπτει σε αυτή την επιφύλαξη.

Οι αρχές των κρατών μελών (συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων),πό τον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, πρέπει να αποφασίσουν για κάθε περίπτωση ξεχωριστά, σύμφωνα με τα ειδικά καθήκοντα και τις αρμοδιότητες της εν λόγω θέσης, αν τα κριτήρια για την εφαρμογή του άρθρου 39(4) πληρούνται στην πραγματικότητα.

Αν οι Πορτογαλικές αρχές αποφασίσουν ότι μια συγκεκριμένη θέση στο διπλωματικό σώμα δεν πληροί τα κριτήρια του άρθρου 39(4) και συνεπώς διαθέσουν τη θέση αυτή σεπηκόους της Ένωσης που έχουν ασκήσει το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας, δεν μπορούν να τους αρνηθούν το δικαίωμα να επιλέξουν το καθεστώς του δημοσίουπαλλήλου στην Πορτογαλία. Η άρνηση αυτή θα αποτελούσε διάκριση με βάση την ιθαγένεια όσον αφορά τους όρους απασχόλησης και εργασίας η οποία απαγορεύεται σύμφωνα με το άρθρο 39(2) και το άρθρο 7(1) του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό τής Κοινότητος(2). Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ότι το άρθρο 39(4) της συνθήκης ΕΚ δεν μπορεί να δικαιολογήσει μέτρα που εισάγουν διακρίσεις όσον αφορά την αμοιβή ή άλλους όρους εργασίας κατά των εργαζομένων μετά την είσοδό τους στο δημόσιο τομέα (βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 12ης Φεβρουαρίου 1974 για τηνπόθεση 152/73 (Giovanni Maria Sotgiu κατά Deutsche Bundespost))(3).

Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι η διάκριση λόγω ιθαγένειας δεν καλύπτεται από το άρθρο 13 (πρώην άρθρο 6Α) της συνθήκης ΕΚ.

(1) ΕΕ C 72 της 18.3.1988.

(2) ΕΕ L 257 της 19.10.1968.

(3) Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου του 1974 σελ. 0153.