ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3910/97 υποβολή: Hiltrud Breyer (V) προς την Επιτροπή (11 Δεκεμβρίου 1997)

Θέμα: Οδηγία Seveso

Οι ακόλουθες οδηγίες έχουν ουσιώδη σημασία για τις απαιτήσεις της προστασίας του περιβάλλοντος και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων:

- σχετικά με την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, της 27ης Ιουνίου 1985 (85/337/ΕΟΚ) ((ΕΕ L 175 της 5.7.1985, σελ. 40 ))

- σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και τον έλεγχο της ρύπανσης του περιβάλλοντος, της 24ης Σεπτεμβρίου 1996 (96/61/ΕΚ) ((ΕΕ L 275 της 10.10.1996, σελ. 26 ))

- σχετικά με τον έλεγχο των κινδύνων σοβαρών ατυχημάτων που οφείλονται σε επικίνδυνες ουσίες, της 9ης Δεκεμβρίου 1996 (96/82/ΕΚ) ((ΕΕ L 10 της 14.1.1997, σελ. 13 )).

Η μεταφορά των δύο τελευταίων οδηγιών στα εθνικά δίκαια από τα κράτη μέλη πρέπει να πραγματοποιηθεί το αργότερο έως το 1999. Στο πλαίσιο των συζητήσεων που ακολούθησαν σχετικά με το θέμα, παρουσιάστηκαν ορισμένες θέσεις, οι οποίες αποτέλεσαν αφορμή για τις ακόλουθες ερωτήσεις προς την Επιτροπή.

Η οδηγία 85/337/ΕΟΚ απαιτεί, σε σχέση με ορισμένα προγράμματα, την εκτίμηση των αναμενόμενων επιπτώσεων στο περιβάλλον, στο πλαίσιο της διαδικασίας για την παροχή αδείας. Η οδηγία 96/61/ΕΚ απαιτεί, οι νέες εγκαταστάσεις - σύμφωνα με την οδηγία - να μην λειτουργούν χωρίς άδεια και οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις να πληρούν κατά τον ίδιο τρόπο τα αιτήματα του άρθρου 3. Η οδηγία απαιτεί επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 6 και το άρθρο 3, να υποβάλλονται αποδεικτικά στοιχεία πριν από την παροχή αδείας, να λαμβάνονται δηλ. τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποφεύγονται τα ατυχήματα και να περιορίζονται οι συνέπειές τους.

Μπορούν να εφαρμόζονται αυτές οι διατάξεις κατά τέτοιον τρόπο από τα κράτη μέλη ώστε στο πλαίσιο της διαδικασίας παροχής αδείας για εγκαταστάσεις οι οποίες υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής και των τριών ανωτέρω αναφερόμενων οδηγιών να ισχύουν, σύμφωνα με το άρθρο 9 της οδηγίας 96/82/ΕΚ, τα τμήματα της έκθεσης περί ασφαλείας, τα οποία, σύμφωνα με το Παράρτημα ΙΙ της οδηγίας, αφορούν τέτοιες εγκαταστάσεις ή μπορούν τα κράτη μέλη να αποφασίζουν ότι η διαδικασία παροχής αδείας - σύμφωνα με τις οδηγίες 85/337/ΕΟΚ και 96/61/ΕΚ - μπορεί να διεξάγεται βάσει και άλλων εγγράφων σχετικών με τις ανωτέρω υποχρεώσεις;

Πρέπει να μεταφερθούν οι οδηγίες κατά τέτοιον τρόπο στα εθνικά δίκαια ώστε ο έλεγχος των εκθέσεων περί της ασφαλείας - κατά το άρθρο 9, παρ. 4 και το άρθρο 10 της οδηγίας 96/72/ΕΚ - να πραγματοποιείται ανεξάρτητα από την διαδικασία παροχής αδείας που προβλέπουν και οι δύο πρώτες οδηγίες ή πρέπει η οδηγία 96/82/ΕΚ να μεταφερθεί βάσει του άρθρου 7 της οδηγίας 96/61/ΕΚ κατά τρόπον ώστε αυτός ο έλεγχος να πραγματοποιείται στο πλαίσιο της ενιαίας πολιτικής για την παροχή των σχετικών αδειών;

Κοινή απάντηση του κ. Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις E-3909/97 και E-3910/97 (19 Φεβρουαρίου 1998)

Οι τρεις οδηγίες του Συμβουλίου για τις οποίες γίνεται λόγος και οι οποίες αφορούν την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, την ενοποιημένη πρόληψη και μείωση της ρύπανσης (PRIP) και τους κινδύνους που συνδέονται με τα μεγάλης κλίμακας ατυχήματα στα οποία εμπλέκονται επικίνδυνες ουσίες δεν εκπονήθηκαν από την Επιτροπή με βάση μια ενιαία «αρχή», δεν μελετήθηκαν δηλ. ως ένα ομοιογενές σύνολο.

Η Επιτροπή έχει ωστόσο εκπονήσει την κοινοτική νομοθεσία για το περιβάλλον μεριμνώντας ώστε τα διάφορα πρότυπα αυτής της νομοθεσίας να μην περιέχουν αντιφατικές μεταξύ τους διατάξεις. Ορισμοί όπως π.χ. αυτός της έννοιας της εγκατάστασης διαμορφώνονται κάθε φορά αναλόγως των στόχων της εκάστοτε πράξης, οπότε η εμβέλειά τους δεν είναι κατ'ανάγκη η ίδια.

Η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών είναι τέτοια ώστε τα τελευταία να διαθέτουν κάποια ελευθερία δράσεως ως προς τη μεταφορά της κοινοτικής νομοθεσίας στην εθνική νομοθεσία. Η εν λόγω ελευθερία δράσεως επιτρέπει κυρίως να συνεκτιμώνται οι διάφορες νομικές και διοικητικές δομές των κρατών μελών. Το αποτέλεσμα είναι να μπορούν τα κράτη μέλη να μεταφέρουν στην εθνική τους νομοθεσία χωριστά τις εκάστοτε νομικές πράξεις. Θα ήταν λοιπόν κατ'αρχήν αποδεκτό σε εθνικό επίπεδο, να απαιτούνται για την έκδοση των διαφόρων αδειών διαφορετικά έγγραφα (όπως π.χ. εκθέσεις ασφάλειας) και διαφορετικοί έλεγχοι.

Ο ορθολογικός χαρακτήρας αυτής της μεθόδου είναι προφανώς ένα άλλο πρόβλημα. Η χρησιμοποίηση των ίδιων εγγράφων για τους σκοπούς των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, των ενιαίων αδειών εκμετάλλευσης που προβλέπονται στην οδηγία PRIP και των αδειών που υπάγονται στην οδηγία Seveso II (οδηγία 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της 9ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με τον έλεγχο των κινδύνων που συνδέονται με ατυχήματα μεγάλης κλίμακας στα οποία εμπλέκονται επικίνδυνες ουσίες) επιτρέπει σημαντική απλούστευση της διαδικασίας και εξοικονόμηση δαπανών όχι μόνο για τον αιτούντα αλλά και για τις διοικητικές αρχές. Θα ήταν λοιπόν ευκταίο και θα μπορούσε να αντιμετωπίζεται ως ενδεχόμενο να χορηγείται κοινή έγκριση σε όσες εγκαταστάσεις υπάγονται και στις τρεις οδηγίες. Η οδηγία PRIP έχει άλλωστε συμβάλει συγκεκριμένα στην αναγκαία ώθηση ώστε η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων να παρατείνεται με μια συνολική προσέγγιση της διαδικασίας έκδοσης άδειας.

Από τον Μάρτιο ήδη του 1997, η Επιτροπή διοργάνωσε στις Βρυξέλλες ένα σεμινάριο στο πλαίσιο του οποίου εξετάστηκαν περαιτέρω τα κοινά σημεία των προαναφερόμενων νομικών πράξεων και διερευνήθηκε το ενδεχόμενο μιας εναρμονισμένης εφαρμογής της διαδικασίας έκδοσης αδειών. Η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να ακολουθούν μια συνεκτική μέθοδο και να τους παρέχει τη σχετική βοήθεια. Το δίκτυο δρομολόγησης και εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας για το περιβάλλον (IMPEL) έχει επίσης εγγράψει αυτήν την προβληματική στο πρόγραμμα δραστηριοτήτων του για το 1998.