ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0435/99

υποβολή: Bartho Pronk (PPE) προς την Επιτροπή

(4 Μαρτίου 1999)

Θέμα: Ολλανδική επικύρωση της υπογραφείσας στις 24 Ιουνίου 1986 στην Γενεύη Σύμβασης για την ασφάλεια κατά την χρησιμοποίηση του αμίαντου (Σύμβαση αριθ. 162 που εγκρίθηκε από τη Διάσκεψη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας κατά την 72ή σύνοδό της)

Η Επιτροπή υπέβαλε στο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε τη γνώμη του στις 19 Μαρτίου 1993, το ερώτημα εάν θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση - σε συνάρτηση με σχετικές με το θέμα αυτό κοινοτικές αρμοδιότητες - ή τα μεμονωμένα κράτη μέλη να επικυρώσουν τη Σύμβαση αριθ.162 που εγκρίθηκε από τη Διάσκεψη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με την ασφάλεια κατά την χρησιμοποίηση αμίαντου. Η γνώμη καταλήγει στο συμπέρασμα οτι δεν υφίσταται αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, αλλά μεικτή αρμοδιότητα των κρατών μελών και της Ένωσης

1. Είναι ενήμερη η Επιτροπή για το περιεχόμενο της γνώμης του Δικαστηρίου;

2. Εαν ναι, πώς κρίνει η Επιτροπή τη γνώμη αυτή;

3. Προτίθεται η Επιτροπή να καταλήξει βραχυπρόθεσμα σε οριστική λύση;

4. Είναι ενήμερη η Επιτροπή για το γεγονός οτι ορισμένα κράτη μέλη προτίθενται να επικυρώσουν τις συμβάσεις, ενώ άλλα το έχουν ήδη πράξει;

5. Εαν ναι, ποιά είναι η άποψη της Επιτροπής ως προς αυτό;

Απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής

(9 Απριλίου 1999)

Στις 21 Αυγούστου 1991 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σχετικά με τη συμβατότητα με τη συνθήκη ΕΚ της σύμβασης 170 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) όσον αφορά την ασφάλεια κατά τη χρησιμοποίηση χημικών προϊόντων στην εργασία και συγκεκριμένα σχετικά με την αρμοδιότητα της Κοινότητας όσον αφορά τη σύναψη της σύμβασης αυτής και τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτήν για τα κράτη μέλη.

Στη γνώμη 2/91 που εξέδωσε στις 19 Μαρτίου 1993 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεώρησε ότι "η σύναψη της υπάριθ. 170 Συμβάσεως της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας, για την ασφάλεια κατά τη χρησιμοποίηση των χημικών προϊόντων στην εργασία, ανήκει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και της Κοινότητας από κοινού". Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέκλεισε επίσης την πιθανότητα μιας αποκλειστικής εξωτερικής αρμοδιότητας που να προκύπτει από εσωτερικό κανονισμό που συνίσταται σε ελάχιστες προδιαγραφές (πράγμα που ισχύει γενικά στις οδηγίες που αναφέρονται στον αμίαντο), σε ακόμη δε μεγαλύτερο βαθμό όταν ο διεθνής κανόνας που προβλέπεται για το ίδιο αντικείμενο αποτελεί επίσης ελάχιστη προδιαγραφή (όπως οι συμβάσεις 162 και 170).

Το Δικαστήριο τόνισε επίσης ότι "Οσάκις προκύπτει ότι το αντικείμενο μιας διεθνούς συμβάσεως εμπίπτει εν μέρει στην αρμοδιότητα της Κοινότητας και εν μέρει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, η επιταγή του ενιαίου της διεθνούς εκπροσωπήσεως της Κοινότητας επιβάλλει να εξασφαλίζεται η στενή συνεργασία μεταξύ των τελευταίων και των κοινοτικών οργάνων, τόσο κατά τη διαδικασία διαπραγματεύσεως και συνάψεως όσο και κατά την εκτέλεση των αναλαμβανομένων υποχρεώσεων".

Αντλώντας τα ανάλογα συμπεράσματα από τη γνωμοδότηση αυτή στις 12 Ιανουαρίου 1994 η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση απόφασης του Συμβουλίου(1) σχετικά με την άσκηση εξωτερικής αρμοδιότητας της Κοινότητας στις διεθνείς διασκέψεις εργασίας σε περιπτώσεις αρμοδιοτήτων που ανήκουν από κοινού στην Κοινότητα και στα κράτη μέλη της.

Ορισμένα κράτη μέλη επικύρωσαν τις συμβάσεις της ΔΟΕ πάνω σε θέματα κοινής αρμοδιότητας (πέντε έως σήμερα στην περίπτωση της σύμβασης 162). Το Συμβούλιο δεν ενέκρινε την πρόταση της Επιτροπής η οποία δεν συζητήθηκε. Η Επιτροπή παραμένει διαθέσιμη για την εξεύρεση της κατάλληλης λύσης στο πλαίσιο της γνωμοδότησης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

(1) γγρ. COM(94)2 τελικό.