ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2981/97 υποβολή: Patricia McKenna (V) προς την Επιτροπή (1 Οκτωβρίου 1997)

Θέμα: Ρύπανση με ραδιενέργεια από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Sellafield, στη Βρετανία

Το περιοδικό New Scientist (τεύχος της 10ης Μαΐου 1997) προσφέρει λεπτομέρειες μιας μελέτης η οποία ακολούθησε τα ίχνη της ραδιενέργειας που ξεκίνησε από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Sellafield, στη Βρετανία, διέσχισε τον Αρκτικό Ωκεανό και ρύπανε τα ύδατα του βόρειου Καναδά.

Η μελέτη, την οποία διηύθυνε ο Mike Brewers, του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του Χάλιφαξ, στη Νέα Σκωτία του Καναδά, εκπονήθηκε για μια διάσκεψη σχετικά με τη ραδιενέργεια στην Αρκτική, που διεξήχθη πρόσφατα στο Tromso της Νορβηγίας.

Ένας από τους οργανωτές της διάσκεψης, ο Per Strand, της Νορβηγικής Υπηρεσίας Προστασίας από τις Ακτινοβολίες, υπολογίζει ότι από το Sellafield εκλύθηκαν στο περιβάλλον 40.000 δισεκατομμύρια μπεκερέλ καισίου 137. Σύμφωνα με τον ίδιο ερευνητή, περόπου 15.000 δισεκατομμύρια μπεκερέλ του ραδιοϊσοτόπου αυτού έφθασαν στην Αρκτική. Η ποσότητα αυτή είναι δύο έως τρείς φορές μεγαλύτερη εκείνης που έφθασε στην Αρκτική από το Τσερνομπίλ, αφού διέσχισε τη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα.

Έχει μελετήσει η Επιτροπή τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί σχετικά με το θέμα αυτό; Ποιά μέτρα προτίθεται να λάβει ώστε να διασφαλίσει την παύση της ρύπανσης με ραδιενέργεια που προκαλεί το Sellafield;

Απάντηση της κας Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής (23 Οκτωβρίου 1997)

Μεταξύ των ευρύτερων ενδιαφερόντων της σχετικά με το ζήτημα της έκθεσης στη ραδιενέργεια που προκύπτει από τα επίπεδά της στο περιβάλλον, η Επιτροπή εξετάζει με προσοχή τα αποτελέσματα μελετών του τύπου στον οποία κάνει αναφορά το Αξιότιμο Μέλος. Ενώ είναι αληθές ότι μπορεί να ανιχνευθεί ραδιενέργεια από τις απορρίψεις του σταθμού Sellafield στο θαλάσσιο περιβάλλον μακράν του τόπου, η ανίχνευση αυτή οφείλεται στην εξαιρετικά υψηλή ευαισθησία των διαθέσιμων μετρητικών τεχνικών, και δεν συνεπάγεται τυχόν σημαντικούς κινδύνους για τον άνθρωπο ή το περιβάλλον. Αντιθέτως, ακόμη και ο πλέον εκτεθειμένος πληθυσμός που ζει πλησίον του Sellafield λαμβάνει δόσεις που είναι μικρές σε σύγκριση τόσο με τις οριακές τιμές που καθορίζονται από τα σημερινά κοινοτικά βασικά πρότυπα ασφάλειας και τις ουσιωδώς μειωμένες τιμές που από το έτος 2000 θα υποχρεούνται να τηρούν τα κράτη μέλη.

Τα κοινοτικά βασικά πρότυπα ασφάλειας απαιτούν για όλες τις εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκύπτουν από τη λειτουργία εγκαταστάσεων όπως το Sellafield, να προκαλούν δόσεις που όχι μόνο δεν υπερβαίνουν τις επίσημες οριακές τιμές αλλά επίσης είναι «οι εύλογα επιτεύξιμες χαμηλότερες» κάτω από τα υπόψη όρια. Η απαίτηση αυτή είναι γνωστή ως η αρχή ALARA (as low as reasonably achievable). Η επιβολή της αρχής αυτής οδήγησε στη συνεχή ανάπτυξη και βελτίωση της τεχνολογίας και απέφερε έως και κατά 99% μείωση της ραδιενέργειας που εκλύει ο σταθμός Sellafield στο θαλάσσιο περιβάλλον, από την περίοδο των αιχμών απόρριψης κατά τη δεκαετία του 1970. Η ανιχνεύσιμη τώρα πλέον δραστικότητα στα μακρινά καναδικά ύδατα είναι αποτέλεσμα της ανωτέρω περιόδου αιχμών απόρριψης. Η επιτυχία της εφαρμογής της αρχής ALARA είναι εμφανής εάν κανείς αναλογισθεί ότι η μείζων αυτή μείωση απορρίψεων πραγματοποιήθηκε σε χρονική περίοδο κατά την οποία αυξήθηκε σοβαρά η ποσότητα των υποβαλλόμενων σε επανεπεξεργασία ακτινοβολημένων καυσίμων.