ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2681/02

υποβολή: Erik Meijer (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(24 Σεπτεμβρίου 2002)

Θέμα: Αντίφαση μεταξύ τηςποχρέωσης διατηρήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και της προστασίας της ιδιωτικής ζωής, βάσει του άρθρου 8 της (ΕΣΔΑ)

1. Γνωρίζει η Επιτροπή την άποψη του ολλανδικού Ομίλου Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (CBP), πρώην Registratiekamer, που διατυπώθηκε στην ολλανδική εφημερίδα Staatscourant της 1ης Σεπτεμβρίου 2002, σύμφωνα με την οποία δεν είναι αποδεκτή γενικήποχρέωση για τη διατήρηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών κατά τη διάρκεια ενός έτους ή περαιτέρω, όπως τούτο καθίσταται δυνατό σύμφωνα με την οδηγία (αριθ. 2002/58/ΕΕ)(1), που εγκρίθηκε στα τέλη Μαΐου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε δεύτερη ανάγνωση, και αφορά την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών·

2. Γνωρίζει επίσης η Επιτροπή ότι η CBP παραπέμπει στην άποψη που εκφράσθηκε κατ' επανάληψη από την Ευρωπαϊκή Ομάδας Εποπτείας για την ιδιωτική ζωή σύμφωνα με την οποία ηποχρέωση αποθήκευσης κατά τη διάρκεια ενός έτους ή περαιτέρω αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος προστασίας της ιδιωτικής ζωής· Ποια είναι η γνώμη της Επιτροπής σχετικά·

3. Γνωρίζει επίσης η Επιτροπή ότι μια γενικήποχρέωση αποθήκευσης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, σύμφωνα με το CBP, αντιβαίνει προς το σεβασμό της ιδιωτικής ζωής όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)·

4. Μπορεί να βεβαιώσει ότι μια γενικήποχρέωση αποθήκευσης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αντιβαίνει προς το προαναφερθέν άρθρο της ΕΣΔΑ κυρίως μάλιστα εφόσον ηποχρέωση αυτή δεν εξαρτάται από προηγούμενη καταγγελία και από ειδική δικαστική εντολή για διεξαγωγή έρευνας·

5. Μπορεί να επιβεβαιώσει η Επιτροπή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συνδέσει τα άρθρα 52, παράγραφος 3 και 53 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διεκύρηξε τον Δεκέμβριο του 2000 στη Νίκαια, με την Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που εγκρίθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1950π' ευθύνη του Συμβουλίου της Ευρώπης και τροποποιήθηκε για τελευταία φορά στις 11 Μαΐου 1994 και η οποία προϋποθέτει ότι η κοινοτική νομοθεσία πρέπει να συμφωνεί με τη Σύμβαση αυτή·

6. Ποιες συνέπειες θα έχει η αντίφαση μεταξύ των ήδη προβλεπόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανόμενης της προστασίας της ιδιωτικής ζωής, και των σχεδίων που έχει ήδη το Συμβούλιο για τηνποχρέωση γενικής αποθήκευσης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες·

(1) ΕΕ L 201 της 31.7.2002, σελ. 37.

Απάντηση του κου Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(13 Νοεμβρίου 2002)

1. Η Επιτροπή συμμετέχει ενεργά στηνπό εξέλιξιν συζήτηση για τη συμβατότητα της γενικήςποχρέωσης διαφύλαξης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή γνωρίζει τις θέσεις πουιοθέτησαν οι εθνικές αρχές προστασίας των δεδομένων.

2.-3. Κατά τη διαδικασία συναπόφασης που οδήγησε στην έκδοση της Οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2002 σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών(1), η Επιτροπήποστήριξε την άποψη ότι η γενικήποχρέωση απάλειψης των δεδομένων των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όταν αυτά πλέον δεν χρειάζονται για την παροχή τηςπηρεσίας επικοινωνίας ή για λόγους τιμολόγησης, πρέπει να διατηρηθεί. Ωστόσο, ταφιστάμενα περιθώρια των κρατών μελών για τον περιορισμό των δικαιωμάτων καιποχρεώσεων στο πλαίσιο της Οδηγίας, όταν αυτό είναι αναγκαίο για λόγους δημόσιας ασφάλειας, εθνικής ασφάλειας, άμυνας και πρόληψης, διερεύνησης, εντοπισμού και δίωξης αξιόποινων πράξεων, εξακολουθούν ναφίστανται,ποκείμενα στους όρους που καθορίζονται πλέον ρητά στην ίδια οδηγία (νομοθετικό μέτρο, αναγκαιότητα, καταλληλότητα και αναλογικότητα σε μία δημοκρατική κοινωνία, χρονικός περιορισμός).

5. Η Επιτροπή συμφωνεί με την ανάγκη να εξασφαλιστεί η σύμπλευση με την προαναφερθείσα Σύμβαση.

4.-6. Η ασυμβατότητα μεταξύ ενός μέτρου διαφύλαξης δεδομένων ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στον σεβασμό των οποίων είναι σταθερά προσηλωμένη η Ένωση, δεν θεωρείται δεδομένη. Η Επιτροπή προχωρεί σε νομική ανάλυση της συμβατότητας των μέτρων διαφύλαξης δεδομένων ηλεκτρονικών επικοινωνιών με σειρά νομικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων των όσων αναφέρει η ερώτηση. Εξακολουθεί να παραμένει σε εκκρεμότητα το ζήτημα του κατά πόσον τα κράτη μέλη δικαιούνται να επιβάλλουν γενικές απαιτήσεις διαφύλαξης των δεδομένων ηλεκτρονικών επικοινωνιών (σε παρόχουςπηρεσιών επικοινωνιών) στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και, εάν ναι,πό ποία μορφή καιπό ποίες προϋποθέσεις, δεδομένου ότι δενπάρχει ακόμη νομολογία από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για το συγκεκριμένο αυτό ζήτημα.

(1) ΕΕ L 201 της 31.7.2002.