ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0947/98

υποβολή: Cristiana Muscardini (NI) προς την Επιτροπή

(30 Μαρτίου 1998)

Θέμα: Κοινοτικές οδηγίες στον τομέα των αποβλήτων

Η μεταφορά των κοινοτικών οδηγιών στο εθνικό δίκαιο θα έπρεπε να περιορίζεται στην πιστή μεταφορά των ορισμών και του περιεχομένου τους στη νομοθεσία των κρατών μελών. Με το νομοθετικό διάταγμα υπ' αριθμόν 22 της 5ης Φεβρουαρίου 1997, με το οποίο μεταφέρονται στην ιταλική νομοθεσία οι οδηγίες 91/156/ΕΟΚ(1), 91/689 ΕΟΚ(2) και 94/62/ΕΟΚ(3), εισάγονται στην ιταλική νομοθεσία ερμηνείες των ορισμών που περιέχονται στις οδηγίες της ΕΕ. Θα μπορούσε να αναφέρει η Επιτροπή:

1. Εάν γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενο του νομοθετικού διατάγματος υπ' αριθμόν 22;

2. Εάν ναι, θεωρεί ότι επιτρέπεται σε κράτος μέλος να ερμηνεύει μονομερώς τους ορισμούς αλλοιώνοντας με τον τρόπο αυτόν τον ενιαίο χαρακτήρα ως προς την εφαρμογή τους;

3. Δεν κρίνει σκόπιμο ότι για την γενικότερη αναθεώρηση των εθνικών διατάξεων στον τομέα των αποβλήτων είναι απαραίτητο να μεταφερθούν στο εθνικό δίκαιο οι οδηγίες 89/429/ΕΟΚ(4) και 89/369/ΕΟΚ(5), σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσης αστικών απορριμμάτων, και η οδηγία 94/67 σχετικά με την καύση των επικίνδυνων απορριμμάτων;

4. Επίσης, ποια είναι η γνώμη της σχετικά με το ασυμβίβαστον του άρθρου 17 του ως άνω εθνικού διατάγματος, που αφορά τα " Έργα βελτιώσεως του εδάφους και την περιβαλλοντική αποκατάσταση των χώρων που έχουν ρυπανθεί", το οποίο δεν έχει κανένα κοινό στοιχείο με τις διατάξεις των οδηγιών που μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο της Ιταλίας;

5. Δεν θεωρεί ωστόσο ότι οι χώροι που έχουν ρυπανθεί πρέπει, ακριβώς λόγω της ιδιάζουσας φύσης τους, να υπαχθούν σε ξεχωριστό ρυθμιστικό πλαίσιο με ειδικούς κανόνες οι οποίοι να λαμβάνουν υπόψη όλες τις πτυχές του προβλήματος, ήτοι όλες τις συνιστώσες του φυσικού περιβάλλοντος (νερό, αέρα, έδαφος, χλωρίδα και πανίδα) καθώς και την υγεία των πολιτών;

Απάντηση της καςBjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής

(30 Απριλίου 1998)

Το διάταγμα 22/1997 είναι γνωστό στην Επιτροπή και αποτελεί το αντικείμενο διαδικασίας επί παραβάσει.

Η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου πρέπει να είναι η ίδια σε όλα τα κράτη μέλη. Οι οδηγίες δεν μπορούν να ερμηνεύονται με διαφορετικούς τρόπους στα διάφορα κράτη μέλη. Το Δικαστήριο διασφαλίζει τη συνεκτική και ομοιόμορφη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.

Η επιλογή των καταλλήλων μέσων, προκειμένου να εφαρμοστούν οι κοινοτικές οδηγίες στο εθνικό δίκαιο αποτελεί προνόμιο των κρατών μελών, εντός των ορίων που καθορίζει η συνθήκη ΕΚ. Η οδηγία 89/429/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Ιουνίου 1989 σχετικά με τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων και η οδηγία 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 8ης Ιουνίου 1989 σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων, φαίνονται να έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην Ιταλία μέσω του διατάγματος αριθ. 503 της 19ης Νοεμβρίου 1997. Όσον αφορά την οδηγία 94/67/ΕΚ του Συμβουλίου για την αποτέφρωση επικινδύνων αποβλήτων, είναι ανοικτή διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ιταλίας για έλλειψη ανακοίνωσης των μέτρων μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο.

Όσον αφορά το άρθρο 17 του διατάγματος 22/1997, προς το παρόν δεν υπάρχει κοινοτική νομοθεσία για την "ανάκτηση μολυσμένων τοποθεσιών". Τα κράτη μέλη μπορούν να εγκρίνουν την νομοθεσία που θεωρούν κατάλληλη, υπό την προϋπόθεση ότι τηρείται η συνθήκη ΕΚ. Το είδος αυτό νομοθετικής δράσεως φαίνεται κατάλληλο, λαμβάνοντας υπόψη την τεράστια περιβαλλοντική επίπτωση των μολυσμένων τοποθεσιών. Η επιλογή της μορφής της νομοθεσίας αυτής (αυτόνομη νομοθεσία ή εντασσόμενη στο πλαίσιο της νομοθεσίας για τα απόβλητα) αποτελεί επίσης πλήρες προνόμιο των κρατών μελών. Κατά συμπέρασμα, το άρθρο 17 του διατάγματος 22/1997 δεν περιλαμβάνει στοιχεία, τα οποία προσφέρονται για κοινοτική νομοθεσία, δεδομένου ότι το ζήτημα το οποίο ρυθμίζει υπάγεται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

(1) EE L 78, 26.03.1991, σελ. 32.

(2) EE L 377, 31.12.1991, σελ. 20.

(3) EE L 365, 31.12.1994, σελ. 10.

(4) EE L 203, 15.07.1989, σελ. 50.

(5) EE L 163, 14.06.1989, σελ. 32.