ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1717/98

υποβολή: Carl Lang (NI) προς την Επιτροπή

(19 Μαΐου 1998)

Θέμα: Επικουρικά καθεστώτα κοινωνικής ασφάλισης

Όπως φαίνεται, η θέση των συμπληρωματικών καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι σαφής έναντι των αποκαλούμενων οδηγιών "για τις κοινωνικές ασφαλίσεις πλην της ασφάλειας ζωής".

Δεδομένου ότι ορισμένα κράτη μέλη έχουν καταστήσει υποχρεωτικά κάποια επικουρικά καθεστώτα, δύναται η Επιτροπή να διευκρινίσει εάν αυτά εμπίπτουν ή όχι στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών για τις κοινωνικές ασφαλίσεις πλην της ασφάλειας ζωής; μπορούν ή όχι να θεωρηθούν ως νόμιμα καθεστώτα;

Εξάλλου, εκτιμά η Επιτροπή ότι η λειτουργία και το νομικό καθεστώς αυτών των επικουρικών καθεστώτων, όπως έχουν σήμερα, συμβιβάζονται με την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων;

Απάντηση του κ.Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής

(10 Ιουνίου 1998)

Η Επιτροπή επιθυμεί να επισύρει την προσοχή του κ. βουλευτή στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις ενδεχόμενες συνέπειες της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την "πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής")(1).

Στην απόφασή του(2) της 26ης Μαρτίου 1996, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι αυτή η οδηγία δεν είναι δυνατό να ισχύει για τον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης που καλύπτεται από άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.

Σε ό,τι αφορά την απόφαση της 26ης Μαρτίου 1996, πρόκειται για απόφαση της οποίας η ισχύς πρέπει να περιορίζεται στις παρόμοιες περιπτώσεις με εκείνη που αποτελεί αντικείμενο της κύριας δίκης. Ο περιορισμός της εφαρμογής των οδηγιών στις ασφάλειες αφορά μόνο τη δραστηριότητα των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης που συμμετέχουν στην εν λόγω υπόθεση και ασκούν δραστηριότητες στο πλαίσιο του εθνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, το οποίο έχει κοινωνικούς στόχους και τηρεί την αρχή της αλληλεγγύης. Σάυτές τις συγκεκριμένες υποθέσεις η δραστηριότητα αυτών των οργανισμών δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί δραστηριότητα οικονομικής φύσης ούτε, συνεπώς, επιχειρησιακή δραστηριότητα κατά την έννοια της συνθήκης ΕΚ.

Αντιθέτως, οι δραστηριότητες των ασφαλιστικών επιχειρήσεων που διέπονται από τις οδηγίες για τις ασφάλειες δεν αποκλείονται, διότι αποτελούν μέρος του εθνικού υποχρεωτικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Όταν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις πραγματοποιούν αυτές τις δραστηριότητες αναλαμβάνοντας οι ίδιες τους κινδύνους, εισέρχονται στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών "ασφάλειες" και καλύπτονται από το σύστημα διοικητικής άδειας και οικονομικού ελέγχου των κρατών μελών προέλευσης.

Τα προβλήματα που δημιουργούν τα συστήματα συμπληρωματικής συνταξιοδότησης για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων εξετάσθηκαν κυρίως στο πράσινο βιβλίο της Επιτροπής για τη συμπληρωματική συνταξιοδότηση στην ενιαία αγορά(3). Προκειμένου να υπερπηδηθούν τα εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία που συνδέονται με τη συμπληρωματική συνταξιοδότηση, η Επιτροπή υπέβαλε πρόσφατα, ως πρώτο βήμα, μια πρόταση οδηγίας για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων σε συμπληρωματική συνταξιοδότηση των μισθωτών και των μη μισθωτών που μετακινούνται εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης(4). Η εν λόγω πρόταση έχει υποβληθεί στα όργανα του Συμβουλίου, αφού γνωμοδότησαν ευνοϊκά το Κοινοβούλιο και η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή.

(1) ΕΕ L 228, 11.8.1992.

(2) Απόφαση της 26ης Μαρτίου 1996, υπόθεση C-238/94, Garcia, 1996 σ. 1-1673.

(3) COM(97)283.

(4) ΕΕ C 5, 9.1.1998.