ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3995/00

υποβολή: Helmuth Markov (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(21 Δεκεμβρίου 2000)

Θέμα: Αίτηση του VIKH για χορήγηση πιστοποιητικού ατομικής απαλλαγής GEMA

Στις 26 Μαρτίου 1999ποβλήθηκε στην Επιτροπή (αριθμός φακέλου IV-C2 (SG) 486) καταγγελία κατά της Εταιρείας δικαιωμάτων εκτέλεσης και μηχανικής αναπαραγωγής μουσικού έργου (GEMA), αίτημα στο οποίο η Επιτροπή φέρεται να μην έχει δώσει ακόμα συνέχεια.

Στις 13.1.2000 το αναγνωρισμένο σωματείο Ένωση καινοτόμων επιχειρήσεων κατασκευής αυτοκινήτων και εμπορικών εκπροσώπων (VIKH)πέβαλε αίτηση, ζητώντας αντίγραφο των εγγράφων ατομικής απαλλαγής και πιστοποιητικό ατομικής απαλλαγής όσον αφορά τα δικαιώματα της GEMA. Ο καταγγέλων δεν έχει λάβει ακόμα το σχετικό έγγραφο.

1. Με ποιο σκεπτικό δεν έδωσε η Επιτροπή συνέχεια στην προαναφερθείσα καταγγελία και στην αίτηση για τη χορήγηση των εγγράφων ατομικής απαλλαγής και δεν προέβη στην παράδοση των τελευταίων;

2. Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη του καταγγέλοντος ότι, σε αντίθεση με τη μετάδοση μουσικής εμπορικού χαρακτήρα (π.χ. από ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, ντισκοτέκ, όπερες και θέατρα, μουσικά συγκροτήματα κλπ.), η μετάδοση μουσικής κλπ. σε εστιατόρια, εμπορικές αντιπροσωπείες αυτοκινήτων ή σε κομμωτήρια δενπόκειται σε καταβολή τελών στη GEMA; (Σύμφωνα με την απόφαση της Επιτροπής 71/224 η μετάδοση μουσικήςπόκειται σε καταβολή τελών μόνο σε περίπτωση που πραγματοποιείται έναντι αντιτίμου).

3. Συμμερίζεται, επιπλέον, η Επιτροπή την άποψη του καταγγέλοντος ότι η GEMA χρειάζεται οπωσδήποτε ατομική απαλλαγή για τις συμβάσεις που συνάπτει με τις προαναφερθείσες επιχειρήσεις;

4. Είναι δυνατό να εγκριθούν οι συμβάσεις της GEMA με τις εν λόγω επιχειρήσεις [κομμωτήρια, εστιατόρια (εφόσον δε χρησιμοποιούνται ως ντισκοτέκ), εμπορικές αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, ούτως ώστε να καταστεί πιο ευχάριστη η ατμόσφαιρα του χώρουποδοχής των πελατών];

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαρτίου 2001)

1. Με επιστολή της, στις 26 Μαρτίου 1999, η VIKH ισχυρίστηκε ότι η είσπραξη δικαιωμάτων από την Gema για μουσική background, είτεπό μορφή μαγνητοφωνημένης μουσικής ή μετάδοσης σε ένα εστιατόριο παραβιάζουν τον νόμο περί ανταγωνισμού. Με επιστολή της, στις 27 Απριλίου 1999, η Γενική Διεύθυνση

Ανταγωνισμού πληροφόρησε την VIKH ότι δεν έβλεπε κανένα λόγο να κινήσει τη διαδικασία δυνάμει των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στη συνθήκη ΕΚ. Η Επιτροπή αποφάνθηκε ότι η είσπραξη δικαιωμάτων από την GEMA για την ηχητική αναπαραγωγή εργασιών που προστατεύονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σε εστιατόρια δεν αποτελεί αυτή αφ' εαυτού της παραβίαση αυτών των διατάξεων. Η επιστολή της VIKH's της 26ης Μαρτίου 1999 δεν παρέχει καμία ένδειξη ότι οπολογισμός των δικαιωμάτων παραβίασε αυτές τις διατάξεις. Ούτε και η επιστολή της VIKH's της 19ης Σεπτεμβρίου 2000 περιέχει, σύμφωνα με την προκαταρκτική γνώμη της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού, νέες πληροφορίες που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έναρξη διαδικασίας. Η VIKH πληροφορήθηκε σχετικά με όλα αυτά.

Μετά την απόφαση της Επιτροπής της 2ας Ιουνίου 1971 για τηνπόθεση GEMA (71/224), το καταστατικό της GEMA τροποποιήθηκε σε αρκετές ευκαιρίες. Κατόπιν αυτών των τροποποιήσεων η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση αρνητικής πιστοποίησης στις 4 Δεκεμβρίου 1981 (82/204). Η Επιτροπή δεν θεώρησε αναγκαίο να χορηγήσει ατομική εξαίρεση.

2. Η Επιτροπή δεν συμμερίζεται την άποψη της VIKH ότι η μουσική που παίζεται σε εστιατόρια δενπόκειται σε καταβολή δικαιωμάτων στην GEMA. Όπως στα παραδείγματα που αναφέρθηκαν χάρη σύγκρισης από το Αξιότιμο Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η αναπαραγωγή μουσικής στα εστιατόρια αποτελεί ένα γεγονός που έχει εμπορικό χαρακτήρα.

Η απόφαση GEMA (71/224) δεν ασχολείται με αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, οι δικαιούχοι ή οι κατέχοντες σχετικά δικαιώματα, όπως για παράδειγμα οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, θα έπρεπε να εισπράττουν δικαιώματα (αμοιβή) για μουσική που παίζεται σε ένα χώρο του οποίου ο κύριος στοχός/δραστηριότητα είναι από τη φύση του εμπορικός. Η αμοιβή αυτή καταβάλλεται όχι μόνο δυνάμει εθνικών νόμων των κρατών μελών, αλλά επίσης και δυνάμει διεθνούς συνθήκης (Άρθρο 11α της σύμβασης της Βέρνης για την προστασία των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων και άρθρο 12 της σύμβασης της Ρώμης για την προστασία των καλλιτεχνών ερμηνευτών, των παραγωγών φωνογραφημάτων και των οργανισμών ραδιοφωνίας). Η κοινοτική νομοθεσία και ιδίως το άρθρο 8 της οδηγίας του Συμβουλίου 92/100/ΕΟΚ της 19 Νοεμβρίου 1992 σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενή προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας(1) είναι σε συμφωνία με τη διεθνή νομοθεσία και με τις διεθνείς δεσμεύσεις της Κοινότητας. Επιπλέον, η συμφωνία TRIP του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που ενσωματώνει το άρθρο Α της σύμβασης της Βέρνης δεν επιτρέπει εξαιρέσεις στην καταβολή δικαιωμάτων ή στη χορήγηση αδείας του δικαιούχου για μικρές επιχειρήσεις που μεταδίδουν ραδιοφωνική μουσική (όπως για παράδειγμα τα εστιατόρια, οι πωλητές αυτοκινήτων ή τα κομμωτήρια.

3.-4. Συμβάσεις με επιχειρήσεις όπως αυτές στις οποίες αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν απαιτούν απαραιτήτως ατομική εξαίρεση. Αυτές οι συμβάσεις δεν εμπίπτουν αυτομάτως στο πεδίο των κοινοτικών κανόνων περί ανταγωνισμού εάν περιορίζονται μόνο στη χρήση πνευματικού δικαιώματος σημαντικής αξίας. Ωστόσο εάν, λόγω του αδικαιολόγητου ύψους των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που είχαν σημαντική επίπτωση στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών, αυτές οι συμβάσεις αποτέλεσαν κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης κατά την έννοια του άρθρου 82 (πρώην άρθρο 86) της συνθήκης ΕΚ, θα έπρεπε να απαγορευθούν και η παραβίαση αυτή δεν θα έπρεπε να είναι εξαιρέσιμη. Πάντως, η Επιτροπή δεν διαθέτει πληροφορίες που θα την οδηγούσαν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα.

(1) ΕΕ L 346 της 27.11.1992.