ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1585/02

υποβολή: Caroline Jackson (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(4 Ιουνίου 2002)

Θέμα: Διοξίνες

Μπορεί η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι το ζήτημα της εκπομπής διοξινών αντιμετωπίζεται βάσει της νομοθεσίας ΕΕ διαφορετικά όταν έχει ως στόχο τις εκπομπές από εγκαταστάσεις επεξεργασίας αποβλήτων (αποτεφρωτήρες) και όταν έχει ως στόχο τις εκπομπές από βιομηχανικές εγκαταστάσεις· Αυτή την εντύπωση δίδει το γεγονός ότι μία βελγική χαλυβουργική μονάδα, η SIDMAR στη Γάνδη, επιτρέπεται νόμιμα να παράγει 21 γραμμάρια διοξίνης καθ' έτος ενώ οι συλλογικές εκπομπές για τις ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις αποτεφρώσεως, σύμφωνα με τις οδηγίες ΕΕ είναι 22,5 γραμμάρια διοξινών καθ' έτος. Θα συμφωνούσε η Επιτροπή ότι, ενώ η αποτέφρωση έχει γίνει στόχος ως βασική πηγή διοξινών που συνιστά πρόβλημα σε ολόκληρη την ΕΕ, η προσοχή τώρα πρέπει να στραφεί σε άλλες πηγές στην προσπάθεια να μειωθεί ο συνολικός περιβαλλοντικός αντίκτυπος· Επίσης θα μπορούσε η Επιτροπή να εξασφαλίσει ότι η πολιτική της ΕΕ αντικατοπτρίζει πραγματικούς τομείς περιβαλλοντικής ανησυχίας αντί να συνεχίζει να εστιάζει προσπάθειες στους ευκολότερους πολιτικούς στόχους·

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(12 Ιουλίου 2002)

Οι εκπομπές διοξίνης από όλες τις κύριες τοπικές πηγέςπάγονται στη κοινοτική νομοθεσία και,πό τον όρο ότι η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται από τα κράτη μέλη, εξασφαλίζεταιψηλό επίπεδο προστασίας.

Λαμβάνονταςπόψη τη σημασία του κλάδου της αποτέφρωσης αποβλήτων ως κύριας πηγής εκπομπών διοξίνης, στην κοινοτική νομοθεσία έχουν καθοριστεί από το 1994 εναρμονισμένες οριακές τιμές εκπομπών διοξινών για την περίπτωση της καύσης επικίνδυνων αποβλήτων και πιο προσφάτως- αφότου εκδόθηκε η οδηγία 2000/76/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2000 για την αποτέφρωση των αποβλήτων(1) — για όλες τις μορφές αποτέφρωσης, όπου περιλαμβάνεται η αποτέφρωση αστικών απορριμμάτων.

Για άλλους βιομηχανικούς κλάδους, η σχετική διατομεακή νομοθετική πράξη είναι η οδηγία 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου της 24ης Σεπτεμβρίου 1995 σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρύπανσης(2). Με την οδηγία αυτή απαιτείται να λαμβάνονται στις μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις όλα τα απαραίτητα μέτρα για την πρόληψη της ρύπανσης, συγκεκριμένα με την εφαρμογή των βέλτιστων διαθέσιμων τεχνικών κατά την έναρξη της λειτουργίας τους και μέχρι το 2007 το αργότερο για τιςπάρχουσες εγκαταστάσεις. Αντίθετα από ό,τι προβλέπεται στην προαναφερόμενη οδηγία 2000/76/ΕΚ σχετικά με την αποτέφρωση των αποβλήτων, στην οδηγία 96/61/ΕΚ προβλέπεται να καθοριστούν τοπικές οριακές τιμές εκπομπών, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Οι οριακές τιμές πρέπει να βασίζονται στις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές, βασική έννοια ρυθμιστικού χαρακτήρα με την οποία λαμβάνονταιπόψη οι δαπάνες και τα οφέλη για την επίτευξη της ισότιμης και σύμμετρης αντιμετώπισης διαφόρων βιομηχανικών κλάδων. Προκειμένου να παρέχει πληροφορίες προς καθοδήγηση των αρχών, η Επιτροπή διοργανώνει την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές σε διαφόρους κλάδους.

Από αμιγώς τεχνική άποψη, οι εκπομπές διοξίνης από ορισμένες διεργασίες, όπως η αποτέφρωση αποβλήτων, είναι δυνατό να ελεγχθούν καλύτερα από ό,τι οι εκπομπές που προκύπτουν από άλλες διεργασίες.

Όσον αφορά την εγκατάσταση Sidmar, έχουν καταβληθεί προφανώς μεγάλες προσπάθειες για τον περιορισμό των εκπομπών διοξίνης και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή, το 2001 οι συνολικές εκπομπές ήταν 0,6 γραμμάρια ή 3 % των επιπέδων του 1997. Επιπλέον, έχει αναφερθεί ότι η εγκατάσταση αυτή είναι μάλλον η καλύτερη επιτηρούμενη μονάδα περίτηξης σε όλη τηνφήλιο όσον αφορά τις εκπομπές διοξίνης.

Η κύρια πηγή διοξίνης στην Κοινότητα ήταν πάντοτε η ανεξέλεγκτη καύση αποβλήτων. Δεδομένης της σημασίας της αποτέφρωσης αποβλήτων ως πηγής εκπομπών διοξίνης, η Επιτροπή έχει προτείνει διάφορες οδηγίες σχετικά με την αποτέφρωση αποβλήτων που συμβάλλουν σε σημαντική μείωση των εκπομπών διοξίνης. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή καταγραφή εκπομπών διοξίνης, στάδιο ΙΙ (Landesumweltamt Nordrhein-Westfalen, Δεκέμβριος 2000), που χρηματοδοτήθηκε από την Επιτροπή, κατά την αποτέφρωση αστικών απορριμμάτων έχει διαπιστωθεί μείωση των εκπομπών διοξίνης και φουρανίων στον αέρα κατά την τελευταία δεκαετία λόγω των αποτελεσματικών μέτρων καταπολέμησης: τα επίπεδα εκπομπών διοξίνης το έτος 2000 ήταν κατά 58 % μειωμένα έναντι του 1995 και προβλέπεται μέχρι το 2005 μείωση κατά 81 % σε σχέση με τα επίπεδα του 1995.

Στις 24 Οκτωβρίου 2001, η Επιτροπή εξέδωσε Ανακοίνωση προς το Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή σχετικά με τη στρατηγική της Κοινότητας για τις διοξίνες, τα φουράνια και τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB)(3). Στην ανακοίνωση αυτή περιγράφεται το πρόβλημα των διοξινών και των πολυχλωριωμένων διφαινυλίων (PCB), η πρόοδος που έχει σημειωθεί για την αντιμετώπιση του προβλήματος, τα εναπομένοντα κενά, η βάση δραστηριοποίησης της Κοινότητας και καταστρώνεται η στρατηγική για τη μείωση της ύπαρξης αυτών των ενώσεων στο περιβάλλον, τις κτηνοτροφές και τις τροφές.

Στην ανακοίνωση δηλώνεται ότι η αποτέφρωση αποβλήτων δεν αποτελεί πλέον την κύρια πηγή διοξινών και ότι έχει επιτευχθεί σημαντική μείωση των εκπομπών από βιομηχανικές πηγές (με βάση τις τρέχουσες τάσεις και δραστηριότητες προβλέπεται ότι θα έχει σχεδόν επιτευχθεί το 2005 ο στόχος που είχε τεθεί στο 5ο Πρόγραμμα Δράσης για το Περιβάλλον να μειωθούν κατά 90 % με βάση τα επίπεδα του 1985), είναι όμως πολύ χαμηλότερος ο ρυθμός μείωσης των εκπομπών από μη βιομηχανικές πηγές (καύση των οικιακών στερεών καυσίμων, καύση οικιακών αποβλήτων, πυρκαγιές, κ.λπ.). Το θέμα των πηγών αυτώνπαγόταν μέχρι τώρα στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και η Επιτροπή δεν θεωρεί ότιφίσταται ανάγκη να αλλάξει αυτή την πολιτική, δεδομένου ότι ανταποκρίνεται στην αρχή της επικουρικότητας.

Στην ανακοίνωση αναφέρονται διάφορες βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες δράσεις μη νομοθετικού χαρακτήρα και μακροπροθέσμως η επικέντρωση σε πηγές που εκπέμπουν, μεταξύ άλλων, διοξίνες (περίτηξη σιδηρομεταλλεύματος, κάμινοι ηλεκτρικού τόξου, διάφορες βιομηχανικές πηγές και οι βιομηχανικές πηγές εκπομπών).

(1) ΕΕ L 332 της 28.12.2000.

(2) ΕΕ L 257 της 10.10.1996.

(3) ΕΕ C 322 της 17.11.2001.