ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0496/00

υποβολή: Mauro Nobilia (UEN), Cristiana Muscardini (UEN), Sergio Berlato (UEN) και Francesco Turchi (UEN) προς την Επιτροπή

(24 Φεβρουαρίου 2000)

Θέμα: Προστασία του καταναλωτή

Από την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σήμανση και την παρουσίαση των αγροδιατροφικών προϊόντων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή, δεν προκύπτει ηποχρέωση, σε ορισμένες περιπτώσεις, της ένδειξης του τόπου προέλευσης του προϊόντος ή του βασικού του συστατικού, ούτε θεωρείταιποχρεωτικό να πληροφορείται ο καταναλωτής το γεγονός ότι ένα αγροδιατροφικό προϊόν ή τα συστατικά του έχουνποστεί τροποποιήσεις στη γενετική τους δομή. Αυτό προκύπτει, ανάμεσα στα άλλα, από το γεγονός ότι, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, στην Ιταλία θα ξεκινήσει μια εθελοντική εκστρατεία πληροφόρησης με τη φροντίδα περίπου εξήντα παραγόντων (παραγωγών και διανομέων), οι οποίοι θα αναγράφουν, με ελεύθερη επιλογή, πάνω στο προϊόν που παράγεται ή πωλείται τη φράση ότι το ίδιο προϊόν δενπέστη γενετική επεγεργασία.

Αν η προαναφερθείσα ερμηνεία είναι σωστή, είναι σε θέση η Επιτροπή να απαντήσει στα ακόλουθα ζτήματα:

1. Υπάρχουν λόγοι που εμποδίζουν την Επιτροπή ναποβάλει προτάσεις τροποποίησης των άρθρων 3, 11 και 12 της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ(1) όπου προβλέπεται ηποχρέωση να αναγράφεται πάντα και σε κάθε περίπτωση στην ετικέτα του προϊόντος που προορίζεται για τον τελικό καταναλωτή ο τόπος προέλευσης του ίδιου του προϊόντος ή του βασικού του συστατικού;

2. Αν εξαιρέσουμε τη σύνοδο του ΠΟΕ στο Σηάτλ, έχει διαπραγματευθεί η Ένωση, διαπραγματεύεται τώρα ή θα διαπραγματευθεί με τις ΗΠΑ τρόπους ελέγχου των προϊόντων που περιέχουν ΓΤΟ ή των φαρμακευτικών προϊόντων με θρεπτικά συστατικά;

3. Γνωρίζει η Επιτροπή αν κυκλοφορούν στην ΕΕ γενετικά τροποποιημένα προϊόντα;

(1) ΕΕ L 33 της 8.2.1979, σελ. 1.

Απάντηση του κ Byrne Εξ ονόματος της Επιτροπής

(12 Μαΐου 2000)

1. Η οδηγία 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Δεκεμβρίου 1978(1) περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων, που τροποποιήθηκε για τελευταία φορά από την οδηγία 97/4/ΕΚ(2), προβλέπει στο άρθρο 3 ότι η αναγραφή του τόπου καταγωγής ή προέλευσης ενός προϊόντος είναιποχρεωτική μόνο όταν η παράλειψη αυτής της ένδειξης θα μπορούσε να παραπλανήσει τον καταναλωτή ως προς τον πραγματικό τόπο καταγωγής ή προέλευσης του προϊόντος.

Αυτή η επιλογή βασίζεται στις ακόλουθες εκτιμήσεις. Κατά γενικό κανόνα, εκτός των περιπτώσεων προϊόντων που καλύπτονται από ειδικά συστήματα (προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων, νωπών οπωροκηπευτικών κτλ.) ή επισημαίνονται βάσει άλλων αντικειμενικών κριτηρίων (π.χ. προστασία της δημόσιαςγείας, όπως η πρόταση της Επιτροπής για την επισήμανση του βοείου κρέατος), δενπάρχει άμεση σχέση μεταξύ των χαρακτηριστικών ενός τροφίμου και του τόπου καταγωγής του. Στα συνήθη προϊόντα ο τόπος καταγωγής ή προέλευσης δεν επηρεάζει την ποιότητα, αλλά μπορεί να είναι ένα μέσο δημιουργίας διακρίσεων. Στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας των προϊόντων σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά, ηποχρεωτική ένδειξη της προέλευσης ή της καταγωγής, εάν δεν αιτιολογείται με κανένα από τα προαναφερόμενα κριτήρια, μπορεί να ευνοήσει στα κράτη μέλη την προτίμηση των εγχώριων προϊόντων.

2. Συζητήσεις για τα θέματα των τροφίμων που παράγονται από γενετικώς τροποποιημένους οργανισμούς γίνονται σήμερα σε πολλά διεθνή φόρουμ, κυρίως στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασία και Ανάπτυξης και στον Codex Alimentarius.

Η Επιτροπή τηρεί διμερείς επαφές τόσο με τις διοικητικές αρχές των κρατών μελών όσο και με πολυάριθμες άλλες τρίτες χώρες, σε διάφορα επίπεδα, σχετικά με πολλά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της βιοτεχνολογίας. Ο στόχος είναι η ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων και η συζήτηση των πιθανών λύσεων σε διάφορα προβλήματα.

3. Για τα νέα τρόφιμα και τα νέα συστατικά των τροφίμων εφαρμόζονται από τις 15 Μαΐου 1997 οι νέες διαδικασίες που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΚ) 258/97 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Ιανουαρίου 1997 σχετικά με τα νέα τρόφιμα και τα νέα συστατικά τροφίμων(3). Κανένα τρόφιμο ή συστατικό τροφίμου που περιέχει ή συνίσταται από γενετικώς τροποποιημένους οργανισμούς δεν εγκρίθηκε έως σήμερα βάσει του άρθρου 4 αυτού του κανονισμού. Αντιθέτως, δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 5 του εν λόγω κανονισμού, διατέθηκαν στην αγορά ουσιαστικώς ισοδύναμα προϊόντα βάσει μιας κοινοποίησης. Τέτοιου είδους κοινοποιήσεις έχουν γίνει έως σήμερα για 10 προϊόντα (6 κραμβέλαια και παράγωγα προϊόντα 4 διαφορετικών ποικιλίες αραβοσίτου). Σύμφωνα με τιςποχρεώσεις της, η Επιτροπή δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα τον κατάλογο των προϊόντων που έχουν κοινοποιηθεί(4).

Επίσης, πριν από τη θέση σε ισχύ του κανονισμού (ΕΚ) 258/97, εγκρίθηκαν δύο ΓΤΟ σύμφωνα με την οδηγία 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 23ης Απριλίου 1990 για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον(5) (γενετικώς τροποποιημένης σόγιας, με την απόφαση 96/281/ΕΚ της Επιτροπής της 3ης Απριλίου 1996 σχετικά με τη διάθεση στην αγορά γενετικώς τροποποιημένων σπόρων σόγιας (Glycine max L.) με αυξημένη ανοχή στο ζιζανιοκτόνο glyphosate, δυνάμει της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου(6) και γενετικώς τροποποιημένου αραβοσίτου, με την απόφαση της Επιτροπής της 23ης Ιανουαρίου 1997 για τη διάθεση στην αγορά γενετικώς τροποποιημένου αραβοσίτου (Zea mays L.) που έχειποστεί συνδυασμένη τροποποίηση, η οποία τον εφοδιάζει με τις εντομοκτόνες ιδιότητες που προσδίδονται από το γονίδιο κωδικοποίησης της ενδοτοξίνης Bt και με αυξημένη ανοχή του ζιζανιοκτόνου γλυφοσινικού αμμωνίου, δυνάμει της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου(7)), πράγμα που επιτρέπει τη χρησιμοποίησή τους για την ανθρώπινη διατροφή.

(1) ΕΕ L 33 της 8.2.1979, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 43 της 14.2.1997.

(3) ΕΕ L 43 της 14.2.1997.

(4) ΕΕ C 200 της 26.6.1998, ΕΕ C 181 της 26.6.1999 και ΕΕ C 71 της 11.3.2000.

(5) ΕΕ L 117 της 8.5.1990.

(6) ΕΕ L 107 της 30.4.1996.

(7) ΕΕ L 31 της 1.2.1997.