ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1449/02

υποβολή: Samuli Pohjamo (ELDR) προς την Επιτροπή

(23 Μαΐου 2002)

Θέμα: Ελαστικότητα του συστήματος κοινοτικών επιδοτήσεων

Πριν να ενταχθεί η Φινλανδία στην ΕΕ, οι φινλανδικές τοπικές αρχές λάμβαναν κρατικές ενισχύσεις στο πλαίσιο της περιφερειακής πολιτικής για επενδύσεις σε βασικέςποδομές, όπως π.χ. επισκευές σχολικών κτηρίων και διαχείριση λυμάτων. Μετά την ένταξη της Φινλανδίας στην ΕΕ αυτές οι κρατικές ενισχύσεις αντιμετωπίζονται όλο και συχνότερα ως μέτρα συγχρηματοδότησης στο πλαίσιο του στόχου 1 Περιφέρειες της κοινοτικής περιφερειακής πολιτικής, πράγμα που σημαίνει ότι προορίζονται για αναπτυξιακά έργα, ενώ οι επενδύσεις σε βασικέςποδομές δεν είναι πλέον δυνατές.

Είναι ευνόητο ότι η περιφερειακή πολιτική της ΕΕ βασίζεται σε ανειλημμένα έργα, επειδή τα μέτρα πρέπει να έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα. Στην περίπτωση της Φινλανδίας όμως οι κρατικές ενισχύσεις συνδέονται και αυτές με το χαρακτήρα των έργων, ενώ οι τοπικές αρχές δε διαθέτουν ίδιους πόρους για να επενδύσουν σε τοπικέςποδομές ή σε κοινωνικές καιγειονομικέςπηρεσίες. Στις μικρές κοινότητες τα δημοτικά τέλη έχουν αυξηθεί στο μέγιστον.

Κατόπιν τούτων μήπως μπορεί να καταστεί το σύστημα ενισχύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ελαστικότερο, προκειμένου να καλύψει και τις βασικέςποδομές· Δε θα πρέπει να έχει ένας δήμος τη δυνατότητα να ζητεί τη χρηματοδότηση π.χ. της βελτίωσης μιας εγκατάστασης καθαρισμού τωνδάτων και να χρησιμοποιεί τους ίδιους πόρους λ.χ. για τις αμοιβές των γιατρών·

Απάντηση του κ. Barnier εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Ιουλίου 2002)

Οι βασικέςποδομές όπως η βελτίωση της εγκατάστασης καθαρισμού τωνδάτων μπορούν να λάβουν κοινοτικές ενισχύσειςπό τον όρο ότι η επένδυση έλαβε χώρα σε περιφέρειες επιλέξιμες από τα διαρθρωτικά ταμεία και εφ' όσον είναι συμβατή με την ισχύουσα κοινοτική ρύθμιση. Οι βασικοί κανονισμοί των διαρθρωτικών ταμείων καθορίζουν για κάθε ταμείο ένα ειδικό πεδίο εφαρμογής. Όσον αφορά το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, αυτό συμμετέχει στη χρηματοδότηση επενδύσεων καιποδομών που συμβάλουν στην αύξηση του οικονομικού δυναμικού, στην ανάπτυξη, στη διαρθρωτική προσαρμογή και στη δημιουργία ή διατήρηση σταθερών θέσεων εργασίας στις περιφέρειες, αλλά δεν προβλέπει, για παράδειγμα, χρηματοδότηση για σχολεία ή λύκεια.

Εξάλλου, στο πλαίσιο των προγραμμάτων προς συγχρηματοδότηση από τα διαρθρωτικά ταμεία, οι εθνικές αρχές μπορούν να περιορίσουν την παρέμβαση των κοινοτικών ενισχύσεων σε ένα ορισμένο αριθμό τομέων, σε συνάρτηση με τις πραγματοποιούμενες στρατηγικές επιλογές. Έτσι, τα τέσσερα φινλανδικά προγράμματα που ανήκουν στο στόχο 1 και τον στόχο 2 για την ενδοχώρα προσφέρουν δυνατότητες συγχρηματοδότησης επενδύσεων που αφορούν τιςποδομές και τις βασικέςπηρεσίες. Τα κονδύλια του προϋπολογισμού ποικίλουν μεταξύ των προγραμμάτων ανάλογα με τις στρατηγικές επιλογές που έχουν γίνει από τις περιφερειακές και τις εθνικές αρχές. Για παράδειγμα, στο πλαίσιο του προγράμματος για την Ανατολική Φινλανδία, που ανήκει στο στόχο 1, περίπου 14 % της κοινοτικής χρηματοδότησης χορηγήθηκε, βάσει της προτεραιότητας 4, στην ανάπτυξη τωνποδομών της καθημερινής ζωής και στη βελτίωση του περιβάλλοντος. Η συνολική κοινοτική χρηματοδότηση για το πρόγραμμα αυτό ανέρχεται σε περίπου 626,60 εκατ. ευρώ. Στη Δυτική Φινλανδία, στο πλαίσιο του προγράμματος που ανήκει στο στόχο 2, περίπου 26 % της κοινοτικής χρηματοδότησης προορίζεται,

βάσει της προτεραιότητας 3, στον εκσυγχρονισμό των περιφερειακώνποδομών και στη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Η συνολική κοινοτική χρηματοδότηση για το πρόγραμμα αυτό ανέρχεται σε περίπου 284,2 εκατ. ευρώ. Τα επιλέξιμα έργα μπορούν για παράδειγμα να περιλαμβάνουν τη διαχείριση των λυμάτων, την ανάπτυξη νέων μοντέλων για την παροχήπηρεσιών ή την ανάπτυξηπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας.

Οπωσδήποτε, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1260/1999 του Συμβουλίου της 21ης Ιουνίου 1999 περί γενικών διατάξεων για τα Διαρθρωτικά Ταμεία(1) προβλέπει ανώτατα όρια που πρέπει να τηρούνται σε επίπεδο κάθε δράσης. Επίσης, σε ένα πρόγραμμα που συγχρηματοδοτείται από τα εν λόγω ταμεία, πρέπει να τηρείται το ποσοστό μέσης ενίσχυσης ανά μέτρο.

(1) ΕΕ L 161 της 26.6.1999.