ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2648/01

υποβολή: Charles Tannock (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(28 Σεπτεμβρίου 2001)

Θέμα: Η νομιμότητα των οδηγιών της Επιτροπής περί εισαγωγής διακρίσεων

Αφήνοντας κατά μέρος αφενός μεν το ζήτημα της ελεύθερης επιλογής του κατά πόσον ενδείκνυται σε μία ελεύθερη κοινωνία ναπαγορεύουν η Επιτροπή ή οι εθνικές κυβερνήσεις στους εργοδότες ποιους πρέπει να προσλαμβάνουν και ποιους όχι, αφετέρου δε το κόστος της συμμόρφωσης από νομικής πλευράς και από πλευράς αποτελεσματικότητας το οποίο οδήγησε τις οργανώσεις εργοδοτών σ' ολόκληρη την Ευρώπη να αντιταχθούν στην εφαρμογή των οδηγιών όπως ισχύουν σήμερα, προτίθεται η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι μία εταιρία, κατά της οποίας έχει ασκηθεί αγωγή ενώπιον δικαστηρίου που συγκροτήθηκε σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στις οδηγίες που εισήγαγε η Επίτροπος κ. Διαμαντοπούλου, λογίζεται αθώα και νομιμοποιείται να αναμένει ότι δεν θα κριθεί ένοχος παραβίασης των όρων της κάθε οδηγίας, εφόσον δεν αποδειχθεί σαφώς ότι η εταιρία αυτή έχει πράγματι παραβιάσει την οδηγία, ακόμη και στην περίπτωση που επιλέξει να μην ζητήσειπεράσπιση· Εάν όχι, πώς οι ανωτέρω οδηγίες κρίνονται συμβατές με το άρθρο 6, παράγραφος 2 της Συμβάσεως για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (1950), με τις Ενοποιημένες Συνθήκες ή, έστω, με το άρθρο 48, παράγραφος 1 της Χάρτας των Θεμελιωδών Ελευθεριών·

Προτίθεται επίσης η Επιτροπή να προσδιορίσει ποιος θα είναι αρμόδιος για τη συγκρότηση των σχετικών δικαστηρίων και να διευκρινίσει ότι τα άτομα αυτά δεν θα έχουν θεσμικό συμφέρον να κινήσουν νομικές διαδικασίες·

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(31 Οκτωβρίου 2001)

Η Επιτροπήπενθυμίζει καταρχάς ότι η οδηγία 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής(1), και η οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία(2), εγκρίθηκαν ομόφωνα από όλα τα κράτη μέλη στις 29 Ιουνίου και στις 27 Νοεμβρίου 2000 αντίστοιχα, ύστερα από την ισχυρήποστήριξη των προτάσεων της Επιτροπής από το Κοινοβούλιο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως στην οδηγία 97/80/ΕΚ του Συμβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1997 σχετικά με το βάρος απόδειξης σε περιπτώσεις διακριτικής μεταχείρισης λόγω φύλου(3), οι διατάξεις των οδηγιών σχετικά με το συμμερισμό του βάρους απόδειξης δεν εφαρμόζονται όταν τα κράτη μέλη επιλέγουν να παρέχουν αποκατάσταση σε περιπτώσειςποτιθέμενης διάκρισης μέσω ποινικής διαδικασίας ή δίκης στην οποία το Δικαστήριο ή ο οικείος φορέας είναιπεύθυνος για τη διερεύνηση των γεγονότων τηςπόθεσης. Επειδή το άρθρο 6 παράγραφος 2 της ευρωπαϊκής σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορά μόνο τα άτομα που κατηγορούνται για ποινικά αδικήματα, δενπάρχει ασυμβατότητα με τις οδηγίες.

Σε ό,τι αφορά το τελευταίο ερώτημα του αξιότιμου βουλευτή για τη συγκρότηση των σχετικών δικαστηρίων, οι οδηγίες-πλαίσιο θέτουν γενικές αρχές σχετικά με τα ελάχιστα πρότυπα. Κατά συνέπεια, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να χρησιμοποιούν τις ισχύουσες διοικητικές ή δικαστικές διαδικασίες προκειμένου να αποκαταστήσουν τις βλάβες των ατόμων πουπέστησαν διακρίσεις, ή να κινήσουν νέα διαδικασία, εφόσον η εγκεκριμένη διαδικασία είναι σύμφωνη με τις απαιτήσεις των οδηγιών. Τα κράτη μέλη έχουν προθεσμία έως τις 19 Ιουλίου 2003 για να μεταφέρουν την οδηγία 2000/43/ΕΚ περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων

ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής, και έως τις 2 Δεκεμβρίου 2003 για να μεταφέρουν την οδηγία 2000/78/ΕΚ για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (με δυνατότητα παράτασης κατά τρία ακόμη έτη, κατ' ανώτατο όριο, ως προς τις διατάξεις σχετικά με τις διακρίσεις λόγω μειονεξίας και ηλικίας).

(1) ΕΕ L 180 της 19.7.2000.

(2) ΕΕ L 303 της 2.12.2000.

(3) ΕΕ L 14 της 20.1.1998.