ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1185/02

υποβολή: Erik Meijer (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(25 Απριλίου 2002)

Θέμα: Τερματισμός των εξαγωγών αμιαντούχων ουσιών από τα κράτη μέλη της Ε Ε προς άλλα κατόπιν της απαγόρευσης χρήσεώς τους εντός της Ε Ε

1. Ενθυμείται η Επιτροπή ότι κατά την συζήτηση στη σύνοδο ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 10 Απριλίου 2002 σχετικά με την Έκθεση στον αμίαντο κατά την διάρκεια της εργασίας(1) τέθηκε από διαφόρους ομιλητές το ερώτημα εάν, μετά το 2005, όταν θα τεθεί σε εφαρμογή γενική απαγόρευση χρήσεως του αμιάντου στα κράτη μέλη της

ΕΕ λόγω της ανηκέστου βλάβης για την δημόσιαγεία, θα είναι ακόμα δυνατές οι εξαγωγές αμιάντου, προϊόντων αμιάντου και αποβλήτων αμιάντου από την Ε Ε προς τρίτες χώρες και ότι τότε η Επιτροπή απάντησε ότι δυστυχώς για περίπλοκους λόγους το θέμα αυτό δεν έχει πλήρως ρυθμισθεί·

2. Ποια είναι το ύψος των εννοούμενων εξαγωγών· Για ποιές αμιαντούχες ουσίες πρόκειται και προς ποιες χώρες γίνονται οι εξαγωγές αυτές·

3. Υπάρχουν κράτη που θεωρούν ότι, ως προς την εν λόγω απαγόρευση εξαγωγών δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα προς άλλα· Για ποια κράτη πρόκειται και πως έχουν καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα·

4. Ποια άλλα κωλύματα παρεμποδίζουν ακόμα τώρα την εφαρμογή τέτοιας απαγόρευσης εξαγωγών·

5. Με ποιο άλλο τρόπο μπορεί να επιτευχθεί έστω και τώρα απαγόρευση εξαγωγών·

6. Ποια είναι η αμέσως προσεχής ημερομηνία κατά την οποία, μετά την ολοκλήρωση όλων των απαραίτητων διαδικασιών, θα μπορούσε σε τεθεί σε εφαρμογή απαγόρευση εξαγωγών·

7. Πως συμβάλλει η Επιτροπή για την όσο το δυνατόν συντομότερη επιβολή τέτοιας απαγόρευσης·

(1) COM(2001)417 — C5-0347/2001- 2001/0165 (COD)- A5-0091/2002.

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(19 Ιουνίου 2002)

Το 1999 η Επιτροπή έλαβε την απόφαση (οδηγία 1999/77/ΕΚ της Επιτροπής(1)) να διευρύνει την απαγόρευση της κυκλοφορίας στην αγορά και της χρήσης του συνόλου των ποικιλιών ινών αμιάντου. Η απαγόρευση αυτή καλύπτει επίσης τα προϊόντα που περιέχουν τέτοιες ίνες. Η έγκριση των εν λόγω περιοριστικών μέτρων είχε ως συνέπεια τη δραστική μείωση του όγκου εξαγωγών αμιάντου την τελευταία διετία, αντιστοιχώντας σήμερα σε πολύ χαμηλές τιμές. Πράγματι, από τον Ιανουάριο του 2001 έως το Νοέμβριο του 2001, ο σωρευτικός όγκος εξαγωγών αμιάντου προς τρίτες χώρες, σε κοινοτικό επίπεδο, ανήλθε σε 266,2 τόνους(2), έναντι 8 991 τόνων το 2000. Το 2001, εξαγωγές αμιάντου πραγματοποιήθηκαν, κατά φθίνουσα χωρητικότητα, προς τις ακόλουθες τρίτες χώρες: Τουρκία, Ινδία, Κούβα, Σρι Λάνκα και Αγκόλα.

Οι εξαγωγές αποβλήτων [κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 259/93 του Συμβουλίου(3)] έχουν ήδη απαγορευθεί από το 1994 προς τις χώρες που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών για όλα τα αμιαντούχα απόβλητα που προορίζονται προς διάθεση και επίσης, από την 1η Ιανουαρίου 2002, προς τις χώρες που δεν είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για όλα τα αμιαντούχα απόβλητα που προορίζονται προς αξιοποίηση.

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2455/92 του Συμβουλίου(4) ορίζει τηνποχρεωτική κοινοποίηση, κατά την εξαγωγή προς τρίτες χώρες, για όλες τις ποικιλίες αμιάντου εκτός του χρυσοτίλη. Επιπροσθέτως, δυνάμει του εν λόγω κανονισμού εφαρμόζεται ιδίως για τον κροκιδόλιθο το διεθνές σύστημα συναίνεση μετά από ενημέρωση (ΣΜΕ), το οποίο καταρτίστηκε στο πλαίσιο των εργασιών που συντελέστηκανπό την αιγίδα του FAO(5) και του UNEP(6), και κυρώθηκε με τη σύμβαση ΣΜΕ. Βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις, στο πλαίσιο της εν λόγω σύμβασης(7), προκειμένου να ενσωματωθούν όλες οι κατηγορίες αμιάντου, συμπεριλαμβανομένου του χρυσοτίλη, στον κατάλογο των ουσιών πουπόκεινται στο σύστημα ΣΜΕ.

Η πρόταση της Επιτροπής για νέο κανονισμό σχετικά με τις εξαγωγές και εισαγωγές επικίνδυνων χημικών προϊόντων(8) με σκοπό την εφαρμογή της σύμβασης ΣΜΕ στο εσωτερικό της Κοινότητας και την αντικατάσταση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ 2455/92 περιλαμβάνει ήδη κάθε τύπο αμιάντου (και το χρυσοτίλη). Η εν λόγω πρόταση έχει ήδηποβληθεί στο Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Ηπό εξέταση νέα κανονιστική ρύθμιση προβλέπει κυρίως ρητή συμφωνία της χώρας εισαγωγής ώστε να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η εξαγωγή.

Το σύνολο των μέτρων αυτών πρέπει να διασφαλίζει αποτελεσματική προστασία του πληθυσμού και του περιβάλλοντος στις τρίτες χώρες από τους κινδύνους που συνεπάγεται το διεθνές εμπόριο αμιάντου.

Στο μεσοδιάστημα, και σύμφωνα με τις διατάξεις της δέκατης αιτιολογικής σκέψης της οδηγίας 1999/77/ΕΚ, η Επιτροπή ζήτησε τη γνώμη της Επιστημονικής επιτροπής για την τοξικότητα, την οικοτοξικότητα και το περιβάλλον, καλώντας την να αναλύσει τα επιστημονικά δεδομένα από το 1999, ώστε να επανεκτιμηθεί ο αντίκτυπος που επιφέρει στηνγεία ο χρυσοτίλης καθώς και ταποκατάστατα προϊόντα του (βλ. απάντηση της Επιτροπής στη γραπτή ερώτηση E-0200/02 των κκ. Tannock, Arvidsson και Τρακατέλλη(9)).

(1) Οδηγία 1999/77/ΕΚ της Επιτροπής της 26ης Ιουλίου 1999 για την έκτη προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που αφορούν περιορισμούς κυκλοφορίας στην αγορά και χρήσεως μερικών επικίνδυνων ουσιών και παρασκευασμάτων (αμίαντος) — ΕΕ L 207 της 6.8.1999.

(2) Πηγή: Eurostat.

(3) Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 259/93 του Συμβουλίου της 1ης Φεβρουαρίου 1993 σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Κοινότητας καθώς και κατά την είσοδο και έξοδό τους — ΕΕ L 30 της 6.2.1993.

(4) Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2455/92 του Συμβουλίου της 23ης Ιουλίου 1992 σχετικά με τις εξαγωγές και εισαγωγές επικίνδυνων χημικών προϊόντων — ΕΕ L 251 της 29.8.1992.

(5) Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για τη Διατροφή και τη Γεωργία.

(6) Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το περιβάλλον.

(7) Η σύμβαση ΣΜΕ εγκρίθηκε στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 1998, κατά τη διάσκεψη του Ρότερνταμ,πό την αιγίδα του FAO και του UNEP. Στις 31 Μαΐου 2002, 72 χώρες είχανπογράψει τη σύμβαση ΣΜΕ (+ ΕΚ) και 21 χώρες την είχαν κυρώσει. Η εν λόγω σύμβαση θα τεθεί σε ισχύ μετά την κύρωσή της από 50 χώρες.

(8) COM(2001)803 τελικό.

(9) ΕΕ C 160 E της 4.7.2002, σελ. 197.