ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3785/02

υποβολή: Bruno Gollnisch (NI) προς την Επιτροπή

(17 Δεκεμβρίου 2002)

Θέμα: Η σήμανση καταναλωτικών προϊόντων στα γαλλικά στη Γαλλία

Στις 4 Αυγούστου 1994 ο νόμος περί γαλλικής γλώσσας κατέστησεποχρεωτική τη χρήση της γαλλικής για όλα τα έγγραφα παροχής πληροφοριών προς τον χρήστη ή τον καταναλωτή: σήμανση, προσπέκτους, καταλόγους και άλλα έγγραφα πληροφοριών κλπ..

Στις 20 Μαρτίου 2000 ευρωπαϊκή οδηγία που κωδικοποιεί εκείνην της 18ης Δεκεμβρίου 1978πενθύμισε ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες αντιτίθενται στο να επιβάλλουν οι κανονιστικές ρυθμίσεις κράτους μέλους τη χρήση μιας καθορισμένης γλώσσας για τη σήμανση των ειδών διατροφής χωρίς να διατηρείται η δυνατότητα χρήσεως μίας άλλης γλώσσας.

Σε μία γνώμη με την οποία εδίδετο συνέχεια σε απόφαση που έλαβε το Δικαστήριο στις 12 Σεπτεμβρίου 2000 επί προδικαστικού ερωτήματος του Εφετείου της Λυών, η Επιτροπήπενθύμισε στη Γαλλία ότι είχε προθεσμία δύο μηνών για να συμμορφωθεί προς την ως άνω νομοθεσία.

Μετά ταύτα η γαλλική κυβέρνηση τροποποίησε με το διάταγμα αριθ. 2002-1025 της 1ης Αυγούστου 2002 το άρθρο R.112-8 του κώδικα καταναλώσεως διατηρώντας την απαίτηση για σήμανση στα γαλλικά αλλά επιτρέποντας επί πλέον με το νέο εδάφιο 2 την αναγραφή ενδείξεων σε μία ή περισσότερες άλλες γλώσσες.

Θεωρεί η Επιτροπή ότι η κανονιστική τροποποίηση επαρκεί όσον αφορά τους ευρωπαϊκούς κανόνες των οποίων μνεία γίνεται ανωτέρω·

Με άλλους λόγους διατηρεί ένα κράτος μέλος το νόμιμο δικαίωμα να απαιτεί η σήμανση των τροφίμων που πωλούνται εντός της επικρατείας του να είναι τουλάχιστον στην εθνική του γλώσσα·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Ιανουαρίου 2003)

Η Επιτροπή, στις 17 Ιουλίου 2002, έλαβε την απόφαση να αποστείλει αιτιολογημένη γνώμη στις γαλλικές αρχές, καλώντας τες να μεριμνήσουν ώστε να συμμορφωθεί το γαλλικό δίκαιο με την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 12ης Σεπτεμβρίου 2002 στηνπόθεση Geffroy (C366/98), σχετικά με τη χρήση των γλωσσών για τη σήμανση των ειδών διατροφής.

Η Επιτροπή εξετάζει επί του παρόντος το διάταγμα αριθ. 2002-1051 της 1ης Αυγούστου 2002, το οποίο της απηύθυναν οι γαλλικές αρχές ως απάντηση στην αιτιολογημένη γνώμη. Βρίσκεται, εξάλλου, σε στενή επαφή με τις γαλλικές αρχές ώστε να καταλήξει στην πλέον ενδεδειγμένη για τηνπόθεση αυτή λύση.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή, όπως και η κοινοτική νομοθεσία και νομολογία, τονίζει ότι κάθε κανονισμός σχετικά με τη σήμανση των ειδών διατροφής βασίζεται, καταρχήν, στην ανάγκη ενημέρωσης και προστασίας των καταναλωτών.

Στην πράξη, η χρήση της εθνικής γλώσσας αποτελεί τη φυσική εγγύηση ότι πληρούνται οι προαναφερθέντες στόχοι. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί, ωστόσο, να οδηγήσει στην έγκριση δυσανάλογων και αδικαιολόγητων μέτρων που ενδεχομένως θα έβλαπταν το στόχο ενημέρωσης.

Η Επιτροπή εκτιμά πράγματι, βάσει της νομολογίας, ότι μία εθνική νομοθεσία πρέπει κυρίως να επιτρέπει τη χρήση ειδικής ξένης έκφρασης στη σήμανση, εφόσον έτσι εξασφαλίζεται η ενημέρωση -ή η καλύτερη ενημέρωση- του καταναλωτή. Τούτο αφορά, για παράδειγμα, συνταγές ξένης προέλευσης για την απόδοση των οποίων δενφίσταται ισοδύναμος όρος στα γαλλικά. Στις περιπτώσεις αυτές, η ονομασία προέλευσης ανταποκρίνεται καλύτερα στην ανάγκη ενημέρωσης του καταναλωτή σε σχέση με μία γαλλική έκφραση

Το διάβημα της Επιτροπής, χωρίς να επιδιώκει επ'ουδενί να περιορίσει τη χρήση μιας συγκεκριμένης γλώσσας, δηλώνει τη βούληση να διασφαλισθεί η ανταλλαγή προϊόντων που χαρακτηρίζουν πολύ συχνά την πολιτισμική διαφορά της Ευρώπης, εξασφαλίζοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ενημέρωση του καταναλωτή όσον αφορά τα χαρακτηριστικά των προϊόντων αυτών.