ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0764/02

υποβολή: Ieke van den Burg (PSE)και Anne Van Lancker (PSE) προς την Επιτροπή

(18 Μαρτίου 2002)

Θέμα: Περιορισμός του δικαιώματος εξαγωγής βελγικών παροχών στο πλαίσιο της προ- συνταξιοδότησης με μεταβατική ημιαπασχόληση

Η βελγική νομοθεσία που διέπει το καθεστώς της προ-συνταξιοδότησης με μεταβατική ημιαπασχόληση, κατοχυρώνει το δικαίωμα σε παροχή η οποία συνίσταται σε επίδομα από ταμείο ανεργίας (εθνικήπηρεσία απασχόλησης) στο οποίο προστίθεται ένα συμπληρωματικό (εκτός του νομίμου καθεστώτος) ποσό από τα επονομαζόμενα κλαδικά ταμεία. Μέχρι σήμερα, η βελγική διοίκηση έκρινε ότι οι διαμεθοριακοί εργαζόμενοι των ομόρων κρατών δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν το δικαίωμα αυτό, δεδομένου ότι η προ-συνταξιοδότηση θεωρείται ως επίδομα ανεργίας και δεν πρόκειται για προσωρινό επίδομα ανεργίας.

Η επιχειρηματολογία των βελγικών αρχών είναι δυνατόν να αντικρουστεί επισημαίνοντας ότι: 1) οι δικαιούχοι προ-συνταξιοδότησης δενποχρεούνται να εγγραφούν ως αιτούντες εργασία ούτε να αναζητήσουν εργασία, ενώ σύμφωνα με η νομική βάση, όπως διατυπώνεται στη συλλογική σύμβαση αριθ.55, όλες οι παροχές στο πλαίσιο της προ-συνταξιοδότησης είναι δυνατόν να χαρακτηρισθούν ως κοινωνικό πλεονέκτημα βάσει του άρθρου 2, παράγραφοι 2 και 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68(1) και 2) ακόμη και αν δεχθούμε ότι πρόκειται για παροχή στο πλαίσιο του καθεστώτος ανεργίας, δεν πρόκειται επουδενί για μερική ανεργίακαι σύμφωνα με το άρθρο 71, παράγραφος 1, α Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(2) οι βελγικές αρχές οφείλουν να χορηγήσουν το εν λόγω επίδομα και στους διαμεθοριακούς εργαζομένους που απασχολούνται στο Βέλγιο, σε συνδυασμό με τονπολοιπόμενο βελγικό μισθό. Τούτο επιβεβαιώνεται και από την απόφαση στηνπόθεση De Laat/LISV (C-444/98) του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Ποια είναι η άποψη της Επιτροπής επ' αυτού· Κρίνει η Επιτροπή ότι οι παροχές στο πλαίσιο της βελγικής προ-συνταξιοδότησης με ημιαπασχόληση θα πρέπει επίσης να χορηγούνται και στους Γάλλους, Ολλανδούς, Γερμανούς και Λουξεμβούργιους διαμεθοριακούς εργαζομένους που εργάζονται στο Βέλγιο, τούτο δε σύμφωνα με το άρθρο 71, παράγραφος 1, α, I, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 ή σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68·

(1) ΕΕ L 257 της 19.10.1968, σελ. 2.

(2) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, σελ. 2.

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(13 Μαΐου 2002)

Οι κυρίες βουλευτές διερωτώνται εάν είναι σύννομη η θέση των βελγικών αρχών που θεωρούν ότι η προσύνταξη με ημιαπασχόληση δεν μπορεί να χορηγηθεί στους μεθοριακούς εργαζομένους γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παροχή επιδόματος πλήρους ανεργίας.

Σύμφωνα με τη βελγική νομοθεσία σχετικά με την προσύνταξη με ημιαπασχόληση οι παροχές που χορηγούνται στο πλαίσιο της προσύνταξης με ημιαπασχόληση συνίστανται, αφενός, σε συμπληρωματική αποζημίωση λόγω της μείωσης των παροχών εργασίας στο πλαίσιο της συλλογικής σύμβασης εργασίας 55 και, αφετέρου, σε κατάποκοπήν επιδόματος ανεργίας.

Όσον αφορά το δικαίωμα λήψης παροχών ανεργίας των μεθοριακών εργαζομένων, το άρθρο 71 παράγραφος 1 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(1) προβλέπει ότι:

i) ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος βίσκεται σε μερική ή προσωρινή ανεργία στην επιχείρηση που τον απασχολεί, λαμβάνει παροχές σύμφωνα με τη νομοθεσία του αρμόδιου κράτους, σαν να κατοικούσε στο έδαφος του κράτους αυτού· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τον αρμόδιο φορέα·

ii) ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σε πλήρη ανεργία, λαμβάνει παροχές σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικεί, σαν να είχεπαχθεί στη νομοθεσία αυτή κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχόλησής του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από το φορέα του τόπου κατοικίας και εις βάρος του.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η κατάσταση μερικής ανεργίας έχει να κάνει με την κατάσταση του ατόμου που διατηρεί δεσμούς με την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας για την οποίαπάγεται ήδη στην κοινωνική νομοθεσία του κράτους απασχόλησης ενώ η κατάσταση πλήρους ανεργίας έχει να κάνει με την κατάσταση ενός ατόμου που δεν διατηρεί πλέον κανένα δεσμό με το κράτος απασχόλησης. (βλ. απόφαση της 15ης Μαρτίου 2001,πόθεση de Laat C-444/98(2)).

Συνεπώς οι μεθοριακοί εργαζόμενοι που απασχολούνται στο Βέλγιο και ζητούν τη χορήγηση προσύνταξης με ημιαπασχόληση πρέπει να έχουν την ίδια μεταχείριση, όσον αφορά το επίδομα ανεργίας, όπως ακριβώς και οι εν μέρει άνεργοι. Κατά συνέπεια οι εν λόγω εργαζόμενοι πρέπει να λαμβάνουν επιδόματα ανεργίας σύμφωνα με τη βελγική νομοθεσία και σε βάρος του βελγικού φορέα.

Όσον αφορά τη συμπληρωματική αποζημίωση η Επιτροπή κρίνει ότι πρόκειται για κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68(3) και πρέπει να παρέχεται στους μεθοριακούς εργαζομένους όπως ακριβώς και στους εργαζομένους με τηνπηκοότητα του κράτους που τη χορηγεί.

Η Επιτροπή θα έλθει σε επαφή με τις βελγικές αρχές για να ζητήσει περαιτέρω εξηγήσεις σχετικά με την εφαρμογή του συστήματος προσύνταξης με ημιαπασχόληση όσον αφορά τους μεθοριακούς εργαζομένους και δεν θα παραλείψει να ενημερώσει τις κ.κ. βουλευτές σχετικά με την παρακολούθηση του φακέλου.

(1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1971 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου της 2ας Δεκεμβρίου 1996, ΕΕ L 28 της 30.1.1997 και τον κανονισμό (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου της 21ης Μαρτίου 1972, ΕΕ L 74 της 27.3.1972.

(2) Συλλογή νομολογίας 2001, σελ. I-2229.

(3) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1968 περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας.