ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0892/02

υποβολή: Jules Maaten (ELDR) προς την Επιτροπή

(22 Μαρτίου 2002)

Θέμα: Συμβεβλημένοι διασυνοριακοί οικογενειακοί ιατροί

Έχει πληροφορηθεί η Επιτροπή την είδηση: Δυσαρεστημένοι ασθενείς επιθυμούν Γερμανό ιατρό, που δημοσιεύθηκε στην ημερήσια εφημερίδα De Limburger της 6ης Φεβρουαρίου 2002 καθώς και το άρθρο Ασθενής θα πρέπει να μπορεί να αγοράζει ιατρικέςπηρεσίες στην Ε Ε, του Ολλανδού βουλευτού Frans Weekers, στην ημερήσια εφημερίδα Trouw της 6ης Φεβρουαρίου 2002·

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι ο Ολλανδικός νόμος περί Ασφαλιστικών Ταμείων προβλέπει ότι μόνον Ολλανδοί ιατροί μπορούν να συμβληθούν με τα ασφαλιστικά ταμεία, και συμμερίζεται την άποψη ότι τέτοια απαίτηση εθνικότητας αντιβαίνει προς το κοινοτικό δίκαιο·

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη ότι οι συμβεβλημένοι διασυνοριακοί οικογενειακοί ιατροί μπορεί να αποτελέσουν μέσο για την κάλυψη του ελλείμματος οικογενειακών ιατρών που σημειώνεται στις παραμεθόριες περιοχές και προτίθέται άραγε να εκπονήσει νομοθεσία επί των ζητημάτων αυτών· Εάν ναι, με ποιον τρόπο και εντός ποιου χρονικού διαστήματος·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(26 Απριλίου 2002)

Η Επιτροπή γνωρίζει ότι, τους τελευταίους μήνες, η παροχήπηρεσιώνγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση απασχόλησε ιδιαίτερα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λόγω των αποφάσεων που εκδόθηκαν στις 12 Ιουλίου 2001 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σχετικά με τιςποθέσεις Smits και Peerbooms (C-157/99) και Vanbraeckel (C-368/98). Στις εν λόγω αποφάσεις, καθώς και σε εκείνες που εξέδωσε στις 28 Απριλίου για τιςποθέσεις Kohll (C-158/96) και Decker (C-120/95), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε επί της αποδόσεως των εξόδων για την περίθαλψη που παρασχέθηκε εντός κράτους μέλους διαφορετικού από το κράτος μέλος ασφαλίσεως.

Στις εν λόγω αποφάσεις, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν θίγει την εξουσία των κρατών μελών να διαρρυθμίζουν τα συστήματά τους κοινωνικής ασφαλίσεως και ότι, ελλείψει κοινοτικής εναρμόνισης, εναπόκειται στη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους να καθορίσει, αφενός, τους όρους που διέπουν το δικαίωμα ή τηνποχρέωσηπαγωγής σε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και, αφετέρου, τους όρους για τους δικαιούχους των παροχών.

Με σκοπό να προφυλαχθούν οι διακινούμενοι εργαζόμενοι από τις αρνητικές συνέπειες που ενδέχεται να επιφέρει η εφαρμογή των διαφορετικών εθνικών νομοθεσιών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 συντονίζει τα εθνικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Όσον αφορά τηνγειονομική περίθαλψη, προβλέπει διάφορα σενάρια για τη δυνατότητα επιστροφής των ιατρικών δαπανών που πραγματοποιήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος. Ωστόσο, ο εν λόγω κανονισμός δεν περιλαμβάνει καμία διάταξη σχετικά με τη σύναψη συμβάσεων των ιατρών που είναι εγκατεστημένοι εκτός του οικείου κράτους μέλους.

Στις προαναφερόμενες αποφάσεις το Δικαστήριο επισήμανε ότι, πέραν τωνποθέσεων που εξετάζονται στον εν λόγω κανονισμό, τα κράτη μέλη, όσον αφορά την άσκηση της δυνατότητάς τους να διαρρυθμίζουν τα συστήματά τους κοινωνικής ασφαλίσεως, πρέπει να σέβονται το κοινοτικό δίκαιο και ιδίως την ελεύθερη παροχήπηρεσιών που προβλέπεται στο άρθρο 49 της Συνθήκης. Πράγματι, το Δικαστήριοπενθύμισε ότι οι ιατρικές δραστηριότητες συνιστούνπηρεσίες κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.

Εφεξής, σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο πρέπει να αναλυθεί ένας νόμος όπως εκείνος που αναφέρει ο αξιότιμος βουλευτής, τον οποίο ωστόσο δεν έχειπόψη της η Επιτροπή. Αξίζει να σημειωθεί ότι εναπόκειται κατ' αρχάς στα κράτη μέλη να διασφαλίσουν τη συμμόρφωση της νομοθεσίας τους προς το κοινοτικό δίκαιο όπως αυτό ερμηνεύεται από το Δικαστήριο. Ως προς τούτο, δεδομένων των συνεπειών και του εύρους τηςπό εξέταση νομολογίας, η Επιτροπή ευελπιστεί ότι θα ξεκινήσει ένα διάλογο με τα κράτη μέλη ώστε να εξετάσει μαζί τους τα προς ανάληψη μέτρα. Μόνο μετά το πέρας αυτής της διαβούλευσης η Επιτροπή θα είναι σε θέση να αξιολογήσει τη σκοπιμότητα της εφαρμογής ενός κοινοτικού μέσου.

Τα δύο ερωτήματα που ανακινεί ο αξιότιμος βουλευτής εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο.