ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0398/03

υποβολή: Karl von Wogau (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(17 Φεβρουαρίου 2003)

Θέμα: Δυνατότητες απασχόλησης σε μη έλληνεςπηκόους ως διδασκάλων κατάδυσης και σε βάσεις κατάδυσης μη ελλήνωνπηκόων που έχουν ιθαγένεια της ΕΕ

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι η Ελλάδα προσπαθεί με διάφορες διατάξεις να περιορίσει τις δυνατότητες απασχόλησης σε μη έλληνεςπηκόους ως διδασκάλων κατάδυσης και σε βάσεις κατάδυσης μη ελλήνωνπηκόων που έχουν ιθαγένεια της ΕΕ· Η Επιτροπή φρονεί ότι αυτό είναι συμβατό με την έννοια της ελεύθερης κυκλοφορίας που ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση·

Το γεγονός ότι τα σκάφη με μέγιστο μήκος 10 μέτρων τότε μόνο δύνανται να χρησιμοποιηθούν για επαγγελματικούς σκοπούς από μη Έλληνες στην Ελλάδα (ως βάσεις κατάδυσης) όταν έλληναςπήκοος κατέχει 51 στα εκατό μιαςπό δημιουργία επιχείρησης, είναι συμβατό με την ελεύθερη κυκλοφορία·

Είναι συμβατό με την ελεύθερη κυκλοφορία, το γεγονός ότι μια άδεια εργασίας εκδίδεται στην Ελλάδα μόνο όταν ο αιτούμενος έχει προηγουμένωςποστεί με επιτυχία δοκιμασία ελληνομάθειας, σε συγκεκριμένο χώρο, σε συγκεκριμένο χρόνο την Άνοιξη·

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι τα διπλώματα διδασκάλου κατάδυσης PADI, που είναι ευρέως και διεθνώς ανεγνωρισμένα, δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα, ενώ κατάρχήν και σύμφωνα με το νόμο αυτό θα ήταν δυνατό·

Είναι συμβατό με την ελεύθερη κυκλοφορία το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει διπλώματα διεθνώς αναγνωρισμένα για την άδεια πλοηγήσεως θάλασσα που έχουν αποκτηθεί σε άλλες χώρες·

Τα ανωτέρω ζητήματα τίθενται όταν ένας μη έλληνας πολίτης της ΕΕ πρόκειται να ασχοληθεί με τη διδασκαλία κατάδυσης και την επιχείρηση βάσης κατάδυσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για γερμανό επιχειρηματία που έχει σταθμό καταδύσεων στην Ελλάδα και ο οποίος εργάζεται ήδη επί 30 χρόνια στη χώρα αυτή. Διαπιστώνει πάντα καινούρια εμπόδια, για τη συνέχιση των δραστηριοτήτων της εν λειτουργία επιχειρήσεώς του. Οι συνθήκες εργασίας μάλιστα έχουν επιδεινωθεί από τη στιγμή της ένταξης της Ελλάδας.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Απριλίου 2003)

Όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων σε άλλα κράτη μέλη (άρθρο 39 της συνθήκης ΕΚ) η Επιτροπή θα ήθελε πρωτίστως να τονίσει ότι οιπήκοοι άλλων κρατών μελών δεν χρειάζονται άδεια εργασίας. Το κοινοτικό δίκαιο προβλέπει μόνον ότι τα κράτη μέλη πρέπει να χορηγούν στους διακινούμενους εργαζόμενους άδεια παραμονής ως απόδειξη του δικαιώματος παραμονής που συμβαδίζει με το δικαίωμα εργασίας σ' ένα άλλο κράτος μέλος.

Η ικανότητα ουσιαστικής επικοινωνίας έχει προφανώς ιδιαίτερη σημασία για τους διακινούμενους εργαζόμενους και επομένως μπορεί να απαιτείται κάποιο επίπεδο γλωσσομάθειας για μια απασχόληση, αλλά το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οποιαδήποτε γλωσσική απαίτηση πρέπει να είναι εύλογη και αναγκαία για την αντίστοιχη απασχόληση, και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τον αποκλεισμό εργαζομένων από άλλα κράτη μέλη(1). Ο εργοδότης πρέπει να δικαιολογήσει την ανάγκη οποιασδήποτε γλωσσικής απαίτησης.

Εν πάση περιπτώσει, αν και οι εργοδότες (του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα) μπορούν να απαιτούν από έναν αιτούντα απασχόληση να έχει ένα συγκεκριμένο επίπεδο γλωσσικών γνώσεων ανάλογα με τις συγκεκριμένες καταστάσεις, δεν μπορούν να ζητούν μόνον ένα συγκεκριμένο δίπλωμα ως απόδειξη. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, σ' ένα κράτος μέλος, η μη ύπαρξη δυνατότητας αποδείξεως των απαιτούμενων γλωσσικών γνώσεων με οποιοδήποτε άλλο μέσο, και συγκεκριμένα με την προσκόμιση ισοδύναμων τίτλων που έχουν αποκτηθεί σε άλλα κράτη μέλη, συνιστά διάκριση λόγω ιθαγένειας αντίθετη προς το άρθρο 39 της συνθήκης ΕΚ — το οποίο προβλέπει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων(2). Επομένως, η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι ένας έλληνας εργοδότης δεν μπορεί να απαιτήσει από ένα δυνητικό εργαζόμενο ναποβληθεί σε συγκεκριμένη δοκιμασία γλωσσικών γνώσεων στην Ελλάδα προκειμένου να προσληφθεί.

Όσον αφορά την ελευθερία εγκατάστασης (άρθρο 43 της συνθήκης ΕΚ) και την ελεύθερη παροχήπηρεσιών (άρθρο 49 της συνθήκης ΕΚ), το ζήτημα της απόδειξης των γλωσσικών γνώσεων στην περίπτωση διδασκάλων κατάδυσης και διαχειριστών κέντρων κατάδυσης που δεν είναι έλληνεςπήκοοι αποτελεί αντικείμενο διαδικασίας επί παραβάσει η οποία βρίσκεται επί του παρόντος στο στάδιο της συμπληρωματικής προειδοποιητικής επιστολής.

Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής η Επιτροπή συνεχίζει μαζί με τις ελληνικές αρχές την εξέταση των ζητημάτων της αντικειμενικότητας και της αναλογικότητας όλων των πτυχών των γλωσσικών απαιτήσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τον καθορισμό των ημερομηνιών και των τόπων των δοκιμασιών γλωσσικών γνώσεων στην Ελλάδα.

Η Επιτροπή προτίθεται φυσικά να εξετάσει τα εν λόγω ζητήματα βάσει τυχόν συμπληρωματικών πληροφοριών που θα μπορούσε να τις προσκομίσει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου(3), το άρθρο 43 της συνθήκης ΕΚ αντίκειται προς την προϋπόθεση σχετικά με την ύπαρξη συγκεκριμένης ιθαγενείας όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα που είναι πλοιοκτήτες ή ναυλωτές πλοίου ή, στην περίπτωση εταιρίας, μέτοχοι και διευθύνοντες σύμβουλοί της.

Η Επιτροπήπενθυμίζει, ακόμη, ότι η Ελλάδα έχει ήδη αποτελέσει αντικείμενο καταδίκης από το Δικαστήριο(4) για τη διατήρηση σε ισχύ νομοθετικών διατάξεων που περιορίζουν το δικαίωμα εγγραφής στα ελληνικά νηολόγια μόνο στα πλοία που ανήκουν κατά ποσοστό πουπερβαίνει το 50 % σε έλληνεςπηκόους ή ελληνικά νομικά πρόσωπα, των οποίων τα κεφάλαια ανήκουν σε έλληνεςπηκόους κατά το ίδιο ποσοστό.

Η Επιτροπή έλαβε πρόσφατα ορισμένες καταγγελίες σχετικά με την αναγνώριση διπλωμάτων κατάδυσης στην Ελλάδα. Όσον αφορά ειδικά τα διπλώματα PADI, δεδομένου ότι πρόκειται για διεθνή οργανισμό που εδρεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες οι τίτλοι που χορηγεί είναι διπλώματα τρίτης χώρας των οποίων η αναγνώριση εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των Ελληνικών αρχών. Ωστόσο, αν τα διπλώματα PADI έχουν αναγνωριστεί σ' ένα άλλο κράτος μέλος, εφαρμόζεται το γενικό σύστημα αναγνώρισης (οδηγία 92/51/ΕΟΚ)(5) που τροποποιήθηκε με την οδηγία 2001/19/ΕΚ(6) εφόσον οι κάτοχοι-υπήκοοι της ΕΕ έχουν την απαιτούμενη από την οδηγία εμπειρία εντός της Ένωσης.

Οι ίδιες αρχές εφαρμόζονται επίσης όσον αφορά τα διεθνώς αναγνωρισμένα διπλώματα για την άδεια πλοηγήσεως θάλασσα εφόσον πρόκειται για διπλώματα που έχουν χορηγηθεί σε τρίτη χώρα. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν είναι ενήμερη επί του παρόντος για κάποιο ειδικό πρόβλημα σχετικά με το θέμα αυτό στην Ελλάδα.

(1) Υπόθεση 379/87, Groener ΣΝΔ [1989] 3967.

(2) Υπόθεση C-281/98, Angonese ΣΝΔ [2000] I-04139.

(3) ΔΕΚ, απόφαση της 25ης Ιουλίου 1991, C-221/89, The Queen κατά Secretary of State for Transport, ex parte Factortame Ltd και λοιπών, παράγραφος 30.

(4) ΔΕΚ, απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1997, C-62/96, Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας.

(5) Οδηγία 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992 σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ, ΕΕ L 209 της 24.7.1992.

(6) Οδηγία 2001/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Μαΐου 2001 που τροποποιεί τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων, καθώς και τις οδηγίες 77/452/ΕΟΚ, 77/453/ΕΟΚ, 78/686/ΕΟΚ, 78/687/ΕΟΚ, 78/1026/ΕΟΚ, 78/1027/ΕΟΚ, 80/154/ΕΟΚ, 80/155/ΕΟΚ, 85/384/ΕΟΚ, 85/432/ΕΟΚ, 85/433/ΕΟΚ και 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου που αφορούν το επάγγελμα του νοσηλευτήπεύθυνου για γενικές φροντίδες, του οδοντιάτρου, του κτηνιάτρου, της μαίας, του αρχιτέκτονα, του φαρμακοποιού και του ιατρού.