ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2318/02

υποβολή: Ole Krarup (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(26 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Αποφάσεις πλαίσια και ελευθερία επιλογής

Με βάση τιςφιστάμενες προτάσεις για τις λεγόμενες αποφάσεις πλαίσια — ιδίως δε την πρόταση απόφασης πλαισίου για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως(1) και την πρόταση απόφασης πλαισίου για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας(2) — θα μπορούσε να αναφέρει η Επιτροπή ποιες συγκεκριμένες συνθήκες θα πρέπει να συντρέχουν για την προσφυγή σε αποφάσεις πλαίσια·

Το συγκεκριμένο ζήτημα αφορά ειδικότερα την ελευθερία επιλογής που έχουν τα κράτη μέλη όσον αφορά τα μέσα, σύμφωνα με το άρθρο 34, παράγραφος 2, στοιχείο β), της ΣΕΕ. Αφ' ενός, η ΣΕΕ προϋποθέτει την ελευθερία επιλογής των κρατών μελών, αφ' ετέρου όμως, οι δύο αυτές προτάσεις αποκλείουν σε μεγάλο βαθμό μια τέτοια ελευθερία επιλογής. Ποιον ελάχιστο βαθμό ελευθερίας επιλογής θεωρεί η Επιτροπή απαραίτητο προκειμένου να νομοθετήσειπό τη μορφή απόφασης πλαισίου, σύμφωνα με το άρθρο 34, παράγραφος 2, στοιχείο β) (αντί οδηγίας ή κανονισμού)· Έχει εκδώσει η Νομική Υπηρεσία της Επιτροπής γνωμοδότηση για το θέμα αυτό· Εάν ναι, θα μπορούσε να επισυνάψει τη γνωμοδότηση αυτή στην απάντησή της·

(1) COM(2001)522 — ΕΕ C 332 E της 27.11.2001, σελ. 305.

(2) COM(2001)664 — ΕΕ C 75 E της 26.3.2002, σελ. 269.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(31 Οκτωβρίου 2002)

Το άρθρο 34, παράγραφος 2, στοιχείο (β) της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται στις αποφάσεις-πλαίσιο ως το μέσο που πρέπει να χρησιμοποιείται για την προσέγγιση των νόμων και των κανονισμών των κρατών μελών στους τομείς που αναφέρονται στον τίτλο VI της Συνθήκης. Οι αποφάσεις-πλαίσιο πρέπει να είναι δεσμευτικές για τα κράτη μέλη όσον αφορά το ζητούμενο αποτέλεσμα, αλλά θα πρέπει να αφήνουν στις εθνικές αρχές την επιλογή της μορφής και των μεθόδων.

Η Επιτροπή δεν συμφωνεί ότι οι προτάσεις που αναφέρονται στην ερώτηση(1) αποκλείουν σε μεγάλο βαθμό την αρμοδιότητα του κράτους μέλους, απεναντίας οι αποφάσεις-πλαίσιοποχρεώνουν τα κράτη μέλη να λάβουν τα απαραίτητα εθνικά μέτρα για να επιτύχουν τον βαθμό προσέγγισης των νόμων και κανονισμών όπως προβλέπεται από το ειδικό μέσο. Οι αποφάσεις-πλαίσιο μπορούν κατ' αυτή την έννοια να συγκριθούν με τις οδηγίες όπως προβλέπεται από το άρθρο 249 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρ. Κοινότητας για τομείς που εμπίπτουν σ' αυτή. Μία οδηγία μπορεί να είναι δεσμευτική, όσον αφορά το το ζητούμενο αποτέλεσμα, για κάθε κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται, αλλά θα πρέπει να αφήνει στις εθνικές αρχές την επιλογή της μορφής και των μεθόδων. Ωστόσο, αντίθετα από τις οδηγίες, οι αποφάσεις-πλαίσιο δεν συνεπάγονται άμεσα αποτελέσματα. Μια περαιτέρω σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο νομικών μέσων είναι το ό,τι σε περίπτωση που η Επιτροπή θεωρεί ότι ένα κράτος μέλος έχει αποτύχει να τηρήσει μίαποχρέωση που του επιβάλλεται από μία απόφαση-πλαίσιο δεν μπορεί να κινήσει διαδικασία κατά παραβάσεως σύμφωνα με το άρθρο 226 της συνθήκης ΕΚ, όπως συμβαίνει όταν πρόκειται για οδηγίες.

Όμως, σε περίπτωση που τα κράτη μέλη δεν συμφωνούν όσον αφορά την ερμηνεία ή την εφαρμογή της απόφασης-πλαισίου, η αντιδικία μπορεί να μεταφερθεί ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζει το άρθρο 35, παράγραφος 7 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όσον αφορά το αίτημα του Αξιότιμου Μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να του δοθεί αντίγραφο των γνωμοδοτήσεων της Νομικής Υπηρεσίας επ' αυτού του αντικειμένου, τούτο θα αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής(2).

(1) Εν τω μεταξύ, το Συμβούλιο θέσπισε στις 13 Ιουνίου 2002 την απόφαση-πλαίσιο για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ L 190 της 18.7.2002).

(2) ΕΕ L 145 της 31.5.2001.