ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2286/00

υποβολή: Karl von Wogau (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(11 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Φορολογικός αντίκλητος στη Γαλλία

Μία γερμανική ΜΜΕ, που εργάστηκε στην κατασκευή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο έχει πληρεξούσιο στο Guebwiller (διαμέρισμα άνω Ρήνου). Οι φορολογικές αρχές δεν αναγνώρισαν αυτόν τον εντολοδόχο για τις διατυπώσεις της πληρωμής του φόρου προστιθεμένης αξίας (ΦΠΑ), που αφορά τις εργασίες που εκτελέστηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο λόγος που επικαλούνται είναι ότι ο φορολογικός αντίκλητος πρέπει να είναι εγκατεστημένος πλησίον του τόπου κατασκευής, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε στο διαμέρισμα του κάτω Ρήνου.

Η στάση αυτή των φορολογικών αρχών είναι σύμφωνη προς τις οδηγίες σχετικά με τις διατυπώσεις για την πληρωμή του φόρου προστιθέμενης αξίας;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Σεπτεμβρίου 2000)

Το άρθρο 21 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση(1), στην τροποποιημένη εκδοχή της ιδίως με την οδηγία 91/680/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1991, για τη συμπλήρωση του κοινού συστήματος

φόρου προστιθεμένης αξίας και την τροποποίηση, εν όψει της κατάργησης των φορολογικών συνόρων, της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ(2), προβλέπει ότι, όταν μια φορολογήσιμη παράδοση αγαθών ή παροχήπηρεσιών πραγματοποιείται από επιχειρηματία που δεν είναι εγκατεστημένος στο εσωτερικό της χώρας, τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέψουν ότι ο φόρος οφείλεται από άλλο πρόσωπο, ιδίως τον φορολογικό αντίκλητο.

Η οδηγία δεν καθορίζει τις αναγκαίες προϋποθέσεις ή λεπτομέρειες για τον καθορισμό αυτού του αντικλήτου. Ως εκ τούτου, στην παρούσα κατάσταση της φορολογικής εναρμόνισης, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να καθορίζουν τις εν λόγω προϋποθέσεις και λεπτομέρειες, που θα επιτρέψουν στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να επιτύχει εγγυήσεις ώστε να πληρούνται οι φορολογικέςποχρεώσεις ενός επιχειρηματία που δεν είναι εγκατεστημένος στο έδαφός του.

Έτσι, σε ορισμένα κράτη μέλη, ο αντίκλητος πρέπει να διαπιστευτεί από τη διοίκηση ή να καταβάλει εγγύηση, ενώ σε άλλα ο διορισμός τουπόκειται σε απλούστερεςποχρεώσεις. Οπωσδήποτε, αν η περίπτωση στην οποία αναφέρθηκε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου δεν δημιουργεί προβλήματα συμμόρφωσης με τις εν λόγω οδηγίες για τον ΦΠΑ, τίθεται το θέμα της συμφωνίας με την αρχή της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών που αναφέρεται στο άρθρο 49 (πρώην άρθρο 59), της συνθήκης ΕΚ.

Πράγματι, δυνάμει αυτής της αρχής, ένας αντίκλητος εγκατεστημένος σε ένα κράτος μέλος και ασκώντας σ’ αυτό την δραστηριότητά του πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παρέχει ευκαιριακάπηρεσίες σε ένα άλλο κράτος μέλος χωρίς ναποχρεούται να εγκατασταθεί σ’ αυτό. Μια τέτοιαποχρέωση θα αποτελούσε άρνηση αυτής της ελευθερίας και διάκριση που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιαςγείας και δημόσιας ασφάλειας που αναφέρονται στο άρθρο 46 (πρώην άρθρο 56) της συνθήκης ΕΚ στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 55 (πρώην άρθρο 66) της συνθήκης ΕΚ. Με βάση τις πληροφορίες που δόθηκαν, η Επιτροπή δεν μπορεί να λάβει οριστική θέση για την περίπτωση που εξέθεσε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου και του ζητεί να διαβιβάσει τα σχετικά έγγραφα για να εξεταστούν.

Γενικότερα και για να ευνοηθεί η ανάπτυξη του εμπορίου στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς, η Επιτροπήπέβαλε στο Συμβούλιο το 1998 πρόταση νέας οδηγίας όσον αφορά τον ΦΠΑ(3) που θα καταργήσει τη δυνατότητα να επιβάλλεται στους επιχειρηματίες των άλλων κρατών μελών να καθορίζουν αντίκλητο ο οποίος θα οφείλει να καταβάλει το φόρο.

(1) ΕΕ L 145 της 13.6.1977.

(2) ΕΕ L 376 της 31.12.1991.

(3) ΕΕ C 409 της 30.12.1998.