ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3989/00

υποβολή: Jonas Sjstedt (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(21 Δεκεμβρίου 2000)

Θέμα: Ο σουηδικός νόμος για τη σύναψη δημοσίων συμβάσεωνπό το φως της σχετικής οδηγίας Ε.Ε.

Στη Σουηδία διάφοροι πολιτικοί και αναθέτουσες αρχές των δήμων διαμαρτύρονται κατά του σουηδικού νόμου που αφορά τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων. Πολλοί δήμοι εξέφρασαν την άποψη ότι ο νόμος τους παρεμποδίζει να επιβάλλουν στις εταιρείες απαιτήσεις πουπαγορεύονται από την κοινωνική πολιτική, π. χ. στον περιβαλλοντικό τομέα.

Ο νόμος περί συνάψεως δημοσίων συμβάσεων θεσπίστηκε το 1994 ως μέτρο αναπροσαρμογής στην Ε.Ε. Κατά την άποψη πολλών δημοτικών πολιτικών φορέων η Σουηδία δεν θα έπρεπε να εφαρμόζει τόσο αυστηρούς κανόνες όσο αυτούς που ισχύουν σήμερα. Από έρευνα που δημοσιεύθηκε πρόσφατα προκύπτει ότι, σε όλη την Ευρώπη, η Σουηδία είναι αυτή που εφαρμόζει το σκληρότερο νόμο όσον αφορά τη σύναψη συμβάσεων.

Έχει άραγε μελετήσει η Επιτροπή τους διάφορους εθνικούς νόμους στον τομέα της σύναψης συμβάσεων; Προσυπογράφει άραγε η Επιτροπή τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την προαναφερθείσα έρευνα ότι η Σουηδία ερμηνεύειπερβολικά αυστηρά την οδηγία Ε.Ε. στον εν λόγω τομέα και ότι θα μπορούσε να ελαστικοποιήσει τις διατάξεις που διέπουν τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(13 Φεβρουαρίου 2001)

Τα κράτη μέλη οφείλουν να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφώνονται με το κοινοτικό δίκαιο και ιδιαίτερα τα μέτρα που επιβάλλονται για τη μεταφορά των κοινοτικών οδηγιών στο εθνικό τους δίκαιο. Κατά τον έλεγχο των εν λόγω εθνικών μέτρων μεταφοράς, τον οποίο διενεργεί δυνάμει του ρόλου της ως θεματοφύλακα των συνθηκών, η Επιτροπή περιορίζεται στο να εξασφαλίζει ότι όλες οι κοινοτικές διατάξεις έχουν μεταφερθεί σωστά. Σχετικά με το θέμα αυτό, η Επιτροπή φροντίζει ιδιαίτερα για τη σωστή μεταφορά των διατάξεων που δημιουργούν δικαιώματαπέρ τωνποψηφίων, αφενός, και των αγοραστών του δημοσίου τομέα, αφετέρου.

Στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων, η Επιτροπή επιθυμεί ναπενθυμίσει στο αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου ότι όλες οι διατάξεις των οδηγιών δεν θεσπίζουν ενιαίες κοινοτικές κανονιστικές ρυθμίσεις, με την έννοια ότι, σύμφωνα με ορισμένες από τιςποχρεώσεις δυνάμει των οδηγιών, τα μέσα και το εύρος των ληφθέντων μέτρων επαφίενται εν μέρει στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών. Όπως έχει εξάλλου επιβεβαιωθεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην απόφαση που εξέδωσε στις 20 Σεπτεμβρίου 1988 στηνπόθεση 31/87 (Beentjes, σκέψη 20), τα κράτη μέλη είναι επομένως ελεύθερα να διατηρούν ή να θεσπίζουν κανόνες ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων,πό τον όρο ότι τηρούν όλες τις σχετικές διατάξεις του κοινοτικού δικαίου και κυρίως τις απαγορεύσεις που απορρέουν από τις αρχές τις οποίες καθιερώνει η συνθήκη ΕΚ όσον αφορά το δικαίωμα ελεύθερης παροχήςπηρεσιών. Έτσι, παραδείγματος χάριν, ορισμένα κράτη μέλη, όπως η Σουηδία, προβλέπουν στη νομοθεσία τους ένα περιβαλλοντικό κριτήριο ανάθεσης. Οι οδηγίες για τις δημόσιες συμβάσεις(1) και η συνθήκη ΕΚ δεν απαγορεύουν τα κριτήρια αυτού του είδους, εφόσον τα τελευταία αυτά συνδέονται άμεσα με το αντικείμενο της σύμβασης και περιέχουν οικονομικό πλεονέκτημα για την αναθέτουσα αρχή. Ομοίως, τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να προβλέπουν διατάξεις που να εφαρμόζονται κάτω από τα κατώτατα όρια, με την προϋπόθεση ότι τηρείται το κοινοτικό δίκαιο.

Η Επιτροπή δεν έχει γνώση της έρευνας στην οποία αναφέρεται το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου. Ωστόσο, εάν ο αξιότιμος βουλευτής θεωρεί, παρά τα ανωτέρω, ότι οι διατάξεις της σουηδικής νομοθεσίας για τις δημόσιες συμβάσεις αντιβαίνουν προς το σχετικό κοινοτικό δίκαιο, εννοείται ότι η Επιτροπή είναι πρόθυμη να εξετάσει τους συγκεκριμένους λόγους διαμαρτυρίας.

Όσον αφορά ιδιαίτερα τη θεώρηση περιβαλλοντικών και κοινωνικών απαιτήσεων στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του αξιότιμου βουλευτή στην ανακοίνωσή της της 11ης Μαρτίου 1998(2), στην οποία εκτίθενται οι διάφορες δυνατότητες πουπάρχουν σήμερα ώστε να ληφθούνπόψη παρόμοια ζητήματα στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων. Στην εν λόγω ανακοίνωση, η Επιτροπή ανέλαβε δέσμευση να εκδώσει δύο ερμηνευτικές ανακοινώσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά την ενσωμάτωση περιβαλλοντικών στόχων στις δημόσιες συμβάσεις και η δεύτερη την ενσωμάτωση κοινωνικών στόχων. Οι δύο αυτές ανακοινώσεις, τις οποίες η Επιτροπή ανέλαβε να καταρτίσει στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου του 2001 σχετικά με το περιβάλλον και του πρώτου εξαμήνου του 2001 σχετικά με τις κοινωνικές πτυχές, θα αποσκοπούν στην αποσαφήνιση των προϋποθέσεωνπό τις οποίες οι στόχοι αυτοί μπορούν να ληφθούνπόψη σε συμφωνία με το κοινοτικό δίκαιο.

(1) Δηλαδή η οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεωνπηρεσιών, ΕΕ L 209 της 24.7.1992" η οδηγία 93/36/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών, ΕΕ L 199 της 9.8.1993" η οδηγία 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων, ΕΕ L 199 της 9.8.1993 και η οδηγία 97/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 1997, περί τροποποιήσεως των οδηγιών 92/50/ΕΟΚ, 93/36/ΕΟΚ και 93/37/ΕΟΚ, ΕΕ L 328 της 28.11.1997.

(2) COM(98)143 τελικό.