ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3600/00

υποβολή: Luciano Caveri (ELDR) προς την Επιτροπή

(22 Νοεμβρίου 2000)

Θέμα: Η έννοια του de minimis

Εμφανίζεται μία αυξανόμενη αντίθεση μεταξύ των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων για την επαγγελματική κατάρτιση και της ακαμψίας ορισμένων κανόνων που αφορούν την αρχή του ανταγωνισμού, οι οποίοι αποτελούν σήμερα προϋπόθεση για να εισπράξουν οι επιχειρήσεις τη χρηματοδότηση. Ο κανόνας του de minimis, που θέτει κατώτατο όριο 100 000 ευρώ σε τρία χρόνια για κάθε επιχείρηση που θέλει να εισπράξει τους πόρους αυτούς, δίνει μια ακραία ερμηνεία της κατάρτισης, με συνέπεια να αποτελεί σημαντικό και αποκλειστικό πλεονέκτημα της επιχείρησης, παραγνωρίζοντας τις επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο και τις προσωπικές γνώσεις των εργαζομένων" με τον τρόπο αυτό οι στόχοι απομακρύνονται από τη βάση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου, που αποβλέπει και στην ενίσχυση της αγοράς εργασίας.

Ποια μέτρα θα ληφθούν για την ελαστικοποίηση της έννοιας του de minimis, ώστε να επανεξεταστούν ορισμένες στρεβλώσεις της ίδιας της έννοιας του ανταγωνισμού και να καταστεί ευκολότερη η πρόσβαση στα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(1 Φεβρουαρίου 2001)

Η βελτίωση της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής κατάρτισης αποτελεί έναν από τους στόχους πολιτικής των ευρωπαϊκών διαρθρωτικών ταμείων. Η Επιτροπή καθώς και τα κράτη μέλη δεσμεύονται, για τη χρηματοδότηση αυτών των μέτρων, από τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων οι οποίοι έχουν καθοριστεί για να αποφεύγεται η στρέβλωση του ανταγωνισμού.

Σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση θα πρέπει να τονιστεί ότι πολλά μέτρα σε αυτούς τους τομείς δεν αποτελούν κρατική ενίσχυση και μπορούν συνεπώς να εφαρμόζονται ελεύθερα από τα κράτη μέλη. Ακριβώς αυτή είναι η περίπτωση των γενικών μέτρων τα οποία ωφελούν απευθείας τους πολίτες και τους εργαζόμενους παντού και τα οποία δεν προσφέρουν κανένα πλεονέκτημα σε ορισμένες επιχειρήσεις ή κλάδους. Παραδείγματα είναι: η σχολική εκπαίδευση και η αρχική επαγγελματική κατάρτιση (όπως οι συμβάσεις μαθητείας και τα συστήματα εναλλασσόμενης κατάρτισης)" η επαγγελματική επιμόρφωση ή η επαναεπιμόρφωση των ανέργων, περιλαμβανομένης της πρακτικής εξάσκησης στις επιχειρήσεις" τα μέτρα που απευθύνονται άμεσα στους εργαζομένους, δίνοντας σε αυτούς την ευκαιρία να επιμορφωθούν χωρίς να έχουν άμεση σύνδεση με την επιχείρηση ή τη βιομηχανία στην οποία εργάζονται (δηλαδή το σύστημα learning account). Άλλα μέτρα δεν εμπίπτουν στο πεδίο των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων για το λόγο ότι είναι ανοικτά σε όλες τις επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς χωρίς διάκριση και χωρίς οι αρχές κατά την εφαρμογή του μέτρου να έχουν διακριτική εξουσία, δηλαδή γενικά καθεστώτα φορολογικών κινήτρων, όπως αυτόματες φορολογικές απαλλαγές, ανοικτά σε όλες τις επιχειρήσεις που επενδύουν στην επαγγελματική κατάρτιση του προσωπικού τους.

Η Επιτροπή, σε ό,τι αφορά τα μέτρα επαγγελματικής κατάρτισης που αποτελούν κρατική ενίσχυση, θέσπισε τα κριτήρια αξιολόγησης σε ένα πλαίσιο για τις ενισχύσειςπέρ της επαγγελματικής κατάρτισης(1). Το πλαίσιο αυτό επιβεβαιώνει τη θετική προσέγγιση της Επιτροπής έναντι των μέτρων επαγγελματικής κατάρτισης και επιτρέπει την ενίσχυση της επαγγελματικής κατάρτισης για γενική επαγγελματική κατάρτιση έως το 90 % των επιλέξιμων δαπανών. Η Επιτροπή για να απλοποιήσει τις διαδικασίες γνωστοποίησης των κρατικών δαπανών και να διευκολύνει τη χορήγηση ενίσχυσης στην επαγγελματική κατάρτιση αποφάσισε στις 6 Δεκεμβρίου 2000 να εκδώσει έναν κανονισμό για εξαίρεση στις ενισχύσειςπέρ της επαγγελματικής κατάρτισης, ο οποίος ενσωματώνει τα κριτήρια αξιολόγησης του πλαισίου για τις ενισχύσεις στην επαγγελματική κατάρτιση. Ως συνέπεια, τα μέτρα ενισχύσεωνπέρ της επαγγελματικής κατάρτισης που πληρούν τους όρους αυτού του κανονισμού, κανονισμός της Επιτροπής (ΕΚ) αριθ. 68/2001 της 12ης Ιανουαρίου 2001 για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης ΕΚ περί ενισχύσεων στην επαγγελματική κατάρτιση(2), μπορούν στο μέλλον να χορηγηθούν χωρίς γνωστοποίηση και χωρίς την εξουσιοδότηση της Επιτροπής.

Τέλος, τα μέτραπέρ της επαγγελματικής κατάρτισης που ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις δεν αποτελούν κρατική ενίσχυση εάν παραμένουν κάτω από το de minimis όριο(3). Στις 6 Δεκεμβρίου 2000 η Επιτροπή εξέδωσε έναν κανονισμό που κωδικοποιεί τον κανόνα de minimis. Σε αυτόν τον κανονισμό, κανονισμός της Επιτροπής (ΕΚ) αριθ. 69/2001 της 12ης Ιανουαρίου 2001 για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης ΕΚ περί των ενισχύσεων de minimis, η Επιτροπή, δεδομένης της εμπειρίας της, διατήρησε το όριο των 100 000 ευρώ για τρία χρόνια. Ο κανονισμός de minimis δεν αντίκειται στη δυνατότητα να λάβουν επιχειρήσεις, ακόμα και για το ίδιο σχέδιο, κρατική ενίσχυση που εγκρίθηκε από την Επιτροπή ή που καλύφθηκε από έναν κανονισμό ομαδικής εξαίρεσης.

Συνεπώς η Επιτροπή θεωρεί ότι η θετική της συμπεριφορά απέναντι στην εκπαίδευση και στην επαγγελματική κατάρτιση αντανακλάται κατάλληλα στους ισχύοντες κανόνες.

(1) ΕΕ C 343 της 11.11.1998.

(2) ΕΕ L 10 της 13.1.2001.

(3) Βλέπε ανακοίνωση της Επιτροπής ΕΕ C 68 της 6.3.1996.