ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1450/00

υποβολή: Wolfgang Ilgenfritz (NI) προς την Επιτροπή

(10 Μαΐου 2000)

Θέμα: Σύστημα εκμίσθωσης-πώλησης (leasing) οχημάτων στην ευρωπαϊκή αγορά

Η αυστριακή επιχείρηση μεταφορών Unitrans απέτρεψε την πτώχευση μιας ιταλικής μεταφορικής εταιρίας εξαγοράζοντάς την.

Η Unitrans εκμισθώνει στην ιταλική θυγατρική της εταιρία, εξ αιτίας της οικονομικής κατάστασης της τελευταίας (διαθέτει μόνο περιορισμένα μέσα) τα δικά της αυστριακά οχήματα.

Αυτή η μορφή συνεργασίας έχει προς το παρόν απαγορευθεί, επειδή η Unitrans δεν διαθέτει τίτλους κατοχής των οχημάτων, όπως διαφαίνεται από το ιταλικό μητρώο ταξινόμησης.

Στο μητρώο αυτό μπορούν όμως να καταχωρηθούν μόνον κάτοχοι οχημάτων με εμπορική έδρα στην Ιταλία. Κατά συνέπεια αποκλείεται κάθε ξένη εταιρία εκμίσθωσης.

1. Γνωρίζει η Επιτροπή το ανωτέρω περιστατικό;

2. Εάν ναί, ποια μέτρα προτίθεται να λάβει για να αντιμετωπίσει αυτή την παραβίαση της αρχής της ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων και παροχήςπηρεσιών;

3. Εάν όχι, πώς αιτιολογεί η Επιτροπή τη στάση της;

Απάντηση του κ. M. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Ιουνίου 2000)

Το αξιότιμο μέλος ζήτησε να πληροφορηθεί σε ποιο βαθμό η Επιτροπή θα μπορούσε να λάβει μέτρα όσον αφορά την ιταλική νομοθεσία η οποία απαιτεί από μια αυστριακή εταιρεία χρηματοδοτικής μίσθωσης (leasing) να έχει την εμπορική της έδρα στην ιταλική επικράτεια προκειμένου να ταξινομήσει τα οχήματα leasing της στο εν λόγω κράτος μέλος. Η εταιρεία προτίθεται να συνάψει σύμβαση leasing με μια ιταλική επιχείρηση την οποία εξαγόρασε.

Το θέμα πρέπει να εξεταστείπό το πρίσμα της ελεύθερης κυκλοφορίας τωνπηρεσιών (άρθρα 49 κ.επ. (πρώην άρθρο 59) της συνθήκης ΕΚ), αλλά όχι της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων (άρθρα 28 κ.επ. (πρώην άρθρο 30) της συνθήκης ΕΚ). Στην προκειμένη περίπτωση, πράγματι φαίνεται ότι μια σύμβαση leasing θέτει ένα όχημα στη διάθεση ενός χρήστη, ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, το επιστρέφει στην εταιρεία όταν λήξει η σύμβαση. Το Δικαστήριο έχει ήδη πολλές φορές αναγνωρίσει τη σκοπιμότητα εφαρμογής του άρθρου 49 της συνθήκης σε τέτοιες περιπτώσεις(1).

Όταν η ταξινόμηση ενός οχήματοςπόκειται στον όρο να έχει μια εταιρεία leasing την έδρα της στην εθνική επικράτεια, η εταιρεία αυτή στερείται της δυνατότητας να προσφέρει τιςπηρεσίες της σε ένα κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο εδρεύει.

Έτσι, ένας τέτοιος περιορισμός δεν θα μπορούσε να αιτιολογηθεί παρά μόνον εάν το εθνικό μέτρο βασιζόταν σε ρητή διάταξη παρέκκλισής του από το κοινοτικό δίκαιο, όπως το άρθρο 46 (πρώην άρθρο 56) της συνθήκης ΕΚ, ή βασιζόταν σε κάποιο πολύ σημαντικό λόγο γενικού συμφέροντος εντός των ορίων της αρχής της αναλογικότητας. Οι όροι ταξινόμησης θα πρέπει εν προκειμένω να αξιολογούνται σε σχέση με την οδική ασφάλεια, αλλά και με την καταβολή των τελών ταξινόμησης.

Όσον αφορά όλες τις ερωτήσεις, το Δικαστήριο καλείται ήδη να αποφανθεί σχετικά με προδικαστικό αίτημα του εμπορικού δικαστηρίου της Βιέννης, της 10ης Νοεμβρίου 1999, (υπόθεση Cura Anlagen, C451/99), σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 49 της συνθήκης ΕΚ. Ηπόθεση αφορά το ίδιο είδος εμποδίων τα οποία αντιμετώπισε μια γερμανική εταιρεία leasing που επιθυμούσε να προσφέρει τιςπηρεσίες της leasing στην Αυστρία. Με βάση την απόφαση του Δικαστηρίου, η οποία πιθανώς δεν θα εκδοθεί πριν από το 2001, η Επιτροπή είναι έτοιμη να επανεξετάσει τη σκοπιμότητα ανάληψης πρωτοβουλιών σχετικά με το εν λόγω πρόβλημα.

(1) Υποθέσεις Aro Lease, C-190/95, απόφαση της 17.7.1997" Lease Plan, C 390/96, απόφαση της 7.5.1998"