ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3435/98

υποβολή: María Estevan Bolea (PPE) προς την Επιτροπή

(24 Νοεμβρίου 1998)

Θέμα: Παράνομες μέθοδοι καθαρισμού πετρελαιοφόρων πλοίων

Στις 3 Οκτωβρίου 1998 βρέθηκε μια ποσότητα από σακούλες γεμάτες με πετρέλαιο που ρύπαναν περισσότερα από 60 χιλιόμετρα πορτογαλικής ακτής. Εικάζεται ότι οι σακούλες αυτές βρέθηκαν εκεί ύστερα από τον καθαρισμό με παράνομες μεθόδους των δεξαμενών πετρελαιοφόρων πλοίων, χωρίς να εντοπιστούν στην ανοικτή θάλασσα.

Ποιά συστήματα εποπτείας και ελέγχου διαθέτουν τα κράτη μέλη για την αποτροπή τέτοιων περιστατικών;

Ο καθαρισμός δεξαμενών των τάνκερ στην ανοικτή θάλασσα αποτελεί συνήθη πρακτική στα ύδατα της Κοινότητας;

Ποιά είδη κυρώσεων εφαρμόζονται για τα πετρελαιοφόρα πλοία που προβαίνουν σε τέτοιους καθαρισμούς;

Έχει καταγράψει η Επιτροπή κάποιες επιτυχίες στον τομέα αυτόν στην Κοινότητα; Εάν ναι, μπορεί να μας παράσχει σχετικές πληροφορίες;

Απάντηση του κ. Kinnock εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Ιανουαρίου 1999)

Η παρακολούθηση και ο έλεγχος της θαλάσσιας ρύπανσης γίνεται από κάθε κράτος μέλος στα παράκτια ύδατά του. Κανένα κράτος μέλος δεν έχει την ικανότητα να ασκεί παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως που απαιτεί τη συμμετοχή εξειδικευμένου αεροσκάφους. Είναι ιδιαίτερα δύσκολη η παρακολούθηση σκαφών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ρύπανση τη νύχτα και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Ακόμη δεν έχει καταστεί δυνατόν να παρακολουθηθούν τα ίχνη ενός ρυπαίνοντος πλοίου από την ανάλυση του ρύπου, αλλά οι εργασίες για τη "λήψη των δακτυλικών αποτυπωμάτων" των πετρελαιοφόρων έχουν προχωρήσει ικανοποιητικά και συνεπώς η παρακολούθηση των ιχνών των ρυπαινόντων πλοίων μπορεί να βελτιωθεί στο μέλλον.

Η εκφόρτωση των εκπλυμάτων και των καταλοίπων των πετρελαιοφόρων στην θάλασσα ελέγχεται αυστηρά από τη διεθνή σύμβαση για την πρόληψη της ρύπανσης που προέρχεται από πλοία (MARPOL), η οποία εγκρίθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), ώστε αυτού του είδους οι απορρίψεις να περιοριστούν στον απόλυτο ελάχιστο βαθμό. Παρότι ο καθαρισμός των δεξαμενών διενεργείται σε ορισμένα πετρελαιοφόρα λόγω λειτουργικής ανάγκης, οι απορρίψεις αυτές, σε μεγάλο βαθμό, απαγορεύονται στα παράκτια ύδατα και σε διεθνώς συμφωνημένες ειδικές περιοχές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται τα ύδατα της βορειοδυτικής Ευρώπης, της Βαλτικής και της Μεσογείου, αλλά όχι επί του παρόντος οι θάλασσες στα ανοιχτά της Πορτογαλίας. Κατά συνέπεια, η εκφόρτωση των εκπλυμάτων των δεξαμενών και των καταλοίπων σε ειδικές περιοχές πρέπει να λαμβάνει χώρα σε λιμένες που χρησιμοποιούν κατάλληλες εγκαταστάσεις υποδοχής τις οποίες όλα τα συμβαλλόμενα μέρη στην σύμβαση MARPOL (στα οποία περιλαμβάνονται όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι υποχρεωμένα να διαθέτουν.

Η Επιτροπή ενέκρινε πρόσφατα πρόταση σχετικά με τις λιμενικές εγκαταστάσεις υποδοχής για παραγόμενα στο πλοίο απόβλητα και κατάλοιπα φορτίου από πλοία(1), που θα ενισχύσει τις απαιτήσεις της MARPOL προβλέποντας ότι όλοι οι λιμένες πρέπει να διαθέτουν τέτοιες εγκαταστάσεις και ότι τα πλοία πρέπει να τις χρησιμοποιούν. Αναμένεται ότι αυτό θα μειώσει σε μεγάλο βαθμό ή και θα εξαλείψει την παράνομη ρύπανση από το πετρέλαιο. Επιπλέον, ο κανονισμός (ΕΚ) 2978/94 του Συμβουλίου της 21ης Νοεμβρίου 1994 (για την εκτέλεση του ψηφίσματος Α.747(18) του ΙΜΟ σχετικά με την εφαρμογή της καταμέτρησης της χωρητικότητας των χώρων έρματος στα πετρελαιοφόρα διαχωρισμένου έρματος(2)) προβλέπει ευνοϊκές κλίμακες επιβολής λιμενικών τελών στους κοινοτικούς λιμένες για πετρελαιοφόρα με δεξαμενές διαχωρισμένου έρματος. Στα πετρελαιοφόρα αυτού του τύπου κατασκευής ο καθαρισμός των δεξαμενών έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει εξαλειφθεί.

Σε σκάφη, τα οποία παραβαίνουν τις απαιτήσεις της σύμβασης Marpol, επιβάλλονται ποινές εκ μέρους των μεμονωμένων κρατών μελών, σύμφωνα με τη νομοθεσία τους, όπως προβλέπεται από τη σύμβαση. Οι επιβαλλόμενες ποινές ποικίλλουν, και είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν βαριά πρόστιμα.

Οι εθνικές αρχές που ευθύνονται για την παρακολούθηση και τον καθαρισμό αυτού του τύπου πετρελαϊκής ρύπανσης, τηρούν αρχεία για τα συμβάντα αυτού του είδους. Η εθνική διοίκηση καλείται να δηλώσει στον ΙΜΟ το συμβάν καθώς και τα μέτρα τα οποία ελήφθησαν. Επί του παρόντος δεν απαιτείται η δήλωση αυτών των συμβάντων στην Επιτροπή.

(1) ΕΕ C 271 της 31.8.1998.

(2) ΕΕ L 319 της 12.12.1994.