ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1310/00

υποβολή: Nicholas Clegg (ELDR) προς την Επιτροπή

(27 Απριλίου 2000)

Θέμα: Σήμανσηφαντουργικών προϊόντων

Ποίες είναι οι εν ισχύι διατάξεις που διέπουν τις απαιτήσεις σημάνσεως σε ευρωπαϊκό ή πολυμερές επίπεδο γιαφαντουργικά προϊόντα από κράτη εκτός ΕΕ; Ποία μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή για να θεσπίσει

καλλίτερες και δεσμευτικές απαιτήσεις σημάνσεως, ώστε στους Ευρωπαίους καταναλωτέςφαντουργικών προϊόντων μη κοινοτικής προελεύσεως να παρέχονται περισσότερες πληροφορίες για το κράτος προελεύσεως και τη μέθοδο παραγωγής τωνφαντουργικών προϊόντων τα οποία αγοράζουν;

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Ιουνίου 2000)

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το μοναδικό νομικό μέσο για τη σήμανσηφαντουργικών προϊόντων είναι η οδηγία 96/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, περί των ονομασιών τωνφανσίμων(1), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 97/37/ΕΚ της Επιτροπής, της 19ης Ιουνίου 1997(2). Ταφάνσιμα προϊόντα, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής τους, μπορούν να διατίθενται στην κοινοτική αγορά μόνο αν πληρούν τις διατάξεις της εν λόγω οδηγίας η οποία ορίζει τη σωστή αναγραφή της ινικής σύνθεσης τωνφάνσιμων προϊόντων. Εκτός αυτού, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να εφαρμόζουν εθνικές διατάξεις για την προστασία της εμπορικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας, τις ενδείξεις προελεύσεως, τις ονομασίες καταγωγής και την καταστολή του αθέμιτου ανταγωνισμού (Άρθρο 14), εφόσον οι διατάξεις αυτές είναι σύμφωνες με τις αρχές που διέπουν την εσωτερική αγορά της Κοινότητας.

Σε πολυμερές επίπεδο, δενπάρχει ειδική νομοθεσία για τη σήμανσηφαντουργικών προϊόντων. Οποιαδήποτε εθνική νομοθεσία στον τομέα αυτό πρέπει επομένως να κρίνεται στο πλαίσιο των γενικών αρχών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) όπως ο κανόνας της μη εισαγωγής διακρίσεων. Επιπλέον, βάσει της συμφωνίας για τα τεχνικά εμπόδια στις εμπορικές συναλλαγές, τα μέλη του ΠΟΕ πρέπει να εξασφαλίζουν ότι οι τεχνικοί κανόνες δεν δημιουργούν άσκοπα εμπόδια στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές.

Συνεπώς, ενώ οι κανόνες του ΠΟΕ επιβάλλουν τη μη διακριτική εφαρμογή τυχόνποχρεωτικών απαιτήσεων σήμανσης της καταγωγής τόσο στα κοινοτικά όσο και στα μη κοινοτικά αγαθά, η απαίτηση καθορισμού της χώρας καταγωγής τουλάχιστον στο εσωτερικό της Κοινότητας δεν θα ήταν συμβατή με το κοινοτικό δίκαιο.

Όσον αφορά την ειδική περίπτωση της ένδειξης της καταγωγής’, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ηποχρεωτική σήμανση της εθνικής καταγωγής (όπως κατασκευάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο) είναι ασυμβίβαστη με το κοινοτικό δίκαιο, δεδομένου ότι πρέπει να θεωρηθεί μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικό περιορισμό που απαγορεύεται από το άρθρο 28 (πρώην άρθρο 30) της συνθήκης ΕΚ. Τυχόν απαίτηση ένδειξης της καταγωγής στο εσωτερικό της Κοινότητας μπορεί να παρακινεί τον καταναλωτή να προτιμά τα εγχώρια προϊόντα και θα έχει ως συνέπεια να επιβραδύνεται η αμοιβαία οικονομική διείσδυση στο πλαίσιο της Κοινότητας(3).

Εκτός από τους νομικούς αυτούς περιορισμούς, πρέπει να ληφθεί δεόντωςπόψη ο πιθανός αντίκτυπος τέτοιων μέτρων σε άλλους ενδιαφερόμενους, όπως οι κοινοτικοί κατασκευαστές, δεδομένου ότι δεν μπορούν να επιβληθούν συμπληρωματικές απαιτήσεις σήμανσης μόνο σε τρίτες χώρες. Η απαίτηση ανταπόκρισης σε διάφορες προδιαγραφές για διαφορετικές γεωγραφικές αγορές συνεπάγεται ενδεχομένως διοικητικές επιβαρύνσεις για τους κατασκευαστές που δραστηριοποιούνται σε παγκόσμιες αγορές. Η έλλειψηποχρεωτικών απαιτήσεων σήμανσης σε τομείς όπως η ένδειξη της καταγωγής δεν εμποδίζει, ωστόσο, τους κατασκευαστές να παρέχουν συμπληρωματικές πληροφορίες σε εθελοντική βάση.

Αν και προσπαθεί να περιορίσει τιςποχρεωτικές διοικητικές απαιτήσεις στο ελάχιστο, η Επιτροπή είναι, φυσικά, πάντα πρόθυμη να εξετάσει οποιαδήποτεπόδειξη των ενδιαφερόμενων μερών για τη βελτίωση τουφιστάμενου συστήματος σήμανσης.

(1) ΕΕ L 32 της 3.2.1997.

(2) ΕΕ L 169 της 27.6.1997.

(3) Υπόθεση 207/83.