ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3758/98

υποβολή: Roberta Angelilli (NI) προς την Επιτροπή

(11 Δεκεμβρίου 1998)

Θέμα: Εμβάθυνση του θέματος όσον αφορά το καθεστώς της ένοπλης ιδιωτικής φρουράς στην Ιταλία

Αναφορικά μεταξύ άλλων με την προηγούμενη ερώτηση Ε-1713/98(1) σχετικά με το καθεστώς της ένοπλης ιδιωτικής φρουράς στην Ιταλία ερωτάται η Επιτροπή:

1. υφίστανται έγγραφά της σχετικά με την αναγνώριση των νέων επαγγελμάτων που θα μπορούσαν επίσης να αναφέρονται στην αναγνώριση της επαγγελματικής μορφής του σωματοφύλακα που σήμερα στην Ιταλία εμπίπτει στην κατηγορία του ανειδίκευτου εργάτη;

2. η ιδιομορφία και ο λεπτός χαρακτήρας του τομέα, όπως ορθά υπενθύμισε ο Επίτροπος Monti, δεν θα έπρεπε να ωθήσουν προς την αναγνώριση του καθεστώτος του δημοσίου λειτουργού για τους ιδιωτικούς φρουρούς;

3. δεν θεωρεί ότι η μη αναγνώριση του επαγγέλματος θα μπορούσε να αποβεί σε βάρος, τόσο της κατάρτισης του ιδιωτικού φρουρού, όσο και της κοινωνικής πρόνοιας των εργαζομένων;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(12 Φεβρουαρίου 1999)

1. Η Επιτροπή δεν δρομολόγησε ειδικές μελέτες σχετικά με την παροχή ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας. Όσον αφορά την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων που απαιτούνται σε ένα κράτος μέλος, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του αξιότιμου βουλευτή στην οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988 σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών(2), καθώς και στην οδηγία 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992 σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(3).

2. Στο βαθμό που η παροχή ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας συνιστά οικονομική δραστηριότητα κατά την έννοια της συνθήκης ΕΚ, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αποκλείουν τους οικονομικούς τομείς από το πεδίο εφαρμογής της αρχής της μη εισαγωγής διακρίσεων. Πρόκειται για οικονομική δραστηριότητα εφόσον οι αποστολές επιτήρησης και προστασίας βασίζονται σε ιδιωτικές εκθέσεις και η εκτέλεσή τους δεν σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις και το προσωπικό έχουν εξουσίες καταναγκασμού. Η απλή συμβολή στη διατήρηση της δημόσιας ασφάλειας, στην οποία κάθε άτομο μπορεί να κληθεί, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με εξουσίες καταναγκασμού και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άμεση και ειδική συμμετοχή στην άσκηση της δημόσιας εξουσίας κατά την έννοια των άρθρων 55 και 48, παράγραφος 4 της συνθήκης ΕΚ. Η θέση της Επιτροπής επικυρώθηκε πρόσφατα από το Δικαστήριο στην υπόθεση "Επιτροπή κατά Ισπανίας" (απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1998, αριθ. C-114/97).

3. Τα απαραίτητα μέτρα σχετικά με την εκπαίδευση και την κοινωνική προστασία του προσωπικού των επιχειρήσεων ιδιωτικής ασφαλείας υπάγονται, βάσει της σημερινής μορφής του κοινοτικού δικαίου, στην αρμοδιότητα των κρατών μελών. Στο βαθμό που τηρείται η αρχή της μη εισαγωγής διακρίσεων, καθώς και η αρχή της αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων σύμφωνα με τις προαναφερθείσες οδηγίες, το ενδιαφερόμενο κράτος μπορεί να λάβει μέτρα προκειμένου να επιτύχει ένα σκοπό γενικού συμφέροντος εντός των ορίων της αρχής της αναλογικότητας.

(1) ΕΕ C 13 της 18.1.1999, σελ. 67.

(2) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(3) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.