ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1560/98

υποβολή: Graham Watson (ELDR) προς την Επιτροπή

(19 Μαΐου 1998)

Θέμα: Έκτη Οδηγία - Άρθρο 10

Θα προβεί η Επιτροπή σε δηλώσεις σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 10 της Έκτης Οδηγίας (77/388/ΕΟΚ)(1) και τη μέθοδο που χρησιμοποιούν σήμερα τα κράτη μέλη προκειμένου να συμμορφωθούν με το εν λόγω άρθρο, το οποίο ορίζει ότι η ημερομηνία έκδοσης ενός τιμολογίου μπορεί να θεωρηθεί ως "γενεσιουργός αιτία του φόρου" μόνο για "ορισμένες πράξεις ή ορισμένες κατηγορίες υποκειμένων στον φόρο";

Θα σχολιάσει η Επιτροπή τη μέθοδο που χρησιμοποιεί σήμερα το Η.Β. μετά την κατάργηση της κλασσικής μεθόδου υπολογισμού των μικτών εσόδων;

Ποιά μέθοδος χρησιμοποιείται σήμερα από τα άλλα κράτη μέλη;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Ιουλίου 1998)

Με βάση τη γενική αρχή που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 10 παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας περί ΦΠΑ, ο φόρος καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο παράδοσης του αγαθού ή παροχής της υπηρεσίας. Εντούτοις, κατά παρέκκλιση από τη γενική αυτή αρχή, στο τρίτο εδάφιο του άρθρου 10 παράγραφος 2 ορίζεται ότι τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να προβλέπουν ότι, για ορισμένες πράξεις ή ορισμένες κατηγορίες υποκειμένων στον φόρο, ο φόρος καθίσταται απαιτητός σε διαφορετικό χρονικό σημείο. Παραδείγματος χάρη, στην περίπτωση της παροχής υπηρεσιών ή των λιανικών πωλήσεων, τα κράτη μέλη μπορεί να κρίνουν ότι ενδείκνυται περισσότερο να προβλεφθεί ότι ο ΦΠΑ καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο έκδοσης του τιμολογίου ή κατά τον χρόνο της εξόφλησης. Τέτοιου είδους ρυθμίσεις ισχύουν σε διάφορα κράτη μέλη και υπό ποικίλες προϋποθέσεις.

Βάσει της συνήθους μεθόδου υπολογισμού των μικτών εσόδων η οποία είχε θεσπισθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο δυνάμει της ανωτέρω διάταξης, οι λιανέμποροι δικαιούνταν να καταβάλουν τον οφειλόμενο φόρο σε μεταγενέστερο χρόνο στην περίπτωση κατά την οποία δεν τους είχε καταβληθεί ολόκληρο το αντίτιμο κατά τον χρόνο της παροχής. Η εφαρμογή της "μεθόδου" αυτής επιτρεπόταν, ωστόσο, μόνο εφόσον η χρηματοδότηση του χρέους είχε γίνει από τον ίδιο τον προμηθευτή, ενώ αποκλειόταν σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η καταβολή για τα παρασχεθέντα αγαθά είχε πραγματοποιηθεί από κάποιον τρίτο, παραδείγματος χάρη από χρηματοδοτικό πιστωτικό οίκο.

Η απόφαση για την κατάργηση της "μεθόδου" ελήφθη από το Ηνωμένο Βασίλειο στο πλαίσιο του προϋπολογισμού που κατετέθη τον Νοέμβριο του 1996, και τούτο για διάφορους λόγους. Καταρχάς, είχε παύσει σε μεγάλο βαθμό να ισχύει το σκεπτικό βάσει του οποίου καθιερώθηκε η ρύθμιση το 1978. Ειδικότερα, στόχος της ρύθμισης ήταν η άμβλυνση του προβλήματος που αντιμετώπιζαν εξαιτίας των επισφαλών απαιτήσεων οι λιανέμποροι οι οποίοι αναλάμβαναν οι ίδιοι το κόστος της παροχής πίστωσης. Ωστόσο, μεταγενέστερα καθιερώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ειδική ρύθμιση για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ επί επισφαλών απαιτήσεων. Πέραν αυτού, υπήρχαν φόβοι ότι η "μέθοδος" ήταν πιθανό να χρησιμεύσει για λόγους φοροδιαφυγής.

Το καθεστώς που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την κατάργηση της "μεθόδου" σηματοδοτεί την επάνοδο στην εφαρμογή της γενικής αρχής που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 10 παράγραφος 2, δηλαδή ότι ο φόρος καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο της παροχής.

(1) ΕΕ L 145 της 13.6.1977, σελ. 1.