ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1039/99

υποβολή: Marco Cellai (NI) προς την Επιτροπή

(20 Απριλίου 1999)

Θέμα: Πρωτοβουλία για την προστασία του ελαιόλαδου

Ο Κανονισμός (ΕΚ) 2815/98 (Παράρτημα Β) της 22ας Δεκεμβρίου 1998(1) σχετικά με τα εμπορικά πρότυπα για το ελαιόλαδο έχει μεταβατικό χαρακτήρα με ισχύ μέχρι την 31 Ιανουαρίου 2001. Σύμφωνα με τον κανονισμό αυτόν, ο προσδιορισμός της καταγωγής του εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου και του παρθένου ελαιολάδου στις ετικέτες των εν λόγω συσκευασιών είναι προαιρετικός (άρθρο 1) και συνδέεται μόνο με την περιοχή στην οποία γίνεται η επεξεργασία της ελιάς δεδομένου ότι: "ένα εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο ή ένα παρθένο ελαιόλαδο θεωρείται ότι έχει παραχθεί σε μια γεωγραφική ζώνη, μόνον εφόσον το εν λόγω έλαιο παρήχθη από ελιές σε ένα ελαιοτριβείο που βρίσκεται στην εν λόγω ζώνη" (άρθρο 3). Ο κανονισμός αυτό θεωρεί άνευ σημασίας το πού και το πώς παρήχθησαν οι ελιές και κατοχυρώνει ότι αρκεί και μόνο να παρέχεται η εγγύηση που αφορά την τοποθεσία του ελαιοτριβείου.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο νέος κοινοτικός κανονισμός (αριθ. 2815/98) δεν εφαρμόζεται στα ήδη κατατεθέντα σήματα και, ως εκ τούτου, οι ιταλικές επιχειρήσεις που προμηθεύονται ξένο έλαιο μπορούν να εξακολουθήσουν την πρακτική αυτή κάνοντας τον καταναλωτή να πιστέψει ότι αγοράζει ιταλικό έλαιο, ερωτάται η Επιτροπή:

α) γνωρίζει ότι το να παρουσιάζεται ως έλαιο ιταλικής προέλευσης ένα έλαιο που παράγεται με ελιές από την Ισπανία ή απο την Τουρκία μόνο επειδή εμφιαλώνεται στην Ιταλία συνιστά νομιμοποιημένη απάτη εις βάρος του καταναλωτή και καθεστώς εύνοιας στις πλέον αδίστακτες ελαιοπαραγωγικές επιχειρήσεις;

β) σε καταφατική περίπτωση, πώς προτίθεται να αποκαταστήσει αυτή την κατάφορη αδικία που δημιουργεί ο εν λόγω κοινοτικός κανονισμός;

γ) δεν θεωρεί ότι ο προσδιορισμός της καταγωγής, όπως προβλέπεται στον Κανονισμό (ΕΚ) 2815/98, έρχεται σε αντίθεση με τη στρατηγική ποιοτικής στήριξης των προϊόντων η οποία βασίζεται στον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους που εξαρτάται όχι μόνο από το στάδιο της κατεργασίας των ημικατεργασμένων προϊόντων αλλά επίσης, κατά κύριο λόγο όσον αφορά τις ελιές, από τον τόπο παραγωγής του καρπού;

δ) δεν θεωρεί εξάλλου ότι ο κανονισμός αυτός συνιστά απειλή για τις παραδοσιακές πρακτικές και υπονομεύει τα θεμιτά συμφέροντα του συγκεκριμένου αυτού τομέα της γεωργίας;

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαΐου 1999)

Η Επιτροπή πιστεύει ότι με τη θέση σε εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) 2815/98 της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1998 σχετικά με τα εμπορικά πρότυπα για το ελαιόλαδο, τίθεται τέρμα στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί όσον αφορά την ένδειξη της καταγωγής και η οποία οδηγούσε σε σύγχυση ή, ενδεχομένως, σε εξαπάτηση του καταναλωτή.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι παρατηρήσεις του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου αφορούν μόνο την αναφορά ενός κράτους μέλους ως τόπου καταγωγής. Σε περιφερειακό επίπεδο, πρέπει να τηρούνται οι προϋποθέσεις σχετικά με τις προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης και τις προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις. Ορισμένες από τις προϋποθέσεις αυτές δεν έχουν προφανώς, πλέον νόημα στο επίπεδο του συνόλου ενός κράτους μέλους. Πιο συγκεκριμένα, οι ανταλλαγές ελαιοκάρπου που προορίζεται για την παραγωγή παρθένου ή εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου είναι στην πράξη ανύπαρκτες διότι δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον από τεχνική ή από οικονομική άποψη.

Η Επιτροπή επισύρει την προσοχή του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου στο γεγονός ότι, αντίθετα με όσα ισχυρίζεται, από την ημερομηνία θέσεως σε εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) 2815/98 οι ιταλικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν περισσότερο από 25 % ελαιόλαδο προέλευσης άλλης χώρας δεν θα μπορούν πλέον να αφήνουν τον καταναλωτή να πιστεύει ότι πρόκειται για ιταλικό ελαιόλαδο, διότι δεν θα μπορούν πλέον να αναφέρουν την προέλευση στην ετικέτα. Στην περίπτωση που το ελαιόλαδο δεν θα είναι 100 % ιταλικό, αυτό θα πρέπει να επισημαίνεται στην ετικέτα, ακόμη και εάν πρόκειται για ήδη καταγεγραμμένα σήματα.

Συνεπώς, η θέση της Επιτροπής είναι η ακόλουθη όσον αφορά τα επιμέρους ερωτήματα:

α) και β) Οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού δεν προβλέπουν ότι η απλή συσκευασία του ελαιολάδου σε μία χώρα αρκεί για να του εξασφαλίσει ονομασία προέλευσης της χώρας αυτής.

γ) Η Επιτροπή προέβη σε διεξοδική μελέτη του συνόλου των προβλημάτων που συνδέονται με την στρατηγική της ποιότητας. Τα θέματα που αφορούν τον υφιστάμενα δεσμό μεταξύ του τυπικού χαρακτήρα των παρθένων ελαιολάδων και του τόπου παραγωγής του ελαιοκάρπου πρόκειται να εξεταστούν στο πλαίσιο αυτό και ενδέχεται να οδηγήσουν, αν χρειαστεί, σε προσαρμογή των ισχυόντων προτύπων, η περίοδος ισχύος των οποίων περιορίζεται ρητά στις 31 Οκτωβρίου 2001.

δ) Οχι.

(1) ΕΕ L 349 της 24.12.1998, σελ. 56.