ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3219/00

υποβολή: Elizabeth Lynne (ELDR) προς την Επιτροπή

(17 Οκτωβρίου 2000)

Θέμα: Επιδόματα συντήρησης τέκνων όσον αφορά παιδιά διαζευγμένων γονέων

Υπάρχει, τυχόν, ή επίκειται κοινοτική νομοθεσία που να εξασφαλίζει ότι οι διαζευγμένοι γονείς που έχουν την κηδεμονία των τέκνων τους λαμβάνουν επίδομα συντήρησης τέκνου από τον/την πρώην σύζυγο όταν ο/η τελευταίος(α) προέρχεται από διαφορετικό κράτος μέλος ή διαμένει σ' αυτό;

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Νοεμβρίου 2000)

Η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του Αξιότιμου Μέλους στην σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικέςποθέσεις (σύμβαση των Βρυξελλών)(1). Η σύμβαση αυτή ορίζει ως θεμέλιο διεθνούς δικαιοδοσίας τον τόπο κατοικίας του δικαιούχου διατροφής και προβλέπει την αυτοδίκαιη αναγνώριση των αποφάσεων των δικαστηρίων και αρχών των κρατών μελών, που έχουν αρμοδιότητα να λαμβάνουν αποφάσεις περί θεμάτων διατροφής, και ορίζει την διαδικασία σύμφωνα με την οποία μπορούν να εκτελεσθούν οι αποφάσεις σε άλλο κράτος μέλος.

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τη σύμβαση των Βρυξελλών, ο διαζευγμένος γονέας που έχει την επιμέλεια τέκνου μπορεί να προσφύγει στο δικαστήριο του κράτους μέλους του ή της και να αξιώσει την έκδοση απόφασης για τη χορήγηση διατροφής. Η απόφαση που θα ληφθεί από το συγκεκριμένο δικαστήριο, χάρη στο σύστημα που ορίζεται από τη σύμβαση, μπορεί να εκτελεσθεί στο κράτος όπου ευρίσκεται η κατοικία του πρώην συζύγου.

Η σύμβαση των Βρυξελλών που έχει επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη, μετατρέπεται τώρα σε κοινοτικό κανονισμό, γεγονός το οποίο καθίσταται δυνατό λόγω της έναρξης ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ. Αυτή η μετατροπή θα περιλαμβάνει επίσης ορισμένες θεμελιώδεις τροποποιήσεις όπως η απλούστευση και επιτάχυνση του μηχανισμού αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων με την καθιέρωση ενός πιστοποιητικού που θα συνοδεύει την αρχική απόφαση και θα παρέχει στις αρχές του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται τις απαραίτητες πληροφορίες για την κήρυξη εκτελεστότητας.

Τα κράτη μέλη, στο πλαίσιο της πολιτικής συνεργασίας, θέσπισαν στην Ρώμη στις 6 Νοεμβρίου 1990 σύμβαση για την απλούστευση των διαδικασιών που αφορούν την είσπραξη απαιτήσεων διατροφής. Η σύμβαση αυτή συμπληρώνει τις διατάξεις της σύμβασης των Βρυξελλών με διοικητικές ρυθμίσεις, ορίζοντας σε κάθε κράτος μέλος μια κεντρική αρχή αρμόδια για τον εντοπισμό τουπόχρεου

διατροφής, για την κήρυξη της εκτελεστότητας της απόφασης και για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων εκτέλεσης. Η σύμβαση δεν έχει όμως επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη και δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου 1999ποστήριξε την περαιτέρω μείωση των ενδιάμεσων μέτρων τα οποία ακόμη απαιτούνται για την αναγνώριση και εφαρμογή αυτών των αποφάσεων στο κράτος προς στο οποίο απευθύνεται η αίτηση. Ως πρώτο βήμα αυτές οι ενδιάμεσες διαδικασίες θα πρέπει να καταργηθούν (mldr) όσον αφορά ορισμένες δικαστικές αποφάσεις του τομέα του οικογενειακού δικαίου (π.χ. αξιώσεις διατροφής (mldr)). Οι αποφάσεις αυτές θα πρέπει να αναγνωρίζονται αυτόματα σε όλη την Ένωση χωρίς ενδιάμεσες διαδικασίες ή λόγους άρνησης εκτέλεσης. Αυτό θα μπορούσε να συνοδεύεται από τη θέσπιση στοιχειωδών προτύπων για συγκεκριμένες πτυχές της πολιτικής δικονομίας. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε, το Συμβούλιο και η Επιτροπή θα θεσπίσουν πρόγραμμα μέτρων για την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης αποφάσεων σε αστικές και εμπορικέςποθέσεις, η οποία περιλαμβάνει την κατάργηση των ενδιάμεσων μέτρων (εκτελεστήριος τύπος) για τις αποφάσεις που αφορούνποχρεώσεις διατροφής.

(1) ΕΕ L 299 της 31.12.1972 (κωδικοποιημένη έκδοση).