ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3187/02

υποβολή: Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) προς το Συμβούλιο

(7 Νοεμβρίου 2002)

Θέμα: Περιοχές που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αλιεία, σταθερότητα και πρόσβαση στους αλιευτικούς πόρους

Στις απαντήσεις της στις ερωτήσεις μου E-0650/02(1), E-2096/02, E-2097/02 και E-2098/02(2), η Επιτροπή αποφεύγει να τοποθετηθεί επάνω στα συγκεκριμένα ερωτήματα που της έχω θέσει, πράγμα που μεποχρεώνει να επανέλθω επί του θέματος. Το ενδιαφέρον μου επικεντρωνόταν στην ανάγκη να πληροφορηθεί η Επιτροπή για τα αναγκαία κριτήρια που εφαρμόζονται ώστε να χαρακτηρισθεί μία ευρωπαϊκή περιφέρεια ως εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από την αλιεία, με σκοπό να συμμετάσχει στην κατανομή των δυνατοτήτων αλίευσης, και εάν το θεωρούσε αναγκαίο η Επιτροπή σύμφωνα με την αρχή της προόδου που θέτει το κοινοτικό δίκαιο, να ενημερώσει τον κατάλογο των περιφερειών που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αλιεία, ύστερα από 20 χρόνια ισχύος του καταλόγου αυτού και να περιλάβει νέες περιφέρειες που εξαρτώνται από την αλιεία λόγω διαδοχικών προσχωρήσεων νέων κρατών μελών όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Ωστόσο, η Επιτροπή δεν λαμβάνει θέση επί του θέματος και περιορίζεται απλώς να επισημάνει ότι η έννοια της εξάρτησης από την αλιεία ορίζεται στην παράγραφο 8 του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1260/1999(3), όπου προσδιορίζονται οι διαρθρωτικές ενισχύσεις στον τομέα της αλιείας στις περιφέρειες του στόχου 2 και δεν αναφέρεται σε άλλου κανονισμούς του Συμβουλίου όπως σε αυτούς που καθορίζουν την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων σε κοινοτικό επίπεδο και την ταξινόμηση σε εθνικές ποσοστώσεις που εγκρίνονται για τα διάφορα κράτη μέλη.

Το ψήφισμά του της Χάγης της 3.11.1976, το Συμβούλιο τόνισε ρητά την ανάγκη να ληφθούνπόψη οι ζωτικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών που εξαρτώνται από την αλιεία στο πλαίσιο της εφαρμογής της κοινής αλιευτικής πολιτικής. ακολουθώντας την ίδια γραμμή, στη δήλωσή του της 30.5.1980, το Συμβούλιο όρισε ρητώς τα κριτήρια για την κατανομή αυτή των ποσοστώσεων μεταξύ των κρατών μελών: οι παραδοσιακές αλιευτικές μέθοδοι, ποιές ανάγκες των περιφερειών των οποίων ο πληθυσμός εξαρτάται ιδιαίτερα από την αλιεία και η απώλεια αλιευτικών δυνατοτήτων σε ύδατα τρίτων χωρών. Τα κριτήρια αυτά αποτελούν τον μηχανισμό κατανομής των ποσοστώσεων αλίευσης της λεγόμενης σχετικής σταθερότητας. Σύμφωνα με τα κριτήρια αυτά, η Γροιλανδία, η Ιρλάνδία και οι Βόρειες περιοχές της μεγάλης Βρετανίας χαρακτηρίσθηκαν ως ζώνες εξαρτώμενες σε μεγάλο βαθμό από την αλιεία, απολαύοντας εφεξής τις λεγόμενης αρχήςτης σχετικής σταθερότητας. Ο μηχανισμός αυτός συνέχισε να εφαρμόζεται μέχρι σήμερα, χωρίς οποιαδήποτε τροποποίηση ούτε και ένταξη νέων ζωνών στους διαδοχικούς κανονισμούς βάσης.

Δεν θεωρεί το Συμβούλιο ότι η έννοια της περιφέρειας που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αλιείαδεν περιορίζεται μόνον στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1260/1999 για τα διαρθρωτικά ταμεία, αλλά έχει συμπεριληφθεί ήδη προηγουμένως από το ίδιο το Συμβούλιο στη μέθοδο κατανομής των αλιευτικών δυνατοτήτων και αποτελεί σήμερα τη βάση των αιτιολογικών σκέψεων του ισχύοντος κανονισμούς (ΕΟΚ) 3760/92(4) του Συμβουλίου·

Με βάση τις προϋποθέσεις για την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων που όρισε το Συμβούλιο το 1980 δεν θεωρεί ότι μιά περιοχή όπως η Γαλικία — την οποία η Επιτροπή αναγνώρισε στις απαντήσεις της πολύ εξαρτώμενη από την αλιεία — θα έπρεπε να απολαύει επίσης μιάς νέας κατανομής των αλιευτικών δυνατοτήτων, από τη στιγμή που τελείωσε η μεταβατική περίοδος της πράξης προσχώρησης, σε ότι αφορά τις προϋποθέσεις αυτές, και ιδίως μάλιστα μετά την απώλεια των δυνατοτήτων αλίευσης σε τρίτες χώρες, όπως συνέβη με τα ύδατα του Μαρόκου·

(1) ΕΕ C 229 E της 26.9.2002, σελ. 114.

(2) ΕΕ C 28 E της 6.2.2003, σελ. 182.

(3) ΕΕ L 161 της 26.6.1999, σελ. 1.

(4) ΕΕ L 389 της 31.12.1992, σελ. 1.

Απάντηση

(20 Φεβρουαρίου 2003)

1. Στο ψήφισμά του της 3ης Νοεμβρίου 1976(1), το Συμβούλιο συμφώνησε ότι, από 1ης Ιανουαρίου 1977, τα κράτη μέλη θα επεκτείνουν, μέσω συντονισμένης δράσης, τα όρια των αλιευτικών ζωνών τους στη Βόρεια Θάλασσα και στον Βόρειο Ατλαντικό σε 200 μίλια.

2. Στο παράρτημα VII του ψηφίσματος, το Συμβούλιο αναγνώρισε τις ονομαζόμενες προτιμήσεις της Χάγης προκειμένου να ληφθούνπόψη οι ανάγκες ορισμένων τοπικών κοινοτήτων στην Κοινότητα που εξαρτώνται ιδιαίτερα από την αλιεία.

3. Στις 25 Ιανουαρίου 1983, το Συμβούλιο συμφώνησε ως προς την κατανομή αλιευτικών δυνατοτήτων στα κοινοτικά ύδατα (κανονισμός αριθ. 172/83 του Συμβουλίου) σύμφωνα με την αρχή της σχετικής σταθερότητας. Σύμφωνα με τη δήλωση του Συμβουλίου της 30ής Μαΐου 1980(2), η αρχή αυτή βασίζεται στις παραδοσιακές αλιευτικές δραστηριότητες, στις ειδικές ανάγκες των περιοχών που εξαρτώνται από την αλιεία και στην απώλεια αλιευτικών δυνατοτήτων στα ύδατα τρίτων χωρών (απώλειες λόγω κυριότητας). Όπως αναφέρεται παρακάτω, οι προτιμήσεις της Χάγης αποτελούν μία μόνο από τις παραμέτρους που καθορίζουν τη σχετική σταθερότητα. Αμφισβητείται, στο πλαίσιο του Συμβουλίου, σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να τις επικαλεσθεί επιπλέον της σχετικής σταθερότητας.

4. Οι αλιευτικές δυνατότητες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας καθορίστηκαν στην Πράξη Προσχώρησης του 1985 και ενσωματώθηκαν στις κλείδες σχετικής σταθερότητας.

5. Πρόσφατα (από το 1989), το Συμβούλιο συμφιλίωσε τα συγκρουόμενα συμφέροντα και, κατά περίπτωση, έλαβεπόψη τα συμφέροντα των τοπικών πληθυσμών που εξαρτώνται από την αλιεία. Το Δικαστήριο δήλωσε ότι οι εν λόγω κατανομές ποσοστώσεων εγκρίνονται με διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου δυνάμει του άρθρου 8 παρ. 4 του κανονισμού αριθ. 3760/92 του Συμβουλίου. Δεν εξαρτώνται από το αν το Παράρτημα VII του ψηφίσματος της Χάγης εγκρίθηκε ορθώς ή όχι (Υπόθεση C-4/96).

6. Το Συμβούλιο εξετάζει επί του παρόντος το ζήτημα της σχετικής σταθερότητας ως μέρος της μεταρρύθμισης της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής. Στο παρόν στάδιο των διαπραγματεύσεων, το Συμβούλιο δεν έχει συμφωνήσει να περιορίσει τη διακριτική του ευχέρεια όσον αφορά τη λήψη απόφασης σχετικά με τις κλείδες κατανομής, ούτε έχει συσχετίσει τις προτιμήσεις της Χάγης με την αρχή της ίσης πρόσβασης της Ισπανίας στην αλιευτική ζώνη της Κοινότητας από 1ης Ιανουαρίου 2003.

(1) ΕΕ C 105 της 7.5.1981.

(2) ΕΕ C 158 της 27.6.1980.