ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3110/98

υποβολή: Viviane Reding (PPE) προς την Επιτροπή

(16 Οκτωβρίου 1998)

Θέμα: Διάκριση εις βάρος των επιχειρήσεων βιοτεχνίας του Λουξεμβούργου από το γερμανικό νόμο σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων (AEntG)

Από το έτος 1997 ετέθη σε ισχύ στη Γερμανία ο προαναφερθείς νόμος (AEntG), ο οποίος μεταξύ άλλων έχει ως σκοπό να εμποδίσει "το κοινωνικό Dumping" και τον αθέμιτο ανταγωνισμό με την απόσπαση εργαζομένων σε άλλο κράτος της ΕΕ. Ο εν λόγω σκοπός είναι καθ' όλα σεβαστός, δεν πρέπει όμως να χρησιμοποιείται ως πρόφαση για νέους προστατευτικούς φραγμούς.

Ένα συγκεκριμένο πρόβλημα προκύπτει για τις επιχειρήσεις βιοτεχνίας από το Λουξεμβούργο, που προσφέρουν υπηρεσίες στη Γερμανία (ιδιαίτερα στο ομόσπονδο κράτος της Ρηνανίας - Παλατινάτου και στο Σάαρλαντ) και που ευρίσκονται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση σε ό,τι αφορά ένα συγκεκριμένο πρόβλημα λόγω του ότι οι εργαζόμενοί τους θα πρέπει να έχουν κοινωνική προστασία τόσο στο Λουξεμβούργο όσο και στη Γερμανία. Στο Λουξεμβούργο είναι εγγυημένο από το νόμο στον κατασκευαστικό τομέα το δικαίωμα της πληρωμένης άδειας και η συλλογική σύμβαση προβλέπει επίδομα αδείας ύψους 11,77 % του ακαθάριστου μισθού. Το Ταμείο Αντιστάθμισης Αδειών και Μισθωμάτων της Γερμανίας καλεί σήμερα τις επιχειρήσεις του Λουξεμβούργου να του καταβάλλουν 14,25 % των ακαθάριστων μισθών που έχουν πληρωθεί κατά την περίοδο της απόσπασης ως επίδομα αδείας. Λόγω αυτής της διπλής επιβάρυνσης (ταυτόχρονες συνεισφορές σε αντίστοιχο οργανισμό) και των σημαντικών διοικητικών δαπανών των επιχειρήσεων του Λουξεμβούργου, οι τελευταίες ευρίσκονται σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση σε ό,τι αφορά τον ανταγωνισμό με τις αντίστοιχες γερμανικές επιχειρήσεις.

Γνωρίζει η Επιτροπή το εν λόγω πρόβλημα; Ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή για να εμποδίσει, ότι ο γερμανικός νόμος για την απόσπαση εργαζομένων και η διαδικασία των Ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης στον κατασκευαστικόν τομέα θα καθιστούν την πρόσβαση στην αγορά πιο δύσκολη για τις επιχειρήσεις από άλλες χώρες μέλη της ΕΕ;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Νοεμβρίου 1998)

Ο αξιότιμος βουλευτής έθεσε θέματα σχετικά με το κατά πόσον η γερμανική νομοθεσία για την απόσπαση των εργαζομένων (Arbeitnehmerentsendegesetz) συνάδει με την ελεύθερη παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών, θεμελιώδη ελευθερία που αναφέρεται στο άρθρο 59 της συνθήκης ΕΚ.

Κατά την ερμηνεία της ελευθερίας αυτής πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι διευκρινίσεις που υιοθετήθηκαν στο πλαίσιο της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996. Οι εν λόγω διευκρινίσεις αφορούν την απόσπαση των εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών(1) παρόλο που η προθεσμία μεταφοράς της εν λόγω οδηγίας στην εθνική νομοθεσία λήγει στις 16 Δεκεμβρίου 1999. Στόχος της οδηγίας 96/71/ΕΚ είναι να ακολουθεί κάθε επιχείρηση, η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα της παροχής υπηρεσιών στο έδαφος ενός άλλου κράτους μέλους όπου και αποσπά γιΆ αυτό το σκοπό μισθωτούς εργαζομένους, ένα "σκληρό πυρήνα" ελάχιστων υποχρεωτικών διατάξεων που ισχύουν στο εν λόγω κράτος μέλος.

Τα σχετικά με το καθεστώς του ταμείου αδειών μέτρα της Γερμανίας πρέπει να εξετασθούν βάσει των προαναφερόμενων διατάξεων. Το Φεβρουάριο του 1998, ένα γερμανικό δικαστήριο εργασίας υπέβαλε στο ΔΕΚ προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με το ισχύον καθεστώς του ταμείου αδειών στη Γερμανία. Η Επιτροπή έλαβε, επίσης, πολυάριθμες καταγγελίες εκ μέρους των επιχειρήσεων άλλων κρατών μελών (με εξαίρεση μέχρι στιγμής το Λουξεμβούργο). Δεδομένου ότι οι γερμανικές αρχές δεν είναι διατεθειμένες να αναβάλουν την εφαρμογή του καθεστώτος τους υπό το φως των εν λόγω προδικαστικών υποθέσεων, η Επιτροπή εξετάζει την περίπτωση στο πλαίσιο της προβλεπόμενης στο άρθρο 169 της συνθήκης ΕΚ διαδικασίας.

(1) ΕΕ L 18 της 21.1.1997.