ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0213/03

υποβολή: Elspeth Attwooll (ELDR) προς την Επιτροπή

(27 Ιανουαρίου 2003)

Θέμα: Προστασία των κοραλλιογενώνφάλων Darwin Mounds

Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι του Δαρβίνου (Darwin Mounds), που ανακαλύφθηκαν το 1998, αποτελούν μοναδικό δείγμα κοραλλένιων συμπλεγμάτων σε ψυχρά ύδατα και βρίσκονται σε απόσταση 185 περίπου χιλιομέτρων βορειοδυτικά του ακρωτηρίου Cape Wrath στη Σκοτία. Σήμερα κινδυνεύουν να καταστραφούν και διαπιστώθηκε ότι η κύρια αιτία που απειλεί την ακεραιότητα του συμπλέγματος είναι η αλιεία με τράτες στα βαθιά νερά. Χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να σχηματισθούν οι εν λόγω ύφαλοι και οποιαδήποτε ζημίαποστούν από αυτή την αλιευτική δραστηριότητα μπορεί να θεωρηθεί εκ των πραγμάτων ως ανεπανόρθωτη. Παρίσταται άμεση ανάγκη να ληφθούν επείγοντα μέτρα για την προστασία τους.

Η βρετανική κυβέρνηση βρίσκεται στη διαδικασία της αναγνώρισης για τον επίσημο χαρακτηρισμό της περιοχής αυτής ως ειδικής ζώνης διατήρησης (SAC) και έχει προβεί σε σχετική κοινοποίηση προς την Επιτροπή. Οι ενέργειες αυτές απαίτησαν μέχρι στιγμής αρκετό χρόνο και ενδέχεται να περάσει πολύς ακόμη καιρός πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες λόγω των τεχνικών και νομικών ζητημάτων που συνδέονται με αυτές. Με τον σημερινό ρυθμό προόδου των εργασιών και τηνφιστάμενη απειλή, είναι πιθανό να μην έχει απομείνει κανένα τμήμα από το κοραλλιογενές σύμπλεγμα έως ότου ολοκληρωθούν οι διαδικασίες του χαρακτηρισμού.

Ακόμα και μετά από τον χαρακτηρισμό της περιοχής αυτής ως ειδικής ζώνης διατήρησης, η Επιτροπή, σύμφωνα με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική, θα εξακολουθήσει να είναι αρμόδια για τη διαχείριση των δραστηριοτήτων αλιείας σε αυτήν την περιοχή που θα πρέπει να αποτελέσει μέρος του σχεδίου διαχείρισης της SAC. Το πιο λογικό θα ήταν να λάβει η Επιτροπή προσωρινά μέτρα έκτακτης ανάγκης για να περιορισθούν αμέσως οι δραστηριότητες αλιείας προκειμένου να προστατευθεί αυτός ο σημαντικός βιότοπος. Ποια είναι η δράση που έχει αναλάβει η Επιτροπή για να επανορθωθεί αυτό το επείγον πρόβλημα και να σταματήσει η ζημία που προκαλείται από τις τράτες που αλιεύουν στα βαθιά νερά, εν αναμονή των εξελίξεων του μελλοντικού χαρακτηρισμού της περιοχής αυτής ως ειδικής ζώνης διατήρησης·

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Φεβρουαρίου 2003)

Θα φαινόταν αδόκιμο να ασχοληθεί η Επιτροπή σε κοινοτικό επίπεδο, σε μία κατά περίπτωση προσέγγιση, με την ειδική προστασία ορισμένων θαλασσίων περιοχών ώστε να θεωρηθούν πιθανέςποψήφιες περιοχές για μελλοντική αναγνώριση για τον επίσημο χαρακτηρισμό τους ως Ειδική Ζώνη Διατήρησης (SAC) δυνάμει της οδηγίας για τους φυσικούς οικότοπους(1). Μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν ακόμη πιο συζητήσιμη, εάν δικαιολογείτο βάσει καθυστέρησης στην ανάληψη εθνικής δράσης λόγω του χρόνου που απαιτείται για τις τεχνικές και νομικές διευκρινίσεις. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι το θέμα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σε κοινοτικό επίπεδο σε άλλα στάδια της διαδικασίας.

Κατάρχάς, δεδομένης της σημασίας της διαχείρισης της αλιείας για τη μελλοντική διατήρηση τέτοιων θαλασσίων περιοχών, μία επίσημη πρόταση του Ηνωμένου Βασιλείου για να συμπεριληφθούν τα Darwin Mounds στο Natura 2000 είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει ως σημαντικό έναυσμα για περαιτέρω δράση διαχείρισης, δραστηριοποιώντας έτσι την Κοινότητα σε σχέση με την προστασία αυτών των περιοχών από απειλές που προέρχονται από δραστηριότητες όπως η αλιεία, οι οποίες εμπίπτουν στην κοινοτική αρμοδιότητα.

Επίσης, η Επιτροπή είναι έτοιμη να λάβειπόψη κάθε τεκμηριωμένο αίτημα της κυβέρνησης τους Ηνωμένου Βασιλείου που θα μπορούσε να δικαιολογήσει έκτακτα μέτρα της Επιτροπής βάσει των δυνατοτήτων που προβλέπονται στο άρθρο 7 του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 για την Κοινή Αλιευτική Πολιτική(2). Εντούτοις, αυτά τα έκτακτα μέτρα της Επιτροπής δεν μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από έξι μήνες (με τη δυνατότητα μιας μόνο παράτασης η οποία δενπερβαίνει τους έξι μήνες).

Τελικά, η Επιτροπή αναμένει ότι, από το 2003, θα έχει στη διάθεσή της επιστημονικά στοιχεία σε ευρύτερη ευρωπαϊκή βάση τα οποία θα στηρίξουν, σε μεταγενέστερο στάδιο, προτάσεις για τη διαχείριση της αλιείας σε βαθιά νερά, χρησιμοποιώντας πιθανόν ελέγχους της τοπικής αλιευτικής προσπάθειας ή κλειστές περιοχές ή προτάσεις για τον περιορισμό του αντίκτυπου της αλιείας στο περιβάλλον σύμφωνα με το άρθρο 4 του ίδιου κανονισμού.

(1) Οδηγία του Συμβουλίου αριθ. 92/43/ΕΟΚ της 21ης Μαΐου 1992 για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων και της άγριας πανίδας και χλωρίδας, ΕΕ L 206 της 22.7.1992.

(2) Κανονισμός του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 της 20ής Δεκεμβρίου 2002 για τη διατήρηση και βιώσιμη εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στο πλαίσιο της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, ΕΕ L 358 της 31.12.2002.