ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3394/00

υποβολή: Sebastiano Musumeci (UEN) προς την Επιτροπή

(25 Οκτωβρίου 2000)

Θέμα: Απέλαση σικελικής οικογένειας από τη Γερμανία

Στην ημερήσια εφημερίδα Il Giornale di Sicilia δημοσιεύεται είδηση σύμφωνα με την οποία οικογένεια Σικελών, αποτελούμενη από το σύζυγο, τη σύζυγο και τέσσερα παιδιά ηλικίας μεταξύ 9 μηνών και 14 ετών, απελάθη από τις γερμανικές αρχές αφού ο αρχηγός της οικογένειας έχασε την εργασία του μετά από ατύχημα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στις πέντε το πρωί η γερμανική αστυνομία συνέλαβε την οικογένεια και την οδήγησε στο αεροδρόμιο της Στουτγάρδης, όπου ορισμένα μέλη της οικογένειας γυμνώθηκαν καιπεβλήθησαν σε εξονυχιστικές έρευνες. Τέλος φορτώθηκαν ως ταχυδρομικά δέματα σε αεροπλάνο με προορισμό το Μιλάνο.

Όπως και σε άλλα ανάλογα περιστατικά, κίνητρο γι' αυτήν την απόφαση των γερμανικών αρχών ήταν ο φόβος ότι το άτομο που έμεινε χωρίς μέσα συντήρησης, θα μπορούσε ναποβάλει αίτηση για Sozialhilfe, κοινωνικές παροχές, τις οποίες δικαιούνται όχι μόνον Γερμανοί, αλλά και όλοι οιπήκοοι τρίτων χωρών που έρχονται στη Γερμανία.

Η περίπτωση αυτή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του δικαιώματος εγκατάστασης, που αποτελεί μια από τις βασικές αρχές της Συνθήκης ΕΚ.

Με ποιο τρόπο μπορεί να παρέμβει η Επιτροπή ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια δυσάρεστα επεισόδια;

Γνωρίζει η Επιτροπή την περίπτωση ενός άλλου ιταλού πολίτη, του κ. Francesco Vidimar, ο οποίος απελάθη από τη Γερμανία μετά από απόφαση του Γραφείου Δημοσίας Τάξης της πόλεως της Στουτγάρδης, σύμφωνα με την οποία ο κ. Vidimar λαμβάνει εδώ και πολύ καιρό μόνιμο επίδομα για τη συντήρησή του και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει πλέον στη νομοθεσία περί ελευθερίας της κυκλοφορίας, αλλά στις γενικές διατάξεις του νόμου περί αλλοδαπών;

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(23 Νοεμβρίου 2000)

Η Επιτροπή δεν γνωρίζει την ειδική περίπτωση η οποία δημοσιεύθηκε στον σικελιανό τύπο και την οποία εξέθεσε το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου. Όμως η Επιτροπή έλαβε γνώση κατά το παρελθόν, μέσω επί μέρους καταγγελιών και αναφορών προς το Κοινοβούλιο, απειλών σε ορισμένα γερμανικά Lnder (ιδιαίτερα στο Land Βάδη-Βυρτεμβέργη) για απέλαση κοινοτικών πολιτών οι οποίοι ήσαν διακινούμενοι εργαζόμενοι και ζήτησαν κοινωνική βοήθεια όταν περιέπεσαν ακούσια σε ανεργία.

Στις περιπτώσεις που η ακούσια ανεργία πιστοποιείται από την αρμόδιαπηρεσία απασχόλησης σύμφωνα με το άρθρο 7(1) της οδηγίας του Συμβουλίου 68/360/ΕΟΚ της 15ης Οκτωβρίου 1968 περί καταργήσεως των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας(1), η ισχύουσα και έγκυρη κάρτα διαμονής δεν μπορεί να αφαιρεθεί καθόσον το άτομο διατηρεί πραγματικά το καθεστώς του ως εργαζομένου στη διάρκεια της περιόδου ακούσιας ανεργίας.

Κατά την παράταση της ισχύος της κάρτας διαμονής για πρώτη φορά, οι εθνικές αρχές μπορούν να περιορίσουν την ισχύ της σε 12 μήνες εάν το άτομο είναι ακούσια άνεργο. Η άποψη της Επιτροπής είναι ότι ο περιορισμός αυτός δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται κατά τη δεύτερη και τις επόμενες παρατάσεις της ισχύος της κάρτας διαμονής, ανεξάρτητα από το εάν το άτομο είναι ακόμη ακούσια άνεργο.

Κατά την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ της Επιτροπής και των γερμανικών αρχών το 1998 οι γερμανικές ομοσπονδιακές αρχές δήλωσαν ότι συμμερίζονται την άποψη της Επιτροπής και ότι θα ενημερώσουν αντίστοιχα τα Lnder. Περαιτέρω καταγγελίες έδειξαν ότι οι αρχές σε επίπεδο Lnder ενεργούν ακόμη κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου, και για το λόγο αυτό η Επιτροπή απηύθυνε πρόσφατα επιστολή εκ νέου στις γερμανικές ομοσπονδιακές αρχές ζητώντας τους να εξασφαλίσουν την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά αυτό το πρόβλημα. Οι γερμανικές αρχές δεν απάντησαν ακόμη σ’ αυτή την επιστολή.

Η Επιτροπή γνωρίζει την περίπτωση του Francesco Vidimar του οποίου η αναφορά (αριθ. 646/99) στο Κοινοβούλιο συζητήθηκε από την επιτροπή αναφορών στις 6 Οκτωβρίου 2000.

(1) ΕΕ L 257 της 19.10.1968.