ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1468/97 υποβολή: Cristiana Muscardini (NI) προς την Επιτροπή (30 Απριλίου 1997)

Θέμα: Άνιση μεταχείριση προς τους διακινούμενους εργαζόμενους για λόγους δημοσίας τάξεως

Το ιταλικό προξενείο της Στουτγάρδης και οι οργανώσεις κοινωνικής αρωγής των διακινούμενων εργαζόμενων διαπιστώνουν ότι οι τοπικές αρχές έχουν αναλάβει υπερβολικά μέτρα που οδηγούν στην απέλαση εργαζομένων πολιτών άλλων κρατών μελών για θέματα που αφορούν τη δημόσια τάξη.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης του ομόσπονδου κράτους της Βάδης Βυρτεμβέργης, κ. Goll, και ο εντεταλμένος του, δικαστής κ. Knapp, δήλωσαν δημοσίως ότι έθεσαν σε λειτουργία σύστημα «αυτόματης απέλασης» των διακινούμενων εργαζόμενων, και γενικότερα των αλλοδαπών, ως ποινή για τη μη ενσωμάτωσή τους στη Γερμανία.

Το επιχείρημα αυτό μπορεί μεν να ευσταθεί σε ό,τι αφορά την κατάσταση του αλλοδαπού εργαζόμενου, αλλά δεν μπορεί ασφαλώς να εφαρμοσθεί στην περίπτωση του διακινούμενου εργαζόμενου ο οποίος, εξ ορισμού, δεν ενσωματώνεται κατά την επιθυμία των εθνικών διοικήσεων.

Η συμπεριφορά των γερμανικών αρχών πρέπει να συσχετισθεί με το κριτήριο χορήγησης των αδειών παραμονής το οποίο εισήχθη στο Νόμο περί διαμονής (AufenthG/EWG) και αποκλίνει κατά πολύ από τον στόχο που επιδιώκεται με το κοινοτικό κανονιστικό πλαίσιο.

Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι η παράγραφος 12 του Νόμου AufenthG/EWG είναι ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη δεδομένου ότι εισάγει αδικαιολόγητες διακρίσεις εις βάρος των διακινούμενων εργαζόμενων;

Λαμβάνοντας υπόψη ότι, δυνάμει μίας διακριτικής εξουσίας που επιφυλάσσουν εις εαυτές οι αρχές, είναι δυνατόν να απελαθούν κοινοτικοί εργαζόμενοι για οποιονδήποτε λόγο δημοσίας τάξεως, τη στιγμή που οι εν λόγω εργαζόμενοι, οι οποίοι έλαβαν ως πολίτες της ΕΕ άδεια παραμονής απεριορίστου χρόνου, είναι δυνατόν να απελαθούν μόνο για πολύ σοβαρούς λόγους δημοσίας τάξεως, δεν θεωρεί σκόπιμο η Επιτροπή να παρέμβει ώστε να ερμηνευθεί και να εφαρμοσθεί ο νόμος αυτός κατά τρόπο που όλοι οι διακινούμενοι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως της αποφάσεως των εθνικών αρχών εις ό,τι αφορά την άδεια παραμονής, δικαιούνται ισότητα μεταχείρισης, ακόμη και στην περίπτωση ζητημάτων δημόσιας τάξης;

Κοινή απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις E-1468/97 και E-1472/97 (26 Ιουνίου 1997)

Η άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων υπόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 48 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, στην επιφύλαξη λόγων δημόσιας τάξης. Η οδηγία 64/221/ΕΟΚ ((ΕΕ 56 της 4.4.1964. )) αναφέρει συγκεκριμένα στο άρθρο 3 πρώτη παράγραφος ότι τα μέτρα δημόσιας τάξης και ασφάλειας πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στη συμπεριφορά του εν λόγω ατόμου. Το άρθρο 2 παράγραφος 2 της ίδιας αυτής οδηγίας ορίζει ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση λόγων δημόσιας τάξης για οικονομικούς σκοπούς. Στη πάγια νομολογία του, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ότι η προσφυγή μιας εθνικής αρχής στην έννοια της δημόσιας τάξης υποθέτει την ύπαρξη μιας απειλής η οποία υφίσταται, είναι αρκετά σοβαρή και η οποία θίγει ένα θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη μια ενιαία κλίμακα αξιών όσον αφορά την εκτίμηση των συμπεριφορών που μπορούν να θεωρηθούν ως αντίθετες προς τη δημόσια τάξη, μια συμπεριφορά δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως έχουσα έναν επαρκή βαθμό σοβαρότητας ώστε να δικαιολογήσει περιορισμούς στην είσοδο ή στην παραμονή στην επικράτεια κάποιου κράτους μέλους ενός υπηκόου κάποιου άλλου κράτους μέλους, σε περίπτωση που το πρώτο κράτος μέλος δεν λαμβάνει κατασταλτικά μέτρα ή άλλα συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα για την ίδια συμπεριφορά απέναντι στους δικούς του υπηκόους, με προορισμό την καταπολέμηση της συμπεριφοράς αυτής ((Δικ. των ΕΚ, απόφαση της 18ης Μαΐου 1982, κοινές υποθέσεις 115 και 116/81, Adoui et Cornuaille, Συλ. 1982, σελ. 1665. )).

Ορισμένα προβλήματα τα οποία συνδέονται με την εφαρμογή της διατήρησης της δημόσιας τάξης από τις αρχές του γερμανικού ομοσπονδιακού κράτους («Land») του Baden-Wόrttemberg, σε σχέση με τους υπηκόους της Κοινότητας, εργαζομένους και άλλους, αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών αναφορών προς το Κοινοβούλιο. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή επικοινώνησε με τις γερμανικές αρχές για να θέσει το θέμα της ερμηνείας των διατάξεων της συνθήκης οι οποίες αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο καθώς και αυτό της εφαρμογής εθνικών μέτρων εκτέλεσης της παραπάνω οδηγίας.