ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-2082/02

υποβολή: Jonas Sjstedt (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(8 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Περιορισμοί στη χρήση του καδμίου και ηπόθεση C-314/99

Στις 18 Ιουνίου 2001 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανακοίνωσε την απόφασή του σχετικά με τηνπόθεση C-314/99 (Βασίλειο των Κάτω Χωρών κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων). Το Δικαστήριο

αποφάσισε την ακύρωση του σημείου 3 του παραρτήματος της οδηγίας 1999/51/ΕΚ(1) της Επιτροπής, της 26ης Μαΐου 1999, σχετικά με την πέμπτη προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ(2) του Συμβουλίου περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών οι οποίες αφορούν περιορισμούς στην εμπορία και χρήση ορισμένων επικίνδυνων ουσιών και παρασκευασμάτων [κασσίτερος, πενταχλωροφαινόλη (PCP) και κάδμιο].

Ηπόθεση αφορούσε την εξαίρεση της Σουηδίας και της Αυστρίας από τη χρήση του καδμίου και των ενώσεών του ως χρωστικής ουσίας, ως σταθεροποιητή καθώς και για την επεξεργασία επιφανειών (επικαδμίωση).

Ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της απόφασης στην εξαίρεση της Σουηδίας και της Αυστρίας· Πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει το θέμα η Επιτροπή·

(1) ΕΕ L 142 της 5.6.1999, σελ. 22.

(2) ΕΕ L 262 της 27.9.1976, σελ. 201.

Απάντηση του κυρίου Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(2 Αυγούστου 2002)

Η Πράξη Προσχώρησης της Αυστρίας και της Σουηδίας επέτρεψε στις εν λόγω δύο χώρες να διατηρήσουν τουςπάρχοντες περιορισμούς στη χρήση του καδμίου και των ενώσεών του, περιορισμούς μεγαλύτερης εμβέλειας από εκείνους που προβλέπονται στο Παράρτημα της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1976, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/338/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1991(1), έως τις 31 Δεκεμβρίου 1998.

Η εν λόγω παρέκκλιση χορηγήθηκε για να καταστεί δυνατή η ολοκλήρωση μιας εν εξελίξει, σε κοινοτική κλίμακα, αξιολόγησης κινδύνου για την ουσία αυτή, αξιολόγησης η οποία με τη σειρά της θα έδινε τη δυνατότητα στην Επιτροπή να προτείνει κατάλληλα μέτρα μείωσης του κινδύνου στα πλαίσια της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ. Δεδομένου ότι η αξιολόγηση κινδύνου δεν είχε ολοκληρωθεί έως το τέλος του 1998, η προαναφερόμενη παρέκκλιση παρατάθηκε για τέσσερα ακόμη χρόνια με την οδηγία 1999/51/ΕΚ της Επιτροπής.

Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών κατέθεσε αγωγή ακύρωσης του Παραρτήματος 3 της οδηγίας 1999/51/ΕΚ της Επιτροπής. Έγινε δεκτή αίτηση του Βασιλείου της Σουηδίας περί παρεμβάσεως προς στήριξη των αιτημάτων της Επιτροπής. Η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών πρότεινε, σε περίπτωση ακυρώσεως της επίδικης διάταξης, να περιορίσει το Δικαστήριο τα διαχρονικά αποτελέσματα της ακύρωσης. Ωστόσο, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ναι μεν σοβαροί λόγοι ασφάλειας δικαίου, , μπορούν να δικαιολογήσουν την εκ μέρους του Δικαστηρίου χρήση της εξουσίας να αποφασίσει να διατηρήσει τα αποτελέσματα των ακυρουμένων πράξεων, στηνπό κρίσηπόθεση, όμως, δεν προβλήθηκε η ύπαρξη τέτοιων λόγων. Συνεπώς, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν συντρέχει λόγος εφαρμογής της διάταξης αυτής εν προκειμένω.

Μετά την ακύρωση του Παραρτήματος 3 αυτής της οδηγίας από το Δικαστήριο, η Αυστρία και η Σουηδία είναιποχρεωμένες να τροποποιήσουν τις εθνικές διατάξεις τους, ώστε να τις ευθυγραμμίσουν με την οδηγία 76/769, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/338/ΕΟΚ.

Η Επιτροπή εξετάζει επί του παρόντος τις σχετικές με το κάδμιο διατάξεις της οδηγίας 76/769/ΕΟΚπό το φως των σχετικών αξιολογήσεων κινδύνου.

(1) ΕΕ L 186 της 10.9.1991.