ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1852/97 υποβολή: Richard Howitt (PSE) προς την Επιτροπή (30 Μαΐου 1997)

Θέμα: Εξίσωση συντάξεων ανδρών και γυναικών

Ανταποκρινόμενος σε διαμαρτυρία ψηφοφόρου μου, του κ. Farmer από την Stanford-le-Hope ο οποίος υποχρεώθηκε να συνταξιοδοτηθεί από την εταιρία P & O Distribution, Barking and Tilbury Depot όταν το καθεστώς συνταξιοδότησής της εξισώθηκε μεταξύ ανδρών και γυναικών και ορίσθηκε στα 63 χρόνια, ερωτώ την Επιτροπή εάν η εξίσωση αυτή εντάσσεται στις προθέσεις της Επιτροπής και εάν είναι σύμφωνο προς την σχετική οδηγία το γεγονός ότι εργαζόμενοι υποχρεούνται να αποσυρθούν στη σύνταξη ενωρίτερα απ' ότι προεβλέπετο πριν; Τί μέσα διαθέτει ο κ. Farmer στο θέμα αυτό;

Απάντηση του κ.Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής (2 Ιουλίου 1997)

Η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του κ. βουλευτή στο γεγονός ότι η οδηγία του Συμβουλίου 96/97/ΕΚ ((ΕΕ L 46, 17.2.1997 )), που εγκρίθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1996 τροποποίησε την οδηγία 86/378/ΕΟΚ ((ΕΕ L 225, 12.8.1986 )) ώστε αυτή να είναι σύμφωνη με το άρθρο 119 της συνθήκης ΕΚ όπως αυτό ερμηνεύθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του Barber καθώς και στις ακόλουθες συναφείς αποφάσεις. Τα κράτη μέλη χρειάστηκε να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για τη συμμόρφωση προς την οδηγία αυτή ως την 1η Ιουλίου 1997. Η Επιτροπή θα ζητήσει από όλα τα κράτη μέλη πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα που ελήφθησαν για την εφαρμογή της οδηγίας αυτής και δεν θα διστάσει ενδεχομένως να θέσει σε εφαρμογή τη διαδικασία η οποία προβλέπεται από το άρθρο 169 της συνθήκης ΕΚ.

Η οδηγία αυτή στοχεύει στην εξασφάλιση της ίσης αντιμετώπισης ανδρών και γυναικών στον τομέα των επαγγελματικών συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης ((Η ίση μεταχείριση των ανδρών και των γυναικών όσον αφορά την ηλικία συνταξιοδότησης στον τομέα των εκ του νόμου συστημάτων δεν έχει ακόμη καθιερωθεί. Η οδηγία 79/7/ΕΟΚ (ΕΕ L 6, 10.1.1979) επιτρέπει (Άρθρο 7 Ά 1α)) τη διατήρηση διαφορετικών ηλικιών συνταξιοδότησης ανάλογα με το φύλο )). Αυτό υλοποιείται είτε μέσω του ορισμού ίδιας ηλικίας συνταξιοδότησης για τους άνδρες και τις γυναίκες, είτε μέσω της καθιέρωσης ενός ευέλικτου συνταξιοδοτικού συστήματος που να προϋποθέτει τους ίδιους όρους για τις γυναίκες και τους άνδρες. Η επιλογή της ίδιας και για τα δύο φύλα ηλικίας εναπόκειται στο εν λόγω επαγγελματικό σύστημα ανάλογα με τους κανόνες και τις προϋποθέσεις που εφαρμόζονται σε κάθε ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.

Με τις αποφάσεις που εξέδωσε στις υποθέσεις 408/92 Smith ((Συλ. 1994, I σελ. 4435, απόφαση της 28.9.1994, υπόθεση C-408/92 Smith )) και 28/53 Van den Akker ((Συλ. 1994 I σελ. 4527, απόφαση της 28.9.1994, υπόθεση C-28/93 Van den Akker )), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο εργοδότης ή το επαγγελματικό σύστημα πρέπει να εξισώσουν την ηλικία συνταξιοδότησης.

Με δυό λόγια, για τις περιόδους απασχόλησης μεταξύ της 17ης Μαΐου 1990 και της ημερομηνίας έναρξης ισχύος του κανονισμού με τον οποίο το σύστημα επιβάλλει μια ομοιόμορφη ηλικία συνταξιοδότησης, το άρθρο 119 αντιτίθεται στην αποκατάσταση της ισοτιμίας με τρόπο διαφορετικό απ'ό,τι μέσω της εφαρμογής για όλους τους εργαζόμενους του προνομιακού συστήματος από το οποίο ως τη στιγμή εκείνη επωφελούνταν οι εργαζόμενοι του ενός μόνο φύλου.

Αντίθετα, για τις περιόδους απασχόλησης ύστερα από την ημερομηνία έναρξης ισχύος των μέτρων ισότητας, το άρθρο 119 δεν εμποδίζει την ευθυγράμμιση της ηλικίας συνταξιοδότησης των γυναικών με αυτή των ανδρών ή την καθιέρωση ενιαίας ηλικίας συνταξιοδότησης για τους άνδρες και τις γυναίκες.

Για τις περιόδους απασχόλησης πριν από την 17η Μαΐου 1990, το κοινοτικό δίκαιο δεν επέβαλε καμία υποχρέωση που να είναι σε θέση να δικαιολογήσει μέτρα τα οποία να μειώνουν εκ των υστέρων τα πλεονεκτήματα από τα οποία επωφελούνταν οι άνδρες ή οι γυναίκες.

Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι σε γενικο πλαίσιο η Επιτροπή παρακολουθεί πολύ προσεκτικά την εξέλιξη των εθνικών συστημάτων κοινωνικής προστασίας στο πλαίσιο των συστάσεων του Συμβουλίου της 27ης Ιουλίου 1992, σχετικά με τη σύγκλιση των στόχων και των πολιτικών κοινωνικής προστασίας ((ΕΕ L 245, 26.8.1992 )), και της 24ης Ιουνίου 1992 αναφορικά με τα κοινά κριτήρια τα σχετικά με επαρκείς πόρους και παροχές στα συστήματα κοινωνικής προστασίας. Στην πραγματικότητα, τα εθνικά συστήματα κατά την εξέλιξή τους πρέπει να καθοδηγούνται από κοινές αρχές ανάλογα με τις προϋποθέσεις που ισχύουν σε κάθε κράτος μέλος, αλλά με στόχο να τις προσαρμόζουν στην εξέλιξη των αναγκών της κοινωνικής προστασίας και κυρίως σε αυτές που συνδέονται με τις μεταβολές της αγοράς εργασίας, με τις μεταβολές των οικογενειακών δομών και με τη δημογραφική εξέλιξη.