ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3809/98

υποβολή: Barbara Weiler (PSE) προς την Επιτροπή

(22 Δεκεμβρίου 1998)

Θέμα: Διαδικασίες προδικαστικής παραπομπής C-2/97, C-49/98 (κοινωνικά θέματα, κατώτατα πρότυπα)

Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο εγγυάται ένα ορισμένο κατώτατο επίπεδο κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι ευρωπαϊκές διατάξεις δεν εμποδίζουν τα κράτη μέλη να διατηρούν ή να λαμβάνουν μέτρα για την αυξημένη προστασία των συνθηκών εργασίας.

Αντικείμενο ανησυχίας αποτελούν πολλές υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ για κατώτατα πρότυπα βάσει του άρθρου 118α της ΣΕΚ (νέο άρθρο 138): στην υπόθεση C-2/97 ("societa italiana petroli SpA") πρόκειται για το εάν επιτρέπονται αυστηρότερες ιταλικές οριακές τιμές για καρκινογόνες ουσίες στη βενζίνη; στην υπόθεση C-49/98 το εργατοδικείο του Wiesbaden (Γερμανία) με απόφαση στις 10.2.1998 υπέβαλε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ερώτημα σχετικά με τη μεταφορά των ευνοϊκότερων γερμανικών διατάξεων περί διακοπών σε εργαζόμενους που έρχονται από την αλλοδαπή. Και στις δύο περιπτώσεις κατέληξαν τα δικαστήρια που παρέπεμψαν τις εν λόγω υποθέσεις - όπως στην περίπτωση "societa italiana" και ο γενικός εισαγγελέας - στην άποψη, ότι αυτές οι κοινοτικές κατώτατες διατάξεις απαγορεύουν ή δυσκολεύουν τα κράτη μέλη να εκδώσουν για εργαζόμενους ή αγαθά από την αλλοδαπή αυστηρότερες προστατευτικές διατάξεις, από αυτές που προβλέπονται από την κοινοτική νομοθεσία.

Έχει η Επιτροπή επίγνωση αυτής της απειλής για τα υψηλότερα επίπεδα προστασίας; Σε περίπτωση που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιβεβαιώσει αυτή την άποψη με τη νομολογία, πώς προτίθεται να διαμορφώσει η Επιτροπή την πολιτική της στις νομοθετικές πρωτοβουλίες για κατώτατες κοινωνικές προδιαγραφές;

Απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής

(23 Φεβρουαρίου 1999)

Όσον αφορά την υπόθεση C-2/97, το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του στις 17 Δεκεμβρίου 1998 στην οποία δήλωσε, ευθυγραμμιζόμενο με τη θέση της Επιτροπής η οποία εκφράστηκε μέσα στις παρατηρήσεις που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, ότι μια εθνική διάταξη που υποχρεώνει τον εργοδότη να μειώσει την έκθεση των εργαζομένων στον καρκινογόνο παράγοντα ανεξάρτητα από την εκτίμηση του κινδύνου δεν αντιτίθεται στην οδηγία 90/394/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 28 Ιουνίου 1990, σχετικά με την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που συνδέονται με την έκθεση σε καρκινογόνους παράγοντες στην εργασία(1), εφόσον αυτή αποτελεί μέτρο ενισχυμένης προστασίας των συνθηκών εργασίας που επιτρέπεται από το άρθρο 118A, παράγραφος 3, της συνθήκης ΕΚ και από την οδηγία 90/394/ΕΟΚ.

Στο βαθμό που η κ. βουλευτής με την ερώτησή της έχει ως στόχο τις ελάχιστες κοινοτικές διατάξεις που περιλαμβάνονται στην οδηγία 93/104/ΕΚ(2) σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας - η οποία είναι αντικείμενο μιας από τις ερωτήσεις που τέθηκαν στην προδικαστική υπόθεση C-49/98 - η Επιτροπή μπορεί να επιβεβαιώσει ότι αυτή η οδηγία δεν αποτελεί εμπόδιο σύμφωνα με το άρθρο 118A της συνθήκης ΕΚ στη διατήρηση και τη θέσπιση από κάθε κράτος μέλος ενισχυμένων μέτρων προστασίας των συνθηκών εργασίας όταν αυτά είναι συμβατά με τη συνθήκη. Αυτή η έννοια της συνθήκης επιβεβαιώνεται ακόμα ρητά στο άρθρο 15 της οδηγίας 93/104/ΕΚ.

Δεδομένου ότι σε αυτή την υπόθεση πρόκειται για κατάσταση διακρατικής απόσπασης εργαζομένων, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η οδηγία 96/71/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Δεκεμβρίου 1996 σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων που πραγματοποιείται στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών(3) περιέχει έναν κεντρικό πυρήνα επιτακτικών κανόνων για την ελάχιστη προστασία που πρέπει να παρέχουν, στο κράτος μέλος υποδοχής, οι εργοδότες που αποσπούν εργαζομένους σε άλλο κράτος μέλος στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών. Μεταξύ αυτών των επιτακτικών κανόνων που πρέπει να τηρούνται συγκαταλέγονται οι διατάξεις σχετικά με την ελάχιστη διάρκεια των ετήσιων αδειών μετάποδοχών.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ελάχιστες ισχύουσες διατάξεις στο κράτος μέλος υποδοχής οι οποίες πρέπει να εφαρμοστούν στους αποσπασμένους εργαζόμενους μπορεί να προβλέπουν μια χρονική διάρκεια ετήσιας άδειας μετάποδοχών μεγαλύτερη από αυτή που προβλέπεται στην οδηγία 93/104/ΕΚ, στο βαθμό που αυτή η ελάχιστη χρονική διάρκεια καθορίζεται είτε από νομοθετικές ρυθμίσεις είτε από συλλογικές συμβάσεις γενικής εφαρμογής. Οι διατάξεις της οδηγίας περί της απόσπασης των εργαζομένων πρέπει να εφαρμοστούν από τα κράτη μέλη πριν από την 16η Δεκεμβρίου 1999.

(1) ΕΕ L 196 της 26.7.1990.

(2) EE L 307 της 13.12.1993.

(3) EE L 18 της 21.1.1997.