ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0289/99

υποβολή: Paul Rübig (PPE) προς την Επιτροπή

(10 Φεβρουαρίου 1999)

Θέμα: Η προστασία της ευρωπαïκής βιομηχανίας γρανίτη

Κατά τα τελευταία χρόνια, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξόρυξης γρανίτη στην Ευρώπη υποχρεώθηκαν να αντιμετωπίσουν σημαντικές αλλαγές. Οι συνθήκες ανταγωνισμού τόσο στην εσωτερική αγορά όσο και εκ μέρους τρίτων κρατών έχουν προκαλέσει μέση μείωση των τιμών 30 % έως 40 % και πλήττουν διαρκώς τον τομέα αυτό.

Λόγω των πρόσφατων εξελίξεων, ο τομέας αυτός αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις και απαιτείται αποφασιστική ανάληψη δράσης εκ μέρους της Επιτροπής και των κρατών μελών. Η Κίνα προμηθεύει μεγάλες ποσότητες γρανίτη για την κατασκευή οδών και γεφυρών καθώς και για την ανέγερση κτηρίων, ενώ η Ινδία προμηθεύει γρανίτη για ταφόπετρες. Λόγω του διαφορετικού ύψους των αμοιβών, οι εισαγωγές αυτές στοιχίζουν πολύ λιγότερο από τα ευρωπαϊκά προϊόντα. Πέραν τούτου, αυτές οι τρίτες προστατεύονται μέσω εξαγωγικών δασμών κατά την εξαγωγή πρώτων υλών που προορίζονται για περαιτέρω επεξεργασία.

Τί μέτρα έχει λάβει έως τώρα η Επιτροπή για να ανατρέψει την τάση αυτή; Τί προτίθεται να πράξει για να αντιδράσει στη νέα αυτή κατάσταση; Σκοπεύει, άραγε, να λάβει μέτρα αντιντάμπιγκ;

Απάντηση του Κου Bangemann εξ ονόματος της Επιτροπής

(29 Μαρτίου 1999)

Η Επιτροπή παρακολουθεί από κοντά τις διεθνείς εμπορικές εξελίξεις σχετικά με τα προϊόντα του γρανίτη.

Πράγματι, η Ινδία και η Κίνα είναι δύο χώρες που εξάγουν προς την Ευρωπαϊκή Κοινότητα μεγάλες ποσότητες γρανίτη, τόσο ακατέργαστου όσο και κατεργασμένου. Το 1997, ο όγκος των εξαγωγών γρανίτη και από τις δύο αυτές χώρες μαζί προς την Κοινότητα ανήλθε σε ποσοστό 63 % για τον ακατέργαστο και 21,5 % για τον κατεργασμένο επί του συνόλου των κοινοτικών εισαγωγών γρανίτη εξωκοινοτικής προέλευσης. Για τον κατεργασμένο γρανίτη, το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει αύξηση κατά 85 % σε σχέση με το 1995. Σημαντικές εισαγωγές κατεργασμένου γρανίτη γίνονται και από άλλες χώρες, όπως π.χ. από τη Βραζιλία και η Ν. Αφρική. Το 1997, το σύνολο των κοινοτικών εισαγωγών γρανίτη εξωκοινοτικής προέλευσης ανερχόταν σε ποσοστό 42 % επί της φαινόμενης κατανάλωσης της Κοινότητας (44 % το 1993). Εντούτοις, σύμφωνα με μια πρώτη ανάλυση στατιστικών δεδομένων για το ενδοκοινοτικό εμπόριο γρανίτη που πήραμε από τη βάση COMEXT, μάλλον δεν επιβεβαιώνεται η συμπίεση των τιμών για την οποία κάνει λόγο το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου. Έτσι, σύμφωνα με τα δεδομένα της βάσης COMEXT, στο πλαίσιο του ενδοκοινοτικού εμπορίου κατεργασμένου γρανίτη, η μέση τιμή μονάδας ήταν 700 [fmxeuro] ανά τόννο το 1997 έναντι 723 [fmxeuro] ανά τόννο το 1995, μειωμένη δηλαδή κατά 3 % περίπου.

Αναφορικά με τις εξαγωγές γρανίτη κάθε ποιότητας, η Κοινότητα παρουσιάζει αξιόλογο δυναμικό. Το 1997 εξήγαγε 1,1 εκατομμύρια τόννους (20 % της κοινοτικής παραγωγής), που σημαίνει αύξηση κατά 14 % σε σχέση με το 1995. Από το σύνολο αυτό, 54 000 τόννοι εξήχθησαν στην Κίνα και στην Ινδία (αύξηση 600 % σε σχέση με το 1995). Στις εξαγωγές προς τις δύο αυτές χώρες εφαρμόζονται υψηλοί τελωνειακοί δασμοί, κυρίως μάλιστα στα κατεργασμένα προϊόντα γρανίτη. Έτσι, το 1998, ο βασικός δασμολογικός συντελεστής που εφαρμόστηκε για τα τελευταία αυτά προϊόντα από την Κίνα και την Ινδία ήταν 25 % και 40 % αντιστοίχως.

Για να περιοριστούν οι δασμολογικοί αυτοί φραγμοί, ανοίγονται στην Επιτροπή διάφοροι δρόμοι. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων προσχώρησης της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), η ουσιαστική μείωση των υψηλών δασμολογικών συντελεστών καθώς και η κατάργηση των εξαγωγικών φόρων αποτελούν προτεραιότητες για την Επιτροπή. Για την Ινδία, που είναι μέλος του ΠΟΕ από την 1η Ιανουαρίου 1995, θα χρειαστεί να αξιοποιηθεί ο προσεχής γύρος πολυμερών διαπραγματεύσεων.

Σε ό,τι αφορά το ντάμπινγκ, η Επιτροπή δεν κινεί κατά κανόνα διαδικασία αντι-ντάμπινγκ με δική της πρωτοβουλία. Η Επιτροπή θα κινήσει διαδικασία έρευνας για να εξακριβωθεί το βάσιμο, ο βαθμός και οι συνέπειες κάθε πρακτικής ντάμπινγκ που θα καταγγελθεί γραπτώς από οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή από φορέα που δεν έχει νομική προσωπικότητα και που ενεργεί όμως για λογαριασμό της κοινοτικής βιομηχανίας. Η καταγγελία πρέπει να παρουσιάζει αποδεικτικά στοιχεία ως προς την ύπαρξη ντάμπινγκ, τη συνεπαγόμενη ζημία σε βάρος της κοινοτικής βιομηχανίας και ως προς το κατά πόσον υπάρχει αιτιότητα ανάμεσα στις εισαγωγές που υποτίθεται ότι αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και την προβαλλόμενη ζημία. Η καταγγελία πρέπει να απευθύνεται ή στην Επιτροπή ή σε κράτος μέλος, που θα την προωθήσει με τη σειρά του στην Επιτροπή. Στ συνέχεια, η επιτροπή εξετάζει κατά πόσον τα στοιχεία της καταγγελίας αιτιολογούν την κίνηση διαδικασίας αντι-ντάμπινγκ.

Νομική βάση αποτελούν οι εξής κανονισμοί: κανονισμός (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την αντιμετώπιση εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών που δεν είναι μέλη της Κοινότητας (βασικός κανονισμός), κανονισμός (ΕΚ) 2331/96 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 σχετικά με την αντιμετώπιση εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών που δεν είναι μέλη της Κοινότητας(1) και κανονισμός 905/98 του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 1998, περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 σχετικά με την αντιμετώπιση εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών που δεν είναι μέλη της Κοινότητας(2).

(1) ΕΕ L 317 της 6.12.1996.

(2) ΕΕ L 128 της 30.4.1998.