ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0081/01

υποβολή: Camilo Nogueira Romn (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(29 Ιανουαρίου 2001)

Θέμα: Επιβολή στις αυτόνομες κοινότητες του ισπανικού Κράτους ενός νόμου σταθεροποίησης που τιςποχρεώνει να εμφανίζουν μηδενικό έλλειμμα στους ετήσιους προϋπολογισμούς των

Κατά παράβαση της συνταγματικής αυτονομίας που έχει εκχωρηθεί στις αυτόνομες κοινότητες του ισπανικού Κράτους, η κεντρική κυβέρνηση ενέκρινε, προκειμένου ναποβάλει στο Κογκρέσο, ένα προσχέδιο γενικού νόμου δημοσιονομικής σταθεροποίησης πουποχρεώνει τις διοικήσεις να καταρτίζουν, αρχίζοντας από το ερχόμενο έτος, προϋπολογισμούς με μηδενικό έλλειμμα. Το μέτρο αυτό θα επιβληθεί στις αυτόνομες κοινότητες

μολονότι αυτές διαθέτουν, σύμφωνα με το ισπανικό σύνταγμα και το αυτόνομο καθεστώς τους, νομοθετική αρμοδιότητα για την κατάρτιση και έγκριση των δικών τους προϋπολογισμών, στο πλαίσιο των γενικών κανόνων του κράτους που περιορίζουν την προσφυγή στον δανεισμό, μολονότι τον επιτρέπουν, όπως συμβαίνει και για όλους τους κρατικούς ή τοπικούς φορείς που διαθέτουν πολιτική και νομοθετική αυτονομία. Της απόφασης αυτήςπεραμύνθηκε οπουργός Cristbal Montoro με την ευκαιρία μιας δημόσιας παρέμβασής του γεμάτη αιχμές κατά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με το επιχείρημα του πρωτοποριακού ρόλου που διαδραματίζει η Ισπανία στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως συνέστησε το Συμβούλιο τη Santa Maria de Feira κατά τη διάρκεια της πορτογαλικής προεδρίας. Αποτελεί έκπληξη ότι ένα κράτος όπως η Ισπανία, που εισπράττει σημαντικούς χρηματοδοτικούς πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το οποίο παρουσιάζει τεράστιες διαρθρωτικές ελλείψεις, επιβάλλει δογματικά το μηδενικό έλλειμμα σε όλους τους προϋπολογισμού και τούτο κατά παράβαση όλων των καθεστώτων αυτονομίας. Φρονεί άραγε η Επιτροπή ότι τέτοιες δημοσιονομικές αποφάσεις του ισπανικού κράτους σε ό,τι αφορά τις αυτόνομες κοινότητες, συνάδουν με τους προσανατολισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Δεν συμφωνεί άραγε η Επιτροπή ότι μια τέτοια στάση των ισπανικών κρατικών αρχών εντάσσεται στα πλαίσια μια επιθετικής πολιτικής που στοχεύει στη μείωση των αρμοδιοτήτων που το Σύνταγμα και τα Καθεστώτα Αυτονομίας αναγνωρίζουν στις εθνότητες και τις περιφέρειες του ισπανικού κράτους;

Απάντηση του κ. Solbes Mira εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Μαρτίου 2001)

Σύμφωνα με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης όλα τα κράτη μέλη έχουν δεσμευτεί να θέσουν ως μεσοπρόθεσμο στόχο τη σχεδόν ισοσκελισμένη ή πλεονασματική δημοσιονομική κατάσταση(1). Επικρατεί η αντίληψη ότι η επίτευξη αυτού του στόχου συμβάλλει στη δημιουργία ενός σταθερού μακροοικονομικού πλαισίου πάνω σε μιαγιή βάση. Στις κατευθυντήριες γραμμές του 2000 σχετικά με την οικονομική πολιτική περιλαμβάνεται μία σύσταση προς την Ισπανία να επιδιώξει την επίτευξη και αν είναι δυνατόν τηνπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων που περιλαμβάνονται στο επικαιροποιημένο της πρόγραμμα σταθερότητας για την περίοδο 1999-2003, το οποίο κατά την άποψη του Συμβουλίου συμμορφούται προς το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Εντούτοις, η Επιτροπή δεν κάνει προτάσεις σχετικά με τις ενέργειες συντονισμού που πρέπει να γίνουν ανάμεσα στους διάφορους τομείς του κράτους για την επίτευξη των στόχων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αυτή η απόφαση αποτελεί αρμοδιότητα κάθε κράτους μέλους. Αυτό αφορά κυρίως τα κράτη μέλη που διαθέτουν πολύ αποκεντρωμένα φορολογικά συστήματα. Στην περίπτωση της Ισπανίας οι γενικές κατευθυντήριες γραμμές του 2000 για την οικονομική πολιτική περιλαμβάνουν μία σύσταση για τη συνέχιση του συντονισμού ανάμεσα στις περιφέρειες και στο κράτος. Επιπλέον, το Συμβούλιο με τη γνώμη που διατύπωσε σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ισπανίας για την περίοδο 1999-2003 χαιρέτησε το γεγονός ότι συμμετέχουν όλοι οι επιμέρους τομείς του κράτους στην προσαρμογή του προϋπολογισμού. Χαιρέτησε επίσης και το γεγονός ότι ετέθη ως στόχος να ισοσκελιστούν οι προϋπολογισμοί των τοπικών κυβερνήσεων από το 2001.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή και το Συμβούλιο ενθάρρυναν ανέκαθεν τέτοιες στρατηγικές που έχουν ως στόχο τη μείωση των ελλειμμάτων, βασίζονται στον περιορισμό των τρεχουσών δαπανών και αφήνουν περιθώρια για επενδυτικές δαπάνες.

(1) ΕΕ C 236 της 2.8.1997.