ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2017/02

υποβολή: Ieke van den Burg (PSE) και Anne Van Lancker (PSE) προς την Επιτροπή

(9 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Εφαρμογή του κανονισμού 1612/68 σχετικά με τη χορήγηση συμπληρωματικής αποζημίωσης σε περίπτωση πλήρους ανεργίας ενός μεθοριακού εργαζόμενου

Έχει λάβει η Επιτροπή γνώση σχετικά με την απόφαση της 21ης Μαρτίου ε.ε. του Δικαστηρίου του Hertogenbosch στηνπόθεση της κ. Rita Lemmens-Lenaerts (αριθ.πόθεσης 197850)· Κατοικεί στο Βέλγιο και εργαζόταν ως μεθοριακή εργαζόμενη στην Ολλανδία. Κατέστη άνεργος και, με βάση τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71(1) έχει δικαίωμα στην καταβολή επιδόματος ανεργίας από το βελγικό κράτος. Σύμφωνα με τη ρύθμιση CAO, ο πρώην εργοδότης της επαύξησε το επίδομα ανεργίας της με συμπληρωματική αποζημίωση ούτως ώστε το εν λόγω επίδομα να φθάσει τον τελευταίο ακαθάριστο μισθό της,πολογίζοντας όμως ως επίδομα αποζημίωσης εκείνο το οποίο καταβάλλεται από το ολλανδικό κράτος και, δεδομένου ότι το βελγικό επίδομα ανεργίας είναι χαμηλότερο από το ολλανδικό, δημιουργείται μια διαφορά εισοδήματος μεταξύ της κυρίας Rita Lemmens-Lenaerts και των συναδέλφων της ανέργων που κατοικούν στην Ολλανδία.

Φρονεί η Επιτροπή ότι γεννάται το ερώτημα μήπως το ως ποσοστό του ακαθάριστου μισθού διατυπωμένο δικαίωμα CAO (ένα κοινωνικό πλεονέκτημα σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 4 του κανονισμού ΕΟΚ αριθ. 1612/68(2)) για τον άνεργο μεθοριακό εργαζόμενο που λαμβάνει επίδομα ανεργίας στη χώρα κατοικίας του (σύμφωνα με το άρθρο 71 παράγραφος 1, στοιχείο α, ii του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71) θα πρέπει να εξασφαλίσει το ίδιο επίπεδο ακαθάριστου εισοδήματος με εκείνο που ισχύει για τους συναδέλφους του που κατοικούν στη χώρα εργασίας·

Δεν νομίζει η Επιτροπή ότι ο ολλανδός δικαστής θα έπρεπε επίσης να αναφερθεί στη νομολογία σχετικά με τον κανονισμό 1408/71 και τον κανονισμό 1612/68, δηλαδή την απόφαση Meints (C-57/96) και τη λεγόμενη απόφαση για τις συντάξεις (Επιτροπή/Γαλλία C35/97);

Πως θεωρεί η Επιτροπή, στις προτάσεις της για αναθεώρηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71, ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση για το προαναφερθέν πρόβλημα τηςποχρέωσης καταβολής επιδομάτων ανεργίας που συσχετίζονται με τη χώρα κατοικίας και της καταβολής επιδομάτων που συσχετίζονται με συμπληρωματικές αποζημιώσεις στη χώρα εργασίας, σε περίπτωση απόλυσης μεθοριακών εργαζόμενων·

(1) ΕΕ L 149 της 5.7.1971, σελ. 2.

(2) ΡΒ L 257 της 19.10.1968, σελ. 2.

Απάντηση της κυρίας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(27 Αυγούστου 2002)

Η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι έλαβε γνώση της απόφασης του εθνικού δικαστηρίου στην οποία αναφέρονται τα αξιότιμα μέλη του Κοινοβουλίου. Σύμφωνα με πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή, πρόκειται για μια επίδικη διαφορά σχετικά με τονπολογισμό μιας συμπληρωματικής στο επίδομα ανεργίας αποζημίωσης που ο πρώην εργοδότης που είχε την έδρα του στις Κάτω Χώρες έπρεπε να καταβάλει, δυνάμει μιας συλλογικής σύμβασης εργασίας, στον εργαζόμενο που είχε απολύσει. Η εν λόγω σύμβαση εγγυάται την καταβολή συμπληρωματικής αποζημίωσης από τον εργοδότη, που ανέρχεται έως ένα συγκεκριμένο ποσοστό του τελευταίου ακαθάριστου μισθού.

Η Επιτροπή κρίνει ότι αυτό το πλεονέκτημα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68(1) ο οποίος εγγυάται στους διακινούμενους εργαζόμενους τα ίδια δικαιώματα και πλεονεκτήματα με αυτά που προβλέπονται για τους ημεδαπούς εργαζόμενους, όπως επιβεβαιώθηκε και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κυρίως με τις αποφάσεις Meints (C-57/96)(2), Επιτροπή/Γαλλία (C-35/97)(3) και Schning-Kougebetopoulou (C-15/96)(4).

Ωστόσο, δεν φαίνεται ότι το κείμενο της εν λόγω ολλανδικής συλλογικής σύμβασης προβλέπει διαφορετική μεταχείριση για τους διακινούμενους εργαζόμενους και κυρίως για τους μεθοριακούς εργαζόμενους, από τη μεταχείριση των ημεδαπών εργαζόμενων. Η πληρωμή συμπληρωματικής αποζημίωσης θα πρέπει να εξασφαλίζει για όλους τους εργαζόμενους ένα ορισμένο ποσοστό του τελευταίου ακαθάριστου μισθού.

Αντίθετα, δεν θα ήταν συμβατό με το κοινοτικό δίκαιο και κυρίως με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1612/68, ότι, στην πράξη, αυτή η συμπληρωματική αποζημίωση πρέπει ναπολογίζεται με βάση μόνον τηνπόθεση ότι ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει το ποσό των επιδομάτων ανεργίας που προβλέπονται από την ολλανδική νομοθεσία. Πράγματι, δυνάμει του άρθρου 71, παράγραφος 1 α), ii του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(5), οι μεθοριακοί εργαζόμενοι οι οποίοι βρίσκονται σε πλήρη ανεργία λαμβάνουν παροχές ανεργίας σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους κατοικίας. Το ποσό αυτό ενδέχεται να διαφέρει από το ποσό που προβλέπεται από τη νομοθεσία του πρώην κράτους απασχόλησης.

Η Επιτροπή είναι συνεπώς της γνώμης ότι για τονπολογισμό αυτής της συμπληρωματικής αποζημίωσης, ο πρώην εργοδότης πρέπει να λαμβάνειπόψη το πραγματικό ύψος του επιδόματος ανεργίας που χορηγείται στον ενδιαφερόμενο, βάσει κυρίως των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, έτσι ώστε να μπορεί να εξασφαλιστεί πραγματικά η καταβολή συμπληρωματικής αποζημίωσης που ανέρχεται σε ένα ορισμένο ποσοστό του τελευταίου ακαθάριστου μισθού.

Στην πρόταση της Επιτροπής για την αναθεώρηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71(6), η Επιτροπή πρότεινε να χορηγούνται στους μεθοριακούς εργαζόμενους που βρίσκονται σε ανεργία επιδόματα ανεργίας σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους της τελευταίας τους απασχόλησης. Η έγκριση αυτής της πρότασης αναμένεται αναμφισβήτητα να διευκολύνει την εφαρμογή της εν λόγω συλλογικής σύμβασης, εφόσον οι άνεργοι μεθοριακοί εργαζόμενοι θα λάμβαναν τα ίδια επιδόματα ανεργίας με τους μη διακινούμενους εργαζόμενους.

(1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας, ΕΕ L 257 της 19.10.1968.

(2) Απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1997, Συλ. 1997, I-6689.

(3) Απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 1998, Συλ. 1998, I-5325.

(4) Απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 1998, Συλ. 1998, I-47.

(5) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς εργαζόμενους και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, ΕΕ L 149 της 5.7.1971. Ο κανονισμός ενημερώθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97, ΕΕ L 28 της 30.1.1997.

(6) ΕΕ C 38 της 12.2.1999.