ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0127/98 υποβολή: Eryl McNally (PSE) προς την Επιτροπή (22 Iανουαρίου 1998)

Θέμα: Οδηγία του Συμβουλίου 96/29/Ευρατόμ, άρθρο 3 παράγραφος 2 (α), (β) και (στ) και άρθρο 5 παράγραφος 2

Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή της Επιτροπής στην οδηγία του Συμβουλίου 96/29/Ευρατόμ ((ΕΕ L 159 της 29.6.1996, σ. 1 )), άρθρο 3 παράγραφος 2 (α), (β) και (στ) και άρθρο 5 παράγραφος 2 σχετικά με τις δηλώσεις και άδειες πρακτικών όσον αφορά τις ιονίζουσες ακτινοβολίες. Το νέο επιτρεπόμενο όριο για το Καίσιο-137 κάτω από το οποίο δεν απαιτείται δήλωση είναι τώρα 10.000 Bq/kg.

Δεδομένου ότι πολύ πιο χαμηλά επίπεδα ραδιενεργών ουσιών είχαν οδηγήσει, στο παρελθόν, σε μολύνσεις προϊόντων κρέατος που απαγορεύθηκαν και ενέχονταν σε κρούσματα διαφόρων τύπων λευχαιμίας, δε νομίζει η Επιτροπή ότι τα όρια που καθορίζονται στην οδηγία του Συμβουλίου 96/29/Ευρατόμ είναι στην πραγματικότητα πολύ χαλαρά; Μπορεί η Επιτροπή να εξηγήσει πώς δικαιολογεί το Συμβούλιο τα όρια και τις προβλέψεις που διατυπώνονται στα ανωτέρω άρθρα;

Απάντηση της Κας Bjerregaard εξ ονόματος της Επιτροπής (20 Φεβρουαρίου 1998)

Το άρθρο 3 παράγραφος 2 των βασικών κανόνων ασφαλείας για την προστασία της υγείας των εργαζομένων και του πληθυσμού από τους κινδύνους που προκύπτουν από ιονίζουσες ακτινοβολίες (οδηγία 96/29/Ευρατόμ) αναφέρεται σε επίπεδα εξαίρεσης υπό την έννοια της συνολικής ραδιενέργειας και της συγκέντρωσης ραδιενέργειας, κάτω από τις οποίες δεν είναι ανάγκη να επιβάλλεται δήλωση των πρακτικών. Σε ό,τι αφορά τη συγκέντρωση ραδιενέργειας, ο κατάλογος των ειδικών τιμών κατά νουκλεΐδιο αντικαθιστά την ενιαία τιμή των 100 Bq/g, που καθοριζόταν για τα τεχνητά ραδιονουκλεΐδια σε παλαιότερες οδηγίες (οδηγία 80/836/Ευρατόμ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 84/467/Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 3ης Σεπτεμβρίου 1984, για την τροποποίηση της οδηγίας 80/836/Ευρατόμ όσον αφορά τους βασικούς κανόνες προστασίας της υγείας του πληθυσμού και των εργαζομένων από τους κινδύνους που προκύπτουν από ιοντίζουσες ακτινοβολίες ((ΕΕ L 265 της 5.10.1984 ))). Στην περίπτωση του καισίου-137, όπως και για πολλά άλλα σημαντικά ραδιονουκλεΐδια, η τιμή εξαίρεσης είναι όντως σήμερα 10 Bq/g (δηλ. 10.000 Bq/kg), που σημαίνει δέκα φορές αυστηρότερη.

Έχουν καθοριστεί χαμηλότερα επίπεδα ραδιενέργειας για το κρέας και άλλες τροφές σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης λόγω ακτινοβολιών (κανονισμοί του Συμβουλίου 90/737/ΕΟΚ, της 22ας Μαρτίου 1990, σχετικά με τους όρους εισαγωγής γεωργικών προϊόντων καταγωγής τρίτων χωρών μετά το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ ((ΕΕ L 82 της 29. 3.1990 )), στο πλαίσιο του ατυχήματος του Τσερνομπίλ, και 87/3954/ΕΟΚ, της 22ας Δεκεμβρίου 1987, για τον καθορισμό των μεγίστων επιτρεπτών επιπέδων ραδιενέργειας στα τρόφιμα και τις ζωοτροφές λόγω πυρηνικού ατυχήματος ή σε περίπτωση εκτάκτου κινδύνου από ακτινοβολίες ((ΕΕ L 371 της 30.12.1987 )), για οποιαδήποτε άλλη περίπτωση έκτακτης ανάγκης λόγω ακτινοβολιών). Όταν υπάρχει έκτακτος κίνδυνος από ακτινοβολίες, τα κριτήρια που έχουν θεσπιστεί καλύπτουν την περίπτωση κατά την οποία τα τρόφιμα ενδέχεται να έχουν μολυνθεί και ομάδες του πληθυσμού θα μπορούσαν να δεχθούν δόσεις εσωτερικά για μεγάλο χρονικό διάστημα ως επακόλουθο της πρόσληψης ραδιενέργειας μέσω των τροφίμων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι τιμές αναφοράς για τα τρόφιμα επιβάλλεται να είναι χαμηλότερες.

Τα επίπεδα εξαίρεσης αφορούν τη διοικητική απαίτηση, σύμφωνα με την οποία πρέπει να δηλώνεται κάθε πρακτική που ενέχει ραδιενεργές ουσίες, οι δε τιμές καθορίστηκαν με βάση μια σειρά σεναρίων, στα οποία λαμβανόταν υπόψη η περιστασιακή ακούσια πρόσληψη και όχι η παρατεταμένη πρόσληψη. Η εξαίρεση από την ανωτέρω υποχρέωση δήλωσης δεν συνεπάγεται ότι δεν έχουν εφαρμογή άλλες σχετικές απαιτήσεις των βασικών κανόνων ασφαλείας ή άλλων νομοθετικών διατάξεων. Πράγματι, η σκόπιμη προσθήκη ραδιενεργών ουσιών κατά την παραγωγή τροφίμων απαγορεύεται (άρθρο 6 παράγραφος 5), ανεξάρτητα από το επίπεδο μόλυνσης που έχει ως αποτέλεσμα.