ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2217/99

υποβολή: Massimo Carraro (PSE) και Paolo Costa (ELDR) προς την Επιτροπή

(29 Νοεμβρίου 1999)

Θέμα: Παρεμβάσεις για τη Βενετία

Στις 16 Απριλίου 1999, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την κοινή πρόταση ψηφίσματος (B4-0358, 0359, 0361, 0362 και 0363) σχετικά με την κρίσιμη κατάσταση στη Βενετία, στο οποίο καλούντο η Επιτροπή, η Ιταλική Κυβέρνηση και η Περιφέρεια του Βένετο να συμπεριλάβουν το ιστορικό κέντρο της Βενετίας καθώς και τη λιμνοθάλασσά της στο νέο στόχο 2 των διαρθρωτικών ταμείων, επιτρέποντας έτσι την παροχή κρατικών ενισχύσεων κατά παρέκκλιση των κανόνων περί ανταγωνισμού, σύμφωνα με το άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο γ), της Συνθήκης ΕΚ, ζητείτο δε από την Επιτροπή να μη θεωρήσει κρατικές ενισχύσεις τις φορολογικές παραχωρήσεις στις οποίες έχει ήδη προβεί η Ιταλική Κυβέρνηση προς τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη Βενετία και τη λιμνοθάλασσά της, και τούτο διότι οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι των ανταγωνιστών τους στην ενδοχώρα και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Θα μπορούσε η Επιτροπή να διευκρινίσει κατά πόσον η ίδια και οι ιταλικές αρχές, στο πλαίσιο των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους, έδωσαν συνέχεια στις εκκλήσεις και τα αιτήματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;

Απάντηση του κ. Barnier εξ ονόματος της Επιτροπής

(6 Ιανουαρίου 2000)

Βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1260/1999 του Συμβουλίου, περί γενικών διατάξεων για τα διαρθρωτικά ταμεία(1), ο καθορισμός των περιοχών που είναι επιλέξιμες στο πλαίσιο του στόχου 2, για την περίοδο 2000-2006, αποτελεί συναρμοδιότητα της Επιτροπής και του κράτους μέλους. Ο κατάλογος των επιλέξιμων περιοχών εξαρτάται από τις προτεραιότητες που καθορίζουν οι εθνικές αρχές, βάσει των κριτηρίων που περιλαμβάνονται στον ανωτέρω κανονισμό. Ο κατάλογος θα καταρτιστεί από την Επιτροπή, με τη σύμφωνη γνώμη του κράτους μέλους, το νωρίτερο τέλος του 1999 ή αρχές του 2000. Η Επιτροπή μεριμνά ώστε οι περιοχές που ελήφθησανπόψη να είναι πράγματι αυτές που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα διαρθρωτικά προβλήματα ανασυγκρότησης.

Όσον αφορά συγκεκριμένα την Ιταλία, η πρόταση καθορισμού περιοχών που διαβιβάστηκε την 1 Απριλίου 1999 από τις ιταλικές αρχές κρίθηκε από την Επιτροπή ως μη αποδεκτή. Στην πρόταση αυτή δεν τηρείται πράγματι ηποχρέωση να καλύπτεται τουλάχιστον το 50 % του πληθυσμού που είναι επιλέξιμο βάσει των κοινοτικών κριτηρίων που περιλαμβάνονται στο άρθρο 4, παράγραφοι 5 και 6 του ανωτέρω κανονισμού. Η Επιτροπή ζήτησε από τις ιταλικές αρχές να καταρτίσουν, σε εύθετο χρόνο, νέα πρόταση σύμφωνα με τις διατάξεις του γενικού κανονισμού των διαρθρωτικών ταμείων.

Υπό τους όρους αυτούς, η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να αποφανθεί για την ειδική κατάσταση στη Βενετία, όσον αφορά την επιλεξιμότητά της στο πλαίσιο του στόχου 2.

Όσον αφορά τα μέτρα απαλλαγής από τις ασφαλιστικές εισφορές για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται στη Βενετία και στην Chioggia για την περίοδο 1995-1997, η Επιτροπή, κατά τη συνεδρίασή της της 24ης Νοεμβρίου 1999, θεώρησε, στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης βάσει του άρθρου 88 (πρώην άρθρο 93), παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, ότι οι ενισχύσεις που χορηγούνταιπό τη μορφή φορολογικών ελαφρύνσεων από τις φορολογικές εισφορές είναι σύμφωνες προς την κοινή αγορά, εκτός από τις ενισχύσεις για τη δημιουργία απασχόλησης που χορηγούνται στις μεγάλες επιχειρήσεις εκτός περιοχών που είναι επιλέξιμες για ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα και ενισχύσεις για τη διατήρηση της απασχόλησης.

(1) ΕΕ L 161 της 26.6.1999.