ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2313/99

υποβολή: Ari Vatanen (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(13 Δεκεμβρίου 1999)

Θέμα: Η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών στα κράτη μέλη της ΕΕ

Η κίνηση φορτηγών οχημάτων στα κράτη μέλη της ΕΕ έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1970 το ένα τρίτο της μεταφοράς εμπορευμάτων γινόταν σιδηροδρομικώς, ενώ πέρυσι μόνο το 14 %. Το άνοιγμα των σιδηροδρόμων στον ανταγωνισμό είναι σημαντικό, προκειμένου να περάσει ένα ακόμη μεγαλύτερο μέρος της μεταφοράς εμπορευμάτων στην ευθύνη των σιδηροδρόμων. Η προώθηση των σιδηροδρομικών μεταφορών θα μείωνε τη συμφόρηση των οδικών αρτηριών και τις προκαλούμενες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις.

Θεωρείται ότι με τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των σιδηροδρόμων διευκολύνεται η αντιμετώπιση των συγκοινωνιακών προβλημάτων στην Ευρώπη. Η ελευθέρωση του ανταγωνισμού δεν πρέπει να πραγματοποιείται εις βάρος της ασφάλειας των σιδηροδρόμων. Αντιθέτως η συντήρηση, για παράδειγμα, των γραμμών πρέπει να διαχωρίζεται από την εκμετάλλευσή τους.

Ποια μέτρα έχει λάβει η Επιτροπή, για να εγγυηθεί μεγαλύτερη ασφάλεια στις σιδηροδρομικές μεταφορές στα κράτη της ΕΕ;

Απάντηση της κας de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής

(27 Ιανουαρίου 2000)

Λόγω της φύσης του και ως αποτέλεσμα του τρόπου λειτουργίας του, ο σιδηρόδρομος αποτελεί ένα εξαιρετικά ασφαλές μέσο μεταφοράς. Ακόμη και αν ληφθούνπόψη όλοι οι θάνατοι που σχετίζονται με τον σιδηρόδρομο, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκτονιών και των ατυχημάτων στις ισόπεδες διαβάσεις, το ποσοστό σιδηροδρομικών ατυχημάτων ανά μονάδα κυκλοφορίας είναι περίπου το ένα τέταρτο των οδικών ατυχημάτων. Οι

θάνατοι επιβατών ανά επιβάτη-χιλιόμετρο για το σιδηρόδρομο είναι περίπου το ένα εικοστό των θανάτων από επιβατικά αυτοκίνητα. Ομοίως, τα ατυχήματα εργαζομένων στις μεταφορές εμπορευμάτων μπορούν να εκτιμηθούν σε περίπου ένα εικοστό των ατυχημάτων στις οδικές μεταφορές εμπορευμάτων. Οι εν λόγω στατιστικές καταδεικνύουν ότι όπως και να τοπολογίσει κανείς, ο σιδηρόδρομος είναι ασφαλέστερος από τις οδικές μεταφορές και, ως εκ τούτου, τα μέτρα που επιτυγχάνουν την ενθάρρυνση της μετάβασης στον σιδηρόδρομο της κυκλοφορίας που επί του παρόντος διεξάγεται οδικώς, θα οδηγήσουν σε μείωση συνολικά των τραυματισμών και των ατυχημάτων.

Συνεπώς, προκαλεί μεγάλη ανησυχία στην Επιτροπή το γεγονός ότι το μερίδιο στην αγορά του σιδηροδρόμου έπεσε στο περίπου 40 % των επιπέδων του 1970. Το 1997, το μερίδιο του σιδηροδρόμου στις μεταφορές για το σύνολο της ενδοκοινοτικής επικράτειας (συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων μεταφορών μικρών αποστάσεων) ήταν 8,6 % και το μερίδιό του στις χερσαίες μεταφορές ήταν, όπως αναφέρθηκε, 14,4 %.

Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του σιδηροδρόμου και η διασφάλιση ότι ο σιδηροδρομικός κλάδος είναι ικανός να προσφέρει τιςπηρεσίες που απαιτούν οι σημερινοί και οι μελλοντικοί πελάτες, θα συνιστούσε σημαντικό βήμα στην ενθάρρυνση της μεταστροφής στη χρήση του σιδηροδρόμου, όπου αυτό είναι δυνατό. Η δέσμηποδομών για το σιδηρόδρομο, επί της οποίας η Επιτροπή πέτυχε πολιτική συμφωνία στις 10 Δεκεμβρίου 1999, θα αποτελέσει, εφόσον εφαρμοστεί, σημαντικό βήμα στη δημιουργία των προϋποθέσεων προς αυτή την κατεύθυνση. Το κείμενο προβλέπει επίσης ότι τα πρότυπα ασφαλείας πρέπει να θεσπιστούν από φορείς ανεξάρτητους των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων, ως εγγύηση της διασφάλισης της εμπιστοσύνης στις διαδικασίες ασφαλείας.

Η Επιτροπή έχει συνειδητοποιήσει την ανάγκη να εξασφαλιστεί σε κοινοτικό επίπεδο ότι διασφαλίζονται τα ενδεδειγμένα πρότυπα ασφαλείας. Η Επιτροπή έχει αναλάβει σημαντικές εργασίες σε δύο τομείς για το σκοπό αυτό. Πρώτον, η πρόσφατη πρόταση οδηγίας(1) της Επιτροπής για τη διαλειτουργικότητα του συμβατικού σιδηροδρόμου προβλέπει την καθιέρωση τεχνικών προτύπων και την πιστοποίση του εξοπλισμού από κοινοποιηθέντες οργανισμούς καιποχρεώνει τα κράτη μέλη να ελέγχουν τακτικά τη λειτουργία και τη χρήση του πιστοποιημένου σιδηροδρομικού εξοπλισμού. Δεύτερον, η Επιτροπή έχει εκπονήσει μελέτη για τους κανονισμούς και τα πρότυπα ασφαλείας των ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων. Η τελική έκθεση θα είναι σύντομα διαθέσιμη και θα επιτρέψει την εκτίμηση της περαιτέρω δράσης που είναι απαραίτητη σε κοινοτικό επίπεδο.

(1) COM(1999)617 τελικό.