ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3994/00

υποβολή: Helmuth Markov (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(21 Δεκεμβρίου 2000)

Θέμα: Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο και ερμηνεία των κοινοτικών οδηγιών από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας

1. Γνωρίζει η Επιτροπή εάν και με ποιο τρόπο η ΟΔΓ έχει μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο την κοινοτική οδηγία ΕΕ 80/987 (αφερεγγυότητα του εργοδότη);

2. Ορίζει η νομολογία του ΔΕΚ (υποθέσεις 262/88 και C-173/91) ότι απαγορεύονται οι οφειλόμενες σε αίτια που αφορούν την επιχείρηση απολύσεις χωρίς αποζημίωση;

3. Με ποιο τρόπο μπορεί να ερμηνευθεί η κοινοτική οδηγία όσον αφορά το σημείο αυτό, σε περίπτωση που το κράτος εμφανίζεται ως εργοδότης;

4. Είναι το κράτοςποχρεωμένο να εξασφαλίσει, πρώτον, τη συνέχιση καταβολής του μισθού και, δεύτερον, την ικανοποίηση των αξιώσεων καταβολής αποζημίωσης;

5. Σε περίπτωση που καταβληθεί αποζημίωση σε εργαζόμενο ο οποίος απολύεται για λόγους που αφορούν την επιχείρηση, ενώ άλλος εργαζόμενος δε λάβει αποζημίωση λόγω χρεοκοπίας της επιχείρησης,φίσταται, σύμφωνα με την ερμηνεία της κοινοτικής οδηγίας παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης;

6. Έχει η Επιτροπήπόψη της εάν και με ποιο τρόπο η ΟΔΓ έχει μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο την οδηγία 87/344 (ασφάλιση νομικής προστασίας);

7. Σημαίνει, ενδεχομένως, το άρθρο 3, παράγραφος 2, σημείο γ) ότι οι ενώσεις και άλλα νομικά πρόσωπα έχουν το δικαίωμα να απαιτούν από την ασφαλιστική εταιρεία απόδοση των εξόδων τους, σε περίπτωση που είναι οργανώσεις και ομάδες προσώπων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα;

8. Είναι η ασφαλιστική εταιρείαποχρεωμένη να αποδώσει χωρίς κέρδος τα έξοδα που προέκυψαν;

Απάντηση της κας Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Φεβρουαρίου 2001)

1., 3.,. 4. και 5. Η οδηγία 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 20ής Οκτωβρίου 1980 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη(1), μεταφέρθηκε στο γερμανικό δίκαιο με τον τρίτο Κώδικα Κοινωνικών Ασφαλίσεων: προώθηση της απασχόλησης (Sozialgesetzbuch, Drittes Buch: Arbeitsfrderung), καθώς και με το νόμο περί της βελτίωσης των επιχειρηματικών ασφαλιστήριων συμβολαίων για την ασφάλιση γήρατος (BetrAVG). Σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής σχετικά με τη μεταφορά της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ στα κράτη μέλη, το γερμανικό δίκαιο περιέχει σε πολλά σημεία διατάξεις ευνοϊκότερες για τους εργαζόμενους από εκείνες που περιέχει η οδηγία.

Αυτή η οδηγίαποχρεώνει τα κράτη μέλη να δημιουργήσουν οργανισμό που θα εγγυάται στους μισθωτούς των οποίων ο εργοδότης είναι αφερέγγυος την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων των μισθωτών που αφορούν την αμοιβή για συγκεκριμένη περίοδο. Το ελάχιστο που εγγυάται η κοινοτική οδηγία είναι η αμοιβή για τους τρεις πρώτους μήνες της σχέσης εργασίας. Εξ άλλου η εν λόγω οδηγία μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα κράτος μόνον εάν αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαδικασίας συλλογικής ικανοποίησης των πιστωτών.

2. Όσον αφορά τη νομολογία του Δικαστηρίου στην οποία αναφέρεται ο κύριος βουλευτής, επισημαίνεται ότι αυτή αφορά μόνο την εφαρμογή της αρχής της ίσης αμοιβής γυναικών και ανδρών και ειδικότερα το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 141 (πρώην άρθρο 119) της συνθήκης ΕΚ. Αυτό το άρθρο εφαρμόζεται σε όλες τις παροχές που χορηγούνε τα επαγγελματικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 1990 στηνπόθεση C-262/88 (Douglas Harvey Barber κατά Guardian Royal Exchange Assurance Group)(2).

Σύμφωνα με το άρθρο 141 και την οδηγία 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών όσον αφορά στην πρόσβαση στην απασχόληση, την επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας(3), η αποζημίωση απόλυσης, στο μέτρο που προβλέπεται από την ελληνική νομοθεσία, πρέπει να καταβάλλεται σε ίση βάση για τους εργαζόμενους των δύο φύλων που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Αυτή ηποχρέωση τήρησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης ισχύει επίσης στην περίπτωση που το κράτος μέλος είναι ο εργοδότης.

6.-8. Όσον αφορά την μεταφορά της οδηγίας 87/344/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22 Μαΐου 1987, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας(4), ο γερμανός νομοθέτης επέλεξε την περίπτωση β) του άρθρου 3, παράγραφος 2, για τη διαχείριση των ασφαλιστικών κινδύνων του κλάδου νομικής προστασίας (VAG, άρθρο 8α). Αυτό το εδάφιο προβλέπει ότι η διαχείριση των ασφαλιστικών κινδύνων του κλάδου νομικής προστασίας ανατίθεται σε μια επιχείρηση με ξεχωριστή νομική προσωπικότητα που δεν διαχειρίζεται ταυτόχρονα ασφαλιστικούς κινδύνους άλλων ασφαλιστικών κλάδων. Αυτή η απαίτηση επιβάλλεται σε όλες τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις νομικής προστασίας που έχουν την έδρα τους στη Γερμανία.

Όταν η μέθοδος που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, εδάφιο γ) της οδηγίας 87/344/ΕΟΚ πρέπει να εφαρμοστεί από ασφαλιστή που παρέχει νομική προστασία, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους προέλευσής του, ο ασφαλιζόμενος μπορεί να αναθέσει τη διαχείριση του ασφαλιστικού κινδύνου σε δικηγόρο της επιλογής του, ενώ ο ασφαλιστής αναλαμβάνει τα σχετικά έξοδα. Η ασφαλιστική εταιρεία μπορεί μερικές φορές να καθορίσει τα όρια για την επιστροφή των εξόδων και της αμοιβής του δικηγόρου που επιλέχθηκε. Το γεγονός ότι ο ασφαλιζόμενος που συνάπτει σύμβαση νομικής προστασίας είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ή μη κερδοσκοπική οργάνωση δεν παίζει κανένα ρόλο στην περίπτωση αυτή.

(1) ΕΕ L 283 της 28.10.1980.

(2) Συλλογή 1990 I-1889.

(3) ΕΕ L 39 της 14.2.1976.

(4) ΕΕ L 185 της 4.7.1987.