ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-2579/99

υποβολή: Fernando Fernndez Martn (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(16 Δεκεμβρίου 1999)

Θέμα: Σύνταξη του άρθρου 158 της Συνθήκης που αφορά τα νησιά

Μετά από τη Συνθήκη του μστερνταμ, το άρθρο 158 της Συνθήκης που αφορά την οικονομική και κοινωνική συνοχή περιέχει μία αναφορά στα νησιά. Το θέμα αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικών, και ενίοτε αντιφατικών, διατυπώσεων, ανάλογα με τις διάφορες εκδοχές στις διάφορες επίσημες γλώσσες της Κοινότητας. Σε ορισμένες, το άρθρο 158 δεν αφορά παρά μόνον «τις λιγότερο ευνοημένες περιοχές ή νήσους», ενώ, σύμφωνα με άλλες, αναφέρονται «οι μειονεκτικές περιοχές ή νήσοι». Αυτές οι δύο διατυπώσεις έχουν προφανώς πολύ διαφορετική σημασία. Βάσει της πρώτης, τα νησιά δεν αποτελούν παρά έναποσύνολο των περιοχών που θεωρούνται μειονεκτικές σε σχέση με τα κοινωνικοοικονομικά κριτήρια" στη δεύτερη, δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στον νησιωτικό χαρακτήρα και ζητείται ειδική μεταχείριση των νησιών.

Το γεγονός ότι ένα τόσο σημαντικό κείμενο, όπως είναι η Συνθήκη, απετέλεσε αντικείμενο αντιφατικών συντάξεων δεν μπορεί παρά να μας εκπλήσσει. Ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη προκαλεί η διαφορά της σύνταξης της γαλλικής εκδοχής μεταξύ του Ιουνίου 1999 (κείμενο της ΔΔ) και του Νοεμβρίου του ιδίου έτους (δημοσίευση στην ΕΕ C 340). Τον Ιούνιο του 1997, η ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δημοσίευε έναν απολογισμό της συμφωνίας που συνήφθη στο μστερνταμ. Το γαλλικό κείμενο ήταν τότε το εξής:

ζ) Νησιωτικές περιοχές

Τροποποίηση του άρθρου 130Α, δεύτερο εδάφιο της ΣΕΚ

Η Κοινότητα αποσκοπεί, ιδιαίτερα, στη μείωση των διαφορών μεταξύ των επιπέδων ανάπτυξης των διαφόρων περιοχών και στη μείωση της καθυστέρησης των πλέον μειονεκτικών περιοχών ή νήσων, συμπεριλαμβανομένων των αγροτικών περιοχών.

Λίγους μήνες αργότερα, η διατύπωση αλλάζει στο κείμενο που δημοσιεύεται στην ΕΕ:

Η Κοινότητα αποσκοπεί, ιδιαίτερα, στη μείωση των διαφορών μεταξύ των επιπέδων ανάπτυξης των διαφόρων περιοχών και στη μείωση της καθυστέρησης των περιοχών ή των πλέον μειονεκτικών νήσων, συμπεριλαμβανομένων των αγροτικών περιοχών.

Παρατηρούμε ότι αυτή η εξέλιξη φαίνεται να αφορά απ' όσο γνωρίζουμε, μόνον τη γαλλική γλώσσα δεδομένου ότι στις άλλες γλώσσες της Συνθήκης (π.χ. στα ιταλικά) το άρθρο 158 δημοσιεύθηκεπό τη μορφή «των πλέον μειονεκτικών περιοχών ή νήσων». ρα, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε κάποια εργασία εναρμόνισης μεταξύ νομομαθών και μεταφραστών, για την οποία είχαν δώσει ομοφώνως τη συγκατάθεσή τους τα κράτη μέλη μετά από τη συμφωνία του μστερνταμ.

Ο Επίτροπος Barnier, καιπό την σημερινή του ιδιότητα ως Επιτρόπου αρμοδίου για την περιφερειακή πολιτική, καιπό την ιδιότητά του ως πρώην Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γαλλίας, στον οποίο είχε ανατεθεί η διαπραγμάτευση της ΔΔ μέχρι τον Ιούνιο του 1997, είναι εις θέσιν, κατά τη γνώμη μας, να διαθέτει όλες τις πληροφορίες που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στο Κοινοβούλιο να κατανοήσει αυτή την εξέλιξη.

Θα μπορούσε να εξηγήσει στο Κοινοβούλιο τους λόγους που οδήγησαν στην αλλαγή της σύνταξης της γαλλικής εκδοχής του άρθρου 158 της Συνθήκης μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου 1997; Από τις δύο εκδοχές «των περιοχών ή των πλέον μειονεκτικών νήσων» και «των πλέον μειονεκτικών περιοχών ή νήσων» ποιά αντιστοιχεί, από άποψη μορφής και ουσίας, στο κείμενο που είχε διαπραγματευθεί ως εκπρόσωπος της Γαλλίας με την ευκαιρία της Διακυβερνητικής Διάσκεψης;

Απάντηση του κ. Prodi Εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Ιανουαρίου 2000)

Η Διακυβερνητική Διάσκεψη, συνελθούσα σε επίπεδο αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων κατέληξε, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Άμστερνταμ στις 16 και 17 Ιουνίου 1997, σε συμφωνία επί σχεδίου συνθήκης με βάση τα κείμενα που περιέχονται στο έγγραφο CONF 4001/97. Το κείμενο αυτό κοινοποιήθηκε. Όπως προκύπτει από τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Άμστερνταμ, έπρεπε στη συνέχεια να γίνει η

απαιτούμενη οριστικοποίηση και τελική εναρμόνιση των κειμένων προκειμένου ναπογραφεί η συνθήκη. Η Συνθήκη του Άμστερνταμπεγράφη στις 2 Οκτωβρίου 1997(1). Ενδεχόμενες διαφορές λοίπον μεταξύ του εγγράφου CONF 4001/97 και της Συνθήκης του Άμστερνταμ εξηγούνται από την οριστικοποίηση και την τελική εναρμόνιση των κειμένων, ιδίως όσον αφορά την αντιστοιχία τους σε όλες τις γλώσσες στις οποίες έχει συνταχθεί η συνθήκη.

(1) ΕΕ C 340 της 10.11.1997.