ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1849/99

υποβολή: Karl von Wogau (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(13 Οκτωβρίου 1999)

Θέμα: Παραπλανητική διαφήμιση στην Ευρωπαϊκή νωση

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι ηλικιωμένοι άνθρωποι δέχονται όλο και περισσότερο επιστολές από εταιρίες, οι οποίες ενημερώνουν για κέρδη σε τυχερά παιχνίδια, τα οποία όμως ποτέ δεν καταβάλλονται; Ταυτόχρονα με την απαντητική επιστολή πρέπει να γίνει μια «δοκιμαστική παραγγελία». Οι «δοκιμαστικές παραγγελίες» εκτελούνται και απαιτείται πληρωμή. Πολλές από αυτές τις επιστολές έρχονται από το Βέλγιο, την Ολλανδία και την Αυστρία, γεγονός που δυσκολεύει την ποινική δίωξη.

Ποιές δυνατότητες προβλέπει η Επιτροπή προκειμένου να καταπολεμηθούν αυτές οι πρακτικές;

Επιστολή που έχει στην κατοχή του ο ερωτών αποδεικνύει ότι οι εταιρίες είναι πανευρωπαϊκά οργανωμένες. Στην προκειμένη περίπτωση η επιστολή είναι σφραγισμένη στην Ολλανδία και εμπλέκονται μια βελγική εταιρία αυτοκινήτων και μια εταιρία τηλεπωλήσεων, πάλι από το Βέλγιο. Ο παραλήπτης έχει τη μόνιμη κατοικία του στη Γερμανία. Συνήθως, η αποστολή λαμβάνει χώρα από μια γερμανική αποθήκη εμπορευμάτων και, ως εκ τούτου ο γερμανός προμηθευτής στη Γερμανία πολύ εύκολα μπορεί να προσφύγει στη δικαιοσύνη απαιτώντας την πληρωμή της τιμής αγοράς.

Απάντηση του κ. Byrne εξ ονόματος της Επιτροπής

(30 Νοεμβρίου 1999)

Η αστική πτυχή του θέματος των πρακτικών που καταγγέλλει ο κ. βουλευτής ενδεχομένως εμπίπτει στις διατάξεις της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 10ης Σεπτεμβρίου 1984 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση(1). Στην προκείμενη περίπτωση αυτό φαίνεται να ισχύει, δεδομένου ότι το κέρδος ανακοινώνεται στη διάρκεια προώθησης των πωλήσεων. Αυτή η οδηγία ήδη εφαρμόζεται από όλα τα κράτη μέλη και συνεπώς εφαρμόζονται οι ισχύουσες εθνικές διατάξεις. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ορισμένα κράτη μέλη, η προβλεπόμενη ποινή είναι απλούστατα η καταβολή του κέρδους για το οποίο έχει δοθείπόσχεση στον καταναλωτή χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση. Από την ποινική άποψη, εφαρμόζεται μόνον το εθνικό δίκαιο.

Εξάλλου πρέπει να σημειωθεί ότι στο μέλλον, ύστερα από την έκδοση της οδηγίας 98/27/ΕΚ της 19 Μαΐου 1998 του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί των αγωγών παραλείψεως στον τομέα της προστασίας των συμφερόντων των καταναλωτών(2), τα κράτη μέλη θα έχουν το δικαίωμα να ορίζουν τις διοικητικές αρχές ή τα δικαστήρια που είναι αρμόδια για τις αποφάσεις σχετικά με τις προσφυγές από τους ανεξάρτητους δημόσιους οργανισμούς που είναι ειδικά επιφορτισμένοι με την προστασία των συλλογικών συμφερόντων των καταναλωτών ή από τους οργανισμούς που αποβλέπουν στην προστασία των συλλογικών συμφερόντων των καταναλωτών, σταματώντας ή απαγορεύοντας κάθε παράβαση των οδηγιών όπως αυτές απαριθμούνται σε παράρτημα της οδηγίας, με την επιφύλαξη των κανόνων του διεθνούς ιδιωτικού δικαίου όσον αφορά το ισχύον δίκαιο. Ως προθεσμία για την εφαρμογή αυτής της οδηγίας από τα κράτη μέλη έχει οριστεί η 31η Δεκεμβρίου 2000.

Ωστόσο οι καταναλωτές που επιθυμούν ναποβάλουν μήνυση λόγω εμπορικών πρακτικών που θεωρούνται ανέντιμες, μπορούν να απευθυνθούν στο Διεθνές Δίκτυο Ελέγχου της Εμπορίας (RICC) (στα αγγλικά «International marketing supervision network» (IMSN)).

Το RICC είναι άτυπο δίκτυο αποτελούμενο από φορείς που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή των νόμων στις εμπορικές πρακτικές περισσότερων από είκοσι τεσσάρων χωρών, η πλειονότητα των οποίων είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Το δίκτυο έχει ως σκοπό να διαδώσει πληροφορίες σχετικά με τις διασυνοριακές εμπορικές πρακτικές που ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο στα συμφέροντα των καταναλωτών και να ενθαρρύνει τη διεθνή συνεργασία των αρχών που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή των νόμων.

Το 1999 τα ευρωπαϊκά μέλη του RICC (εκ των οποίων τα κράτη μέλη) δημιούργησαν τηνποομάδα «RICC-Europe» στην οποία συμμετέχει η Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τη Γενική Διεύθυνση «Υγεία και προστασία των καταναλωτών». Η επαφή με το RICC μπορεί να γίνει μέσω του ιστοχώρου http://www.ari.net/imsn όπου μπορεί κανείς να βρει τις διευθύνσεις κάθε κράτους μέλους.

(1) ΕΕ L 250 της 19.9.1984.

(2) ΕΕ L 166 της 11.6.1998.