ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0940/99

υποβολή: Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) προς την Επιτροπή

(13 Απριλίου 1999)

Θέμα: Υποχρέωση προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο για την ειρηνική επίλυση διαφορών σχετικών με τη Σύμβαση της Νέας Υόρκης του 1995 για τα διαζωνικά και εξαιρετικά μεταναστευτικά είδη

Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν απήντησε σε προηγούμενη ερώτησή μου P-0103/99(1), βασιζόμενος εκ νέου στη δήλωση της Επιτρόπου κ. Ε. Bonino ενώπιον της Ολομέλειας του ΕΚ της 12ης.1.1999 ότι η κύρωση της Σύμβασης της Νέας Υόρκης "εμποδίζει σαφώς τον Καναδά από το να εξαιρεθεί από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, όπως έπραξε το 1994/95" (πρακτικά της συνεδρίασης της 12ης.1.1999, σελ. 80) και δεδομένου ότι δεν πρόκειται για ασήμαντο θέμα ενώ ενδέχεται να βρισκόμαστε ενώπιον μιας μεγάλης ερμηνευτικής διαφοράς του σημαντικότατου τμήματος VIII (και όχι IX, όπως αναφέρει η Επιτροπή) της Σύμβασης της Νέας Υόρκης, έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζουμε ότι:

Δεν συζητούμε την εγγενή στη Σύμβαση υποχρέωση χρησιμοποίησης ειρηνικών μέσων για την επίλυση των διαφορών ούτε τον δεσμευτικό χαρακτήρα της λύσεως στην οποία θα φθάσουμε δια των ειρηνικών μέσων που θα επιλέξουμε. Εκείνο που συζητούμε είναι εάν το προβλεπόμενο από το άρθρο 30 της Σύμβασης σύστημα που αναφέρεται στο τμήμα 15 της Σύμβασης για το δίκαιο της θαλάσσης του 1982, καθορίζει - όπως αναγνωρίζει με τις απαντήσεις της η Επιτροπή - την αρχή της ελεύθερης επιλογής των μέσων για την επίλυση των διαφορών από πλευράς των κρατών; πώς είναι δυνατόν να υποχρεωθεί ένα κράτος - και εν προκειμένω ο Καναδάς - να αποδεχθεί υποχρεωτικώς να υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, εάν αυτό αποτελεί απλώς ένα από τα διάφορα μέσα που αναφέρονται στο άρθρο 287 της Σύμβασης;

Για το λόγο αυτό, επιμένουμε στην προηγούμενη ερώτησή μας και ζητούμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μας αναφέρει βάσει ποίας νομικής αρχής και με ποιά νομική βάση υποστηρίζει, όπως εδήλωσε ενώπιον της Ολομέλειας του ΕΚ, ότι ο Καναδάς θα όφειλε να υπαχθεί υποχρεωτικώς στο Διεθνές Δικαστήριο για την επίλυση μιας διαφοράς που ανέκυψε με την ΕΕ στο πλαίσιο της εν λόγω Σύμβασης, από τη στιγμή που αμφότερα τα μέρη συμμετέχουν στη Σύμβαση και από τη στιγμή που τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση της Νέας Υόρκης του 1995, λαμβανομένου υπόψη ότι, βάσει του άρθρου 287.5 (τμήμα XV) της Σύμβασης του 1982, σε περίπτωση που τα δύο αντιδικούντα μέρη δεν έχουν αποδεχθεί την αυτή διαδικασία, δεν χωρεί παρά η λύση της διαιτησίας.

Απάντηση της κας Bonino εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαΐου 1999)

Το μέρος VII της συμφωνίας των Ηνωμένων Εθνών του 1995 για το αλληλοεπικαλυπτόμενα και τα άκρως μεταναστευτικά αποθέματα ιχθύων παραπέμπει στο γενικό καθεστώς για τη διευθέτηση των διαφορών που ορίζεται στο μέρος XV της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το δίκαιο της θαλάσσης. Βάσει του καθεστώτος αυτού, τα κράτη είναι ελεύθερα να συμφωνούν όσον αφορά τα μέσα διευθέτησης των διαφορών δικής τους επιλογής, αλλά τα μέσα αυτά πρέπει να οδηγούν σε αναγκαστική και δεσμευτική διευθέτηση της διαφοράς (βλ. άρθρο 280 έως 282 της σύμβασης του 1982). Το άρθρο 286 της σύμβασης προβλέπει ότι οποιαδήποτε διαφορά που δεν επιλύεται με μέσα που έχουν επιλεγεί από τα μέρη της διαφοράς, παραπέμπεται, κατόπιν αιτήσεως ενός των μερών της διαφοράς, σε αναγκαστικές διαδικασίες που οδηγούν σε δεσμευτικές αποφάσεις. Για το σκοπό αυτό, το άρθρο 287(1) προσφέρει ελεύθερη επιλογή μεταξύ τεσσάρων δυνατών διαδικασιών. Οι διατάξεις του άρθρου 287 παρ. 3 και 4, διορίζουν, εντούτοις, ότι σε περίπτωση που ένα μέρος ή τα μέρη μιας διαφοράς δεν προέβησαν σε τέτοιου είδους επιλογή, ή δεν αποδέχθηκαν την ίδια διαδικασία, η διαφορά πρέπει να υποβληθεί σε διαιτησία σύμφωνα με το παράρτημα VII.

Εκτός από ορισμένους συγκεκριμένους περιορισμούς αναφορικά κυρίως με την άσκηση, εκ μέρους ενός παράκτιου κράτους, των δικαιωμάτων κυριαρχίας του ή της δικαιοδοσίας του στην αποκλειστική οικονομική του ζώνη (βλ. 297), το καθεστώς δεν προβλέπει ρήτρες εξαίρεσης. Σε περίπτωση που διετίθετο ένα τέτοιο καθεστώς αναφορικά με την υπόθεση Estai (την σύλληψη της ισπανικής μηχανότρατας εκτός της ζώνης των 200 μιλίων του Καναδά το 1995), θα ήταν δυνατόν να θεσπισθούν διαδικασίες τουλάχιστον ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου που ιδρύεται βάσει του παραρτήματος VII, το Δικαστήριο θα είχε τη δικαιοδοσία να ακούσει τα μέρη της διαφοράς και να εκδώσει δεσμευτική απόφαση, και δεν θα ήταν δυνατόν για την κατηγορούμενη πλευρά να αποφύγει την διεθνή δικαστική κρίση με μία απλή δήλωση.

(1) ΕΕ C 325 της 12.11.1999.