ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3909/98

υποβολή: Pedro Aparicio Sánchez (PSE) προς την Επιτροπή

(4 Ιανουαρίου 1999)

Θέμα: Εφαρμογή δυο διαφορετικών οδηγιών για το αυτό επάγγελμα

Έχει διαπιστωθεί ότι ορισμένα κράτη εφαρμόζουν στην περίπτωση του επαγγέλματος του "διαιτολόγου" την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(1) ενώ σε άλλα ισχύει η οδηγία 92/51/ΕΟΚ(2), ανάλογα με το εάν πρόκειται για πανεπιστημιακό τίτλο (τριετούς φοιτήσεως ή μεγαλύτερης), όπως συμβαίνει στην πρώτη περίπτωση, ή για τίτλο ανώτερης επαγγελματικής εκπαίδευσης (μετά το απολυτήριο Λυκείου), στη δεύτερη περίπτωση. Εξαίρεση αποτελεί η Γαλλία η οποία διατηρεί το επάγγελμα του διαιτολόγου σε δύο επίπεδα (πανεπιστημιακή και επαγγελματική εκπαίδευση) αλλά διαθέτει εκπαιδευτική, επαγγελματική και εργασιακή νομοθεσία η οποία αναγνωρίζει αμφότερα τα επίπεδα και εφαρμόζει αποκλειστικά την οδηγία 92/51/ΕΟΚ.

Στην περίπτωση της Ισπανίας το επάγγελμα του ανώτερου διαιτολόγου (τριτοβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση) διέπεται σήμερα από την οδηγία 92/51/ΕΟΚ. Ωστόσο η ισπανική κυβέρνηση προωθεί την αναγνώριση ενός νέου πανεπιστημιακού τίτλου διαιτολόγου (δευτεροβάθμια εκπαίδευση), τίτλος που επιδιώκεται να ενταχθεί στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ, λόγω του περιεχομένου και της διάρκειας των σπουδών. Ερωτάται, συνεπώς, η Επιτροπή: μπορεί ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να θέσει σε εφαρμογή δυο διαφορετικές οδηγίες σχετικά με το ίδιο επάγγελμα;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(12 Φεβρουαρίου 1999)

Η εκπαίδευση των επαγγελματιών που ασκούν μια δραστηριότητα σε ένα κράτος μέλος υπάγεται καταρχήν στην αρμοδιότητα του εν λόγω κράτους μέλους. Υπάρχει μία σχέση μεταξύ του τίτλου εκπαίδευσης και του δικαιώματος άσκησης μιας επαγγελματικής δραστηριότητας, η οποία διαφέρει ανάλογα με τα επαγγέλματα και τα κράτη μέλη. Διάφορες δυνατότητες απορρέουν από την εν λόγω κατάσταση. Είναι δυνατόν σε ένα κράτος μέλος να υπάρχει ένα είδος εκπαίδευσης δίχως απαραίτητα το επάγγελμα που σχετίζεται με την εν λόγω εκπαίδευση να ρυθμίζεται στο ίδιο κράτος μέλος. Σ' αυτή την περίπτωση, εφόσον δεν υπάρχουν όροι ή προϋποθέσεις για την άσκηση μιας επαγγελματικής δραστηριότητας, θα εφαρμοσθούν οι συνθήκες της αγοράς, ήτοι της προσφοράς και της ζήτησης. Άλλες υποθετικές περιπτώσεις είναι επίσης πιθανές. Μια εκπαίδευση που σχετίζεται με την άσκηση δραστηριότητας σε ένα κράτος μέλος μπορεί να αναγνωρισθεί και να οδηγήσει στην άσκηση ενός επαγγέλματος, περίπτωση που είναι και η πιο συνηθισμένη. Μια άλλη δυνατότητα παρουσιάζεται όταν στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους υπάρχουν διάφοροι κύκλοι εκπαίδευσης και ένας ή περισσότεροι από τους εν λόγω κύκλους δεν αναγνωρίζονται από το κράτος μέλος στο οποίο το άτομο ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και, ως εκ τούτου, δεν επιτρέπουν την άσκηση μιας υπαγόμενης σε κανονιστικές ρυθμίσεις δραστηριότητας.

Όσον αφορά την χρήση των δύο οδηγιών (89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ) σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων και των επαγγελματικών προσόντων, οι εν λόγω οδηγίες προορίζονται για εφαρμογή μόνο στο πλαίσιο μετακινήσεων που πραγματοποιούνται από κοινοτικούς υπηκόους οι οποίοι έχουν όλα τα απαραίτητα προσόντα στο κράτος μέλος καταγωγής τους και επιθυμούν να ασκήσουν σε ένα άλλο κράτος μέλος την ίδια επαγγελματική δραστηριότητα. Η διαχρονική εφαρμογή των δύο προαναφερόμενων οδηγιών θα πραγματοποιηθεί γενικά κατά τρόπο διαδοχικό και όχι ταυτόχρονο. Πρόκειται για την περίπτωση κατά την οποία ένα κράτος μέλος αποφασίζει να αλλάξει το επίπεδο της εκπαίδευσης για τα άτομα που ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στο έδαφός του και, συνεπώς, να τροποποιήσει τους όρους εκπαίδευσης για όσους επιθυμούν να ασκήσουν το εν λόγω επάγγελμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το κράτος μέλος είναι ελεύθερο να καθορίζει τα κεκτημένα δικαιώματα για τους κατόχους παλαιών τίτλων εκπαίδευσης που θέλουν να συνεχίσουν την άσκηση του ίδιου επαγγέλματος στο εθνικό έδαφος.

Ωστόσο, δεν αποκλείεται ένα κράτος μέλος να αποδέχεται την περίπτωση δύο ξεχωριστοί τίτλοι, των οποίων η διάρκεια σπουδών είναι διαφορετική, να επιτρέπουν την άσκηση ενός επαγγέλματος. Μπορεί να πρόκειται για δύο διαφορετικά επαγγέλματα ή για το ίδιο. Σ' αυτή την περίπτωση, μπορεί να υπάρχουν διαφορές, όπως για παράδειγμα αναφορικά με την αμοιβή των εν λόγω επαγγελματιών. Εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω κράτος μέλος θα πρέπει να προβλέπει την εφαρμογή των διατάξεων που ορίζουν οι οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ ή η συνθήκη, όταν ένας διακινούμενος εργαζόμενος επιθυμεί να ασκήσει στο εν λόγω κράτος μέλος το επάγγελμα για το οποίο διέθετε τα κατάλληλα προσόντα στο κράτος μέλος καταγωγής.

Τέλος, είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τις ισχύουσες εν προκειμένω αρχές, ήτοι ότι ελλείψει εναρμόνισης σε κοινοτικό επίπεδο τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να καθορίζουν τους όρους εκπαίδευσης, πρόσβασης και άσκησης ενός επαγγέλματος καθώς και να ρυθμίζουν ή όχι τον εν λόγω τομέα, σεβόμενα βεβαίως τις κοινοτικές διατάξεις της συνθήκης ή του παράγωγου δικαίου σχετικά με την αναγνώριση των διπλωμάτων και των επαγγελματικών προσόντων.

(1) ΕΕ L 19 της 24.1.1989, σελ. 16.

(2) ΕΕ L 209 της 24.7.1992, σελ. 25.