ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0605/97 υποβολή: Josι Salafranca Sαnchez-Neyra (PPE) προς το Συμβούλιο (27 Φεβρουαρίου 1997)

Θέμα: Προσφυγές ενώπιον του Πρωτοδικείου των ΕΚ

Θα μπορούσε το Συμβούλιο να εξηγήσει για ποιο λόγο οσάκις ένας πολίτης υποβάλει προσφυγή στο Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητώντας την ακύρωση ενός κανονισμού του Συμβουλίου ή της Επιτροπής (πλην των αναφερομένων σε θέματα αντιντάμπιγκ και κρατικών ενισχύσεων) τα κοινοτικά όργανα προβάλλουν αυτομάτως και συστηματικώς, χωρίς καμιά εξαίρεση, αντιρρήσεις χαρακτηρίζοντας τις εν λόγω προσφυγές ως νομικώς απαράδεκτες;

Θα μπορούσε το Συμβούλιο να αναφέρει τον αριθμό των προσφυγών και σε ποιο ποσοστό δεν έχει ζητηθεί η απόρριψή τους ως απαράδεκτων;

Δε νομίζει το Συμβούλιο ότι η συνεχής αυτή πρακτική εκ μέρους των κοινοτικών οργάνων ενδέχεται να μας οδηγήσει στην παράλογη κατάσταση όπου η Κοινότητα, ενώ διευρύνει ολοένα τις νομοθετικές της εξουσίες με πράξεις άμεσης εφαρμογής, ταυτόχρονα δυσχεραίνει και καθιστά αδύνατη την πρόσβαση του πολίτη στη δικαιοσύνη για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ενώπιον των μοναδικών φορέων που είναι αρμόδιοι για να αποφαίνονται για τη νομιμότητα των κοινοτικών πράξεων από τις οποίες ενδεχομένως θίγεται;

Θεωρεί το Συμβούλιο ότι η τακτική αυτή είναι συμβατή με το δικαίωμα του κάθε ατόμου να έχει πρόσβαση σε ένα αμερόληπτο και ανεξάρτητο δικαστή για την προάσπιση των δικαιωμάτων του, όπως προβλέπεται από το συνταγματικό δίκαιο όλων των κρατών μελών και, ιδιαίτερα, από το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;

Απάντηση (27 Μαΐου 1997)

Απαντώντας στην ερώτηση του αξιότιμου κ. Βουλευτή το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι σύμφωνα με το άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΚ, τέταρτο εδάφιο, το δικαίωμα προσφυγής ενός φυσικού ή νομικού προσώπου είναι δεκτό μόνον κατά αποφάσεως που απευθύνεται σ' αυτό και κατά των αποφάσεων που, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, «το αφορούν άμεσα και ατομικά». Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, «τα πρόσωπα, εκτός του προσώπου στο οποίο απευθύνεται μία απόφαση, μπορούν να ισχυριστούν ότι η απόφαση τα αφορά ατομικά μόνον εάν τα θίγει λόγω ορισμένων συγκεκριμένων ιδιοτήτων τους ή λόγω μιας πραγματικής κατάστασης που τα χαρακτηρίζει» (απόφαση της 15ης Ιουλίου 1963, υπόθ. 25/62, Plaumann κατά Επιτροπής, Συλλογή 1963, σ. 201).

Από τη στιγμή που η προσφυγή προσβάλλει κανονισμό, επιβάλλεται να ζητά το Συμβούλιο να αποφασίζει το Δικαστήριο σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής των φυσικών ή νομικών προσώπων, χωρίς να αρχίζει τη συζήτηση επί της ουσίας.

Επιπλέον η άμεση προσφυγή που προβλέπεται στο άρθρο 173 δεν είναι το μοναδικό μέσο που προσφέφει η συνθήκη ΕΚ προκειμένου να επιτρέψει σε ιδιώτη να αμφισβητήσει τη νομιμότητα ενός κοινοτικού κανονισμού ή τη δυνατότητα εφαρμογής του.

- Το άρθρο 177 επιτρέπει στα εθνικά δικαστήρια να επιτυγχάνουν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απόφαση σχετικά με το κύρος των κοινοτικών πράξεων τις οποίες πρέπει να εφαρμόσουν. Χάρις στη διαδικασία αυτή, οι ιδιώτες μπορούν να επιτύχουν να διαπιστώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την ακυρότητα των διατάξεων τις οποίες δεν νομιμοποιούνται να προσβάλλουν απευθείας δυνάμει του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο.

- Ενας άλλος τρόπος βασίζεται στο άρθρο 184 της Συνθήκης ΕΚ η οποία επιτρέπει σε κάθε διάδικο, ακόμη και μετά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 173, πέμπτο εδάφιο, επ' ευκαιρία διαφοράς που θέτει υπό αμφισβήτηση κοινοτικό κανονισμό, να επικαλείται το ανεφάρμοστο του κανονισμού αυτού ενώπιον του Δικαστηρίου για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στα άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο.