ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2864/01

υποβολή: Sebastiano Musumeci (UEN) προς την Επιτροπή

(17 Οκτωβρίου 2001)

Θέμα: Προστασία των παραγωγών ελαιολάδου

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 2000 σχετικά με τηνπόθεση C-99/99 Ιταλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Προσφυγή για ακύρωση — κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2815/98(1) κανόνες εμπορίας του ελαιολάδου, αποτελεί κίνδυνο να τιναχθεί στον αέρα η αρχή της εδαφικότητας των παραγωγών.

Η απώλεια της εδαφικότητας της παραγωγής της ελιάς συντελεί στο να αυξάνεται η είσοδος στο ιταλικό έδαφος ελαιολάδου προερχομένου από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής, από την Ιβηρική Χερσόνησο και από την Ελλάδα το δε ελαιόλαδο αυτό να εμφανίζεται άδικα ως ιταλικό.

1. Δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι και για το ελαιόλαδο, όπως και για τις άλλες παραγωγές ποιότητας, πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της ανιχνευσιμότητας του όλου κλάδου και να μην γίνεται δεκτή η ανάμειξη ως κατάλληλη στιγμή προσδιορισμού της προέλευσης του ελαιολάδου·

2. Δεν θεωρεί ότι το μόνο κριτήριο προέλευσης του ελαίου είναι ο τόπος παραγωγής της ελιάς και όχι εκείνος του ελαιοτριβείου·

(1) ΕΕ L 349 της 24.12.1998, σελ. 56.

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Νοεμβρίου 2001)

Η Επιτροπή δεν συμμερίζεται τις ανησυχίες του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου όσον αφορά την αύξηση των εισαγωγών ελαιολάδου από τρίτες χώρες.

Για την ώρα, δεν προβλέπεται καμία τροποποίηση των ετήσιων δασμών εισαγωγής, ούτε αύξηση της μοναδικής ποσόστωσης εισαγωγής, από την Τυνησία.

Όσον αφορά την ανάμιξη ελαιολάδων διαφόρων προελεύσεων, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η πρακτική αυτή, όχι μόνον επιτρέπεται, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι απολύτως απαραίτητη. Λόγω του ότι η εθνική παραγωγή ελαιολάδου δεν επαρκεί για την κάλυψη των καταναλωτικών αναγκών, η ιταλική βιομηχανία ελαιολάδου προσφεύγει στην αγορά σημαντικών ποσοτήτων τόσο από τρίτες χώρες όσο και από τα κράτη μέλη (συνολικά περίπου 400 000 τόνους ετησίως) για να διαθέσει στη συνέχεια το ελαιόλαδο στην παγκόσμια αγορά (εξαγωγή άνω των 270 000 τόνων κατά το 2000/2001). Η ιταλική βιομηχανία κατάφερε να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα αυτή, επιτυγχάνοντας να επωφεληθεί και να κατακτήσει σημαντικότατη θέση στο παγκόσμιο εμπόριο ελαιολάδου.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου σχετικά με την εμπορία ελαιολάδων με την ένδειξη ιταλικό ελαιόλαδο στη σήμανσή τους, πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία όσον αφορά την επισήμανση, τα πρότυπα εμπορίας και την προστατευόμενη ονομασία προέλευσης/προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη (ΠΟΠ/ΠΓΕ) (αντιστοίχως, οδηγία αριθ. 2000/13/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 2000 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων(1), και κανονισμοί (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992, σχετικά με την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων(2) και αριθ. 2815/98 της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1998 σχετικά με τα εμπορικά πρότυπα για το ελαιόλαδο(3)). Η επισήμανση των ελαιολάδων που προέρχονται από ανάμιξη ελαιολάδου διαφορετικών προελεύσεων πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες των διατάξεων που αναφέρονται πιο πάνω.

Όσον αφορά τα θέματα σχετικά με την επισήμανση της προέλευσης των ελαιολάδων και τη δυνατότητα προσδιορισμού της προέλευσής τους, το Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας της 19ης Ιουνίου 2001 ανέθεσε στην Επιτροπή την εξεύρεση σαφούς και επείγουσας λύσης στο θέμα της προέλευσης των ελαιολάδων. Δόθηκε λοιπόν η δυνατότητα στην Επιτροπή να θεσπίσει μία νομοθετική διάταξη που επιτρέπει τη σύνδεση της προέλευσης του ελαιολάδου με τον τόπο συγκομιδής του ελαιοκάρπου. Στις περιπτώσεις αυτές, σχετικά σπάνιες, στις οποίες η προέλευση των ελαιολάδων διαφέρει από το χώρο εξαγωγής του ελαιολάδου, πρέπει να αναγράφονται στην ετικέτα και οι δύο ενδείξεις. Η διάταξη αυτή τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 2001.

Όσον αφορά τη δυνατότητα προσδιορισμού της προέλευσης, η Επιτροπή δεν αντιτίθεται στην εφαρμογή της. Στα μέτρα που έχει θεσπίσει το Συμβούλιο της 19ης Ιουνίου 2001, προβλέπεται η δυνατότητα για το κράτος μέλος να χρηματοδοτεί προγράμματα βελτίωσης της ποιότητας στα οποία η δυνατότητα προσδιορισμού της προέλευσης μπορεί να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Επίσης, η αρχή αυτή εφαρμόζεται ήδη για τα ελαιόλαδα ΠΟΠ και ΠΓΕ σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92.

(1) ΕΕ L 109 της 6.5.2000.

(2) ΕΕ L 208 της 24.7.1992.

(3) ΕΕ L 349 της 24.12.1998.