ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0393/02

υποβολή: Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(21 Φεβρουαρίου 2002)

Θέμα: Ίσες ευκαιρίες στην ανάθεση δημοσίων συμβάσεων

Ο δήμος του Όουλου αποφάσισε το 2001 να προκηρύξει δημοπρασία για τη φροντίδα και τη φύλαξη κατοικίδιων ζώων. Στη συνέχεια οργανώθηκε δημοτική δημοπρασία για την προσφορά προσωρινής φροντίδας στα ζώα, σύμφωνα με τη φινλανδική νομοθεσία για την προστασία των ζώων.

Τα καταφύγια ζώων στην πόλη ανέρχονται κατά τη διάρκεια του έτους σεπερβολικά μεγάλο αριθμό, για την ακρίβεια 400 (368 επί πληρωμή και τα άλλα χωρίς επιβάρυνση). Η λύση ωστόσο που επελέγη είναι να αναθέσει ο δήμος τη φύλαξη των ζώων σε μία δημόσια εταιρεία προστασίας των ζώων.

Αυτή η εταιρεία κάνει εκτεταμένη χρήση του εθελοντισμού, λαμβάνει δωρεές και κατάφερε να παρουσιάσει μία προσφορά πολύ καλύτερη από αυτές των ανταγωνιστών της στον ιδιωτικό τομέα. Οι δωρεές ιδιωτών μπορούν να παραλληλισθούν με κρατικές επιχορηγήσεις, ο δε ρόλος τους θα έπρεπε να θεωρηθεί ανάλογος με αυτόν των άμεσων ενισχύσεων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η εν λόγω εταιρεία χρέωσε στο δήμο όλες τις παρεχόμενεςπηρεσίες της.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η εν λόγω εταιρεία κατά την άσκηση των δραστηριοτήτων της δε φαίνεται να έχει σεβασθεί τις απαιτήσεις του φινλανδικού νόμου που μεταφέρει τις κοινοτικές οδηγίες (άρθρο 30 του φινλανδικού νόμου περί προστασίας των ζώων και διάταγμα 491/96 περί μεταφοράς των ζώων το οποίο μεταφέρει την οδηγία 95/29/ΕΚ(1) του Συμβουλίου). Η εταιρεία δε διαθέτει για παράδειγμα αυτοκίνητο κατάλληλο για τη μεταφορά ζώων, όπως προβλέπεται από τις κοινοτικές διατάξεις. Είναι και αυτός ένας λόγος που αυτή η εταιρεία μπόρεσε να παρουσιάσει την καλύτερη προσφορά μη παρέχοντας στα ζώα φροντίδες σύμφωνα με το νόμο.

1. Ποια είναι η θέση της Επιτροπής ως προς καταστάσεις στις οποίες δημόσιες εταιρείες, που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν εκτεταμένη χρήση εθελοντισμού καθώς και να λαμβάνουν δωρεές από ιδιώτες και κρατικές ενισχύσεις, διαθέτουν σε τέτοιους τομείς προνομιακή θέση στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες είναι βέβαιαποχρεωμένες κατά την άσκηση των δραστηριοτήτων τους να λαμβάνουνπόψη την παραγωγικότητα·

2. Πώς προτίθεται να διασφαλίσει η Επιτροπή ότι κατά την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων δε θα κάνει μια εταιρεία κατάχρηση της ιδιότητάς της ως μη κερδοσκοπικής, ώστε να έχει προνομιακή θέση στον ανταγωνισμό μεταξύ εμπορικών επιχειρήσεων·

3. Πώς προτίθεται να διασφαλίσει η Επιτροπή ότι ο σεβασμός του κοινοτικού δικαίου θα αποτελεί θεμελιώδες κριτήριο για την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων·

(1) ΕΕ L 148 της 30.6.1995, σελ. 52.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Απριλίου 2002)

1. Στην περίπτωση που η χορήγηση κρατικών κονδυλίων σε δημόσιους οργανισμούς ικανοποιεί τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 87 §1 της Συνθήκης ΕΚ, θα πρέπει αυτό να γνωστοποιείται στην Επιτροπή ώστε να καταστεί δυνατό να ελέγξει κατά πόσο η ενέργεια αυτή είναι συμβατή με την κοινή αγορά.

Θα πρέπει ναπομνησθεί ως προς αυτό, ότι η απαγόρευση των κρατικών ενισχύσεων αφορά μόνο επιλεκτικά πλεονεκτήματα που παρέχονται χωρίς αντιστάθμισμα. Η απαγόρευση αυτή δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις κατά τις οποίες το κράτος προμηθεύεται αγαθά ήπηρεσίες σε τιμές της αγοράς ή όπου ένα κράτος καταβάλλει αντιστάθμισμα σε μια επιχείρηση για το πρόσθετο κόστος με το οποίο επιβαρύνεται κατά την εκπλήρωση τωνποχρεώσεών της για παροχή δημόσιαςπηρεσίας(1).

Περαιτέρω, οι κρατικές ενισχύσεις, κατά την έννοια του άρθρου 87 §1 της Συνθήκης ΕΚ αποτελούν μέτρα άμεσα ή έμμεσα χρηματοδοτούμενα από το κράτος. Με τον τρόπο αυτό τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που παρέχονται σε οργανισμούς του δημοσίου δεν εμπίπτουν στους περί κρατικών ενισχύσεων κανόνες της Συνθήκης ΕΚ όταν χρηματοδοτούνται από δωρεές ιδιωτικής προέλευσης.

Επιπλέον, το άρθρο 87 §1 της Συνθήκης ΕΚ απαγορεύει μόνο τις κρατικές ενισχύσεις που επηρεάζουν τον ανταγωνισμό και τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών. Τίθεταιπό αμφισβήτηση, σε ποιον, έστω και ελάχιστο, βαθμό, οι επιδοτήσεις προς οργανισμούς του δημοσίου που αναπτύσσουν αυστηρά τοπική δραστηριότητα, είναι δυνατόν να επηρεάσουν τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον κανονισμό της Επιτροπής (ΕΚ) αριθ. 69/2001 της 12ης Ιανουαρίου 2001 για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης ΕΚ στις ενισχύσεις ήσσονος σημασίας(2), τα μέτρα ενίσχυσης θεωρούνται ότι δεν πληρούν όλα τα κριτήρια του άρθρου 87 §1 της συνθήκης ΕΚ, αν δενπερβαίνουν τα 100 000 για περίοδο τριών ετών.

2. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στις 7 Δεκεμβρίου 2000, στηνπόθεση C-94/99 (Arge Gewsserschutz vs. Bundesministerium fr land und Forstwirtschaft) διατύπωσε τη γνώμη του ως προς τη συμμετοχήποψηφίων που λαμβάνουν δημόσιες ενισχύσεις, σε διαδικασίες για την ανάθεση συμβάσεων του δημοσίου.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο δεν αντίκειται στην αρχή της ίσης μεταχείρισης η αποδοχή από μέρους των αναθετουσών αρχών της συμμετοχής φορέων που είναι αποδέκτες ενισχύσεων, οι οποίες τους επιτρέπουν ναποβάλλουν προσφορές σε τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τους άλλους, μη επιδοτούμενους,ποψήφιους, σε διαδικασίες ανάθεσης συμβάσεων προμηθειών του δημοσίου. Το Δικαστήριο κατέληξε ότι αν η κοινοτική νομοθεσία είχε την πρόθεση να απαιτήσει από τις αναθέτουσες αρχές τον αποκλεισμό τωνποψηφίων που λαμβάνουν δημόσιες ενισχύσεις, θα το δήλωνε ρητά. Στη συνέχεια το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μόνο κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις, π.χ. όταν η λαμβανόμενη ενίσχυση είναι ασυμβίβαστη προς τη συνθήκη ΕΚ και ηποχρέωση αποπληρωμής της θα μπορούσε να απειλήσει την οικονομική κατάσταση τουποψηφίου, οι αναθέτουσες αρχές μπορούν να λάβουνπόψη την ύπαρξη ενισχύσεων και ειδικότερα επιδοτήσεων ασυμβίβαστων προς την συνθήκη ΕΚ, ώστε όπου ενδείκνυται να αποκλείσουν κάποιουςποψήφιους από τη λήψη τέτοιων επιδοτήσεων.

3. Όσον αφορά τις δημόσιες συμβάσεις, οι οδηγίες δεσμεύουν τα κράτη μέλη μόνο πέραν ενός συγκεκριμένου κατώτατου ορίου που εξαρτάται από την εφαρμοστέα οδηγία. Σε κάθε διαδικασία δημόσιας σύμβασης εντούτοις, συμπεριλαμβανομένων επίσης εκείνων που παραμένουν κάτω από τα κατώτατα όρια, θα πρέπει να τηρούνται οι βασικοί κανόνες της Συνθήκης ΕΚ, γενικά, και η αρχή της μη-διάκρισης ιδίως λόγω εθνικότητας. Οι αναθέτουσες αρχές, όπως και τα άτομα ανά την Κοινότητα οφείλουν, πρέπει επίσης να τηρούν κάθε νομοθεσία που απορρέει από τη Συνθήκη ΕΚ και τις σχετικές διατάξεις εφαρμογής συμπεριλαμβανόμενης της Οδηγίας του Συμβουλίου 95/29/ΕΚ της 29 Ιουνίου 1995 που τροποποιεί την Οδηγία 90/628/ΕΟΚ περί προστασίας των ζώων κατά τη μεταφορά.

Η Επιτροπή είναι επιφορτισμένη με την επιτήρηση της σωστής εφαρμογής της Κοινοτικής νομοθεσίας από τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 211 της Συνθήκης ΕΚ. Αυτό πραγματοποιείται με διάφορους τρόπους, π.χ. με έρευνες ιδίας πρωτοβουλίας ή με βάση παράπονα που έχουν καταγραφεί από εταιρείες ή μεμονωμένα άτομα.

(1) Απόφαση του Δικαστηρίου της 22 Νοεμβρίου 2001, Ferring SA and ACOSS, Υπόθεση C-53/00.

(2) ΕΕ L 10 της 13.1.2001.