ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0685/01

υποβολή: Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(8 Μαρτίου 2001)

Θέμα: Κοινή Αλιευτική Πολιτική και παράνομη αλιεία: σημαίες ευκαιρίας

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα σήμερα στην αλιεία ανοικτής θαλάσσης είναι η θέσπιση του απαραίτητου μηχανισμού προκειμένου ναποχρεωθούν τα κράτη που δεν συμμετέχουν σε διεθνείς οργανώσεις αλιείας και τα πλοία των οποίων αλιεύουν σε ύδατα που δενπόκεινται στη νομολογία των παράκτιων κρατών να συμμορφώνονται προς τις προβλεπόμενες από τις περιφερειακές οργανώσεις αλιείας διατάξεις, με σκοπό τη διατήρηση και την ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών πόρων. Το γεγονός ότι το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης δεν εφαρμόζεται με αυστηρότητα επιτρέπει σε σκάφη με σημαία ευκαιρίας, ή ακόμη και χωρίς σημαία, να αναπτύσσουν σε διεθνή ύδατα αλιευτικές δραστηριότητες με τρόπο ανεύθυνο και χωρίς κανένα σεβασμό για τα αλιευτικά αποθέματα ή το θαλάσσιο περιβάλλον,πονομεύοντας τα σχέδια για ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών πόρων και τα μέτρα που αποσκοπούν στην άσκηση της αλιείας μεπεύθυνο τρόπο και τα οποία έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο περιφερειακών οργανώσεων όπως η NAFO (Οργάνωση Αλιείας Βορειοδυτικού Ατλαντικού), η NEAFC (Σύμβαση Αλιείας του Βορειοανατολικού Ατλαντικού) και η ICCAT (Διεθνής Σύμβαση για τη Διατήρηση των Τοννοειδών του Ατλαντικού). Στη σημερινή φάση εξέλιξης του Δικαίου της Θαλάσσης, το οποίο σέβεται τα δικαιώματα κυριαρχίας των κρατών μελών και αναγνωρίζει ως ένα βαθμό το δικαίωμα παρεμβολής, τα συμβαλλόμενα μέρη των διεθνών αλιευτικών οργανώσεων προσεγγίζουν το πρόβλημα τωνποχρεωτικών μέτρων μέσω έμμεσων μηχανισμών πίεσης προς τα αλιευτικά σκάφη που δεν πληρούν τη διάταξη που ενεκρίθη το πλαίσιο των οργανώσεων για τη διαχείριση των αλιευτικών πόρων, και γενικά με μέτρα που δυσχεραίνουν την εμπορία των ιχθύων που αλιεύουν τα σκάφη αυτά, όπως η απαγόρευση της μεταφόρτωσης ή απαγόρευση της εκφόρτωσής τους σε λιμένες των συμβαλλομένων μερών.

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή τα στοιχεία που διαθέτει σχετικά με αυτού του είδους της παραβάσεις (εθνικότητα των σκαφών που τις διαπράττουν, αριθμό των σκαφών, ζώνες δραστηριότητας, λιμένες που χρησιμοποιούνται για την εκφόρτωση, κλπ.) και αν έχει εκπονήσει ή εάν σκοπεύει να εκπονήσει μελέτη σχετικά με τα επιμέρους θέματα του προβλήματος αυτού;

Ποιες είναι οι λύσεις που προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το θέμα αυτό σήμερα;

Πως είναι δυνατό να εμποδισθεί το προϊόν της παράνομης αλιείας που ασκείται με σημαίες ευκαιρίας να φθάσεις στις αγορές της ΕΕ;

Έχουν εξετασθεί οι λύσεις που προτείνονται ήδη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για ανάλογα προβλήματα, όπως λ.χ. η θαλάσσια μεταφορά προϊόντων που μπορεί να μολύνουν το θαλάσσιο περιβάλλον με σκάφηπό σημαίες ευκαιρίας;

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Απριλίου 2001)

Η Επιτροπή έχει επίγνωση του προβλήματος που προκαλείται λόγω των σημαιών ευκαιρίας σε σχέση με αλιεία διατηρητική καιπεύθυνη.

Θεωρεί όμως ότι για τη ρύθμιση των αλιευτικών δραστηριοτήτων το κατάλληλο πλαίσιο αποτελούν τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και οι Περιφερειακοί οργανισμοί αλιείας. Έτσι, η Συμφωνία που αποβλέπει στην προώθηση της τήρησης από τα αλιευτικά πλοία στην ανοικτή θάλασσα διεθνών μέτρων διατήρησης και διαχείρισης (που εγκρίθηκε από τον Οργανισμό Γεωργίας και Τροφίμων (FAO) το Νοέμβριο του 1993) θα μπορούσε να αποτελέσει το πλέον κατάλληλο μέσον ώστε να ληφθούν τα δεδομένα τα αναγκαία για τα πλοία. Αφετέρου,

η επικύρωση της Συμφωνίας της Νέας Υόρκης σχετικά με τη διατήρηση και τη διαχείριση αλληλοεπικαλυπτόμενων αποθεμάτων και αποθεμάτων ψαριών μεγάλης αποδημητικότητας (εκδόθηκε τον Αύγουστο του 1995 καιπογράφηκε το Δεκέμβριο του 1995 στα Ηνωμένα Έθνη) θα βοηθούσε και στην ρύθμιση των δραστηριοτήτων στην ανοικτή θάλασσα ενώ θαποχρέωνε σε μεγαλύτερη διεθνή συνεργασία τα κράτη μη μέλη καθώς και τα κράτη που δεν συμμετέχουν στους Περιφερειακούς οργανισμούς αλιείας. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή εύχεται πριν από κάθε τι την επικύρωση των αναφερόμενων συμφωνιών το ταχύτερο δυνατό ώστε να είναι δυνατή η εφαρμογή τους.

Σχετικά με την ερώτηση του αξιότιμου μέλους του Κοινοβουλίου για τις παραβάσεις, με τη βοήθεια του κανονισμύ αριθ. (ΕΚ) αριθ. 2740/99 της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1999, για θέσπιση των λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1447/1999 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1999, περί πίνακος ενεργειών που θίγουν σοβαρά τους κανόνες της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής(1), η Επιτροπή θα έχει για πρώτη φορά στη διάθεσή της τα δεδομένα που θα της ανακοινώσουν τα κράτη μέλη. Στη συνέχεια η Επιτροπή θαποβάλει στο Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο και τη Συμβουλευτική Επιτροπή της Αλιείας συνολικό απολογισμό των δεδομένων που θα ληφθούν για κάθε κράτος μέλος. Όσον αφορά τα μη κοινοτικά σκάφη, οι Περιφερειακοί οργανισμοί αλιείας διαθέτουν στην πλειονότητά τους Επιτροπή συμμόρφωσης (η Διεθνής Επιτροπή για τη Διατήρηση των Τονοειδών του Ατλαντικού (ICCAT), η Διαμερικανική Επιτροπή Τροπικού Τόνου (IATTC), ο Οργανισμός Αλιείας Βορειοδυτικού Ατλαντικού (NAFO) και η Επιτροπή Αλιείας Βορειοανατολικού Ατλαντικού (NEAFC)).

Σε κοινοτικό επίπεδο, όλη η νομοθεσία, και ιδιαίτερα ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1993, για τη θέσπιση συστήματος ελέγχου της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής(2), έχει σκοπό την ενίσχυση του ελέγχου αλιευτικών δραστηριοτήτων από την αλίευση μέχρι την εμπορία. Όσον αφορά το διεθνές σχέδιο δράσης κατά της εκτός νομοθετικών και κανονιστικών πλαισίων και μη δηλούμενης αλιείας, στο οποίο η Επιτροπή και τα κράτη μέλη συμμετέχουν ενεργά, προβλέπει διάφορα μέτρα για την εξάλειψη της παράνομης αλιείας όπως, παραδείγματος χάρη, τον έλεγχο τωνπηκόων από το κράτος, τον έλεγχο και την επιτήρηση των αλιευτικών δραστηριοτήτων από την εκκίνηση μέχρι την αποβίβαση και την εφαρμογή μέτρων διεθνούς αγοράς. Πάνω απ'όλα το σχέδιοπογραμμίζει την αρμοδιότητα του κράτους σημαίας καθώς και του κράτους λιμένα και του κράτους εισαγωγής.

Όσον αφορά την πρόσβαση της παράνομης αλιείας στην αγορά της Κοινότητας, όπως αναφέρθηκε, το διεθνές σχέδιο δράσης έχει εγκρίνει την προσφυγή σε διεθνείς και πολυμερείς ενέργειες για την εξάλειψη του εμπορίου της αλιείας και των παράνομων προϊόντων αλιείας, ενθαρρύνοντας την εφαρμογή κυρώσεων. Εξάλλου, οι Διεθνείς οργανισμοί αλιείας έχουν καταδείξει ότι η εισαγωγή παράνομης αλιείας στην ευρωπαϊκή αγορά θα μπορούσε να απαγορευτεί (βλέπε την περίπτωση του κόκκινου τόνου στην ICCAT), και ακόμη και να θεσπισθεί έλεγχος αλιευμάτων μέσω πιστοποιητικού αλίευσης (βλ. Επιτροπή για τη Διατήρηση Ζώντων Θαλάσσιων Πόρων Ανταρκτικής (CCAMLR), IATTC και ICCAT).

Η Επιτροπή έχει λάβει μέρος στην κοινή ομάδα εργασίας FAO/Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΔΝΟ OMI) που ασχολείται με τον έλεγχο πλοίων από τα κράτη σημαίας. Πράγματι, το διεθνές σχέδιο δράσης ζητεί να προχωρήσει η σχέση εργασίας μεταξύ του FAO και του ΔΝΟ, μεταξύ άλλων για τον καθορισμό του βασικού δεσμού μεταξύ του αλιευτικού πλοίου και του κράτους (άρθρο 91 της σύμβασης του δικαίου της θάλασσας).

(1) ΕΕ L 328 της 22.12.1999.

(2) ΕΕ L 261 της 20.10.1993.