ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1177/02

υποβολή: Mogens Camre (UEN) προς την Επιτροπή

(25 Απριλίου 2002)

Θέμα: Παρότρυνση σε βιαιοπραγίες εκ μέρους μουσουλμάνων ιμάμηδων

Η ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών, τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ευρώπη και η ειρήνη στα κράτη μέλη της Ε.Ε. απειλούνται από ορισμένους φονδαμενταλιστές, μουσουλμάνους ιμάμηδες, οι οποίοιποστηρίζουν ανοικτά τον ιερό πόλεμο και την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου της σαρίας.

Σε σειρά δηλώσεων, η Ε.Ε. ανακοινώνει επανειλημμένως ότι επιθυμεί να δημιουργήσει έναν χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Δεν φαίνεται άραγε να αντιβαίνει προς τις προθέσεις αυτές το γεγονός ότι η Ε.Ε. επιτρέπει σε φονταμεντιαλιστικές, πολιτικές δυνάμεις,πό το κάλυμμα θρησκευτικών πεποιθήσεων, να παροτρύνουν μουσουλμάνους στην Ευρώπη στον ιερό πόλεμο και να εκφράζουν τηνποστήριξή τους στα εγκλήματα που διαπράττονται εν ονόματι του ισλαμικού νόμου της σαρίας.

Ο ιμάμης Αχμέτ Αμπού Λάμπαν, ο οποίος λέγεται ότι έχει από 10 000 έως 15 000ποστηρικτές, κάλεσε τους ομόθρησκούς του, κατά τη διάρκεια της προσευχής της Παρασκευής 5 Απριλίου 2002 σε τέμενος της Κοπενχάγης, ναποστηρίξουν τους συμπατριώτες τους στην χώρα καταγωγής τους, ισχυριζόμενος ότι οι τελευταίοι επιθυμούν την τζιχάντ και είναι έτοιμοι να πληρώσουν το αντίτιμο της απελευθέρωσης του τεμένους Αξά στα Ιεροσόλυμα. Μην νομίζετε ότι όσοι σκοτωθούν στη μάχη είναι νεκροί. Ζουν κοντά στον Αλλάχ και ο Αλλάχ τους χαρίζει δώρα. Πρέπει να δρούμε ενεργά και να μηνπομένουμε παθητικά είπε ο προαναφερθείς ιμάμης, σύμφωνα με την εφημερίδα Politiken. Προσέθεσε ότι οι μουσουλμάνοι δεν πρέπει να συμπορεύονται με τον ΟΗΕ ή το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά να βασίζονται στον Αλλάχ στη διαμάχη που πλήττει τη Μέση Ανατολή.

Μια μόνο εβδομάδα νωρίτερα ο ίδιος ιμάμης είχε εκφράσει τηνποστήριξή του στην εφαρμογή της σαρίας, στη διεθνώς γνωστή περίπτωση της θανατικής ποινής εις βάρος της Νιγηριανής Σαφία Χουσσαΐνη για μοιχεία.

Σε αποφάσεις της 31.07.01 (στιςποθέσεις 41340/98 και 41342-4/98) το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Στρασβούργο καθόρισε ότι η σαρία (νόμος του Ισλάμ) αντιβαίνει σαφώς προς τις αξίες που περιλαμβάνονται στη σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εντούτοις, οι προσπάθειες της Ε.Ε. συνίστανται κυρίως στο να εκδίδει το αποκαλούμενο Παρατηρητήριο για το Ρατσισμό και την Ξενοφοβία τη μία παραπλανητική έκθεση μετά την άλλη, όπου κατηγορείται όποιος εκφράσει φόβους για την άνοδο του φονταμενταλισμού στην Ε.Ε.

Είναι άραγε διατεθειμένη η Επιτροπή να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας νομοθεσίας που να διασφαλίζει την απέλαση από την Ε.Ε. όλων των ατόμων που παροτρύνουν στον ιερό πόλεμο, σε βιαιοπραγίες και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων·

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Ιουνίου 2002)

Η Επιτροπήπενθυμίζει κατά πρώτο λόγο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στις κοινές για τα κράτη μέλη αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών περιλαμβανομένου του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης, με την επιφύλαξη των περιορισμών που προβλέπει ο νόμος. Η Επιτροπή αποδοκιμάζει κάθε συμπεριφορά που θα μπορούσε να αποτελέσει παρότρυνση για βιαιοπραγίες ή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Επιτροπή δεν προτίθεται να προτείνει τη θέσπιση νομοθεσίας που θα εγγυάται την απέλαση από το έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάθε ατόμου που παρακινεί στον Ιερό πόλεμο, στη βία ή στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι απελάσεις από το εθνικό έδαφος για λόγους δημόσιας τάξης και δημόσιας ασφάλειαςπάγονται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

Στην περίπτωση των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους που επωφελούνται της ελεύθερης κυκλοφορίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Συνθήκη ΕΚ προβλέπει στα άρθρα 39 παράγραφος 3, 46 παράγραφος 1 και 55, τη δυνατότητα για τα κράτη μέλη να επιβάλουν περιορισμούς στο δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας όταν αυτοί αιτιολογούνται για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιαςγείας. Κατά τη λήψη των εν λόγω μέτρων πρέπει ωστόσο να λαμβάνονταιπόψη οι διατάξεις της οδηγίας του Συμβουλίου 64/221/ΕΟΚ της 25ης Φεβρουαρίου 1964 περί του συντονισμού των ειδικών μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιαςγείας(1).

Η Επιτροπή θα ήθελε επίσης να αναφερθεί στην οδηγία του Συμβουλίου T2001/40/ΕΚ της 28 Μαΐου 2001 για την αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσηςπηκόων τρίτων χωρών(2). Η οδηγία αυτή παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να αναγνωρίσουν την απόφαση άλλου κράτους μέλους για απομάκρυνση, όταν ένα άτομο συνιστά σοβαρή και παρούσα απειλή κατά τη δημόσιας τάξης ή της εθνικής ασφάλειας και προστασίας.

Επιπλέον, η Επιτροπή ξεκίνησε στις 10 Απριλίου 2002 ευρύ διάλογο στο πλαίσιο της έκδοσης πράσινης βίβλου σχετικά με κοινοτική πολιτική επιστροφής των παρανόμως διαμενόντων(3). Στο πλαίσιο της πράσινης βίβλου ζητείται μεταξύ άλλων να εξεταστεί εάν πρέπει να σημειωθεί περαιτέρω προσέγγιση των προϋποθέσεων σχετικά με τις αποφάσεις για απέλαση.

(1) ΕΕ L 56 της 4.4.1964.

(2) ΕΕ L 149 της 2.6.2001, σελ. 34.

(3) COM(2002)175.