ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0906/02

υποβολή: Karla Peijs (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(25 Μαρτίου 2002)

Θέμα: Διακρίσεις εις βάρος αλλοδαπών στο σύστημα επιβολής ποινών για παραβάσεις της κυκλοφορίας στο Βέλγιο

Πέρυσι είχα θέσει στην Επιτροπή μια ερώτηση (Ε-0830/01(1)) σχετικά με τις διακρίσεις που επιβάλλει το Βέλγιο εις βάρος αλλοδαπών όταν πρόκειται για παραβάσεις του ορίου ταχύτητας. Πέρυσι απαντήσατε ότι η βελγική νομοθεσία πρέπει να μελετηθεί λεπτομερώς πριν η Επιτροπή να μπορέσει να απαντήσει σχετικά. Τώρα, ένα χρόνο αργότερα, η κατάσταση δεν έχει ακόμη μεταβληθεί και έχει μάλιστα επιδεινωθεί.

Η βελγική κυβέρνηση έχει αυξήσει σημαντικά το ποσό του φιλικού διακανονισμού για παραβάσεις της κυκλοφορίας (πρόστιμο ύψους 200 ευρώ γιαπέρβαση ορίου ταχύτητας 10 χιλιομέτρων). Για τους Βέλγους, η αποτίμηση του φιλικού διακανονισμού εξακολουθεί να γίνεται σε βελγικά φράγκα και, επομένως, δεν είναι δυνατόν να εισπραχθεί, επειδή τα φράγκα δεν αποτελούν πλέον νόμιμο μέσο πληρωμής. Για τους αλλοδαπούς, όμως, η αποτίμηση γίνεται σε ευρώ. Αυτή η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Πέρυσι η βελγική κυβέρνηση γνωστοποίησε ότι αυτό το θέμα δεν είχε γι' αυτήν καμία προτεραιότητα. Μετά την πρόσφατη αναθεώρηση συμπεραίνω ότι μόνον παραβάσεις της κυκλοφορίας που αφορούν αλλοδαπούς έχουν προτεραιότητα, πράγμα που αποτελεί μια νέα μορφή διάκρισης. Έχονταςπόψη το Λευκό Βιβλίο για τις μεταφορές, όπου ο αρμόδιος επίτροπος επιθυμεί να εναρμονίσει κυρώσεις και ελέγχους, διερωτώμεθα αν είναι καιρός να ζητηθούν διευκρινίσεις από τη βελγική κυβέρνηση διότι η συμπεριφορά αυτή έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Αναμένω ότι η έρευνά σας σχετικά με την βελγική νομοθεσία θαποστηρίξει την καταγγελία μου και σας ζητώ να αναλάβετε τώρα δράση.

Στο μεταξύ, είδα μια απόφαση (C-224/00) για μια παρόμοια περίπτωση στην Ιταλία, γεγονός που αναφέρεται και στην απάντησή σας. Με την απόφαση αυτή δεν επιτρέπεται στην ιταλική κυβέρνηση να προβαίνει πλέον σε διακρίσεις εις βάρος αλλοδαπών σχετικά με την πινακίδα του αριθμού κυκλοφορίας. Δεν είναι καιρός να προβεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε καταγραφή της νομοθεσίας των διαφόρων κρατών μελών όσον αφορά την επιβολή των σχετικών προστίμων και να μελετήσει μήπωςπάρχουν και σε άλλες χώρες μορφές τέτοιων διακρίσεων εις βάρος αλλοδαπών· Αυτό το θέμα προκαλεί στους πολίτες μεγάλη αγανάκτηση και δυσαρέσκεια και δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα της Ένωσης.

(1) ΕΕ C 318 E της 13.11.2001, σελ. 129.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Μαΐου 2002)

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της Επιτροπής, η βελγική νομοθεσία όσον αφορά την επιβολή και είσπραξη προστίμων για παραβάσεις οδικής κυκλοφορίας καθορίζει διαφορετικό καθεστώς για τους μόνιμους ή μη κατοίκους. Οι πρώτοι μπορούν να επιλέξουν να καταβάλουν το πρόστιμο είτε αμέσως είτε εντός προθεσμίας που ορίζεται από τον Βασιλέα ενώ οι δεύτεροι πρέπει είτε να καταβάλουν αμέσως το ζητούμενο πρόστιμο είτε να καταβάλουν το προσαυξημένο ποσό με τα έξοδα που προορίζονται να καλύψουν τα δικαστικά τέλη.

Απ'ό,τι γνωρίζει η Επιτροπή τα ποσά κυρώσεων που προβλέπονται στη νομοθεσία, στην οποία αναφέρεται το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου, δεν έχουν τροποποιηθεί από τον Ιανουάριο 1998. Το βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουνίου 1985, σχετικά με την επιβολή και είσπραξη ποσού κατά την διαπίστωση παραβάσεων του γενικού κανονισμού της αστυνομίας περί οδικής κυκλοφορίας, όπως τροποποιήθηκε με το βασιλικό διάταγμα της 24ης Οκτωβρίου 1997, που άρχισε να ισχύει την 1η Ιανουαρίου 1998, προέβλεπε ήδη στο άρθρο 1 πρόστιμο 8000 BEF (που ισοδυναμεί με 200 ευρώ) γιαπέρβαση της μέγιστης επιτρεπόμενης ταχύτητας κατά περισσότερα από 10 χιλιόμετρα την ώρα και κατά λιγότερα από 21 χιλιόμετρα την ώρα, εάν ο παραβάτης δεν είχε μόνιμη κατοικία στο Βέλγιο. Το βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουνίου 1985 τροποποιήθηκε με το βασιλικό διάταγμα της 19ης Ιουλίου 2000 και με το βασιλικό διάταγμα της 11ης Δεκεμβρίου 2001, ιδίως για να αναπροσαρμοστούν οι κυρώσεις στο ευρώ, χωρίς το ποσό των κυρώσεων αυτών να αυξηθεί. Οι κυρώσεις που εφαρμόζονται στους κατοικούντες στη χώρα, βάσει του νόμου περί αστυνομίας οδικής κυκλοφορίας (βασιλικό διάταγμα της 16ης Μαρτίου 1968), αναπροσαρμόστηκαν στο ευρώ με το νόμο που αφορά την εισαγωγή του ευρώ για τα θέματα που αναφέρονται στο άρθρο 78 του Συντάγματος της 26ης Ιουνίου 2000 και τα οποία εισπράττονται σε ευρώ.

Όπως είχε ήδη αναφέρει η Επιτροπή στην απάντησή της στη γραπτή ερώτηση E-0830/01 του αξιότιμου μέλους του Κοινοβουλίου(1), βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου στηνπόθεση Pastoors(2), ελλείψει μέσων που να επιτρέπουν την εξασφάλιση της εκτέλεσης της απόφασης σε κράτος μέλος άλλο πλην εκείνου όπου αυτή εξεδόθη, η διαφορά μεταχείρισης μεταξύ παραβατών μόνιμων και μη μόνιμων κατοίκων δικαιολογείται αντικειμενικά, ένα δε κράτος μέλος μπορεί να επιβάλει μόνο στους παραβάτες μη μόνιμους κατοίκους τηνποχρέωση καταβολής ποσού ως εγγύησης εάν επιλέξουν σε περίπτωση παράβασης, την κίνηση ποινικής διαδικασίας και όχι την άμεση καταβολή του προστίμου.

Η Επιτροπή ολοκληρώνει την εξέτασή της τής βελγικής νομοθεσίαςπό το φως της πρόσφατης απόφασης του Δικαστηρίου, της 19ης Μαρτίου 2002, στην απόφαση C-224/00, Επιτροπή κατά Ιταλίας που αφορά την ιταλική νομοθεσία που διέπει το θέμα αυτό, πριν αποφανθεί σχετικά με το συμβιβάσιμο με το κοινοτικό δίκαιο.

Ένας από τους λόγους που οδήγησαν τις βελγικές αρχές να διακρίνουν μεταξύ μόνιμων και μη μόνιμων κατοίκων είναι η δυσκολία να επιβάλει το βελγικό δικαστήριο πρόστιμο σε άλλο κράτος μέλος. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή στην πρωτοβουλία της Γαλλίας, της Σουηδίας και του Ηνωμένου

Βασιλείου όσον αφορά την έκδοση της απόφασης πλαισίου του Συμβουλίου σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των οικονομικών προστίμων(3). Η προτεινόμενη απόφαση πλαίσιο προβλέπει ότι ένα πρόστιμο το οποίο επιβάλλεται από δικαστήριο κράτους μέλους πρέπει να αναγνωρίζεται και να εκτελείται σε άλλο κράτος μέλος. Τα πρόστιμα που επιβάλλονται για οδικές παραβάσεις από κράτη μέλη συχνά αποτελούν πρόστιμα που διέπονται από το διοικητικό παρά από το ποινικό δίκαιο. Εάν η απόφαση πλαίσιο καλύπτει τα διοικητικά πρόστιμα, πράγμα που βρίσκεταιπό συζήτηση, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη η επίλυση του προβλήματος της διασυνοριακής επιβολής των προστίμων και, κατά συνέπεια, θα απαιτείται η διαφορετική μεταχείριση των μόνιμων και μη μόνιμων κατοίκων.

(1) ΕΕ C 318 E της 13.11.2001.

(2) Απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Ιανουαρίου 1997 στηνπόθεση C-29/95.

(3) ΕΕ C 278 της 2.10.2001.