ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0232/97 υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή (7 Φεβρουαρίου 1997)

Θέμα: Αποθεματικό Ασφαλιστικών Εταιριών στην Ελλάδα

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι ανακλήσεις αδειών ασφαλιστικών εταιριών προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στο αποθεματικό του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης των αυτοκινήτων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος έχει δημιουργηθεί έλλειμμα στο Επικουρικό Κεφάλαιο των Ασφαλιστικών Εταιριών που ανέρχεται σε 25 δισ. δρχ.

Επειδή εκφράζονται φόβοι για αποχώρηση από την αγορά και άλλων ασφαλιστικών εταιριών με αποτέλεσμα την αύξηση του ελλείμματος του αποθεματικού, ερωτάται η Επιτροπή, εάν θεωρεί θεμιτές και νομικά βάσιμες, για τα συμφέροντα των ασφαλισμένων, απόψεις που αφορούν νέες αυξήσεις των ασφαλίστρων, προκειμένου να καλυφθούν τα ελλείμματα του αποθεματικού.

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (11 Απριλίου 1997)

Οι τρίτες οδηγίες για τις ασφάλειες (92/49/ΕΟΚ, τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής ((ΕΕ L 228, της 11.8.1992 )) και 92/96/ΕΟΚ, τρίτη οδηγία για την ασφάλεια ζωής ((ΕΕ L 360, της 9.12.1992 ))) καθιερώνεται ένα ενιαίο σύστημα χορήγησης αδείας και προληπτικού και χρηματοοικονομικού ελέγχου από το κράτος μέλος στο οποίο έχει την έδρα της η ασφαλιστική επιχείρηση. Βάσει του συστήματος που θεσπίζεται με τις εν λόγω οδηγίες, την ευθύνη για την εποπτεία της σταθερότητας της χρηματοοικονομικής κατάστασης της ασφαλιστικής επιχείρησης, ιδίως όσον αφορά τη φερεγγυότητά της και τη σύσταση επαρκών τεχνικών αποθεμάτων, έχουν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους καταγωγής της επιχείρησης. Οι εν λόγω οδηγίες ορίζουν επίσης τους ελάχιστους κανόνες που διέπουν τη σύσταση των τεχνικών αποθεματικών. Το κράτος μέλος καταγωγής που έχει χορηγήσει την άδεια μπορεί να θεσπίσει αυστηρότερους κανόνες για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Όσον αφορά ειδικότερα την ασφάλεια αυτοκινήτου, αυτή καλύπτεται από την τρίτη οδηγία πρωτασφάλισης 92/49/ΕΟΚ (κλάδος 10: αστική ευθύνη (Α.Ε.) αυτοκίνητα χερσαία οχήματα), που περιλαμβάνει τον εν λόγω κανόνα στο άρθρο 9.

Εξάλλου, από τα άρθρα 4 και 5 της ίδιας οδηγίας προκύπτει ότι η πρόσβαση στην ασφαλιστική δραστηριότητας καθώς και η άσκησή της υπόκεινται στη χορήγηση ενιαίας διοικητικής άδειας, που εκδίδεται από τις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο έχει την έδρα της η επιχείρηση. Το άρθρο 7 της ίδιας οδηγίας ορίζει ότι «το πρόγραμμα δραστηριοτήτων που αναφέρεται στο άρθρο 8 παράγραφος 1 στοιχείο γ πρέπει να περιλαμβάνει τις ενδείξεις ή τα δικαιολογητικά που αφορούν:

στ) τις προβλέψεις σχετικά με τα ασφάλιστρα ή τις εισφορές και τις ασφαλιστικές ζημίες 7

η) τις προβλέψεις σχετικά με τα χρηματοπιστωτικά μέσα που προορίζονται να καλύψουν τις υποχρεώσεις και το περιθώριο φερεγγυότητας.»

Προκύπτει ότι οι προβλέψεις σχετικά με τα ασφάλιστρα, μεταξύ των άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων που προορίζονται να καλύψουν τις υποχρεώσεις και το περιθώριο φερεγγυότητας της επιχείρησης, υπόκεινται στο χρηματοοικονομικό έλεγχο που ασκεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους καταγωγής προκειμένου να χορηγήσει άδεια στην επιχείρηση που επιθυμεί να αναλάβει δραστηριότητας σε ένα ασφαλιστικό κλάδο και, στην προκειμένη περίπτωση, στον κλάδο της ασφάλειας αυτοκινήτου. Υπογραμμίζεται ότι από την άποψη αυτή δεν πρόκειται για έλεγχο των ασφαλίστρων που η εταιρεία προτίθεται να χρησιμοποιήσει αλλά για μία ανάλυση των εμπορικών προβλέψεων όσον αφορά τις δραστηριότητες της εταιρείας προκειμένου να εξακριβωθεί κατά πόσο είναι εφικτό το σχέδιο για τη δημιουργία ασφαλιστικής εταιρείας.

Ο εν λόγω χρηματοοικονομικός έλεγχος είναι διαρκής, δηλαδή, σε περίπτωση που η επιχείρηση δεν πληροί πλέον τους όρους πρόσβασης, μεταξύ άλλων όσον αφορά τη φερεγγυότητά της και τη σύσταση τεχνικών αποθεματικών και αντίστοιχων στοιχείων ενεργητικού σύμφωνα με τους κανόνες τους κράτους μέλους καταγωγής, οι αρχές του εν λόγω κράτους μέλους μπορούν να ανακαλέσουν την άδεια που οι ίδιες χορήγησαν.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, όσον αφορά την ειδική περίπτωση των ελληνικών επιχειρήσεων που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα, αυτές υπάγονται πλήρως στον χρηματοοικονομικό έλεγχο των ελληνικών αρχών. Αυτό σημαίνει ότι η συμβατότητα της πολιτικής των ελληνικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων όσον αφορά τα ασφάλιστρα, προκειμένου να τους επιτραπεί η σύσταση επαρκών τεχνικών αποθεματικών σε σχέση με τις συμβατικές υποχρεώσεις τους, πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των διατάξεων του ελληνικού δικαίου και υπόκειται στην αρμοδιότητα της ελεγκτικής αρχής του Υπουργείου Εμπορίου της Ελλάδας.