ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3329/00

υποβολή: Avril Doyle (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(25 Οκτωβρίου 2000)

Θέμα: Χλώριο και φθορίδια στο πόσιμο νερό

Λαμβάνονταςπόψη

- το ευρύ φάσμα έρευνας που διεξάγεται σχετικά με το ζήτημα των φθοριούχων ενώσεων, που οδήγησε σχεδόν όλα τα κράτη μέλη στην απόφαση να αφαιρέσουν τις ουσίες αυτές από το πόσιμο νερό,

- το γεγονός ότι η Ιρλανδία δεν έχει ακόμη αφαιρέσει τις ενώσεις φθορίου από το πόσιμο νερό,

- τις πρόσφατες έρευνες του Εθνικού Ιδρύματος Δημόσιας Υγείας στη Νορβηγία κατά τις οποίες έχουν προκύψει νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το πόσιμο νερό που έχει απολυμανθεί με χλώριο συνδέεται μεψηλότερα επίπεδα διαμαρτυρίας περί την διάπλασιν στα νεογνά και ιδίως με τη ραχιοσχιστία (spina bifida) (όπως έχει δημοσιευθεί σε άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Επιδημιολογία),

- ότι διατίθενται αποτελεσματικές και μη τοξικές εναλλακτικές ουσίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αντί του χλωρίου.

Θα μπορούσε η Επιτροπή να διατυπώσει τις απόψεις της σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει για τηνγεία η προσθήκη χλωρίου και φθοριούχων ενώσεων στο πόσιμο νερό, να σχολιάσει εάν πιστεύει ότι πρέπει να διεξαχθούν περισσότερες έρευνες σχετικά με τις επιπτώσεις της προσθήκης των ουσιών αυτών στο πόσιμο νερό και αν τα κράτη μέλη θα έπρεπε εν τω μεταξύ να συνεχίσουν τη μεθόδευση αυτή με βάση την αρχή της πρόληψης, και να αναφέρει εάν θεωρεί ότιπάρχει προοπτική να επέλθουν τροποποιήσεις στις νομοθετικές διατάξεις προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανές συνέπειες για τηνγεία;

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(18 Δεκεμβρίου 2000)

Το αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου ανακινεί το θέμα του χλωρίου και του φθορίου στο πόσιμο νερό.

Σχετικά με τη χλωρίωση, στις οδηγίες για το πόσιμο νερό, δηλαδή στην αρχική οδηγία του Συμβουλίου 80/778/ΕΟΚ της 15ης Ιουλίου 1980 σχετικά με την ποιότητα του νερού που προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση(1) αλλά και στη νέα οδηγία του Συμβουλίου 98/83/ΕΚ της 3ης Νοεμβρίου(2), η οποία πρέπει να εφαρμοστεί πριν από τα τέλη του 2003, ορίζονταν απαιτήσεις οι οποίεςποχρέωναν κάθε κράτος μέλος να ελέγχει την προσθήκη χλωρίου στο νερό κατά τρόπο ώστε να αποφεύγονται οι κίνδυνοι για την ανθρώπινηγεία.

Κατά το σημερινό επίπεδο τεχνογνωσίας η ελεγχόμενη χρήση χλωρίου προσφέρει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα από ό,τι αρνητικά. Το κύριο πρόβλημα με άλλες πρακτικές απολύμανσης είναι ότι είναι αποτελεσματικές μέθοδοι στο εργοστάσιο επεξεργασίας του νερού αλλά δεν προσφέρουν εγγυήσεις αποτελεσματικότητας στο σύστημα διανομής. Πολύ συχνά το πρόβλημα τοποθετείται στο σημείο αυτό, ειδικότερα όπου οι αγωγοί διανομής του νερού δεν ευρίσκονται σε καλή κατάσταση. Έχει μεγάλη σημασία το νερό που φθάνει στη βρύση του καταναλωτή να είναι ασφαλές.

Σχετικά με τη φθορίωση,πάρχει προδιαγραφή και στις δύο οδηγίες (1.5 miligramm ανά λίτρο (mg/l)) που βρίσκεται σε συμφωνία με τις συστάσεις της παγκόσμιας οργάνωσηςγείας (WHO). Στο επίπεδο αυτό, σύμφωνα με την WHO,πάρχει ικανοποιητική ισορροπία μεταξύ θετικών και αρνητικών αποτελεσμάτων του φθορίου. Ανεξάρτητα από την προέλευσή του, φυσική ή τεχνική. η κοινοτική προδιαγραφή για το φθόριο τηρείται. Η Επιτροπή δεν μπορεί να παρέμβει στο ζήτημα αυτό το οποίο έγκειται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

Τέλος η WHO τον Ιούνιο 2000 συγκάλεσε μια σύσκεψη πέντε ημερών για να δώσει έναυσμα στην αναθεώρηση των ποιοτικών οδηγιών για το πόσιμο νερό, αναθεώρηση που πρέπει να περατωθεί μέχρι το 2002-2003. Ο εκπρόσωπος της Επιτροπής ανακίνησε και τα δύο αυτό ζητήματα κατά τη διάρκεια της σύσκεψης και οι προαναφερόμενες απόψεις επιβεβαιώθηκαν. Φυσικά, όπουπάρχουν νέα αξιόπιστα στοιχεία που πρέπει να ληφθούνπόψη, η Επιτροπή θα αναλάβει τις σχετικές ενέργειες.

(1) ΕΕ L 229 της 30.8.1980.

(2) ΕΕ L 330 της 5.12.1998.