ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1126/02

υποβολή: Astrid Lulling (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(18 Απριλίου 2002)

Θέμα: Διαφορές ανάμεσα στις τιμές χονδρικής εκτός ΦΠΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η Επιτροπή πρόσφατα παρουσίασε το σχέδιο κανονισμού που αφορά την εφαρμογή του άρθρου 81, παράγραφος 3, της συνθήκης ΕΟΚ σε κατηγορίες κάθετων συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας αυτοκινητοβιομηχανίας(1). Ένας από τους στόχους του σχεδίου κανονισμού είναι η προσέγγιση των τιμών των αυτοκινήτων εκτός φόρων.

Στο Λουξεμβούργο, έμποροι πολλών τομέων παραπονούνται ότι οι ευρωπαίοι προμηθευτές τους (εγκατεστημένοι εκτός του Μεγάλου Δουκάτου) εφαρμόζουν έναντι αυτών τιμές χονδρικής χωρίς φόρο πολύψηλότερες από αυτές που ζητούνται στους εμπόρους που είναι εγκατεστημένοι στα άλλα κράτη μέλη.

Εξάλλου, πολυάριθμοι είναι οι έμποροι οι οποίοι οφείλουνποχρεωτικά να προμηθεύονται σε μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή χώρα ενώ δεν μπορούν να το κάνουν σε μια άλλη χώρα όπου τα ίδια εμπορεύματα είναι λιγότερο ακριβά. Συμβαίνει μάλιστα ένα προϊόν να διανέμεται στην Ευρώπη από μία μόνο χώρα και να είναι ο εισαγωγέας αυτός που αναλαμβάνει να καθορίσει τις διάφορετικές τιμές ανάλογα με τα κράτη μέλη.

Κατ' αναλογία με την προαναφερθείσα πρόταση σχετικά με τα αυτοκίνητα ποια συνέχεια σκοπεύει να δώσει η Επιτροπή σε αυτές τις κατηγορίες·

Δεν θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτές τις ενέργειες ως μία προσβολή κατά της αρχής της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων στην ενιαία αγορά και του ανταγωνισμού και της απαγόρευσης η οποία απορρέει από το άρθρο 81, παράγραφος 1. α) της Συνθήκης ΕΟΚ κάθε πρακτικής που συνίσταται στον άμεσο ή έμμεσο καθορισμό των τιμών αγοράς ή πωλήσεως ή άλλων όρων συναλλαγής·

Η Επιτροπή είναι έτοιμη να παρέμβει νομοθετικώς ή με άλλο τρόπο προκειμένου να επιλύσει αυτό το πρόβλημα·

(1) ΕΕ C 67 της 16.3.2002, σελ. 2.

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Μαΐου 2002)

Όσον αφορά τους κανόνες ανταγωνισμού, ο τομέας της εμπορίας αυτοκινήτων διέπεται πλέον από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1475/95 της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1995, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 3, της συνθήκης σε κατηγορίες συμφωνιών διανομής και εξυπηρέτησης των πελατών πριν και μετά την πώληση αυτοκινήτων οχημάτων(1) που λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου 2002.

Το σχέδιο του νέου κανονισμού για την εμπορία αυτοκινήτων, που εξέδωσε η Επιτροπή στις 5 Φεβρουαρίου 2002, έχει ως στόχο να δημιουργήσει τις συνθήκες αγοράς που θα επιτρέπουν τον αποτελεσματικότερο ανταγωνισμό στις αγορές πριν και μετά την πώληση.

Το γενικό πνεύμα αυτού του σχεδίου κανονισμού στηρίζεται στη νέα πολιτική της Επιτροπής για την αξιολόγηση των κάθετων δεσμεύσεων, όπως ορίζονται στον πρόσφατο κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2790/1999 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1999, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 81, παράγραφος 3 της συνθήκης σε κατηγορίες κάθετων συμφωνιών και συντονισμένης πρακτικής(2), και τις κατευθυντήριες γραμμές που την αφορούν(3).

Με το γενικό αυτό κανονισμό ορίζονται οι κανόνες του ανταγωνισμού που εφαρμόζονται σε όλους τους τομείς της διανομής εκτός από εκείνον του αυτοκινήτου, για τους οποίους στο προαναφερθέν σχέδιο κανονισμού προβλέπεται αυστηρότερο καθεστώς. Ο γενικός αυτός κανονισμός στηρίζεται σε μια περισσότερο οικονομική προσέγγιση και δεν καλύπτει στο άρθρο του 4 (δ) τον περιορισμό διασταυρούμενων παραδόσεων μεταξύ διανομέων στο εσωτερικό ενός συστήματος επιλεκτικής διανομής, συμπεριλαμβανομένων και των παραδόσεων μεταξύ διανομέων που λειτουργούν σε διαφορετικά εμπορικά επίπεδα. Ένα τέτοιο σύστημα απαγορεύει στους κατασκευαστές να περιορίσουν τους διανομείς λιανικής πώλησης από του να προμηθεύονται και από άλλους ανεξάρτητους εισαγωγείς πέραν εκείνου που τους έχει ορισθεί. Κατάναλογία, οι κατασκευαστές δεν μπορούν να περιορίσουν την δυνατότητα των ανεξάρτητων εισαγωγέων να πωλούν στους διανομείς αυτούς λιανικής πώλησης, εφόσον το επιθυμούν.

Ωστόσο, στις συγκεκριμένες περιπτώσεις του Λουξεμβούργου, λείπουν στοιχεία ιδίως όσον αφορά το είδος της συγκεκριμένης διανομής τα οποία θα επέτρεπαν να καθορισθεί κατά πόσο η προαναφερθείσα συμπεριφορά μπορεί να αποτελεί ή όχι παράβαση. Αν προκύψει από στοιχεία ότιπάρχει αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφορά και τούτο περιέλθει στη γνώση της Επιτροπής, η Επιτροπή δεν θα παραλείψει να τα εξετάσει ώστε να καθορίσει αν πρέπει να κινήσει τις αναγκαίες διαδικασίες επί παραβάσει για να θέσει τέρμα στην πρακτική αυτή.

(1) ΕΕ L 145 της 29.6.1995.

(2) ΕΕ L 336 της 29.12.1999.

(3) Κατευθυντήριες γραμμές για τους κάθετους περιορισμούς — ΕΕ C 291 της 13.10.2000.