ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2670/02

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(24 Σεπτεμβρίου 2002)

Θέμα: Τα ανθρώπινα δικαιώματα των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων

Σύμφωνα με το άρθρο 15 παρ1 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να εργάζεται και να ασκεί το επάγγελμα το οποίο επιλέγει ή αποδέχεται ελεύθερα. Σύμφωνα επίσης με την απόφαση της 4.7.2002 της Εθνικής (ελληνικής) Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την προσωρινή απασχόληση- Ενοικίαση εργαζομένων, η επιχειρηματική δραστηριότητα των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης λειτουργεί εις βάρος βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απορρέουν από το άρθρο 23 και ενδεχομένως και από ο άρθρο 4 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η μορφή αυτή απασχόλησης προσβάλλει βάναυσα την προσωπικότητα των δανειζόμενων κατά περίπτωση εργαζόμενων και αντίκειται στα περί προστασίας της προσωπικότητας και της εργασίας άρθρα 2, παρ.1 και 22 του Ελληνικού Συντάγματος.

Όμως οι εγγυήσεις που δίνονται από τα σχετικά άρθρα του νόμου 2956/2001 για τα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα του δανειζόμενου προσωπικού, στην πράξη καθίστανται αδύνατες λόγω αδυναμιών των κρατικών ελεγκτικών μηχανισμών κυρίως όμως λόγω της φύσης της μορφής απασχόλησης που δεν δίνει την δυνατότητα στους δανειζόμενους εργαζόμενους, λόγω της απόλυτης εξάρτησης από τον άμεσο εργοδότη, να διεκδικήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους.

Δεδομένης της ανωτέρας περιγραφείσας κατάστασης τι μέτρα θα λάβει η Επιτροπή για την προστασία των εργαζομένων·

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(23 Οκτωβρίου 2002)

Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, η προσωρινή εργασία έχει καταστεί μια σημαντική συνιστώσα της λειτουργίας της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη, σε σχέση με την αναζήτηση ευελιξίας από τις επιχειρήσεις στη διαχείριση της απασχόλησης.

Απέναντι στην ανάπτυξη αυτής της νέας εργασιακής σχέσης, η Επιτροπή, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '80, εφάρμοσε διάφορες πρωτοβουλίες με στόχο την πλαισίωση αυτών των πρακτικών. Το 1991 εγκρίθηκε μια πρώτη οδηγία: η οδηγία 91/383/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 1991, για τη συμπλήρωση των μέτρων που αποσκοπούν στο να προαγάγουν τη βελτίωση της ασφάλειας και τηςγείας κατά την εργασία των εργαζομένων με σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου ή με σχέση πρόσκαιρης εργασίας(1). Η δεύτερη σημαντική παρέμβαση πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 2002, ημερομηνία κατά την οποία η Επιτροπή ενέκρινε μια πρόταση οδηγίας του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί των όρων εργασίας των προσωρινά απασχολουμένων μέσω εταιρείας προσωρινής απασχόλησης(2).

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι πρώτα απ' όλα η βελτίωση της ποιότητας της προσωρινής εργασίας προβλέποντας την εφαρμογή ενός μηχανισμού που θα ενισχύει την ασφάλεια και την προστασία των προσωρινά απασχολουμένων. Η βασική διάταξη του κειμένου στοχεύει στην εξασφάλιση, για τους προσωρινά απασχολουμένους, των ίδιων βασικών όρων εργασίας και απασχόλησης που ισχύουν για τους εργαζομένους που

εκτελούν την ίδια εργασία στη χρήστρια επιχείρηση. Στον ίδιο χώρο εργασίας, για την ίδια ή παρόμοια εργασία και με ισοδύναμες δεξιότητες, θα πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ίση μεταχείριση, ανεξαρτήτως της επιχείρησης στην οποία ανήκουν.

Το κείμενο αυτό συζητείται επί του παρόντος στο Συμβούλιο και στο Κοινοβούλιο, και αναμένεται να εγκριθεί σύμφωνα με τη διαδικασία συναπόφασης.

(1) ΕΕ L 206 της 29.7.1991.

(2) ΕΕ C 203 E της 27.8.2002.