ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3139/98

υποβολή: Ana Miranda de Lage (PSE) προς την Επιτροπή

(16 Οκτωβρίου 1998)

Θέμα: Νομοθετική εναρμόνιση σχετικά με τα πολύτιμα μέταλλα

Σήμερα, η έλλειψη κοινοτικής οδηγίας με την κατασκευή και την εμπορία αντικειμένων με πολύτιμα μέταλλα συνεπάγεται στην πράξη ένα είδος παρεμπόδισης της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σε αυτό τον τομέα. Με ποια μέτρα υπολογίζει η Επιτροπή να εναρμονίσει τις διαφορετικές νομοθεσίες που ισχύουν στα κράτη μέλη στο τομέα αυτό και κατά συνέπεια να αποφύγει τις προαναφερθείσες συνέπειες; Έχει προβλέψει η Επιτροπή τη λήψη κάποιας νομοθετικής πρωτοβουλίας προς αυτή την κατεύθυνση;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(15 Ιανουαρίου 1999)

Κατ' αρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι έχει υποβληθεί πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αποσκοπεί κυρίως στην εναρμόνιση των εθνικών νομοθεσιών στον τομέα των αντικειμένων από πολύτιμα μέταλλα για να διασφαλιστεί η ελεύθερη κυκλοφορία τους(1). Ο στόχος της πρότασης είναι να εναρμονίσει τους τίτλους, τις εγχάρακτες σφραγίδες τίτλου και ευθύνης, καθώς και τα συστήματα πιστοποίησης (προβλέπονται τρία εναλλακτικά συστήματα: η διασφάλιση ποιότητας, η δήλωση συμμόρφωσης ΕΚ και ο έλεγχος από τρίτο μέρος).

Έως σήμερα, η πρόταση δεν μπόρεσε να εγκριθεί λόγω των διαφορών μεταξύ των κρατών μελών ως προς τις διαδικασίες πιστοποίησης. Το κείμενο που συζητείται επί του παρόντος στο Συμβούλιο προβλέπει μια λύση συμβιβασμού. Σύμφωνα με τον προτεινόμενο συμβιβασμό, η ισοτιμία καθιερώνεται μεταξύ δύο μόνον εκ των τριών συστημάτων πιστοποίησης, δηλαδή μεταξύ του ελέγχου από τρίτο μέρος και της διασφάλισης ποιότητας, ενώ το σύστημα της δήλωσης συμμόρφωσης ΕΚ διατηρείται ως προαιρετική λύση.

Εν αναμονή της εναρμόνισης σε κοινοτικό επίπεδο, η Επιτροπή, αφού προέβη στην οριζόντια εξέταση των νομοθεσιών του συνόλου των κρατών μελών το 1992, κίνησε διαδικασίες παράβασης κατά τα περισσότερα κράτη μέλη, οι οποίες αποσκοπούν κυρίως στο να ζητηθεί: η αναγνώριση των τίτλων που έχουν τεθεί στα άλλα κράτη μέλη, ή τουλάχιστον του φάσματος των τίτλων που περιέχεται στο σχέδιο πρότασης (στη σημερινή εκδοχή του, δηλαδή την προτεινόμενη από την ιταλική προεδρία τον Απρίλιο του 1996, το φάσμα αυτό αντιστοιχεί σε εκείνο που προβλέπεται στο πρότυπο του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης (ISO) συν τον τίτλο 999); η ενσωμάτωση μιας ρήτρας για την αναγνώριση των εγχάρακτων σφραγίδων τίτλου που έχουν τεθεί νόμιμα στα άλλα κράτη μέλη, όταν οι περιεχόμενες πληροφορίες αντιστοιχούν με εκείνες που ορίζει η εθνική νομοθεσία; η ενσωμάτωση μιας ρήτρας για την αναγνώριση των εγχάρακτων σφραγίδων ευθύνης που έχουν καταχωρηθεί σε άλλο κράτος μέλος; η κατάργηση κάθε διαφοράς σήμανσης μεταξύ εθνικών και εισαγόμενων προϊόντων, σε περίπτωση που προταθεί η επισφράγιση των τελευταίων να γίνει στο κράτος εισαγωγής.

Οι διαδικασίες παράβασης είχαν ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των σχετικών νομοθεσιών στα περισσότερα κράτη μέλη. Όσον αφορά ορισμένα κράτη μέλη, οι εν λόγω διαδικασίες βρίσκονται υπό εξέλιξη ή στο στάδιο της επίλυσης. Συμπεραίνεται λοιπόν ότι, κατόπιν της παρέμβασης της Επιτροπής, οι εθνικές αρχές αποδέχονται πλέον την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης στον τομέα του εμπορίου των αντικειμένων από πολύτιμα μέταλλα. Εντούτοις, διαπιστώθηκε ότι παραμένουν ορισμένα συγκεκριμένα προβλήματα. Έτσι, στην πράξη, η πραγματική αναγνώριση προσκρούει στο γεγονός ότι τα κράτη μέλη τα οποία εφαρμόζουν ένα σύστημα ελέγχου από τρίτο μέρος αρνούνται να αναγνωρίσουν ως ισότιμες τις σφραγίδες που τίθενται υπό την ευθύνη του κατασκευαστή στο πλαίσιο ενός συστήματος διασφάλισης ποιότητας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Επιτροπή καταχώρησε μια νέα σειρά από καταγγελίες και περιπτώσεις που αποκαλύφθηκαν αυτεπάγγελτα και ξανάρχισε το διάλογο με το σύνολο των ενδιαφερομένων κρατών μελών προκειμένου να βρεθεί λύση σ' αυτό το πρόβλημα. Το κύριο ερώτημα που τίθεται στις αρχές των κρατών μελών είναι εάν προτίθενται να αναγνωρίσουν ως ισότιμες προς τις σφραγίδες που τίθενται από έναν τρίτο οργανισμό τις σφραγίδες που τίθενται στο πλαίσιο ενός συστήματος διασφάλισης ποιότητας που παρέχει κατάλληλες και επαρκείς εγγυήσεις επαγγελματισμού και ανεξαρτησίας.

(1) ΕΕ C 209 της 29.7.1994.