ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2499/97 υποβολή: Νάνα Μούσχουρη (PPE) προς την Επιτροπή (18 Iουλίου 1997)

Θέμα: Αναγνώριση της επαγγελματικής εκπαίδευσης - Οδηγία 92/51/ΕΟΚ

Η Επιτροπή μπορεί να παρέχει στοιχεία για την πορεία ενσωμάτωσης από την Ελλάδα της οδηγίας 92/51/ΕΟΚ ((ΕΕ L 209 της 24.7.1992, σελ. 25. )) του Συμβουλίου σχετικά με ένα δεύτερο σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ ((ΕΕ L 19 της 24.1.1989, σελ. 16. )), καθώς και των τροποποιητικών αυτής οδηγιών 94/38 ((ΕΕ L 217 της 23.8.1994, σελ. 8. )) της Επιτροπής και 95/43 ((ΕΕ L 184 της 3.8.1995, σελ. 21. )) της Επιτροπής, δεδομένου ότι από την καθυστέρηση ενσωμάτωσης αυτών των οδηγιών θίγεται το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων και υπηρεσιών στο εσωτερικό της Ένωσης;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (22 Σεπτεμβρίου 1997)

Η Επιτροπή συνειδητοποιεί τις δυσκολίες που παραμένουν όσον αφορά την αναγνώριση, στην Ελλάδα, πτυχίων που έχουν χορηγηθεί σε άλλο κράτος μέλος και εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός αυτό. Η Επιτροπή καταβάλλει κάθε προσπάθεια για τη διόρθωση αυτής της κατάστασης. Η Επιτροπή αναγνωρίζει, όπως υπογραμμίζει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, ότι η κατάσταση αυτή είναι λυπηρή και θίγει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων στην Κοινότητα. Η Επιτροπή δέχεται τακτικά πολλές καταγγελίες θιγομένων πολιτών της Κοινότητας, ιδιαίτερα μέσω της επιτροπής αναφορών. Οι περισσότεροι από τους καταγγέλοντες είναι εξάλλου έλληνες υπήκοοι που έχουν αποκτήσει τα τυπικά προσόντα τους σε άλλο κράτος μέλος.

Έχουν ήδη αναληφθεί ορισμένες ενέργειες, μέσω ιδιαίτερα διαδικασιών παράβασης, ώστε να υποχρεωθεί η Ελλάδα να τηρήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συνθήκη, τις οδηγίες και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Σε ό,τι αφορά την οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988 σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών, η έλλειψη έγκρισης, εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, εθνικών μέτρων μεταφοράς, οδήγησε σε διαδικασία παράβασης που κατέληξε σε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου με την οποία καταδικάζεται η Ελλάδα (απόφασης της 23ης Μαρτίου 1995, υπόθεση C-365/93 Επιτροπή κατά Ελλάδας). Κατά το Δικαστήριο, η Ελλάδα όφειλε να λάβει τα απαραίτητα μέτρα εσωτερικού δικαίου για να συμμορφωθεί με την οδηγία αυτή και κατά συνέπεια όφειλε να υποδείξει αρμόδια διοικητική αρχή για την εξέταση των αιτήσεων αναγνώρισης. Ωστόσο, η παράλειψη αυτή της Ελλάδας, που διαπιστώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, δεν δικαιολογεί τη μη τήρηση από τις εθνικές αρχές των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτή την οδηγία. Πράγματι, η οδηγία παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες που μπορούν να ασκήσουν σε οποιοδήποτε κράτος μέλος. Γενικά, η έλλειψη μεταφοράς σε ένα κράτος μέλος εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας νομοθετικών πράξεων, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που συνεπάγονται οι εν λόγω διατάξεις. Η Επιτροπή απέστειλε αιτιολογημένη γνώμη βάσει του άρθρου 171 της συνθήκης ΕΟΚ.

Σε ό,τι αφορά την οδηγία 92/51/ΕΟΚ που συμπλήρωσε την οδηγία 89/48/ΕΟΚ, βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη διαδικασία παράβασης. Η Επιτροπή θα απευθυνθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αν η Ελλάδα δεν εξομαλύνει την κατάσταση. Σε ό,τι αφορά την οδηγία 94/38/ΕΚ, η Επιτροπή θα απευθυνθεί επίσης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τέλος, δεν έχει κοινοποιηθεί στην Επιτροπή κανένα μέτρο για τη μεταφορά της οδηγίας 95/43/ΕΚ. Και στην περίπτωση αυτή βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη διαδικασία παράβασης. Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 1991 για τις κοινές υποθέσεις C-6/90 Francovich κατά ιταλικής δημοκρατίας και C-9/90 Bonifaci κατά ιταλικής δημοκρατίας), τα κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα να αποζημιώσουν τους ιδιώτες για τις παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου που τους καταλογίζονται. Συνεπώς, αν έχει διαπραχθεί παράβαση του κοινοτικού δικαίου από ένα κράτος μέλος, ο θιγόμενος πολίτης μπορεί να προσφύγει σε εθνικό δικαστήριο για να αποζημιωθεί.

Η αρχή αυτή, που δημιουργήθηκε από τη νομολογία Francovich επιβεβαιώθηκε και διευκρινίστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του της 5ης Μαρτίου 1996 (κοινές υποθέσεις C-46/93 Brasserie du pιcheur SA και C-48/93 Factortame Ltd μεταξύ άλλων). Στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο επισήμανε ότι το δικαίωμα σε αποζημίωση αναγνωρίζεται από το κοινοτικό δίκαιο εφόσον πληρούνται τρεις προϋποθέσεις: ότι ο κανόνας του δικαιώματος που έχει παραβιαστεί παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες 7 ότι η παράβαση είναι επαρκώς χαρακτηριστική και ότι υπάρχει άμεση σχέση αιτιατού μεταξύ της παράβασης της υποχρέωσης του κράτους μέλους και της ζημιάς που υπέστησαν τα θιγόμενα πρόσωπα.

Παράλληλα με τις διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, συνεχίζονται οι επαφές με τις ελληνικές αρχές ώστε να επιλυθούν περιπτώσεις προσώπων που αντιμετώπισαν άρνηση αναγνώρισης των πτυχίων τους από την πλευρά των αρμόδιων αρχών.