ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2300/02

υποβολή: Guido Bodrato (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(25 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Ελεύθερη κυκλοφορία και έγγραφα ταυτότητας

Απαντώντας στις ερωτήσεις των βουλευτών Speroni και Gobbo της 22ας Οκτωβρίου 2001 (Ρ-2996/01 και Ρ-3010/01(1)) η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι το δελτίο ταυτότητας ή το ισχύον διαβατήριο είναι τα μόνα έγγραφα που αναγνωρίζονται από όλα τα κράτη μέλη όταν ένας πολίτης της Ένωσης εγκαταλείπει τη χώρα του για να μεταβεί σε ένα άλλο κράτος μέλος του οποίου δεν διαθέτει την ιθαγένεια. Επ' αυτού ουδέν το μεμπτόν. Το πρόβλημα, λαμβάνονταςπόψη τα όσα ζητούν οι ευρωπαίοι πολίτες, αφορά ιδιαίτερα την κατάσταση του ευρωπαίου πολίτη με σταθερή διαμονή σε ένα κράτος μέλος του οποίου δεν διαθέτει την ιθαγένεια και έλαβε από τη διοίκηση του κράτους αυτού ένα έγγραφο ταυτότητας (άδεια παραμονής) σύμφωνα με την οδηγία 68/360/ΕΟΚ(2) της 15ης Οκτωβρίου 1968. Για ποιο λόγο το έγγραφο αυτό ταυτότητας δεν ισχύει για να αποδείξει, όταν ο ενδιαφερόμενος μεταβαίνει ή διέρχεται ένα άλλο κράτος μέλος, ότι είναι πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απολαμβάνει επομένως του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας·

Στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 21ης Σεπτεμβρίου 1999 στηνπόθεση C-378/97 (Wijsenbeek) επισημαίνεται ότι τα κράτη μέλη διατηρούν το δικαίωμα να πραγματοποιούν ελέγχους ταυτότητας προκειμένου να εξακριβώνουν εάν το πρόσωπο πουπόκειται στον έλεγχο είναι πολίτης ενός κράτους μέλους, και έχει επομένως το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών.

Δεδομένου ότι το κοινοτικό δίκαιο επικρατεί του εθνικού, για ποιο λόγο ένα επίσημο έγγραφο που εκδίδεται βάσει μιας κοινοτικής πράξης δεν θα έπρεπε να αρκεί για να αποδείξει την ταυτότητα ενός προσώπου όταν το πρόσωπο αυτό, κάτοχος ενός εγγράφου ταυτότητας που εκδίδει το κράτος στο οποίο διαμένει μόνιμα, βρίσκεται προσωρινά σε ένα άλλος κράτος, π.χ. για διακοπές ή για οικογενειακούς λόγους· Δενφίσταται αντίφαση μεταξύ δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και άρνησης αναγνώρισης της ισχύος ενός εγγράφου που εκδίδεται ακριβώς βάσει μιας πράξης που θεσπίζει το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας·

(1) ΕΕ C 115 E της 16.5.2002, σελ. 211.

(2) ΕΕ L 257 της 19.10.1968, σελ. 13.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(23 Σεπτεμβρίου 2002)

Κάθε πολίτης που διαθέτει την ιθαγένεια ενός κράτους μέλους έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί και να διαμένει ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών της Ένωσης. Το δελτίο ταυτότητας ή το διαβατήριο, που απαιτούνται για την άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, χρησιμεύουν, καταρχήν, ως απόδειξη της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης.

Κάθε κράτος μέλος καθορίζει τους όρους χορήγησης της ιθαγένειας και εκδίδει στουςπηκόους του ένα έγγραφο ταυτότητας, το οποίο μπορεί να είναι δελτίο ταυτότητας ή ισχύον διαβατήριο, που αποδεικνύει την ιθαγένειά τους.

Η άδεια παραμονής, η οποία χορηγείται σε πολίτη της Ένωσης που διαμένει σε άλλο κράτος μέλος βάσει των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, δεν αποτελεί έγγραφο με το οποίο επιβεβαιώνεται η ιθαγένεια του κατόχου αλλά δηλώνεται ότι ο κάτοχός του έχει δικαίωμα παραμονής στο κράτος μέλοςποδοχής. Για την έκδοση της άδειας παραμονής απαιτείται ηποβολή δελτίου ταυτότητας ή διαβατηρίου, που αποτελούν τα μόνα έγγραφα με τα οποία επιβεβαιώνεται η ιθαγένεια του κατόχου και κατά συνέπεια ότι διαθέτει τα δικαιώματα που του έχουν χορηγηθεί από τις διατάξεις της συνθήκης ΕΚ και τους κανόνες του παράγωγου δικαίου.