ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1242/98

υποβολή: Rainer Wieland (PPE) προς την Επιτροπή

(9 Απριλίου 1998)

Θέμα: Εγκατάσταση Γερμανών ιατρών και ιατρών, πολιτών άλλων κρατών μελών της ΕΕ, οι οποίοι επιθυμούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους στη Γερμανία

Στη Γερμανία, η σχέση του αριθμού των κατοίκων ενός διοικητικού διαμερίσματος προς τον αριθμό των ειδικευμένων ιατρών που ασκούν το επάγγελμά τους σ' αυτό, λαμβάνεται ως βάση για την απόφαση χορήγησης άδειας εγκατάστασης προς άσκηση επαγγέλματος σε νέους ιατρούς.

Ισχύουν για ιατρούς, οι οποίοι είναι πολίτες άλλων κρατών μελών της ΕΕ, οι ίδιοι όροι που ισχύουν και για τους Γερμανούς ιατρούς που επιθυμούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους εντός της Γερμανίας;

Με βάση ποιά (εθνικά) κριτήρια χορηγείται γενικώς στους ιατρούς η άδεια εγκατάστασης και άσκησης του επαγγέλματός τους στη Γερμανία και στα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(8 Ιουνίου 1998)

Η οδηγία 93/16/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993 για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιατρών και της αμοιβαίας αναγνώρισης των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων τους(1), ισχύει για τους υπηκόους της Κοινότητας που έχουν πραγματοποιήσει την εκπαίδευσή τους στην Κοινότητα.

Η οδηγία προβλέπει ελάχιστη εναρμόνιση των όρων εκπαίδευσης για τους ιατρούς που επιτρέπει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την αυτόματη αναγνώριση των πτυχίων τους στο εσωτερικό της Κοινότητας. Οι τίτλοι που υπόκεινται στο σύστημα αυτόματης αναγνώρισης αναφέρονται στα άρθρα της οδηγίας για τη βασική εκπαίδευση, την εκπαίδευση των ειδικευμένων ιατρών(2) ή που δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα για την εκπαίδευση του ιατρού γενικής ιατρικής(3). Εξάλλου, το άρθρο 8 της οδηγίας αναφέρεται στην περίπτωση ορισμένων εκπαιδεύσεων διαφορετικών από του ειδικευμένου ιατρού.

Σε ό,τι αφορά την πρώτη ερώτηση, γενικά, οι όροι που τίθενται από την οδηγία ισχύουν για όλους τους ιατρούς της Κοινότητας χωρίς προϋπόθεση υπηκοότητας όσον αφορά την αναγνώριση του πτυχίου τους και άρα την εγκατάσταση των ιατρών στη Γερμανία. Αν διαπιστωθεί διάκριση, μπορεί να κοινοποιηθεί στην Επιτροπή, που μεριμνά για την εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης.

Η δεύτερη ερώτηση είναι θέμα αρμοδιότητας των κρατών μελών. Η άσκηση της ελεύθερης εγκατάστασης περιλαμβάνει για το μετανάστη την πρόσβαση στις δραστηριότητες υπό τους όρους που καθορίζονται από τη νομοθεσία του κράτους μέλους εγκατάστασης για τους υπηκόους του. Γενικά, και ελλείψει κοινοτικής νομοθεσίας, ένα κράτος μέλος είναι ελεύθερο να ρυθμίσει μία δραστηριότητα. Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ασκεί τον έλεγχο για τη νομιμότητα των περιοριστικών εθνικών μέτρων σε σχέση με τους κανόνες που περιέχονται και διασφαλίζονται από τη συνθήκη και το παράγωγο κοινοτικό δίκαιο.

Μολονότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφασίσει σχετικά, η Επιτροπή θεωρεί ότι μία εθνική νομοθεσία που επιβάλλει numerus clausus για την εγκατάσταση επαγγελματιών για την άσκηση μίας συγκεκριμένης δραστηριότητας δεν είναι αντίθετη με τις αρχές της συνθήκης, στο μέτρο όπου δεν συνιστά διάκριση για το μετανάστη και που αυτός μπορεί να έχει πρόσβαση στη δραστηριότητα υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τους εθνικούς υπηκόους. Το Δικαστήριο έχει εκδώσει απόφαση σχετικά με την εκπαίδευση, αφήνοντας σε κάθε κράτος μέλος την ελευθερία να εγκαθιδρύει ή μη περιορισμό του αριθμού των φοιτητών που εισάγονται στις ιατρικές σχολές (numerus clausus)(4).

(1) EE L 165 της 7.3.1993.

(2) βλέπε άρθρα 3 έως 7 της εν λόγω οδηγίας.

(3) ΕΕ C 393 της 31.12.1996.

(4) Απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 12.6.1986 Bertini/Περιοχή του Latium, συλλογή 1986.