ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0346/02

υποβολή: Marjo Matikainen-Kallstrm (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(12 Φεβρουαρίου 2002)

Θέμα: Ο επαναπατρισμός της σορού αποθανόντος εντός της ΕΕ

Διαρκώς αυξανόμενος είναι ο αριθμός των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ζουν σε άλλο κράτος μέλος από αυτό της προέλευσής τους. Αναπόφευκτη συνέπεια της ελεύθερης κυκλοφορίας των ανθρώπων σε ρυθμούς διαρκώς αυξανόμενους είναι να αποβιώνουν πολίτες της ΕΕ σε κράτη μέλη άλλα από το κράτος προέλευσής τους.

Δεν απαιτείται φέρετρο από ψευδάργυρο κατά τη μεταφορά της σορού (οδικώς) από το Ίβαλο στο Ελσίνκι (1 120 χλμ) ή από το Στρασβούργο στη Λυών (460 χλμ). Απαιτείται ωστόσο ακριβό φέρετρο από ψευδάργυρο όταν η σορός μεταφέρεται από το Στρασβούργο στο Μπάντεν Μπάντεν (50 χλμ).

Ο επαναπατρισμός της σορού αποθανόντος ρυθμίζεται μέχρι σήμερα από τη συμφωνία του Βερολίνου του 1937 και τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη μεταφορά σορού (Στρασβούργο1973· στη Φινλανδία εφαρμόζεται από το 1989). Τέτοιες συμφωνίες είναι πια ξεπερασμένες, καθώς βασίζονται σε συνοριακούς ελέγχους που δεν πραγματοποιούνται πια στη ζώνη Σένγκεν. Δενπάρχει πλέον τίποτε από άποψη κοινής λογικής,γιεινής ή ασφάλειας που να δικαιολογεί την εν λόγω χρήση φερέτρων από ψευδάργυρο για τη μεταφορά της σορού μεταξύ δύο κρατών μελών.

Ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή για να διασφαλίσει των έγκριση κανόνων για τον επαναπατρισμό της σορού αποθανόντος εντός της ΕΕ, ώστε η μεταφορά της σορού από ένα κράτος μέλος σε ένα άλλο να γίνεται το ίδιο απρόσκοπτα όπως η μεταφορά της στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους·

Απαιτεί η Συνθήκη ΕΚ να διασφαλίζεται ο ελεύθερος επαναπατρισμός της σορού αποθανόντος, από τη στιγμή που ο αποθανών ήταν πολίτης της ΕΕ·

Κοινή απάντησητου κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις E-0073/02, E-0087/02,E-0210/02, E-0344/02, E-0346/02, P-0407/02 και E-0679/02

(25 Μαρτίου 2002)

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι ο επαναπατρισμός νεκρού που αποβίωσε σε άλλο κράτος μέλος αποτελεί ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ταλαιπωρία στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Η Επιτροπή γνωρίζει ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως στο πλαίσιο πρόσφατων γραπτών κοινοβουλευτικών ερωτήσεων, όπου ο επαναπατρισμός του νεκρού από ένα κράτος μέλος σε άλλοπήρξε προβληματικός. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν έχει πληροφορίες ή στατιστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση επισκόπησης του προβλήματος και της έκτασής του.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό τίθενται ορισμένα ερωτήματα, μερικά από τα οποία αφορούν διαφορετικές κοινοτικές πολιτικές, για παράδειγμα, των μεταφορών, τηςγείας, της ελεύθερης κυκλοφορίας κ.λπ. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότιπάρχει σαφής κοινοτική αρμοδιότητα που να καλύπτει όλες τις πτυχές αυτές. Επιπλέον, οι κανονισμοί που διέπουν τη μεταφορά των ανθρώπινων λειψάνων καθορίζονται στη Διεθνή Συμφωνία του Βερολίνου (1937, αριθμός 4391 Σειρές Συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών) και από τη συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης που συνάφθηκε το Σεπτέμβριο 1973 για τη μεταφορά των σορών. Σε κάθε περίπτωση,πενθυμίζεται ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν ρυθμίσεις για τη μεταφορά νεκρών πρέπει, λαμβάνονταςπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου, να εφαρμόζουν τις απαιτήσεις χωρίς δυσμενείς διακρίσεις. Κάθε παρέκκλιση για λόγους δημόσιαςγείας πρέπει να μην αντιβαίνει στη νομολογία του Δικαστηρίου.

Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το ζήτημα αυτό, αλλά δεν προτίθεται να αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς το παρόν.