ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1573/02

υποβολή: Reinhard Rack (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(4 Ιουνίου 2002)

Θέμα: Η μετακομιδή σορών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η μετακομιδή σορών ανθρώπων που απεβίωσαν σε χώρα άλλη από τη χώρα προέλευσης τους ρυθμίζεται προς το παρόν από τη Σύμβαση του Βερολίνου (1937) και τη Σύμβαση του Στρασβούργου την οποία επεξεργάσθηκε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 1973. Αυτές οι προ εσωτερικής αγοράς διατάξεις προκαλούν στους πενθούντες προβλήματα ασκόπως, φαίνονται δε μάλλον παράλογες. Όχι μόνο προβλέπουν συνοριακούς ελέγχους και δε λαμβάνουνπόψη τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου αλλά επιφέρουν καιψηλές δαπάνες, οι οποίες οφείλονται εν μέρει στην ελλιπή ενοποίηση των διαδικασιών και εν μέρει στην επιβολήποχρεωτικής χρήσης κάποιων προϊόντων (όπως φερέτρων με επένδυση από ψευδάργυρο).

Είναι πραγματικά ακατανόητο ότι είναι μεν δυνατή η μετακομιδή σορού από τη Βιέννη στο Μπρέγκεντς (510 χλμ) χωρίς φέρετρο με επένδυση από ψευδάργυρο, επιβάλλεται όμως ένα τέτοιο φέρετρο για μία μετακομιδή από το Σάλτσμπουργκ στο Φραϊλάσσινγκ (10 χλμ). Κανένα τεχνικό επιχείρημα (λόγοιγιεινής ή ασφάλειας) δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο.

Θεωρείπό αυτές τις συνθήκες η Επιτροπή δυνατόν να επεξεργαστεί σχετικές νομοθετικές προτάσεις για την ενιαία ρύθμιση της μετακομιδής σορών από μία χώρα της ΕΕ στην άλλη, ώστε να μην είναι στο μέλλον η διασυνοριακή μετακομιδή σορών δυσκολότερη από τη μετακομιδή τους εντός ενός κράτους μέλους· Υπάρχουν ήδη συγκεκριμένα σχέδια σχετικά·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(1η Ιουλίου 2002)

Η Επιτροπή παραπέμπει στην κοινή της απάντηση στις πρόσφατες γραπτές ερωτήσεις E-0923/02 της κας Raschhofer, E-0935/02 του κ. Rbig, E-1122/02 του κ. Bsch και E-1133/02 του κ. Μαρίνου(1). Για διευκόλυνση, παρατίθεται στη συνέχεια η θέση της Επιτροπής.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι ο επαναπατρισμός νεκρού που αποβίωσε σε άλλο κράτος μέλος αποτελεί ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ταλαιπωρία στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Η Επιτροπή γνωρίζει ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως στο πλαίσιο πρόσφατων γραπτών κοινοβουλευτικών ερωτήσεων, όπου ο επαναπατρισμός του νεκρού από ένα κράτος μέλος σε άλλοπήρξε προβληματικός. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν έχει πληροφορίες ή στατιστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση επισκόπησης του προβλήματος και της έκτασής του.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό τίθενται ορισμένα ερωτήματα, μερικά από τα οποία αφορούν διαφορετικές κοινοτικές πολιτικές, για παράδειγμα, των μεταφορών, τηςγείας, της ελεύθερης κυκλοφορίας κ.λπ. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότιπάρχει σαφής κοινοτική αρμοδιότητα που να καλύπτει όλες τις πτυχές αυτές. Επιπλέον, οι κανονισμοί που διέπουν τη μεταφορά των ανθρώπινων λειψάνων καθορίζονται στη Διεθνή Συμφωνία του Βερολίνου (1937, αριθ. 4391 Σειρές Συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών) και στη Συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης που συνάφθηκε το Σεπτέμβριο του 1973 για τη μεταφορά των σορών. Σε κάθε περίπτωση,

πενθυμίζεται ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν ρυθμίσεις για τη μεταφορά νεκρών πρέπει, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, να εφαρμόζουν τις απαιτήσεις χωρίς δυσμενείς διακρίσεις. Κάθε παρέκκλιση για λόγους δημόσιαςγείας πρέπει επίσης να μην αντιβαίνει στη νομολογία του Δικαστηρίου.

Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή θα συνεχίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τα ζητήματα αυτά, αλλά δεν προτίθεται να αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς το παρόν.

(1) βλέπε σελίδα 59.