ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0830/01

υποβολή: Karla Peijs (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(20 Μαρτίου 2001)

Θέμα: Τα πρόστιμα για παραβιάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας στην ΕΕ

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι, για τις ίδιες παραβάσεις, το Βέλγιο επιβάλλει στους πολίτες τρίτων κρατών διαφορετικά πρόστιμα από ό,τι στα πρόσωπα που έχουν τη βελγικήπηκοότητα;

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι οι πολίτες τρίτων κρατών που διαπράττουν παράβαση οφείλουν να καταβάλουν το πρόστιμο επιτόπου, ενώ ηποχρέωση αυτή δεν ισχύει για τους Βέλγους;

Έχει λάβει η Επιτροπή γνώση της απόφασης που εξέδωσε το Πταισματοδικείο του Maaseik (M20002686sassenanna), το οποίο αναγνωρίζει την ύπαρξη της εν λόγω διάκρισης;

Γνωρίζει η Επιτροπή εάν έχει διαπιστωθεί παρόμοια διακριτική μεταχείριση και σε άλλα κράτη μέλη;

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή εάν η εν λόγω διάκριση λόγω ιθαγένειας συνάδει με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο;

Εάν όχι, ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή προκειμένου να θέσει τέρμα στην κατάσταση αυτή;

Απάντηση του κ. Vitorino Εξ ονόματος της Επιτροπής

(2 Μαΐου 2001)

Το άρθρο 12 (πρώην άρθρο 6) της συνθήκης ΕΚ απαγορεύει κάθε διάκριση λόγω ιθαγένειας και αντιτίθεται σε οποιαδήποτε διοικητική ή ποινική κύρωση που επιβάλλεται από τις εθνικές αρχές σεπηκόους των κρατών μελών κατά τρόπο διακριτικό, αδικαιολόγητο ή δυσανάλογο. Το Δικαστήριο αναγνώρισε στην απόφασή του της 23ης Ιανουαρίου 1997 στηνπόθεση Pastoors C-29/95, ότι ελλείψει ρυθμίσεως εξασφαλίζουσας την εκτέλεση των ποινικών δικαστικών αποφάσεων μεταξύ των κρατών μελών, ένα κράτος μέλος μπορεί να επιβάλλει στους κατοίκους αλλοδαπής την καταβολή εγγυήσεως εφόσον επιλέγουν, σε περίπτωση παραβάσεως, να μην καταβάλουν αμέσως το ποσό της προβλεπομένης κυρώσεως, αλλά ναποβληθούν στη συνήθη ποινική διαδικασία. Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια νομολογία, το άρθρο 12 της συνθήκης ΕΚ αντιτίθεται στο ότι η εγγύηση αυτή θα είναιψηλότερη από το ποσό που πρέπει να καταβληθεί σε περίπτωση άμεσης καταβολής της κύρωσης.

Με βάση την προαναφερθείσα νομολογία, η διαφοροποίηση της μεταχειρίσεως μεταξύ παραβατών κατοίκων ημεδαπής και κατοίκων αλλοδαπής δικαιολογείται αντικειμενικώς, δεδομένου ότιφίσταται πραγματικός κίνδυνος να καταστεί η εκτέλεση καταδικαστικής αποφάσεως κατά κατοίκου αλλοδαπής αδύνατη ή, τουλάχιστον, σημαντικά δυσχερέστερη και δαπανηρότερη.

Η Επιτροπή προτίθεται να αναλύσει λεπτομερειακά τη βελγική νομοθεσία σε συνάρτηση με την προαναφερθείσα νομολογία πριν αποφανθεί ως προς το συμβιβάσιμό της με το κοινοτικό δίκαιο. Η Επιτροπή εξέτασε, μετά από καταγγελίες, τη νομοθεσία ορισμένων κρατών μελών σχετικά με το καθεστώς των κυρώσεων για οδικές παραβάσεις, που συνεπάγονται διαφορετική μεταχείριση μεταξύ κατοίκων ημεδαπής και κατοίκων αλλοδαπής. Κίνησε διαδικασία παράβασης κατά της Ιταλίας σχετικά με τη σχετική ιταλική νομοθεσία και παρέπεμψε τηνπόθεση στο Δικαστήριο το Μάιο του 2000.

Προς το παρόν δενπάρχουν εν ισχύει ρυθμίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο που να εξασφαλίζουν ότι οι ποινικές κυρώσεις που επιβάλλονται σε ένα κράτος μέλος είναι εκτελεστές στα άλλα κράτη μέλη. Στο πλαίσιο της συνεργασίας Σένγκεν αποφασίστηκε συμφωνία συνεργασίας σχετικά με τις διαδικασίες που αφορούν οδικές παραβάσεις και την εκτέλεση των σχετικών χρηματικών κυρώσεων(1). Ωστόσο, η συμφωνία αυτή δεν τέθηκε σε ισχύ και ενσωματώθηκε εν τω μεταξύ στην Ένωση μαζί με το λοιπό κεκτημένο του Σένγκεν, με το αντίστοιχο πρωτόκολλο της συνθήκης του Άμστερνταμ. Οι εργασίες συνεχίζονται για να μετατραπεί η συμφωνία αυτή σε νομική ρύθμιση βάσει του άρθρου 34, παράγραφος 2 της συνθήκης της Ένωσης. Στόχος της ρύθμισης αυτής είναι η απλοποίηση της αμοιβαίας βοήθειας σε θέματα εκτέλεσης αποφάσεων σχετικών με οδικές παραβάσεις. Εξάλλου, προβλέπεται η έκδοση ρύθμισης που θα επιτρέπει την είσπραξη από το κράτος μέλος κατοικίας ποινικών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί οριστικά σε άλλο κράτος μέλος. Μπορεί να ελπίζεται ότι όταν τεθούν σε ισχύ οι ρυθμίσεις αυτές, θα αποτελέσουν ένα ολοκληρωμένο καθεστώς για την εκτέλεση των κυρώσεων στο εξωτερικό, γεγονός που θα επιτρέψει στα κράτη μέλη να μην είναιποχρεωμένα να προβλέπουν ειδικά μέτρα κατά των κατοίκων αλλοδαπής για να εξασφαλίσουν την καταβολή των κυρώσεων.

(1) ΕΕ L 239 της 22.9.2000.