ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1381/97 υποβολή: Mark Watts (PSE) προς την Επιτροπή (22 Απριλίου 1997)

Θέμα: Συστήματα φορολόγησης εισοδημάτων που εφαρμόζουν διακριτική μεταχείριση στο πλαίσιο της ΕΕ

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι στα κράτη μέλη λειτουργούν φορολογικά συστήματα που περιέχουν διακρίσεις κατά των οικογενειών στις οποίες ο μοναδικός εργαζόμενος, και ως εκ τούτου, ο παρέχων το εισόδημα της οικογένειας, διαμένει σε άλλο κράτος μέλος από ότι η οικογένεια με αποτέλεσμα να φορολογείται ως μόνο άτομο;

Ποιά μέτρα σκοπεύει να λάβει η Επιτροπή για την εξάλειψη παρομοίων ανωμαλιών, ούτως ώστε οι οικογένειες να φορολογούνται ως σύνολο, ανεξάρτητα από τη διαμονή τους σε διαφορετικά κράτη μέλη;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (4 Ιουνίου 1997)

Η Επιτροπή επισημαίνει γενικά ότι ο φόρος εισοδήματος εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, τα οποία ως εκ τούτου έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν ελεύθερα τα συστήματα φορολογίας των οικογενειών. Συγκεκριμένα, από την εξέταση των συστημάτων φορολογίας των συζύγων τα οποία εφαρμόζονται από τα κράτη μέλη, προκύπτει ότι σε οκτώ κράτη μέλη οι σύζυγοι φορολογούνται ξεχωριστά, σε τέσσερα από κοινού και τρία κράτη μέλη παρέχουν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ ξεχωριστής και κοινής φορολογίας. Διαπιστώνεται ότι τα συστήματα φορολογίας των συζύγων διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των κρατών μελών και ότι τα περισσότερα κράτη μέλη έχουν επιλέξει την ξεχωριστή φορολογία.

Όσον αφορά τα φορολογικά πλεονεκτήματα που χορηγούνται στα έγγαμα άτομα, διαπιστώνονται επίσης μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών μελών. Για παράδειγμα, ορισμένα κράτη μέλη χορηγούν φορολογική πίστωση ή ειδικές εκπτώσεις. Σε περίπτωση κοινής φορολογίας, ορισμένες εκπτώσεις ή φοροαπαλλαγές διπλασιάζονται. Άλλα κράτη μέλη προβλέπουν μείωση των φορολογικών συντελεστών βάσει ενός συστήματος οικογενειακού δείκτη ή βάσει του συστήματος «splitting». Τέλος, σε άλλα κράτη μέλη δεν προβλέπεται η χορήγηση ειδικού πλεονοκτήματος στα έγγαμα άτομα.

Ώς εκ τούτου, το γεγονός ότι ένα φυσικό άτομο φορολογείται αυτόνομα σε ένα κράτος μέλος άλλο από το κράτος μέλος της κατοικίας της οικογένειας του δεν συνεπάγεται απαραίτητα άνιση φορολογική μεταχείριση ή, ενδεχομένως, παράβαση του κοινοτικού δικαίου.

Ωστόσο, η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα πρόσωπα που ασκούν μία εργασία ή άλλη οικονομική δραστηριότητα σε κράτος μέλος άλλο από αυτό της κατοικίας τους υπόκεινται συχνά σε μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση σε σχέση με τους κατοίκους του εν λόγω κράτους μέλους (φορολογικό καθεστώς των «μη κατοίκων»).

Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή, η Επιτροπή υπέβαλε το 1993 σύσταση στα κράτη μέλη ((Σύσταση της Επιτροπής της 21.12.1993 σχετικά με τη φορολογία ορισμένων εισοδημάτων τα οποία αποκτούν σε κράτος μέλος πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους σε άλλο κράτος μέλος (ΕΕ αριθ. L 39, της 10.2.1994). )), η οποία προβλέπει κοινούς κανόνες σχετικά με τη φορολογία των μη κατοίκων. Επιπλέον, το Δικαστήριο καθόρισε σε διάφορες αποφάσεις του ((Ιδίως τις αποφάσεις στην υπόθεση C-279/93 (Roland Schumacker κατά Finanzamt Kφln-Alstadt) και στην υπόθεση C-80/94 (Wielockx/Inspecteur der directen belastingen). )) ορισμένες αρχές όσον αφορά τη φορολογία των μη κατοίκων. Βάση της εν λόγω νομολογίας του Δικαστηρίου και της προαναφερθείσας σύστασης, η Επιτροπή είναι σε επαφή με τα κράτη μέλη, από τα οποία θα ζητήσει, όπου αυτό αποδειχθεί απαραίτητο, να τροποποιήσουν τη νομοθεσία τους για το θέμα αυτό. Ορισμένα κράτη μέλη, όπως το Βέλγιο, η Δανία, η Γερμανία και η Ιρλανδία έχουν ήδη τροποποιήσει σχετικά τη νομοθεσία τους.

Επιπλέον, η Επιτροπή μπορεί να πληροφορήσει το αξιότιμο μέλος ότι η αρχή να μη λαμβάνεται υπόψη η οικογενειακή κατάσταση των μη κατοίκων αποτελεί θέμα που έχει υποβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο πλαίσιο προδικαστικού ερωτήματος (Υπόθεση C-336/96, κ.και κ. Gilly κατά του διευθυντή των φορολογικών υπηρεσιών της Κάτω Ρηνανίας). Στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, η Επιτροπή πρότεινε μία ερμηνεία σύμφωνα με την οποία το άρθρο 48, παράγραφος 2, της συνθήκης ΕΚ καθώς και το άρθρο 7, του κανονισμού 1612 /68 ((ΕΕ L 257 της 19.10 1968 )) δεν επιτρέπουν το κράτος μέλος απασχόλησης το οποίο απέκτησε, στο πλαίσιο διμερούς φορολογικής σύμβασης μεταξύ δύο κρατών μελών, το δικαίωμα φορολογίας ορισμένων εισοδημάτων, μολονότι δεν αποτελεί τον τόπο κατοικίας του φορολογούμενου και εφόσον δεν λαμβάνει υπόψη την προσωπική και οικογενειακή κατάσταση του εν λόγω φορολογούμενου να επιβάλλει υψηλότερο φόρο στα εισοδήματα ενός ζεύγους εργαζόμενων εκ των οποίων ο ένας σύζυγος ασκεί το δικαίωμά του στην ελεύθερη κυκλοφορία. Μετά την έκδοση απόφασης από το Δικαστήριο στην εν λόγω υπόθεση, η Επιτροπή θα εξετάσει τις επιπτώσεις της ερμηνείας του Δικαστηρίου στη φορολογική νομοθεσία των κρατών μελών.