ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2326/02

υποβολή: Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(26 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Κοινοτική αρμοδιότητα στα ζητήματα μέτρων διατήρησης

Στις προτάσεις μεταρρύθμισης της Κοινής Πολιτικής Αλιείας (ΚΠΑ) που εγκρίθηκαν από το Σώμα των Επιτρόπων στις 28 Μαΐου 2002, η Επιτροπή αναθέτει νέες αρμοδιότητες στα παράκτια κράτη σε σχέση με τον καθορισμό τεχνικών μέτρων στα ύδατα της δικαιοδοσίας της, μέτρων τα οποία απαιτούσαν μόνο την έγκριση της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, τους επιτρέπεται να εγκρίνουν κανόνες στη ζώνη μεταξύ 0 και 12 μιλίων που εφαρμόζονται σε όλα τα πλοία και επείγοντα μέτρα στις άλλες ζώνες που εφαρμόζονται σε όλα τα κοινοτικά πλοία.

Δεδομένου ότιφίσταται ήδη μια κοινοτική διαδικασία η οποία επιτρέπει στην Επιτροπή να εγκρίνει επείγοντα μέτρα, σε βραχυπρόθεσμη βάση, τα οποία θαποβληθούν μεταγενέστερα για επικύρωση από το Συμβούλιο, ερωτάται ποιοι είναι οι λόγοι οι οποίοι δικαιολογούν τη θέσπιση μιας νέας διαδικασίας.

Εκτιμά η Επιτροπή ότι η ανάθεση αυτών των αρμοδιοτήτων στα παράκτια κράτη είναι συμβατή με το ισχύον κοινοτικό δίκαιο· Σε καταφατική περίπτωση, ποιες είναι οι νομικές διατάξεις στις οποίες βασίζεται·

Δεν εκτιμά η Επιτροπή, τελικά, ότι θα έπρεπε να έχει η ίδια την ευθύνη έγκρισης αυτών των μέτρων για να εγγυάται την αρχή της ουδετερότητας·

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Σεπτεμβρίου 2002)

Η γραπτή ερώτηση του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου αναφέρεται στα άρθρα 8 και 9 της πρότασης της Επιτροπής. Το άρθρο 8 προβλέπει για τα κράτη μέλη επείγοντα μέτρα και το άρθρο 9 μέτρα εντός της ζώνης των 12 ναυτικών μιλίων.

Δεδομένου ότι το άρθρο 8 προβλέπει βραχυπρόθεσμα επείγοντα μέτρα, το άρθρο 9 προβλέπει μέτρα στη ζώνη των 12 μιλίων τα οποία δεν έχουν επείγοντα χαρακτήρα. Δεν αποτελεί μία νέα διαδικασία δεδομένου ότι για πρώτη φορά αναφέρεται στο άρθρο 46 του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 850/98, της 30ής Μαρτίου 1998, για τη διατήρηση των αλιευτικών πόρων μέσω τεχνικών μέτρων για την προστασία των νεαρών θαλάσσιων οργανισμών(1), με διαφορετική όντως διατύπωση (εφαρμόζεται σε τοπικά αποθέματα) αλλά με παρόμοιο αποτέλεσμα

Βεβαίως,πάρχει διαφορά μεταξύ του εν λόγω άρθρου 46 και του προτεινόμενου άρθρου 9, δεδομένου ότι το άρθρο 46 δεν εφαρμόζεται σε σκάφη άλλων κρατών μελών. Ωστόσο όμως, η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι πρέπει να εφαρμοστούν τα περιοριστικά μέτρα διατήρησης και διαχείρισης στη ζώνη αυτή όχι μόνο σε σκάφη του οικείου παράκτιου κράτους μέλους, αλλά επίσης σε άλλα σκάφη που έχουν δικαίωμα να αλιεύουν στην περιοχή αυτή προκειμένου ναπάρξουν πλήρη αποτελέσματα.

Αναφέρεται ότι τα εν λόγω μέτρα πρέπει να μην εισάγουν διακρίσεις και, για το σκοπό αυτό, έχουν θεσπισθεί διαδικαστικές εγγυήσεις στο άρθρο αυτό. Ιδίως, οι αρχές των άλλων ενδιαφερόμενων κρατών μελών λαμβάνουν μέρος στη διαδικασία αυτή (βλέπε δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 και 2). Τα κράτη μέλη και τα αρμόδια Περιφερειακά Γνωμοδοτικά Συμβούλια μπορούν ναποβάλουν τα γραπτά σχόλια τους στην Επιτροπή και η Επιτροπή επιβεβαιώνει το μέτρο ή το καταργεί εντός 15 εργάσιμων ημερών. Τα κράτη μέλη μπορούν να παραπέμπουν την απόφαση της Επιτροπής στο Συμβούλιο, το οποίο, με ενισχυμένη πλειοψηφία, μπορεί να λαμβάνει διαφορετική απόφαση.

Η διάταξη αυτή δεν πρέπει να θεωρείται ως μεταβίβαση εξουσίας. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας που προβλέπεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης της ΕΚ, οποιαδήποτε ενέργεια της Κοινότητας δεν πρέπει ναπερβαίνει τα όρια που είναι αναγκαία για την επίτευξη των στόχων της Συνθήκης της ΕΚ. Στο πλαίσιο αυτό η Επιτροπή είναι της γνώμης ότι τα μέτρα που αφορούν τη διατήρηση και τη διαχείριση των πόρων στην περιοχή αυτή και δεν έχουν ακόμη ληφθεί από την Κοινότητα, μπορούν να εξετασθούν κατάλληλα από το οικείο παράκτιο κράτος μέλος.

Αναφορικά με τη συμμόρφωση των μέτρων αυτών προς την αρχή της ουδετερότητας, οι προαναφερόμενες διαδικαστικές εγγυήσεις την επιτρέπουν αποτελεσματικά.

(1) ΕΕ L 125 της 27.4.1998.