ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2350/02

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(30 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Παιδιά με πολυαναπηρίες

Για μια κατηγορία πολυανάπηρων παιδιών (με ταυτόχρονη ψυχοκινητική καθυστέρηση, τύφλωση και μη αυτοεξυπηρετούμενων στις βασικές τους ανάγκες), σύμφωνα και με έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας, δενπάρχει ιδιαίτερη και εξειδικευμένηποδομή για την αποκατάσταση των βλαβών και την φροντίδα τους, με αποτέλεσμα η διαβίωσή τους να επαφίεται στους στενούς συγγενείς τους.

Δεδομένου ότι η Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στο άρθρο 13 αναφέρει ότι το Συμβούλιο μπορεί να αναλάβει κατάλληλη δράση για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού και σε ψήφισμά του σχετικά με την ισότητα ευκαιριών για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (20/12/96, 97/C 12/01) το Συμβούλιο εκφράζει την προσήλωσή του στην αρχή της ισότητας ευκαιριών όσον αφορά την ανάπτυξη σφαιρικών πολιτικών στον τομέα των ειδικών αναγκών και ότι έχουνπάρξει ήδη σημαντικές χρηματοδοτήσεις σχετικά με δραστηριότητες που αφορούν στα άτομα με ειδικές ανάγκες:

Προτίθεται η Επιτροπή να συμβάλει ώστε να δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα πλαίσιο προστασίας και φροντίδας που να τους παρέχει την ευχέρεια μιας όσο το δυνατόν αξιοπρεπούς διαβίωσης· Τι ισχύει στα άλλα κράτη μέλη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες αυτής της κατηγορίας·

1. Στο πλαίσιο της ελεύθερης διακίνησης των πολιτών, είναι δυνατόν τα παιδιά αυτά να γίνονται δεκτά σε κέντρα ή ιδρύματα που εδρεύουν σε άλλα κράτη μέλη και με τους ισχύοντες σε αυτά κανόνες εφόσον το επιθυμούν οι κηδεμόνες τους και δεν μπορούν να καλυφθούν στην Ελλάδα·

2. Για το 2003, που έχει ανακηρυχθεί Έτος Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες προτίθεται η Επιτροπή να λάβει κάποια πρόσθετα μέτρα για την καλύτερη διαβίωση των παιδιών αυτής της κατηγορίας·

Απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Σεπτεμβρίου 2002)

Οι ρυθμίσεις σχετικά με την περίθαλψη πολιτών σε φορείς των κρατών μελών δενπάγονται στις αρμοδιότητες της Επιτροπής και κατά συνέπεια η τελευταία αδυνατεί να παρέμβει σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Ωστόσο, από το 1984 παρέχεται στο πλαίσιο των Κοινοτικών Πλαισίων

Στήριξης (ΚΠΣ) χρηματοδοτική συνδρομή για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων στον τομέα της ψυχιατρικής περίθαλψης. Σχέδια που εκπονήθηκαν στο πλαίσιο του δεύτερου ΚΠΣ στην Ελλάδα έχουν συμβάλλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που θίγει ο κ. βουλευτής. Με το τρίτο ΚΠΣ το 2000 (για την περίοδο 2000-2006) συμφωνήθηκε η παροχή χρηματοδοτικής συνδρομής για ενέργειες που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση των εν λόγω θεμάτων. Συγκεκριμένα, τα κονδύλια που διατίθενται στο πλαίσιο του επιχειρησιακού προγράμματος για την Υγεία και την Πρόνοιαπερβαίνουν τα 513 εκατ. ευρώ και επικεντρώνονται σε πέντε άξονες προτεραιότητας, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ηγεία, η ψυχικήγεία και τα μέτρα πρόνοιας. Έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή μια σειρά από ενέργειες με συγκεκριμένους στόχους για τη βελτίωση της κατάστασης των παιδιών με ειδικές ανάγκες.

Όσον αφορά το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης των ατόμων στην Ένωση, η Επιτροπή επιθυμεί αρχικά να παραπέμψει τον κ. βουλευτή στον κανονισμό (ΕΟΚ) 1408/71(1) που συντονίζει τα εθνικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Στο μέτρο που η περίθαλψη παιδιών με ειδικές ανάγκες μπορεί να θεωρηθεί ως ιατρική περίθαλψη, μπορούν να ισχύσουν οι διατάξεις του άρθρου 22 του κανονισμού σχετικά με τα άτομα που μεταβαίνουν σε άλλο κράτος μέλος για να λάβουν ιατρική περίθαλψη. Στην περίπτωση αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 22 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, ο εργαζόμενος πρέπει να λάβει την έγκριση του αρμόδιου φορέα στον οποίο είναι ασφαλισμένος. Η έγκριση αυτή δεν δύναται να μη δοθεί όταν η θεραπεία που προβλέπεται με βάση τη νομοθεσία του κράτους μέλους διαμονής δεν μπορεί να παρασχεθεί εντός κατάλληλης χρονικής περιόδου, λαμβάνονταςπόψη την κατάσταση του ασθενούς και την πιθανή εξέλιξη της ασθένειας. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο αρμόδιος φορέας διαθέτει ευρύ διακριτικό περιθώριο για να αποφασίσει σχετικά με την παροχή ή μη της έγκρισης.

Ωστόσο, στις αποφάσεις του Kohll (C-155/96), Decker (C-120/95), Smits and Peerbooms (C-157/99) και Vanbraekel (C-368/98), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δήλωσε ότι τα κράτη μέλη, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, οφείλουν να τηρούν το κοινοτικό δίκαιο. Στις ανωτέρω αποφάσεις το Δικαστήριο τόνισε ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 δεν έχει ως αντικείμενο να ρυθμίσει και, επομένως, σε καμία περίπτωση δεν εμποδίζει την επιστροφή από τα κράτη μέλη, με τους ισχύοντες στο αρμόδιο κράτος πίνακες αμοιβών, των εξόδων που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της παροχής ιατρικώνπηρεσιών σε άλλο κράτος μέλος, έστω και χωρίς προηγούμενη έγκριση. Σύμφωνα με το Δικαστήριο οι τουρίστες, οι πολίτες που λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη και όσοι ταξιδεύουν για εκπαιδευτικούς ή για επαγγελματικούς λόγους θεωρούνται χρήστεςπηρεσιών. Συνεπώς μπορούν να κάνουν χρήση της ελευθερίας παροχήςπηρεσιών σύμφωνα με το άρθρο 49 της συνθήκης ΕΚ ακόμα και αν δεν έχουν λάβει προηγούμενη έγκριση. Επιπλέον, η απόφαση Kohll του Δικαστηρίου επιβεβαίωσε ότι ένα κράτος μέλος οφείλει να καταβάλει τις δαπάνες για ιατρική περίθαλψη που έλαβε ο ασφαλιζόμενος σε άλλο κράτος μέλος εφόσον η σχετική θεραπεία προβλέπεται από το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης του ασφαλιζόμενου και παρέχεται στο άλλο κράτος μέλος με βάση τους πίνακες αμοιβών του συστήματος αυτού. Ωστόσο, η εθνική νομοθεσία μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη ανάλογα με τη συγκεκριμένη περίπτωση και ιδιαίτερα τον τύπο της απαιτούμενης θεραπείας.

Όσον αφορά το ευρωπαϊκό έτος ατόμων με ειδικές ανάγκες, στη σχετική απόφαση του Συμβουλίου(2) προβλέπεται ότι κάθε κράτος μέλος συνιστά ή διορίζει εθνικό όργανο συντονισμού το οποίο έχει την ευθύνη να οργανώσει τη συμμετοχή του εν λόγω κράτους μέλους στο ευρωπαϊκό έτος ατόμων με ειδικές ανάγκες. Ένας από τους ρόλους του οργάνου αυτού είναι η χάραξη στρατηγικής και η εκπόνηση των κύριων προτεραιοτήτων για το εν λόγω κράτος μέλος. Συνεπώς την ευθύνη απόφασης σχετικά με την έμφαση ή μη που πρέπει να δοθεί στα άτομα με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα με την ευκαιρία του ευρωπαϊκού έτους ατόμων με ειδικές ανάγκες έχει το ελληνικό όργανο συντονισμού.

(1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1971 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται στην Κοινότητα, ΕΕ L 82 της 27.3.1980.

(2) 2001/903/ΕΚ: απόφαση του Συμβουλίου της 3ης Δεκεμβρίου 2001 για το ευρωπαϊκό έτος των ατόμων με ειδικές ανάγκες 2003, ΕΕ L 335 της 19.12.2001.