ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0628/02

υποβολή: Raina Echerer (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(8 Μαρτίου 2002)

Θέμα: Η εφαρμογή της οδηγίας για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον στην Αυστρία

Η Αυστρία δεσμεύθηκε δυνάμει της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1994, ναιοθετήσει το κοινοτικό κεκτημένο. Σύμφωνα με το άρθρο 74 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ οι ειδικές διατάξεις για τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος εμπεριέχονται στο Παράρτημα ΧΧ της Συμφωνίας. Εκεί ορίζεται ότι πρέπει ναιοθετηθεί η οδηγία 85/337/ΕΟΚ(1). Η Συμφωνία για τον ΕΟΧ τέθηκε στην Αυστρία σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1994 χωρίς μεταβατικές διατάξεις. Κατ' απόκλιση της αρχής της άμεσηςιοθέτησης του κοινοτικού κεκτημένου συμφωνήθηκε ναπάρξουν εξαιρέσεις σε τρεις κατευθύνσεις, από τις οποίες όμως καμία δεν αφορά την οδηγία για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Σύμφωνα με το άρθρο 46 παρ. 1 του αυστριακού νόμου για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον ο εν λόγω ομοσπονδιακός νόμος τίθεται σε ισχύ, εφόσον δεν προβλέπεται διαφορετικά, την 1η Ιουλίου 1994. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 46 παρ. 4 αυτού του νόμου οι διατάξεις δεν είναι εφαρμοστέες σε σχέδια των οποίων η έγκριση ζητήθηκε πριν από τις 30 Ιουνίου 1994. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κατατεθεί για έγκριση μεγάλος αριθμός έργων, τα οποία σύμφωνα με την οδηγία 85/337/ΕΟΚ θα έπρεπε ναποβληθούν σε εκτίμηση των περιβαλλοντικών τους επιπτώσεων, λίγες ημέρες πριν να τεθεί σε ισχύ ο σχετικός νόμος, για να αποφευχθεί η εφαρμογή του. Ωστόσο στην οδηγία δενπάρχει καμία διάταξη αντίστοιχη του άρθρου 46 του σχετικού νόμου, στο οποίο προβλέπεται μεταβατική περίοδος. Επομένως στις διαδικασίες πουποβλήθηκαν για έγκριση πριν από την 1η Ιουλίου 1994 πρέπει να εφαρμοσθούν άμεσα οι διατάξεις της οδηγίας.

Το αυστριακό διοικητικό δικαστήριο από την άλλη δίνει την εξής ερμηνεία: Η Συμφωνία για τον ΕΟΧ αποτελεί παραδοσιακού τύπου συνθήκη του διεθνούς δικαίου. Αντίθετα από τη Συνθήκη ΕΚ δεν έχειπερεθνικό χαρακτήρα Η νομολογία του ΔΕΚ για το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ δε μεταφέρεται στο άρθρο 3 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ. Το διοικητικό δικαστήριο θεωρεί ότι η Συμφωνία για τον ΕΟΧ δεν έχει επηυξημένη ισχύ έναντι του εσωτερικού δικαίου, γι' αυτό και ούτε η οδηγία 85/337/ΕΟΚ θα μπορούσε να αποκτήσει άμεση ισχύ για την περίοδο μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1994 και 1ης Ιουλίου 1994 ούτε το άρθρο 46 του αυστριακού νόμου για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον θα μπορούσε να εκτοπισθεί από την αντίστοιχη οδηγία (Διοικητικό Δικαστήριο 3.10.1996, 95/06/0246).

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη του Διοικητικού Δικαστηρίου, ότι η Συμφωνία για τον ΕΟΧ είναι τυπική περίπτωση συνθήκης διεθνούς δικαίου χωρίςπερεθνικό χαρακτήρα·

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη του Διοικητικού Δικαστηρίου, ότι στο πλαίσιο του ΕΟΧ το κοινοτικό δίκαιο δεν έχει επηυξημένη ισχύ έναντι του εθνικού·

Συμμερίζεται η Επιτροπή την άποψη του Διοικητικού Δικαστηρίου, ότι η οδηγία 85/337/ΕΟΚ δεν μπορούσε να έχει άμεση ισχύ στην Αυστρία στην περίοδο μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1994 και 1ης Ιουλίου 1994·

(1) ΕΕ L 175 της 5.7.1985, σελ. 40.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(25 Απριλίου 2002)

Η ερώτηση αφορά τη νομική φύση της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) και την παραγωγή νομοθεσίας στην περίοδο κατά την οποία η Αυστρία αποτελούσε μέλος του ΕΟΧ (1 Ιανουαρίου έως 31 Δεκεμβρίου 1994). Ειδικότερα, δεν εστιάζεται στην Οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1985 περί της εκτιμήσεως των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (Οδηγία για την Εκτίμηση των Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΕΠΕ)) όπως τροποποιήθηκε από την Οδηγία 97/11/ΕΚ του Συμβουλίου της 3ης Μαρτίου 1997(1) την οποία ώφειλε να έχει εφαρμόσει η Αυστρία, βάσει της Συμφωνίας ΕΟΧ, από την 1η Ιανουαρίου 1994.

Ωστόσο, ο αυστριακός νόμος μεταφοράς στο οικείο εθνικό δίκαιο (UVP-G) άρχισε να ισχύει μόνο την 1η Ιουλίου 1994 και δεν εφαρμοζόταν σε έργα των οποίων η σχετική αίτηση είχεποβληθεί πριν την εν λόγω ημερομηνία. Επίσης, το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου αναφέρεται σε απόφαση του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου του 1996, σύμφωνα με την οποία η Συμφωνία ΕΟΧ πρέπει να θεωρείται ως διεθνή συνθήκη παραδοσιακού χαρακτήρα, που παράγει μεπερεθνικά αποτελέσματα. Κατ'αυτόν τον τρόπο, η νομολογία η σχετική με το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ (μετά το άρθρο 10 της Συνθήκης του Άμστερνταμ) που αναπτύχθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, δεν κρίθηκε ως εφαρμοστέα στη Συμφωνία ΕΟΧ, με αποτέλεσμα η Οδηγία ΕΠΕ να μην παράγει άμεσα αποτελέσματα.

Ειδικότερα, η Επιτροπή καλείται να γνωμοδοτήσει επί της αποφάσεως του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου όσον αφορά τα εξής:

- νομική φύση της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπερεθνικός χαρακτήρας ή παραδοσιακή διεθνής συνθήκη),

- υπεροχή του κοινοτικού δικαίου στον ΕΟΧ, έναντι του εθνικού, και

- άμεση εφαρμοσιμότητα της Οδηγίας ΕΠΕ μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 1ης Ιουλίου 1994 στην Αυστρία.

Με βάση τα όσα περιγράφει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, η Επιτροπή θα πρότεινε να τεθεί το ερώτημα στην εποπτική αρχή της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ).

Όσον αφορά τη φύση της Συμφωνίας ΕΟΧ, παραπέμπεται το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου στιςποθέσεις TT-115/94, Opel Austria, [1997] ECR II-39· E-9/97, Sveinbjrnsdttir, [1998] EFTA Court Report 95 and E-1/01, Einarsson, απόφαση του Δικαστηρίου ΕΖΕΣ της 22ας Φεβρουαρίου 2002, αδημοσίευτη.

(1) ΕΕ L 73 της 14.3.1997.