ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2832/00

υποβολή: Richard Howitt (PSE) προς την Επιτροπή

(6 Σεπτεμβρίου 2000)

Θέμα: Συνοχή των συντελεστών ΦΠΑ που εφαρμόζονται στις επισκευές αυτοκινήτων και ευρωπαϊκό δίκαιο

Μπορεί η Επιτροπή να σχολιάσει την εμφανή ανωμαλία μεταξύ των επισκευών αυτοκινήτων που πραγματοποιούνται από ανεξάρτητο συνεργείο, στις οποίες εφαρμόζεται πλήρης συντελεστής ΦΠΑ, και των ίδιων επισκευών που πραγματοποιούνται από συνεργείο αποκλειστικής ιδιοκτησίας ασφαλιστικής εταιρείας, επί των

οποίων δεν καταβάλλεται ΦΠΑ επί της εργασίας; Δεν είναι της άποψης η Επιτροπή ότι αυτό θα μπορούσε να αντιβαίνει στους κανόνες της ενιαίας αγοράς ή σε οποιαδήποτε άλλη πτυχή του δικαίου της ΕΕ;

Κοινή απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις E-2752/00 και E-2832/00

(20 Οκτωβρίου 2000)

Όταν μια ασφαλιστική εταιρεία δημιουργεί δικό της συνεργείο για την επισκευή των αυτοκινήτων των πελατών της και οι επισκευές αυτές γίνονται απόπαλλήλους της ασφαλιστικής αυτής εταιρείας, οιπηρεσίες των εν λόγωπαλλήλων δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ΦΠΑ.

Εν πάση περιπτώσει, δυνάμει του άρθρου 8 παράγραφος 1 στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας του Συμβουλίου 73/239/ΕΟΚ, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη δραστηριότητας πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως ζωής, και την άσκηση αυτής(1), οιπηρεσίες εις είδος που παρέχονται από μια ασφαλιστική επιχείρηση με δικά της τεχνικά μέσα πρέπει να περιορίζονται αυστηρά στην παροχήπηρεσιών ασφάλισης που οφείλονται από την εν λόγω επιχείρηση δυνάμει των ασφαλιστικών συμβάσεων τις οποίες έχει συνάψει. Όταν οι εργασίες αυτές δεν αφορούν τιςποχρεώσεις που απορρέουν από τη σχετική ασφαλιστική σύμβαση, ή εκτελούνται για τρίτους μη ασφαλισμένους, δεν μπορούν να εκτελούνται από το ίδιο νομικό πρόσωπο που παρέχει ασφαλιστικέςπηρεσίες χωρίς να παραβιάζεται η αρχή της εξειδίκευσης της ασφαλιστικής δραστηριότητας που προβλέπεται στο άρθρο 8 παράγραφος 1 στοιχείο β) της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ.

Εξάλλου, αν ένα συνεργείο εκτελεί παρόμοιες εργασίες για μια ασφαλιστική εταιρεία, θα πρέπει ναπολογίζει τον ΦΠΑ επί της παρασχεθείσαςπηρεσίας. Ωστόσο, το συνεργείο έχει δικαίωμα προς έκπτωση του καταβληθέντος σε προηγούμενο στάδιο ΦΠΑ ο οποίος επιβάλλεται σε όλες τις επενδύσεις του για εξοπλισμό και ανταλλακτικά, πράγμα το οποίο η ασφαλιστική εταιρεία αδυνατεί να κάνει δεδομένου ότι αποτελεί νομικό πρόσωπο μηποκείμενο στο φόρο. Για την εν λόγω εταιρεία, αυτή η αδυναμία προς έκπτωση του καταβληθέντος σε προηγούμενο στάδιο ΦΠΑ ισοδυναμεί με πρόσθετο στοιχείο κόστους, το οποίο αντισταθμίζεται από το γεγονός ότι η ασφαλιστική εταιρεία δενποχρεούται να καταβάλει ΦΠΑ επί του εργατικού κόστους, εφόσον τα αυτοκίνητα επισκευάζονται από δικούς τηςπαλλήλους.

Η Επιτροπή γνωρίζει την κατάσταση αυτή η οποία προκύπτει από το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές πράξεις απαλλάσσονται από τον ΦΠΑ δυνάμει του άρθρου 13.Β στοιχείο α) της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 1977 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση(2). Η Επιτροπή εξετάζει επί του παρόντος τη δυνατότητα μετάβασης από την απαλλαγή στην επιβολή φόρου στον ασφαλιστικό τομέα, αλλά δεν σχεδιάζει τη λήψη άμεσων μέτρων στον τομέα αυτόν.

Ωστόσο, το άρθρο 6 παράγραφος 3 της έκτης οδηγίας για τον ΦΠΑ παρέχει ήδη τη δυνατότητα στα κράτη μέλη, προς αποτροπή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, να εξομοιώνουν προς παροχήπηρεσιών επαχθούς αιτίας την εκτέλεσηπό τουποκειμένου στο φόροπηρεσίας για τις ανάγκες της επιχειρήσεώς του, στην περίπτωση όπου η εκτέλεση μιας τέτοιαςπηρεσίαςπό άλλουποκείμενου στο φόρο δεν θα του δημιουργούσε δικαίωμα προς ολική έκπτωση του φόρου προστιθεμένης αξίας. Βεβαίως, εναπόκειται στις αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου να εκτιμήσουν κατά πόσο είναι αναγκαία η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος. Για να μηνπάρχουνπερβολικές αποκλίσεις μεταξύ των κρατών μελών, θα πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις να προηγούνται διαβουλεύσεις με την επιτροπή ΦΠΑ.

(1) ΕΕ L 228 της 16.8.1973.

(2) ΕΕ L 145 της 13.6.1977.