ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3894/00

υποβολή: Robert Goebbels (PSE) προς την Επιτροπή

(13 Δεκεμβρίου 2000)

Θέμα: Επιπτώσεις επί της απασχόλησης του σχεδίου κανονισμού για τις δημόσιεςπηρεσίες στον τομέα της μεταφοράς επιβατών

Η Επιτροπή, μέσα στην απορρυθμιστική φρενίτιδά της, ξεπέρασε ένα ακόμη όριο προτείνοντας την ανά πενταετία προκήρυξη διαγωνισμού για την εκχώρηση του έργου της μεταφοράς επιβατών στο πλαίσιο της δημόσιαςπηρεσίας.

Κατά την Επίτροπο κ. de Palacio, η προτεινόμενη μεταρρύθμιση θα εξασφαλίζει ότι οι επιχειρήσεις για την μεταφορά επιβατών θα λειτουργούνπό συνθήκες αυξημένου ανταγωνισμού ώστε να παρέχονται στους επιβάτες καλύτερεςπηρεσίες, να ελέγχεται η εξέλιξη του κόστους και να εξασφαλίζεταιψηλότερο επίπεδο ασφάλειας.

Παράλληλα, η κ de Palacio, επενόησε και μία νέα σχέση ασυμβιβάστου. Η δημιουργία συνθηκών ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων των δημόσιων μεταφορών μπορεί βεβαίως να επηρεάσει το κόστος τους, θα έχει όμως ως αναπόφευκτη συνέπεια ο ανταγωνισμός αυτός να γίνει εις βάρος της ποιότητας των παρεχόμενωνπηρεσιών (κατάργηση των μη αποδοτικών γραμμών, προσφοράπηρεσιών χαμηλότερης ποιότητας, κλπ.), ή και εις βάρος της ασφάλειας (προσωπικό ολιγότερο εκπαιδευμένο,ποαμειβόμενο και, ως εκ τούτου, ολιγότερο πρόθυμο να ανταποκριθεί στιςποχρεώσεις του).

Σε πολλές χώρες, πόλεις ή κοινοτικά συνδικάτα παρέχουν από μακρού χρόνουπηρεσίες δημόσιων συγκοινωνιών κάτω από δική τους διαχείριση. Συχνά οι εν λόγω παράγοντες διέπονται από ένα καθεστώς δημόσιουπαλλήλου ή, τουλάχιστον, δημοτικούπαλλήλου. Η δημιουργία συνθηκών ανταγωνισμού τωνπηρεσιών αυτών με ιδιωτικούς φορείς μαζικής μεταφοράς θα σήμαινε γενικώς τον εκτοπισμό των δημοτικών επιχειρήσεων, το προσωπικό των οποίων διαθέτει ένα διαρθρωμένο καθεστώς, ενώ ο ιδιώτης ανάδοχος θα μπορεί να προσλάβει προσωπικό χωρίς καμία προϋπηρεσία (και το οποίο συχνά θα έχει χαμηλές αποδοχές).

Αντιλαμβάνεται η Επιτροπή ότι προτείνοντας ναποχρεούνται οι πόλεις και οι άλλοι δημόσιοι φορείς να εκχωρούν τουλάχιστον ανά πενταετία την παροχή όλων τωνπηρεσιών στον τομέα των δημόσιων μεταφορών (η αξία των οποίωνπερβαίνει τις 800 000 ευρώ ετησίως), θαπεχρέωνε τους δημόσιους φορείς να σταματήσουν τη λειτουργία τωνπηρεσιών τους και να απολύσουν το προσωπικό τους;

Απάντηση της κ. de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Μαρτίου 2001)

Η Επιτροπή εφιστά την προσοχή του Αξιότιμου Μέλους του Κουνοβουλίου στο γεγονός ότι το άρθρο 9, παράγραφος 3 της πρότασης κανονισμού της 26ης Ιουλίου 2000 για τιςπηρεσίες προς το κοινό στις δημόσιες συγκοινωνίες(1) εγγυάται ότι οι αρχές θα μπορούν να προστατεύσουν τουςπάρχοντες εργαζόμενους όταν οι συμβάσεις αλλάζουν χέρια. Σε ορισμένες περιπτώσεις προστασία παρέχεται ήδη από την οδηγία 77/187 του Συμβουλίου της 14ης Φεβρουαρίου 1997 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων(2). Η πρόταση της Επιτροπής επιτρέπει στις αρχές να επιμείνουν σ'αυτόν το βαθμό προστασίας, ακόμα και όταν δεν απαιτείται από την κοινοτική νομοθεσία. Βεβαίως δενποχρεώνει τις αρχές να μειώσουν τιςπάρχουσες θέσεις εργασίας.

Η πρόταση της Επιτροπής δενποχρεώνει τις αρχές να συνάψουν συμβάσεις με τουςποψήφιους πουποβάλλουν την οικονομικότερη προσφορά. Οι αρχές μπορούν να συνάψουν συμβάσεις με βάση την ποιότητα και όχι απλώς την τιμή. Η πρόταση παρουσιάζει πολλά κριτήρια ποιότητας και ασφάλειας, τα οποία πρέπει να ληφθούνπόψη κατά τη σύναψη συμβάσεων.

Οι εσωτερικοί φορείς εκμετάλλευσης θεωρούνται επιχειρήσεις κατά την κοινοτική νομοθεσία. Υπόκεινται στους κοινοτικούς κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων και αποκλειστικών δικαιωμάτων. Η εμφάνιση πολυεθνικών φορέων έδωσε στις καταπατήσεις αυτών των κανόνων κοινοτική διάσταση. Η Επιτροπή δε σκοπεύει να θέσει τέλος στην επιχειρησιακή εκμετάλλευση των συγκοινωνιών εκ μέρους φορέων του εσωτερικού ή άλλων δημόσιων φορέων. Η πρόταση δηλώνει απλά ότι οι φορείς αυτοί, όπως όλοι οιπόλοιποι, θα έπρεπε να αποδεικνύουν από καιρό σε καιρό ότι είναι ακόμα οι ενδεικνυόμενοι για την εξυπηρέτηση της εν λόγω περιοχής και κοινότητας. Η προσέγγιση αυτή ωφελεί τους επιβάτες και προωθεί την ασφάλεια δικαίου.

(1) ΕΕ C 365 E της 19.12.2000.

(2) ΕΕ L 61 της 5.3.1977 ως τροποποιήθηκε από την οδηγία 98/50/ΕΚ της 29ης Ιουνίου 1998 (ΕΕ L 201 της 17.7.1998).