ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3230/02

υποβολή: Nicholas Clegg (ELDR) προς την Επιτροπή

(7 Νοεμβρίου 2002)

Θέμα: Το βάρος της απόδειξης για ταξιδιώτες που εισέρχονται στο Ηνωμένο Βασίλειο έχοντας αγοράσει προϊόντα καπνού σε ποσότητες πουπερβαίνουν εκείνες των κατευθυντηρίων γραμμών του Ηνωμένου Βασιλείου

Θεωρεί η Επιτροπή ότι οι αλλαγές που επήλθαν από την κυβέρνηση στις 29 Οκτωβρίου 2002 όσον αφορά το βάρος της απόδειξης για Βρετανούς ταξιδιώτες για τους οποίουςπάρχουνποψίες ότι μεταφέρουν οινοπνευματώδη και προϊόντα καπνού για εμπορικούς σκοπούς είναι οι δέουσες·

Συμφωνεί η Επιτροπή ότι η διατήρηση οιουδήποτε βάρους απόδειξης για ταξιδιώτες που φέρουν ποσότητες μεγαλύτερες από ό,τι ορίζουν οι μη δεσμευτικού χαρακτήρα κατευθυντήριες γραμμές που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αντιπροσωπεύει παραβίαση της θεμελιώδους ελευθερίας της μεταφοράς αγαθών για προσωπική χρήση εντός της ενιαίας αγοράς της ΕΕ·

Κοινή απάντησητου κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις P-3216/02 και P-3230/02

(28 Νοεμβρίου 2002)

Για την πραγματοποίηση της εσωτερικής αγοράς όσον αφορά αγαθά πουπόκεινται σε φόρους (που ήταν πάντα εύκολο να αποτελέσουν αντικείμενο απάτης, ιδίως σε κράτη μέλη όπου η φορολόγηση είναιψηλή), η Κοινότητα έκρινε αναγκαίο να προβλεφθεί ένα κοινό σύστημα για τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Το εναρμονισμένο αυτό σύστημα άρχισε να ισχύει την 1η Ιανουαρίου 1993.

Το σύστημα προβαίνει κυρίως σε διάκριση μεταξύ εμπορικών δραστηριοτήτων (οι οποίες, βασικά,πόκεινται σε ειδικό φόρο κατανάλωσης στο κράτος μέλος της τελικής ανάλωσης) και αγαθών που αποκτούνται από ιδιώτες για ιδία χρήση και μεταφέρονται από τους ίδιους, (για τα οποία οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης καταβάλλονται στο κράτος μέλος απόκτησης). Ο κανόνας αυτός σχετικά με ιδιωτικές αγορές αναφέρεται στο άρθρο 8 της οδηγίας του Συμβουλίου 92/12/ΕΟΚ(1). Δενπάρχει περιορισμός σχετικά με την ποσότητα των αγαθών που ένας ιδιώτης μπορεί να αγοράσει και να εισαγάγει βάσει του άρθρου αυτού (με εξαίρεση τις χρονικές παρεκκλίσεις που παρέχονται στη Δανία, Φινλανδία και Σουηδία).

Επειδή στις δύο αυτές γενικές κατηγορίες δραστηριοτήτων εφαρμόζονται διαφορετικοί φορολογικοί κανόνες, οι αρχές των κρατών μελών καλούνται, κατά την εφαρμογή των κανόνων της οδηγίας, να κάνουν διάκριση μεταξύ των πραγματικών ιδιωτικών εισαγωγών και εμπορικών δραστηριοτήτων που απατηλά εμφανίζονται ως ιδιωτικές. Για τον λόγο αυτό, στο εναρμονισμένο σύστημα ειδικών φόρων κατανάλωσης προβλέπεται μία κοινή μέθοδος που μπορούν να εφαρμόζουν τα κράτη μέλη όταν κάνουν τη διάκριση αυτή. Το άρθρο 9 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ, απομακρυνόμενο από το προηγούμενο σύστημα που στηριζόταν σε ποσοτικές ατέλειες, το οποίο θεωρήθηκε ασύμβατο με την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών, προβλέπει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να στηρίζουν την εξέτασή τους σε όλα τα σχετικά στοιχεία κάθε μεμονωμένης περίπτωσης (λαμβάνονταςπόψη τουλάχιστον εκείνα τα στοιχεία που αναφέρονται στηνποπαράγραφο 2 του άρθρου 9). Ένα από τα στοιχεία που ζητείται να λαμβάνουνπόψη τα κράτη μέλη είναι η ποσότητα των προϊόντων. Για την εφαρμογή του κριτηρίου αυτού, τα κράτη μέλη μπορούν να ορίσουν ενδεικτικά ποσοτικά επίπεδα. Ωστόσο, τα επίπεδα αυτά χρησιμεύουν μόνο ενδεικτικά.

Σχετικά με τα συγκεκριμένα θέματα που θίγει το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου:

α) Η Επιτροπή θεωρεί τα ενδεικτικά ποσοτικά επίπεδα που προβλέπονται στο άρθρο 9,ποπαράγραφος 2 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ ως καθαρά ενδεικτικά. Το εναρμονισμένο σύστημα για τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης δεν επιτρέπει σ' ένα κράτος μέλος να εφαρμόσει αυτά τα ενδεικτικά ποσοτικά επίπεδα ως περιορισμό στην ποσότητα των προϊόντων που ένας ιδιώτης μπορεί να αγοράσει και να μεταφέρει μεταξύ κρατών μελών βάσει των διατάξεων του άρθρου 8 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ.

β) Βάσει των διατάξεων του άρθρου 9 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ, εναπόκειται στις αρχές των κρατών μελών να καθορίσουν εάν τα προϊόντα που έχει στην κατοχή τους ένας ιδιώτης προορίζονται πραγματικά για προσωπική χρήση ή για εμπορικούς σκοπούς. Ο ιδιώτης ο οποίος έχει στην κατοχή του μεγάλη ποσότητα προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης πρέπει λογικά να παρέχει μία εξήγηση για τον τρόπο με τον οποίο προτίθεται να χρησιμοποιήσει τα προϊόντα αυτά· δεν είναι, ωστόσο,ποχρεωμένος να αποδείξει ότι τα προϊόντα είναι στην κατοχή του για μη εμπορικούς στόχους. Την αρμοδιότητα για τον καθορισμό αυτό την έχουν αποκλειστικά οι αρχές των κρατών μελών οι οποίες πρέπει να επιβεβαιώσουν με βάση όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία, τον πραγματικό σκοπό της κυκλοφορίας των προϊόντων.

Η Επιτροπή θα ήθελε επίσης να προσθέσει ότι τα στοιχεία αυτά της βρετανικής νομοθεσίας σχετικά με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, αποτελούν τώρα το αντικείμενο διαδικασίας επί παραβάσει βάσει του άρθρου 226 της συνθήκης ΕΚ. Επειδή η έρευνα δεν έχει ακόμα τελειώσει, δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί εάν τα μέτρα που αναγγέλθηκαν ανταποκρίνονται κατάλληλα στα σημεία που έθιξε η Επιτροπή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής. Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή δεν είναι, προς το παρόν, σε θέση να απαντήσει σάυτό το τμήμα των ερωτήσεων του Αξιότιμου Μέλους του Κοινοβουλίου.

(1) Οδηγία 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Φεβρουαρίου 1992 σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων πουπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης, ΕΕ L 76 της 23.3.1992.