ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2211/01

υποβολή: Hiltrud Breyer (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(24 Ιουλίου 2001)

Θέμα: Καταγγελία του κ. Manfred Jost, καταγγελία αριθ. 00/51228, SG (2000) Α/14901 κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας σχετικά με τη βιομηχανία εξόρυξης λιθάνθρακα στο ορυχείο Warndt/Luisenthal

1. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι ο καταγγέλλων είχε ήδη κινήσει διαδικασία προσφυγής στην Επιτροπή σχετικά με την προαναφερθείσα βιομηχανία εξόρυξης λιθάνθρακα, καθώς και ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχει ήδη καταδικαστεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων λόγω εκπρόθεσμης μεταφοράς του κοινοτικού δικαίου (υπόθεση C-301/95);

2. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι και μετά την απόφαση του ΔΕΚ του Οκτωβρίου 1998, οι κρατικές αρμόδιες αρχές της περιοχής του Σάαρ επέτρεψαν την περαιτέρω λειτουργία της εξορυκτικής βιομηχανίας, χωρίς να διεξαγάγουν τον απαραίτητο έλεγχο για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον (οδηγία 85/337/ΕΟΚ(1)), παρά τις έντονες συστάσεις του καταγγέλλοντος·

3. Γνωρίζει η Επιτροπή ότι οι αρμόδιες κρατικές αρχές της περιοχής του Σάαρ εξακολουθούν να επιτρέπουν την άνευ ελέγχου λειτουργία της εξορυκτικής βιομηχανίας καθώς και ότι αρνούνται να πραγματοποιήσουν τον εν λόγω έλεγχο·

4. Με ποια μέτρα και μέσα σκοπεύει η Επιτροπή να επιβάλει τη μεταφορά του ευρωπαϊκού δικαίου που βρίσκει εφαρμογή στο εν λόγω ζήτημα, ιδίως μετά την επιστολή της 20.04.1999 προς τον καταγγέλλοντα, όπου δηλώνει ότι επιβλέπει τις διαδικασίες ώστε να λάβει η Γερμανία κατάλληλα μέτρα όπως προβλέπεται στην απόφαση του Δικαστηρίου·

5. Πώς σκοπεύει η Επιτροπή να αποτρέψει την εκπρόθεσμη μεταφορά απαραίτητων αποφάσεων, οι οποίες βρίσκουν εφαρμογή μήνες ή ενδεχομένως και χρόνια αργότερα· Πώς σκοπεύει να αποτρέψει στο μέλλον περιπτώσεις τέτοιες ώστε να αποτραπούν ενδεχομένως μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές·

(1) ΕΕ L 175 της 5.7.1985, σελ. 40.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Σεπτεμβρίου 2001)

1. και 3. Η Επιτροπή έχειπόψη της την καταγγελία 91/4626 σχετικά με τις εξορυκτικές δραστηριότητες άνθρακα στο Luisenthal πουποβλήθηκε το 1991. Η καταγγελία αυτή ταξινομήθηκε από κοινού με 15 άλλες παρεμφερείς κατηγορίες σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ(1) εκ μέρους της Γερμανίας βάσει της κύριας διαδικασίας 90/4710. Η διαδικασία αυτή τελικά οδήγησε στην απόφαση που εξέδωσε το δικαστήριο για τηνπόθεση C-301/95 σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα στις 22 Οκτωβρίου 1998 ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν ανταποκρίθηκε στιςποχρεώσεις πουπέχει δυνάμει της συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διότι (1) δεν έλαβε όλα τα μέτρα που ήταν απαραίτητα για την μεταφορά της οδηγίας του Συμβουλίου 85/337/ΕΟΚ εντός της τακτής προθεσμίας, (2) δεν ειδοποίησε την Επιτροπή για τα απαραίτητα μέτρα μεταφοράς των διατάξεων της ως άνω οδηγίας στην εθνική νομοθεσία, (3) δεν εξασφάλισε την αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων για όλα τα έργα, που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της προαναφερθείσας οδηγίας και για τα οποία έχειποβληθεί αίτηση άδειας μετά τις 3 Ιουλίου 1988 και (4) εξαίρεσε ολόκληρες κατηγορίες έργων του παραρτήματος ΙΙ της προαναφερθείσας οδηγίας από τηνποχρεωτική αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

2. Η Επιτροπή έχει επίσηςπόψη λόγω της νέας καταγγελίας 2000/5128 το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές για τις εξορυκτικές δραστηριότητες στο Saarland εξακολουθούν να επιτρέπουν την εξόρυξη άνθρακα δίχως να διενεργούν την απαραίτητη αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

4. Η Επιτροπή ενημέρωσε τον καταγγέλοντα σχετικά με την ως άνω απόφαση του δικαστηρίου και ανέφερε ότι η Επιτροπή εξετάζει πλέον τα μέτρα που έλαβε η Γερμανία προκειμένου να εξασφαλίσει την εφαρμογή της. Κατόπιν της εν λόγω απόφασης του δικαστηρίου, η Επιτροπή κίνησε νέα διαδικασία παράβασης του άρθρου 228 (τέως άρθρο 171) της συνθήκης ΕΚ απευθύνοντας, σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες,πενθύμιση στις 12 Νοεμβρίου 1998, επιστολή επίσημης προειδοποίησης βάσει του άρθρου 228 στις 14 Ιουλίου 1999 και αιτιολογημένη γνώμη επίσης δυνάμει του άρθρου 228 την 1η Φεβρουαρίου 2000 προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Δεδομένου ότι η Γερμανία εξακολουθεί να μην εφαρμόζει πλήρως την απόφαση του δικαστηρίου, η Επιτροπήπέβαλε αίτηση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 228 της συνθήκης ΕΚ στις 12 Φεβρουαρίου 2001, αιτώντας την επιβολή ημερήσιας κύρωσης ύψους 237 χιλιάδων ευρώ. Ηπόθεση εκκρεμεί εισέτι ενώπιον του δικαστηρίου.

5. Επιπλέον η Επιτροπή πέραν της προαναφερθείσας διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 228 της συνθήκης ΕΚ απηύθυνε επίσης επιστολή επίσημης προειδοποίησης στη Γερμανία σύμφωνα με το άρθρο 226 (τέως άρθρο 169) της συνθήκης ΕΚ αφού έλαβεπόψη της πληροφορίες που περιείχε η εν λόγω καταγγελία. Επί του παρόντος δεν έχει ληφθεί απάντηση εκ μέρους της Γερμανίας. Η ως άνω απόφαση της Επιτροπής, ήγουν η απόφασή της να κινήσει και άλλη επί μέρους διαδικασία παράλληλα προς την κυρίωςπόθεση ενώ μάλιστα αυτή εξακολουθεί να εκκρεμεί ενώπιον του δικαστηρίου, δεν είναι απαραίτητα η συνήθως εφαρμοζόμενη διαδικασία αλλά κρίθηκε δικαιολογημένη δεδομένου ότι θεωρήθηκε πως επιβάλλεται εν προκειμένω να αναληφθεί επειγόντως δράση. Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή έχει καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να εξασφαλίσει την λήψη των απαραιτήτων αποφάσεων δίχως καθυστέρηση.

(1) Οδηγία του Συμβουλίου 85/337/ΕΟΚ της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, ΕΕ L 175 της 5.7.1985.