ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2047/98

υποβολή: Jean-Claude Pasty (UPE) προς την Επιτροπή

(7 Ιουλίου 1998)

Θέμα: Φορολογική εναρμόνιση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Γάλλος υπήκοος εγκατεστημένος νομίμως και ασκών ελευθέριο επάγγελμα σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (π.χ. στο Λουξεμβούργο) αναγνωρίζεται επισήμως από τις αρμόδιες αρχές άμεσης φορολογίας της χώρας αυτής ως κατοικών από φορολογική άποψη και ως τοιούτος φορολογείται.

Οι γαλλικές φορολογικές αρχές διεκδικούν επίσης την από φορολογική άποψη κατοικία και την καταβολή φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων στη Γαλλία.

Δύναται η Επιτροπή να με ενημερώσει:

1. Βάσει ποίων διοικητικών διαδικασιών ο φορολογούμενος αυτός είναι δυνατόν να μην υπόκειται σε διπλή φορολόγηση;

2. Ποιά νομικά μέσα διαθέτει για να υποστηρίξει τα δικαιώματά του στην περίπτωση που το ένα από τα δύο ενδιαφερόμενα κράτη θα αμφισβητούσε το βάσιμο της διπλής φορολόγησης - για να δανεισθούμε την έκφραση του άρθρου 24 της Φορολογικής Σύμβασης Γαλλίας-Λουξεμβούργου της 1ης Απριλίου 1958 και θα ηρνείτο να κινήσει τη διαδικασία της φιλικής διευθέτησης που προβλέπεται από το εν λόγω άρθρο;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής

(5 Οκτωβρίου 1998)

Προς το παρόν το μεγαλύτερο μέρος των περιπτώσεων διπλής φορολόγησης που έχουν συναντήσει οι φορολογούμενοι στην Κοινότητα βρίσκουν μια λύση στο πλαίσιο των φορολογικών συμβάσεων κατά της διπλής φορολόγησης οι οποίες έχουν συναφθεί μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών. Προς το σκοπό αυτό, η σύμβαση μεταξύ της Γαλλίας και του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, ως και το σύνολο σχεδόν των συμβάσεων που αποβλέπουν στην αποφυγή διπλής φορολόγησης, προβλέπει τη δυνατότητα για τον φορολογούμενο που θα υποστεί διπλή φορολόγηση, να απευθύνει αίτηση χάρης είτε στις αρχές του κράτους στην επικράτεια του οποίου ο ενδιαφερόμενος έχει την φορολογική του κατοικία, είτε στις αρχές του άλλου κράτους, ώστε οι αρχές των δύο αυτών κρατών να συνεννοηθούν για να αποφευχθεί με δίκαιο τρόπο η διπλή φορολόγηση σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 24 της παραπάνω σύμβασης. Η διάταξη αυτή με χαρακτήρα παροχής χάρης δεν συνεπάγεται για τις φορολογικές αρχές την υποχρέωση να θέσουν πέρας σε μια κατάσταση διπλής φορολόγησης την οποία υφίσταται ο φορολογούμενος.

Στην περίπτωση που ανέφερε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, ο φορολογούμενος αφού αντιμετωπίζει μία κατάσταση διπλής φορολόγησης δε θα είχε, σύμφωνα με την φορολογική σύμβαση, το δικαίωμα να απαιτήσει την έναρξη της φιλικής διοικητικής διαδικασίας και την ουσιαστική ρύθμιση της κατάστασης με τις ενδιαφερόμενες φορολογικές αρχές. Ο φορολογούμενος αυτός έχει όμως τη δυνατότητα, στα προδιαγραφόμενα χρονικά όρια, να απευθυνθεί στους αρμόδιους δικαστές των δύο κρατών μελών στα οποία έχει φορολογηθεί για να πετύχει τη ρύθμιση της φορολογικής του κατάστασης που αντιμετωπίζει δυσκολίες εφαρμογής ή ερμηνείας της διμερούς φορολογικής σύμβασης. Δεν θα πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι η οδός αυτή της δικαστικής προσφυγής θα μπορούσε να φανεί βαρειά και ακριβή στον φορολογούμενο και θα μπορούσε να μην του εξασφαλίσει τη ρύθμιση της κατάστασης του σε λογικά χρονικά όρια. Φυσικά, στο πλαίσιο διενέξεων του είδους αυτού, αποτελεί αρμοδιότητα των εθνικών δικαστών να μεριμνήσουν για την αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων που παρέχει στους πολίτες της Κοινότητας η συνθήκη ΕΚ. Προς το σκοπό αυτό, οι δικαστές έχουν τη δυνάτότητα να υποβάλλουν αίτημα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 177 της συνθήκης ΕΚ, για τις συνθήκες που πρέπει να εφαρμοσθούν ώστε να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική προστασία και ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ατόμων που ασκούν το δικαίωμά ελεύθερης εγκατάστασης σύμφωνα με τη συνθήκη ΕΚ περιλαμβανομένου του πλαισίου εφαρμογής ή ερμηνείας μιας φορολογικής σύμβασης μη διπλής φορολόγησης η οποία έχει συναφθεί μεταξύ δύο κρατών μελών.