ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0797/99

υποβολή: Gerhard Hager (NI) προς την Επιτροπή

(6 Απριλίου 1999)

Θέμα: Απαλλαγή από τον φόρο κύκλου εργασιών

Όλο και περισσότερο, οι ιδιωτικοί οργανισμοί και/ή ιδιωτικά άτομα παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες, και βοηθούν το κράτος στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του. Οι εν λόγω υπηρεσίες - οι οποίες συχνά απαιτούν ανθρώπινο δυναμικό και ως εκ τούτου κοστίζουν ακριβά - δεν πραγματοποιούνται πλέον από οργανισμούς δημοσίου δικαίου και ως εκ τούτου δεν συνεπάγονται δαπάνες εκ μέρους του κρατικού προϋπολογισμού. Ο τελευταίος εξοικονομά τοιουτοτρόπως σημαντικά κονδύλια. Όμως, η κοινοτική νομοθεσία δεν προβλέπει ειδικές εξαιρέσεις από τον φόρο κύκλου εργασιών παρά μόνο υπέρ των οργανισμών δημοσίου δικαίου (άρθρο 13, τμήμα Α, παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας του Συμβουλίου 77/388/ΕΟΚ(1), 17.5.1997, όσον αφορά την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τους φόρους κύκλου εργασιών).

1. Ένα κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να προβλέψει, πέραν από τις απαλλαγές που προβλέπονται στην κοινοτική νομοθεσία, εξαιρέσεις από τον φόρο για τα φυσικά πρόσωπα;

2. Πώς δικαιολογεί η Επιτροπή ότι η κοινοτική νομοθεσία προβλέπει ότι οργανισμοί του δημοσίου δικαίου αφενός και ιδιωτικοί οργανισμοί και/ή φυσικά πρόσωπα αφετέρου, έχουν διαφορετική αντιμετώπιση, και θεωρεί αυτή τη διαφοροποίηση οτι ανταποκρίνεται ακόμη στο πνεύμα της εποχής;

3. Υπάρχουν πρωτοβουλίες και προσπάθειες - και, εάν ναι, ποίες - για να επεκταθούν οι φορολογικές απαλλαγές που προβλέπονται από το κοινοτικό δίκαιο;

4. Εάν ναι, από που προέρχονται οι εν λόγω πρωτοβουλίες και ποία είναι η πρόοδος που έχει επιτευχθεί σχετικά μέχρι σήμερα;

Απάντηση του κυρίουMonti εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαΐου 1999)

1. Οι διατάξεις περί των απαλλαγών που αναφέρονται στο άρθρο 13 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών - Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση(2), ερμηνεύονται με τη στενή έννοια, δεδομένου ότι αποτελούν εξαιρέσεις στη γενική αρχή σύμφωνα με την οποία όλες οι οικονομικές πράξεις που εκτελούνται επί πληρωμή από ένα πρόσωπο υποκείμενο σε φόρο πρέπει να φορολογούνται(3). πεται ότι όταν μια διάταξη του άρθρου 13 A, παράγραφος 1 αναφέρεται στις παροχές που προέρχονται από έναν "οργανισμό", δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στις παροχές που προέρχονται από ένα φυσικό πρόσωπο.

2. Το κείμενο του άρθρου 13 αντικατοπτρίζει την υπάρχουσα κατάσταση κατά τη στιγμή της θέσπησης της έκτης οδηγίας. Κατά τη στιγμή εκείνη, οι παροχές που αναφέρονται από το Αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου προφανώς προέρχονταν σχεδόν αποκλειστικώς από οργανισμούς αναγνωρισμένους από το εν λόγω κράτος μέλος ως έχοντες κοινωνικό χαρακτήρα. Από τότε η κατάσταση μεταβλήθηκε σημαντικά και οι πράξεις αυτές εκτελούνται όλο και περισσότερο από ιδιωτικούς οργανισμούς και από ιδιώτες, πράγμα που αποτελεί μια πηγή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού και δημιουργεί την ανάγκη να εξετασθεί αν είναι ορθά θεμελιωμένες ορισμένες απαλλαγές από τις διατάξεις του άρθρου 13 της έκτης οδηγίας για τον ΦΠΑ.

Ωστόσο, οι οργανισμοί ιδιωτικού δικαίου δεν εξαιρούνται εκ των προτέρων από το πεδίο εφαρμογής που αναφέρει το Αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου. Μπορούν επίσης να επωφεληθούν όταν είναι αναγνωρισμένοι από το εν λόγω κράτος μέλος ως έχοντες κοινωνικό χαρακτήρα και πληρούν τις συμπληρωματικές προϋποθέσεις που ενδεχομένως επιβάλλονται από το κράτος μέλος κατέφαρμογή του άρθρου 13, A, 2.

3.-4. Η Επιτροπή υπέβαλε ένα πρόγραμμα εργασίας(4) σχετικά με την εισαγωγή σε διάφορα στάδια ένος κοινού συστήματος ΦΠΑ, καλύτερα προσαρμοσμένου στις απαιτήσεις μιας πραγματικής ενιαίας αγοράς. να από τα βασικά σημεία του προγράμματος αυτού είναι ο εκσυγχρονισμός του ήδη ισχύοντος συστήματος ΦΠΑ. Η αναθεώρηση των απαλλαγών του άρθρου 13 Α της έκτης οδηγίας ΦΠΑ για να αποτραπούν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού όπως αυτές που αναφέρει το Αξιότιμο μέλος του Κοινοβουλίου και για να εξασφαλισθεί καλύτερα η ουδετερότητα του συστήματος ΦΠΑ, αποτελεί μέρος του εκσυγχρονισμού αυτού.

(1) ΕΕ L 145 της 13.6.1977, σελ. 1.

(2) ΕΕ L 145 της 13.6.1977.

(3) Βλέπε επίσης τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 15ης Ιουνίου 1989, υπόθεση 348/87, και της 11ης Αυγούστου 1995, υπόθεση C-453/93.

(4) γγρ. COM(96)328 τελικό.