ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2564/99

υποβολή: Bart Staes (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(11 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Αναγνώριση του διπλώματος denturist-denturologist σύμφωνα με τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 95/51/ΕΟΚ

Οδοντοτεχνικοί οι οποίοι αναλαμβάνουν καθ' ολοκληρία την κατασκευή μιας τεχνητής οδοντοστοιχίας από την αρχική μέτρηση μέχρι την τοποθέτηση και προς τον σκοπό αυτόν έχουν παρακολουθήσει συμπληρωματική κλινική εκπαίδευση έχουν διαφορετικές ονομασίες στα διάφορα κράτη μέλη. Στο Βέλγιο χρησιμοποιείται η ονομασία «τεχνικοί προσθετικής οδόντων τεχνικοί οδόντων», στην Ολλανδία «τεχνικοί προσθετικής οδόντων», στη Δανία και το ΗΒ «κλινικοί οδοντοτεχνίτες» και στη Γαλλία «τεχνικοί οδόντων». Η διεθνής επαγγελματική οργάνωση φέρει την ονομασία «denturist-denturologist».

Λαμβάνονταςπόψη την αυξανόμενη κινητικότητα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ουσιαστικής σημασίας να μπορέσει να καθορισθεί εάν οι επαγγελματικές εκπαιδεύσεις οι οποίες σε διάφορα κράτη μέλη οδηγούν στο επάγγελμα του «denturist-denturologist» εμπίπτουν ή μη στο πλαίσιο των οδηγιών 89/48/ΕΟΚ(1) και 92/51/ΕΟΚ(2) που προβλέπουν σύστημα αναγνώρισης διπλωμάτων ανώτερης εκπαίδευσης με τα οποία ολοκληρώνεται κύκλος τριετών τουλάχιστον σπουδών. Επίσης είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ποια είναι η σχέση μεταξύ των ασκούντων το επάγγελμα του «denturist-denturologist» και των οδοντιάτρων. Σε μερικά κράτη μέλη οι οδοντίατροι κατέχουν μονοπωλιακή θέση όσον αφορά όλες τις εργασίες που εκτελούνται εντός του στόματος, δηλαδή και για τις μη ιατρικές εργασίες τεχνικής και κλινικής φύσεως. Τουναντίον σε άλλα, μπορούν οι «denturist-denturologist» χωρίς τη μεσολάβηση του οδοντιάτρου να τοποθετήσουν τεχνητές οδοντοστοιχίες. Εν τω μεταξύπάρχουν νομοθεσίες οι οποίες επιτρέπουν στους «denturist-denturologist» να τοποθετούν οδοντοστοιχίες αφού ο ασθενής τους επιδείξει βεβαίωση του/της οδοντιάτρου του. πως είναι προφανές, η σχετική νομοθεσία δεν είναι καθόλου εναρμονισμένη.

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή:

1. ποια είναι η κατάσταση των πραγμάτων όσον αφορά την αναγνώριση των διαφόρων τύπων εκπαίδευσης όσον αφορά το επάγγελμα του «denturist-denturologist» στα δεκαπέντε κράτη μέλη;

2. ποια σχέσηφίσταται μεταξύ των οδοντιάτρων και των denturist-denturologist στα δεκαπέντε κράτη μέλη;

3. ποια θέση λαμβάνει όσον αφορά πρωτοβουλία η οποία θα δώσει τη δυνατότητα στους denturist-denturologist να ασκούν το επάγγελμά τους ανεξαρτήτως, ενδεχομένως δε σε συνεργασία με οδοντίατρο;

4. Εαν γίνει δεκτή η επαγγελματική εκπαίδευση denturist-denturologist διότι συνάδει προς τις οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ, μπορεί τότε να επιτρέπει η Επιτροπή τηνφιστάμενη ή την μελλοντική εθνική νομοθεσία η οποία καθιστά αδύνατον σ&pos; αυτή την επαγγελματική κατηγορία να εξασκεί νομίμως το επάγγελμά της; Μπορεί η Επιτροπή να συμφωνήσει ότι η εκπαίδευση ιατρών (οδοντιάτρων) οδηγεί σε μονοπωλιακή θέση όσον αφορά την εκτέλεση μη ιατρικών εργασιών, συγκεκριμένα δε κλινικής και τεχνικής φύσεως; Στην προκείμενη περίπτωση, επιβεβαιώνει η Επιτροπή ότι η κατοχή μονοπωλιακής θέσεως για την εκτέλεση ορισμένων εργασιών («εργασίες εντός του στόματος») από μία ορισμένη επαγγελματική κατηγορία, συνάδει ή μη προς το κοινοτικό δίκαιο; Εάν ναι, σε ποια διαβήματα θα προβεί; Εάν όχι, ποια είναι τα επιχειρήματά της επ&pos; αυτού;

(1) ΕΕ L 19 της 24.1.1989, σελ. 16.

(2) ΕΕ L 209 της 24.7.1992, σελ. 25.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Φεβρουαρίου 2000)

Κατ' αρχάς, και όπως εξηγήθηκε ήδη στην απάντηση που δόθηκε από την Επιτροπή στη γραπτή ερώτηση E-3073/95 του κ. Wijsenbeek(1), επειδή το επάγγελμα του οδοντοτεχνικού ή «denturiste-denturologue» δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο κοινοτικής εναρμόνισης, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να είναι αποκλειστικά αρμόδια για την αναγνώριση επίσημου καθεστώτος και τη ρύθμιση του επαγγέλματος αυτού. Αυτό ισχύει τόσο για την κατάρτιση και την πρόσβαση στο επάγγελμα αυτό όσο και για τις προϋποθέσεις άσκησής του και, ιδίως, τον τομέα που καλύπτει είτε πρόκειται για «εργασίες εντός του στόματος» είτε όχι.

Εφόσον δενπάρχει κοινοτική οδηγία που να αφορά ειδικά το επάγγελμα αυτό, η αναγνώριση από τα κράτη μέλη των τυπικών προσόντων που παρέχουν πρόσβαση στο εν λόγω επάγγελμα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας του Συμβουλίου 89/48/ΕΟΚ της 21ης Δεκεμβρίου 1988 σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών(2) και της οδηγίας του Συμβουλίου 92/51/ΕΟΚ της 18ης Ιουνίου 1992 σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(3). Το σύστημα που προβλέπεται από τις οδηγίες αυτές ισχύει όταν το εξεταζόμενο επάγγελμαπάγεται στις ρυθμίσεις του κράτους μέλουςποδοχής, δηλαδή όταν η πρόσβαση σε αυτό ή η άσκησή του εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα βάσει των εθνικών νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων από την κατοχή διπλώματος. Αφού αναγνωριστούν τα τυπικά προσόντα, ο ενδιαφερόμενοςπάγεται στις ίδιες προϋποθέσεις άσκησης της επαγγελματικής δραστηριότητας (και ιδίως στο ίδιο πεδίο δραστηριότητας) με εκείνες που ισχύουν για τουςπηκόους του κράτους μέλουςποδοχής. Υπό τις συνθήκες αυτές και δεδομένου ότι οι εν λόγω δύο οδηγίες δεν συντονίζουν το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, δεν μπορούμε να μιλάμε για ειδική επαγγελματική κατάρτιση που «είναι σύμφωνη» με τις προαναφερθείσες οδηγίες. Στην πράξη, το εν λόγω επάγγελμα είτε ρυθμίζεται από τις διατάξεις των οδηγιών (89/48/ΕΟΚ ή 92/51/ΕΟΚ, ανάλογα με το επίπεδο της εκπαίδευσης) είτε όχι. Αν δενπάγεται στις ρυθμίσεις αυτές, τότε η άσκηση του επαγγέλματος ή της δραστηριότητας είτε είναι ελεύθερη (δηλαδή δεν εξαρτάται από προϋποθέσεις σχετικά με τα τυπικά προσόντα) είτε εμπίπτει στην αρμοδιότητα άλλου επαγγελματία (βλέπε κατωτέρω).

Οι οδηγίες 89/48/ΕΟΚ και 92/51/ΕΟΚ δενποχρεώνουν την Επιτροπή να πραγματοποιήσει ενδελεχείς μελέτες για όλα τα επαγγέλματα στα οποία μπορεί να ισχύουν οι οδηγίες αυτές. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή δεν έχει στη διάθεσή της λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με το επάγγελμα αυτό, και ιδίως σχετικά με τη σχέση μεταξύ οδοντιάτρων και «denturistes-denturologues». Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες που η Επιτροπή έχει στη διάθεσή της, το επάγγελμα του «denturiste-denturologue» (το πεδίο δραστηριότητας του οποίου περιλαμβάνει «εργασίες εντός του στόματος») αναγνωρίζεται επίσημα στη Δανία, στην Ισπανία, στις Κάτω Χώρες και στη Φινλανδία.

Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να σχολιάσει ενδεχόμενη πρωτοβουλία που θα επέτρεπε στους «denturistes-denturologues» να ασκήσουν το επάγγελμά τουςπό καθεστώς αυτονομίας, ενδεχομένως σε συνεργασία με οδοντίατρο, ούτε είναι σε θέση να αναλάβει τέτοια πρωτοβουλία.

Σε περίπτωση απουσίας κοινοτικών μέτρων εναρμόνισης, ο εν λόγω τομέας εμπίπτει στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών, πράγμα που σημαίνει ότι τα κράτη μέλη μπορούν κάλλιστα να χορηγήσουν δικαίωμα αποκλειστικής άσκησης μίας δραστηριότητας (όπως είναι οι «εργασίες εντός του στόματος») σε άλλον επαγγελματία, στην προκειμένη περίπτωση στον οδοντίατρο. Δεδομένου ότι πρόκειται για μη εναρμονισμένες ιατρικές δραστηριότητες, δενπάρχει παράβαση του κοινοτικού δικαίου σε περίπτωση αποκλειστικής ανάθεσης της δραστηριότητας σε συγκεκριμένο επαγγελματία, όπως άλλωστε ορίζεται στην απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Οκτωβρίου 1990 στηνπόθεση C-61/89 Bouchoucha(4).

Τέλος, οι κοινοτικοί κανόνες περί ανταγωνισμού όσον αφορά τη χορήγηση, εκ μέρους ορισμένων κρατών μελών, μονοπωλιακής θέσης σε συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα για τις «εργασίες εντός του στόματος», μπορούν να εφαρμοστούν στην μάλλον απίθανη περίπτωση που η επαγγελματική ομάδα η οποία κατέχει τη μονοπωλιακή θέση είναι εμφανώς ανίκανη να ικανοποιήσει τη ζήτησηπηρεσιών, όπως συνέβη στηνπόθεση C-41/90 (Hfner)(5). Η Επιτροπή δεν έχει στη διάθεσή της κανένα στοιχείο που ναποδηλώνει ότι αυτό συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση.

(1) ΕΕ C 79 της 18.3.1996.

(2) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(3) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.

(4) Συλλ. 1990, σ. I-3551.

(5) Συλλ. 1991, σ. I-1979.