ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2256/00

υποβολή: Theresa Villiers (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(4 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Δράση για τη στήριξη του ευρώ

Μετά τη σύνοδο του Συμβουλίου Ecofin της 8ης Μαΐου 2000, ο Γάλλος Υπουργός Οικονομικών, κ. Laurent Fabius, δήλωσε ότι πρέπει να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για τη στήριξη του ευρώ.

Αναφέρθηκε ότι οι Υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν ότιπάρχει και διατίθεται ήδη μηχανισμός παρέμβασης και έκαναν μνεία στα αποθεματικά του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών.

Προτίθεται η Επιτροπή να καταδείξει ποια μέσα θα μπορούσε να επικαλεσθεί για τη στήριξη του ευρώ, ποιες είναι οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την ενέργεια αυτή και ποιος είναι ο αρμόδιος για τη λήψη μίας τέτοιας αποφάσεως;

Απάντηση του κ. Solbes Mira εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Ιουλίου 2000)

Οι οικονομικές πολιτικές επηρεάζουν κατά διάφορους τρόπους την εξέλιξη των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Η νομισματική πολιτική έχει άμεση επίπτωση μέσω του επιτοκίου και των πολιτικών παρέμβασης, ενώ οι άλλες οικονομικές πολιτικές έχουν έμμεση επίδραση καθώς επηρεάζουν τις προσδοκίες των οικονομικών παραγόντων.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) μπορεί να τροποποιήσει την ελκυστικότητα και την αποδοτικότητα των επενδύσεων χαρτοφυλακίου σε ευρώ μέσω της αλλαγής των επιτοκίων. Μία αύξηση του βασικού επιτοκίου αναχρηματοδότησης, του βασικού μέσου νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ, θα προσέλκυε κανονικά κεφάλαια και θα ενίσχυε έτσι τη συναλλαγματική ισοτιμία. Η αύξηση των επιτοκίων θα μπορούσε επίσης να επηρεάσει θετικά τον πληθωρισμό και να ενισχύσει έτσι την αξιοπιστία της ΕΚΤ η οποία είναι προσανατολισμένη προς τη σταθερότητα. Ένα άλλο μέσο συναλλαγματικής πολιτικής είναι η παρέμβαση στις αγορές συναλλάγματος. Αγοράζοντας το ευρώ σε αγορές συναλλάγματος με συναλλαγματικά αποθεματικά η ΕΚΤ θα επεσήμαινε στην αγορά ότι η τιμή συναλλάγματος είναιποτιμημένη. Οι μη ουδέτερες παρεμβάσεις θα μείωναν τη ρευστότητα στην εγχώρια αγορά χρήματος και θα προκαλούσαν αύξηση των επιτοκίων ενώ οι ουδέτερες παρεμβάσεις θα επηρέαζαν μόνο τη ζήτηση. Η συνέπεια των παρεμβάσεων στις τιμές συναλλάγματος θα ήταν μεγαλύτερη εάν γίνονταν από κοινού με τις αντίστοιχες κεντρικές τράπεζες.

Άλλες οικονομικές πολιτικές, και ειδικά η φορολογική και διαρθρωτική πολιτική, έχουν έμμεση επίδραση στις τιμές συναλλάγματος. Ένα καλά ισορροπημένο μείγμα φορολογικής και νομισματικής πολιτικής θα ενίσχυε την εξέλιξη των τιμών συναλλάγματος μεσοπρόθεσμα. Η διαρθρωτική μεταρρύθμιση και μία εύρυθμη αγορά εργασίας μπορούν να αυξήσουν το αναμενόμενο ποσοστό κέρδους και να προσελκύσουν κατ' αυτόν τον τρόπο επενδύσεις στη ζώνη του ευρώ.

Στη συνθήκη ΕΚ γίνεται σαφής διάκριση των ευθυνών όσον αφορά την οικονομική πολιτική στη ζώνη του ευρώ. Ενώ η ΕΚΤ αποφασίζει ανεξάρτητα όσον αφορά τη νομισματική πολιτική, η φορολογική και διαρθρωτική πολιτική αποτελούν ευθύνη των κρατών μελών. Για το λόγο αυτό η ΕΚΤ αποφασίζει για τα επιτόκια με στόχο τη διασφάλιση της σταθερότητας των τιμών στη ζώνη ευρώ. Οι φορολογικές πολιτικές αποφασίζονται σε εθνικό επίπεδο και έχουν ως στόχο να ενισχύσουν τη νομισματική πολιτική να πετύχει το στόχο της σταθερότητας των τιμών. Το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο συντονισμού για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Όσον αφορά τις παρεμβάσεις, οι διατάξεις της συνθήκης ΕΚ (άρθρα 105, 111) προβλέπουν ότι η ΕΚΤ ενεργεί όσον αφορά τις πράξεις συναλλάγματος σύμφωνα με τους γενικούς προσανατολισμούς που καθορίζει το Συμβούλιο. Εντούτοις, αυτοί οι γενικοί προσανατολισμοί καθορίζονται με την επιφύλαξη των πρωταρχικών στόχων του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ) που είναι η σταθερότητα των τιμών. Το Συμβούλιο δεν έχει καθορίσει ακόμη τέτοιους γενικούς προσανατολισμούς.

Η ΕΚΤ δεν έχει παρέμβει ακόμη στις τιμές συναλλάγματος. Επειδή οι τιμές συναλλάγματος δεν αποτελούν έναν από τους στόχους της ΕΚΤ οι παρεμβάσεις για την ενίσχυση του ευρώ θα ήταν αναγκαίες μόνο στην περίπτωση που θαπήρχε σαφής δυσαναλογία ανάμεσα στις τιμές συναλλάγματος και θα απειλούσε το στόχο της ΕΚΤ όσον αφορά τον πληθωρισμό. Η ΕΚΤ διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 50 100 εκατ. ευρώ (30 Ιουνίου 2000) τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για παρεμβάσεις. Τα συνολικά συναλλαγματικά αποθέματα του ευρωπαϊκού συστήματος ανέρχονται σε 390 000 εκατ. ευρώ περίπου.