ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0770/00

υποβολή: Paulo Casaca (PSE) προς την Επιτροπή

(9 Μαρτίου 2000)

Θέμα: Δικαστική συνεργασία για την δίωξη της παιδεραστίας

Η πολιτική συνεργασίας στον τομέα της δικαιοσύνης και των εσωτερικώνποθέσεων που καθιερώθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ αποτελεί ουσιώδες βήμα για την οικοδόμηση της Ευρώπης.

Είναι όντως δύσκολο να εννοηθεί ότι σε μία Ευρώπη με πλήρη ελευθερία κυκλοφορίας και εγκατάστασης η δικαιοσύνη εξακολουθεί να προσκρούει σε άκαμπτα σύνορα.

Δυστυχώς, αυτός ο νέος πυλώνας της ευρωπαϊκής πολιτικής άφησε κατά μέρος το διεθνές έγκλημα που συνδέεται με την αποπλάνηση και σωματεμπορία παιδιών και γυναικών που, όπως η πραγματικότητα αποδεικνύει, ευρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη.

Κατά την άποψή μου πρόκειται για τύπο εγκλήματος που ανεπτύχθη σε ευρεία κλίμακα και που απειλεί βαθύτερα την δημοκρατική κοινωνία στην οποία ζούμε.

Μία πρόσφατη περίπτωση στην οποία εμπλέκονται ένας βέλγος πολίτης (Frans de Ryck) και παιδιά από την Πορτογαλία, συγκεκριμένα δε από την Αυτόνομη Περιφέρεια της Μαδέρας, έφερε στην επιφάνεια τα κενά που αφήνει η έλλειψη συνεργασίας στον τομέα της δικαιοσύνης για καταστάσεις αυτού του είδους.

Το βελγικό κράτος αρνήθηκε να εκδώσει τον πολίτη που κατηγορείται για έγκλημα στην Πορτογαλία ενώ το πορτογαλικό κράτος αρνήθηκε, μέσω της εισαγγελίας, να παράσχει δικαστική στήριξη προς τα θύματα.

Όπως αναφέρει ο τύπος, (Dirio de Notcias), το πρόβλημα επιλύθηκε χάρη στις προσπάθειες ιδιωτών, συγκεκριμένα δε της Πορτογαλικής Ένωσης για τη Στήριξη των Θυμάτων και μιας εταιρίας δικηγόρων. Εν τω μεταξύ, ο κατηγορούμενος άσκησε έφεση, τα δε θύματα αγνοούν τη συνέχεια που εδόθη σ’ αυτήν.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ερωτάται η Επιτροπή εάν προβλέπει να λάβει κάποια πρωτοβουλία για την ενίσχυση τηςπεράσπισης των θυμάτων στα εγκλήματα αυτού του τύπου, όταν αυτά εξέρχονται των εθνικών συνόρων.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(13 Απριλίου 2000)

Η Κοινότητα έχει λάβει ορισμένες πρωτοβουλίες και έχει αναπτύξει πολιτική για την καταπολέμηση της σωματεμπορίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, συμπεριλαμβανομένου ενός κέντρου για την αρωγή των θυμάτων αξιόποινων πράξεων αυτού του τύπου. Η Επιτροπή έχει ήδη δώσει απαντήσεις στο Ευρ. Κοινοβούλιο γι’ αυτές τις πρωτοβουλίες και γι’ αυτή την πολιτική (βλ. για παράδειγμα την απάντηση στη γραπτή ερώτηση E-2797/99 του κ. Matikainen-Kallstrm(1) και την απάντηση στην προφορική ερώτηση H-0140/00 της κ. Κράτσα κατά τη διάρκεια του χρόνου ερωτήσεων στην ολομέλεια του Μαρτίου 2000 του Ευρ. Κοινοβουλίου(2)). Συνεπώς η Επιτροπή δεν θα μπει στις λεπτομέρειες αυτού του μέρους της ερώτησης. Επιθυμεί όμως ναπογραμμίσει ότι τα συμπεράσματα του Τάμπερε τοποθέτησαν την καταπολέμηση της σωματεμπορίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών στα θέματαψηλής προτεραιότητας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή περιέλαβε αυτό το θέμα στον πίνακα αποτελεσμάτων που καταρτίστηκε για την επισκόπηση της προόδου της δημιουργίας ενός χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης.

Η άρνηση έκδοσης στην οποία αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος του Ευρ. Κοινοβουλίου μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ό,τι το συγκεκριμένο πρόσωπο ήτανπήκοος του κράτους μέλους από το οποίο ζητήθηκε η έκδοση. Η άρνηση έκδοσης γι’ αυτό το λόγο επιτρέπεται δυνάμει του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης του 1957, η οποία αποτελεί ακόμα τη νομική βάση που διέπει τις αναφερόμενες στην έκδοση σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών. Η Κοινοτική Σύμβαση Έκδοσης του 1996 στο άρθρο 7 προβλέπει ό,τι δεν μπορεί ναπάρξει άρνησης έκδοσης η οποία να στηρίζεται στο λόγο ό,τι το άτομο για το οποίο ζητήθηκε η έκδοση είναιπήκοος του κράτους μέλους από το οποίο ζητήθηκε η έκδοση. Όμως τα κράτη μέλη δύνανται να δηλώσουν ότι δεν θα εφαρμόσουν αυτό τον όρο. Η δήλωση αυτή πρέπει να ανανεωθεί κάθε πέντε έτη, ειδάλλως καταργείται η ισχύς της. Εν πάση περιπτώσει, η Κοινοτική Σύμβαση Έκδοσης του 1996 δεν έχει ακόμα τεθεί σε ισχύ, επειδή δεν επικυρώθηκε από όλα τα κράτη μέλη.

Σε ό,τι αφορά την προστασία των θυμάτων αξιόποινων πράξεων γενικά, η Επιτροπή, στις 14 Ιουλίου 1999 εξέδωσε ανακοίνωση(3) με την οποία προσπαθεί να καθορίσει ορισμένα ελάχιστα όρια ή πρότυπα μέσα στην Ευρ. Ένωση για ορισμένες πλευρές της προστασίας των θυμάτων αξιόποινων πράξεων, ιδίως την πρόληψη, τη βοήθεια, την αποζημίωση και την παράσταση των θυμάτων κατά την ποινική διαδικασία. Η ανακοίνωση δεν έχει ως στόχο ειδικά τα θύματα των αξιόποινων πράξεων στις οποίες αναφέρθηκε το Αξιότιμο Μέλος του Ευρ. Κοινοβουλίου, όμως πολλά από τα μέτρα που προτείνονται σάυτήν θα βελτίωναν την κατάστασή τους.

(1) ΕΕ C 303 E της 24.10.2000, σελ. 111.

(2) Συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Μαρτίου 2000).

(3) COM(1999)349 τελικό.