ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0068/98 υποβολή: Hiltrud Breyer (V) προς την Επιτροπή (30 Iανουαρίου 1998)

Θέμα: Ανεργία των γυναικών στην ΕΕ

Στις επίσημες στατιστικές μελέτες της ΕΕ παρουσιάζεται διεξοδικά το πρόβλημα της ανεργίας των γυναικών και αναφέρεται το ποσοστό των ανέργων γυναικών στο σύνολο των ανέργων. Δυστυχώς, όμως, οι μελέτες αυτές δεν παρέχουν ορισμένα, κατά τη γνώμη μας, πολύ σημαντικά στοιχεία από τα επιμέρους κράτη μέλη και από το σύνολο της ΕΕ:

1. Ποιό είναι το ποσοστό των ανέργων γυναικών στο σύνολο του γυναικείου πληθυσμού;

2. Ποιά είναι τα πρότυπα απασχόλησης των εργαζομένων γυναικών;

3. Ποιά κοινωνική και οικονομική εξασφάλιση παρέχεται στις γυναίκες που δεν είναι ούτε άνεργες ούτε ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα;

4. Ποιά κοινωνική και οικονομική κάλυψη παρέχεται στις άνεργες γυναίκες στα επιμέρους κράτη μέλη;

5. Πώς υπολογίζονται τα βοηθήματα στις άνεργες γυναίκες και ποιοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη κατά τον καθορισμό τους (π.χ. οικογενειακή κατάσταση, αριθμός τέκνων, αδέλφια κλπ.);

Απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής (2 Απριλίου 1998)

1. Το ποσοστό των άνεργων γυναικών σε σχέση με το γυναικείο πληθυσμό σε ηλικία εργασίας το 1996 (τελευταίο έτος για το οποίο διατίθενται πλήρη δεδομένα έρευνας εργατικού δυναμικού) ήταν:

>TABLE>

2. Η ανάλυση που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έκθεση «Η απασχόληση στην Ευρώπη το 1996» δείχνει ότι οι γυναίκες τείνουν να απασχολούνται σε πιο περιορισμένο αριθμό τομέων δραστηριότητας και επαγγελμάτων από ό,τι οι άνδρες. Μόνο τέσσερις τομείς, οι οποίοι συγκεντρώνουν λιγότερο από το 1/3 του συνολικού αριθμού απασχολούμενων ανδρών και γυναικών, απασχολούσαν σχεδόν το 1/2 όλων των εργαζομένων γυναικών το 1995 (υγεία και κοινωνικές υπηρεσίες 16%, λιανικό εμπόριο 13%, εκπαίδευση 10,5% και δημόσια διοίκηση 7,5%). Επειδή τρεις από αυτούς τους τομείς περιλαμβάνονται μεταξύ των ταχύτερα επεκτεινόμενων από άποψη θέσεων εργασίας, η τομεακή συγκέντρωση της γυναικείας απασχόλησης αυξήθηκε έκτοτε.

Ομοίως, ένας δυσανάλογος αριθμός γυναικών εργάζεται επίσης σε σχετικά λίγα επαγγέλματα. Τρία πλατιά κύρια επαγγέλματα απαριθμούσαν το 59% των απασχολούμενων γυναικών παρ'όλο που σ'αυτά απασχολείται μόνο το 40% του συνόλου των απασχολούμενων ανδρών και γυναικών (γραμματείς, δακτυλογράφοι, υπάλληλοι 22%, βοηθοί εμπορικών καταστημάτων, σερβιτόρες, πωλήσεις και υπηρεσίες 20,5%, τεχνικοί -στους οποίους περιλαμβάνονται νοσοκόμες, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενες στην παροχή φροντίδων- 16%). Οι γυναίκες έχουν επίσης σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να τοποθετηθούν σε υψηλές θέσεις από ό,τι οι άνδρες. Ενώ το 10% των ανδρών απασχολούνταν ως στελέχη ή ανώτεροι υπάλληλοι, μόνο το 6% των γυναικών απασχολούνταν σε τέτοιες θέσεις.

3. και 4. Κατά κανόνα, τα δικαιώματα κοινωνικής προστασίας δεν εξαρτώνται από το φύλο. Τα δικαιώματα κοινωνικής προστασίας των ατόμων εκτός εργατικού δυναμικού ποικίλλουν σημαντικά εντός της Κοινότητας. Οι πίνακες του συστήματος αμοιβαίας πληροφόρησης για την κοινωνική προστασία (Missoc) που δημοσιεύονται ετησίως από την Επιτροπή παρέχουν μια αρκετά περιεκτική επισκόπηση των εν λόγω δικαιωμάτων. Αντίγραφο της τελευταίας έκδοσης αποστέλλεται κατευθείαν στον κ. βουλευτή και στη Γραμματεία του Κοινοβουλίου.

Ενώ παρατηρείται μεγάλη διαφοροποίηση, δύο βασικά μοντέλα είναι ευδιάκριτα: ένα σύμφωνα με το οποίο σωματικώς ικανά άτομα εκτός εργατικού δυναμικού ενδέχεται να αποκτήσουν κοινωνική προστασία υπό τη μορφή παραγώγου δικαιώματος μόνον και ένα άλλο σύμφωνα με το οποίο ορισμένα από αυτά τα δικαιώματα χορηγούνται με βάση την κατοικία. Σε μερικά κράτη μέλη ισχύει ένας συνδυασμός αυτών των δύο μοντέλων. Σε κάποια συστήματα κοινωνικής προστασίας ορισμένα από αυτά τα δικαιώματα χορηγούνται επίσης σε άτομα που παρέχουν φροντίδες π.χ. σε άτομα που φροντίζουν νέα παιδιά ή ηλικιωμένα εξαρτώμενα άτομα.

5. Οι πίνακες Missoc που αναφέρονται παραπάνω, παρέχουν μια ακριβή εικόνα του τρόπου με τον οποίο τα δικαιώματα των γυναικών εκτός εργατικού δυναμικού διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών. Εννοείται ότι η οικογενειακή κατάσταση των ατόμων είναι σημαντική στο πλαίσιο συστημάτων με παράγωγα δικαιώματα, όπως επίσης όσον αφορά τις μονογονικές οικογένειες. Ο αριθμός των παιδιών των δικαιούχων επηρεάζει τον υπολογισμό αρκετών παροχών στα περισσότερα συστήματα κοινωνικής προστασίας των κρατών μελών. Έξω από την κοινωνική προστασία με τη στενή έννοια, ο αριθμός των εξαρτωμένων ατόμων, επηρεάζει συνήθως επίσης το μέγεθος της παρεχόμενης στέγασης και ορισμένες άλλες παροχές.