ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-1739/96 υποβολή: Georg Jarzembowski (PPE) προς την Επιτροπή (17 Iουνίου 1996)

Θέμα: Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1893/91

Στην απάντηση του Επιτρόπου κ. Kinnock, εξ ονόματος της Επιτροπής, της 12ης Σεπτεμβρίου 1995 στη γραπτή μου ερώτηση Ρ-2295/95 ((ΕΕC 340 της 18.12.1995, σελ. 29. )) σχετικά με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1893/91 ((ΕΕ L 169 της 29.06.1991, σελ. 1. )), η Επιτροπή ανέφερε ότι θα εξετάσει εκ νέου από κοινού με τις γερμανικές αρχές τα περίπλοκα νομικά και λογιστικά ζητήματα.

1. Έχει, εν τω μεταξύ, διενεργηθεί ο έλεγχος αυτός, και αν τούτο συμβαίνει, θα μπορούσε πλέον να δοθεί μια λεπτομερής απάντηση επί της ουσίας στην προαναφερθείσα γραπτή μου ερώτηση του 1995;

Επίσης θα επιθυμούσα να απαντήσει η Επιτροπή στα ακόλουθα: Συμφωνεί η έννοια της «οικονομικής αυτάρκειας» η οποία προσδιορίζεται σαφώς από νομικής και πρακτικής πλευράς στο άρθρο 8, παράγραφος 4, εδάφιο 2 του νόμου περί μεταφοράς προτύπων, με τις διατάξεις του κανονισμού 1893/91 σχετικά με και μάλιστα ιδίως όσον αφορά το τμήμα του ορισμού που εξομοιώνει με έσοδα εσωτερικής προέλευσης την εξωτερική χρηματοδότηση από ίδια κεφάλαια που προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό ή μεταφορές κερδών συνδεδεμένων κρατικών επιχειρήσεων;

2. Εάν ο έλεγχος αυτός δεν έχει ακόμη διενεργηθεί, πότε πρόκειται να γίνει και πότε θα δοθεί μια οριστική και ουσιαστική απάντηση στον ερωτώντα;

Απάντηση του κ. Kinnock εξ ονόματος της Επιτροπής (11 Ιουλίου 1996)

Όπως αναφέρθηκε ήδη στην απάντηση που δόθηκε στη γραπτή ερώτηση του αξιότιμου μέλους του Κοινοβουλίου Ε-0381/95 ((ΕΕ αριθ. C 270, 16.10.1995. )), οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, δεύτερη υποπαράγραφος του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 ((ΕΕ αριθ. L 156, 28. 6.1969. )), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1893/91, δίνουν τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να αποκλείσουν από το πεδίο του κανονισμού τις επιχειρήσεις που προσφέρουν αποκλειστικά αστικές, υπεραστικές ή περιφερειακές υπηρεσίες.

Η εξαίρεση που προβλέπεται από το διάταγμα που τροποποιεί το διάταγμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, της 29ης Νοεμβρίου 1994, που αναφέρεται στην ερώτηση του αξιότιμου μέλους, φαίνεται ότι δεν παρατάθηκε μετά την 31η Δεκεμβρίου 1995. Αυτό σημαίνει ότι οι γερμανικές ομοσπονδιακές αρχές αποφάσισαν να παύσουν, από το 1996, να αποκλείουν τις ανωτέρω μεταφορικές επιχειρήσεις από τη γενική εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 ισχύουν για τις επιχειρήσεις, οι οποίες έως τώρα εξαιρούνταν δυνάμει του διατάγματος, οι οποίες παρέχουν αστικές, υπεραστικές και περιφερειακές υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών.

Επομένως, η καταβολή οικονομικής αντιστάθμισης για τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας οι οποίες πρέπει να συμμορφώνονται με τις διατάξεις του κανονισμού 1191/69, υπόκεινται σε μετέπειτα κοινοποίηση στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 1 και παράγραφος 2. Ιδίως, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 5 του κανονισμού, σε περίπτωση επιβολής υποχρέωσης παροχής δημόσιας υπηρεσίας, ισχύουν οι μέθοδοι αποζημίωσης που καθορίζονται στα τμήματα ΙΙ, ΙΙΙ και IV. Όσον αφορά την καταβολή αντισταθμίσεων, τα άρθρα 10 έως 13 θέτουν κοινές διαδικασίες. Επιπλέον, στη δεύτερη φράση της παραγράφου 5 του άρθρου 1 ορίζεται ότι:

«όταν μία μεταφορική επιχείρηση δεν εκτελεί μόνο δρομολόγια υποκείμενα σε υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας αλλά αναλαμβάνει και άλλες δραστηριότητες, οι δραστηριότητες παροχής δημόσιας υπηρεσίας πρέπει να λειτουργούν ως ξεχωριστές μονάδες οι οποίες να πληρούν τουλάχιστον τους κάτωθι όρους:

α) [...]

β) οι δαπάνες πρέπει να εξισορροπούνται από τα έσοδα εκμετάλλευσης και τις πληρωμές από τις δημόσιες αρχές χωρίς δυνατότητα μεταφοράς από ή προς άλλο τομέα δραστηριότητας της επιχείρησης»,

Οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές που δεν συνδέονται άμεσα με το έλλειμα λόγω της λειτουργίας των επιβαλλόμενων υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας δεν καλύπτονται από τους προαναφερθέντες κανόνες του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69. Αυτό σημαίνει ιδίως ότι οι αυξήσεις κεφαλαίου που χρηματοδοτούνται από τον δημόσιο προϋπολογισμό ή με διασταυρούμενη χρηματοδότηση της μεταφορικής δραστηριότητας από άλλον τομέα της επιχείρησης, δεν εξαιρούνται από την εφαρμογή των κανόνων κρατικής ενίσχυσης δυνάμει του άρθρου 92 της Συνθήκης ΕΚ. Ωστόσο, σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, θα πρέπει να αποφασίζεται εάν ισχύει το άρθρο 92. Πρώτον, θα πρέπει να αναλύεται εάν η επένδυση υπερβαίνει αυτά που θα είχε κάνει ένας ιδιώτης επενδυτής ο οποίος θα λειτουργούσε υπό τις κανονικές συνθήκες της αγοράς. Δεύτερον, θα πρέπει να ελέγχεται εάν η ενίσχυση στρεβλώνει ή απειλεί να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό και εάν επηρεάζει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών. Όσον αφορά το υπό συζήτηση είδος ενίσχυσης, το οποίο σύμφωνα με το αξιότιμο μέλος σχετίζεται με τις αστικές, υπεραστικές και περιφερειακές μεταφορές, αυτοί οι τελευταίοι όροι μπορεί να μην πληρούνται πάντοτε.

Συγκεκριμένες απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο κατά περίπτωση, βάσει των πληροφοριών που κοινοποιεί το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος στην Επιτροπή, δυνάμει του άρθρου 93 παράγραφος 3 της Συνθήκης ΕΚ.