ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2721/96 υποβολή: Bartho Pronk (PPE) προς την Επιτροπή (21 Οκτωβρίου 1996)

Θέμα: Ασφάλεια και υγεία όσον αφορά τα αλιευτικά σκάφη

1. Γνωρίζει η Επιτροπή τα δημοσιεύματα του ολλανδικού τύπου (Νέα της Αλιείας, 13 και 20 Σεπτεμβρίου 1996) σχετικά με θανατηφόρα ατυχήματα σε αλιευτικά σκάφη;

2. Τηρούνται στατιστικές για ατυχήματα σε αλιευτικά σκάφη; Εάν ναι, πόσα θανατηφόρα ατυχήματα έχουν συμβεί στην επικράτεια της ΕΕ τα τελευταία δύο έτη, και είναι η τάση αυξητική; Μπορεί η Επιτροπή να χωρίσει τα ατυχήματα αυτά ανάλογα με την αιτία που τα προκάλεσε;

3. Αποτελεί η αλιεία έναν περισσότερο επικίνδυνο επαγγελματικό κλάδο του ναυτιλιακού τομέα;

4. Πώς εξελίσσεται η εφαρμογή των οδηγιών για την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων πάνω στα αλιευτικά σκάφη; Συμβάλλουν οι εν λόγω οδηγίες σε μείωση του αριθμού των ατυχημάτων;

5. Σε περίπτωση που παρατηρείται πτωτική τάση, είναι η Επιτροπή διατεθειμένη να εξετάσει τη λήψη περαιτέρω μέτρων για την ενίσχυση της ασφάλειας στα αλιευτικά σκάφη;

Απάντηση του κ. Flynn εξ ονόματος της Επιτροπής (13 Δεκεμβρίου 1996)

1. Η Επιτροπή δεν γνωρίζει τίποτα σχετικά με τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον ολλανδικό τύπο, στα οποία αναφέρεται ο αξιότιμος βουλευτής.

2. Σε όλα τα κράτη μέλη τα εργατικά ατυχήματα αποτελούν αντικείμενο εθνικών στατιστικών που περιλαμβάνουν τα ατυχήματα στα αλιευτικά σκάφη. Δεδομένου ότι οι σημερινές τεχνικές αναγγελίας και καταγραφής των ατυχημάτων διαφέρουν από το ένα κράτος μέλος στο άλλο, είναι μικρή η δυνατότητα σύγκρισης των εθνικών στατιστικών. Για το λόγο αυτό η Επιτροπή άρχισε από το 1992, από κοινού με τα κράτη μέλη, να εκπονεί εναρμονισμένο σύστημα συλλογής και επεξεργασίας στατιστικών δεδομένων σχετικά με τα εργατικά ατυχήματα σε ολόκληρη την Κοινότητα.

Από τα εθνικά στατιστικά δεδομένα που έχει στη διάθεσή της Επιτροπή δεν προκύπτει ότι τα θανατηφόρα ατυχήματα στον τομέα της αλιείας αυξάνονται. Για παράδειγμα, κατά την περίοδο από το 1990 έως το 1994 (τελευταία διαθέσιμα δεδομένα), δεν συνέβη κανένα θανατηφόρο ατύχημα στις Κάτω Χώρες στον τομέα της αλιείας (centraal bureau voor de statistiek, εθνική στατιστική υπηρεσία). Η συχνότητα των θανατηφόρων ατυχημάτων στον τομέα της αλιείας σε ολόκληρη την Κοινότητα παρέμεινε σταθερή κατά την ενλόγω περίοδο (6,5 για 100.000 απασχολούμενους).

Οι μελέτες των στατιστικών δεδομένων σχετικά με τις συνθήκες των ατυχημάτων στον τομέα της αλιείας αποκαλύπτουν ότι, κατά προσέγγιση, το ήμισυ των θανατηφόρων ατυχημάτων σχετιζόταν με την απώλεια του πλοίου, το άλλο ήμισυ ήταν ατυχήματα που οφείλονταν στις συνθήκες της θέσης εργασίας και στις ιδιαιτέρως επίπονες συνθήκες που αφορούν το περιβάλλον (μετεωρολογικές συνθήκες, κινήσεις, θόρυβος κτλ.).

3. Η αυξημένη συχνότητα των θανατηφόρων ατυχημάτων και των ατυχημάτων που συνεπάγονται διακοπή της εργασίας επιβεβαιώνουν τη θέση ότι η αλιεία, όπως και η γεωργία, οι εξορυκτικές βιομηχανίες και το οικοδομικός τομέας, αποτελεί τομέα δραστηριότητας που παρουσιάζει σοβαρούς κινδύνους και για τον οποίο απαιτείτο ειδική νομοθεσία.

4. Ο κύριος στόχος της οδηγίας 93/103/ΕΟΚ ((ΕΕ L 307 du 13.12.1993. )) σχετικά με την υγεία και την ασφάλεια κατά την εργασία στα αλιευτικά σκάφη είναι ακριβώς η πρόληψη των κινδύνων εργατικών ατυχημάτων, κατά τρόπο ώστε η αποτελεσματική και ισοδύναμη εφαρμογή εκ μέρους των κρατών μελών να οδηγεί κατ'ανάγκη στην μείωση των εργατικών ατυχημάτων στα αλιευτικά σκάφη.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι πρόσφατη η μεταφορά στο εθνικό δίκαιο, εφόσον η προθεσμία έληξε στις 23 Νοεμβρίου 1995, ούτε η Επιτροπή ούτε τα κράτη μέλη έχουν ακόμη στη διάθεσή τους δεδομένα που επιτρέπουν να κριθεί η αποτελεσματικότητα των διατάξεων των σχετικών κοινοτικών οδηγιών.

5. Το άρθρο 13 παράγραφος 3 της οδηγίας 93/103/ΕΚ προβλέπει ότι τα κράτη μέλη θα υποβάλουν στην Επιτροπή, το αργότερο στις 23 Νοεμβρίου 1999, έκθεση σχετικά με την πρακτική εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας.

Η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη τις πληροφορίες που περιέχονται στις εκθέσεις των κρατών μελών και την αξιολόγηση που πραγματοποιεί η ίδια, θα είναι σε θέση να εκτιμήσει εάν θα απαιτηθούν ενδεχομένως άλλα μέτρα ασφάλειας στα αλιευτικά σκάφη.

Εξάλλου, σύμφωνα με την ανακοίνωσή της «Κοινή πολιτική για την ασφάλεια στη θάλασσα» της 24ης Φεβρουαρίου 1993 ((Έγγρ. COM(93)66 τελικό. )), στην οποία τόνισε την ανάγκη θέσπισης κοινοτικού μέτρου για τον καθορισμό εναρμονισμένου συστήματος όσον αφορά την ασφάλεια των αλιευτικών σκαφών μήκους 24 μέτρων και άνω, λόγω της μη κύρωσης σε διεθνές επίπεδο του πρωτοκόλλου του Torremolinos το 1993 σχετικά με την ασφάλεια των αλιευτικών σκαφών, η Επιτροπή ενέκρινε στις 12 Ιουλίου 1996 πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου σχετικά με το θέμα αυτό ((ΕΕ C 292 du 4.10.1996. )). Η ενλόγω πρόταση καθορίζει τις κοινές απαιτήσεις ασφάλειας για τα νέα και τα υπάρχοντα αλιευτικά σκάφη μήκους 24 μέτρων και άνω, ανεξάρτητα από τη σημαία που φέρουν, που αναπτύσσουν αλιευτική δραστηριότητα σε εσωτερικά ή χωρικά ύδατα που υπάγονται στη δικαιοδοσία κράτους μέλους ή εκφορτώνουν αλίευμα σε λιμάνι κράτους μέλους. Οι απαιτήσεις της οδηγίας αφορούν κυρίως τη ναυπήγηση, το διαχωρισμό των χώρων και τη σταθερότητα, τις μηχανές και τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, την πυροπροστασία και τον εξοπλισμό διάσωσης και βασίζονται, στο μέτρο του δυνατού, στο πρωτόκολλο του Torremolinos του 1993, λαμβάνοντας υπόψη όσο το δυνατόν περισσότερο τις περιφερειακές και τοπικές ιδιαιτερότητες. Η πρόταση καθορίζει επίσης τις διαδικασίες χορήγησης πιστοποιητικού συμμόρφωσης από αναγνωρισμένους οργανισμούς, με σκοπό να εξασφαλιστεί η επίτευξη του επιπέδου ασφάλειας και η εξίσωση των συνθηκών ανταγωνισμού.