ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0024/02

υποβολή: Antonios Trakatellis (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(14 Ιανουαρίου 2002)

Θέμα: Ελληνοποιήσεις και παράνομη χορήγηση ιθαγένειας της Ένωσης

Από την απάντηση(1) του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης κ. Σκανδαλίδη της 1.11.01 στο βουλευτή κ. Λαμπρόπουλο για τον αριθμό των ελληνοποιήσεων από 1.01.1994 έως 10.04.2000, έγινε γνωστό ότι η ελληνική ιθαγένεια αποδόθηκε συνολικά σε 74 456 ενώ άλλες 13 442 περιπτώσεις καταγράφονται από την επομένη των εθνικών εκλογών της 9ης Απριλίου 2000, δηλαδή σύνολο 87 798 την περίοδο 1.01.1994-1.11.2001.

Από την αντιπαραβολή των εν λόγω στοιχείων με τα στοιχεία που έδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε προηγούμενα ερωτήματά μου H-0087/01αναθ.1(2), E-1437/01(3), H-0706/01(4), E-1438/01(5), P-2945/01(6) ως προς τον αριθμό των ελληνοποιήσεων των ετών 1994-1998 προκύπτει σαφής αναντιστοιχία καθώς και αδικαιολόγητη έλλειψη ενημέρωσης της Επιτροπής για τα έτη 1999-2000 λόγω τεχνικών προβλημάτων (E-2526/01(7), 12.11.2001). Στις ανεπάρκειες αυτές προστίθεται και το πόρισμα της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, που διαβιβάστηκε στη Βουλή των Ελλήνων, με αριθ. Πρωτ. 3.965/20.12.2001, επικαλούμενο και το πόρισμα ένορκης διοικητικής εξέτασης του Χαράλαμπου Δημητρίου, πληρεξούσιου Υπουργού Β για τον αριθμό

των παρανόμως εισελθέντων στην Ελλαδα από την πρώην Σοβιετική Ένωση, το οποίο καταλήγει σε συντριπτικά στοιχεία για το φαινόμενο της παράνομης χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας.

Ποιός ο ακριβής αριθμός των ελληνοποιήσεων την περίοδο 1.01.1994 έως 10.04.2000, δεδομένου ότι άλλα στοιχεία διαβιβάζονται από την ελληνική κυβέρνηση στην Ε.Ε. σε ερώτημα ευρωβουλευτή (E-2526/01) (5 897 ελληνοποιήσεις για την περίοδο 1993-1998) και άλλα στη Βουλή των Ελλήνων σε ερώτημα εθνικού βουλευτή και σε ποιές ενέργειες έχει προβεί η Επιτροπή, ώστε να δοθούν τα στοιχεία για τον αριθμό των ελληνοποιήσεων το 1999 και το 2000 προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)·

Ποιά μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή ως θεματοφύλακας των Συνθηκών στην παραβίαση των Συνθηκών και του παράγωγου δικαίου από την παράνομη χορήγηση της ιθαγένειας της Ένωσης, η οποία συμπληρώνει και δεν αντικαθιστά την εθνική ιθαγένεια (Αρθ. 17 ΣυνΕΚ) και βάσει της οποίας ο παρανομών απολαμβάνει καταχρηστικά κοινοτικά δικαιώματα (δικαιώματα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στα άλλα κράτη μέλη, δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, προξενική προστασία, κ.ά.)·

Σε πόσες από τις 87 798 περιπτώσεις ελληνοποιήσεων έγινε αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας ή ακόμη και απέλαση λόγω της παράνομης αποκτηθείσας ιθαγένειας της Ένωσης βάσει της Συνθήκης για την ΕΕ και του κοινοτικού κεκτημένου από τη Συμφωνία του Σένγκεν και αν αυτές κοινοποιήθηκαν ως όφειλε η Ελληνική Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση·

(1) Έγγραφο 1957/227/10.10.2001.

(2) Γραπτή απάντηση της 13.02.2001.

(3) ΕΕ C 364 E της 20.12.2001, σελ. 111.

(4) Γραπτή απάντηση της 02.10.2001.

(5) ΕΕ C 350 E της 11.12.2001, σελ. 154.

(6) EE C 115 E της 16.5.2002, σελ. 197.

(7) ΕΕ C 93 E της 18.4.2002, σελ. 151.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(14 Φεβρουαρίου 2002)

Όπως αναφέρει το αξιότιμο μέλος στην ερώτησή του, το θέμα έχει συζητηθεί σε μερικές προηγούμενες ερωτήσεις. Η Επιτροπή επιβεβαιώνει τις απόψεις που είχε εκφράσει στις περιπτώσεις αυτές.

Όπως αναφέρεται στη Δήλωση για την ιθαγένεια κράτους μέλους που είναι προσαρτημένη στη Συνθήκη του Μάαστριχτ(1), το θέμα του εάν ένα άτομο έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους ρυθμίζεται αποκλειστικά και μόνο από τη νομοθεσία του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους. Όπως ορθώς τονίζεται από το αξιότιμο μέλος, το άρθρο 17 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας θεσπίζει ιθαγένεια της Ένωσης, όμως αυτή δεν αντικαθιστά αλλά συμπληρώνει την εθνική ιθαγένεια.

Συνεπώς, εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος, έχονταςπόψη το κοινοτικό δίκαιο, να καθορίζει τους όρους απόκτησης ή απώλειας της ιθαγένειας(2). Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θεσπίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την απόκτηση και απώλεια της ελληνικής ιθαγένειας και οι ελληνικές αρχές ελέγχουν την ορθή τήρηση των προϋποθέσεων αυτών. Το αυτό ισχύει και για το θέμα της πολιτογράφησης στο οποίο αναφέρεται το αξιότιμο μέλος.

Τα κοινοτικά στατιστικά στοιχεία για την απόκτηση ιθαγένειας βασίζονται στα στοιχεία που κοινοποιούνται από τις εθνικές αρχές στη Στατιστική Υπηρεσία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Eurostat) ως τμήμα της ετήσιας συλλογής στατιστικών στοιχείων για τη μετανάστευση και το άσυλο. Τα σχετικά με την απόκτηση ιθαγένειας στοιχεία δεν είναι το αντικείμενο της κοινοτικής στατιστικής νομοθεσίας. Η συλλογή στοιχείων πραγματοποιείται βάσει συμφωνίας κυρίων. Ενώ η Στατιστική Υπηρεσία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίζει την ποιότητα των στατιστικών, αυτή εξαρτάται πάντα, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας κυρίων, από τις προσπάθειες και την καλή θέληση των εθνικών αρχών να παρέχουν τα σχετικά στοιχεία. Επομένως,πεύθυνες για τις ασυνέπειες μεταξύ της εθνικής πρακτικής και των στοιχείων που παρέχονται στη Στατιστική Υπηρεσία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από τις εθνικές αρχές βάσει της πρακτικής αυτής, είναι οι εν λόγω αρχές.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν από τις ελληνικές αρχές, κατά την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 1994 έως την 1η Νοεμβρίου 2001, ελληνική ιθαγένεια χορηγήθηκε συνολικά σε 87 798 άτομα, από τα οποία περίπου 440 περιπτώσεις βρίσκοντανπό διερεύνηση.

(1) Δήλωση αριθ. 2 για την ιθαγένεια κράτους μέλους, ΕΕ C 191 της 29.7.1992, σελ. 98.

(2) Βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στηνπόθεση C-369/90 Micheletti της 7.7.1992, Συλλογή 1992, σ. I-4239.