ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0935/02

υποβολή: Paul Rbig (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(9 Απριλίου 2002)

Θέμα: Διασυνοριακός επαναπατρισμός αποθανόντων ατόμων εντός της Ε.Ε.

Ο επαναπατρισμός ατόμων που απεβίωσαν σε άλλη χώρα από τη χώρα καταγωγής τους ρυθμίζεται εντός της ΕΕ από τη Σύμβαση του Βερολίνου (1937) και τη Σύμβαση του Στρασβούργου, που εκπονήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 1973. Αυτές οι ρυθμίσεις δεν έχουν πλέον νόημα, επειδή προϋποθέτουν την ύπαρξη συνοριακών ελέγχων και δεν λαμβάνουνπόψη τους τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου. Επιπλέον δημιουργούν αυτές οι ρυθμίσειςψηλές δαπάνες που οφείλονται εν μέρει στην έλλειψη τυποποιημένων διατυπώσεων και εν μέρει στα προβλεπόμενα προϊόντα (φέρετρα από ψευδάργυρο). Είναι αδύνατο να εξηγήσει κανείς

στους συγγενείς, ότι δεν χρειάζεται για τη μεταφορά ενός νεκρού από τη Βιέννη στο Μπρεγκεντς (510 χλμ.) ένα φέρετρο από ψευδάργυρο, αλλά ότι απαιτείται ένα παρόμοιο φέρετρο για τη μεταφορά ενός νεκρού από το Salzburg στο Freilassing (10 χλμ.). Κανένα επιχείρημα, του τύπουγιεινή και ασφάλεια δεν μπορεί να αιτιολογήσει μια παρόμοια κατάσταση. Δενπάρχει δε, πρόθεση παρέμβασης σε εθνικές διατάξεις που αφορούν διευθετήσεις της κηδείας, αλλά μόνο για προσπάθεια επίτευξης ενιαίων ρυθμίσεων για τον επαναπατρισμό αποθανόντων ατόμων από ένα κράτος σε άλλο εντός της Ευρώπης.

Τί μέτρα προτίθεται να λάβει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ώστε να εξασφαλίσει ότι οι διασυνοριακές μεταφορές αποθανόντων ατόμων δεν θα είναι δυσκολότερες από τις αντίστοιχες μεταφορές εντός ενός κράτους μέλους·

Κοινή απάντησητου κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπήςστις γραπτές ερωτήσεις E-0923/02, E-0935/02, E-1122/02 και E-1133/02

(08 Μαΐου 2002)

Η Επιτροπή παραπέμπει στην κοινή της απάντηση στις πρόσφατες γραπτές κοινοβουλευτικές ερωτήσεις E-0073/02 του κου Cashman, E-0087/02 της κας Muscardini, E-0210/02 του κου Kauppi, E-0344/02 της κας Korhola, E-0346/02 της κας Matikainen-Kallstrm, E-0407/02 της κας Thomas-Mauro και E-0679/02 της κας Flemming(1). Για ευκολία, παρατίθεται στη συνέχεια η θέση της Επιτροπής.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι ο επαναπατρισμός νεκρού που αποβίωσε σε άλλο κράτος μέλος αποτελεί ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ταλαιπωρία στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Η Επιτροπή γνωρίζει ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως στο πλαίσιο πρόσφατων γραπτών κοινοβουλευτικών ερωτήσεων, όπου ο επαναπατρισμός του νεκρού από ένα κράτος μέλος σε άλλοπήρξε προβληματικός. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν έχει πληροφορίες ή στατιστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση επισκόπησης του προβλήματος και της έκτασής του.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό τίθενται ορισμένα ερωτήματα, μερικά από τα οποία αφορούν διαφορετικές κοινοτικές πολιτικές, για παράδειγμα, των μεταφορών, τηςγείας, της ελεύθερης κυκλοφορίας κ.λπ. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότιπάρχει σαφής κοινοτική αρμοδιότητα που να καλύπτει όλες τις πτυχές αυτές. Επιπλέον, οι κανονισμοί που διέπουν τη μεταφορά των ανθρώπινων λειψάνων καθορίζονται στη Διεθνή Συμφωνία του Βερολίνου (1937, αριθμός 4391 Σειρές Συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών) και στη συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης που συνάφθηκε το Σεπτέμβριο του 1973 για τη μεταφορά των σορών. Σε κάθε περίπτωση,πενθυμίζεται ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν ρυθμίσεις για τη μεταφορά νεκρών πρέπει, λαμβάνονταςπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου, να εφαρμόζουν τις απαιτήσεις χωρίς δυσμενείς διακρίσεις. Κάθε παρέκκλιση για λόγους δημόσιαςγείας πρέπει να μην αντιβαίνει στη νομολογία του Δικαστηρίου.

Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το ζήτημα αυτό, αλλά δεν προτίθεται να αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς το παρόν.

(1) ΕΕ C 160 E της 4.7.2002, σελ. 178.