ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2701/99

υποβολή: LORD Inglewood (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(12 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Δικαστική αγωγή σχετικά με το βρετανικό βοδινό στη γαλλική αγορά

Προτίθεται η Επιτροπή να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο προκειμένου να επιτύχει μια προδικαστική απόφαση η οποία θα επιτρέψει την επανεισαγωγή του βρετανικού βοδινού στη γαλλική αγορά από την οποία έχει απαγορευτεί παράνομα;

Απάντηση του κ. Byrne εξ ονόματος της Επιτροπής

(16 Φεβρουαρίου 2000)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη κινήσει τη διαδικασία λόγω παράβασης δυνάμει του άρθρου 226 (πρώην άρθρο 169) της συνθήκης ΕΚ κατά της Γαλλίας και στις 4 Ιανουαρίου 2000 προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (υπόθεση αριθ. C-1/00).

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να μηνποβάλει αίτηση προσωρινών μέτρων στο Δικαστήριο. Πρέπει να πληρούνται ορισμένες πολύ αυστηρές προϋποθέσεις για την επιτυχή έκβαση της αίτησης αυτής. Λαμβάνονταςπόψη, ιδίως, τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σε προηγούμενες περιπτώσεις σχετικά με το ζήτημα των προσωρινών μέτρων, ιδίως σε σχέση με τη δημόσιαγεία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότιπήρχε μικρή πιθανότητα το Δικαστήριο να διατάξει τα μέτρα αυτά στην παρούσα περίπτωση.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2240/99

υποβολή: Christopher Huhne (ELDR) προς την Επιτροπή

(1 Δεκεμβρίου 1999)

Θέμα: Το μη μισθολογικό κόστος σε κάθε κράτος μέλος

Θα μπορούσε η Επιτροπή να αναφέρει το ύψος του μη μισθολογικού κόστους στο 25 %, στο 50 %, στο 75 %, στο 125 %, στο 150 %, στο 200 %, στο 250 %, στο 300 %, στο 350 %, στο 400 % και στο 500 % των εσόδων του μέσου εργαζομένου σε κάθε κράτος μέλος, το ύψος των εσόδων του μέσου εργαζομένου, και να προσδιορίσει τις συνιστώσες του μη μισθολογικού κόστους, σε κάθε περίπτωση που κατανέμονται μεταξύ του κόστους που βαρύνει τον εργοδότη και του καθαρού ποσού που εισπράττει ο εργαζόμενος.

Απάντηση του κυρίου Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Ιανουαρίου 2000)

Η Επιτροπή ούτεπολογίζει ούτε κατέχει στοιχεία σχετικά με το μη μισθολογικό κόστος της εργασίας σε κάθε κράτος μέλος με τις λεπτομέρειες που ζητάτε.

Εντούτοις, η Επιτροπή έχειπολογίσει εκ των προτέρων το μη μισθολογικό κόστος της εργασίας και τη λεπτομερή κατανομή του για ορισμένες αντιπροσωπευτικές ad hoc περιπτωσιολογικές μελέτεςπαλλήλων. Μια πρώτη προσέγγιση στην έννοια και τουςπολογισμούς του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας περιέχεται στο μέρος III, Τμήμα 1, της έκθεσης του 1995 «Employment in Europe»(1), με τονπολογισμό των μέσων και οριακών φορολογικών συντελεστών και στην ετήσια δημοσίευση «Net earnings of employees in manufacturing industry in the EU»(2). Πρόσφατα, μια συμπληρωματική ανάλυση του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας και των συστατικών του αναφέρεται στη μελέτη αριθ.2, τμήμα 2 της επιθεώρησης «The EU Economy Review 1999»(3).

Επί πλέον, επειδή η Επιτροπή επιθυμεί να παρέχει ένα ενοποιημένο πλαίσιο σύγκρισης των ανόμοιων φορολογικών συστημάτων των διαφόρων κρατών μελών αλλά και να μετρήσει τη φορολόγηση της εργασίας,πολογίζει τεκμαρτούς φορολογικούς συντελεστές. Οι συντελεστές αυτοίπολογίζονται διαιρώντας τους φόρους μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας ή αγαθού με την κατάλληλη αντίστοιχη φορολογική βάση, από μακροοικονομική άποψη.

Τα ποσοστά αφανών φόρωνπολογίζονται για την κατανάλωση, την εργασία και τους «άλλους συντελεστές της παραγωγής». Ο τεκμαρτός φορολογικός συντελεστής επί της εργασίας ορίζεται ως το συνολικό ποσό των φόρων επί της μισθωτής εργασίας διαιρούμενο με την αμοιβή των εργαζομένων. Ο παρονομαστής «αμοιβή εργαζομένων» αποτελείται από τις ακαθάριστες αποδοχές καθώς επίσης και από τα ποσά που καταβάλλονται ως εισφορές κοινωνικής ασφάλισης και ως φόρος μισθωτώνπηρεσιών.

Ένας πίνακας που εμφανίζει τους τεκμαρτούς φορολογικούς συντελεστές επί της εργασίας στα κράτη μέλη από 1980 ως 1997 αποστέλλεται απευθείας στο Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου και στη Γραμματεία του Κοινοβουλίου.

Η Επιτροπή εκδίδει τακτικά τη δημοσίευση «Structures of the taxation systems in the European Union»(4). Πρόκειται για μια συλλογή στοιχείων με σχόλια για την εξέλιξη της διάρθρωσης του φορολογικού συστήματος στην Κοινότητα.

(1) COM(95)396 τελικό.

(2) http://www.cc.cec/eurostat/eudor-stat/mst3/en/11225/00000001.htm.

(3) European Economy series αριθ. 69.

(4) http://www.cc.cec/eurostat/eudor-stat/mst2/en/24248/00000001.htm.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2627/99

υποβολή: Francesco Speroni (TDI) προς την Επιτροπή

(12 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Ζώνες ασφαλείας αυτοκινήτων

Οι ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα αποδεικνύονται συχνά άχρηστες λόγω του ότι δεν χρησιμοποιούνται.

Θεωρεί σκόπιμη η Επιτροπή την έκδοση ειδικών διατάξεων οι οποίες ναποχρεώνουν τις αυτοκινητοβιομηχανίες να εφοδιάζουν τα οχήματα με συστήματα τα οποία δεν θα επιτρέπουν την κίνηση των οχημάτων εάν προηγουμένως δεν έχουν δεθεί οι ζώνες ασφαλείας;

Απάντηση του κ. Liikanen εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Φεβρουαρίου 2000)

Οι τεχνικές προδιαγραφές για τις ζώνες ασφαλείας με τις οποίες πρέπει να συμμορφούνται τα οχήματα με κινητήρα περιέχονται στην οδηγία 77/541/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28 Ιουνίου 1977, σχετικά με την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών για τις ζώνες ασφαλείας και τα συστήματα συγκράτησης των οχημάτων με κινητήρα(1) και στις μεταγενέστερες τροποποιήσεις.

Η χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας και ειδικότερα ηποχρεωτική χρήση της διέπονται από την οδηγία 91/671/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16 Δεκεμβρίου 1991, σχετικά με την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών για τηνποχρεωτική χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας σε οχήματα κάτω των 3,5 τόνων(2). Στην οδηγία αυτή προβλέπεται ότι τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε ο οδηγός και οι επιβάτες που καταλαμβάνουν τα καθίσματα των οχημάτων στην κυκλοφορία, χρησιμοποιούν πραγματικά τη ζώνη ασφαλείας.

Η Επιτροπή συμμερίζεται τη γνώμη του Αξιότιμου Μέλους, σύμφωνα με την οποία η μη χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας εμποδίζει τους χρήστες από το να επωφελούνται πλήρως της αυξημένης οδικής ασφάλειας που τους προσφέρεται από τα εν λόγω συστήματα συγκράτησης. Οι πρόσφατες μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε κράτη μέλη κατέδειξαν ότι, ακόμη και με ποσοστό χρησιμοποίησης της ζώνης ασφαλείας κοντά στο 85 % στις μπροστινές θέσεις, τα μισά από τα θύματα ατυχημάτων προέρχονται από το 15 % των χρηστών που δεν χρησιμοποιούν τη ζώνη ασφαλείας.

Ωστόσο η λύση που προτείνεται από το Αξιότιμο Μέλος, φαίνεται προς το παρόν δύσκολο να εφαρμοστεί. Θα πρέπει δηλαδή το σύστημα να είναι ικανό να ανιχνεύει τα καθίσματα που είναι κατειλημμένα, να μη μπορεί να παραβιαστεί (για παράδειγμα δέσιμο της ζώνης ασφαλείας χωρίς αυτή να περνά από το σώμα) και το ίδιο το σύστημα να μην εμφανίζει δυνατότητες πρόκλησης σοβαρών ατυχημάτων (όπως για παράδειγμα τη στιγμή που αφαιρείται η ζώνη και το αυτοκίνητο ευρίσκεται σε κίνηση, η μηχανή να σβήνει αυτόματα).

Οι κατασκευαστές μελετούν διάφορες άλλες λύσεις για να συμβάλουν στην αύξηση του ποσοστού χρησιμοποίησης της ζώνης, ειδικότερα με τηνιοθέτηση συστημάτων οπτικού και ακουστικού συναγερμού ιδιαίτερα ενοχλητικού, που θα μπορούσαν να βρουν ευρύτερη διάδοση σε σχετικά σύντομες προθεσμίες.

Η Επιτροπή ωστόσο είναι της γνώμης, όπως το αναφέρει και η οδηγία 91/671/ΕΟΚ, ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν ήδη τα απαραίτητα νομοθετικά μέσα για να εξασφαλίσουν τον αυστηρότερο έλεγχο στη χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας στο έδαφός τους.

(1) ΕΕ L 220 της 29.8.1977.

(2) ΕΕ L 373 της 31.12.1991.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2551/99

υποβολή: Christopher Huhne (ELDR) προς την Επιτροπή

(4 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Διαμεσολαβητής για θέματα χρηματοπιστωτικώνπηρεσιών

Θεωρεί η Επιτροπή ικανοποιητική την επάρκεια των διαδικασιών αποζημίωσης των καταναλωτών στην περίπτωση τράπεζας που λειτουργεί μέσω του Internet και η οποία έχει την έδρα της σε κράτος μέλος αλλά δέχεται καταθέσεις από ή χορηγεί δάνεια σε πελάτες άλλων κρατών μελών;

Εάν όχι, προτίθεται ναποβάλει προτάσεις για ένδικα μέσα αποζημίωσης των καταναλωτών/δανειοληπτών/καταθετών όπως π.χ. τη δημιουργίαπηρεσίας διαμεσολαβητή στο Ηνωμένο Βασίλειο ή άλλους μηχανισμούς «ήπιας» νομοθεσίας που δεν θα απαιτούν από τον ενδιαφερόμενο να ασκήσει αγωγή στο κράτος μέλος όπου έχει την έδρα της η τράπεζα;

Απάντηση του κ. Bolkestein Εξ ονόματος της Επιτροπής

(24 Φεβρουαρίου 2000)

Η δυνατότητα εξώδικης επίλυσης διαφοράς καταναλωτή σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ μιας τράπεζας και του πελάτη τηςπάρχει σχεδόν σε όλα τα κράτη μέλη. Τα συστήματα αυτά, επίσης, καλύπτουν συνήθως τραπεζικέςπηρεσίες που προσφέρονται μέσω του Internet. Όσον αφορά τις διασυνοριακές συναλλαγές, ηφιστάμενη κατάσταση δεν είναι ικανοποιητική, δεδομένου ότιπάρχει σε πολύ μικρό βαθμό διασυνοριακή συνεργασία μεταξύ των διαδίκων.

Όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα δράσης για την εφαρμογή του πλαισίου για τις χρηματοπιστωτικές αγορές(1) η Επιτροπή ενθαρρύνει τη συνεργασία μεταξύ των δύο αυτών φορέων, προκειμένου να επιλυθούν οι διασυνοριακές διαφορές με την ανάπτυξη δικτύου καταγγελιών σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η λειτουργία του δικτύου αυτού θα βασίζεται στη σύσταση της Επιτροπής αριθ. 98/257 της 30.3.1998 σχετικά με τις αρχές που διέπουν τα αρμόδια όργανα για την εξώδικη επίλυση των διαφορών κατανάλωσης(2).

Μια πρώτη συνάντηση για την επίλυση διασυνοριακών διαφορών πραγματοποιήθηκε με εκπροσώπους εθνικών οργάνων καταγγελιών στον τραπεζικό και ασφαλιστικό κλάδο τον Οκτώβριο του 1999 και μια δεύτερη τον Φεβρουάριο του 2000. Υπήρξε ευρεία στήριξη από πλευράς εθνικών οργάνων για την πραγματική διασυνοριακή συνεργασία. Τα σημεία στα οποία επιτεύχθηκε πρόοδος θα αναφέρονται στην τακτική έκθεση προόδου για το πρόγραμμα εργασίας.

(1) COM(1999)232 τελικό.

(2) COM(98)198 τελικό.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2532/99

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(4 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Ευρωπαϊκό τος Γλωσσών

Στις 19.10.1999 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποδέχθηκε την πρόταση της Επιτρόπου Reding για να ορισθεί το 2001 το Ευρωπαϊκό τος Γλωσσών. Σύμφωνα με τις δηλώσεις της Επιτρόπου στόχος είναι η προστασία των μητρικών γλωσσών της Ευρώπης, η προώθηση της εκμάθησης ξένων γλωσσών, η ευαισθητοποίηση του κοινού. Στο πρόγραμμα για το Ευρωπαϊκό τος Γλωσσών έχουν συμπεριληφθεί οι 11 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα Ιρλανδικά, τα Λουξεμβουργιανά, γλώσσες αναγνωρισμένες σε χώρες μέλη όπως τα Καταλανικά ή τα Βασκικά, καθώς και γλώσσες που μπορούν να προταθούν από ένα κράτος μέλος της Ε.Ε.

Συμφωνεί η Επιτροπή ότι στο πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να έχουν θέση και οι κλασσικές γλώσσες, αρχαία ελληνικά και λατινικά, που αποτελούν σε μεγάλο βαθμό θεμέλιο της ευρωπαϊκής γραμματείας και του πολιτισμού; Δεν θα αποτελούσε αυτό ένα θετικό μήνυμα απέναντι στις τάσεις κατάρρευσης της διδασκαλίας των γλωσσών αυτών στις χώρες μέλη; Θαποστηρίξει η Επιτροπή μία τέτοια πρόταση εφόσον προέλθει από κυβέρνηση χώρας μέλους;

Απάντηση της κυρίας Reding εξ ονόματος της Επιτροπής

(10 Φεβρουαρίου 2000)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε στις 13 Οκτωβρίου 1999 πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(1) για την καθιέρωση του 2001 ως Ευρωπαϊκού Έτους Γλωσσών.

Στόχος του Ευρωπαϊκού Έτους Γλωσσών είναι να ευαισθητοποιηθεί το κοινό στη γλωσσική ποικιλία, να ενθαρρυνθεί η εκμάθηση γλωσσών καθόλη τη διάρκεια του βίου και να διαδοθούν πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες εκμάθησης.

Η γνώση γλωσσών είναι σημαντική κυρίως στο πλαίσιο της προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης κάθε ατόμου, της διαπολιτιστικής κατατανόησης και της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Εξάλλου επιτρέπει στα άτομα να επωφεληθούν από την ελεύθερη κυκλοφορία στην Κοινότητα.

Ενώ το κύριο μήνυμα του έτους δεν θα έπρεπε να αφορά συγκεκριμένες γλώσσες, οι γλώσσες στόχοι ορίζονται πραγματικά στην απόφαση, όπως οι επίσημες γλώσσες, τα ιρλανδικά και τα λουξεμβουργικά, καθώς και οι άλλες γλώσσες που έχουν αναγνωρισθεί από τα κράτη μέλη.

(1) COM(1999)485 τελικό.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2087/99

υποβολή: Dirk Sterckx (ELDR) προς την Επιτροπή

(19 Νοεμβρίου 1999)

Θέμα: Η εφαρμογή της οδηγίας περί συσκευασίας στα καλλωπιστικά φυτά

Ούτε η οδηγία 94/62/ΕΚ(1), ούτε το ερμηνευτικό σημείωμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις 10 Ιουνίου 1999, επιτρέπουν να αποφασισθεί οριστικά εάν οι γλάστρες μπορούν να θεωρηθούν ως συσκευασία με την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1 και εμπίπτουν στο πεδίο εγαρμογής της εν λόγω οδηγίας. Ως αποτέλεσμα τούτου, κάθε κράτος μέλος οφείλει από μόνο του να αποφασίσει ποιές γλάστρες έχουν σαφή λειτουργικό ρόλο και ποιές χρησιμοποιούνται κυρίως ως συσκευασία. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε αλληλοαποκλίνουσες καταστάσεις στα κράτη μέλη. Στόχος της οδηγίας περί συσκευασίας, όπως ορίζεται στο άρθρο 1 της Οδηγίας 94/62/ΕΚ είναι ωστόσο η εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και η αποφυγή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού.

Δεν φοβάται η Επιτροπή ότι οι αλληλοαποκλίνουσες ερμηνείες της έννοιας «συσκευασία»μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού μεταξύ των ανθοκόμων των διαφόρων κρατών μελών;

Είναι η Επιτροπή σε θέση να διευκρινίσει εάν οι γλάστρες που «δεν προορίζονται ναποδεχθούν το φυτό εφ' όρου ζωής» θεωρούνται ή όχι ως συσκευασία; Θα ήταν δυνατόν να ερμηνευθεί η οδηγία κατά τρόπον ώστε να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας όλες οι γλάστρες;

Μπορεί να ανακοινώσει η Επιτροπή σε ποιά κράτη μέλη οι γλάστρες θεωρούνται ως συσκευασία με την έννοια της οδηγίας 94/62/ΕΚ και σε ποιά όχι;

(1) ΕΕ L 365 της 31.12.1994, σελ. 10.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Ιανουαρίου 2000)

Ο ορισμός της συσκευασίας απεδείχθη δύσκολο να δοθεί σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, όπως οι γλάστρες. Η Επιτροπή γνωρίζει ότι διαφορετικές ερμηνείες της έννοιας της συσκευασίας μπορούν να οδηγήσουν σε στρέβλωση της αγοράς. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή συνεργάστηκε επί του θέματος με εμπειρογνώμονες των κρατών μελών. Η έκβαση των εν λόγω διαβουλεύσεων είναι ότι θα ήταν χρήσιμο να συμπληρωθεί ο παρών ορισμός με νέες τεχνικές κατευθυντήριες γραμμές που θα προσαρτηθούν στην οδηγία. Οι εν λόγω τεχνικές κατευθυντήριες γραμμές θα βασίζονται στα αποτελέσματα της ανταλλαγής απόψεων που διεξήχθη στο πλαίσιο του διαρθρωτικού διαλόγου μεταξύ όλων όσων εμπλέκονται στην αλυσίδα της συσκευασίας κράτη μέλη, βιομηχανία, μη κυβερνητικοί οργανισμοί για το περιβάλλον (ΜΚΟ) και καταναλωτές.

Ο ορισμός της συσκευασίας πουπάρχει στην οδηγία 94/62/ΕΚ της 20ης Δεκεμβρίου 1994 για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας μπορεί να ερμηνευθεί μόνο από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Δεν διατίθεται επί του παρόντος εξαντλητικός κατάλογος των διαφόρων ερμηνειών των γλαστρών ως «»συσκευασιών'’ στα κράτη μέλη.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2589/99

υποβολή: Richard Corbett (PSE) προς την Επιτροπή

(11 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Ενημέρωση αδειών οδήγησης

Δεδομένου ότι δεν απαιτείται πλέον η ανταλλαγή της άδειας οδήγησης όταν ο κάτοχος μετεγκαθίσταται σε άλλο κράτος μέλος, ποιες εθνικές αρχές έχουν τώρα την ευθύνη για την ενδεχόμενη απαιτούμενη ενημέρωση της άδειας (π.χ. αλλαγή διευθύνσεως κατοικίας);

Γνωρίζει η Επιτροπή ότι το ζήτημα αυτό έχει δημιουργήσει προβλήματα, με το κράτος κατοικίας να ισχυρίζεται ότι η αρμοδιότητα για την ενημέρωση της άδειας ανήκει στο κράτος προέλευσης, και το κράτος προέλευσης να λέγει ότι αρμόδιο είναι το νέο κράτος κατοικίας; Εάν ναι, τι οδηγίες θα είχε να δώσει στους πολίτες η Επιτροπή;

Απάντηση της κας de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής

(31 Ιανουαρίου 2000)

Η οδηγία 91/439/ΕΟΚ της 29ης Ιουλίου 1991 για την άδεια οδήγησης(1) προβλέπει αποκλειστική νομική αρμοδιότητα του κράτους μέλους της συνήθους κατοικίας σε περίπτωση αντικατάστασης και ανανέωσης αδειών, σε περίπτωση εφαρμογής των εθνικών διατάξεων του ποινικού δικαίου και των αστυνομικών διατάξεων και σε περίπτωση εκούσιας αντικατάστασης της άδειας. Περαιτέρω, η οδηγία 91/439/ΕΟΚ προβλέπει ότι το κράτος μέλος της συνήθους κατοικίας μπορεί να εφαρμόζει τους εθνικούς του κανόνες, για το διάστημα ισχύος της άδειας, επί όλων των κατόχων αδειών στην επικράτειά του.

Μόνο το κράτος μέλος της συνήθους κατοικίας μπορεί να διεξάγει όλες τις διοικητικές διαδικασίες σχετικά με την προαναφερθείσα αρμοδιότητα, συμπεριλαμβανομένης συνεπώς της ενημέρωσης της άδειας σχετικά με ενδεχόμενες αλλαγές διεύθυνσης. Το εκδίδον κράτος μέλος χάνει την αρμοδιότητά του σχετικά με την έκδοση αδειών, εφόσον ο οδηγός εγκαθιστά την συνήθη κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος, το δε κράτος μέλοςποδοχής έχει την ευθύνη των οιωνδήποτε εθνικών διοικητικών διατάξεων εφαρμόζει στον οδηγό που εγκαθιστά την συνήθη κατοικία του στην επικράτειά του.

(1) ΕΕ L 237 της 24.8.1991.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2668/99

υποβολή: Roberta Angelilli (UEN) προς την Επιτροπή

(12 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Ρυθμίσεις για τα διαφημιστικά μηνύματα κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου

Στην Ιταλία, μια από τις μεγάλες επίκαιρες συζητήσεις επικεντρώθηκε στις ίσες ευκαιρίες στον τομέα της τηλεοπτικής διαφήμισης κατά την προεκλογική εκστρατεία. Πράγματι, ήδη από τις προσεχείς νομαρχιακές εκλογές για τα κόμματα και τους μεμονωμένους πολιτικούς, θα μπορούσε να ισχύσει η απαγόρευση διακοπής των τηλεοπτικών προγραμμάτων με διαφημιστικά μηνύματα. Τα διαφημιστικά μηνύματα, βάσει του σχεδίου νόμου που παρουσίασε η ιταλική κυβέρνηση, θα μπορούσαν να επιτραπούν μόνο στις τοπικές ιδιωτικές τηλεοράσεις. Στα εθνικά δίκτυα αντίθετα, προβλέπεται να παραχωρούνται στα κόμματα αυτοδιαχειριζόμενοι διαφημιστικοί χώροι που θα εκπέμπονται μεταξύ δύο τηλεοπτικών προγραμμάτων.

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω μπορεί η Επιτροπή να αναφέρει:

1. Πώς προσανατολίζονται τα άλλα κράτη μέλη κατά την προεκλογική εκστρατεία;

2. Υπάρχουν σχετικές οδηγίες ΕΕ;

3. Ποια είναι η γνώμη της;

Απάντηση της κας Reding εξ ονόματος της Επιτροπής

(29 Φεβρουαρίου 2000)

Η οδηγία 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 3ης Οκτωβρίου 1989 για το συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την άσκηση τηλεοπτικών δραστηριοτήτων(1), η οποία τροποποιήθηκε από την οδηγία 97/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 30 Οκτωβρίου 1997(2), περιέχει διατάξεις σχετικά με την τηλεοπτική διαφήμιση, τη χορηγία και την τηλεαγορά. Ωστόσο αυτές οι διατάξεις δεν διέπουν τις πολιτικές εκπομπές ούτε τις διαφημίσεις πολιτικού χαρακτήρα, αλλά αφορούν τα εμπορικής φύσης διαφημιστικά μηνύματα χωρίς καμία χρονική διάκριση. Δεν έχουνποβληθεί στην Επιτροπή καταγγελίες σχετικά με διατάξεις στα κράτη μέλη παρόμοιες με αυτές που αναφέρει ο κ. βουλευτής. Η ισχύουσα κοινοτική νομοθεσία σε αυτό τον τομέα δεν προβλέπει την εξέταση εθνικής νομοθεσίας που βρίσκεται στο στάδιο του σχεδιασμού όπως αυτή που αφορά η ερώτηση, εκτός εάν το

κείμενο περιέχει διατάξεις που αφορούν ειδικά τιςπηρεσίες της κοινωνίας των πληροφοριών, οι οποίες πρέπει για το λόγο αυτό να κοινοποιούνταιποχρεωτικά προηγουμένως, σύμφωνα με την οδηγία 98/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22 Οκτωβρίου 1998 για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και κανονισμών(3) (όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 98/48/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20 Οκτωβρίου 1998(4)).

(1) ΕΕ L 298 της 17.10.1989.

(2) ΕΕ L 202 της 30.7.1997.

(3) ΕΕ L 204 της 21.7.1998.

(4) ΕΕ L 217 της 5.8.1998.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2792/99

υποβολή: Ulpu Iivari (PSE) προς την Επιτροπή

(18 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Προορισμός των προγραμμάτων συνεργασίας στην ανάπτυξη στη Νικαράγουα

Σε ορισμένες αξιολογήσεις των προγραμμάτων στον τομέα της συνεργασίας για την ανάπτυξη τα οποία χρηματοδοτούνται από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Νικαράγουα, η προσοχή επικεντρώνεται στο γεγονός ότι οι δικαιούχοι των προγραμμάτων δεν ήταν μόνον οι πτωχότεροι των πολιτών αλλά και άτομα που ανήκαν σε κύκλους που πρόσκεινται στην κυβέρνηση καθώς και επιχειρήσεις ιδιοκτησίας κυβερνητικών κύκλων. Επιπλέον, προγράμματα είχαν ως προορισμό περιφέρειες στις οποίες η σημερινή κυβέρνηση διαθέτει πολλούς οπαδούς, παρ όλον ότιπήρχαν αδήριτες ανάγκες σε άλλες περιοχές.

Δημιουργήθηκαν παρόμοια προβλήματα στα προγράμματα που χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Νικαράγουα, και, στην περίπτωση αυτή, σε ποιές δράσεις προέβη η Επιτροπή για να τεθεί τέρμα στα εν λόγω προβλήματα;

Απάντηση του κ. Patten εξ ονόματος της Επιτροπής

(4 Φεβρουαρίου 2000)

Τα έργα συνεργασίας που εκτελεί η Επιτροπή στη Νικαράγουα εξετάζονται προς το παρόν λεπτομερώς προκειμένου να προσδιοριστούν οι περιοχές προτεραιότητας των παρεμβάσεων σε σχέση με τις ανάγκες που εντοπίζονται και τους επιδιωκόμενους στόχους. Οι δικαιούχοι της κοινοτικής βοήθειας είναι συνεπώς οι κάτοικοι των περιοχών όπου πραγματοποιούνται οι παρεμβάσεις, οι οποίες πληρούν τα κριτήρια και τους στόχους των έργων. Για να εξασφαλιστεί καλή εφαρμογή των αρχών αυτών και σωστή εκτέλεση των έργων, βάσει των συμφωνηθέντων, η Επιτροπή εφαρμόζει, στην περίπτωση των μεγάλων έργων, σύστημα χαρακτηριζόμενο από την παρουσία Ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων, στο πλαίσιο μονάδας διαχείρισης έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η σωστή παροχή της κοινοτικής βοήθειας. Επιπλέον, η παρουσία αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Μανάγκουα διευκολύνει την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων και καθιστά δυνατή την ενίσχυση του επιτόπου ελέγχου. Χάρη στο σύστημα αυτό, η Επιτροπή, προέβη κατ' επανάληψη σε διαβήματα προς την κυβέρνηση της Νικαράγουας με στόχο την πλήρη συμμόρφωση στους συμβατικούς όρους χρηματοδότησης πουπεγράφησαν με την Επιτροπή.
ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2753/99

υποβολή: Ole Krarup (EDD) προς την Επιτροπή

(18 Ιανουαρίου 2000)

Θέμα: Εγκληματική χρήση των μεγάλων τραπεζογραμματίων ευρώ

Έρευνες που διεξήχθησαν στις ΗΠΑ έδειξαν ότι, από το σύνολο των τραπεζογραμματίων των 100 δολαρίων που έχουν τυπωθεί, ένα μέρος μόνον χρησιμοποιείται στην επίσημη εγχώρια οικονομία των ΗΠΑ, γεγονός που οδηγεί στο λογικό συμπέρασμα ότι ταπόλοιπα εισέρχονται με άλλους τρόπους σε άλλες μορφές οικονομίας, χρησιμοποιούμενα, μεταξύ άλλων, στη μαύρη οικονομία και ως μέσο συναλλαγών στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών.

Μπορεί η Επιτροπή να αναφέρει σε ποιους προβληματισμούς έχει προβεί όσον αφορά τα μεγάλα τραπεζογραμμάτια του ευρώ (τα οποία μπορεί να έχουν πέντε φορές την αξία του μεγαλύτερου σε κυκλοφορία τραπεζογραμματίου σε δολάρια), λαμβάνονταςπόψη το διεθνή ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει το ευρώ σε εγκληματικά κυκλώματα, και συγκεκριμένα ως μέσο για την πληρωμή ναρκωτικών;

Απάντηση του κ. Solbes Mira Εξ ονόματος της Επιτροπής

(25 Φεβρουαρίου 2000)

Ορισμένα συμμετέχοντα κράτη μέλη Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες και Αυστρία διαθέτουν ήδηψηλής αξίας τραπεζογραμμάτια της τάξης των 200 έως και 600. Στη Γερμανία κυκλοφορεί, για παράδειγμα, τραπεζογραμμάτιο 1000 DM. Εξάλλου, μέρος τουλάχιστον του πληθυσμού της Ευρώπης είναι συνηθισμένο να χρησιμοποιείψηλής αξίας τραπεζογραμμάτια για συναλλαγές και ως αποθετικό μέσο. Ως προς το συγκεκριμένο θέμα, συνεπώς, τα τραπεζογραμμάτιαψηλής αξίας σε ευρώ αντικαθιστούν ορισμένα τραπεζογραμμάτιαψηλής αξίάς εθνικών νομισμάτων.

Τα τραπεζογραμμάτια σε ευρώ θα κυκλοφορήσουν, από τη στιγμή που θα εισαχθούν στην αγορά, σε σημαντικές ποσότητες και έξω από τη ζώνη του ευρώ, δεδομένου ότι το ευρώ είναι ένα από τα σημαντικότερα νομίσματα του κόσμου. Είναι δύσκολο, βεβαίως, να αξιολογηθεί σε ποιο βαθμό θα χρησιμοποιηθεί σε παράνομες συναλλαγές.

Είναι ακόμη δυσκολότερο να προβλεφθεί κατά πόσον τα τραπεζογραμμάτια των 200 και των 500 θα επηρεάσουν κατά οποιοδήποτε τρόπο τη χρήση της μορφής αυτής. Στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνει σωστά το Αξιότιμο μέλος, το δολάριο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παραοικονομία και τη διακίνηση ναρκωτικών, παρά την περιορισμένη κλίμακα τραπεζογραμματίων μεψηλή ονομαστική αξία.

Η Επιτροπή θα καταβάλει προσπάθειες, στα όρια των αρμοδιοτήτων της, ώστε να εντοπισθεί οποιαδήποτε ένδειξη δυσανάλογης χρήσης τραπεζογραμματίων του ευρώ σε παράνομες συναλλαγές μετά από το 2001.