ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2262/02

υποβολή: Anne Jensen (ELDR) προς την Επιτροπή

(24 Ιουλίου 2002)

Θέμα: Προκήρυξη διαγωνισμών για εκκλησιαστικά όργανα στην ΕΕ

Την 1η Ιουνίου 2001, ο συντάκτης της παρούσαςπέβαλε γραπτή ερώτηση στην Επιτροπή σχετικά με την προκήρυξη διαγωνισμών για εκκλησιαστικά όργανα στην ΕΕ (E-1583/01(1)).

Στην απάντησή της με ημερομηνία 18 Ιουλίου 2001, η Επιτροπή αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι δεν διαθέτει ακόμη επαρκείς πληροφορίες για να αξιολογήσει αν οι γερμανικές και σουηδικές εκκλησίεςπάγονται

στην οδηγία 93/36/ΕΟΚ(2) του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί του συντονισμού των διαδικασιών ανάθεσης δημοσίων συμβάσεων προμηθειών (εφεξής αποκαλούμενη η οδηγία). Ωστόσο,ποσχόταν να διερευνήσει τηνπόθεση το ταχύτερο δυνατόν και να ενημερώσει τον συντάκτη της ερώτησης για τα αποτελέσματα των ερευνών της.

Ποια ήταν τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των ερευνών πουπεσχέθη η Επιτροπή σχετικά με το αν το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περιλαμβάνει και τις σουηδικές και γερμανικές εκκλησίες· Με άλλα λόγια,ποχρεούνται οι σουηδικές και γερμανικές εκκλησίες να προκηρύσσουν διαγωνισμό για την κατασκευή των εκκλησιαστικών τους οργάνων·

(1) ΕΕ C 340 E της 4.12.2001, σελ. 240.

(2) ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σελ. 1.

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(20 Σεπτεμβρίου 2002)

Ως γενική παρατήρηση, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το κατά πόσο ένας οργανισμός πρέπει ή όχι να θεωρείται οργανισμός δημοσίου δικαίου και κατ' επέκταση αναθέτουσα αρχή με την έννοια που προσδιορίζεται στις οδηγίες δημοσίων συμβάσεων, εξαρτάται από την ανάλυση κάθε περίπτωσης. Είναι απαραίτητο να πληρούνται τρία κριτήρια:

1) ο εν λόγω οργανισμός πρέπει να έχει δημιουργηθεί για την ικανοποίηση συγκεκριμένων αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν έχουν βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα,

2) πρέπει να έχει νομική προσωπικότητα και

3) πρέπει να χρηματοδοτείται κατά το μεγαλύτερο μέρος ή να ελέγχεται κατά άλλο τρόπο από το κράτος ή άλλη δημόσια αρχή(1).

Το τρίτο κριτήριο είναι αυτό που ιδιαιτέρως χρήζει εξέτασης στην περίπτωση αυτή.

Όσον αφορά τη Σουηδία, θα πρέπει να σημειωθεί ότι από την 1η Ιανουαρίου 2000 έχουν επέλθει αλλαγές στη νομοθεσία που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ του σουηδικού κράτους και της εκκλησίας της Σουηδίας (Νόμος περί της Εκκλησίας της Σουηδίας), καθώς επίσης και όσον αφορά το σουηδικό νόμο για τις δημόσιες συμβάσεις. Από την 1η Ιανουαρίου 2000, η εκκλησία έχει διαχωριστεί από το κράτος.

Κατά συνέπεια, ο νόμος για τις δημόσιες συμβάσεις τροποποιήθηκε με αποτέλεσμα οι ενορίες της Εκκλησίας της Σουηδίας και οι θρησκευτικές ενώσεις να μηνποχρεούνται πλέον να εφαρμόζουν τον εν λόγω νόμο παρά μόνον όσον αφορά ενέργειές τους πουπόκεινται στο νόμο περί ενταφιασμού. Ωστόσο, το κράτος της Σουηδίας επιχορηγεί την Εκκλησία για λόγους διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Από τη στιγμή που οι σουηδικές αρχές δεν έχουν ακόμη προσδιορίσει επακριβώς το ποσοστό της εν λόγω επιχορήγησης, η Επιτροπή δεν είναι ακόμη σε θέση να συμπεράνει εάν η Εκκλησία της Σουηδίας θα έπρεπε να θεωρηθεί οργανισμός δημοσίου δικαίου σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες.

Όσον αφορά τη Γερμανία, θα πρέπει, αφενός, ναπογραμμισθεί ότι οι εκκλησίες είναι αυτοχρηματοδοτούμενες, διότι ο εκκλησιαστικός φόρος, παρά το γεγονός ότι συλλέγεται από τις κρατικές οικονομικέςπηρεσίες, δίδεται στη συνέχεια απευθείας στις εκκλησίες και παραμένειπό τη δική τους αυτόνομη διαχείριση. Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί, αφετέρου, ότι οι εκκλησίεςπόκεινται σε νόμιμο κρατικό έλεγχο, αν και περιορισμένο. Το κατά πόσο ένας τέτοιου είδους περιορισμένος έλεγχος πληροί τις προϋποθέσεις που έχουν οριστεί από τις κοινοτικές οδηγίες δημοσίων συμβάσεων αποτελεί ένα ζήτημα που επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Πράγματι, δενπάρχουν μέλη του εκκλησιαστικού συμβουλίου τα οποία διορίζονται από τις δημόσιες αρχές. Η Επιτροπή, για το λόγο αυτό, σκοπεύει να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες προκειμένου να εκτιμήσει καλύτερα την έκταση του κρατικού ελέγχου, προτού προβεί στη διαμόρφωση οριστικής γνώμης όσον αφορά την κατάταξη των εκκλησιών στη Γερμανία ως οργανισμών δημοσίου δικαίου με την έννοια που ορίζουν οι κοινοτικοί κανόνες.

(1) Σύμφωνα με τις οδηγίες για τις δημόσιες συμβάσεις, ως οργανισμός δημοσίου δικαίου νοείται κάθε οργανισμός: — που δημιουργείται για την ικανοποίηση συγκεκριμένων αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν έχουν βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα, — έχει νομική προσωπικότητα και — χρηματοδοτείται κατά το μεγαλύτερο μέρος από το κράτος ή από τις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου, ή η διαχείρισή τουπόκειται σε έλεγχο ασκούμενο από τους οργανισμούς αυτούς, ή όταν περισσότερο από το ήμισυ των μελών του διοικητικού, του διευθυντικού ή του εποπτικού συμβουλίου του διορίζεται από το κράτος, τις περιφερειακές ή τις τοπικές αρχές ή από άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου.