ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-3518/02

υποβολή: Ursula Schleicher (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(3 Δεκεμβρίου 2002)

Θέμα: Σήμανση προϊόντων

Η σήμανση προϊόντων, π.χ. τροφίμων και καλλυντικών, γίνεται όλο και περισσότερο εκτεταμένη. Αυτές οι λεπτομερείς πληροφορίες ωστόσο, οι οποίες απαιτούνται εν μέρει και από τους ίδιους τους καταναλωτές, προκαλούν προβλήματα ως προς την παρουσίασή τους. Αυξάνονται οι διαμαρτυρίες εκ μέρους των καταναλωτών, ότι οι σημάνσεις αναγράφονται μεπερβολικά μικρά γράμματα, με αποτέλεσμα να μην είναι καθόλου ευανάγνωστες, ή ότι η εθνική γλώσσα δεν προβάλλεται ή δενπάρχει καν στα σημειώματα που συνοδεύουν τη συσκευασία.

Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε αυτό το πρόβλημα·

Μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μου διαβιβάσει συνοπτικό κατάλογο με τις κατηγορίες προϊόντων που καλύπτονται από ευρωπαϊκές διατάξεις σχετικά με τη σήμανση, οι οποίες δεν επιτρέπουν πλέον ξεχωριστές εθνικές ρυθμίσεις·

Κατά τη μεταφορά των ευρωπαϊκών διατάξεων σχετικά με τη σήμανση είναι δυνατόν να καθοριστεί ένα συγκεκριμένο για κάθε κράτος μέλος μέγεθος γραμμάτων ή να προωθηθεί η εκάστοτε εθνική γλώσσα·

Απάντηση του κ. Byrne εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Ιανουαρίου 2003)

Ως γενική αρχή, η επισήμανση πρέπει να παρέχει σαφείς, ακριβείς και κατανοητές πληροφορίες σε γλώσσα που καταλαβαίνει εύκολα ο καταναλωτής. Σύμφωνα με τη διατύπωση του άρθρου 2 παράγραφος (1) της οδηγίας 2000/13/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 2000 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων(1), η επισήμανση δεν πρέπει να είναι φύσεως τέτοιας ώστε να οδηγεί σε πλάνη τον αγοραστή. Επιπλέον, το άρθρο 13 αυτής της οδηγίας προβλέπει ότι οιποχρεωτικές ενδείξεις πρέπει να είναι εύκολα κατανοητές και να αναγράφονται σε εμφανή θέση και με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ευδιάκριτες, ευανάγνωστες και ανεξίτηλες. Αυτή η βασική απαίτηση για την ενημέρωση του καταναλωτή στην επισήμανση των προϊόντων επαναλαμβάνεται με διάφορες μορφές σε πολλά σημεία της κοινοτικής νομοθεσίας.

Αναγνωσιμότητα των ετικετών και των φυλλαδίων

Δεδομένης της αρχής που προανέφερα, ο ευανάγνωστος χαρακτήρας μιας ετικέτας είναι αποφασιστικής σημασίας για την εξασφάλιση της πλήρους ενημέρωσης των καταναλωτών. Κατά τη μεταφορά των οδηγιών σχετικά με την επισήμανση, τα κράτη μέλη πρέπει να αξιοποιήσουν στο μέγιστο την αρχή αυτή σύμφωνα με τη Συνθήκη ΕΚ λαμβάνονταςπόψη την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των αγαθών, άρθρο 28 της Συνθήκης ΕΚ. Η διάταξη για το μέγεθος των χαρακτήρων και για την προώθηση της εθνικής γλώσσας παραμένει δυνατή, εάν και εφόσον τα κράτη μέλη δεν εγείρουν τεχνικούς φραγμούς στο εμπόριο, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τη Συνθήκη ΕΚ.

Όσον αφορά την επισήμανση των τροφίμων, η Επιτροπή προέβη πρόσφατα σε εμπεριστατομένη αξιολόγηση των ισχυόντων κανόνων, προκειμένου να διαπιστώσει εάν απαιτούνται τροποποιήσεις στη νομοθεσία ή άλλα μέσα επιβολής, έτσι ώστε να ανταποκριθεί στα αιτήματα των καταναλωτών συμπεριλαμβανομένων των αιτημάτων για την παρουσίαση των ετικετών.

Επιλογή της γλώσσας

Όσον αφορά την επιλογή της γλώσσας που χρησιμοποιείται στην επισήμανση ενός προϊόντος, το άρθρο 16 παράγραφος (1) της οδηγίας 2000/13/ΕΚ προβλέπει ότι απαγορεύεται η εμπορία τροφίμων για τα οποία ορισμένες ενδείξεις στην επισήμανση, δεν αναγράφονται σε γλώσσα εύκολα κατανοητή από τον καταναλωτή. Η παράγραφος 2 του άρθρου αυτού επιτρέπει στα κράτη μέλη, σύμφωνα με τους κανόνες της Συνθήκης ΕΚ, να επιβάλλουν να αναγράφονται αυτές οι ενδείξεις της επισήμανσης σε μια ή περισσότερες γλώσσες που επιλέγουν μεταξύ των επίσημων γλωσσών της Κοινότητας. Το άρθρο 7 παράγραφος (2) της οδηγίας 76/768/EOK, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία του Συμβουλίου 93/35/EOK της 14ης Ιουνίου 1993 σχετικά με τα καλλυντικά προϊόντα(2), επιτρέπει στα κράτη μέλη να απαιτούν όπως αναγράφονται και στην εθνική ή την επίσημη γλώσσα τους ή τις γλώσσες τους, οι ενδείξεις που προβλέπονται ή να αναγράφονται σε γλώσσα εύκολα κατανοητή από τους καταναλωτές.

Η Επιτροπή παρουσίασε την πολιτική της στην ανακοίνωση όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των γλωσσών για την ενημέρωση των καταναλωτών στην Κοινότητα της 10ης Νοεμβρίου 1993(3). Σε αυτήν την ανακοίνωση η Επιτροπή παρουσίασε το κοινοτικό κεκτημένο που ίσχυε μέχρι τότε και έκανε δηλώσεις για τη χρήση της γλώσσας σε σχέση με τον καταναλωτή. Η κοινοτική νομοθεσία ποικίλλει σημαντικά ως προς το βαθμό ρύθμισης της χρήσης της γλώσσας και ως προς το περιθώριο που παρέχει στα κράτη μέλη να καθορίζουν εθνικούς κανόνες. Οι κανόνες για την επισήμανση είναι ιδιαίτερα αυστηροί εφόσον διατίθεται στην αγορά ένα προϊόν που μπορεί να είναι επικίνδυνο. Παραδείγματος χάριν τέτοιες διατάξεις για τη χρήση της γλώσσας περιέχουν τα άρθρα 56 και 63 της οδηγίας 2001/83/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 6ης Νοεμβρίου 2001 περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση(4) ή το άρθρο 5 της οδηγίας 2001/37/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Ιουνίου 2001 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων κρατών μελών σχετικά με την κατασκευή, την παρουσίαση και την πώληση των προϊόντων καπνού(5). Εκτός από ειδικούς τομείς οι οποίοι απαιτούνψηλό βαθμό εναρμόνισης, η Επιτροπή στην ανακοίνωσή της(7) δηλώνει ότι οι κανόνες σχετικά με τις γλώσσες εμπίπτουν φυσικά στην αρμοδιότητα των κρατών μελών (παράγραφος 2) και καθορίζει ορισμένους στόχους για να ενθαρρύνει την ενημέρωση του καταναλωτή σε πολλές γλώσσες και για να εγγυηθεί τη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να αποφασίζουν για γλωσσικά ζητήματα (παράγραφος 43).

Μετά από την απόφαση του Δικαστηρίου των ΕΚ στηνπόθεση C- 369/89, η Επιτροπή δημοσίευσε επιπλέον ερμηνευτική ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τη χρησιμοποίηση των γλωσσών στη διάθεση των τροφίμων σε εμπορίαπό το φως της απόφασης στηνπόθεση Peeters(6) στην οποία εξέφρασε την πεποίθησή της ότι στην επισήμανση των τροφίμων που πωλούνται στον τελικό καταναλωτή, η χρησιμοποίηση όρων σε γλώσσα άλλη από την επίσημη γλώσσα (γλώσσες) του κράτους μέλους στο οποίο διατίθεται το προϊόν, πρέπει στην πράξη να παραμείνει η εξαίρεση (παράγραφος 44).

(1) ΕΕ L 109 της 6.5.2000.

(2) ΕΕ L 151 της 23.6.1993.

(3) COM(93)456 τελικό.

(4) ΕΕ L 311 της 28.11.2001.

(5) ΕΕ L 194 της 18.7.2001.

(6) COM(93)532 τελικό.

(7) COM(93)456 τελικό.