ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1522/96 υποβολή: Cristiana Muscardini (NI) προς την Επιτροπή (17 Iουνίου 1996)

Θέμα: Οδοντοστοματολογία

Στην Ιταλία το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος του οδοντιάτρου αναγνωρίζεται μόνο στους κατόχους διπλώματος ειδικότητος, ενώ η κοινοτική νομοθεσία παρέχει το δικαίωμα αυτό στους πτυχιούχους οδοντιατρικής.

Θεωρεί σκόπιμο η Επιτροπή να καταργήσει η Ιταλία τον κύκλο σπουδών ιατρικής ειδικότητος στην οδοντοστοματολογία ερμηνεύοντας έτσι περιοριστικά τις κοινοτικές οδηγίες;

Μπορεί να αναφέρει η Επιτροπή εάν υπάρχει κάποια κοινοτική διάταξη που επιβάλλει στον ιατρό που έχει δικαίωμα άσκησης του οδοντιατρικού επαγγέλματος την υποχρέωση να εγγράφεται στην επετηρίδα των πτυχιούχων οδοντιατρικής και εάν συμφωνεί προς τις κοινοτικές ρυθμίσεις το γεγονός ότι ένας επαγγελματίας που διαθέτει μόνον ένα πτυχίο και μία επαγγελματική άδεια είναι ταυτοχρόνως εγγεγραμμένος σε δύο διαφορετικές επετηρίδες;

Μπορεί τέλος να αναφέρει εάν θεωρεί πως είναι σύμφωνο προς τις κοινοτικές οδηγίες ένα κράτος μέλος που δεν προγραμματίζει τις ανάγκες του σε πτυχιούχους οδοντιατρικής, προγραμματίζει όμως δια νόμου τις ανάγκες του σε επιστήμονες ειδικευμένους στην οδοντοστοματολογία;

Απάντηση του κ. Monti εξ ονόματος της Επιτροπής (22 Ιουλίου 1996)

Η ιατρική εξειδίκευση στην στοματολογία υπάγεται μόνον στην οδηγία 93/16/ΕΟΚ ((ΕΕ αριθ. L 165 της 7.7.1993. )) σχετικά με τυς ιατρούς και όχι στις οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ ((ΕΕ αριθ. L 233 της 24.8.1978. )) σχετικά με τους οδοντιάτρους. Η οδηγία 93/16/ΕΟΚ δεν θίγει την αρμοδιότητα των κρατών μελών όσον αφορά τη δημιουργία ή την κατάργηση ιατρικών ειδικοτήτων. Για το θέμα αυτό, η Επιτροπή παραπέμπει το αξιότιμο μέλος στην απάντηση που δόθηκε στην γραπτή ερώτηση αριθ. Ε-1324/95 ((ΕΕ αριθ. C 277 της 23.10.1995. )).

Σύμφωνα με τις οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ, οι μόνοι ιατροί που έχουν την άδεια να ασκούν το οδοντιατρικό επάγγελμα στην Ιταλία ως οδοντίατροι, είναι οι ιατροί που πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ, δηλαδή οι κάτοχοι ιταλικών πτυχίων ιατρού -χειρούργου για ιατρικές σπουδές που ξεκίνησαν πριν από τις 28 Ιανουαρίου 1980. Από την απόφαση του Ευρ. Δικαστηρίου της 1ης Ιουνίου 1995 στην υπόθεση C-40/93 - Επιτροπή κατά Ιταλίας ((Συλλογή νομολογίας 1995, σ. Ι-1319. )) απορρέει επίσης ότι τα κράτη μέλη δεν έχουν την εξουσία να επιτρέπουν την άσκηση του οδοντιατρικού επαγγέλματος από κατηγορίες επαγγελματιών που δεν προβλέπονται στις οδηγίες 78/686/ΕΟΚ και 78/687/ΕΟΚ.

Όσον αφορά την εγγραφή στο οδοντιατρικό ή ιατρικό μητρώο και τον αντίστοιχο σύλλογο, ενός ιατρού στον οποίο επιτρέπεται βάσει του άρθορυ 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ να ασκήσει την οδοντιατρική, δεν υπάρχει σχετική κοινοτική διάταξη. Ωστόσο, από το ίδιο άρθρο απορρέει ότι για να εγκατασταθούν ως οδοντίατροι σε άλλο κράτος μέλος, οι πτυχιούχοι ιατροί και χειρούργοι οφείλουν να υποβάλουν στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους υποδοχής βεβαίωση των ιταλικών αρχών ότι δικαιούνται να ασκήσουν το οδοντιατρικό επάγγελμα υπό τους ίδιους όρους με τους κατόχους ιταλικού πτυχίου οδοντιάτρου. Η εγγραφή των ιατρών στο ίδιο μητρώο και σύλλογο με τους οδοντιάτρους φαίνεται ότι αποτελεί μέρος των εν λόγω όρων.

Όσον αφορά την ταυτόχρονη εγγραφή σε δύο συλλόγους και μητρώα βάσει ενός και του αυτού πτυχίου και μίας και μοναδικής αδείας ασκήσεως επαγγέλματος, το κοινοτικό δίκαιο και πάλι δεν κάνει ρητή μνεία. Εντούτοις, η διπλή εγγραφή δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή, διότι η εγγραφή σε έναν επαγγελματικό σύλλογο συνδέεται στενά με την άσκηση της αντίστοιχης επαγγελματικής δραστηριότητας. Ο σχετικός επαγγελματίας είτε είναι ιατρός (έστω και ιατρός-στοματολόγος) είτε πληροί τα κριτήρια του άρθρου 19 της οδηγίας 78/686/ΕΟΚ και θεωρείται οδοντίατρος. Όσον αφορά τους ιατρούς, ακόμη και τους ειδικευμένους στην στοματολογία, οι οποίοι ξεκίνησαν τις σπουδές τους μετά τις 28 Ιανουαρίου 1980, υπάγονται αποκλειστικά στην οδηγία περί «ιατρών» και ως εκ τούτου επιτρέπεται να εγγράφονται μόνον στο ιατρικό μητρώο και τον ιατρικό σύλλογο.

Όσον αφορά τον προγραμματισμό από μέρους των κρατών μελών των αναγκών τους σε ειδικευμένους στην στοματολογία ιατρούς, αλλά όχι και των αναγκών τους σε οδοντιάτρους, πρόκειται για κάτι που δεν αντίκειται στην κοινοτική νομοθεσία η οποία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να λαμβάνουν παρόμοια μέτρα.