ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2479/02

υποβολή: Chris Davies (ELDR) προς την Επιτροπή

(6 Σεπτεμβρίου 2002)

Θέμα: Οδηγία 1999/31/ΕΚ περίγειονομικής ταφής των αποβλήτων: επικίνδυνα απόβλητα

Μπορεί η Επιτροπή να επιβεβαιώσει ότι, σύμφωνα με την οδηγία 1999/31/ΕΚ(1) περίγειονομικής ταφής των αποβλήτων, παλαιές συσκευές τηλεόρασης κατατάχθηκαν στην κατηγορία των επικίνδυνων αποβλήτων τον Ιανουάριο του 2002·

Από πότε τα κράτη μέλη γνώριζαν ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί·

Από ποια ημερομηνία πρέπει τα κράτη μέλη να εξασφαλίσουν ότι όλα τα επικίνδυνα απόβλητα συλλέγονται από φορείς που έχουν ειδική άδεια και διατίθενται σε χώρους που προορίζονται αποκλειστικά για επικίνδυνα απόβλητα·

Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, ή οιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της ΕΕ, έχει εκφράσει τυχόν ανησυχίες σχετικά με τη δυσκολία συμμόρφωσης με αυτές τις απαιτήσεις σύμφωνα με το σχετικό νομοθετικό χρονοδιάγραμμα·

(1) ΕΕ L 182 της 16.7.1999, σελ. 1.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(3 Οκτωβρίου 2002)

Η ταξινόμηση των αποβλήτων ως επικίνδυνων ή μη επικίνδυνων αποβλήτων έχει θεσπιστεί σύμφωνα με την οδηγία 91/689/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1991, για τα επικίνδυνα απόβλητα(1) και όχι από την οδηγία 1999/31/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Απριλίου 1999, περίγειονομικής ταφής των αποβλήτων. Ένα απόβλητο θεωρείται επικίνδυνο εάν έχει οιεσδήποτε από τις 14 επικίνδυνες ιδιότητες που παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙΙ της οδηγίας 91/689/ΕΟΚ.

Στην περίπτωση μιας παλιάς συσκευής τηλεόρασης, αυτή θεωρείται απόβλητο όσον αφορά τον ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Ο εν λόγω εξοπλισμός αποτελείται από διαφορετικά κατασκευαστικά στοιχεία, μερικά από τα οποία μπορεί να περιέχουν επικίνδυνες ουσίες, όπως κάδμιο και οξείδιο του μολύβδου στις λυχνίες καθοδικών ακτίνων της οθόνης. Μια παλιά συσκευή τηλεόρασης η οποία περιέχει επικίνδυνα κατασκευαστικά στοιχεία είναι ένα επικίνδυνο απόβλητο σύμφωνα με τους σκοπούς της οδηγίας 91/689/ΕΚ και ταξινομείται στο λήμμα με τον κωδικό 16 02 13* της απόφασης 2000/532/ΕΚ(2) της Επιτροπής, όπως αυτή τροποποιήθηκε(3), η οποία θεσπίζει τον κοινοτικό κατάλογο με τις κατηγορίες αποβλήτων. Αντιθέτως, μια τηλεοπτική συσκευή από την οποία έχουν αφαιρεθεί όλα τα επικίνδυνα κατασκευαστικά στοιχεία μπορεί να θεωρηθεί μη επικίνδυνο απόβλητο(4). Ως γενική παρατήρηση θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η κοινοτική στρατηγική για τη διαχείριση αποβλήτων έχει προσπαθήσει να προωθήσει την ανακύκλωση και την ανάκτηση αποβλήτων από τα είδη ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού(5). Αυτό αποκρυσταλλώνεται στην ειδική πρόταση οδηγίας της Επιτροπής για τα απόβλητα από τα είδη ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού(6), η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο της επιτροπής συμβιβασμού. Η εν λόγω πρόταση έχει σκοπό να απαιτήσει από τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν τη συλλογή και τον διαχωρισμό των επικίνδυνων κατασκευαστικών στοιχείων από τέτοια είδη εξοπλισμού, προκειμένου να διασφαλίσουν την ασφαλή διάθεσή τους, καθώς επίσης και να προωθήσουν την ανακύκλωση τωνπόλοιπων εξαρτημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, μια παλιά συσκευή τηλεόρασης, η οποία περιλαμβάνει πολύτιμαλικά, όπως ανακτήσιμα μέταλλα, πρέπει να μην καταλήξει αμέσως στον χώρογειονομικής ταφής, αλλά αντιθέτως πρέπει ναποβληθεί προηγουμένως στις κατάλληλες εργασίες αποσυναρμολόγησης και ανακύκλωσης.

Η ταξινόμηση των αποβλήτων που προέρχονται από τα είδη ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού τα οποία περιέχουν επικίνδυνα κατασκευαστικά στοιχεία ως επικίνδυνων αποβλήτων θεσπίστηκε τον Μάιο του 2000 με την απόφαση 2000/532/ΕΚ της Επιτροπής, χωρίς αντιρρήσεις εκ μέρους των κρατών μελών επί του συγκεκριμένου ειδικού λήμματος για τα απόβλητα και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2002. Οι προηγούμενες διαβουλεύσεις με τα κράτη μέλη, οι οποίες οδήγησαν στην εν λόγω απόφαση, είχαν κρατήσει τρία χρόνια έως τον Μάιο του 2000.

Ηποχρέωση τα επικίνδυνα απόβλητα να παραδίδονται σε μια επιχείρηση η οποία οφείλει να διαθέτει άδεια διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων θεσπίζεται με την οδηγία 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε(7), σε συνάρτηση με την οδηγία 91/689/ΕΟΚ. Οι εν λόγω διατάξεις τέθηκαν σε ισχύ το 1977 και το 1993 αντιστοίχως.

Μια από τις πλέον σημαντικές αρχές της οδηγίας 1999/31/ΕΚ είναι ότι τα επικίνδυνα απόβλητα πρέπει να μην τοποθετούνται στον χώρογειονομικής ταφής μαζί με τα μη επικίνδυνα απόβλητα, προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφαλής και σωστή από περιβαλλοντική άποψηγειονομική ταφή (απαγόρευση της μικτής διάθεσης). Αυτό ισχύει από τις 16 Ιουλίου 2001. Πράγματι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε το 1996 την κοινή θέση του Συμβουλίου, εν μέρει διότι παρέλειψε τη θέσπιση αυστηρής απαγόρευσης της μικτής διάθεσης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν το μόνο κράτος μέλος που δενποστήριξε την απαγόρευση της μικτής διάθεσης. Προκειμένου να διευκολυνθεί η εφαρμογή της εν λόγω απαίτησης, παραχωρήθηκε στα κράτη μέλη μεταβατική περίοδος έως τις 16 Ιουλίου 2004 κατ' εφαρμογήν της οδηγίας για τους χώρουςγειονομικής ταφής, η οποία αφορά τους χώρουςγειονομικής ταφής που λειτουργούν ήδη πριν από τις 16 Ιουλίου 2001.

(1) ΕΕ L 377 της 31.12.1991.

(2) Απόφαση 2000/532/ΕΚ της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου 2000, η οποία αντικαθιστά την απόφαση 94/3/ΕΚ για τη θέσπιση καταλόγου αποβλήτων σύμφωνα με το άρθρο 1 στοιχείο α) της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί αποβλήτων και της απόφασης 94/904/ΕΚ του Συμβουλίου για τη θέσπιση καταλόγου αποβλήτων σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 4 της οδηγίας 91/689/ΕΟΚ του Συμβουλίου για τα επικίνδυνα απόβλητα, ΕΕ L 226 της 6.9.2000.

(3) όπως τροποποιήθηκε από τις αποφάσεις της Επιτροπής 2001/118/ΕΚ της 16ης Ιανουαρίου 2001 και 2000/119/ΕΚ της 22ας Ιανουαρίου 2001 (ΕΕ L 47 της 16.2.2001) και την απόφαση 2001/573/ΕΚ του Συμβουλίου της 23ης Ιουλίου 2001 (ΕΕ L 203 της 28.7.2001).

(4) Βλ. λήμμα 16 02 14 της απόφασης 2000/532/ΕΚ της Επιτροπής.

(5) Βλ. π.χ τμήμα 3.3 του COM(96)399 τελικό, ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την επανεξέταση της κοινοτικής στρατηγικής διαχείρισης των αποβλήτων.

(6) ΕΕ C 365 E της 19.12.2000.

(7) ΕΕ L 194 της 25.7.1975, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Μαρτίου 1991 (ΕΕ L 78 της 26.3.1991) και την απόφαση 96/350/ΕΚ της Επιτροπής της 24ης Μαΐου 1996 (ΕΕ L 135 της 6.6.1996).