ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0558/02

υποβολή: Alexandros Alavanos (GUE/NGL) προς την Επιτροπή

(27 Φεβρουαρίου 2002)

Θέμα: Λανθασμένη αναγνώριση ονομάτων από τον τρόπο εγγραφής στα δημόσια έγγραφα

Μεγάλα προβλήματα δημιουργούνται με την μετατροπή των ελληνικών χαρακτήρων των ονομάτων σε λατινικούς, από τις ελληνικές δημόσιεςπηρεσίες (εκδόσεις νέων ταυτοτήτων, διαβατηρίων, διπλωμάτων κλπ), ειδικά για τους έλληνες πολίτες που έχουν ξενικής προέλευσης ονόματα. Το ειδικό πρότυπο που εφαρμόζεται — ΕΛΟΤ 743 — του Ελληνικού Οργανισμού Τυποποίησης δεν φαίνεται να καλύπτει όλες τις περιπτώσεις των γραμμάτων που έχουν διαφορετική προφορά από την μία χώρα στην άλλη. Για παράδειγμα, ελληνίδαπήκοος παντρεμένη με γερμανό ονόματι WEBER, στα ελληνικά είχε το όνομα ΒΕΜΠΕΡ και με την αναγραφή με τα νέα πρότυπα με λατινικούς χαρακτήρες, εμφανίζεται ως VEMPER.

H κατάσταση αυτή έχει ως αποτέλεσμα πολίτες με ελληνικά έγγραφα πιστοποίησης ταυτότητας να εμφανίζονται με διπλό όνομα στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να έχουν σημαντικές περιπλοκές και ταλαιπωρίες σε θέματα όπως ασφαλιστικά, συντάξεις, καταθέσεις κλπ.

Δεδομένου ότι η κατάσταση αυτή προκαλεί εμπόδιο στην ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης ελλήνων πολιτών στις άλλες 14 χώρες της Ευρ. Ένωσης που χρησιμοποιούν λατινικούς χαρακτήρες, ερωτάται η Επιτροπή τι παρεμβάσεις θα κάνει προς τις ελληνικές αρχές ώστε να εξασφαλισθεί η πανομοιότυπη αναγραφή του μεταφερμένου από την ελληνική, ξενικής προέλευσης ονόματος με το αρχέτυπό του.

Απάντηση του κ. Vitorino εξ ονόματος της Επιτροπής

(3 Απριλίου 2002)

Στην απόφασή του της 30ής Μαρτίου 1993 στηνπόθεση C-168/91(1), το Δικαστήριο αναγνώρισε (σημείο 14) ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν τις λεπτομέρειες της με λατινικούς χαρακτήρες γραφής ελληνικού ονοματεπωνύμου, διά της νομοθετικής ή της διοικητικής οδού και σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπονται από τις διεθνείς συμβάσεις που έχουν συνάψει στον τομέα των ληξιαρχικών πράξεων. Επομένως, εναπόκειται στην Ελλάδα να καθορίζει τις λεπτομέρειες της με λατινικούς χαρακτήρες γραφής ελληνικού ονοματεπωνύμου ή αντιστρόφως, με τήρηση των κανόνων που προβλέπονται από τις διεθνείς συμβάσεις που έχει συνάψει στον τομέα των ληξιαρχικών πράξεων.

Ωστόσο, το Δικαστήριο, με την ίδια απόφαση (σημεία 15 έως 17), απεφάνθη ότι οι κανόνες αυτού του είδους πρέπει να θεωρούνται ασυμβίβαστοι προς τη Συνθήκη μόνο στο μέτρο που η εφαρμογή τους δημιουργεί τέτοια αμηχανία για τον Έλληναπήκοο ώστε να βλάπτει, πράγματι, την ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος εγκατάστασης. Αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με το Δικαστήριο, στην περίπτωση κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος είναιποχρεωμένος να χρησιμοποιεί γραφή του ονοματεπωνύμου του προκύπτουσα από τον μεταγραμματισμό στα ληξιαρχικά βιβλία, αν η εν λόγω γραφή είναι τοιαύτη ώστε η προφορά να αλλοιώνεται και αν η παραμόρφωση αυτή τον εκθέτει στον κίνδυνο οι ενδεχόμενοι πελάτες του να πάθουν σύγχυση περί τα πρόσωπα.

Κατά συνέπεια, κάθε πολίτης της Ένωσης έχει το δικαίωμα να απαιτεί από τις ελληνικές αρχές τον μεταγραμματισμό του λατινικού ονοματεπωνύμου του σε ελληνικούς χαρακτήρες κατά τρόπο που να μην αλλοιώνεται η προφορά του και η παραμόρφωσή του να μην τον εκθέτει σε κίνδυνο σύγχυσης. Ενδεχομένως, θα μπορούσε να απαιτήσει να μην γραφεί το ονοματεπώνυμό του με ελληνικούς χαρακτήρες ή να τεθούν δύο γραφές με ελληνικούς και λατινικούς χαρακτήρες, η μία δίπλα στην άλλη, τουλάχιστον στα έγγραφα που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν σε άλλο κράτος μέλος, προκειμένου να αποφευχθούν προβλήματα συγχύσεων.

(1) Συλλογή νομολογίας 1993, σ. I-01191.