ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-0036/02

υποβολή: Luciano Caveri (ELDR) προς την Επιτροπή

(23 Ιανουαρίου 2002)

Θέμα: Χρήση του όρου ορεινός στα αγροτικά προϊόντα

Ο ιταλικός νόμος αριθμός 97 της 31ης Δεκεμβρίου 1994 για τις νέες διατάξεις που διέπουν τις ορεινές περιοχές, προέβλεπε στο άρθρο 15 σειρά μέτρων για τη σήμανση συγκεκριμένων αγροτικών ειδών διατροφής ως προϊόντων των ιταλικών ορεινών περιοχών. Ο νόμος αυτός ακυρώθηκε κατόπιν παρεμβάσεως της Επιτροπής με την αιτιολογία ότι δεν ήταν συμβατός με τα συστήματα DOP και IGP που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία.

Τελευταία στη Γαλλία, με τη διάταξη 2000-1231 της 15ης Δεκεμβρίου 2000, ρυθμίστηκε η χρήση του όρου ορεινός για τα αγροτικά είδη διατροφής κατόπιν εγκρίσεως από την Επιτροπή.

Λαμβάνονταςπόψη τα ανωτέρω, δύναται η Επιτροπή:

- να διευκρινίσει εάν και μέχρι ποίου βαθμού διαφέρουν μεταξύ τους οι δύο προαναφερθείσες διατάξεις,

- να αναφέρει ποιες τροποποιήσεις πρέπει να επιφέρει η Ιταλία στον Νόμο του 1994 ώστε οι κοινοτικές αρχές να μην έχουν τίποτε να προσάψουν σχετικά με την νομιμότητα του περιεχομένου του·

Απάντηση του κ. Fischler εξ ονόματος της Επιτροπής

(21 Φεβρουαρίου 2002)

Στην απόφασή του για τηνπόθεση Pistre της 07.05.1997 (συνεκδικασθείσεςποθέσεις C-321 έως C-324/94), το Δικαστήριο αναφέρει ότι η επίμαχη στηνπόθεση νομοθεσία της Γαλλίας, σύμφωνα με την οποία η χρησιμοποίηση της ονομασίας montagne επιφυλάσσεται μόνο για τα προϊόντα που έχουν παραχθεί στο γαλλικό έδαφος από πρώτες ύλες γαλλικής προέλευσης, αποτελούσε παράβαση του άρθρου 28 της συνθήκης ΕΚ. Πράγματι, το Δικαστήριο θεώρησε ότι ήταν σκόπιμο να διασφαλίζεται η δυνατότητα πρόσβασης de jure και de facto στην ονομασία αυτή για το σύνολο των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων άλλων κρατών μελών που πληρούν τις προκαθορισμένες εγγενείς ποιοτικές προδιαγραφές.

Προκειμένου να συμμορφωθούν προς την αναφερόμενη ανωτέρω απόφαση, οι γαλλικές αρχές κοινοποίησαν στην Επιτροπή, με βάση τη διαδικασία που θεσπίζεται με την οδηγία αριθ. 98/34/ΕΚ του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1998, οι οποίες προέβλεπαν διαδικασία ενημέρωσης στον τομέα αυτών των τεχνικών προτύπων και κανονισμών(1), σχέδιο διατάγματος το οποίο δίνει τη δυνατότητα χρησιμοποίησης της ονομασίας montagne για το σύνολο των κοινοτικών προϊόντων που τοποθετούνται σε ζώνη ορεινήπό την έννοια του άρθρου 18 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1257/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1999, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ) και ο οποίος τροποποιεί και καταργεί ορισμένους κανονισμούς(2). Δεδομένου ότι το εν λόγω σχέδιο παρά ταύτα θέσπιζε στην αρχική του διατύπωση προηγούμενη διαδικασία αδειοδότησης η οποία ήταν de facto ανεφάρμοστη για προϊόντα καταγωγής άλλων κρατών μελών, οι γαλλικές αρχές, σε συνέχεια επίσημων αντιρρήσεων που ήγειρε η Επιτροπή, τροποποίησαν το άρθρο 1 τουπόψιν σχεδίου προκειμένου η εμβέλεια αυτής της αδειοδοτικής διαδικασίας να προορίζεται μόνο στο προϊόντα τα προερχόμενα από τη Γαλλία. Το οριστικό κείμενο τουπόψη σχεδίου αποτέλεσε in fine, στις 15.12.2000, το αντικείμενο της δημοσίευσης στην οποία αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου.

Όσον αφορά τις ιταλικές αρχές, αυτές διατηρούσαν την ονομασία Prodotti della montagna italiana μόνο στα προϊόντα τα προερχόμενα από ορεινές ιταλικές περιοχές και τα οποία καλύπτονται από προστατευόμενη ονομασία προέλευσης ή από προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξηπό την έννοια των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992, σχετικά με την προστασία γεωγραφικών ενδείξεων και ονομασιών προέλευσης βρώσιμων γεωργικών προϊόντων(3). Εν τούτοις, η Επιτροπή θεώρησε ότι η προστασία που παρέχεται για καθένα από ταπόψη προϊόντα δεν θα ήταν δυνατόν να νομιμοποιεί συνολικά τη μονομερή δημιουργία ονομασίας του είδους αυτού. Έτσι, στηνποθετική περίπτωση κατά την οποία οι ιταλικές αρχές θα ζητήσουν επίσης την καταχώρηση της ονομασίας Prodotti della montagna italiana βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92, οι περιοριστικές διατάξεις του άρθρου 2 του εν λόγω κανονισμού, οι οποίες απαιτούν άμεσο δεσμό μεταξύ της ποιότητας ή των χαρακτηριστικών του προϊόντος και της συγκεκριμένης γεωγραφικής του καταγωγής δεν θα ήταν δυνατόν σε καμμία περίπτωση να εφαρμοσθούν σε ετερόκλιτες κατηγορίες προϊόντων προέλευσης με επίκληση επιπλέον γεωγραφικής περιοχής οριζόμενης κατά τρόπο αφηρημένο, όπως αναφέρει το Δικαστήριο στα σημεία αιτιολογικού αριθ. 35 και ακόλουθα της προαναφερόμενης απόφασης Pistre, εφαρμοζόμενων κατ' αναλογία.

(1) ΕΕ L 204 της 21.7.1998.

(2) ΕΕ L 160 της 26.6.1999.

(3) ΕΕ L 208 της 24.7.1992.