ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0683/98 υποβολή: Umberto Bossi (NI) προς την Επιτροπή (2 Μαρτίου 1998)

Θέμα: Χρυσός της Τράπεζας της Ιταλίας και ιταλικό δημόσιο έλλειμμα

Το ζήτημα της πώλησης χρυσού από την Τράπεζα της Ιταλίας στην Ιταλική Υπηρεσία Συναλλάγματος (Ufficio italiano cambi/UIC) αποτελεί το νιοστό σκάνδαλο στο οποίο η Ιταλία πρωταγωνιστεί με αρνητικό τρόπο, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσεγγίσει τους στόχους του Μάαστριχτ.

Σε έγγραφο που εγκρίθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, βάσει του οποίου η υπόθεση θα υποβληθεί προς εξέταση από το Συμβούλιο και η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία το εξετάζει για να αξιολογήσει τη φύση της πράξεως αυτής, υπενθυμίζεται ότι το 1974, προκειμένου να καταπολεμήσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις επί της λίρας, η Τράπεζα της Ιταλίας έλαβε δάνειο 2 δισ. δολαρίων από τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Για την εγγύηση του δανείου αυτού, η UIC αγόρασε από την Τράπεζα της Ιταλίας 543 τόνους χρυσού. Το δάνειο αποπληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1978, αλλά ο χρυσός παρέμεινε έκτοτε στο ισοζύγιο της UIC. Επαναξιολογήθηκε με το πέρασμα των ετών, αλλά τα σχετικά κεφαλαιακά κέρδη ουδέποτε φορολογήθηκαν διότι, σύμφωνα με τους ιταλικούς φορολογικούς νόμους, τα κέρδη αυτά υποβάλλονται σε φορολόγηση μόνον κατά την πραγματοποίησή τους. Τον Ιούλιο του 1997, η UIC, η οποία εν τω μεταξύ βρισκόταν σε φάση εκκαθάρισης, επαναπώλησε τον χρυσό αυτό στην Τράπεζα της Ιταλίας. Η πράξη αυτή δημιούργησε για την UIC κεφαλαιακό κέρδος ύψους περίπου 7.600 δισ. λιρών και, κατά συνέπεια, την υποχρέωση καταβολής φόρου 4.000 δισ., μέρος του οποίου (3.400) καταβλήθηκε τον Νοέμβριο του 1997. Κατ' αυτόν τον τρόπο το δημόσιο ταμείο βρέθηκε με 3.400 δισ. τα οποία συμψηφίσθηκαν με το δημόσιο έλλειμμα, το οποίο στα τέλη του 1997 ανήλθε στο 2,7% του ΑΕΠ, ποσοστό αρκετά χαμηλότερο του ανωτάτου ορίου του 3% που προβλέπεται από τα κριτήρια του Μάαστριχτ.

Προτίθεται η Επιτροπή να διευκρινίσει τελικά τη φύση της πράξεως αυτής;

Προτίθεται η Επιτροπή να διευκρινίσει εάν είναι θεμιτό να ενθαρρύνεται η χρησιμοποίηση τέτοιων φορολογικών εσόδων για να καλυφθεί το δημόσιο έλλειμμα;

Εάν όχι, δεν θεωρεί η Επιτροπή ότι το εγχείρημα αυτό καταδεικνύει για πολλοστή φορά ότι η Ιταλία δεν άλλαξε καθόλου και ότι προσπαθεί να εισέλθει στην Ευρώπη χρησιμοποιώντας δόλια λογιστικά κόλπα;

Απάντηση του κ. de Silguy εξ ονόματος της Επιτροπής (17 Μαρτίου 1998)

Στο πλαίσιο των διαδικασιών παρακολούθησης που καθορίζονται από τη συνθήκη ΕΚ, όπως η πολυμερής εποπτεία (άρθρο 103) και η διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος (άρθρο 104γ) η Επιτροπή έχει ήδη αξιολογήσει την εμβέλεια και τη φύση των μακροοικονομικών και φορολογικών προσαρμογών των κρατών μελών, κάνοντας σαφή διάκριση μεταξύ διαρθρωτικών και προσωρινών μέτρων. Έτσι, η Επιτροπή έλεγξε την διαφάνεια και την ακρίβεια των λογιστικών συστημάτων όλων των κρατών μελών.

Σχετικά με τη συγκεκριμένη πράξη στην οποία αναφέρεται η παρούσα ερώτηση, η Επιτροπή έχει ήδη αναλύσει τη φύση της και καθόρισε τη λογιστική επεξεργασία της σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ολοκληρωμένων Οικονομικών Λογαριασμών «ΕΣΟΛ 79». Ιδιαίτερα, με την απόφασή της αριθ. 5/98 της 27ης Ιανουαρίου 1998 «η Eurostat αποφάσισε να αντιμετωπίσει την πληρωμή αυτή ως χρηματοδοτική πράξη που δεν επηρεάζει τη μέτρηση του δημοσιονομικού ελλείμματος όπως καθορίζεται στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος». Με άλλα λόγια, η πράξη αυτή δεν θα μειώσει το έλλειμμα σύμφωνα με τον ορισμό για την ένταξη στην οικονομική και νομισματική ένωση (ΟΝΕ), δηλαδή το καθαρό χρέος του γενικού κυβερνητικού τομέα.

Η Επιτροπή θα παρουσιάσει αξιολόγηση της σταθερότητας της ιταλικής δημοσιονομικής θέσης, παράλληλα με αυτή των άλλων κρατών μελών, στην έκθεσή της για τη σύγκλιση, σύμφωνα με το άρθρο 109Ι, παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ που θα δημοσιευθεί στις 25 Μαρτίου 1998.