ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2198/00

υποβολή: Gilles Savary (PSE) προς την Επιτροπή

(3 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Ευρωπαϊκός συντονισμός στον τομέα των ασφαλειών

Ένας γάλλος πολίτης, θύμα τροχαίου ατυχήματος στο ισπανικό έδαφος, μεπήκοο της χώρας αυτής, αντιμετωπίζει από τη γαλλική ασφάλειά του άρνηση επιστροφής εξόδων, με τη δικαιολογία ότι ο ισπανός οδηγός δεν ήταν ασφαλισμένος.

Ποιες είναι οι κοινοτικές ή διακυβερνητικές διατάξεις στις οποίες το θύμα μπορεί να στηρίξει ενδεχόμενη προσφυγή για αποζημίωση;

Με τη σημερινή κατάσταση της νομοθεσίας, ποια είναι τα ένδικα μέσα που διαθέτει ο Γάλλος, θύμα του ατυχήματος αυτού;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(28 Ιουλίου 2000)

Το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου παραπέμπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 1 της δεύτερης οδηγίας 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Δεκεμβρίου 1983 που αφορά την προσέγγιση των νομοθεσιών των

κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων(1), η οποία προβλέπει τη δημιουργία ενός οργανισμού έγκρισης σε κάθε κράτος μέλος, ο οποίος θα έχει ως αποστολή να εγγυάται ότι τα θύματα των τροχαίων ατυχημάτων δεν θα μένουν χωρίς αποζημίωση στην περίπτωση που το αυτοκίνητο που προκαλεί τη ζημιά δεν είναι ασφαλισμένο ή δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Το Ταμείο Εγγυήσεων είναι η συνέπεια τηςποχρεωτικής ασφάλισης: εάν ένας ασφαλιστής δεν εκπληρώσει αυτή τηνποχρέωση θα πρέπει ένας άλλος οργανισμός να αναλάβει τον κίνδυνο και να πληρώσει αντί γι' αυτόν.

Στην περίπτωση που ανέφερε το Αξιότιμο Μέλος του Κοινοβουλίου, εάν το μη ασφαλισμένο αυτοκίνητο που προκάλεσε το ατύχημα είναι καταχωρημένο στην Ισπανία, το Ταμείο Εγγυήσεων της χώρας αυτής είναι αυτό που θα πρέπει να χορηγήσει την αποζημίωση εάν δενπάρχει κάποιος ασφαλιστής που θα μπορούσε να αναλάβει αυτόν τον κίνδυνο. Επομένως, ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να απευθυνθεί κατευθείαν σε αυτόν τον οργανισμό ο οποίοςποχρεούται να του δώσει μία αιτιολογημένη απάντηση όσον αφορά την παρέμβασή του.

Η οδηγία αυτή είναι η δεύτερη μιας σειράς τεσσάρων οδηγιών που έχουν ως στόχο να διευκολύνουν την κυκλοφορία των οχημάτων και να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των θυμάτων των τροχαίων ατυχημάτων εντός της Κοινότητας ανεξαρτήτως του τόπου όπου συμβαίνει το ατύχημα. Έτσι, η πρώτη οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972, η οποία αφορά την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων οχημάτων και σχετικά με τον έλεγχο τηςποχρέωσης ασφάλισης αυτής της ευθύνης(2) έχει επιβάλει μίαποχρέωση ασφάλισης της αστικής ευθύνης σε ολόκληρη την κοινοτική επικράτεια, προστασία η οποία επεκτάθηκε και ενισχύθηκε με τη δεύτερη οδηγία (84/5/ΕΟΚ) και με την τρίτη οδηγία (90/232/ΕΟΚ(3)). Οι οδηγίες αυτές αφορούν τα τροχαία ατυχήματα που συμβαίνουν στο κράτος κατοικίας του θύματος και προκαλούνται από οχήματα τα οποία είναι καταχωρημένα και ασφαλισμένα στη χώρα αυτή ή σε ένα άλλο κράτος μέλος. Η οδηγία 90/618/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 8ης Νοεμβρίου 1990, η οποία τροποποιεί όσον αφορά ειδικότερα την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων οχημάτων, τις οδηγίες 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ οι οποίες αφορούν το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής(4), εξομοιώνει προς αυτές τις περιπτώσεις τις καταστάσεις στις οποίες το ατύχημα συμβαίνει στη χώρα του θύματος και το αυτοκίνητο, το οποίο είναι καταχωρημένο σε αυτήν τη χώρα, είναι ασφαλισμένο από μία ασφαλιστική εταιρεία ενός άλλου κράτους μέλους.

Τέλος, η οδηγία του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων οχημάτων και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τέταρτη οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων), η οποία εγκρίθηκε στις 16 Μαΐου 2000(5), έχει ως στόχο τη βελτίωση του τωρινού καθεστώτος όσον αφορά τις αποζημιώσεις των προσώπων τα οποίαπέστησαν, κατά τη διάρκεια της προσωρινής διαμονής τους σε ένα άλλο κράτος μέλος εκτός του κράτους κατοικίας τους, ζημιές οι οποίες προκλήθηκαν από ένα αυτοκίνητο το οποίο είναι καταχωρημένο και ασφαλισμένο σε ένα άλλο κράτος μέλος εκτός του κράτους όπου κατοικούν. Σύμφωνα με το άρθρο 7 εάν δεν είναι δυνατή η αναγνώριση του αυτοκινήτου ή εάν εντός προθεσμίας δύο μηνών από το ατύχημα είναι αδύνατο να εντοπιστεί η ασφαλιστική εταιρεία, το ζημιωθέν πρόσωπο μπορεί ναποβάλει μια αίτηση αποζημίωσης στον οργανισμό αποζημιώσεων του κράτους μέλους όπου κατοικεί. Τα κράτη μέλη θα διαθέτουν, μετά τη δημοσίευση της οδηγίας στην Επίσημη Εφημερίδα, προθεσμία 24 μηνών για να την ενσωματώσουν στο εσωτερικό τους δίκαιο.

(1) ΕΕ L 8 της 11.1.1984.

(2) ΕΕ L 103 της 2.5.1972.

(3) ΕΕ L 129 της 19.5.1990.

(4) ΕΕ L 330 της 29.11.1990.

(5) ΕΕ L 181 της 20.7.2000.