ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2447/00

υποβολή: Fernando Fernndez Martn (PPE-DE) προς την Επιτροπή

(19 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Νησιωτικές περιοχές

Η ανάγνωση της πρότασης οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προαγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές στην εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας (COM(2000)279 τελικό), που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα από τιςπηρεσίες σας, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά.

Το σημείο 2.4 του εγγράφου αυτού, που πραγματεύεται θέματα σύνδεσης και ενίσχυσης δικτύων, περιλαμβάνει πράγματι και τα ακόλουθα:

Έχει προταθεί να βαρύνει, ως γενικός κανόνας, το κόστος σύνδεσης των παραγωγών ΗΕ-ΑΠΕ το φορέα εκμετάλλευσης του δικτύου, προκειμένου να διευκολυνθεί η ανάπτυξη εγκαταστάσεων ΗΕ-ΑΠΕ. Ωστόσο, είναι αμφίβολο κατά πόσον η προσέγγιση αυτή μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη. Στην πραγματικότητα, αυτό θα οδηγήσει σε μία κατάσταση όπου η απόσταση από το δίκτυο δεν θα ενδιαφέρει τους δυνητικούς επενδυτές. Κατά συνέπειαν, μία τέτοια προσέγγιση θα ενθαρρύνει την ανάπτυξη μη οικονομικών εγκαταστάσεων. Αντιθέτως, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ορθολογική ανάπτυξη του τομέα ΑΠΕ στην ΕΕ, είναι σημαντικό να λαμβάνονται πλήρωςπόψη όλες οι σχετικές επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένου του κόστους της σύνδεσης με το δίκτυο.

Θα πρέπει να συναγάγουμε από την ανάγνωση αυτή ότι ένας επιχειρηματίας που επιθυμεί να δημιουργήσει μια μονάδα παραγωγής ΑΠΕ σε μια περιφερειακή περιοχή, και ειδικότερα σε μια νησιωτική περιοχή, θαποχρεωθεί στο μέλλον ναποστεί τις δαπάνες σύνδεσης με το δίκτυο, δαπάνες που είναι πολύ πιθανόν να είναι απαγορευτικές για τα περισσότερο απομακρυσμένα και απομονωμένα εδάφη της Κοινότητας;

Για παράδειγμα, η εγκατάστασηποθαλάσσιου καλωδίου μεταξύ μιας νησιωτικής περιοχής, όπως τα νησιά Shetland και της Σκωτίας θα σημαίνει ένα αντίστοιχο κόστος σύνδεσης για κάθε επιχείρηση που θέλει να αναπτύξει κάποια δραστηριότητα στο αρχιπέλαγος αυτό, αξιοποιώντας τις πηγές της στον τομέα της αιολικής ενέργειας ή της ενέργειας που μπορεί να παραχθεί από τα θαλάσσια κύματα;

Δεν νομίζετε ότι μια παρόμοια πολιτική, η οποία είναι απολύτως βέβαιο ότι θα αποθάρρυνε την ανάπτυξη ανάλογων δραστηριοτήτων, θα ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις διατάξεις του άρθρου 154 της Συνθήκης, καθώς και με τη διάταξη του άρθρου 158 περί οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, η οποία κάνει επίσης ειδική μνεία της κατάστασης των νησιωτικών περιοχών;

Κοινή απάντηση του κ. de Palacio εξ ονόματος της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις E-2447/00 και E-2467/00

(10 Οκτωβρίου 2000)

Η αξιοπίηση ηλεκτρικής ενέργειας παραγόμενης από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ηλεκτρισμός SER) αποτελεί μεγάλη προτεραιότητα της Κοινότητας. Η Λευκή Βίβλος του 1997 για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας(1)πογράμμιζε τον βασικό ρόλο των τελευταίων αυτών σε θέματα ασφάλειας ανεφοδιασμού και περιβάλλοντος και πρότεινε ως ενδεικτικό στόχο για το 2010 τον διπλασιασμό του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο ενεργειακό ισοζύγιο της Κοινότητας.

Στο σημείο 2.4 του αιτιολογικού της πρότασης που αναφέρουν τα Αξιότιμα Μέλη του Κοινοβουλίου εξηγείται για ποιο λόγο η Επιτροπή δεν έκρινε σκόπιμο να προτείνει την ανάληψη των δαπανών σύνδεσης των παραγωγών ηλεκτρισμού SER από την επιχείρηση που εκμεταλλεύεται το δίκτυο. Σύμφωνα με την Επιτροπή, μια τέτοια προσέγγιση θα οδηγούσε σε κατάσταση στην οποία οι αποστάσεις σε σχέση προς το δίκτυο δεν θα είχαν κανένα ρόλο να παίξουν για τους μελλοντικούς επενδυτές και κατά συνέπεια θα ενθάρρυνε την κατασκευή μη αποδοτικών εγκαταστάσεων.

Ωστόσο, από τα παραπάνω δεν συνεπάγεταιποχρεωτικά ότι κάποιος ενδιαφερόμενος επιχειρηματίας που επιθυμεί να κατασκευάσει μονάδα παραγωγής ηλεκτρισμού SER σε κάποια περιφερειακή περιοχή ή σε νησιά θαποχρεώνονταν να αντιμετωπίσει το σύνολο των δαπανών σύνδεσης στο δίκτυο. Σύμφωνα με την Επιτροπή, ακόμη

και αν δεν είναι επιθυμητό να καθοριστούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεσμευτικοί κανόνες σε θέματα επιμερισμού δαπανών σύνδεσης και άλλων δαπανών σχετιζομένων με το δίκτυο, επιβάλλεται εν τούτοις να ληφθεί μέριμνα ώστε οι θεσπιζόμενοι κανόνες σε εθνικό επίπεδο να συμμορφούνται προς ορισμένες γενικές αρχές.

Στο άρθρο 7 της πρότασης προβλέπεται λοιπόν ότι όλες οι δαπάνες και τα πλεονεκτήματα που αφορούν τη σύνδεση μιας νέας εγκατάστασης SER, θα προσδιορίζονται με βάση τυποποιημένους κανόνες και θα βασίζονται σε αντικειμενικά, διαφανή και άνευ διακρίσεων κριτήρια. Οι δαπάνες εγκατάστασης του συστήματος, όπως π.χ. η ενίσχυση του δικτύου, διαμοιράζονται μεταξύ παραγωγών οι οποίοι επωφελούνται από αυτό (ο καταμερισμός πρέπει να σχεδιάζεται με βάση τυποποιημένους κανόνες και με κριτήρια αντικειμενικότητας, διαφάνειας και άνευ διακρίσεων). Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τους κανόνες με τους οποίους προβλέπονται αποζημιώσεις όταν παραγωγοί συνδεόμενοι εκ τωνστέρων στο δίκτυο επωφελούνται κάποιου πλεονεκτήματος (σύνδεση ή ενίσχυση) εκχωρηθέντος σε άλλον προγενεστέρως διασυνδεδεμένου ο οποίος επιβαρύνθηκε με τις δαπάνες τωνπόψη εργασιών.

Οι δαπάνες διασύνδεσης των παραγωγών SER για την εγκατάστασηποβρυχίου καλωδίου μεταξύ μιας νησιωτικής περιοχής, π.χ. τα νησιά Shetland, και της Σκωτικής ηπειρωτικής χώρας, όπως αναφέρουν στο παράδειγμά τους τα Αξιότιμα Μέλη του Κοινοβουλίου, πρέπει να αξιολογηθούν σε σχέση με τις ισχύουσες διατάξεις προστασίας του εφοδιασμού. Εξάλλου, με την επιφύλαξη των κανόνων της συνθήκης, και ιδιαίτερα των άρθρων 87 και 88 (πρώην άρθρα 92 και 93), οι εμπλεκόμενες δημόσιες αρχές μπορούν ενδεχομένως να επιχορηγήσουν την εν λόγω κατασκευή.

Η Επιτροπή είναι επομένως της γνώμης ότι η δική της πρόταση οδηγίας προσδιορίζει ένα κανονιστικό πλαίσιοπέρ των παραγωγών ηλεκτρισμού SER που συμβιβάζεται με την πολιτική της Κοινότητας προς όφελος νησιωτικών και περιφερειακών περιοχών.

(1) COM(97)599 τελικό.