ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-2426/00

υποβολή: Jeffrey Titford (EDD) προς την Επιτροπή

(18 Ιουλίου 2000)

Θέμα: Άρθρο 297 (πρώην άρθρο 224) της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας

Μπορεί η Επιτροπή να παράσχει ακριβέστερες πληροφορίες σχετικά με τη σημασία του άρθρου 297 (πρώην άρθρου 224) της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας;

Τα κράτη μέλη συνεννοούνται μεταξύ τους, για να προβούν σε κοινή ενέργεια προς αποτροπή παρακωλύσεως της λειτουργίας της κοινής αγοράς εξαιτίας μέτρων που λαμβάνει κράτος μέλος σε περίπτωση σοβαρής εσωτερικής διαταραχής της δημοσίας τάξεωςmldr. [Συνθήκη ΕΚ: Τα κράτη μέλη συνεννοούνται μεταξύ τους, για να προβούν σε κοινή ενέργεια προς αποτροπή παρακωλύσεως της λειτουργίας της κοινής αγοράς εξαιτίας μέτρων που λαμβάνει κράτος μέλος σε περίπτωση σοβαρής εσωτερικής διαταραχής της δημοσίας τάξεωςmldr].

1. Είναι ορθό τα κράτη μέλη να συνεννοούνται μεταξύ τους για να προβούν σε κοινή ενέργεια σε περιπτώσεις εσωτερικής διαταραχής της δημοσίας τάξεως και όχι σε περιπτώσεις που δεν διαταράσσεται η δημόσια τάξη;

2. Σε περίπτωση που αποφασίζεται ότι κράτος μέλος έχει παρακωλύσει τη λειτουργία της κοινής αγοράς με τη λήψη μέτρων, ταπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν το δικαίωμα, δυνάμει του άρθρου 297, να αναλάβουν δράση κατά του συγκεκριμένου κράτους μέλους;

3. Η ενέργεια προς αποτροπή της παρακωλύσεως της λειτουργίας της κοινής αγοράς που προβλέπεται στο άρθρο 297, θα μπορούσε να περιλαμβάνει και αστυνομική και στρατιωτική δράση;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(12 Οκτωβρίου 2000)

Έχει γίνει σπανίως επίκληση του Άρθρου 297 της Συνθήκης ΕΚ, πρώην Άρθρου 224. Όπως ανέφερε το Δικαστήριο στηνπόθεση Johnston κατά Chief Constable του Royal Ulster Constabulary(1) αφορά μια όλως εξαιρετική κατάσταση, πράγματι τρεις παρόμοιες περιπτώσεις, κατά τις οποίες ένα κράτος μέλος μπορεί να προβεί σε ενέργεια που ενδέχεται να επηρεάσει τη λειτουργία της κοινής αγοράς. Αυτές οι τρεις περιπτώσεις είναι, πρώτα, στην περίπτωση σοβαρών εσωτερικών διαταραχών της δημόσιας τάξης, δεύτερον, σε περίπτωση πολέμου ή σοβαρής διεθνούς εντάσεως που αποτελεί απειλή πολέμου, και τρίτον, προς εκπλήρωσηποχρεώσεων που έχει αναλάβει με σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης και της διεθνούς ασφάλειας.

Οι σοβαρές εσωτερικές διαταραχές που απαιτούν μόνο διαβούλευση μεταξύ των κρατών μελών σύμφωνα με το Άρθρο 297 είναι εκείνες που αφορούν τη διατήρηση της δημόσιας τάξης. Στη γνώμη αυτή στηνπόθεση της Επιτροπής κατά της Ελλάδας(2), ο γενικός εισαγγελέας εξέφρασε τη γνώμη ότι αυτό που φαίνεται να προβλέπεται, είναι μια κατάσταση που εγγίζει τα όρια της πλήρους καταρρεύσεως της εσωτερικής ασφάλειας, διότι, διαφορετικά, θα ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί η προσφυγή στη σαρωτική παρέκκλιση που μπορεί να επιτρέπει την αναστολή της ισχύος όλων των γενικών κανόνων που διέπουν τη λειτουργία της κοινής αγοράς..

Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί εάν τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του Άρθρου 297 έχουν το αποτέλεσμα της νόθευσης των όρων του ανταγωνισμού στην κοινή αγορά, αναφέρεται στο Άρθρο 298 (πρώην Άρθρο 225) της Συνθήκης ΕΚ. Η Επιτροπή εξετάζει με τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη τους όρους,πό τους οποίους τα μέτρα αυτά δύνανται να προσαρμοσθούν στους κανόνες που θεσπίζει η παρούσα Συνθήκη. Το Άρθρο 298 διευκρινίζει περαιτέρω ότι η Επιτροπή ή κάθε κράτος μέλος δύναται να προσφύγει απευθείας στο Δικαστήριο, αν θεωρεί ότι άλλο κράτος μέλος ασκεί καταχρηστικώς τις εξουσίες που προβλέπονται στα Άρθρα 296 και 297.

Η μόνη εφαρμογή αυτής της τελευταίας διάταξης είναι ηπόθεση της Επιτροπής κατά της Ελλάδας(3), όπου η Επιτροπή θεώρησε ότι η Ελλάδα είχε χρησιμοποιήσει λανθασμένα τις εξουσίες που της παρέχονται, βάσει του Άρθρου 224 (παρόν Άρθρο 297) της Συνθήκης ΕΚ, παρακωλύοντας το εμπόριο ανάμεσα στην περιοχή της και την ΠΓΔΜ και ότι με τον τρόπο αυτό είχε αποτύχει να εκπληρώσει τηνποχρέωσή της βάσει του συγκεκριμένου Άρθρου 113(τώρα Άρθρου 133)της Συνθήκης ΕΚ. Τελικά, κατόπιν αίτησης της Επιτροπής, διαγράφηκε ηπόθεση, γιατί θεώρησε ότι δενπήρχε πλέον λόγος για τη συνέχιση των διαδικασιών με στόχο το γεγονός ότι είχε επιτευχθεί μια προσωρινή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ, για ορισμένα θέματα, ως αποτέλεσμα των οποίων, η πρώτη είχε καταργήσει τους εμπορικούς περιορισμούς που είχε επιβάλει.

(1) Υπόθεση 222/84 (1986) ECR 1651, παράγραφος 27 της απόφασης.

(2) Υπόθεση 120/94 (1966) ECR I-1514, παράγραφος 47 της γνώμης.

(3) Υπόθεση 120/94 διαγράφηκε με Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 19 Μαρτίου 1996) ECR I-1535; βλέπε επίσης την Διάταξη του Δικαστηρίου της 29 Ιουνίου 1994 όπου το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για λήψη ασφαλιστικών μέτρων πουπέβαλε η Επιτροπή (Υπόθεση C-120/94R (1994) ECR I-3040).