ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-3048/00

υποβολή: Glyn Ford (PSE) προς την Επιτροπή

(28 Σεπτεμβρίου 2000)

Θέμα: Η οδοντιατρική και ο κλινικοί οδοντοτεχνίτες (CDTs)

Το 1991, έκθεση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου αναγνώρισε την ανάγκη ύπαρξης κλινικών οδοντοτεχνιτών (CDTs) εντός του επαγγέλματος των οδοντιάτρων και εισηγήθηκε να αναγνωριστούν ως επάγγελμα.

Το Γενικό Συμβούλιο Οδοντιάτρων (GDC) συνέστησε μια ομάδα που θα μελετούσε αυτό το ζήτημα και συμφώνησε με την κυβερνητική έκθεση. Έκτοτε, όμως, το GDC παρέπεμψε τις προτάσεις του σε επιτροπή για περαιτέρω μελέτη, και έχουν τύχει εξέτασης σε αρκετές περιπτώσεις. Σε μια τελευταία συνεδρίαση, το GDC αποφάσισε ότι οι κλινικοί οδοντοτεχνίτες ΔΕΝ μπορούν να αναλάβουν την οδοντιατρική δραστηριότητα και ότι θα πληρώνονται για τιςπηρεσίες τους απ’ ευθείας από τους ασθενείς.

Το Υπουργείο Υγείας, εντούτοις, δήλωσε ότι η οδοντιατρικό επάγγελμα δενπάγεται στα καθήκοντα του GDC γιατί είναι δημόσιος φορέας.

Αυτή ηπόθεση εμπίπτει στις αρμοδιότητες και εξουσίες της ΕΕ;

Εάν ναι, τι σχέδια έχει η Επιτροπή για να εξασφαλίσει τον εκσυγχρονισμό του επαγγέλματος των οδοντογιατρών, έτσι ώστε να επιτρέψει την πρόσβαση των ασθενών του σε μια τάξη νέου προσωπικού και επαγγελματιών στον τομέα της οδοντιατρικής, συμπεριλαμβανομένων των κλινικών οδοντοτεχνιτών στο Ηνωμένο Βασίλειο;

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(17 Οκτωβρίου 2000)

Δεδομένου ότι το επάγγελμα του κλινικού οδοντοτεχνίτη (clinical dental technician) δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο καμίας κοινοτικής εναρμόνισης, τα κράτη μέλη έχουν αποκλειστική αρμοδιότητα όσον αφορά τη χορήγηση ενός επίσημου καθεστώτος στο συγκεκριμένο επάγγελμα καθώς και για τη νομοθετική κατοχύρωσή του (όροι εκπαίδευσης, πρόσβασης στο επάγγελμα και άσκησής του).

Ωστόσο, η αρμοδιότητα των κρατών μελών επί του θέματος περιορίζεται από την κοινοτική εναρμόνιση όσον αφορά το επάγγελμα του οδοντιάτρου. Με την οδηγία 78/687/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 1978 περί του συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν τις δραστηριότητες του οδοντιάτρου(1) και, ειδικότερα, την εκπαίδευση των οδοντιάτρων, θεσπίζονται πράγματι οι όροι εκπαίδευσης από τους οποίους τα κράτη μέλη πρέπει να εξαρτούν την πρόσβαση στις δραστηριότητες του οδοντιάτρου. Η ανωτέρω οδηγία αποτελεί προαπαιτούμενο για την αυτόματη αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων του οδοντιάτρου που προβλέπεται από την οδηγία 78/686/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 1978, περί της αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων του οδοντιάτρου και περί των μέτρων προς διευκόλυνση της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως και του δικαιώματος της ελεύθερης παροχήςπηρεσιών(4) και με την οποία θεσπίζονται ελάχιστες απαιτήσεις που εγγυώνται έναψηλό επίπεδο ποιότητας όσον αφορά την περίθαλψη που παρέχουν οι εν λόγω επαγγελματίες.

Ως αποτέλεσμα της εν λόγω εναρμόνισης, τα κράτη μέλη δεν έχουν πλέον δικαιοδοσία για τη δημιουργία ή τη διατήρηση ενός διαφορετικού επαγγέλματος, ανεξάρτητου από αυτό του οδοντίατρου αλλά του οποίου το πεδίο δράσης θα προσομοίαζε και μάλιστα θα ήταν ταυτόσημο με αυτό του οδοντιάτρου. Πράγματι, μολονότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να δημιουργούν και να ρυθμίζουν όπως επιθυμούν ένα επάγγελμα όπως, παραδείγματος χάριν, αυτό του οδοντοτεχνίτη ή του οδοντικούγιεινολόγου, δεν μπορούν ωστόσο να επιτρέψουν σε επαγγελματίες οι οποίοι δεν διαθέτουν ούτε το επίπεδο ούτε τον τίτλο εκπαίδευσης που απαιτούνται από τις οδηγίες οδοντίατροι να ασκούν τις ίδιες δραστηριότητες με αυτές των οδοντιάτρων. Τούτο θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα και την οικονομία των συναφών οδηγιών και θα τις στερούσε από οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα.

Τέλος, ας σημειωθεί ότι σε περίπτωση χορήγησης ενός επίσημου καθεστώτος στο επίμαχο επάγγελμα, οι οδηγίες 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών(2) και 92/51/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 1992, σχετικά με ένα δεύτερο γενικό σύστημα αναγνώρισης της επαγγελματικής εκπαίδευσης, το οποίο συμπληρώνει την οδηγία 89/48/ΕΟΚ(3) σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων, θα πρέπει να εφαρμόζονται όσον αφορά την αναγνώριση των συναφών επαγγελματικών προσόντων μεταξύ των κρατών μελών.

(1) ΕΕ L 233 της 24.8.1978.

(2) ΕΕ L 19 της 24.1.1989.

(3) ΕΕ L 209 της 24.7.1992.

(4) ΕΕ L 233 της 24.8.1978.