ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ P-0216/03

υποβολή: Giorgio Celli (Verts/ALE) προς την Επιτροπή

(27 Ιανουαρίου 2003)

Θέμα: Αρωματικοίδρογονάνθρακες και αρωματικές πολυκυκλικές ουσίες (ΙΡΑ) στις ασφάλτους

Οι αρωματικοίδρογονάνθρακες και οι αρωματικές πολυκυκλικές ουσίες (ΙΡΑ) αποτελούν σταθερή και διαδεδομένη απειλή για το περιβάλλον και τη δημόσιαγεία. Η συγκέντρωση ΙΡΑ στις αστικές περιοχές ιδιαίτερα, που γενικώς αποδίδεται στην καύση των πετρελαιοκινητήρων, θα μπορούσε να προέρχεται και από άλλες πηγές που δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί επαρκώς. Πράγματι, στις ασφάλτους (και τα παράγωγά τους), οι ΙΡΑ έχουν κυμαινόμενη, όχι όμως και αμελητέα παρουσία, φθάνοντας ακόμη και σε ορισμένες ποσοστιαίες μονάδες(1). Επιπλέον, απαντώνται επίσης μη αμελητέες ποσότητες ετεροκυκλικών πολυσυμπυκνωμένωνδρογονανθράκων. Ένας παράγοντας κινδύνου συνίσταται στην πιθανότητα ελευθέρωσης ΙΡΑ και συναφών ουσιών στην ατμόσφαιρα από το οδόστρωμα, τόσο κατά την κατασκευή του, όσο και στη συνέχεια, συμβάλλοντας στη ρύπανση της τροπόσφαιρας και πιθανώς στονδάτινο ορίζοντα. Η μη χρησιμοποίησή τους στις ασφάλτους θα ήταν οπωσδήποτε μία ενδιαφέρουσα ιδέα δεδομένου ότι μία εκτίμηση, κατά προσέγγιση — φυσικά, αξιολογεί την παρουσία ΙΡΑ σε 40 kg ανά km αστικής οδού.

Κατά την ασφαλτόστρωση, απαντάται στην ενδιαφερόμενη περιοχή μία ποσότητα βενζολίου (και πιθανώς αλκυλικών βενζολίων) έως 3 φορές ανώτερη από εκείνη που συνήθως απαντάται όταν δεν πραγματοποιείται η εργασία αυτή.

Ενώ το ενδεχόμενο ελέγχου της ατμόσφαιρας στις αστικές περιοχές όσον αφορά τις ρυπογόνες ΙΡΑ αρχίζει να εξετάζεται μετά προσοχής, (πιθανώς όμως με μερική δειγματοληψία: πράγματι αναλύονται μόνο οι ΙΡΑ που κατακρατούνται από τη λεπτή σκόνη), ελάχιστα έχουν γίνει για να μάθουμε εάν οι αστικές και εκτός πόλεων οδοί αποτελούν πιθανούς παράγοντες εκπομπών ΙΡΑ ή άλλων ρυπογόνων ουσιών.

Ποιες είναι οι ενέργειες της Επιτροπής προκειμένου να μελετηθεί ο περιβαλλοντικός κίνδυνος που προσδιορίζεται από την παρουσία αρωματικώνδρογονανθράκων και αρωματικών πολυκυκλικών ουσιών στις ασφάλτους·

Μελετά η Επιτροπή την πιθανότητα κατάργησης τωνδρογονανθράκων αυτών κατά την παρασκευή της ασφάλτου·

(1) F. del Manso, Επιθεώρηση των Καυσίμων, 1996, 50, 103, και σχετική παρατιθέμενη βιβλιογραφία· R. Vaccari, Πτυχιακή Εργασία, Σχολή Βιομηχανικής Χημείας, Παν. της Μπολόνια, α.α.2001-2002.

Απάντηση της κας Wallstrm εξ ονόματος της Επιτροπής

(7 Μαρτίου 2003)

Η Επιτροπή γνωρίζει τα σχετικά με την καρκινογόνο φύση πολλών πολυκυκλικών αρωματικώνδρογονανθράκων (ΠΑΥ), καθώς και το γεγονός ότι συνιστούν κίνδυνο για τηνγεία του ευρέος κοινού και των εργαζομένων στον τόπο εργασίας.

Για την προστασία τηςγείας του ανθρώπου, η οδηγία 96/62/ΕΚ του Συμβουλίου της 27ης Σεπτεμβρίου 1996 για την εκτίμηση και τη διαχείριση της ποιότητας του αέρα του περιβάλλοντος(1) προβλέπει τη ρύθμιση -μεταξύ άλλων ρύπων- του βενζολίου και των ΠΑΥ. Η οδηγία 2000/69/ΕΚ(2) ορίζει ότι οι συγκεντρώσεις του βενζολίου στον περιβάλλοντα αέρα δεν πρέπει ναπερβαίνουν τα 5 nanogram ανά κυβικό μέτρο (ng/m3) από το έτος 2010 και μετά. Τα κράτη μέλη καλούνται να συστήσουν ένα δίκτυο παρακολούθησης του βενζολίου και να καταρτίζουν αναφορές για τις συγκεντρώσεις στον περιβάλλοντα αέρα από το 2004 και μετά, με αποδέκτες το κοινό και την Επιτροπή. Στο Πρόγραμμα Εργασίας της Επιτροπής για το 2003 περιλαμβάνεται πρόταση οδηγίας για τους ΠΑΥ στον περιβάλλοντα αέρα. Κυριότερες πηγές των ΠΑΥ φαίνεται να είναι η οδική κυκλοφορία, η οικιακή θέρμανση και τα οπτανθρακοποιεία. Οιψηλές συγκεντρώσεις ΠΑΥ που προκαλούνται από τη χρήσηλικού ασφαλτόστρωσης παρατηρούνταν για μικρές μόνο χρονικές περιόδους, δηλαδή για μικρότερα της ημέρας διαστήματα. Η επακόλουθη βραχυπρόθεσμη έκθεση του πληθυσμού δεν συμβάλλει σημαντικά στην συνολική έκθεσή τους κατά τη διάρκεια ζωής τους και, ως εκ τούτου, ο κίνδυνος καρκινογένεσης είναι εξαιρετικά περιορισμένος.

Το άρθρο 6 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 12ης Ιουνίου 1989 σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και τηςγείας των εργαζομένων κατά την εργασία(3),ποχρεώνει τον εργοδότη να προβαίνει σε εκτίμηση των κινδύνων για την ασφάλεια και τηνγεία των εργαζομένων και το άρθρο 9 θεσπίζει τηνποχρέωση, για τους εργοδότες, να έχουν στη διάθεσή τους εκτίμηση τωνφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων για την ασφάλεια και τηνγεία και να καθορίζουν τα ληπτέα μέτρα προστασίας. Επιπλέον, η οδηγία 98/24/ΕΚ του Συμβουλίου της 7ης Απριλίου 1998 για την προστασία τηςγείας και ασφάλειας των εργαζομένων κατά την εργασία από κινδύνους οφειλόμενους σε χημικούς παράγοντες(4), στο άρθρο 4, ορίζει ότι, σε ό,τι αφορά τις δραστηριότητες που συνεπάγονται έκθεση σε πολλούς επιβλαβείς χημικούς παράγοντες, ο κίνδυνος αξιολογείται βάσει της επικινδυνότητας που παρουσιάζει ο συνδυασμός όλων αυτών των χημικών παραγόντων.

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, η οδηγία 90/394/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1990(5) όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 97/42/ΕΚ του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1997(6) και την οδηγία 1999/38/ΕΚ του Συμβουλίου της 29ης Απριλίου 1999 σχετικά με την προστασία των εργαζομένων από τους κινδύνους που έχουν σχέση με την έκθεση σε καρκινογόνους παράγοντες κατά την εργασία και την επέκτασή της ώστε να καλύπτει και τους μεταλλαξιογόνους παράγοντες(7) ορίζει, στο άρθρο 4, ότι ο εργοδότης μειώνει τη χρήση ενός καρκινογόνου παράγοντα στον χώρο εργασίας, κυρίωςποκαθιστώντας τον, στο μέτρο που αυτό είναι τεχνικά εφικτό, από μία ουσία, παρασκεύασμα ή μέθοδο τα οποία,πό τις συνθήκες χρήσης τους, είναι ακίνδυνα ή λιγότερο επικίνδυνα για τηνγεία ή, ενδεχομένως, την ασφάλεια των εργαζομένων. Η ίδια οδηγία ορίζει, στο άρθρο 5, ότι εάν τα αποτελέσματα της αξιολόγησης καταδεικνύουν κίνδυνο για την ασφάλεια ή τηνγεία των εργαζομένων, πρέπει να αποφεύγεται η έκθεση των εργαζομένων. Επιπλέον, η οδηγία 90/394/ΕΟΚ του Συμβουλίου, στην τελευταία τροποποίησή της από την οδηγία 1999/38/ΕΚ του Συμβουλίου, θεσπίζει οριακή τιμή επαγγελματικής έκθεσης για το βενζόλιο 3,25 milligram (mg)/m3 ή 1 ppm (μέρος ανά εκατομμύριο). Ως μεταβατικό μέτρο, γίνεται δεκτή, μέχρι τις 27 Ιουνίου 2003, οριακή τιμή 9,75 mg/m3 ή 3 ppm.

Η Επιτροπή πιστεύει ότι η κείμενη και ηπό κατάρτισιν νομοθεσία για τους ΠΑΥ εξασφαλίζει επαρκή προστασία τηςγείας του ανθρώπου.

(1) ΕΕ L 296 της 21.11.1996.

(2) ΕΕ L 313 της 13.12.2000.

(3) ΕΕ L 183 της 29.6.1989.

(4) ΕΕ L 131 της 5.5.1998.

(5) ΕΕ L 196 της 26.7.1990.

(6) ΕΕ L 179 της 8.7.1997.

(7) ΕΕ L 138 της 1.6.1999.