ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-1817/01

υποβολή: Giovanni Pittella (PSE) προς την Επιτροπή

(21 Ιουνίου 2001)

Θέμα: Προστασία των ονομασιών προέλευσης

Η παραποίηση και η πειρατία προϊόντων αποτελούν μόνιμο κίνδυνο στο σύστημα του παγκοσμίου εμπορίου. Αυτό το εμπόριο προϊόντων με παραποιημένα σήματα εκπροσωπεί ανάμεσα στο 5 και το 7 % του παγκοσμίου εμπορίου, για μια αξία που κυμαίνεται ανάμεσα στα 200 και τα 300 δις ευρώ. Από τις αγορές της Μέσης Ανατολής καταλήγουν στο ευρωπαϊκό έδαφος μεγάλες ποσότητες εκποιημένων προϊόντων που κατόπιν χαρακτηρίζονται εγχώριας καταγωγής· το πρόβλημα, βασικά, οφείλεται στην ύπαρξη κρατών μελών με εμπορική πολιτική που χαρακτηρίζεται από μαζικές συναλλαγές και ευέλικτους ελέγχους που επιτρέπουν την εύκολη εισαγωγή εκποιημένων προϊόντων χωρίς ονομασία προέλευσης. Όταν διατεθούν στο ευρωπαϊκό εμπόριο, τα εμπορεύματα αυτά ανταγωνίζονται τα προϊόντα που έχουν παραχθεί επί τόπου, δημιουργώντας έτσι αθέμιτο ανταγωνισμό· το χαμηλό κόστος αυτών των προϊόντων είναι πολύ συχνά το αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης παιδικής εργασίας.

Ποια μέτρα σκοπεύει να λάβει η Επιτροπή προκειμένου να αντιμετωπίσει το ανωτέρω εκτεθέν πρόβλημα·

Απάντηση του κ. Bolkestein εξ ονόματος της Επιτροπής

(3 Σεπτεμβρίου 2001)

Για να καταπολεμηθούν οι απόπειρες καταστρατήγησης των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, που σημειώνονται στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 3295/94 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, περί μέτρων απαγόρευσης της ελεύθερης κυκλοφορίας, της εξαγωγής, της επανεξαγωγής και τηςπαγωγήςπό καθεστώς αναστολής των εμπορευμάτων παραποίησης/απομίμησης και των αναπαραχθέντων χωρίς άδεια (πειρατικών)(1). Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 241/1999 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου 1999(2) τροποποίησε τον προαναφερθέντα κανονισμό για να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής του έτσι ώστε οι τελωνειακές αρχές να μπορούν να παρεμβαίνουν πριν από τις πράξεις εκτελωνισμού. Εφεξής, η αποστολή ελέγχου μπορεί να πραγματοποιείται μόλις το εμπόρευμα βρίσκεταιπό τελωνειακό έλεγχο (τελωνειακή αποθήκη πριν από τον εκτελωνισμό, πλοίο στην αποβάθρα, μεταφόρτωση, ελεύθερη ζώνη, ελεύθερη αποθήκη, κ.λπ.). Ο κανονισμός (ΕΚ) 241/1999 έδωσε επίσης στις τελωνειακές διοικήσεις τη δυνατότητα να επεκτείνουν τις αρμοδιότητές τους, στο πλαίσιο της αποστολής του για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, σε νέους τύπους δικαιωμάτων όπως το πιστοποιητικό ευρεσιτεχνίας ή το συμπληρωματικό πιστοποιητικό προστασίας.

Τα αποτελέσματα που κατέγραψαν οι τελωνειακές διοικήσεις της Ένωσης το έτος 2000 μαρτυρούν, αφενός, την ιδιαίτερη σημασία που δίδεται στην αποστολή αυτή και, αφετέρου, τη βελτίωση του διοικητικού ελέγχου. Πράγματι, έχουν εντοπιστεί περίπου 68 εκατ. είδη που αποτελούσαν το αντικείμενο παραποίησης ή απομίμησης, γεγονός που αντιπροσωπεύει αύξηση κατά 168 % σε σχέση με το 1999.

Οι κάτοχοι δικαιωμάτων μπορούν να προστατευθούν από τη μάστιγα αυτήποβάλλοντας, στις τελωνειακές διοικήσεις, μία αίτηση παρέμβασης. Με την αίτηση αυτή ο κάτοχος δικαιώματος ενημερώνει τις αρχές για το ότι τα προϊόντα του απειλούνται, τους παρέχει τεχνικές λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν τα προϊόντα και, τέλος δίδεται στο τελωνείο η δυνατότητα να έλθει σε επαφή με έναν αρμόδιο που έχει ορίσει η επιχείρηση του κατόχου δικαιώματος. Από τη στιγμήποβολής της αίτησης, οι τελωνειακές διοικήσεις στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης φροντίζουν να ελέγχουν τα διάφορα φορτία για τα οποίαπάρχουνπόνοιες ότι παραβιάζουν τα δικαιώματα του συγκεκριμένου κατόχου. Ωστόσο, αυτή η απλή, αποτελεσματική και καθόλου δαπανηρή διαδικασία δεν χρησιμοποιείται αρκετά από τους κατόχους δικαιώματος, δεδομένου ότι το 2000ποβλήθηκαν μόνο 981 αιτήσεις παρέμβασης, και μάλιστα για όλους τους τύπους των δικαιωμάτων.

Σε επίπεδο εσωτερικής αγοράς, η Επιτροπή εξέδωσε στις 30 Νοεμβρίου 2000 ανακοίνωση(3) για τη συνέχεια που θα δοθεί στην πράσινη βίβλο της σχετικά με την καταπολέμηση της παραποίησης και της απομίμησης στην εσωτερική αγορά. Μεταξύ των πρωτοβουλιών που προτείνονται σάυτό το πρόγραμμα δράσης, συγκαταλέγεται και πρόταση οδηγίας η οποία θαποβληθεί στις αρχές του 2002 και στοχεύει στην εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα μέσα τήρησης των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ωστόσο, τα διάφορα αυτά μέτρα δεν καλύπτουν από μόνα τους την μη αναγραφή της καταγωγής επί των προϊόντων, ή την εσφαλμένη αναγραφή. Εξάλλου, δενπάρχουν εναρμονισμένοι κανόνες σε κοινοτικό επίπεδο

όσον αφορά την επίθεση σημάτων καταγωγής στα προϊόντα που κυκλοφορούν στην Κοινότητα, δεδομένου ότι αυτά τα σήματαπόκεινται στις εθνικές νομοθεσίες των κρατών μελών. Παράλληλα, δενπάρχει συναίνεση στο πλαίσιο της κοινοτικής βιομηχανίας όσον αφορά την ενδεχόμενη καθιέρωσηποχρεωτικής επίθεσης σήματος καταγωγής, που εξάλλου θα έπρεπε να εφαρμόζεται τόσο στα εισαγόμενα προϊόντα όσο και σε αυτά που κατασκευάζονται στην Κοινότητα.

(1) ΕΕ L 341 της 30.12.1994.

(2) ΕΕ L 27 της 2.2.1999.

(3) COM(2000)789 τελικό.