ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)

της 14ης Μαρτίου 2013 ( 1 )

«Ανταγωνισμός — Συμπράξεις — Αγορά της μπανάνας — Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ — Σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών — Έννοια του όρου “εναρμονισμένη πρακτική με σκοπό τη νόθευση του ανταγωνισμού” — Αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συνεννοήσεως και της εμπορικής πολιτικής των επιχειρήσεων — Ενιαία παράβαση — Καταλογισμός της παραβάσεως — Δικαιώματα άμυνας — Πρόστιμα — Σοβαρότητα της παραβάσεως — Συνεργασία — Ελαφρυντικές περιστάσεις»

Στην υπόθεση T-587/08,

Fresh Del Monte Produce, Inc., με έδρα το George Town, Νήσοι Κάιμαν (Ηνωμένο Βασίλειο), εκπροσωπούμενη αρχικώς από τους B. Meyring, δικηγόρο, και E. Verghese, solicitor, στη συνέχεια, από τον Β. Meyring,

προσφεύγουσα,

υποστηριζόμενη από την

Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG, με έδρα το Αμβούργο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους A. Rinne, δικηγόρο, C. Humpe και S. Kon, solicitors, και C. Vajda, QC,

παρεμβαίνουσα,

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης αρχικώς από τους M. Kellerbauer, A. Biolan και X. Lewis, στη συνέχεια, από τους Μ. Kellerbauer, Α. Biolan, και P. Van Nuffel,

καθής,

με αντικείμενο αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως C(2008) 5955 της Επιτροπής, της 15ης Οκτωβρίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] (υπόθεση COMP/39188 ‐ Μπανάνες), και, επικουρικώς, αίτημα περί μειώσεως του προστίμου

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),

συγκείμενο από τους L. Truchot, πρόεδρο, M. E. Martins Ribeiro (εισηγήτρια) και H. Kanninen, δικαστές,

γραμματέας: J. Weychert, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 1ης Φεβρουαρίου 2012,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Ιστορικό της διαφοράς

1 Ο όμιλος Fresh Del Monte Produce (στο εξής: όμιλος Del Monte) είναι μια από τις μεγαλύτερες, κάθετα διαρθρωμένες, επιχειρήσεις παραγωγής, εμπορίας και διανομής φρέσκων και φρεσκοκομμένων φρούτων και λαχανικών παγκοσμίως, καθώς και μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής και διανομής έτοιμων προς κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, χυμών, ποτών, σνακ και επιδορπίων στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Εμπορεύεται τα προϊόντα της, μπανάνες ως επί το πλείστον, σε όλο τον κόσμο με το σήμα Del Monte.

2 Η Fresh Del Monte Produce, Inc. (στο εξής: Del Monte ή προσφεύγουσα) είναι εταιρία συμμετοχών, επικεφαλής του ομίλου Del Monte. Ο όμιλος δραστηριοποιείται στο εμπόριο μπανάνας στην Ευρώπη, μέσω πολλών θυγατρικών, τις οποίες ελέγχει εξ ολοκλήρου, όπως οι Del Monte Fresh Produce International Inc. (στο εξής: DMFPI), Del Monte (Germany) GmbH και Del Monte (Holland) BV.

3 Η Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (στο εξής: Weichert ή Interfrucht ή παρεμβαίνουσα) ήταν, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, γερμανική ετερόρρυθμη εταιρία, δραστηριοποιούμενη κυρίως στο εμπόριο μπανάνας, ανανά και άλλων εξωτικών φρούτων στη Βόρεια Ευρώπη. Από τις 24 Ιουνίου 1994 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 η Del Monte μετείχε, εμμέσως, σε ποσοστό 80 %, στο κεφάλαιο της Weichert, συγκεκριμένα μέσω της εξ ολοκλήρου ανήκουσας σε αυτήν θυγατρικής Westeuropa-Amerika-Linie GmbH (στο εξής: WAL), την οποία είχε εξαγοράσει το 1994 μέσω της θυγατρικής της Global Reefer Carriers Ltd. Η Weichert ήταν, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002, ο αποκλειστικός διανομέας μπανανών μάρκας Del Monte στη Βόρεια Ευρώπη.

4 Στις 8 Απριλίου 2005 η Chiquita Brands International Inc. (στο εξής: Chiquita) υπέβαλε αίτηση απαλλαγής από το πρόστιμο δυνάμει της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή και τη μείωση των προστίμων σε περιπτώσεις συμπράξεων (καρτέλ) (ΕΕ 2002, C 45, σ. 3, στο εξής: ανακοίνωση περί συνεργασίας).

5 Στις 3 Μαΐου 2005, μετά την εκ μέρους της Chiquita υποβολή νέων δηλώσεων και την προσκόμιση συμπληρωματικών εγγράφων, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της χορήγησε μερική απαλλαγή από το πρόστιμο, κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 8, στοιχείο αʹ, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας.

6 Στις 2 και 3 Ιουνίου 2003 η Επιτροπή διενήργησε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 [ΕΚ] και 82 [ΕΚ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1), ελέγχους στις εγκαταστάσεις διαφόρων επιχειρήσεων και απέστειλε αιτήσεις παροχής πληροφοριών, δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003, εν συνεχεία δε, στις 20 Ιουλίου 2007, απεύθυνε στις Chiquita, Chiquita International Ltd, Chiquita International Services Group NV, Chiquita Banana Company BV, Dole Food Company, Inc (στο εξής: Dole) και Dole Fresh Fruit Europe OHG, Del Monte, DMFPI, Del Monte (Germany), Del Monte (Holland), Fyffes plc (στο εξής: Fyffes), Fyffes International, Fyffes Group Limited, Fyffes BV, FSL Holdings NV, Firma Leon Van Parys NV (στο εξής: Van Parys) και Weichert ανακοίνωση αιτιάσεων.

7 Στις επιχειρήσεις που αναφέρονται στη σκέψη 6 ανωτέρω δόθηκε αντίγραφο του φακέλου έρευνας της Επιτροπής, υπό μορφή DVD, χωρίς τις ηχογραφήσεις και τις απομαγνητοφωνήσεις των προφορικών δηλώσεων της επιχειρήσεως που είχε υποβάλει την αίτηση απαλλαγής από το πρόστιμο, καθώς και τα σχετικά έγγραφα· δυνατότητα προσβάσεως σε αυτά δόθηκε εντός των γραφείων της Επιτροπής.

8 Κατόπιν ακροάσεως των εμπλεκομένων επιχειρήσεων, η οποία διεξήχθη από τις 4 έως τις 6 Φεβρουαρίου 2008, η Weichert υπέβαλε στην Επιτροπή, στις 28 Φεβρουαρίου 2008, έγγραφο με παρατηρήσεις και άλλα συνημμένα έγγραφα.

9 Στις 15 Οκτωβρίου 2008 η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση C(2008) 5955 τελικό, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] (υπόθεση COMP/39188 ‐ Μπανάνες) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η οποία κοινοποιήθηκε στην Del Monte στις 22 Οκτωβρίου 2008.

Η προσβαλλόμενη απόφαση

10 Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι οι επιχειρήσεις προς τις οποίες απευθύνεται η προσβαλλόμενη απόφαση μετείχαν, από την 1η Ιανουαρίου 2000 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002 (1 Δεκεμβρίου 2002 όσον αφορά την Chiquita), σε εναρμονισμένη πρακτική, η οποία συνίστατο στον συντονισμό των τιμών αναφοράς της μπανάνας στη Βόρεια Ευρώπη, δηλαδή στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φιλανδία, στη Γερμανία, στο Λουξεμβούργο, στις Κάτω Χώρες, καθώς και στη Σουηδία (αιτιολογικές σκέψεις 1 έως 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

11 Κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, η εισαγωγή μπανάνας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα ρυθμιζόταν με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 404/93 του Συμβουλίου, της 13ης Φεβρουαρίου 1993, για την κοινή οργάνωση της αγοράς στον τομέα της μπανάνας (ΕΕ L 47, σ. 1), ο οποίος προέβλεπε σύστημα ποσοστώσεων για τις εισαγωγές και τους δασμούς. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι, ενώ οι ποσοστώσεις εισαγωγών για τις μπανάνες καθορίζονταν ετησίως και κατανέμονταν, με κάποια ελαστικότητα, ανά τρίμηνο εκάστου ημερολογιακού έτους, οι αποστολές μπανανών προς τα λιμάνια της Βόρειας Ευρώπης και οι ποσότητες που διοχετεύονταν στις αγορές της περιοχής αυτής καθορίζονταν σε εβδομαδιαία βάση από τους παραγωγούς, τους εισαγωγείς και τους εμπόρους, οι οποίοι αποφάσιζαν για την παραγωγή, την αποστολή και τη διάθεση στην αγορά (αιτιολογικές σκέψεις 36, 131, 135 και 137 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

12 Οι μάρκες μπανάνας χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες (ποιότητες): οι μπανάνες μάρκας Chiquita, πρώτης διαλογής, οι μπανάνες δεύτερης διαλογής (Dole και Del Monte) και οι μπανάνες τρίτης διαλογής, στις οποίες καταλέγονται πολλές άλλες μάρκες μπανανών. Ο διαχωρισμός αυτός με βάση τις μάρκες αντικατοπτρίζεται στον καθορισμό της τιμής της μπανάνας (αιτιολογική σκέψη 32 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

13 Κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, ο κλάδος της μπανάνας στη Βόρεια Ευρώπη λειτουργούσε σε εβδομαδιαίους κύκλους. Η μεταφορά των μπανανών με πλοίο από τα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής προς την Ευρώπη διαρκούσε δύο περίπου εβδομάδες. Οι αφίξεις των φορτίων στα λιμάνια της Βόρειας Ευρώπης ήταν κατά κανόνα εβδομαδιαίες βάσει τακτικού χρονοδιαγράμματος (αιτιολογική σκέψη 33 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

14 Οι μπανάνες αποστέλλονταν και έφταναν στα λιμάνια πράσινες. Εν συνεχεία, παραδίδονταν στους αγοραστές είτε απευθείας (πράσινες μπανάνες) είτε μετά την υποβολή τους σε διαδικασία ωριμάνσεως, περίπου μια εβδομάδα αργότερα (κίτρινες μπανάνες). Η ωρίμανση διενεργούνταν είτε από τον εισαγωγέα, από τον ίδιο ή για λογαριασμό του, είτε από τον αγοραστή. Οι πελάτες των εισαγωγέων ήταν κατά κανόνα είτε οι επιχειρήσεις ωριμάνσεως είτε οι αλυσίδες καταστημάτων λιανικής (αιτιολογική σκέψη 34 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

15 Κάθε εβδομάδα, και συγκεκριμένα το πρωί της Πέμπτης, οι Chiquita, Dole και Weichert καθόριζαν εκάστη τη δική της τιμή αναφοράς για τις μπανάνες που πωλούσαν, την οποία ανακοίνωναν στους πελάτες τους. Ο όρος «τιμή αναφοράς» αντιστοιχεί εν γένει στην τιμή αναφοράς για τις πράσινες μπανάνες, η δε τιμή αναφοράς για τις κίτρινες μπανάνες αντιστοιχούσε στην τιμή της πράσινης μπανάνας πλέον τα έξοδα ωριμάνσεως (αιτιολογική σκέψη 104 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

16 Οι τιμές της μπανάνας για τις επιχειρήσεις λιανικής και τους διανομείς (οι λεγόμενες «πραγματικές τιμές» ή «τιμές συναλλαγής») καθορίζονταν είτε κατόπιν διαπραγματεύσεων σε εβδομαδιαία βάση, εν προκειμένω το απόγευμα της Πέμπτης και την Παρασκευή (ή, το αργότερο, κατά την τρέχουσα εβδομάδα ή στις αρχές της επόμενης), είτε με συμβάσεις προμήθειας, βάσει προσυμφωνημένων μαθηματικών τύπων καθορισμού τιμών, οι οποίες είτε όριζαν συγκεκριμένη τιμή είτε συνέδεαν την τιμή με την τιμή αναφοράς του πωλητή ή ενός ανταγωνιστή ή με κάποια άλλη τιμή αναφοράς, όπως η «τιμή Aldi». Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η αλυσίδα λιανικής Aldi λάμβανε κάθε Πέμπτη, μεταξύ 11:00 και 11:30, τις προσφορές των προμηθευτών της και εν συνεχεία διατύπωνε την αντιπρότασή της, η δε «τιμή Aldi», αυτή που καταβαλλόταν στους προμηθευτές, καθοριζόταν συνήθως κατά τις 14:00. Από το δεύτερο εξάμηνο του 2002 η «τιμή Aldi» άρχισε να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως δείκτης για τον υπολογισμό της τιμής της μπανάνας για ορισμένες άλλες συναλλαγές, όπως αυτές με αντικείμενο τις μπανάνες γνωστής μάρκας (αιτιολογικές σκέψεις 34 και 104 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

17 Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις προέβαιναν σε διμερείς επαφές, με αντικείμενο τον προκαθορισμό των τιμών, κατά τις οποίες συζητούσαν τις παραμέτρους καθορισμού της τιμής της μπανάνας, δηλαδή τις παραμέτρους που σχετίζονταν με την τιμή αναφοράς για την ερχόμενη εβδομάδα, ή συζητούσαν ή αποκάλυπταν τις τάσεις των τιμών ή παρείχαν στοιχεία σχετικά με τις τιμές αναφοράς για την ερχόμενη εβδομάδα. Οι επαφές αυτές πραγματοποιούνταν προτού οι εμπλεκόμενοι καθορίσουν τις δικές τους τιμές αναφοράς, συνήθως τις Τετάρτες, και είχαν όλες ως αντικείμενο τις μελλοντικές τιμές αναφοράς (αιτιολογικές σκέψεις 51 επ. της προσβαλλομένης αποφάσεως).

18 Συγκεκριμένα, η Dole πραγματοποιούσε διμερείς επαφές τόσο με την Chiquita όσο και με τη Weichert. Η Chiquita γνώριζε ή, τουλάχιστον, ανέμενε ότι διεξάγονται τέτοιες επαφές μεταξύ της Dole και της Weichert (αιτιολογική σκέψη 57 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

19 Οι διμερείς αυτές επαφές με αντικείμενο τον προκαθορισμό των τιμών αποσκοπούσαν στον περιορισμό της αβεβαιότητας που σχετίζεται με τη συμπεριφορά των λοιπών επιχειρήσεων, ενόψει του καθορισμού των τιμών αναφοράς το πρωί της Πέμπτης (αιτιολογική σκέψη 54 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

20 Η Επιτροπή επισημαίνει ότι, μετά τον καθορισμό των τιμών αναφοράς την Πέμπτη το πρωί, οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις γνωστοποιούσαν σε διμερές επίπεδο τις τιμές αναφοράς. Με αυτή την εκ των υστέρων ανταλλαγή τέτοιων στοιχείων ήταν σε θέση να ελέγχουν τη λήψη των αποφάσεων καθορισμού των τιμών, ενισχύοντας τη συνεργασία τους (αιτιολογικές σκέψεις 198 έως 208, 227, 247, 273 επ. της προσβαλλομένης αποφάσεως).

21 Κατά την Επιτροπή, οι τιμές αναφοράς χρησίμευαν τουλάχιστον ως δείκτες, τάσεις και/ή ενδείξεις για την αγορά, όσον αφορά την εξέλιξη της τιμής της μπανάνας και ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για το εμπόριο της μπανάνας και τον καθορισμό των τιμών. Περαιτέρω, σε ορισμένες συναλλαγές, η τιμή συνδεόταν ευθέως με την τιμή αναφοράς, διά της εφαρμογής μαθηματικών τύπων οι οποίοι στηρίζονταν στις τιμές αναφοράς (αιτιολογική σκέψη 115 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

22 Η Επιτροπή φρονεί ότι, κατά τον καθορισμό της εμπορικής πολιτικής τους, οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, οι οποίες μετείχαν στη συνεννόηση και συνέχισαν να δραστηριοποιούνται στο εμπόριο μπανάνας, έπρεπε οπωσδήποτε να λαμβάνουν υπόψη τις πληροφορίες που προέρχονταν από τους ανταγωνιστές τους, όπως ρητώς παραδέχθηκαν οι Chiquita και Dole (αιτιολογικές σκέψεις 228 και 229 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

23 Η Επιτροπή καταλήγει ότι οι επαφές με αντικείμενο τον προκαθορισμό των τιμών, μεταξύ των Dole και Chiquita και μεταξύ των Dole και Weichert, μπορούσαν να επηρεάσουν τις οριζόμενες από τις επιχειρήσεις τιμές και σχετίζονταν με τον καθορισμό των τιμών, πράγμα που συνιστά εναρμονισμένη πρακτική με σκοπό τον περιορισμό του ανταγωνισμού κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ (αιτιολογικές σκέψεις 54 και 271 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

24 Η Επιτροπή εκτιμά ότι όλες οι περιγραφόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση συμφωνίες στο πλαίσιο συμπαιγνίας συνιστούν ενιαία και διαρκή παράβαση με σκοπό τον περιορισμό του ανταγωνισμού εντός της Κοινότητας κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ. Στις Chiquita και Dole καταλογίστηκε ευθύνη για την ενιαία και διαρκή παράβαση συνολικά, ενώ στη Weichert καταλογίστηκε ευθύνη μόνο για το μέρος της παραβάσεως στο οποίο μετείχε, δηλαδή για τις συμφωνίες στο πλαίσιο συμπαιγνίας με την Dole (αιτιολογική σκέψη 258 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

25 Δεδομένου ότι στην αγορά της μπανάνας στη Βόρεια Ευρώπη διακινούνται μεγάλες ποσότητες μεταξύ των κρατών μελών και ότι οι συμφωνίες στο πλαίσιο συμπαιγνίας κάλυπταν σημαντικό μέρος της Κοινότητας, η Επιτροπή εκτιμά ότι οι εν λόγω συμφωνίες είχαν σημαντικές επιπτώσεις στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών (αιτιολογικές σκέψεις 333 επ. της προσβαλλομένης αποφάσεως).

26 Η Επιτροπή επισημαίνει ότι δεν δικαιολογείται καμία απαλλαγή, βάσει του άρθρου 81, παράγραφος 3, ΕΚ, δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις δεν γνωστοποίησαν τυχόν συμφωνίες ή πρακτικές, πράγμα που, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτος κανονισμός εφαρμογής των άρθρων [81 ΕΚ] και [82 ΕΚ] της Συνθήκης (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25), αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή της ως άνω διατάξεως, ούτε προσκόμισαν στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εν προκειμένω πληρούνται οι προϋποθέσεις χορηγήσεως απαλλαγής (αιτιολογικές σκέψεις 339 επ. της προσβαλλομένης αποφάσεως).

27 Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι εξαιρέσεις από την εφαρμογή του άρθρου 81 ΕΚ προβλέπονται στο άρθρο 2 του κανονισμού 26 του Συμβουλίου, της 4ης Απριλίου 1962, περί εφαρμογής ορισμένων κανόνων ανταγωνισμού στην παραγωγή και την εμπορία γεωργικών προϊόντων (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/001, σ. 35), ο οποίος ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών και όριζε ότι το άρθρο 81 ΕΚ εφαρμόζεται σε όλες τις συμφωνίες, αποφάσεις και πρακτικές σχετικά με την παραγωγή ή την εμπορία προϊόντων, περιλαμβανομένων των φρούτων. Θεωρώντας ότι, εν προκειμένω, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των εξαιρέσεων αυτών, η Επιτροπή καταλήγει ότι η περιγραφόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση εναρμονισμένη πρακτική δεν εξαιρείται από την εφαρμογή του άρθρου 81, βάσει του άρθρου 2 του κανονισμού 26 (αιτιολογικές σκέψεις 344 επ. της προσβαλλομένης αποφάσεως).

28 Θεωρώντας ότι η Del Monte είχε τη δυνατότητα, από κοινού με τους ομόρρυθμους εταίρους της Weichert, να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της διαχειρίσεως των υποθέσεων της Weichert και είχε όντως ασκήσει τέτοια επιρροή κατά τη διάρκεια της παραβάσεως, η Επιτροπή εκτιμά ότι οι Del Monte και Weichert αποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα, καθώς η Weichert δεν καθόριζε αυτοτελώς την εμπορική πολιτική της. Για τον λόγο αυτό, στις Del Monte και Weichert καταλογίστηκε ευθύνη «αλληλεγγύως και εις ολόκληρον», για την παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ που διαπιστώθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογικές σκέψεις 384, 432 έως 434 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

29 Για τον υπολογισμό του ύψους των προστίμων, η Επιτροπή εφάρμοσε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, τις διατάξεις των κατευθυντήριων γραμμών για τον υπολογισμό των προστίμων που επιβάλλονται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 23, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1/2003 (ΕΕ 2006, C 210, σ. 2, στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές) και της ανακοινώσεως περί συνεργασίας.

30 Η Επιτροπή καθόρισε το βασικό ποσό του προστίμου σε ύψος που αντιστοιχεί έως το 30 % των αντίστοιχων πωλήσεων της οικείας επιχειρήσεως, σε συνάρτηση με τον βαθμό της σοβαρότητας της παραβάσεως, πολλαπλασιασμένο επί τον αριθμό των ετών συμμετοχής της επιχειρήσεως στην παράβαση, και το προσαύξησε κατά 15 % έως 25 % της αξίας των πωλήσεων προκειμένου να αποθαρρύνει τις επιχειρήσεις από την εμπλοκή σε παράνομες συμπεριφορές (αιτιολογική σκέψη 448 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

31 Βάσει των υπολογισμών αυτών, το βασικό ποσό του προστίμου ορίστηκε σε: — 208000000 ευρώ για την Chiquita, — 114000000 ευρώ για την Dole, — 49000000 ευρώ για την Del Monte και τη Weichert.

32 Το βασικό ποσό του προστίμου μειώθηκε κατά 60 % για όλους τους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως, λόγω της ιδιαίτερης ρυθμίσεως που ισχύει στον κλάδο της μπανάνας και του γεγονότος ότι η συνεννόηση αφορούσε τις τιμές αναφοράς (αιτιολογική σκέψη 467 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Το επιβληθέν στη Weichert πρόστιμο μειώθηκε κατά 10 %, διότι αυτή δεν είχε ενημερωθεί για τις επαφές με αντικείμενο τον προκαθορισμό των τιμών μεταξύ των Dole και Chiquita (αιτιολογική σκέψη 476 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

33 Μετά την προσαρμογή αυτή, τα πρόστιμα καθορίστηκαν ως εξής: — 83200000 ευρώ για την Chiquita, — 45600000 ευρώ για την Dole, — 14700000 ευρώ για τις Del Monte και Weichert.

34 Η Chiquita απαλλάχθηκε από το πρόστιμο, βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας (αιτιολογικές σκέψεις 483 έως 488 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Για τις Dole, Del Monte και Weichert δεν υπήρξε καμία προσαρμογή, οπότε το τελικό ποσό του προστίμου ταυτίζεται με το προαναφερθέν στη σκέψη 33 βασικό ποσό.

35 Η προσβαλλόμενη απόφαση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις εξής διατάξεις: «Άρθρο 1 Οι ακόλουθες επιχειρήσεις παρέβησαν το άρθρο 81 [ΕΚ], συμμετέχοντας σε εναρμονισμένη πρακτική μέσω της οποίας συντόνισαν τις τιμές αναφοράς για τις μπανάνες: — [Chiquita] από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2002, — Chiquita International Ltd. από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2002, — Chiquita International Services Group N.V. από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2002, — Chiquita Banana Company B.V. από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2002, — [Dole] από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002, — Dole Fresh Fruit Europe OHG από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002, — [Weichert] από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002, — [Del Monte] από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2002. Η παράβαση κάλυψε τα ακόλουθα κράτη μέλη: Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Φινλανδία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες και Σουηδία. Άρθρο 2 Για την παράβαση που περιγράφεται στο άρθρο 1 επιβάλλονται τα ακόλουθα πρόστιμα: — [Chiquita], Chiquita International Ltd., Chiquita International Services Group N.V. και Chiquita Banana Company B.V., από κοινού και εις ολόκληρον, πρόστιμο ύψους 0 ευρώ, — [Dole] και Dole Fresh Fruit Europe OHG, από κοινού και εις ολόκληρον, πρόστιμο ύψους: 45600000 ευρώ, — [Weichert] και [Del Monte] από κοινού και εις ολόκληρον: 14700000 ευρώ. [...]»

Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων

36 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου [νυν Γενικού Δικαστηρίου] στις 31 Δεκεμβρίου 2008 η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

37 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 9 Απριλίου 2009 η Weichert ζήτησε να παρέμβει στη δίκη υπέρ της προσφεύγουσας.

38 Η προσφεύγουσα και η Επιτροπή υπέβαλαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους επί της αιτήσεως παρεμβάσεως με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 και 28 Μαΐου 2009 αντιστοίχως.

39 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 28 Μαΐου 2009 η Επιτροπή υπέβαλε αίτημα εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, ως προς τη Weichert, ορισμένων στοιχείων που περιλαμβάνονται στο υπόμνημα αντικρούσεως και στα παραρτήματά του.

40 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Μαΐου 2009 η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτημα εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, ως προς τη Weichert, ορισμένων στοιχείων που περιλαμβάνονται στο υπόμνημα αντικρούσεως και στα παραρτήματά του.

41 Με διάταξη της 17ης Φεβρουαρίου 2010 το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε το αίτημα παρεμβάσεως της Weichert και διέταξε να της δοθεί αντίγραφο, μη εμπιστευτικού χαρακτήρα, όλων των εγγράφων της δικογραφίας.

42 Η παρεμβαίνουσα κατέθεσε το υπόμνημά της και οι λοιποί διάδικοι κατέθεσαν τις παρατηρήσεις επ’ αυτού εμπροθέσμως.

43 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφάσισε να κινήσει την προφορική διαδικασία και, στο πλαίσιο της λήψεως των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας του άρθρου 64 του Κανονισμού Διαδικασίας υπέβαλε μια ερώτηση στην προσφεύγουσα και στην Επιτροπή, ζητώντας τους να απαντήσουν εγγράφως.

44 Η Del Monte, η Weichert και η Επιτροπή υπέβαλαν εγγράφως τις παρατηρήσεις τους, απαντώντας στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, στις 4 Ιανουαρίου 2012 η πρώτη και στις 6 Ιανουαρίου 2012 η Weichert και η Επιτροπή.

45 Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 1ης Φεβρουαρίου 2012.

46 Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την παρεμβαίνουσα, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: — να ακυρώσει τα άρθρα 1, 2, 3 και 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς αυτή· — επικουρικώς, να μειώσει κατά πολύ το πρόστιμο που τους επιβλήθηκε με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της προσβαλλομένης αποφάσεως· — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

47 Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο: — να απορρίψει την προσφυγή· — να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως

48 Με τα δικόγραφά της η προσφεύγουσα προβάλλει έξι λόγους ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά, πρώτον, με παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 23, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1/2003, επειδή η Επιτροπή τη θεώρησε αλληλεγγύως υπεύθυνη με τη Weichert, δεύτερον, με παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ, επειδή η Επιτροπή δεν διευκρίνισε πώς μπορούσε η προσφεύγουσα να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της Weichert, τρίτον, με προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, λόγω της αρνήσεως της Επιτροπής να παραθέσει πρόσφορα αποδεικτικά στοιχεία, τέταρτον, με παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ, λόγω της εσφαλμένης διαπιστώσεως περί υπάρξεως εναρμονισμένης πρακτικής με σκοπό τη νόθευση του ανταγωνισμού, πέμπτον, με προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως, και, έκτον, με παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ, του άρθρου 7 του κανονισμού 1/2003 και του άρθρου 253 ΕΚ, λόγω σφάλματος στο διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως.

49 Το Γενικό Δικαστήριο θεωρεί ότι όλοι οι προαναφερθέντες λόγοι σχετίζονται, αφενός, με παράβαση των άρθρων 81 ΕΚ και 253 ΕΚ και, αφετέρου, με προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.

1. Επί του λόγου ακυρώσεως σχετικά με παράβαση των άρθρων 81 ΕΚ και 253 ΕΚ

Επί του καταλογισμού της παραβάσεως στην Del Monte

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

50 Όσον αφορά την εις ολόκληρον ευθύνη μητρικής εταιρίας για τη συμπεριφορά της θυγατρικής της, υπενθυμίζεται ότι το γεγονός ότι μια θυγατρική εταιρία έχει χωριστή νομική προσωπικότητα δεν αρκεί για να αποκλειστεί η δυνατότητα να καταλογιστεί η συμπεριφορά της στη μητρική εταιρία (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1972, 48/69, Imperial Chemical Industries κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 99, σκέψη 132).

51 Συγκεκριμένα, το δίκαιο του ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλύπτει τις δραστηριότητες των επιχειρήσεων, ως επιχείρηση δε νοείται κάθε μονάδα που ασκεί οικονομική δραστηριότητα ανεξαρτήτως της νομικής μορφής της και του τρόπου χρηματοδοτήσεώς της (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, C-97/08 P, Akzo Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I-8237, σκέψεις 54 και 55, και της 29ης Σεπτεμβρίου 2011, C-521/09 P, Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, Συλλογή 2011, σ. Ι-1847, σκέψη 53).

52 Ο δικαστής της Ένωσης έχει επίσης διευκρινίσει ότι ο όρος επιχείρηση, εντασσόμενος στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να νοείται ως οικονομική οντότητα, έστω και αν από νομική άποψη η οικονομική αυτή οντότητα αποτελείται από περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 2006, C-217/05, Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, Συλλογή 2006, σ. I-11987, σκέψη 40, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 53). Συγκεκριμένα, για την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού, ο τυπικός διαχωρισμός μεταξύ δύο εταιριών, απόρροια της χωριστής νομικής προσωπικότητάς τους, δεν έχει αποφασιστική σημασία, διότι εκείνο που προέχει είναι το αν έχουν ή όχι ενιαία συμπεριφορά στην αγορά. Επομένως, είναι ενδεχομένως απαραίτητο να διαπιστωθεί αν δύο εταιρίες με χωριστές νομικές προσωπικότητες αποτελούν ή ανήκουν σε ενιαία επιχείρηση ή οικονομική οντότητα συμπεριφερόμενη κατά τρόπο ενιαίο στην αγορά (απόφαση Imperial Chemical Industries κατά Επιτροπής, σκέψη 50 ανωτέρω, σκέψη 140, και του Γενικού Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, T-325/01, DaimlerChrysler κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-3319, σκέψη 85).

53 Όταν μια τέτοια οικονομική ενότητα παραβαίνει τους κανόνες του ανταγωνισμού, η παράβασή της καταλογίζεται σύμφωνα με την αρχή της προσωπικής ευθύνης (βλ. αποφάσεις Akzo Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 56, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 53 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

54 Επομένως, η συμπεριφορά μιας θυγατρικής εταιρίας μπορεί να καταλογισθεί στη μητρική, ιδίως, όταν η θυγατρική, μολονότι έχει χωριστή νομική προσωπικότητα, δεν καθορίζει αυτοτελώς τη συμπεριφορά της στην αγορά, αλλά εφαρμόζει, κυρίως, τις οδηγίες της μητρικής εταιρίας, ενόψει, ιδίως, των υφισταμένων μεταξύ των δύο αυτών νομικών οντοτήτων οικονομικών, οργανωτικών και νομικών σχέσεων (βλ. αποφάσεις του Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2000, C-294/98 P, Metsä-Serla κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. I-10065, σκέψη 27, της 28ης Ιουνίου 2005, C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P έως C-208/02 P και C-213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-5425, σκέψη 117, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 54).

55 Συγκεκριμένα, σε μια τέτοια περίπτωση, η μητρική και η θυγατρική εταιρία συναποτελούν τμήμα της ίδιας οικονομικής οντότητας και, επομένως, συνιστούν ενιαία επιχείρηση, κατά την έννοια της προπαρατεθείσας νομολογίας. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή δύναται να απευθύνει μια απόφαση περί επιβολής προστίμου σε μητρική εταιρία όχι επειδή η μητρική εταιρία παρακίνησε τη θυγατρική να διαπράξει παράβαση ούτε, κατά μείζονα λόγο, επειδή έχει εμπλακεί στην παράβαση, αλλά διότι οι δύο αυτές εταιρίες συνιστούν ενιαία επιχείρηση κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ (αποφάσεις Akzo Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 59, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 55).

56 Συναφώς, διευκρινίζεται ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να αρκεστεί στη διαπίστωση ότι επιχείρηση δύναται να ασκήσει αποφασιστική επιρροή επί άλλης επιχειρήσεως, χωρίς να εξακριβώσει αν όντως έχει ασκηθεί τέτοια επιρροή. Αντιθέτως, η Επιτροπή οφείλει να αποδείξει, βάσει πραγματικών στοιχείων, την άσκηση τέτοιας αποφασιστικής επιρροής, βάσει πραγματικών στοιχείων, όπως είναι, ειδικότερα, η δυνατότητα μιας από τις επιχειρήσεις αυτές να ασκεί διευθυντική εξουσία επί της άλλης (βλ., συναφώς, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 2ας Οκτωβρίου 2003, C-196/99 P, Aristrain κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I-11005, σκέψεις 96 έως 99, και Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 54 ανωτέρω, σκέψεις 118 έως 122, και απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2006, T-314/01, Avebe κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II-3085, σκέψη 136).

57 Στην ειδική περίπτωση κατά την οποία μια μητρική εταιρία κατέχει το 100 % του κεφαλαίου θυγατρικής η οποία παρέβη τους κανόνες του ανταγωνισμού της Ένωσης, η μεν μητρική εταιρία μπορεί να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της θυγατρικής, υφίσταται δε μαχητό τεκμήριο ότι η εν λόγω μητρική εταιρία όντως ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της θυγατρικής (αποφάσεις Akzo Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 60, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 56).

58 Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν η Επιτροπή αποδείξει ότι η μητρική εταιρία κατέχει το σύνολο του κεφαλαίου της θυγατρικής, τεκμαίρεται ότι η μητρική ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της εμπορικής πολιτικής της θυγατρικής. Περαιτέρω, η Επιτροπή μπορεί να θεωρήσει ότι η μητρική εταιρία ευθύνεται εις ολόκληρον για την καταβολή του επιβληθέντος στη θυγατρική προστίμου, εκτός αν η εν λόγω εταιρία, στην οποία απόκειται να ανατρέψει το τεκμήριο αυτό, προσκομίσει στοιχεία ικανά να αποδείξουν ότι η θυγατρική της ενεργεί αυτοτελώς στην αγορά (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 20ής Ιανουαρίου 2011, C-90/09 P, General Química κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2011, σ. Ι-1, σκέψη 40, και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, σκέψη 51 ανωτέρω, σκέψη 57).

59 Υπό το πρίσμα της προπαρατεθείσας νομολογίας εξετάζονται οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη, αφενός, το άρθρο 253 ΕΚ, λόγω ανεπαρκούς αιτιολογήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά τον καταλογισμό της παραβάσεως στην οποία υπέπεσε η Weichert, και, αφετέρου, το άρθρο 81 ΕΚ, λόγω του καταλογισμού της παραβάσεως αυτής στην προσφεύγουσα.

Επί της παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως

60 Η προσφεύγουσα, επικεφαλής του ομίλου Del Monte, υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, διότι δεν διευκρίνισε πώς η προσφεύγουσα μπορούσε να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της Weichert. Ο καταλογισμός, από την Επιτροπή, ευθύνης στη μητρική εταιρία στηρίζεται σε δύο στοιχεία, σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ της Weichert και του εν λόγω ομίλου, και συγκεκριμένα στη συμμετοχή της WAL ως ετερόρρυθμου εταίρου στο κεφάλαιο της Weichert και στη συμφωνία διανομής μεταξύ της Weichert και της DMFPI. Ωστόσο, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει καμία αναφορά σχετικά με το πώς η Del Monte ασκούσε αποφασιστική επιρροή επί της Weichert, καθώς και σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ WAL, DMFPI και Del Monte.

61 Κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και να εμφαίνει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, ώστε οι μεν ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου, ο δε αρμόδιος δικαστής να είναι σε θέση να ασκήσει τον έλεγχό του. Η απαίτηση περί αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, και ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως προς παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, δεδομένου ότι το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει του περιεχομένου της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Απριλίου 1998, C-367/95 P, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, Συλλογή 1998, σ. I-1719, σκέψη 63 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2006, T-304/02, Hoek Loos κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II-1887, σκέψη 58).

62 Η Επιτροπή δεν υποχρεούται να λαμβάνει θέση επί όλων των επιχειρημάτων που προβάλλουν οι ενδιαφερόμενοι, αλλά αρκεί να εκθέτει τα πραγματικά περιστατικά και τις νομικές εκτιμήσεις που έχουν αποφασιστική σημασία για την οικονομία της αποφάσεως. Ειδικότερα, δεν υποχρεούται να λαμβάνει θέση επί στοιχείων που δεν είναι συναφή, δεν ασκούν επιρροή ή είναι προδήλως δευτερεύοντα (βλ., συναφώς, απόφαση Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, σκέψη 61 ανωτέρω, σκέψη 64· απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 15ης Ιουνίου 2005, T-349/03, Corsica Ferries France κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-2197, σκέψη 64, και της 16ης Ιουνίου 2011, T-185/06, L’Air liquide κατά Επιτροπής, Συλλογή 2011, σ. II-2809, σκέψη 64).

64 Εν προκειμένω, διαπιστώνεται, πρώτον, ότι η Επιτροπή περιέγραψε με σαφήνεια τη διάρθρωση του ομίλου Del Monte.

65 Συγκεκριμένα, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η Del Monte είναι εταιρία χρηματοοικονομικών συμμετοχών, επικεφαλής του ομίλου Del Monte, ο οποίος δραστηριοποιείται στο εμπόριο μπανάνας στην Ευρώπη, μέσω πολλών θυγατρικών, τις οποίες «κατέχει εξ ολοκλήρου» και στις οποίες περιλαμβάνεται και η DMFPI (αιτιολογική σκέψη 19 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

66 Η Επιτροπή ανέφερε επίσης ότι, από τις 24 Ιουνίου 1994 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002, η Del Monte έλεγχε, εμμέσως, το 80 % του εταιρικού κεφαλαίου της Weichert, μέσω της εξ ολοκλήρου ανήκουσας σε αυτήν θυγατρικής WAL, την οποία είχε εξαγοράσει το 1994 μέσω της θυγατρικής Global Reefer Carriers, το δε υπόλοιπο εταιρικό κεφάλαιο της Weichert ανήκε, από τον Μάρτιο του 1999, σε φυσικά πρόσωπα, ήτοι στον D. W. και στους δύο γιους του, A. W. και H. W., (στο εξής, από κοινού: οικογένεια W), οι οποίοι ήταν ομόρρυθμοι εταίροι, και σε μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, την Interfrucht Beteiligungsgesellschaft mbH (αιτιολογικές σκέψεις 15 και 381 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

67 Η Επιτροπή παρέθεσε τις αρχές που σκόπευε να εφαρμόσει, προκειμένου να προσδιορίσει τους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως, επικαλούμενη τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την κατά το άρθρο 81 ΕΚ έννοια της επιχειρήσεως (αιτιολογικές σκέψεις 360 έως 366 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Υπενθύμισε, μεταξύ άλλων, ότι μπορούσε να δεχθεί, κατά τεκμήριο, ότι η μητρική εταιρία ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της εξ ολοκλήρου ανήκουσας σε αυτήν θυγατρικής, αλλά η μητρική εταιρία μπορούσε να ανατρέψει το τεκμήριο αυτό, προσκομίζοντας επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η θυγατρική της καθόριζε αυτοτελώς την εμπορική πολιτική της (αιτιολογική σκέψη 364 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

68 Τα προαναφερθέντα στις σκέψεις 65 έως 67 ανωτέρω στοιχεία περιλαμβάνονται και στις παραγράφους 17, 27, 441 και 475 της ανακοινώσεως αιτιάσεων προς την προσφεύγουσα, οπότε αυτή ήταν σε θέση να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή θεώρησε ότι, εντός του ομίλου Del Monte, η προσφεύγουσα όντως ασκούσε αποφασιστική επιρροή επί των WAL και DMFPI.

69 Συναφώς, η Επιτροπή επισημαίνει, χωρίς η προσφεύγουσα να την αντικρούσει, ότι, κατά τη διοικητική διαδικασία, η προσφεύγουσα δεν επιχείρησε να αντικρούσει τεκμήριο που απορρέει από την κατοχή του συνόλου του κεφαλαίου των θυγατρικών WAL και DMFPI και προβάλλει, ορθώς, ότι, για τον λόγο αυτόν, δεν ήταν υποχρεωμένη να διευκρινίσει περαιτέρω τον τρόπο με τον οποίο η προσφεύγουσα ασκούσε την επιρροή της επί των επιχειρήσεων αυτών.

70 Επομένως, η Επιτροπή εξέτασε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, αν η Del Monte ήταν σε θέση να ασκήσει και αν όντως ασκούσε αποφασιστική επιρροή επί της Weichert και, αφού διαπίστωσε ότι η Del Monte κατείχε, εμμέσως, μόνον το 80 % του εταιρικού κεφαλαίου της Weichert, εκτίμησε ότι δεν ισχύει ως προς την Del Monte το τεκμήριο περί ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής από τη μητρική εταιρία επί της εξ ολοκλήρου ανήκουσας σε αυτήν θυγατρικής (αιτιολογική σκέψη 384 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

71 Αντιθέτως προς ό,τι υπονοεί η προσφεύγουσα με τα δικόγραφά της, η εκτίμηση ότι «το τεκμήριο ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής […] δεν έχει εφαρμογή ως προς [αυτήν]» δεν αφορά τις σχέσεις μεταξύ αυτής και των θυγατρικών της WAL και DMFPI.

72 Δεύτερον, η Επιτροπή ανέφερε ότι η Weichert δεν ήταν θυγατρική, αλλά κοινή εταιρία της Del Monte, η οποία ήταν ετερόρρυθμος εταίρος αυτής, και του D. W., αρχικώς, και της οικογένειας W., κατόπιν, μετά τον Μάρτιο του 1999, οι οποίοι ήταν ομόρρυθμοι εταίροι. Η εμπορική σχέση μεταξύ των εταίρων αυτής της κοινής επιχειρήσεως απορρέει από την εταιρική σύμβαση, με την οποία καθορίζεται το καταστατικό της ετερόρρυθμης εταιρίας και, ειδικότερα, οι μηχανισμοί ελέγχου και διοικήσεως, καθώς και από την αποκλειστική σύμβαση διανομής των πωλούμενων από την Del Monte μπανανών ενόψει της εισαγωγής τους στην Κοινότητα (αιτιολογικές σκέψεις 382 και 383 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

73 Βάσει των εγγράφων της δικογραφίας και των δηλώσεων της Weichert, η Επιτροπή εκτίμησε ότι «η Del Monte είχε (από κοινού με την οικογένεια W., υπό την ιδιότητα του ομόρρυθμου εταίρου) τη δυνατότητα να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της διαχειρίσεως των υποθέσεων της Weichert και όντως ασκούσε τέτοια επιρροή κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα» (αιτιολογική σκέψη 384 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Επισήμανε ακόμη ότι, κατά τη διάρκεια της παραβάσεως [από το 2000 έως το 2002], η Weichert ευρισκόταν υπό την αποφασιστική επιρροή των εταίρων, η οποία είχε συσταθεί, κατόπιν κοινής συμφωνίας τους, με τη μορφή της KG» (αιτιολογική σκέψη 385 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

74 Στην αιτιολογική σκέψη 386 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή αναφέρει ότι, «έως το τέλος Δεκεμβρίου του 2002, η Del Monte ασκούσε, από κοινού με [την οικογένεια W., υπό την ιδιότητα του ομόρρυθμου εταίρου], την εποπτεία και τη διαχείριση της Weichert» και παραθέτει, προς τεκμηρίωση της διαπιστώσεως αυτής, διάφορα πραγματικά περιστατικά, υπό τρεις τίτλους, και συγκεκριμένα υπό τον τίτλο «Για τη λήψη σημαντικών στρατηγικών αποφάσεων στη Weichert απαιτούνταν συναίνεση όλων των εταίρων» (αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως), υπό τον τίτλο «Η Del Monte ήταν σε θέση να επηρεάζει τη διαχείριση της Weichert, όσον αφορά ζητήματα τιμών και εμπορίας, αποδεικνύεται δε ότι όντως ασκούσε τέτοια επιρροή» (αιτιολογικές σκέψεις 388 έως 391 της προσβαλλομένης αποφάσεως) και υπό τον τίτλο «η Del Monte μπορούσε να λαμβάνει τακτικά από τη Weichert στοιχεία σχετικά με τις τιμές και την αγορά και όντως λάμβανε τέτοια στοιχεία» (αιτιολογικές σκέψεις 392 έως 393 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

75 Αφού εξέτασε και απέρριψε τα επιχειρήματα που προέβαλε η Del Monte, προς τεκμηρίωση της θέσεώς της ότι δεν μπορούσε να ασκήσει αποφασιστική επιρροή επί της Weichert (αιτιολογικές σκέψεις 394 έως 433 της προσβαλλομένης αποφάσεως), η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Weichert συναποτελεί με την Del Monte ενιαία οικονομική οντότητα, διότι δεν καθορίζει αυτοτελώς την εμπορική πολιτική της (αιτιολογική σκέψη 432 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

76 Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν στοιχειοθετείται παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ από την Επιτροπή.

Επί του κριτηρίου βάσει του οποίου καταλογίστηκε ευθύνη με την προσβαλλόμενη απόφαση

77 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή της καταλόγισε ευθύνη «αλληλεγγύως και εις ολόκληρον» για τη συμπεριφορά της Weichert με «μόνο» κριτήριο τον κοινό έλεγχο, ο οποίος όμως δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επαρκές στοιχείο για τον καταλογισμό τέτοιας ευθύνης. Υπενθυμίζει ότι το άρθρο 81 ΕΚ εφαρμόζεται σε «επιχειρήσεις» και όχι σε νομικά πρόσωπα και ότι, ως εκ τούτου, ευθύνη για παράβαση μπορεί να καταλογιστεί σε πλείονα νομικά πρόσωπα μόνον εφόσον αποτελούν μέρος ενιαίας επιχειρήσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή εκτίμησε, σε αντίθεση με τη νομολογία και τις προγενέστερες αποφάσεις της έως το 2007, ότι το γεγονός ότι ένα νομικό πρόσωπο ασκεί από κοινού έλεγχο επί άλλου νομικού προσώπου αρκεί για να γίνει δεκτό ότι αμφότερα τα πρόσωπα αυτά αποτελούν μέρος ενιαίας επιχειρήσεως.

78 Το επιχείρημα αυτό της προσφεύγουσας στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή και είναι, συνεπώς, απορριπτέο.

79 Συγκεκριμένα, υπενθυμίζεται ότι η Επιτροπή παρέθεσε τις αρχές βάσει των οποίων προσδιόρισε τους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως, επικαλούμενη την οικεία νομολογία του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την έννοια της επιχειρήσεως στο άρθρο 81 ΕΚ (αιτιολογικές σκέψεις 360 έως 366 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Αφού διαπίστωσε ότι το τεκμήριο ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής, που απορρέει από την κατοχή του συνόλου του εταιρικού κεφαλαίου, δεν έχει εφαρμογή ως προς την Del Monte όσον αφορά τη σχέση της με τη Weichert, η Επιτροπή ανέφερε ότι, «για τον λόγο αυτόν, εξέτασε αν η Del Monte ήταν σε θέση να ασκεί και αν όντως ασκούσε επιρροή επί της Weichert, καθορίζοντας τη συμπεριφορά της στην αγορά» (αιτιολογική σκέψη 384 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

80 Από το σύνολο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή εκτίμησε μεν, κυρίως βάσει των κεφαλαιουχικών δεσμών και του περιεχομένου της εταιρικής συμβάσεως μεταξύ Weichert και WAL, ότι η Del Monte ασκούσε, από κοινού με τους ομόρρυθμους εταίρους, έλεγχο επί της Weichert, πλην όμως δεν αρκέστηκε στη διαπίστωση αυτή περί δυνατότητας ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής, αλλά εξέτασε αν η Del Monte όντως άσκησε τέτοια επιρροή επί της Weichert.

81 Προς στήριξη των επιχειρημάτων της η προσφεύγουσα επικαλείται την αιτιολογική σκέψη 384 της προσβαλλομένης αποφάσεως, απόσπασμα της οποίας παραθέτει στο υπόμνημα απαντήσεως, αναφέροντας εσφαλμένως ότι η Επιτροπή εκτίμησε ότι, επειδή «η Del Monte είχε (από κοινού με τους ομόρρυθμούς εταίρους [...]), τη δυνατότητα να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της διαχειρίσεως των υποθέσεων Weichert», η Del Monte και η Weichert συναποτελούν ενιαία επιχείρηση, πλην όμως η τελευταία αυτή φράση δεν υπάρχει στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη.

82 Εξάλλου, σε κανένα σημείο της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν αναφέρεται ότι η Del Monte και η Weichert συναποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα, απλώς και μόνον επειδή η πρώτη ασκούσε, από κοινού με τους ετερόρρυθμους εταίρους, έλεγχο επί της δεύτερης.

83 Η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης ότι δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστεί το κριτήριο στο πλαίσιο του οποίου απαιτείται να αποδειχθεί ότι η θυγατρική εφαρμόζει ως επί το πλείστον τις εντολές της μητρικής εταιρίας με την έννοια του «κοινού ελέγχου», διότι «η μητρική εταιρία που ασκεί κοινό έλεγχο ενδέχεται να κατέχει μόνο δικαιώματα αρνησικυρίας». Προβάλλει, επιπλέον, ότι η αρχή της προσωπικής ευθύνης τίθεται εν αμφιβόλω, αν γίνει δεκτό ότι σε ένα νομικό πρόσωπο το οποίο κατέχει μόνο περιορισμένα δικαιώματα αρνησικυρίας για ορισμένες μόνο πτυχές της πολιτικής μιας εταιρίας μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη για τη συμπεριφορά της εταιρίας αυτής, σε ζητήματα μη ευρισκόμενα υπό τον έλεγχό του.

84 Αυτές οι γενικής φύσεως εκτιμήσεις δεν στοιχειοθετούν, εν προκειμένω, παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ λόγω του καταλογισμού της διαπραχθείσας από τη Weichert παραβάσεως στην Del Monte.

85 Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή με τα δικόγραφά της, ο καταλογισμός της διαπραχθείσας από τη Weichert παραβάσεως δεν στηρίζεται μόνο στις εξουσίες που η Del Monte αντλούσε από το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, της εταιρικής συμβάσεως, εν προκειμένω τα δικαιώματα αρνησικυρίας κατά ορισμένων αποφάσεων σχετικά με τη λειτουργία της επιχειρήσεως, αλλά σε ένα ευρύτερο σύνολο στοιχείων, σχετικά με τους νομικούς, οργανωτικούς και οικονομικούς δεσμούς μεταξύ των Del Monte και Weichert, τα οποία αποδεικνύουν, κατά την Επιτροπή, την άσκηση γενικής επιρροής από την πρώτη επί της δεύτερης.

86 Η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας είναι απορριπτέα και κατά το μέρος που έχει την έννοια ότι μόνο σε περίπτωση ασκήσεως αποκλειστικού ελέγχου από τη μητρική εταιρία επί της θυγατρικής μπορεί να διαπιστωθεί ότι τα δύο αυτά νομικά πρόσωπα συναποτελούν, ενιαία επιχείρηση, οπότε μπορεί να καταλογιστεί στην πρώτη παράβαση διαπραχθείσα από τη δεύτερη.

87 Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το γεγονός ότι δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους μητρικές εταιρίες ασκούν από κοινού έλεγχο στη θυγατρική τους δεν αναιρεί καταρχήν την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση ότι μία εκ των εν λόγω μητρικών εταιριών αποτελεί ενιαία οικονομική οντότητα με την οικεία θυγατρική, καθώς και ότι τούτο ισχύει ακόμα και όταν το τμήμα του κεφαλαίου που ανήκει στη μητρική εταιρία περί της οποίας πρόκειται είναι μικρότερο από εκείνο που ανήκει στην άλλη μητρική εταιρία (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2010, C-480/09 P, AceaElectrabel Produzione κατά Επιτροπής, Συλλογή 2010, σ. I-13355, σκέψη 64).

88 Με την απόφαση Avebe κατά Επιτροπής, σκέψη 56 ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε το βάσιμο της αποφάσεως της Επιτροπής να καταλογίσει στις δυο εταιρίες που μετείχαν με ποσοστό 50 % εκάστη στο κεφάλαιο της θυγατρικής και είχαν από κοινού εξουσία διοικήσεως όσον αφορά την εμπορική διαχείρισή της ευθύνη για παράβαση διαπραχθείσα από αυτήν. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, με την απόφασή του εκείνη, ότι οι δύο εταίροι κατά 50 % της επίμαχης κοινής επιχειρήσεως μπορούσαν μόνον από κοινού να ενεργούν και να υπογράφουν έγγραφα για λογαριασμό της κοινής επιχειρήσεως, να αναλαμβάνουν υποχρεώσεις στο όνομα της εταιρίας έναντι τρίτων και να δέχονται τις εκ μέρους τρίτων αναλήψεις υποχρεώσεων έναντι της εταιρίας, καθώς και να εισπράττουν και να καταβάλλουν χρήματα για λογαριασμό της εταιρίας. Επιπλέον, υπεύθυνοι για την καθημερινή διαχείριση ήταν δύο διευθυντές, που διορίζονταν αντιστοίχως από τις μητρικές εταιρίες. Τέλος, οι εν λόγω διευθυντές ήταν υπεύθυνοι για τις υποχρεώσεις της κοινής επιχειρήσεως απεριορίστως και εις ολόκληρον.

89 Οι διαφορές μεταξύ της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Avebe κατά Επιτροπής, σκέψη 56 ανωτέρω, και της υπό κρίση υποθέσεως, τις οποίες επισημαίνει η προσφεύγουσα, δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τον νομολογιακό αυτόν κανόνα που απορρέει από την συγκεκριμένη απόφαση.

90 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, τέλος, ότι η Επιτροπή ορθώς ερμήνευε το άρθρο 81 ΕΚ, όσον αφορά τον καταλογισμό παραβάσεως, έως το 2007 και ότι είναι εσφαλμένη η νυν προβαλλόμενη αντίθετη άποψη, ότι η άσκηση από κοινού ελέγχου δικαιολογεί τον καταλογισμό ευθύνης στη μητρική εταιρία.

91 Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί ότι η προγενέστερη πρακτική της Επιτροπής δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως νομικό πλαίσιο για τα πρόστιμα στον τομέα του ανταγωνισμού και ότι αποφάσεις που αφορούν άλλες υποθέσεις έχουν ενδεικτικό χαρακτήρα όταν εξετάζεται η ύπαρξη δυσμενών διακρίσεων (βλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2006, C-167/04 P, JCB Service κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I-8935, σκέψη 205). Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί ενώπιον του δικαστή της Ένωσης προγενέστερες αποφάσεις της Επιτροπής (απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Σεπτεμβρίου 2009, C-125/07 P, C-133/07 P, C-135/07 P και C-137/07 P, Erste Group Bank κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I-8681, σκέψη 123).

Επί του αν οι Del Monte και Weichert συναποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα

– Επί της εταιρικής συμβάσεως

92 Επισημαίνεται ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της παραβάσεως η Weichert είχε τη μορφή ετερόρρυθμης εταιρίας του γερμανικού δικαίου, το οποίο διακρίνει δύο τύπους εταίρων ενός νομικού προσώπου αυτής της μορφής, τους ομόρρυθμους και τους ετερόρρυθμους.

93 Στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται με σαφήνεια (αιτιολογικές σκέψεις 399 και 400) ότι, κατά τις οικείες διατάξεις του Handelsgesetzbuch (εμπορικός κώδικας της Γερμανίας, στο εξής: HGB), οι ετερόρρυθμοι εταίροι κατά κανόνα δεν μετέχουν στη διαχείριση των υποθέσεων της ετερόρρυθμης εταιρίας και δεν μπορούν να αντιταχθούν στις αποφάσεις του ομόρρυθμου εταίρου, εκτός αν πρόκειται για αποφάσεις επί ζητημάτων πέραν των συνήθων.

94 Επομένως, η καθημερινή διαχείριση ανατίθεται συνήθως στον ομόρρυθμο εταίρο, ο οποίος ευθύνεται προσωπικά και απεριόριστα, σε αντίθεση με τον ετερόρρυθμο εταίρο, του οποίου η ευθύνη περιορίζεται στο ύψος της εισφοράς του. Στην αιτιολογική σκέψη 382 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή διευκρινίζει ότι οι μεν εκπρόσωποι της οικογένειας W. ήταν οι εταίροι διαχειριστές και υπείχαν απεριόριστη προσωπική ευθύνη για τη Weichert, πλην όμως η Del Monte ήταν ο εταίρος που χρηματοδοτούσε ως επί το πλείστον την εταιρία, οπότε είχε αναλάβει τα σημαντικότερα οικονομικά διακυβεύματα σε συνδυασμό με περιορισμένη ευθύνη.

95 Η Επιτροπή επισήμανε, χωρίς η προσφεύγουσα να την αντικρούσει, ότι ο νόμος επέτρεπε την διά εταιρικής συμβάσεως παρέκκλιση από τις διατάξεις του HGB σχετικά με τη λειτουργία της ετερόρρυθμης εταιρίας, όπως συνέβη εν προκειμένω με την εταιρική σύμβαση της 12ης Μαρτίου 1992, η οποία τροποποιήθηκε στις 28 Μαρτίου 1996 και την 1η Ιουνίου 1999 (αιτιολογικές σκέψεις 381, 399 και 401 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

96 Η Επιτροπή και η προσφεύγουσα διαφωνούν, ωστόσο, όσον αφορά το περιεχόμενο της εταιρικής συμβάσεως.

97 Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι εταιρική σύμβαση δεν μετέβαλε, αλλά μάλλον ενίσχυσε την κατανομή των εξουσιών μεταξύ των εταίρων, όπως αυτή καθορίζεται από τον HGB, με ειδικές διατάξεις που ενισχύουν τη δυνατότητα ελέγχου των ομόρρυθμων εταίρων. Η προσφεύγουσα κατείχε μόνο περιορισμένα δικαιώματα αρνησικυρίας, τα οποία της παρείχαν τη δυνατότητα να εμποδίζει τη λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων, οι οποίες δεν σχετίζονταν με τις τρέχουσες υποθέσεις της Weichert, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που απορρέουν από το άρθρο 164 του HGB, κατά το οποίο «[οι] ετερόρρυθμοι εταίροι δεν μετέχουν στη διαχείριση της επιχειρήσεως· δεν δύνανται να αντιταχθούν σε απόφαση των ομόρρυθμων εταίρων, εκτός αν η απόφαση αφορά ζήτημα που εκφεύγει των συνήθων δραστηριοτήτων της εταιρίας». Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε καν ότι είχε τη δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματά της αρνησικυρίας, τα οποία στην πράξη ουδέποτε άσκησε.

98 Στην προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή επισημαίνει ότι, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, της εταιρικής συμβάσεως, «ο εταίρος που υπέχει προσωπική ευθύνη, ο D. W., εξουσιοδοτείται και υποχρεούται να εκπροσωπεί και να διαχειρίζεται την εταιρία», πλην όμως παραθέτει και άλλες διατάξεις της εν λόγω συμβάσεως, οι οποίες τεκμηριώνουν τη θέση της ότι ο D. W. προδήλως παρείχε στον ετερόρρυθμο εταίρο, δηλαδή την Del Monte, μέσω της θυγατρικής της, της WAL, τα νομικά μέσα ασκήσεως επιρροής επί των υποθέσεων της Weichert.

99 Συγκεκριμένα, η Επιτροπή αναφέρει, στην αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το άρθρο 7, παράγραφος 2, της εταιρικής συμβάσεως, κατά το οποίο απαιτείται ομοφωνία των εταίρων για την υιοθέτηση των ετήσιων έγγραφων προτάσεων των ομόρρυθμων εταίρων, όσον αφορά τον προϋπολογισμό, καθώς και τα επενδυτικά σχέδια και τις προσλήψεις προσωπικού. Επομένως, τα προτεινόμενα από τους ομόρρυθμους εταίρους μέτρα δεν ήταν δυνατόν να υλοποιηθούν χωρίς ομοφωνία, οι δε ομόρρυθμοι εταίροι δεσμεύονταν από τις αποφάσεις αυτές. Σημειωτέον, εξάλλου, ότι η προσφεύγουσα παραδέχθηκε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, της εταιρικής συμβάσεως προβλέπει «τρία αυξημένης ισχύος δικαιώματα αρνησικυρίας».

100 Περαιτέρω, η Επιτροπή τονίζει ότι, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 3, της εταιρικής συμβάσεως, οι ομόρρυθμοι εταίροι, πριν προβούν σε ορισμένες ενέργειες, έπρεπε να λαμβάνουν την έγγραφη συναίνεση όλων των εταίρων (αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Από την εταιρική σύμβαση προκύπτει ότι οι ενέργειες αυτές ήταν η αγορά και πώληση ακινήτων και η απόκτηση μεριδίου ή άλλης συμμετοχής σε άλλες επιχειρήσεις, οι επενδύσεις άνω των 100000 γερμανικών μάρκων (DEM), τα άνω των 10000 DEM δάνεια προς τους εργαζομένους, τα δάνεια προς τη Weichert, εφόσον δεν ενέπιπταν στις τρέχουσες υποθέσεις, η έκδοση εγγυήσεων από την εταιρία αυτή, καθώς και η σύναψη, από τους εταίρους διαχειριστές, οποιασδήποτε συμφωνίας από την οποία απορρέουν για τη Weichert πάγιες υποχρεώσεις πληρωμής άνω των 10000 DEM μηνιαίως, εξαιρουμένων των συμβάσεων εργασίας οι οποίες προέβλεπαν αμοιβές έως 60000 DEM ετησίως.

101 Επομένως, για τη λήψη ενός συνόλου σημαντικών αποφάσεων, οι οποίες είναι βέβαιον ότι επηρεάζουν, έστω εμμέσως, τη διαχείριση της Weichert, είναι απαραίτητη η συναίνεση του ετερόρρυθμου εταίρου.

102 Όσον αφορά τη θέση της προσφεύγουσας ότι δεν ασκήθηκαν «δικαιώματα αρνησικυρίας» ετερόρρυθμου εταίρου, επισημαίνεται ότι η κατάσταση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της συνήθους λειτουργίας της Weichert κατά τη διάρκεια της παραβάσεως και της πρακτικής αποτελεσματικότητας της εταιρικής συμβάσεως, εκτός αν η προσφεύγουσα εννοεί ότι οι ομόρρυθμοι εταίροι δεν τηρούσαν του όρους της συμβάσεως και, ειδικότερα, το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, και ότι η διάταξη αυτή δεν είχε, στην πραγματικότητα, καμία πρακτική αποτελεσματικότητα.

103 Συναφώς, τονίζεται ότι, κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι της ζητήθηκε να εγκρίνει προϋπολογισμούς, επενδυτικά σχέδια ή προσλήψεις προσωπικού, ο δε ομόρρυθμος εταίρος πραγματοποίησε, αντιθέτως, επενδύσεις οι οποίες απαιτούσαν, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 3, τη συγκατάθεσή της, χωρίς καν να την ενημερώσει ούτε, βέβαια, να ζητήσει τη συγκατάθεσή της.

104 Υπενθυμίζεται, συναφώς, η νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος ή η αρχή που προβάλλει παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη παραβάσεως, η δε επιχείρηση ή η ένωση επιχειρήσεων που προβάλλει αμυντικό ισχυρισμό προς αντίκρουση διαπιστώσεως παραβάσεως οφείλει να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για να ευδοκιμήσει αυτός ο αμυντικός ισχυρισμός, οπότε η εν λόγω αρχή θα πρέπει να κάνει χρήση άλλων αποδεικτικών στοιχείων. Επομένως, έστω και αν το νόμιμο βάρος αποδείξεως το φέρει, σύμφωνα με τις αρχές αυτές, είτε η Επιτροπή είτε η ενδιαφερόμενη επιχείρηση ή ένωση, τα πραγματικά στοιχεία τα οποία επικαλείται η μία πλευρά μπορεί να είναι ικανά να υποχρεώσουν την άλλη πλευρά να παράσχει μια εξήγηση ή αιτιολογία, ελλείψει της οποίας να επιτρέπεται να συναχθεί ότι η πρώτη πλευρά ανταποκρίθηκε στο βάρος αποδείξεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Ιουλίου 2010, C-407/08 P, Knauf Gips κατά Επιτροπής, Συλλογή 2010, σ. I-6371, σκέψη 80).

105 Εν προκειμένω, προς στήριξη της διαπιστώσεώς της ότι η Del Monte μπορούσε να ασκεί και όντως ασκούσε αποφασιστική επιρροή επί της Weichert, η Επιτροπή στηρίχθηκε, ως επί το πλείστον, στην εταιρική σύμβαση, της οποίας το περιεχόμενο και τα έννομα αποτελέσματα δεν αμφισβητούνται από τους διαδίκους.

106 Απόκειται, συνεπώς, στην προσφεύγουσα, η οποία προβάλλει έλλειψη πρακτικής αποτελεσματικότητας ορισμένων διατάξεων της εταιρικής συμβάσεως, να προσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, διαπιστώνεται δε ότι παραθέτει συναφώς μία μόνον επενδυτική απόφαση, για την οποία δεν ενημερώθηκε και η οποία αφορούσε νέες εγκαταστάσεις στο Αμβούργο (Γερμανία), στις οποίες περιλαμβάνονταν ένα κέντρο διανομής το οποίο άνοιξε το 1997 και κόστισε πολλά εκατομμύρια γερμανικά μάρκα. Εκτός του ότι το συγκεκριμένο έργο ολοκληρώθηκε το 1997, δηλαδή πριν την έναρξη της παραβάσεως, τονίζεται ότι η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο ομόρρυθμος εταίρος όντως παρέβη, στο συγκεκριμένο ζήτημα, τις διατάξεις της εταιρικής συμβάσεως, δεδομένου ότι το κόστος και ο χρόνος υλοποιήσεως μιας τέτοιας επενδύσεως αποκλείουν κάθε δυνατότητα αποκρύψεως. Από τα μηνύματα που απέστειλε η προσφεύγουσα στη Weichert, προκειμένου να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της για ορισμένες αποφάσεις σχετικά με τις τιμές, δεν φαίνεται πιθανό η προσφεύγουσα να αποδέχθηκε, χωρίς να αντιδράσει, μια κατάφωρη παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της εταιρικής συμβάσεως.

107 Στην προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή παραθέτει και το άρθρο 7, παράγραφος 4, της εταιρικής συμβάσεως, κατά το οποίο «ο εταίρος που υπέχει προσωπική ευθύνη παρέχει στον εκπρόσωπο των εταίρων περιορισμένης ευθύνης, κατόπιν αιτήματός τους, πληροφορίες σχετικά με την εν γένει κατάσταση της επιχειρήσεως, τις διαχειριστικές πράξεις, καθώς και το σχέδιο διαχειρίσεως, τους επιτρέπει δε να εξετάζουν τα βιβλία της εταιρίας» (αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

108 Το άρθρο 7, παράγραφος 4, της εταιρικής συμβάσεως, με το οποίο συμπληρώνονται τα οριζόμενα στο άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, της συμβάσεως αυτής, εμφαίνει την άμεση σχέση μεταξύ των δικαιωμάτων του ετερόρρυθμου εταίρου και της διαχειρίσεως της Weichert. Προκύπτει, εξάλλου, ότι τα δικαιώματα ενημερώσεως και προσβάσεως σε έγγραφα της επιχειρήσεως, ώστε ο ετερόρρυθμος εταίρος να μπορεί να ελέγχει τα στοιχεία που του δίδονται, μπορούσαν να ασκηθούν οποτεδήποτε και δεν περιορίζονταν, αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται η προσφεύγουσα, στα παλαιότερα μόνο στοιχεία.

109 Η Επιτροπή επισήμανε ακόμη ότι από την εταιρική σύμβαση δεν προκύπτει ότι μόνον οι ομόρρυθμοι εταίροι είχαν το δικαίωμα να προτείνουν τη λήψη αποφάσεων από τους εταίρους, είτε επρόκειτο για συνήθη ζητήματα είτε για ζητήματα πέραν της τρέχουσας διαχείρισης. Κατά το άρθρο 8, παράγραφος 2, της συμβάσεως αυτής, οι ομόρρυθμοι εταίροι συγκαλούν έκτακτη συνέλευση των εταίρων, εφόσον τούτο ζητηθεί εγγράφως από ετερόρρυθμο εταίρο, ο οποίος κατέχει ορισμένο ποσοστό του εταιρικού κεφαλαίου, και εφόσον προσδιορίζονται τα θέματα της ημερησίας διατάξεως. Η Del Monte, η οποία κατείχε το 80 % του εταιρικού κεφαλαίου της Weichert μέσω της θυγατρικής της WAL, μπορούσε να ζητήσει οποτεδήποτε τη σύγκληση έκτακτης συνελεύσεως των εταίρων, χωρίς να είναι απαραίτητο να επικαλεστεί «το συμφέρον της επιχειρήσεως», σε αντίθεση προς τους ομόρρυθμους εταίρους (αιτιολογική σκέψη 408 της προσβαλλομένης αποφάσεως), για οποιοδήποτε ζήτημα σχετικά με την πορεία της επιχειρήσεως. Η προσφεύγουσα δεν διατύπωσε καμία παρατήρηση σχετικά με τη διάταξη αυτή της εταιρικής συμβάσεως.

110 Η προσφεύγουσα προβάλλει άλλες διατάξεις της εταιρικής συμβάσεως που επιβεβαιώνουν την εξουσία διαχειρίσεως που αντλεί ο ομόρρυθμος εταίρος από το άρθρο 7, παράγραφος 1, της εν λόγω συμβάσεως.

111 Καταρχάς, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 9, παράγραφος 2, της εταιρικής συμβάσεως, από το οποίο προκύπτει ότι οι αποφάσεις της συνελεύσεως των εταίρων λαμβάνονται κατά πλειοψηφία και ισχύουν μόνον εφόσον εγκρίνονται από τον ομόρρυθμο εταίρο.

112 Η Επιτροπή παραδέχεται ότι η διάταξη αυτή ισοδυναμεί με «δικαίωμα αρνησικυρίας των ομόρρυθμων εταίρων», τονίζοντας, ωστόσο, ότι δεν αποκλείει την άσκηση επιρροής από τον ετερόρρυθμο εταίρο κατά τη λήψη των συγκεκριμένων αποφάσεων. Κατά το άρθρο 9, παράγραφος 1, της εταιρικής συμβάσεως, ο αριθμός των ψήφων κάθε εταίρου αντιστοιχεί στο ύψος της εισφοράς του στο κεφάλαιο, με την αναλογία μία ψήφος ανά 1000 DEM εισφοράς. Κατά την εταιρική σύμβαση, οι εισφορές εκάστου εταίρου στη Weichert έχουν ως εξής: 6,5 εκατομμύρια DEM για τη WAL, 1000 DEM για την Interfrucht Beteiligungsgesellschaft και 1,5 εκατομμύριο DEM για τον D. W., διευκρινιζομένου ότι τον Μάρτιο του 1999 ο τελευταίος μοίρασε σε καθέναν από τους δύο γιους του, A. W. και H. W., το 25 % του μεριδίου του στη Weichert. Τούτο σημαίνει, στην πράξη, ότι για τη λήψη αποφάσεων κατά τη συνέλευση των εταίρων απαιτούνταν πάντα η συγκατάθεση του ετερόρρυθμου εταίρου (υποσημειώσεις 407, 411 και 439 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

113 Περαιτέρω, είναι ορθή η επισήμανση της Επιτροπής ότι, κατά το άρθρο 9, παράγραφοι 3 και 4, της εταιρικής συμβάσεως, η συνέλευση των εταίρων είχε σαφώς καθορισμένες αρμοδιότητες, δηλαδή, αφενός, όσον αφορά τις τροποποιήσεις της εταιρικής συμβάσεως, για τις οποίες απαιτούνταν οπωσδήποτε ομοφωνία, και, αφετέρου, όσον αφορά την έγκριση των οικονομικών καταστάσεων, την απαλλαγή του διαχειριστή ομόρρυθμου εταίρου και τον ορισμό ελεγκτή των λογαριασμών, οπότε δεν αποκλείεται να είχε η Del Monte δυνατότητα ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής επί της πολιτικής της Weichert στη συγκεκριμένη αγορά.

114 Υπό τις συνθήκες αυτές, από την εταιρική σύμβαση δεν προκύπτει ότι ο ομόρρυθμος εταίρος είχε δικαίωμα αρνησικυρίας σε «όλες» τις αποφάσεις της εταιρίας, όπως διατείνεται η προσφεύγουσα.

115 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 9, παράγραφος 5, της εταιρικής συμβάσεως, το οποίο προβλέπει ειδικό μηχανισμό διαιτησίας. Αν η πρόταση ενός εταίρου δεν γίνει δεκτή σε δύο διαδοχικές συνεδριάσεις, ο εταίρος αυτός είχε δικαίωμα να ζητήσει τη σύγκληση συμβουλίου διαιτησίας, το οποίο καλείται να αποφασίσει αντί των εταίρων σχετικά με τη συγκεκριμένη πρόταση. Κάθε εταίρος ορίζει ένα μέλος του συμβουλίου διαιτησίας, το οποίο εν συνεχεία ορίζει διαιτητή. Αν ένας εταίρος δεν ορίσει μέλος του συμβουλίου ή αν τα μέλη δεν συμφωνήσουν στον διορισμό διαιτητή, το συγκεκριμένο μέλος ή ο διαιτητής ορίζονται από τρίτο, ανεξάρτητο πρόσωπο, συγκεκριμένα από τον πρόεδρο του εμπορικού επιμελητηρίου του Αμβούργου (αιτιολογική σκέψη 409 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υποσημείωση 442).

116 Η προσφεύγουσα ορθώς επισημαίνει ότι, δεδομένου, αφενός, του αριθμού και της ταυτότητας των εταίρων της Weichert και, αφετέρου, των κανόνων που διέπουν τη σύνθεση του συμβουλίου διαιτησίας, η οικογένεια W. ήταν βέβαιη ότι δεν θα βρεθεί σε θέση μειοψηφίας, πλην όμως δεν τεκμηριώνει τη θέση ότι οι αποφάσεις από το συμβούλιο λαμβάνονται με απλή πλειοψηφία, οπότε είναι πάντα ευνοϊκές για την οικογένεια αυτή. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για σχετικό μόνο πλεονέκτημα, δεδομένων των συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων της συνελεύσεως των εταίρων.

117 Τέλος, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 9, παράγραφος 3, της εταιρικής συμβάσεως, προς στήριξη της θέσεώς της ότι η WAL δεν είχε τις απαραίτητες εξουσίες να διορίζει, να αντικαθιστά ή να εναντιώνεται στον διορισμό των διαχειριστών της εταιρίας. Αρκεί, ωστόσο, η διαπίστωση ότι κατά τη συγκεκριμένη διάταξη απαιτείται ομοφωνία των εταίρων για την τροποποίηση της εταιρικής συμβάσεως, περιλαμβανομένου του άρθρου 7, παράγραφος 1, με το οποίο ανατίθεται στον ομόρρυθμο εταίρο D. W. η διαχείριση και εκπροσώπηση της εταιρίας.

118 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η εταιρική σύμβαση αντικατοπτρίζει, όπως αναφέρει η ίδια η προσφεύγουσα στα δικόγραφά της, «την εξισορρόπηση των εξουσιών» των ομόρρυθμων και των ετερόρρυθμων εταίρων και ότι είναι ορθή η εκτίμηση της Επιτροπής ότι η Weichert ήταν κοινή εταιρία της οικογένειας W. και της Del Monte, ευρισκόμενη υπό τον κοινό έλεγχο του ομόρρυθμου και του ετερόρρυθμου εταίρου. Η κατάσταση αυτή αποτελεί ένδειξη της δυνατότητας της Del Monte να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της Weichert.

119 Σημειωτέον, επιπλέον, ότι, κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 253 ΕΚ, διότι δεν παρέθεσε τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η παραδοχή ότι χάρη στα παθητικά δικαιώματα αρνησικυρίας η WAL μπορούσε να ασκεί αποφασιστική επιρροή επί της συμπεριφοράς της Weichert στη συγκεκριμένη αγορά.

120 Η επιχειρηματολογία αυτή της προσφεύγουσας δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

121 Αρκεί, συναφώς, η διαπίστωση ότι η αιτίαση αυτή στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή, η Επιτροπή, κατόπιν αναλύσεως της εταιρικής συμβάσεως, κατέληξε μόνο στη διαπίστωση ότι η Weichert διέθετε «όλα τα απαραίτητα νόμιμα μέσα προς άσκηση επιρροής στις υποθέσεις της Weichert» (αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Η διαπίστωση αυτή στηρίζεται σε σαφή και επαρκή ανάλυση των διατάξεων της εταιρικής συμβάσεως στις αιτιολογικές σκέψεις 387, 399 έως 403, 407 έως 410 της προσβαλλομένης αποφάσεως, με την υπόμνηση ότι το περιεχόμενο της εν λόγω συμβάσεως είναι ένα μόνον από τα στοιχεία βάσει των οποίων η Επιτροπή καταλόγισε στην Del Monte την παράβαση που διέπραξε η Weichert.

– Επί των κεφαλαιουχικών δεσμών μεταξύ της Del Monte και της Weichert

122 Επισημαίνεται ότι η Del Monte κατείχε το 80 % του εταιρικού κεφαλαίου της Weichert και ότι, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 4, της εταιρικής συμβάσεως, οι ζημίες και τα κέρδη κατανέμονταν μεταξύ των εταίρων βάσει της αντίστοιχης οικονομικής εισφοράς τους (αιτιολογική σκέψη 387 της προσβαλλομένης αποφάσεως), πράγμα που σημαίνει ότι στην Del Monte αναλογούσε το 80 % των ζημιών ή των κερδών.

123 Πρώτον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή δεν διευκρινίζει πώς η συμμετοχή της στη Weichert και στα κέρδη και τις ζημίες αυτής αποτελεί ενδεχομένως ένδειξη ασκήσεως αποφασιστικής επιρροής από την προσφεύγουσα επί της επιχειρήσεως αυτής.

124 Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι, στην αιτιολογική σκέψη 404 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή αναφέρει σαφώς ότι η κατοχή του «80 % των μεριδίων δεν αρκεί, από μόνη της, για να καταλογιστεί στην Del Monte ευθύνη για τη συμπεριφορά της Weichert», πλην όμως «το μέγεθος της συμμετοχής αποτελεί ένδειξη του συμφέροντος μιας επιχειρήσεως να ασκεί αποφασιστική επιρροή, καθώς της ικανότητάς της να εξασφαλίζει τα μέσα ασκήσεως τέτοιας επιρροής». Η Επιτροπή αναφέρει, επιπλέον, ότι «δεν είναι εύλογο μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία να αποφύγει την άσκηση τέτοιας επιρροής επί [μιας επιχειρήσεως που συνεπάγεται] οικονομική δέσμευση δυνάμενη να αποδώσει κέρδη έως 80 %».

125 Επομένως, όπως ορθώς τόνισε η Επιτροπή, το οικονομικό συμφέρον της Del Monte όσον αφορά τις δραστηριότητες της Weichert αποτελεί προφανές κίνητρο ώστε η πρώτη να ασκεί επιρροή επί της δεύτερης, το δε ύψος της συμμετοχής της στο κεφάλαιο εμφαίνει οικονομική ισχύ, άρα και τη δυνατότητα ασκήσεως τέτοιας επιρροής. Οι προαναφερθέντες μηχανισμοί ελέγχου και παροχής πληροφοριακών στοιχείων, καθώς και η συμπεριφορά της προσφεύγουσας έναντι της Weichert, κατά τη διάρκεια της παραβάσεως, εξετάζονται με δεδομένο το συμφέρον και την ισχύ της Del Monte.

126 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επισήμανση της Επιτροπής, στην αιτιολογική σκέψη 404 της προσβαλλομένης αποφάσεως, είναι εσφαλμένη, διότι, ακόμη και αν ένας ομόρρυθμος εταίρος κατέχει συμβολικό μόνο μέρος του κεφαλαίου ή ακόμη και κανένα μερίδιο και το σύνολο του κεφαλαίου ανήκει σε ετερόρρυθμο εταίρο, η διάρθρωση της ετερόρρυθμης εταιρίας αποτελεί ένδειξη περί της ασκήσεως αποκλειστικού ελέγχου από τους ομόρρυθμους εταίρους και της μη ασκήσεως ελέγχου από τον ετερόρρυθμο εταίρο, πράγμα που η Επιτροπή παραδέχεται με την κωδικοποιημένη ανακοίνωση για θέματα δικαιοδοσίας βάσει του κανονισμού (EΚ) 139/2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ 2008, C 95, σ. 1).

127 Εκτός του ότι η συζήτηση περί καταλογισμού της διαπραχθείσας παραβάσεως σε άλλο πρόσωπο έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, διαφορετικό από αυτό της προαναφερθείσας ανακοινώσεως, τονίζεται ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας στηρίζεται μόνο στη νομική μορφή της ετερόρρυθμης εταιρίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η εταιρική σύμβαση με την οποία ρυθμίζεται η κατανομή των εξουσιών μεταξύ αυτής και της οικογένειας W.

128 Το επιχείρημα αυτό δεν αναιρεί την αιτιολογική σκέψη 404 της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά το κίνητρο της Del Monte να ασκεί επιρροή επί της Weichert, δεδομένου του οικονομικού συμφέροντός της στις δραστηριότητες της επιχειρήσεως αυτής και της δυνατότητάς της να ασκεί την επιρροή αυτή.

129 Τρίτον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι μόνον οι ομόρρυθμοι εταίροι είχαν απεριόριστη προσωπική ευθύνη, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα τροποποιήσεως της εταιρικής συμβάσεως ως προς τούτο, ενώ η συμμετοχή της WAL σε τυχόν ζημίες περιορίζονταν στο ύψος της συμμετοχής της στο κεφάλαιο.

130 Υπενθυμίζεται ότι η συμμετοχή κατά 80 % στο κεφάλαιο της Weichert αντιστοιχεί, κατά την εταιρική σύμβαση, σε 6,5 εκατομμύρια DEM, τα δε μερίδια της οικογένειας W. και της Interfrucht Beteiligungsgesellschaft ανέρχονταν αντιστοίχως σε 1,5 εκατομμύριο DEM και σε 1000 DEM και ότι, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή με τα δικόγραφά της, υπό τις περιστάσεις αυτές ο κίνδυνος απώλειας της εισφοράς του ετερόρρυθμου εταίρου, καθώς και ο κίνδυνος μη πραγματοποιήσεως κερδών παρά την επένδυση αυτή, αποτελούν επαρκές κίνητρο, ώστε μια σημαντική επιχείρηση στην αγορά, όπως η Del Monte, να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, ανεξαρτήτως της απεριόριστης προσωπικής ευθύνης των ομόρρυθμων εταίρων.

131 Όσον αφορά την επίκληση, εκ μέρους της προσφεύγουσας, της αποφάσεως Avebe κατά Επιτροπής, σκέψη 56 ανωτέρω, και, συγκεκριμένα, της του χωρίου «οι εταίροι είχαν κάθε συμφέρον να αποφεύγουν το ενδεχόμενο να συμπεριφέρεται η θυγατρική τους ανεξάρτητα από τις οδηγίες τους, λαμβανομένου υπόψη του κινδύνου να ασκηθεί δίωξη σε βάρος τους ή αγωγή αποζημιώσεως εκ μέρους τρίτων, σε περίπτωση παρανόμων πράξεων της θυγατρικής», τονίζεται ότι τούτο δεν ισχύει μόνο για τους εταίρους που υπέχουν απεριόριστη ευθύνη για τις υποχρεώσεις της εταιρίας τους.

– Επί της συμβάσεως διανομής

132 Ο όμιλος Del Monte είχε συνάψει, μέσω της εταιρίας που ήταν προκάτοχος της DMFPI, την πρώτη σύμβαση διανομής με τη Weichert το 1971 και τη δεύτερη το 1986, η οποία, αφού αναδιατυπώθηκε και επεκτάθηκε, αποτέλεσε τη σύμβαση διανομής της 1ης Μαΐου 1988 (στο εξής: σύμβαση διανομής), η οποία τροποποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1990, στις 27 Μαΐου 1991 και στις 10 Φεβρουαρίου 1994.

133 Η τελευταία τροποποίηση της συμβάσεως διανομής, της 10ης Φεβρουαρίου 1994, επήλθε μετά την έναρξη ισχύος του κανονισμού 404/93, ο οποίος προέβλεπε, όσον αφορά τις εισαγωγές μπανανών στην Κοινότητα, σύστημα διοικητικών αδειών με ετήσιες ποσοστώσεις κατανεμημένες ανά τρίμηνο.

134 Η τροποποιημένη σύμβαση διανομής περιείχε ρήτρα αποκλειστικότητας (άρθρο 11), κατά την οποία η Del Monte αναλάμβανε την υποχρέωση να πωλεί και να παραδίδει, καθ’ όλη τη διάρκεια της συμβάσεως, μπανάνες, ανανάδες και παπάγιες αποκλειστικά στη Weichert, προς επαναπώληση στις ευρωπαϊκές αγορές και, συγκεκριμένα στη Νορβηγία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στην πρώην Τσεχοσλοβακία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στη Δανία, στο Βέλγιο, στις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο, στη Γερμανία και στην Αυστρία, εκ των οποίων οι οκτώ τελευταίες αποτελούν, από γεωγραφικής απόψεως, την αγορά την οποία αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση. Η Weichert αναλάμβανε την υποχρέωση να αγοράζει τα ίδια προϊόντα, προς επαναπώληση στις ως άνω αγορές, αποκλειστικά από την Del Monte, η δε μόνη και επουσιώδης εξαίρεση από τη ρήτρα αποκλειστικότητας αφορούσε τα προϊόντα που μεταφέρονται αεροπορικώς.

135 Κατά συνέπεια, η Επιτροπή διαπίστωσε, χωρίς η προσφεύγουσα να την αντικρούσει, ότι η «Del Monte ήταν εν τοις πράγμασι αποκλειστικός προμηθευτής μπανανών για τη Weichert, με σκοπό τη διανομή τους στη Βόρεια Ευρώπη, η δε Weichert ήταν, κατά τη σύμβαση διανομής, ο αποκλειστικός διανομέας μπανανών μάρκας Del Monte στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή έως τις Δεκεμβρίου 2002» (αιτιολογική σκέψη 383 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

136 Με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της συμβάσεως διανομής καθορίζονταν οι ποσότητες των μπανανών που έπρεπε να αγοραστούν ή να πωληθούν ανά εβδομάδα: «τουλάχιστον ένα πλοίο ανά εβδομάδα, με φορτίο 100000 έως 200000 χαρτοκιβώτια, με 42 λίβρες μπανάνας Κόστα Ρίκα ή Γουατεμάλας». Κατά το άρθρο 5 της εν λόγω συμβάσεως, 25 ημέρες πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία κάθε εβδομαδιαίας εκφορτώσεως, η Monte έπρεπε να αποστείλει στη Weichert έγγραφη εκτίμηση σχετικά με τα φρούτα που μπορούσαν να αποσταλούν κατά προτεραιότητα. Στην προσβαλλόμενη απόφαση γίνεται επίσης λόγος για το άρθρο 9, παράγραφος 3, της συμβάσεως διανομής, κατά το οποίο, σε περίπτωση ελλείψεων λόγω ανωτέρας βίας, η Del Monte είχε το δικαίωμα να μειώσει αναλογικά τις ποσότητες που παραδίδει και ότι, σε περίπτωση που οι εβδομαδιαίες παραδόσεις μειώνονταν κάτω από ένα ορισμένο όριο, δηλαδή τις 60000 χαρτοκιβώτια, επίσης λόγω ανωτέρας βίας, η ισχύς της συμβάσεως αναστελλόταν αυτοδικαίως, εκτός αν οι συμβαλλόμενοι αποφάσιζαν εγγράφως διαφορετικά (αιτιολογική σκέψη 426 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

137 Ενώ στο άρθρο 3 της συμβάσεως διανομής αναφέρονται σταθερές τιμές για κάθε χαρτοκιβώτιο μπανανών των 42 λιβρών, ανάλογα με την ποικιλία το άρθρο 4 της εν λόγω συμβάσεως προέβλεπε μηχανισμό χρηματοοικονομικής προσαρμογής, ανάλογα με τα οικονομικά αποτελέσματα της Weichert, στο πλαίσιο του οποίου η Del Monte μετείχε, έως ορισμένο ποσοστό, στα καθαρά κέρδη, αλλά και σε ενδεχόμενες ζημίες της Weichert από τις πωλήσεις φρούτων σε μηνιαία βάση.

138 Η προσφεύγουσα παραδέχεται ότι η Weichert είχε συμφέρον να πωλεί σε υψηλότερες τιμές, διότι έτσι οι πωλήσεις αυτές συνεπάγονταν αύξηση του προβλεπόμενου στο άρθρο 4 της συμβάσεως διανομής μεταβλητού στοιχείου της τιμής και υψηλότερα κέρδη για τη Weichert, στα οποία η WAL μετείχε κατά 80 %. Η προσφεύγουσα δεν αρνείται ούτε τους κινδύνους από τυχόν ζημίες της Weichert, στο πλαίσιο της εφαρμογής της εν λόγω συμβάσεως, καθώς στο δικόγραφο της προσφυγής αναφέρει ότι η «DMFPI επωμιζόταν στην πράξη το 75 % των δυσμενών οικονομικών αποτελεσμάτων, δυνάμει του άρθρου 4, στοιχείο γʹ, της [συμβάσεως διανομής], καθώς το υπόλοιπο 25 % βάρυνε εν τέλει, σε ποσοστό 80 %, τη WAL» (βλ. και αιτιολογική σκέψη 411 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

139 Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, από τις διαπιστώσεις αυτές προκύπτει ότι η Del Monte είχε διττό συμφέρον να ελέγχει τις τιμές που καθόριζε η Weichert, διότι οι τιμές αυτές επηρέαζαν όχι μόνον τα αποτελέσματα της Weichert και, συνεπώς, τα κέρδη των μετόχων, αλλά και τις τιμές πωλήσεως μπανανών από την Del Monte στη Weichert βάσει της συμβάσεως διανομής (αιτιολογική σκέψη 414 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

140 Για να μπορεί η Del Monte να υπολογίσει την τιμή με την οποία θα τιμολογούσε τις παραδόσεις μπανανών, το άρθρο 4 της συμβάσεως διανομής προέβλεπε ότι δέκα ημέρες μετά την εκφόρτωση κάθε φορτίου προβλεπόμενου από τη σύμβαση, η Weichert αποδίδει στην Del Monte πλήρη λογαριασμό για τις πωλήσεις από το κάθε φορτίο, καταγράφοντας πλήρως τα κόστη, τις πωλήσεις, τις τιμές κ.λπ. (αιτιολογική σκέψη 413 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

141 Η Επιτροπή κάνει λόγο, βάσει των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που προβλέπονται από τη σύμβαση διανομής, για συνεργασία χαρακτηριζόμενη από την αλληλεξάρτηση των συμβαλλομένων επιχειρήσεων (αιτιολογικές σκέψεις 418 και 425 της προσβαλλομένης αποφάσεως), αλλά, πέραν τούτου, επισημαίνει, ακόμη, το γεγονός ότι η σύμβαση αυτή ενίσχυε, από οικονομικής και νομικής απόψεως, τη δυνατότητα της Del Monte να ασκεί επιρροή στη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της Weichert (αιτιολογική σκέψη 402 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

142 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ερμηνεία αυτή και προβάλλει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη τέτοιας δυνατότητας, πέραν από τη συνήθη εμπορική επιρροή την οποία δύνανται να ασκούν όλοι οι σημαντικοί ή αποκλειστικοί προμηθευτές, και ότι έχει παραλείψει να συνεκτιμήσει πολλά ουσιώδη στοιχεία. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η σύμβαση διανομής τέθηκε σε ισχύ πολύ πριν αυτή αποκτήσει συμμετοχή στην ετερόρρυθμη εταιρία και ότι, μετά την απόκτηση της συμμετοχής αυτής, η σύμβαση δεν τροποποιήθηκε ούτε μεταβλήθηκε ο τρόπος λειτουργίας της στην πράξη. Περαιτέρω, η σύμβαση διανομής αφορούσε ορισμένα μόνο προϊόντα της Weichert και η επιχείρηση αυτή μπορούσε να την καταγγείλει και να στραφεί σε άλλον προμηθευτή, όπως έπραξε το 2002.

143 Πρώτον, όσον αφορά το γεγονός ότι η σύμβαση είναι προγενέστερη και παρέμεινε αμετάβλητη από το 1994, όταν η προσφεύγουσα εξαγόρασε τη WAL, η προσφεύγουσα δεν διευκρίνισε, με τα δικόγραφά της, το περιεχόμενο του επιχειρήματός της, αρκούμενη στην επισήμανση ότι η διαπίστωση αυτή της Επιτροπής «έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την αιτιολογική σκέψη 382 της προσβαλλομένης αποφάσεως», όπου αναφέρεται ότι η εταιρική σύμβαση και η σύμβαση διανομής είχαν «κοινό σκοπό».

144 Στην αιτιολογική σκέψη 382 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή αναφέρει ότι η εταιρική σύμβαση και η σύμβαση διανομής αποσκοπούσαν αμφότερες στην εισαγωγή και εμπορία μπανανών στη Βόρεια Ευρώπη εντός του κανονιστικού πλαισίου που ίσχυε στην Κοινότητα. Αυτή η απλή αντικειμενική διαπίστωση ουδόλως έρχεται σε αντίθεση με τη διαπίστωση ότι η σύμβαση διανομής είναι προγενέστερη και παρέμεινε αμετάβλητη από το 1994.

145 Σε κάθε περίπτωση, χρονικής φύσεως επισημάνσεις της προσφεύγουσας δεν αναιρούν τις διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξε η Επιτροπή βάσει του περιεχομένου της εν λόγω συμβάσεως.

146 Σημειωτέον ότι η προσφεύγουσα επικαλέστηκε και το άρθρο 14 της συμβάσεως διανομής, κατά το οποίο «οι συμβαλλόμενοι ενεργούν ανεξαρτήτως μεταξύ τους, καμία δε διάταξη της παρούσας δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι πρόκειται για συνεργάτες, μέλη κοινής επιχειρήσεως ή εταίρους οποιασδήποτε μορφής ή φύσεως». Μολονότι η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι η εν λόγω σύμβαση δεν έχει τροποποιηθεί από το 1994, εντούτοις δεν αμφισβητείται ότι η Del Monte, εξαγοράζοντας τη WAL και τη συμμετοχή της στη Weichert το 1994, κατέστη ετερόρρυθμος εταίρος της εταιρίας αυτής.

147 Δεύτερον, όσον αφορά το αντικείμενο της συμβάσεως διανομής, επισημαίνεται ότι αυτή αφορούσε όχι μόνο τις μπανάνες, αλλά και τους ανανάδες και τις παπάγιες, και ότι οι μπανάνες αποτελούσαν σημαντικό μέρος του κύκλου εργασιών που πραγματοποιούσε η Weichert, όπως προκύπτει από το σημείο 1 της απαντήσεώς της στην αίτηση παροχής πληροφοριών της 10ης Φεβρουαρίου 2006, και η σύμβαση διανομής καλύπτει, μεταξύ άλλων χωρών, και τη Γερμανία, που είναι πολύ σημαντική ευρωπαϊκή αγορά με κριτήριο την κατανάλωση μπανανών.

148 Όσον αφορά τη δυνατότητα λύσεως της συμβάσεως διανομής, πρόκειται για συνήθη διάταξη σε τέτοιου είδους συμβάσεις, η οποία ευνοεί αμφότερους τους συμβαλλομένους, δεδομένου ότι, σε περίπτωση εφαρμογής της διατάξεως αυτής, καθένας από τους συμβαλλομένους αντιμετωπίζει εξίσου το ζήτημα της αντικαταστάσεως του αντισυμβαλλομένου. Οι συνθήκες υπό τις οποίες λύθηκε, εν προκειμένω, η σύμβαση διανομής και η επιρροή του γεγονότος αυτού στη σχέση μεταξύ Del Monte και Weichert εξετάζονται στο πλαίσιο της εξετάσεως των επιχειρημάτων σχετικά με την εκ μέρους της Weichert διάψευση των προσδοκιών της Del Monte όσον αφορά την τιμολόγηση των μπανανών (βλ. σκέψεις 195 έως 198 κατωτέρω).

149 Τρίτον, όσον αφορά τη γενικότερη αξιολόγηση της συμβάσεως διανομής και της επισημάνσεως της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή δεν αναφέρει ότι η προσφεύγουσα διέθετε εξουσίες πέραν της δυνατότητας ασκήσεως που διαθέτουν εν γένει όλοι οι προμηθευτές, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η «Del Monte διέθετε, βάσει της συμβάσεως, ευρύτατη ευχέρεια όσον αφορά τις ποσότητες, καθώς μπορούσε είτε να παραδίδει την ελάχιστη συμβατικά προβλεπόμενη ποσότητα (από 100000 έως 200000 χαρτοκιβώτια) είτε να υπερβαίνει τα όρια αυτά», δεδομένου ότι, βάσει της συμβάσεως, η Del Monte έπρεπε να παρέχει στοιχεία σχετικά με τα διαθέσιμα για τις επόμενες παραδόσεις φρούτα. Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει μεγάλη απόσταση μεταξύ ανώτατου και κατώτατου ορίου όσον αφορά την «ελάχιστη ποσότητα». Η Επιτροπή ορθώς επισημαίνει ότι, εφόσον η Weichert ήταν υποχρεωμένη να αγοράζει το σύνολο των ποσοτήτων μπανάνας της Del Monte στο πλαίσιο της δραστηριοποιήσεώς της σε πολλές ευρωπαϊκές αγορές, η δυνατότητά της να μειώνει έτσι τις προς παράδοση ποσότητες αποτελούσε σημαντικό μέσο πίεσης προς τη Weichert (αιτιολογική σκέψη 426 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η Del Monte όντως έκανε χρήση της ευχέρειας αυτής, όσον αφορά τον εφοδιασμό της Weichert, προκειμένου να έχει την εν λόγω εταιρία υπό τον έλεγχό της (βλ. έγγραφο που παρατίθεται στην υποσημείωση 456 και αιτιολογική σκέψη 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

150 Η τελευταία αυτή διαπίστωση σχετικά με το σημαντικό περιθώριο εκτιμήσεως που διέθετε η Del Monte, όσον αφορά τις ποσότητες που προορίζονταν για τη Weichert, δικαιολογεί τη θέση της Επιτροπής ότι η σύμβαση διανομής ενίσχυε, από οικονομικής και νομικής απόψεως, τη δυνατότητα της Del Monte να ασκεί επιρροή επί της διαχειρίσεως των τρεχουσών υποθέσεων της Weichert.

151 Επισημαίνεται, τέλος, ότι η εκ μέρους της προσφεύγουσας επίκληση των αποφάσεων του Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 1975, 40/73 έως 48/73, 50/73, 54/73 έως 56/73, 111/73, 113/73 και 114/73, Suiker Unie κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1975, σ. 507, σκέψεις 541 και 542), και της 12ης Ιουλίου 1979, 32/78, 36/78 έως 82/78, BMW Belgium κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ, σ. 177), από τις οποίες προκύπτει ότι η ύπαρξη συμφωνίας αποκλειστικής διανομής δεν σημαίνει ότι οι συμβαλλόμενοι αποτελούν ενιαία επιχείρηση, είναι αλυσιτελής, διότι οι εν λόγω αποφάσεις αφορούν διαφορετικά νομικά ζητήματα και περιστάσεις διαφορετικές από αυτές της υπό κρίση υποθέσεως. Η προπαρατεθείσα απόφαση Suiker Unie κ.λπ. κατά Επιτροπής αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ σε συμφωνίες μεταξύ εμπορικών αντιπροσώπων και αντιπροσωπευομένων. Η προπαρατεθείσα απόφαση BMW Belgium κ.λπ. κατά Επιτροπής αφορά την άμεση ευθύνη σχετικά με πρόστιμο που επιβλήθηκε από την Επιτροπή σε διανομείς αυτοκινήτων, λόγω συμφωνίας απαγορεύσεως των εξαγωγών. Σε αμφότερες τις αποφάσεις αυτές ο δικαστής δεν εξέτασε ούτε αποφάνθηκε αν πληρούνται οι προϋποθέσεις καταλογισμού σε μια επιχείρηση παραβάσεως διαπραχθείσας από άλλη.

– Επί των στοιχείων που γνωστοποιούνταν στην Del Monte

152 Η Επιτροπή προβάλλει ότι, εκτός των στοιχείων που έπρεπε να της γνωστοποιούνται βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, της εταιρικής συμβάσεως και του άρθρου 4 της συμβάσεως διανομής, η Del Monte ζήτησε από τη Weichert, με τηλεομοιοτυπία της 5ης Μαΐου 2000 προς τον D. W., να της αποστέλλεται εβδομαδιαίως, το αργότερο τη Δευτέρα ή την Τρίτη, έκθεση με στοιχεία σχετικά με τη Γερμανία, την Αυστρία, τις χώρες της Μπενελούξ, τη Σκανδιναβία και τις χώρες εκτός της Ένωσης, διά του συνημμένου τυποποιημένου εντύπου. Η Weichert γνωστοποίησε την τηλεομοιοτυπία αυτή, καθώς και τα αντίγραφα των εκθέσεων που είχαν περιέλθει στην Del Monte σχετικά με την κατάσταση στην αγορά της μπανάνας από την «εβδομάδα 18» του 2000 έως την «εβδομάδα 3» του 2002 (αιτιολογική σκέψη 392 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Οι εκθέσεις αυτές περιείχαν δύο στήλες, που αντιστοιχούσαν σε δύο διαδοχικές εβδομάδες, στην πρώτη δε εξ αυτών, η οποία αντιστοιχούσε στην προηγούμενη εβδομάδα, αναγράφονταν, όσον αφορά τις Del Monte, Dole, Chiquita και «λοιπούς», καθώς και κάθε μία από τις οικείες γεωγραφικές αγορές, οι ποσότητες, οι επίσημες τιμές και οι πραγματικές τιμές. Τα ίδια στοιχεία αναγράφονταν και στη στήλη για την τρέχουσα εβδομάδα με μόνη διαφορά ότι αναγράφονταν η «προσπάθεια για επίτευξη καθαρής πραγματικής τιμής» αντί της καθαρής πραγματικής τιμής. Πέραν των αριθμητικών στοιχείων, οι εκθέσεις αυτές περιείχαν και σχόλια της Weichert σχετικά με την κατάσταση σε κάθε μία από τις αγορές.

153 Η Weichert ανέφερε επίσης ότι απέστελλε στην Del Monte εκθέσεις σχετικά με τις τιμές ανά εβδομάδα έως την 1η Ιανουαρίου 2003. Αντίγραφα των εκθέσεων αυτών περιλαμβάνονται στον φάκελο της Επιτροπής και περιλαμβάνουν στοιχεία σχετικά με την «επίσημη» τιμή και το «εύρος διακυμάνσεως των πραγματικών τιμών» για τις μπανάνες μάρκας Del Monte και για τα ανταγωνιστικά προϊόντα (αιτιολογική σκέψη 392 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

154 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι λάμβανε συγκεκριμένα πληροφοριακά στοιχεία βάσει της συμβάσεως διανομής δεν σημαίνει ότι είχε δυνατότητα ασκήσεως επιρροής επί της μελλοντικής συμπεριφοράς της Weichert και ότι, εξάλλου, η Επιτροπή δεν διευκρίνισε πώς η προσφεύγουσα μπορούσε να ασκεί αποφασιστική επιρροή, κάνοντας χρήση αναδρομικών στοιχείων.

155 Επισημαίνεται ότι το περιεχόμενο των επίμαχων εκθέσεων δεν συμπίπτει με αυτό που προβλέπεται στο άρθρο 4 της συμβάσεως διανομής και ότι τα έγγραφα αυτά αποτελούσαν μια επιπλέον πηγή στοιχείων άμεσα σχετιζόμενων με το εμπόριο της μπανάνας και, συνεπώς, με την τρέχουσα διαχείριση της Weichert.

156 Όπως προαναφέρθηκε, οι εκθέσεις αυτές περιείχαν ειδικά κρίσιμα στοιχεία, και συγκεκριμένα τις επίσημες τιμές, αλλά και εκτιμήσεις για τις πραγματικές τιμές κάθε εβδομάδας, κυρίως με τη μορφή ενός εύρους διακυμάνσεως. Περαιτέρω, η τακτή, ανά εβδομάδα, αποστολή των εκθέσεων αυτών είχε ως συνέπεια να υπάρχει μια διαρκής ροή στοιχείων προς την Del Monte, η οποία σχημάτιζε έτσι πλήρη και ακριβή αντίληψη της καταστάσεως της αγοράς, περιλαμβανομένης της θέσεως της Weichert σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις, καθώς και της εξελίξεώς της.

157 Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, οι εκθέσεις αυτές συγκαταλέγονται σε αυτό που η Επιτροπή ονομάζει «μηχανισμοί πληροφόρησης», οι οποίοι, σε συνδυασμό με τους προβλεπόμενους από την εταιρική σύμβαση μηχανισμούς ελέγχου, παρείχαν στην Del Monte τουλάχιστον τη δυνατότητα να επηρεάζει την εμπορική πολιτική της Weichert ή, ακόμη, και την τρέχουσα διαχείρισή της. Η Επιτροπή προσθέτει ότι τα ως άνω αποδεικτικά στοιχεία εμφαίνουν επίσης ότι η Del Monte όντως ασκούσε τέτοια επιρροή (αιτιολογική σκέψη 393 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

158 Συναφώς, επισημαίνεται ότι οι εν λόγω εκθέσεις, οι οποίες αποστέλλονταν εβδομαδιαίως από τη Weichert στην Del Monte, περιείχαν στοιχεία τα οποία ζητούνταν και, κυρίως, δίδονταν εκτός του πλαισίου της συμβάσεως που ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκομένων, δεδομένου ότι η Weichert ανέφερε σαφώς, κατά την ακρόασή της, ότι η αποστολή εβδομαδιαίων λεπτομερών εκθέσεων γινόταν κατ’ απαίτηση της Del Monte. Πρόκειται για προφανή ένδειξη ασκήσεως επιρροής από την Del Monte επί της Weichert.

159 Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι οι προαναφερθείσες στη σκέψη 153 ανωτέρω εκθέσεις δεν περιείχαν συγκεκριμένα στοιχεία, προοριζόμενα αποκλειστικά γι’ αυτήν, αλλά γνωστοποιούνταν στο σύνολο της αγοράς. Διαπιστώνεται, ωστόσο, ότι η θέση αυτή δεν στηρίζεται σε κανένα συγκεκριμένο και αντικειμενικό αποδεικτικό στοιχείο και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

– Επί των συζητήσεων σχετικά με την τιμολογιακή πολιτική και τον εφοδιασμό της Weichert

160 Επισημαίνεται ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή, πρώτον, υπενθύμισε ορισμένες δηλώσεις της Weichert κατά τη διοικητική διαδικασία, όσον αφορά τις σχέσεις της με την Del Monte.

161 Η αιτιολογική σκέψη 388 της προσβαλλομένης αποφάσεως έχει ως εξής: «Η Weichert διατείνεται ότι είχαν σε εβδομαδιαία βάση πολλές συζητήσεις με την Del Monte σχετικά με την τρέχουσα διαχείριση, καθώς και με ζητήματα σχετικά με την τιμολόγηση και την εμπορία της μπανάνας. Η Weichert υποστηρίζει επίσης ότι καθόριζε την “επίσημη τιμή” κάθε Πέμπτη πρωί, κατόπιν διαβουλεύσεως με την Del Monte. Διευκρινίζει, ακόμη, ότι η Del Monte, αν και δεν της έδινε επισήμως εντολή να ορίσει την ίδια επίσημη τιμή με την Dole, εντούτοις θεωρούσε δεδομένο ότι η επίσημη τιμή της Weichert θα είναι τουλάχιστον ίση με αυτή της Dole. Η Weichert αναφέρει ότι, για τους λόγους αυτούς, καθορίζει την επίσημη τιμή της στο ίδιο επίπεδο με την επίσημη τιμή της Dole.»

162 Στην αιτιολογική σκέψη 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή αναφέρει δήλωση της Weichert κατά την οποία, «εκτός της επιρροής που ασκούσε η Del Monte ως πλειοψηφικός εταίρος, η Weichert επιδίωκε, ειδικότερα, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της Del Monte, υπό τον φόβο ότι αυτή θα παύσει να την προμηθεύει ή, έστω, θα μειώσει σημαντικά τις ποσότητες, αν η επίσημη τιμή της Weichert δεν ήταν αυτή που ανέμενε η Del Monte».

163 Εν συνεχεία, η Επιτροπή παραθέτει διάφορα έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία «επιβεβαιώνουν τις επαφές αυτές μεταξύ Weichert και Del Monte και εμφαίνουν ότι η Del Monte ασκούσε πίεση, προκειμένου να επηρεάσει ευθέως την τιμολογιακή πολιτική της Weichert» (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

164 Η Επιτροπή παραθέτει, συγκεκριμένα: — τηλεομοιοτυπία της 28ης Ιανουαρίου 2000, με την οποία ο A., εργαζόμενος της Del Monte, ζήτησε από τον A. W. εξηγήσεις για τη διαφορά μεταξύ «τελικής τιμής» και «προϋπολογισμένης τιμής» ως εξής: «Μετά τη χθεσινή τηλεφωνική μας συνομιλία, θα ήθελα να εκφράσω για μία ακόμη φορά τη δυσπιστία μου όσον αφορά την έκθεση πωλήσεων της Interfrucht για την εβδομάδα 3. Χρειάζομαι πλήρεις εξηγήσεις για τη διαφορά μεταξύ της τελικής σας τιμής […] και της “προϋπολογισμένης τιμής” […]. Εκπλήσσει έντονα το γεγονός ότι η Interfrucht μετείχε σε προωθητικές ενέργειες με ορισμένα σούπερ-μάρκετ, ενώ η αγορά της μπανάνας είχε τελικά επανέλθει στα συνήθη επίπεδα —για την εποχή! Τι είδους εμπορική στρατηγική είναι αυτή; Επιπλέον, είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι πουλάτε τα φρούτα μας. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι η Del Monte μετέχει σε ποσοστό […] % στα τελικά οικονομικά αποτελέσματα· πώς είναι δυνατόν να λαμβάνετε μια τέτοια απόφαση, δηλαδή να μετάσχετε σε προωθητική εκστρατεία, χωρίς να ζητήσετε την έγκριση των συνεταίρων σας; Και χωρίς καν να τους ενημερώσετε! […] Το χειρότερο είναι ότι μίλησα δύο φορές με τον συνεργάτη σας, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εμπορία μπανάνας, για να συζητήσουμε σχετικά με τις συνθήκες και τις τιμές της αγοράς […] Πληροφορήθηκα ότι η [Weichert] θα διατηρήσει τις τιμές της “πολύ κοντά” στην επίσημη τιμή!!! […] Εν πάση περιπτώσει, [το γεγονός αυτό] είναι εντελώς απαράδεκτο. Το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί κατά προτεραιότητα κατά τη συνάντησή μας με τον [E.], την επόμενη εβδομάδα […] Θα θέλαμε να γνωρίζετε ότι, αν η εμπορικές σας επιδόσεις δεν βελτιωθούν, δηλαδή να είναι ανάλογες της καταστάσεως της αγοράς και συγκρίσιμες προς αυτές των άλλων επιχειρήσεων της Del Monte, η Del Monte θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για την προστασία των συμφερόντων της» (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως), — τηλεομοιοτυπία της ίδιας ημέρας, του A. W., ο οποίος, απαντώντας στον A., ζητούσε συγγνώμη για την παρεξήγηση κατά την τηλεφωνική συζήτηση μεταξύ αυτού και του εργαζομένου της Weichert και έδινε εξηγήσεις σχετικά με τα οικονομικά αποτελέσματα της Weichert, καταλήγοντας ως εξής: «Χαιρόμαστε που θα έχουμε τη δυνατότητα να διευκρινίσουμε την κατάσταση κατά τη συνάντησή μας την επόμενη εβδομάδα» (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υποσημείωση 424), — τηλεομοιοτυπίες των A. και A. W. της 6ης Απριλίου 2000, με τις οποίες ο πρώτος ζητούσε, επικαλούμενος έκθεση της Τρίτης, λεπτομερείς εξηγήσεις σχετικά με τη διαφορά μεταξύ πραγματικής τιμής και τιμής αναφοράς και ο δεύτερος απαντούσε ότι «η σχετικά σημαντική διαφορά μεταξύ επίσημης τιμής και πραγματικής τιμής οφείλεται στο γεγονός ότι δεν κατέστη δυνατή η αύξηση από 33 DEM σε 35 DEM», συνάγοντας το συμπέρασμα ότι «οι τιμές [τους] κυμαίνονται από 33,00 DEM έως 30,00 DEM, μείον τις εκπτώσεις», και καταλήγει ως εξής: «Για οποιοδήποτε ζήτημα, παρακαλώ τηλεφωνήστε μας» (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υποσημείωση 424), — τηλεομοιοτυπία της Del Monte προς τη Weichert της 12ης Ιουνίου 2000, με την οποία η πρώτη, αφενός, επιβεβαιώνει τη θέση που είχε αναπτύξει κατά τη συνάντηση στο Μαϊάμι (ΗΠΑ) και σε τηλεφωνική συνομιλία της ίδιας ημέρας, δηλώνοντας σαφώς ότι οι τιμές έπρεπε να οριστούν εντός συγκεκριμένου εύρους διακυμάνσεως, με βάση τη γεωγραφική καταγωγή των μπανανών, και ότι οι τιμές αυτές δεν έπρεπε να είναι σε καμία περίπτωση χαμηλότερες από μια τιμή η οποία επίσης καθορίζεται με βάση τη γεωγραφική καταγωγή, και, αφετέρου, αναφέρονται τα εξής: «Όπως με σαφήνεια σας εκθέσαμε κατά τη συνάντηση της προηγούμενης εβδομάδας στο Μαϊάμι, αν δεν μπορείτε να επιτύχετε τις τιμές αυτές, θα μειώσουμε τις ποσότητες μπανανών που σας παραδίδουμε στο ύψος των ποσοτήτων των αδειών της Interfrucht, δηλαδή +/- 60000 κιβώτια ανά εβδομάδα. Παρακαλώ να μας ενημερώνετε καθημερινά σχετικά με τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεών σας με τους πελάτες σας» (αιτιολογική σκέψη 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως), — τηλεομοιοτυπία της 12ης Δεκεμβρίου 2000 του A. προς τον A. W., η οποία είχε ως εξής: «Δεν είναι στις προθέσεις μας να οδηγήσουμε την Interfrucht σε πτώχευση […]. Προσπαθούμε μόνο να περιορίσουμε τις ζημίες μας —Del Monte και Interfrucht— σε μια όχι ευνοϊκή συγκυρία για την αγορά. Το μήνυμά μας είναι σαφές και ξεκάθαρο: αν δεν μπορέσετε να επιτύχετε τιμή πωλήσεως εντός του εύρους των […] δολαρίων ΗΠΑ κατά το πρώτο τρίμηνο, δεν θα μπορέσετε να επιτύχετε ένα μικρό περιθώριο κέρδους, ώστε να αντισταθμιστούν οι χαμηλές τιμές των δύο τελευταίων τριμήνων του έτους, πράγμα που σημαίνει ότι τα αποτελέσματα του έτους 2001 θα είναι καταστροφικά στον κλάδο της μπανάνας. Εν κατακλείδι, η μείωση της ποσότητας θα είναι ο μόνος τρόπος τερματισμού της πτώσεως των τιμών […]» (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υποσημείωση 424), — ηλεκτρονική επιστολή της 23ης Ιουλίου 2002 του περιφερειακού εσωτερικού ελεγκτή της Del Monte προς τη Weichert, με την οποία αυτός ζητεί να πληροφορηθεί, αφενός, τους λόγους για τους οποίους οι τιμές ορισμένων παρτίδων ανά εβδομάδα εισαγωγής της Weichert το 2001 ήταν χαμηλότερες από αυτές των μπανανών μάρκας UTC που πώλησε η Del Monte στην Ολλανδία μέσω της Del Monte Belgium ή χαμηλότερες από αυτές που το εμπορικό ενημερωτικό έντυπο Sopisco ανέφερε ως «πραγματικές τιμές» τις χαμηλότερες προβλεπόμενες για ορισμένες εβδομάδες, και, αφετέρου, να εξετάσει συμβάσεις που ενδεχομένως υπήρχαν το 2001 και οι οποίες προέβλεπαν επιστροφές ή εκπτώσεις για ορισμένους πελάτες της Weichert (αιτιολογική σκέψη 389 της προσβαλλομένης αποφάσεως και υποσημείωση 424).

165 Κατά την Επιτροπή, τα περιστατικά αυτά εμφαίνουν ότι, κατά τη διάρκεια της παραβάσεως, αφενός, η Del Monte θεωρούσε ότι έχει τη δυνατότητα ή το δικαίωμα να επηρεάζει την τιμολογιακή πολιτική της Weichert και να ασκεί επιρροή στη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της Weichert, και, αφετέρου, ότι όντως ασκούσε τέτοια επιρροή (αιτιολογική σκέψη 391 της προσβαλλομένης αποφάσεως), πράγμα που η προσφεύγουσα αμφισβητεί στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως.

166 Πρώτον, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή στηρίζεται ως επί το πλείστον σε δηλώσεις που είχε της Weichert, τις οποίες αυτή είχε διατυπώσει κατά τη διοικητική διαδικασία, με σκοπό τον επιμερισμό των ευθυνών, παρά το γεγονός ότι οι δηλώσεις αυτές όχι μόνο δεν τεκμηριώνονται από έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά αναιρούνται από αντίθετα αποδεικτικά στοιχεία, και παρά τις αντίθετες νομολογιακές επιταγές. Θεωρεί χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Επιτροπή στηρίζει την άποψή της περί ευθύνης της μητρικής εταιρίας εξ ολοκλήρου σε μη επιβεβαιωμένες δηλώσεις της Weichert και, ταυτόχρονα, απορρίπτει τα επιχειρήματα και τα αποδεικτικά στοιχεία που παραθέτει η εταιρία αυτή σχετικά με τις παραβάσεις αυτές καθαυτές.

167 Η θεώρηση αυτή, όπως και το επιχείρημα περί αντιφατικών εκτιμήσεων της Επιτροπής, στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή. Η Επιτροπή απλώς υπενθύμισε, με τις αιτιολογικές σκέψεις 388 και 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τις δηλώσεις της Weichert όσον αφορά τις σχέσεις της με την Del Monte, τονίζοντας, εν συνεχεία, ότι υπάρχουν έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία ανάγονται στο χρονικό διάστημα της παραβάσεως και αφορούν τακτικές συζητήσεις με την Del Monte σχετικά με τις τιμές και τις πιέσεις που ασκούσε η εν λόγω επιχείρηση (αιτιολογικές σκέψεις 389 και 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

168 Όσον αφορά τα περί «αντίθετων αποδεικτικών στοιχείων», η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η Weichert περιγράφεται ως «θυγατρική εμμέσως ανήκουσα στον [όμιλο Del Monte]», παρά το γεγονός ότι από πολλές δηλώσεις της Weichert, προγενέστερες της έρευνας της Επιτροπής, προκύπτει ότι τα συμφέροντα της επιχειρήσεως αυτής δεν ταυτίζονταν με αυτά της Del Monte.

169 Πέραν της αντικειμενικής της διαπιστώσεως ότι η Del Monte κατέχει, μέσω της θυγατρικής της WAL, το 80 % του εταιρικού κεφαλαίου της Weichert, τονίζεται ότι αυτές οι προγενέστερες δηλώσεις της Weichert, οι οποίες περιλαμβάνονται σε διάφορα έγγραφα προς την Del Monte και εμφαίνουν τις διαμάχες με την επιχείρηση αυτή, δεν αναιρούν τις μεταγενέστερες εκτιμήσεις όσον αφορά την ύπαρξη τακτικών συζητήσεων σχετικά με τις τιμές με την ίδια επιχείρηση και τις πιέσεις που ασκούσε αυτή.

170 Η προσφεύγουσα επικαλείται, επίσης, απόσπασμα υπομνήματος αντικρούσεως που υπέβαλε η Weichert ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου, στο πλαίσιο αντιδικίας με τη WAL. Εκεί υποστηρίζεται ότι το σύνολο της προστιθέμενης οικονομικής αξίας της Weichert, δηλαδή οι αγορές, το μάρκετινγκ και η υποδομή μεταφοράς και αποθήκευσης, παράγεται αποκλειστικά από τους ομόρρυθμους εταίρους και ότι ο ρόλος της WAL εντός της εταιρίες περιοριζόταν στην οικονομική συμμετοχή. Αντικείμενο της δίκης, της οποίας την έκβαση δεν γνωστοποίησε η προσφεύγουσα, ήταν το ποιος έχει συμβάλει περισσότερο στην προστιθέμενη οικονομική αξία της Weichert, ζήτημα διαφορετικό από αυτό του καταλογισμού σε μια επιχείρηση της παραβάσεως που έχει διαπραχθεί από άλλη, το οποίο τίθεται ειδικά στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού της Ένωσης.

171 Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να τονιστεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το υποστατό και την αυθεντικότητα των εγγράφων για τα οποία γίνεται λόγος στις αιτιολογικές σκέψεις 389 και 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το περιεχόμενο των οποίων επιβεβαιώνεται από ορισμένες δηλώσεις της Weichert περί τακτικών συζητήσεων με την Del Monte σχετικά με τις τιμές και τις πιέσεις που ασκούσε η εν λόγω επιχείρηση.

172 Δεύτερον, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι ουδέποτε υπήρξαν συζητήσεις με τη Weichert σχετικά με τις τιμές αναφοράς ή τις πραγματικές τιμές ενόψει του καθορισμού των τιμών αυτών. Εκτός από την ενημέρωση που προβλέπεται από τη σύμβαση διανομής μεταξύ της DMFPI και της Weichert, οι συζητήσεις μεταξύ των δύο εταιριών ήταν ελάχιστες. Από την αλληλογραφία για την οποία γίνεται λόγος στην υποσημείωση 424 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτουν μόνον περιπτώσεις κατά τις οποίες η Weichert παρείχε εκ των υστέρων στην Del Monte στοιχεία και διευκρινίσεις σχετικά με τα αποτελέσματα που είχε επιτύχει ως διανομέας της Del Monte. Συναφώς, η προσφεύγουσα χαρακτηρίζει ανακριβή τη θέση της Επιτροπής ότι «τα διευθυντικά στελέχη της Weichert έδιναν λογαριασμό στην Del Monte» (αιτιολογική σκέψη 380 της προσβαλλομένης αποφάσεως), ισχυριζόμενη ότι οι ομόρρυθμοι εταίροι δεν είχαν ιεραρχικά ανώτερους και ουδείς μπορούσε να τους παύσει, καθώς οι εξουσίες τους καθορίζονταν απευθείας από την εταιρική σύμβαση και τον HGB.

173 Πρώτον, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα της Επιτροπής, το επιχείρημα της προσφεύγουσας σχετικά με τη διατύπωση της αιτιολογικής σκέψεως 380 της προσβαλλομένης αποφάσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη κατανόηση της σκέψεως αυτής, καθώς πουθενά δεν υπονοείται ότι τα διευθυντικά στελέχη της Weichert ήταν ιεραρχικά υποδεέστεροι έναντι της Del Monte.

174 Δεύτερον, δεν ευσταθεί η θέση της προσφεύγουσας ότι αντικείμενο της αλληλογραφίας με τη Weichert ήταν απλώς και μόνον η εκ των υστέρων ενημέρωση σχετικά με την εφαρμογή της συμβάσεως διανομής.

175 Από την αλληλογραφία αυτή, όπως περιγράφεται στις αιτιολογικές σκέψεις 389 και 390 της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτουν επανειλημμένες παρεμβάσεις της προσφεύγουσας σχετικά με τις τιμές, συγκεκριμένες, αριθμητικά προσδιορισμένες, εντολές της προσφεύγουσας σχετικά με την ακολουθητέα τιμολογιακή πολιτική, συναντήσεις και τηλεφωνικές συζητήσεις σχετικά με το αντικείμενο αυτό, ρητή εντολή για καθημερινή ενημέρωση σχετικά με τις εμπορικές διαπραγματεύσεις, σαφή άσκηση πιέσεων όσον αφορά τον εφοδιασμό και εξηγήσεις ή δικαιολογίες της Weichert σχετικά με τη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεών της. Υπενθυμίζεται ότι η αλληλογραφία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της υποβολής, από τη Weichert στην Del Monte, εκθέσεων με συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με την υφιστάμενη κατάσταση στην αγορά της μπανάνας, καθώς και με την εξέλιξη της αγοράς αυτής.

176 Σημειωτέον ότι η ίδια η προσφεύγουσα αναλύει διαφορετικά την αλληλογραφία αυτή σε άλλα σημεία των δικογράφων της. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι η Επιτροπή «παραθέτει λίγες περιπτώσεις κατά τις οποίες ήλθε εκ των υστέρων σε επαφή με τη Weichert, προκειμένου να της εκφράσει την επιθυμία της για υψηλότερες εν γένει τιμές» και εν τέλει παραδέχεται, με το υπόμνημα απαντήσεως, ότι «οι τέσσερις τηλεομοιοτυπίες αποτελούν αναμφισβήτητα απόπειρα [εκ μέρους της] να επηρεάσει την πολιτική της Weichert» και ότι «όντως διαμαρτυρόταν επειδή η Weichert δεν είχε ακολουθήσει τις εντολές της».

177 Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι φόβοι που φέρεται να εκφράζει η Weichert όσον αφορά τον εφοδιασμό της σε μπανάνες δεν αποτελούν επιχείρημα υπέρ της απόψεως της Επιτροπής.

178 Η προσφεύγουσα προβάλλει, πρώτον, ότι το δικαίωμα του προμηθευτή να λύει τη σχέση του με τον διανομέα δεν συνιστά άσκηση αποφασιστικής επιρροής, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να καταλογίζεται ευθύνη σε όλους τους σημαντικούς προμηθευτές για παραβάσεις του δικαίου του ανταγωνισμού στις οποίες έχουν υποπέσει οι ανεξάρτητοι διανομείς, χωρίς να υπάρχει δικαστική απόφαση που να καταλογίζει τέτοια ευθύνη.

179 Αρκεί η διαπίστωση ότι το επιχείρημα αυτό, το περιεχόμενο του οποίου είναι γενικό και ασαφές, δεν αναιρεί τη διαπίστωση την οποία διατυπώνει η Επιτροπή με την αιτιολογική σκέψη 391 της προσβαλλομένης αποφάσεως και η οποία στηρίζεται σε συγκεκριμένη αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ Weichert και Del Monte.

180 Στο δικόγραφο της προσφυγής αναφέρεται, περαιτέρω, ότι «η Del Monte αναφερόταν σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η Weichert είχ