ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Στις 5 Μαρτίου και στις 29 Οκτωβρίου 2013, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11, παράγραφος 6, του κανονισμού 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα [101 ΣΛΕΕ] και [102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1), η Επιτροπή κίνησε διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά των προσφευγουσών, καθώς και κατά των Barclays, Crédit agricole SA και Crédit agricole Corporate and Investment Bank (στο εξής, από κοινού: Crédit agricole), των Deutsche Bank AG, Deutsche Bank Services (Jersey) Ltd και DB Group Services (UK) Ltd (στο εξής, από κοινού: Deutsche Bank), των JP Morgan Chase & Co., JP Morgan Chase Bank National Association και JP Morgan Services LLP (στο εξής, από κοινού: JP Morgan), των Royal Bank of Scotland plc και the Royal Bank of Scotland Group plc (στο εξής, από κοινού: RBS), καθώς και κατά της Société générale (αιτιολογική σκέψη 89 της προσβαλλόμενης απόφασης).
36

Προς στήριξη των ισχυρισμών τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν δύο κύριες αιτιάσεις. Πρώτον, διατείνονται ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων πρέπει να χαρακτηρισθεί ως υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589, καθότι η δυνατότητα των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης να χορηγούν επιδοτήσεις σε επιχειρήσεις δημοσίων επιβατικών οδικών μεταφορών προβλέφθηκε με το άρθρο 19 του décret no 49-1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (διατάγματος αριθ. 49-1473, της 14ης Νοεμβρίου 1949, για τον συντονισμό και την εναρμόνιση των σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών) (JORF της 15ης Νοεμβρίου 1949, σ. 11104, στο εξής: διάταγμα του 1949), πριν από την έναρξη ισχύος στη Γαλλία, την 1η Ιανουαρίου 1958, της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (νυν Συνθήκης ΛΕΕ). Δεύτερον, φρονούν ότι, εφόσον οι αγορές δημοσίων μεταφορών των κρατών μελών της Ένωσης ήταν κλειστές στον ανταγωνισμό έως το 1995 –χρονολογία του ανοίγματος των εν λόγω αγορών σύμφωνα με την απόφαση της 24ης Ιουλίου 2003, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415)–, η Επιτροπή δεν μπορούσε να θεωρήσει ότι οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων συνιστούσαν ήδη ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ κατά τη στιγμή της θεσπίσεώς τους και, ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατόν να αποτελούν υφιστάμενες ενισχύσεις βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, του κανονισμού 2015/1589.
52

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων πρέπει να χαρακτηρισθεί ως υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589. Κατά την άποψή της, η δυνατότητα των δημοσίων αρχών να χορηγούν επιδοτήσεις σε επιχειρήσεις δημοσίων επιβατικών οδικών μεταφορών, στο πλαίσιο συμβάσεων που καθορίζουν τις υποχρεώσεις παροχής υπηρεσιών και τις υποχρεώσεις ως προς την τιμολόγηση που υπέχουν οι εν λόγω επιχειρήσεις, καθιερώθηκε με το άρθρο 19 του décret no 49‑1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (διατάγματος αριθ. 49‑1473, της 14ης Νοεμβρίου 1949, για τον συντονισμό και την εναρμόνιση των σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών) (JORF της 15ης Νοεμβρίου 1949, σ. 11104, στο εξής: διάταγμα του 1949), προ της ενάρξεως ισχύος στη Γαλλία της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, την 1η Ιανουαρίου 1958. Υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589, οι ενισχύσεις που θεσπίστηκαν πριν από την έναρξη ισχύος της ΣΛΕΕ στο συγκεκριμένο κράτος μέλος θεωρούνται υφιστάμενες ενισχύσεις.
57

Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, το προσφεύγον θεωρεί, κατ’ ουσίαν, ότι, στον βαθμό που οι εγκατεστημένες εκτός της περιφέρειας Île‑de‑France επιχειρήσεις που επέλεξε για τη συγκριτική ανάλυση των δαπανών είχαν υποβληθεί σε διαδικασία διαγωνισμού σύμφωνα με τις απαιτήσεις του loi no 93-122, du 29 janvier 1993, relative à la prévention de la corruption et à la transparence de la vie économique et des procédures publiques (νόμου αριθ. 93-122 της 29ης Ιανουαρίου 1993, σχετικά με την πρόληψη της διαφθοράς και τη διαφάνεια της οικονομικής ζωής και των δημόσιων διαδικασιών) (JORF της 30ής Ιανουαρίου 1993, σ. 1588, στο εξής: νόμος Sapin), πρέπει να θεωρηθούν εκ προοιμίου επιχειρήσεις με χρηστή διαχείριση κατά την έννοια της απόφασης της 24ης Ιουλίου 2003, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415).
36

Προς στήριξη των ισχυρισμών τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν τρεις κύριες αιτιάσεις. Πρώτον, διατείνονται ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων πρέπει να χαρακτηρισθεί ως υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589, καθότι η δυνατότητα των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης να χορηγούν επιδοτήσεις σε επιχειρήσεις δημοσίων επιβατικών οδικών μεταφορών προβλέφθηκε με το άρθρο 19 του décret n.o 49‑1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (διατάγματος αριθ. 49‑1473 της 14ης Νοεμβρίου 1949, για τον συντονισμό και την εναρμόνιση των σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών) (JORF της 15ης Νοεμβρίου 1949, σ. 11104, στο εξής: διάταγμα του 1949), πριν από την έναρξη ισχύος στη Γαλλία, την 1η Ιανουαρίου 1958, της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (νυν ΣΛΕΕ). Δεύτερον, φρονούν ότι, εφόσον οι αγορές δημοσίων μεταφορών των κρατών μελών της Ένωσης ήταν κλειστές στον ανταγωνισμό έως το 1995 –χρονολογία του ανοίγματος των εν λόγω αγορών σύμφωνα με την απόφαση της 24ης Ιουλίου 2003, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415)–, η Επιτροπή δεν μπορούσε να θεωρήσει ότι οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων συνιστούσαν ήδη ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ κατά τη στιγμή της θεσπίσεώς τους και, ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατόν να αποτελούν υφιστάμενες ενισχύσεις βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, του κανονισμού (ΕΚ) 2015/1589. Τρίτον, υποστηρίζουν ότι η εκ μέρους της Επιτροπής ανάλυση σχετικά με το αν το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων ήταν νέο ή υφιστάμενο βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, του κανονισμού 2015/1589 δεν τους καθιστά σαφείς τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή έκρινε ότι οι επιδοτήσεις επενδύσεων που χορηγήθηκαν από την Περιφέρεια συνιστούσαν, από την πρώτη τους εφαρμογή, καθεστώς κρατικής ενισχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
36

Προς στήριξη των ισχυρισμών τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν τρεις κύριες αιτιάσεις. Πρώτον, διατείνονται ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων πρέπει να χαρακτηρισθεί ως υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589, καθότι η δυνατότητα των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης να χορηγούν επιδοτήσεις σε επιχειρήσεις δημοσίων επιβατικών οδικών μεταφορών προβλέφθηκε με το άρθρο 19 του décret no 49‑1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (διατάγματος αριθ. 49‑1473, της 14ης Νοεμβρίου 1949, για τον συντονισμό και την εναρμόνιση των σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών) (JORF της 15ης Νοεμβρίου 1949, σ. 11104, στο εξής: διάταγμα του 1949), πριν από την έναρξη ισχύος στη Γαλλία, την 1η Ιανουαρίου 1958, της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (νυν ΣΛΕΕ). Δεύτερον, φρονούν ότι, εφόσον οι αγορές δημοσίων μεταφορών των κρατών μελών της Ένωσης ήταν κλειστές στον ανταγωνισμό έως το 1995 –χρονολογία του ανοίγματος των εν λόγω αγορών σύμφωνα με την απόφαση της 24ης Ιουλίου 2003, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415), η Επιτροπή δεν μπορούσε να θεωρήσει ότι οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων συνιστούσαν ήδη ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ κατά τη στιγμή της θεσπίσεώς τους και, ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατόν να αποτελούν υφιστάμενες ενισχύσεις βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 2015/1589. Τρίτον, υποστηρίζουν ότι η εκ μέρους της Επιτροπής ανάλυση σχετικά με το αν το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων ήταν νέο ή υφιστάμενο βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, του κανονισμού 2015/1589 δεν τους καθιστά σαφείς τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή έκρινε ότι οι επιδοτήσεις επενδύσεων που χορηγήθηκαν από την Περιφέρεια συνιστούσαν, από την πρώτη τους εφαρμογή, καθεστώς κρατικής ενισχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
64

Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι το επίμαχο καθεστώς είναι υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, βάσει του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού 2015/1589, καθότι η δυνατότητα των οικείων δημοσίων οργανισμών να χορηγούν επιδοτήσεις σε επιχειρήσεις δημοσίων επιβατικών οδικών μεταφορών προβλέφθηκε με το άρθρο 19 του décret no 49-1473, du 14 novembre 1949, relatif à la coordination et à l’harmonisation des transports ferroviaires et routiers (διατάγματος αριθ. 49‑1473 της 14ης Νοεμβρίου 1949, για τον συντονισμό και την εναρμόνιση των σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών) (JORF της 15ης Νοεμβρίου 1949, σ. 11104, στο εξής: διάταγμα του 1949), πριν από την έναρξη ισχύος στη Γαλλία, την 1η Ιανουαρίου 1958, της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (νυν Συνθήκης ΛΕΕ).
75

Επιπλέον, οι ενάγοντες αμφισβητούν ότι η Ελληνική Δημοκρατία μπορεί να επικαλεστεί εν προκειμένω την αρχή rebus sic stantibus προκειμένου να δικαιολογήσει τις τροποποιήσεις των συμβατικών τους δικαιωμάτων. Προς στήριξη του επιχειρήματος αυτού, οι ενάγοντες επισημαίνουν, πρώτον, ότι τα επίμαχα χρεόγραφα εκδόθηκαν σε μια εποχή κατά την οποία η διεθνής νομισματική κοινότητα είχε ήδη απαιτήσει ομόφωνα να συνοδεύονται τα κρατικά χρεόγραφα από CΑC. Δεύτερον, παρά τα αιτήματα των εναγόντων, η Ελληνική Δημοκρατία είχε σκοπίμως παραιτηθεί από τη χρήση CAC κατά την έκδοση των επίμαχων χρεογράφων. Τρίτον, τον Απρίλιο του 2003, τα κράτη μέλη συμφώνησαν ως προς την ανάγκη να συνοδεύονται οι εκδόσεις διεθνών ομολόγων από CAC [βλ. παράρτημα 1 της έκθεσης της Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής ECFIN/CEFCPE (2004) REP 50483 τελικό, της 12ης Νοεμβρίου 2004, σ. 7] και, τον Σεπτέμβριο του 2003, η Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή έδωσε την έγκρισή της για μια δέσμη ρητρών που αναμενόταν να τύχουν εφαρμογής στους όρους που διέπουν την έκδοση ομολόγων. Τέταρτον, τον Νοέμβριο του 2004, οι «διοικητές των κεντρικών τραπεζών των χωρών της ομάδας G20» συνέστησαν να συμπεριληφθούν CAC στις συμβάσεις εκδόσεων ομολόγων προκειμένου να ευνοηθεί η εφαρμογή αποφάσεων πλειοψηφίας (βλ. σύσταση της 26ης Οκτωβρίου 2004, με τίτλο «Report to the EFC-Implementation of the EU commitment on Collective Action Clauses in documentation of International Debt Issurance»). Πέμπτον, οι φόβοι ότι οι CAC ενδέχεται να οδηγήσουν σε υψηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου και να αυξήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο το κόστος της κρατικής χρηματοδότησης δεν επιβεβαιώθηκαν από τις μελέτες που πραγματοποιήθηκαν το 2003 από τους A. Richards και M. Gugiatti [«The Use of Collective Action Clauses in New York Law Bonds of Sovereign borrowers», Journal of International Law, 2004, σ. 815 επ.· Szodruch, Staateninsolvenz und private Gläubiger, 2008, σ. 226]. Οι ενάγοντες φρονούν συνεπώς ότι, εφόσον η Ελληνική Δημοκρατία αποφάσισε να μην εισαγάγει CAC στα ελληνικά χρεόγραφα, αν και είχε πραγματοποιηθεί η συζήτηση αυτή σχετικά με την εισαγωγή τέτοιων ρητρών στα κρατικά χρεόγραφα, δεν μπορούσε, όταν επήλθε η μεταβολή των περιστάσεων, που οι CAC στοχεύουν ακριβώς να αντιμετωπίσουν, να επικαλεστεί επιβολή υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης.
77

Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί ότι οι παράγραφοι 17 και 18 της ανακοίνωσης για τον ορισμό της σχετικής αγοράς, που παραθέτει η προσφεύγουσα, περιγράφουν την εφαρμογή του «τεστ SSNIP» (small but significant and non-transitory increase in price), το οποίο έχει ως στόχο να εξετάσει την αντίδραση των πελατών στην αύξηση της σχετικής τιμής του οικείου προϊόντος, ενώ όλοι οι άλλοι παράγοντες παραμένουν σταθεροί, συμπεριλαμβανομένης της τιμής του προϊόντος που είναι υποψήφιο να συμπεριληφθεί στην ίδια σχετική αγορά. Εν προκειμένω, όμως, η προσφεύγουσα αναφέρει απλώς μια διαφορά τιμής, την οποία εξάλλου δεν προσδιορίζει, των καναλιών Fox Sports και Ziggo Sport Totaal. Υπό το πρίσμα των παραγράφων 17 και 18 της ανακοίνωσης για τον ορισμό της σχετικής αγοράς, το στοιχείο αυτό δεν είναι, αυτό καθαυτό, αρκετό για να κλονίσει το συμπέρασμα της προσβαλλόμενης απόφασης ότι τα δύο αυτά κανάλια δύνανται να υποκαταστήσουν το ένα το άλλο.
151

Βεβαίως, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, στις αποφάσεις της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2009, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.14175 (πρώην E 2/2005 και N 642/2009) – Κάτω Χώρες – Existing and special projet aid to housing corporations (ΕΕ 2010, C 31, σ. 4), και, της 30ής Αυγούστου 2010, σχετικά με την κρατική ενίσχυση E/2005 – Κάτω Χώρες – Existing aid to housing corporations: decision amending paragraphs 22-24 of the Commission Decision of 15 December 2009 (ΕΕ 2010, C 250, σ. 1), η Επιτροπή πρότεινε στις ολλανδικές αρχές όχι την κατάργηση του υφιστάμενου καθεστώτος ενισχύσεων, αλλά την τροποποίησή του, προκειμένου να συνάδει με τους κανόνες της Ένωσης που ρυθμίζουν τις κρατικές ενισχύσεις.
2

Με την απόφαση C(2017) 900 τελικό, της 8ης Φεβρουαρίου 2017, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ (υπόθεση AT.40018 – Ανακύκλωση συσσωρευτών αυτοκινήτου) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ στον τομέα της αγοράς αποβλήτων συσσωρευτών αυτοκινήτου τύπου μολύβδου-οξέος τα οποία χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ανακυκλωμένου μολύβδου. Η παράβαση αυτή, στην οποία μετείχαν τέσσερις επιχειρήσεις ή όμιλοι επιχειρήσεων, συγκεκριμένα δε, πρώτον, οι Campine NV και Campine Recycling NV (στο εξής, από κοινού: Campine), δεύτερον, οι Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH και Société de traitement chimique des métaux SAS (στο εξής, από κοινού: Eco-Bat), τρίτον, οι Johnson Controls, Inc., Johnson Controls Tolling GmbH & Co. KG και Johnson Controls Recycling GmbH (στο εξής, από κοινού: JCI) και, τέταρτον, η Recylex, διαπράχθηκε κατά την περίοδο από τις 23 Σεπτεμβρίου 2009 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 2012 (αιτιολογικές σκέψεις 1 και 2 και άρθρο 1, παράγραφος 1, της προσβαλλόμενης απόφασης).
150

Τέλος, ο προσφεύγων δεν μπορεί να προβάλει λυσιτελώς ότι η δημοσίευση των επίμαχων εγγράφων αποτελεί πράξη της μητέρας του ή προσώπων σχετιζόμενων με αυτήν. Συγκεκριμένα, πέραν του ότι δεν είναι πειστικός ο ισχυρισμός περί δημοσίευσης των επίμαχων εγγράφων στον δικό του ιστότοπο μέσω τρίτων προσώπων, τουλάχιστον χωρίς τη συγκατάθεσή του, η διαβίβαση των εγγράφων αυτών στη μητέρα του συνιστούσε παραβίαση των όρων της άδειας που του είχε χορηγηθεί. Επιπλέον, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία μόνιμος υπάλληλος ή μέλος του λοιπού προσωπικού διαβιβάζει νομίμως ένα εμπιστευτικό έγγραφο σε τρίτο πρόσωπο βάσει άδειας γνωστοποίησης, οφείλει να βεβαιώνεται ότι και το ίδιο το τρίτο πρόσωπο συμμορφώνεται με τους όρους της εν λόγω άδειας. Συνεπώς, ακόμη και εάν υποτεθεί ότι η δημοσίευση αυτή καθεαυτήν έγινε χωρίς τη συνδρομή του προσφεύγοντος, θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων, υπερβαίνοντας τα όρια της άδειας γνωστοποίησης που του είχε χορηγηθεί, προκάλεσε αντικειμενικά τον κίνδυνο πραγματοποίησης της δημοσίευσης και εμπλέκεται σε αυτήν (πρβλ. διάταξη της 16ης Μαρτίου 2016, One of Us κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑561/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:917, σκέψεις 58 και 59).
34

Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι, εάν ο πράκτορας ή ο αντιπρόσωπος του δικαιούχου ενός σήματος σε χώρα της Ένωσης για την προστασία της βιομηχανικής ιδιοκτησίας ζητήσει, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, την καταχώριση του σήματος «τούτου», επ’ ονόματί του, σε μία ή περισσότερες χώρες της Ένωσης, ο δικαιούχος μπορεί να αντιταχθεί στη ζητηθείσα καταχώριση. Η διάταξη αυτή, όπως έχει διατυπωθεί, μπορεί να ερμηνευθεί μόνον υπό την έννοια ότι το σήμα του δικαιούχου και το κατατεθέν από πράκτορα ή τον αντιπρόσωπο είναι τα ίδια. Πρέπει να διευκρινισθεί ότι η αγγλική απόδοση της διάταξης αυτής γίνεται επίσης αντιληπτή υπό την έννοια ότι το σήμα του δικαιούχου και το κατατεθέν από τον πράκτορα ή τον αντιπρόσωπο αυτού πρέπει να είναι πανομοιότυπα. Συγκεκριμένα, η απόδοση αυτή αναφέρεται στον δικαιούχο «ενός» σήματος («the proprietor of a mark») και μνημονεύει στη συνέχεια την καταχώριση «του» σήματος («the registration of the mark»), το οποίο μπορεί να νοηθεί μόνον ως το σήμα του δικαιούχου.
70

Λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας (βλ. σκέψη 56 ανωτέρω), δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, βεβαίως, κατά το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η διοίκηση έχει την υποχρέωση να αιτιολογεί τις αποφάσεις της. Η εν λόγω υποχρέωση αιτιολόγησης, η οποία επαναλαμβάνεται στο άρθρο 75, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 207/2009 (νυν άρθρο 94, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 2017/1001), συνεπάγεται ότι η συλλογιστική του συντάκτη της πράξης πρέπει να προκύπτει με τρόπο σαφή και μη διφορούμενο, έχει δε ως διττό σκοπό, να παρέχει τη δυνατότητα, αφενός, στους ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο προκειμένου να προασπίζουν τα δικαιώματά τους και, αφετέρου, στον δικαστή της Ένωσης να ασκεί τον έλεγχο νομιμότητας της απόφασης [βλ. απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 2017, La Rocca κατά EUIPO (Take your time Pay After), T‑755/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:663, σκέψη 37 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
69

Επιπλέον, η προσφεύγουσα μνημονεύει το Σαββατοκύριακο της 5ης και 6ης Οκτωβρίου 2013 κατά το οποίο παρευρέθηκε στον γάμο φίλης της. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, η M. τηλεφώνησε επανειλημμένως στην προσφεύγουσα. Αυτές οι τηλεφωνικές συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν σε ανοικτή ακρόαση, ιδίως ενόσω η προσφεύγουσα οδηγούσε το αυτοκίνητό της, παρουσία τρίτων, οι οποίοι δέχθηκαν να καταθέσουν τις γραπτές μαρτυρίες τους. Σύμφωνα με τους εν λόγω μάρτυρες, η Μ. απευθύνθηκε στην προσφεύγουσα ως εξής: «Είσαι σκύλα! Φεύγεις κάθε Σαββατοκύριακο, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν σε νοιάζει τίποτα, το μόνο που σκέφτεσαι είναι το σεξ» («sei solo una stronza! Tutti i weekend sei via, per un motivo o per l’altro non te ne frega un cazzo, pensi solo a scopare»)· «Είσαι σκύλα! Δεν βρίσκεσαι ποτέ εδώ το Σαββατοκύριακο, είσαι ασήμαντη και αδιάφορη, το μόνο που σκέφτεσαι είναι το σεξ»]» («ei una stronza! Non ci sei mai il weekend, meschina e menefreghista, pensi solo a scopare»)· «Θα έπρεπε να μου ζητήσεις συγγνώμη, αδιάφορο υποκείμενο, το μόνο που σκέφτεσαι είναι το σεξ» («Dovresti solo chiedermi scuza menefreghista del cazzo, pensi solo a scopare»)· «Δυστυχώς, το πρόβλημα είναι εγκεφαλικό· εάν δεν μπορείς να τα καταφέρεις, δεν μπορείς να τα καταφέρεις […] ανόητη» («purtroppo e’una questione di neuroni· se non ce la fai non ce la fai […] idiota»)· «είσαι πραγματικά ηλίθια· πώς μπορείς να μην καταλαβαίνεις […] ανόητη»· («sei proprio una cretina· ma come si fa a non capire […] stupida»)· «είσαι ανεγκέφαλη […] είστε όλοι ηλίθιοι, πώς καταφέρνω να βρίσκω μόνο ηλίθιους» («testa di cazzo che non sei altro […] siete tutti degli imbecilli, come facio io a trovare solo imbecilli»).
1

Η προσφεύγουσα, CeramTec GmbH, είναι δικαιούχος των ακόλουθων σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης: – του τρισδιάστατου σήματος αριθ. 10214179 χρώματος Pantone ροζ 677 C: – του εικονιστικού σήματος αριθ. 10214112 χρώματος Pantone ροζ 677 C: – και του σήματος αριθ. 10214195 που συνίσταται στο χρώμα Pantone ροζ 677 C: .
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 19ης Σεπτεμβρίου 2019 – BTC κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-786/17)

«Ρήτρα διαιτησίας – Σύμβαση επιδοτήσεως συναφθείσα στο πλαίσιο του προγράμματος-πλαισίου eTEN, για τα διευρωπαϊκά δίκτυα τηλεπικοινωνιών – Έργο “SafeChemo” – Έκθεση έρευνας της OLAF διαπιστώνουσα τη μη επιλεξιμότητα ορισμένων εκ των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν – Μερική επιστροφή καταβληθέντων ποσών – Ανταγωγή»

1. Προσφυγή ακυρώσεως – Πράξεις δεκτικές προσφυγής – Έννοια – Πράξεις παράγουσες δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα – Προσφυγή που αφορά, στην πραγματικότητα, διαφορά συμβατικής φύσεως – Ακύρωση εγγράφου και χρεωστικού σημειώματος της Επιτροπής – Αναρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης – Απαράδεκτο (Άρθρα 263 και 272 ΣΛΕΕ) (βλ. σκέψεις 28-35)

2. Προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Χρηματοδοτική συνδρομή της Ένωσης – Υποχρέωση του δικαιούχου να τηρεί τους όρους χορηγήσεως της συνδρομής – Χρηματοδότηση η οποία αφορά μόνο δαπάνες που όντως πραγματοποιήθηκαν – Δικαιολόγηση του υποστατού των δηλωθεισών δαπανών – Λογιστικά έγγραφα σύμφωνα προς τις τεχνικές προϋποθέσεις που έχουν καθοριστεί για τη χορήγηση της οικείας επιδοτήσεως και δυναμένων να ελεγχθούν στο πλαίσιο οικονομικού ελέγχου – Μη προσκόμιση των εγγράφων – Μη επιλέξιμες δαπάνες (Άρθρο 317 ΣΛΕΕ) (βλ. σκέψεις 77-80, 84, 85, 107)

3. Προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Χρηματοδοτική συνδρομή της Ένωσης – Υποχρέωση του δικαιούχου να τηρεί τους όρους χορηγήσεως της συνδρομής – Χρηματοδότηση η οποία αφορά μόνο δαπάνες που όντως πραγματοποιήθηκαν – Διαδικασία που κίνησε η Επιτροπή για την ανάκτηση προκαταβολών που καταβλήθηκαν στο πλαίσιο της συνδρομής – Αίτημα εισπράξεως απορρέον από τους όρους των συμβάσεων – Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας – Δεν συντρέχει (Άρθρο 317 ΣΛΕΕ) (βλ. σκέψεις 95-100)

Αντικείμενο

Αφενός, προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ για την ακύρωση, πρώτον, της αποφάσεως Ares(2017) 4709558 της Επιτροπής, της 27ης Σεπτεμβρίου 2017, με την οποία ζητείται η επιστροφή χρηματικού ποσού που καταβλήθηκε στην προσφεύγουσα εις εκτέλεση της σύμβασης C046311 για τη χρηματοδότηση του έργου «ePrescription and Automation for a Safe Management of Cytostatistics», η οποία είχε συναφθεί στο πλαίσιο του προγράμματος eTEN, σχετικά με τα διευρωπαϊκά δίκτυα τηλεπικοινωνιών, δεύτερον, την ακύρωση του εγγράφου Ares(2017) 4790311 της Επιτροπής, της 2ας Οκτωβρίου 2017, με το οποίο διαβιβάστηκε το χρεωστικό σημείωμα αριθ. 3241712708 και, τρίτον, την ακύρωση του χρεωστικού σημειώματος αριθ. 3241712708, και, αφετέρου, αγωγή βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ με αίτημα να κριθεί αβάσιμο το υποβληθέν από την Επιτροπή αίτημα επιστροφής, καθώς και ανταγωγή με αίτημα να υποχρεωθεί η προσφεύγουσα να επιστρέψει ποσό αχρεωστήτως καταβληθέν εις εκτέλεση της ως άνω σύμβασης.

Διατακτικό

Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:

1) Απορρίπτει την αγωγή της BTC Srl.

2) Υποχρεώνει την BTC να καταβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το ποσό των 380989,49 ευρώ, πλέον τόκων υπερημερίας με επιτόκιο 3,50 %, υπολογιζόμενους από τις 17 Νοεμβρίου 2017 έως την πλήρη καταβολή του ποσού αυτού.
2)

Καταδικάζει τη Fruit of the Loom, Inc. στα δικαστικά έξοδα.