2.

Ό Antonio Giannini προβάλλει ἐν συνεχεία ὅτι ἡ Ἐπιτροπή δέν ἠδύνατο νά ἀγνοήσει τίς ιδιάζουσες συνθήκες ὑπό τίς όποιες έγινε ἡ πρόσληψη του, καθώς καί ὅτι ήταν θεμιτή ἡ προσδοκία του νά τοποθετηθεί σέ μόνιμη θέση σύμφωνη μέ τήν ειδικότητά του. Ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ θά ήθελα νά παρατηρήσω ὅτι, κατά τήν πρόσληψη τοῦ Giannini ως έκτάκτου υπαλλήλου τό 1978, ὁ γενικός διευθυντής προσωπικοῦ είχε ρητῶς επιστήσει τήν προσοχή του στόν μή μόνιμο χαρακτήρα τῆς προσλήψεώς του καί στην ἀνάγκη ἐπιτυχοῦς συμμετοχής του σέ γενικό (εξωτερικό) διαγωνισμό προκειμένου νά μονιμοποιηθεί. Ή συμπεριφορά τῆς Ἐπιτροπής, ἡ ὁποία άλλωστε δικαιολογείται πρός τό συμφέρον τῆς χρηστής διοικήσεως, δέν δύναται νά συνιστά παράβαση τοῦ «καθήκοντος παροχής συνδρομής» πού είχε έναντι τοῦ προσφεύγοντος δυνάμει τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως ( 8 ). Τό «καθήκον συνδρομής», παράβαση τοῦ ὁποίου ἐπικαλείται ὁ προσφεύγων, δέν δύναται νά ερμηνευθεί ὡς υποχρέωση τῆς Ἐπιτροπής νά τόν μονιμοποιήσει γιά νά τοῦ επιτρέψει νά ἀσκήσει ὁρισμένα καθήκοντα, ἀγνοώντας τίς διατάξεις τοῦ κανονισμού ὑπηρεσιακής καταστάσεως. Οἱ διαβεβαιώσεις πού τοῦ εδόθησαν δέν ἠδύναντο νά δημιουργήσουν μία νομική βεβαιότητα. Σέ μία περίπτωση, πού θυμίζει ὡς προς ὁρισμένες ἀπόψεις τῆς τήν παροῦσα υπόθεση, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι ἡ προκήρυξη ἐσωτερικοῦ διαγωνισμού μέ μοναδικό σκοπό τήν προσωρινή ἀπάμβλυνση των ἀνωμαλιών μιᾶς διοικητικής καταστάσεως πού άφορᾶ συγκεκριμένο υπάλληλο καί μέ τήν προοπτική διορισμοῦ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υπαλλήλου σέ κενωθεῖσα θέση ἀντιβαίνει στους σκοπούς κάθε διαδικασίας προσλήψεως καί γιά τόν λόγο αυτό συνεπάγεται κατάχρηση εξουσίας ( 9 ). 'Ἀν ὁ προσφεύγων εἶχε προσληφθεί γιά νά καταλάβει προσωρινώς μόνιμη θέση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 2, στοιχείο b τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικού τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἡ διάρκεια τῆς συμβάσεως του δέν θά ἠδύνατο νά υπερβεί τήν διετία, ἡ δέ σύμβαση θά ἠδύνατο νά ἀνανεωθεί μόνο γιά ένα έτος. «Κατά τήν λήξη τῆς περιόδου αυτής, λύεται υποχρεωτικά ἡ υπαλληλική σχέση τοῦ υπαλλήλου ὡς έκτάκτου. Μετά τήν λήξη τῆς συμβάσεως του, ὁ ὑπάλληλος δύναται νά καταλάβει μόνιμη θέση στό ὄργανο, μόνο ἄν μονιμοποιηθεί σύμφωνα μέ τους ὅρούς πού καθορίζονται στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως» (άρθρο 8, παράγραφος 2 τοῦ προαναφερθέντος καθεστώτος), δηλαδή ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι θά μετάσχει επιτυχώς σέ γενικό (εξωτερικό) διαγωνισμό ἡ ὅτι θά διορισθεί κατά τήν διαδικασία πού προβλέπεται στό άρθρο 29, παράγραφος 2. Ὁ προσφεύγων κατέχει έκτακτη θέση εξακολουθεί νά τελεί ὑπό σύμβαση ἀορίστου διαρκείας καί τίποτα δέν εμποδίζει τήν κανονική ἀνανέωση τῆς συμβάσεως αυτής μέχρι τῆς ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως, ὑπό την προϋπόθεση ὅτι ἡ θέση πού καταλαμβάνει θά παραμείνει έκτακτη, ἡ δέ παραμονή του σ᾽ αύτη κρίνεται ἀπαραίτητη. Κατανοῶ τήν μέριμνα του γιά «ασφάλεια δικαίου». Ἀλλά, ἀπό τήν σκοπιά αυτή, σ᾽ αυτόν εναπόκειται νά μετάσχει σέ έναν ἀπό τους δύο γενικούς διαγωνισμούς βάσει τίτλων καί ἐξετάσεων, γιά τήν πρόσληψη εἰδικῶν στόν τελωνειακό τομέα, πού ἐδημοσιεύθησαν στην Ἐπίσημη Ἐφημερίδα των Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων: στον διαγωνισμό COM Α/184 (ΕΕ C 277, σ. 7, τῆς 6. 11. 1979) καί στόν διαγωνισμό COM/Α/326 (ΕΕ C 233, σ. 25, τῆς 12. 9. 1981). Τό ὅριο ἡλικίας πού ἑτέθη γιά τους διαγωνισμούς αυτούς δέν εἶχε εφαρμογή στους υποψηφίους οἱ όποιοι, κατά τήν λήξη τῆς προθεσμίας υποβολής αἰτήσεων συμμετοχής, υπήρξαν ἀπό ενός τουλάχιστον ἔτους υπάλληλοι, μόνιμοι ἡ μή, τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Ἡ κατάσταση τοῦ προσφεύγοντος τίποτα δέν διαφέρει ἀπό ἐκείνη άλλων έκτάκτων υπαλλήλων. Ὑπό τίς συνθῆκες αυτές, προτείνω νά απορριφθεί ἡ προσφυγή, κάθε διάδικος δέ νά φέρει τά έξοδά του.