3.

Με το δεύτερο ερώτημα που υποβάλλει το εθνικό δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν η προσφορά στην παρέμβαση μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε από τη στιγμή που ο προσφέρων την απέστειλε ή αν θα πρέπει να έχει ληφθεί από τον οργανισμό παρεμβάσεως για να μπορεί να θεωρηθεί ως έγκυρη. Υπέρ της δεύτερης εκδοχής τάσσονται η Einfuhr- und Vorratsstelle και η Επιτροπή, ενώ η προσφεύγουσα αριθ. 2 υποστηρίζει ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος αποστολής της προσφοράς (και αυτό ιδίως λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι αιτήσεις της δεν περιήλθαν στην υπηρεσία σιτηρών παρά στις 9 Μαΐου, μετά τις 8.45). Όταν για τη λύση αυτού του ζητήματος λαμβάνεται υπόψη η γενική έννοια της προσφοράς, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι πολλές ενδείξεις συνηγορούν υπέρ της απόψεως της γερμανικής υπηρεσίας σιτηρών, κατά την οποία η προσφορά πρέπει να έχει περιέλθει στον οργανισμό παρεμβάσεως. Σχετικώς, παρατηρώ πρώτον ότι οι κανονισμοί 132 και 1028 ορίζουν ότι: κάθε προσφορά στην παρέμβαση πρέπει να γίνεται σε οργανισμό παρεμβάσεως (στη γερμανική γλώσσα: bei der Interventionsstelle). Αν, εξάλλου, δεδομένου ότι τα κείμενα δεν παρέχουν καμιά διευκρίνιση, στρέψω την έρευνά μου προς την πλευρά του εθνικού δικαίου, δεν θα μπορούσα να αποφύγω την επανάληψη, σχετικά με την έννοια της προσφοράς (η οποία συνιστά δήλωση βουλήσεως με την πρόθεση εκτελέσεως νομικής πράξεως), διαπιστώσεως που έκανε το Δικαστήριο ήδη από την αρχή της υπάρξεώς του (Alma κατά Ανωτάτης Αρχής, 8/56, Slg. 1957, σ. 190), όταν δήλωσε ότι, σύμφωνα με «γενικά αποδεκτό κανόνα δικαίου σε όλες τις χώρες της Κοινότητας, …η γραπτή δήλωση βουλήσεως επάγεται όλα της τα αποτελέσματα όταν εισέλθει κανονικά στην εσωτερική σφαίρα του αποδέκτη». Και (last, but not least) μπορώ επίσης να αναφερθώ στο ανάλογο πρόβλημα που τίθεται σχετικά με το χρονικό σημείο κατά το οποίο επάγονται τα αποτελέσματά τους αιτήσεις που πρέπει να υποβληθούν σε άλλα θέματα (έκδοση πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής και προκαθορισμός των εισφορών). Σ' αυτόν τον τομέα, η άποψη κατά την οποία η αίτηση παράγει τα αποτελέσματά της από τη στιγμή που υποβάλλεται (Einreichung) βρίσκει έρεισμα, όχι μόνο στο γαλλικό κείμενο των άρθρων 12, 15 και 16 του κανονισμού 120 και στο κείμενο του άρθρου 6 του κανονισμού 1373/70 (ABl. L 158, σ. 1) (όπου γίνεται λόγος περί «ημέρας καταθέσεως»), αλλά επίσης και στο γεγονός ότι η σχετική κανονιστική ρύθμιση βασίζεται στην ημερομηνία κατά την οποία οι αιτήσεις περιέρχονται στον αποδέκτη οργανισμό. Σχετικώς παραπέμπω στις σκέψεις που ανέπτυξε η Επιτροπή, σελίδα 10 του υπομνήματος που κατέθεσε στην υπόθεση 50/71, καθώς και στα επιχειρήματα που ανέπτυξε σχετικά με τον κανονισμό 2591/69 (ABl. L 324, σ. 1) (περί της εφαρμογής της ρήτρας διασφαλίσεως του άρθρου 20 του κανονισμού 120/67). Φαίνεται, συνεπώς, ότι γενικά είναι καθοριστικό το χρονικό σημείο κατά το οποίο οι προσφορές περιέρχονται στον αποδέκτη τους και, δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 1969 ομιλεί απλώς περί προσφορών, μπορώ να καταλήξω απευθείας στο συμπέρασμα ότι αυτή η αρχή πρέπει να εφαρμοστεί και στην προκειμένη περίπτωση. Το να γίνει δεκτό ότι η προσφορά θα μπορούσε να ισχύει από το χρονικό σημείο που αποστέλλεται θα συνιστούσε αληθώς παρέκκλιση, εξαίρεση, και επιτρέπεται η σκέψη ότι, αν αυτή ήταν η πρόθεση του νομοθέτη, θα το είχε εκφράσει κατά τρόπο ρητό. Επιπλέον, αυτή η ερμηνεία λαμβάνει ορθώς υπόψη τα διακυβευόμενα συμφέροντα. Η επιφύλαξη η οποία, στην απόφαση της Επιτροπής περί χορηγήσεως της αδείας, αποσκοπεί στην προστασία των ήδη γενομένων πράξεων παρεμβάσεως εξηγείται από την πρόθεση να μη θιγούν κεκτημένα δικαιώματα. Όμως, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, επιτρέπεται να γίνει δεκτό ότι η υποχρέωση να γίνουν δεκτά τα σιτηρά στην παρέμβαση δεν μπορούσε συγκεκριμένα να διαδραματίσει το ρόλο διασφαλίσεως συμφερόντων που δικαιούνται να διασφαλιστούν, παρά από τη στιγμή που η υπηρεσία σιτηρών βρισκόταν ενόψει κανονικών προσφορών, παρά από τη στιγμή που μπορούσε να γνωρίζει ότι η επιχείρηση επιθυμούσε να προσφέρει σιτηρά και από τη στιγμή που θα έπρεπε να λάβει μέτρα παρεμβάσεως. Και δεν αντιλαμβάνομαι κανένα λόγο που θα επέβαλε να ληφθεί υπόψη προστασία μεγαλύτερη από αυτήν. Σχετικώς, παρατηρείται, πρώτον, ότι, ακόμα και μετά τη θέσπιση των εθνικών μέτρων διασφαλίσεως που επέτρεψε η απόφαση της Επιτροπής, εξακολουθούσε να υφίσταται η δυνατότητα λήψεως μέτρων παρεμβάσεως στο κράτος μέλος στο οποίο τα σιτηρά είχαν συγκομισθεί. Δεύτερον, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, υπό ομαλές συνθήκες, όταν ο μηχανισμός παρεμβάσεως, του οποίου ο σκοπός συνίσταται στην εγγύηση κατωτάτων τιμών υπέρ των παραγωγών, λειτουργεί κανονικά, οι διεθνείς ανταλλαγές εμπορευμάτων συνιστούν όχι τον κανόνα αλλά, τουναντίον, την εξαίρεση. Επίσης, σχετικά με συναλλαγές όπως αυτές των προκειμένων υποθέσεων, δηλαδή οι σχετικές με πράξεις που οφείλονται στην εξέλιξη ενός εθνικού νομίσματος και στις ειδικές περιστάσεις που συνδέονται μ' αυτήν, μπορεί να γίνει δεκτό ότι πρόκειται περί προσφορών στην παρέμβαση οι οποίες δεν είναι συνήθεις. Μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ότι οι ενδιαφερόμενοι είχαν γνώση του ειδικού χαρακτήρα των πράξεων που επιχειρούσαν, καθώς και των κινδύνων που οι πράξεις αυτές συνεπάγονταν και δεν μπορούσαν να ελπίζουν ότι η νομική τους κατάσταση θα αναγνωριζόταν ειδικώς ως αξία προστασίας. Συνοψίζω, συνεπώς, διαπιστώνοντας ότι γενικά, και σχετικά με την απόφαση της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 1969, το χρονικό σημείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη για την «προσφορά» είναι εκείνο κατά το οποίο περιέρχεται στον αποδέκτη της.