Γ —

Στην προκείμενη περίπτωση, εφόσον το πρόστιμο του οποίου ζητείται από το Δικαστήριο ο συνυπολογισμός στη χρηματική κύρωση που επιβλήθηκε από την Επιτροπή προέρχεται από αμερικανικό δικαστήριο, δεν είναι χωρίς ενδιαφέρον, κύριοι, η πληροφορία ότι, στις Ηνωμένες Πολιτείες, παράλληλες διώξεις, οι οποίες στηρίζονται, αφενός, στη νομοθεσία μιας Πολιτείας και, αφετέρου, στην ομοσπονδιακή νομοθεσία, είναι δυνατό να οδηγήσουν — και όντως οδηγούν — σε συρροή κυρώσεων, παρά την πέμπτη τροπολογία του ομοσπονδιακού Συντάγματος, κατά την οποία: «nor shall any person be subject for the same offence to be twice put in jeopardy of life or limb», δηλαδή παρά τη συνταγματική αρχή της απαγόρευσης διπλού κολασμού. Η αμερικανική νομολογία δέχεται ότι, αν η ίδια συμπεριφορά παραβιάζει το δίκαιο δύο διαφορετικών εννόμων τάξεων, της Ομοσπονδίας και ενός των ομόσπονδων Πολιτειών, υφίστανται δύο διαφορετικές παραβάσεις. Επομένως, η ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών, την οποία προϋποθέτει η απαγόρευση του διπλού κολασμού, πρέπει να μη ληφθεί υπόψη. Έτσι, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι «κάθε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών είναι συγχρόνως πολίτης μιας Πολιτείας ή μιας επικράτειας. Οφείλει δε υπακοή σε δύο κυρίαρχα κράτη και μπορεί να τιμωρηθεί όταν παραβαίνει τους νόμους του ενός ή του άλλου κράτους. Η ίδια συμπεριφορά μπορεί να συνιστά παράβαση δυνάμει καθεμιάς από αυτές τις δύο νομοθεσίες. Είναι αναμφίβολο ότι ένα κράτος, ή τα δύο κράτη, μπορούν να τιμωρήσουν, κατ' εκτίμηση, έναν τέτοιο εγκληματία. Εντούτοις, δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι ο εγκληματίας αυτός τιμωρήθηκε δύο φορές για την ίδια παράβαση. Αντίθετα, με μία και την ίδια συμπεριφορά διέπραξε δύο παραβάσεις και δικαίως τιμωρείται για κάθε μία από αυτές. Επομένως δεν μπορεί να στηριχτεί σε μία από τις κυρώσεις για να διαφύγει την καταδίκη λόγω της άλλης παράβασης». Η απόφαση αυτή αφορούσε το ζήτημα αν ο νόμος μιας πολιτείας ήταν αντίθετος προς το Σύνταγμα, επειδή δεν αποκλειόταν νέα τιμωρία βάσει του ομοσπονδιακού δικαίου. Σε μία άλλη υπόθεση, Ηνωμένες Πολιτείες κατά Lanza, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι καταδίκη, που αποτελεί δεδικασμένο δυνάμει της νομοθεσίας μιας πολιτείας, δεν εμποδίζει νέα δίκη σε εκτέλεση του ομοσπονδιακού δικαίου και δεν αποτελεί κώλυμα στη συρροή των κυρώσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχτηκε την ίδια λύση στην περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο μιας πολιτείας επέβαλε ποινή βάσει του δικαίου της πολιτείας αυτής, αν και ο ενδιαφερόμενος είχε ήδη τιμωρηθεί, δυνάμει του ομοσπονδιακού δικαίου, για την ίδια συμπεριφορά. Παρά τη διατύπωση μειοψηφίας (dissenting opinions), η νομολογία αυτή επικράτησε. Με αυτό τον τρόπο, η σύγκρουση μεταξύ, αφενός, της κυριαρχίας της Ομοσπονδίας και των πολιτειών, αφετέρου δε, της αρχής της απαγόρευσης της συρροής των κυρώσεων, επιλύθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ της κυριαρχίας. Πιστεύω, μαζί με τον καθηγητή Mestmaecker (μελέτη δημοσιευμένη στο Betriebsberater, 1968, σ. 1297), ότι καταδικαστική απόφαση, που αποτελεί δεδικασμένο, η οποία εκδόθηκε δυνάμει της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας μιας Πολιτείας, δεν εμποδίζει καθόλου την επιβολή νέας κύρωσης βάσει του ομοσπονδιακού δικαίου, και αντιστρόφως. Πράγματι, μόνο μια διαρκής συννενόηση μεταξύ των πολιτειακών και των ομοσπονδιακών αρχών επιτρέπει την αποφυγή της διπλής κύρωσης. Από αυτά προκύπτει ότι, ακόμη και σ' ένα ομοσπονδιακό σύστημα, όπως αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κανόνας «non bis in idem» κάμπτεται ενώπιον των αρχών της κυριαρχίας και της εδαφικότητας, χωρίς εξάλλου να γίνεται δεκτός ο συνυπολογισμός της προγενέστερης κύρωσης.