6.

Ο kantonrechter te Rotterdam με την διάταξη του της 18ης Οκτωβρίου 1993 ( 5 ) καλεί το Δικαστήριο να αποφανθεί επί ερωτημάτων τα οποία είχε ήδη υποβάλει στο Δικαστήριο ο kantonrechter te Utrecht, με την διάταξη του της 18ης Μαρτίου 1993, στην υπόθεση C-128/93 ( 6 ). Η διάταξη του kantonrechter te Rotterdam παραπέμπει ρητώς στα ερωτήματα που υπέβαλε ο kantonrechter te Utrecht, τα οποία και συμπληρώνει. Το πλήρες κείμενο των προδικαστικών ερωτημάτων έχει ως εξής: «1) Εμπεριέχεται στο δικαίωμα (ίσης) αμοιβής κατά την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΟΚ και η αξίωση υπαγωγής σε μία ρύθμιση επαγγελματικών συντάξεων όπως η υπό κρίση η οποία έχει επιβληθεί από τη δημόσια αρχή; Ια) Διαφέρει η απάντηση στο ερώτημα 1 το οποίο υπέβαλε ο kantonrechter te Utrecht με την προαναφερθείσα απόφαση του εφόσον και αν: α) Το καθοριστικό γεγονός κατά τη θέσπιση του wet betreffende verplichte deelneming in een bedrijfspensioenfonds (νόμου περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως σε ταμείο επαγγελματικών συντάξεων), εκτός από σκέψεις κοινωνικής πολιτικής (στο πλαίσιο της ασφαλίσεως συντάξεων αναφορικά με επαγγελματικό κλάδο ή δαπάνη καλύπτεται από κοινού όλες τις επιχειρήσεις που υπάγονται στον επαγγελματικό κλάδο), ήταν η αποτροπή αμοιβαίου ανταγωνισμού εντός του επαγγελματικού κλάδου; β) Ναι, μεν προβλεπόταν στο αρχικό σχέδιο του νόμου BPF η υποχρεωτική ασφάλιση, στον νόμο όμως, όπως τελικά ψηφίστηκε, δεν προβλέπεται η υποχρέωση αυτή (ΤΚ 1948-1949 785, nr. 6); γ) Το ίδρυμα Thuiszorg Rotterdam δεν υπέβαλε καμία αντίρρηση κατά της επιβολής υποχρεωτικής ασφαλίσεως ή υπέβαλε αντιθέτως αντιρρήσεις (τις οποίες αγνόησε ο υπουργός); δ) Το ίδρυμα Thuiszorg προέβη ήδη σε έρευνα μεταξύ των εργαζομένων που απασχολεί τα αποτελέσματα της οποίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για να ζητηθεί εξαίρεση ή για να πληροφορηθούν οι εργαζόμενοι τη δυνατότητα απαλλαγής; 2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα, ισχύει ο διαχρονικός περιορισμός που έθεσε το Δικαστήριο στο πλαίσιο της υποθέσεως Barber για μια ρύθμιση περί συντάξεων, όπως αυτή για την οποία επρόκειτο στην υπόθεση Barber (“contracted out schemes” — συμβατικώς αποκλεισθέντα συστήματα) και για την αξίωση υπαγωγής σε μια ρύθμιση περί επαγγελματικών συντάξεων όπως η υπό κρίση, από την οποία η ενάγουσα ως έγγαμη γυναίκα αποκλείεται; 2α) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα, ισχύει ο διαχρονικός περιορισμός που έθεσε το Δικαστήριο στο πλαίσιο της υποθέσεως Barber για μία ρύθμιση περί συντάξεων, όπως αυτή για την οποία επρόκειτο στην υπόθεση Barber (“contracted out schemes” — συμβατικώς αποκλεισθέντα συστήματα) και για την αξίωση καταβολής συντάξεως γήρατος; 3) Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η εφαρμοζόμενη σε μια επιχείρηση ρύθμιση περί συντάξεων είναι υποχρεωτική βάσει νόμου, υποχρεούται ο επιφορτισμένος με την εκτέλεση και εφαρμογή της ρυθμίσεως (το bedrijfspensioenfonds) να εφαρμόζει την περιεχόμενη στο άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και μπορεί ο μισθωτός ο οποίος υφίσταται τις δυσμενείς συνέπειες από τη μη τήρηση της διατάξεως αυτής να προβάλει απευθείας αξιώσεις κατά του pensioenfonds σαν να επρόκειτο για τον εργοδότη; Προς διευκρίνιση του ερωτήματος αυτού μπορεί να ληφθεί υπόψη το ότι ο kantonrechter δεν είναι αρμόδιος να κρίνει, μια απαίτηση που πηγάζει από αδικοπραξία, επειδή το περιεχόμενο της απαιτήσεως υπερβαίνει τα όρια της αρμοδιότητας του. Στην παρούσα διαδικασία έχει επομένως σημασία το αν η ενάγουσα μπορεί να προβάλει αξιώσεις κατά του pensioenfonds βάσει της συμβάσεως της εργασίας. 4) Αν η ενάγουσα έχει, βάσει του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΟΚ, αξίωση υπαγωγής στο bedrijfspensioenfonds πριν από την 1η Ιανουαρίου 1991, σημαίνει αυτό τότε ότι η ενάγουσα δεν υποχρεούται να καταβάλει τις εισφορές που θα έπρεπε να καταβάλει αν της είχε προηγουμένως επιτραπεί η υπαγωγή της στο pensioenfonds; 5) Ασκεί επιρροή το ότι η ενάγουσα δεν είχε προηγουμένως ενεργήσει προκειμένου να γίνουν δεκτά τα δικαιώματα που ήδη προβάλλει; 6) Ασκεί επιρροή στην κρίση επί της παρούσας υποθέσεως, η οποία κατέστη εκκρεμής ενώπιον του kantonrechter κατόπιν ασκήσεως αγωγής στις 2 Δεκεμβρίου 1992, το πρωτόκολλο της Συνθήκης του Μάαστριχτ σχετικά με το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ (το πρωτόκολλο Barber) καθώς και (το νομοσχέδιο τροποποιήσεως σχετικά με) το μεταβατικό άρθρο III του νομοσχεδίου 20890 που αποσκοπεί στην εκτέλεση της τέταρτης οδηγίας;» Τα προαναφερόμενα ερωτήματα θέτουν ζητήματα σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 119 της Συνθήκης στα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά συστήματα και με την ισχύ του διαχρονικού περιορισμού των αποτελεσμάτων της προαναφερθείσης αποφάσεως Barber.