ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

To BBC χρηματοδοτείται μέσω μιας εισφοράς, που αποτελεί το κύριο έσοδο του, δι' επιδοτήσεων και από τις δικές του εμπορικές δραστηριότητες, ιδίως εκδοτικές, που ασκούνται μέσω της BBC Enterprises Ltd, θυγατρικής εταιρίας του σε ποσοστό 100 ο/ο. Ενδεικτικά, και σύμφωνα με τις πληροφορίες που περιέχονται στη δικογραφία, τα έσοδα προ φόρου που πραγματοποίησε το BBC κατά τη χρήση που περατώθηκε στις 31 Μαρτίου 1988 ανήλθαν σε 1198 εκατομμύρια λίρες στερλίνες ( UKL ) προερχόμενα από την εισφορά και τις επιδοτήσεις. Τα έσοδα προ φόρου που πραγματοποιήθηκαν κατά την ίδια περίοδο από την BBC Interprises Ltd ανήλθαν σε 6,4 εκατομμύρια UKL, εκ των οποίων 4,2 εκατομμύρια αντιστοιχούσαν στα έσοδα του Radio Times. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τηλεοπτικό περιοδικό Radio Times εκδίδεται για εμπορικούς σκοπούς από την BBC Enterprises Ltd, υπό τον έλεγχο της μητέρας εταιρίας, η οποία καθορίζει επίσης τη γενική πολιτική που ακολουθείται στο θέμα των αδειών εκμεταλλεύσεως για τα ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα της. Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή θεώρησε ότι οι δύο προσφεύγουσες επιχειρήσεις ( αποκαλούμενες στο εξής συλλογικά BBC ή προσφεύγον ) έπρεπε να θεωρηθούν ως μία και μόνη επιχείρηση για τις ανάγκες εφαρμογής του άρθρου 86 στην παρούσα υπόθεση ( βλ. σημείο 19 της βαλλόμενης αποφάσεως ).
96

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η απόφαση μεταθέσεως εξ επαγγέλματος, της οποίας αποτέλεσε το αντικείμενο στις 30 Απριλίου 1982, λαμβάνει τον χαρακτήρα πειθαρχικής ποινής και ότι η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 86, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, που προβλέπει την εφαρμογή στον πειθαρχικό τομέα του κανόνα non bis in idem. To άρθρο αυτό είχε επιπλέον αποτελέσει αντικείμενο άλλης παραβάσεως που έγκειται στο ότι η διοίκηση είχε προηγουμένως αρνηθεί να τον προαγάγει ad personam στον βαθμό Α 2.
Η Επιτροπή, από την πλευρά της, αναφέρει ότι η διαπίστωση της ότι η Rhône- Poulenc άρχισε να συμμετέχει στη σύμπραξη τον Νοέμβριο του 1977 στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η επιχείρηση αυτή υποστήριξε τη δημοσίως αναγγελθείσα πρωτοβουλία της Monte περί αυξήσεως των τιμών από τον Δεκέμβριο του 1977. Η πρωτοβουλία, όμως, αυτή και η υποστήριξη της οποίας έτυχε δεν αποτέλεσαν παράλληλη συμπεριφορά διαμορφωθείσα τυχαία ή χάρη στις δυνάμεις της αγοράς, αλλά εναρμονισμένη πρακτική. Συναφώς, από τα πρακτικά της συνεδριάσεως της ΕΑΤΡ της 22ας Νοεμβρίου 1977 αποδεικνύεται ότι ο καθορισμός της τιμής της raffia σε 1,30 DM/kg, την οποία ανήγγειλε η Monte, είχε ήδη γίνει δεκτός προηγουμένως ως κοινή τιμή-στόχος. Πράγματι, στα πρακτικά αυτά διαβάζει κανείς την εξής δήλωση της Rhône-Poulenc:

« 1977 saw in France and in Europe the drop in prices of polypropylene for extrusion-stretching speed up, and this drop has influenced in no small way, as one of my colleagues said previously, the price of other polypropylene applications.

The lowest prices indicated in our opinion for all producers hardly reach the level of the variable cost of polypropylene, a situation which can no longer be accepted.

On Friday we learnt in the press, as previously mentioned, that a rise had been announced by one of the main European polypropylene producers.

We think that it is impossible to return, in one go, to the economically acceptable level which is around 3.50 FF, but we, at Rhône-Poulenc have decided to follow this announcement. We have, therefore, informed our commercial agencies of the new price level of Napryl polypropylene, our brand, which as from 28th November, 1977 next will be 3.00 FF. »

( « Κατά το 1977, σημειώθηκε, στη Γαλλία και στην Ευρώπη, επιτάχυνση της πτώσης των τιμών του πολυπροπυλενίου που προορίζεται για εξώθηση-έκταση, η πτώση δε αυτή επηρέασε όχι ανεπαίσθητα, όπως είπε προηγουμένως ένας συνάδελφος μου, την τιμή των λοιπών εφαρμογών του πολυπροπυλενίου.

Οι κατώτατες τιμές, που — κατά τη γνώμη μας — ενδείκνυνται για όλους τους παραγωγούς, μετά βίας φτάνουν το επίπεδο του μεταβλητού κόστους του πολυπροπυλενίου, κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να γίνει αποδεκτή.

Την Παρασκευή, πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο, όπως προαναφέρθηκε, ότι ένας από τους κυριότερους παραγωγούς πολυπροπυλενίου της Ευρώπης είχε αναγγείλει αύξηση των τιμών του.

Νομίζουμε ότι είναι αδύνατο να επανέλθουμε διά μιας στο — με οικονομικά κριτήρια — αποδεκτό επίπεδο, που είναι γύρω στα 3,50 FF · εμείς, πάντως, στη Rhône-Poulenc, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την αναγγελία αυτή. Γι' αυτό και ανακοινώσαμε στις εμπορικές μας υπηρεσίες τη νέα τιμή του πολυπροπυλενίου Napryl, του δικού μας προϊόντος, που, από τις 28 Νοεμβρίου 1977, θα είναι 3,00 FF. » )
126

Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα, συμμετέχοντας στις συναντήσεις κατά τις οποίες υιοθετήθηκε αυτό το σύνολο μέτρων [ και ιδίως στις συναντήσεις της 13ης Μαΐου, της 2ας και της 21ης Σεπτεμβρίου 1982 (γ. αιτ. παραρτ. 24, 29, 30)], συναποδέχτηκε το σύστημα αυτό, εφόσον δεν προβάλλει καμμιά ένδειξη ικανή να αποδείξει το αντίθετο. Συναφώς, η υιοθέτηση του συστήματος του « account leadership » προκύπτει από το ακόλουθο χωρίο των πρακτικών της συναντήσεως της 2ας Σεπτεμβρίου 1982: « about the dangers of everyone quoting exactly DM 2.00 A.'s point was accepted but rather than go below DM 2.00 it was suggested & generally agreed that others than the major producers at individual accounts should quote a few pfs higher. Whilst customer tourism was clearly to be avoided for the next month or two it was accepted that it would be very difficult for companies to refuse to quote at all when, as was likely, customers tried to avoid paying higher prices to the regular suppliers. In such cases producers would quote but at above the minimum levels for October ». ( « σχετικά με τους κινδύνους που θα προέκυπταν αν όλοι προέτειναν ακριβώς 2,00 DM, έγινε αποδεκτή η παρατήρηση του Α. αντί, όμως, να προτείνονται τιμές κάτω των 2,00 DM, προτάθηκε και συμφωνήθηκε από όλους ότι οι άλλοι παραγωγοί, πλην των κυρίων προμηθευτών ενός συγκεκριμένου πελάτη, οφείλουν να προτείνουν τιμές κατά μερικά pfennigs υψηλότερες. Παρ' όλο που οποιαδήποτε αναζήτηση νέων πελατών θεωρήθηκε σαφώς αποφευκτέα για τον επόμενο ένα ή δύο μήνες, έγινε δεκτό ότι θα ήταν εξαιρετικά δυσχερές για τις επιχειρήσεις να αρνηθούν να υποβάλουν προσφορές, όταν, όπως ήταν φυσικό, οι πελάτες προσπαθούσαν να αποφύγουν να πληρώσουν υψηλότερες τιμές στους τακτικούς προμηθευτές τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι παραγωγοί θα υπέβαλλαν μεν προσφορά, αλλά υψηλότερη των κατωτάτων τιμών που είχαν οριστεί για τον Οκτώβριο » ). Ομοίως, κατά τη συνάντηση της 21ης Σεπτεμβρίου 1982, στην οποία μετέσχε και η προσφεύγουσα, ελέχθησαν τα εξής: « In support of the move, BASF, Hercules and Hoechst said they would be taking plant off line temporarily » ( « Προς στήριξη του σχεδίου, οι BASF, Hercules και Hoechst δήλωσαν ότι θα έθεταν προσωρινώς μια από τις εγκαταστάσεις τους εκτός λειτουργίας») ενώ, κατά τη συνάντηση της 13ης Μαΐου 1982, η Fina είπε: « Plant will be shut down for 20 days in August » ( « Το εργοστάσιο θα παραμείνει κλειστό επί 20ημέρες τον Αύγουστο » ).
13

Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων. Το Πρωτοδικείο ζήτησε, ωστόσο, από το Δικαστήριο να συμπληρώσει τη δικογραφία καταθέτοντας την « κατάταξη AIIC ». Το έγγραφο που κατέθεσε το καθού, απόσπασμα από την επετηρίδα της διεθνούς ενώσεως διερμηνέων συνεδριάσεων (AIIC) του έτους 1990, περιέχει, στη γαλλική και την αγγλική γλώσσα, τον ορισμό AIIC για το τι νοείται « ενεργητική γνώση γλωσσών » και « παθητική γνώση γλωσσών ». Ο διατυπωμένος στη γαλλική γλώσσα ορισμός της έννοιας της « παθητικής γνώσεως γλωσσών » είναι όμοιος με τον διατυπωμένο στη γαλλική γλώσσα ορισμό που παρατίθεται στην προαναφερθείσα σημείωση της προκηρύξεως του διαγωνισμού. Ο διατυπωμένος στην αγγλική γλώσσα ορισμός, που παρατίθεται δίπλα στο γαλλικό κείμενο, έχει ως εξής: « Passive languages: C: a language of which the interpreter has a complete understanding and from which he interprets ».
13

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι, ακόμη και αν ο όρος « Dienstantritt » επέτρεπε καθεαυτός την ερμηνεία του Κοινοβουλίου, εν τούτοις ο όρος αυτός δεν μπορεί να έχει άλλη έννοια, όπως χρησιμοποιείται στο άρθρο 5, παράγραφος 5, του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, από την είσοδο του υπαλλήλου στην υπηρεσία των Κοινοτήτων. Το άρθρο 71 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, του οποίου η σημασία εν προκειμένω τονίστηκε από το Κοινοβούλιο με το δικόγραφο της ανακοπής, θέτει στην ίδια μοίρα την « ανάληψη των καθηκόντων » ( « Dienstantritt » ) και τη μετάθεση, η οποία συνίσταται στην ανάληψη νέων καθηκόντων, ενδεχομένως δε σε άλλο τόπο υπηρεσίας. Η αντιπαράθεση αυτή των όρων «ανάληψη καθηκόντων» («Dienstantritt») και «μετάθεση» στο άρθρο 71 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως αποδεικνύει ότι ο πρώτος όρος δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση τον δεύτερο και αφορά αποκλειστικώς και μόνο την είσοδο του υπαλλήλου στην υπηρεσία των κοινοτήτων. Κατά συνέπεια, ο όρος « ανάληψη καθηκόντων » ( « Dienstantritt » ) έχει κατ' ανάγκη την ίδια σημασία σε όλα τα κείμενα του άρθρου 5, παράγραφος 5, του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, πράγμα που προκύπτει με ιδιαίτερη σαφήνεια από το αγγλικό και το ισπανικό κείμενο της διατάξεως αυτής ( « the service of the Communities within two years of entering it » — « el servicio de las Comunidades antes de dos años desde el día de su ingreso al servicio de éstas » ).
13

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου ακυρώσεως, ο Αλεξανδράκης υποστηρίζει ότι η κατάταξη του δεν είναι σύμφωνη με κανένα από τα ουσιώδη κριτήρια κατατάξεως, τα οποία αποτελούν η ηλικία του ( 48 ετών ), ο χρόνος της επαγγελματικής του πείρας (21 έτη) και η πανεπιστημιακή του μόρφωση (Bachelor of Arts, Masters of Art, Philosophy Doctor of Economics).
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 13. 12. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-114/89 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πρώτο τμήμα) 
της 13ης Δεκεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-114/89, 
Vereniging van Nederlandse Ziekenfondsen, με έδρα το Zeist ( Κάτω Χώρες ), 
Kontaktorgaan Landelijke Organisaties van Ziektekostenverzekeraars, με έδρα το Houten 
( Κάτω Χώρες ), 
και 
Kontaktcommissie Publiekrechtelijke Ziektekostenregelingen voor Ambtenaren, με έδρα το 
Nieuwegein ( Κάτω Χώρες ), 
εκπροσωπούμενες από τους Η. Ρ. Utermark, δικηγόρο Χάγης, και F. Ο. W. Vogelaar, 
δικηγόρο Rotterdam, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο 
του δικηγόρου J. Loesch, 8, rue Zithe, 
προσφεύγουσες, 
κατά 
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Β. J. Drijber, 
μέλος της νομικής υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Guido Berardis, 
μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, Centre Wagner, Kirchberg, 
καθής, 
υποστηριζόμενης από 
το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενο από τον J. W. de Zwaan, βοηθό 
νομικό σύμβουλο στο Υπουργείο Εξωτερικών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο 
την Πρεσβεία των Κάτω Χωρών, 5, rue C. Μ. Spoo, 
παρεμβαίνον, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική. 
ΙΙ - 828 
VNZ κ.λπ. ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως ή των αποφάσεων που 
περιλαμβάνονται, κατά την άποψη των προσφευγουσών, σε επιστολές ενός μέλους της 
Επιτροπής και ενός διευθυντού της Γενικής Διευθύνσεως του Ανταγωνισμού, 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ( πρώτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους J. L. Cruz Vilaça, Πρόεδρο, Η. Kirschner, R. Schintgen, R. 
Garda-Valdecasas και K. Lenaerts, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. 
2) Καταδικάζει τις προσφεύγουσες εις ολόκληρον στα δικαστικά έξοδα, εξαιρέσει των 
εξόδων στα οποία υποβλήθηκε το παρεμβαίνον Βασίλειο των Κάτω Χωρών, το οποίο 
θα φέρει τα έξοδα αυτά. 
II - 829
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 20. 3. 1991 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-109/89 
2. Απόφαση κοινοτικού οργάνου που έχει κοι­
νοποιηθεί στο σύνολο του προσωπικού, περί 
καθορισμού του βαθμού και της κατατά­
ξεως σε κλιμάκιο κατά την πρόσληψη, 
συνιστά εσωτερική οδηγία η οποία πρέπει 
να θεωρείται ως κανόνας ενδεικτικής συ­
μπεριφοράς τον οποίο επιβάλλει η ίδια η διοίκηση στον εαυτό της και από τον οποίο 
δεν μπορεί να παρεκκλίνει χωρίς να διευκρι­
νίζει τους λόγους που την έχουν οδηγήσει' 
σε αυτό, επί ποινή παραβιάσεως της αρχής 
της ίσης μεταχείρισης ( βλ. απόφαση της 1ης 
Δεκεμβρίου 1983, 190/82, Blomefield κατά 
Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 3981 ). 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πέμπτο τμήμα) 
της 20ής Μαρτίου 1991 * 
Στην υπόθεση Τ-109/89, 
Georges-Marc André, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοιος 
Jambes ( Βέλγιο ), εκπροσωπούμενος από τον δικηγόρο Βρυξελλών Manuel Campolini, 
με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Victor Gillen, 13, rue Aldringen, 
προσφεύγων, 
κατά 
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Joseph Griesmar, 
νομικό σύμβουλο, με αντίλητο στο Λουξεμβούργο τον Guido Berardis, μέλος της 
Νομικής Υπηρεσίας, Centre Albert Wagner, Kirchberg, 
καθής, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
ΙΙ-140 
ANDRĖ KATA ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
που έχει ως αντικείμενο την αναγνώριση του δικαιώματος του προσφεύγοντος να 
καταταγεί, από της αναλήψεως των καθηκόντων του στην Επιτροπή, στο τρίτο κλι­
μάκιο του βαθμού Β 4, 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πέμπτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους C Ρ. Briet, Πρόεδρο, D. Barringfon και J. Biancarelli, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Οι διάδικοι φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. 
ΙΙ-141
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 26. 9. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-Ι39/89 
Εφόσον δεν αμφισβητείται ότι η 
πρωτοβουλία της διοικητικής ενστάσεως 
προήλθε από τον υπάλληλο και ότι ο ίδιος 
προσδιόρισε το περιεχόμενο της, θα συνι­
στούσε όλως υπερβολική τυπολατρεία, στε­
ρούμενη νομικού ερείσματος και αντίθετη 
προς τη νομολογία, να απαιτείται να υπο­
γράφει ο υπάλληλος το έγγραφο της διοικη­
τικής ενστάσεως που συνέταξε ο δικηγόρος 
του. 
2. Ο δικηγόρος που επικουρεί ή εκπροσωπεί 
διάδικο δεν υποχρεούται να προσκομίσει 
έγγραφο πληρεξουσιότητας, εκτός αν η 
ύπαρξη πληρεξουσιότητας αμφισβητηθεί, 
οπότε οφείλει να την αποδείξει ( βλέπε από­
φαση της 16ης Φεβρουαρίου 1965, Barge 
κατά Ανωτάτης Αρχής, 14/64, Ree. ΧΙ-4, 
σ.2). 3. Δεδομένου ότι οι διατάξεις περί μεταφοράς 
ημερών κανονικής αδείας από το ένα ημε­
ρολογιακό έτος στο επόμενο πουθενά δεν 
προβλέπουν κατά ποιο τρόπο και πότε 
πρέπει να αποδεικνύονται οι « αναγόμενοι 
στις ανάγκες της υπηρεσίας λόγοι» που 
δικαιολογούν τη μεταφορά αδείας πέραν 
των δώδεκα ημερών, η αμφισβήτηση σχε­
τικά με το δικαίωμα μεταφοράς δεν μπορεί 
να έχει άλλο αντικείμενο παρά την ίδια την 
ύπαρξη λόγων αυτής της φύσεως. 
4. Η διοίκηση δεν μπορεί να επικαλεστεί μη 
αμφισβητούμενες απουσίες λόγω ασθενείας 
του υπαλλήλου προκειμένου να αρνηθεί τη 
χορήγηση πλήρους κανονικής αδείας στον 
εν λόγω υπάλληλο. 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τρίτο τμήμα) 
της 26ης Σεπτεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-139/89, 
Gabriella Virgili-Schettini, πρώην έκτακτη υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 
κάτοικος Marner ( Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ), εκπροσωπούμενη από τον 
Vie Elvinger, δικηγόρο Λουξεμβούργου, 4, rue Tony-Neuman, τον οποίο όρισε και ως 
αντίκλητο, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπουμένου από τον Jorge Campinos, jurisconsultus, 
και τον Manfred Peter, προϊστάμενο τμήματος, με τόπο επιδόσεων τη Γενική Γραμμα­
τεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Λουξεμβούργο, Kirchberg, 
καθού, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
ΙΙ - 536 
VIRGILI-SCHETTINI ΚΑΤΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της 1ης Φεβρουαρίου 1989, με 
την οποία το καθού αρνήθηκε στην προσφεύγουσα τον συμψηφισμό 75 ημερών κανο­
νικής αδείας τις οποίες η προσφεύγουσα δεν είχε λάβει κατά το χρόνο λήξεως των 
καθηκόντων της, 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τρίτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους Α. Saggio, πρόεδρο, Β. Vesterdorf και Κ. Lenaerts, δικαστές, 
(το σκεπτικό παραλείπεται) 
αποφασίζει: 
1) Ακυρώνει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 1ης Φεβρουαρίου 1989 
κατά το μέρος που αφορά τη μεταφορά των ημερών αδείας δυνάμει του άρθρου 4, 
πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος V του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. 
2) Υποχρεώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να καταβάλει στην Gabriella Virgili-Schet­
tini, προς συμψηφισμό μη ληφθείσας άδειας 27 ημερών, αποζημίωση το ύψος της 
οποίας θα καθοριστεί κατά τις διατάξεις του άρθρου 4, δεύτερο εδάφιο, του παραρτή­
ματος V του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. 
3) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά. 
4) Καταδικάζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων. 
ΙΙ - 537
PIEMONTE ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τρίτο τμήμα) 
της 26ης Σεπτεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-52/89, 
Alfonso Piemonte, υπάλληλος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος 
Overijse (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από τη Françoise Decoster, δικηγόρο Βρυ­
ξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρίας Myson SARL, 
6-8, rue Origer, 
προσφεύγων, 
υποστηριζόμενος από την 
Fédération de la fonction publique européenne, με έδρα τις Βρυξέλλες, επροσωπούμενη 
από τον Georges Vandersanden, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο 
Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Alex Schmitt, 62, avenue Guillaume, 
παρεμβαίνουσα, 
κατά 
Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενου από τον Arthur Alan 
Dashwood, διευθυντή στη νομική υπηρεσία, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Jörg 
Käser, προϊστάμενο της διευθύνσεως νομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας 
Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad-Adenauer, Kirchberg, 
καθού, 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση αποφάσεως του Συμβουλίου, που κοινοποιήθηκε 
με υπηρεσιακό σημείωμα της 6ης Μαΐου 1988 και με την οποία το εν λόγω όργανο 
αρνήθηκε στον προσφεύγοντα την κατ' αποκοπήν καταβολή των εξόδων ταξιδιού για 
τα εξομοιούμενα προς συντηρούμενο τέκνο πρόσωπα τα οποία δεν διαμένουν στον 
τόπο διορισμού του υπαλλήλου, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
ΙΙ-515 
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-52/89 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τρίτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους Α. Saggio, πρόεδρο, Χρ. Γεραρή και Β. Vesterdorf, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα. 
ΙΙ-516
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 16. 10. 1990 - ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-128/89 
σχηματίσει κρίση, αυτή κινήθηκε μέσα σε 
μη επικριτέα πλαίσια και δεν έκανε προ­
δήλως εσφαλμένη χρήση της εξουσίας της 
( βλέπε απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1987, 
υπόθ. 111/86, Delauche κατά Επιτροπής, 
Συλλογή 1987, σ. 5345 ). 3. Κατά πάγια νομολογία, μια απόφαση έχει 
εκδοθεί κατά κατάχρηση εξουσίας μόνον 
αν προκύπτει, βάσει αντικειμενικών, προ­
σφόρων και συγκλινουσών ενδείξεων, ότι 
εκδόθηκε προς επίτευξη σκοπών άλλων από 
τους προβαλλόμενους. 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) 
της 16ης Οκτωβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-128/89, 
Christian Brumter, τέως υπάλληλος του Συμβουλίου, νυν υπάλληλος της Επιτροπής των 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τον Jean-Pierre 
Spitzer, δικηγόρο Παρισιού, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Aloyse 
May, 31, Grand-rue, 
προσφεύγων, 
κατά 
Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένου από τον Gijs Peeters, 
σύμβουλο στη Νομική Υπηρεσία, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Jörg Käser, 
Διευθυντή της Διευθύνσεως Νομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύ­
σεων, 100, boulevard Konrad Adenauer, 
καθού, 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της 25ης Νοεμβρίου 1988 του 
γενικού γραμματέα του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, περί προαγωγής 
οκτώ υπαλλήλων βαθμού Α 5, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
II - 546 
BRUMTER ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ( τέταρτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους D. Α. Ο. Edward, Πρόεδρο, R. Schintgen και R. García-Valde-
casas, δικαστές, 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα. 
II - 547
Υπόθεση Τ-155/89 
( συνοπτική δημοσίευση ) 
Rita Buccarello και λοιποί 
κατά 
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 
« Υπάλληλος — Διαγωνισμός — 
Διεξαγωγή της εξετάσεως δακτυλογραφήσεως » 
Περίληψη της αποφάσεως 
Υπάλληλοι — Πρόσληψη — Διαγωνισμός — Διαγωνισμός βάσει τίτλων και εξετάσεων — Πρα­
κτική εξέταση — Θέση στη διάθεση των υποψηφίων γραφομ7]χανών διαφορετικών τύπων — Ιση 
μεταχείριση — Παραβίαση — Δεν υφίσταται 
(Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα 111) 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) 
της 8ης Νοεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-155/89, 
Rita Buccarello, Paula Ravacchioli, Roberto Tiseni, Roberto Galtieri, Gina Fortino και 
Luisa Parlavecchio, εκπροσωπούμενες από τον Carlo Revoldini, δικηγόρο 
Λουξεμβούργου, τον οποίο διόρισαν και αντίκλητο στο Λουξεμβούργο, 21, rue 
Aldringen, 
προσφεύγουσες, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
II - 635 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 11. 1990 - ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-155/89 
κατά 
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπουμένου από τον Jorge Campinos, νομικό 
σύμβουλο, και τον Manfred Peter, προϊστάμενο τμήματος, με τόπο επιδόσεων στο 
Λουξεμβούργο τη γενική γραμματεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Kirchberg, 
καθού, 
η οποία έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του διαγωνισμού PE/104/C που διοργά­
νωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προκειμένου να καταρτιστεί εφεδρικός πίνακας για 
μελλοντικές προσλήψεις δακτυλογράφων ιταλικής γλώσσας, 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο τμήματος, D. Α. Ο. Edward και 
R. García-Valdecasas, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα, περιλαμβανομένων και των εξόδων της 
διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων. 
II - 636
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 6. 12. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-130/89 
συνεπώς, δημοσίας τάξεως και δεν επα­
φίενται στη διακριτική ευχέρεια των δια­
δίκων ή του δικαστηρίου (βλ. αποφάσεις 
της 12ης Δεκεμβρίου 1967, Collignon κατά 
Επιτροπής, 4/67, Rec. 1967, σ. 469, και της 
19ης Φεβρουαρίου 1981, Schiavo κατά 
Συμβουλίου, 122/79 και 123/79, Συλλογή 
1981, σ. 473). 
Το γεγονός ότι ένα κοινοτικό όργανο, για 
λόγους απτόμενους της πολιτικής του επί 
θεμάτων προσωπικού, απαντά επί της ουσίας σε διοικητική ένσταση που 
υποβλήθηκε καθυστερημένα δεν έχει ως 
αποτέλεσμα την παρέκκλιση από το 
σύστημα των επιτακτικών προθεσμιών που 
θεσπίζουν τα άρθρα 90 και 91 του Κανονι­
σμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως ( βλ. από­
φαση της 12ης Ιουλίου 1984, Μούση κατά 
Επιτροπής, 227/83, Συλλογή 1984, σ. 3133), 
ούτε αφαιρεί από τη διοίκηση το δικαίωμα 
να προβάλει, κατά τη διαδικασία ενώπιον 
του δικαστηρίου, ένσταση απαραδέκτου 
επικαλούμενη την καθυστερημένη υποβολή 
της διοικητικής ενστάσεως. 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τρίτο τμήμα) 
της 6ης Δεκεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση Τ-130/89, 
Β. ', πρώην έκτακτη υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος 
S. ( Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ), εκπροσωπούμενη από τον C. Revoldini, 
δικηγόρο Λουξεμβούργου, 21, rue Aldringen, τον οποίο όρισε και αντίκλητο, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: J. Griesmar, επικουρούμενος 
από τον C. Verbraeken και, κατά την προφορική διαδικασία, τον D. Waelbroeck, δικη­
γόρους Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον G. Berardis, μέλος της 
νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg ), 
καθής, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
1 — Κατόπιν αιτήσεως της προσφεύγουσας, το Πρωτοδικείο διέταξε να αντικατασταθεί το όνομα της προσφεύγουσας από τα 
αρχικά του σε όλα τα προς δημοσίευση κείμενα. 
II - 762 
Β. ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 24ης Απρι­
λίου 1989, με την οποία η καθής έκρινε την προσφεύγουσα ανίκανη, από φυσικής και 
ψυχολογικής απόψεως, να ασκήσει τα καθήκοντα της, 
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ( τρίτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους Χρ. Γεραρή, Πρόεδρο, Α. Saggio και Β. Vesterdorf, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. 
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα. 
II - 763