C 15/22

Αναίρεση που άσκησε στις 23 Μαΐου 2022 το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 16 Μαρτίου 2022 στην υπόθεση T-281/21, Νοwhere κατά EUIPO

(Υπόθεση C-337/22 P)

(2023/C 15/24)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείον: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: D. Hanf, D. Gája, V. Ruzek, E. Μαρκάκης)

Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Nowhere Co. Ltd

Αιτήματα

Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο:

— να εξαφανίσει στο σύνολό της την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση T-281/21·

— να απορρίψει στο σύνολό της την προσφυγή του αναιρεσείοντος σε πρώτο βαθμό κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών στην υπόθεση R 2474/2017-2·

— να καταδικάσει την προσφεύγουσα σε πρώτο βαθμό στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το EUIPO στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και της παρούσας αιτήσεως αναιρέσεως.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως, το EUIPO προβάλλει έναν και μόνο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 207/2009 (1) καθόσον το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι το τμήμα προσφυγών έπρεπε να είχε λάβει υπόψη τα προγενέστερα μη καταχωρισμένα βρετανικά δικαιώματα που είχαν προβληθεί ως βάση της ανακοπής, τούτο δε παρά το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε σε χρονικό σημείο κατά το οποίο το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν πλέον κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η μεταβατική περίοδος την οποία προέβλεπε η συμφωνία αποχώρησης (2) είχε λήξει. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως εγείρει σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης.

Το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι το μόνο κρίσιμο χρονικό σημείο σε σχέση με το οποίο έπρεπε να εκτιμηθεί η ανακοπή είναι η ημερομηνία κατάθεσης της επίμαχης αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

i. συγχέοντας, αφενός, το ζήτημα του προσδιορισμού του δικαίου που είναι εφαρμοστέο ratione temporis στην παρούσα υπόθεση και, αφετέρου, το ουσιαστικό ζήτημα της ανάγκης το προγενέστερο δικαίωμα να ισχύει κατά την ημερομηνία κατά την οποία το EUIPO εκδίδει την οριστική απόφασή του επί της ανακοπής,

ii. στηριζόμενο στην δική του νομολογία, η οποία είναι εσφαλμένη και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι εφαρμοστέα στην παρούσα υπόθεση,

iii. καταλήγοντας σε εσφαλμένο νομικό συμπέρασμα από την απουσία διατάξεων στη συμφωνία αποχώρησης σχετικά με τις ανακοπές που ασκούνται πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου κατά αιτήσεων καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

iv. μη λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις διαφορές μεταξύ διαδικασιών λόγω προσβολής σήματος και διοικητικών διαδικασιών ή διαδικασιών καταχώρισης και, κατά συνέπεια, κρίνοντας εσφαλμένα ότι a. υφίστατο σύγκρουση μεταξύ της επίμαχης αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των προγενέστερων βρετανικών δικαιωμάτων κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας κατάθεσης της εν λόγω αιτήσεως και της λήξεως της μεταβατικής περιόδου και ότι b. η προσφεύγουσα σε πρώτο βαθμό είχε, μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, έννομο συμφέρον για την ευδοκίμηση της ανακοπής της.

v. αγνοώντας τη βούληση του νομοθέτη και την αρχή της εδαφικότητας των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, καθόσον έκρινε ότι η ενδεχόμενη μετατροπή της επίμαχης αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αίτηση καταχωρίσεως εθνικού σήματος, του οποίου το πεδίο προστασίας θα ήταν ίδιο με εκείνο της επίμαχης αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε περίπτωση καταχωρίσεως, δεν ασκούσε επιρροή a. στο συμφέρον της προσφεύγουσας σε πρώτο βαθμό για ευδοκίμηση της ανακοπής και b. στην ύπαρξη σύγκρουσης μεταξύ των προγενέστερων βρετανικών δικαιωμάτων και της επίμαχης αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

vi. παραλείποντας να δώσει τη δέουσα σημασία στη διατύπωση, ήτοι στη γραμματική και το συντακτικό, του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 207/2009, στο πλαίσιο του κανόνα 19, παράγραφος 2, στοιχείο δ', και του κανόνα 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 2868/95 (3) που αφορούν τα πραγματικά περιστατικά, τα αποδεικτικά στοιχεία και τις παρατηρήσεις προς στήριξη των προγενέστερων δικαιωμάτων, στο πλαίσιο του άρθρου 42 του κανονισμού 207/2009 όσον αφορά την άμυνα που στηρίζεται στην απόδειξη χρήσης, καθώς και, ιδίως, στους στόχους του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 207/2009 και στον βασικό σκοπό της διαδικασίας ανακοπής, ο οποίος συνίσταται στην προστασία των συμφερόντων των δικαιούχων προγενέστερων δικαιωμάτων για τη διατήρηση της ουσιώδους λειτουργίας των δικαιωμάτων αυτών έναντι συγκρούσεων με μεταγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε περίπτωση καταχωρίσεως των τελευταίων.

(1) Κανονισμός (EΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).

(2) Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2019, C 384I, σ. 1).

(3) Κανονισμός (EΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1995, L 303, σ. 1).