ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
63.

Δεύτερον, «[a]nother and far more important principle laid down in Article 15(1) is that this transfer can be for the benefit of any Member State’s court. The provision states that this transfer should concern a court “with which the child has a particular connection”, and the exact nature of these connections is listed in paragraph (3). However, Article 15(1) does not require that the designated court would otherwise have jurisdiction over the subject matter. Therefore, the transfer mechanism is […] [one] allowing a competent court to transfer a case to any Member State court, provided that the particular connection is identified. This analysis implies that Article 15 is not only a court cooperation provision, but contains also a jurisdictional rule. The effect of this rule is to give jurisdiction to any Member State court, providing there is a particular connection between the court and the child» ( 19 ), πράγμα που φαίνεται να συμβαίνει εν προκειμένω.
24.

Οι προσφεύγοντες C και A προσέβαλαν αμφότεροι τις πρωτόδικες αποφάσεις ενώπιον του Raad van State (Συμβουλίου της Επικρατείας). Πρώτον, κατά τους ισχυρισμούς των προσφευγόντων C και A, η δυνατότητα να εξαρτηθεί η απόκτηση αυτόνομης άδειας διαμονής από όρους που θεσπίζει το εθνικό δίκαιο, ήτοι από το αν πληρούται, κατά το άρθρο 3.80a, παράγραφος 1, του Vb 2000, η προϋπόθεση δεύτερης εξετάσεως περί κοινωνικής ενσωματώσεως, πριν από τη χορήγηση αυτόνομης άδειας διαμονής, δεν προκύπτει από το άρθρο 15 της οδηγίας 2003/86, η παράγραφος 4 του οποίου αφορά μόνο τους διαδικαστικούς όρους και όχι τους ουσιαστικούς όρους. Δεύτερον, οι C και A προβάλλουν την αιτίαση ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εσφαλμένως στηρίχθηκε στην απόφαση της 9ης Ιουλίου 2015, K και A (C‑153/14, στο εξής: απόφαση K και A, EU:C:2015:453), προκειμένου να δικαιολογήσει τη συμφωνία της προϋποθέσεως της δεύτερης εξετάσεως περί κοινωνικής ενσωματώσεως με την οδηγία 2003/86. Ειδικότερα, κατά τους ισχυρισμούς των προσφευγόντων C και A, η απόφαση K και A αφορά την υποχρέωση κοινωνικής ενσωματώσεως υπηκόου τρίτης χώρας στο πλαίσιο του δικαιώματος οικογενειακής επανενώσεως κατά την είσοδο στις Κάτω Χώρες. Η απόφαση K και A διαφοροποιείται, κατά τους ισχυρισμούς τους, από τις υποθέσεις των κύριων δικών. Κατά τη C, η αυτόνομη άδεια διαμονής έπρεπε να της είχε χορηγηθεί, χωρίς να απαιτείται να πληροί την προϋπόθεση επιτυχίας στη δεύτερη εξέταση περί κοινωνικής ενσωματώσεως, στις 10 Φεβρουαρίου 2014, ημερομηνία κατά την οποία συμπλήρωνε πενταετή νόμιμη διαμονή στις Κάτω Χώρες. Ο προσφεύγων A ισχυρίζεται ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86 έχει, ακριβώς, ως σκοπό να περιορίσει σε πέντε έτη την περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας τα μέλη της οικογένειας εξαρτώνται από τον συντηρούντα. Τρίτον, η προσφεύγουσα C υποστηρίζει ότι η άδεια διαμονής με σκοπό τη συμβίωση με το σύζυγο έπρεπε να ανακληθεί από την ημερομηνία εκδόσεως του διαζυγίου, στις 2 Φεβρουαρίου 2015, και όχι, όπως έκρινε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, από τις 10 Φεβρουαρίου 2014, ημερομηνία από την οποία η C και ο σύζυγός της δεν ήταν πλέον εγγεγραμμένοι ως κάτοικοι στην ίδια διεύθυνση στο μητρώο BRP. Εξάλλου, η C υποστηρίζει ότι η ανάκληση της άδειας διαμονής με σκοπό τη συμβίωση με το σύζυγο με αναδρομική ισχύ έχει ως συνέπεια ότι αυτή δεν διέμενε νομίμως στις Κάτω Χώρες κατά τη διάρκεια ενδιάμεσης περιόδου.
11.

Η ρήτρα αυτή, η οποία έχει συνταχθεί στην αγγλική γλώσσα, έχει σύμφωνα με την τελευταία εκδοχή της συμβάσεως διανομής, της 20ής Δεκεμβρίου 2005, ως εξής: «This Agreement and the corresponding relationship between the parties shall be governed by and construed in accordance with the laws of the Republic of Ireland and the parties shall submit to the jurisdiction of the courts of the Republic of Ireland. Apple reserves the right to institute proceedings against Reseller in the courts having jurisdiction in the place where Reseller has its seat or in any jurisdiction where a harm to Apple is occurring» ( 3 ).
67.

Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή είναι πλήρως σύμφωνη με τα εθνικά εκείνα νομικά συστήματα στα οποία οι ποινικοί δικονομικοί κανόνες ορίζουν ότι η έρευνα in rem ( 22 ) πρέπει να προηγείται της ανακρίσεως και της συνακόλουθης έρευνας in personam ( 23 ). Οι ποινικές αρχές του κράτους μέλους δεν είναι αναγκαίο να προχωρούν στη δεύτερη φάση εάν το πόρισμα από τις έρευνες της πρώτης φάσεως είναι ότι δεν στοιχειοθετείται η τέλεση αξιόποινης πράξεως. Για τους σκοπούς του άρθρου 4, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου, δεν πρέπει να είναι κρίσιμο εάν η ποινική έρευνα περατώθηκε στη φάση in rem ή στη φάση in personam.
65.

Το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1782/2003, τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 146/2008, με ισχύ από 1ης Απριλίου 2008. Μετά την τροποποίηση, το κείμενο στην αγγλική γλώσσα έχει ως εξής: «Where the statutory management requirements or good agricultural and environmental conditions are not complied with at any time in a given calendar year (hereinafter ‘the calendar year concerned’), and the non-compliance in question is the result of an act or omission directly attributable to the farmer who submitted the aid application in the calendar year concerned, the total amount of direct payments to be granted […] to that farmer, shall be reduced or cancelled […].»
22.

Κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 266quinquies του τελωνειακού κώδικα, όπως ίσχυε από τις 31 Δεκεμβρίου 2006: «[…] Η προμήθεια φυσικού αερίου […] απαλλάσσεται [από τον φόρο που επιβάλλεται από την παράγραφο 1] όταν προορίζεται να χρησιμοποιηθεί: […] c) ως καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, από την 1η Ιανουαρίου 2006. Η απαλλαγή που προβλέπεται στην παράγραφο 3, στοιχείο c, δεν εφαρμόζεται στην προμήθεια φυσικού αερίου που προορίζεται για χρήση στις μονάδες που αναφέρονται το άρθρο 266quinquies Α. Ωστόσο, οι παραγωγοί, των οποίων η μονάδα δεν καλύπτεται από σύμβαση για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας συναφθείσα βάσει του άρθρου 10 του νόμου 2000-108, της 10ης Φεβρουαρίου 2008, σχετικά με τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη της δημόσιας υπηρεσίας ηλεκτρισμού, ή αναφέρεται στο άρθρο 50 του εν λόγω νόμου, επωφελούνται από το καθεστώς που προβλέπεται στην παράγραφο 3, στοιχείο c, υπό την προϋπόθεση ότι παραιτούνται του δικαιώματος απαλλαγής από [τον εθνικό φόρο που προβλέπεται] στο άρθρο 266quinquies A.»
2.

Η εν λόγω αίτηση υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της DPAS Limited και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας, στο εξής: φορολογική αρχή) σχετικά με άρνηση της εν λόγω αρχής να απαλλάξει από τον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) ορισμένες υπηρεσίες που παρέχει η DPAS.
92.

Από γραμματικής απόψεως, ο όρος «ability» που χρησιμοποιείται στο αγγλικό κείμενο του άρθρου 27 μπορεί να νοηθεί ως η «κατοχή των μέσων ή των προσόντων να κάνει κανείς κάτι» (possession of the means or skill to do something) ( 25 ) ή ως η «δεξιότητα να κάνει κάποιος κάτι» (competence in doing something) ( 26 ). Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αντιληπτός ο όρος «ικανότητα» (ability), δηλαδή ως συνδεόμενος με τη «δεξιότητα» (competence) ή με τα προσόντα κάποιου «να κάνει» (to do) κάτι, επιβεβαιώνεται επίσης από άλλες γλωσσικές αποδόσεις του ΚΥΚ, οι οποίες χρησιμοποιούν τους όρους «compétence» ( 27 ) (στο γαλλικό κείμενο), «Befähigung» ( 28 ) (στο γερμανικό κείμενο), «competenza» ( 29 ) (στο ιταλικό κείμενο), «competencia» ( 30 ) (στο ισπανικό κείμενο) ή «způsobilost» ( 31 ) (στο τσεχικό κείμενο).
8.

Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της Συμβάσεως σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Convention on the Protection of the European Communities’ financial interests, στο εξής: Σύμβαση PFI) ( 6 ) ορίζει ότι: «Για τους σκοπούς της παρούσας σύμβασης, απάτη εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων συνιστά: […] β) όσον αφορά τα έσοδα, κάθε εκ προθέσεως πράξη ή παράλειψη σχετικά με: – τη χρήση ή την υποβολή πλαστών, ανακριβών ή ελλιπών δηλώσεων ή εγγράφων, με αποτέλεσμα την παράνομη μείωση των πόρων του γενικού προϋπολογισμού των Κοινοτήτων ή των προϋπολογισμών των οποίων η διαχείριση ασκείται από τις Κοινότητες ή για λογαριασμό τους, – την αποσιώπηση πληροφοριών κατά παράβαση ειδικής υποχρέωσης, με τα αυτά αποτελέσματα, – την μη κατά προορισμόν χρήση ενός νόμιμα αποκτηθέντος πλεονεκτήματος με τα αυτά αποτελέσματα.»
124.

Εν προκειμένω, οι λόγοι αναιρέσεως σχετικά με την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, την πλάνη περί το δίκαιο σχετικά με την έλλειψη μερικής καταχωρίσεως και την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως και αφορούν την ΕΠΠ «Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe» (στο εξής: ΕΠΠ Minority SafePack), με σκοπό την προστασία των εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων και τη θέσπιση κανόνων, σε ενωσιακό επίπεδο, για τη διατήρηση της γλωσσικής και πολιτιστικής πολυμορφίας της Ένωσης, καθώς και την ΕΠΠ με τίτλο «Let us reduce the wage and economic differences that tear the EU apart!», η οποία καταχωρίσθηκε εν μέρει με την απόφαση (ΕΕ) 2017/877 της Επιτροπής, της 16ης Μαΐου 2017, σχετικά με την πρόταση πρωτοβουλίας πολιτών με τίτλο «Let us reduce the wage and economic differences that tear the EU apart!» ( 56 ).
14.

Δεύτερον, η Lundbeck συνήψε με την Arrow Generics Ltd και τη Resolution Chemicals Ltd, οι οποίες ελέγχονταν από την Arrow Group A/S (στο εξής, από κοινού: Αrrow), αφενός, μια πρώτη συμφωνία σχετικά με το έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου, με έναρξη ισχύος στις 24 Ιανουαρίου 2002 και λήξη στις 20 Οκτωβρίου 2003. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε, κατ’ ουσίαν, ότι η Arrow δεσμευόταν να μην παρασκευάζει, μεταβιβάζει ή χρησιμοποιεί την κιταλοπράμη η οποία, κατά τη Lundbeck, προσέβαλε τα δικαιώματά της διανοητικής ιδιοκτησίας, με αντάλλαγμα μεταβιβάσεις αξιών από τη Lundbeck ποσού 6,8 εκατομμυρίων λιρών στερλινών (GBP), και ότι η Arrow θα παρέδιδε στη Lundbeck το απόθεμά της κιταλοπράμης ( 17 ).
–

την πορτοκαλί ετικέτα με τη μνεία «AAAA Best rated: A in all classes», που δείχνει ότι η ηλεκτρική σκούπα ανήκει στην τάξη Α όσον αφορά τις επιδόσεις καθαρισμού τόσο σε χαλί όσο και σε σκληρό δάπεδο, την ενεργειακή απόδοση και την επανεκπομπή σκόνης·
76.

Η Επιτροπή ( 25 ) παρατηρεί ότι από τη δεκαετία του 1960, όταν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά η συμβατική μεταλλαξιογένεση, δεν αναφέρθηκαν ιδιαίτερα προβλήματα. Δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ in vitro και in vivo μεταλλαξιογενέσεως. Η μεταλλαξιογένεση in vitro είχε μάλιστα εφαρμοστεί πριν από την έκδοση της οδηγίας για τους ΓΤΟ και, σε μικρότερο βαθμό, πριν ακόμη και από την προϊσχύουσα αυτής οδηγία ( 26 ).
15.

Η φορολογική αρχή του Dortmund θεώρησε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 8, σημείο 5, του GewStG και μετά από αφαίρεση των κερδών που η εταιρία H Inc. είχε διανείμει στην εταιρία HAP Ltd., τα μερίσματα που η εταιρία HAP Ltd. είχε διανείμει στην εταιρία R (μέχρι το 95 %, όπως προβλέπεται για τον φόρο επιτηδεύματος) έπρεπε να συνυπολογιστούν στα εισοδήματα της προσφεύγουσας ως δεσπόζουσας εταιρίας τα οποία αποτελούν τη βάση επιβολής του φόρου επιτηδεύματος.
65.

Μολονότι η τελευταία αυτή διαπίστωση προκύπτει αναμφίβολα από το γράμμα της διατάξεως για τον ειδικό μηχανισμό στην απόδοσή της στην αγγλική γλώσσα («[…] a patent […] for a medicinal product filed in a Member State at the time when […]») ( 39 ), εντούτοις θα ήθελα ακόμη να εξετάσω εν συντομία τη διατύπωση, δεδομένου ότι στο αρχικό γερμανικό κείμενο ορισμένων από τις Πράξεις Προσχωρήσεως τις οποίες επικαλέστηκε το αιτούν δικαστήριο δεν χρησιμοποιούνταν ο όρος «filed» [«κατατεθεί»] αλλά «registered» [«καταχωρηθεί»]. Αν ο κρίσιμος χρόνος ήταν η ημερομηνία καταχωρίσεως και όχι καταθέσεως της αιτήσεως, τούτο θα μπορούσε να σημαίνει ότι τυχόν αλλαγές στη νομοθεσία των νέων κρατών μελών μετά την κατάθεση της αιτήσεως στο παλαιό κράτος μέλος αλλά πριν καταχωρισθεί το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας θα μπορούσαν να ασκούν επιρροή, με συνέπεια να υπέχει ο κάτοχος του διπλώματος υποχρέωση να πράξει τα δέοντα βάσει της νέας νομοθεσίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, οποιαδήποτε αμέλειά του συναφώς, θα μπορούσε να αποκλείει τη δυνατότητά του να επικαλεστεί τον ειδικό μηχανισμό.
9.

Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι οι εν λόγω κανόνες εξειδικεύονται στο άρθρο 16 C, παράγραφοι 2 έως 6, του ligningslov. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου αυτού, η ελάχιστη διανομή είναι το άθροισμα του εισοδήματος και των καθαρών ποσών του οικονομικού έτους, αφαιρουμένων τυχόν ζημιών και δαπανών. Το άρθρο 16 C, παράγραφος 3, του ligningslov προβλέπει ότι, κατά τον καθορισμό αυτόν, λαμβάνεται υπόψη κάθε πηγή εισοδήματος που απαριθμείται στο εν λόγω άρθρο, μεταξύ άλλων οι τόκοι, τα μερίσματα από μετοχές, τα έσοδα από απαιτήσεις και χρηματοοικονομικές συμβάσεις, καθώς και υπεραξίες από μεταβίβαση μετοχών. Σύμφωνα με το άρθρο 16 C, παράγραφοι 4 και 5, του ligningslov, οι οργανισμοί επενδύσεων του άρθρου 16 C μπορούν να αφαιρέσουν από το ποσό αυτό φορολογικές ζημίες και έξοδα διαχειρίσεως.
9.

Το άρθρο 32, παράγραφος 5, του legge 183 – Deleghe al Governo in materia di lavori usuranti, di riorganizzazione di enti, di congedi, aspettative e permessi, di ammortizzatori sociali, di servizi per l’impiego, di incentivi all’occupazione, di apprendistato, di occupazione femminile, nonche’ misure contro il lavoro sommerso e disposizioni in tema di lavoro pubblico e di controversie di lavoro (εξουσιοδοτικός νόμος 183 για τη ρύθμιση θεμάτων σχετικών με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, με την αναδιάρθρωση φορέων, με τις άδειες, την ετοιμότητα προς εργασία και τις δικαιολογημένες απουσίες, με μέτρα κοινωνικής προστασίας, με τους οργανισμούς απασχόλησης, με την παροχή κινήτρων για απασχόληση, με τη μαθητεία και με την απασχόληση των γυναικών, με μέτρα κατά της αδήλωτης εργασίας, καθώς και με την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και τις εργατικές διαφορές), της 4ης Νοεμβρίου 2010, (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 262, της 9ης Νοεμβρίου 2010), ορίζει τα εξής: «Σε περίπτωση μετατροπής της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου, το δικαστήριο καταδικάζει τον εργοδότη σε αποκατάσταση της ζημίας του εργαζομένου επιδικάζοντας συνολική αποζημίωση κυμαινόμενη μεταξύ των τελευταίων πλήρων πραγματικών αποδοχών 2,5 και 12 μηνών, λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων τα οποία προβλέπει το άρθρο 8 του νόμου 604 της 15ης Ιουλίου 1966».
11.

Στις 26 Αυγούστου 2010, εναντίον του εκδόθηκε από το US District Court for the Southern District of Florida in Fort Lauderdale (ομοσπονδιακό δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής της νότιας περιφέρειας της Πολιτείας της Φλόριδας, με έδρα στο Fort Lauderdale) ένταλμα συλλήψεως και διατυπώθηκε κατηγορητήριο από το grand jury του ίδιου δικαστηρίου. Ο R. Pisciotti κατηγορούνταν ότι ήταν μέλος ομάδας εργασίας αποτελούμενης από εμπορικούς αντιπροσώπους επιχειρήσεων κατασκευής θαλάσσιων σωλήνων, η οποία νόθευσε τον ανταγωνισμό διά της κατανομής της αγοράς θαλάσσιων σωλήνων, στη Φλόριδα (Ηνωμένες Πολιτείες) και αλλού, κατά το διάστημα από το 1999 έως τα τέλη του 2006.
17.

Ακολούθως, ο C. E. Ruiz Conejero προσέβαλε την απόλυσή του ενώπιον του Juzgado de lo Social No 1 Cuenca (δικαστήριο διαφορών κοινωνικής ασφαλίσεως αριθ. 1 της Cuenca, Ισπανία). Στο πλαίσιο της εν λόγω δίκης δεν αμφισβητεί το αληθές ή την ακρίβεια των απουσιών από την εργασία του ή ότι οι απουσίες αντιστοιχούν πράγματι στα αναφερόμενα ποσοστά. Διατείνεται όμως ότι οι απουσίες του οφείλονται αποκλειστικά και μόνον στις ασθένειες που προέρχονταν από την αναπηρία του. Ως εκ τούτου, οι απουσίες από την εργασία του και η κατάστασή του ως ατόμου με ειδικές ανάγκες συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Επομένως, υποστηρίζει ο C. E. Ruiz Conejero, η απόλυσή του είναι άκυρη λόγω δυσμενούς διακρίσεως.
25.

Πριν αχθεί ενώπιον του Supreme Court of the United Kingdom (Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου), η υπόθεση της κύριας δίκης κρίθηκε από το Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [εφετείο διοικητικών διαφορών (τμήμα μεταναστεύσεως και ασύλου), Ηνωμένο Βασίλειο] και από το Court of Appeal (εφετείο, Ηνωμένο Βασίλειο). Η εκδίκαση της υποθέσεως αναβλήθηκε δύο φορές ενόψει της δημοσιεύσεως από το Δικαστήριο των αποφάσεων της 16ης Ιανουαρίου 2014, Onuekwere (C‑378/12, EU:C:2014:13), και της 16ης Ιανουαρίου 2014, G. (C‑400/12, EU:C:2014:9). Εν τω μεταξύ, ο F. Vomero τέλεσε και άλλα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκε.
27.

Έχοντας αμφιβολίες όσον αφορά την ερμηνεία της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, το hof van beroep te Brussel (εφετείο Βρυξελλών) αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Πρέπει το άρθρο 3, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου [2002/584] για το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δύναται να επιτραπεί μόνο η παράδοση προσώπων τα οποία κατά το δίκαιο του κράτους μέλους εκτελέσεως θεωρούνται ενήλικα ή παρέχει η προαναφερθείσα διάταξη στο κράτος μέλος εκτελέσεως τη δυνατότητα να επιτρέπει επίσης την παράδοση ανηλίκων οι οποίοι, βάσει των εθνικών κανόνων, δύνανται να θεωρηθούν ποινικώς υπεύθυνοι μετά από μια ορισμένη ηλικία (ενδεχομένως με την τήρηση ορισμένων προϋποθέσεων); 2) Στην περίπτωση που το άρθρο 3, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου δεν απαγορεύει την παράδοση ανηλίκων, πρέπει τότε η διάταξη αυτή να ερμηνευθεί: α) υπό την έννοια ότι η ύπαρξη, στο εθνικό δίκαιο, μιας (θεωρητικής) δυνατότητας τιμωρήσεως ανηλίκων μετά από μια ορισμένη ηλικία είναι επαρκές κριτήριο για να επιτραπεί η παράδοση (με άλλα λόγια, με τη διεξαγωγή μιας in abstracto εκτιμήσεως βάσει του κριτηρίου της ηλικίας από την οποία κάποιος δύναται να θεωρηθεί ποινικώς υπεύθυνος, χωρίς να ληφθούν υπόψη ενδεχόμενες πρόσθετες προϋποθέσεις); ή β) υπό την έννοια ότι ούτε η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου, ούτε το άρθρο 3, σημείο 3, της αποφάσεως-πλαισίου απαγορεύουν στο κράτος μέλος εκτελέσεως να προβαίνει κατά περίπτωση σε μια in concreto εκτίμηση, καθιστώσα δυνατό να απαιτηθεί, όσον αφορά το εκζητούμενο πρόσωπο, να πληρούνται οι ίδιες προϋποθέσεις ποινικής ευθύνης με αυτές που ισχύουν για τους υπηκόους του κράτους μέλος εκτελέσεως, λαμβανομένων υπόψη της ηλικίας τους κατά τον χρόνο της πράξεως, της φύσεως της προσαπτόμενης αξιόποινης πράξεως, και μάλιστα προηγούμενων δικαστικών παρεμβάσεων στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος που οδήγησαν σε μέτρο αναμορφώσεως, ακόμη και αν οι προϋποθέσεις αυτές δεν υπάρχουν στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος; 3) Αν το κράτος μέλος εκτελέσεως δύναται να προβεί σε μια in concreto εκτίμηση, δεν πρέπει τότε, για την αποφυγή της ατιμωρησίας, να γίνει διάκριση μεταξύ παραδόσεως για την άσκηση ποινικής διώξεως και παραδόσεως για την εκτέλεση ποινής;»
20.

Η Επιτροπή αναφέρει επίσης το γεγονός ότι ο ορισμός των κατηγοριών τροποποιήθηκε ελαφρώς με την οδηγία 2006/126. Ο νομοθέτης της Ένωσης πρόσθεσε στον ορισμό αυτό τον μέγιστο επιτρεπόμενο αριθμό επιβατών που μπορούν να μεταφερθούν με τα αυτοκίνητα των κατηγοριών C και C1, αριθμό ο οποίος αντιστοιχεί στην ομάδα που μπορεί να μεταφερθεί για τον χειρισμό του φορτίου. Η έκφραση «μεταφορά εμπορευμάτων» δεν περιλαμβάνεται κατά γράμμα στις διατάξεις που ορίζουν τις κατηγορίες C. Ωστόσο, από το παράρτημα II, με τίτλο «Ελάχιστες απαιτήσεις για τις εξετάσεις οδήγησης», προκύπτει ότι τα οχήματα των κατηγοριών C προορίζονται κυρίως για τη μεταφορά εμπορευμάτων και τα οχήματα των κατηγοριών D για τη μεταφορά επιβατών. Επιπλέον, η οδηγία 2006/126 κατάργησε το ελάχιστο όριο των οκτώ επιβατών για τα αυτοκίνητα της κατηγορίας D1. Συνεπώς, η κατηγορία αυτή ορίζεται μόνον από τον μέγιστο αριθμό επιβατών, ο οποίος δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος από δεκαέξι, και από το μέγιστο μήκος του οχήματος, το οποίο ορίζεται στα οκτώ μέτρα.
9.

Ο Peter Nowak ήταν μαθητευόμενος λογιστής και είχε ολοκληρώσει επιτυχώς διάφορες εξετάσεις που διοργάνωνε το Institute of Chartered Accountants of Ireland (Ιρλανδικός Επαγγελματικός Σύλλογος Λογιστών, στο εξής: CAI). Ωστόσο, απέτυχε τέσσερις φορές στις εξετάσεις με αντικείμενο τη στρατηγική λογιστική στην οικονομία και τη διαχείριση (Strategic Finance and Management Accounting). Επρόκειτο για δοκιμασία με ανοιχτά βιβλία («open book exam»), όπου οι εξεταζόμενοι μπορούσαν να φέρουν δικό τους βοηθητικό υλικό.
8.

Μία από τις εταιρίες του ομίλου Giant ήταν η εταιρία Shanghai Giant & Phoenix Bicycle Co. Ltd (στο εξής: GP), κοινοπραξία του ομίλου Giant και της Jinshan Development and Construction (στο εξής: Jinshan) ( 6 ). Δεδομένου ότι η GP έπαυσε κάθε δραστηριότητα τον Σεπτέμβριο του 2011 και βρισκόταν υπό εκκαθάριση, ο όμιλος Giant ζήτησε από την Επιτροπή να εξαιρεθεί από την έρευνα.
9.

Η EBU υπέβαλε αίτηση στη Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογική και τελωνειακή αρχή, Ηνωμένο Βασίλειο) ζητώντας να της επιστραφεί ο ΦΠΑ που είχε καταβληθεί για τα ως ανωτέρω εισπραχθέντα δικαιώματα συμμετοχής, υποστηρίζοντας ότι τα εν λόγω τέλη εμπίπτουν στην απαλλαγή από τον ΦΠΑ που προβλέπεται στο άρθρο 132, παράγραφος 1, περίπτωση ιγʹ, της οδηγίας ΦΠΑ. Η αρχή των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs απέρριψε την εν λόγω αίτηση με απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2014. Η EBU άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής. Το First-tier Tribunal (πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο, Ηνωμένο Βασίλειο) απέρριψε την προσφυγή της EBU αλλά επέτρεψε την άσκηση εφέσεως ενώπιον του Upper Tribunal (δευτεροβάθμιο διοικητικό δικαστήριο). Μετά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 14ης Ιουλίου 2015, το Upper Tribunal (δευτεροβάθμιο διοικητικό δικαστήριο) εξέδωσε, στις 23 Ιουλίου 2015, την απόφασή του, κρίνοντας ότι, προκειμένου να μπορέσει να αποφανθεί επί της εφέσεως, ήταν απαραίτητη η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 132, παράγραφος 1, περίπτωση ιγʹ. Ως εκ τούτου, την 1η Σεπτεμβρίου 2015 υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Ποια είναι τα ουσιώδη χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια δραστηριότητα ώστε να εμπίπτει στην έννοια του “αθλήματος” κατά το άρθρο 132, παράγραφος 1, στοιχείο ιγʹ, της οδηγίας [ΦΠΑ]; Ειδικότερα, πρέπει η δραστηριότητα να έχει ένα σημαντικό (ή όχι αμελητέο) σωματικό στοιχείο που να είναι καθοριστικό για την έκβασή της ή αρκεί να έχει ένα σημαντικό διανοητικό στοιχείο που να είναι καθοριστικό για την έκβασή της; 2) Εμπίπτει το αγωνιστικό μπριτζ στην έννοια του “αθλήματος” κατά το άρθρο 132, παράγραφος 1, περίπτωση ιγʹ, της οδηγίας [ΦΠΑ];»
6.

Στο δίκαιο του Ηνωμένου Βασιλείου, το κοινό κατ’ αποκοπήν καθεστώς των αγροτών εισήχθη με το άρθρο 54 του Value Added Tax Act 1994 (νόμος περί φόρου προστιθέμενης αξίας του 1994, στο εξής: νόμος του 1994). Το Value Added Tax (Flat-rate Scheme for Farmers) (Percentage Addition) Order 1992 (διάταγμα του 1992 περί φόρου προστιθέμενης αξίας [κοινό κατ’ αποκοπήν καθεστώς για αγρότες] [πρόσθετο ποσοστό], διάταγμα 1992/3221), καθορίζει το κατ’ αποκοπήν ποσοστό συμψηφισμού σε 4 %. Το ποσοστό αυτό ισχύει για όλους τους αγρότες που υπάγονται στο κατ’ αποκοπήν καθεστώς. Το άρθρο 206 της Value Added Tax Regulations 1995 (κανονιστική απόφαση του 1995 περί ΦΠΑ), που περιλαμβάνεται στο τμήμα XXIV της κανονιστικής αυτής αποφάσεως, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 54 του νόμου του 1994, καθορίζει τις περιστάσεις υπό τις οποίες οι Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογική και τελωνειακή αρχή, στο εξής: φορολογική αρχή) μπορούν να ακυρώσουν το πιστοποιητικό περί υπαγωγής γεωργικής εκμεταλλεύσεως στο κατ’ αποκοπήν καθεστώς. Στις περιπτώσεις αυτές περιλαμβάνεται και η περίπτωση κατά την οποία η φορολογική αρχή εκτιμά ότι η ακύρωση του πιστοποιητικού είναι αναγκαία για λόγους προστασίας των δημοσίων εσόδων.