6.

Η Επιτροπή επιχειρεί να δώσει τη σχετική απάντηση· αλλά, φοβούμαι, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Όπως είδαμε, αντικρούει την άποψη που δέχονται οι αιτούσες, ότι δηλαδή η ύπαρξη κοινής οργανώσεως στερεί τα κράτη μέλη από κάθε εξουσία. Πάντως κατά τη γνώμη της υπάρχουν για τα κράτη δύο όρια: οι κανόνες τους δηλαδή δεν μπορούν: α) να επηρεάζουν τη λειτουργία της αγοράς· β) να παραβιάζουν την αρχή της ελεύθερης πρόσβασης στην αγορά. Εδώ όμως υπάρχει, νομίζω, αντίφαση. Πράγματι, η απαγόρευση στα κράτη μέλη να επηρεάζουν τη λειτουργία της αγοράς δεν σημαίνει ότι τους επιβάλλονται όρια. Αφού κάθε μέτρο, έστω και ελάχιστης σημασίας, ασκεί κάποια επίδραση, η απαγόρευση αυτή ισοδυναμεί με αφαίρεση από τα κράτη μέλη της δυνατότητας επεμβάσεως' το ένα χέρι δηλαδή του στερεί την εξουσία που του είχε δώσει το άλλο. 'Ετσι η Επιτροπή που ήταν στην αρχή περισσότερο επιφυλακτική από τις αιτούσες επιχειρήσεις καταλήγει να συμμερίζεται τις τολμηρές τους απόψεις και κατά συνέπεια να αντιτίθεται στη νομολογία του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζω όσα ανέφερα σχετικά με τις αποφάσεις van den Hazel, Pigs Marketing Board, Pigs and Bacon (θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες αποφάσεις καίτοι λιγότερο κατηγορηματικές και σαφείς: 29. 3. 1979 υπόθεση 231/78, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Race. 1979, σ. 144729. 6. 1978, υπόθεση 154/77, Dechmann, Race. 1978, σ. 1573' 6. 11. 1979, υπόθεση 10/79, Toffoli, Race. 1979, σ. 330118. 10. 1979, υπόθεση 5/79, Buys, Race. 1979, σ. 3203). Τα κράτη μέλη δεν μπορούν καταρχήν να θεσπίζουν μέτρα παρεμβάσεως όταν υπάρχει κοινή οργάνωση με τις κατάλληλες ειδικές αρμοδιότητες· η αρχή όμως αυτή δεν είναι απόλυτη αλλά αφήνει κάποιο περιθώριο ενέργειας. Το εθνικό μέτρο είναι νόμιμο αν δεν παρεκκλίνει από την κοινοτική τάξη, αν δεν παραβλάπτει την κοινή διαχείριση της αγοράς και την επιδίωξη των στόχων της. Στην ανάπτυξη αυτή οι λέξεις κλειδιά είναι νομίζω η παρέκκλιση και η βλάβη. Επομένως, το θέμα δεν είναι αν η επέμβαση του κράτους έχει επίπτωση επί της παραγωγής και επί του εμπορίου' το ζήτημα είναι αν η επίπτωση αυτή — διότι έχει οπωσδήποτε επίπτωση — αντιβαίνει στους στόχους της κοινής οργάνωσης ή παρεμβάλλει εμπόδια στην πραγματοποίηση τους. Με άλλα λόγια το Δικαστήριο καλείται να σταθμίσει κατά περίπτωση το βαθμό του κινδύνου που αντιπροσωπεύει το εθνικό μέτρο για το κοινοτικό συμφέρον και όχι να χαράξει όρια μεταξύ της αρμοδιότητας των κοινοτικών οργάνων και της αρμοδιότητας των εθνικών αρχών, όπως υπολαμβάνει η Επιτροπή. Αντιθέτως, nulla quaestio, όσον αφορά το άλλο όριο που η Επιτροπή φρονεί ότι επιβάλλεται στις επεμβάσεις του κράτους. Οι κοινές οργανώσεις — ισχυρίζεται η Επιτροπή — στηρίζονται στην αρχή της ανοικτής αγοράς δηλαδή στην αρχή ότι κάθε παραγωγός πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση στην αγορά. Τα κράτη δεν μπορούν να περιορίσουν αυτή την ελευθερία. Η παρατήρηση είναι ορθή και βρίσκει έρεισμα στη νομολογία σας (βλ. την προαναφερθείσα απόφαση Pigs and Bacon, ιδίως τις σκέψεις 57 και 58). Θα προσθέσω ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πράγματι, διατυπώνοντας αυτή την παρατήρηση η Επιτροπή μεταθέτει το συλλογισμό της από το τυπικό (και άγονο) επίπεδο της αρμοδιότητας στο ουσιαστικό επίπεδο (αυτό που έχετε δεχτεί και εσείς) των αποτελεσμάτων της επεμβάσεως επί της λειτουργίας της αγοράς. Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ εθνικών ρυθμίσεων και κοινοτικού δικαίου οσάκις παραβιάζουν τη διαχείριση και τους στόχους της κοινής οργάνωσης και ότι παραβίαση συνιστά in re ipsa ο περιορισμός από τις εθνικές ρυθμίσεις της προσβάσεως των επιχειρηματιών στην αγορά ή του δικαιώματός τους να παράγουν, να εισάγουν και να εξάγουν. Ας δούμε τώρα αν η ολλανδική ρύθμιση παρουσιάζει αυτά τα χαρακτηριστικά.