EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 290/5

Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το High Court of Ireland στις 27 Ιουλίου 2011 — Thomas Hogan, John Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, William Walsh κατά Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

(Υπόθεση C-398/11)

2011/C 290/07

Γλώσσα διαδικασίας: η η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Ireland.

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Ενάγοντες: Thomas Hogan, John Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, William Walsh.

Εναγόμενοι: Minister for Social and Family Affairs, Attorney General.

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Έχει η οδηγία 2008/94/ΕΚ (1) εφαρμογή στην περίπτωση των εναγόντων, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής και λαμβάνοντας υπόψη ότι η απώλεια των συνταξιοδοτικών παροχών που ζητούν οι ενάγοντες δεν γεννά, κατά το ιρλανδικό δίκαιο, απαίτηση έναντι του εργοδότη, η οποία θα αναγνωριζόταν στο πλαίσιο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας εκκαθαρίσεως της εταιρίας του, ούτε τους παρέχει οποιαδήποτε άλλη νομική βάση για άσκηση αγωγής έναντι του εργοδότη υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως;

2) Μπορεί το εθνικό δικαστήριο, κατά την εξέταση του ζητήματος αν το κράτος συμμορφώθηκε προς τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8, να λάβει υπόψη την ανταποδοτική σύνταξη η οποία θα χορηγηθεί στους ενάγοντες από το κράτος (ανεξαρτήτως του επαγγελματικού συνταξιοδοτικού προγράμματος) και να συγκρίνει (α) το άθροισμα της κρατικής συντάξεως και του ποσού της συντάξεως που οι ενάγοντες θα λάβουν ή είναι πιθανό να λάβουν στην πράξη δυνάμει του οικείου επαγγελματικού συνταξιοδοτικού προγράμματος με (β) το άθροισμα της κρατικής συντάξεως και της αξίας των δεδουλευμένων παροχών καθενός από τους ενάγοντες κατά την ημερομηνία που το εν λόγω πρόγραμμα τέθηκε υπό εκκαθάριση, εφόσον η κρατική σύνταξη ελήφθη υπόψη κατά τον καθορισμό του ύψους της συνταξιοδοτικής παροχής, της οποίας την καταβολή ζητούν οι ενάγοντες;

3) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 2, αρκούν τα ποσά τα οποία είναι πιθανό να λάβουν οι ενάγοντες για να θεωρηθεί ότι το κράτος συμμορφώθηκε προς τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8;

4) Πρέπει, για να τύχει εφαρμογής το άρθρο 8 της οδηγίας, να θεμελιωθεί η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της απώλειας των συνταξιοδοτικών παροχών των εναγόντων και της αφερεγγυότητας του εργοδότη τους, πέραν του γεγονότος ότι (i) το συνταξιοδοτικό πρόγραμμα δεν χρηματοδοτείται επαρκώς από της ημερομηνίας επελεύσεως της αφερεγγυότητας του εργοδότη και εντεύθεν και (ii) η αφερεγγυότητα του εργοδότη συνεπάγεται ότι αυτός δεν διαθέτει τους αναγκαίους πόρους για να καταβάλλει τις εισφορές που θα καθιστούσαν δυνατή την εις το ακέραιο απόδοση των παροχών στους μετέχοντες στο οικείο πρόγραμμα (ενώ ο εργοδότης δεν υπέχει σχετική υποχρέωση άπαξ και το πρόγραμμα τεθεί υπό εκκαθάριση);

5) Μπορεί να θεωρηθεί ότι η Ιρλανδία, με τα προαναφερθέντα μέτρα, εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις τις οποίες επιβάλλει η οδηγία λαμβανομένων υπόψη των κοινωνικών, εμπορικών και οικονομικών παραγόντων που η Ιρλανδία συνεκτίμησε στο πλαίσιο του σχεδίου επανεξετάσεως της προστασίας των συντάξεων κατόπιν της αποφάσεως Robins (…) και, ιδίως, υπό το πρίσμα της «αναγκαιότητας ισόρροπης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης στην Κοινότητα», κατά την έννοια της τρίτης αιτιολογικής σκέψεως της οδηγίας;

6) Αποτελεί η οικονομική κατάσταση (…) μια εξαιρετική περίσταση η οποία αρκεί για να δικαιολογήσει χαμηλότερο από το απαιτούμενο υπό άλλες συνθήκες επίπεδο προστασίας των συμφερόντων των εναγόντων και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, ποιο είναι το χαμηλότερο επίπεδο προστασίας που μπορεί να επιτραπεί;

7) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα 2, συνιστά αυτό καθαυτό το γεγονός ότι τα μέτρα που έλαβε το κράτος μετά την απόφαση Robins δεν είχαν ως αποτέλεσμα να εξασφαλίσουν για τους ενάγοντες πλέον του 49 % της αξίας των δεδουλευμένων παροχών τους δυνάμει του επαγγελματικού τους συνταξιοδοτικού προγράμματος σοβαρή παράβαση των υποχρεώσεων του κράτους, με συνέπεια να γεννάται αξίωση των εναγόντων προς αποζημίωση (π.χ. χωρίς να αποδειχθεί περαιτέρω ότι ο τρόπος κατά τον οποίο ενήργησε το κράτος μετά την απόφαση Robins ισοδυναμεί με κατάφωρη και πρόδηλη παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει από το άρθρο 8 της οδηγίας);

(1) Οδηγία 2008/94/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, περί προστασίας των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (ΕΕ L 283, σ. 36).