2.3.

Όπως έχω ήδη παρατηρήσει, η Επιτροπή επιθυμεί βέβαια, για πολιτικούς λόγους που επικαλείται, μια γενικότερη κρίση του Δικαστηρίου στο θέμα του παραδεκτού προσφυγών που ασκούν εξαγωγικές επιχειρήσεις τρίτων χωρών κατά μέτρων αντιντάμπινγκ της Κοινότητας. Στην υπόθεση των «ένσφαιρων τριβέων», ο γενικός εισαγγελέας Warner περιορίστηκε να δηλώσει επί αυτού του γενικού χαρακτήρα σημείου, στη σελίδα 1245 των προτάσεων του, ότι στο ζήτημα αυτό είναι ισοδύναμα τα επιχειρήματα που προβάλλονται εν προκειμένω υπέρ μιας θετικής ή αρνητικής απάντησης. Με βάση το κείμενο του κανονισμού (ΕΟΚ) 3017/79 του Συμβουλίου και του κώδικα αντιντάμπινγκ της GATT στον οποίο στηρίζεται ο κανονισμός, θεωρώ ότι εν τω μεταξύ έχει πράγματι καταστεί δυνατό να ληφθούν σαφείς αποφάσεις επί του θέματος και μάλιστα ανεξάρτητα από τον καταρχήν ατομικό χαρακτήρα της πρακτικής του ντάμπινγκ για την οποία έχω ήδη αναφέρει τα αναγκαία στις εισαγωγικές μου παρατηρήσεις. Τα άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3017/79 προβλέπει ότι «δύναται να υπαχθεί σε δασμό αντιντάμπινγκ κάάε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όταν η διάθεση του στην κατανάλωση εντός της Κοινότητας προξενεί ζημία». Η παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου προσθέτει «ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή του κατά την εξαγωγή προς την Κοινότητα είναι κατώτερη της κανονικής αξίας ενός ομοειδούς προϊόντος». Σχετικά με τους όρους που υπογραμμίζω, το γερμανικό κείμενο χρησιμοποιεί, σύμφωνα με το άρθρο VI της GATT, τη διατύπωση «Der gleichartigen Art». Το άρθρο VI της GATT αναφέρει «the comparable price in the ordinary course of trade, for the like product when destined for consumption in the exporting country». To αγγλικό κείμενο του κανονισμού αναφέρει επίσης: «The like product». Οι λέξεις που υπογραμμίζω και τα συμφραζόμενα του ( 7 ) αποδεικνύουν ήδη νομίζω ότι οι δασμοί αντιντάμπινγκ πρέπει να επιβάλλονται σε εξατομικευμένα προϊόντα και όχι σε όλα τα ομοειδή προϊόντα (παραδείγματος χάρη στην αντίστοιχη κατηγορία του δασμολογίου). Στις χώρες με ελεύθερη οικονομία, τουλάχιστο, η κανονική αξία ενός προϊόντος στην εγχώρια αγορά καθώς και η τιμή εξαγωγής του προϊόντος αυτού μπορεί πράγματι να διαφέρει από παραγωγό σε παραγωγό. Έτσι, το άρθρο 2Α του υπό κρίση κανονισμού παρέχει ήδη το σημαντικό στοιχείο ότι δασμοί αντιντάμπινγκ μπορούν να θεσπίζονται καταρχή μόνο επί προϊόντων εξαγωγής εξατομικευμένων επιχειρήσεων. Βασικές εξαιρέσεις βέβαια της αρχής αυτής αποτελούν οι εξαγωγές από χώρες κρατικού εμπορίου και οι εξαγωγές για τις οποίες επιτυγχάνεται κατώτερη τιμή εξαγωγής λόγω επιδοτήσεων σε ολόκληρο τομέα. Για τις περιπτώσεις αυτές όμως το άρθρο 2, παράγραφος 5, και το άρθρο 3 προβλέπουν επίσης παρεκκλίσεις που επιβεβαιώνουν έμμεσα της αρχή που συνάγεται από το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 2. Σαφέστερες ακόμα ενδείξεις που συνηγορούν υπέρ της ύπαρξης της αρχής αυτής ανευρίσκονται στο γενικό κανόνα του άρθρου 2, παράγραφος 3 (στοιχείο α). Σύμφωνα με το γενικό αυτό κανόνα, ως κανονική αξία νοείται «η συγκρίσιμη τιμή, η πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις για ένα ομοειδές προϊόν (ένα σύμφωνα με το ολλανδικό κείμενο, ενώ το ελληνικό και το αγγλικό κείμενο αναφέρουν:“τo ομοειδές προϊόν” και “The like product”) που προορίζεται για την κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής ή καταγωγής». Ομοίως, το άρθρο 2, παράγραφος 4 (το οποίο κατά τα λοιπά ως κανόνας που εισάγει εξαίρεση δεν φαίνεται να έχει ακριβή θάση με τη μορφή αυτή στον κώδικα της GATT) έχει προφανώς υπόψη του εξατομικευμένες επιχειρήσεις. Πράγματι, μόνο για εξατομικευμένες επιχειρήσεις (παραδείγματος χάρη βάσει των ζημιών τους όπως προκύπτουν από τους ετήσιους λογαριασμούς τους) θα υπάρχουν «σοβαροί λόγοι για να πιστέψει ή να υποπτευθεί κανείς ότι η τιμή στην οποία πραγματικά πωλείται ένα προϊόν, ενόψει της καταναλώσεως στη χώρα καταγωγής, είναι κατώτερη από κάθε κόστος, τόσο πάγιο όσο και μεταβλητό, το οποίο ανακύπτει συνήθως κατά τη διάρκεια της παραγωγής του» (άρθρο 2, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο). Οι παράγραφοι 7, 8, 9 και 10 του άρθρου 2 αναφέρουν επίσης σαφώς την αρχή της ατομικής εξέτασης της κατάστασης διαφόρων εξαγωγέων και των ατομικών συνθηκών εξαγωγής. Η πρακτική της πολιτικής αντιντάμπινγκ, όπου συχνά συμβαίνει για διαφορετικές επιχειρήσεις να θεσπίζονται διαφορετικοί δασμοί, επιβεβαιώνει επίσης τελικά τον καταρχή ατομικό χαρακτήρα της πρακτικής αντιντάμπινγκ. Καταλήγω επομένως στο συμπέρασμα ότι — πλην ειδικών περιστατικών που πρέπει να αποδεικνύονται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση — μπορεί πράγματι να θεωρηθεί ότι όλες οι εξαγωγικές επιχειρήσεις τρίτων χωρών που επιβαρύνονται με δασμούς αντιντάμπινγκ θίγονται άμεσα και ατομικά υπό την έννοια του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ. Η παράγραφος 14 του υπομνήματος αντικρούσεως της Επιτροπής δείχνει κατά τα λοιπά ότι η Επιτροπή δεν αποκλείει επίσης ένα τέτοιο συμπέρασμα — παρόλο που χρησιμοποιεί μια επιχειρηματολογία κάπως διαφορετική και συντομότερη. Συμφωνώ επίσης με την Επιτροπή, με βάση τις σκέψεις της κατά την προφορική διαδικασία, ότι είναι πολύ σημαντικό η απόφαση του Δικαστηρίου να θέσει ένα γενικό κανόνα και μετά τις ειδικές σκέψεις για την επιβεβαίωση της ακρίβειας του γενικού αυτού κανόνα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η σημασία ενός τέτοιου γενικού κανόνα δεν έγκειται αποκλειστικά στη σκέψη που εκφράζει η Επιτροπή σύμφωνα με την οποία, σε αντίθετη περίπτωση, οι αποφάσεις του Δικαστηρίου θα είχαν πολύ στενή ομοιότητα με τον τρόπο που είναι διατυπωμένος ένας τέτοιος κανονισμός και που εξαρτάται από τυχαία περιστατικά. Η σημασία έγκειται επιπλέον στη διαπίστωση ότι με τον τρόπο αυτό η Κοινότητα παρέχει στους εξαγωγείς τρίτων χωρών έννομη προστασία παρόμοια με αυτή που υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πράγμα το οποίο ανταποκρίνεται στην αρχή της αμοιβαιότητας της GATT.