EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2011 :13 1ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)
της 15ης Φεβρουαρίου 2011
Υπόθεση F-81/09
Luigi M ar cuc cio
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Επίδομα ανα πηρίας — Εσφαλμένος υπολογισμός — 
Αναδρομική καταβολή — Οφειλόμενοι τό κοι υπερημερίας — Ισχύον επιτόκιο — 
Ετήσια κεφαλαιοποίηση — Υλική ζημία και ηθική βλάβη»
Αντικείμενο:Προσφυγή, ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 236 Ε Κ και 152 Ε Α, με την οποία ο 
L. Marcuccio ζητεί κατ’ ουσίαν, πρώτον, να α κυρωθεί η α πόφαση με την οποία η 
Επιτροπή απέρριψε μερικώς το α ίτημά το υ περί καταβολής των οφειλόμενων τό κων 
υπερημερίας επί του παρακρατηθέντος επιδόματος ανα πηρίας το ο ποίο το υ κατέβαλε 
το εν λόγω όργανο και, δεύτερον, να υ ποχρεώσει την Επιτροπή στην καταβολή ποσού 
ίσου μ ε τη δ ιαφορά μ εταξύ το υ π οσού των ο φειλόμενων τό κων υ περημερίας 
υπολογιζόμενων β άσει των κ ριτηρίων π ου, κατά τ ην ά ποψή το υ, πρέπει να 
εφαρμοστούν και του πράγματι καταβαλλομένου ποσού, συν τους τόκους υπερημερίας.
Απόφαση: Η προσφυγή απορρίπτεται. Η Ε πιτροπή φέρει, εκτός των δικών της δικαστικών εξόδων, 
και το έ να τ έταρτο τ ων εξόδων το υ προσφεύγοντος. Ο π ροσφεύγων φέρει τα τρία 
τέταρτα των δικαστικών του εξόδων.
Περίληψη
1. Υπάλληλοι — Βλαπτική α πόφαση — Υποχρέωση α ιτιολογήσεως — Περιεχόμενο — 
Ανεπαρκής αιτιολογία — Νομιμοποίηση κα τά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας — Προϋποθέσεις
(Άρθρο 253 Ε Κ· Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 25, εδ. 2)
2. Πράξεις των οργάνων — Κανονισμοί — Κατ’ αναλογία εφαρμογή — Προϋποθέσεις
3. Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας — Περιεχόμενο — Πράξεις κα τά των οποίων μπορεί να προβληθεί 
ένσταση ελλείψεως νομιμότητας — Πράξη γενικού χα ρακτήρα στην οποία στηρίζεται η π ροσβαλλομένη 
απόφαση
(Άρθρο 241 Ε Κ)
4. Διαδικασία — Δικόγραφο της προσφυγής — Τυπικά σ τοιχεία
(Οργανισμός του Δ ικαστηρίου τ ης Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 21, εδ. 1· Κανονισμός Διαδικασίας του 
Δικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 35 § 1, στοιχεία δʹ και εʹ)
2 ECLI:EU:F:2011 :13ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-81/09
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
1. Η επιβαλλόμενη από το ά ρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ υποχρέωση αιτιολογήσεως, η ο ποία 
συνιστά απλώς επανάληψη της γενικής υποχρεώσεως που επιβάλλει το ά ρθρο 253 Ε Κ, έχε ι ως σκοπό 
να π αράσχει στον μεν ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις για να ε κτιμήσει το β άσιμο της βλαπτικής γι’ 
αυτόν πράξεως και τη σκοπιμότητα της ασκήσεως προσφυγής ενώπιον το υ Δικαστηρίου Δημοσίας 
Διοίκησης, στο δ ε αν ωτέρω δικαστήριο τη δυ νατότητα να α σκήσει τον έλεγχό το υ όσον αφορά τη 
νομιμότητα της πράξεως. Ως εκ το ύτου, η ω ς άν ω υποχρέωση αιτιολογήσεως συνιστά ουσιώδη αρχή 
του δικαίου της Ένωσης από την οποία επιτρέπεται παρέκκλιση μόνο για επιτακτικούς λόγους.
Είναι δυνατόν, πρώτον, να θ εραπευθεί η π λημμελής —αλλά όχι η αν ύπαρκτη— α ιτιολογία ακόμη και 
κατά τη διάρκεια της δίκης εφόσον, προ της ασκήσεως της προσφυγής του, ο ε νδιαφερόμενος διέθετε 
ήδη στοιχεία τα οποία αποτελούν υποτυπώδη αιτιολογία και, δεύτερον, να θ εωρηθεί μια απόφαση 
επαρκώς αιτιολογημένη εφόσον εκδόθηκε εντός πλαισίου που είναι γνωστό σ τον ενδιαφερόμενο 
υπάλληλο και του παρέχε ι τη δυ νατότητα να κ ατανοήσει το π εριεχόμενό της.
(βλ. σκέψεις 39 κ αι 40)
Παραπομπή:
ΠΕΚ: 15 Σεπτεμβρίου 2005 , T-132/03, Casini κατά Επιτροπής, σκέψη 30 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία
ΓΔΕΕ: 2 Μαρτίου 2010 , T-248/08 P, Doktor κατά Συμβουλίου, σκέψη 93 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία
2. Το πεδίο εφαρμογής ενός κανονισμού ορίζεται κατά κανόνα α πό τις ίδιες τις διατάξεις του και δεν 
μπορεί, καταρχήν, να ε πεκταθεί σε ά λλες περιπτώσεις, πλην εκείνων που προβλέπει. Εντούτοις, 
δύναται να ο ριστεί άλλως σε ο ρισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις. Συγκεκριμένα, επιχειρηματίες ορθώς 
μπορούν να ε πικαλεστούν την κατ’ ανα λογία εφαρμογή ενός κανονισμού π ου κανονικά δ εν 
εφαρμόζεται στην περίπτωσή το υς, αν α ποδείξουν, αφενός, ότι το ν ομικό καθεστώς στο ο ποίο 
υπάγονται παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με αυτό τ ην κατ’ ανα λογία εφαρμογή το υ οποίου ζητούν 
και, αφετέρου, εμφανίζει κενό το ο ποίο ε ίναι ασυμβίβαστο μ ε κάποια γενική αρχή το υ δικαίου της 
Ένωσης και δύ ναται να κ αλυφθεί με κατ’ ανα λογία εφαρμογή το υ κανονισμού που κανονικά δεν 
εφαρμόζεται στην περίπτωσή το υς.
Ως εκ το ύτου, η ανα λογική εφαρμογή κανονιστικής ρυθμίσεως εξαρτάται από δύ ο σωρευτικές 
προϋποθέσεις, δηλαδή, αφενός, την ύ παρξη σ τενού δ εσμού σ υνάφειας μ εταξύ το υ ν ομικού 
καθεστώτος που ισχύει κατά κανόνα κ αι της ρυθμίσεως της οποίας προβλέπεται η ανα λογική 
εφαρμογή και, αφετέρου, την ύπαρξη στο ε ν λόγω νομικό καθεστώς κενού ασυμβίβαστου με γενική 
αρχή το υ δικαίου της Ένωσης και δυνάμενου να κ αλυφθεί με ρύθμιση για την οποία προβλέπεται 
αναλογική εφαρμογή.
(βλ. σκέψη 55)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 20 Φεβρουαρίου 1975 , 64/74, Reich· 11 Ιουλίου 1978 , 6/78, Union française de Céréales· 12 Δεκεμβρίου 1985 , 
165/84, Krohn, σκέψεις 13 κ αι 14
3. Το άρθρο 241 Ε Κ εκφράζει γενική αρχή διασφαλίζουσα σε κ άθε διοικούμενο το δ ικαίωμα να 
αμφισβητήσει, προκειμένου να ε πιτύχει την ακύρωση αποφάσεως που το ν αφορά άμεσα και ατομικά, 
το κύ ρος προγενεστέρων πράξεων θεσμικού οργάνου οι ο ποίες αποτελούν τη νομική βάση της 
προσβαλλόμενης αποφάσεως, εφόσον ο δ ιοικούμενος αυτός δεν διέθετε το δ ικαίωμα να α σκήσει, 
δυνάμει του άρθρου 230 Ε Κ, απευθείας προσφυγή κατά των εν λόγω πράξεων, των οποίων υφίσταται, 
ως εκ το ύτου, τις συνέπειες, χωρίς να το υ έχε ι παρασχεθεί η δυ νατότητα να ζ ητήσει την ακύρωσή το υς.
ECLI:EU:F:2011 :13 3ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-81/09
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Το άρθρο 241 Ε Κ α ποσκοπεί στην προστασία το υ διοικούμενου από την εφαρμογή παράνομης 
νομοθετικής πράξεως, δεδομένου ότι τ α αποτελέσματα αποφάσεως διαπιστώνουσας την αδυναμία 
εφαρμογής μιας τέτοιας πράξεως περιορίζονται στους διαδίκους της επίδικης διαφοράς και ότι η 
απόφαση αυτή δεν θέτει εν αμφιβόλω την πράξη καθεαυτή, η ο ποία κατέστη απρόσβλητη.
(βλ. σκέψη 60)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 6 Μαρτίου 1979 , 92/78, Simme nthal κατά Επιτροπής, σκέψη 39· 19 Ιανουαρίου 1984 , 262 /80, Andersen κ.λπ. 
κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 6
ΓΔΕΕ: 12 Δεκεμβρίου 1996 , T-177/94 κ αι T-377/94, Altmann κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 119· 20 Νοεμβρίου 2007 , 
T-308/04, Ianniello κατά Επιτροπής, σκέψη 32 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία
4. Δυνάμει το υ άρθρου 35, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ και ε ʹ, το υ Κανονισμού Διαδικασίας το υ 
Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, το δ ικόγραφο της προσφυγής του άρθρου 21 το υ Οργανισμού το υ 
Δικαστηρίου πρέπει, μεταξύ άλλων, να π ροσδιορίζει το αν τικείμενο της διαφοράς και να π εριέχει τους 
προβαλλόμενους ισχυρισμούς και τα προβαλλόμενα π ραγματικά και νομικά επιχειρήματα.
Τα σ τοιχεία αυτά πρέπει να ε ίναι αρκούντως σαφή και ακριβή, προκειμένου να μ πορέσε ι ο μ εν καθού 
να π ροετοιμάσει την άμυνά το υ, το δ ε Δικαστήριο Δ ημόσιας Διοίκησης να α ποφανθεί επί της 
προσφυγής ενδεχομένως χωρίς περαιτέρω στοιχεία.
(βλ. σκέψεις 61 κ αι 62)
Παραπομπή:
ΔΔΔ ΕΕ: 30 Ιουνίου 2006 , F-87/05, Ott κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 38· 14 Μαΐου 2008 , F-95/06, Taruffi κατά 
Επιτροπής, σκέψεις 121 έ ως 125· 30 Νοεμβρίου 2009 , F-16/09, de Britto Patrício-Dias κατά Επιτροπής, σκέψη 42