1.

Ή εταιρία Roquette Frères, θεωρεί τήν προσφυγή τῆς βάσιμη καθ' ὅσον ἡ συνεισφορά ἐπί τῆς παραγωγής, πού θεσπίζεται μέ τό άρθρο 28 τοῦ κανονισμοῦ 1785/81, της έχει επιβληθεί κατά παράβαση τῆς ὁριζόμενης ἀπό τό άρθρο 201 τῆς συνθήκης διαδικασίας καί κατά παράβαση τήν ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς 21ης 'Απριλίου 1970, περί ἀντικαταστάσεως τῶν χρηματικών συνεισφορών τῶν κρατών μελών ἀπό ίδιους πόρους τῶν Κοινοτήτων (JO L 94, σ. 19). Τό άρθρο 2 τῆς ἀποφάσεως 70/243, της 21ης 'Απριλίου 1970, διακρίνει, κατά την προσφεύγουσα, μεταξύ τῶν «γεωργικῶν εἰσφορῶν» καί τῶν «δασμών», ἀφ᾽ ενός (άρθρο 2 α) καί 6), καί, ἀφ᾽ έτερου, «άλλων φόρων θεσπιζομενων στό πλαίσιο μιᾶς κοινῆς πολιτικῆς» (άρθρο 2, τελευταία παράγραφος). Ή προσφεύγουσα παρατηρεί ὅτι ή δεύτερη αύτη κατηγορία φόρων προϋποθέτει την υποχρέωση γιά τό Συμβούλιο νά εφαρμόζει την προβλεπομένη ἀπό τό άρθρο 201 τῆς συνθήκης διαδικασία, κατά την δημιουργία νέων Ιδίων πόρων. Ή προσφεύγουσα θεωρεί ὅτι ἡ ἐπίδικη συνεισφορά δέν δύναται παρά νά θεωρηθεί ὡς ἕνας ἀπό τους «άλλους φόρους» πού προβλέπονται στό άρθρο 2, τελευταία παράγραφος, τῆς ἀποφάσεως 70/243 είτε ὡς μία ἀπό τίς «εἰσφορές καί άλλα δικαιώματα πού προβλέπονται στό πλαίσιο τῆς κοινῆς ὀργανώσεως τῶν ἀγορών στόν τομέα της ζάχαρης», πού προβλέπονται στό άρθρο 2, γράμμα α) in fine, τῆς ἀποφάσεως 70/243. 'Επί τοῦ σημείου αὐτοῦ ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί ὅτι ἐφ᾽ ὅσον τό Συμβούλιο δέν εφήρμοσε τήν διαδικασία δημιουργίας νέου Ιδίου πόρου πού ὁρίζει τό άρθρο 201 της συνθήκης, κατά τήν θέσπιση τῆς επίδικης εἰσφορᾶς, τό ὑπό κρίση στην παρούσα υπόθεση νομικό ζήτημα περιορίζεται στό κατά πόσον ἡ ἐπίδικη εἰσφορά δύναται νά θεωρηθεί ὡς μία ἀπό τίς «εἰσφορές καί άλλα δικαιώματα πού προβλέπονται στό πλαίσιο τῆς κοινῆς ὀργανώσεως τῶν ἀγορών στόν τομέα τῆς ζάχαρης», ὁπως τό Συμβούλιο καί τά κράτη μέλη ἀντελαμβάνοντο τήν έννοια αύτη κατά τήν έκδοση τῆς ἀποφάσεως τῆς 21ης 'Απριλίου 1970. — Ἐπ᾽ αὐτοῦ, ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί, πρώτον, ὅτι ἡ ἐπιλογή τῶν ὅρων πού ἐχρησιμοποιήθησαν στό άρθρο 2, γράμμα α), της ἀποφάσεως — «εἰσφορές καί άλλα προβλεπόμενα δικαιώματα» — ἐπιτρέπει νά ἀποκλεισθοῦν ἀπό τό πεδίο εφαρμογῆς τῆς οἱ εἰσφορές καί άλλες ἐπιβαρύνσεις πού πλήττουν τίς συναλλαγές στόν τομέα τῆς ζάχαρης, οἱ ὁποιες ἐδημιουργήθησαν μετά τήν 21η 'Απριλίου 1970, δηλαδή, ὅλες οἱ επιβαρύνσεις καί εἰσφορές έκτός εκείνων πού προβλέπονται ἀπό τόν κανονισμό 1009/67, τῆς 18ης Δεκεμβρίου 1967, περί κοινῆς ὀργανώσεως ἀγορᾶς στόν τομέα αυτόν. Όμως ή προσφεύγουσα υπενθυμίζει ὅτι ἡ επίδικη εἰσφορά δέν ἐδημιουργήθη παρά τήν 17η Μαΐου 1977, μέ τήν έκδοση τοῦ κανονισμού 1111/77, ήτοι ἑπτά έτη μετά τήν έκδοση της αποφάσεως τῆς 21ης'Απριλίου 1970. — Δεύτερον, ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί ὅτι ἡ επίδικη εἰσφορά δύναται ἀκόμη ὀλιγότερον νά ἀντιστοιχεί στην έννοια «εἰσφορά ή άλλα προβλεπόμενα δικαιώματα» τά ὁποία ὁρίζονται ἀπό τό άρθρο 2, γράμμα α), τῆς ἀποφάσεως 70/243, καθ' ὅσον τό προϊόν ἐπί τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλεται — ή ἰσογλυκόζη — δέν ὑφίστατο τό 1970. Ἐπ᾽ αὐτοῦ, ἡ προσφεύγουσα παρατηρεί ὅτι, ὅταν ενεφανίσθη ἡ ἰσογλυκόζη, συνεδέθη μέ τήν κοινή ὀργάνωση ἀγορᾶς τῶν σιτηρών λόγω τῆς ὀργανικής τῆς προελεύσεως — τό άμυλο ἀραβοσίτου — καί όχι μέ εκείνη τῆς ζάχαρης. Πράγματι, ἡ προσφεύγουσα υπενθυμίζει ὅτι ή ἰσογλυκόζη, ὁριζόμενη ἀρχικώς ὡς «γλυκόζη ὑψηλῆς περιεκτικότητος σέ φρουκτόζη» άνηκε στην κοινή ὀργάνωση ἀγοράς τῶν σιτηρών μέχρι τό 1977 ὅπως ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό σύνολο τῶν κανονισμών περί δημιουργίας καί διαχειρίσεως τῶν ὀργανώσεων ἀγορας τῆς ζάχαρης καί τῶν σιτηρών. Ή προσφεύγουσα διευκρινίζει ὅτι μόνο μέ τόν κανονισμό 1111/77, της 17ης Μαΐου 1977, ἡ ἰσογλυκόζη ἀπεκλείσθη ἀπό τό πεδίο ἐφαρμογῆς τῆς κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως τῶν σιτηρών γιά νά γίνει ἀντικείμενο ειδικῆς κανονιστικής ρυθμίσεως, ξεχωριστής ἐκείνης τῆς ζάχαρης (ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ, ἡ προσφεύγουσα παραπέμπει στίς διατάξεις τοῦ κανονισμού 1110/77 καί Ιδίως στό άρθρο 1) καί ὅτι μόνο μέ τόν κανονισμό 1785/81, ἀντικείμενο τῆς παρούσης προσφυγής, ἡ ἰσογλυκόζη συνεδέθη μέ τόν τομέα τῆς ζάχαρης κατά τήν δημιουργία τῆς κοινής ὀργανώσεως γιά τους δύο αυτούς τομείς. Ή προσφεύγουσα υποστηρίζει, επομένως, ὅτι τό Συμβούλιο δέν ἠδύνατο νομίμως νά εξομοιώσει πρός «ἴδιο πόρο τοῦ τομέως τῆς ζάχαρης», ὅπως αυτός προβλέπεται ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς 21ης 'Απριλίου 1970, εἰσφορά ἐπί τῆς παραγωγής πού επιβαρύνει τήν παραγωγή τῆς ἰσογλυκόζης, ἐνῶ ἡ ἐν λόγω παραγωγή ουδέποτε ἀνῆκε, πρό τοῦ 1981, στην κοινή αυτή ὀργάνωση ἀγορών. Θεωρεί, ἑπομένως, ὅτι τό Συμβούλιο ὤφειλε, κατά την θέσπιση τῆς ἐν λόγω φορολογικῆς επιβαρύνσεως νά θέσει σέ εφαρμογή τήν προβλεπομένη ἀπό τό άρθρο 201 τῆς συνθήκης διαδικασία. Ἀποδοχή τῆς ἀντιθέτου ἀπόψεως θά ἰσοδυναμοῦσε, κατά τήν προσφεύγουσα, μέ τό νά επιτραπεί στό Συμβούλιο νά δημιουργεί νέο ἴδιο πόρο μέ τήν ἀπλή μεταβολή τοῦ τίτλου μιας δασμολογικής κλάσεως, πραγματοποιώντας τήν μεταφορά προϊόντος οἱασδήποτε κοινής ὀργανώσεως στην κοινή ὀργάνωση τοῦ τομέως τῆς ζάχαρης. Ἐπ' αὐτοῦ, ἡ προσφεύγουσα επιθυμεί νά υπογραμμίσει ὅτι τό γεγονός ὅτι ἡ επίδικη εισφορά δέν χαρακτηρίζεται «ίδιος πόρος» ἀπό τόν κανονισμό 1785/81 δέν 'έχει επίπτωση ἐπί τῆς νομικής υποχρεώσεως, πού επιβάλλεται στό Συμβούλιο ἀπό τό άρθρο 201 τῆς συνθήκης, νά σεβασθεί τήν διαδικασία πού προβλέπεται μέ τήν διάταξη αυτή. Πράγματι, κατά τήν προσφεύγουσα, συνάγεται σαφώς τόσο ἀπό ήήν ενδέκατη αιτιολογική σκέψη ὅσο καί ἀπό τό άρθρο 28 τοῦ επιδίκου κανονισμοῦ ὅτι ὁ ἐπιδιωκόμενος ἀπό τόν νομοθέτη σκοπός, μέ τήν δημιουργία τῆς φορολογικής αυτής επιβαρύνσεως, εἶναι ὁ συμψηφισμός των απωλειών πού υφίσταται ὁ κοινοτικός προϋπολογισμός λόγω χρηματοδοτήσεως εξαγωγῆς τῶν πλεονασμάτων ζάχαρης. Ή προσφεύγουσα υποστηρίζει ὅτι ὁ σκοπός αυτός δέν δύναται, ἑπομένως, νά επιτευχθεί παρά μόνον ἄν τό προϊόν τῆς ἀμφισβητούμενης εἰσφορᾶς διατίθεται στόν κοινοτικό προϋπολογισμό ὡς «ίδιος πόρος» τῶν Κοινοτήτων. Γιά τόν λόγο αυτόν παρατηρεί ὅτι ἄν ἡ ἐπονομασία «ίδιος πόρος» καί ή διάθεση του δέν ἀναφέρονται ἐπί λέξει στόν κανονισμό 1785/81, ὁ χαρακτηρισμός αὐτός καί ἡ διάθεση αυτή ἀποτελοῦν μέρος τοῦ προσβαλλόμενου κανονισμοῦ καθ' ὅσον συνιστοῦν προϋποθέσεις τοῦ σκοποῦ του. Ὁμοίως, ἡ προσφεύγουσα υπενθυμίζει τήν κατάταξη τῆς ἰσογλυκόζης στόν τομέα των σιτηρών μέχρι τοῦ 1977, γιά νά ἀντικρούσει τό ἐπιχείρημα τοῦ Συμβουλίου κατά τό όποιο ἡ «νομική» αὐτή κατάταξη παραμερίζεται ἀπό τήν «πραγματική» κατάταξη τῆς ἰσογλυκόζης στόν τομέα τῆς ζάχαρης. Ή προσφεύγουσα δέν ἀμφισβητεί ὅτι ἡ ζάχαρη καί ἡ ἰσογλυκόζη συνδέονται μέ μία στενή σχέση υποκαταστάσεως, τήν ὁποία, ἐξ άλλου, υπέμνησε τό Δικαστήριο μέ τίς ἀποφάσεις του στίς υποθέσεις 125/77 (Rec. 1978, σ. 1991) καί 103 καί 145/77 (Rec. 1978, σ. 2037). Πάντως, ἡ προσφεύγουσα θεωρεί ὅτι ἡ έννοια τῆς κοινής οργανώσεως ἀγορών δέν δύναται νά περιορισθεί σέ μία ἁπλή πραγματική ἔννοια. Ή νομική έννοια τῆς κοινής ὀργανώσεως ἀγορών, πού προβλέπεται στό άρθρο 40, εδάφιο 2, τῆς συνθήκης, διαρθρωμένη κατά τομείς μέ τήν έκδοση κανονισμών πού καθορίζουν σαφώς τά ἀντίστοιχα καθ' ὕλην πεδία εφαρμογής, ἐπιβάλλει, γιά προφανεῖς λόγους ἀσφαλείας τοῦ δικαίου, ή ἀμφιβολία πού διατηρεί τό Συμβούλιο μεταξύ «τομέως» ἡ ἀγοράς ζάχαρης καί «κοινής ὀργανώσεως ἀγοράς στον τομέα τῆς ζάχαρης» νά ἐκλείψει. Κατά τήν προσφεύγουσα, τό γεγονός ὅτι ἡ εισφορά ἐπί τῆς παραγωγής ἰσογλυκόζης δέν συμπεριε-λαμβάνετο, τήν 1η Ἰανουαρίου 1971, μεταξύ τῶν «εἰσφορῶν καί άλλων δικαιωμάτων πού προβλέπονται στό πλαίσιο της κοινής ὀργανώσεως ἀγορών στόν τομέα τῆς ζάχαρης ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 2, γράμμα a), in fine τῆς ἀποφάσεως 70/243, ἀπαγορεύει ἡ φορολογική αύτη ἐπιβάρυνση, πού ἐθεσπίσθη μετά τήν ημερομηνία αὐτή, νά θεωρείται ὅτι εἰσπράττεται νομίμως ὑπό τήν έννοια τῆς ἐν λόγω ἀποφάσεως τῆς 21ης 'Απριλίου 1970. Ή προσφεύγουσα ἀναγνωρίζει, ὅπως καί τό Συμβούλιο, ὅτι τό νομικό πλαίσιο πού καθορίζει ἡ ἀπόφαση τῆς 21ης 'Απριλίου 1970, πρέπει νά επιτρέπει τήν ἀναγκαία προσαρμογή τοῦ δημοσιονομικοῦ δικαίου των Κοινοτήτων στην τεχνολογική ἀνάπτυξη πού έχει ὡς συνέπεια τήν εμφάνιση στην ἀγορά νέων προϊόντων καί τήν δημιουργία νέων καταστάσεων. Πάντως, ή προσφεύγουσα υποστηρίζει ὅτι ἡ προσαρ-μοργή αυτή πρέπει νά γίνεται μέ τήν τήρηση τῶν κανόνων καί τῶν διαδικασιών πού ὁρίζει ἡ έννομη κοινοτική τάξη καί ὅτι ή ἀπόφαση τῆς 21ης 'Απριλίου 1970 διαλαμβάνει ευρείες δυνατότητες γιά τόν σκοπό αυτόν. Ή προσφεύγουσα ἀντιλαμβάνεται, πράγματι, τό άρθρο 2 τῆς ἀποφάσεως τῆς 21ης 'Απριλίου 1970, ὅτι έχει ὡς σκοπό: — ἀφ᾽ ἑνός, νά μεταφέρει ὁριστικώς στίς Κοινότητες τά έσοδα τῶν εἰσφορῶν, πριμοδοτήσεων, εξισωτικῶν ποσών καί άλλων τελών, περιλαμβανομένων καί αυτών πού εισπράττονται κατ' εφαρμογή τοῦ κοινοῦ δασμολογίου, καί «θά θεσπισθοῦν ἐπί τῶν συναλλαγών μέ κράτη μή μέλη» — ἀφ᾽ έτέρου, «νά επιφυλάσσει ρητώς» τήν δημιουργία νέων φόρων, επιβάλλοντας ως μοναδική υποχρέωση τῶν Κοινοτήτων νά τηρούν τήν προβλεπομένη ἀπό τό άρθρο 201 τῆς συνθήκης διαδικασία. Υπενθυμίζει ὅτι ἡ δημιουργία τῆς εισφοράς ἐπί τῆς παραγωγης ἰσογλυκόζης εμπίπτει στην δεύτερη αύτη κατηγορία καί δέν «βλέπει ἡ εμφάνιση καί ἀνάπτυξη τῆς ἰσογλυκόζης νά χαρακτηρίζονται ἀπό μία τέτοια έλλειψη προβλέψεως ώστε ὁ φόρος πού έπληξε τό νέο αυτό προϊόν, προκειμένου νά επιτρέψει τήν χρηματοδότηση τῶν πλεονασμάτων ενός άλλου προϋπάρχοντος προϊόντος, δέν ἠδυνήθη νά θεσπισθεί σύμφωνα μέ τόν μηχανισμό πού επιβάλλεται ἀπό τό άρθρο 2, γράμμα β), in fine, τῆς ἀποφάσεως 70/243». Γιά τους λόγους αυτούς, ἡ προσφεύγουσα θεωρεί ὅτι ὁ κανονισμός 1785/81, καθ' ὅσον επιβάλλει συνεισφορά ἐπί τῆς παραγωγής ίσογλυκόζης, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη κατά παράβαση τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 201 τῆς συνθήκης καί τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου, τῆς 21ης 'Απριλίου 1970, πρέπει νά ἀκυρωθεί.