ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
68.

Δεν αντιλαμβάνομαι το εν λόγω σημείο με τον τρόπο αυτό. Ως αρχικώς είχε, το σημείο 116 αναφέρει, ασφαλώς, ότι η νομολογία του Πρωτοδικείου «makes it clear that a person must be notified of the reasons for a decision against him at the time at which the decision is made» ( 63 ). Αλλά, εν πάση περιπτώσει, στο υπόλοιπο μέρος της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ουδέποτε διατύπωσε επιχειρηματολογία με σκοπό να αποδείξει ότι το Συμβούλιο υπέχει υποχρέωση ατομικής κοινοποιήσεως. Είναι προδήλως υπερβολικό να θεωρηθεί ότι η χρήση και μόνον της λέξεως «notified» στο αρχικό υπόμνημα ισοδυναμεί με διατύπωση λόγου περί της υποχρεώσεως ατομικής κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να προβάλει τον λόγο αυτόν, εφόσον, όπως τόνισα ανωτέρω, δεν τον επικαλέστηκε στο πλαίσιο της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασίας. Η κινηθείσα μεταξύ των διαδίκων συζήτηση επ’ ευκαιρία του υπομνήματος απαντήσεως και ανταπαντήσεως, κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, δεν πρέπει να παραπλανήσει το Δικαστήριο ως προς το παραδεκτό των επιχειρημάτων που αφορούν την κοινοποίηση, τα οποία αποτελούν νέο λόγο αντλούμενο από τη μη τήρηση της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως εκ μέρους του Συμβουλίου, ο οποίος είναι ως εκ τούτου απαράδεκτος, εφόσον η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση της νομικής λύσεως που δόθηκε στα επιχειρήματα που συζητήθηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστή ( 64 ).
2.

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του C. Wolf και της Stadt Frankfurt am Main (Δήμος της Φρανκφούρτης επί του Μάιν) κατόπιν της αρνήσεως της τελευταίας να κάνει δεκτή την αίτηση του C. Wolf για πρόσληψη στις θέσεις μέσης βαθμίδας των τεχνικών υπηρεσιών του πυροσβεστικού σώματος, λόγω του ότι είχε περάσει το προβλεπόμενο όριο ηλικίας των 30 ετών.
2.

Τα ερωτήματα προέκυψαν στο πλαίσιο της δίκης μεταξύ, αφενός, της Nimco Hassan Ibrahim, υπηκόου τρίτης χώρας, συζύγου Δανού υπηκόου που προηγουμένως εργαζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο, της οποίας τα τέκνα είναι μαθητές και έχουν Δανική υπηκοότητα, και του London Borough of Harrow (στο εξής: Borough), σχετικά με το αν η Ν. Η. Ibrahim δικαιούται ενίσχυση για την ανεύρεση στέγης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ν. Η. Ibrahim και των τέκνων της δεν έχουν επαρκείς πόρους για τη συντήρησή τους και εξαρτώνται από το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Secretary of State for the Home Department (Υπουργός Εσωτερικών, στο εξής: Secretary of State) παρενέβη στην εν λόγω δίκη. Κατά τη νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ν. Η. Ibrahim δεν δικαιούται ενίσχυση για την ανεύρεση στέγης εφόσον δεν έχει δικαίωμα διαμονής στο εν λόγω κράτος μέλος σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο. Το Court of Appeal ερωτά, μεταξύ άλλων, αν η Ν. Η. Ibrahim και τα τέκνα της έχουν δικαίωμα διαμονής βάσει της οδηγίας 2004/38 ή του άρθρου 12 του κανονισμού 1612/68 και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν πρέπει να διαθέτουν επαρκείς πόρους, ώστε να μην επιβαρύνουν το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας του Ηνωμένου Βασιλείου, και πλήρη ασφάλιση υγείας στο εν λόγω κράτος μέλος.
25.

Η M. Teixeira προσέβαλε την άρνηση της διοικήσεως να της χορηγήσει στεγαστική αρωγή με προσφυγή σε πρώτο βαθμό ενώπιον του London Lambeth County Court ( 18 ), η οποία εντούτοις απορρίφθηκε ( 19 ). Η δικαστική διαφορά εκκρεμεί επί του παρόντος σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Court of Appeal of England and Wales (Civil Division), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου.
24.

Στις 8 Μαΐου 2003, ήτοι εννέα ημέρες πριν το τέλος της γονικής αδείας, η εταιρία NV Proost απέλυσε τη C. Meerts για οικονομικούς λόγους χωρίς να τηρήσει την προθεσμία καταγγελίας. Οι διάδικοι δεν ερίζουν ως προς την καταγγελία καθαυτήν, αλλά μόνον ως προς το ύψος της καταβλητέας αποζημιώσεως λόγω καταγγελίας. Η C. Meerts έλαβε από τον εργοδότη της αποζημίωση λόγω καταγγελίας της οποίας το ύψος είχε υπολογιστεί βάσει των μειωμένων αποδοχών που ελάμβανε κατά τη διάρκεια της γονικής αδείας. Εντούτοις, η C. Meerts φρονεί ότι ως βάση υπολογισμού της αποζημιώσεως πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πλήρεις αποδοχές της τις οποίες ελάμβανε πριν από την έναρξη της γονικής αδείας και τις οποίες πάλι θα ελάμβανε μετά τη λήξη της γονικής αδείας.
—

Να καταδικάσει την Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola S.p.A. και Colombo New Scal S.p.A.
61.

Δεύτερον, η διατύπωση της επόμενης παραγράφου (άρθρο 31, παράγραφος 2) υποδηλώνει σαφώς ότι τα κριτήρια αποκλεισμού που απαριθμεί –ακόμη και για τις κλειστές διαδικασίες ή τις διαδικασίες με διαπραγματεύσεις– δεν είναι περιοριστικά. Προκειμένου να καταδειχθεί η άποψη αυτή: το αγγλικό κείμενο αναφέρει ότι «The criteria used may include the criteria specified in Article 23 of Directive 71/305/EEC and in Article 20 of Directive 77/62/EEC». Σύμφωνα με το γαλλικό κείμενο «Les critères utilisés peuvent inclure ceux d’exclusion énumérés à l’article 23 de la directive 71/305/CEE et à l’article 20 de la directive 77/62/CEE», ενώ κατά το γερμανικό κείμενο «Die angewandten Kriterien können die in Artikel 23 der Richtlinie 71/305/EWG und Artikel 20 der Richtlinie 77/62/EWG angegebenen Ausschließungsgründe einschließen» ( 22 ). Με τη φράση «είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν», την οποία περιλαμβάνει το κείμενο της διατάξεως στις διάφορες γλώσσες, νοείται (καθόσον δύναμαι να διαπιστώσω, σαφώς) ότι τα παρατιθέμενα κριτήρια επιλογής είναι ενδεικτικά και όχι περιοριστικά.
1.

Με το άρθρο 1 της αποφάσεως C(2004) 4221 τελικό, της 26ης Οκτωβρίου 2004, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] (υπόθεση COMP/F-1/38.338 — PO/Βελόνες), (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι οι εταιρίες William Prym GmbH & Co. KG και Prym Consumer GmbH & Co. KG παρέβησαν το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ συμμετέχοντας σε μια σειρά συμφωνιών με τις οποίες προέβησαν ή συνέβαλαν, αφενός, στον καταμερισμό των αγορών προϊόντων, κατακερματίζοντας την ευρωπαϊκή αγορά μεταλλικών ειδών ραπτικής, και, αφετέρου, στον καταμερισμό των γεωγραφικών αγορών, κατακερματίζοντας την ευρωπαϊκή αγορά βελονών, από κοινού με δύο βρετανικές επιχειρήσεις και τις αντίστοιχες θυγατρικές τους, και συγκεκριμένα, αφενός, τις Coats Holdings Ltd και J&P Coats Ltd (στο εξής από κοινού: όμιλος Coats), και, αφετέρου, τις Entaco Group Ltd και Entaco Ltd (στο εξής από κοινού: όμιλος Entaco).
92.

Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: «1) Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 18ης Ιουλίου 2007, T-189/02, Ente per le Ville vesuviane κατά Επιτροπής. 2) Απορρίπτει ως απαράδεκτη την προσφυγή του Ente per le Ville vesuviane για την ακύρωση της αποφάσεως D(2002) 810111 της Επιτροπής, της 13ης Μαρτίου 2002, με την οποία η Επιτροπή αποφάσισε την περάτωση της χρηματοδοτικής συνδρομής του ΕΤΠΑ. 3) Παρέλκει η απόφανση επί της αιτήσεως αναιρέσεως του Ente per le Ville vesuviane κατά της αποφάσεως που αναφέρεται στο σημείο 1 του παρόντος διατακτικού. 4) Καταδικάζει το Ente per le Ville vesuviane στα δικαστικά έξοδα ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και στα έξοδα ενώπιον του Πρωτοδικείου.»
60.

Επομένως, είμαι της γνώμης ότι το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το High Court of Justice of England and Wales (Ηνωμένο Βασίλειο) ως εξής: Όταν ένα φαρμακευτικό προϊόν, το οποίο δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΟΚ) 2309/93 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 1993, για τη θέσπιση κοινοτικών διαδικασιών έγκρισης και εποπτείας των φαρμακευτικών προϊόντων για ανθρώπινη και κτηνιατρική χρήση και για τη σύσταση ευρωπαϊκού οργανισμού για την αξιολόγηση των φαρμακευτικών προϊόντων, έχει κυκλοφορήσει στην αγορά σε ορισμένο κράτος μέλος (Αυστρία) βάσει της εθνικής διαδικασίας εγκρίσεως πριν την προσχώρηση του εν λόγω κράτους μέλους στον ΕΟΧ ή στην Κοινότητα και ο φάκελος του επίμαχου προϊόντος δεν ενημερώθηκε σύμφωνα με την οδηγία 65/65/ΕΟΚ (νυν οδηγία 2001/83/ΕΚ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της , περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση μετά την προσχώρηση του εν λόγω κράτους μέλους στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) και στην Κοινότητα, το προϊόν αυτό δεν θεωρείται ότι συνιστά «φάρμακο αναφοράς για το οποίο έχει ή είχε εκδοθεί άδεια κυκλοφορίας, κατά την έννοια του άρθρου 6 […] σε ένα κράτος μέλος» κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/83. Εντούτοις, όταν ένα προϊόν που περιέχει το ίδιο ενεργό συστατικό έχει εγκριθεί μεταγενέστερα βάσει του άρθρου 6 της οδηγίας 2001/83 και έχει κυκλοφορήσει στην αγορά της Κοινότητας, το προϊόν αυτό μπορεί να συνιστά φάρμακο αναφοράς για τους σκοπούς του άρθρου 10 της οδηγίας 2001/83, εφόσον έχει λήξει η περίοδος της προστασίας του και έχει αποδειχθεί η βιοϊσοδυναμία του γενόσημου προϊόντος με το προϊόν αυτό.
15.

Στην έγγραφη διαδικασία μετέσχον η C. H. Erbslöh KG και η Lake Chemicals and Minerals Ltd. (στο εξής, από κοινού: Erbslöh) καθώς και η SPCM SA και η Hercules Incorporated (στο εξής συνοπτικά ως: SPCM) ως προσφεύγουσες της κύριας δίκης, καθώς και η Πολωνική Δημοκρατία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Πλην της Πολωνίας, οι μετέχοντες στη διαδικασία παρέστησαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 27ης Ιανουαρίου 2009.
1.

Στην παρούσα υπόθεση το High Court of Justice of England and Wales (Administrative Court) ερωτά πώς πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 13, Α, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της έκτης οδηγίας ΦΠΑ ( 2 ), το οποίο προβλέπει την απαλλαγή ορισμένων παροχών οι οποίες πραγματοποιούνται από τις «δημόσιες ταχυδρομικές υπηρεσίες». Αυτό που θα πρέπει ιδίως να διευκρινιστεί είναι η σημασία που μπορεί να έχει ο όρος αυτός στο εσωτερικό της ελευθερωμένης αγοράς ταχυδρομικών υπηρεσιών.
15.

Οι Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (στο εξής: HMRC) δημοσίευσαν έναν οδηγό περί ΦΠΑ (σημείωμα 700) για τους φορολογούμενους. Οι παράγραφοι 17.5 και 17.6 αφορούν τη στρογγυλοποίηση και έχουν ως εξής: «17.5 Υπολογισμός του ΦΠΑ επί των τιμολογίων — στρογγυλοποίηση των ποσών Σημείωση: Η περιεχόμενη στην παράγραφο αυτή άδεια στρογγυλοποίησης προς τα κάτω των ποσών του ΦΠΑ αφορά τους επιχειρηματίες που εκδίδουν τιμολόγια και ισχύει μόνον όταν ο ΦΠΑ που χρεώνεται στους πελάτες και ο ΦΠΑ που καταβάλλεται στους Customs and Excise (Φορολογική Υπηρεσία) είναι ο ίδιος. Κατά γενικό κανόνα, η άδεια για στρογγυλοποίηση προς τα κάτω δεν αφορά τους εμπόρους λιανικής πωλήσεως, για τους οποίους βλ. παράγραφο 17.6. Μπορείτε να στρογγυλοποιείτε προς τα κάτω το συνολικό ποσό του ΦΠΑ που πρέπει να καταβληθεί για όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που εμφαίνονται σε ένα τιμολόγιο ΦΠΑ μέχρι τον ακέραιο αριθμό πενών. Μπορείτε να αγνοείτε οποιοδήποτε κλάσμα πενών. 17.5.1 Υπολογισμός στηριζόμενος στις σειρές αγαθών ή υπηρεσιών Αν θέλετε να υπολογίσετε τον ΦΠΑ χωριστά για μια σειρά αγαθών ή υπηρεσιών, που περιλαμβάνονται μαζί με άλλα αγαθά ή υπηρεσίες στο ίδιο τιμολόγιο, πρέπει να υπολογίσετε τα χωριστά ποσά ΦΠΑ είτε στρογγυλοποιώντας: — προς τα κάτω προς το πλησιέστερο 0,1 της πένας —για παράδειγμα, οι 86,76 πένες θα στρογγυλοποιηθούν προς τα κάτω σε 86,7 πένες, είτε — προς την πλησιέστερη 1 πένα ή 0,5 της πένας —για παράδειγμα, οι 86,76 πένες θα στρογγυλοποιηθούν προς τα άνω στις 87 πένες. Όποια μέθοδο και αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε, πρέπει να είστε σταθεροί στην επιλογή σας. Το τελικό συνολικό ποσό του ΦΠΑ που πρέπει να καταβληθεί μπορεί να στρογγυλοποιηθεί προς τα κάτω στον πλησιέστερο ακέραιο αριθμό πενών. 17.6 Υπολογισμός του ΦΠΑ από τους εμπόρους λιανικής πωλήσεως Οι περισσότεροι έμποροι λιανικής πωλήσεως υπολογίζουν τον ΦΠΑ χρησιμοποιώντας ένα σύστημα υπολογισμού του ΦΠΑ για το λιανικό εμπόριο. Αν υπολογίζετε τον ΦΠΑ κατά τέτοιο τρόπο, η παράγραφος αυτή δεν σας επηρεάζει. Οι έμποροι λιανικής πωλήσεως χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο εξελιγμένη τεχνολογία κατά την ταμειακή είσπραξη για να προσδιορίζουν τον ΦΠΑ που οφείλεται για κάθε συναλλαγή και να εκδίδουν τιμολόγιο. Αν δεν χρησιμοποιείτε ένα σύστημα υπολογισμού του ΦΠΑ για το λιανικό εμπόριο, αλλ’ αντιθέτως υπολογίζετε τον ΦΠΑ σε επίπεδο σειράς προϊόντων [ ( 8 )] ή τιμολογίου, δεν πρέπει να στρογγυλοποιείτε το ποσό του ΦΠΑ προς τα κάτω. Ωστόσο, μπορείτε να στρογγυλοποιείτε (προς τα άνω και προς τα κάτω) κάθε υπολογισμό του ΦΠΑ.»
2.

Το ζήτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο προσφυγής που άσκησε η Incorporated Trustees of the National Council on Ageing (στο εξής: Age Concern England) (φιλανθρωπική οργάνωση προώθησης της ευημερίας των ηλικιωμένων) κατά του Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform, με την οποία η Age Concern England αμφισβητεί τη νομιμότητα της νομοθεσίας αυτής.
2.

Το αιτούν δικαστήριο χρειάζεται τις απαντήσεις του Δικαστηρίου προκειμένου να αποφανθεί επί της προσφυγής της Mitsui & Co. Deutschland GmbH (στο εξής: Mitsui & Co.) κατά του Hauptzollamt Düsseldorf (κεντρικού τελωνείου του Düsseldorf, στο εξής: Hauptzollamt), σχετικά με απόφαση του δεύτερου όσον αφορά αίτηση της Mitsui & Co περί επιστροφής τελωνειακών δασμών.
19.

Τα ηχογραφημένα στα εν λόγω CD τραγούδια περιλαμβάνονταν αρχικώς στις συλλογές «Bob Dylan — Bring it All Back Home», «The Times They are A-Changing» και «Highway 61 Revisited».
42.

Εξάλλου, από τις παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο προκύπτει επίσης ότι η Επιτροπή προέβη σε κοινοτικό συντονισμό, με αντικείμενο ιδίως την εφαρμογή του κεφαλαίου XI-2 της σύμβασης SOLAS και του κώδικα ISPS, με σκοπό την υποβολή κοινοτικής πρότασης κατά την 80ή συνεδρίαση της επιτροπής ναυτικής ασφάλειας του ΔΝΟ. Έτσι, η Επιτροπή υπέβαλε στο Συμβούλιο, στις 27 Απριλίου 2005, έγγραφο εργασίας με τίτλο «IMO — European Community position to be adopted by the Council on maritime issues for the 80th session of the Maritime Safety Committee (MSC 80) meeting in London from 11 to 20 May 2005» ( 17 ). Το έγγραφο αυτό εξετάστηκε από ομάδα εμπειρογνωμόνων που συγκάλεσε το προεδρείο στις 29 Απριλίου 2005 και επικυρώθηκε από την ομάδα εργασίας θαλάσσιων υποθέσεων του Συμβουλίου στις 3 Μαΐου 2005 ( 18 ). Παράλληλα, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η Επιτροπή κάλεσε επανειλημμένα την Ελληνική Δημοκρατία να αποσύρει την εθνική πρόταση που υπέβαλε στις 18 Μαρτίου 2005 προς τον ΔΝΟ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η μη αναφορά στην πρόταση αυτή από το έγγραφο που εκθέτει την κοινοτική θέση μπορεί να γίνει κατανοητή ως το αποτέλεσμα της στάσης της Ελληνικής Δημοκρατίας.
9.

Στις 22 Νοεμβρίου 2005, η ET συνήψε με τη Ferrotron και με την εγκατεστημένη στις Ηνωμένες Πολιτείες μητρική εταιρία της τελευταίας, σύμβαση με τίτλο «Asset and Business Sale and Purchase Agreement», σχετικά με τις ακόλουθες σειρές προϊόντων που ανέπτυσσε η ET: ET-DecNT (ψηφιακή ρύθμιση ηλεκτροδίων για καμίνους βολταϊκού τόξου), FT7000, ET-TempNet και ET-OxyNet (συστήματα μετρήσεως μεταλλουργίας). Όλα αυτά τα προϊόντα ανήκαν στη μονάδα F+E/ET Systeme. Βάσει της εν λόγω συμβάσεως, η μητρική εταιρία της εναγομένης απέκτησε όλα τα δικαιώματα επί του λογισμικού της επιχειρήσεως, επί των ευρεσιτεχνιών, επί των αιτήσεων ευρεσιτεχνίας και των εφευρέσεων καθώς και επί των ονομάτων προϊόντων και επί της τεχνογνωσίας όσον αφορά τα προϊόντα. Η εναγομένη απέκτησε τα μηχανήματα για την ανάπτυξη, τα υπάρχοντα σε απόθεμα υλικά προϊόντων, κατάλογο προμηθευτών και κατάλογο πελατών. Επίσης, στην εναγομένη μεταβιβάστηκαν ορισμένοι υπάλληλοι της ET, και συγκεκριμένα ο Neumann, αναπληρωτής υπεύθυνος του τμήματος F+E/ET-Systeme/Netzwerk/IBS, και τρεις μηχανικοί της μονάδας F+E/ET-Systeme, οι Heck, Thiessen και Pavlina.
16.

Η γαλλική εταιρία υπολόγισε τις μετοχές της GmbH (τις μετοχές στην αποκτώμενη εταιρία) στο εμπορικό και φορολογικό ισοζύγιό της (που καταρτίσθηκαν σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο) βάσει της αγοραίας αξίας που τους προσδόθηκε στη σύμβαση εισφοράς και όχι βάσει της χαμηλότερης λογιστικής αξίας των μετοχών ( 11 ), μολονότι είναι σαφές ότι το γαλλικό δίκαιο θα είχε καταστήσει δυνατή τη χρήση της λογιστικής αξίας. Η A.T. επιχείρησε να αποτιμήσει τις μετοχές που της είχαν παρασχεθεί στη γαλλική εταιρία στη λογιστική αξία των μετοχών της GmbH για τις οποίες είχαν ανταλλαγεί οι μετοχές της γαλλικής εταιρίας. Το Finanzamt θεώρησε, πάντως, ότι η A.T. ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει την αγοραία αξία που χρησιμοποίησε η γαλλική εταιρία κατά την αποτίμηση των μετοχών της GmbH, σύμφωνα με τα άρθρα 23, παράγραφος 4, και 20, παράγραφος 4, του UmwStG του 1995. Κατά συνέπεια, το Finanzamt θεώρησε ότι η ανταλλαγή μετοχών μεταξύ της A.T. και της γαλλικής εταιρίας προκαλεί φορολογητέα υπεραξία. Επομένως, το Finanzamt επιχείρησε να φορολογήσει τη διαφορά μεταξύ των δαπανών αποκτήσεως των μετοχών της GmbH και της αγοραίας αξίας των μετοχών στη γαλλική εταιρία [η οποία, κατά τις γερμανικές αρχές, αντιπροσωπεύει την αξία των προϊόντων διαθέσεως των εισφερομένων στοιχείων του ενεργητικού (δηλαδή των μετοχών της GmbH)].
14.

Όπως ισχύει από την 1η Μαΐου 2004, ο ΚΥΚ περιέχει ένα νέο παράρτημα, το παράρτημα XIII, που φέρει τον τίτλο «Μεταβατικά μέτρα που εφαρμόζονται στους υπαλλήλους των Κοινοτήτων». Τα άρθρα 1 και 2 του παραρτήματος αυτού έχουν ως εξής: «Άρθρο 1 1. Κατά τη διάρκεια της περιόδου από την 1η Μαΐου 2004 έως τις 30 Απριλίου 2006, το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο: “1. Οι θέσεις που αναφέρονται στον κανονισμό Υπηρεσιακής Κατάστασης κατατάσσονται, ανάλογα με τη φύση και το επίπεδο των καθηκόντων στα οποία αντιστοιχούν, σε τέσσερις κατηγορίες που ορίζονται κατά φθίνουσα ιεραρχική τάξη με τα γράμματα A*, B*, C* και D*. 2. Η κατηγορία A περιλαμβάνει δώδεκα βαθμούς, η κατηγορία B εννέα βαθμούς, η κατηγορία C επτά βαθμούς και η κατηγορία D πέντε βαθμούς.» 2. Κάθε αναφορά στην ημερομηνία πρόσληψης νοείται ως αναφορά στην ημερομηνία ανάληψης υπηρεσίας. Άρθρο 2 1. Την 1η Μαΐου 2004 και υπό την επιφύλαξη του άρθρου 8 του παρόντος παραρτήματος, οι βαθμοί των υπαλλήλων που βρίσκονται σε μια από τις καταστάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 35 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως [ ( 10 )], λαμβάνουν νέα ονομασία ως εξής: Παλαιός βαθμός Νέος βαθμός (ενδιάμεσος) Παλαιός βαθμός Νέος βαθμός (ενδιάμεσος) Παλαιός βαθμός Νέος βαθμός (ενδιάμεσος) Παλαιός βαθμός Νέος βαθμός (ενδιάμεσος) A1 A *16 A2 A *15 A3/LA3 A *14 A4/LA4 A *12 A5/LA5 A *11 A6/LA6 A *10 B1 B *10 A7/LA7 A *8 B2 B *8 A8/LA8 A *7 B3 B *7 C1 C *6 B4 B *6 C2 C *5 B5 B *5 C3 C *4 D1 D *4 C4 C *3 D2 D *3 C5 C *2 D3 D *2 D4 D *1 […]»
«340

Από τη νομολογία προκύπτει ότι η αρχή non bis in idem συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου την τήρηση της οποίας εξασφαλίζει ο κοινοτικός δικαστής. Στον τομέα του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού, η αρχή αυτή απαγορεύει στην Επιτροπή να καταδικάσει ή να διώξει μια επιχείρηση εκ νέου για αντίθετη προς τον ανταγωνισμό συμπεριφορά για την οποία της έχει επιβληθεί κύρωση ή για την οποία κρίθηκε ότι δεν έχει ευθύνη με προηγούμενη απόφαση της Επιτροπής η οποία δεν είναι πλέον δεκτική προσφυγής […]. Η εφαρμογή της αρχής non bis in idem εξαρτάται από την τριπλή προϋπόθεση της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών, της ταυτότητας του παραβάτη και της ταυτότητας του προστατευομένου εννόμου συμφέροντος. Η αρχή αυτή απαγορεύει συνεπώς την επιβολή πλειόνων κυρώσεων στο ίδιο πρόσωπο για την ίδια παράνομη συμπεριφορά προς προστασία του ιδίου εννόμου αγαθού […].
113.

Το κατά πόσον ο ορισμός αυτός έχει εφαρμογή στην Total International Ltd εξαρτάται —όπως ισχυρίζεται και η Επιτροπή— από το αν συνέτεινε στη δημιουργία των αποβλήτων πετρελαίου κατά τρόπον ώστε αυτή να μπορεί να αποδοθεί στη δική της δραστηριότητα. Αυτό πρέπει να γίνει δεκτό εάν το ναυάγιο μπορεί να αποδοθεί σε παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων ή σε άλλες ενέργειες της Total International Ltd δυνάμενες να θεμελιώσουν την ευθύνη της ( 71 ). Άλλωστε, μόνο το αρμόδιο δικαστήριο της ουσίας μπορεί να διαπιστώσει σε ποιο μέτρο η Total International Ltd είναι παραγωγός των αποβλήτων πετρελαίου.
85.

Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό των επίδικων 32 πιστοποιητικών εισαγωγής ως προϊόντος πλαστογραφίας, το Πρωτοδικείο μνημονεύει κατ’ αρχάς στη σκέψη 122 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το έγγραφο των τουρκικών αρχών της 8ης Μαρτίου 1999 προς την τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας, στο οποίο είχε επισυναφθεί ένας κατάλογος των 32 πιστοποιητικών που οι τουρκικές αρχές θεωρούσαν ως προϊόν πλαστογραφίας. Κατόπιν, το Πρωτοδικείο επισημαίνει στη σκέψη 125 τις διάφορες σημασίες ορισμένων εκφράσεων, όπως προκύπτει από μια σύγκριση μεταξύ των διαπιστώσεων που περιέχονται σ’ αυτό το έγγραφο και εκείνων που περιέχονται στο έγγραφο της μόνιμης αντιπροσωπείας προς την UCLAF της 22ας Απριλίου 1999. Κατά το χρονικό αυτό σημείο, η δυσκολία για τα ενδιαφερόμενα μέρη συνίστατο στο αν από το περιεχόμενο του εγγράφου των τουρκικών αρχών μπορούσε με βεβαιότητα να συναχθεί αν τα επίμαχα πιστοποιητικά ήταν ψευδή ή απλώς ανακριβή. Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι οι χρησιμοποιηθείσες διατυπώσεις «not correct […] and not issued according to the rules» θα μπορούσαν επίσης να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι τα επίμαχα πιστοποιητικά δεν ήταν πλαστογραφημένα. Όπως διαπιστώνεται από το Πρωτοδικείο στη σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με το έγγραφο των τουρκικών αρχών της 22ας Αυγούστου 2003 κατέστη πάντως δυνατό να διαλυθεί κάθε αμφιβολία όσον αφορά τις πλαστογραφήσεις. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο είχε τη δυνατότητα, λαμβανομένων υπόψη των περιστατικών που περιήλθαν σε γνώση του, να συναγάγει, χωρίς να υποπέσει σε νομική πλάνη, ότι τα επίδικα 32 πιστοποιητικά εισαγωγής ήταν προϊόν πλαστογραφίας.
15.

Η εταιρία BG Erhvervsfinans A/S ( 3 ), στα δικαιώματα της οποίας υπεισήλθαν οι εταιρίες Nordania Finans A/S και BG Factoring A/S, ανέπτυξε, κατά τα έτη 1996 έως 1998, σημαντική δραστηριότητα στον τομέα της χρηματοδοτικής μισθώσεως κυρίως υπό τη μορφή της μισθώσεως-πωλήσεως οχημάτων. Παρέσχε επίσης χρηματοοικονομικές υπηρεσίες.
134.

Με την αιτιολογική σκέψη 33 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η απαλλαγή των εξαγωγών «is justified by the fact that aggregate in the United Kingdom may be exempted if it is used for exempt processes. Since the United Kingdom authorities have no control over the use of aggregate outside their jurisdiction, the exemption for exports is necessary in order to provide legal certainty to aggregate exporters and to avoid imposing an unequal treatment on exports of aggregate that would otherwise qualify for an exemption within the United Kingdom».
15.

Ωστόσο, κατόπιν των απαντήσεων που έδωσε η Ιρλανδία στις ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, το Πρωτοδικείο έθεσε αυτεπαγγέλτως το ζήτημα αν ο Thomas Flaherty (υπόθεση T-224/03), η Ocean Trawlers Ltd (υπόθεση T-226/03), ο Larry Murphy (υπόθεση T-236/03) και η O’Neill Fishing Co. Ltd (υπόθεση T-239/03) ( 13 ) είχαν έννομο συμφέρον να ασκήσουν προσφυγή εν προκειμένω. Το Πρωτοδικείο κατέληξε: «62. Από τις απαντήσεις αυτές προκύπτει ότι οι αιτήσεις που υπέβαλαν οι τέσσερις αυτοί προσφεύγοντες βασίζονταν στην πρόθεσή τους να ναυπηγήσουν το διάστημα εκείνο σκάφη και να τους δώσουν τα ονόματα που διαλαμβάνονται στο παράρτημα II της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Αποδείχθηκε ωστόσο ότι οι προσφεύγοντες αυτοί δεν είχαν προβεί στη ναυπήγηση των σκαφών αυτών, οπότε, κατά την ημερομηνία εκδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δεν ήταν, πράγματι, κύριοι των εν λόγω σκαφών. Επομένως, οι εν λόγω προσφεύγοντες δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς προς άσκηση προσφυγής. Εν πάση περιπτώσει, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν τους αφορά ατομικά εφόσον τα εν λόγω σκάφη είναι πλασματικά.»