ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
JEAN-PIERRE WARNER
της 14ης Φεβρουαρίου 1979 <appnote>*</appnote>
Περιεχόμενα
I— Εισαγωγή 693
II— Το άρθρο VIτης GATT και οκώδικας αντιντάμπινγκ 693
III— Η βασική κοινοτική κανονιστική ρύθμιση 701
IV— Η βιομηχανία κατασκευής τριβέων 710
V— Τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στις υπό κρίση προσφυγές 711
VI— Οι υπό κρίση προσφυγές καιτααιτήματά τους 723
VII— Παραδεκτό των προσφυγών αναφορικά μετοάρθρο 173 724
VIII — Επί τηςουσίας των προσφυγών αναφορικά μετοάρθρο 173 729
1.Ισχυρισμοί αφορώντες τηντήρηση τωντύπων καισχετικοί μετοκύρος τουκανονι­
σμού 1778/77 στο σύνολό του 729
2.Ισχυρισμοί σχετικοί μετηνομιμότητα τηςδιαδικασίας ηοποία συνίσταται στην απο­
δοχή αναλήψεως υποχρεώσεων καικατόπιν στην επιβολή καιαναστολή οριστικού
δασμού 730
3.Ισχυρισμοί σχετικοί μετηνομιμότητα τηςεπιβολής τουοριστικού δασμού μεενιαίο
συντελεστή 15% 735
4.Ισχυρισμοί σχετικοί μετοκύρος των μεθόδων που χρησιμοποίησε ηΕπιτροπή γιανα
ανακατασκευάσει τιςτιμές, συμπεριλαμβανομένου τουκύρους τηςεπιλογής τηςτων
αντιπροσωπευτικών τιμών 736
α)Η«ανακατασκευή» των τιμών εξαγωγής 736
β)Οισχυρισμός που αφορά τηΝΤΝ— GKN 737
γ)Οισχυρισμός που αφορά τηνISO 737
δ)Σύγκριση μεταξύ τιμών εξαγωγής καιεγχωρίων τιμών 738
ε)Η«ανακατασκευή» των εγχωρίων τιμών 740
ζ)Ηεπιλογή των «αντιπροσωπευτικών τύπων» 743
5.Ισχυρισμοί σχετικοί μετοδικαίωμα ακροάσεως όσον αφορά τοζήτημα τηςυπάρξεως
ήμηντάμπινγκ 744
6.Ισχυρισμοί αναφορικά μετη«ζημία» 748
7.Ισχυρισμοί αναφορικά μετους τριβείς τους οποίους κατασκευάζει ηNSK Ηνωμένου
Βασιλείου 749
*Γλώσσα τουπρωτοτύπου: ηαγγλική.
692

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
8.Ισχυρισμοί σχετικοί μόνο μετοκύρος τουκανονισμού 261/77 και, επομένως, τουάρ­
θρου 3τουκανονισμού 1778/77 750
9.Άλλοι ισχυρισμοί σχετικοί μόνο μετοκύρος του άρθρου 3 751
α)«Διάκριση» μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων 751
β)«Διάκριση» μεταξύ τωντεσσάρων μεγάλων καιτωνλιγότερο σημαντικών ιαπώνων
εξαγωγέων 752
γ)Νομιμότητα τηςεισπράξεως του προσωρινού δασμού μετά την αποδοχή των ανα­
λήψεων υποχρεώσεων «αναδρομικώς» 752
IX— Η αγωγή αποζημιώσεως στην υπόθεση 119/77 755
Χ— Τα εκκρεμή αιτήματα στην υπόθεση 119/77 756
XI— Συμπέρασμα 757
ΚύριεΠρόεδρε,
Κύριοιδικαστές,
I—Εισαγωγή
Οιυπόκρίση προσφυγές αυτές έχουν ασκη­
θείαπό τέσσερις ιάπωνες κατασκευαστές
ένσφαιρων τριβέων και τριβέων μεκω­
νικούς κυλίνδρους καιαπό ορισμένο αριθ­
μόεισαγωγέων των προϊόντων τους στην
Κοινότητα, αντικείμενό τους δεείναι ηαμ­
φισβήτηση, στοσύνολό τουήενμέρει, του
κύρους ενός κανονισμού του Συμβουλίου,
συγκεκριμένα τουκανονισμού 1778/77, της
26ης Ιουλίου 1977 (OJL196,της3ηςΑυγού­
στου 1977, σ.1),οοποίος, όπως αναφέρεται
στον τίτλο του, αφορά τη«θέσπιση δασμού
αντιντάμπινγκ γιατους ένσφαιρους τριβείς
καιτους τριβείς μεκωνικούς κυλίνδρους
προελεύσεως Ιαπωνίας». Οιπροσφεύγου­
σεςστηρίζουν τοδικαίωμα ασκήσεως αυ­
τών των προσφυγών στο δεύτερο εδάφιο
του άρθρου 173τηςΣυνθήκης ΕΟΚ. Σεμία
από τιςπροσφυγές, στην υπόθεση 119/77,
περιλαμβάνεται επί πλέον αγωγή αποζη­
μιώσεως βάσει τουάρθρου 178καιτουδευ­
τέρου εδαφίου του άρθρου 215τηςΣυνθή­
κης.
Καθώς πρόκειται γιατην πρώτη φορά όπου
τοΔικαστήριο καλείται νακρίνει τηνομο-θεσία αντιντάμπινγκ καικαθώς ταανακύ­
πτοντα ζητήματα σ'αυτές τιςπροσφυγές
είναι κάπως περίπλοκα, νομίζω ότιπρέπει,
προτού αναφερθώ μεπερισσότερες λε­
πτομέρειες στοποιες είναι οιπροσφεύγου­
σεςκαι ποια είναι τααιτήματά τους, να
εξηγήσω, κάπως εκτενώς, τογενικό πλαί­
σιοτηςυποθέσεως.
II—Τοάρθρο VIτηςGATT και οκώδικας
αντιντάμπινγκ
ΤοΣυμβούλιο, τοοποίο είναι ασφαλώς ο
κύριος καθού σ'αυτές τιςπροσφυγές, ανα­
φέρθηκε στα υπομνήματά τουστην ιστορία
τηςνομοθεσίας αντιντάμπινγκ στα πρώτα
στάδιά τηςσεχώρες όπως οΚαναδάς (όπου
θεσπίστηκε γιαπρώτη φορά το1904), ηΝέα
Ζηλανδία, ηΝότιος Αφρική, ηΑυστραλία
καιοιΗΠΑ. Νομίζω ότιτομόνο ενδιαφέρον
αυτής τηςιστορίας είναι τοότιδείχνει ότι
οισυντάκτες της GATT, διατυπώνοντας το
άρθρο VIαυτής τηςΣυμφωνίας, επεδίωκαν
όχιτόσο νακαινοτομήσουν αλλά μάλλον
ναρυθμίσουν.
Τοάρθρο VIτηςGATT (όπως τροποποιήθη­
κεκαιισχύει τώρα) ορίζει, όσον αφορά τις
παρούσες υποθέσεις, ταεξής:
693

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
«1.Τασυμβαλλόμενα μέρη αναγνωρίζουσιν
ότιτοντάμπινγκ, διατου οποίου προϊό­
νταχώρας τινός εισάγονται ειςτοεμπό­
ριον ετέρας χώρας ειςτιμήν κατωτέραν
τηςκανονικής αξίας των, είναι καταδι­
καστέον εφόσον προκαλεί ήεπαπειλεί
ναπροκαλέσει σοβαράν ζημίαν ειςσυ­
γκεκροτημένον παραγωγικόν κλάδον
εντός του εδάφους συμβαλλομένου μέ­
ρους ...Προς εφαρμογή ντου παρόντος
άρθρου προϊόν εξαγόμενον εκτίνος χώ­
ρας προς ετέραν τοιαύτην, θεωρείται ως
εισαγόμενον ειςτηναγοράν εισαγούσης
χώρας ειςτιμήν κατωτέραν τηςκανονι­
κήςτουαξίας, εφόσον ητιμή προϊόντος:
α)είναι κατωτέρα της υπό ομαλάς
εμπορικάς συνθήκας επιτυγχανομέ­
νηςαντιστοίχου καιεπιδεκτικής συ­
γκρίσεως τιμής τουομοίου προϊόντος
τουπροοριζομένου διάκατανάλωσιν
εντός τηςεξαγούσης χώρας ή
β)ελλείψει τοιαύτης τιμής εντηεσωτε­
ρική αγορά τηςεξαγούσης χώρας, η
τιμή τουεξαγομένου προϊόντος είναι
κατωτέρα είτε:
i)τηςυπό ομαλάς εμπορικάς συνθή­
κας επιτυγχανομένης υψηλοτέρας
αντιστοίχου τιμής ομοίου προϊό­
ντος εξαγομένου προς τρίτην χώ­
ραν, είτε
ii)του κόστους παραγωγής προϊό­
ντος ειςτον τόπον προελεύσεώς
τουεπηυξημένου κατά εύλογόν τι
ποσόν αντιπροσωπεύον ταέξοδα
πωλήσεως καιτοκέρδος.
Εις εκάστην περίπτωσιν θέλουσι δεό­
ντως ληφθη υπ' όψιν αιδιαφοραί εις
τους όρους πωλήσεως και ειςτην
φορολογίαν ωςκαιάλλαι διαφοραί επη­
ρεάζουσαι τοσυγκρίσιμον των τιμών.2.Προς τονσκοπόν όπως εξουδετερώση ή
αποτρέψη ντάμπινγκ, παν συμβαλλό­
μενον μέρος δύναται ναεπιβάλη επίτου
προϊόντος, όπερ αποτελεί αντικείμενον
του ντάμπινγκ, αντιντάμπινγκ δασμόν
μηυπερβαίνοντα ποσοτικώς τοπεριθώ­
ριον του ντάμπινγκ επίτου προϊόντος.
Προς εφαρμογήν του παρόντος άρθρου
ωςπεριθώριον τουντάμπινγκ θεωρείται
ηδιαφορά τιμής ωςαύτη προσδιορίζε­
ταιυπό τωνδιατάξεων τηςπαραγράφου
1.
6.Ουδέν συμβαλλόμενον μέρος θέλει ει­
σπράττει αντιντάμπινγκ ...κατά την
προϊόντος τινός εκτου εδάφους ετέρου
συμβαλλομένου μέρους, ειμή εφόσον
ήθελε διαπιστώσει ότι συνεπεία του
ντάμπινγκ ...προκαλείται ήεπαπειλεί­
ταισοβαρά ζημία ειςσυγκεκροτημένην
εθνικήν παραγωγήν...»
Οι«ερμηνευτικές παρατηρήσεις» αυτού
του άρθρου ορίζουν, πάλι, καθόσον ενδια­
φέρουν τιςυπό κρίση υποθέσεις, ταεξής:
«Το κεκαλυμμένον ντάμπινγκ εφαρμοζό­
μενον παρά συνεργαζομένων επιχειρήσεων
(ήτοι ηυπό εισαγωγέως πώλησις ειςτιμήν
κατωτέραν τηςαντιστοίχου προς τηνανα­
γραφομένην ειςτοτιμολόγιον εξαγωγέως
μεθ' ουοεισαγωγεύς συνεργάζεται καιεπί­
σης κατωτέραν τηςεντηεξαγούση χώρα
τιμής) αποτελεί είδος ντάμπινγκ τιμών ως
προς τοοποίον τοπεριθώριον τουντάμπιν­
γκδέον ναυπολογισθή επίβάσει τηςτιμής,
ειςηνμεταπωλούνται ταεμπορεύματα πα­
ράτου εισαγωγέως.
694

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Ωςκαιειςπολλάς περιπτώσεις τελωνεια­
κής διαδικασίας παν συμβαλλόμενον μέ­
ροςδύναται νααπαιτή εύλογον εγγύησιν
(τίτλον ήμετρητά) διάτην πληρωμήν του
αντιντάμπινγκ ...μέχρι τηςτελικής διαπι­
στώσεως των γεγονότων, ειςαςπεριπτώ­
σεις υπάρχει υπόνοια ντάμπινγκ ...»
Στις 30Ιουνίου 1967 υπογράφηκε στη Γε­
νεύη συμφωνία γιατην εφαρμογή του άρ­
θρου VIτης GATT. Αυτή ησυμφωνία άρχι­
σεναισχύει την 1ηΙουλίου 1968. Στα συμ­
βαλλόμενα μέρη τηςσυμπεριλαμβάνονται
ηΕΟΚ καιηΙαπωνία.
Ησυμφωνία ορίζει ότιτασυμβαλλόμενα
μέρη αναγνωρίζουν «ότι οιμέθοδοι κα­
ταπολεμήσεως του ντάμπινγκ δεν πρέπει
νασυνιστούν αδικαιολόγητο εμπόδιο στο
διεθνές εμπόριο καιότιοιδασμοί αντιντά­
μπινγκ δενμπορούν ναεφαρμοστούν κατά
των πρακτικών ντάμπινγκ παρά μόνο εάν
προκαλούν ήαπειλούν ναπροκαλέσουν
σοβαρή ζημία σεσυγκροτημένη παραγωγή
...»,ότιταμέρη αυτά θεωρούν «ότι είναι
επιθυμητό ναεξασφαλιστούν δίκαιες και
ανοικτές διαδικασίες στις οποίες ναβασί­
ζεται ηπλήρης εξέταση των υποθέσεων
ντάμπινγκ» καιότι επιθυμούν «να ερμη­
νεύσουν τιςδιατάξεις του άρθρου VIτης
Γενικής Συμφωνίας και ναεκπονήσουν
τους κανόνες για την εφαρμογή τους με
σκοπό την επίτευξη αυξημένης ομοιομορ­
φίας καιβεβαιότητας κατά την εφαρμογή
τους».
Έτσι αυτή ησυμφωνία θεσπίζει ένα«κώδι­
κααντιντάμπινγκ», τοάρθρο 1του οποίου
ορίζει:
«Ηεπιβολή δασμού αντιντάμπινγκ είναι
μέτρο που πρέπει ναλαμβάνεται μόνο υπό
τιςπροϋποθέσεις οιοποίες προβλέπονταιστο άρθρο VIτης Γενικής Συμφωνίας. Οι
διατάξεις που ακολουθούν διέπουν την
εφαρμογή αυτού του άρθρου εφόσον λαμ­
βάνονται μέτρα στοπλαίσιο νομοθεσίας ή
κανονιστικής ρυθμίσεως αντιντάμπινγκ.»
Οίδιος οκώδικας διαιρείται σεπέντε μέρη:
Α—Καθορισμός τουντάμπινγκ
Β—Καθορισμός της σημαντικής ζημίας
κ.λπ.
C—Έρευνα καιδιοικητικές διαδικασίες
D—Δασμοί αντιντάμπινγκ καιπροσωρινά
μέτρα, και
Ε—Μέτρα αντιντάμπινγκ γιαλογαριασμό
τρίτης χώρας.
Ένας ορισμένος αριθμός διατάξεων των με­
ρών Αέως Dείναι σημαντικός για τις
παρούσες υποθέσεις.
Τομέρος Ατου κώδικα περιλαμβάνει ένα
μόνο άρθρο, τοάρθρο 2,τοοποίο καθορίζει
τιςσυνθήκες υπό τιςοποίες ένα προϊόν
μπορεί ναθεωρηθεί ότιαποτελεί αντικεί­
μενο ντάμπινγκ. Ογενικός κανόνας, που
θυμίζει τηφρασεολογία τηςπαραγράφου 1,
στοιχείο α,του άρθρου 6της GATT, ορίζε­
ταιστο άρθρο 2,παράγραφος α:
«Για τους σκοπούς εφαρμογής του παρό­
ντος κώδικα, ένα προϊόν πρέπει ναθεωρεί­
ταιότιαποτελεί τοαντικείμενο ντάμπινγκ,
δηλαδή ότιεισέρχεται στην αγορά ενός
κράτους εισαγωγής σετιμή κατώτερη από
τηνκανονική τουαξία, εάν ητιμή εξαγω­
γής του προϊόντος αυτού, όταν εξάγεται
695

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
από τημία χώρα στην άλλη, είναι κατώτε­
ρητηςσυγκρίσιμης τιμής που ισχύει υπό
ομαλές εμπορικές συνθήκες (κατά τιςσυ­
νήθεις εμπορικές πράξεις) γιαέναομοειδές
προϊόν που προορίζεται για κατανάλωση
στη χώρα εξαγωγής.»
Μετά τον καθορισμό της εκφράσεως
«ομοειδές προϊόν» (άρθρο 2,παράγραφος b)
και τηναναφορά σεπεριπτώσεις όπου τα
προϊόντα δενεισάγονται απευθείας από το
κράτος καταγωγής (άρθρο 2,παράγραφος
c),τοάρθρο προβλέπει ταμέτρα πουπρέπει
ναληφθούν όταν είναι αδύνατο ή,ενπάση
περιπτώσει απρόσφορο, νακαθοριστεί το
περιθώριο ντάμπινγκ μεάμεση σύγκριση
μεταξύ της εγχώριας τιμής και τηςτιμής
εξαγωγής.
Ηπαράγραφος dτου άρθρου 2αφορά την
περίπτωση την οποία τοάρθρο VI,παρά­
γραφος 1,στοιχείο bτης GATT χαρακτηρί­
ζειως«έλλειψη» εγχώριας τιμής ισχύου­
σας «υπό ομαλές εμπορικές συνθήκες». Στο
μέτρο που ενδιαφέρει την παρούσα υπόθε­
σηορίζει:
«Όταν καμία πώληση ομοειδούς προϊόντος
δεν έχει πραγματοποιηθεί υπό ομαλές
εμπορικές συνθήκες στην εσωτερική αγορά
της χώρας εξαγωγής ήόταν, λόγω τηςιδι­
αίτερης καταστάσεως τηςαγοράς, τέτοιες
πωλήσεις δεν επιτρέπουν ουσιαστική σύ­
γκριση, τοπεριθώριο ντάμπινγκ καθορίζε­
ταιμεσύγκριση προς ...τοκόστος παραγω­
γής στη χώρα καταγωγής, προσαυξημένο
κατά έναεύλογο ποσό γιαέξοδα διαχειρί­
σεως, πωλήσεως καιάλλα, καθώς καιγια
τακέρδη. Κατά γενικό κανόνα, ηπροσαύ­
ξηση γιατακέρδη δενθαυπερβαίνει τοσυ­
νήθως πραγματοποιούμενο κέρδος επίπω­
λήσεως προϊόντων της ίδιας γενικής κα­
τηγορίας στην εσωτερική αγορά τηςχώρας
καταγωγής.»Όσον αφορά την«τιμή εξαγωγής», ηπαρά­
γραφος eπροβλέπει:
«Όταν δενυπάρχει τιμή εξαγωγής ήόταν
οιενδιαφερόμενες αρχές θεωρούν ότιδεν
μπορούν ναβασιστούν στην τιμή εξαγωγής
λόγω τηςυπάρξεως συνδέσμου ήαντισταθ­
μιστικού διακανονισμού μεταξύ εξαγωγέα
καιεισαγωγέα ήτρίτου προσώπου, ητιμή
εξαγωγής μπορεί ναπροσδιοριστεί μεβάση
τηντιμή στην οποία ταεισαγόμενα προϊό­
ντα μεταπωλούνται για πρώτη φορά σε
ανεξάρτητο αγοραστή ή,εάνταπροϊόντα
δενμεταπωλούνται σεανεξάρτητο αγορα­
στή ήδενμεταπωλούνται στην κατάσταση
στην οποία εισήχθησαν, μεοποιαδήποτε
εύλογη βάση τηνοποία μπορούν νακαθο­
ρίσουν οιαρχές.»
Ηπαράγραφος fορίζει ότιησύγκριση πρέ­
πειναγίνεται «σε αναφορά προς τιςτιμές
που ισχύουν στο ίδιο εμπορικό στάδιο, το
οποίο είναι καταρχήν τοστάδιο "εκτουερ­
γοστασίου", και σεαναφορά μεπωλήσεις
που πραγματοποιούνται σεόσοτοδυνατόν
πλησιέστερες μεταξύ τους ημερομηνίες».
Σεκάθε περίπτωση θα«λαμβάνονται δεό­
ντως υπόψη, ανάλογα μετιςιδιαιτερότητές
τους», οιδιαφορές των όρων πωλήσεως, οι
διαφορές στη φορολογία και άλλες, οι
οποίες επηρεάζουν τηδυνατότητα συγκρί­
σεως των τιμών, καθώς και«τα έξοδα, συ­
μπεριλαμβανομένων των φόρων και των
δασμών, που καταβλήθηκαν καιτακέρδη
που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ τηςεισα­
γωγής καιτηςμεταπωλήσεως», όταν ητιμή
εξαγωγής ανακατασκευάζεται σύμφωνα με
τηνπαράγραφο e.
Στο μέρος Βτου κώδικα, τοάρθρο 3περι­
λαμβάνει λεπτομερείς διατάξεις αναφορι­
κάμετονκαθορισμό τουζητήματος σοβα­
ρήςζημίας ήαπειλής τέτοιας ζημίας για
την εθνική παραγωγή. Τοάρθρο 3,παρά­
γραφος a,ορίζει ότιτοντάμπινγκ πρέπει να
696

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
είναι «προφανώς ηκύρια αιτία» μιας τέ­
τοιας ζημίας ήμιας τέτοιας απειλής. Για
ναλάβουν την απόφασή τους, οιαρχές
πρέπει «να σταθμίσουν, αφενός, τααποτε­
λέσματα του ντάμπινγκ και, αφετέρου,
όλους τους άλλους παράγοντες στοσύνολό
τους που μπορούν ναέχουν δυσμενή επί­
δραση επίτηςπαραγωγής». Οκαθορισμός
πρέπει ναβασιστεί «σε όλες τιςπεριπτώ­
σεις σεπραγματικές διαπιστώσεις καιόχι
σεαπλούς ισχυρισμούς ήυποθετικές δυνα­
τότητες». Ηπαράγραφος bτου άρθρου ορί­
ζειότι«ηεκτίμηση των αποτελεσμάτων
των εισαγωγών, οιοποίες αποτελούν το
αντικείμενο ντάμπινγκ, επίτηςενλόγω πα­
ραγωγής …θαβασίζεται στην εξέταση
όλων των παραγόντων που επηρεάζουν την
κατάσταση της παραγωγής αυτής, όπως η
εξέλιξη καιοιπροοπτικές όσον αφορά τον
κύκλο εργασιών, ταμερίδιο τηςαγοράς, τα
κέρδη, οιτιμές (συμπεριλαμβανομένου του
μέτρου κατά τοοποίο ητιμή παραδόσεως
τουεκτελωνισμένου προϊόντος είναι κατώ­
τερη ήανώτερη από τησυγκρίσιμη τιμή
του ομοειδούς προϊόντος που επικρατεί,
υπό ομαλές εμπορικές συνθήκες, στη χώρα
εισαγωγής), οιεξαγωγικές δυνατότητες, η
απασχόληση, οόγκος των εισαγωγών που
αποτελούν τοαντικείμενο ντάμπινγκ και ο
όγκος τωνάλλων εισαγωγών, οβαθμός χρη­
σιμοποίησης των δυνατοτήτων της εγχώ­
ριας βιομηχανίας και οιπεριοριστικές
εμπορικές πρακτικές». Προβλέπεται ρητά
ότι«ένα μόνο ήακόμα και περισσότερα
από αυτά τακριτήρια δενέχουν κατ' ανά­
γκη αποφασιστική σημασία». Ηπαρά­
γραφος cτου άρθρου ορίζει στη συνέχεια
ότι:
«Για ναδιαπιστωθεί εάνοιεισαγωγές που
αποτελούν τοαντικείμενο ντάμπινγκ προ­
ξένησαν ζημία, θαεξεταστούν όλοι οιάλ­
λοιπαράγοντες οιοποίοι, μεμονωμένα ήσε
συνδυασμό, μπορούν ναέχουν δυσμενή
επίδραση στην παραγωγή, όπως οόγκος
καιοιτιμές των εισαγωγών χωρίς ντάμπιν­
γκτουοικείου προϊόντος, οανταγωνισμός
μεταξύ των ίδιων των ημεδαπών παραγω­
γών, ησυρρίκνωση τηςζητήσεως που οφεί-λεται στην υποκατάσταση άλλων προϊό­
ντων ήσεμεταβολές των προτιμήσεων των
καταναλωτών.»
Στομέρος Cπροβλέπονται λεπτομερείς δια­
δικαστικοί κανόνες.
Ηέρευνα αρχίζει, κατά γενικό κανόνα, κα­
τόπιν αιτήσεως πουυποβάλλεται γιαλογα­
ριασμό του θιγόμενου παραγωγικού κλά­
δου, αυτή δεηαίτηση πρέπει νασυνοδεύε­
ταιαπό αποδεικτικά στοιχεία για τοντά­
μπινγκ καιτηζημία (άρθρο 5,παράγραφος
a).Μετά τηνέναρξη τηςέρευνας καικατό­
πιν, τααποδεικτικά στοιχεία για τοντά­
μπινγκ καιτηζημία πρέπει ναεξεταστούν
συγχρόνως (άρθρο 5,παράγραφος b),ηδε
έρευνα πρέπει ναπερατωθεί χωρίς καθυ­
στέρηση μόλις οιαρχές πειστούν ότιτα
αποδεικτικά στοιχεία, είτεγιατοντάμπιν­
γκ,είτεγιατηζημία, είναι ανεπαρκή ή«ό­
ταν ταπεριθώριο του ντάμπινγκ, οόγκος
των εισαγωγών μεντάμπινγκ, πραγματικών
ήδυνητικών, ήηζημία είναι αμελητέα»
(άρθρο 5,παράγραφος c).
Ταάρθρα 6και 7αφορούν αντίστοιχα τις
αποδείξεις καιτιςυποχρεώσεις που ανα­
λαμβάνουν οιεξαγωγείς νααναθεωρήσουν
τιςτιμές τους. Λόγω της σημασίας που
έχουν σεσχέση μεορισμένο αριθμό ζητη­
μάτων στις παρούσες προσφυγές, πρέπει να
ταπαραθέσω στο σύνολό τους:
«Άρθρο 6
Αποδείξεις
a)Στους αλλοδαπούς προμηθευτές και σ'
όλα ταάλλα ενδιαφερόμενα μέρη πα­
ρέχονται ευρείες δυνατότητες ναυποβάλ­
λουν γραπτώς κάθε αποδεικτικό στοιχείο
697

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
που θεωρούν χρήσιμο γιατιςανάγκες της
ενλόγω έρευνας αντιντάμπινγκ. Έχουν επί­
σηςτοδικαίωμα, εφόσον υπάρχει λόγος, να
εκθέσουν προφορικά τααποδεικτικά τους
στοιχεία.
b)Οιοικείες αρχές παρέχουν στον καταγ­
γέλλοντα καιστους προφανώς ενδιαφερό­
μενους εισαγωγείς και εξαγωγείς, καθώς
καιστις κυβερνήσεις των χωρών εξαγωγής,
την ευκαιρία ναλάβουν γνώση όλων των
σχετικών γιατην υποβολή των φακέλλων
τους πληροφοριών που δενείναι απόρρη­
τες, υπό την έννοια της κατωτέρω παρα­
γράφου cκαιτιςοποίες χρησιμοποιούν οι
αρχές αυτές σεμιαέρευνα αντιντάμπινγκ.
Τους παρέχουν επίσης την ευκαιρία να
προετοιμάσουν την παρουσίαση των από­
ψεών τους μεβάση αυτές τιςπληροφορίες.
c)Όλες οιπληροφορίες οιοποίες είναι από
τηφύση τους απόρρητες (για παράδειγμα
διότι ηαποκάλυψή τους θαευνοούσε σεαι­
σθητό βαθμό έναν ανταγωνιστή ήθαπρο­
ξενούσε σημαντική ζημία σ'εκείνον που
προβαίνει στην αποκάλυψή της ήστοπρό­
σωπο από τοοποίο αυτός έλαβε αυτές τις
πληροφορίες) ήεκείνες που παρέχονται
εμπιστευτικά από ταμέρη σεμίαέρευνα
αντιντάμπινγκ, θεωρούνται ωςαυστηρώς
απόρρητες απότιςοικείες αρχές, οιοποίες
δεν τιςκοινολογούν χωρίς ειδική άδεια
εκείνου πουτιςπαρέσχε.
d)Εντούτοις, εάνοιοικείες αρχές κρίνουν
ότιμίααίτηση γιαεμπιστευτική μεταχείρι­
σηδενείναι δικαιολογημένη καιεάνοπα­
ρέχων τηνπληροφορία δενθέλει ούτε ναγί­
νειδημόσια γνωστή, ούτε ναεπιτραπεί η
κοινολόγησή της, σεγενικές γραμμές ήυπό
τημορφή περιλήψεως, οιαρχές είναι ελεύ­
θερες ναμην λάβουν υπόψη μια τέτοια
πληροφορία, εκτός ανμπορεί νααποδειχθεί
επαρκώς από πρόσφορες πηγές ότιηπλη­
ροφορία είναι ορθή.e)Προς επαλήθευση των πληροφοριών που
παρασχέθηκαν ήπρος συμπλήρωσή τους οι
αρχές μπορούν ενανάγκη ναδιεξαγάγουν
έρευνες σεάλλες χώρες, υπό την προϋπό­
θεση ότιθασυμφωνήσουν οιενδιαφερόμε­
νεςεπιχειρήσεις, ότιθαειδοποιηθούν οιεκ­
πρόσωποι τηςκυβερνήσεως τηςοικείας χώ­
ραςκαιμετηνεπιφύλαξη ότιητελευταία
δεναντιτίθεται στην έρευνα.
f)Όταν οιαρμόδιες αρχές πεισθούν ότι
υφίστανται επαρκείς αποδείξεις που δι­
καιολογούν την έναρξη έρευνας αντιντά­
μπινγκ, σύμφωνα μετοάρθρο 5,πρέπει να
ειδοποιηθούν οιεκπρόσωποι του κράτους
εξαγωγής καιοιπροφανώς ενδιαφερόμενοι
εξαγωγείς καιεισαγωγείς, ενώ μπορεί να
δημοσιευτεί σχετικά δημόσια ανακοίνωση.
g)Καθ' όλητηδιάρκεια τηςέρευνας αντι­
ντάμπινγκ όλα ταμέρη πρέπει ναέχουν
πλήρως τηδυνατότητα ναυπερασπίσουν
τασυμφέροντά τους. Γιατοσκοπό αυτό, οι
οικείες αρχές παρέχουν, κατόπιν ασκήσε­
ως,τηδυνατότητα σεόλα τααμέσως εν­
διαφερόμενα μέρη νασυναντήσουν εκείνα
ταμέρη που έχουν αντίθετα συμφέροντα,
έτσι ώστε ναεκτεθούν οιαντιτιθέμενες
απόψεις καιναακουστούν ταεπιχειρήμα­
ταπρος αντίκρουσή τους. Κατά την πα­
ροχή αυτής τηςδυνατότητας πρέπει ναλη­
φθεί υπόψη ηανάγκη διαφυλάξεως των
απόρρητου χαρακτήρα πληροφοριών καθώς
καιτηςδιευκολύνσεως των μερών. Δενυφί­
σταται καμία υποχρέωση γιακανένα μέρος
νασυμμετάσχει σεμια συνάντηση, ηδε
παράλειψη μιας τέτοιας συμμετοχής δεν
μπορεί ναβλάψει τηθέση του μέρους αυ­
τού.
h)Οιοικείες αρχές κοινοποιούν στους εκ­
προσώπους της χώρας εξαγωγής καιστα
αμέσως ενδιαφερόμενα μέρη τιςαποφάσεις
τους όσον αφορά τηνεπιβολή ήτημηεπι­
βολή δασμών αντιντάμπινγκ, γνωστοποιώ-
698

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ντας τους λόγους γιατηλήψη αυτών των
αποφάσεων, καθώς καιταχρησιμοποιηθέ­
ντα κριτήρια, καθιστούν δεδημόσιες τις
αποφάσεις αυτές, εκτός ανυπάρχουν ει­
δικοί λόγοι γιαναμηγίνει αυτό.
i)Οιδιατάξεις του άρθρου αυτού δεν
εμποδίζουν τιςαρχές ναλάβουν προσωρι­
νέςαποφάσεις, θετικές ήάρνητικές, ήνα
εφαρμόσουν συνοπτικά προσωρινά μέτρα.
Σεπεριπτώσεις που ένα ενδιαφερόμενο
μέρος δεν αποκαλύπτει τιςαπαραίτητες
πληροφορίες, μπορεί νασυναχθούν οριστι­
κέςδιαπιστώσεις, θετικές ήαρνητικές, με
βάση ταδιαθέσιμα στοιχεία.
Άρθρο 7
Αναλήψεις υποχρεώσεων αναφορικά μετις
τιμές
a)Ηδιαδικασία αντιντάμπινγκ μπορεί να
περατωθεί χωρίς επιβολή δασμών αντιντά­
μπινγκ ήπροσωρινών μέτρων εάνοιεξαγω­
γείς αναλάβουν εκουσίως την υποχρέωση
νααναθεωρήσουν τιςτιμές τους, έτσι ώστε
ναεξαλειφθεί τοπεριθώριο ντάμπινγκ, ή
ναμηνεξάγουν πλέον στην ενλόγω περιο­
χήσετιμές ντάμπινγκ, εάνοιοικείες αρχές
κρίνουν ότιηλύση αυτή είναι αποδεκτή
από πρακτική άποψη, π.χ.ανοαριθμός των
υπαρχόντων ήδυνατόν ναυπάρξουν εξα­
γωγέων δενείναι τόσο μεγάλος και ήαν
υφίστανται οικατάλληλες εμπορικές πρα­
κτικές.
b)Εντούτοις, ανοιενδιαφερόμενοι εξαγω­
γείς αναλάβουν την υποχρέωση, κατά τη
διάρκεια τηςέρευνας τηςυποθέσεώς τους,
νααναθεωρήσουν τιςτιμές τους ήναμην
εξάγουν τοοικείο προϊόν, καιοιαρμόδιες
αρχές δεχτούν τιςαναλήψεις υποχρεώσε­
ων,ηέρευνα γιατηζημία θασυνεχιστεί μέ­
χριτέλους, εάντοεπιθυμούν οιεξαγωγείς
ήεάναποφασίσουν σχετικά οιοικείες αρ-χές. Εάν συναχθεί τοσυμπέρασμα ότιδεν
υπήρξε ζημία, οιυποχρεώσεις τιςοποίες
ανέλαβαν οιεξαγωγείς καθίστανται αυτο­
μάτως άνευ αντικειμένου, εκτός ανοιεξα­
γωγείς δηλώσουν τοαντίθετο. Τογεγονός
ότιοιεξαγωγείς δενπροσφέρονται ναανα­
λάβουν τέτοιες υποχρεώσεις κατά τηδιάρ­
κεια τηςδιεξαγωγής τηςέρευνας ήότιδεν
αποδέχονται την πρόσκληση των αρχών
που εκτελούν την έρευνα νατιςαναλά­
βουν, δενμπορεί μεκανένα τρόπο ναέχει
αρνητικές συνέπειες όσον αφορά τηνεκτί­
μηση των υποθέσεών τους. Εντούτοις, οι
αρχές είναι ασφαλώς ελεύθερες ναθεω­
ρήσουν ότιείναι πολύ πιθανό ναπραγ­
ματοποιηθεί ηαπειλούμενη ζημία εάν συ­
νεχιστούν οιεισαγωγές που αποτελούν το
αντικείμενο ντάμπινγκ.»
Στομέρος Dτουκώδικα, ηεπιβολή καιηεί­
σπραξη των δασμών αντιντάμπινγκ ανα­
φέρονται στο άρθρο 8.Σύμφωνα μετην πα­
ράγραφο aαυτού του άρθρου είναι «επιθυ­
μητό» οεπιβαλλόμενος δασμός ναείναι πιο
μικρός από τοπεριθώριο ντάμπινγκ εάν
ένας μικρότερος δασμός μπορεί ναεπαρκεί
γιατηνεξάλειψη τηςζημίας στην εγχώρια
παραγωγή. Ηπαράγραφος bορίζει, στο μέ­
τρο που μας αφορά:
«Όταν επιβάλλεται δασμός αντιντάμπινγκ
για οποιοδήποτε προϊόν, ένας τέτοιος δα­
σμός, τούψος του οποίου θαείναι τοκα­
τάλληλο γιακάθε συγκεκριμένη περίπτω­
ση,πρέπει ναπλήττει χωρίς διακρίσεις τις
εισαγωγές του ενλόγω προϊόντος, απ'όπου
και ανπροέρχονται, οιοποίες έχει διαπι­
στωθεί ότιαποτελούν τοαντικείμενο ντά­
μπινγκ καιότιπροξενούν ζημία. Οιαρχές
καθορίζουν ονομαστικά τονπρομηθευτή ή
τους προμηθευτές του ενλόγω προϊόντος.
Εάν, εντούτοις, εμπλέκονται πολλοί προμη­
θευτές από την ίδια χώρα, και είναι δύ­
σκολο πρακτικά νακατονομαστούν όλοι,
οιαρχές μπορούν ναονομάσουν τηνπρομη­
θεύτρια χώρα…»
699

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Ηπαράγραφος cπροβλέπει ότι:
«Το ποσό του δασμού αντιντάμπινγκ δεν
πρέπει ναυπερβαίνει τοπεριθώριο ντά­
μπινγκ, όπως καθορίστηκε δυνάμει του άρ­
θρου 2.Συνεπώς, εάν διαπιστωθεί ότιοει­
σπραττόμενος μετον τρόπο αυτό δασμός
υπερβαίνει τοπραγματικό περιθώριο ντά­
μπινγκ, τοποσό επίπλέον του περιθωρίου
αποδίδεται τοταχύτερο δυνατό.»
Ηπαράγραφος dθέτει ορισμένους κανόνες
που ισχύουν όταν εφαρμόζεται ένα «σύ­
στημα βασικών τιμών». Αυτοί οικανόνες
δεναφορούν άμεσα την υπό κρίση υπόθε­
ση,αλλά εμπλέκονται κατά ένα μέρος στο
μηχανισμό αντιντάμπινγκ της ΕΚΑΧ, στον
οποίο έγινε αναφορά κατά τηδιαδικασία.
Πολύ συνοπτικά, σεένατέτοιο σύστημα γί­
νεται σύγκριση μεταξύ τηςτιμής εξαγωγής
καιμιας «βασικής τιμής», ηοποία καθορί­
ζεται προς τοσκοπό αυτό. Οικανόνες αυ­
τοίορίζουν, μεταξύ άλλων, ότιητιμή βά­
σεως δενπρέπει ναυπερβαίνει «την κατώ­
τατη κανονική τιμή στην προμηθεύτρια χώ­
ραήστις προμηθεύτριες χώρες όπου επι­
κρατούν ομαλές συνθήκες ανταγωνισμού».
Όσον αφορά τηδιάρκεια των δασμών αντι­
ντάμπινγκ, τοάρθρο 9προβλέπει ότιένας
τέτοιος δασμός πρέπει ναπαραμείνει σε
ισχύ «μόνο γιατοχρονικό διάστημα κατά
τοοποίο είναι αναγκαίος γιατηνεξουδετέ­
ρωση του ντάμπινγκ που προκαλεί ζημία»
καιότι«οιοικείες αρχές θαεπανεξετάζουν
την ανάγκη συνεχίσεως της επιβολής του
δασμού, όταν αυτό δικαιολογείται, είτε με
δική τους πρωτοβουλία, είτε εάν τοζητή­
σουν οιενδιαφερόμενοι προμηθευτές ήει­
σαγωγείς του προϊόντος, υποβάλλοντας
συγχρόνως στοιχεία που ναστηρίζουν την
ανάγκη αυτής τηςεπανεξετάσεως».
Τοάρθρο 10αναφέρεται στα «προσωρινά
μέτρα». Τέτοια μέτρα μπορούν ναληφθούν«μόνο όταν έχει ληφθεί προκαταρκτική
απόφαση ότι υφίσταται ντάμπινγκ και
όταν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις γιατη
ζημία» (άρθρο 10,a).Μπορούν να«λάβουν
τημορφή προσωρινού δασμού ή,προτιμό­
τερα, ασφάλειας —μεκατάθεση ενός πο­
σού ήμεεγγύηση —ίσης προς τούψος του
προσωρινώς εκτιμηθέντος δασμού αντιντά­
μπινγκ, χωρίς ναείναι μεγαλύτερη από το
προσωρινώς εκτιμηθέν περιθώριο του ντά­
μπινγκ» (άρθρο 10,b).Οιοικείες αρχές πρέ­
πεινα«πληροφορούν τους εκπροσώπους
τηςχώρας εξαγωγής καιτααμέσως ενδια­
φερόμενα μέρη γιατιςαποφάσεις τους σχε­
τικά μετην επιβολή δασμών ήτηλήψη
προσωρινών μέτρων, αναφέροντας τους
λόγους γιατους οποίους ελήφθησαν αυτές
οιαποφάσεις και ταχρησιμοποιούμενα
κριτήρια», οιδεαποφάσεις πρέπει κανονι­
κάναδημοσιεύονται (άρθρο 10,c).Ταμέ­
τρα πρέπει ναπεριορίζονται σεμια όσο το
δυνατόν βραχύτερη περίοδο και, ειδικότε­
ρα,«να μηνεπιβάλλονται γιαπερίοδο με­
γαλύτερη των τριών μηνών ή,μεαπόφαση
τωνοικείων κρατών κατόπιν αιτήσεως του
εξαγωγέα καιτου εισαγωγέα, τωνέξιμη­
νών» (άρθρο 10,d).
Τέλος, υπάρχουν καιοιδιατάξεις του άρ­
θρου 11σχετικά μετηναναδρομικότητα. Το
άρθρο αυτό θεσπίζει τηγενική αρχή ότιοι
δασμοί αντιντάμπινγκ καιταπροσωρινά
μέτρα δεν πρέπει ναέχουν αναδρομική
ισχύ. Υπάρχουν εξαιρέσεις από την αρχή
αυτή, μία από τιςοποίες (αναφερόμενη
στην παράγραφο iτου άρθρου 11)σχετίζε­
ταιάμεσα μετιςπαρούσες υποθέσεις και
μίαάλλη (αναφερόμενη στην παράγραφο
iii)έχει ορισμένη σημασία σεσχέση με
τους κανόνες αντιντάμπινγκ τηςΕΚΑΧ.
Ηεξαίρεση τηςπαραγράφου iσημαίνει, εν
συντομία, ότιμπορούν ναεπιβληθούν ανα­
δρομικά δασμοί γιατην περίοδο κατά την
οποία εφαρμόζονται προσωρινά μέτρα
όταν έχουν ληφθεί προσωρινά μέτρα και
εφόσον οιεισαγωγές μεντάμπινγκ που
700

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
πραγματοποιούνται κατά τηδιάρκεια της
περιόδου εφαρμογής τους θαπροξενούσαν
σοβαρή ζημία ανδενλαμβάνονταν αυτά τα
μέτρα. Περαιτέρω, ηπαράγραφος iκαταλή­
γει:
«Εάν οδασμός αντιντάμπινγκ που καθορί­
ζεται στην τελική απόφαση είναι μεγαλύ­
τερος από τον προσωρινώς καταβληθέντα
δασμό, ηδιαφορά δεναναζητείται. Εάν ο
δασμός που καθορίζεται στην τελική από­
φαση είναι χαμηλότερος από τον προσωρι­
νώς καταβληθέντα δασμό ήτοκατ' εκτίμη­
σηορισθέν ποσό γιατην παροχή ασφαλεί­
ας,ηδιαφορά θαεπιστραφεί ήοδασμός θα
υπολογιστεί εκνέου, ανάλογα μετηνπερί­
πτωση.»
Ηπαράγραφος iiiεπιτρέπει τηνεπιβολή δα­
σμού μεαναδρομική ισχύ 90ημερών σε
ορισμένες περιπτώσεις εάν πραγματοποιή­
θηκε «σποραδικό ντάμπινγκ» (δηλ. μαζικές
εισαγωγές ενός προϊόντος μεντάμπινγκ σε
μιασχετικά σύντομη χρονική περίοδο).
III—Ηβασική κοινοτική κανονιστική
ρύθμιση
Ταμέτρα αντιντάμπινγκ αντιπροσωπεύουν,
στο σύστημα τηςΣυνθήκης ΕΟΚ, μία όψη
της κοινής εμπορικής πολιτικής. Κατά τη
διάρκεια της μεταβατικής περιόδου
αποτελούσαν τομέα υπαγόμενο στο άρθρο
111της Συνθήκης, αναφέρονται δερητά
στο άρθρο 113.
Στις 5Απριλίου 1968, τοΣυμβούλιο εξέδω­
σε,κατ' εφαρμογή των άρθρων 111και 113,
τον κανονισμό (ΕΟΚ) 459/68 (OJL93της
17ης Απριλίου 1968, σ.1),ταγενικά αποτε­
λέσματα του οποίου συνοψίζονται, όσον
αφορά τιςυπό κρίση υποθέσεις, στα εξής
δύο πράγματα: μετέφερε τονκώδικα αντι­ντάμπινγκ στοκοινοτικό δίκαιο καιανέθε­
σεστο Συμβούλιο, στην Επιτροπή καιστα
κράτη μέλη αντίστοιχα τοέργο της εφαρ­
μογής τουθεσπιζόμενου μετοντρόπο αυτό
κοινοτικού δικαίου αντιντάμπινγκ. Το
προοίμιο τουκανονισμού ορίζει μεταξύ άλ­
λων ότι«λαμβανομένων υπόψη των διε­
θνών υποχρεώσεων τηςΚοινότητας καιτων
κρατών μελών, οπαρών κανονισμός πρέπει
ναθεσπιστεί σύμφωνα μετους κανόνες του
άρθρου VIτηςΓενικής Συμφωνίας Δασμών
καιΕμπορίου, καθώς καιτησυμφωνία για
τηνεφαρμογή αυτού του άρθρου».
Τοάρθρο 1τουκανονισμού αποτελεί εισα­
γωγική διάταξη. Ηπαράγραφος 2αναφέρει
μετρόπο κάπως αινιγματικό ότι, «εφόσον
οιαναληφθείσες στο πλαίσιο της GATT
υποχρεώσεις δεναντιτίθενται», οιδιατά­
ξεις των άρθρων 2έως 5(που θεσπίζουν τις
θεμελειώδεις προϋποθέσεις γιατηνείσπρα­
ξηδασμών αντιντάμπινγκ) «δεν αποτελούν
εμπόδιο γιατηλήψη ιδιαίτερων μέτρων».
Τοάρθρο 2,παράγραφος 1,προβλέπει στο
τμήμα του που ενδιαφέρει τιςυπό κρίση
προσφυγές:
«Δύναται ναυπαχθεί σεδασμό αντιντά­
μπινγκ κάθε προϊόν που αποτελεί αντικεί­
μενο ντάμπινγκ όταν ηδιάθεσή του στην
κατανάλωση εντός τηςΚοινότητας προξε­
νείήεπαπειλεί ναπροξενήσει σοβαρή ζη­
μίασευφιστάμενο κλάδο παραγωγής στην
Κοινότητα ...»
Οισχετικοί μετονκαθορισμό του ντάμπιν­
γκκανόνες θεσπίζονται στο άρθρο 3,το
οποίο έχει φρασεολογία πολύ παραπλήσια
προς εκείνη τουάρθρου 2τουκώδικα αντι­
ντάμπινγκ.
701

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Τοσύνηθες κριτήριο γιατην ύπαρξη ντά­
μπινγκ καθορίζεται στο άρθρο 3,παρά­
γραφος 1,περίπτωση α,όπου θεωρείται ότι
ένα προϊόν αποτελεί τοαντικείμενο ντά­
μπινγκ:
«...όταν ητιμή εξαγωγής του προς τηνΚοι­
νότητα είναι κατώτερη τηςσυγκρίσιμης τι­
μής πουισχύει υπό ομαλές εμπορικές συν­
θήκες (κατά τιςσυνήθεις εμπορικές πρά­
ξεις) γιαέναομοειδές προϊόν... πουπροορί­
ζεται γιακατανάλωση στη χώρα καταγω­
γήςήεξαγωγής».
Τοάρθρο 3,παράγραφος 2,αναφέρεται
στην περίπτωση όπου «καμία πώληση ομο­
ειδούς προϊόντος δενέχει πραγματοποιηθεί
υπό ομαλές εμπορικές συνθήκες (κατά τις
συνήθεις εμπορικές πράξεις) στην εσωτερι­
κήαγορά τηςχώρας εξαγωγής» καισ'εκεί­
νηόπου, «λόγω τηςιδιαίτερης καταστάσε­
ωςτης αγοράς, τέτοιες πωλήσεις δενεπι­
τρέπουν ουσιαστική σύγκριση». Οιδιατά­
ξεις αυτής της παραγράφου που ενδια­
φέρουν εδώέχουν φρασεολογία ταυτόσημη
προς εκείνη του άρθρου 2,παράγραφος d,
του κώδικα αντιντάμπινγκ και επιτρέπουν,
ειδικότερα, σεπαρόμοια περίπτωση, την
«ανακατασκευή» της«εγχώριας τιμής» με
βάση το«κόστος παραγωγής στη χώρα κα­
ταγωγής, προσαυξημένο κατά ένα εύλογο
ποσό για έξοδα διαχειρίσεως, πωλήσεως
καιάλλα, καθώς καιγιατακέρδη», μετην
επιφύλαξη ότι «κατά γενικό κανόνα, η
προσαύξηση αυτή δενθαυπερβαίνει τοσυ­
νήθως πραγματοποιούμενο κέρδος επίπω­
λήσεως προϊόντων της ίδιας γενικής κα­
τηγορίας στην εσωτερική αγορά τηςχώρας
καταγωγής».
Τοάρθρο 3,παράγραφος 3,αντιστοιχεί προς
τοάρθρο 2,παράγραφος e,του κώδικα
αντιντάμπινγκ. Ρυθμίζει ειδικότερα την
ανακατασκευή της «τιμής εξαγωγής» με
βάση τηντιμή στην οποία τοπροϊόν μετα­πωλείται για πρώτη φορά σεανεξάρτητο
αγοραστή, «όταν προκύπτει ότιδενμπορεί
κανείς ναβασιστεί στην τιμή εξαγωγής,
λόγω τηςυπάρξεως συνδέσμου ήαντισταθ­
μιστικού διακανονισμού μεταξύ εξαγωγέα
καιεισαγωγέα».
Τοάρθρο 3,παράγραφος 4,πουαντιστοιχεί
προς τοάρθρο 2,παράγραφος f,τουκώδικα
αντιντάμπινγκ, ορίζει (στο πρώτο εδάφιο)
ότιησύγκριση μεταξύ τηςτιμής εξαγωγής
καιτηςεγχώριας τιμής πρέπει να«γίνεται
σεαναφορά προς τιςτιμές που ισχύουν στο
ίδιο εμπορικό στάδιο, τοοποίο είναι καταρ­
χήντοστάδιο εκτουεργοστασίου» και«σε
αναφορά μεπωλήσεις που πραγματοποιού­
νται σεόσοτοδυνατόν πλησιέστερες μετα­
ξύτους ημερομηνίες», και (στο δεύτερο
εδάφιο) ότιπρέπει να«λαμβάνονται δεό­
ντως υπόψη ...οιδιαφορές των όρων πωλή­
σεως, οιδιαφορές στη φορολογία καιάλ­
λες, οιοποίες επηρεάζουν τηδυνατότητα
συγκρίσεως των τιμών», καθώς και, στις
περιπτώσεις όπου οιτιμές εξαγωγής ανα­
κατασκευάζονται σύμφωνα μετοάρθρο 3,
παράγραφος 3,«τα έξοδα που καταβλήθη­
κανκαιτακέρδη που πραγματοποιήθηκαν
μεταξύ τηςεισαγωγής καιτηςμεταπωλή­
σεως».
Τοάρθρο 3,παράγραφος 7,ορίζει ότιτο
«περιθώριο του ντάμπινγκ» αποτελείται
από «τη διαφορά τιμής όπως καθορίζεται
σύμφωνα μετιςπροηγούμενες διατάξεις».
Τοάρθρο 4,παράγραφος 1,περίπτωση α,
ορίζει ότιδενμπορεί νασυναχθεί συμπέ­
ρασμα περί υπάρξεως ζημίας «παρά μόνο
όταν οιεισαγωγές που αποτελούν αντικεί­
μενο ντάμπινγκ είναι προφανώς ηκύρια αι­
τίαμιας τέτοιας ζημίας» καιότι, για τη
διαπίστωση της υπάρξεως αυτής της ζη­
μίας, «σταθμίζονται, αφενός, οισυνέπειες
του οριστικά διαπιστωμένου ντάμπινγκ
και, αφετέρου, όλοι οιάλλοι παράγοντες
702

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
στο σύνολό τους, ονοποίοι μπορεί ναεπη­
ρεάζουν δυσμενώς την παραγωγή τηςΚοι­
νότητας». Τοάρθρο 4,παράγραφος 1,περί­
πτωση b,ορίζει ότικάθε απόφαση περί
απειλής ζημίας πρέπει να«βασίζεται σε
γεγονότα καιόχιαπλώς σεισχυρισμούς,
υποθέσεις ήελάχιστα πιθανές δυνατότη­
τες». Ηπαράγραφος 2του άρθρου 4,που
αφορά τηνεκτίμηση τηςζημίας, καιηπα­
ράγραφος 3,ηοποία αναφέρεται στοζήτη­
ματουαιτιώδους συνδέσμου, είναι ταυτό­
σημα, από κάθε ουσιαστική άποψη, αντί­
στοιχα προς τιςπαραγράφους bκαι cτου
άρθρου 3τουκώδικα αντιντάμπινγκ.
Ταάρθρα 6και 7του κανονισμού θε­
σπίζουν τους κανόνες που αφορούν τιςκα­
ταγγελίες αντιντάμπινγκ, οιοποίοι είναι
λεπτομερέστεροι από εκείνους του άρθρου
5,παράγραφος a,του κώδικα αντιντάμπιν­
γκ.
Τοάρθρο 6,παράγραφος 1,ορίζει ότιηκα­
ταγγελία πρέπει ναγίνεται εγγράφως και
ότιμπορεί ναγίνεται από οποιοδήποτε φυ­
σικό ήνομικό πρόσωπο ήένωση που δεν
έχει νομική προσωπικότητα, ενεργούσα για
λογαριασμό κοινοτικού παραγωγικού
κλάδου οοποίος θεωρεί ότιζημιώνεται ή
απειλείται από τοντάμπινγκ. Τοάρθρο 6,
παράγραφος 2,ορίζει ότιμιατέτοια καταγ­
γελία μπορεί ναυποβληθεί σεένα κράτος
μέλος ήστην Επιτροπή. Στην τελευταία πε­
ρίπτωση, ηοποία μας ενδιαφέρει εδώ, η
Επιτροπή υποχρεούται, δυνάμει του εδα­
φίου β,ναδιαβιβάσει αμέσως τηνκαταγγε­
λίαστα κράτη μέλη.
Τοάρθρο 7προβλέπει ότιστην καταγγελία
πρέπει ναγίνεται περιγραφή του ενλόγω
προϊόντος, νααναφέρεται ηχώρα εξαγωγής
και, στο μέτρο του δυνατού, ηχώρα κατα­
γωγής, ταονόματα τουπαραγωγού καιτου
εξαγωγέα, καθώς και «αποδεικτικά στοι­
χεία τόσο γιατοντάμπινγκ, όσοκαιγιατηζημία που προκύπτει από αυτό γιατον πα­
ραγωγικό κλάδο οοποίος θεωρεί ότιζημιώ­
νεται ήαπειλείται».
Τοάρθρο 9,όπως τροποποιήθηκε απότοάρ­
θρο 4του κανονισμού (ΕΟΚ) 2011/73, του
Συμβουλίου, προβλέπει μίασυνοπτική δια­
δικασία γιατην απόρριψη καταγγελίας η
οποία δενπεριλαμβάνει τακαθοριζόμενα
στο άρθρο 7στοιχεία ή,όταν είναι προφα­
νέςχωρίς έρευνα ότιείναι αμελητέο τοπε­
ριθώριο του ντάμπινγκ, οόγκος των εισα­
γωγών μεντάμπινγκ, πραγματοποιηθεισών
ήδυνητικών, ήηζημία (πρβλ. άρθρο 5,πα­
ράγραφος c,του κώδικα αντιντάμπινγκ).
Εκτός όταν εφαρμόζεται αυτή ηδιαδικα­
σία, ηΕπιτροπή, ενεργώντας σεσυνεργα­
σίαμετακράτη μέλη, υποχρεούται, δυνά­
μειτου άρθρου 10,παράγραφος 1,νααρχί­
σειαμέσως «εξέταση τωνπραγματικών πε­
ριστατικών», καλύπτουσα τόσο τοντάμπιν­
γκ,όσοκαιτηζημία, σεκοινοτική κλίμα­
κα.
Ενεργώντας αυτή τηνεξέταση ηΕπιτροπή
έχει, δυνάμει τουάρθρου 10,παράγραφος 3,
περίπτωση α,τηνεξουσία «νασυλλέγει κά­
θεαπαραίτητη πληροφορία από εισαγω­
γείς, εξαγωγείς, εμπόρους καιπαραγωγούς,
καθώς και από εμπορικές ενώσεις και ορ­
γανώσεις». Τοάρθρο 10,παράγραφος 3,πε­
ρίπτωση β,όπως τροποποιήθηκε μετοάρ­
θρο 5τουκανονισμού 2011/73, προβλέπει τη
διεξαγωγή ερευνών σετρίτες χώρες, όταν
αυτό είναι απαραίτητο «για τηνεξακρίβω­
σηπληροφοριών ήγια τησυμπλήρωσή
τους». ΗΕπιτροπή μπορεί ναπροβεί σ'αυ­
τέςτιςέρευνες «μόνο εάνοιενδιαφερόμε­
νεςεπιχειρήσεις συμφωνήσουν καιεάν η
κυβέρνηση τηςοικείας χώρας ειδοποιηθεί
και δεν φέρει αντίρρηση». Προβλέπεται
επίσης ότιηΕπιτροπή «επικουρείται από
υπαλλήλους ενός ήπερισσοτέρων κρατών
μελών, που θαεκδηλώσουν σχετική επιθυ­
μία, σεόλες τιςέρευνες που γίνονται επί
τόπου». Τοάρθρο 10,παράγραφος 5,παρέ­
χειτηδυνατότητα στην Επιτροπή ναζητή-
703

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
σειτησυνδρομή τωνκρατών μελών. Μπορεί
νατους ζητήσει την παροχή πληροφοριών
ήναδιεξαγάγουν ελέγχους και έρευνες,
συμπεριλαμβανομένων καιερευνών σετρί­
τεςχώρες, πάλι όμως «για τηνεξακρίβωση
πληροφοριών ήγιατησυμπλήρωσή τους
εντός των επιχειρήσεων γιατιςοποίες πρό­
κειται, αυτές δεοιέρευνες γίνονται μόνο
εάν οιενδιαφερόμενες επιχειρήσεις συμ­
φωνήσουν καιεάνηκυβέρνηση τηςοικείας
χώρας ειδοποιηθεί και δενφέρει αντίρρη­
ση». Υπάλληλοι τηςΕπιτροπής μπορούν να
επικουρούν τους υπαλλήλους των κρατών
μελών κατά την άσκηση των καθηκόντων
τους.
Οιπαράγραφοι 2, 4και6τουάρθρου 10πα­
ρέχουν διαδικαστικές εγγυήσεις σταενδια­
φερόμενα μέρη.
Δυνάμει της παραγράφου 2,«όταν προκύ­
πτει απότιςπληροφορίες που συνέλεξε ότι
μπορεί νακαθίσταται αναγκαία ηλήψη μέ­
τρων άμυνας κατά του ντάμπινγκ, ηΕπι­
τροπή, παρά τησυνέχιση της έρευνας των
πραγματικών περιστατικών, ειδοποιεί σχε­
τικά επίσημα τους εκπροσώπους τηςχώρας
εξαγωγής, καθώς και τους προφανώς εν­
διαφερομένους εξαγωγείς καιεισαγωγείς».
Οφείλει συγχρόνως ναδημοσιεύσει μια
αναγγελία στην Επίσημη Εφημερίδα των
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Αυτή ηαναγγε­
λία πρέπει, μεταξύ άλλων, «να αναφέρει
ότι όλες οισχετικές μετην υπόθεση
πληροφορίες μπορούν νακοινοποιηθούν
στην Επιτροπή» και«καθορίζει την προθε­
σμία εντός της οποίας ταενδιαφερόμενα
μέρη μπορούν ναεκφράσουν την επιθυμία
τους ναεκθέσουν τιςαπόψεις τους, στην
Επιτροπή, σύμφωνα μετιςδιατάξεις της
παραγράφου 6»(βλ.άρθρο 6,παράγραφος f,
του κώδικα αντιντάμπινγκ).
Ηπαράγραφος 4,που αντιστοιχεί προς το
άρθρο 6,παράγραφος b,του κώδικα αντι­ντάμπινγκ και στην οποία αναφέρονται
πολλοί ισχυρισμοί στις υπό κρίση υποθέ­
σεις, ορίζει ότι:
«ΗΕπιτροπή παρέχει στον καταγγέλλοντα
καιστους προφανώς ενδιαφερόμενους ει­
σαγωγείς καιεξαγωγείς, καθώς καιστους
εκπροσώπους τηςχώρας εξαγωγής, τηνευ­
καιρία ναλάβουν γνώση όλων των σχετι­
κώνγιατηνυπεράσπιση των συμφερόντων
τους πληροφοριών που δενείναι απόρρητες
υπό την έννοια του άρθρου 11και τις
οποίες χρησιμοποίησε στην έρευνα αντι­
ντάμπινγκ.»
Ηπαράγραφος 6συνιστά εφαρμογή τουάρ­
θρου 6,παράγραφος g,τουκώδικα αντιντά­
μπινγκ, ορίζοντας ότι:
«α)Η Επιτροπή μπορεί ναακούσει τιςαπό­
ψεις των ενδιαφερομένων μερών. Οφεί­
λειναακούσει τιςαπόψεις τους όταν
τοζητούν εγγράφως εντός προθεσμίας
που ορίζεται στην αναγγελία, ηοποία
δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αποδει­
κνύοντας ότιθαμπορούσαν ναενδια­
φέρονται άμεσα από τοαποτέλεσμα της
έρευνας των πραγματικών περιστατι­
κών. Στην περίπτωση αυτή ηΕπιτροπή
τους παρέχει την ευκαιρία στα μέρη
που τοζήτησαν εγγράφως νααναπτύ­
ξουν προφορικά τιςαπόψεις τους, εφό­
σον αποδεικνύουν επαρκώς ότιέχουν
συμφέρον ναενεργήσουν μετον τρόπο
αυτό.
β)Επί πλέον, για νακαταστεί δυνατή η
αντιπαράθεση των θέσεων και ενδε­
χομένων αντιρρήσεων, ηΕπιτροπή, μετά
από αίτηση, δίνει στα άμεσα ενδιαφε­
ρόμενα μέρη την ευκαιρία νασυνα­
ντηθούν. Παρέχοντας τηνευκαιρία αυ-
704

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
τή,λαμβάνει υπόψη της την ανάγκη
διαφυλάξεως τουεμπιστευτικού χαρα­
κτήρα των πληροφοριών καθώς καιτη
διευκόλυνση των μερών. Ηπαρουσία
των μερών στις συναντήσεις δενείναι
υποχρεωτική, ηδεαπουσία δενεπιβα­
ρύνει τηθέση τους.»
Όσον αφορά την παράγραφο 7,συνιστά
εφαρμογή τουάρθρου 6,παράγραφος i,του
κώδικα αντιντάμπινγκ.
Τοάρθρο 11αφορά τιςαπόρρητες πληροφο­
ρίες. Ηπαράγραφος 2απαγορεύει στοΣυμ­
βούλιο, την Επιτροπή καιτακράτη μέλη,
καθώς και σεοποιονδήποτε από τους
υπαλλήλους τους, νακοινολογήσουν, «ε­
κτός ανυπάρχει ρητή εξουσιοδότηση εκ
μέρους αυτού που τιςέχει παράσχει, τις
πληροφορίες εμπιστευτικού χαρακτήρος,
που έχουν συλλέξει κατ' εφαρμογή του πα­
ρόντος κανονισμού ήτιςπληροφορίες που
έχουν παρασχεθεί εμπιστευτικά από ένα
μέρος σεέρευνα αντιντάμπινγκ» (βλ.τοάρ­
θρο 6,παράγραφος c,του κώδικα αντιντά­
μπινγκ). Ηπερίπτωση αιτήσεων εμπιστευτι­
κής μεταχειρίσεως οιοποίες δεν δικαιο­
λογούνται ρυθμίζεται στην παράγραφο 3,
που είναι ουσιαστικά ίδια σεσχέση μετο
άρθρο 6,παράγραφος d,του κώδικα αντι­
ντάμπινγκ (αλλά, όσον αφορά τοαγγλικό
κείμενο, ορθότερη απόγραμματική άποψη).
Ταάρθρα 12και 13αφορούν τηδιαδικασία
διαβουλεύσεων μεταξύ της Επιτροπής και
των κρατών μελών. Τέτοιες διαβουλεύσεις
μπορούν ναπραγματοποιηθούν οποτεδήπο­
τε,είτε αμέσως, κατόπιν αιτήσεως ενός
κράτους μέλους, είτε μεπρωτοβουλία της
Επιτροπής (άρθρο 12,παράγραφος 1).Πραγ­
ματοποιούνται στα πλαίσια μιας συμβου­
λευτικής επιτροπής (αποκαλούμενη στη
συνέχεια στον κανονισμό «ηεπιτροπή»), η
οποία αποτελείται από αντιπροσώπους κά­
θεκράτους μέλους, υπότηνπροεδρία ενόςεκπροσώπου τηςΕπιτροπής (άρθρο 12,πα­
ράγραφος 2).Τοάρθρο 12,παράγραφος 4,το
οποίο προστέθηκε μετοάρθρο 6τουκανο­
νισμού 2011/73, επιτρέπει ναδιεξαχθούν οι
διαβουλεύσεις μόνον γραπτώς, εφόσον
τούτο είναι αναγκαίο. Τοάρθρο 13προβλέ­
πει ότι αυτές οιδιαβουλεύσεις αναφέ­
ρονται κυρίως:
«α)στην ύπαρξη καιτοπεριθώριο τουντά­
μπινγκ·
β)στην ύπαρξη καιστην έκταση της ζη­
μίας·
γ)στα μέτρα που λόγω των περιστάσεων
είναι κατάλληλα γιατην επανόρθωση
των αποτελεσμάτων του ντάμπινγκ,
καθώς και στους τρόπους εφαρμογής
των μέτρων αυτών.»
Τοάρθρο 14,παράγραφος 1,ορίζει την
εφαρμοστέα διαδικασία όταν «προκύπτει
από τιςαναφερόμενες στο άρθρο 13δια­
βουλεύσεις ότιδενκαθίσταται αναγκαίο
κανένα προστατευτικό μέτρο». Σε μια
τέτοια περίπτωση, τοεδάφιο aπροβλέπει
ότι, «εφόσον δεν υπάρχει αντίρρηση στα
πλαίσια της επιτροπής, ηδιαδικασία πε­
ρατούται». Διαφορετικά ηΕπιτροπή οφεί­
λειναυποβάλει αμέσως στοΣυμβούλιο έκ­
θεση επίτου αποτελέσματος των διαβου­
λεύσεων, καθώς καιπρόταση περί περατώ­
σεως τηςδιαδικασίας. Τότε ηδιαδικασία
περατούται είτε εάν τοΣυμβούλιο δεχθεί
μεειδική πλειοψηφία τηνπρόταση τηςΕπι­
τροπής, είτε εάν τοΣυμβούλιο δενλάβει
καμία απόφαση εντός μηνός ήδενκαλέσει
την Επιτροπή, μεειδική πλειοψηφία, να
επαναλάβει την έρευνα των πραγματικών
περιστατικών. Τοεδάφιο βορίζει ότιηΕπι­
τροπή ενημερώνει τους αντιπροσώπους της
χώρας εξαγωγής καιτααμέσως ενδιαφερό­
μενα μέρη γιατην περάτωση τηςδιαδικα­
σίας καιγιατους λόγους τηςπερατώσεως,
καθώς καιγιαταχρησιμοποιηθέντα κριτή­
ρια. Εάν δημοσιεύτηκε αναγγελία στην
Επίσημη Εφημερίδα, βάσει του άρθρου 10,
παράγραφος 2,τοεδάφιο αυτό ορίζει ότιη
705

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Επιτροπή πρέπει ναανακοινώσει αμέσως
την περάτωση στην ίδια Εφημερίδα, εκτός
ανυπάρχουν ειδικοί λόγοι γιαναμηγίνει
αυτό (πρβλ. τοάρθρο 6,παράγραφος h,του
κώδικα αντιντάμπινγκ).
Τοάρθρο 14,παράγραφος 2,του κανονι­
σμού, αφορά τιςαναλήψεις υποχρεώσεων
σεσχέση μετιςτιμές, καιαντιστοιχεί προς
τοάρθρο 7του κώδικα αντιντάμπινγκ. Τα
εδάφιά τουα,βκαιγορίζουν ταεξής:
«α)Οι διατάξεις της προηγουμένης παρα­
γράφου εφαρμόζονται επίσης όταν οι
εξαγωγείς αναλαμβάνουν εκουσίως την
υποχρέωση, κατά τηδιάρκεια τηςέρευ­
νας τωνπραγματικών περιστατικών, να
αναθεωρήσουν τις τιμές τους κατά
τρόπον ώστε ναεξαλειφθεί τοπεριθώ­
ριοντάμπινγκ, ήναδιακόψουν τιςεξα­
γωγές τους προς τηνΚοινότητα, υπότην
προϋπόθεση ότι ηΕπιτροπή, αφού
ακούσει τιςγνώμες που εκφράζονται
στα πλαίσια της επιτροπής, θαθεωρή­
σειαυτή τηλύση αποδεκτή.
β)Όταν ηΕπιτροπή, σύμφωνα μετιςδια­
τάξεις τουπροηγουμένου εδαφίου, δέχε­
ταιτησχετική ανάληψη υποχρεώσεως,
εντούτοις ηέρευνα γιατην ύπαρξη ζη­
μίας ολοκληρώνεται εάντοζητήσουν οι
εξαγωγείς ήεάν τοαποφασίσει ηΕπι­
τροπή, αφού ακούσει τιςγνώμες πουεκ­
φράζονται στα πλαίσια της επιτροπής.
Εάν ηΕπιτροπή, αφού ακούσει τιςγνώ­
μες που εκφράζονται στα πλαίσια της
επιτροπής, συμπεράνει ότιδενυφίστα­
ταιζημία, ηυποχρέωση την οποία ανέ­
λαβαν οιεξαγωγείς αποβαίνει αυτομά­
τως άνευ αντικειμένου, εκτός εάναυτοί
δηλώσουν τοαντίθετο.
γ)Τογεγονός ότιοιεξαγωγείς δεν προ­
σφέρονται νααναλάβουν τέτοιες υπο­
χρεώσεις κατά τηδιάρκεια τηςδιεξαγω­
γής τηςέρευνας ήότιδεναποδέχονταιτηνπρόσκληση των αρχών πουεκτελούν
την έρευνα νατις αναλάβουν, δεν
μπορεί μεκανένα τρόπο ναέχει αρνητι­
κέςσυνέπειες όσον αφορά τηνεκτίμηση
των υποθέσεών τους. Εντούτοις, ηΕπι­
τροπή είναι ασφαλώς ελεύθερη ναθεω­
ρήσει ότιείναι πολύ πιθανό ναπραγ­
ματοποιηθεί ηαπειλούμενη ζημία εάν
συνεχιστούν οιεισαγωγές που αποτε­
λούν τοαντικείμενο ντάμπινγκ.»
Τοάρθρο 7τουκανονισμού 2011/73 προσέ­
θεσε δύο ακόμα εδάφια, ταοποία ρυθ­
μίζουν τοζήτημα τουελέγχου τηςτηρήσε­
ωςτων υποχρεώσεων. Από αυτές, τοεδάφιο
δορίζει:
«Σε περίπτωση που ηΕπιτροπή διαπιστώ­
σειότιηυποχρέωση τηνοποία ανέλαβαν
οιεξαγωγείς καταστρατηγείται, δεντηρεί­
ται ήκαταγγέλθηκε και ότι, για τολόγο
αυτό, μπορεί ναείναι απαραίτητη ηλήψη
μέτρων προστασίας, ειδοποιεί περί αυτού
αμέσως τακράτη μέλη καιεπαναλαμβάνει
τηνέρευνα τωνπραγματικών περιστατικών
υπότηνέννοια του άρθρου 10.»
Τοεδάφιο εορίζει ότιοιδιατάξεις τουάρ­
θρου 18,παράγραφος 1,τουκανονισμού (οι
οποίες αφορούν τηνεπιτήρηση των αποτε­
λεσμάτων των ληφθέντων μέτρων αντιντά­
μπινγκ) εφαρμόζονται mutatis mutandis
στις υποχρεώσεις που ανέλαβαν οιεξαγω­
γείς βάσει του άρθρου 14.
Ταάρθρα 15και 16του κανονισμού θε­
σπίζουν κανόνες γιατηλήψη προσωρινών
μέτρων. Αντιστοιχούν προς τοάρθρο 10του
κώδικα αντιντάμπινγκ, είναι όμως πολύ πιο
λεπτομερείς.
706

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Τοάρθρο 15,παράγραφος 1,εδάφιο a,ορί­
ζει:
«Όταν από μιαπροκαταρκτική έρευνα των
πραγματικών περιστατικών προκύπτει ότι
υπάρχει ντάμπινγκ και όταν υφίστανται
επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για την
ύπαρξη ζημίας καιτασυμφέροντα τηςΚοι­
νότητας τηςεπιβάλλουν ναενεργήσει αμέ­
σως, ηΕπιτροπή, κατόπιν αιτήσεως ενός
κράτους μέλους ήμεδική της πρωτοβου­
λία:
—καθορίζει σύμφωνα μετιςδιατάξεις του
άρθρου 19,παράγραφος 3,τοποσό για
τοοποίο πρέπει ναπαρασχεθεί ασφά­
λεια ωςπροσωρινός δασμός αντιντά­
μπινγκ, ηείσπραξη τουοποίου θαπραγ­
ματοποιηθεί κατ' εφαρμογή τηςμεταγε­
νέστερης αποφάσεως του Συμβουλίου,
λαμβανομένης δυνάμει του άρθρου 17·
—καθορίζει ταπροϊόντα ταοποία αφορά
τομέτρο αυτό σύμφωνα μετιςεπιταγές
του άρθρου 20
—ορίζει ότιηθέση στην κατανάλωση μέ­
σαστην Κοινότητα των σχετικών προϊό­
ντων εξαρτάται από την παροχή ασφα­
λείας γιατοπροαναφερθέν ποσό.»
(Τοάρθρο 19,παράγραφος 3,στομέτρο που
αφορά τιςυπό κρίση υποθέσεις, περιορίζει
τοποσό του προσωρινού δασμού στο ύψος
τουπροσωρινώς καθορισθέντος περιθωρίου
ντάμπινγκ, προσθέτοντας ότι«πρέπει ναεί­
ναιμικρότερο από τοπεριθώριο ντάμπινγκ,
εάν ένας χαμηλότερος δασμός αρκεί για
τηνεξάλειψη τηςζημίας». Όσον αφορά τα
άρθρα 17και 20,θαασχοληθώ μεαυτά αρ­
γότερα.)
Τοάρθρο 15,παράγραφος 1,εδάφιο β,ανα­
φέρεται στις διαβουλεύσεις που γίνονται
στο πλαίσιο της επιτροπής σχετικά μετη
λήψη προσωρινών μέτρων. Στο μέτρο που
μας ενδιαφέρει εδώ, τοάρθρο 15,παρά-γραφος 1,εδάφιο c,ορίζει ότι, εάν ένα
κράτος μέλος ζητήσει τηνάμεση επέμβαση
τηςΕπιτροπής, αυτή πρέπει νααποφασίσει
εντός τοπολύ πέντε εργασίμων ημερών εάν
πρέπει ναεπιβληθεί προσωρινός δασμός
αντιντάμπινγκ.
Τοάρθρο 15,παράγραφος 2,εδάφιο α,
προβλέπει ότιταπροσωρινά μέτρα παρα­
μένουν σεισχύ μέχρις ότου τεθεί σεισχύ
απόφαση τουΣυμβουλίου δυνάμει του άρ­
θρου 17,για ανώτατο όμως χρονικό διά­
στημα τριών μηνών, τοδεεδάφιο βορίζει
ότι,μετά τηλήξη τηςπεριόδου ισχύος αυ­
τών των μέτρων, ηασφάλεια πρέπει να
αποδεσμευτεί μέχρι του ύψους του ποσού
που είχε καταβληθεί ήναεισπραχθεί ορι­
στικά βάσει του άρθρου 17.Τοάρθρο 16,
παράγραφος 2,παρέχει τηδυνατότητα στην
Επιτροπή, «εάν τοζητήσουν οιεξαγωγείς
καιοιεισαγωγείς καιεάν δενπερατώθηκε
ακόμα ηέρευνα τωνπραγματικών περιστα­
τικών», ναυποβάλει στοΣυμβούλιο πρότα­
σηπερί παρατάσεως των προσωρινών μέ­
τρων «για τρεις μήνες κατ' ανώτατο όριο».
ΤοΣυμβούλιο πρέπει νααποφασίσει επί
της προτάσεως αυτής μεειδική πλειοψη­
φία.
Τοάρθρο 17ορίζει:
«1.Όταν προκύπτει από την οριστική δια­
πίστωση των πραγματικών περιστατι­
κώνότιυφίσταται ντάμπινγκ καιζημία,
καιεφόσον τασυμφέροντα τηςΚοινότη­
ταςεπιβάλλουν μιακοινοτική ενέργεια,
ηΕπιτροπή υποβάλλει πρόταση στο
Συμβούλιο, αφού ακούσει τιςγνώμες
που εκφράζονται στο πλαίσιο της επι­
τροπής. Αυτή ηπρόταση αφορά επίσης
τααναφερόμενα στην παράγραφο 2ζη­
τήματα.
2.α)ΤοΣυμβούλιο αποφασίζει μεειδική
πλειοψηφία. Όταν εφαρμόστηκε το
άρθρο 15,παράγραφος 1,τοΣυμβού­
λιοκαθορίζει, μετηνεπιφύλαξη των
707

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
διατάξεων του άρθρου 15,παρά­
γραφος 2,μέχρι ποιου βαθμού ει­
σπράττεται οριστικά τοποσό που
έχει παρασχεθεί για ασφάλεια ως
προσωρινός δασμός.
β)Ηοριστική είσπραξη του ποσού
αυτού δεν μπορεί νααποφασιστεί
εάν δενπροκύπτει από την οριστική
διαπίστωση των πραγματικών περι­
στατικών ότιυφίσταται σημαντική
ζημία ...ήότιμιατέτοια ζημία θα
προξενείτο εάν δενείχαν εφαρμοστεί
προσωρινά μέτρα.»
Τοάρθρο 18,που τροποποιήθηκε μετον
κανονισμό (ΕΟΚ) 1411/77 του Συμβουλίου,
ρυθμίζει αυτό που χαρακτήρισα προηγου­
μένως ωςέλεγχο των αποτελεσμάτων των
μέτρων αντιντάμπινγκ μετά την επιβολή
τους και την τροποποίηση ήανάκλησή
τους όπου αυτό είναι απαραίτητο.
Τοάρθρο 19,παράγραφος 1,ορίζει:
«Οι δασμοί αντιντάμπινγκ, ανεξάρτητα αν
επιβάλλονται προσωρινά ήοριστικά, θε­
σπίζονται μεκανονισμούς.»
Τοάρθρο 19,παράγραφος 2,περίπτωση α,
ορίζει, στο μέτρο που ενδιαφέρει τιςυπό
κρίση υποθέσεις:
«α)Με επιφύλαξη των διατάξεων τουάρ­
θρου 17,παράγραφος 2,οιδασμοί αυτοί
δεν μπορούν ούτε ναεπιβληθούν, ούτε
νααυξηθούν μεαναδρομική ισχύ.
β)Εφαρμόζονται σεόλα ταπροϊόντα που
κατονομάζονται στην πράξη τουΣυμ­
βουλίου ήτηςΕπιτροπής ταοποία, μετά
τηνέναρξη τηςισχύος της ,τίθενται σε
κυκλοφορία εντός τηςΚοινότητας...»(Βλ. τοάρθρο 11του κώδικα αντιντάμπιν­
γκ.)
Τοάρθρο 19,παράγραφος 3,ορίζει:
«Το ποσό ενός οριστικού ήπροσωρινού δα­
σμού αντιντάμπινγκ δεν μπορεί ναυπερ­
βαίνει τοδιαπιστωμένο περιθώριο τουντά­
μπινγκ ή,σεπερίπτωση θεσπίσεως προσω­
ρινού δασμού, εκείνο τοοποίο διαπιστώθη­
κεπροσωρινά. Θαπρέπει ναείναι μικρό­
τερο από τοπεριθώριο ντάμπινγκ εάνένας
χαμηλότερος δασμός αρκεί γιατηνεξάλει­
ψητηςζημίας. »
(Βλ. άρθρο 8,παραγράφους aκαιc,του κώ­
δικα αντιντάμπινγκ.)
Τοάρθρο 19,παράγραφος 4,προβλέπει ένα
μέτρο διασφαλίσεως γιατους εισαγωγείς.
Οικυριότερες διατάξεις τουείναι οιεξής:
«α)Όταν ένας εισαγωγέας μπορεί νααπο­
δείξει ότιταπροϊόντα που εισήγαγε
στην αγορά τηςΚοινότητας δεναποτε­
λούν τοαντικείμενο ντάμπινγκ ήότιτο
περιθώριο του ντάμπινγκ είναι μικρό­
τερο από εκείνο στο οποίο βασίστηκε η
απόφαση του Συμβουλίου ήτης Επι­
τροπής, οιδασμοί αντιντάμπινγκ που
εισπράχθηκαν γι'αυτά ταπροϊόντα του
επιστρέφονται, στοσύνολό τους ήκατά
ένα μέρος. Σεπερίπτωση λήψεως προ­
σωρινών μέτρων, οιπαρασχεθείσες εγ­
γυήσεις ελευθερώνονται υπό τιςίδιες
προϋποθέσεις.
β)Για τοσκοπό αυτό, οεισαγωγέας μπο­
ρεί,εντός προθεσμίας τριών μηνών από
τηςθέσεως σεκυκλοφορία των ενλόγω
προϊόντων, ναυποβάλει αίτηση στο
κράτος μέλος, στο έδαφος του οποίου
πραγματοποιήθηκε αυτή ηθέση σεκυ­
κλοφορία ...»
708

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Τουπόλοιπο μέρος τηςπαραγράφου θεσπί­
ζειτηδιαδικασία (ηοποία περιλαμβάνει
διαβουλεύσεις μεταξύ τουενλόγω κράτους
μέλους, τηςΕπιτροπής καιτωνάλλων κρα­
τών μελών) κατά την οποία αποφασίζεται
εάνκαισεποιο βαθμό πρέπει ναδοθεί συ­
νέχεια στην αίτηση.
Τοάρθρο 20ορίζει τον τρόπο καθορισμού
των προϊόντων στα οποία εφαρμόζεται ένα
μέτρο αντιντάμπινγκ.
Ηπαράγραφος 1επιτάσσει οκαθορισμός
τους ναπεριλαμβάνει ταεξής στοιχεία:
«α)δασμολογική κλάση·
β)εμπορική ονομασία -
γ)χώρα καταγωγής ήεξαγωγής­
δ)όνομα του προμηθευτή.»
Ηπαράγραφος 2ορίζει εντούτοις ότι:
«Εάν εμπλέκονται περισσότεροι προμηθευ­
τέςαπό τηνίδια χώρα καιδενείναι δυνατό
γιαπρακτικούς λόγους νακατονομαστούν
όλοι, ταπροϊόντα μπορούν νακαθοριστούν
σύμφωνα μετιςενδείξεις πουαναφέρονται
στα σημεία α,βκαιγτηςπροηγουμένης
παραγράφου...»
(Βλ. τοάρθρο 8,παράγραφος b,τουκώδικα
αντιντάμπινγκ, πρώτη καιδεύτερη φράση.)
Τοάρθρο 21ορίζει ότιοιδασμοί αντιντά­
μπινγκ εισπράττονται από τακράτη μέλη.
Αποτελούν όμως μέρος των ιδίων πόρων
τηςΚοινότητας.Αυτές είναι, νομίζω, όλες οιδιατάξεις της
βασικής κοινοτικής νομοθεσίας που αφο­
ρούν τιςυπό κρίση υποθέσεις.
Λαμβανομένων εντούτοις υπόψη των ανα­
φορών που έγιναν, κατά την υποβολή των
παρατηρήσεων των διαδίκων, στους κανό­
νεςαντιντάμπινγκ της ΕΚΑΧ, νομίζω ότι
πρέπει ναπωορισμένα πράγματα γι'αυ­
τούς.
Οικανόνες αυτοί βασίζονται στα άρθρα 74
και 86τηςΣυνθήκης ΕΚΑΧ. Τοάρθρο 74πα­
ρέχει τηνεξουσία στην Επιτροπή, στις υπ'
αυτού καθοριζόμενες περιπτώσεις, ναλαμ­
βάνει μέτρα και νααπευθύνει συστάσεις
στις κυβερνήσεις. Μία από αυτές τιςπερι­
πτώσεις είναι εκείνη όπου «εις βάρος χω­
ρών μημελών τηςΚοινότητος ήεπιχειρήσε­
ωνεγκατεστημένων στις χώρες αυτές δια­
πιστώνονται ...μέθοδοι ντάμπινγκ». Τοάρ­
θρο 86υποχρεώνει τακράτη μέλη ναεξα­
σφαλίζουν τηνεκτέλεση αυτών των μέτρων
και συστάσεων.
Επομένως, μιαθεμελιώδης διαφορά μεταξύ
τηςΕΚΑΧ καιτηςΕΟΚ είναι ότι,στην περί­
πτωση τηςπρώτης, ηΕπιτροπή είναι εκείνη
που έχει την εξουσία νααποφασίζει. Το
Συμβούλιο δενέχει καμιά συμμετοχή.
Ηάσκηση αυτής τηςεξουσίας δενείχε συ­
στηματοποιηθεί από την Επιτροπή μέχρις
ότου εξέδωσε τησύσταση 77/329/ΕΚΑΧ
στις 15Απριλίου 1977. Τοπροοίμιο αυτής
της συστάσεως αναφέρεται στον κανονι­
σμό 459/68 (όπως τροποποιήθηκε) καιορίζει
ότι«είναι σκόπιμο ναεξασφαλιστεί όπως
οικανονιστικές ρυθμίσεις του εξωτερικού
εμπορίου είναι όσοτοδυνατόν περισσότερο
ομοιογενείς στις δύοΚοινότητες». Παραπέ­
μπει επίσης στις «διεθνείς υποχρεώσεις
των δύο Κοινοτήτων και των κρατών με­
λών». Τοσύστημα που ακολουθούσε ησύ­
σταση 77/329 ήταν ουσιαστικά εκείνο του
709

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
κανονισμού 459/68, όπως τροποποιήθηκε με
τονκανονισμό 2011/73, μετιςκατάλληλες
προσαρμογές προς τηδιαφορετική θεσμική
δομή τηςΕΚΑΧ.
Στις 28Δεκεμβρίου 1977, ηΕπιτροπή εξέδω­
σετησύσταση 3004/77/ΕΚΑΧ, που τροπο­
ποίησε σεορισμένα σημεία τησύσταση
77/329. Απότιςτροποποιήσεις αυτές νομίζω
ότιτρεις πρέπει νασημειωθούν.
Ηπρώτη και πιθανώς ησημαντικότερη σε
σχέση μεταεπιχειρήματα που προβλήθη­
καν ενώπιον τουΔικαστηρίου στις υπόκρί­
σηυποθέσεις ήταν ητροποποίηση του άρ­
θρου 14,παράγραφος 2,περίπτωση δ,της
συστάσεως 77/329, που ήταν ώςτότε πανο­
μοιότυπη προς τοάρθρο 14,παράγραφος 2,
περίπτωση δ,του κανονισμού 459/68 (η
οποία προστέθηκε από τον κανονισμό
2011/73). Και οιδύο πρέβλεπαν ότι,εάν η
Επιτροπή διαπίστωνε ότιμία από τιςυπο­
χρεώσεις πουανέλαβαν οιεξαγωγείς κατα­
στρατηγείτο, δεντηρείτο ήείχε καταγγελ­
θείκαιεάν, γιατολόγο αυτό, θαμπορούσε
ναείναι αναγκαία ηλήψη μέτρων άμυνας,
ηΕπιτροπή θαπροχωρούσε εκνέου στην
«έρευνα των πραγματικών περιστατικών».
Τοάρθρο 3τηςσυστάσεως 3004/77 αντικα­
τέστησε αυτή τηδιάταξη της συστάσεως
77/329 μεσύνολο λεπτομερών διατάξεων, οι
οποίες καταλήγουν ωςεξής:
«Σε περίπτωση που ηΕπιτροπή διαπιστώ­
σειότιηυποχρέωση καταστρατηγείται, δεν
τηρείται ήκαταγγέλθηκε, λαμβάνει αμέ­
σως τααπαραίτητα μέτρα.»
Οιδύοάλλες σημαντικές τροποποιήσεις εί­
ναι ηεισαγωγή, μετοάρθρο 4τηςσυστά­
σεως 3004/77, διατάξεων βασισμένων σ1
εκείνες τουάρθρου 11,παράγραφος iii,του
κώδικα αντιντάμπινγκ, σχετικά μετιςπερι-πτώσεις «σποραδικού ντάμπινγκ»· επίσης,
μετοάρθρο 5,διατάξεων που παρέχουν τη
δυνατότητα θεσπίσεως βασικού συστή­
ματος τιμών, όπως εκείνο τοοποίο αναφέ­
ρεται στο άρθρο 8,παράγραφος d,του κώ­
δικα αντιντάμπινγκ.
Καμία απόαυτές τιςτροποποιήσεις δενμε­
ταφέρθηκε ποτέ στη νομοθεσία τηςΕΟΚ.
IV—Ηβιομηχανία κατασκευής τριβέων
Οιυπό κρίση υποθέσεις αφορούν, όπως
ανέφερα στην αρχή, ένσφαιρους τριβείς
καιτριβείς μεκωνικούς κυλίνδρους. Οιδιε­
θνείς προδιαγραφές προβλέπουν περίπου
25000 τύπους και μεγέθη τριβέων έτσι
ώστε, μετην επιφύλαξη των ποιοτικών
διαφορών, οιτριβείς πουκατασκευάζουν οι
διάφοροι κατασκευαστές μπορούν ναεναλ­
λαχθούν μεταξύ τους. Μεταξύ αυτών των
τύπων και μεγεθών είναι ορισμένοι οι
οποίοι έχουν μεγάλη ζήτηση. Είναι γνωστοί
ως«bread andbutter »ή«star types » (κύριοι
τύποι). Μπορούν νακατασκευαστούν φθη­
νάσεμεγάλες ποσότητες. Ηευρωπαϊκή
βιομηχανία παραπονέθηκε ότιοανταγωνι­
σμός από τους ιάπωνες κατασκευαστές εί­
χεωςεπίκεντρο αυτούς τους τύπους.
Στην Ιαπωνία υπάρχουν τέσσερις μεγάλοι
κατασκευαστές τριβέων, που αυτοί μόνον
πραγματοποιούν περίπου το90% των πωλή­
σεων τηςιαπωνικής αγοράς καιπερίπου το
95% των εξαγωγών από την Ιαπωνία προς
τηνΚοινότητα. Πρόκειται γιατιςεταιρείες
ΝΤΝ Toyo Bearing Company Limited
(«ΝΤΝ»), Nippon Seiko KK («NSK»), Koyo
Seiko Company Limited («ΚΟΥΟ») καιNachi
Fujikoshi Corporation («NACHI»). Θατις
αναφέρω «οιτέσσερις μεγάλοι». Υπάρχουν
εννέα μικρότερης σημασίας ιάπωνες κατα­
σκευαστές, τα προϊόντα των οποίων
εξάγονται ήεξάγονταν στην Κοινότητα. Οι
τέσσερις μεγάλοι καιαυτοί οιεννέα είναι
710

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
μέλη της «Ενώσεως ιαπωνικών βιομηχα­
νιών κατασκευής τριβέων».
Εντός τηςΚοινότητας, κύριες χώρες κατα­
σκευής τριβέων είναι ηΓαλλία, ηΓερμανία
καιτοΗνωμένο Βασίλειο. Σχετική ποσότη­
τατριβέων κατασκευάζεται επίσης στην
Ιταλία, όπου οιεισαγωγές απότηνΙαπωνία
υπόκεινται σεποσοτικούς περιορισμούς.
Ακόμη φαίνεται ότιηΕπιτροπή έχει επιτρέ­
ψειστην Ιταλία, βάσει του άρθρου 115της
Συνθήκης ΕΟΚ, νααποκλείσει τιςεισαγω­
γέςτριβέων καταγωγής Ιαπωνίας, οιοποίοι
βρίσκονται σεελεύθερη κυκλοφορία στα
κράτη μέλη. Δενυφίσταται στατιστικά ση­
μαντική παραγωγή τριβέων στο Βέλγιο, τη
Δανία, τηνΙρλανδία, τιςΚάτω Χώρες ήτο
Λουξεμβούργο.
Οιεθνικές ενώσεις κατασκευαστών τριβέ­
ωνστη Γαλλία, τηΓερμανία και τοΗνω­
μένο Βασίλειο, τακοινά συμφέροντα των
οποίων είχε υποστηρίξει προγενέστερα μια
«Επιτροπή των ενώσεων των ευρωπαίων
κατασκευαστών τριβέων», συνέστησαν, το
Μάρτιο του 1977, τη«Federation ofEuro­
pean Bearing Manufacturer's Associations»
(FEBMA —Ομοσπονδία ευρωπαϊκών ενώ­
σεων κατασκευαστών τριβέων), τηςοποίας
επετράπη ηπαρέμβαση σεκάθε μίααπότις
υπό κρίση προσφυγές.
Στο σύνολο τηςΚοινότητας υπάρχουν πε­
ρίπου διακόσιοι έωςτριακόσιοι εισαγωγείς
ιαπωνικών τριβέων, αλλά οιεισαγωγές των
προϊόντων των τεσσάρων μεγάλων πραγ­
ματοποιούνται, στο μεγαλύτερο μέρος
τους, από θυγατρικές τους ήαπό εταιρίες
οιοποίες συνδέονται μεαυτούς μεάλλο
τρόπο.
ΗΝΤΝ έχει μίαθυγατρική στη Γαλλία, τη
NTN-Roulements Sidag S.A. (στο εξής «ΝΤΝ
Γαλλίας») καιμίαστη Γερμανία, τηΝΤΝ
Wälzlager (Europa) GmbH («ΝΤΝ Γερμα-νίας»). Στο Ηνωμένο Βασίλειο συμμετέχει
κατά 50% στην εταιρία ΝΤΝ Bearings-GKN
Ltd(«ΝΤΝ— GKN»), ενώ τοάλλο 50% κατέ­
χειμια γνωστή αγγλική εταιρεία, ηGuest,
Keem &Nettlefolds Ltd.
ΗNSK έχει θυγατρικές στηΓαλλία, τηΓερ­
μανία καιτοΗνωμένο Βασίλειο, συγκεκρι­
μένα τιςNSK France S.A. («NSK Γαλλίας»),
NSK Kugellager GmbH («NSK -Γερμανίας»)
καιτηNSK Bearings Europe Ltd(«NSK Ηνω­
μένου Βασιλείου»). ΗNSK Ηνωμένου Βασι­
λείου εισάγει τριβείς κατασκευασμένους
στην Ιαπωνία και συγχρόνως κατασκευά­
ζειηίδια τριβείς στο Peterlee τηςκομητεί­
αςDurham.
ΗΚΟΥΟ επίσης έχει θυγατρικές στηΓαλλία,
τηΓερμανία καιτοΗνωμένο Βασίλειο, συ­
γκεκριμένα, μιαν εταιρία ηοποία ονομάζε­
ται απλώς «Koyo France »,την Deutsche
Koyo Wälzlager Verkaufsgesellschaft mbH
(«Deutsche Koyo») και την Koyo UK Ltd
(«Koyo Ηνωμένου Βασιλείου»).
ΗNACHI έχει μιαθυγατρική στηΓερμανία,
τηNachi (Deutschland) GmbH («Nachi Γερ­
μανίας») καιμίαστοΗνωμένο Βασίλειο, τη
Nachi (UK) Ltd («Nachi Ηνωμένου Βασι­
λείου»). Εντούτοις το67% των εξαγωγών
της NACHI προς την Κοινότητα πραγ­
ματοποιείται μέσω μιας ανεξάρτητης γαλ­
λικής εταιρίας, τηςImport Standard Office
S.A. («ISO»), ηοποία αποτελεί τομόνο
διανομέα τηςNACHI στηΓαλλία.
V—Ταπραγματικά περιστατικά που οδή­
γησαν στις υπόκρίση προσφυγές
Τομέγεθος της διεισδύσεως στην Κοινή
Αγορά των ιαπώνων κατασκευαστών τριβέ­
ωνφαίνεται ότιανησύχησε τηνΕυρωπαϊκή
Βιομηχανία ήδη από το1968. Αυτή ηανη-
711

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
συχία οδήγησε στη λήψη ορισμένων πρω­
τοβουλιών, στις οποίες περιλαμβανόταν
διάβημα προς την Επιτροπή το1968, μετά
τοοποίο ητελευταία συμφώνησε ναθεω­
ρήσει τους τριβείς ως«ευαίσθητο προϊόν»
στις εμπορικές διαπραγματεύσεις μετην
Ιαπωνία.
Εντούτοις, στοπλαίσιο των υπό κρίση υπο­
θέσεων, δεν νομίζω ότιείναι απαραίτητο
ναανατρέξω στην περίοδο πριν από το
Μάιο του 1976, οπότε οιευρωπαίοι κατα­
σκευαστές απηύθυναν στην Επιτροπή ένα
υπόμνημα μετοντίτλο «Εισαγωγές σεχα­
μηλές τιμές από τηνΙαπωνία καιτιςχώρες
του κρατικού εμπορίου —Απειλή για τη
βιομηχανία κατασκευής τριβέων τηςΕΟΚ».
Στο υπόμνημα αυτό αναφερόταν ότιελάχι­
στες αμφιβολίες μπορούσαν ναυπάρχουν
γιατοότιεφαρμοζόταν ντάμπινγκ σεένα
ορισμένο αριθμό περιπτώσεων, αλλά ότι
ήταν σχεδόν αδύνατο ναβρεθούν οιαπα­
ραίτητες αποδείξεις ώστε ναδιατυπωθεί
καταγγελία που ναπληροί τους κανόνες
της GATT. Συνεπώς τουπόμνημα δενζητού­
σεαπό την Επιτροπή νακινήσει διαδικα­
σία αντιντάμπινγκ, αλλά μάλλον ναθέσει
υπό κοινοτική επιτήρηση τιςεισαγωγές και
ναθεσπίσει κοινοτικές ποσοστώσεις για
τους τριβείς που προέρχονταν απότην Ια­
πωνία καιτιςχώρες κρατικού εμπορίου. Η
Επιτροπή αναφέρει ότισυζήτησε τουπό­
μνημα μετακράτη μέλη, αλλά ήταν απρό­
θυμη νααναλάβει δράση, όπως ηεπιβολή
ποσοστώσεων, ηοποία θαμπορούσε να
οδηγήσει σεεπάνοδο τουπροστατευτισμού
στο διεθνές εμπόριο. Έτσι, αρκέστηκε
απλώς στοναπαρακολουθεί τηνκατάστα­
ση.
Παρά τιςαναφερόμενες στο υπόμνημα του
Μαΐου 1976 δυσκολίες, ηΕπιτροπή των
ενώσεων των ευρωπαίων κατασκευαστών
τριβέων υπέβαλε καταγγελία γιααντιντά­
μπινγκ στην Επιτροπή στις 15Οκτωβρίου
1976. Προς στήριξη τηςκαταγγελίας, έγινε
σύγκριση μεταξύ εγχωρίων τιμών καιτι-μών εξαγωγής αναφορικά μεδέκα τύπους
ενσφαίρων τριβέων καιέξιτύπους τριβέων
μεκωνικούς κυλίνδρους. Οιεγχώριες τιμές
βασίζονταν σετιμοκαταλόγους που εξέδω­
σαν τρεις από τους τέσσερις μεγάλους το
1975. Γινόταν δεκτό ότι,στην πρακτική, οι
πωλήσεις στην εσωτερική αγορά προαγ­
ματοποιούνταν σετιμές αρκετά χαμηλότε­
ρες από τιςαναφερόμενες στον τιμοκα­
τάλογο. Έτσι οιπροσφεύγουσες συμπεριέ­
λαβαν στους υπολογισμούς τους έκπτωση
60%, ενώ προσκομίστηκαν στην Επιτροπή
έγγραφα προς απόδειξη αυτού του στοι­
χείου. Οιτιμές εξαγωγής ελήφθησαν από
τιμοκατάλογο του 1975, γιατονοποίο ανα­
φερόταν ότιεκδόθηκε από το«καρτέλ εξα­
γωγέων της ιαπωνικής βιομηχανίας κατα­
σκευής τριβέων». Υποστηριζόταν ότι από
όλα αυτά ταέγγραφα αποδεικνύονταν πε­
ριθώρια ντάμπινγκ κατά μέσο όρο 45%. Επί
πλέον, ηκαταγγελία περιελάμβανε αποδει­
κτικά στοιχεία γιατην ύπαρξη ζημίας, το
ύψος τηςοποίας ανερχόταν, όπως υποστη­
ριζόταν, σε500 εκατομμύρια γερμανικά
μάρκα κατά τηδιάρκεια τηςπεριόδου από
το1970 έως ταμέσα του 1976. Οιπρο­
σφεύγουσες, καιιδιαίτερα ηNSK, αμφισβή­
τησαν ενώπιον τουΔικαστηρίου τηνακρί­
βεια των πληροφοριών που αναφέρονταν
στην καταγγελία. ΗΕπιτροπή εντούτοις
ανέφερε στοΔικαστήριο (πράγμα τοοποίο
δέχτηκαν οιπροσφεύγουσες) ότιδεν χρη­
σιμοποίησε κανένα από αυτά ταστοιχεία
είτε για την προσωρινή διαπίστωση του
ντάμπινγκ καιτης συνακόλουθης ζημίας,
ούτε γιατηνοριστική διαπίστωσή του.
Όπως όριζε τοάρθρο 6,παράγραφος 2,πε­
ρίπτωση b,του κανονισμού 459/68, ηΕπι­
τροπή προώθησε τηνκαταγγελία στα κρά­
τημέλη. Αυτά γνωστοποίησαν τιςαπόψεις
τους στην Επιτροπή στις 5Νοεμβρίου 1976.
Ηαπόφαση ενάρξεως επίσημης έρευνας
αντιντάμπινγκ ελήφθη στις 9Νοεμβρίου
1976 καικοινοποιήθηκε στην πρεσβεία της
Ιαπωνίας στην Κοινότητα. Στις 13Νοεμ­
βρίου 1976, δημοσιεύτηκε στην Επίσημη
Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
ανακοίνωση περί τηςενάρξεως τηςδιαδι-
712

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
κασίας, σύμφωνα μετους ορισμούς τουάρ­
θρου 10,παράγραφος 2,του κανονισμού
459/68, ηοποία έταξε προθεσμία 30ημερών,
εντός της οποίας ταενδιαφερόμενα μέρη
θαέπρεπε «να ανακοινώσουν γραπτώς τις
απόψεις τους» καιανέφερε ότιηΕπιτροπή
θαπροέβαινε σεακρόαση των αμέσως εν­
διαφερομένων που θατοζητούσαν καιοι
οποίοι θαμπορούσαν «να αποδείξουν ότι
έχουν αρκούντως συμφέρον ώστε νατους
παρασχεθεί ηδυνατότητα νααναπτύξουν
εκτενέστερα τιςαπόψεις τους».
Ασφαλώς, ηΕπιτροπή είχε επίσης την
υποχρέωση, βάσει του άρθρου 10,παρά­
γραφος 2,ναειδοποιήσει «τους εξαγωγείς
καιεισαγωγείς οιοποίοι ήταν γνωστό ότι
ενδιαφέρονταν» σχετικά μετηνέναρξη της
έρευνας αντιντάμπινγκ. Έτσι εστάλησαν
στους τέσσερις μεγάλους έγγραφα με
ημερομηνία 10Νοεμβρίου 1976, καθώς και
σεορισμένο αριθμό εισαγωγέων, συμπερι­
λαμβανομένων των ευρωπαϊκών θυγατρι­
κών των τεσσάρων μεγάλων και της ISO.
Γιακάποιο ανεξήγητο λόγο, τοαπευθυνό­
μενο προς τηNSK Γαλλίας έγγραφο εστάλη
σεημερομηνία μεταγενέστερη των άλλων.
Σεκάθε ένα από ταέγγραφα προστίθετο
αντίγραφο της ανακοινώσεως που επρό­
κειτο ναδημοσιευτεί στην Επίσημη Εφημε­
ρίδα και ερωτηματολόγιο, τοοποίο ο
αποδέκτης καλείτο νασυμπληρώσει γιανα
προβάλει αυτό τοοποίο ηίδια ηΕπιτροπή
ονόμασε «υπεράσπισή» του. Τα ερωτη­
ματολόγια ήταν της συνήθως χρησιμο­
ποιούμενης μορφής γιατιςέρευνες αντι­
ντάμπινγκ της ΕΟΚ και μεαυτά ζητούντο
λεπτομέρειες, μεταξύ άλλων, σχετικά μετι­
μέςκαιπωληθείσες ποσότητες. Ζητείτο ιδι­
αίτερα από τους εξαγωγείς νασυμπερι­
λάβουν στα δικαιολογητικά αποδεικτικά
στοιχεία αντίγραφα όλων των τιμολογίων
ταοποία εξέδωσαν γιατιςπωλήσεις της
περιόδου Ιανουαρίου —Ιουνίου 1976, τόσο
γιατηνεσωτερική αγορά τηςΙαπωνίας και
γιατιςεξαγωγές στην Κοινότητα, δεκαέξι
τύπων τριβέων, επιλεγέντων από τους κα­
ταγγέλλοντες. Στα έγγραφα που τους είχαν
αποσταλεί προστίθενταν ταεξής:«Προς ταχεία καιδίκαιη λύση ίσως ναεπι­
θυμείτε νααναπτύξετε προφορικά τιςαπό­
ψεις σας σεεκπροσώπους της Επιτροπής
και, πιθανώς, νασυναντήσετε ευρωπαίους
κατασκευαστές, ώστε νακαταστεί δυνατή
ηαντιπαράθεση απόψεων. Για τοσκοπό
αυτό, ηΕπιτροπή προτείνει ναγίνει μιασυ­
νάντηση στις 18Ιανουαρίου 1977. Παρακα­
λείσθε ναμας επιβεβαιώσετε, δι'επιστρο­
φής του ταχυδρομείου, εάν θεωρείτε αυτή
τηνημερομηνία κατάλληλη. Μην παραβλέ­
ψετε εντούτοις ότιοιγραπτές παρατηρή­
σεις σας πρέπει ναυποβληθούν εντός της
προθεσμίας των 30ημερών πουκαθορίζεται
στην ανακοίνωση.»
Μερικοί από τους αποδέκτες των εγγράφων
ζήτησαν καιπέτυχαν παράταση της προθε­
σμίας για νααπαντήσουν στα ερωτημα­
τολόγια. ΗΕπιτροπή έλαβε τιςπρώτες απα­
ντήσεις των τεσσάρων μεγάλων μεέγγρα­
φατης 17ης και 18ης Δεκεμβρίου 1976. Στη
συνέχεια ηαλληλογραφία μεταξύ τους και
της Επιτροπής συνεχίστηκε και μάλιστα
κατά τηδιάρκεια τηςέρευνας.
Μία συνάντηση μεταξύ των «αμέσως εν­
διαφερομένων μερών» πραγματοποιήθηκε
στις 18και 19Ιανουαρίου 1977 στις Βρυ­
ξέλλες. Αυτό ήταν, όπως φαίνεται, μάλλον
«συνάντηση αντιπαράθεσης» όπως ηανα­
φερόμενη στο άρθρο 6,παράγραφος gτου
κώδικα αντιντάμπινγκ και στο άρθρο 10,
παράγραφος 6,περίπτωση bτου κανονι­
σμού 459/68, ηοποία παρέσχε τηδυνατότη­
τααναπτύξεως των «αντιθέτων απόψεων»
από τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής
βιομηχανίας, αφενός, και τους εκπροσώ­
πους των εξαγωγέων και εισαγωγέων των
ιαπωνικών τριβέων, αφετέρου, παρά ακρό­
αση όπως ηαναφερόμενη στοάρθρο 10,πα­
ράγραφος 6,περίπτωση aτου κανονισμού.
Στη συνάντηση παρέστησαν επίσης υπάλ­
ληλοι τηςΙαπωνικής Κυβερνήσεως. Φαίνε­
ταιβέβαιο ότιελάχιστη πρόοδος σημειώ­
θηκε στησυνάντηση, κυρίως διότι οιιάπω­
νες εξαγωγείς ήταν απρόθυμοι νασυζη-
713

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
τήσουν πληροφορίες εμπιστευτικής φύσεως
παρουσία των ανταγωνιστών τους. Εντού­
τοις, ανέφεραν ότιηέκπτωση σεσχέση με
τους τιμοκαταλόγους εγχωρίων τιμών ήταν
70έως 80% αντί 60%, ποσοστό στο οποίο
βασίζονταν οιυπολογισμοί των καταγγελ­
λόντων. Πολλά επιχειρήματα που προβλή­
θηκαν για λογαριασμό τους συνίσταντο
στην αμφισβήτηση των αποδεικτικών στοι­
χείων περί τηςζημίας την οποία επικαλέ­
στηκαν οικαταγγέλλοντες. Επί τουζητή­
ματος αυτού ηένωση ιαπωνικών βιομηχα­
νιών κατασκευής τριβέων υπέβαλε γραπτό
υπόμνημα. Ήταν επίσης βέβαιο ότι,ανκαι
κλήθηκαν προς τούτο, οιιάπωνες εξαγω­
γείς ήταν απρόθυμοι νασυζητήσουν τηδυ­
νατότητα αυξήσεως των τιμών εξαγωγής
τους ήαναλήψεως υποχρεώσεως. Τότε η
Επιτροπή τους προειδοποίησε ότιμπορούσε
ναληφθεί προσωρινή απόφαση στοάμεσο
μέλλον καιτους ζήτησε ναδώσουν ορισμέ­
νες πρόσθετες πληροφορίες τοαργότερο
έως τις25Ιανουαρίου. Μερικές τουλάχι­
στον από αυτές τιςπληροφορίες δόθηκαν
στην Επιτροπή στις 26Ιανουαρίου 1977 ή
περίπου τηνημερομηνία αυτή.
Στις 28Ιανουαρίου 1977 συνεδρίασε ησυμ­
βουλευτική επιτροπή· στη συνεδρίαση αυ­
τήοιεκπρόσωποι πολλών κρατών μελών
ζήτησαν ναεπιβληθούν αμέσως προσω­
ρινοί δασμοί αντιντάμπινγκ. Αυτό σήμαινε
ότι, δυνάμει του άρθρου 15,παράγραφος 1,
περίπτωση c,τουκανονισμού 459/68, ηΕπι­
τροπή έπρεπε νααποφασίσει εντός τοπολύ
πέντε εργασίμων ημερών εάν έπρεπε ναλά­
βειτομέτρο αυτό.
Τελικά, ηΕπιτροπή έκρινε ότιείχαν προκύ­
ψει επαρκείς αποδείξεις γιατην ύπαρξη
του ντάμπινγκ και της ζημίας από την
προκαταρκτική τηςεξέταση καιότιηάμε­
σηπαρέμβαση ήταν απαραίτητη για το
συμφέρον τηςΚοινότητας. Έτσι, στις 4Φε­
βρουαρίου 1977, ηΕπιτροπή εξέδωσε τον
κανονισμό 261/77, οοποίος άρχισε ναισχύ­
ειαπό την ημέρα της δημοσιεύσεως του
στην Επίσημη Εφημερίδα, την 5ηΦεβρουα-ρίου 1977. Μετονκανονισμό αυτό επιβλή­
θηκε προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ
20% στους ένσφαιρους τριβείς, στους τρι­
βείς μεκωνικούς κυλίνδρους καισταεξαρ­
τήματά τους, καταγωγής Ιαπωνίας. Προφα­
νώς ηΕπιτροπή θεώρησε ότιήταν αδύνατο
για πρακτικούς λόγους νακατονομάσει
όλους τους προμηθευτές, γι'αυτό καιδεν
τοέπραξε μετονκανονισμό (βλ. άρθρο 20,
παράγραφος 2,του κανονισμού 459/68).
Εντούτοις, γιαταπροϊόντα τηςNACHI και
τηςΚΟΥΟ επιβλήθηκε χαμηλότερος δασμός
συντελεστή 10%. ΗΕπιτροπή επεξήγησε
στοΔικαστήριο ότιαυτή ηευνοϊκότερη με­
ταχείριση οφειλόταν στο γεγονός ότι, από
τηνπροκαταρκτική εξέταση, είχε φανεί ότι
τοπεριθώριο του ντάμπινγκ ήταν χαμηλό­
τερο στην περίπτωσή τους. Αργότερα
αποκαλύφθηκε ότιοσυντελεστής του δα­
σμού θαέπρεπε ναείναι οίδιος γιατα
προϊόντα και των τεσσάρων μεγάλων. Ο
κανονισμός εξαρτούσε τηθέση σεελεύθε­
ρηκυκλοφορία εντός τηςΚοινότητας των
προϊόντων, στα οποία επιβαλλόταν οδα­
σμός, από τηνκατάθεση εγγυήσεως καλύ­
πτουσας τοποσό του δασμού. (Σεγενικές
γραμμές ηεγγύηση έλαβε τημορφή τραπε­
ζικής εγγυήσεως.) Σύμφωνα μετοάρθρο 15,
παράγραφος 2,του κανονισμού 459/68, ο
προσωρινός δασμός είχε εφαρμογή γιαχρο­
νικό διάστημα ανώτατης διάρκειας τριών
μηνών.
Μετά τηνέκδοση τουκανονισμού 261/77, η
Επιτροπή συνέχισε τηνέρευνά της. Ηέρευ­
νααυτή περιελάμβανε συχνές συναντήσεις
στις Βρυξέλλες, συμπεριλαμβανομένων και
συναντήσεων μεεκπροσώπους τηςΙαπωνι­
κής Κυβερνήσεως καιυπαλλήλους τηςια­
πωνικής πρεσβείας, καθώς καιεπιτόπιους
ελέγχους. Οιεπιτόπιοι έλεγχοι στις εγκα­
ταστάσεις των θυγατρικών των τεσσάρων
μεγάλων στη Γαλλία, τηΓερμανία καιτο
Ηνωμένο Βασίλειο (συμπεριλαμβανομένης
της ΝΤΝ— GKN) πραγματοποιήθηκαν το
Φεβρουάριο καιτοΜάρτιο του 1977. Μετά
από αυτούς, ακολούθησαν, τονΑπρίλιο του
1977, έλεγχοι στις εγκαταστάσεις καθενός
από τους τέσσερις μεγάλους στην Ιαπωνία.
714

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΤονΑπρίλιο πραγματοποιήθηκε επίσης επι­
τόπιος έλεγχος στις εγκαταστάσεις της
ISO. Οιδιάφοροι αυτοί έλεγχοι πραγμα­
τοποιήθηκαν από ειδικούς της Επιτροπής
και ορισμένων από τακράτη μέλη επίθε­
μάτων αντιντάμπινγκ, επικουρούμενους,
στην περίπτωση τηςμεταβάσεως στην Ια­
πωνία, από έναλογιστή τηςΕπιτροπής και
έναν οικονομολόγο αποσπασμένο στην
αντιπροσωπεία της Επιτροπής στο Τόκυο.
Όλες αυτές οισυναντήσεις καιεπισκέψεις
δημιουργούν την εντύπωση έρευνας διε­
ξαγομένης μεμεγάλη επιμέλεια. Οιπρο­
σπάθειες ορισμένων από τιςπροσφεύγου­
σεςνακλονίσουν αυτή την εντύπωση, κα­
τάτηγνώμη μου, έχουν αποτύχει. Ούτε θα
επιχειρήσω νασυνοψίσω τηφύση των
αποδεικτικών στοιχείων που συνέλεξε η
Επιτροπή κατά τηδιάρκεια της έρευνας.
Ενώπιον του Δικαστηρίου έγινε λόγος για
τιμολόγια, τιμοκαταλόγους συνταχθέντες
από ηλεκτρονικούς υπολογιστές, λεπτομέ­
ρειες όσον αφορά τοκόστος, λογιστικούς
ελέγχους, καιούτω καθεξής. Έγινε επίσης
λόγος γιατοότιαπό την έρευνα αυτή δη­
μιουργήθηκαν 135φάκελοι σχετικοί μεαυ­
τότοθέμα.
Ηανώτατης διάρκειας τριών μηνών πε­
ρίοδος, που καθορίστηκε μετονκανονισμό
261/77 γιατην εφαρμογή του προσωρινού
δασμού, έληγε στις 5Μαΐου 1977. Ήταν σα­
φέςότιη«εξέταση τουζητήματος» δενθα
είχε συμπληρωθεί μέχρι τότε. Έτσι, στις 3
Μαΐου 1977, σύμφωνα μετοάρθρο 16,πα­
ράγραφος 2,τουκανονισμού 459/68, τοΣυμ­
βούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΟΚ)
944/77, μετονοποίο παρατάθηκε οπροσω­
ρινός δασμός γιατρεις ακόμη μήνες, δηλα­
δήμέχρι τις5Αυγούστου 1977. Προϋπόθε­
σητης ασκήσεως αυτής της εξουσίας,
ήταν ότιθα«τοζητούσαν οιεξαγωγείς και
οιεισαγωγείς». Αναφέρθηκε-κατά την επ'
ακροατηρίου συζήτηση ότιζητήθηκε του­
λάχιστον από τους τέσσερις μεγάλους και
τιςθυγατρικές τους στην Ευρώπη.
ΤοΜάιο καιτονΙούνιο του 1977 ηΕπιτροπή
προέβη σευπολογισμούς που είχαν σκοπόνατηςπαράσχουν τηδυνατότητα ναδιαπι­
στώσει οριστικά εάν υπήρξε ντάμπινγκ ή
όχικαι, εάν υπήρξε, ποιο ήταν τοπεριθώ­
ριότου. Ένα απότακυριότερα ζητήματα σ'
αυτές τις υποθέσεις προκύπτει από το
γεγονός ότιηΕπιτροπή δεν θεώρησε ότι
ήταν υποχρεωμένη νααποκαλύψει αυτούς
τους υπολογισμούς, ήο,τιδήποτε άλλο σχε­
τικά μεαυτούς, σεοποιονδήποτε. Και
όντως δεντους αποκάλυψε.
Σ'αυτό τοσημείο πρέπει ναπωκάτι σχετι­
κάμετηχρησιμοποιηθείσα από την Επι­
τροπή μέθοδο γιατονυπολογισμό των πε­
ριθωρίων ντάμπινγκ, τόσο γιατιςπροσωρι­
νέςδιαπιστώσεις της, στις οποίες βασίστη­
κεοκανονισμός 261/77, όσοκαιτιςοριστι­
κέςτηςδιαπιστώσεις.
Πρώτον, καθώς επωλείτο στην Κοινότητα
πολύ μεγάλος αριθμός διαφορετικών τύπων
τριβέων ιαπωνικής καταγωγής (περίπου
3500), ήταν αδύνατο πρακτικώς ναυπο­
λογιστούν ταπεριθώρια ντάμπινγκ για
όλους τους τύπους. Έτσι οιυπολογισμοί
έγιναν γιααντιπροσωπευτικούς τύπους. Οι
εξετασθέντες, κατά την προκαταρκτική
εξέταση, αντιπροσωπευτικοί τύποι ήταν οι
δεκαέξι τύποι τους οποίους είχαν επιλέξει
αρχικά οικαταγγέλλοντες. Ευρύτερος
αριθμός δειγμάτων, οοποίος αποτέλεσε τη
βάση για την οριστική διαπίστωση του
ντάμπινγκ, επελέγη κατά τηδιάρκεια των
επιτόπιων ελέγχων των θυγατρικών των
τεσσάρων μεγάλων στην Ευρώπη. Αυτά τα
δείγματα διέφεραν ανάλογα μετηνεταιρία
καιμεταξύ των κρατών μελών.
Δεύτερον, οιτιμές που έλαβε υπόψη ηΕπι­
τροπή για τους υπολογισμούς της, τόσο
στην περίπτωση των τιμών εξαγωγής, όσο
και στην περίπτωση των εγχωρίων τιμών,
ήταν σταθμισμένες μέσες τιμές, μεάλλα
λόγια επρόκειτο για μέσους όρους, οι
οποίοι υπολογίζονταν γιακάθε προϊόν δι-
715

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
αιρώντας τοσυνολικό (χρηματικό) ποσό
που προέκυπτε από τιςπωλήσεις διάτων
πωληθέντων μονάδων του προϊόντος. Αυτή
ημέθοδος επελέγη διότι υπήρχαν σημαντι­
κέςδιαφορές τιμών μεταξύ των μεμονωμέ­
νων πωλήσεων, ακόμα καιαναφορικά μετο
ίδιο προϊόν από τονίδιο προμηθευτή.
Τρίτον, λόγω του«συνδέσμου» μεταξύ των
τεσσάρων μεγάλων καιτων ευρωπαίων ει­
σαγωγέων των περισσοτέρων από ταπροϊό­
ντα τους, ηΕπιτροπή χρησιμοποίησε τη
μέθοδο τηςανακατασκευής τωντιμών εξα­
γωγής που προβλέπονταν στο άρθρο 3,πα­
ράγραφος 3,του κανονισμού 459/68, δηλα­
δήβασίστηκε στις τιμές στις οποίες τα
αγαθά αυτά μεταπωλούντο αρχικά σεανε­
ξάρτητους αγοραστές εντός της Κοινότη­
τας. ΤοότιηΕπιτροπή χρησιμοποιούσε αυ­
τήτημέθοδο αναφερόταν στο προοίμιο του
κανονισμού 261/77 καιαυτό επιβεβαιώθηκε
στις θυγατρικές των τεσσάρων μεγάλων
στην Ευρώπη όταν διεξήχθησαν οιεπιτό­
πιοι έλεγχοι στις εγκαταστάσεις τους και
τους ζητήθηκαν στοιχεία γιατοκόστος και
τακέρδη τους. Εντούτοις ηΕπιτροπή, θεω­
ρώντας ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να
αποκαλύψει τους υπολογισμούς της, κρά­
τησε μυστικό τον τρόπο μετον οποίο χρη­
σιμοποίησε ταστοιχεία που τηςπαρέσχαν.
Αυτό οδήγησε σειδιαίτερη διαμαρτυρία
της NSK κατά την επ'ακροατηρίου διαδι­
κασία διότι, στουπόμνημα ανταπαντήσεως
τηςστην υπόθεση 117/77, ηΕπιτροπή απο­
κάλυψε τιςεκατοστιαίες μειώσεις πουείχε
κάνει γιατοκόστος στις τιμές μεταπωλή­
σεως καθεμιάς απότιςθυγατρικές τηςNSK.
Ελέχθη γιαλογαριασμό της NSK ότιαυτά
ταεκατοστιαία ποσοστά μειώσεως δενεί­
ναιδυνατόν ναείχαν υπολογιστεί σωστά.
Τέταρτον, ησύγκριση μεταξύ των τιμών
εξαγωγής καιτων εγχωρίων τιμών έγινε, σε
γενικές γραμμές, στο στάδιο «εκ του ερ-γοστάσιου», για τιςπωλήσεις που πραγ­
ματοποιήθηκαν τοπρώτο εξάμηνο του 1976,
τοοποίο αναφερόταν ως«βασική χρονική
περίοδος». (Πρόκειται, όπως ενθυμείται το
Δικαστήριο, περί της περιόδου για την
οποία είχαν ζητηθεί τιμολόγια μεταέγγρα­
φατης Επιτροπής της 10ης Νοεμβρίου
1976). ΗΕπιτροπή θεώρησε ότι αυτή η
μέθοδος ήταν σύμφωνη προς τιςεπιταγές
του άρθρου 3,παράγραφος 4,του κανονι­
σμού 459/68. Εντούτοις, μετους υπολογι­
σμούς που έκανε τοΜάιο και τονΙούνιο
του 1977, ηΕπιτροπή, όπως αποκάλυψε στα
υπομνήματα ανταπαντήσεως στις υποθέ­
σεις 119/77 και 120/77, προσάρμοσε τιςεγ­
χώριες τιμές στα επίπεδα του Ιανουαρίου
1977. Ολόγος γι'αυτή την προσαρμογή
ήταν, όπως εξήγησε ηΕπιτροπή, για να
εξασφαλιστεί ότικάθε δασμός που θαεπι­
βαλλόταν θαεξαρτιόταν από τοπλέον πρό­
σφατα διαπιστωμένο περιθώριο ντάμπινγκ
καιόχιαπό περιθώριο τοοποίο ανήκε ήδη
στο παρελθόν. Κανείς από τους ενδιαφερό­
μενους εξαγωγείς ήεισαγωγείς δεν ειδο­
ποιήθηκε γιατην πρόθεση της Επιτροπής
ναπραγματοποιήσει μια τέτοια προσαρ­
μογή, στο δεΔικαστήριο δόθηκε μόνο μια
εξαιρετικά αόριστη ένδειξη γιατααποτε­
λέσματα αυτής τηςπροσαρμογής. Φαίνεται
ότιδενέγινε αντίστοιχη προσαρμογή στις
τιμές εξαγωγής. Τοζήτημα ανθαέπρεπε να
γίνει μια τέτοια προσαρμογή αποτέλεσε
αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ τηςNSK και
τηςΕπιτροπής ενώπιον τουΔικαστηρίου.
ΗΕπιτροπή αποκάλυψε επίσης σ'αυτά τα
υπομνήματα ανταπαντήσεως ότιπροέβη σε
περαιτέρω προσαρμογή προς τιςεγχώριες
τιμές μετους υπολογισμούς που έκανε τον
Μάιο και τονΙούνιο, ήτοι στην προσθήκη
ποσού τοοποίο αντιπροσώπευε πλασματι­
κόκέρδος 8%. (Σε περιορισμένο αριθμό
υποθέσεων ελήφθη υπόψη, γιατηνανακα­
τασκευή τωντιμών εξαγωγής, έναπλασμα­
τικό κέρδος, ποτέ όμως γιατην ανακατα­
σκευή τόσο των τιμών εξαγωγής, όσο και
των αντίστοιχων εγχωρίων τιμών). ΗΕπι­
τροπή υποστήριξε ότιαυτό ήταν δικαιο­
λογημένο διότι, από δημοσιεύματα του
716

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
τύπου καιλογιστικούς ελέγχους των ιαπώ­
νων κατασκευαστών, προέκυπτε ότιαυτοί
πωλούσαν συνεχώς μεζημία. ΗΕπιτροπή
έκρινε ότιοισυνεχείς πωλήσεις μεζημία
δενμπορούσαν ναθεωρηθούν ότιγίνονταν
«κατά τησυνήθη πορεία του εμπορίου»,
υπότηνέννοια τουάρθρου VI,παράγραφος
1,τηςGATT, τοάρθρο 2,παράγραφος δ,του
κώδικα αντιντάμπινγκ καιτοάρθρο 3,πα­
ράγραφος 1,περίπτωση α,τουκανονισμού
459/68. Έτσι ηΕπιτροπή κατέληξε στο συ­
μπέρασμα ότιείχε τοδικαίωμα νααγνοή­
σειτιςισχύουσες τιμές στην εσωτερική
αγορά και ναπροβεί σεαυτό που απο­
καλούσε «έλεγχο τουκόστους παραγωγής»
βάσει του άρθρου 3,παράγραφος 2,του
κανονισμού. Αλλά καθώς ένας τέτοιος
έλεγχος θαήταν αδύνατο ναγίνει εγκαί­
ρως, βάσει των πληροφοριών που ηΕπι­
τροπή μπορούσε νασυλλέξει, αποφάσισε
ναυποθέσει ότιοιεγχώριες τιμές κάλυ­
πταν τοκόστος παραγωγής καιπρόσθεσε σ'
αυτό το8%.ΗΕπιτροπή ανέφερε ότιηυπό­
θεση ότιοιεγχώριες τιμές κάλυπταν τοκό­
στος παραγωγής ευνοούσε τους ιάπωνες
κατασκευαστές. Οσυντελεστής 8%υπολο­
γίστηκε σεσχέση μετακέρδη που πραγ­
ματοποιούσαν ορισμένες ιαπωνικές βιομη­
χανίες, τιςοποίες ηΕπιτροπή θεώρησε ότι
«ανήκουν στην ίδια γενική κατηγορία με
τηβιομηχανία κατασκευής τριβέων», δηλα­
δήτης κατασκευής ελατηρίων, αλύσεων
και μεταφορέων, καθώς και μεταφορέων
ξεχωριστά. Θα ασχοληθώ αργότερα, στις
προτάσεις μου, μετοζήτημα ανείναι βάσι­
μακατά νόμο ταεπιχειρήματα της Επι­
τροπής προς στήριξη τηςερμηνείας τηςτου
άρθρου VIτης GATT, του άρθρου 2,παρά­
γραφος δ,του κώδικα αντιντάμπινγκ και
του άρθρου 3,παράγραφος 2του κανονι­
σμού 459/68. Προς τοπαρόν, αρκεί ναση­
μειώσω ότι,ανκαιζητήθηκαν από τους ιά­
πωνες εξαγωγείς πληροφορίες σχετικά με
τακέρδη καιτιςζημίες τους, ηΕπιτροπή
δεντους είπε ποτέ ότιεπρόκειτο ναπροσθέ­
σεικάποιο πλασματικό κέρδος, όπως τοσυ­
γκεκριμένο 8%στις σταθμισμένες μέσες τι­
μέςτους, είτε στην εσωτερική τους αγορά,
είτε στις κοινοτικές αγορές. Ούτε συζητή­
θηκε μεαυτούς τοσυγκρίσιμο των επιλε­
γεισών από τηνΕπιτροπή βιομηχανιών γιατον υπολογισμό αυτού του πλασματικού
ποσού.
Τώρα επανέρχομαι στοιστορικό.
ΤοΜάιο καιτονΙούνιο του 1977 διεξήχθη­
σαν επίσης συζητήσεις σχετικά μετηδυ­
νατότητα των ιαπώνων εξαγωγέων ναανα­
λάβουν την υποχρέωση νααναθεωρήσουν
τιςτιμές τους. Οιπαρατηρήσεις που υπέ­
βαλε στο Δικαστήριο ηΕπιτροπή άφηναν
ναεννοηθεί ότιοιεξαγωγείς ήταν αξιόμε­
μπτοι διότι δενήθελαν νασυζητήσουν αυ­
τήτηδυνατότητα μέχρις ένα τόσο προχω­
ρημένο στάδιο τηςέρευνας, αλλά τοάρθρο
14,παράγραφος 2,περίπτωση c,τουκανονι­
σμού 459/68 αποκλείει σαφώς τηδυνατότη­
ταναέχει αυτό τογεγονός επιζήμιες συνέ­
πειες γι'αυτούς. Στις συζητήσεις συμμε­
τείχαν, αφενός, ηΕπιτροπή και, αφετέρου,
οιτέσσερις μεγάλοι καιοιθυγατρικές τους,
μαζί μεεκπροσώπους της Ιαπωνικής Κυ­
βερνήσεως καιτηςενώσεως τωνιαπωνικών
βιομηχανιών κατασκευής τριβέων. Μετην
ένωση συζητήθηκε ηδυνατότητα αναλήψε­
ωςυποχρεώσεων εκμέρους των λιγότερο
σημαντικών ιαπώνων εξαγωγέων.
Φαίνεται ότικατά τηδιάρκεια αυτών των
συζητήσεων μερικοί τουλάχιστον απότους
τέσσερις μεγάλους πληροφορήθηκαν σεγε­
νικές γραμμές από τους υπαλλήλους της
Επιτροπής γιαταπεριθώρια ντάμπινγκ που
είχαν υπολογιστεί γιατιςεξαγωγές τους.
Έτσι ελέχθη ενώπιον τουΔικαστηρίου για
λογαριασμό της NSK ότι, σεμια συνάντη­
ση,στις 25Μαΐου 1977, μεεκπροσώπους
της NSK, υπάλληλοι της Επιτροπής ανέφε­
ραν ότιτοπεριθώριο ντάμπινγκ τοοποίο
διαπίστωσαν σχετικά μετιςεξαγωγές της
NSK προς τηνΚοινότητα κυμαινόταν μετα­
ξύμηδέν και30%, ανάλογα μετοντύπο, με
μέσο όρο περί το15έως 16%. Οδικηγόρος
της ΚΟΥΟ δήλωσε στο Δικαστήριο ότι, σε
συνάντηση στην οποία παρέστη, ένας
υπάλληλος της Επιτροπής είχε πειότιτο
διαπιστωθέν περιθώριο ντάμπινγκ στην πε-
717

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ρίπτωση της ΚΟΥΟ ήταν 12,24%. Εξάλλου,
φαίνεταν ότισεκανένα από τους τέσσερις
μεγάλους δενδόθηκαν λεπτομέρειες γιατα
περιθώρια ντάμπινγκ που διαπιστώθηκαν
στα προϊόντα του, ξεχωριστά για κάθε
τύπο. Ούτε αποκάλυψε ηΕπιτροπή τον
τρόπο μετον οποίο είχαν υπολογιστεί τα
περιθώρια.
Αποτέλεσε αντικείμενο διαφωνίας ενώπιον
τουΔικαστηρίου, μεταξύ της NSK καιτης
Επιτροπής, τοανοιδηλώσεις, τιςοποίες
έκαναν οιυπάλληλοι της Επιτροπής κατά
τηδιάρκεια των συζητήσεων, ήταν ικανές
ναπείσουν τους εξαγωγείς ότι, εάνπροέ­
βαιναν στην ανάληψη αποδεκτών από την
Επιτροπή υποχρεώσεων, δεν θαεπιβαλλό­
ταν κανένας δασμός στα προϊόντα τους.
Κατά τηγνώμη μου, τοζήτημα αυτό μπορεί
νααφεθεί κατά μέρος διότι, ό, τι καιανεί­
χελεχθεί, οιεξαγωγείς δενμπορούσαν να
πιστεύσουν εύλογα ότιοιενλόγω υπάλ­
ληλοι ήταν σεθέση ναδεσμεύσουν την
ίδια τηνΕπιτροπή, γιαναμην αναφέρω και
τοΣυμβούλιο.
Αυτές οισυζητήσεις κατέληξαν στην υπο­
γραφή από τους τέσσερις μεγάλους εγ­
γράφου συμφωνίας αναλήψεως υποχρεώ­
σεων στις 20Ιουνίου 1977.
Για λογαριασμό των λιγότερο σημαντικών
Ιαπώνων εξαγωγέων, ηένωση των ιαπωνι­
κών βιομηχανιών κατασκευής τριβέων πλη­
ροφόρησε την Επιτροπή μετηλέτυπο της
1ης Ιουλίου 1977, ότιήταν πρόθυμοι να
προβούν σεανάληψη υποχρεώσεων, ηφύση
των οποίων είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ
της Ενώσεως και των υπαλλήλων τηςΕπι­
τροπής. Πράγματι οιεννέα λιγότερο σημα­
ντικοί εξαγωγείς προέβησαν στην ανάληψη
τωνσχετικών υποχρεώσεων, ηδεσυμφωνία
έφερε τηνημερομηνία 7Ιουλίου 1977. Οκτώ
από τιςσυμφωνίες αυτές εστάλησαν στην
Επιτροπή μεέγγραφο υπό ημερομηνία 8
Ιουλίου 1977 και ηένατη μεέγγραφο υπόημερομηνία 28Ιουλίου 1977. Αγνοώ το
ακριβές κείμενό τους.
Εντούτοις έχουμε αντίγραφα των συμφω­
νιών αναλήψεως υποχρεώσεων των τεσσά­
ρων μεγάλων. Κάθε μία από αυτές αναφέ­
ρειρητά ότισυνάπτεται «για λογαριασμό
τηςπροαναφερθείσας εταιρείας, των θυγα­
τρικών τηςκαι των ανηκουσών στον ίδιο
όμιλο». Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά
μεταξύ τους, ανκαιησυμφωνία τηςNACHI
διαφέρει, από ορισμένες απόψεις, από τις
άλλες, καθόσον αναφέρεται στις εξαγωγές
προς τηΓαλλία, πιθανώς σεαναγνώριση
τηςανεξαρτησίας τηςISO. Σεγενικές γραμ­
μέςοιυποχρεώσεις που αναλάμβανε κάθε
ένας από τους τέσσερις μεγάλους (και οι
θυγατρικές τουκαιοιανήκουσες στον ίδιο
όμιλο) ήταν οιεξής:
1)Λαμβάνοντας ωςσημείο αναφοράς τις
τιμές του του Ιανουαρίου 1977, νατις
αυξήσει σεδύοστάδια, τοπρώτο απότα
οποία άρχιζε στις 5Φεβρουαρίου 1977
και έπρεπε ναπερατωθεί έωςτις30Ιου­
νίου 1977, τοδεάλλο άρχιζε τοαργό­
τερο την 1ηΙουλίου 1977 και έπρεπε να
περατωθεί μέχρι τις31Δεκεμβρίου 1977·
ηαύξηση έπρεπε ναείναι 10% σεκάθε
στάδιο.
2)Νααυξάνει τιςτιμές τουτοντελευταίο
μήνα κάθε εξαμήνου «κατά τοποσό της
εκατοστιαίας διαφοράς τουδείκτου τι­
μών παραγωγής για ταμεταποιημένα
προϊόντα —τομέας μηχανημάτων γενι­
κής χρήσεως και οργάνων ακριβείας, ο
οποίος καθορίζεται από την Τράπεζα
τηςΙαπωνίας», ενώ ηπρώτη σχετική αύ­
ξηση, ηοποία αντιπροσώπευε τηνεκα­
τοστιαία διαφορά μεταξύ Ιουνίου 1977
και Δεκεμβρίου 1977, έπρεπε ναπρα­
γματοποιηθεί μέχρι τοτέλος τουΙουνίου
1978.
3)Βάσει τηςρήτρας υπ'αριθμό 5καθεμιάς
από αυτές τιςσυμφωνίες (εκτός απότην
718

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
περίπτωση τηςNACHI, όπου ηρήτρα αυ­
τήφέρει τοναριθμό 6),ναλάβει μέτρα
ώστε ναεξασφαλιστεί «παρόμοια εξέλι­
ξητιμών» γιατους τριβείς «καταγωγής
άλλης εκτός Ιαπωνίας».
4)Ναπαρέχει στην Επιτροπή, σεκαθορι­
σμένα χρονικά διαστήματα, λεπτομε­
ρείς πληροφορίες σχετικά μετιςτιμές
του γιατους 100σημαντικότερους τύ­
πους τριβέων καιναεπιτρέπει «οποιον­
δήποτε έλεγχο των πληροφοριών αυτών
που θακρίνει απαραίτητο ηΕπιτροπή».
Κάθε συμφωνία περί αναλήψεως υποχρεώ­
σεων θαάρχιζε ναισχύει «ύστερα από την
κοινοποίηση της Επιτροπής προς τηνεται­
ρίαότιτηθεωρεί αποδεκτή». Επρόκειτο
«ναισχύει έωςτην 31ηΔεκεμβρίου 1978, με
δυνατότητα ανανεώσεώς τηςανά εξάμηνο
μεσιωπηρή συναίνεση, εκτός εάν ηΕπι­
τροπή αποφασίσει νααποσύρει την απο­
δοχή τηςήεάν ηεταιρεία τηνκαταγγείλει,
υπό τον όρο ότιθαδώσει σχετική προει­
δοποίηση είκοσι ημέρες νωρίτερα».
Μεταξύ των γραπτών ερωτήσεων που απή­
θυνε στους διαδίκους τοΔικαστήριο στο
τέλος της έγγραφης διαδικασίας υπήρχε
ερώτηση, ηοποία είχε ωςσκοπό τοναδι­
ευκρινιστεί μεποιο τρόπο οιυποχρεώσεις
που αναλήφθηκαν στις 20Ιουνίου 1977 θα
επηρέαζαν τιςτιμές οιοποίες είχαν χρεω­
θείγιαπωλήσεις που είχαν πραγματοποιη­
θείμεταξύ 5ηςΦεβρουαρίου και20ής Ιου­
νίου 1977. Απαντώντας σ'αυτή την ερώτη­
ση,ηΕπιτροπή είπε ότιδενθεωρούσε ότιοι
συμφωνίες μπορούσαν ναεπηρεάσουν τις
τιμές που είχαν ήδη χρεωθεί γιατιςπωλή­
σεις οιοποίες είχαν πραγματοποιηθεί μετα­
ξύ5ηςΦεβρουαρίου και30ής Ιουνίου 1977,
αλλά ότιδέχτηκε ότικάθε αύξηση τιμών,
επελθούσα μεταξύ 5ης Φεβρουαρίου και
30ής Ιουνίου 1977, θαέπρεπε ναθεωρηθεί
ως«σύμφωνη προς τοπρώτο στάδιο τηςεκ­
πληρώσεως της συμφωνίας». Οιτέσσερις
μεγάλοι εξήγησαν μεπερισσότερες λεπτο-μέρειες ότικαθένας από αυτούς κατέβαλε
προσπάθειες, τοπρώτο εξάμηνο του 1977,
νααυξήσει τιςτιμές τουστομέτρο που το
επέτρεπαν οιεθνικοί έλεγχοι τιμών, οι
ισχύουσες συμβάσεις καιηαντίδραση των
πελατών. ΗNACHI ανακοίνωσε μιαπρώτη
αύξηση 5%από 1ηςΙανουαρίου 1977. Το
Φεβρουάριο ανακοίνωσε αύξηση 12%. Η
ΚΟΥΟ άρχισε τιςαυξήσεις τοΦεβρουάριο,
σεσχέση μετην επιβολή του προσωρινού
δασμού. Ακολούθησαν ηΝΤΝ και ηNSK,
δίνοντας οδηγίες στις θυγατρικές τους
στην Ευρώπη νααυξήσουν τιςτιμές κατά
10%, αντίστοιχα, τοΜάρτιο καιτονΑπρί­
λιο. Οιτέσσερις μεγάλοι ανέφεραν ότι η
Επιτροπή τελούσε σεγνώση αυτών των
γεγονότων καιοιαναλήψεις υποχρεώσεων
εξέφραζαν τησυμφωνία μεταξύ αυτών και
της Επιτροπής ότιοιαυξήσεις τιμών, τις
οποίες έκαναν τοπρώτο εξάμηνο του 1977,
έπρεπε ναπροσμετρηθούν στη συνολική
αύξηση 20% που έπρεπε ναπραγματοποιη­
θείμέχρι την 31ηΔεκεμβρίου 1977.
ΗNSK αντιτάχθηκε σθεναρώς στη ρήτρα
υπ'αριθμό 5της συμφωνίας αναλήψεως
υποχρεώσεών της, διότι εφαρμοζόταν
στους τριβείς, τους οποίους κατασκεύαζε η
NSK Ηνωμένου Βασιλείου στο Peterlee, δη­
λαδή εντός τηςΚοινότητας. ΗNSK επιδίω­
ξετην τροποποίηση τηςσχετικής ρήτρας
τηςσυμφωνίας (που συνέταξε ηΕπιτροπή),
αλλά ηΕπιτροπή επέμεινε ναπαραμείνει η
ρήτρα όπως είχε. Ελέχθη ενώπιον τουΔικα­
στηρίου, εκμέρους τουΣυμβουλίου καιτης
Επιτροπής, ότιοσκοπός μιας τέτοιας ρή­
τρας ήταν ναεμποδίσει έναν κατασκευα­
στή μεδυνατότητα παραγωγής εκτός της
Ιαπωνίας νααποφύγει την υποχρέωσή του
αλλάζοντας τις πηγές εφοδιασμού του.
Προστέθηκε ότι, χωρίς αυτή τηρήτρα, δεν
θαγινόταν δεκτή ηανάληψη υποχρεώσεως
από μέρους της NSK διότι θαήταν αδύ­
νατος οέλεγχός της.
Την 21ηΙουνίου 1977 (την επομένη τηςημέ­
ρας υπογραφής από τους τέσσερις με-
719

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
γάλους τηςσυμφωνίας αναλήψεως υποχρε­
ώσεων) πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της
συμβουλευτικής επιτροπής, ύστερα από
την οποία ηΕπιτροπή αποφάσισε ναπρο­
τείνει στοΣυμβούλιο νααποδεχθεί τιςανα­
λήψεις υποχρεώσεων των τεσσάρων μεγά­
λων, ναεπιβληθεί οριστικός δασμός αντι­
ντάμπινγκ μεσυντελεστή 15% επίτων έν­
σφαιρων τριβέων και των τριβέων μεκω­
νικούς κυλίνδρους (όχι όμως γιαταεξαρ­
τήματα τους) καταγωγής Ιαπωνίας, ναανα­
σταλεί αυτός οδασμός για όσο χρόνο οι
τέσσερις μεγάλοι θατηρούσαν τιςυποχρε­
ώσεις τους και ναεισπραχθούν οριστικά
τα καλυπτόμενα μεεγγύηση ποσά ως
προσωρινός δασμός επίτων προϊόντων των
τεσσάρων μεγάλων, όχιόμως των λιγότερο
σημαντικών εξαγωγέων, στομέτρο που δεν
υπερέβαιναν το15%. Στις 4Ιουλίου 1977, η
Επιτροπή υπέβαλε στο Συμβούλιο επίσημη
πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου που
προέβλεπε ταπαραπάνω.
Έχω ήδηαναφέρει ορισμένες αποκαλύψεις,
τιςοποίες έκανε για πρώτη φορά ηΕπι­
τροπή στα υπομνήματα ανταπαντήσεώς
τηςστις υποθέσεις 119/77 και 120/77. Μία
από αυτές τιςαποκαλύψεις ήταν ότι,μετά
την υποβολή της προτάσεώς της στοΣυμ­
βούλιο, αλλά προτού τοΣυμβούλιο αποφα­
σίσει επ'αυτής, ηΕπιτροπή προέβη σεσει­
ράπεραιτέρω «υπολογισμών εξακριβώσε­
ως», όπως τιςχαρακτήρισε. Αγνοώ σετι
συνίσταντο αυτοί οιυπολογισμοί.
Εκμέρους της NSK προβλήθηκε ενώπιον
του Δικαστηρίου μεεπιμονή ισχυρισμός
βασιζόμενος σεέναιδιαίτερο περιστατικό,
που επίσης αποκαλύφθηκε γιαπρώτη φορά
στα υπομνήματα ανταπαντήσεως τηςΕπι­
τροπής στις υποθέσεις 119/77 και 120/77 και
τοοποίο συνέβη κατά τηδιάρκεια αυτής
της περιόδου. Στις 8Ιουλίου 1977, ηαντι­
προσωπεία της Επιτροπής στο Τόκυο της
έστειλε περιληπτικές μεταφράσεις δημοσι-ευμάτων του ιαπωνικού τύπου σχετικά με
τηναύξηση των εσωτερικών τιμών που εί­
χαν πραγματοποιήσει οιτέσσερις μεγάλοι
το1976, ιδιαίτερα μιας ομιλίας του Otsu,
προέδρου τηςΝΤΝ καιτηςενώσεως ιαπω­
νικών βιομηχανιών κατασκευής τριβέων, ο
οποίος άφηνε ναεννοηθεί ότιαυτή ηαύξη­
ση,που κυμαινόταν, κατά μέσο όρο, μεταξύ
6και 8%καιγιατηνοποία ηΕπιτροπή είχε
πιστέψει προηγουμένως ότιπραγματοποιή­
θηκε τονΙούλιο του 1976, δηλαδή εκτός της
βασικής περιόδου, είχε εφαρμοστεί στην
πραγματικότητα, στο μεγαλύτερο μέρος
της, από τον Ιανουάριο του 1976. ΗΕπι­
τροπή θεώρησε ότιοιιάπωνες κατασκευα­
στές έπρεπε ναείχαν αποκαλύψει αυτό το
στοιχείο αναδρομικότητας σεσχέση μεαυ­
τήτην αύξηση τιμών, όμως δενσυζήτησε
τοθέμα μαζί τους. Αντ' αυτού χρησιμο­
ποίησε τιςπληροφορίες που παρείχαν αυτά
ταδημοσιεύματα τουτύπου γιατους «υπο­
λογισμούς εξακριβώσεως», οιοποίοι εμφα­
νίζονταν ότιέγιναν βάσει του άρθρου 10,
παράγραφος 7,περίπτωση b,του κανονι­
σμού 459/68, τοοποίο αφορά «τις περιπτώ­
σεις όπου ένα από ταενδιαφερόμενα μέρη
αποκρύπτει τιςαπαραίτητες πληροφορίες».
Αυτοί οιυπολογισμοί ήταν, καθώς φαίνε­
ται, διαφορετικοί από τους υπολογισμούς
εξακριβώσεως τους οποίους ανέφερα πριν
λίγο. Ελέχθη ενώπιον τουΔικαστηρίου για
λογαριασμό της NSK ότι, εάν ηΕπιτροπή
είχε συζητήσει ταζήτημα αυτό μαζί τους,
θαδιαπίστωνε ότιηαναδρομική αύξηση τι­
μών είχε γίνει τονΑπρίλιο του 1976 καιότι
εφαρμοζόταν μόνο σεμικρό ποσοστό των
τριβέων τουαντιπροσωπευτικού δείγματος
(διότι αφορούσε κυρίως τους τριβείς ενός
είδους μετοοποίο εφοδιαζόταν ηιαπωνική
βιομηχανία αυτοκινήτων και που δενεξα­
γόταν στοεξωτερικό), είχε δεωςαποτέλε­
σμα τονααυξήσει τογενικό μέσο όροτων
τιμών κατά τηβασική περίοδο γιαταείδη
τριβέων αυτού τουδείγματος περίπου κατά
0,5%' επίσης ότιοιαυξήσεις τουΜαΐου και
του Ιουνίου είχαν ήδη συμπεριληφθεί στις
συνταγμένες από ηλεκτρονικό υπολογιστή
καταστάσεις που αφορούσαν αυτούς τους
μήνες. Τελικά, ύστερα από αυτό τογεγονός,
ηπρόταση τηςΕπιτροπής προς τοΣυμβού­
λιοπαρέμεινε όπως είχε.
720

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Στις 24Ιουλίου 1977, τοΣυμβούλιο εξέδωσε
τον κανονισμό 1778/77, τοκείμενο του
οποίου δενδιέφερε, εκτός από ένασημείο,
από τηνπρόταση τηςΕπιτροπής. Οκανονι­
σμός άρχισε ναισχύει την 4ηΑυγούστου
1977, δηλαδή τηνεπομένη ημέρα τηςδημο­
σιεύσεως τουστην Επίσημη Εφημερίδα. Ο
δικηγόρος της NSK ανέφερε, κατά την επ'
ακροατηρίου συζήτηση, ότι μπορεί να
υπήρχαν ανάρμοστα κίνητρα γιατην κα­
θυστέρηση όσον αφορά την έκδοσή του, η
οποία παρέτεινε την περίοδο εφαρμογής
του προσωρινού δασμού. Εντούτοις δεν
υπήρξαν αποδεικτικά στοιχεία προς στήρι­
ξηαυτού τουισχυρισμού. Πιθανώς ηκαθυ­
στέρηση ναοφειλόταν σεκαθυστερήσεις
στη μετάφραση τουκανονισμού.
Την ίδια ημέρα τηςδημοσιεύσεως του κα­
νονισμού (3Αυγούστου 1977), ηΕπιτροπή
έστειλε τηλετύπημα στους τέσσερις με­
γάλους, μεταοποία τους γνωστοποιούσε
ότιοισυμφωνίες περί αναλήψεως υποχρε­
ώσεων από μέρους τους είχαν γίνει δεκτές.
Διεξήχθησαν επίμακρόν συζητήσεις ενώ­
πιον τουΔικαστηρίου σχετικά μετοπεριε­
χόμενο του προοιμίου του κανονισμού
1778/77. Εντούτοις, δενσκοπεύω ναεξετά­
σωλεπτομερώς αυτό τοπροοίμιο σ'αυτό το
στάδιο. Θαπεριοριστώ στο νασημειώσω
ότιημόνη πληροφορία που παρέχει σχετι­
κάμετιςδιαπιστώσεις τηςΕπιτροπής σχε­
τικά μετοζήτημα τουντάμπινγκ είναι αυ­
τήηοποία περιλαμβάνεται στην 12ηαι­
τιολογική σκέψη, ηοποία έχει ωςεξής:
«Εκτιμώντας ότι,όπως προκύπτει από αυτή
την εξέταση των πραγματικών περιστατι­
κών, υπήρξε ντάμπινγκ, τοπεριθώριο του
οποίου, κυμαίνεται μεν αισθητά από συ­
ναλλαγή σεσυναλλαγή, υπερβαίνει όμως,
κατά μέσο όρο, το15% στο μεγαλύτερο
μέρος τηςΚοινότητας.»(Το προοίμιο του κανονισμού 261/77 δεν
ήταν περισσότερο σαφές επίτου θέματος
αυτού, αναφέροντας μόνο ότι«όπως προ­
κύπτει απόαυτή τηνπροκαταρκτική εξέτα­
σητωνπραγματικών περιστατικών, υπήρξε
ντάμπινγκ, τοπεριθώριο του οποίου, κυ­
μαίνεται μεν αισθητά από συναλλαγή σε
συναλλαγή, υπερβαίνει όμως, στις περισ­
σότερες περιπτώσεις, το30%».) Οιδιαπι­
στώσεις τηςΕπιτροπής σχετικά μετοζήτη­
ματηςζημίας εκτίθενται μεπολύ μεγαλύ­
τερη πληρότητα στα προοίμια και των δύο
κανονισμών.
Η12ηαιτιολογική σκέψη του κανονισμού
1778/77 αναφέρει περιέργως τηφράση «στο
μεγαλύτερο μέρος τηςΚοινότητας», πράγ­
ματοοποίο θαμπορούσε ναθεωρηθεί εκ
πρώτης όψεως ότιαποτελεί μέρος μεγαλύ­
τερο του ημίσεος. Είναι όμως σαφές ότιη
Επιτροπή δεναντιλαμβανόταν έτσι την έν­
νοια τηςφράσεως καιυποστήριξε ότιμια
οποιαδήποτε ήπερισσότερες από τιςχώρες
Γαλλία, Γερμανία ήΗνωμένο Βασίλειο
αποτελεί ένα τέτοιο μέρος. ΤοΣυμβούλιο
ανέφερε ότι ηέκφραση «το μεγαλύτερο
μέρος» (the major part) έπρεπε προφανώς
ναεννοηθεί ως«ένα μεγάλο μέρος» (a
major part). Πράγματι αυτή είναι ηέκφρα­
σηπου χρησιμοποιείται στο ιταλικό κεί­
μενο του κανονισμού, όπου αναφέρεται
«per gran parte della Communità».
Ταάρθρα 1, 2και 3τουκανονισμού 1778/77
είναι τόσο σημαντικής σημασίας γιατις
περιπτώσεις αυτές ώστε πρέπει ναταπα­
ραθέσω σχεδόν αυτολεξεί:
«Άρθρο 1
1.Θεσπίζεται οριστικός δασμός αντιντά­
μπινγκ 15% στα εξής προϊόντα, ταοποία
υπάγονται στην κλάση ex84.62 τουκοινού
δασμολογίου, καταγωγής Ιαπωνίας, μεβά­
σητηδηλωμένη αξία τους ...:
721

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
—ένσφαιρους τριβείς («ρουλεμάν μεμπί­
λιες»): κωδικός Nimexe 84.62—11
—τριβείς («ρουλεμάν») μεκωνικούς κυ­
λίνδρους κωδικός Nimexe 84.62-17.
Οιισχύουσες διατάξεις γιατην είσπραξη
των δασμών εφαρμόζονται στην είσπραξη
αυτού τουδασμού.
2.Ηεφαρμογή του παρόντος δασμού ανα­
στέλλεται, μετηνεπιφύλαξη τουάρθρου 2.
Άρθρο2
1.ΗΕπιτροπή, σεσυνεργασία μετακράτη
μέλη, θαελέγχει στενά την τήρηση των
υποχρεώσεων αναθεωρήσεως των τιμών,
τιςοποίες ανέλαβαν οικυριότεροι ιάπωνες
κατασκευαστές ένσφαιρων τριβέων, καθώς
και την εξέλιξη των εισαγωγών και της
κοινοτικής αγοράς.
2.Εάν ηΕπιτροπή διαπιστώσει ότιαυτές οι
υποχρεώσεις καταστρατηγούνται, δεν
τηρούνται ήανακλήθηκαν θαθέσει αμέ­
σως τέλος, μετά από διαβούλευση μετα
κράτη μέλη στοπλαίσιο τηςσυμβουλευτι­
κής επιτροπής που προβλέπεται στοάρθρο
12του κανονισμού (ΕΟΚ) 459/68, συ­
γκαλουμένης εντός προθεσμίας πέντε ημε­
ρών, στην αναστολή τηςεπιβολής τουδα­
σμού, οοποίος θεσπίστηκε σύμφωνα μετο
άρθρο 1.
Άρθρο 3
Ταποσά που καλύπτονται μεεγγύηση ως
προσωρινός δασμός, κατ' εφαρμογή του
κανονισμού (ΕΟΚ) 261/77, οοποίος παρατά­
θηκε μετον κανονισμό (ΕΟΚ) 944/77, που
αφορούν ταπροϊόντα ταοποία κατασκευ­
άζουν και εξάγουν οιακόλουθοι παρα­
γωγοί θαεισπραχθούν οριστικά, στομέτροπου δενυπερβαίνουν τούψος του καθορι­
ζόμενου στον παρόντα κανονισμό δασμού
...»
Στησυνέχεια ακολουθούν ταονόματα των
τεσσάρων μεγάλων.
Πρέπει ναδιατυπώσω εξαρχής δύο παρα­
τηρήσεις επ'αυτών τωνδιατάξεων.
Ηπρώτη αναφέρεται στο πεδίο εφαρμογής
του κανονισμού. Τοάρθρο 3εφαρμόζεται
ασφαλώς μόνο στα προϊόντα τωντεσσάρων
μεγάλων. Γιαλογαριασμό τουΣυμβουλίου
καιτης Επιτροπής δόθηκε ηεξήγηση ενώ­
πιον του Δικαστηρίου ότιαυτό οφειλόταν
στο γεγονός ότιηζημία τηνοποία προκά­
λεσαν στην ευρωπαϊκή βιομηχανία οιλιγό­
τερο σημαντικοί ιάπωνες εξαγωγείς θεω­
ρείτο ότιήταν αμελητέα. Αλλά εάν ήταν
αμελητέα, τογεγονός αυτό απέκλειε την
επιβολή οριστικού δασμού (έστω και υπό
αναστολή) επίτων προϊόντων των λιγότερο
σημαντικών εξαγωγέων, όπως επίσης απέ­
κλειε την οριστική είσπραξη του προσω­
ρινού δασμού επίτων προϊόντων τους. Κα­
θόλου δεναναφέρθηκε ότι,στην περίπτωσή
τους, ηεπιβολή οριστικού δασμού δικαιο­
λογείτο απόμια«απειλή ζημίας», καιπράγ­
ματι ούτε στοπροοίμιο τουκανονισμού γί­
νεται λόγος σεκανένα σημείο γιααπειλή
ζημίας. Γίνεται λόγος μόνο για«υφιστάμε­
νηζημία» καιγια«προκληθείσα ζημία».
Έπεται, κατά τηγνώμη μου, ότιόχιμόνο το
άρθρο 3του κανονισμού, αλλά καιταάρ­
θρα 1και 2(παρά τηγενική διατύπωσή
τους) μπορούν ναεφαρμοστούν μόνο στα
προϊόντα των τεσσάρων μεγάλων.
Ηδεύτερη παρατήρησή μου αναφέρεται
στηφύση τηςεξουσίας ήτηςυποχρεώσεως
τηςΕπιτροπής που προκύπτει από τοάρθρο
2,παράγραφος 2.Στην πρόταση της Επι-
722

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
τροπής της4ηςΙουλίου 1977, τοκείμενο του
άρθρου 2,παράγραφος 2,όριζε ότιηΕπι­
τροπή θαείχε την υποχρέωση ναθέσει
τέλος στην αναστολή της εφαρμογής του
δασμού (σεπερίπτωση καταστρατηγήσεως,
μητηρήσεως ήανακλήσεως των υποχρεώ­
σεων) μόνο εάνκατέληγε στοσυμπέρασμα,
μετά από διαβούλευση μετακράτη μέλη,
ότιείναι απαραίτητη ηλήψη προστατευτι­
κών μέτρων. Στοκείμενο του άρθρου 2,πα­
ράγραφος 2,τουκανονισμού τονοποίο εξέ­
δωσε τοΣυμβούλιο ηδιατύπωση ήταν δια­
φορετική. Οριζόταν ότι(σεμιατέτοια περί­
πτωση) ηΕπιτροπή θαέπρεπε, μετά από
διαβούλευση μετακράτη μέλη στοπλαίσιο
τηςσυμβουλευτικής επιτροπής, «να θέσει
αμέσως τέλος ...στην αναστολή της επι­
βολής του δασμού». Έτσι φαίνεται ότιτο
Συμβούλιο αποφάσισε ότιηΕπιτροπή δεν
έπρεπε ναέχει διακριτική ευχέρεια στοθέ­
μααυτό. Μια τέτοια απόφαση θαήταν
σύμφωνη προς τιςδιατάξεις του κανονι­
σμού 459/68, καμία από τιςοποίες δενορί­
ζειότιηΕπιτροπή μπορεί ναδιαθέτει δια­
κριτική ευχέρεια όσον αφορά την επιβολή
οριστικού δασμού.
VI—Οιυπόκρίση προσφυγές καιτααιτή­
ματά τους
Ενώπιον τουΔικαστηρίου εκκρεμούν πέντε
προσφυγές, οιοποίες ασκήθηκαν όλες το
Σεπτέμβριο ήτονΟκτώβριο του 1977, ήτοι:
Υπόθεση 113/77
Πρόκειται για προσφυγή των ΝΤΝ, ΝΤΝ
Γερμανίας, ΝΤΝ Γαλλίας καιΝΤΝ —GKN.
Αρχικά αυτή ηπροσφυγή αναφερόταν μάλ­
λον ασαφώς ωςπροσφυγή τηςΝΤΝ «ενερ­
γούσης γιαλογαριασμό τηςκαιγιαλογα­
ριασμό των θυγατρικών τηςκαι των ανη­
κουσών στον ίδιο όμιλο εταιριών εντός της
Κοινής Αγοράς».ΤοΣυμβούλιο ισχυρίστηκε ότιμια τόσο
ασαφής περιγραφή των προσφευγουσών
καθιστούσε την προσφυγή απαράδεκτη.
Εντούτοις, αυτό τοελάττωμα θεραπεύτηκε
στα αρχικά στάδια τηςδιαδικασίας, όταν
αποσαφηνίστηκε ότι οιθυγατρικές της
ΝΤΝ και οιανήκουσες στον ίδιο όμιλο
εταιρίες είναι αυτές που προανέφερα.
Μοναδικός καθού στην προσφυγή αυτή εί­
ναι τοΣυμβούλιο. Τομόνο αίτημα της
προσφυγής είναι νααναγνωριστεί βάσει
τουδευτέρου εδαφίου του άρθρου 173της
Συνθήκης, ότιτοάρθρο 3του κανονισμού
1778/77 «δεν έχει εφαρμογή» στις προ­
σφεύγουσες —πράγμα τοοποίο, λαμ­
βανομένου υπόψη του κειμένου του άρ­
θρου 174τηςΣυνθήκης, θαέπρεπε, κατά τη
γνώμη μου, ναγίνει δεκτό ότιέχει την έν­
νοια ότιζητείται νααναγνωριστεί ότιτο
άρθρο 3είναι άκυρο.
Υπόθεση 118/77
Πρόκειται για προσφυγή της ISO, στρεφό­
μενη μόνο κατά τουΣυμβουλίου. ΗISO ζη­
τείνααναγνωριστεί βάσει του δευτέρου
εδαφίου του άρθρου 173ότιοκανονισμός
1778/77 είναι άκυρος στοσύνολό του.
Υπόθεση 119/77
Πρόκειται για προσφυγή που άσκησαν η
NSK, ηNSK Ηνωμένου Βασιλείου, ηNSK
Γερμανίας και ηNSK Γαλλίας κατά του
Συμβουλίου και της Επιτροπής. Μεταξύ
των πέντε προσφυγών είναι εκείνη στην
οποία τααιτήματα εκτίθενται λεπτομερώς,
θεωρώ ότιαρκεί ναπω,σ'αυτό τοστάδιο,
ότιπεριλαμβάνει, αφενός, αιτήματα βάσει
τουδευτέρου εδαφίου του άρθρου 173σχε­
τικά μετοκύρος του κανονισμού 1778/77
στο σύνολό τουκαι (όπως ανέφερα στην
αρχή), αφετέρου, αιτήματα βάσει του άρ-
723

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
θρου 178τηςΣυνθήκης προς αποζημίωση.
Προτείνω να εξετάσω στις παρούσες
προτάσεις τατελευταία αιτήματα αφού
ασχοληθώ πλήρως μεόλατααιτήματα βά­
σειτου άρθρου 173.
Υπόθεση 120/77
Πρόκειται για προσφυγή που άσκησαν η
ΚΟΥΟ, ηDeutsche Koyo, ηΚΟΥΟ Ηνωμένου
Βασιλείου καιηKoyo France κατά τουΣυμ­
βουλίου καιτηςΕπιτροπής. Τομόνο αίτημα
είναι νααναγνωριστεί ότι οκανονισμός
1778/77 είναι άκυρος (στο σύνολό του). Θα
μπορούσε ναγεννηθεί ηαπορία, δεδομένου
του αιτήματος, γιατί ηπροσφυγή ασκήθη­
κεκαι κατά της Επιτροπής, ωςκαθής.
Εντούτοις, ηΕπιτροπή δενπροέβαλε καμία
αντίρρηση γι'αυτό και, καθώς δενέχει
πρακτική σημασία —διότι ηΕπιτροπή θα
μπορούσε να ασκήσει παρέμβαση σε
οποιαδήποτε από αυτές τιςπροσφυγές στις
οποίες δενείχε τηνιδιότητα τηςκαθής —
δεν θαεπεκταθώ άλλο επ'αυτού.
Υπόθεση 121/77
Πρόκειται γιατηντελευταία από αυτές τις
προσφυγές, τηνοποία άσκησαν, βάσει του
δευτέρου εδαφίου τουάρθρου 173ηNACHI,
ηNACHI Γερμανίας, ηNACHI Ηνωμένου
Βασιλείου κατά τουΣυμβουλίου, ζητώντας
νααναγνωριστεί ότιοκανονισμός 1778/77
είναι άκυρος ή,επικουρικά, ότιτοάρθρο 3
είναι άκυρο.
Σετρεις από αυτές τιςπροσφυγές (113/77,
119/77 και 121/77) υπήρχαν αιτήματα για
λήψη προσωρινών μέτρων, ταοποία είχαν
ωςαποτέλεσμα ναδιατάξει πράγματι ο
πρόεδρος του Δικαστηρίου την αναστολή,
έως την έκδοση της τελικής αποφάσεως,
της εισπράξεως, βάσει του άρθρου 3του
κανονισμού 1778/77, του προσωρινού δα-σμού, οοποίος είχε βεβαιωθεί, αλλά δενεί­
χεακόμα καταβληθεί από τιςπροσφεύγου­
σεςσ'αυτές τιςπροσφυγές, εφ'όσον χρόνο
εξακολουθούσαν ναπαρέχουν εγγύηση γι'
αυτόν.
Σεκάθε μία από αυτές τιςπροσφυγές επε­
τράπη, μεΔιάταξη του Δικαστηρίου, στη
FEBMA ναπαρέμβει προς στήριξη τωναι­
τημάτων των καθών.
Επίσης σεκάθε μία από τιςπροσφυγές τα
καθών κοινοτικά όργανα προέβαλαν ενστά­
σεις απαραδέκτου βάσει τουάρθρου 91του
κανονισμού διαδικασίας τουΔικαστηρίου.
ΜεΔιατάξεις που φέρουν ημερομηνία 12
Απριλίου 1978 τοΔικαστήριο επιφυλάχθηκε
νααποφανθεί επίτων ενστάσεων απαραδέ­
κτου στην τελική απόφαση.
Έτσι τώρα πρέπει ναεξετάσω εάντααιτή­
ματα, βάσει τουδευτέρου εδαφίου του άρ­
θρου 173τηςΣυνθήκης, είναι καιανναι, σε
ποιο βαθμό, παραδεκτά.
VII—Παραδεκτό των προσφυγών αναφορι­
κάμετοάρθρο 173
Εκμέρους του Συμβουλίου προβλήθηκε ο
ισχυρισμός ότι, δεδομένου ότιταμέτρα
αντιντάμπινγκ είναι μέτρα εμπορικής πολι­
τικής στρεφόμενα κατά επιχειρήσεων στο
εξωτερικό τηςΚοινότητας, αυτά ταμέτρα
δενθαπρέπει ναυπόκεινται στον έλεγχο
τουΔικαστηρίου όπως οιατομικές διοικη­
τικές πράξεις. ΤοΣυμβούλιο αναφέρθηκε
στις νομοθεσίες αντιντάμπινγκ των κρατών
μελών προτού υπαχθεί τοαντιντάμπινγκ
στην αρμοδιότητα τηςΚοινότητας καιείπε
ότιαυτές οινομοθεσίες «δείχνουν ότιοι
δασμοί αντιντάμπινγκ έχουν νομοθετικό
χαρακτήρα καιότιλαμβάνονται κατά δια­
κριτική ευχέρεια», σεαντίθεση μετηναντί-
724

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
στοιχη νομοθεσία των ΗΠΑ, ηοποία, εάν
αντιλήφθηκα ορθά τονισχυρισμό, προβλέ­
πειδιοικητικές διαδικασίες που επιδέχο­
νται δικαστικό έλεγχο.
Οιπροσφεύγουσες αντέκρουσαν μεπειστι­
κότρόπο, κατά τηγνώμη μου, αυτό τον
ισχυρισμό, αναλύοντας τηνομική κατά­
σταση σεκάθε ένα από τακράτη μέλη
προτού το αντιντάμπινγκ γίνει θέμα
κοινοτικής αρμοδιότητας, ιδιαίτερα δεπα­
ραθέτοντας την απόφαση του γαλλικού
Conseil d'État στην υπόθεση Manufacture
του δικαστή Ackner του Queen's Bench
Division του High Court ofJustice της
Αγγλίας, στην υπόθεση Leopold Lazarus Ltd
κατά Secretary ofState for Trade and
Industry. (Τακείμενα και των δύο αυτών
αποφάσεων βρίσκονται στο παράρτημα 1
του υπομνήματος απαντήσεως επί των
προκαταρκτικών ενστάσεων απαραδέκτου
των καθών στην υπόθεση 119/77.)
Εντούτοις, νομίζω ότιτοΔικαστήριο δεν
πρέπει ναασχοληθεί ιδιαίτερα μετην
προγενέστερη κατάσταση της νομοθεσίας
σεμεμονωμένα κράτη μέλη ήστις ΗΠΑ. Το
καθήκον τουείναι απλώς ναεφαρμόσει το
άρθρο 173τηςΣυνθήκης. Επ'αυτού, είναι
σαφές ότι, για ναμπορέσει ένα πρόσωπο
που δενέχει τηνιδιότητα κράτους μέλους
ήκοινοτικού οργάνου νααμφισβητήσει,
βάσει του δευτέρου εδαφίου του άρθρου
173, τοκύρος πράξεως ενός κοινοτικού
οργάνου, ηοποία έχει τημορφή κανονι­
σμού, πρέπει νασυγκεντρώνει τρεις προ­
ϋποθέσεις:
1)πρέπει ναμπορεί νααποδείξει ότι η
πράξη αυτή, ανκαιέχει αυτή τημορφή,
είναι στην πραγματικότητα απόφαση
(εν πάση περιπτώσει στο μέτρο που
αφορά τοίδιο)
2)πρέπει ναμπορεί νααποδείξει ότιτο
αφορά άμεσα, και3)πρέπει ναμπορεί νααποδείξει ότιτο
αφορά ατομικά.
Ορισμένες από τιςπροσφεύγουσες ισχυρί­
στηκαν ότιμερικές αποφάσεις του Δικα­
στηρίου, ιδιαίτερα οιαποφάσεις στην υπό­
θεση 100/74, CAM κατά Επιτροπής (1975) 2
ECR 1393 και στην υπόθεση 88/76, Société
pour l'exportation des sucres κατά Επι­
τροπής, (1977) ECR 709, έχουν κρίνει ότιαρ­
κεί οπροσφεύγων ναικανοποιεί τιςπρο­
ϋποθέσεις 2)και 3).Νομίζω ότιαναυτές οι
αποφάσεις εξεταστούν ανεξάρτητα από το
γενικό πλαίσιο τηςυποθέσεως μπορούν να
ερμηνευτούν υπό την έννοια αυτή. Όμως,
δεν επιτρέπεται, κατά τηγνώμη μου, να
εξεταστούν μετοντρόπο αυτό. Πρέπει να
ερμηνευτούν σεσυνδυασμό μετιςπροη­
γούμενες και τιςμεταγενέστερες αποφά­
σεις, από τιςοποίες προκύπτει ότιηπροϋ­
πόθεση 1είναι σημαντική. Έχω αναφέρει
τιςπροηγούμενες αποφάσεις επίτου θέ­
ματος αυτού στις προτάσεις μου στην υπό­
θεση CAM κατά Επιτροπής [βλ. (1975) 2
ECR, σ.1411]. Οιμεταγενέστερες συμπερι­
λαμβάνουν τηνυπόθεση 101/76, Koninklijke
Scholten Honig κατά Συμβουλίου και Επι­
τροπής (1977) ECR 797καιτιςυποθέσεις
103-109/78, Société des usines deBeaufort
κατά Συμβουλίου [απόφαση της 18ης
Ιανουαρίου 1979, (1979) ECR 17].
Πράγματι πιστεύω ότιοιυποθέσεις CAM
κατά Επιτροπής και Société pour l'expor­
tation dessucres κατά Επιτροπής ήταν μάλ­
λονειδικές υποθέσεις. Σεκάθε μίααπό αυ­
τέςηπροσβαλλόμενη πράξη τηςΕπιτροπής
καθόριζε τααποτελέσματα των πιστοποιη­
τικών μεταοποία καθορίζονταν εκτων
προτέρων οιεπιστροφές λόγω εξαγωγής
που είχαν ενσωματωθεί στις άδειες εξαγω­
γής, οιοποίες είχαν χορηγηθεί μεταξύ συ­
γκεκριμένων ημερομηνιών. Υπό τιςσυνθή­
κες αυτές, αυτή ηπράξη, ανκαι είχε τη
μορφή κανονισμού, θαμπορούσε εύλογα
ναθεωρηθεί ότιαποτελεί σειρά (ή«δέ­
σμη») ατομικών αποφάσεων επίτηςτύχης
725

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
αυτών των ειδικών αδειών και, επομένως,
ότιείναι ανάλογη προς τηνπράξη περί της
οποίας επρόκειτο στις υποθέσεις 41έως
44/77, The International Fruit Co., (1971) ECR
411. Καιπράγματι έτσι ακριβώς αντιλήφθη­
κετηνενλόγω πράξη ογενικός εισαγγελέ­
ας Reischl στην υπόθεση Société pour
l'exportation dessucres κατά Επιτροπής [βλ.
(1977) ECR, σελ. 730].
Έχοντας αυτές τιςαρχές κατά νουεπανέρ­
χομαι στον κανονισμό 1778/77.
Για τους σκοπούς της παρούσας δίκης
νομίζω ότιοιπροσφεύγουσες διαιρούνται
σετρεις κατηγορίες, τιςεξής:
1)Οιτέσσερις μεγάλοι.
2)Οιθυγατρικές τους και οιανήκουσες
στον ίδιο όμιλο μετους τέσσερις με­
γάλους εταιρίες και
3)ΗISO.
Θαασχοληθώ πρώτα μετην ISO.
ΗISO, ηοποία είναι ανεξάρτητη εταιρία,
μηδεσμευόμενη από καμία αναληφθείσα
έναντι τηςΕπιτροπής υποχρέωση, δενδια­
φέρει, κατά τηγνώμη μου, όσον αφορά τον
κανονισμό 1778/77, από οποιοδήποτε άλλο
ανεξάρτητο εισαγωγέα προϊόντων τωντεσ­
σάρων μεγάλων στην Κοινότητα.
Κατά τηγνώμη μου, αυτός οκανονισμός,
στο μέτρο που αφορά τέτοιους ανεξάρ­
τητους εισαγωγείς, είναι ακριβώς αυτό το
οποίο φέρεται ότιείναι: ένας κανονισμός
καιτίποτα περισσότερο.Όσον αφορά ταάρθρα 1και 2τουκανονι­
σμού αυτού μου φαίνεται ότιείναι απόλυ­
ταβέβαιο. Ταάρθρα αυτά μπορούν να
ισχύσουν γιαοποιονδήποτε, οοποίος μπο­
ρείστομέλλον ναεισαγάγει στην Κοινότη­
τατριβείς στους οποίους εφαρμόζεται ο
κανονισμός. Σεκαμία περίπτωση δενδια­
χωρίζουν κάποιο συγκεκριμένο εισαγωγέα,
ήκάποια συγκεκριμένη κατηγορία εισαγω­
γέων αυτών των τριβέων.
Τοάρθρο 3παρουσιάζει ένα πιοδύσκολο
πρόβλημα. Δενυπάρχει αμφιβολία ότιαυτό
τοάρθρο αφορά ατομικά μίασυγκεκριμένη
κατηγορία εισαγωγέων, δηλαδή εκείνους
πουεισήγαγαν στην Κοινότητα, μεταξύ της
5ηςΦεβρουαρίου 1977 καιτης4ηςΑυγού­
στου 1977, προϊόντα κατασκευής των τεσ­
σάρων μεγάλων καιστους οποίους βεβαιώ­
θηκε, δυνάμει τουκανονισμού 261/77 (ήδυ­
νάμει του κανονισμού αυτού όπως παρα­
τάθηκε μετονκανονισμό 944/77), προσωρι­
νόςδασμός γι'αυτές τιςεισαγωγές καιπα­
ρέσχαν εγγύηση γιαταβεβαιωθέντα μετον
τρόπο αυτό ποσά. Ούτε υφίσταται καμιά
αμφιβολία ότιτοάρθρο 3αφορά άμεσα
αυτούς τους εισαγωγείς, διότι τοαποτέλε­
σμά τουείναι ότιεπιβάλλει στις τελωνεια­
κές αρχές των κρατών μελών ναεισπρά­
ξουν ταποσά τουδασμού πουείχαν βεβαι­
ωθεί μετοντρόπο αυτό καιγιαταοποία εί­
χεπαρασχεθεί ασφάλεια, χωρίς νααφήνει
διακριτική ευχέρεια σ'αυτές τιςαρχές.
Μπορεί όμως ναλεχθεί ότιτοάρθρο 3συ­
νιστά από τηφύση του, καθόσον θίγει
αυτούς τους εισαγωγείς, μιασειρά αποφά­
σεων και όχινομοθετικό μέτρο; Πιστεύω
πως όχι. Νομίζω πως είναι ένα τυπικό πα­
ράδειγμα αυτού που ονόμασα στις προτά­
σεις μου στην υπόθεση CAM κατά Επι­
τροπής «νομοθεσία που επηρεάζει μιασυ­
γκεκριμένη κατηγορία» (1975) 2ECR,
σ.1413). Κατά τηγνώμη μου θαήταν παρά­
ξενο ανγινόταν δεκτό ότι,σεοποιαδήποτε
υπόθεση αντιντάμπινγκ, ηαπόφαση περί
726

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
επιβολής προσωρινού δασμού έχει νομοθε­
τικό χαρακτήρα, ότι ηαπόφαση περί
επιβολής οριστικού δασμού έχει νομοθετι­
κόχαρακτήρα, αλλά ότιηαπόφαση περί
εισπράξεως του προσωρινού δασμού δεν
έχει νομοθετικό χαρακτήρα. Ακόμα αυτό το
παράξενο συμπέρασμα θαείχε τοεξής πα­
ράξενο αποτέλεσμα, ότιένας εισαγωγέας,
οοποίος θαήθελε νααμφισβητήσει το
κύρος τηςεπιβολής σεβάρος τουενός ορι­
στικού δασμού, θαμπορούσε νατοκάνει
μόνο ενώπιον του αρμόδιου εθνικού δικα­
στηρίου, ενώ ένας εισαγωγέας που θαήθε­
λενααμφισβητήσει τοκύρος τηςεπιβολής
σεβάρος του ενός προσωρινού δασμού θα
είχε τηνευχέρεια ναεπιλέξει είτε αυτή τη
μέθοδο ενώπιον του αρμόδιου εθνικού δι­
καστηρίου, είτε ναασκήσει ευθεία προ­
σφυγή ενώπιον τουΔικαστηρίου.
Συμπεραίνω ότιηπροσφυγή της ISO (υπό­
θεση 118/77) είναι απαράδεκτη.
Δεν παραβλέπω τογεγονός ότι, τουλάχι­
στον σεμία από τιςυποθέσεις (την υπόθε­
ση119/77), οιπροσφεύγουσες επιχείρησαν
νααποδείξουν ότιταμέσα έννομης προ­
στασίας που διέθεταν οιεισαγωγείς ενώ­
πιον των εθνικών δικαστηρίων ήταν απρό­
σφορα. Νομίζω όμως ότιηαπόπειρα αυτή
απέτυχε.
Όσον αφορά ταδιαθέσιμα στην Ομο­
σπονδιακή Δημοκρατία τηςΓερμανίας μέ­
σαέννομης προστασίας, φαίνεται ότιημό­
νηεπίκριση που διατυπώθηκε ήταν ότιη
σχετική προθεσμία ήταν πολύ μικρή (ενός
μηνός). Αυτό τογνωρίζει τοΔικαστήριο από
άλλες υποθέσεις. Δεναποτελεί λόγο γιανα
διευρυνθεί ηέννοια του άρθρου 173έτσι
ώστε ναπαρασχεθεί έναεναλλακτικό μέσο
έννομης προστασίας ενώπιον τουΔικαστη­
ρίου.
Τοίδιο ισχύει για τημόνη επίκριση που
φαίνεται ότιδιατυπώθηκε σχετικά μετηθέση της Γαλλίας, ότιταπαρεχόμενα εκεί
μέσα έννομης προστασίας ναιμενδενείναι
απρόσφορα, αλλά ότι,κατά τηγνώμη των
προσφευγουσών, οιγαλλικές κατ' έφεση
διαδικασίες είναι δυσκίνητες.
Τέλος, ηπεριγραφή του αγγλικού δικαίου
που έκαναν οιπροσφεύγουσες είναι, του­
λάχιστον, πρόχειρη. Μεταξύ τωνελλείψεών
τηςσυγκαταλέγεται καιτοότιπαρέλειψαν
νααναφέρουν αυτό τοοποίο νομίζω ότιεί­
ναι τοπιοσαφές, διαθέσιμο στην Αγγλία
μέσο έννομης προστασίας, δηλαδή ηανα­
γνωριστική προσφυγή (action for adecla­
ration). Πρόκειται πράγματι γιατομέσο έν­
νομης προστασίας γιατοοποίο έγινε λόγος
στην υπόθεση Leopold Lazarus Ltdκατά
Secretary ofState forTrade and Industry.
Επίσης, ανκαιοιπροσφεύγουσες είχαν την
πρόθεση ναασχοληθούν μετηνκατάσταση
στο σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν
καταδέχτηκαν νααναφερθούν σταδιαθέσι­
μαμέσα έννομης προστασίας ενώπιον των
δικαστηρίων τηςΣκωτίας.
Νομίζω ότιηθέση τωνίδιων τωντεσσάρων
μεγάλων έναντι τουκανονισμού 1778/77 εί­
ναιδιαφορετική. Είναι απίθανο ναμπορέ­
σειοποιοσδήποτε από αυτούς νααμφισβη­
τήσει τοκύρος τουκανονισμού ήκάποιου
μέρους του ενώπιον εθνικού δικαστηρίου,
εκτός ίσως βάσει ορισμένων εθνικών διαδι­
κασιών, ωςπαρεμβαίνων ή,βάσει άλλων,
ωςπρόσωπο τοοποίο απλώς υποστηρίζει,
οικονομικά ήμεάλλο τρόπο, διαδικασίες
που κινήθηκαν από έναν εισαγωγέα.
Από αυτό μόνο ασφαλώς δενσυνάγεται ότι
πρέπει ναγίνει δεκτό ότιοιτέσσερις με­
γάλοι (και κάθε ένας από αυτούς ξεχωρι­
στά) δικαιούνται νααμφισβητήσουν απ'
ευθείας ενώπιον τουΔικαστηρίου τον κα­
νονισμό, βάσει του δευτέρου εδαφίου του
άρθρου 173.
727

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Ούτε πιστεύω ότιείναι αναγκαίο νακρίνει
τοΔικαστήριο σ'αυτή την υπόθεση τοζή­
τημα, γιατοοποίο διεξήχθησαν εκτεταμέ­
νεςσυζητήσεις, περί του ανθαπρέπει να
γίνει δεκτό ipso facto ότιένας εξαγωγέας,
που κρίθηκε, κατόπιν έρευνας διεξαχθείσας
βάσει του άρθρου 10του κανονισμού
459/68, ένοχος ντάμπινγκ τοοποίο προκά­
λεσε υλική ζημία στην κοινοτική βιομηχα­
νία, πρέπει ναμπορεί ναστραφεί, δυνάμει
του δευτέρου εδαφίου του άρθρου 173, κα­
τάοποιασδήποτε πράξεως τουΣυμβουλίου
ήτηςΕπιτροπής, ηοποία συγκεκριμενοποι­
είήπροσδίδει αποτελέσματα σ'αυτή τη
διαπίστωση. Ταεπιχειρήματα υπέρ και κα­
τάκαταφατικής απαντήσεως σ'αυτό το
ερώτημα είναι ισοδύναμα.
Εκείνο τοοποίο θεωρώ προφανές είναι ότι,
όσον αφορά κάθε ένα από τους τέσσερις
μεγάλους, οκανονισμός 1778/77 βαίνει πέ­
ραν αυτού. Γιατους λόγους που έχω ήδη
εξηγήσει, κάθε ένα απόταάρθρα τουισχύ­
ειμόνο γιαταπροϊόντα τους. Έτσι, τοσυν­
δυασμένο αποτέλεσμα των άρθρων 1,2και
3τουκανονισμού είναι ότι,βάσει των δια­
πιστώσεων σεβάρος κάθε ενός από τους
τέσσερις μεγάλους τηςυπάρξεως ντάμπιν­
γκ που επέφερε υλική ζημία και των
υποχρεώσεων τιςοποίες αυτοί είχαν ανα­
λάβει, επιβάλλεται οριστικός δασμός επί
των προϊόντων τους, αλλά αναστέλλεται
εφ' όσον ηΕπιτροπή, παρακολουθώντας
τηνπορεία των υποχρεώσεων τους, δενδια­
πιστώσει ότιαυτές οιυποχρεώσεις κατα­
στρατηγούνται, δεντηρούνται ήανακλήθη­
καν. Στομεταξύ, οπροσωρινός δασμός που
βεβαιώθηκε επίτων εισαγωγών τωνπροϊό­
ντων τους, που πραγματοποιήθηκαν πριν
από την έναρξη της ισχύος του κανονι­
σμού, πρέπει ναεισπραχθεί οριστικά.
Δύσκολα μπορεί ναδιαπιστωθεί απόαυτό,
όσον αφορά τους τέσσερις μεγάλους, ότι
αυτή ηπράξη έχει νομοθετικό χαρακτήρα ή
«γενική ισχύ», γιαναχρησιμοποιήσω την
έκφραση του άρθρου 189τηςΣυνθήκης πουαναφέρεται στον κανονισμό. Νομίζω ότι
πρόκειται ουσιαστικά για πράξη ad
hominem. Έχει όλα ταχαρακτηριστικά
αποφάσεως ηοποία θίγει συγκεκριμένα
πρόσωπα βάσει της δικής τους συμπερι­
φοράς. Είναι πρόδηλο ότιαφορά ατομικά
κάθε έναν από τους τέσσερις μεγάλους. Πι­
στεύω ότιαφορά επίσης άμεσα κάθε έναν
από αυτούς, έστω καιανοπροσωρινός δα­
σμός στην πραγματικότητα εισπράττεται
από τους εισαγωγείς καιέστω καιανοορι­
στικός δασμός θαεισπραχθεί εάν οποιοσ­
δήποτε από τους τέσσερις μεγάλους δεντη­
ρήσει την υποχρέωσή του. Κάθε άλλη άπο­
ψηνομίζω ότιέρχεται σεκατάφωρη αντί­
θεση μετηνπραγματικότητα.
Συμπεραίνω ότιοιπροσφυγές βάσει του
άρθρου 173της Συνθήκης είναι παραδε­
κτές, καθόσον ασκούνται από τους ίδιους
τους τέσσερις μεγάλους. Υπογραμμίζω
όμως ότιαυτό οφείλεται, κατά τηγνώμη
μου, στην ιδιαίτερη δομή τουκανονισμού
1778/77. Δεν σημαίνει ότι, κάθε φορά που
ένας κανονισμός του Συμβουλίου επιβάλ­
λειπροσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ, ήπρο­
βλέπει την οριστική είσπραξή του, οιεν­
διαφερόμενοι εξαγωγείς θαδικαιούνται
κατ' ανάγκη νααμφισβητήσουν τοκύρος
τουκανονισμού αυτού βάσει του άρθρου
173. Αυτό που σημαίνει είναι ότι,κατά τη
γνώμη μου, οκανονισμός 1778/77 είναι ένα
υβρίδιο τέτοιου είδους τοοποίο δεναπαι­
τήθηκε ναεξετάσει στο παρελθόν τοΔικα­
στήριο και που σπάνια θααπαιτηθεί να
εξετάσει πάλι. Για οποιονδήποτε άλλον,
εκτός από τους τέσσερις μεγάλους (και πι­
θανώς τιςθυγατρικές τους καιτιςανήκου­
σεςστον ίδιο όμιλο εταιρίες, μετηνκατά­
σταση των οποίων πρέπει ναασχοληθώ
ακόμη) είναι ένας κανονισμός καιτίποτε
άλλο εκτός από κανονισμό. Όμως, έναντι
καθενός από τους τεσσάρους μεγάλους,
αποτελεί απόφαση που τους αφορά άμεσα
καιατομικά.
Τοζήτημα ανοιπροσφυγές, βάσει του άρ­
θρου 173, των θυγατρικών των τεσσάρων
728

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
μεγάλων καιτωνανηκουσών στον ίδιο όμι­
λοεταιριών είναι παραδεκτές δεν είναι,
υπό τιςσυνθήκες αυτές, πολύ σημαντικό.
Σαφώς, εάν ηάποψη που εξέφρασα είναι
ορθή, ηιδιότητά τους ωςεισαγωγέων δεν
καθιστά τιςπροσφυγές τους παραδεκτές.
Είναι όμως συμβαλλόμενα μέρη στις συμ­
φωνίες περί αναλήψεως υποχρεώσεων,
πράγμα τοοποίο εξομοιώνει τηθέση τους
προς εκείνη των τεσσάρων μεγάλων. Στην
περίπτωση της NSK Ηνωμένου Βασιλείου
υπάρχει επίσης τοιδιαίτερο γεγονός ότιο
κανονισμός 1778/77 ενεργεί προληπτικά,
όσον αφορά τηναθέτηση τηςυποχρεώσεώς
τηςνααυξήσει τιςτιμές των τριβέων που
κατασκευάζει στο Peterlee. Είναι δύσκολο
ναλεχθεί τιείδους μέσα έννομης προστα­
σίας θαμπορούσε ναασκήσει γι'αυτό ενώ­
πιον των αγγλικών δικαστηρίων. Κρίνω ότι
οιπροσφυγές των θυγατρικών των τεσσά­
ρων μεγάλων καιτων ανηκουσών στον ίδιο
όμιλο εταιριών είναι παραδεκτές.
VIII —Επί της ουσίας των προσφυγών
αναφορικά μετοάρθρο 173
Θεωρώ ότιτοέργο τηςταξινομήσεως των
ισχυρισμών επίτηςουσίας, τους οποίους
προέβαλαν οιπροσφεύγουσες αμφισβητώ­
ντας τοκύρος τουκανονισμού 1778/77, δεν
είναι εύκολο. Οιισχυρισμοί αυτοί υπερ­
βαίνουν τους σαράντα. Ένα χαρακτηριστι­
κότους σημείο είναι ότιοίδιος ισχυρισμός
εκφράζεται συχνά, αφενός, μετημορφή
άμεσης επικρίσεως των όσων έπραξε ηΕπι­
τροπή ήτοΣυμβούλιο και, αφετέρου, μετη
μορφή επικρίσεως κατά τουπροοιμίου του
κανονισμού, διότι δενκαθόρισε τοτιέπρα­
ξετοενδιαφερόμενο κοινοτικό όργανο ήτο
γιατί τοέπραξε. Για παράδειγμα ηΕπι­
τροπή επικρίνεται διότι έκρινε ότιοιτιμές
εξαγωγής των τεσσάρων μεγάλων «δεν εί­
ναιαξιόπιστο στοιχείο», τοδεπροοίμιο του
κανονισμού επικρίνεται διότι δενεπεξήγη­
σετογιατί αυτές οιτιμές θεωρήθηκαν ως
μηαξιόπιστο στοιχείο. Στην πρώτη του
μορφή οισχυρισμός σημαίνει ότιυπήρξε
παράβαση διατάξεως του κανονισμού
459/68. Στη δεύτερη ότιυπήρξε παράβασητουάρθρου 190τηςΣυνθήκης. Σεόσα ακο­
λουθούν, προτείνω ναεξεταστούν μαζί, στο
μέτρο του δυνατού, αυτές οιδύο μορφές
αυτού τουισχυρισμού.
Τελικά, όπως θαδειτοΔικαστήριο, κατέτα­
ξατους ισχυρισμούς σεεννέα κεφάλαια.
1.Ισχυρισμοί αφορώντες τηντήρηση των
τύπων καισχετικοί μετοκύροςτου
κανονισμού 1778/77στοσύνολό του
Οιπροσφεύγουσες στις υποθέσεις 113/77
και 121/77 ισχυρίζονται ότιούτε στοπροοί­
μιο του κανονισμού 1778/77, ούτε οπου­
δήποτε αλλού αναφέρεται ότιυπήρξε ειδι­
κήπλειοψηφία τουΣυμβουλίου γιατηνέκ­
δοση αυτού τουκανονισμού. Υποστηρίζουν
ότιτοΔικαστήριο θαέπρεπε τουλάχιστον
ναελέγξει εάνυπήρξε πράγματι μιατέτοια
πλειοψηφία, ηοποία απαιτείται, τόσο από
τοάρθρο 113, παράγραφος 4,τηςΣυνθήκης
όσοκαιαπό τοάρθρο 17,παράγραφος 2,πε­
ρίπτωση α,τουκανονισμού 459/68. Κατά τη
γνώμη μου αυτός οισχυρισμός είναι αβά­
σιμος. Δενυφίσταται διάταξη της Συνθή­
κης ήοποιουδήποτε άλλου σχετικού κει­
μένου, ούτε υπάρχει κανένας κανόνας δι­
καίου, που ναορίζει ότιπρέπει νααναφέ­
ρεται ηπλειοψηφία μετηνοποία εκδόθηκε
ένας κανονισμός τουΣυμβουλίου· ούτε βέ­
βαια υπάρχει ηπρακτική ναγίνεται μια
τέτοια αναφορά. Κατά τηγνώμη μου δενεί­
ναι έργο του Δικαστηρίου ναελέγχει εάν
επιτεύχθηκε ηαπαιτούμενη πλειοψηφία, εν
πάση περιπτώσει ελλείψει στοιχείων που
ναδημιουργούν αμφιβολίες όσον αφορά το
ανπράγματι επιτεύχθηκε. Omnia praese­
muntur rite esse acta (για όλα υφίσταται
«τεκμήριο νομιμότητας»).
Οιπροσφεύγουσες στην υπόθεση 120/77
ισχυρίζονται ότιυπήρξε αντίφαση μεταξύ
της στάσεως που τήρησε ηΕπιτροπή στη
διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση του
729

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
κανονισμού 1778/77 και της στάσεως της
όσον αφορά μία απόφαση, μεημερομηνία
29Νοεμβρίου 1974, που εκδόθηκε ύστερα
από διαδικασία βάσει του άρθρου 85της
Συνθήκης, σχετικά μεσυμφωνία, ηοποία
συνήφθη το1972 μεταξύ των τεσσάρων με­
γάλων και των εκπροσώπων τηςγαλλικής
βιομηχανίας κατασκευής τριβέων. Βάσει
αυτής τηςσυμφωνίας, οιτέσσερις μεγάλοι
ανέλαβαν τηνυποχρέωση νααυξήσουν τις
τιμές τους στηΓαλλία ώστε νακαταστούν
λιγότερο ανταγωνιστικές. ΗΕπιτροπή έκρι­
νεότιαυτή ησυμφωνία συνιστούσε παρα­
βίαση του άρθρου 85.Κατά τηγνώμη μου,
δενυφίσταται αντίφαση μεταξύ, αφενός,
τηςδιαπιστώσεως ότιμιατέτοια συμφωνία
απαγορευόταν από τοάρθρο 85και, αφε­
τέρου, της διαπιστώσεως ότιοιτέσσερις
μεγάλοι ήταν ένοχοι ντάμπινγκ πουπροξέ­
νησε υλική ζημία στην ευρωπαϊκή βιομη­
χανία καιπουδικαιολογεί τηλήψη μέτρων
δυνάμει του κανονισμού 459/68. Ηενδει­
κνυόμενη ενέργεια γιατην αντιμετώπιση
ντάμπινγκ που προξενεί ζημία στην ευρω­
παϊκή βιομηχανία είναι ηδράση τωνκοι­
νοτικών οργάνων βάσει αυτού τουκανονι­
σμού, καιόχιη«αυτοάμυνα» τηςβιομηχα­
νίας αυτής μετημορφή συμφωνιών οι
οποίες εμπίπτουν στο άρθρο 85.Αφήνω κα­
τάμέρος τογεγονός ότιοιδιαπιστώσεις
τηςΕπιτροπής στην απόφασή της της29ης
Νοεμβρίου 1974 αναφέρονταν σεγεγονότα
που συνέβησαν το1972, ενώ ηδιαπίστωσή
τηςτουντάμπινγκ συνδεόταν μεγεγονότα
ταοποία ήταν μεταγενέστερα κατά τέσσε­
ρακαιπέντε χρόνια.
2.Ισχυρισμοί σχετικοί μετηνομιμότητα
τηςδιαδικασίας ηοποίασυνίσταται στην
αποδοχή αναλήψεως υποχρεώσεων καικα­
τόπινστηνεπιβολή καιαναστολή ορι­
στικού δασμού
Προτείνω ναεξεταστούν σ'αυτό τοκεφά­
λαιο μόνο οιισχυρισμοί που στρέφονται
κατά του κύρους των άρθρων 1και 2του
κανονισμού 1778/77 καιναεξεταστούν σε
επόμενο κεφάλαιο ανάλογοι ισχυρισμοί
που αφορούν τοκύρος του άρθρου 3τουκανονισμού, δηλαδή οιαναφερόμενοι στο
ζήτημα αντοΣυμβούλιο μπορούσε νομίμως
ναδιατάξει την οριστική είσπραξη του
προσωρινού δασμού, παρά τογεγονός ότι
οιαναλήψεις υποχρεώσεων των τεσσάρων
μεγάλων είχαν γίνει δεκτές.
Ορισμένες από τιςπροσφεύγουσες ισχυ­
ρίζονται ότι,«όταν, κατά τηδιάρκεια της
εξέτασης των πραγματικών περιστατικών,
οιεξαγωγείς αναλαμβάνουν εκουσίως την
υποχρέωση νααναθεωρήσουν τιςτιμές
τους κατά τρόπον ώστε ναεξαφανιστεί το
περιθώριο ντάμπινγκ» (ηφρασεολογία εί­
ναιεκείνη του άρθρου 14,παράγραφος 2,
τουκανονισμού 459/68) ηΕπιτροπή έχει δυ­
νατότητα επιλογής. Μπορεί, αφού ακούσει
τιςγνώμες που εκφράζονται στο πλαίσιο
τηςσυμβουλευτικής επιτροπής, νααποφα­
σίσει ότιηαποδοχή των αναλήψεων υπο­
χρεώσεων καιηπεράτωση τηςδιαδικασίας
δενείναι ικανοποιητική λύση. Στην περί­
πτωση αυτή, πρέπει νααπορρίψει τηνανά­
ληψη υποχρεώσεων. Εάν, αντίθετα, διαπι­
στώσει ότιαυτό είναι ικανοποιητική λύση,
πρέπει νακινήσει διαδικασία που προβλέ­
πεται στο άρθρο 14,παράγραφος 1,περί­
πτωση a,ώστε ναπερατωθεί ηδιαδικασία.
Τότε ηαπόρριψη τηςαναλήψεως υποχρεώ­
σεων εξαρτάται μόνο από τοΣυμβούλιο.
Εάν τοΣυμβούλιο δεντην απορρίψει, «η
διαδικασία τερματίζεται», μεμόνη επιφύ­
λαξη τηδυνατότητα, βάσει τουάρθρου 14,
παράγραφος 2,περίπτωση b,νασυνεχιστεί
«ηέρευνα επίτηςζημίας». Όταν γίνει δε­
κτήηανάληψη υποχρεώσεων, οιμόνες κυ­
ρώσεις, όσον αφορά τηντήρησή της, είναι
οιπροβλεπόμενες στο άρθρο 14,παρά­
γραφος 2,περιπτώσεις dκαι e,οιοποίες,
όπως ενθυμείται τοΔικαστήριο, προστέθη­
καν μετονκανονισμό 2011/73, ορίζουν δε
ότιηΕπιτροπή παρακολουθεί τααποτελέ­
σματα της αναλήψεως υποχρεώσεων και
κινεί εκνέου τηδιαδικασία εάν «διαπι­
στώσει ότιοιυποχρεώσεις των εξαγωγέων
καταστρατηγούνται, δεντηρούνται ήανα­
κλήθηκαν καιότι,συνεπώς, μπορεί ναείναι
απαραίτητη ηλήψη προστατευτικών μέ­
τρων». Οιπροσφεύγουσες συμπεραίνουν
730

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ότιτακοινοτικά όργανα δενείχαν εξουσία
ναδεχτούν τιςαναλήψεις υποχρεώσεων
και συγχρόνως ναεπιβάλουν, ωςκύρωση
γιατημητήρησή τους, προσωρινό δασμό
μεαναστολή.
Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οιπρο­
σφεύγουσες ερμηνεύουν ορθά, ωςπρος αυ­
τότοσημείο, τιςδιατάξεις τουκανονισμού
459/68. Πράγματι, νομίζω ότικανένα από
ταεπιχειρήματα τουΣυμβουλίου ήτηςΕπι­
τροπής δενείναι ικανό ναθέσει υπό αμφι­
σβήτηση τηνορθότητα αυτής τηςερμηνεί­
ας.Τοκύριο επιχείρημά τους, βασιζόμενο
ιδίως στογαλλικό, τογερμανικό καιτοιτα­
λικό κείμενο του άρθρου 14,παράγραφος 2,
περίπτωση a,είναι ότι, εφόσον ηΕπιτροπή
είχε τηδυνατότητα ναδεχθεί ήνααπορρί­
ψειόχιαπλώς τηνανάληψη υποχρεώσεων,
αλλά μια «λύση», ηοποία συνίστατο στο
ναδεχθεί τιςαναλήψεις υποχρεώσεων και
την περάτωση τηςδιαδικασίας, θαπρέπει
ναμπορεί ηΕπιτροπή ναδεχθεί τηνανάλη­
ψηυποχρεώσεων «μεεπιφυλάξεις». Θεωρώ
ότιαυτό τοεπιχείρημα προβλήθηκε μόνο
για νααπορριφθεί, δεδομένου ότιμετην
ίδια τηδιατύπωσή τουαναγνωρίζεται ότιη
περάτωση τηςδιαδικασίας είναι αδιαχώρι­
στη από την αποδοχή τηςαναλήψεως υπο­
χρεώσεων. Οποιαδήποτε «επιφύλαξη» που
οδηγεί στην επιβολή δασμού μεαναστολή,
ωςκύρωση γιατημητήρηση τηςαναλήψε­
ωςυποχρεώσεων, είναι αντίθετη προς τις
διατάξεις τόσο τουάρθρου 14,παράγραφος
1,όσο καιτου άρθρου 14,παράγραφος 2,
περίπτωση d.
ΤοΣυμβούλιο καιηΕπιτροπή επιχείρησαν
νααποφύγουν τιςσυνέπειες αυτής της ερ­
μηνείας μεδύο τρόπους.
Πρώτον, ελέχθη ότιοιτέσσερις μεγάλοι δεν
ανέλαβαν τιςυποχρεώσεις «κατά τηδιάρ­
κεια τηςέρευνας επίτηςκαταθέσεως» αλ­
λάμετά τοπέρας τηςέρευνας. Νομίζω ότιαυτή ηάποψη δενείναι υποστηρίξιμη. Οι
υποχρεώσεις ανελήφθησαν στις 20Ιουνίου
1977. Ηπρόταση της Επιτροπής προς το
Συμβούλιο, ηοποία κατέληξε στην έκδοση
του κανονισμού 1778/77, δεν υποβλήθηκε
παρά μόνο στις 4Ιουλίου 1977. Έχω ενώ­
πιόν μου τογαλλικό κείμενο αυτής της
προτάσεως (τοοποίο αποτελεί τοπαράρτη­
μα14τουδικογράφου τηςπροσφυγής στην
υπόθεση 119/77). Στην αιτιολογική έκθεση
(exposé desmotifs), μετά τηναναφορά στην
έκδοση των κανονισμών 261/77 και 944/77,
αναφέρει:
«Έκτοτε, οιυπηρεσίες τηςΕπιτροπής συνέ­
χισαν την έρευνά τους σεσυνεργασία με
τακράτη μέλη ...
Στομεταξύ, οιτέσσερις κυριότεροι ιάπωνες
παραγωγοί ανέλαβαν ενώπιον της Επι­
τροπής των υποχρέωση νααναθεωρήσουν
τιςτιμές τους, αυτές δεοιαναλήψεις υπο­
χρεώσεων μπορούν ναθεωρηθούν ωςαπο­
δεκτές.»
Οκανονισμός 1778/77 δενεκδόθηκε παρά
μόνο στις 26Ιουλίου 1977, γνωρίζουμε δε
ότιηΕπιτροπή εξακολουθούσε νακάνει
υπολογισμούς (έστω και«επαληθεύσεως»)
μετά την υποβολή τηςπροτάσεώς της στο
Συμβούλιο και πριν από την έκδοση του
κανονισμού. Ενπάση περιπτώσει, εάν οι
υποχρεώσεις ανελήφθησαν αφού «ηεξέτα­
σητης υποθέσεως» είχε περατωθεί, δεν
υπήρχε διάταξη τουκανονισμού 459/68 που
ναεπέτρεπε τηναποδοχή τους.
Δεύτερον, υποστηρίχθηκε, σε ευρύτερο
πλαίσιο, ιδιαίτερα από τοΣυμβούλιο, ότιοι
εξουσίες τουτελευταίου σεζητήματα αντι­
ντάμπινγκ προέκυπταν απ'ευθείας από το
άρθρο 113της Συνθήκης καιότι, υπό την
προϋπόθεση ότιδενθαπαρέβαινε τον κώ­
δικα αντιντάμπινγκ, τοΣυμβούλιο ήταν
ελεύθερο σετέτοια ζητήματα ναπράξει
731

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ό,τι θεωρούσε σκόπιμο και ιδιαίτερα να
παρεκκλίνει από τιςδιατάξεις τουκανονι­
σμού 459/68. Προς υποστήριξη αυτού του
ισχυρισμού έγινε αναφορά στο άρθρο 1,
παράγραφος 2,αυτού τουκανονισμού.
Όσον αφορά τον κώδικα αντιντάμπινγκ
νομίζω ότιδενείναι απαραίτητο, στις υπό
κρίση υποθέσεις, ναεκφέρω άποψη περί
τουτιεπιτρέπει καιτιαπαγορεύει. Ηδια­
τύπωση του άρθρου 7τουκώδικα αυτού εί­
ναι πολύ λιγότερο σαφής από εκείνη του
άρθρου 14τουκανονισμού 459/68. Καιλαμ­
βάνω υπόψη την προειδοποίηση της Επι­
τροπής ότιθαπρέπει ναπροσέξουμε ώστε
ναμηλεχθεί κάτι τοοποίο θαμπορούσε να
δημιουργήσει αμφιβολίες για τοκύρος
οποιουδήποτε μέτρου αντιντάμπινγκ, λαμ­
βανόμενου δυνάμει της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
Εντούτοις, πρέπει νακάνω δύο παρατηρή­
σεις όσον αφορά τηντελευταία. Ηπρώτη
είναι ότι, ενώ από τιςέρευνες που έκανα
διαπίστωσα ότιορισμένες από τιςσυστά­
σεις της Επιτροπής, βάσει του άρθρου 74
αυτής της Συνθήκης, χρησιμοποίησαν τη
μέθοδο τηςεπιβολής μεαναστολή οριστι­
κών δασμών, απότιςέρευνες αυτές δενβρέ­
θηκε ούτε μία περίπτωση όπου ηαναστολή
του δασμού συνδεόταν μεανάληψη υπο­
χρεώσεων, εκμέρους των κατασκευαστών
(σεαντίθεση μετις«διευθετήσεις» πουέγι­
ναν μεξένες κυβερνήσεις). Ηδεύτερη πα­
ρατήρηση είναι ότιοιδιατάξεις του άρ­
θρου 14,παράγραφος 2,περίπτωση dτης
συστάσεως 77/329/ΕΚΑΧ (που προήλθε από
τη σύσταση 3004/77/ΕΚΑΧ) είναι τόσο
διαφορετικές από εκείνες του άρθρου 14,
παράγραφος 2,περίπτωση dτου κανονι­
σμού 459/68 (που προήλθε από τονκανονι­
σμό 2011/73), έτσι ώστε είναι αδύνατο να
γίνει οποιοσδήποτε παραλληλισμός μεταξύ
όσων επιτρέπονται δυνάμει του πρώτου και
όσων επιτρέπονται δυνάμει του τελευ­
ταίου.
Κατά τηγνώμη μου, στην προκείμενη περί­
πτωση, τοΣυμβούλιο δεσμευόταν απότιςδιατάξεις τουκανονισμού 459/68. Συμφωνώ
με τον ισχυρισμό ορισμένων από τις
προσφεύγουσες ότιησχετική αρχή είναι
εκείνη ηοποία εκφράζεται μετοαξίωμα
legem patere quam fecisti. Σχολίασα
διεξοδικώς αυτή τηναρχή στις προτάσεις
μου στην υπόθεση 81/72, Επιτροπή κατά
Συμβουλίου, (1973) 1ECR, σ.592-595, και
δενθααπασχολήσω τοΔικαστήριο, επανα­
λαμβάνοντας όσα είχα αναφέρει σ'αυτές.
Σύμφωνα μετην αρχή αυτή, όταν μία δη­
μόσια αρχή έχει θεσπίσει, μενομοθετική
πράξη, τους κανόνες που πρέπει ναεφαρ­
μόζονται σεμιαορισμένη κατηγορία περι­
πτώσεων, μπορεί μεν πάντοτε νατροπο­
ποιήσει αυτούς τους κανόνες μεμεταγενέ­
στερες νομοθετικές πράξεις, δεν μπορεί
όμως ναπαρεκκλίνει από αυτούς όταν
ασχολείται μεατομικές .περιπτώσεις, οι
οποίες εμπίπτουν σ'αυτή την κατηγορία.
Έτσι στην προκείμενη περίπτωση, αφού το
Συμβούλιο θέσπισε, μετον κανονισμό
459/68, τους εφαρμοστέους κανόνες σεπε­
ριπτώσεις όπως οιπροκείμενες, δεν μπο­
ρούσε ναπαρεκκλίνει από αυτούς τους κα­
νόνες, μετον κανονισμό 1778/77, στις πα­
ρούσες περιπτώσεις της αναλήψεως υπο­
χρεώσεων εκμέρους των τεσσάρων μεγά­
λων. Κάθε ένας από τους τέσσερις με­
γάλους δικαιούτο ναβασιστεί στο άρθρο
14τουκανονισμού 459/68 που εφαρμοζόταν
στην περίπτωση της αναλήψεως υποχρεώ­
σεων από μέρους του. Όσον αφορά τοάρ­
θρο 1,παράγραφος 2,αυτού του κανονι­
σμού, τηδιατύπωση του οποίου χαρακτή­
ρισα ωςαινιγματική, νομίζω ότιαρκεί να
πωότιτοΣυμβούλιο ουδέποτε επιχείρησε
ναενεργήσει βάσει αυτού. Εάν επρόκειτο
ναβασιστεί σ'αυτή τηδιάταξη θαέπρεπε,
τουλάχιστον, ναπροβεί σερητή αναφορά
καισεσχετική επεξήγηση στοπροοίμιο του
κανονισμού 1778/77.
Εάν αυτή ηάποψη είναι ορθή, τότε αυτό με
απαλλάσσει απότην υποχρέωση ναεξετά­
σωτοκύρος των άρθρων 1και 2του κανο­
νισμού 1778/77. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι,
σεπεριπτώσεις τέτοιας σπουδαιότητας
όπως οιυπό κρίση, δενθαεκπλήρωνα το
732

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
καθήκον μου εάν παρέλειπα, γιατολόγο
αυτό, άλλα σημεία ταοποία αφορούν αυτό
τοζήτημα.
Στο παρόν κεφάλαιο υπάγονται ακόμα δύο
ισχυρισμοί που προέβαλε ηISO, τους
οποίους νομίζω ότιδενμπορώ νααγνοήσω
παντελώς, ακόμα καιανηπροσφυγή της
ISOείναι, όπως νομίζω, απαράδεκτη.
Πρώτον, ηISO ισχυρίζεται ότι ομηχανι­
σμός, τονοποίο προβλέπουν ταάρθρα 1και
2τουκανονισμού 1778/77, θαμπορούσε να
καταλήξει σεαναδρομική επιβολή του δα­
σμού, αντίθετη προς τοάρθρο 19,παρά­
γραφος 2,περίπτωση a,του κανονισμού
459/68. Αναφέρθηκε ότιαυτό οφειλόταν στο
γεγονός ότι, ηπαράλειψη των τεσσάρων
μεγάλων νατηρήσουν τις υποχρεώσεις
τους, συνιστούσε παράβαση του όρου, βά­
σειτου οποίου είχε ανασταλεί οοριστικός
δασμός, ηοποία παράβαση, «σύμφωνα με
τιςγενικές αρχές τουαστικού δικαίου», θα
είχε αποτελέσματα που ανέτρεχαν στην
ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του
κανονισμού. Κατά τηγνώμη μου, αυτός ο
ισχυρισμός είναι αποτέλεσμα παρανοήσε­
ως.Όταν ηΕπιτροπή θέτει τέλος, βάσει του
άρθρου 2,παράγραφος 2,του κανονισμού
1778/77, στην αναστολή του οριστικού δα­
σμού, αυτό τογεγονός δενμπορεί ναεπιφέ­
ρειαποτελέσματα παρά μόνο για τομέλ­
λον, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 19,
παράγραφος 2,περίπτωση a,του κανονι­
σμού 459/68.
Δεύτερον, ηISOισχυρίστηκε ότιηθέσπιση
από τοΣυμβούλιο των άρθρων 1και 2του
κανονισμού 1778/77 συνιστά κατάχρηση
εξουσίας από μέρους του, διότι οαληθινός
σκοπός τουήταν ναανοίξει τοδρόμο για
τηθέσπιση από τοΣυμβούλιο τουάρθρου 3
του κανονισμού. Κατά τηγνώμη μου και
αυτός οισχυρισμός είναι αποτέλεσμα πα­
ρανοήσεως, πρώτον, διότι δεν υπάρχουναποδεικτικά στοιχεία ότι αυτός ήταν ο
σκοπός τουΣυμβουλίου και, δεύτερον, διό­
τιοισχυρισμός στηρίζεται σεεσφαλμένη
βάση. Ηβάση αυτή είναι ότιοκανονισμός
459/68 απαγορεύει στο Συμβούλιο νααπο­
φασίσει σχετικά μετηνοριστική είσπραξη
ενός προσωρινού δασμού, εκτός εάν απο­
φασίσει συγχρόνως την επιβολή οριστικού
δασμού. Δεν υπάρχει τίποτα σχετικό στον
κανονισμό 459/68. Και πράγματι θαήταν
παράλογο ναυπάρχει. Αςυποτεθεί περί­
πτωση όπου, μετά από τηνεπιβολή προσω­
ρινού δασμού από την Επιτροπή, οιενδια­
φερόμενοι εξαγωγείς αναλαμβάνουν την
υποχρέωση νααναθεωρήσουν τιςτιμές
τους γιατομέλλον, όχιόμως γιατοπαρελ­
θόν. Τότε, τοΣυμβούλιο θαπρέπει ναέχει
τηδυνατότητα, ακόμα καιόταν συμφωνεί
ναγίνει δεκτή ηανάληψη υποχρεώσεως, να
αποφασίσει γιατην τύχη του προσωρινού
δασμού. Ομολογουμένως από τηδιατύπω­
σητων σχετικών διατάξεων του κανονι­
σμού 459/68 (ιδιαίτερα των άρθρων 14έως
18)δενσυνάγεται σαφώς ποια θαμπορού­
σεναείναι ηκατάλληλη διαδικασία σεμια
τέτοια περίπτωση. Ούτε όμως συνάγεται
από αυτή ότιτοΣυμβούλιο δενέχει άλλη
δυνατότητα επιλογής παρά μόνο νααφήσει
τονπροσωρινό δασμό νακαταστεί ανενερ­
γός.
Οιπροσφεύγουσες στην υπόθεση 119/77
προέβαλαν ένασοβαρότερο, πιστεύω, ισχυ­
ρισμό. Κατ' αυτόν, ταάρθρα 1και 2του
κανονισμού 1778/77, ενπάση περιπτώσει το
γράμμα τους, εκθέτουν κάθε έναν από τους
τέσσερις μεγάλους στον κίνδυνο ναλήξει η
αναστολή του οριστικού δασμού σεπερί­
πτωση που ηΕπιτροπή διαπιστώσει ότι
κάποιος από αυτούς παραβαίνει την υπο­
χρέωσή του. Παράλληλα μεαυτό τονισχυ­
ρισμό διατείνονται ότι τοπροοίμιο του
κανονισμού δεναναφέρει τολόγο για τον
οποίο έναμέτρο, τόσο αυθαίρετο εκπρώτης
όψεως, θεωρήθηκε ωςαπαραίτητο.
Αφήνω κατά μέρος τον ισχυρισμό όσον
αφορά τοπροοίμιο.
733

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ΤοΣυμβούλιο επιχείρησε νααντικρούσει
τον κύριο ισχυρισμό μετρεις παρατηρή­
σεις.
Πρώτον, τοΣυμβούλιο είπεότι«εάν οιυπο­
χρεώσεις καταστρατηγούνται ήδεντηρού­
νται ήανακληθούν δενθαείναι απίθανο οι
ιάπωνες εξαγωγείς ναενεργούν κατόπιν
συνεννοήσεως ή(πράγμα τοοποίο καταλή­
γειστοίδιο αποτέλεσμα) ότι,εάν ένας από
τους ιάπωνες εξαγωγείς δεντηρούσε την
υποχρέωσή του οιάλλοι θααισθάνονταν
υποχρεωμένοι νατονακολουθήσουν». Αυ­
τόείναι, εάν μου επιτραπεί ναεκφραστώ
έτσι, μια εξωφρενική απάντηση, διότι
προϋποθέτει ότιμπορεί ναεπιβληθεί κύρω­
σησεένα πρόσωπο, όχιβάσει τουό,τιφαί­
νεται ότιέπραξε, αλλά βάσει του ό,τιθεω­
ρείται ότιπιθανώς θαπράξει. Δενπαρα­
βλέπω τον συχνά επαναληφθέντα ισχυρι­
σμό τουΣυμβουλίου ότιοιδασμοί αντιντά­
μπινγκ είναι μέτρα εμπορικής πολιτικής
καιόχικυρώσεις. Ηαλήθεια είναι εντού­
τοις ότι, για έναν κατασκευαστή, στα
προϊόντα του οποίου επιβάλλεται ένας τέ­
τοιος δασμός, έχει τααποτελέσματα μιας
κυρώσεως.
Δεύτερον, τοΣυμβούλιο ανέφερε (περιπί­
πτοντας σεπροφανή αντίφαση σεσχέση με
την πρώτη του απάντηση) ότι«αποτελεί
καθαρή κερδοσκοπία» τοναεπιχειρήσει
κανείς ναπροβλέψει πως οιιάπωνες εξα­
γωγείς θαπροσπαθούσαν ναμητηρήσουν
τιςαναληφθείσες υποχρεώσεις τους καιότι
«το άρθρο 2,έτσι όπως είναι διατυπωμένο,
επιτρέπει ναασκηθεί ηεξουσία αναφορικά
μετηλήξη της αναστολής, μετρόπο αρ­
μόζοντα στις ισχύουσες συνθήκες κατά τη
στιγμή τηςλήξεως αυτής». Αυτό θαμπο­
ρούσε ναήταν ορθό μόνο εάν τοάρθρο 2
παρείχε διακριτική ευχέρεια στην Επι­
τροπή, πράγμα τοοποίο, όπως ανέφερα
προηγουμένως, δενσυμβαίνει.
Τέλος, τοΣυμβούλιο ισχυρίστηκε ότι«εν
πάση περιπτώσει ...κάθε εισαγωγέας θαέχει τηδυνατότητα νακαταφύγει στηδια­
δικασία του άρθρου 19,παράγραφος 4,του
κανονισμού 459/68». Νομίζω, όμως, ότιαυ­
τήηδιαδικασία, ηοποία είναι εμπνευσμέ­
νηαπό τηδεύτερη φράση τουάρθρου 8,πα­
ράγραφος c,τουκώδικα αντιντάμπινγκ, θε­
ωρείται ότιέχει τοχαρακτήρα εξαιρετικού
μέτρου. Τοάρθρο 19,παράγραφος 4,προ­
ϋποθέτει ότιέχει επιβληθεί μεν νομίμως
ένας δασμός αντιντάμπινγκ, αλλά ότι,στην
περίπτωση μιας συγκεκριμένης εισαγωγής
ήσειράς εισαγωγών, οεισαγωγέας μπορεί
νααποδείξει ότιέναμέρος ήτοσύνολο των
δασμών που κατέβαλε πρέπει νατου επι­
στραφεί, είτε διότι, στην περίπτωση αυτής
τηςεισαγωγής ήαυτών των εισαγωγών, δεν
υπήρξε ντάμπινγκ, ήλόγω τουότιτοπερι­
θώριο ντάμπινγκ ήταν μικρότερο από
εκείνο στο οποίο βασίστηκε τοΣυμβούλιο
ήηΕπιτροπή για ναυπολογίσει τον επι­
βληθέντα δασμό. Τοάρθρο 19,παράγραφος
4δενθεσπίστηκε ωςγενικό μέσο έννομης
προστασίας των εισαγωγέων κατά της
επιβολής μηνομίμων δασμών από τοΣυμ­
βούλιο ήτηνΕπιτροπή. Ούτε αποτελεί μέσο
έννομης προστασίας υπέρ των εξαγωγέων.
Έτσι, θεωρώ ότι οισχυρισμός των προ­
σφευγουσών στην υπόθεση 119/77 είναι βά­
σιμος. Χρησίμευσε στο ναεπιβεβαιώσει
την άποψή μου ότιταάρθρα 1και 2του
κανονισμού 1778/77 είναι μηνόμιμα.
Τέλος, σ'αυτό τοκεφάλαιο πρέπει ναανα­
φέρω ότιορισμένες απότιςπροσφεύγουσες
θεωρούν ότιτοπροοίμιο του κανονισμού
1778/77 δενεξηγεί γιατί, παρά τογεγονός
ότιοιτέσσερις μεγάλοι ανέλαβαν αποδε­
κτές αναλήψεις υποχρεώσεων, τοΣυμβού­
λιοέκρινε αναγκαίο ναθεσπίσει οριστικό
δασμό μεαναστολή. Αυτή είναι ηπλευρά
«του άρθρου 190», εάν μπορώ νατην περι­
γράψω έτσι, του ισχυρισμού μετον οποίο
ασχολήθηκα στην αρχή αυτού του κεφα­
λαίου και για τον οποίο εξέφρασα την
άποψη ότιοιπροσφεύγουσες έχουν δίκιο.
Εντούτοις, δενείμαι βέβαιος ανέχουν δί-
734

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
κιοόσον αφορά αυτή την πλευρά. Νομίζω
ότν οιτέσσερις τελευταίες αιτιολογικές
σκέψεις τουπροοιμίου τουκανονισμού θα
μπορούσαν ναθεωρηθούν ότι δηλώνουν
επαρκώς τους λόγους γιατους οποίους το
Συμβούλιο υιοθέτησε τηστάση που τήρη­
σε.Εντούτοις, τοζήτημα έχει μικρή σημα­
σία, εάν ηστάση αυτή ήταν, όπως πιστεύω,
μηνόμιμη.
3.Ισχυρισμοί σχετικοί μετηνομιμότητα
τηςεπιβολής τουοριστικού δασμού μεενι­
αίοσυντελεστή 15%
Τοάρθρο 19,παράγραφος 3,του κανονι­
σμού 459/68 (τοοποίο εκφράζει, αφενός,
την πρώτη φράση του άρθρου 8,παρά­
γραφος c,του κώδικα αντιντάμπινγκ και,
αφετέρου, τοπνεύμα των διατάξεων αυτού
τουκώδικα που αναφέρονται στη«ζημία»)
ορίζει, όπως ενθυμείται τοΔικαστήριο, ότι
τοποσό του δασμού αντιντάμπινγκ «δεν
πρέπει ναυπερβαίνει τοαποδεδειγμένο πε­
ριθώριο ντάμπινγκ» καιότι«πρέπει ναεί­
ναιμικρότερο από αυτό τοπεριθώριο εάν
ένας τέτοιος μικρότερος δασμός επαρκεί
γιαναεξαλείψει τηζημία». Έτσι ελάχιστα
εκπλήσσει τογεγονός ότιοιπροσφεύγου­
σεςαμφισβήτησαν μεδιάφορους τρόπους
τηνομιμότητα της επιβολής από τοΣυμ­
βούλιο τουοριστικού δασμού μεενιαίο συ­
ντελεστή 15%.
Αναφερόμενες στηδιαπίστωση της 12ης αι­
τιολογικής σκέψης του κανονισμού
1778/77, ηοποία αναφέρει ότι«υφίσταται
ντάμπινγκ, τούψος του οποίου ποικίλλει
αισθητά από συναλλαγή σεσυναλλαγή,
αλλά υπερβαίνει, κατά μέσο όρο, το15%
στο μεγαλύτερο μέρος της Κοινότητας»,
ορισμένες από τιςπροσφεύγουσες υποστη­
ρίζουν ότιοοριστικός δασμός έπρεπε να
επιβληθεί μεδιαφορετικούς συντελεστές,
κατά κατασκευαστή, κατά προϊόν και τη
κατά χώρα εισαγωγής, σεσυνάρτηση μετο
υφιστάμενο περιθώριο ντάμπινγκ που
αποδεικνυόταν σεκάθε περίπτωση. Οιπροσφεύγουσες στην υπόθεση 120/77 (ο
όμιλος ΚΟΥΟ) επέμειναν ιδιαίτερα σ'αυτό
τοσημείο, τονίζοντας τογεγονός ότιυπάλ­
ληλος της Επιτροπής τους είχε πειότιτο
αποδειχθέν στην περίπτωσή τους περιθώριο
ντάμπινγκ ήταν 12,24%.
Πιστεύω ότι,για νααποφασιστεί εάν αυ­
τόςοισχυρισμός είναι βάσιμος, ηεξέτασή
τουπρέπει ναγίνει ωσάν ναμηνείχαν ανα­
ληφθεί υποχρεώσεις και ωσάν να μην
υπήρξε αναστολή τουοριστικού δασμού.
Μεβάση αυτή την υπόθεση (και ακόμα με
οποιαδήποτε άλλη βάση) νομίζω ότιοισχυ­
ρισμός είναι προφανώς αβάσιμος, καθόσον
αναφέρει ότιθαέπρεπε ναυπάρξει διαφο­
ροποίηση ανάλογα μετιςχώρες εισαγωγής,
διότι, από αυτή την άποψη, οισχυρισμός
αυτός έρχεται σεαντίφαση μετογεγονός
ότιοιχώρες τηςΚοινότητας αποτελούν μια
κοινή αγορά καιόχιομάδα εθνικών αγο­
ρών.
Ούτε έχω πεισθεί ότι θαμπορούσε να
υπάρξει διαφοροποίηση κατά προϊόν. Είναι
γνωστό ότι, λόγω της υπάρξεως χιλιάδων
διαφορετικών τύπων τριβέων, ηΕπιτροπή
έπρεπε ναδιεξαγάγει τιςέρευνες της, για
πρακτικούς λόγους, μεβάση «αντιπροσω­
πευτικούς τύπους». Υπό τιςσυνθήκες αυ­
τές,είναι δύσκολο νασκεφθώ πώς θαμπο­
ρούσαν ναεφαρμοστούν οιδιαπιστώσεις
τηςΕπιτροπής μεβάση κάθε έναπροϊόν ξε­
χωριστά. Οκατά μέσο όρο υπολογισμός
ήταν ημόνη δυνατή λογική μέθοδος.
Τογιατί δενθαμπορούσε ναυπάρξει δια­
φοροποίηση μεταξύ των κατασκευαστών
δενείναι σαφές. Αυτή όμως ηέλλειψη σα­
φήνειας προέρχεται κυρίως από τογεγονός
ότιδενανακοινώθηκε στοΔικαστήριο ποια
ακριβώς περιθώρια ντάμπινγκ αποδείχθη-
735

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
καν ύστερα απότιςέρευνες τηςΕπιτροπής.
Τομόνο στοιχείο που διαθέτουμε, εκτός
από ό,τι αποκαλύφθηκε στους εκπροσώ­
πους της NSK καιτης ΚΟΥΟ στις συζητή­
σεις που οδήγησαν στην ανάληψη των
υποχρεώσεων, είναι η12ηαιτιολογική σκέ­
ψητουκανονισμού 1778/77. Αυτό μπορεί να
σημαίνει ότι,στην περίπτωση καθενός από
τους τέσσερις μεγάλους, ομέσος όρος του
περιθωρίου ντάμπινγκ υπερέβαινε το15%,
αλλά μπορεί επίσης νασημαίνει ότι ο
μέσος όρος του περιθωρίου ντάμπινγκ που
διέπρατταν μαζί οιτέσσερις μεγάλοι υπε­
ρέβαινε το15%. Στην τελευταία περίπτωση
οόμιλος ΚΟΥΟ μπορούσε δικαίως ναδια­
μαρτυρηθεί, εάνστην πραγματικότητα οδι­
κός, τους μέσος όρος του περιθωρίου ντά­
μπινγκ ήταν μόνο 12,24%. Λέγοντας αυτό,
δεν θέλω ασφαλώς ναυπονοήσω ότιό,τι
ελέχθη από έναν υπάλληλο της Επιτροπής
σεμιασυγκεκριμένη συνάντηση θαέπρεπε
ναθεωρηθεί ότιδεσμεύει την Επιτροπή ή
τοΣυμβούλιο. Νομίζω ότιτοπραγματικό
ελάττωμα εδώ είναι ότιδεν δόθηκαν πλη­
ροφορίες στις προσφεύγουσες καιστο Δι­
καστήριο. Εντούτοις, αυτό είναι θέμα μετο
οποίο είναι προτιμότερο ναασχοληθώ σε
επόμενο κεφάλαιο.
Ένας διαφορετικός, αλλά συναφής, ισχυρι­
σμός που πρότειναν ορισμένες από τις
προσφεύγουσες ήταν ότι,ταάρθρα 1και 2
τουκανονισμού 1778/77 παραβίασαν τοάρ­
θρο 19,παράγραφος 3,του κανονισμού
459/68, καθόσον όρισαν ότιθαεπιβαλλόταν
δασμός μεσυντελεστή 15% σεπερίπτωση
οποιασδήποτε παραβάσεως των αναλη­
φθεισών υποχρεώσεων, ανεξάρτητα από το
περιθώριο ντάμπινγκ που θαπροέκυπτε
από αυτή την παράβαση.
Οδικηγόρος τουομίλου ΚΟΥΟ υποστήριξε
σθεναρά αυτό τονισχυρισμό κατά την επ'
ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον τουΔικα­
στηρίου. Αςυποθέσουμε, είπε, ότιοιπελά­
τεςμου, αντί νααυξήσουν τιςτιμές τους
κατά 20%, όπως όριζε ηαναληφθείσα υπο-χρέωση, τιςείχαν αυξήσει μόνο κατά 19%.
Ηκύρωση θαήταν δασμός 15% επίτων
προϊόντων τους. Στην περίπτωση αυτή η
ολική αύξηση θαήταν 34%.
Νομίζω ότιαυτός οισχυρισμός είναι βά­
σιμος. Ηεπιβολή μεαναστολή οριστικού
δασμού μεενιαίο συντελεστή γιαναεξα­
σφαλιστεί ητήρηση των υποχρεώσεων
ήταν έναμέσο τόσο υπερβολικό ώστε ναεί­
ναιασυμβίβαστο προς τοάρθρο 19,παρά­
γραφος 3.Έτσι επιβεβαιώνεται πάλι ηπε­
ποίθησή μουότιταάρθρα 1και 2του κα­
νονισμού 1778/77 πρέπει νακυρυχθούν
άκυρα.
4.Ισχυρισμοί σχετικοί μετοκύροςτωνμε­
θόδωνπουχρησιμοποίησε ηΕπιτροπή για
ναανακατασκευάσει τιςτιμές,συμπερι­
λαμβανομένου τουκύρους τηςεπιλογής
τηςτωναντιπροσωπευτικών τιμών
α)Η«ανακατασκευή» τωντιμών εξαγωγής
Ορισμένος αριθμός απότιςπροσφεύγουσες
υποστήριξαν ότιηΕπιτροπή δενμπορούσε
ναθεωρήσει δικαιολογημένα τιςτιμές που
χρέωναν οιτέσσερις μεγάλοι στις θυγατρι­
κές τους και στις ανήκουσες στον ίδιο
όμιλο εταιρίες στην Ευρώπη ως«μηαξιόπι­
στες» καινα«ανακατασκευάσει», βασιζό­
μενη σ'αυτή τησκέψη, τιςτιμές εξαγωγής
βάσει των τιμών στις οποίες πραγματοποι­
είτο ηπρώτη μεταπώληση σεανεξάρτητους
αγοραστές. Και ούτε, ελέχθη, τοπροοίμιο
τουκανονισμού 1778/77 (ή,στοθέμα αυτό,
τοπροοίμιο τουκανονισμού 261/77) ανέφε­
ρεήκαθόριζε ακριβώς τολόγο για τον
οποίο έγινε αυτό.
Οισχυρισμός περιστρέφεται περί τηνερμη­
νεία του άρθρου 3,παράγραφος 3,του
κανονισμού 459/68, οιδιατάξεις τουοποίου
αντικατοπτρίζουν τιςδιατάξεις τουάρθρου
736

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
2,παράγραφος ε,του κώδικα αντιντάμπιν­
γκ. Ορισμένες από τις προσφεύγουσες
έφτασαν μέχρι του σημείου ναισχυρι­
στούν ότιημόνη περίπτωση, όπου επιτρέ­
πεται ηανακατασκευή των τιμών εξαγω­
γής,είναι όταν υπάρχει «κεκαλυμμένο ντά­
μπινγκ», όπως αυτό περιγράφεται στις ερ­
μηνευτικές σημειώσεις του άρθρου VIτης
GATT. Αυτές οισημειώσεις εκφράζουν, από
τημορφή τους, μία δυνατότητα και όχι
έναν περιορισμό.
Επιπλέον, τοάρθρο 2,παράγραφος e,του
κώδικα αντιντάμπινγκ, τοοποίο είναι επί­
σης ερμηνευτική διάταξη του άρθρου VI
της GATT, προβλέπει σαφώς τηνανακατα­
σκευή των τιμών εξαγωγής σεπολύ ευρύ­
τερο πλαίσιο περιπτώσεων.
Έτσι τοζήτημα είναι αντογεγονός μόνο
του«συνδέσμου... μεταξύ εξαγωγέα καιει­
σαγωγέα» αρκεί, όπως υποστηρίζουν ηΕπι­
τροπή καιτοΣυμβούλιο, γιαναμπορεί να
θεωρήσει ηΕπιτροπή ωςμηαξιόπιστες τις
ισχύουσες τιμές εξαγωγής ήανπρέπει να
διαπιστωθεί, όπως υποστήριξαν οιπρο­
σφεύγουσες, όχιμόνο ότιυφίσταται σύνδε­
σμος μεταξύ εξαγωγέα καιεισαγωγέα, αλ­
λάεπίσης ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι
λόγοι, βάσει των οποίων μπορεί ναθεωρη­
θείότιαυτές οιτιμές είναι αναξιόπιστες,
ωςαποτέλεσμα αυτού του συνδέσμου.
Κατά τηγνώμη μου τοΣυμβούλιο και η
Επιτροπή έχουν δίκιο επ'αυτού του ση­
μείου. Ηίδια ηδιατύπωση του άρθρου 3,
παράγραφος 3,δενπροσφέρεται γιατηνερ­
μηνεία που υποστήριξαν οιπροσφεύγου­
σες. Όπως υπογράμμισε ηΕπιτροπή, οόρος
που χρησιμοποιήθηκε ήταν «μη αξιόπι­
στες», όχι«ψευδείς». Αυτό τοοποίο εννοεί
τοάρθρο 3,παράγραφος 3,είναι, κατά τη
γνώμη μου, ότιηύπαρξη συνδέσμου μετα­
ξύεξαγωγέα καιεισαγωγέα είναι ένας από
τους λόγους γιατους οποίους οιισχύουσεςτιμές εξαγωγής μπορούν ναθεωρηθούν ως
μηαξιόπιστες. Ωςεκτούτου, είμαι τηςγνώ­
μηςότιηΕπιτροπή δικαιούτο, στην περί­
πτωση πωλήσεων από τους τέσσερις με­
γάλους στις θυγατρικές καιτιςανήκουσες
στον ίδιο όμιλο εταιρίες αντίστοιχα, να
ανακατασκευάσει τιςτιμές εξαγωγής με
βάση τιςτιμές που χρεώνονταν στην πρώτη
μεταπώληση σεέναν ανεξάρτητο αγοραστή
και ότι δεν υφίσταται πλημμέλεια επ'
αυτού στη συλλογιστική που αναφέρεται
στο προοίμιο του κανονισμού 261/77, ήστο
προοίμιο τουκανονισμού 1778/77.
β)Οισχυρισμός που αφορά τηνNTN-GKN
Στην υπόθεση 113/77, γιαλογαριασμό του
ομίλου ΝΤΝ προβλήθηκε ένας ιδιαίτερος
ισχυρισμός, ότιδηλαδή, καθώς ηΝΤΝ —
GKN ανήκε κατά 50% στην εταιρία Guest,
Keen &Nettlefolds Ltd., ητελευταία δύ­
σκολα θαδεχόταν ναέχει ζημίες σεόφελος
τηςΝΤΝ. Κατά τηγνώμη μου, τοΣυμβούλιο
αντέκρουσε αποτελεσματικά αυτό τον
ισχυρισμό, υπογραμμίζοντας ότι, ακριβώς
οσκοπός τουντάμπινγκ είναι ηύπαρξη ζη­
μιών βραχυπρόθεσμα, έτσι ώστε μακροπρό­
θεσμα νακαταστεί δυνατή ηπραγματο­
ποίηση κερδών.
γ)Οισχυρισμός που αφορά την ISO
Πολύ περισσότερο μεαπασχολεί ένας ισχυ­
ρισμός της NACHI που προβλήθηκε στην
υπόθεση 121/77. ΗNACHI ισχυρίστηκε ότι,
αφού ηISOείναι ανεξάρτητη εταιρία, συν­
δεομένη μετην NACHI μόνο μεμίασύμβα­
ση,βάσει τηςοποίας ήταν ομόνος διανομέ­
αςτηςNACHI στη Γαλλία, τοάρθρο 3,πα­
ράγραφος 3,δεν μπορούσε ναεφαρμοστεί
σ'αυτήν. Επιπλέον δεότι, οιτιμές της
NACHI, δεδομένου ότιδιαπραγματεύονταν
βάσει των συνθηκών της αγοράς, αντι­
προσώπευαν στην πραγματικότητα τιςτι­
μές εξαγωγής της NACHI. Στο υπόμνημα
737

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
αντικρούσεως του στην υπόθεση 121/77,
(στις σελ. 42-43), τοΣυμβούλιο επιχείρησε
νααντικρούσει αυτό τον ισχυρισμό, δια­
τεινόμενο ότιήταν αδύνατο ναείναι βέ­
βαιο ότιοιτιμές τηςNACHI προς την ISO
δενείχαν επηρεαστεί από τογεγονός ότι η
ISO ήταν οαποκλειστικός διανομέας της
NACHI γιατηΓαλλία, ενπάση δεπεριπτώ­
σει, τοπεριθώριο ντάμπινγκ στην περίπτω­
σητηςNACHI είχε υπολογιστεί κυρίως (in
erster Linie) μεβάση τιςπωλήσεις τηςστην
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τηςΓερμανίας
καιτοΗνωμένο Βασίλειο, πράγμα τοοποίο
αρκούσε, διότι αυτές οιδύο χώρες απο­
τελούν ένα μεγάλο μέρος τηςΚοινότητας.
Εξάλλου στο υπόμνημα ανταπαντήσεώς
του (σελ. 22-23) τοΣυμβούλιο υποστήριξε,
μεελαφρώς διαφορετική φρασεολογία, ότι
ηΕπιτροπή δικαίως εφάρμοσε τοάρθρο 3,
παράγραφος 3,στην ISO, διότι συμβατικοί
δεσμοί μπορούν νααποτελούν «σύνδεσμο»
όπως οεξεταζόμενος, ενπάση δεπεριπτώ­
σει, αρκούσε, γιατην απόδειξη τηςυπάρ­
ξεως ντάμπινγκ στην Ομοσπονδιακή Δημο­
κρατία τηςΓερμανίας καιτοΗνωμένο Βα­
σίλειο. Σεμίααπότιςαπαντήσεις της,στις
γραπτές ερωτήσεις του Δικαστηρίου, στην
υπόθεση 118/77, ηΕπιτροπή ανέφερε ότι
διατηρούσε ορισμένες αμφιβολίες, όσον
αφορά τηνανεξαρτησία της ISO, δέχθηκε
όμως τους ισχυρισμούς της ISOαναφορικά
μετηνανεξαρτησία τηςκαιπραγματοποίη­
σεόλους τους υπολογισμούς τηςεπ'αυτής
της βάσεως. Αυτό σημαίνει ότιείχε λάβει
υπόψη τιςισχύουσες τιμές τηςNACHI προς
την ISO. Εντούτοις, κατά την επ'ακροατη­
ρίου συζήτηση οδικηγόρος τηςNACHI στή­
ριξε ουσιώδες μέρος των ισχυρισμών του
στο γεγονός, τοοποίο θεώρησε ότιήταν
γνωστό σεόλους, ότιοιμόνες τιμές εξαγω­
γήςπου ελήφθησαν υπόψη στην περίπτωση
της NACHI ήταν οιτιμές εξαγωγής της
προς τοΗνωμένο Βασίλειο καιτηΓερμα­
νία. Ούτε τοΣυμβούλιο, ούτε ηΕπιτροπή
αμφισβήτησαν αυτό τονισχυρισμό.
Κατά τηγνώμη μου, ηύπαρξη συμβατικού
δεσμού μεταξύ ενός εξαγωγέα καιενός ει­
σαγωγέα δεν δικαιολογεί την εφαρμογήτουάρθρου 3,παράγραφος 3,εκτός εάναυ­
τόςοδεσμός συνιστά ήπεριλαμβάνει «α­
ντισταθμιστικό (συμψηφιστικό) διακανονι­
σμό». Συνεπώς δενπιστεύω ότιηΕπιτροπή
δικαιούτο ναεφαρμόσει τοάρθρο 3,παρά­
γραφος 3,γιατιςπωλήσεις τηςNACHI προς
την ISO. Εξάλλου, δενπιστεύω ότιηΕπι­
τροπή δικαιούτο ναμηλάβει υπόψη αυτές
τιςπωλήσεις, οιοποίες αντιπροσώπευαν το
67% των εξαγωγών της NACHI προς την
Κοινότητα, κατά τον καθορισμό του περι­
θωρίου ντάμπινγκ τηςNACHI, διότι έπρεπε
νακαθοριστεί ομέσος όρος τουπεριθωρίου
αυτού, οιδεδασμοί που επρόκειτο ναεπι­
βληθούν βάσει αυτού θαίσχυαν για το
σύνολο της Κοινότητας. Συμφωνώ ασφα­
λώς μετοΣυμβούλιο καιτηνΕπιτροπή ότι,
εάνδιαπιστωθεί ότιυπάρχει ντάμπινγκ σε
ουσιώδες μέρος τηςΚοινότητας, μπορεί να
επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ για το
σύνολο τηςΚοινότητας. Αυτό όμως δενση­
μαίνει ότι,κατά τηνέρευνα τουπεριθωρίου
ντάμπινγκ για τοοποίο μπορεί ναείναι
υπεύθυνος ένας εξαγωγέας, μπορούν να
αγνοηθούν ταδύοτρίτα των εξαγωγών του
προς την Κοινότητα. Επομένως, πιστεύω
ότι υπάρχει παράλειψη στους υπολογι­
σμούς της Επιτροπής, ηοποία καθιστά
άκυρο τονκανονισμό 1778/77 (όχι μόνο τα
άρθρα 1και 2,αλλά επίσης τοάρθρο 3)
όσον αφορά τηνεφαρμογή του στα προϊό­
ντατης NACHI.
δ)Σύγκριση μεταξύ τμών εξαγωγής καιεγ­
χωρίων τιμών
Ορισμένες απότιςπροσφεύγουσες προέβα­
λαν έναν άλλο ισχυρισμό, κατά τον οποίο
οιεγχώριες τιμές προς τις οποίες οιανακα­
τασκευασμένες τιμές εξαγωγής θαέπρεπε
νασυγκριθούν ήταν οιισχύουσες κατά το
χρόνο τηςεξαγωγής καιόχιοιισχύουσες
κατά τοχρόνο της πρώτης μεταπωλήσεως
σεανεξάρτητο αγοραστή. Επέκριναν επί­
σης τοπροοίμιο τουκανονισμού 261/77 διό­
τιδενανέφερε τηβάση αυτής τηςσυγκρί­
σεως.
738

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Αυτές οιπροσφεύγουσες επεξήγησαν ότιη
χρησιμοποίηση ανακατασκευασμένων τι­
μών μεβάση τιςτιμές μεταπώλησης αντί
τωνισχυουσών τιμών εξαγωγής δημιούργη­
σεπρόβλημα, διότι ηφύση των εμπορικών
δραστηριοτήτων των προσφευγουσών ήταν
τέτοια ώστε κανονικά παρήλθε μεγάλο
χρονικό διάστημα μεταξύ τηςημερομηνίας
εισαγωγής ενός προϊόντος καιτηςημερομη­
νίας πωλήσεως του. Κατά τηδιάρκεια
αυτού του χρονικού διαστήματος μπορού­
σαν ναυπάρξουν σημαντικές διαφορές
στις τιμές καιτιςσυναλλαγματικές ισοτι­
μίες. Επομένως, ήταν άδικο και παράνομο
νασυγκριθούν αυτές οιανακατασκευα­
σμένες τιμές μετιςισχύουσες στην εσωτε­
ρική αγορά κατά τοχρόνο της μεταπωλή­
σεως, διότι:
1)αυτό επέφερε διακρίσεις μεταξύ εισα­
γωγέων οιοποίοι συνδέονταν καιεκεί­
νων που δενσυνδέονταν μεέναν εξαγω­
γέα, καθόσον ταενδεχόμενα περιθώρια
ντάμπινγκ των τελευταίων, όσον αφορά
τιςεισαγωγές τους, καθορίζονταν με
βάση τησύγκριση μεταξύ τωνπράγματι
καταβαλλομένων από αυτούς τιμών και
των ισχυουσών τιμών στη χώρα εξαγω­
γήςτηστιγμή τηςεισαγωγής­
2)εμπόδιζε τηνάσκηση προσφυγής βάσει
του άρθρου 19, παράγραφος 4,του
κανονισμού 459/68, από έναν εισαγωγέα,
συνδεόμενο προς έναν εξαγωγέα, διότι,
δεδομένου ότιτοενδεχόμενο περιθώριο
ντάμπινγκ επίτων εισαγωγών του δεν
μπορούσε ναδιαπιστωθεί παρά μόνο με­
τάτημεταπώληση, ητασσόμενη από το
δεύτερο εδάφιο αυτής της διατάξεως
τρίμηνη προθεσμία μπορούσε ναέχει
παρέλθει·
3)σήμαινε ότιοεισαγωγέας που συνδεό­
ταν προς έναν εξαγωγέα δεν μπορούσε
ναγνωρίζει, κατά τοχρόνο τηςεισαγω­
γής, σεποια τιμή μπορούσε ναπροαγ­
ματοποιήσει ασφαλώς πωλήσεις εντός
της Κοινότητας και, επομένως, δεν
μπορούσε νασυνάψει οριστικές συμβά­
σεις μεπελάτες εντός τηςΚοινότητας·4)παραβίαζε τιςεπιταγές του άρθρου 3,
παράγραφος 4,περίπτωση α,του κανο­
νισμού 459/68, πουορίζει ότιησύγκριση
έπρεπε ναγίνεται «με πωλήσεις που
πραγματοποιήθηκαν σεόσο τοδυνατόν
περισσότερο πλησιέστερες μεταξύ τους
ημερομηνίες»· και
5)αγνοούσε τηνεπιταγή τουάρθρου 2,πα­
ράγραφος f,του κώδικα αντιντάμπινγκ
(που μεταφέρθηκε στοκοινοτικό δίκαιο
μετοάρθρο 3,παράγραφος 4,περίπτω­
σηβ,του κανονισμού 459/68), τοοποίο
ορίζει ότι, ανάλογα μετην κάθε περί­
πτωση, θαπρέπει ναλαμβάνονται «δεό­
ντως υπόψη» οιιδιαιτερότητες κάθε πε­
ριπτώσεως όσον αφορά τις«διαφορές
που επηρεάζουν τηδυνατότητα συγκρί­
σεως των τιμών».
Όσο καιαναυτοί οιισχυρισμοί είναι εντυ­
πωσιακοί εκπρώτης όψεως, κατέληξα στο
συμπέρασμα ότι πρέπει νααπορριφθούν.
Σύμφωνα μετην περιγραφή από τιςπρο­
σφεύγουσες των μεθόδων που χρησιμο­
ποιούν κατά τιςεμπορικές τους δραστηριό­
τητες, κάθε βιομηχανία κατασκευής τριβέ­
ωνπωλεί από τααποθέματά της, διατηρού­
νται δεαποθέματα γιαιδιαίτερα είδη τρι­
βέων για διάφορες περιόδους, οιοποίες
υπερβαίνουν μερικές φορές τους 12μήνες.
Επομένως, είναι πιθανό οιίδιοι οιιάπωνες
κατασκευαστές ναπωλούν στην εσωτερική
αγορά τους από τααποθέματα, έτσι ώστε
οιτιμές τους σ'αυτή τηναγορά, σεοποια­
δήποτε συγκεκριμένη στιγμή, μπορούν να
συγκρίνονται μετιςτιμές των θυγατρικών
τους και των ανηκουσών στον ίδιο όμιλο
εταιρειών στην Ευρώπη, οιοποίες πωλού­
σαν απότααποθέματα που είχαν δημιουρ­
γήσει εδώ. Οιανεξάρτητοι ευρωπαίοι εισα­
γωγείς οφείλουν ναφέρουν τοκόστος της
διατηρήσεως αποθεμάτων, οιδετιμές τους
προς τους πελάτες τους πρέπει ναεκ­
φράζουν αυτό τοκόστος, έτσι ώστε δεν
υφίσταται αδικία σεβάρος κανενός κατά
τον καθορισμό του ενδεχόμενου περιθω-
739

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ρίου ντάμπινγκ επίτων εισαγωγών τους με
τοναγίνεται σύγκριση μεταξύ τωντιμών,
τιςοποίες πράγματι καταβάλλουν αυτοί,
προς τιςτιμές στην ιαπωνική αγορά κατά
τοχρόνο της εισαγωγής. Ακόμη θεωρώ
προφανές ότι, τοναζητηθεί από την Επι­
τροπή ναπροσδιορίζει σεκάθε υπόθεση τη
χρονική περίοδο κατά τηνοποία διατηρού­
νται αποθηκευμένοι συγκεκριμένοι τριβείς,
ισοδυναμεί μετηνεπιβολή υπέρμετρου βά­
ρους. Λαμβανομένης υπόψη τηςτυποποιή­
σεως των ειδών τριβέων, περί των οποίων
έγινε λόγος ενώπιον τουΔικαστηρίου, και
της μεγάλης ποικιλίας αυτών των ειδών,
αυτό θασήμαινε, κατά τηγνώμη μου, τη
δημιουργία, σεμια έρευνα αντιντάμπινγκ,
προβλημάτων ταοποία είναι γνωστά και
συνήθη στο πλαίσιο της εκτιμήσεως των
αποθεμάτων για λογιστικούς και δημο­
σιονομικούς λόγους (όπως τοανπρέπει να
χρησιμοποιηθεί ημέθοδος «first in,first
out» ήημέθοδος «last in,first out», ήακό­
μαπεριπλοκότερες μέθοδοι). Δεν βρίσκω
κανένα στοιχείο, ούτε στον κώδικα αντι­
ντάμπινγκ, ούτε στον κανονισμό 459/68 που
νατοδικαιολογεί. Ούτε πιστεύω ότιοιάλ­
λοιισχυρισμοί των προσφευγουσών είναι,
κατόπιν εξετάσεως, βάσιμοι. Τοάρθρο 19,
παράγραφος 4,του κανονισμού 459/68
απλώς απαιτεί ναασκηθεί τοχορηγούμενο
βάσει αυτού του άρθρου μέσο έννομης
προστασίας εντός προθεσμίας τριών μηνών
από τηςεισαγωγής. Δεναπαιτεί ναγίνει η
διαπίστωση του περιθωρίου ντάμπινγκ κα­
τάτηδιάρκεια αυτής της προθεσμίας.
Ένας εισαγωγέας συνδεόμενος προς έναν
ιάπωνα κατασκευαστή μπορεί σαφώς να
διαπιστώσει, κατά τη διαπραγμάτευση
συμβάσεως μεέναν ευρωπαίο πελάτη,
ποιες είναι οιισχύουσες τιμές στην ιαπω­
νική αγορά, υποτιθεμένου ότι διαθέτουν
καιοιδύοτηλέτυπα ήτηλέφωνα. Τέλος, η
μέθοδος που χρησιμοποίησε ηΕπιτροπή
ικανοποιεί κατά τηγνώμη μου τηναπαίτη­
σηναγίνεται ησύγκριση «με πωλήσεις
που πραγματοποιήθηκαν σεόσο τοδυνατό
πλησιέστερες μεταξύ τους ημερομηνίες»
και δεναποκλείει να«λαμβάνονται δεό­
ντως υπόψη ...οιδιαφορές που επηρεάζουν
τηδυνατότητα συγκρίσεως μεταξύ τωντι­
μών».ε)Η«ανακατασκευή» των εγχωρίων τιμών
ΤοΔικαστήριο ενθυμείται ότι, συνοψί­
ζοντας ταπραγματικά περιστατικά που
οδήγησαν σ'αυτές τιςπροσφυγές, ανέφερα
ότιηΕπιτροπή, κατά τονυπολογισμό των
εγχωρίων τιμών, προσέθεσε στις τιμές τις
οποίες χρέωναν οιιάπωνες κατασκευαστές
στην εσωτερική τους αγορά ποσοστό 8%ως
πλασματικό κέρδος, παρέθεσα δεμεσυ­
ντομία τους λόγους για τους οποίους η
Επιτροπή έκρινε ορθό νατοκάνει αυτό.
Ορισμένες από τιςπροσφεύγουσες αμφι­
σβήτησαν τοκύρος τουκανονισμού 1778/77
επικαλούμενες λόγους οιοποίοι ανέκυπταν
από αυτό. Οιλόγοι αυτοί είναι:
1)Ότι οισχετικές πωλήσεις των ιαπώνων
κατασκευαστών στην εσωτερική τους
αγορά ήταν πωλήσεις προς ανεξάρ­
τητους αγοραστές υπότιςσυνθήκες της
αγοράς καιότι,ακόμα καιαναυτές οι
πωλήσεις γίνονταν μεζημία, ηΕπιτροπή
δενείχεκατά νόμο τηδυνατότητα ναθε­
ωρήσει ότιδενείχαν γίνει «υπό κανονι­
κέςεμπορικές συνθήκες».
2)Ότι οιβιομηχανίες, τιςοποίες ηΕπι­
τροπή θεώρησε ωςσυγκρίσιμες προς τη
βιομηχανία κατασκευής τριβέων, κατά
τον καθορισμό του κατάλληλου συντε­
λεστή πλασματικού κέρδους επί των
πωλήσεων δενήταν στην πραγματικότη­
τασυγκρίσιμες.
3)Ότι δενήταν δυνατό νασυναχθεί από το
προοίμιο του κανονισμού 1778/77 ότιη
Επιτροπή είχε ανακατασκευάσει τιςεγ­
χώριες τιμές μεαυτό τον τρόπο, έτσι
ώστε οκανονισμός δενήταν προσηκό­
ντως αιτιολογημένος, κατά παράβαση
του άρθρου 190τηςΣυνθήκης.
4)Ότι σεκαμία από τιςπροσφεύγουσες
δεν είχε ποτέ ανακοινωθεί, κατά τη
διάρκεια της έρευνας, ότι ηΕπιτροπή
740

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
σκόπευε ναανακατασκευάσει μεαυτό
τον τρόπο τιςενλόγω τιμές, ούτε καν
ότισκόπευε ναπροβεί σ'αυτή τηνανα­
κατασκευή, καιέτσι στερήθηκαν κάθε
δυνατότητα ναεκφράσουν την άποψή
τους επίτων θεμάτων αυτών.
Επί πλέον, οόμιλος NSK αμφισβήτησε τη
διαπίστωση της Επιτροπής ότι ηNSK
εμπορευόταν στην Ιαπωνία μεζημία. Ισχυ­
ρίστηκε ότιαπό τιςεμπορικές τηςπράξεις
πραγματοποιούσε ένα πολύ μικρό κέρδος.
Όσον αφορά τον πρώτο από αυτούς τους
λόγους, ηΕπιτροπή ανέφερε ότιηέννοια
τηςφράσεως «υπό ομαλάς εμπορικάς συν­
θήκας» στο άρθρο VIτηςGATT καιτου κώ­
δικα αντιντάμπινγκ ήταν γιαπολλά χρόνια
τοαντικείμενο συζητήσεων μεταξύ τωνκυ­
ριοτέρων συμβαλλομένων μερών της GATT.
Ιδιαίτερα εριζόμενο ήταν τοζήτημα ανσυ­
νεχείς πωλήσεις μεζημία μπορούν ναθεω­
ρηθούν ότιγίνονται «υπό ομαλάς εμπορι­
κός συνθήκας». Τελικά επιτεύχθηκε συμ­
φωνία ότιαυτό δενμπορεί ναγίνει δεκτό,
διότι διαφορετικά μίαχώρα «θα μπορούσε
ναεξάγει τηνοικονομική ύφεσή της». Φαί­
νεται ότι, στις 7Νοεμβρίου 1978, συνήφθη
άτυπη συμφωνία στη Γενεύη επ'αυτού με­
ταξύ της Αυστραλίας, του Καναδά, της
ΕΟΚ καιτων ΗΠΑ. ΗΕπιτροπή ανέφερε μεν
αυτή τησυμφωνία, αλλά διακήρυξε ότιδεν
βασιζόταν σ'αυτήν —καιαυτό, όχιμόνο
διότι δενπροσκομίστηκε ενώπιον τουΔικα­
στηρίου αντίγραφο της συμφωνίας, αλλά
επίσης διότι συνήφθη αφού είχαν ήδη λά­
βειχώρα ταεπίδικα πραγματικά περιστατι­
κάστις υπό κρίση υποθέσεις, καθώς και
διότι ηΙαπωνία δενσυμμετέσχε στη συμ­
φωνία. ΗΕπιτροπή ανέφερε ακόμα ορισμέ­
νααμερικανικά, αυστραλιανά καικαναδι­
κάνομοθετήματα. Αυτά τανομοθετήματα
αναφέρονταν σεγενικές γραμμές στις απα­
ντήσεις τηςΕπιτροπής στις γραπτές ερωτή­
σεις τουΔικαστηρίου. Κατά την επ'ακροα­
τηρίου συζήτηση, ηΕπιτροπή παρέθεσε ει­
δικά τοάρθρο (section) 5του AustralianCustoms Tariff (Anti-dumping) Act 1975 (αυ­
στραλιανός τελωνειακός κώδικας (αντιντά­
μπινγκ) και τοάρθρο (section) 206 του
United States Anti-dumping Act 1921 (όπως
τροποποιήθηκε). Εντούτοις, νομίζω ότιαυ­
τάταάρθρα καθορίζουν, στοεσωτερικό δί­
καιο των ανωτέρω χωρών, μάλλον τον
τρόπο μετονοποίο πρέπει ναυπολογίζεται
αυτό τοοποίο τοάρθρο 2,παράγραφος d
του κώδικα αντιντάμπινγκ ορίζει ωςτο
«κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής,
αυξημένης κατά ένα εύλογο ποσό για
έξοδα διαχειρίσεως πωλήσεως και άλλα,
καθώς καιγιατακέρδη», παρά τοπότε θα
πρέπει ναγίνεται ένας τέτοιος υπολογι­
σμός.
Κατά τηγνώμη μου, σετελική ανάλυση, το
ζήτημα είναι ανηΕπιτροπή είχε τηνεξου­
σία, υπό τις συνθήκες των παρουσών
υποθέσεων, ναθεωρήσει ότι, κατά την έν­
νοια αυτών των διατάξεων του άρθρου 3,
παράγραφος 2,τουκανονισμού 459/68 (που
μεταφέρουν τιςαντίστοιχες διατάξεις του
άρθρου 2,παράγραφος dτου κώδικα αντι­
ντάμπινγκ), δενπραγματοποιούντο «πωλή­
σεις ομοειδούς προϊόντος υπό ομαλές
εμπορικές συνθήκες στην εσωτερική αγορά
τηςεξαγωγικής χώρας» ήότιυπήρχε «μία
ιδιαίτερη κατάσταση στην αγορά» όπου
«τέτοιες πωλήσεις δενπαρείχαν τηδυνατό­
τητα ναγίνουν οικατάλληλες συγκρίσεις».
Διότι, εάν ηΕπιτροπή είχε τηνεξουσία να
θεωρήσει ότισυνέτρεχε μίααπότιςδύοαυ­
τέςπεριπτώσεις, τοάρθρο 3,παράγραφος 2
τηςπαρείχε τοδικαίωμα νααποκλίνει από
τιςισχύουσες τιμές στην εσωτερική αγορά
της εξαγωγικής χώρας και ναανακατα­
σκευάσει τιςεγχώριες τιμές σύμφωνα μετο
άρθρο 3,παράγραφος 2.
Ναι μενδενπαραβλέπω, κατά τηνεξέταση
αυτού του ζητήματος, την προειδοποίηση
τηςΕπιτροπής ότι, εάν τοΔικαστήριο προ­
βείσεπολύ στενή ερμηνεία αυτών τωνδια­
τάξεων, αυτό θαεξασθένιζε τηθέση της
Κοινότητας έναντι άλλων συμβαλλομένων
741

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
μερών της GATT καιότιθαμπορούσε να
δημιουργήσει αμφιβολίες όσον αφορά τη
νομιμότητα του βασικού συστήματος τι­
μών που χρησιμοποιεί ηΚοινότητα στον
τομέα του χάλυβα (τοοποίο αντιστοιχεί
προς τοαμερικανικό σύστημα «trigger
price »),νομίζω ότιηορθή απάντηση σ'αυ­
τότοερώτημα πρέπει νααναζητηθεί στην
ίδια τηδιατύπωση του άρθρου 3,παρά­
γραφος 2.Ηγενικότητα των χρησιμοποιου­
μένων όρων καιηίδια ηφύση τουαντικει­
μένου τουείναι τέτοιες ώστε ηδιάταξη αυ­
τήμπορεί ναερμηνευτεί, κατά τηγνώμη
μου, μόνο υπό τηνέννοια ότιπαρέχει ευ­
ρύτατη διακριτική ευχέρεια στην Επιτροπή,
στην άσκηση τηςοποίας τοΔικαστήριο δεν
μπορεί ναπαρέμβει παρά μόνο εάναποδει­
κνύεται προφανής πλάνη ήκατάχρηση
εξουσίας εκμέρους της Επιτροπής ή,
ασφαλώς, εάναποδεικνύεται ότι,παρά την
ευρύτητα τηςδιακριτικής τηςευχέρειας, η
Επιτροπή σαφώς υπερέβη ταόριά της. Και
ούτε έχω πεισθεί ότιυπάρχει κάποιο στοι­
χείο που νααποκλείει ηΕπιτροπή ναθεω­
ρήσει ότι,σεμιασυγκεκριμένη περίπτωση,
οισυνεχείς πωλήσεις μεζημία δενπραγ­
ματοποιούνται «υπό ομαλάς εμπορικός
συνθήκας».
Εντούτοις, τογεγονός ότιηενλόγω διακρι­
τική ευχέρεια είναι τόσο ευρεία, καθιστά
επιτακτικό τονατηρούνται αυστηρά οι
διαδικαστικές εγγυήσεις που παρέχει ο
νόμος σ'αυτούς οιοποίοι μπορεί ναθιγούν
από τηνάσκησή της. Κατά τηγνώμη μου, η
πραγματική πλημμέλεια στις υπό κρίση
υποθέσεις βρίσκεται στογεγονός ότιηΕπι­
τροπή αποκάλυψε καθυστερημένα ότιείχε
προβεί σεανακατασκευή των εγχωρίων τι­
μών. Όπως προανέφερα, αυτή ηαποκάλυψη
έγινε για πρώτη φορά στα υπομνήματα
ανταπαντήσεως τηςΕπιτροπής στις υποθέ­
σεις 119/77 και 120/77. Και μόνο, απαντώ­
ντας στις γραπτές ερωτήσεις τουΔικαστη­
ρίου, ηΕπιτροπή αποκάλυψε ποιες βιομη­
χανίες είχε επιλέξει ωςσυγκρίσιμες προς
τηβιομηχανία κατασκευής τριβέων κατά
τον καθορισμό του κατάλληλου συντελε­
στή πλασματικού κέρδους.Αυτή ηκαθυστέρηση είχε μια διπλή συνέ­
πεια. Πρώτον, σήμαινε ότιοιιάπωνες εξα­
γωγείς δενείχαν ποτέ τηδυνατότητα, κατά
τηδιάρκεια της έρευνας, ναυποβάλουν
σχετικές παρατηρήσεις στην Επιτροπή. Αυ­
τόείναι έναζήτημα μετοοποίο θαασχολη­
θώσεεπόμενο κεφάλαιο. Δεύτερον, σήμαι­
νεόμως ότιδενμπορούσε ναυπάρξει πρό­
σφορη συζήτηση τωνσχετικών θεμάτων κα­
τάτην έγγραφη διαδικασία, σ'αυτές τις
προσφυγές, καθώς τασχετικά στοιχεία
προσκομίστηκαν πολύ καθυστερημένα και
είναι ατελή. Τοαποτέλεσμα είναι, κατά τη
γνώμη μου, ότιτοΔικαστήριο είναι ανε­
παρκώς πληροφορημένο ώστε ναμπορέσει
νασυναγάγει κάποιο συμπέρασμα επ'αυ­
τών των θεμάτων.
Από αυτά συνάγεται ότιτοπροοίμιο του
κανονισμού 1778/77 ήταν, από αυτή την
άποψη, πλημμελές. Αποτελεί τώρα κοινό­
τοπο σημείο τηςνομολογίας του Δικαστη­
ρίου ότιοκύριος σκοπός, γιατονοποίο το
άρθρο 190τηςΣυνθήκης ορίζει ότιοιπρά­
ξεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής
πρέπει νααναφέρουν τους λόγους οιοποίοι
οδήγησαν στη λήψη τους, είναι τονα
μπορούν ταπρόσωπα που ενδεχομένως
θίγονται από αυτές νααμφισβητήσουν το
κύρος τους, όπου αυτό είναι δυνατό, καινα
μπορεί τοΔικαστήριο ναασκήσει τοδικα­
στικό του έλεγχο. Νομίζω ότιείναι βέβαιο
στην προκειμένη περίπτωση ότιαυτοί οι
σκοποί απέτυχαν.
Κατά την επ'ακροατηρίου συζήτηση, η
Επιτροπή υποστήριξε ότιόποιος συνέκρινε
προσεκτικά τηδιατύπωση του προοιμίου
του κανονισμού 1778/77 προς εκείνη του
προοιμίου τουκανονισμού 261/77 θαείχε το
λιγότερο «σαφή εικόνα» των όσων έπραξε η
Επιτροπή. Ησχετική αιτιολογική σκέψη
του προοιμίου του κανονισμού 1778/77 εί­
ναιη9η,σ'αυτή δεοτρόπος μετονοποίο
ηΕπιτροπή καθόρισε τιςεγχώριες τιμές πε­
ριγράφεται ωςεξής:
742

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
«εκτιμώντας ότι ηκανονική αξία των εν
λόγω προϊόντων καθορίστηκε μεβάση τις
ισχύουσες εγχώριες τιμές αυτών των προϊό­
ντων στην Ιαπωνία».
Ηδιατύπωση τηςαντίστοιχης αιτιολογικής
σκέψης τουκανονισμού 261/77 είναι ηεξής:
«εκτιμώντας ότι, αποσκοπώντας στην εξέ­
ταση τηςυπάρξεως ντάμπινγκ, ηΕπιτροπή
συνέκρινε τιςτιμές εξαγωγής προς τηνΚοι­
νότητα προς εκείνες που πράγματι ίσχυαν
στην ιαπωνική αγορά».
Κατά τηγνώμη μου, αυτή ηαλλαγή διατυ­
πώσεως ήταν ανεπαρκής γιαναβάλει σε
σκέψεις ακόμα καιέναν οξυδερκή αναγνώ­
στη. Πράγματι, ένας τέτοιος αναγνώστης
θασυνέκρινε, πιθανότερα, τηδιατύπωση
της 9ηςαιτιολογικής σκέψης του κανονι­
σμού 1778/77 προς εκείνη της 10ης σκέψης
του ίδιου κανονισμού, ηοποία αφορά τις
τιμές εξαγωγής καιαναφέρει ταεξής:
«εκτιμώντας ότι, λόγω των δεσμών που
υφίστανται μεταξύ των ιαπώνων εξαγωγέ­
ωνκαιτων εισαγωγέων στην Ευρώπη, οιτι­
μέςεξαγωγής ανακατασκευάστηκαν μεβά­
σητιςτιμές στις οποίες ταεισαγόμενα
προϊόντα μεταπωλούνται για πρώτη φορά
σεανεξάρτητους αγοραστές, λαμβανομέ­
νων υπόψη των εξόδων, καθώς επίσης και
των κερδών μεταξύ εισαγωγής καιμεταπω­
λήσεως».
Ενπάση περιπτώσει, τοκαθήκον ενός
κοινοτικού οργάνου βάσει του άρθρου 190
δενείναι ναπροκαλεί υποθέσεις, αλλά να
αναφέρει μεσαφήνεια τους λόγους για
τους οποίους εκδόθηκε ηοικεία πράξη. Η
9ηαιτιολογική σκέψη του κανονισμού1778/77 παρέλειψε νααναφέρει ότι ηΕπι­
τροπή είχε προσθέσει στις «ισχύουσες εγ­
χώριες τιμές» στην Ιαπωνία ένα ποσό ως
πλασματικό κέρδος, τούψος αυτού του
ποσού, ήτογιατί προσέθεσε αυτό τοποσό.
Ηπλημμέλεια αυτή είναι, κατά τηγνώμη
μου, ένας λόγος γιαναγίνει δεκτό ότιτο
σύνολο του κανονισμού 1778/77 είναι ανί­
σχυρο.
στ)Ηεπιλογή των «αντιπροσωπευτικών τύ­
πων»
Προηγουμένως ανέφερα ότι ηΕπιτροπή
στήριξε τους υπολογισμούς της για τον
οριστικό καθορισμό τουντάμπινγκ στις τι­
μές δειγμάτων ορισμένων τύπων τριβέων,
που είχαν επιλεγεί κατά τηδιάρκεια των
επισκέψεων, τιςοποίες έκαναν οιεκπρό­
σωποι τηςστις θυγατρικές των τεσσάρων
μεγάλων στην Ευρώπη. Καθώς φαίνεται,
στην περίπτωση τουομίλου NSK, ηεπιλογή
έγινε κατά τηδιάρκεια επισκέψεως στις
εγκαταστάσεις τηςNSK Γερμανίας, ηοποία
ακολούθησε τιςεπισκέψεις στη NSK Ηνω­
μένου Βασιλείου καιτηNSK Γαλλίας, επε­
λέγησαν δε54τύποι. Οόμιλος NSK ισχυρί­
στηκε ότι οτρόπος μετον οποίο έγινε η
επιλογή αυτών των 54τύπων δεν ήταν
ικανοποιητικός και ότι δεν αποτελούν
έγκυρο στατιστικό δείγμα. ΗΕπιτροπή, φυ­
σικά, τοαντέκρουσε.
Ηπεριγραφή τουτρόπου μετονοποίο έγινε
ηεπιλογή των 54τύπων γίνεται στις παρα­
γράφους 38και 39του υπομνήματος απα­
ντήσεως του ομίλου NSK στην υπόθεση
119/77. Εντούτοις, αυτή ηπεριγραφή δείχνει
τουλάχιστον ότι, πρώτον, στην περίπτωση
αυτή, διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των εκ­
προσώπων της Επιτροπής καιτου ομίλου
NSK, καθώς καιότι ηΕπιτροπή δεν απέ­
κρυψε αυτό που σκόπευε νακάνει και, δεύ­
τερον —και αυτό είναι ένα σημείο στο
οποίο βασίστηκε ιδιαίτερα ηΕπιτροπή —
ότι, ανκαιοιεκπρόσωποι της NSK Γερμα­
νίας εξέφρασαν τηδιαφωνία τους όσον
743

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
αφορά την επιλογή ήτοναποκλεισμό συ­
γκεκριμένων τύπων, σεκανένα στάδιο κα­
νείς, εκμέρους τηςNSK, δενπρότεινε εναλ­
λακτικά έναδιαφορετικό τύπο.
Κατά την άποψή μου, δύο πράγματα είναι
σαφή. Τοέναείναι ότι, όποιες καιανήταν
οιαπόψεις όσων έλαβαν τολόγο γιαλογα­
ριασμό τουομίλου NSK, ητελική απόφαση
όσον αφορά τοποιοι τύποι μπορούν να
αποτελούν δείγμα ανήκε στην Επιτροπή. Το
άλλο είναι ότιδενπροσκομίστηκε ενώπιον
του Δικαστηρίου τοπαραμικρό στοιχείο
που ναδείχνει ότιτοδείγμα, τοοποίο επέ­
λεξε ηΕπιτροπή, δενήταν στην πραγματι­
κότητα έγκυρο στατιστικά δείγμα. Επομέ­
νως, θααπορρίψω αυτό τονιδιαίτερο ισχυ­
ρισμό.
Θα απορρίψω επίσης σχετικό ισχυρισμό
του ομίλου NSK, κατά τον οποίο η8ηαι­
τιολογική σκέψη του προοιμίου του
κανονισμού 1778/77 είναι πλημμελής. Αυτή
ηαιτιολογική σκέψη αναφέρει ότι«λόγω
τουμεγάλου αριθμού των τύπων τωνενλό­
γωπροϊόντων», ηέρευνα των πραγματικών
περιστατικών «βασίστηκε σε ορισμένο
αριθμό τύπων οιοποίοι είναι αντιπροσω­
πευτικοί τηςδομής των τιμών των ενλόγω
προϊόντων». Σεαντίθεση μεό,τιαποδείχθη­
κεότιήταν αληθές στην περίπτωση της9ης
αιτιολογικής σκέψεως, δενέχει αποδειχθεί
ότιηδιατύπωση της 8ηςαιτιολογικής σκέ­
ψεως ήταν απρόσφορη ώστε ναπαράσχει
τηδυνατότητα σεοποιονδήποτε νααμφι­
σβητήσει τοκύρος τηςεπιλογής τωναντι­
προσωπευτικών τύπων ήναπαράσχει τη
δυνατότητα στοΔικαστήριο νατηνελέγξει.
5.Ισχυρισμοί σχετικοί μετοδικαίωμα
ακροάσεως όσοναφορά τοζήτημα της
υπάρξεως ήμηντάμπινγκ
Αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού
δικαίου τοότι, πριν ληφθεί οποιοδήποτεατομικό μέτρο ήαπόφαση φύσεως τέτοιας
ώστε ναεπηρεάζει άμεσα τασυμφέροντα
ενός προσώπου, τοπρόσωπο αυτό έχει το
δικαίωμα νααναπτύξει τιςαπόψεις του
ενώπιον τηςαρμόδιας αρχής. Αποτελεί δε
αναπόσπαστο μέρος αυτής της αρχής το
ότι,γιαναμπορέσει ναασκήσει πραγματι­
κάαυτό τοδικαίωμα, τοενδιαφερόμενο
πρόσωπο δικαιούται ναενημερωθεί γιατα
πραγματικά περιστατικά καιτιςδιαπιστώ­
σεις βάσει των οποίων ηαρχή αυτή προτί­
θεται ναενεργήσει. Αυτή την αρχή, που
αναφέρεται σεπολλές αποφάσεις του Δι­
καστηρίου καιηοποία εφαρμόζεται ανε­
ξάρτητα από τοανυπάρχει κάποιο συγκε­
κριμένο νομοθετικό κείμενο που ναεπιτάσ­
σειτην εφαρμογή της, τηνεπιβεβαίωσε το
Δικαστήριο μόλις χθες στην απόφαση 85/76
Hoffmann —LaRoche &CoAGκατά Επι­
τροπής.
Ηύπαρξη αυτής τηςαρχής δεναμφισβητή­
θηκε ούτε από τοΣυμβούλιο, ούτε από την
Επιτροπή. Ισχυρίστηκαν μόνο ότιαυτή εί­
ναι αρχή πολύ περιορισμένης εφαρμογής
σεμιαέρευνα αντιντάμπινγκ, τούτο δεγια
πέντε λόγους:
1)Οιδασμοί αντιντάμπινγκ επιβάλλονται
μενομοθετικές και όχι μεατομικές
αποφάσεις, ηδεαρχή του δικαιώματος
ακροάσεως δενέχει τοίδιο περιεχόμενο
κατά τοπροπαρασκευαστικό στάδιο
των νομοθετικών πράξεων σεσχέση με
τοπροπαρασκευαστικό στάδιο μιας
διοικητικής αποφάσεως.
2)Οπερίπλοκος χαρακτήρας μιας έρευνας
αντιντάμπινγκ και ηταχύτητα μετην
οποία πρέπει ναδιεξαχθεί καθιστούν
πρακτικά αδύνατη την πλήρη εφαρμογή
αυτής τηςαρχής.
3)Οιδιατάξεις του άρθρου 6,παράγραφος
β,γκαι δτουκώδικα αντιντάμπινγκ και
οιαντίστοιχες διατάξεις του κανονι­
σμού 459/68, σχετικά μετοαπόρρητον,
έχουν τηνέννοια ότιηαρχή που διεξά-
744

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
γειτην έρευνα δενεπιτρέπεται νααπο­
καλύψει ένα μεγάλο αριθμό από τις
πληροφορίες πουέχει συλλέξει.
4)Οιδιατάξεις του άρθρου 6του κώδικα
αντιντάμπινγκ καιοιαντίστοιχες διατά­
ξεις του κανονισμού 459/68 ανα­
φέρονται μόνο στην παροχή καιαποκά­
λυψη «πληροφοριών», λέξη ηοποία
μπορεί ναπεριλαμβάνει ταπραγματικά
στοιχεία που συνέλεξε ηδιεξάγουσα
τηνέρευνα αρχή, όχιόμως τοντρόπο με
τον οποίο χρησιμοποιούνται αυτά τα
στοιχεία (σευπολογισμούς ήγιαάλλες
χρήσεις) από τηναρχή αυτή.
5)Ηεπιβολή ενός δασμού αντιντάμπινγκ
δεν θέτει τέλος στο ζήτημα έναντι
οποιουδήποτε εισαγωγέα, διότι τοάρ­
θρο 19,παράγραφος 4,του κανονισμού
459/68 του παρέχει τοδικαίωμα επι­
στροφής του φόρου ήαναλόγου μέρους
του εάν αποδείξει ότι συγκεκριμένα
προϊόντα δεν αποτέλεσαν τοαντικεί­
μενο ντάμπινγκ ήότιτοπεριθώριο του
ντάμπινγκ στην περίπτωσή τους ήταν
μικρότερο από τοπεριθώριο βάσει του
οποίου υπολογίστηκε οδασμός.
Οπρώτος από αυτούς τους ισχυρισμούς
συνδέεται στενά μετους ισχυρισμούς που
προβλήθηκαν αναφορικά μετοπαραδεκτό
των υπό κρίση αυτών. Συμφωνώ ασφαλώς
ότι,γενικά, κανείς δενέχει τοδικαίωμα να
εκφράσει τιςαπόψεις τουκατά τηδιάρκεια
των προπαρασκευαστικών εργασιών μιας
νομοθετικής πράξεως μετον ίδιο τρόπο
όπως κατά τηδιάρκεια των προπαρασκευ­
αστικών εργασιών μιας διοικητικής αποφά­
σεως που τονεπηρεάζει ατομικά καιάμε­
σα.Όμως, καθώς πιστεύω ότιμια πράξη
όπως οκανονισμός 1778/77 είναι κατά
κάποιο τρόπο ένα υβρίδιο, πιστεύω ακόμα
ότιμιαέρευνα αντιντάμπινγκ μπορεί ναεί­
ναιεπίσης, γιατηνπαρούσα υπόθεση, ένα
υβρίδιο. Στο μέτρο που μπορεί ναοδηγήσει
στη διαπίστωση ότιένας συγκεκριμένος
εξαγωγέας υπήρξε ένοχος ντάμπινγκ και,μεβάση αυτή τηδιαπίστωση, νακαταλήξει
στην επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ στα
ονομαστικώς καθοριζόμενα προϊόντα του,
έχει αρκετά απόταχαρακτηριστικά προπα­
ρασκευαστικής διαδικασίας εκδόσεως
αποφάσεως ηοποία τοναφορά άμεσα και
ατομικά.
Όσον αφορά τοδεύτερο ισχυρισμό, δεν
υπάρχει αμφιβολία ότιτοδικαίωμα ακροά­
σεως υπόκειται στογενικό περιορισμό ότι
θαπρέπει νασυμβιβάζεται προς τιςανά­
γκες μιας αποτελεσματικής διοικήσεως —
βλέπε παραδείγματος χάρη τηνπαράγραφο
18του επεξηγηματικού υπομνήματος που
είναι προσαρτημένο στην απόφαση περί
της προστασίας του ατόμου έναντι των
πράξεων τωνδιοικητικών αρχών, τηνοποία
έλαβε ηεπιτροπή των υπουργών του Συμ­
βουλίου τηςΕυρώπης στις 28Σεπτεμβρίου
1977 (Ν. 77—31), όπου αναφέρεται ότι:
«Εάν, γιαπαράδειγμα, δενμπορεί ναανα­
βληθεί ηλήψη μιας διοικητικής αποφάσε­
ως,δενείναι απαραίτητο νααναπτύξει ο
ενδιαφερόμενος τιςαπόψεις του. Τοίδιο
ισχύει κάθε φορά που για άλλους σοβα­
ρούς λόγους είναι αδύνατο ναγίνει ηακρό­
αση του ενδιαφερομένου». Εντούτοις η
εφαρμογή αυτής τηςεξαιρέσεως πρέπει να
περιοριστεί, κατά τηγνώμη μου, στα κα­
τάλληλα πλαίσια. Εάν στην περίπτωσή
μας, ηΕπιτροπή είχε υποστηρίξει ότιέπρα­
ξεό,τιήταν λογικά δυνατό στο διαθέσιμο
χρόνο, λαμβανομένου υπόψη του περίπλο­
κου χαρακτήρα τηςέρευνας, για ναπλη­
ροφορήσει κάθε ένααπότους ιάπωνες εξα­
γωγείς γιατιςπροκαταρκτικές τηςδιαπι­
στώσεις επίτων ζητημάτων τηςδιαπράξε­
ωςντάμπινγκ από αυτό τονεξαγωγέα και
γιατοντρόπο μετονοποίο είχεκαταλήξει
σ'αυτά τασυμπεράσματα, καθώς καιγια
ναπαράσχει σεκάθε ένα από αυτούς τους
εξαγωγείς την ευκαιρία ναεκφράσει τις
απόψεις του επ'αυτού τουθέματος, καιαν
ταπραγματικά περιστατικά που αναφέρθη­
καν ενώπιον του Δικαστηρίου συνηγορού­
σαν υπέρ αυτής τηςυποθέσεως, θαέκρινα
ότιηΕπιτροπή έπρεπε ναδικαιωθεί όσον
αφορά αυτό τοζήτημα. Όμως ηΕπιτροπή
745

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
ισχυρίστηκε, όπως ανέφερα, ότιοιεξαγω­
γείς είχαν δικαίωμα μόνο να πληροφο­
ρηθούν ταπραγματικά στοιχεία καιδενδι­
καιούντο ναζητήσουν νατους ανακοινώ­
σειηΕπιτροπή τοντρόπο μετονοποίο χρη­
σιμοποίησε αυτά ταστοιχεία. Πράγματι, η
Επιτροπή έφθασε μέχρι του σημείου να
ισχυρισθεί, εάν αντελήφθην ορθώς, ότιοι
εξαγωγείς δεν είχαν δικαίωμα ναπληρο­
φορηθούν ούτε καν ποια αποδεικτικά στοι­
χεία χρησιμοποίησε πράγματι ηΕπιτροπή
από την πληθώρα των υπαρχόντων αποδει­
κτικών στοιχείων. Στο μέτρο δεπου ένας
εξαγωγέας έδωσε οίδιος τέτοια στοιχεία,
είπε ηΕπιτροπή, αυτός ταγνώριζε ήδηκαι
στο μέτρο που ταστοιχεία αυτά είχαν
δημοσιευτεί, γιαπαράδειγμα ταδημοσιο­
γραφικά άρθρα, ήταν επίσης σεθέση νατα
πληροφορηθεί. Επομένως, δεν παρίστατο
ανάγκη νατουταανακοινώσει ηΕπιτροπή.
ΗΕπιτροπή ποτέ δενεπιχείρησε ναεξηγή­
σειή,ενπάση περιπτώσει, κατά τηγνώμη
μου, ποτέ δενεξήγησε ικανοποιητικά γιατί
πρακτικοί λόγοι καθιστούσαν απαραίτητη
μια τόσο περιοριστική ερμηνεία τωνδικαι­
ωμάτων των εξαγωγέων.
Οτρίτος ισχυρισμός είναι ασφαλώς βά­
σιμος. Οιδιατάξεις τουάρθρου 6τουκώδι­
κααντιντάμπινγκ, σχετικά μετοαπόρ­
ρητον και οιαντίστοιχες διατάξεις του
κανονισμού 459/68 είναι αυστηρές. Αυτές
εμπόδιζαν πιθανότατα την Επιτροπή στην
υπό κρίση υπόθεση ναδώσει τηνευκαιρία
στους ιάπωνες εξαγωγείς ναπροβούν σε
λεπτομερείς παρατηρήσεις σχετικά μετο
ζήτημα τηςζημίας τηςευρωπαϊκής βιομη­
χανίας, διότι οιπερισσότερες από αυτές τις
σχετικές πληροφορίες δόθηκαν στην Επι­
τροπή εμπιστευτικά απότιςίδιες τιςευρω­
παϊκές βιομηχανίες. Μετονίδιο τρόπο αυ­
τέςοιδιατάξεις εμπόδισαν πιθανώς την
Επιτροπή ναπαράσχει τηδυνατότητα σε
οποιονδήποτε από τους ιάπωνες εξαγωγείς
ναυποβάλει παρατηρήσεις σχετικά μετο
ζήτημα τουντάμπινγκ από άλλους ιάπωνες
εξαγωγείς. Αλλά δεν μπορώ νααντιληφθώ
πώς θαμπορούσαν αυτές οιδιατάξεις να
εμποδίσουν την Επιτροπή από τοτουλάχι-στον ναπαράσχει σεκάθε ένααπό τους ιά­
πωνες εξαγωγείς τηδυνατότητα ναυποβά­
λειπαρατηρήσεις επίτου ζητήματος του
φερόμενου ωςδικού τουντάμπινγκ.
Όσον αφορά τον τέταρτο ισχυρισμό, πι­
στεύω ότιηερμηνεία από τηνΕπιτροπή της
λέξεως «πληροφορίες», που αναφέρεται
στοάρθρο 6τουκώδικα αντιντάμπινγκ (και
στο άρθρο 10,παράγραφος 4,του κανονι­
σμού 459/68) είναι πολύ στενή. Καταρχάς,
αυτή ηλέξη πρέπει ναερμηνευτεί υπό το
φως του σκοπού που αναφέρεται στο
προοίμιο τηςσυμφωνίας περί τηςθεσπίσε­
ωςτου κώδικα αντιντάμπινγκ, οοποίος εί­
ναι«να εξασφαλιστούν δίκαιες καιανοι­
κτές διαδικασίες στις οποίες ναβασίζεται
ηπλήρης εξέταση των υποθέσεων ντάμπιν­
γκ». Δεύτερον, αυτή ηλέξη πρέπει ναθεω­
ρηθεί ότιέχει ευρύτερο νόημα από ό,τι η
λέξη «αποδεικτικά στοιχεία» πουαναφέρε­
ταιστην παράγραφο aτουάρθρου 6.Τρίτον
ηπαροχή μόνο «πληροφοριών» υπό την
στενή έννοια, τηνοποία υποστήριξε ηΕπι­
τροπή, δεν θαμπορούσε κανονικά (και
ασφαλώς δενμπόρεσε στην προκειμένη πε­
ρίπτωση) ναικανοποιήσει τιςαπαιτήσεις
τηςπαραγράφου bτου άρθρου 6ενδιαφε­
ρόμενοι «να λάβουν γνώση κάθε σχετικών
μετην υποβολή των —dossiers —τους
πληροφοριών που δενείναι εμπιστευτικές...
καιτιςοποίες χρησιμοποιούν οιαρχές αυ­
τέςσεμια διαδικασία αντιντάμπινγκ» ή
τηνεπιταγή στην ίδια παράγραφο ναπαρέ­
χεται ηευκαιρία στα πρόσωπα αυτά «να
προετοιμάσουν την παρουσίαση των από­
ψεων τους μεβάση αυτές τιςπληροφορίες».
Τέλος, νομίζω ότιηερμηνεία τηςΕπιτροπής
έρχεται σεαντίφαση προς τηναρχική φρά­
σητης παραγράφου gτου άρθρου 6,η
οποία ορίζει ότι«καθ' όλητηδιάρκεια της
έρευνας αντιντάμπινγκ όλαταμέρη πρέπει
ναέχουν πλήρως τηδυνατότητα ναυπερα­
σπίσουν τασυμφέροντά τους». ΗΕπιτροπή
ισχυρίστηκε ότιαυτή ηφράση αποτελεί
απλώς μιαν εισαγωγή στην επόμενη φράση,
που προβλέπει συναντήσεις μεταξύ «μερών
μεαντιτιθέμενα συμφέροντα». Εντούτοις,
δενβλέπω ναυπάρχει λόγος ώστε ναπε-
746

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ριοριστεί τοπεδίο εφαρμογής της. Νομίζω
ότιτέτοιες συναντήσεις αποτελούν απλώς
τρόπο μετονοποίο οισυντάκτες τουκώδι­
καθεώρησαν ότιθαμπορούσε ναπαρα­
σχεθεί στα μέρη ηδυνατότητα ναπροα­
σπίσουν τασυμφέροντά τους.
Σχετικά μετον ενλόγω ισχυρισμό ηΕπι­
τροπή αναφέρθηκε στο άρθρο 10,παρά­
γραφος cτου κώδικα, τοοποίο ορίζει ότι,
όταν «οι οικείες αρχές» πληροφορούν
«τους εκπροσώπους τηςεξαγωγικής χώρας
καιτααμέσως ενδιαφερόμενα μέρη» για
τιςαποφάσεις τους σχετικά μετηλήψη
προσωρινών μέτρων, πρέπει νααναφέρουν
«τους λόγους γιατους οποίους ελήφθησαν
αυτές οιαποφάσεις καιταχρησιμοποιού­
μενα κριτήρια». ΗΕπιτροπή υποστήριξε ότι
αυτή ηδιάταξη σήμαινε ότιδενήταν ανα­
γκαίο ναδοθεί καμία ένδειξη αυτών των
λόγων ήκριτηρίων σεοποιονδήποτε πριν
από την ανακοίνωση της αποφάσεως. Πι­
στεύω ότιθαήταν ορθότερο γιατην Επι­
τροπή νααναφέρει τοάρθρο 6,παράγραφος
h,τουκώδικα, που περιλαμβάνει παρόμοια
διάταξη ηοποία εφαρμόζεται γιατιςαπο­
φάσεις που αφορούν την επιβολή οριστι­
κών δασμών. Εντούτοις, τοάρθρο 6,παρά­
γραφος h,δεν μπορεί ναερμηνευτεί σε
αντίθεση μεόλες τιςπροηγούμενες διατά­
ξεις του άρθρου 6σχετικά μετοδικαίωμα
ακροάσεως.
Περαιτέρω ηΕπιτροπή υποστήριξε ότι, κα­
θώς οκώδικας αντιντάμπινγκ είναι διεθνής
σύμβαση, ίσχυε οκανόνας τηςαμοιβαιότη­
τας. Παρέπεμψε σεμετάφραση τηςιαπωνι­
κής νομοθεσίας μετην οποία τίθετο σε
ισχύ οκώδικας, από τηνοποία, όπως ανέ­
φερε, ήταν φανερό ότιοκώδικας είχε ερμη­
νευτεί καιεφαρμοζόταν στην Ιαπωνία κα­
τάτονίδιο τρόπο μετον οποίο τον ερμή­
νευσε και εφάρμοσε ηΕπιτροπή. Αυτός εί­
ναι, κατά τηγνώμη μου, βάσιμος ισχυρι­
σμός, καθόσον οκανονισμός 459/68, ο
οποίος αποτελεί τηνπράξη που αφορά άμε­
σατοΔικαστήριο, πρέπει ναερμηνευτεί σεσυμφωνία μετονκώδικα. Πιστεύω, όμως,
ότιθαήταν υπερβολή ναζητηθεί από τοΔι­
καστήριο, μεβάση μόνο μια μετάφραση
τηςιαπωνικής νομοθεσίας καιχωρίς άλλα
αποδεικτικά στοιχεία, όσον αφορά τον
τρόπο μετον οποίο πράγματι αυτή ερμη­
νεύεται καιεφαρμόζεται στην Ιαπωνία, να
σχηματίσει γνώμη επ'αυτού τουζητήματος
και, μεβάση αυτή τηγνώμη, καιχωρίς κα­
μία αναφορά σεό,τι συμβαίνει σεάλλες,
δεσμευόμενες από τον κώδικα χώρες, να
συναγάγει τοντρόπο μετονοποίο θαέπρε­
πεναερμηνευτεί οκώδικας.
Όσον αφορά τον πέμπτο ισχυρισμό, έχω
ήδηεκφράσει τηνάποψη ότιδενμπορεί να
γίνει επίκληση του άρθρου 19,παράγραφος
4,τουκανονισμού 459/68 προς στήριξη της
θέσεως ότιαπαλλάσσει γενικά τοΣυμβού­
λιοκαιτην Επιτροπή από την υποχρέωση
ναενεργούν συννόμως κατά την επιβολή
μέτρων αντιντάμπινγκ. Νομίζω ότιδενέχω
ναπωτίποτα περισσότερο επ'αυτού.
Είναι φανερό, από όσα ανέφεραν οιπρο­
σφεύγουσες καιηΕπιτροπή, ότιηΕπιτροπή
δενπαρέσχε σεκανένα από τους τέσσερις
μεγάλους την ουσιαστική δυνατότητα να
ασκήσουν τοδικαίωμα ακροάσεως που εί­
χαν. ΗΕπιτροπή γενικά έπραξε ό,τι θεω­
ρούσε ότιήταν υποχρεωμένη ναπράξει βά­
σειτηςερμηνείας τηςτουκώδικα καιτου
κανονισμού 459/68 καιτίποτα παραπάνω.
Αυτό είναι αρκετά ευνόητο. Όμως, καθιστά
μάταια, ανμπορώ ναεκφραστώ έτσι, ορι­
σμένα επιχειρήματα της Επιτροπής, όπως
εκείνο βάσει τουοποίου οιενδιαφερόμενοι,
δηλαδή οιτέσσερις μεγάλοι, οιθυγατρικές
τους και οιανήκουσες στον ίδιο όμιλο
εταιρίες, μπορούσαν νασυναγάγουν, από
τιςέρευνες τηςΕπιτροπής σχετικά μετιςτι­
μέςτους, τοκόστος τους, τακέρδη καιτις
ζημίες τους, και ούτω καθεξής, τοτιθε­
ωρούσε σημαντικό ηΕπιτροπή. Και σ'αυτό
τοσημείο, εάν ηάποψή μου όσον αφορά το
νόμο είναι ορθή, δενήταν αρκετό γιατην
Επιτροπή ναπεριαγάγει αυτά ταπρόσωπα
747

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
σεκατάσταση που ταυποχρέωνε ναπρο­
βαίνουν σεεικασίες. Καθήκον της Επι­
τροπής ήταν ναταπληροφορήσει, μεόση
τοδυνατόν περισσότερη σαφήνεια καιπλη­
ρότητα επέτρεπαν οιπεριστάσεις, περί του
περιεχομένου τουεναντίον τους φακέλου.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δενείναι
αναγκαίο ναμακρηγορήσω εξετάζοντας τα
διάφορα παραδείγματα που έδωσαν οι
προσφεύγουσες σχετικά μεταστοιχεία στα
οποία βασίστηκε ηΕπιτροπή για νακατα­
λήξει στις διαπιστώσεις της, γιαταοποία
όμως δεντους δόθηκε καμία δυνατότητα
ναδιατυπώσουν παρατηρήσεις στην Επι­
τροπή. Υπάρχει βέβαια, καταρχάς καιπριν
απ' όλα, τοολοφάνερο γεγονός ότι,μέχρι
σήμερα, καμία απότιςπροσφεύγουσες (ού­
τεκαιτοΔικαστήριο) δενγνωρίζει ποια εί­
ναιταπεριθώρια ντάμπινγκ που διαπίστω­
σεηΕπιτροπή, κατόπιν των ερευνών τηςοι
οποίες διεξήχθησαν πριν από τηνέκδοση
τουκανονισμού 1778/77, ότιδιέπραττε κάθε
ένας από τους τέσσερις μεγάλους, ούτε σε
ποια μέρη της Κοινότητας γινόταν αυτό.
Ούτε, πολύ περισσότερο, γνωρίζουν οι
προσφεύγουσες (ήτοΔικαστήριο), μεακρί­
βεια, πώς υπολογίστηκαν αυτά ταπεριθώ­
ρια. Και έπειτα υπάρχει τογεγονός, στο
οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο κεφά­
λαιο, ότι,μέχρι τηστιγμή τηςκαταθέσεως
από την Επιτροπή των υπομνημάτων αντα­
παντήσεώς της στις υποθέσεις 119/77 και
120/77, κανείς δενείχε ενημερωθεί για το
ότιοιεγχώριες τιμές είχαν «ανακατασκευ­
αστεί» μετην προσθήκη πλασματικού κέρ­
δους. Ούτε κανείς γνώριζε, μέχρι τηστιγμή
της καταθέσεως αυτών των υπομνημάτων,
ότιηΕπιτροπή είχε προσαρμόσει τιςεγχώ­
ριες τιμές, όχιόμως καιτιςτιμές εξαγωγής,
στα επίπεδα τουΙανουαρίου 1977. Υπάρχει
ακόμη τογεγονός, τοοποίο δεναποσαφηνί­
στηκε παρά μόνο στην επ'ακροατηρίου συ­
ζήτηση καιτότε ακόμα όχι πλήρως, ανα­
φορικά μετοπώς ηΕπιτροπή ενήργησε
σχετικά μετιςτιμές της NACHI προς την
ISO. Σχετικά μετηNSK, υφίσταται τοπερί­
πλοκο ζήτημα όσον αφορά τοπώς υπολο­
γίστηκαν ταστοιχεία τουκόστους τωνθυ-γατρικών της στην Ευρώπη. Τομυστήριο
σχετικά μετους «υπολογισμούς επαληθεύ­
σεως» στους οποίους προέβη ηΕπιτροπή
τον Ιούλιο 1977 και τοπεριστατικό που
αφορούσε τηδήλωση του Otsu πιθανώς να
αφέθηκε κατά μέρος, καθώς ταστοιχεία
αυτά προέκυψαν πολύ αργά κατά τηνέρευ­
νακαιδενείχαν επίπτωση στοπεριεχόμενο
της επίσημης προτάσεως της Επιτροπής
προς τοΣυμβούλιο. Εξακολουθώ όμως να
διατηρώ αμφιβολίες ωςπρος τοεάν αυτά
ταζητήματα δεν θααντιμετωπίζονταν
διαφορετικά, εάν ηΕπιτροπή είχε διαφορε­
τική αντίληψη γιατοεφαρμοστέο δίκαιο,
καθώς επίσης καιωςπρος τοεάνοι«υπο­
λογισμοί επαληθεύσεως» δενείχαν κάποια
επίπτωση στις συζητήσεις μεταξύ υπαλλή­
λων της Επιτροπής και υπαλλήλων του
Συμβουλίου, στην περίοδο μεταξύ τηςλή­
ψεως από τοΣυμβούλιο τηςπροτάσεως της
Επιτροπής καιτης εκδόσεως από τοΣυμ­
βούλιο τουκανονισμού 1778/77.
Ενσυμπεράσματι, θεωρώ ότι, κατά την
προπαρασκευαστική διαδικασία τουκανο­
νισμού 1778/77, υπήρξε «παράβαση ουσιώ­
δους τύπου», κατά τηνέννοια τηςσχετικής
φράσεως του άρθρου 173της Συνθήκης,
πράγμα τοοποίο συνιστά έναν επιπρόσθετο
λόγο για νακυρυχθεί άκυρος οκανονι­
σμός.
6.Ισχυρισμοί αναφορικά μετη«ζημία»
Οιπροσφεύγουσες προέβαλαν ορισμένους
ισχυρισμούς επίτουζητήματος τηςζημίας
στην ευρωπαϊκή βιομηχανία. Οικυριότεροι
από αυτούς είναι:
1)Ότι οιπροσφεύγουσες δενείχαν ποτέ
πρόσβαση στα αποδεικτικά στοιχεία
στα οποία βασιζόταν ηδιαπίστωση ότι
ηευρωπαϊκή βιομηχανία υπέστη ζημία
και ηδιαπίστωση ότιτοφερόμενο ως
748

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ντάμπινγκ ήταν ηκυρία αιτία της ζη­
μίας αυτής.
2)Ότι τοπροοίμιο τουκανονισμού 1778/77
δεν ανέφερε όπως έπρεπε τολόγο για
τονοποίο θεωρήθηκε ότιηζημία τηςευ­
ρωπαϊκής βιομηχανίας κατασκευής τρι­
βέων οφειλόταν στο φερόμενο ωςντά­
μπινγκ καιόχισεάλλους παράγοντες.
3)Ότι ηΕπιτροπή δεν ήταν δυνατό να
εκτιμήσει ορθά τοζήτημα της ζημίας
διότι, εάνείχε προβεί σεμιατέτοια εκτί­
μηση, θασυνεπέρανε μόνο ότιδενυπήρ­
ξεζημία ή,ενπάση περιπτώσει, ότιτο
φερόμενο ωςντάμπινγκ δενπροκάλεσε
καμία «προφανή» ζημία.
4)Ότι τίποτα δεναποδεικνύει ότιηΕπι­
τροπή καιτοΣυμβούλιο είχαν εξετάσει
τοζήτημα του ποσού του δασμού που
ήταν απαραίτητο γιαναεξαφανίσει την
επικαλούμενη ζημία, και τοοποίο δεν
ισούτο κατ' ανάγκη προς τοπεριθώριο
τουντάμπινγκ.
Κανένα από αυτά ταεπιχειρήματα δενμε
εντυπωσιάζει. Οιδιαπιστώσεις τηςζημίας
καιτωναιτίων τηςβασίζονταν αναγκαστι­
κά,κατά έναμεγάλο μέρος, στις εμπιστευ­
τικές πληροφορίες που παρέσχε στην Επι­
τροπή ηευρωπαϊκή βιομηχανία, τιςοποίες
ηΕπιτροπή εμποδιζόταν νααποκαλύψει.
Επιπλέον, οιδιαπιστώσεις αυτές μπορού­
σαν, από την ίδια τηφύση τους, ναβα­
σίζονται μόνο σεεκτιμήσεις περίπλοκων
οικονομικών στοιχείων, ταοποία δεν επι­
δέχονται εύκολα δικαστικό έλεγχο. Ηεπι­
χειρηματολογία των προσφευγουσών κάθε
άλλο παρά πέτυχε νααποδείξει ότιηΕπι­
τροπή, προβαίνοντας σ'αυτές τιςεκτιμή­
σεις, περιέπεσε σεπροφανή πλάνη ήότι
καθοδηγήθηκε από ανάρμοστα κίνητρα.
Ούτε πιστεύω ότιοιεπικρίσεις κατά του
προοιμίου του κανονισμού είναι δικαι­
ολογημένες, σ'αυτή την υπόθεση. Τοπρο­
οίμιο αναφέρεται ενεκτάσει και, κατά τη
γνώμη μου, μετον τρόπο που αρμόζει, στοζήτημα τηςζημίας καιτωναιτίων της: βλέ­
πετην 13ηαιτιολογική σκέψη.
7.Ισχυρισμοί αναφορικά μετουςτριβείς
τουςοποίους κατασκευάζει ηNSKΗνω­
μένουΒασιλείου
Οιπροσφεύγουσες στην υπόθεση 119/77 (ο
όμιλος NSK) υποστήριξαν ότιοκανονισμός
1778/77 είναι μηνόμιμος καθόσον συνιστά
κύρωση μετην οποία επιδιώκεται να
υποχρεωθούν νασυμμορφωθούν προς τον
όρο υπ'αριθμό 5τηςαναλήψεως υποχρεώ­
σεως τηςNSK καιγιατοσκοπό αυτό νααυ­
ξηθούν οιτιμές των τριβέων τους οποίους
κατασκευάζει ηNSK Ηνωμένου Βασιλείου
στο Peterlee.
Κατά τηγνώμη μου, οισχυρισμός αυτός εί­
ναι βάσιμος. Όπως έγινε δεκτό από την
Επιτροπή κατά την επ'ακροατηρίου συζή­
τηση, ούτε τοάρθρο 113τηςΣυνθήκης, ού­
τεοκανονισμός 459/68 επιτρέπουν την
επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ σετριβείς
που κατασκευάζονται εντός της Κοινότη­
ταςκαι, πράγματι, είναι αξιοσημείωτο ότι,
βάσει του κανονισμού 1778/77, ηκύρωση
γιαοποιαδήποτε παράβαση της υποχρεώ­
σεως της NSK δεν περιλαμβάνει την επι­
βολή δασμού στους κατασκευαζόμενους
στο Peterlee τριβείς. Μεδεδομένο αυτό το
στοιχείο, τοΣυμβούλιο υπερέβη, κατά τη
γνώμη μου, τιςεξουσίες που τουπαρείχε ο
κανονισμός 459/68 γιαναεξασφαλιστεί η
αύξηση τωντιμών αυτών των τριβέων.
Οόμιλος NSK υποστήριξε επίπλέον ότιτο
προοίμιο του κανονισμού 1778/77 ήταν
πλημμελές, καθόσον δενεπεξηγούσε γιατί
αυτές οιεξουσίες ασκήθηκαν μεαυτό τον
τρόπο. Δεν πιστεύω ότι αυτό προσθέτει
πράγματι κάποιο νέοστοιχείο στην ουσία
τουισχυρισμού.
749

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
8.Ισχυρισμοί σχετικοί μόνομετοκύρος
τουκανονισμού 261/77και,επομένως, του
άρθρου 3τουκανονισμού 1778/77
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εάν οκανονι­
σμός 1261/77 είναι ανίσχυρος, θαμπορούσε
βάσιμα ναυποστηριχθεί ότιτοάρθρο 3του
κανονισμού 1778/77 είναι επίσης ανίσχυρο,
διότι τοΣυμβούλιο δενμπορούσε ναδιατά­
ξειτηνοριστική είσπραξη προσωρινού δα­
σμού, οοποίος δενείχε επιβληθεί νομίμως.
Για τολόγο αυτό, ορισμένες από τιςπρο­
σφεύγουσες προέτειναν ισχυρισμούς σχετι­
κάμετοκύρος τουκανονισμού 261/77.
ΤοΣυμβούλιο υποστήριξε ότιοιπροσφεύ­
γουσες δενμπορούσαν ναπροτείνουν αυ­
τούς τους ισχυρισμούς.
Αναμφίβολα οιπροσφεύγουσες αμφισβη­
τούν εκπρόθεσμα τοκύρος τουκανονισμού
261/77 απ'ευθείας βάσει τουάρθρου 173. Το
ζήτημα είναι εάν μπορούν νατοαμφισβη­
τήσουν βάσει του άρθρου 184τηςΣυνθή­
κης.
Επ'αυτού τοΣυμβούλιο υποστήριξε, πρώ­
τον, ότιτοάρθρο 184παρείχε τοδικαίωμα
ναγίνει επίκληση «της ακυρότητας ενός
υπερκείμενου κανονισμού σεδιαδικασίες
που στρέφονται κατά αποφάσεως». Αυτό
είναι εντελώς λάθος, εάν μπορώ ναεκφρα­
στώ έτσι. Δενυπάρχει τίποτα στο άρθρο 184
που νασυνηγορεί υπέρ αυτής της απόψε­
ως.Μπορεί ναγίνει επίκληση αυτού του
άρθρου όταν ερίζεται τοκύρος κανονισμού
σεδιαδικασίες που αφορούν τοκύρος με­
ταγενέστερου κανονισμού. Ενπάση περι­
πτώσει όμως οισχυρισμός είναι απορρι­
πτέος, διότι αυτές οιπροσφυγές είναι πα­
ραδεκτές μόνο καθόσον οκανονισμός
1778/77 συνιστά, έναντι των προσφευγου­
σών, απόφαση.Δεύτερον, τοΣυμβούλιο υποστήριξε ότι
μπορούσε ναγίνει επίκληση του άρθρου
184μόνο «κατά κανονισμού επίτουοποίου
στηρίζεται ηαμφισβητούμενη απόφαση».
Ησχετική υπέρ αυτής της απόψεως νομο­
λογία είναι ηυπόθεση 32/65, Ιταλία κατά
Συμβουλίου και Επιτροπής (1966) ECR 389,
στη σελ. 409. Ηαπόφαση αυτή νομίζω ότι
δεναρκεί γιαναστηρίξει μιατόσο στενή
πρόταση. Σημαίνει απλώς ότι,όταν γίνεται
επίκληση τουάρθρου 184,θαπρέπει ναυφί­
σταται μίατέτοια σχέση μεταξύ τουπρογε­
νέστερου καιτου μεταγενέστερου κανονι­
σμού ώστε τοκύρος του τελευταίου να
εξαρτάται από τοκύρος του πρώτου. Αυτή
ηπροϋπόθεση συντρέχει αναμφίβολα στην
προκειμένη περίπτωση.
Τρίτον, τοΣυμβούλιο υποστήριξε ότιηεπι­
χειρηματολογία των προσφευγουσών περι­
είχε αντιφάσεις καθόσον ισχυρίστηκαν ότι
οκανονισμός 1778/77 ήταν στην ουσία από­
φαση, όχι όμως και οκανονισμός 261/77.
Κατά τοΣυμβούλιο οιπροσφεύγουσες βρί­
σκονταν μπροστά σεδίλημμα. Είτε ο
κανονισμός 1778/77 είναι στην ουσία από­
φαση, οπότε οιπροσφυγές τους είναι πα­
ραδεκτές, αλλά τότε θα πρέπει και ο
κανονισμός 261/77 ναείναι απόφαση —και
τοάρθρο 184δενεπιτρέπει τηναμφισβήτη­
σητου κύρους των αποφάσεων —είτε θα
πρέπει ναδεχθούν ότικαιοιδύο κανονι­
σμοί 261/77 και 1778/77 είναι όντως κανονι­
σμοί, οπότε οιπροσφυγές τους είναι απα­
ράδεκτες. Εάν ηανάλυση που έκανα προη­
γουμένως περί των λόγων γιατους οποίους,
κατά τηγνώμη μου, οιπροσφυγές αυτές εί­
ναιπαραδεκτές είναι ορθή, δενμπορεί να
υπάρξει ένατέτοιο δίλημμα, διότι, σύμφω­
ναμεαυτή τηνανάλυση, είναι δυνατό να
υποστηριχθεί ότι οκανονισμός 261/77 δεν
είναι τίποτα άλλο εκτός από κανονισμός.
Τούτο εξαρτάται απότηναπάντηση στοευ­
ρύτερο ζήτημα περί του οποίου είπα κατά
την πορεία αυτής τηςαναλύσεως ότιδεν
πιστεύω ότιπαρίσταται ανάγκη νααπο­
φανθεί τοΔικαστήριο στην υπό κρίση υπό­
θεση. Θεωρώ ότιασφαλώς δενείναι ανα­
γκαίο νααποφανθεί επ'αυτού τοΔικαστή-
750

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ριο,διότι κατά τηγνώμη μουοιισχυρισμοί,
τους οποίους προέβαλαν οιπροσφεύγουσες
όσον αφορά τοκύρος του κανονισμού
261/77, δενεπηρεάζουν καθόλου τηνέκβα­
σηαυτών των προσφυγών.
Οπρώτος από αυτούς τους ισχυρισμούς
ήταν ότιτοΣυμβούλιο δενείχετηνεξουσία
δυνάμει τηςΣυνθήκης ναμεταβιβάσει στην
Επιτροπή την εξουσία εκδόσεως ενός τέ­
τοιου κανονισμού. Ηβάσει της Συνθήκης
κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ των κοινο­
τικών οργάνων είναι τέτοια, υποστήριξαν
οιπροσφεύγουσες, ώστε μόνο τοΣυμβούλιο
μπορεί ναλάβει «ανεξάρτητη απόφαση», η
οποία έχει «οριστικά αποτελέσματα», όπως
ηαπόφαση περί επιβολής προσωρινού δα­
σμού. Αυτός οισχυρισμός, κατά τηγνώμη
μου, έρχεται σεκατάφωρη αντίθεση μετη
ρητή διάταξη του άρθρου 155της Συνθή­
κης, βάσει της οποίας ένα από τακα­
θήκοντα της Επιτροπής περιλαμβάνει και
τονα«ασκεί τιςαρμοδιότητες που της
αναθέτει τοΣυμβούλιο για την εκτέλεση
των κανόνων που θεσπίζει».
Οιυπόλοιποι ισχυρισμοί των προσφευγου­
σών, όσον αφορά τοκύρος τουκανονισμού
261/77, συνίσταται σετρεις επικρίσεις του
προοιμίου του. Αυτές οιεπικρίσεις είναι ότι
τοπροοίμιο είναι ανεπαρκές καθόσον πα­
ρέλειψε νααναφέρει:
1)τοπεριθώριο του προσωρινά καθορισθέ­
ντος ντάμπινγκ,
2)τογιατί θεωρήθηκε ότιυπήρξε υλική ζη­
μίαστην ευρωπαϊκή βιομηχανία και
3)τογιατί ήταν αναγκαία η«επείγουσα»
ενέργεια τηςΚοινότητας.
Οιδύο πρώτες από αυτές τιςεπικρίσεις εί­
ναιαντίστοιχες προς τιςεπικρίσεις κατάτου προοιμίου του κανονισμού 1778/77. Η
τρίτη νομίζω ότιείναι αβάσιμη. Τοσύνολο
του προοιμίου του κανονισμού 261/77 είχε
ωςαντικείμενο ναεκθέσει τους λόγους για
τους οποίους ηΕπιτροπή θεώρησε ότιήταν
απαραίτητη ηλήψη προσωρινών μέτρων.
9.Άλλοιισχυρισμοί σχετικοί μόνομετο
κύροςτουάρθρου 3
α)«Διάκριση» μεταξύ των τεσσάρων μεγά­
λων
ΤοΔικαστήριο ενθυμείται ότιοκανονισμός
261/77, ενώ επέβαλε τον προσωρινό δασμό
μεγενικό συντελεστή 20%, καθόρισε, εξαι­
ρετικά, τούψος τουσυντελεστή σε10%για
ταπροϊόντα τηςΚΟΥΟ καιτηςNACHI, λόγω
του ότι, από τιςπροκαταρκτικές έρευνες
της Επιτροπής είχε προκύψει ότι, στην πε­
ρίπτωσή τους, τοπεριθώριο ντάμπινγκ
ήταν χαμηλότερο. Έτσι, ηδιάταξη του άρ­
θρου 3τουκανονισμού 1778/77 που καθόρι­
ζεότιταποσά γιαταοποία είχε παρασχε­
θείασφάλεια μέσω του προσωρινού δα­
σμού «θα εισπράττονταν οριστικά στο μέ­
τρο που δεν υπερέβαιναν τοσυντελεστή
του καθοριζόμενου στον παρόντα κανονι­
σμό δασμού» είχε ωςαποτέλεσμα την εί­
σπραξή τους, μεσυντελεστή 15%, επίτων
προϊόντων της ΝΤΝ καιτης NSK, επίτων
προϊόντων όμως της ΚΟΥΟ καιτης NACHI
μεσυντελεστή μόνο 10%. ΗΝΤΝ καιηNSK
υποστήριξαν ότιαυτό συνιστούσε διάκρι­
σησεβάρος τους, απαγορευόμενη τόσο
από τοάρθρο 8,περίπτωση βτου κώδικα
αντιντάμπινγκ όσο και από μίαγενική αρ­
χήτου Κοινοτικού Δικαίου, καθώς ήταν
σαφές ότιοιοριστικές διαπιστώσεις της
Επιτροπής απέβλεπαν σείσημεταχείριση
μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων. Επίπλέον
του ισχυρισμού αυτού, ηNSK υποστήριξε
ότιτοπροοίμιο του κανονισμού 1778/77
ήταν πλημμελές, καθόσον δενανέφερε τους
λόγους αυτής τηςδιακρίσεως.
Σεαπάντηση αυτών των ισχυρισμών το
Συμβούλιο ανέπτυξε την άποψή του, η
751

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
οποία κατά τηγνώμη μου συνοψίζεται ου­
σιαστικά στα εξής τρία επιχειρήματα:
1)ότιηπράξη που εισήγαγε, ενδεχομένως,
διακρίσεις, ήταν οκανονισμός 261/77,
τον οποίον δεν αμφισβήτησαν οιπρο­
σφεύγουσες, όσον αφορά αυτό τοση­
μείο·
2)ότιθαμπορούσε ναγίνει εφαρμογή του
άρθρου 19,παράγραφος 4,τουκανονι­
σμού 459/68 εφόσον ηείσπραξη του
υψηλότερου δασμού ήταν αδικαιολόγη­
τη,και
3)ότι ηεπιεικέστερη μεταχείριση της
ΚΟΥΟ καιτης NACHI οφειλόταν όχι σε
διάκριση υπέρ αυτών, αλλά στην καλή
τους τύχη, καθόσον τοΣυμβούλιο εμπο­
διζόταν ναδιατάξει την είσπραξη δα­
σμού επίτων προϊόντων τους μεσυντε­
λεστή υψηλότερο από 10%.
Νομίζω ότιοιδύο πρώτοι ισχυρισμοί είναι
αβάσιμοι. Πιστεύω, εντούτοις, ότι, σετελι­
κήανάλυση, τοΣυμβούλιο έχει δίκιο όσον
αφορά τοντρίτο. Διάκριση σημαίνει, ενπά­
σηπεριπτώσει όπως εννοείται στοκοινοτι­
κόδίκαιο και στο μέτρο που αφορά την
παρούσα υπόθεση, διαφορετική μεταχείρι­
σηατόμων ταοποία βρίσκονται σεπα­
ρόμοιες καταστάσεις. Στην υπό κρίση υπό­
θεση, χάρη σεαυτό τοοποίο τοΣυμβούλιο
απεκάλεσε «καλή τύχη» της ΚΟΥΟ καιτης
NACHI, ηκατάστασή τους διέφερε από
εκείνη τηςΝΤΝ καιτης NSK. Είναι σαφές
ότιτοΣυμβούλιο θαείχε διατάξει επίσης
την είσπραξη δασμού 15% επίτων προϊό­
ντων της ΚΟΥΟ καιτηςNACHI εάνείχε τη
δυνατότητα νατοπράξει.
Ακόμα δεν πιστεύω πως είναι υποστηρί­
ξιμος οσχετικός ισχυρισμός της NSK ως
προς τοπροοίμιο του κανονισμού 1778/77.
Από τοίδιοτογράμμα τουάρθρου 3προκύ­
πτει ολόγος γιατηδιαφορετική μεταχείρι­σητων προϊόντων της ΝΤΝ και της NSK,
αφενός, καιτης ΚΟΥΟ καιτηςNACHI, αφε­
τέρου.
β)«Διάκριση» μεταξύ των τεσσάρων μεγά­
λωνκαιτωνλιγότερο σημαντικών ιαπώνων
εξαγωγέων
ΗNSK προέβαλε επίσης, στο ίδιο γενικό
πλαίσιο, τονισχυρισμό ότιτοάρθρο 3ει­
σήγε διακρίσεις μεταξύ των προϊόντων των
τεσσάρων μεγάλων καιεκείνων των λιγό­
τερο σημαντικών ιαπώνων εξαγωγέων, κα­
θώς καιότιτοπροοίμιο του κανονισμού
δενανέφερε τολόγο γιατον οποίο αυτοί
αντιμετωπίστηκαν μεδιαφορετικό τρόπο.
Έχω ήδηεξηγήσει τολόγο γιατηδιαφορε­
τική μεταχείριση των προϊόντων των λιγό­
τερο σημαντικών εξαγωγέων, όπως ανέφερε
ενώπιον του Δικαστηρίου τοΣυμβούλιο.
Αλλά ηNSK έχει δίκιο υποστηρίζοντας ότι
αυτός ολόγος δεναναφέρεται πουθενά στο
προοίμιο τουκανονισμού. Εντούτοις, αμφι­
βάλλω γιατοαναυτή καθαυτή ηπαράλει­
ψηαρκεί γιαναθεωρηθεί πλημμελές τοάρ­
θρο 3.
γ)Ηνομιμότητα της εισπράξεως του
προσωρινού δασμού μετά τηναποδοχή των
αναλήψεων υποχρεώσεων «αναδρομικώς»
Έχω ήδη εκφράσει την άποψη ότι, εάν οι
αναλήψεις υποχρεώσεων αναφέρονταν
μόνο σεμελλοντικές τιμές, τοΣυμβούλιο
θαείχε τηδυνατότητα, συμφωνώντας με
την αποδοχή τους από την Επιτροπή, να
ασκήσει τηδιακριτική τουευχέρεια σχετι­
κάμετην τύχη του προσωρινού δασμού.
Εντούτοις, σχεδόν όλες οιπροσφεύγουσες
υποστήριξαν ότιτοΣυμβούλιο και ηΕπι­
τροπή (από κοινού) δενμπορούσαν ναδε­
χθούν νομίμως τηνανάληψη υποχρεώσεων,
οιοποίες ήταν κατά ένα μέρος αναδρομι­
κέςκαι συγχρόνως ναδιατάξουν την εί­
σπραξη τουπροσωρινού δασμού. Παράλλη­
λαμεαυτό προβλήθηκε οισχυρισμός ότιτο
752

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
προοίμιο του κανονισμού 1778/77 δενανέ­
φερε γιατί αποφασίστηκε αυτή ημέθοδος.
Οτελευταίος ισχυρισμός είναι αναντίρρη­
ταορθός. Τοπροοίμιο του κανονισμού
1778/77 δεναναφέρει τολόγο γιατην εί­
σπραξη του προσωρινού δασμού. Είναι
αξιοσημείωτο ότι ηαιτιολογική έκθεση
(exposé desmotifs) τηςπροτάσεως τηςΕπι­
τροπής προς τοΣυμβούλιο δεν αναφέρει
επίσης κανένα λόγο.
Εξετάζοντας τον ουσιώδη ισχυρισμό, πι­
στεύω ότιθαπρέπει ναέχουμε κατά νου
ακριβώς τοότιτο«αναδρομικό» στοιχείο
αφορούσε τις αναλήψεις υποχρεώσεων.
Ήταν, όπως ερμηνεύω, υπό τοφως τωνκει­
μένων των ίδιων των αναλήψεων υποχρεώ­
σεων, τιςαπαντήσεις που έδωσαν ηΕπι­
τροπή καιοιτέσσερις μεγάλοι στις γραπτές
ερωτήσεις του Δικαστηρίου επ'αυτού, το
γεγονός ότιοιαυξήσεις τιμών μέχρις 10%
που πραγματοποίησαν οιτέσσερις μεγάλοι
μεταξύ της5ηςΦεβρουαρίου 1977 και30ής
Ιουνίου 1977 θαέπρεπε ναπροσμετρηθούν
στις αυξήσεις συνολικού ύψους 20%, τις
οποίες είχαν αναλάβει την υποχρέωση να
πραγματοποιήσουν μέχρι τις31Δεκεμβρίου
1977. Οιαναλήψεις υποχρεώσεων δενήταν
αναδρομικές υπό την έννοια ότιοιτιμές
που ίσχυαν επίήδη γενομένων πωλήσεων
έπρεπε νααυξηθούν μεκάποιο τρόπο.
Από όσα ελέχθησαν ενώπιον τουΔικαστη­
ρίου και ειδικότερα από τοΣυμβούλιο,
νομίζω ότιηεπιβολή προσωρινού δασμού
αντιντάμπινγκ έχει γενικά δύο κύριους
στόχους. Οπρώτος είναι νααποτραπούν οι
μαζικές εισαγωγές προϊόντων γιαταοποία
γίνεται ντάμπινγκ, κατά τηδιάρκεια μιας
έρευνας αντιντάμπινγκ, ωςένα πρώτο βήμα
προτηςεπιβολής οριστικού δασμού. Οδεύ­
τερος είναι ναπροκληθούν αμέσως αυξή­
σεις στις τιμές των προϊόντων αυτών. Οι
δύοστόχοι είναι πλήρως αλληλένδετοι.Όταν οιυπεύθυνες αρχές (στην περίπτωσή
μας τοΣυμβούλιο και ηΕπιτροπή) αποφα­
σίσουν γιατηντύχη ενός προσωρινού δα­
σμού, ύστερα από τιςοριστικές διαπιστώ­
σεις τους αναφορικά μετοντάμπινγκ και
τηζημία, μπορούν, πιστεύω, θεωρητικά να
αντιμετωπίσουν μία απότιςεξής τρεις πε­
ριπτώσεις:
Πρώτον, μπορεί ναδιαπιστώσουν ότι σε
καμία εισαγωγή, ύστερα από την επιβολή
τουπροσωρινού δασμού, δενέγινε αντιντά­
μπινγκ. Αυτό μπορεί νασυμβεί γιαπολλούς
λόγους, είτεδιότι τοπεριθώριο τουοριστι­
κάδιαπιστωθέντος ντάμπινγκ είναι αμελη­
τέοήδενυφίσταται, είτε διότι ηεπιβολή
του προσωρινού δασμού εμπόδισε κάθε ει­
σαγωγή των οικείων προϊόντων, είτε διότι,
λόγω τηςεπιβολής αυτού τουδασμού ήγια
άλλους λόγους, πραγματοποιήθηκαν αυξή­
σεις πουεξαφάνισαν τοεπίπεδο ντάμπινγκ.
Σεμιαοποιαδήποτε από αυτές τιςπεριπτώ­
σεις πρέπει ναθεωρηθεί, κατά τηγνώμη
μου, ότιείναι καθήκον των υπευθύνων αρ­
χώννααποφασίσουν ότικανένα μέρος του
προσωρινού δασμού δενπρέπει ναεισπρα­
χθεί.
Σεμιαάλλη, διαμετρικά αντίθετη περίπτω­
ση, οιαρχές αυτές μπορούν ναδιαπι­
στώσουν ότιτοντάμπινγκ συνεχίστηκε και
μετά τηνεπιβολή του προσωρινού δασμού
καιότι, παρά την επιβολή του, ταπεριθώ­
ριάτουήταν ίσα ήμεγαλύτερα από τοορι­
στικά διαπιστωθέν περιθώριο ντάμπινγκ.
Αυτό μπορεί νασυμβεί επίσης γιαπολλούς
λόγους, όπως γιαπαράδειγμα διότι τοορι­
στικά διαπιστωθέν περιθώριο είναι μεγαλύ­
τερο απόεκείνο τοοποίο είχε προκύψει από
τιςπροσωρινές διαπιστώσεις, έτσι ώστε οι
αυξήσεις τιμών που προκλήθηκαν από τον
προσωρινό δασμό αποδεικνύονται ωςανε­
παρκείς, είτε διότι οιενδιαφερόμενοι εξα­
γωγείς προτίμησαν να αγνοήσουν την
επιβολή του προσωρινού δασμού, βασιζό­
μενοι ίσως αδικαιολόγητα στις πολιτικές
πιέσεις τηςκυβερνήσεως τηςχώρας τους.
753

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Σεοποιαδήποτε από αυτές τιςπεριπτώσεις,
οιυπεύθυνες αρχές πρέπει ναμπορούν σα­
φώς, κατά τηγνώμη μου, ναδιατάξουν την
είσπραξη του προσωρινού δασμού στο σύ­
νολό του.
Ητρίτη δυνατή περίπτωση είναι μίαενδιά­
μεση κατάσταση, όπου οιυπεύθυνες αρχές
διαπιστώνουν, ίσως, ότι,μετά τηνεπιβολή
του προσωρινού δασμού, υπήρξαν ορισμέ­
νεςεισαγωγές σετιμές αρκετά αυξημένες
ώστε ναεξαφανιστεί τοπεριθώριο ντά­
μπινγκ, ορισμένες σετιμές αυξημένες αρ­
κετά ώστε ναεξαφανιστεί κατά έναμέρος
καιορισμένες σετιμές που δεντοεξαφάνι­
ζανκαθόλου. Σ'αυτή τηνπερίπτωση, ηδια­
κριτική ευχέρεια αναφορικά μετηναπόφα­
σηεπίτηςτύχης του προσωρινού δασμού
δενείναι εύκολο ναασκηθεί.
Οιεγγενείς στην άσκησή της δυσχέρειες
αυξάνονται από τηναδυναμία, στην πρα­
κτική, των υπευθύνων αρχών ναέχουν πλή­
ρεις, ακριβείς και τελείως ενημερωμένες
πληροφορίες, όσον αφορά τιςτιμές στις
οποίες πραγματοποιήθηκαν οιπρόσφατες
εισαγωγές ή,εφόσον οιτιμές εισαγωγής
πρέπει ναανακατασκευαστούν, στις οποίες
θεωρούνται ότιπραγματοποιήθηκαν.
Έτσι, ασκώντας αυτή τηδιακριτική ευχέ­
ρεια, οιαρχές δενμπορούν νααποδώσουν
δικαιοσύνη παρά μόνο κατά προσέγγιση.
Εντούτοις, υφίσταται διαφορά μεταξύ κα­
τάπροσέγγιση απονομής τηςδικαιοσύνης
καιαυθαιρεσίας. Στην υπό κρίση υπόθεση
νομίζω ότιστους τέσσερις μεγάλους δεν
αποδόθηκε ούτε κατά προσέγγιση δι­
καιοσύνη. Αναλύοντας, μετον καλύτερο
δυνατό γιαμένα τρόπο, τους λόγους για
τους οποίους, τοΣυμβούλιο και ηΕπι­
τροπή, όπως ανέφεραν ενώπιον τουΔικα-στηρίου, αποφάσισαν ναδιατάξουν τηνεί­
σπραξη του προσωρινού δασμού, συμπε­
ραίνω ότιήταν τρεις τοναριθμό.
Οπρώτος ήταν ότιοιπροτης 30ής Ιουνίου
1977 αυξήσεις τιμών «δεν εξαφάνισαν το
διαπιστωθέν περιθώριο ντάμπινγκ» και
αφορούσαν μόνο ένα μέρος της περιόδου
εφαρμογής του προσωρινού δασμού. Υπο­
θέτοντας ότιτοπεριθώριο ντάμπινγκ περί
του οποίου επρόκειτο ήταν κατά μέσο όρο
15%, είναι προφανές ότιαυξήσεις τιμών μέ­
χρι10% δενμπορούσαν νατοεξαφανίσουν
τελείως καιότιαυξήσεις που έγιναν προς
τοτέλος τηςπεριόδου δενμπορούσαν νατο
επηρεάσουν πολύ. Όμως, αυτό δενμπορού­
σεναδικαιολογήσει την είσπραξη του
προσωρινού δασμού μεενιαίους συντελε­
στές 10% και 15% για τοσύνολο της πε­
ριόδου. Ηαντίρρηση αυτή είναι ανάλογη
προς εκείνη την οποία θεώρησα ωςορθή
αναφορικά μετηνεπιβολή προσωρινού δα­
σμού. Ηχρησιμοποιηθείσα μέθοδος ήταν
υπερβολικά θολή για ναμπορεί ναείναι
σύμφωνη προς τοάρθρο 13,παράγραφος 3,
τουκανονισμού 459/68.
Οδεύτερος λόγος ήταν ότιοιυποχρεώσεις
ανελήφθησαν μόνο σεμεταγενέστερο στά­
διοτης διαδικασίας και ότι, δεδομένου
αυτού τουστοιχείου, εάνοπροσωρινός δα­
σμός δενεισπράττετο, «αυτό θαμπορούσε
δικαιολογημένα ναθεωρηθεί ωςανταμοιβή
στις ιαπωνικές εταιρίες γιατην καθυστέ­
ρηση που προκλήθηκε». Κατά τηγνώμη
μου, ηεντολή εισπράξεως του προσωρινού
δασμού γιατολόγο αυτό συνιστά παράβα­
σητου άρθρου 14,παράγραφος 2,περίπτω­
σηcτουκανονισμού 459/68.
Οτρίτος λόγος ήταν ότι ηεπιβολή του
προσωρινού δασμού είχε προκαλέσει, του­
λάχιστον κατά έναμεγάλο μέρος, τιςαυξή­
σεις τιμών και παρέσχε στους εισαγωγείς
τηδικαιολογία γι'αυτές τιςαυξήσεις ένα-
754

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ντιτων πελατών τους. Όμως, αυτό δενση­
μαίνει τίποτα περισσότερο από τοότι η
επιβολή του προσωρινού δασμού είχε επι­
τύχει, σ'αυτό τοβαθμό, ένα από τους κύ­
ριους σκοπούς της. Δεν σημαίνει ότιεπι­
βαλλόταν ηείσπραξη όλου του ποσού του
δασμού παρά τιςαυξήσεις τωντιμών.
Καταλήγω στο συμπέρασμα ότιοιπρο­
σφεύγουσες πρέπει ναδικαιωθούν επ'αυ­
τών των επίμαχων σημείων τηςυποθέσεως.
IX—Ηαγωγή αποζημιώσεως στην υπόθε­
ση119/77
ΗNSK Ηνωμένου Βασιλείου, ηNSK Γερμα­
νίας και ηNSK Γαλλίας (τις οποίες και
μόνο εννοώ σ'αυτό τοτμήμα των προτάσε­
ώνμου αναφερόμενος στις «προσφεύγου­
σες») άσκησαν αγωγή αποζημιώσεως δυνά­
μειτου άρθρου 178καιτου δευτέρου εδα­
φίου τουάρθρου 215τηςΣυνθήκης. Τασχε­
τικά αιτήματα διαιρούνται ουσιαστικά σε
τέσσερα κεφάλαια:
Α)Ζημία ίση προς ταποσά του προσω­
ρινού δασμού ταοποία κατέβαλαν οι
προσφεύγουσες στις Βρετανικές, Γερμα­
νικές καιΓαλλικές τελωνειακές αρχές,
προφανώς για εισαγωγές που πραγ­
ματοποιήθηκαν προτού καταστεί δυνα­
τόναπαρασχεθούν τραπεζικές εγγυή­
σεις ωςασφάλεια για τον προσωρινό
δασμό. Τακαταβληθέντα σεκάθε χώρα
χρηματικά ποσά αναφέρονται λεπτομε­
ρώς.
Β)Ζημία ίση προς τους τόκους επί των
«χρημάτων, τηςχρήσεως των οποίων» οι
προσφεύγουσες «στερήθηκαν» λόγω αυ­
τών των καταβολών.
Γ)Ζημία ίση προς ταέξοδα των τραπεζι­
κών εγγυήσεων.Δ)Ζημία ίση προς την απώλεια κερδών
που προέκυψε από την υποχρέωση των
προσφευγουσών νααυξήσουν τιςτιμές
τους γιατους κατασκευαζόμενους από
τηNSK—Ηνωμένου Βασιλείου τριβείς
στο Peterlee.
Τααιτήματα τουκεφαλαίου Αείναι σαφώς
απαράδεκτα. Είναι πλήρως αποδεκτό ότι
μιααγωγή αποζημιώσεως δενκατευθύνεται
κατά ενός κοινοτικού οργάνου όταν τοαί­
τημα έχει στην πραγματικότητα ωςαντι­
κείμενο τηνεπιστροφή συγκεκριμένων χρη­
ματικών ποσών πουκαταβλήθηκαν σεεθνι­
κέςαρχές, ακόμα καιανηαγωγή στηρίζε­
ταισεμιαφερόμενη ωςπλημμελή πράξη ή
παράλειψη του οργάνου αυτού καιακόμα
καιανηάσκηση της αγωγής κατά των οι­
κείων εθνικών αρχών μπορεί νασυνεπάγε­
ταιμια«μακρά πορεία» μέσω διαδικασιών
ενώπιον των αρμόδιων εθνικών δικαστη­
ρίων και υποβολή αιτήσεως στο Δικαστή­
ριογιατην έκδοση προδικαστικής αποφά­
σεως, δυνάμει του άρθρου 177της Συνθή­
κης: βλέπε υπόθεση 96/71 Haegeman κατά
Επιτροπής (1972) 2ECR 1005, υπόθεση 46/75
IBC κατά Επιτροπής (1976) 1ECR 65και
υπόθεση 26/74 Roquette κατά Γαλλίας, ό.π.
σ.677. Οιπροσφεύγουσες υποστήριξαν
σθεναρά ότι αυτές οιυποθέσεις είναι
διαφορετικές, αλλά κατά τηγνώμη μου δεν
είναι. Υποστήριξαν επίσης ότι αυτή η
νομολογία είναι ξεπερασμένη. Ηισχύουσα
τώρα νομολογία, όπως υποστήριξαν, είναι
ηαπόφαση επίτηςυποθέσεως 126/76, Dietz
κατά Επιτροπής (1977) ECR 2431, από την
οποία προκύπτει ότιτοακριβές κριτήριο
για τοποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο σε
μιαυπόθεση, όπως ηπροκειμένη, δενείναι
ηφύση τηςαπώλειας τηνοποία οενάγων
επιζητεί νακαλύψει, αλλά ηφύση τηςβαλ­
λόμενης πράξεως ήπαραλείψεως και η
ταυτότητα του προσώπου τοοποίο είναι
υπεύθυνο γι'αυτή την πράξη ήπαράλειψη.
Κατά τηγνώμη μου ηυπόθεση Dietz δεν
παρέχει έρεισμα σεέναν τέτοιο ισχυρισμό.
Ήταν, όπως υπογράμμισα στις προτάσεις
μου σ'αυτή τηνίδια υπόθεση [1977) ECR,
στη σ.2448), διαφορετική απότιςυποθέσεις
Haegeman, IBCκαι Roquette.
755

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
Τααιτήματα τουκεφαλαίου Β,γιατόκους,
είναι επίσης σαφώς απαράδεκτα. Είναι πα­
ρεπόμενα τωναιτημάτων τουκεφαλαίου Α
και μπορούν ναπροταθούν μόνο ενώπιον
των αρμοδίων εθνικών δικαστηρίων: βλέπε
την υπόθεση Roquette (που προαναφέρθη­
κε).
ΗΕπιτροπή υποστήριξε ότιτοίδιο ίσχυε
καιγιατααιτήματα τουκεφαλαίου Γ,αλ­
λά, κατά τηγνώμη μου, αυτό δενείναι
ορθό. Πρόκειται γιαανεξάρτητα αιτήματα.
Βασίζονται στο γεγονός ότιοιπλημμελείς
πράξεις τωνκοινοτικών οργάνων υπέβαλαν
τις προσφεύγουσες στα έξοδα εκδόσεως
τραπεζικών εγγυήσεων. Δεν βλέπω κατά
τίνος αντιδίκου ήεπί ποιας βάσεως θα
μπορούσε ναπροβληθεί ένατέτοιο αίτημα
αποζημιώσεως ενώπιον εθνικού δικαστη­
ρίου. Αυτό τοοποίο εμποδίζει τιςπροσφεύ­
γουσες, κατά τηγνώμη μου, όσον αφορά
αυτά τααιτήματα, δενείναι τοότιταπροέ­
βαλαν ενώπιον λάθος δικαστηρίου, αλλά
ότι, καθώς φαίνεται, δενβασίζονται καισε
κάποια γενική αρχή από τιςαναφερόμενες
στο άρθρο 215τηςΣυνθήκης. Ενπάση περι­
πτώσει, οιπροσφεύγουσες δενεπικαλέστη­
καν καμία τέτοια αρχή. Στις υποθέσεις 83
και 94/76, 4,15και 40/77, HNL καιλοιποί
κατά Συμβουλίου καιΕπιτροπής (1978) ECR
1209, δίδεται τοπαράδειγμα περιπτώσεων
όπου μιαμηνόμιμη πράξη ενός κοινοτικού
οργάνου μπορεί ναζημιώσει ιδιώτες χωρίς
αυτοί ναδικαιούνται αποζημιώσεις δυνά­
μειτου άρθρου 215.
Οιπροσφεύγουσες αντιμετωπίζουν τοίδιο
εμπόδιο, όσον αφορά τααιτήματά τους του
κεφαλαίου Δγια απώλεια κέρδους από
τους τριβείς που κατασκευάζονται στο
Peterlee. Ακόμη δενπιστεύω ότιμπορεί να
γίνει δεκτό ότιμιατέτοια απώλεια προκλή­
θηκε από κάποια πράξη ήπαράλειψη του
Συμβουλίου ήτης Επιτροπής. Εάν υπήρξε
απώλεια, θαεπήρχετο ούτως ήάλλως ακρι­
βώς ηίδια (εφόσον υποτεθεί ότι οιπρο­
σφεύγουσες θασυμμορφώνονταν προς τηνυποχρέωση που ανέλαβαν) ακόμα καιανη
Επιτροπή είχε απλώς δεχτεί την ανάληψη
υποχρεώσεων και ακόμα και ανδενείχε
επιβληθεί οριστικός δασμός μεαναστολή.
Ηπραγματική αιτία τηςαπώλειας κερδών
(εάν υπήρξε απώλεια) ήταν, επομένως, η
ανάληψη των υποχρεώσεων, ηοποία, όσο
καιανοιπροσφεύγουσες πιέστηκαν από
τηνΕπιτροπή γιανατηναποδεχτούν, ήταν
κατά νόμο δική τους «εκουσία» πράξη. Δεν
βλέπω πώς θαμπορούσε ναυπάρξει σ'αυ­
τότοσημείο έδαφος για την εφαρμογή
μιας θεωρίας επιεικείας περί «εξαναγκα­
σμού ήανάρμοστου επηρεασμού».
Χ—Ταεκκρεμή αιτήματα στην υπόθεση
119/77
Στις 30Νοεμβρίου 1978, μετά την περάτω­
σητης επ'ακροατηρίου συζητήσεως, οι
προσφεύγουσες στην υπόθεση 119/77 υπέ­
βαλαν τρεις διαδικαστικής φύσεως αιτή­
σεις. Δόθηκε ηδυνατότητα στην Επιτροπή
νακαταθέσει παρατηρήσεις προς απάντη­
σήτους, πράγμα τοοποίο έπραξε στις 20
Δεκεμβρίου 1978. Μέχρι τώρα δεν υπήρξε
απόφαση, όσον αφορά τηντύχη αυτών των
αιτήσεων. Είναι μάλλον απίθανο ναέχει
τώρα μιατέτοια απόφαση μεγάλη πρακτι­
κήσημασία, εκτός ίσως σχετικά μεταδι­
καστικά έξοδα. Όμως, τοΔικαστήριο ενθυ­
μείται ότιυπάρχουν εκκρεμή ζητήματα που
πρέπει ναδιευθετηθούν.
Πρώτον, πρόκειται γιαμιααίτηση δυνάμει
του άρθρου 91του κανονισμού διαδικα­
σίας τουΔικαστηρίου περί διαγραφής ορι­
σμένων μερών του υπομνήματος ανταπα­
ντήσεως της Επιτροπής. Πρόκειται γιαμέ­
ρημεταοποία δεν έχω ασχοληθεί στις
παρούσες προτάσεις. Περιλαμβάνουν πλη­
ροφορίες σχετικά μεπεριθώρια ντάμπινγκ
ταοποία, όπως λέγεται, υπολόγισε ηΕπι­
τροπή βάσει στοιχείων που παρέσχε ηNSK
δυνάμει τηςαναλήψεως υποχρεώσεών της.
ΗΕπιτροπή ήτοΣυμβούλιο δενμπορούσαν
ναγνωρίζουν αυτές τιςπληροφορίες όταν
756

NIPPON SEIKO ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
εξεδόθη οκανονισμός 1778/77, έτσι ώστε
(παρά την έντονη παρατήρηση της Επι­
τροπής περί τουαντιθέτου) δεν μπορεί να
έχει οποιαδήποτε επίδραση στην υπό κρίση
υπόθεση. Κατά τηνάποψή μου, θααρκούσε
ένα σχόλιο επ'αυτού εκμέρους των προ­
σφευγουσών κατά την επ'ακροατηρίου
διαδικασία. Δεν υπήρχε ανάγκη ναχρη­
σιμοποιηθεί τοβαρύγδουπο μέσο τηςαιτή­
σεως διαγραφής. Εξάλλου, διαφωνώ μετην
παρατήρηση τηςΕπιτροπής ότι, βάσει του
κανονισμού διαδικασίας, οιπροσφεύγου­
σες δενδικαιούντο ναυποβάλουν τηναί­
τηση. Τοάρθρο 91επιτρέπει την υποβολή
αιτήσεως ζητώντας από τοΔικαστήριο να
κρίνει «επί ενστάσεως ήπαρεμπίπτοντος
ζητήματος». Έτσι, πιστεύω ότιπρέπει να
επιτραπεί τυπικά ηαίτηση, αλλά ότιοι
προσφεύγουσες πρέπει νακαταδικαστούν
στα έξοδα που προκλήθηκαν απ' αυτήν,
σύμφωνα μετοδεύτερο εδάφιο της παρα­
γράφου 3,του άρθρου 69,του κανονισμού
διαδικασίας.
Δεύτερον, πρόκειται γιαμιααίτηση, επίσης
βάσει τουάρθρου 91,μετηνοποία ζητείται
από τοΔικαστήριο ναδιατάξει την Επι­
τροπή (δυνάμει τουάρθρου 45,παράγραφος
2,περίπτωση β,του κανονισμού διαδικα­
σίας) ναεπιδείξει ορισμένα έγγραφα και
ναπαράσχει ορισμένες πληροφορίες «στο
Δικαστήριο και στις προσφεύγουσες (όχι
όμως στους παρεμβαίνοντες)». Αυτή ηαί­
τηση δενείναι σύμφωνη προς τοάρθρο 91,
καθόσον δεν«περιέχει έκθεση των πραγμα­
τικών και νομικών ισχυρισμών επί των
οποίων βασίζεται», αλλά απλώς τους αφή­
νειναεννοηθούν. Από τηφύση των εγγρά­φων καιτων πληροφοριών των οποίων ζη­
τείται ηαποκάλυψη συνάγεται ότι οι
προσφεύγουσες εξωθήθηκαν στην υποβολή
τηςαιτήσεως απότιςαποκαλύψεις που πε­
ριελάμβανε τουπόμνημα ανταπαντήσεως
της Επιτροπής. Αυτές οιαποκαλύψεις,
εντούτοις, δενδικαιολογούν, κατά τηνάπο­
ψήμου, την υποβολή μιας εσφαλμένα υπο­
βληθείσας αιτήσεως περί επιδείξεως εγγρά­
φων καιπαροχής πληροφοριών σεένατόσο
προχωρημένο στάδιο τηςδιαδικασίας. Κα­
τάτηγνώμη μου αυτή ηαίτηση πρέπει να
απορριφθεί καινασυνοδευτεί μεκαταδίκη
σταδικαστικά έξοδα.
Ητρίτη αίτηση υποβλήθηκε βάσει τουδευ­
τέρου εδαφίου τηςπαραγράφου 2,του άρ­
θρου 42,του κανονισμού διαδικασίας. Σ'
αυτήν αναφερόταν ότιοιαποκαλύψεις του
υπομνήματος ανταπαντήσεως της Επιτρο­
πής ισοδυναμούσαν μετην προβολή νέων
ισχυρισμών καιότι,στην πραγματικότητα,
ηαίτηση αυτή περιείχε τιςαπαντήσεις των
προσφευγουσών επ'αυτών. Σύμφωνα μετο
τρίτο εδάφιο της παραγράφου 2,του άρ­
θρου 42τοΔικαστήριο πρέπει τώρα να
αποφανθεί επίτου «παραδεκτού» αυτών
των ισχυρισμών. ΗΕπιτροπή υποστηρίζει
ότι, στην πραγματικότητα, δενπρόκειται
καθόλου για«ισχυρισμούς» καιότιηαίτη­
σηπρέπει νααπορριφθεί. Έχω ήδη ασχολη­
θείμετησημασία των αποκαλύψεων της
Επιτροπής. Καιανυποτεθεί ότιηαπόφαση
τουΔικαστηρίου θααναφέρεται καισ'αυ­
τότοζήτημα, δενπιστεύω ότιχρειάζεται
ναεκδοθεί ιδιαίτερη απόφαση επίτηςαι­
τήσεως αυτής.
XI—Συμπέρασμα
Καταλήγοντας προτείνω στοΔικαστήριο:
—Στην υπόθεση 113/77 νααποφανθεί ότιτοάρθρο 3τουκανονισμού 1778/77 εί­
ναιάκυρο.
757

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WARNER —ΥΠΟΘΕΣΗ 119/77
—Στην υπόθεση 118/77 νααπορρίψει την προσφυγή.
—Στην υπόθεση 119/77
α)νακηρύξει άκυρο τονκανονισμό 1778/77,
β)νααπορρίψει τηναγωγή αποζημιώσεως.
—Στην υπόθεση 120/77 νακηρύξει άκυρο τονκανονισμό 1778/77
—Στην υπόθεση 121/77 νακηρύξει άκυρο τονκανονισμό 1778/77.
758