ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΤΡΙΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 18ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1982. - LILIANE CHAUMONT-BARTHEL ΚΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ - ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 103/81.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1982 σελίδα 01003



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Υπάλληλοι — Κοινωνική ασφάλιση — Ασφάλιση ασθενείας καί ατυχημάτων — Υποκατάσταση τών Κοινοτήτων — Πρόληψη διπλής αποζημιώσεως γιά τήν ίδια ζημία

( Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως άρθρο 73 )

Περίληψη

Δεδομένου οτι ο σκοπός τής υποκαταστάσεως πού προβλέπεται υπέρ τών Κοινοτήτων , στό πλαίσιο τής καλύψεως κινδύνων εξ ατυχήματος καί επαγγελματικής ασθενείας τών υπαλλήλων , ειναι νά αποφεύγεται η αποζημίωση τού υπαλλήλου δύο φορές γιά τήν ίδια ζημία , τό όργανο δικαιούται νά προβάλει τήν υποκατάσταση μόνο κατά τό μέτρο πού η καταβληθείσα παρ’ αυτού αποζημίωση αφορά τήν ίδια ζημία , μέ τήν ληφθείσα παρά τού τρίτου αποζημίωση .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 103/81 ,

LILIANE CHAUMONT-BARTHEL , υπάλληλος τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , διαμένουσα στό Elvange , εκπροσωπουμένη από τόν Ernest Arendt , δικηγόρο Λουξεμβούργου , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν προαναφερθέντα δικηγόρο Ernest Arendt , 34B , rue Philippe-II ,

προσφεύγουσα ,

κατά

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ , εκπροσωπουμένου από τόν Martin Schmidt , διευθυντή προσωπικού καί κοινωνικών υποθέσεων , επικουρούμενο από τόν Alex Bonn , δικηγόρο Λουξεμβούργου , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν προαναφερθέντα δικηγόρο Bonn , 22B , Cote-d’Eich ,

καθ’ ου ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση τής αποφάσεως τού προϊσταμένου τού τμήματος κοινωνικών υποθέσεων , τής 24ης Ιουλίου 1980 , σύμφωνα μέ τήν οποία οι Κοινότητες , στό πλαίσιο τής καλύψεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών , υποκαθίσταντο στά δικαιώματα τής προσφευγούσης , επί τού ποσού πού τής ειχε καταβληθεί , από μία ασφαλιστική εταιρία , καθώς καί τό αίτημα νά καταδικασθεί τό καθ’ ου νά καταβάλει στήν προσφεύγουσα τό ποσό τών 50 000 βελγικών φράγκων ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 28 Απριλίου 1981 , η Chaumont-Barthel , υπάλληλος τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , ήσκησε προσφυγή , μέ τήν οποία ζητεί αφ’ ενός μέν νά ακυρωθεί η απόφαση τού προϊσταμένου τού τμήματος κοινωνικών υποθέσεων τού Κοινοβουλίου , τής 24ης Ιουλίου 1980 , σύμφωνα μέ τήν οποία οι Κοινότητες , στό πλαίσιο τής καλύψεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών , υποκαθίσταντο στά δικαιώματα τής προσφευγούσης επί τής αποζημιώσεως πού τής ειχε καταβληθεί από μία ασφαλιστική εταιρία λόγω προσβολής τής σωματικής ακεραιότητος , αφ’ ετέρου δέ νά καταδικασθεί τό καθ’ ου νά τής καταβάλει τό ποσό τών 50 000 βελγικών φράγκων , τό οποίο ισούται πρός τήν αποζημίωση αυτή .

2 Η προσφεύγουσα έπεσε θύμα τροχαίου ατυχήματος στίς 25 Μα ΐου 1977 . Υπέστη τραύματα , γιά τά οποία έλαβε αποζημίωση από δύο πηγές .

3 Κατ’ αρχάς η προσφεύγουσα παρέστη ως πολιτικώς ενάγουσα στήν ποινική δίκη κατά τού ευθυνομένου τρίτου , κατόπιν τούτου δέ τής κατεβλήθη , βάσει τής εκθέσεως τού πραγματογνώμονος πού ειχε διορίσει τό δικαστήριο , αποζημίωση 65 000 βελγικών φράγκων , δηλαδή 15 000 φράγκα γιά τήν ηθική βλάβη λόγω τών προκληθέντων πόνων καί 50 000 φράγκα λόγω προσβολής τής σωματικής ακεραιότητος , εν όψει τών παροδικών συνεπειών από τά τραύματα καί τών μικρών διαρκών επιπλοκών . Τό δικαστήριο έκρινε οτι δέν υπήρχε λόγος νά δεχθεί οτι υφίστατο μερική μόνιμη αναπηρία .

4 Κατόπιν , στό πλαίσιο τής καλύψεως τών υπαλλήλων κατά τών κινδύνων ατυχημάτων πού προβλέπεται στό άρθρο 73 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( ΕΕ ειδ . έκδ . 01/001 , σ . 108 ), η προσφεύγουσα εδέχθη τήν πρόταση , τήν οποία τής απηύθυνε μέ επιστολή τής 16ης Ιανουαρίου 1980 ο προϊστάμενος τού τμήματος κοινωνικών υποθέσεων , νά τής καταβληθεί λόγω μερικής μονίμου αναπηρίας αποζημίωση 292 582 φράγκων , η οποία ειχε υπολογισθεί βάσει τού ποσοστού αναπηρίας 6 % πού ειχε διαγνώσει ο ιατρός-σύμβουλος τού Κοινοβουλίου .

5 Τό Κοινοβούλιο ομως , κατόπιν , αφήρεσε από τό ποσό τής αποζημιώσεως αυτής τό ποσό τών 50 000 φράγκων πού ειχε καταβάλει στήν προσφεύγουσα η ασφάλεια τού ευθυνομένου τρίτου λόγω προσβολής τής σωματικής ακεραιότητος , ισχυριζόμενο οτι γιά τό ποσό αυτό χωρεί υποκατάσταση τών Κοινοτήτων στά δικαιώματα τής προσφευγούσης .

6 Η προσφεύγουσα υπέβαλε ένσταση κατά τής αποφάσεως αυτής στίς 2 Οκτωβρίου 1980 . Ο γενικός γραμματεύς απέρριψε τήν ένσταση αυτή στίς 29 Ιανουαρίου 1981 . Η προσφεύγουσα ήσκησε προσφυγή δυνάμει τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως στίς 28 Απριλίου 1981 .

7 Κατά τήν προσφεύγουσα , οι δύο αποζημιώσεις αφορούν δύο διαφορετικά είδη ζημίας , μία ηθική καί μία υλική , καί τό δικαίωμα υποκαταστάσεως τών Κοινοτήτων δέν ειναι δυνατόν νά ισχύσει γιά τό πρώτο . Τό Κοινοβούλιο αντιθέτως υποστηρίζει οτι καί οι δύο αποζημιώσεις αποζημιώνουν τήν προσφεύγουσα γιά τήν προσβολή τής σωματικής ακεραιότητός της καί οτι επομένως εδικαιούτο νά εκπέσει τό ποσό τών 50 000 φράγκων , ωστε νά αποφευχθεί η αποζημίωση τής προσφευγούσης δύο φορές γιά τήν ίδια ζημία .

8 Πρός επίλυση τής διαφοράς πού υφίσταται μεταξύ τών διαδίκων ειναι αναγκαία η εξέτασή της εντός τού πλαισίου τών διατάξεων τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως , οι οποίες εφαρμόζονται εν προκειμένω .

9 Οι κανόνες πού αφορούν τήν κάλυψη τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών , πού εθεσπίσθησαν κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 73 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως , προσδιορίζουν τίς αποζημιώσεις πού καταβάλλονται στούς υπαλλήλους σέ περίπτωση ατυχήματος . Τό άρθρο 12 , παράγραφος 2 αυτών τών κανόνων προβλέπει οτι , σέ περίπτωση μερικής μονίμου αναπηρίας , καταβάλλεται στόν υπάλληλο ορισμένο ποσό . Τό άρθρο 14 τών ιδίων κανόνων προβλέπει αποζημίωση , πού καθορίζεται κατ’ αναλογία πρός τούς συντελεστές πού προβλέπονται στήν κλίμακα αναπηρίας πού αναφέρεται στό άρθρο 12 , «γιά κάθε μόνιμη βλάβη ή παραμόρφωση , η οποία , έστω καί άν δέν επηρεάζει τήν ικανότητα τού υπαλλήλου πρός εργασία , αποτελεί προσβολή τής σωματικής ακεραιότητος τού προσώπου καί προξενεί πραγματική βλάβη στίς κοινωνικές του σχέσεις» .

10 Όσον αφορά τήν υποκατάσταση , η διάταξη πού εφηρμόζετο κατά τόν χρόνο τού ατυχήματος ηταν τό άρθρο 8 τών κανόνων , σύμφωνα μέ τό οποίο οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις καταβάλλονται στούς υπαλλήλους ή στούς δικαιούχους μόνο εφ’ οσον συναινέσουν στήν υποκατάσταση τών Κοινοτήτων , μέχρι τό ποσό τών ανωτέρω αποζημιώσεων , στά δικαιώματα καί τίς αξιώσεις τους κατά τών τρίτων πού ενδεχομένως ευθύνονται . Τήν 1η Ιουλίου 1977 η προσφεύγουσα υπέγραψε ενα έντυπο υποκαταστάσεως , μέ τό οποίο οι Κοινότητες υποκαθίσταντο σέ ολες τίς αξιώσεις της κατά τού ευθυνομένου τρίτου τόσο ως πρός τίς παροχές , αποζημιώσεις καί επιστροφές εξόδων πού τής κατεβλήθησαν βάσει τών άρθρων 72 , 73 καί 75 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως , οσο καί ως πρός τήν αμοιβή πού τής κατεβλήθη κατά τίς περιόδους τής ανικανότητός της πρός εργασία .

11 Οι διάδικοι δέν αμφισβητούν τό γεγονός οτι σκοπός τού δικαιώματος τών Κοινοτήτων πρός υποκατάσταση ειναι νά αποφευχθεί η αποζημίωση τού υπαλλήλου δύο φορές γιά τήν ίδια ζημία .

12 Πρέπει συνεπώς νά εξετασθεί άν οι δύο αποζημιώσεις πού κατεβλήθησαν στήν προσφεύγουσα καλύπτουν τήν ίδια ζημία . Από τήν επιστολή τού προϊσταμένου τού τμήματος κοινωνικών υποθέσεων , τής 16ης Ιανουαρίου 1980 , οπως επεβεβαιώθη καί κατά τήν επ’ ακροατηρίου συζήτηση , συνάγεται οτι η αποζημίωση τήν οποία κατέβαλε τό Κοινοβούλιο δέν αφορούσε παρά τήν μερική μόνιμη αναπηρία πού ειχε διαγνώσει ο ιατρός-σύμβουλος τού οργάνου . Η αποζημίωση αυτή εμπίπτει στό άρθρο 12 τής ρυθμίσεως .

13 Η αποζημίωση πού επεδικάσθη στήν προσφεύγουσα , από τό δικαστήριο , εβασίσθη στίς διαπιστώσεις τού πραγματογνώμονος πού ειχε διορίσει τό ίδιο καί ο οποίος ρητώς απέκλεισε τήν υπαρξη μερικής μονίμου αναπηρίας , αλλά προέτεινε αντιθέτως αποζημίωση 50 000 φράγκων λόγω προσβολής τής σωματικής ακεραιότητος , αποζημίωση πού εμπίπτει στό άρθρο 14 τής ρυθμίσεως .

14 Υπό τίς περιστάσεις αυτές καί από τά εκτεθέντα ανωτέρω καθίσταται σαφές οτι η αποζημίωση , τήν οποία κατέβαλε τό Κοινοβούλιο , δέν αφορά τήν ίδια ζημία γιά τήν οποία επεδίκασε τό δικαστήριο τήν αποζημίωση . Υπό τίς συνθήκες αυτές τό Κοινοβούλιο δέν ειχε δικαίωμα νά προβάλει τήν υποκατάσταση καί συνεπώς έπρεπε νά καταβάλει ακεραία τήν αποζημίωση . Η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει συνεπώς νά ακυρωθεί καί τό Κοινοβούλιο νά καταδικασθεί νά καταβάλει στήν προσφεύγουσα τό ποσό τών 50 000 φράγκων .

15 Επί τού ποσού αυτού πρέπει επίσης νά καταβληθούν τόκοι , βάσει ετησίου επιτοκίου 6 % , από τίς 24 Ιουλίου 1980 .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

16 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 , παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας , ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .

17 Επειδή τό Κοινοβούλιο ηττήθη , πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Ακυρώνει τήν απόφαση τού προϊσταμένου τού τμήματος κοινωνικών υποθέσεων τού Κοινοβουλίου , τής 24ης Ιουλίου 1980 .

2)Καταδικάζει τό Κοινοβούλιο νά καταβάλει στήν προσφεύγουσα τό ποσό τών 50 000 βελγικών φράγκων εντόκως , μέ ετήσιο επιτόκιο 6 % , από τίς 24 Ιουλίου 1980 μέχρι τήν ημέρα τής πραγματικής καταβολής .

3)Καταδικάζει τό Κοινοβούλιο στά δικαστικά έξοδα .