Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 25ης Νοεμßρίου 1999. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας. - Παράßαση κράτους μέλους - Παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας 93/83/ΕΟΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-212/98.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα I-08571



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 Κράτη μέλη - Υποχρεώσεις - Εκτέλεση των οδηγιών - Παράβαση - Δικαιολογία - Δεν επιτρέπεται

[(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 169 (νυν άρθρο 226 ΕΚ)]

2 Προσφυγή λόγω παραβάσεως - Δικαίωμα της Επιτροπής να ασκήσει προσφυγή - Άσκηση κατά διακριτική ευχέρεια

[(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 169, εδ. 2 (νυν άρθρο 226, εδ. 2 ΕΚ)]

Περίληψη

1 Ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του έννομης τάξης προκειμένου να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων και προθεσμιών που έχει ορίσει μια οδηγία.

2 Αν, βάσει της προθεσμίας που στην Επιτροπή εναπόκειται να καθορίσει, δυνάμει του άρθρου 169, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, το κράτος μέλος που είναι ο αποδέκτης της αιτιολογημένης γνώμης δεν έχει εξαλείψει την προσαπτόμενη σε αυτό παράβαση, η Επιτροπή είναι ελεύθερη να εκτιμήσει αν είναι σκόπιμο ή όχι να προσφύγει στο Δικαστήριο.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-212/98,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από την K. Banks, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gσmez de la Cruz, μέλος της ίδιας υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιρλανδίας, εκπροσωπούμενης από τον M. A. Buckley, Chief State Solicitor, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιρλανδίας, 28, route d'Arlon,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας και/ή μη ανακοινώνοντας στην Επιτροπή, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 93/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, περί συντονισμού ορισμένων κανόνων όσον αφορά το δικαίωμα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα που εφαρμόζονται στις δορυφορικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και την καλωδιακή αναμετάδοση (ΕΕ L 248, σ. 15), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(πέμπτο τμήμα),

συγκείμενο από τους D. A. O. Edward, πρόεδρο τμήματος, L. Sevσn, P. J. G. Kapteyn (εισηγητή), P. Jann και H. Ragnemalm, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: P. Lιger

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 7ης Οκτωβρίου 1999,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 9 Ιουνίου 1998, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 226 ΕΚ), προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας και/ή μη γνωστοποιώντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 93/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, περί συντονισμού ορισμένων κανόνων όσον αφορά το δικαίωμα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα που εφαρμόζονται στις δορυφορικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και την καλωδιακή αναμετάδοση (ΕΕ L 248, σ. 15, στο εξής: οδηγία), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.

2 Σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 1, της οδηγίας, τα κράτη μέλη υποχρεούνταν να έχουν θέσει σε ισχύ, πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή τους προς την οδηγία και να ενημερώσουν περί αυτού αμέσως την Επιτροπή.

3 Μη έχοντας λάβει καμία γνωστοποίηση από την Ιρλανδική Κυβέρνηση σχετικά με τη μεταφορά της οδηγίας αυτής στο εσωτερικό δίκαιο και μη διαθέτοντας κανένα άλλο στοιχείο που να της επιτρέπει να συμπεράνει ότι η Ιρλανδία είχε συμμορφωθεί προς την υποχρέωσή της, η Επιτροπή ζήτησε, με έγγραφο οχλήσεως της 16ης Μαου 1995, από το εν λόγω κράτος να της υποβάλει τις παρατηρήσεις του εντός προθεσμίας δύο μηνών.

4 Με έγγραφο της 28ης Ιουλίου 1995, η Ιρλανδική Κυβέρνηση απάντησε ότι οι ιρλανδικές αρχές είχαν αναλάβει την πλήρη αναμόρφωση του Irish Copyright Act του 1963 και ότι η μεταφορά των διατάξεων της οδηγίας θα γινόταν μέσω του σχετικού τροποποιητικού νόμου.

5 Μη έχοντας λάβει κανένα στοιχείο από την Ιρλανδική Κυβέρνηση, η Επιτροπή απηύθυνε στην τελευταία, στις 17 Ιουλίου 1996, αιτιολογημένη γνώμη καλώντας την να λάβει τα μέτρα που ήσαν αναγκαία για τη συμμόρφωσή της προς τις απορρέουσες από την οδηγία υποχρεώσεις εντός προθεσμίας δύο μηνών υπολογιζομένης από την ημερομηνία της εν λόγω γνώμης.

6 Με έγγραφα της 2ας και της 9ης Αυγούστου 1996, οι ιρλανδικές αρχές απάντησαν στην αιτιολογημένη γνώμη πληροφορώντας την Επιτροπή, μεταξύ άλλων, ότι είχαν την πρόθεση να θεσπίσουν, ευθύς ως τούτο θα καθίστατο δυνατό, τις απαιτούμενες νομοθετικές διατάξεις.

7 Μη λαμβάνοντας κανένα άλλο στοιχείο σχετικό με τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, η Επιτροπή αποφάσισε την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής.

8 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η Ιρλανδία δεν μετέφερε την οδηγία αυτή στο εσωτερικό της δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας, οπότε το εν λόγω κράτος μέλος έχει παραβεί τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη.

9 Η Ιρλανδική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί ότι η οδηγία δεν μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Ωστόσο, ισχυρίζεται ότι, λόγω μιας αποφάσεως του Supreme Court, η οδηγία δεν μπορεί να μεταφερθεί στην ιρλανδική έννομη τάξη παρά μόνο μέσω νόμου. Κατά συνέπεια, χρειάζεται αναθεώρηση του Copyright Act του 1963. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση δηλώνει ότι λαμβάνει όλες τις πρωτοβουλίες που είναι αναγκαίες για την έγκαιρη κίνηση των διαδικασιών που απαιτούνται για τη μεταφορά της οδηγίας στο ιρλανδικό εσωτερικό δίκαιο. Υπό τις περιστάσεις αυτές, ζητεί από το Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία προκειμένου να καταστεί δυνατό στην Επιτροπή να παραιτηθεί της προσφυγής, αφού προηγουμένως εξετάσει την ιρλανδική νομοθεσία.

10 Όσον αφορά το αίτημα της Ιρλανδικής Κυβερνήσεως για αναστολή της διαδικασίας, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι έχουν παρέλθει τέσσερα έτη μετά την ημερομηνία κατά την οποία η Ιρλανδία όφειλε να έχει ψηφίσει νόμο προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή την οδηγία. Η Επιτροπή κίνησε την παρούσα διαδικασία τριάμισι ολόκληρα έτη μετά την ημερομηνία αυτή. Αν η Επιτροπή δεν ενεργούσε εντός των κανονικών προθεσμιών που έχουν καθοριστεί από το Δικαστήριο, είναι βέβαιο ότι αυτή θα παρέβαινε τις υποχρεώσεις που υπέχει ως φύλακας της Συνθήκης.

11 Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, προκειμένου περί των δυσχερειών που επικαλείται η Ιρλανδική Κυβέρνηση όσον αφορά την έγκαιρη μεταφορά στο εσωτερικό της δίκαιο της οδηγίας, κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του έννομης τάξεως προκειμένου να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των επιβαλλομένων από μια οδηγία υποχρεώσεων και προθεσμιών (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 1999, C-401/98, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1999, σ. Ι-5543, σκέψη 9).

12 Όσον αφορά το αίτημα της Ιρλανδικής Κυβερνήσεως για αναστολή της διαδικασίας, πρέπει να σημειωθεί ότι, αν, βάσει της προθεσμίας που στην Επιτροπή εναπόκειται, δυνάμει του άρθρου 169, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, να καθορίσει, το κράτος μέλος που είναι ο αποδέκτης της αιτιολογημένης γνώμης δεν έχει εξαλείψει την προσαπτόμενη σε αυτό παράβαση, η Επιτροπή είναι ελεύθερη να εκτιμήσει αν είναι σκόπιμο ή όχι να προσφύγει στο Δικαστήριο (βλ. απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 1989, C-329/88, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1989, σ. 4159). Δεδομένου ότι η Επιτροπή δήλωσε, στο υπόμνημά της απαντήσεως, ότι εμμένει στην προσφυγή της, ουδείς λόγος υφίσταται για αναστολή της διαδικασίας.

13 Επομένως, δεδομένου ότι η οδηγία δεν μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η ασκηθείσα από την Επιτροπή προσφυγή πρέπει να κριθεί βάσιμη.

14 Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από αυτή την οδηγία.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

15 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Ιρλανδίας και η τελευταία ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(πέμπτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 93/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, περί συντονισμού ορισμένων κανόνων όσον αφορά το δικαίωμα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα που εφαρμόζονται στις δορυφορικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και την καλωδιακή αναμετάδοση, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2) Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.