ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 η Kleinwort άσκησε ενώπιον του High Court of Justice, Queen's Bench Division, Commercial Court, αγωγή κατά του District Council, με την οποία ζητεί την απόδοση του αδικαιολόγητου πλουτισμού. To District Council όμως προέτεινε ένσταση αναρμοδιότητας του δικαστηρίου του Λονδίνου, υποστηρίζοντας ότι αρμόδιο να αποφανθεί επί της διαφοράς ήταν αντίθετα, σύμφωνα με το άρθρο 2 του παραρτήματος 4, το δικαστήριο του τόπου της έδρας του, δηλαδή το δικαστήριο της Γλασκώβης. Η άποψη αυτή έγινε δεκτή από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά η Kleinwort εφεσίβαλε την απόφαση ενώπιον του Court of Appeal. Προκειμένου ακριβώς να εξακριβωθεί ποιο είναι εντός του Ηνωμένου Βασιλείου το αρμόδιο δικαστήριο για να αποφανθεί επί της εν λόγω διαφοράς, το Court of Appeal υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως. To Court of Appeal ερωτά αν η αγωγή αποδόσεως, εν όψει του ότι αφορά εξ υπαρχής άκυρες συμβάσεις, πρέπει να θεωρηθεί ως αγωγή που αφορά διαφορά εκ συμβάσεως, υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως, ή εμπίπτει στο σημείο 3 του ίδιου αυτού άρθρου, το οποίο ρυθμίζει τις αδικοπραξίες.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Tesauro της 23ης Φεβρουαρίου 1994. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΟΔΗΓΙΑΣ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-260/93.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1994 σελίδα I-01611



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Με προσφυγή που άσκησε στις 27 Απριλίου 1993, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, μη θέτοντας σε ισχύ εντός των ταχθεισών προθεσμιών, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 82/78/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1986, σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και ιδίως του εδάφους κατά τη χρησιμοποίηση της ιλύος καθαρισμού λυμάτων στη γεωργία (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2. Συναφώς, αρκεί η παρατήρηση ότι η ίδια η Βελγική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται. Περιορίζεται μόνο στο να δικαιολογήσει την καθυστέρηση στη μεταφορά της οδηγίας επικαλούμενη την επελθούσα συνταγματική μεταρρύθμιση, υπό την έννοια ότι το κράτος κατέστη ομοσπονδιακό, εν συνεχεία της οποίας οι αρμοδιότητες στον τομέα που διέπεται από την οδηγία κατανέμονται τώρα μεταξύ των ομοσπονδιακών και των περιφερειακών αρχών: αυτό συνεπαγόταν ότι τα μέτρα που επιβάλλει η κοινοτική κανονιστική ρύθμιση έπρεπε να θεσπιστούν τόσο σε ομοσπονδιακό, όσο και περιφερειακό επίπεδο. Σύμφωνα όμως με πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του έννομης τάξης για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων και των προθεσμιών που ορίζονται με τις κοινοτικές οδηγίες (2).

3. Τελικά οι όροι του ζητήματος δεν μεταβλήθηκαν ουσιαστικά από το ότι το Βέλγιο εκπλήρωσε εν μέρει τις υποχρεώσεις τους, ανακοινώνοντας, κατά τη διάρκεια της δίκης, τα μέτρα προσαρμογής προς την οδηγία που θέσπισαν οι δύο διοικητικές περιφέρειες.

4. Ως εκ τούτου, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή και να καταδικάσει το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.

(1) - EE L 181, σ. 6.

(2) - Βλ., τελευταία, απόφαση της 2ας Αυγούστου 1993, C-303/92, Eπιτροπή κατά Kάτω Χωρών (Συλλογή 1993, σ. Ι-4739).
3.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1990 η Guildhall Properties Ltd, η οποία κατέστη κύριος του ακινήτου, συνήψε με τη μισθώτρια εταιρία συμφωνία με τον τίτλο agreement to surrender ( 3 ), βάσει της οποίας η Lubbock παραιτήθηκε, υπέρ του κυρίου του ακινήτου, από την υπόλοιπη διάρκεια της μισθώσεως και δέχθηκε να αποδώσει το μίσθιο (the tenant agrees that on 1st June 1990 it will surrender all its estate interests and rights in the Premises to the Landlord), έναντι ανταλλάγματος ύψους 850000 UK£, περιλαμβανομένου ΦΠΑ ύψους 110869,56 UK£.
19.

Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα έχει σχέση με την επιλογή την οποία το αγγλικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως επιτρέπει στις έγγαμες γυναίκες μεταξύ, αφενός, της ολοσχερούς καταβολής των εισφορών συντάξεως, οπότε δικαιούνται πλήρη σύνταξη ορίου ηλικίας, και, αφετέρου, της καταβολής μειωμένων εισφορών, οπότε δικαιούνται μειωμένη σύνταξη (ή και καθόλου). Στην περίπτωση των γυναικών που, όπως η F. Μ. Roberts, επέλεξαν την δεύτερη λύση και οι οποίες επομένως δεν λαμβάνουν πλήρη σύνταξη, η Birds υπολογίζει παρά ταύτα τη συμπληρωματική σύνταξη ως εάν ελάμβαναν πλήρη σύνταξη. Συγκεκριμένα, η Birds αφαιρεί από το ποσό που καταβάλλεται στις γυναίκες αυτές ως συμπληρωματική σύνταξη όταν συμπληρώνουν την ηλικία των 60 ετών όχι το ποσό της νόμιμης συντάξεως που πράγματι λαμβάνουν αλλά το ποσό το οποίο θα μπορούσαν να λαμβάνουν εάν είχαν καταβάλει πλήρεις συνταξιοδοτικές εισφορές. To Court of Appeal ερωτά ποια επιρροή μπορεί να ασκεί το στοιχείο αυτό στην απάντηση που το Δικαστήριο θα δώσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα. Μολονότι η F. Μ. Roberts δεν έχει θεμελιώσει κανένα δικαίωμα νόμιμης συντάξεως βάσει των συνταξιοδοτικών εισφορών που κατέβαλε κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας, της καταβάλλεται ωστόσο από τις δημόσιες αρχές σύνταξη χηρείας της οποίας το ποσό αντιστοιχεί προς το ποσό πλήρους συντάξεως. Με το τρίτο προδικαστικό του ερώτημα, το Court of Appeal ερωτά εάν ο παράγοντας αυτός μπορεί να επηρεάσει την απάντηση που το Δικαστήριο θα δώσει στα δύο πρώτα προδικαστικά ερωτήματα.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 12ης Μαΐου 1993. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΦΑΡΜΑΚΑ - ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ, ΕΛΕΓΧΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΔΙΕΝΕΡΓΗΘΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-373/92.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1993 σελίδα I-03107



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

1. Δυνάμει του βελγικού βασιλικού διατάγματος της 6ης Ιουνίου 1990 περί της παραγωγής, παρασκευής, και χονδρικής διανομής των φαρμάκων και περί της διαθέσεώς τους (1), η εισαγωγή από άλλα κράτη μέλη στο Βέλγιο αποστειρωμένων ιατρικών εξαρτημάτων διεπομένων από το ίδιο ως άνω διάταγμα εξαρτάται από προηγούμενη χορήγηση αδείας. Η προϋπόθεση αυτή έχει τεθεί χάριν της δημοσίας υγείας.

Εκτός αυτού, τα προαναφερθέντα εισαγόμενα προϊόντα υπόκεινται σε αναλύσεις και δοκιμές πραγματοποιούμενες στο Βέλγιο. Η προϋπόθεση αυτή επιβάλλεται ακόμη και όταν έχουν πραγματοποιηθεί πανομοιότυποι έλεγχοι και αναλύσεις εντός άλλου κράτους μέλους και τα αποτελέσματά τους μπορούν να τεθούν στη διάθεση των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο της διαδικασίας της προηγουμένης χορηγήσεως αδείας. Η Επιτροπή θεώρησε ότι, στην περίπτωση αυτή, η εφαρμογή της δεύτερης αυτής προϋποθέσεως συνεπάγεται παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει το Βέλγιο από τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ και άσκησε την παρούσα προσφυγή λόγω παραβάσεως κράτους.

Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει "ότι το Βασίλειο του Βελγίου, θεσπίζοντας τα άρθρα 15, σημείο 2 και 53 του βασιλικού διατάγματος της 6ης Ιουνίου 1960, τα οποία υποβάλλουν τα διεπόμενα από τα ως άνω διάταγμα ιατρικά αποστειρωμένα μηχανήματα, που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη, στην επανάληψη δοκιμών και εργαστηριακών αναλύσεων, αν και οι ίδιες αναλύσεις και δοκιμές έχουν πραγματοποιηθεί εντός άλλου κράτους μέλους και τα αποτελέσματά τους μπορούν να τεθούν στη διάθεσή τους ιδίως στο πλαίσιο της διαδικασίας της προηγουμένης χορηγήσεως αδείας, παρέβη τις υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης".

2. Το Βασίλειο του Βελγίου δεν αμφισβήτησε την παράβαση και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να την παύσει.

Πρόταση

3. Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή της Επιτροπής και να καταδικάσει το Βέλγιο στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.

(1) * Moniteur (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Βελγίου) της 22ας Ιουνίου 1960, σ. 4684.
1.

To High Court of Justice, Queen's Bench Division (Commercial Court), υπέβαλε στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα για την ερμηνεία της έννοιας της ανωτέρας βίας, η οποία έχει σημασία για τη λύση της διαφοράς της οποίας επιλήφθηκε κατόπιν αγωγής που άσκησαν οι εταιρίες An Bord Bainne Co-operative Ltd. (στο εξής: ABBC) και Compagnie Inter-Agra S.A. κατά του Intervention Board for Agricultural Produce.
21.

Ανέφερα προηγουμένως (ανωτέρω, σκέψη 18) ότι πατά την άποψη μου η εγκατάλειψη του όρου «Knochendünnung» στη γερμανική απόδοση της διακρίσεως ex 02.01 Α Π a) 4 ex bb) του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΟΚ) 2891/84 δεν αποτελεί διόρθωση, αλλά απλώς τροποποίηση. Εξαιτίας αυτού και μόνον δεν βλέπω κανέναν λόγο για να αναγνωριστεί ότι ο κανονισμός αυτός έχει αναδρομική ισχύ. Μόνον στην περίπτωση που η εγκατάλειψη του όρου αυτού θα αποτελούσε διόρθωση, θα μπορούσε ίσως να γίνει δεκτό ότι από τότε που τέθηκε σε ισχύ η διορθωμένη έκδοση η διάκριση ex 02.01 Α Π a) 4 ex bb) θα έπρεπε να ερμηνεύεται αναδρομικά σύμφωνα με την τελευταία αυτή έκδοση.
94.

Στο πλαίσιο αυτού του λόγου ακυρώσεως, οι διάδικοι αντήλλαξαν ορισμένα επιχειρήματα σε σχέση με τις διάφορες όι|ιεις του τρόπου υπολογισμού της κανονικής αξίας. Ωστόσο, οι αιτιάσεις που προέβαλε η προσφεύγουσα έναντι του Συμβουλίου περιορίζονται, εν κατακλείδι, στην έλλειψη συμφωνίας όσον αφορά τις περιόδους που λαμβάνονται υπόψη για να συγκριθεί η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής ( 63 ). Στην προσφυγή της, η προσφεύγουσα προσάπτει στα κοινοτικά όργανα ότι συνέκριναν μια κανονική αξία βασιζόμενη στο κόστος παραγωγής των μηνών Μαΐου-Ιουλίου 1989 με μια τιμή εξαγωγής του Αυγούστου. Πράττοντας έτσι, το Συμβούλιο παραβίασε την αρχή που απορρέει από το άρθρο 2, παράγραφος 9, στοιχείο α', του βασικού κανονισμού, κατά την οποία η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής πρέπει να συγκρίνονται «σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες». Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι εάν (μόνοι) οι σχετικοί με το κόστος παραγωγής Αυγούστου αριθμοί είχαν ληφθεί υπό\|>η και μετατραπεί σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών (στο εξής: US $), δεν θα είχε διαπιστωθεί κανένα ντάμπινγκ (κανονική αξία: 571 US $ τιμή εξαγωγής: 671 US $). Αναφέρει επίσης ότι, για τους άλλους εξαγωγείς, η κανονική αξία καθορίστηκε σε μηνιαία βάση.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 16ης Φεβρουαρίου 1993. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ - ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-174/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1993 σελίδα I-02275



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

1. Στην παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή ζητεί να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 1/86, Επιτροπή κατά Βελγίου (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ. Στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι το Βέλγιο δεν συμμορφώθηκε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, με την οδηγία 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες (2).

2. Προς υποστήριξη των αιτημάτων της, η Επιτροπή επικαλείται στο δικόγραφο της προσφυγής πολλούς λόγους. Το Βέλγιο αμφισβήτησε μόνον έναν εξ αυτών. Στη συνέχεια η Επιτροπή παραιτήθηκε από τον λόγο αυτόν (3).

3. Ως προς τις λοιπές αιτιάσεις της Επιτροπής, το Βέλγιο διευκρίνισε στο υπόμνημα αντικρούσεως ότι οι αναγκαίοι κανόνες για την ορθή μεταφορά της οδηγίας 80/68 στο εσωτερικό δίκαιο είχαν ήδη είτε θεσπιστεί είτε υποβληθεί υπό μορφή σχεδίου. Στην ανταπάντησή του το Βέλγιο ανακοίνωσε ότι, στη συνέχεια, είχαν θεσπιστεί ορισμένα από τα σχέδια αυτά. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η Επιτροπή, σε απάντησή της σε ερώτηση του Δικαστηρίου, ανακάλεσε πολλές από τις προβληθείσες αιτιάσεις (4).

4. Κατά την προφορική διαδικασία, η Επιτροπή δήλωσε ότι, αφού έλαβε πρόσθετα πληροφοριακά στοιχεία από τη Βελγική Κυβέρνηση, μπορούσε επιπλέον να παραιτηθεί από ορισμένα στοιχεία της τελευταίας αιτιάσεώς της (5). Επομένως, η Επιτροπή εμμένει σε μία μόνον αιτίαση, η οποία συνίσταται στη μη ορθή μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο με το βελγικό διάταγμα της 30ής Απριλίου 1990, στο μέτρο που δεν περιλαμβάνει στο πεδίο εφαρμογής του τις ουσίες που απαριθμούνται στον κατάλογο ΙΙ της οδηγίας, μολονότι από το άρθρο 5 της οδηγίας προκύπτει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να λάβουν ενεργά μέτρα σχετικά με την απόρριψη αυτών των ουσιών (6). Η Επιτροπή εξάλλου εμμένει στο αίτημά της περί καταδίκης του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.

5. Η Βελγική Κυβέρνηση διευκρίνισε κατά την προφορική διαδικασία ότι το Βέλγιο δεν αμφισβητεί ούτε την αιτίαση αυτή ούτε το αίτημα της Επιτροπής όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα.

Πρόταση

6. Για τους λόγους αυτούς, προτείνω στο Δικαστήριο να κάνει δεκτό το αίτημα της Επιτροπής και να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.

(1) * Συλλογή 1987, σ. 2797.

(2) * ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 240.

(3) * Βλ. σημεία 6 έως 7 της απαντήσεως της Επιτροπής σε ερώτηση του Δικαστηρίου.

(4) * Βλ. σημεία 3 έως 5 και 8 έως 9 της απαντήσεως της Επιτροπής σε ερώτηση του Δικαστηρίου.

(5) * Βλ. τμήμα Β της απαντήσεως της Επιτροπής σε ερώτηση του Δικαστηρίου.

(6) * Βλ. σημείο 24 του δικογράφου της προσφυγής.
23.

Όπως γράφει ο Ε. Scyszczak: «In Emmott, by allowing the suspension of national procedural rules until a directive has been correctly transposed, the Court of Justice has added another sanction to compel Member States into speedy compliance with the obligations contained in directives and in any subsequent infringement proceedings or preliminary rulings delivered by the Court (...). A Member State in default of its obligations may not rely on national law to deny individual rights in the national Courts» ( 21 ).
58.

Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν έχει συναγάγει μέχρι σήμερα κριτήρια που να καθιστούν δυνατή τη διάκριση μεταξύ ενός γενικού μέτρου οικονομικής πολιτικής και μιας γενικής ενισχύσεως. Όπως γράφει ο C. Quigley, στον οποίο παρέπεμψα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Sloman Neptun ( 43 ), «the dividing line between general aids and general measures of economic policy may be rather obscure». Πράγματι, είναι δύσκολο να χαραχθεί η διαχωριστική γραμμή, δεδομένου ότι το κριτήριο βάσει του οποίου καθορίζεται η γενικότητα ή η «κανονικότητα» του μέτρου μπορεί να τεθεί σε διάφορα επίπεδα.
15.

Οι φόροι κατά των οποίων βάλλει η Επιτροπή θεσπίστηκαν αρχικά με το προεδρικό διάταγμα 641 της 26ης Οκτωβρίου 1972, με τον τίτλο Disciplina delle tasse sulle concessioni governative («Καθεστώς τελών υπέρ του δημοσίου για παρεχόμενες άδειες»). Ο προσαρτώμενος στο εν λόγω διάταγμα πίνακας που προσδιορίζει τις καταχωρούμενες πράξεις που υπόκεινται σε φορολογική επιβάρυνση εξακολουθεί να ισχύει, μολονότι οι συντελεστές των εν λόγω επιβαρύνσεων αυξήθηκαν με μεταγενέστερες διατάξεις. Οι πράξεις που υπόκεινται στο «τέλος υπέρ του δημοσίου» συμπεριλαμβάνουν: α) τη σύσταση της εταιρίας- β) την αύξηση του κεφαλαίου της γ) την παράταση της διαρκείας της δ) αλλαγή του εταιρικού σκοπού ε) συγχώνευση εταιριών. Το ποσό του τέλους ορίστηκε αρχικά σε 20000 ιταλικές λίρες (LIT) αλλά αυξήθηκε με μεταγενέστερα διατάγματα. Ιδίως με το νομοθετικό διάταγμα 853 της 19ης Δεκεμβρίου 1984 θεσπίστηκε σημαντική αύξηση βάσει της οποίας η εγγραφή της συστατικής πράξεως ανωνύμου εταιρίας ή società per azione (SpA) ορίστηκε σε 5000000 LIT ενώ η εγγραφή εταιρίας περιορισμένης ευθύνης ή società a responsabilità limitata (Srl) ορίστηκε σε 1000000 LIT, και για τις άλλες μορφές εταιριών, συμπεριλαμβανομένων των ετερορρύθμων μετοχικών εταιριών ή società in accomandita per azioni (Sapa) ορίστηκε σε 100000 LIT. Περαιτέρω, στο άρθρο 3, παράγραφος 19, του νομοθετικού διατάγματος 853 προβλεπόταν ότι το τέλος καταχωρήσεως των εταιριών οφείλεται όχι μόνο κατά την αρχική καταχώρηση της εταιρίας αλλά και την 30ή Ιουνίου πάθε επομένου έτους για όσο χρόνο η εταιρία παραμένει εγγεγραμμένη στο μητρώο. Η τελευταία αυτή διάταξη εξακολουθεί να ισχύει και αποτελεί ένα από τα μέτρα που βάλλονται από την Επιτροπή.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 14ης Οκτωβρίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΑΠΟΔΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΒΟΟΕΙΔΩΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΥ ΓΕΝΟΥΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-236/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-05933



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή, ζητώντας από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία δεν έχει εκτελέσει την οδηγία 87/328/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1987, για την αποδοχή στην αναπαραγωγή βοοειδών αναπαραγωγής καθαρόαιμου γένους (1). Η οδηγία έπρεπε βάσει του άρθρου της 6 να έχει εφαρμοστεί το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 1989.

2. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση παραδέχθηκε στο υπόμνημά της αντικρούσεως ότι δεν έχει θεσπίσει ακόμη τις αναγκαίες νομοθετικές διατάξεις για την εφαρμογή της οδηγίας. Πάντως, ανέφερε ότι η οδηγία τηρείται στην πράξη.

Από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι "απλή διοικητική πρακτική που από τη φύση της μπορεί να τροποποιηθεί κατά βούληση από τη Διοίκηση και που στερείται της προσήκουσας δημοσιότητας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά έγκυρη εκτέλεση των υποχρεώσεων που πηγάζουν από τη Συνθήκη" (2).

3. Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί το αίτημα της Επιτροπής και να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.

(1) * ΕΕ L 167, σ. 54.

(2) * Απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 1986, 168/85, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1986, σ. 2945, σκέψη 13).
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 1ης Ιουλίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΗΚΕ ΠΑΡΑΒΑΣΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-262/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-05269



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Προτάσεις

Βάσει της εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, προτείνω στο Δικαστήριο να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 6ης Μαΐου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΦΠΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΦΟΡΟ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-287/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-03515



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Η οδηγία του Συμβουλίου, της 6ης Δεκεμβρίου 1979, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών - τρόπος επιστροφής του φόρου προστιθεμένης αξίας στους υποκειμένους στον φόρο οι οποίοι δεν είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας (1), έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 1, να εφαρμοστεί από τα κράτη μέλη το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 1981.

2. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη την υποχρέωσή της να συμμορφωθεί με την οδηγία και, ως εκ τούτου, άσκησε προσφυγή βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης, ζητώντας να αναγνωριστεί ότι:

- η Ιταλική Δημοκρατία, μη παρεμβαίνουσα ευθύς εξαρχής για να εξαλείψει τα αντίθετα προς το κοινοτικό δίκαιο έννομα αποτελέσματα και συναινούσα όπως το Υπουργείο Οικονομικών παραλείπει συστηματικά να τηρεί τους όρους επιστροφής του φόρου προστιθεμένης αξίας στους υποκειμένους στον φόρο οι οποίοι δεν είναι εγκατεστημένοι εντός της χώρας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος 4, της όγδοης οδηγίας του Συμβουλίου 79/1072/ΕΟΚ, της 6ης Δεκεμβρίου 1979, περί των λεπτομερειών επιστροφής του φόρου προστιθεμένης αξίας στους υποκειμένους στον φόρο οι οποίοι δεν είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας

- και να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Η Ιταλική Δημοκρατία δεν αμφισβήτησε ότι, όπως ισχυρίζεται η Επιτροπή, παρέλειψε να συμμορφωθεί προς την οδηγία.

3. Κατά συνέπεια, δεν μπορώ παρά να προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί το αίτημα της Επιτροπής.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.

(1) Οδηγία 79/1072/ΕΟΚ (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 11).
Το ανάλογο ζήτημα που αφορά την έννοια της «επιδοτήσεως», κατά τον κώδικα επιδοτήσεων και αντισταθμιστικών δικαιωμάτων, που θεσπίστηκε με τη συμφωνία τη σχετική με την ερμηνεία και την εφαρμογή των άρθρων VI, XVI και XXIII της ΓΣΔΕ (GATT) ( 37 ), δεν διευκρινίστηκε ρητώς μέχρι σήμερα. G. Horlick, R. Quick και Ε. Vermulst ( 38 ) αναφέρουν ότι:

«In 1960 a Working Party on Subsidies stated:

“The GATT does not concern itself with such action (subsidies) by private persons acting independently of their governments except insofar as it allows importing countries to take actions under other provisions of the Agreement ( 39 ).”

Such actions under other provisions of the agreement could be countervailing duties according to Article VI. A Working Party on Antidumping and Countervailing duties stated shortly thereafter:

“A large majority of the experts considered that it (the term subsidy) covered only subsidies granted by governments and semi-governmental bodies. Three experts considered that the word it covered all subsidies, whatever their character and whatever their origin, including also subsidies granted by private bodies”» ( 40 )
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 5ης Νοεμβρίου 1991. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-19/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1991 σελίδα I-05937

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Ο γενικός εισαγγελέας Claus Gulmann ανέπτυξε τις προτάσεις του στις 5 Νοεμβρίου 1991 (*). Καταλήγοντας, πρότεινε να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, μη εκτελώντας την απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Μαΐου 1988 στην υπόθεση 307/86, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 171 της Συνθήκης ΕΟΚ και να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.

CA/km

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 16ης Ιανουαρίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΔΗΓΙΩΝ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-77/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-00557



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Η οδηγία του Συμβουλίου, της 28ης Σεπτεμβρίου 1981 (1), περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα κτηνιατρικά φαρμακευτικά προϊόντα και η οδηγία του Συμβουλίου, της 28ης Σεπτεμβρίου 1981 (2), περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τα αναλυτικά, φαρμακοτοξικολογικά και κλινικά πρότυπα και πρωτόκολλα στον τομέα του ελέγχου των κτηνιατρικών φαρμακευτικών προϊόντων, έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 51, παράγραφος 1, όσον αφορά την πρώτη, και με το άρθρο 3, όσον αφορά τη δεύτερη, να μεταφερθούν στο εσωτερικό δίκαιο από τα κράτη μέλη το αργότερο στις 28 Σεπτεμβρίου 1983.

2. Με δικόγραφο της 22ας Φεβρουαρίου 1991, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζητείτο να διαπιστωθεί ότι, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα για τη συμμόρφωση προς τις οδηγίες του Συμβουλίου εντός των ταχθεισών από τις τελευταίες προθεσμιών, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει των άρθρων 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ.

Η Ιταλική Δημοκρατία παραδέχθηκε ότι οι αναγκαίες για τη μεταφορά των οδηγιών του Συμβουλίου στην εσωτερική έννομη τάξη της διατάξεις δεν έχουν θεσπιστεί ακόμη.

3. Επομένως, δεν μπορώ παρά να προτείνω στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση δεχόμενη το αίτημα της Επιτροπής και να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.

(1) Οδηγία 81/851/ΕΟΚ (ΕΕ L 317, σ. 1).

(2) Οδηγία 81/852/ΕΟΚ (ΕΕ L 317, σ. 16).