EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2011 :184 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΠΡ ΟΕΔΡΟΥ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
της 16ης Νοεμβρίου 2011
Υπόθεση F-67/11 R
Luigi M ar cuc cio
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Ασφαλιστικά μέτρα — Αίτηση ανα στολής εκτελέσεως — Επείγον — 
Δεν υφίσταται — Στάθμιση των συμφερόντων»
Αντικείμενο:Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 278 ΣΛΕΕ κ αι 157 EA 
καθώς και του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, το ο ποίο ε φαρμόζεται στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του 
άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο L . Marcuccio ζητεί, κατ’ ουσίαν, την 
αναστολή εκτελέσεως της απορρίψεως της από 28 Φεβρουαρίου 2011 α ιτήσεώς του με 
την οποία ζήτησε, μεταξύ άλλων, τη λήψη μέτρων εκτελέσεως το υ σημείου 2 το υ 
διατακτικού της αποφάσεως το υ Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 9ης Ιουνίου 
2010 , F-56/09, Marcuccio κατά Επιτροπής.
Απόφαση: Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απορρίπτεται. Ο Π ρόεδρος του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
Fumus boni juris — Επείγον — Σωρευτικός χα ρακτήρας — Στάθμιση όλων των εμπλεκομένων 
συμφερόντων — Σειρά εξετάσεως κα ι τρόπος ελέγχου — Εξουσία εκτιμήσεως του δ ικαστή των 
ασφαλιστικών μέτρων
(Άρθρα 278 Σ ΛΕΕ κα ι 279 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, 
άρθρο 102 § 2)
2. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
Επείγον — Σοβαρή κα ι ανεπανόρθωτη ζημία — Βάρος αποδείξεως — Χρηματική ζημία
(Άρθρα 278 Σ ΛΕΕ κα ι 279 Σ ΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, 
άρθρο 102 § 2)
1. Δυνάμει του άρθρου 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης, οι α ιτήσεις λήψεως προσωρινών μέτρων προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων, τα πραγματικά 
περιστατικά από τα οποία προκύπτει το ε πείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και 
νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως τη λήψη των προσωρινών μέτρων τα οποία 
ζητεί ο α ιτών.
2 ECLI:EU:F:2011 :184ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-67/11
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Οι προϋποθέσεις το υ επείγοντος χαρακτήρα και του εκ πρώτης όψεως βασίμου της αιτήσεως (fumus 
boni juris) πρέπει να π ληρούνται σωρευτικώς, οπότε η α ίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων πρέπει να 
απορρίπτεται εφόσον δεν συντρέχε ι μία εκ των προϋποθέσεων αυτών. Ο δ ικαστής των ασφαλιστικών 
μέτρων προβαίνει επίσης, ενδεχομένως, στη στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων.
Στο π λαίσιο α υτής της συνολικής εξετάσεως, ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία 
εξουσία εκτιμήσεως και είναι ελεύθερος να κ αθορίσει, λαμβάνοντας υπόψη τι ς ιδιαιτερότητες της 
υποθέσεως, τον τρόπο κατά το ν οποίο π ρέπει να ε ξακριβωθεί η σ υνδρομή των διαφόρων αυτών 
προϋποθέσεων καθώς και τη σε ιρά με την οποία θα διεξαχθεί η ε ξέταση αυτή, εφόσον κανένας 
κανόνας δικαίου δεν το υ επιβάλλει προκαθορισμένο σχέ διο ανα λύσεως για να ε κτιμήσει κατά πόσον 
είναι ανα γκαίο να δ ιατάξει προσωρινά μ έτρα.
Στο π λαίσιο της σταθμίσεως των εμπλεκομένων συμφερόντων, ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, 
ενώπιον το υ οποίου προβάλλεται ο κ ίνδυνος να υ ποστεί ο α ιτών σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία, 
οφείλει να ε ξετάσει, μεταξύ άλλων, αν τ υχόν ακύρωση της επίδικης αποφάσεως από το ν δικαστή της 
ουσίας θα καθιστούσε δυ νατή την ανα τροπή της καταστάσεως που θα έχε ι δημιουργηθεί από την 
άμεση εκτέλεσή της και, αν τιστρόφως, αν η ανα στολή εκτελέσεως της εν λόγω α ποφάσεως θα 
μπορούσε να π αρεμποδίσει την παραγωγή όλων των αποτελεσμάτων της σε π ερίπτωση απορρίψεως 
της κύριας προσφυγής.
Στην περίπτωση που η α πλή ανα στολή της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν θα μετέβαλλε την 
κατάσταση το υ αιτούντος διότι δ εν θα μπορούσε, αυτή καθεαυτή, να το υ παράσχει δικαίωμα στη 
ζητούμενη κ αταστροφή τ ων φ ωτογραφιών τ ων ε γγράφων, η ανα στολή α υτή θ α σ τερείτο 
αποτελέσματος και, συνεπώς, ο α ιτών δεν έχε ι συμφέρον σε α υτή. Ο δ ικαστής των ασφαλιστικών 
μέτρων είναι, βεβαίως, επίσης αρμόδιος να δ ιατάξει άλλα προσωρινά μ έτρα πλην της ανα στολής 
εκτελέσεως βάσει το υ άρθρου 279 Σ ΛΕΕ, πλην όμως ένα τ έτοιο μ έτρο δεν θα μπορούσε να 
ισοδυναμεί με ανα τροπή της καταστάσεως ικανή να κ αταστήσει την κύ ρια π ροσφυγή άν ευ 
αντικειμένου.
(βλ. σκέψεις 15 έ ως 17, 26 κ αι 27)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 13 Ιανουαρίου 1978 , 4/78, Salerno κ ατά Επιτροπής, σκέψη 2· 31 Ιουλίου 1989 , 206 /89 R, S. κατά Επιτροπής, 
σκέψεις 14 κ αι 15
ΓΔΕΕ: 30 Απριλίου 2008 , T-65/08 R, Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 82 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία
ΔΔΔ ΕΕ: 3 Ιουλίου 2008 , F-52/08 R, Plasa κατά Επιτροπής, σκέψεις 21 κ αι 22 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία· 
15 Φεβρουαρίου 2011 , F-104/10 R, de Pretis Cagnodo και Trampuz de Pretis Cagnodo κατά Επιτροπής, σκέψη 16
2. Σκοπός της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων δεν είναι να δ ιασφαλισθεί η ε πανόρθωση ζημίας, 
αλλά να κ ατοχυρωθεί η π λήρης αποτελεσματικότητα της επί της ουσίας αποφάσεως. Για να ε πιτευχθεί 
ο δεύτερος αυτός σκοπός, πρέπει τα ζητούμενα μ έτρα να έχ ουν το ν χαρακτήρα το υ επείγοντος, υπό 
την έννοια ότι ε ίναι ανα γκαίο, προκειμένου να α ποτραπεί σοβαρή και αν επανόρθωτη ζημία των 
συμφερόντων το υ αιτούντος, να δ ιαταχθούν και να π αραγάγουν τα έννομα αποτελέσματά το υς πριν 
την έκδοση της αποφάσεως επί της κύ ριας δίκης. Στο ν διάδικο που ζητεί τη λήψη προσωρινών 
μέτρων εναπόκειται να α ποδείξει ότι , αν ανα μείνει την έκβαση της δίκης επί της ουσίας της 
υποθέσεως, θα υποστεί τέτοια ζημία.
Εφόσον πρόκειται για χρ ηματική ζημία απορρέουσα από την άρνηση καταβολής της αποζημιώσεως 
και των χρ ηματικών ποινών που ζητούνται, για να α ιτιολογήσει τη συνδρομή της προϋποθέσεως το υ 
επείγοντος ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να δ ιαθέτει συγκεκριμένες και ακριβείς
ECLI:EU:F:2011 :184 3ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-67/11
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
 ενδείξεις που να τ εκμηριώνονται από λεπτομερή έγγραφα αποδεικνύοντα την οικονομική κατάσταση 
του αιτούντος και παρέχοντα στον δικαστή τη δυ νατότητα να ε κτιμήσει τις πιθανολογούμενες 
συνέπειες της μη λήψεως των ζητουμένων μέτρων.
(βλ. σκέψεις 19 κ αι 21)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 25 Μαρτίου 1999 , C-65/99 P(R), Willeme κ ατά Επιτροπής, σκέψη 62
ΠΕΚ: 10 Σεπτεμβρίου 1999 , T-173/99 R, Elkaïm κ αι Mazuel κατά Επιτροπής, σκέψη 25· 19 Δεκεμβρίου 2002 , 
T-320/02 R, Esch-Leonhardt κ.λπ. κατά ΕΚΤ, σκέψη 27
ΓΔΕΕ: 27 Απριλίου 2010 , T-103/10 P(R), Κοινοβούλιο κατά U, σκέψη 37