Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα La Pergola της 16ης Δεκεμβρίου 1997. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας. - Οδηγία 93/89/ΕΟΚ σχετικά με την εφαρμογή, εκ μέρους των κρατών μελών, των φόρων επί ορισμένων οχημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται για την οδική μεταφορά εμπορευμάτων, καθώς και των διοδίων και τελών χρήσης που εισπράττονται για τη χρησιμοποίηση ορισμένων έργων υποδομής - Μη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-175/97.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1998 σελίδα I-00963



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1 Στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 93/89/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 1993, σχετικά με την εφαρμογή, εκ μέρους των κρατών μελών, των φόρων επί ορισμένων οχημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται για οδική μεταφορά εμπορευμάτων, καθώς και των διοδίων και των τελών χρήσης που εισπράττονται για τη χρησιμοποίηση ορισμένων έργων υποδομής (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη και από την εν λόγω οδηγία.

2 Η οδηγία της οποίας η μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο αμφισβητείται αποσκοπεί στην προοδευτική προσέγγιση των εθνικών νομοθεσιών περί φορολογήσεως των οδικών μεταφορών, με στόχο την εξάλειψη των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού μεταξύ των κοινοτικών επιχειρήσεων μεταφορών. Σύμφωνα με το οικείο άρθρο 13, παράγραφος 1, η προθεσμία για τη συμμόρφωση προς την οδηγία έληγε την 1η Ιανουαρίου 1995.

3 Με απόφαση της 5ης Ιουλίου 1995 (2), το Δικαστήριο ακύρωσε την εν λόγω οδηγία, ορίζοντας, ωστόσο, ότι τα αποτελέσματα της οδηγίας διατηρούνται έως ότου το Συμβούλιο εκδώσει νέα οδηγία.

4 Η Γαλλική Δημοκρατία δεν αμφισβητεί την παράβαση. Περιορίζεται μόνο στην παρατήρηση ότι η καθυστέρηση της μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο οφείλεται στις σοβαρές δυσχέρειες οικονομικοκοινωνικής φύσεως που αντιμετωπίζει ο τομέας των οδικών μεταφορών. Ειδικότερα, η μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο να συνεπαγόταν αύξηση του κόστους για τους μεταφορείς και θα επιδείνωνε, ως εκ τούτου, μια κατάσταση μεγάλης κοινωνικής εντάσεως, με κίνδυνο να επηρεαστεί η προσήκουσα λειτουργία μιας ουσιώδους υπηρεσίας για την εθνική οικονομία. Επιπλέον, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων που χαρακτηρίζουν τη γαλλική αγορά, η μη μεταφορά της οδηγίας δεν προκάλεσε καμία στρέβλωση του ανταγωνισμού. Η καθής κυβέρνηση δηλώνει, ωστόσο, ότι προτίθεται να προβεί στη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο το συντομότερο δυνατόν.

5 Όμως, φρονώ ότι τα επιχειρήματα της Γαλλικής Κυβερνήσεως δεν αποβλέπουν τόσο στην αντίκρουση των αιτημάτων της Επιτροπής όσο στην έκθεση των λόγων που δικαιολογούν την παράβαση. Εν πάση περιπτώσει, κατά πάγια νομολογία, οι δυσχέρειες που επικαλείται το καθού κράτος μέλος δεν εξαλείφουν την παράβαση (3).

6 Προτείνω, ως εκ τούτου, στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή και να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

(1) - ΕΕ L 279, σ. 32.

(2) - Υπόθεση C-21/94, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1995, σ. Ι-1827).

(3) - Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1995, C-52/95, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1995, σ. Ι-4443).