ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

JEAN RICHARD DE LA TOUR

της 27ης Απριλίου 2021 ( 1 )

Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑584/20 P και C‑621/20 P

Ευρωπαϊκή Επιτροπή

κατά

Landesbank Baden-Württemberg,

Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) (C‑584/20 P)

και

Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ)

κατά

Landesbank Baden-Württemberg (C‑621/20 P)

«Αίτηση αναιρέσεως – Οικονομική και Νομισματική Ένωση – Τραπεζική ένωση – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ) – Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Δίκαιη δίκη – Αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως – Αυτεπαγγέλτως εξετασθείς λόγος – Κύρωση της επίμαχης αποφάσεως – Υπολογισμός των εκ των προτέρων εισφορών για το έτος 2017 – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Επιχειρηματικό απόρρητο – Νομιμότητα του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63»

I. Εισαγωγή

1. Κύριος σκοπός του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης (ΕΜΕ) ( 2 ), ο οποίος αποτελεί τον δεύτερο πυλώνα της τραπεζικής ένωσης, είναι να διασφαλίζεται ότι οι πτωχεύσεις τραπεζών εντός της ένωσης αυτής υπόκεινται σε αποτελεσματική διαχείριση και συνεπάγονται όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για τους φορολογουμένους και την πραγματική οικονομία. Το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ), οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιφορτισμένος με τη διασφάλιση της αποτελεσματικής και συνεκτικής λειτουργίας του ΕΜΕ, λαμβάνει την απόφαση κίνησης διαδικασίας τραπεζικής εξυγίανσης, ενώ, σε επιχειρησιακό επίπεδο, η απόφαση αυτή υλοποιείται σε συνεργασία με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης.

2. Το ΕΣΕ είναι ιδιοκτήτης του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης (ΕΤΕ), του οποίου ο ρόλος είναι να χρηματοδοτεί τα μέτρα εξυγίανσης. Το ΕΤΕ τροφοδοτείται από τις εισφορές των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων της ζώνης του ευρώ ( 3 ). Διακυβερνητική συμφωνία οργανώνει τη μεταφορά των εισφορών στο επίπεδο της Ένωσης ( 4 ).

3. Η αμοιβαιοποίηση της χρηματοδότησης θα καταστεί πλήρης στο τέλος του 2023 καθότι, κατά την ημερομηνία αυτή, οι εισφορές θα προορίζονται αποκλειστικά και μόνο για το ΕΤΕ και όχι πλέον εν μέρει, σε ολοένα και μικρότερο ποσοστό κάθε έτος, για τις εθνικές αρχές εξυγίανσης. Ο τρόπος υπολογισμού των εισφορών αυτών αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων και μακρών διαπραγματεύσεων μεταξύ των κρατών μελών ( 5 ).

4. Οι εν λόγω εισφορές υπολογίζονται ετησίως ώστε, στο πέρας της αρχικής οκταετούς περιόδου, το ΕΤΕ να διαθέτει κεφάλαια τα οποία αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη. Εντούτοις, το ετήσιο ποσό των εισφορών αυτών δεν πρέπει να υπερβαίνει το 12,5 % του επιπέδου-στόχου.

5. Οι εισφορές των ιδρυμάτων υπολογίζονται ανάλογα με το μέγεθος κάθε ιδρύματος, κατ’ αποκοπήν, ή/και προσαρμοσμένες βάσει του κινδύνου του ιδρύματος αυτού ( 6 ).

6. Επομένως, η τραπεζική εξυγίανση όχι μόνον παρέχει τη δυνατότητα μείωσης του οικονομικού και δημοσιονομικού κόστους των ενδεχόμενων μελλοντικών πτωχεύσεων τραπεζών, αλλά αποσκοπεί επίσης στον μετριασμό ορισμένων συμπεριφορών που ενέχουν κίνδυνο εντός των ιδρυμάτων, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είχαν εξασφαλίσει τη διάσωσή τους από τις δημόσιες αρχές και, εν τέλει, από τους φορολογουμένους, καθώς και, κατά συνέπεια, στη μείωση της πιθανότητας εκδήλωσης τέτοιων συμπεριφορών μέσω του περιορισμού του ηθικού αυτού κινδύνου.

7. Με απόφαση της 11ης Απριλίου 2017 σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το ΕΤΕ για το έτος 2017 (SRB/ES/SRF/2017/05) ( 7 ), το ΕΣΕ καθόρισε το ποσό των οφειλόμενων στο ΕΤΕ εκ των προτέρων εισφορών για το έτος 2017 από κάθε ίδρυμα και, ειδικότερα, από τη Landesbank Baden‑Württemberg (στο εξής: LBBW).

8. Το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώπιον του οποίου η LBBW άσκησε προσφυγή, ακύρωσε με την απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 2020, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ ( 8 ), την επίμαχη απόφαση καθόσον αφορούσε την τράπεζα αυτή.

9. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως, καθώς και το ΕΣΕ άσκησαν αναίρεση κατά της απόφασης αυτής.

10. Στο πλαίσιο των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως, το Δικαστήριο έχει την ευκαιρία να αποφανθεί σχετικά, αφενός, με τον τρόπο κύρωσης του παραρτήματος απόφασης του ΕΣΕ και, αφετέρου, σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών που πρέπει να εφαρμόσει το ΕΣΕ στο πλαίσιο του ΕΜΕ.

11. Ειδικότερα, οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να αποφανθεί, εν πάση περιπτώσει, σχετικά με τη νομιμότητα των διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 που αφορούν τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε μη σύννομες τις διατάξεις αυτές λόγω της εγγενούς αδιαφάνειας του τρόπου υπολογισμού, η οποία σχετίζεται με την τήρηση του επιχειρηματικού απορρήτου που προκύπτει από τη συνεκτίμηση αριθμητικών στοιχείων που αφορούν τα άλλα ιδρύματα, αδιαφάνεια η οποία επηρεάζει την προβλεπόμενη στο άρθρο 296 ΣΛΕΕ υποχρέωση αιτιολόγησης.

12. Θα προτείνω στο Δικαστήριο, πρώτον, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως κατά την εκτίμηση της κύρωσης του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης και, αφετέρου, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το περιεχόμενο της υποχρέωσης αιτιολόγησης και τη νομιμότητα του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Δεύτερον, θα προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί το ίδιο επί των δύο αυτών ζητημάτων και να ακυρώσει την επίμαχη απόφαση καθόσον αφορά την LBBW, λόγω ανεπαρκούς κύρωσης του παραρτήματος της απόφασης αυτής και ανεπαρκούς αιτιολόγησης της εν λόγω απόφασης. Θα προτείνω επίσης στο Δικαστήριο να απορρίψει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας των επίμαχων διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, υπό την επιφύλαξη του ότι το ΕΣΕ θα διασφαλίσει αυξημένη διαφάνεια όσον αφορά ορισμένα αθροίσματα εμπιστευτικών στοιχείων τρίτων.

II. Το νομικό πλαίσιο

Α. Η οδηγία 2014/59

13. Το άρθρο 102, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2014/59 ορίζει τα εξής: «1. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, έως την 31η Δεκεμβρίου 2024, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα των χρηματοδοτικών τους ρυθμίσεων ανέρχονται τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφός τους. Τα κράτη μέλη δύνανται να ορίζουν επίπεδα-στόχους άνω του ποσού αυτού. 2. Κατά την αρχική χρονική περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οι συνεισφορές στις χρηματοδοτικές ρυθμίσεις, που συγκεντρώνονται σύμφωνα με το άρθρο 103, κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς χρονικά μέχρις ότου επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος, […]».

14. Το άρθρο 103 της οδηγίας αυτής προβλέπει τα ακόλουθα: «1. Προκειμένου να επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος που καθορίζεται στο άρθρο 102, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι συνεισφορές καταβάλλονται τουλάχιστον άπαξ ετησίως από τα ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφός τους, συμπεριλαμβανομένων των υποκαταστημάτων στην Ένωση. 2. Η συνεισφορά κάθε ιδρύματος καθορίζεται κατ’ αναλογία προς το ποσό των υποχρεώσεών του (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, σε σύγκριση με τις συνολικές υποχρεώσεις (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος του κράτους μέλους. Οι συνεισφορές αυτές προσαρμόζονται ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων, σύμφωνα με τα κριτήρια που εγκρίνονται βάσει της παραγράφου 7. […] 7. Ανατίθεται στην Επιτροπή η εξουσία να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 115, προκειμένου να εξειδικεύσει την έννοια της προσαρμογής των συνεισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου, λαμβάνοντας υπόψη σωρευτικά τα εξής: α) την έκθεση του ιδρύματος σε κινδύνους, συμπεριλαμβανομένης της σπουδαιότητας των εμπορικών του δραστηριοτήτων, των εκτός ισολογισμού ανοιγμάτων και του βαθμού μόχλευσής του· β) τη σταθερότητα και την ποικιλία των πηγών χρηματοδότησης της εταιρείας και τα μη βαρυνόμενα περιουσιακά στοιχεία υψηλής ρευστότητας· γ) τη χρηματοοικονομική κατάσταση του ιδρύματος· δ) την πιθανότητα να τεθεί το ίδρυμα υπό καθεστώς εξυγίανσης· ε) τον βαθμό στον οποίο το ίδρυμα είχε επωφεληθεί στο παρελθόν από έκτακτη δημόσια χρηματοοικονομική στήριξη· στ) την πολυπλοκότητα της δομής του ιδρύματος και τη δυνατότητα εξυγίανσής του· ζ) τη σημασία του ιδρύματος για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή της οικονομίας ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών ή της Ένωσης· η) κατά πόσον το ίδρυμα είναι μέρος ενός ΘΣΠ [θεσμικού συστήματος προστασίας]. […]»

Β. Ο κανονισμός (ΕΕ) 806/2014

15. Το άρθρο 67 του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 ( 9 ), ορίζει τα εξής: «1. Ιδρύεται [ΕΤΕ]. Τροφοδοτείται σύμφωνα με τους κανόνες για τη μεταβίβαση των χρηματοδοτικών πόρων που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο προς το [ΕΤΕ] όπως αυτοί ορίζονται στη συμφωνία [για τη μεταφορά και την αμοιβαιοποίηση των εισφορών στο ΕΤΕ]. 2. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης χρησιμοποιεί το [ΕΤΕ] μόνο για να εξασφαλίζει την αποτελεσματική εφαρμογή των εργαλείων εξυγίανσης και άσκηση των εξουσιών εξυγίανσης που ορίζονται στο μέρος ΙΙ, τίτλος Ι και σύμφωνα με τους στόχους της εξυγίανσης και τις αρχές που διέπουν την εξυγίανση, που προβλέπονται στα άρθρα 14 και 15. Σε καμία περίπτωση δεν βαρύνονται ο προϋπολογισμός της Ένωσης ή οι εθνικοί προϋπολογισμοί των κρατών μελών για έξοδα ή ζημίες του [ΕΤΕ]. 3. Ιδιοκτήτης του [ΕΤΕ] είναι το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης. 4. Τις εισφορές που αναφέρονται στα άρθρα 69, 70 και 71 τις συγκεντρώνουν οι εθνικές αρχές εξυγίανσης από τις οντότητες που αναφέρονται στο άρθρο 2 και τις μεταβιβάζουν στο [ΕΤΕ] [κατά τη συμφωνία για τη μεταφορά των εισφορών στο ΕΤΕ].»

16. Το άρθρο 69, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αυτού ορίζει τα εξής: «1. Έως το τέλος μιας αρχικής περιόδου οκτώ ετών από την 1η Ιανουαρίου 2016 […], τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του [ΕΤΕ] ανέρχονται τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη. 2. Κατά την αρχική περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οι εισφορές στο [ΕΤΕ], που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 70 και εισπράττονται σύμφωνα με το άρθρο 67 παράγραφος 4, κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς χρονικά μέχρις ότου επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος, αλλά λαμβανομένης δεόντως υπόψη της φάσης του οικονομικού κύκλου, καθώς και του αντικτύπου προκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων.»

17. Το άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα εξής: «1. Η ατομική εισφορά κάθε ιδρύματος εισπράττεται τουλάχιστον ετησίως και υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ύψος των υποχρεώσεών του (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών. 2. Το Συμβούλιο Εξυγίανσης υπολογίζει ετησίως, κατόπιν διαβούλευσης με την [Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)] ή την εθνική αρμόδια αρχή και σε στενή συνεργασία με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης, τις επιμέρους εισφορές, προκειμένου να εξασφαλίσει ότι οι εισφορές που οφείλονται από το σύνολο των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών δεν υπερβαίνουν το 12,5 % του επιπέδου-στόχου. Κάθε έτος, ο υπολογισμός των εισφορών για τα επιμέρους ιδρύματα βασίζεται σε: α) μια κατ’ αποκοπή εισφορά, που βασίζεται κατ’ αναλογία στο ύψος των υποχρεώσεων ενός ιδρύματος, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων, σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων, όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών και β) μια προσαρμοσμένη βάσει κινδύνου εισφορά, που βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της οδηγίας [2014/59], λαμβανομένης υπόψη της αρχής της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις ανάμεσα στις δομές του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών. […]»

Γ. Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63

18. Το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 ορίζει τα εξής: «1. Οι αρχές εξυγίανσης καθορίζουν τις ετήσιες συνεισφορές που πρέπει να καταβληθούν από κάθε ίδρυμα ανάλογα με το προφίλ κινδύνου του, με βάση τις πληροφορίες που παρέχει το ίδρυμα σύμφωνα με το άρθρο 14 και εφαρμόζοντας τη μέθοδο που παρατίθεται στο παρόν τμήμα. 2. Η αρχή εξυγίανσης ορίζει την ετήσια συνεισφορά που αναφέρεται στην παράγραφο 1 με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο της χρηματοδοτικής ρύθμισης εξυγίανσης, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο-στόχο που πρέπει να επιτευχθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2024, σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 1, της οδηγίας [2014/59] και με βάση το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων του προηγούμενου έτους, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφός της.»

19. Στο άρθρο 5 αυτού του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού καθορίζονται οι αρχές προσαρμογής της βασικής ετήσιας εισφοράς βάσει κινδύνου.

20. Το άρθρο 6 του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού ορίζει τους πυλώνες και δείκτες κινδύνου, των οποίων η σχετική στάθμιση καθορίζεται στο άρθρο 7 του ίδιου κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού.

21. Το άρθρο 9 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 προβλέπει τα εξής: «1. Η αρχή εξυγίανσης προσδιορίζει τον πολλαπλασιαστή πρόσθετης προσαρμογής στον κίνδυνο για κάθε ίδρυμα με συνδυασμό των δεικτών κινδύνου που αναφέρονται στο άρθρο 6, σύμφωνα με τον τύπο και τις διαδικασίες που παρατίθενται στο παράρτημα I. 2. Με την επιφύλαξη του άρθρου 10, η ετήσια συνεισφορά κάθε ιδρύματος προσδιορίζεται για κάθε περίοδο συνεισφοράς από την αρχή εξυγίανσης, πολλαπλασιάζοντας τη βασική ετήσια συνεισφορά επί τον πολλαπλασιαστή πρόσθετης προσαρμογής στον κίνδυνο, σύμφωνα με τον τύπο και τις διαδικασίες που παρατίθενται στο παράρτημα I. 3. Ο πολλαπλασιαστής προσαρμογής κινδύνου κυμαίνεται μεταξύ 0,8 και 1,5.»

Δ. Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2017/747

22. Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2017/747 της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2015, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τα κριτήρια σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών και σχετικά με τις περιστάσεις και προϋποθέσεις υπό τις οποίες η καταβολή έκτακτων εκ των υστέρων εισφορών ενδέχεται να αναβληθεί εξ ολοκλήρου ή εν μέρει ( 10 ), προβλέπει στο άρθρο 3 αυτού, παράγραφοι 1 και 4, τα εξής: «1. Όταν αξιολογεί τη φάση του οικονομικού κύκλου και τον ενδεχόμενο αντίκτυπο φιλοκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού […] 806/2014, το Συμβούλιο Εξυγίανσης λαμβάνει υπόψη τουλάχιστον τους ακόλουθους δείκτες: α) τους μακροοικονομικούς δείκτες που παρατίθενται στο παράρτημα, για να προσδιορίσει τη φάση του οικονομικού κύκλου· β) τους δείκτες που παρατίθενται στο παράρτημα, για να προσδιορίσει τη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων. […] 4. Σε κάθε δεδομένη περίοδο εισφοράς, το επίπεδο των ετήσιων εισφορών μπορεί να είναι σχετικά χαμηλότερο από τον μέσο όρο των ετήσιων εισφορών που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού […] 806/2014 μόνο στην περίπτωση που το Συμβούλιο Εξυγίανσης επαληθεύει ότι, βάσει συντηρητικών προβλέψεων, το επίπεδο-στόχος μπορεί να επιτευχθεί στο τέλος της αρχικής περιόδου.»

III. Το ιστορικό της διαφοράς

23. Η LBBW είναι πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στη Γερμανία, το οποίο συνδέεται με το θεσμικό σύστημα προστασίας του Sparkassen-Finanzgruppe (ομίλου ταμιευτηρίων, Γερμανία).

24. Στις 26 Ιανουαρίου 2017 η LBBW διαβίβασε στην Bundesanstalt für Finanzmarktstabilisierung (Ομοσπονδιακή υπηρεσία για τη σταθεροποίηση των χρηματοπιστωτικών αγορών, Γερμανία, στο εξής: FMSA), γερμανική αρχή εξυγίανσης, τη δήλωσή της για τον σκοπό του υπολογισμού της εκ των προτέρων εισφοράς για το 2017.

25. Με την επίμαχη απόφαση, η εκτελεστική σύνοδος του ΕΣΕ αποφάσισε, δυνάμει του άρθρου 54, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014, το ποσό της εκ των προτέρων εισφοράς για το έτος 2017 κάθε ιδρύματος, περιλαμβανομένης της LBBW.

26. Με πράξη επιβολής εισφοράς της 21ης Απριλίου 2017, η οποία παρελήφθη στις 24 Απριλίου 2017, η FMSA ενημέρωσε την LBBW ότι το ΕΣΕ είχε εκδώσει απόφαση για την εκ των προτέρων εισφορά της στο ΕΤΕ, για το 2017, και της υπέδειξε το ποσό που έπρεπε να καταβάλει υπέρ του Restrukturierungsfonds (Ταμείου αναδιάρθρωσης, Γερμανία). Η FMSA επισύναψε δύο έγγραφα στην πράξη επιβολής εισφοράς, ήτοι τη γερμανική απόδοση του κειμένου της επίμαχης απόφασης, χωρίς το παράρτημα που μνημονεύεται στο κείμενο αυτό, και ένα έγγραφο με τίτλο «Λεπτομέρειες του (σταθμισμένου ως προς τον κίνδυνο) υπολογισμού: εκ των προτέρων εισφορές στο [ΕΤΕ] για το 2017».

IV. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

27. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 30 Ιουνίου 2017, η LBBW άσκησε προσφυγή ακυρώσεως της επίμαχης απόφασης.

28. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, η Επιτροπή ζήτησε να παρέμβει υπέρ του ΕΣΕ, αίτηση η οποία έγινε δεκτή με απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 2017.

29. Το Γενικό Δικαστήριο διέταξε: – ένα μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας, στις 12 Φεβρουαρίου 2019, με το οποίο κάλεσε το ΕΣΕ, πρώτον, να προσκομίσει πλήρες αντίγραφο της επίμαχης απόφασης και του παραρτήματός της, καθώς και του συνόλου των ενδιάμεσων αποφάσεων στις οποίες βασίστηκε ο υπολογισμός των εισφορών, δεύτερον, να περιγράψει τη διαδικασία έκδοσης της επίμαχης απόφασης και να προσκομίσει τα σχετικά δικαιολογητικά έγγραφα, τρίτον, να διευκρινίσει την ημερομηνία της πρώτης δημοσίευσης στο διαδίκτυο του πίνακα σχετικά με τα διαστήματα που χρησιμοποιούνται για τον πολλαπλασιαστή προσαρμογής κινδύνου και, τέταρτον, να προσδιορίσει τις τιμές του πολλαπλασιαστή για τον δείκτη του θεσμικού συστήματος προστασίας και τις τιμές του πολλαπλασιαστή προσαρμογής κινδύνου που εφαρμόστηκαν σε άλλα ιδρύματα· – τη διεξαγωγή αποδείξεων, στις 10 Απριλίου και στις 9 Σεπτεμβρίου 2019, για την προσκόμιση, σε εμπιστευτική και μη εμπιστευτική εκδοχή, των εγγράφων και των στοιχείων που μνημονεύονταν στο προηγούμενο μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας, καθώς και για τη συμπλήρωση της απάντησης στην πρώτη διάταξη περί διεξαγωγής αποδείξεων, αντιστοίχως, και – τη διεξαγωγή αποδείξεων, στις 10 Οκτωβρίου 2019, κατά την οποία το Γενικό Δικαστήριο αφαίρεσε από τη δικογραφία την εμπιστευτική εκδοχή όλων των εγγράφων που προσκόμισε το ΕΣΕ και διέταξε την προσκόμιση νέων μη εμπιστευτικών εκδοχών άλλων εγγράφων, καθότι οι εκδοχές των εγγράφων που είχαν προσκομιστεί αρχικά περιείχαν απαλειφθέντα χωρία τα οποία ήταν, στην πραγματικότητα, κρίσιμα για την επίλυση της διαφοράς και δεν είχαν εμπιστευτικού χαρακτήρα περιεχόμενο.

30. Το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή, αφενός, την ενεργητική νομιμοποίηση της LBBW καθότι, μολονότι οι αποδέκτες των αποφάσεων του ΕΣΕ σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών στο ΕΤΕ είναι οι εθνικές αρχές εξυγίανσης, οι αποφάσεις αυτές αφορούν άμεσα και ατομικά τα ιδρύματα που οφείλουν τις ως άνω εισφορές. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε παραδεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας ορισμένων διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.

31. Το Γενικό Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε ότι ο δικαστής της Ένωσης οφείλει να εξετάζει αυτεπαγγέλτως τον λόγο δημοσίας τάξης που αντλείται από παράβαση ουσιώδους τύπου, ο οποίος περιλαμβάνει την έλλειψη κύρωσης της πράξης καθώς και την έλλειψη ή την ανεπάρκεια αιτιολογίας, έκρινε ότι η απαίτηση περί κυρώσεως της επίμαχης απόφασης δεν πληρούνταν στην προκειμένη περίπτωση. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι το παράρτημα, το οποίο περιείχε τα ποσά των οφειλόμενων από την LBBW εκ των προτέρων εισφορών, αποτελούσε ουσιώδες στοιχείο της απόφασης αυτής και ότι ουδόλως συνδεόταν άρρηκτα με την εν λόγω απόφαση, η οποία ήταν το μόνο κείμενο που είχε υπογραφεί.

32. Για λόγους ορθής απονομής της δικαιοσύνης, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε από κοινού και τρεις άλλους λόγους ακυρώσεως που προέβαλε η LBBW, ήτοι την παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης, την προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας ορισμένων διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.

33. Όσον αφορά την παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπείχε το ΕΣΕ, χωρίς να αμφισβητήσει τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των στοιχείων που αφορούν τα άλλα ιδρύματα τα οποία λήφθηκαν υπόψη κατά τον υπολογισμό των εισφορών, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η επίμαχη απόφαση δεν περιείχε, πέραν των γενικών εξηγήσεων που περιλαμβάνονται στο κείμενό της, σχεδόν κανένα στοιχείο σχετικά με τον υπολογισμό της εισφοράς της LBBW. Επομένως, έκρινε ότι ο υπολογισμός της εισφοράς, στο μέτρο που στηρίχθηκε κατά τρόπο αλληλένδετο στα ως άνω μη γνωστοποιούμενα στοιχεία, ήταν εγγενώς αδιαφανής. Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε ότι η εφαρμοσθείσα μέθοδος υπολογισμού έθιξε τη δυνατότητα της LBBW να αμφισβητήσει λυσιτελώς την επίμαχη απόφαση.

34. Το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε η LBBW σε σχέση με ορισμένες διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Έκρινε ότι η αδιαφάνεια του υπολογισμού η οποία δεν παρείχε στην LBBW τη δυνατότητα να ελέγξει την ακρίβειά του οφειλόταν, τουλάχιστον εν μέρει, στη μέθοδο υπολογισμού που καθόρισε η Επιτροπή στον εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό, χωρίς τούτο να της έχει επιβληθεί με τον κανονισμό 806/2014 ή με την οδηγία 2014/59 όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης.

35. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η επίμαχη απόφαση έπρεπε επίσης να ακυρωθεί, όσον αφορά την LBBW, λόγω παράβασης της υποχρέωσης αιτιολόγησης και λόγω προσβολής του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

V. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων

36. Με την αίτηση αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και – να καταδικάσει την LBBW στα δικαστικά έξοδα.

37. Με την αίτηση αναιρέσεως στην υπόθεση C‑621/20 P, το ΕΣΕ ζητεί από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση· – να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως της LBBW, και – να καταδικάσει την LBBW στα δικαστικά έξοδα.

38. Η LBBW ζητεί να απορριφθούν οι αιτήσεις αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.

39. Με αποφάσεις της 4ης και της 8ης Δεκεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου έκανε δεκτές τις αιτήσεις της Επιτροπής και του ΕΣΕ περί εκδίκασης των υπό κρίση υποθέσεων με την προβλεπόμενη στα άρθρα 133 έως 136 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ταχεία διαδικασία.

40. Με απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2021, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου διέταξε τη συνεκδίκαση των υποθέσεων C‑584/20 P και C‑621/20 P προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και έκδοση κοινής αποφάσεως.

41. Με διατάξεις της 25ης Φεβρουαρίου 2021, επετράπη στη Fédération bancaire française να παρέμβει υπέρ της LBBW.

42. Με διάταξη της 12ης Μαρτίου 2021, επετράπη στο Βασίλειο της Ισπανίας να παρέμβει υπέρ του ΕΣΕ και της Επιτροπής.

VI. Ανάλυση

43. Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P, η Επιτροπή προβάλλει πέντε λόγους αναιρέσεως. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως και προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας του ΕΣΕ. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας παραδεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 χωρίς να αιτιολογήσει την κρίση αυτή. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014, όσον αφορά το επίπεδο-στόχο και το βασικό ετήσιο ποσό. Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία των άρθρων 4 έως 7 και 9, καθώς και του παραρτήματος I του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, καθόσον η προσαρμογή των εισφορών βάσει κινδύνου χαρακτηρίστηκε «αλληλένδετη». Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται εσφαλμένη επέκταση της υποχρέωσης αιτιολόγησης κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ.

44. Με την αίτηση αναιρέσεως στην υπόθεση C‑621/20 P, το ΕΣΕ προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων και προσβολή του δικαιώματος του ΕΣΕ σε δίκαιη δίκη. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ και του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).

45. Οι πρώτοι λόγοι των αιτήσεων αναιρέσεως μπορούν να εξεταστούν από κοινού. Το ίδιο ισχύει για τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως του ΕΣΕ και τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως της Επιτροπής.

Α. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως στις υποθέσεις C‑584/20 P και C‑621/20 P καθόσον το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά εκτιμώντας εσφαλμένως ότι το παράρτημα της επίμαχης απόφασης «ουδόλως συνδέεται άρρηκτα» με αυτήν και καθόσον παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως και προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας του ΕΣΕ

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

46. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά καθόσον έκρινε ότι ουσιώδες στοιχείο της επίμαχης απόφασης, ήτοι το παράρτημα στο οποίο παρατίθενται τα ποσά των επιμέρους εκ των προτέρων εισφορών, δεν είχε κυρωθεί, ελλείψει άρρηκτης σχέσης με την απόφαση η οποία είναι το μόνο κείμενο το οποίο υπεγράφη από την πρόεδρο του ΕΣΕ.

47. Κατά την Επιτροπή, με την απόφανση αυτή, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά που υποβλήθηκαν στην κρίση του, διότι, πρώτον, η επίμαχη υπογεγραμμένη απόφαση παρέπεμπε ρητώς στο παράρτημά της, δεύτερον, η εν λόγω υπογεγραμμένη απόφαση και το παράρτημά της εστάλησαν με ενιαίο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στα μέλη της εκτελεστικής συνόδου του ΕΣΕ, κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα, τρίτον, την κοινή έγκριση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τέταρτον, το διαβιβαστικό δελτίο παρέπεμπε σε δύο ηλεκτρονικά έγγραφα με τον ίδιο κωδικό αριθμό, πέμπτον, η ιδιόχειρη υπογραφή στο εν λόγω διαβιβαστικό δελτίο σε συνδυασμό με την ιδιόχειρη υπογραφή στην εν λόγω απόφαση έχει ως αποτέλεσμα την κύρωση του παραρτήματος αυτής. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι τα στοιχεία αυτά δημιουργούν «γενική κατάσταση η οποία αντιστοιχεί σε τεκμήριο σχέσης» μεταξύ παραρτήματος και απόφασης, την οποία το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως εκπρόθεσμο το σχετικό επιχείρημα το οποίο προέβαλε το ΕΣΕ κατά την ενώπιόν του επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

48. Επιπλέον, η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως και προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας του ΕΣΕ παραλείποντας να διεξαγάγει κατ’ αντιμωλίαν συζήτηση επί αυτεπαγγέλτως εξετασθέντος λόγου ακυρώσεως τον οποίο άντλησε από την έλλειψη άρρηκτης σχέσης μεταξύ της επίμαχης υπογεγραμμένης απόφασης και του παραρτήματός της, τούτο δε κατά μείζονα λόγο λαμβανομένου υπόψη ότι η διαδικασία λήψης της απόφασης κατέληξε σε συνολικό ενιαίο έγγραφο με έναν μόνο κωδικό αριθμό.

49. Το ΕΣΕ, από την πλευρά του, υποστηρίζει ότι η LBBW δεν ήγειρε το ζήτημα της κύρωσης του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης στο δικόγραφο της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, ούτε στο πλαίσιο των μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας και της διεξαγωγής αποδείξεων που αφορούσαν μόνον τη διαδικασία έκδοσης της απόφασης αυτής και την προσκόμιση του πλήρους αντιγράφου αυτής, ούτε στην έκθεση ακροατηρίου, ενώ η LBBW είχε διατυπώσει αμφιβολίες όσον αφορά την κύρωση των στοιχείων του παραρτήματος αυτού κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, το δε ΕΣΕ είχε εκθέσει, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τη διαδικασία κύρωσης μέσω συστήματος τήρησης εγγράφων με την ονομασία ARES (Advanced Records System), στο οποίο αποθηκεύτηκαν η εν λόγω απόφαση και το παράρτημά της μετά την έγγραφη διαδικασία και από το οποίο εκδόθηκε το διαβιβαστικό δελτίο που υπέγραψε ιδιοχείρως η πρόεδρος του ΕΣΕ, όπως και την επίμαχη απόφαση στην οποία είχαν προστεθεί η ημερομηνία και ο αριθμός απόφασης.

50. Το ΕΣΕ θεωρεί, αφενός, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του, αρνούμενο να δεχθεί τις παρατηρήσεις που κατέθεσε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι οποίες, εντούτοις, πρώτον, θεμελίωναν τις απαντήσεις που δόθηκαν στα μέτρα που διέταξε το Γενικό Δικαστήριο, δεύτερον, απαντούσαν στα επιχειρήματα της LBBW της 6ης Νοεμβρίου 2019 σχετικά με την έλλειψη κύρωσης, τρίτον, απαντούσαν στις ερωτήσεις που έθεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση και, τέταρτον, δεν ήταν δυνατόν να είχαν κατατεθεί προηγουμένως, δεδομένου ότι το ζήτημα της κύρωσης εξετάσθηκε αυτεπαγγέλτως από το Γενικό Δικαστήριο μόνον κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

51. Αφετέρου, το ΕΣΕ προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία καθόσον έκρινε ότι το διαβιβαστικό δελτίο δεν περιείχε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το παράρτημα της επίμαχης απόφασης ήταν διαθέσιμο στο ARES και ότι δεν υπήρχε κανένα στοιχείο από το οποίο να συνάγεται άρρηκτη σχέση μεταξύ του παραρτήματος αυτού και της απόφασης που έφερε την ιδιόχειρη υπογραφή της προέδρου του ΕΣΕ.

52. Τέλος, κατά το ΕΣΕ, το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλε το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη εξετάζοντας αυτεπαγγέλτως έναν λόγο ακυρώσεως χωρίς να παράσχει στο ΕΣΕ την ευκαιρία να λάβει γνώση αυτού πριν από την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, χωρίς να δεχθεί την πρόταση του ΕΣΕ περί προσκόμισης συμπληρωματικών αποδείξεων και χωρίς να επισημάνει, το αργότερο κατά το χρονικό αυτό σημείο, ότι η απόδειξη της κύρωσης της απόφασης δεν ήταν επαρκής.

53. Η LBBW υποστηρίζει ότι το ζήτημα της κύρωσης του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης αποτέλεσε αντικείμενο κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης από το πρώτο μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας που διέταξε το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο είχε ως αντικείμενο την προσκόμιση του πλήρους αντιγράφου της απόφασης αυτής, περιλαμβανομένου του παραρτήματός της, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται από τη δεύτερη διάταξη περί διεξαγωγής αποδείξεων με την οποία ζητήθηκε η προσκόμιση του πρωτοτύπου της εν λόγω απόφασης. Κατά την LBBW, δεδομένης της παλαιότητας της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με την κύρωση των αποφάσεων ( 11 ), το ΕΣΕ και η Επιτροπή έπρεπε να είχαν επισημάνει τη σχέση μεταξύ του εν λόγω παραρτήματος και της απόφασης αυτής, του κωδικού αναφοράς και του ARES στις απαντήσεις τους στις διατάξεις περί διεξαγωγής αποδείξεων. Εξ αυτού, η LBBW συνάγει ότι ο λόγος που αντλείται από παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου είναι αβάσιμος και ότι, εν πάση περιπτώσει, το ΕΣΕ επικαλέστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση νέα πραγματικά περιστατικά και ανέπτυξε νέα επιχειρήματα χωρίς προηγούμενη ενημέρωση, με αποτέλεσμα η LBBW να μην μπορέσει να εκθέσει την άποψή της και να παραβιαστεί η αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως.

54. Επιπλέον, κατά την LBBW, ο λόγος που αφορά παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων είναι αβάσιμος δεδομένου ότι το ΕΣΕ δεν απέδειξε ότι η επίμαχη υπογεγραμμένη απόφαση και το παράρτημά της συνδέονταν άρρηκτα μεταξύ τους και περιορίστηκε να προτείνει διαφορετική ερμηνεία των προσκομισθέντων στοιχείων, επικρίνοντας συγχρόνως αορίστως την ανάλυση των αποδείξεων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου. Η LBBW επισημαίνει ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, χωρίς να παραμορφώσει τα αποδεικτικά στοιχεία, πρώτον, ότι ο αριθμός του διαβιβαστικού δελτίου αντιστοιχούσε σε εσωτερικό κωδικό αναφοράς χωρίς αποδεικτική αξία όσον αφορά την κύρωση, δεύτερον, ότι τα επισυναπτόμενα έγγραφα που μνημονεύονται στο εν λόγω διαβιβαστικό δελτίο δεν προσδιορίζονταν και, τρίτον, ότι δεν αποδείχθηκε η σχέση μεταξύ του όρου «ARES» και της παραπομπής που μνημονεύονται στο διαβιβαστικό δελτίο.

2. Εκτίμηση

α) Επί της παραβιάσεως της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως και της προσβολής του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και των δικαιωμάτων άμυνας του ΕΣΕ λόγω του αυτεπαγγέλτως εξετασθέντος λόγου

55. Επισημαίνεται, εξαρχής, ότι οι αναιρεσείοντες δεν αμφισβητούν τη νομολογία στην οποία παρέπεμψε το Γενικό Δικαστήριο, κατά την οποία ο λόγος δημόσιας τάξης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από τον δικαστή σε περίπτωση παράβασης ουσιώδους τύπου ( 12 ), ο οποίος περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την κύρωση της πράξης ( 13 ).

56. Συγκεκριμένα, σκοπός της κύρωσης αυτής είναι η προστασία της ασφάλειας δικαίου, παγιώνοντας το εγκριθέν κείμενο το οποίο πρέπει να συνιστά βεβαία πράξη ιδίως όσον αφορά τον συντάκτη και το περιεχόμενό της. Η παράβαση ουσιώδους τύπου μπορεί να επιφέρει την ακύρωση της απόφασης χωρίς να χρειάζεται να αποδειχθεί άλλη ζημία ( 14 ). Η νομολογία αυτή εφαρμόστηκε κατά την αμφισβήτηση των εκ των προτέρων εισφορών για το έτος 2016 ( 15 ), χωρίς να προσβληθούν ενώπιον του Δικαστηρίου οι αποφάσεις ακύρωσης που εκδόθηκαν στη βάση αυτή.

57. Εντούτοις, όπως κάθε λόγος, λόγος ακυρώσεως ο οποίος εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο πρέπει να αποτελεί αντικείμενο κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης. Μολονότι η συζήτηση αυτή μπορεί να διεξαχθεί επ’ ευκαιρία των μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας ( 16 ), των διατάξεων περί διεξαγωγής αποδείξεων ή ακόμη κατόπιν προφορικών ερωτήσεων ( 17 ), πρέπει εντούτοις να αποδειχθεί το υποστατό του λόγου ακυρώσεως.

58. Εν προκειμένω, η LBBW δεν προέβαλε το ζήτημα της κύρωσης ως λόγο ακυρώσεως, παρότι, στην απάντησή της στην τελευταία διάταξη περί διεξαγωγής αποδείξεων, η LBBW εξέφρασε αμφιβολίες όσον αφορά την «ασφάλεια της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και τη γνησιότητα των στοιχείων που περιέχονται στα παραρτήματα», λόγω της διαβίβασης σε ψηφιακή μορφή στα μέλη του ΕΣΕ, και όσον αφορά τη φύση του αρχείου του παραρτήματος (σε μορφότυπο Excel), το οποίο μπορούσε να τροποποιηθεί ανά πάσα στιγμή και δεν διασφάλιζε «[τ]ην ακρίβεια του τελικού αποτελέσματος του υπολογισμού […], ακόμη και για το [ΕΣΕ]».

59. Δεν προκύπτει επίσης από τα έγγραφα του ίδιου του Γενικού Δικαστηρίου (μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας, διατάξεις περί διεξαγωγής αποδείξεων, έκθεση ακροατηρίου, πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) ότι το Γενικό Δικαστήριο διεξήγαγε ρητώς κατ’ αντιμωλίαν συζήτηση σχετικά με τον λόγο ακυρώσεως αυτόν καθεαυτόν.

60. Εντούτοις, στην αίτηση αναιρέσεως και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, το ΕΣΕ υποστήριξε ότι το ζήτημα της κύρωσης του παραρτήματος εξετάστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δεδομένου ότι αυτός είναι ο λόγος που προβάλλει για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση στην προσκόμιση των σχετικών με το ARES αποδεικτικών στοιχείων.

61. Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως ακυρώνοντας απόφαση στηριζόμενο σε λόγο δημόσιας τάξης, τον οποίο έλαβε υπόψη αυτεπαγγέλτως χωρίς προηγουμένως να καλέσει τους διαδίκους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους επί του λόγου αυτού κατά την έγγραφη ή την προφορική διαδικασία ( 18 ).

62. Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι τα αιτήματα προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων αφορούσαν το πλήρες αντίγραφο της επίμαχης απόφασης, περιλαμβανομένου του παραρτήματός της, και τα αρχεία τον αρχικό τους μορφότυπο. Όπως, όμως, υπενθυμίστηκε στο σημείο 56 των παρουσών προτάσεων, η κύρωση αφορά ιδίως το περιεχόμενο της απόφασης αυτής. Επομένως, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η συλλογιστική του ΕΣΕ όταν υποστηρίζει ότι τα αιτήματα προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων είχαν ως αντικείμενο να ελεγχθεί μόνον η διαδικασία έκδοσης της επίμαχης απόφασης και όχι το περιεχόμενο αυτής. Εξάλλου, το ίδιο το ΕΣΕ προσκόμισε το διαβιβαστικό δελτίο κατά την έγγραφη διαδικασία με μόνο σκοπό να αποδείξει τη σχέση μεταξύ της απόφασης αυτής και του παραρτήματός της.

63. Συνεπώς, φαίνεται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίστηκαν κατά την έγγραφη διαδικασία αποτέλεσαν αντικείμενο κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης. Τίθεται, επομένως, το ερώτημα αν οι δηλώσεις των διαδίκων σχετικά με τη διεξαγωγή της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως επαρκούν για να αποδειχθεί η ύπαρξη κλήσης για τη διεξαγωγή κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης σχετικά με τον λόγο που έλαβε αυτεπαγγέλτως υπόψη το Γενικό Δικαστήριο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

64. Φρονώ ότι η περίπτωση αυτή συνιστά το απώτατο όριο της απόδειξης της ύπαρξης κλήσης για τη διεξαγωγή κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης σχετικά με λόγο ακυρώσεως που εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το Γενικό Δικαστήριο. Συνεπώς, ελλείψει οποιασδήποτε μνείας, στον φάκελο της δικογραφίας του Γενικού Δικαστηρίου, σε ενημέρωση των διαδίκων σχετικά με τον αυτεπαγγέλτως εξετασθέντα λόγο ακυρώσεως και δεδομένου ότι το Δικαστήριο δεν έχει πρόσβαση στις ηχογραφήσεις της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ( 19 ), φρονώ ότι, παρά τις δηλώσεις των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο τήρησε την αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως και ότι σεβάστηκε τα δικαιώματα άμυνας του ΕΣΕ και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη ( 20 ).

65. Ως εκ τούτου, πρέπει να εξεταστεί αν η πλάνη στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο είχε συνέπειες, διερευνώντας αν, ακόμη και ελλείψει της επίμαχης παρατυπίας, η διαδικασία δεν ήταν δυνατόν να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα, οπότε η προσβολή της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως δεν μπόρεσε να ασκήσει οποιαδήποτε επιρροή επί του περιεχομένου της αναιρεσιβαλλομένης Φ και δεν έθιξε τα συμφέροντα του ΕΣΕ ( 21 ).

66. Το ζήτημα της κύρωσης του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης απαιτεί ανάλυση των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων και συνεπάγεται πραγματική εκτίμηση εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου η οποία θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από τους διαδίκους.

67. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου να ήταν διαφορετική αν είχε δοθεί στο ΕΣΕ η δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του επί της κύρωσης του παραρτήματος αυτού και, επομένως, η τήρηση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως θα μπορούσε να είχε ασκήσει επιρροή επί του περιεχομένου της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

68. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί για τον λόγο αυτόν.

β) Επί της παραμορφώσεως του διαβιβαστικού δελτίου που προσκομίστηκε κατά την έγγραφη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου

69. Η εξουσία ελέγχου του Δικαστηρίου επί των πραγματικών διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου εκτείνεται, μεταξύ άλλων, στην ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεων αυτών που προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, στην παραμόρφωση του περιεχομένου των αποδεικτικών στοιχείων, στον νομικό χαρακτηρισμό των εν λόγω στοιχείων, καθώς και στο ζήτημα του κατά πόσον τηρήθηκαν οι κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων και το βάρος αποδείξεως ( 22 ).

70. Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, τέτοια παραμόρφωση υπάρχει, μεταξύ άλλων, όταν το Γενικό Δικαστήριο υπερβαίνει προδήλως τα όρια της εύλογης εκτίμησης των αποδεικτικών στοιχείων ( 23 ), με τη διευκρίνιση ότι η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει σαφώς από τη δικογραφία, χωρίς να απαιτείται νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων ( 24 ). Δεν αρκεί να καταδειχθεί ότι το έγγραφο θα μπορούσε να ερμηνευθεί διαφορετικά από ό,τι το ερμήνευσε το Γενικό Δικαστήριο ( 25 ).

71. Εν προκειμένω, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν κατά την έγγραφη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι το παράρτημα της επίμαχης απόφασης στο οποίο παρατίθενται τα ποσά που οφείλει κάθε ίδρυμα δεν υπογράφηκε, ούτε ιδιοχείρως ούτε ηλεκτρονικά, και ότι δεν φέρει καμία άλλη παραπομπή, πέραν της ημερομηνίας της 10ης Απριλίου 2017. Επιπλέον, στο διαβιβαστικό δελτίο δεν μνημονεύονται αναλυτικά τα επισυναπτόμενα σε αυτό έγγραφα, με αποτέλεσμα αυτά να μην μπορούν να προσδιοριστούν.

72. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, χωρίς να παραμορφώσει τα πραγματικά περιστατικά, ότι το παράρτημα της επίμαχης απόφασης δεν συνδεόταν άρρηκτα με αυτήν, αφού διαπίστωσε ότι δεν ήταν δυνατόν να συνδεθεί μετά βεβαιότητας με την εν λόγω υπογεγραμμένη απόφαση ή με το υπογεγραμμένο διαβιβαστικό δελτίο (εν αντιθέσει προς την εν λόγω υπογεγραμμένη απόφαση της οποίας ο αριθμός αναγράφεται στο διαβιβαστικό δελτίο) και ότι δεν ήταν επίσης δυνατόν να επιβεβαιωθεί ότι το παράρτημα αυτό επισυνάφθηκε όντως στην επίμαχη απόφαση, ούτε ποια εκδοχή είχε υποβληθεί στα μέλη του ΕΣΕ και είχε κυρωθεί κατά την ηλεκτρονική ψηφοφορία.

73. Ως εκ τούτου, η αιτίαση που αφορά παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων είναι απορριπτέα.

γ) Επί της παραβάσεως του άρθρου 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου

74. Το ΕΣΕ θεωρεί ότι η εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου θα έπρεπε να οδηγήσει το δικαστήριο αυτό να δεχθεί την πρότασή του περί προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων δεδομένου ότι, έως την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το ΕΣΕ αγνοούσε ότι το ζήτημα της κύρωσης της επίμαχης απόφασης αποτελούσε αντικείμενο κατ’ αντιμωλίαν συζήτησης.

75. Στη βασισμένη στη διάταξη αυτή νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου μνημονεύονται δύο περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να γίνει δεκτή η πρόταση προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων: εάν ο προτείνων τα αποδεικτικά στοιχεία δεν μπορούσε, πριν από την περάτωση της έγγραφης διαδικασίας, να διαθέτει τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία ή εάν η εκπρόθεσμη προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του αντιδίκου δικαιολογεί τη συμπλήρωση της δικογραφίας κατά τρόπο διασφαλίζοντα την τήρηση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως ( 26 ).

76. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, όμως, το ΕΣΕ προέβαλε απλώς και μόνον ένα επιχείρημα και όχι νέα πρόταση προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων. Επομένως, το άρθρο 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν είχε εφαρμογή. Η αιτίαση που αφορά παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου είναι απορριπτέα.

Β. Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P καθόσον το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, χωρίς αιτιολογία, παραδεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

77. Η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας παραδεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Θεωρεί ότι, δεδομένου ότι τα τυχόν νομικά σφάλματα που περιέχονται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό οφείλονται σε πράξεις υπέρτερης ισχύος, ήτοι στον κανονισμό 806/2014 και στην οδηγία 2014/59, η LBBW θα έπρεπε να έχει αμφισβητήσει επίσης τη νομιμότητα των κειμένων αυτών, τα οποία ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 απλώς «συμπληρώνει» κατά την έννοια του άρθρου 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.

78. Εξάλλου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει έλλειψη αιτιολογίας, λόγω της χρήσης των όρων «εν μέρει» ή «ιδίως», κάτι το οποίο συνεπάγεται έλλειψη σαφήνειας όσον αφορά τις τροποποιήσεις που θα πρέπει να πραγματοποιηθούν στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.

79. Εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή ζητεί να εξεταστεί επί της ουσίας η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας.

80. Το ΕΣΕ συμμερίζεται την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.

81. Η LBBW θεωρεί ότι ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε παραδεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας των άρθρων 4 έως 7 και 9 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 και του παραρτήματος I του ίδιου κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού, δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές δεν στηρίζονται σε αναγκαστικού δικαίου διατάξεις της οδηγίας 2014/59 και του κανονισμού 806/2014.

82. Συγκεκριμένα, κατά την LBBW, ούτε το άρθρο 103, παράγραφοι 2 και 7, της οδηγίας 2014/59, σχετικά με τις αρχές που πρέπει να διέπουν τον υπολογισμό των εισφορών, ούτε το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014, σχετικά με το επίπεδο-στόχο και το ετήσιο ανώτατο όριο, επιβάλλουν την προσαρμογή της εισφοράς βάσει κινδύνου διά παραπομπής στον κίνδυνο όλων των άλλων ιδρυμάτων που καταβάλλουν εισφορές. Αντιθέτως, οι διατάξεις αυτές καταλείπουν στην Επιτροπή διακριτική ευχέρεια ώστε να επιλέξει, κατά την έκδοση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, μια μέθοδο προσαρμογής που λαμβάνει υπόψη μόνον τα στοιχεία του ενδιαφερόμενου ιδρύματος, όπως συμβαίνει στο πλαίσιο της μικροπροληπτικής εποπτείας και για τον υπολογισμό των εισφορών για τη χρηματοδότηση συστημάτων εγγυήσεων των καταθέσεων.

83. Κατά την LBBW, ούτε οι αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας επιβάλλουν την εφαρμογή συγκριτικής προσέγγισης, δεδομένου ότι οι αρχές αυτές τηρούνται εξίσου με την εφαρμογή μεθόδου υπολογισμού βασισμένης αποκλειστικά και μόνο στα στοιχεία του ενδιαφερόμενου ιδρύματος. Επιπλέον, η μέθοδος αυτή σέβεται το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του ιδρύματος.

84. Η LBBW θεωρεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαστικό έλεγχό του καθόσον, αφενός, η χρήση των όρων «ιδίως» και «εν μέρει» υποδηλώνει ότι η εξέταση του Γενικού Δικαστηρίου περιορίστηκε στο ζήτημα της νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 και, αφετέρου, η αξιολόγηση των συνεπειών του μη σύννομου χαρακτήρα αποτελεί αρμοδιότητα της Επιτροπής.

85. Επικουρικώς, η LBBW θεωρεί ότι η επίμαχη απόφαση ενέχει σοβαρή έλλειψη αιτιολογίας η οποία οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε πράξη κακοδιαχείρισης του ΕΣΕ, ανεξαρτήτως του μη σύννομου χαρακτήρα του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, δεδομένου ότι το ΕΣΕ δεν δικαιολόγησε την εκ μέρους του χρήση της διακριτικής ευχέρειας που διέθετε.

2. Εκτίμηση

86. Εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, τα ζητήματα που σχετίζονται με την τήρηση από τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 κανόνων υπέρτερης ισχύος, που δεν αμφισβητήθηκαν στο πλαίσιο της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, δεν αφορούν το παραδεκτό της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, αλλά το βάσιμο αυτής. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο εξέτασε το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο της εξέτασης του βασίμου της εν λόγω ενστάσεως, δεν υπέπεσε σε πλάνη και η σχετική αιτίαση είναι απορριπτέα.

87. Επιπλέον, εν πάση περιπτώσει, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η επιλογή, εκ μέρους της Επιτροπής, της μεθόδου προσαρμογής στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 δεν επιβάλλεται από τις διατάξεις της οδηγίας 2014/59 και του κανονισμού 806/2014. Συγκεκριμένα, τα μόνα κριτήρια τα οποία προκύπτουν από τα κείμενα αυτά και τα οποία καθορίζουν τη διακριτική ευχέρεια της Επιτροπής όσον αφορά την προσαρμογή βάσει κινδύνου είναι τα εξής: – ετήσιο επίπεδο-στόχος τουλάχιστον 1 % των καλυπτόμενων καταθέσεων ( 27 )· – συνολικό ποσό ετήσιων εισφορών το οποίο δεν υπερβαίνει το 12,5 % αυτού του ετήσιου επιπέδου-στόχου ( 28 ), και – «μια προσαρμοσμένη βάσει κινδύνου εισφορά, που βασίζεται στα κριτήρια [ ( 29 )] που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της οδηγίας [2014/59], λαμβανομένης υπόψη της αρχής της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις ανάμεσα στις δομές του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών» ( 30 ).

88. Τα κριτήρια αυτά δεν αντίκεινται αυτά καθεαυτά στη χρησιμοποίηση άλλης μεθόδου προσαρμογής όπως, για παράδειγμα, αυτής που βασίζεται σε στοιχεία κινδύνου που αφορούν μόνον το ενδιαφερόμενο ίδρυμα, υπό την προϋπόθεση ότι διενεργείται, εν συνεχεία, αναλογική προσαρμογή των επιμέρους εισφορών για την επίτευξη του απαιτούμενου ποσοστού του ετήσιου επιπέδου‑στόχου. Επιπλέον, το πλήθος των δεικτών κινδύνου δεν ασκεί συναφώς επιρροή, δεδομένου ότι σταθμίζονται μεταξύ τους.

89. Η αιτίαση που αντλείται από έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις σκέψεις 129 και 147, σχετικά με την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, είναι επίσης απορριπτέα, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε σε μεγάλο βαθμό τους λόγους για τους οποίους η μέθοδος υπολογισμού που εφάρμοσε το ΕΣΕ δυνάμει του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 κατέστη αδιαφανής λόγω της χρήσης μη προσιτών στοιχείων τρίτων ιδρυμάτων, χωρίς η μέθοδος αυτή να επιβάλλεται ούτε από τις διατάξεις της οδηγίας 2014/59 ούτε από εκείνες του κανονισμού 806/2014. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε στη σκέψη 140 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι, δεδομένου ότι περιοριζόταν μόνο στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας ουδόλως επηρέαζε τη διαπίστωση περί ελλείψεως νομιμότητας της μεθόδου υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών «τουλάχιστον όσον αφορά το σκέλος της μεθόδου αυτής σχετικά με την προσαρμογή ανάλογα με το προφίλ κινδύνου, που καθορίζεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό». Επομένως, η εξέταση του Γενικού Δικαστηρίου περιορίστηκε στο ζήτημα της νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.

90. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Γ. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014, όσον αφορά το επίπεδο-στόχο και το βασικό ετήσιο ποσό

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

91. Η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε ότι το (ετήσιο) ανώτατο ποσοστό του 12,5 % του επιπέδου-στόχου που πρέπει να επιτευχθεί το 2023 ενδέχετο να μην επιτευχθεί με τη σώρευση των εκ των προτέρων εισφορών για ένα δεδομένο έτος.

92. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι τόσο το συνολικό επίπεδο-στόχος (τουλάχιστον 1 % των εγγυημένων καταθέσεων ( 31 )) όσο και τα ετήσια επίπεδα‑στόχοι (κατ’ ανώτατο όριο 12,5 % του συνολικού επιπέδου-στόχου δεδομένου ότι το επίπεδο-στόχος πρέπει να επιτευχθεί σε οκτώ έτη ( 32 )) πρέπει να νοούνται ως σημείο αναφοράς το οποίο πρέπει αναπόφευκτα να υπολογιστεί εκ των προτέρων και ότι το ΕΣΕ, ως απλός οργανισμός της Ένωσης, δεν είναι αρμόδιο να τα τροποποιήσει. Ως εκ τούτου, αυτό το ετησίως καθοριζόμενο ποσό πρέπει να κατανεμηθεί κατ’ αναλογίαν μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων ιδρυμάτων, και τούτου δικαιολογεί, κατά την Επιτροπή, τη μέθοδο υπολογισμού η οποία καθορίστηκε βάσει των αρχών στις οποίες στηρίζεται.

93. Η LBBW θεωρεί ότι το γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014 επιτρέπει σώρευση των ετήσιων εκ των προτέρων εισφορών κατώτερη του 12,5 % του συνολικού επιπέδου-στόχου. Θεωρεί ότι καταλείπεται ρητώς διακριτική ευχέρεια στο ΕΣΕ κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, το οποίο προβλέπει ότι «οι εισφορές στο [ΕΤΕ] […] κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς χρονικά μέχρις ότου επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος, αλλά λαμβανομένης δεόντως υπόψη της φάσης του οικονομικού κύκλου, καθώς και του αντικτύπου προκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων».

94. Η LBBW επισημαίνει επιπλέον ότι το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 4, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2017/747 προβλέπει, αφενός, τα κριτήρια αξιολόγησης της φάσης του οικονομικού κύκλου και του ενδεχόμενου αντικτύπου φιλοκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των ιδρυμάτων και, αφετέρου, τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το ΕΣΕ μπορεί να καθορίσει επίπεδο ετήσιων εισφορών κατώτερο του μέσου όρου των ετήσιων εισφορών. Κατά την LBBW, από τα δύο αυτά στοιχεία προκύπτει ότι το ΕΣΕ διαθέτει διακριτική ευχέρεια και ότι το ποσοστό του 12,5 % του επιπέδου-στόχου μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να μειωθεί.

2. Εκτίμηση

95. Από το σαφές γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014 προκύπτει ότι το συνολικό ετήσιο ποσό των εκ των προτέρων εισφορών δεν πρέπει να υπερβαίνει το 12,5 % του επιπέδου-στόχου. Εάν ληφθεί υπόψη μόνον το στοιχείο αυτό, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το άρθρο αυτό δεν απαγορεύει σώρευση των εκ των προτέρων εισφορών σε συνολικό ποσό που θα ανέρχεται ενδεχομένως, για το επίμαχο έτος, σε ποσοστό κατώτερο από το 12,5 % του επιπέδου-στόχου, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

96. Το επιχείρημα ότι από το άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού –το οποίο προβλέπει συνολικό επίπεδο-στόχο που ανέρχεται «τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη»– προκύπτει ότι το ετήσιο ποσοστό του 12,5 % αυτού του επιπέδου-στόχου είναι συγχρόνως «κατώτατο» και «ανώτατο» όριο είναι απορριπτέο.

97. Συγκεκριμένα, το επιχείρημα αυτό θα είχε νόημα μόνον εάν το συνολικό επίπεδο-στόχος καθοριζόταν εφ’ άπαξ στην αρχή της οκταετούς περιόδου και διαιρούνταν σε οκτώ ίσα μέρη 12,5 %.

98. Εντούτοις, δεν ισχύει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι από το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 προκύπτει ότι «[η] αρχή εξυγίανσης ορίζει την ετήσια συνεισφορά που αναφέρεται στην παράγραφο 1 με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο της χρηματοδοτικής ρύθμισης εξυγίανσης […] και με βάση το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων του προηγούμενου έτους, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφός της». Επομένως, το ετήσιο επίπεδο‑στόχος εξαρτάται από το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων του προηγούμενου έτους το οποίο μπορεί να μεταβάλλεται ( 33 ).

99. Επιπλέον, όπως κατέδειξε η LBBW, μολονότι, όντως, το ΕΣΕ δεν είναι αρμόδιο να καθορίζει επίπεδο-στόχο κατώτερο του 1 % ή συνολικό ποσό ετήσιων εισφορών ανώτερο του 12,5 %, διαθέτει εντούτοις τις αναγκαίες εξουσίες ώστε να λάβει υπόψη, αφενός, τη φάση του οικονομικού κύκλου και τον αντίκτυπο προκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων προκειμένου να κατανείμει τις ετήσιες εισφορές όσο το δυνατόν ισομερώς ( 34 ) και, αφετέρου, συντηρητικές προβλέψεις οι οποίες διασφαλίζουν ότι το επίπεδο-στόχος μπορεί να επιτευχθεί στο τέλος της αρχικής περιόδου, προκειμένου να καθορίσει επίπεδο ετήσιων εισφορών κατώτερο του μέσου όρου αυτών ( 35 ).

100. Επομένως, το ΕΣΕ ουδόλως εμποδίζεται να καθορίσει το συνολικό ποσό των ετήσιων εισφορών σε ποσοστό κατώτερο του 12,5 % του επιπέδου-στόχου. Ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Δ. Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία των άρθρων 4 έως 7 και 9, καθώς και του παραρτήματος I του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 στο μέτρο που η προσαρμογή των εισφορών βάσει κινδύνου χαρακτηρίστηκε «αλληλένδετη»

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

101. Η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι, στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, χαρακτήρισε τον υπολογισμό «εγγενώς αδιαφανή»«στο μέτρο που στηρίζεται κατά τρόπο αλληλένδετο [σε εμπιστευτικά] στοιχεία». Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σύγχυση μεταξύ του υπολογισμού των βασικών εισφορών, οι οποίες είναι«αλληλένδετες» μεταξύ τους, καθότι καθορίζονται κατ’ αναλογίαν, και της προσαρμογής τους βάσει κινδύνου, η οποία ανταποκρίνεται σε διαφορετική μέθοδο σύγκρισης των ιδρυμάτων. Η σύγκριση αυτή απορρέει, κατ’ αυτήν, από τις νομοθετικές διατάξεις σχετικά με την προσαρμογή βάσει κινδύνου (μεταξύ άλλων, από το παράρτημα I, βήμα 2, σημείο 3, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63).

102. Η Επιτροπή προσάπτει επίσης στο Γενικό Δικαστήριο έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως καθότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε μη σύννομα ορισμένα άρθρα του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 χωρίς να διευκρινίσει σε τι συνίστατο ο μη σύννομος χαρακτήρας εκάστου εξ αυτών.

103. Η LBBW εκθέτει, αφενός, ότι η διάκριση που προτείνει η Επιτροπή μεταξύ σύγκρισης και αλληλεξάρτησης προκειμένου να επικρίνει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση είναι τεχνητή, δεδομένου ότι η προσαρμογή βάσει κινδύνου συνεπάγεται σύγκριση ή αλληλεξάρτηση των στοιχείων. Αφετέρου, η LBBW θεωρεί ότι το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014 δεν επιβάλλουν τη χρήση ενός αδιαφανούς μηχανισμού. Υπό σταθερό νομικό καθεστώς, η Επιτροπή μπορούσε να προβεί σε αξιολόγηση του κινδύνου ενός ιδρύματος βάσει μόνον των στοιχείων του ιδρύματος αυτού, όπως συμβαίνει σε σχέση με την είσπραξη των εισφορών στον τομέα της εγγύησης των καταθέσεων.

104. Τέλος, η LBBW θεωρεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη ως προς το ζήτημα αυτό.

2. Εκτίμηση

105. Ο χαρακτηρισμός της μεθόδου που επέλεξε η Επιτροπή για την εκτίμηση του προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων είτε ως «αλληλένδετης» με τα στοιχεία των άλλων ιδρυμάτων είτε ως «συγκριτικής» των στοιχείων των ιδρυμάτων υποδηλώνει διαφορετική προσέγγιση του τρόπου εκτίμησης του προφίλ κινδύνου.

106. Συγκεκριμένα, η έννοια της «σύγκρισης» θα μπορούσε να αφορά κατάσταση στην οποία τα προφίλ κινδύνου υπολογίζονται βάσει μόνον των στοιχείων του ενδιαφερόμενου ιδρύματος, και εν συνεχεία συγκρίνονται μεταξύ τους, ενώ η έννοια της «αλληλεξάρτησης» παραπέμπει σε κατάσταση στην οποία τα προφίλ κινδύνου υπολογίζονται βάσει στοιχείων του ενδιαφερόμενου ιδρύματος και τρίτων ιδρυμάτων, και εν συνεχεία συγκρίνονται μεταξύ τους.

107. Από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι η μέθοδος υπολογισμού περιλαμβάνει εμπιστευτικά στοιχεία τρίτων ιδρυμάτων, κάτι το οποίο δεν αμφισβητείται, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η μέθοδος υπολογισμού ήταν αλληλένδετη.

108. Επιπλέον, ο χαρακτηρισμός της μεθόδου υπολογισμού δεν ασκεί επιρροή στη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τον αδιαφανή χαρακτήρα της μεθόδου αυτής η οποία στηρίζεται σε εμπιστευτικά στοιχεία τρίτων.

109. Επιπροσθέτως, η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι η επιλογή που πραγματοποιείται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 επιβάλλεται από την οδηγία 2014/59 ή τον κανονισμό 806/2014, δεδομένου ότι περιορίστηκε να επικαλεστεί το παράρτημα I του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού, τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε μη σύννομο.

110. Τέλος, η αιτίαση που αφορά την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως μπορεί να κριθεί απαράδεκτη, καθόσον η Επιτροπή δεν αιτιολογεί την επίκρισή της.

111. Ως εκ τούτου, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P είναι απορριπτέος, εν μέρει ως απαράδεκτος και εν μέρει ως αβάσιμος.

Ε. Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑584/20 P και του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑621/20 P, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο επέκτεινε εσφαλμένως την υποχρέωση αιτιολόγησης που απορρέει από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και παρέβη το άρθρο 47 του Χάρτη

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

112. Η Επιτροπή και το ΕΣΕ επικρίνουν την ανεπαρκή αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως με την οποία το Γενικό Δικαστήριο έκανε, κατ’ αυτούς, συνολικά δεκτή την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που αφορούσε ορισμένες διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, χωρίς να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο κάθε διάταξη συνέβαλε στον μη σύννομο χαρακτήρα που προκύπτει από την αδιαφάνεια της μεθόδου υπολογισμού. Επιπλέον, η αιτιολογία είναι, κατά τους αναιρεσείοντες, αντιφατική, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των στοιχείων και το ενδεχόμενο αμφισβήτησης ορισμένων πτυχών της μεθόδου υπολογισμού εκτιμώντας συγχρόνως ότι η μέθοδος αυτή είναι αδιαφανής.

113. Οι αναιρεσείοντες θεωρούν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 296 ΣΛΕΕ όσον αφορά την αιτιολόγηση.

114. Συγκεκριμένα, θεωρούν, πρώτον, ότι η αιτιολογία είναι επαρκής εάν η απόφαση αναδεικνύει τη συλλογιστική και τη μέθοδο που εφαρμόστηκαν για την έκδοσή της, τα δε κριτήρια που λήφθηκαν υπόψη και οι λόγοι της εφαρμογής τους έχουν καθοριστική σημασία ( 36 ). Διευκρινίζουν ότι αυτό δεν συνεπάγεται τη δυνατότητα του αποδέκτη της απόφασης να ελέγξει την ακρίβεια των πραγματοποιηθέντων υπολογισμών. Οι αναιρεσείοντες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 πληροί τις απαιτήσεις αυτές καθόσον καθιστά δυνατή την έκδοση αρκούντως αιτιολογημένων αποφάσεων.

115. Το ΕΣΕ προσθέτει ότι η υποχρέωση αιτιολόγησης που θεσπίζεται από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, η οποία αντιστοιχεί στο δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη και προστατεύει το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 47 του Χάρτη, υπόκειται σε περιορισμούς, όπως κάθε θεμελιώδης ελευθερία που απορρέει από τη Συνθήκη ΛΕΕ. Κατά το ΕΣΕ, η υποχρέωση σεβασμού του επαγγελματικού απορρήτου, και ιδίως του επιχειρηματικού απορρήτου, η οποία απορρέει από το άρθρο 339 ΣΛΕΕ, περιλαμβάνεται στους περιορισμούς αυτούς. Το ΕΣΕ θεωρεί ότι η επιλεγείσα μέθοδος υπολογισμού όχι μόνον καταλήγει σε αποφάσεις επαρκώς αιτιολογημένες, αλλά και διασφαλίζει επαρκή προστασία του απορρήτου αυτού. Επισημαίνει ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι δεν είναι υποχρεωτικό οι λόγοι άρνησης παροχής πρόσβασης στα πρακτικά των διασκέψεων του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ να «παραθέ[τουν] αιτιολογία η οποία καθιστά δυνατό να κατανοηθεί και να διακριβωθεί» με ποιον τρόπο η πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές θα έθιγε το δημόσιο συμφέρον ( 37 ).

116. Δεύτερον, κατά τους αναιρεσείοντες, η αιτιολογία της επίμαχης απόφασης είναι επαρκής κατά μείζονα λόγο διότι τα εμπιστευτικά στοιχεία δεν είναι, στην πραγματικότητα, καθοριστικής σημασίας για τον υπολογισμό της επιμέρους εισφοράς λόγω της μαζικής επεξεργασίας τους. Επομένως, ενδεχόμενο σφάλμα στα στοιχεία αυτά δεν έχει κανέναν αντίκτυπο στις επιμέρους εισφορές και, ως εκ τούτου, δεν θίγει τον θεμιτό ανταγωνισμό μεταξύ των ιδρυμάτων.

117. Το ΕΣΕ επισημαίνει ότι, εάν απαιτηθεί η γνωστοποίηση των εν λόγω στοιχείων, προκειμένου να συμβιβαστούν οι απαιτήσεις αιτιολόγησης και ο σεβασμός του επιχειρηματικού απορρήτου, η γνωστοποίηση αυτή θα μπορούσε να γίνει προς το Γενικό Δικαστήριο και το Δικαστήριο, όπως γίνεται στον τομέα των περιοριστικών μέτρων ( 38 ).

118. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η γνωστοποίηση αυτή προς το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο για πληροφορίες καθοριστικές για την επιμέρους απόφαση, κάτι το οποίο δεν ισχύει για τα συγκεκριμένα εμπιστευτικά στοιχεία που υποβάλλονται σε μαζική επεξεργασία.

119. Τρίτον, η λύση αυτή η οποία διασφαλίζει την ισορροπία μεταξύ της απαίτησης αιτιολόγησης και του σεβασμού του επιχειρηματικού απορρήτου εφαρμόζεται, κατά τους αναιρεσείοντες, σε πλείονες τομείς του δικαίου της Ένωσης όταν παρέχεται διακριτική ευχέρεια σε διαδικασία λήψης αποφάσεων η οποία περιλαμβάνει εμπιστευτικά στοιχεία (δημόσιες συμβάσεις, δίκαιο ανταγωνισμού, δημόσια διοίκηση, μέτρα αντιντάμπινγκ) και θα μπορούσε να εφαρμοστεί στον τομέα των εκ των προτέρων εισφορών στο μέτρο που καθιστά δυνατό επαρκή δικαστικό έλεγχο, χωρίς το Γενικό Δικαστήριο να πρέπει να υπολογίσει εκ νέου τις εισφορές αυτές.

120. Τέταρτον, το ΕΣΕ θεωρεί ότι η μέθοδος υπολογισμού που καθορίζεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 δεν είναι αδιαφανής.

121. Το ΕΣΕ διευκρινίζει ότι το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, το οποίο προβλέπει διαδικαστική απαίτηση σχετική με την αιτιολόγηση απόφασης και όχι με την ουσία του διατακτικού αυτής, δεν φαίνεται να αποτελεί την ορθή νομική βάση για την εκτίμηση του κύρους του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού.

122. Το ΕΣΕ προσθέτει ότι, δυνάμει της εξουσίας εκτίμησης που διαθέτει, ο νομοθέτης της Ένωσης επέλεξε μέθοδο τύπου «σταθερός στόχος + σχετική κατανομή» η οποία παρέχει τη δυνατότητα, αφενός, καθορισμού με όσο το δυνατόν πιο ακριβή τρόπο και εκ των προτέρων του συνολικού ποσού της εισφοράς και, αφετέρου, δίκαιης κατανομής του ποσού αυτού μεταξύ των συνεισφερόντων ιδρυμάτων λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθός τους και τον παράγοντα κινδύνου που ενέχουν. Το ΕΣΕ υποστηρίζει ότι η «απολύτως ατομική» μέθοδος υπολογισμού, η οποία χρησιμοποιείται στον φορολογικό τομέα, δεν πληροί την προϋπόθεση του σταθερού και προβλέψιμου στόχου.

123. Το ΕΣΕ εκθέτει ότι η επιλεγείσα μέθοδος περιλαμβάνει επτά στάδια, εκ των οποίων μόνον τρία χρησιμοποιούν εμπιστευτικά δεδομένα τρίτων πανομοιότυπα για κάθε υπολογισμό εισφοράς. Τα τρία αυτά στάδια είναι τα εξής: – ο καθορισμός του ετήσιου επιπέδου-στόχου (στάδιο 2)· – η δημιουργία ομάδων κινδύνων που συγκεντρώνουν τα ιδρύματα με παρεμφερή προφίλ κινδύνου (διακριτός χαρακτήρας) (στάδιο 4), και – ο υπολογισμός του κοινού παρονομαστή, ο οποίος προκύπτει από το άθροισμα όλων των προσαρμοσμένων ετήσιων εισφορών και χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του μέρους του ετήσιου επιπέδου-στόχου που πρέπει να καταβάλει κάθε ίδρυμα (στάδιο 6).

124. Το ΕΣΕ προσθέτει ότι το εναρμονισμένο παράρτημα που παρέχεται σε κάθε συνεισφέρον ίδρυμα περιέχει διαφανείς εξηγήσεις όσον αφορά την ένταξη του ιδρύματος σε ομάδα κινδύνου, και τούτο παρέχει σε κάθε συνεισφέρον ίδρυμα τη δυνατότητα να τοποθετηθεί σε σχέση με τα άλλα συνεισφέροντα ιδρύματα, έστω και αν τα στοιχεία τρίτων που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία και τη στάθμιση των ομάδων αυτών παραμένουν εμπιστευτικά. Συμπληρωματικά συγκεντρωτικά στοιχεία δημοσιεύονται στον διαδικτυακό τόπο του ΕΣΕ, το οποίο αύξησε περαιτέρω το πλήθος των παρεχόμενων πληροφοριών στις επακόλουθες του 2017 χρήσεις.

125. Η LBBW θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε επαρκώς την απόφασή του, χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις, όσον αφορά τον μη σύννομο χαρακτήρα ορισμένων διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, καθότι εξέθεσε τον λόγο για τον οποίο η βασική διάρθρωση της προσαρμογής βάσει κινδύνου ενέχει ελάττωμα, το οποίο εκτείνεται, κατά συνέπεια, σε όλες τις διατάξεις που εφαρμόζονται για τον υπολογισμό του μέρους αυτού της εισφοράς, ακόμη και αν ορισμένες πτυχές της μεθόδου μπορούν να αμφισβητηθούν μεμονωμένα.

126. Η LBBW θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ορθώς την έκταση της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπέχει το ΕΣΕ ώστε να διασφαλίζεται το δικαίωμά της σε αποτελεσματική δικαστική προστασία και αντικρούει το σύνολο των επιχειρημάτων των αναιρεσειόντων.

127. Κατά πρώτον, η LBBW υποστηρίζει ότι η τήρηση του επαγγελματικού απορρήτου δεν μπορεί να ερμηνευθεί τόσο διασταλτικά ώστε να καθιστά άνευ ουσιαστικού περιεχομένου την υποχρέωση αιτιολόγησης ( 39 ), όπως συμβαίνει εν προκειμένω, λόγω του μεγάλου αριθμού ενδιαφερόμενων ιδρυμάτων, στοιχείων και ατομικών περιστάσεων, που χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό.

128. Η LBBW διευκρινίζει ότι δεν υφίσταται υποχρέωση συμβιβασμού των απαιτήσεων αιτιολόγησης και εμπιστευτικότητας ( 40 ) και ότι, επιπλέον, η Επιτροπή, με την επιλογή άλλης μεθόδου υπολογισμού, μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση μεταξύ των δύο αυτών αρχών που κατοχυρώνονται στο πρωτογενές δίκαιο και να περιορίσει τον κίνδυνο σφαλμάτων που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν στην κατάσταση αυτή.

129. Κατά δεύτερον, η LBBW προβάλλει ένσταση απαραδέκτου του λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής σχετικά με την αλυσιτέλεια των στοιχείων που αφορούν 3500 ιδρύματα, καθόσον προβάλλεται για πρώτη φορά κατά την αναιρετική δίκη. Προσθέτει ότι ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον η αξιολόγηση του προφίλ κινδύνου της εξαρτάται από τα εμπιστευτικά στοιχεία του συνόλου των ιδρυμάτων αυτών.

130. Κατά τρίτον, η LBBW υποστηρίζει ότι η νομολογία που εφαρμόζεται στα πρόστιμα στον τομέα του ανταγωνισμού είναι αλυσιτελής, δεδομένου ότι αυτά πρέπει να έχουν αποτρεπτικό αποτέλεσμα, κάτι το οποίο συνεπάγεται την ύπαρξη διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής προκειμένου να καθοδηγεί τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων. Προσθέτει ότι η μνημονευθείσα νομολογία στους τομείς των δημόσιων συμβάσεων, του ανταγωνισμού, των διαγωνισμών της δημόσιας διοίκησης και των μέτρων αντιντάμπινγκ, καθόσον αφορά καταστάσεις ανταγωνισμού μεταξύ νομικών ή φυσικών προσώπων, δεν έχει επίσης εφαρμογή στην περίπτωσή της, στην οποία οφείλει να καταβάλει ιδιαίτερα υψηλή οικονομική εισφορά. Κατά την LBBW, όσο μεγαλύτερη είναι η διακριτική ευχέρεια τόσο αναλυτικότερη πρέπει να είναι η αιτιολογία, κάτι το οποίο ισχύει για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών. Τέλος, η νομολογία σχετικά με την πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα της ΕΚΤ, την οποία επικαλέστηκε το ΕΣΕ, δικαιολογείται από τα ειδικά κείμενα που διέπουν το θεσμικό αυτό όργανο.

131. Κατά τέταρτον, η εκ μέρους των αναιρεσειόντων αμφισβήτηση των πραγματικών διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την ανεπαρκή αιτιολογία της απόφασης είναι απαράδεκτη.

132. Επιπλέον, η ανεπάρκεια αυτή δεν θα μπορούσε να θεραπευθεί κατά τη διάρκεια της δίκης, όπως προτείνει το ΕΣΕ, χωρίς να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν η απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής ( 41 ), σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα. Συγκεκριμένα, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η νομολογία αυτή, η οποία διατυπώθηκε στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στον τομέα της τραπεζικής ένωσης. Επιπλέον, ακόμη και αν κατείχε το σύνολο των εμπιστευτικών στοιχείων, το Γενικό Δικαστήριο δεν θα ήταν σε θέση να ελέγξει τον υπολογισμό, καθώς δεν διέθετε το κατάλληλο λογισμικό.

133. Η LBBW διευκρινίζει ότι, ακόμη και αν υπήρξαν εξελίξεις, όπως υποστηρίζει το ΕΣΕ, στην αιτιολογία των αποφάσεων που καθορίζουν τις εκ των προτέρων εισφορές από το 2017, οι εξελίξεις αυτές, αφενός, ενισχύουν την απόδειξη της έλλειψης αιτιολογίας της επίμαχης απόφασης και, αφετέρου, εξακολουθούν να μην παρέχουν στα συνεισφέροντα ιδρύματα τη δυνατότητα να ελέγξουν την ακρίβεια των υπολογισμών που τα αφορούν.

134. Κατά πέμπτον, η LBBW υποστηρίζει ότι το ΕΣΕ, όταν υποδεικνύει ότι η μέθοδος υπολογισμού τύπου «σταθερός στόχος + σχετική κατανομή» είναι η μόνη που λαμβάνει υπόψη τις απαιτήσεις της οδηγίας 2014/59 και του κανονισμού 806/2014, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, καθόσον δεν διευκρινίζει τις επικρινόμενες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

135. Η LBBW προσθέτει ότι οι απαιτήσεις περί τελικού επιπέδου-στόχου και ανώτατου ετήσιου ποσού δεν επιβάλλουν τη χρήση της μεθόδου που επέλεξε η Επιτροπή, δεδομένου ότι, όσον αφορά τις τραπεζικές εισφορές για τη χρηματοδότηση του συστήματος εγγύησης καταθέσεων, η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΑΤΕ) εξέδωσε κατευθυντήριες γραμμές στις οποίες εκθέτει πλείονες δυνατές μεθόδους υπολογισμού. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες αυτές γραμμές, η Γερμανία επέλεξε να εφαρμόσει προσαρμογή βάσει κινδύνου η οποία λαμβάνει υπόψη μόνον το προφίλ κινδύνου κάθε συνεισφέροντος ιδρύματος. Εξάλλου, αυτός ο τρόπος υπολογισμού δεν επιβάλλεται ούτε από την οδηγία 2014/59 ούτε από τον κανονισμό 806/2014, ούτε κατά μείζονα λόγο από τις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας.

2. Εκτίμηση

136. Φρονώ ότι οι επικρίσεις που αφορούν την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως μπορούν να απορριφθούν χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση. Συγκεκριμένα, αφενός, η αιτιολογία υπήρξε επαρκής όσον αφορά την επίμαχη απόφαση, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες μπόρεσαν να αμφισβητήσουν τη συλλογιστική που εφάρμοσε το Γενικό Δικαστήριο. Αφετέρου, η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν είναι αντιφατική, καθότι το γεγονός ότι ορισμένα στάδια του υπολογισμού μπορούν να αμφισβητηθούν δεν εμποδίζει τη σφαιρική θεώρηση της μεθόδου και τη διατύπωση επικρίσεων στο σύνολο αυτής.

137. Όσον αφορά το περιεχόμενο της υποχρέωσης αιτιολόγησης της επίμαχης απόφασης την οποία υπείχε το ΕΣΕ, το ΕΣΕ και η Επιτροπή διαφωνούν με το Γενικό Δικαστήριο και την LBBW ότι ο αποδέκτης απόφασης σχετικής με εκ των προτέρων εισφορά πρέπει να είναι σε θέση να ελέγξει τον υπολογισμό που καταλήγει στο ποσό της εισφοράς του.

138. Υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου συνάγεται ότι από την επιβαλλόμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, κατά τρόπον ώστε να καθίσταται δυνατόν ο μεν θιγόμενος να γνωρίζει τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη των μέτρων, το δε αρμόδιο δικαστήριο να ασκεί τον έλεγχό του, πλην όμως η αιτιολογία αυτή πρέπει να προσαρμόζεται στη φύση της επίμαχης πράξης και στο πλαίσιο εντός του οποίου αυτή εκδόθηκε. Συναφώς, δεν απαιτείται να προσδιορίζει η αιτιολογία όλα τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που ασκούν επιρροή, καθόσον το ζήτημα της επάρκειας της αιτιολογίας πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της πράξης αυτής, αλλά και το πλαίσιό της και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα και ιδίως το συμφέρον που έχουν ενδεχομένως προς παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες της πράξης. Ως εκ τούτου, μια βλαπτική πράξη είναι επαρκώς αιτιολογημένη εφόσον εκδόθηκε εντός πλαισίου που είναι γνωστό στον ενδιαφερόμενο και το οποίο του παρέχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί το περιεχόμενο του ληφθέντος έναντι αυτού μέτρου ( 42 ).

139. Το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η υποχρέωση αυτή, όσον αφορά τις ατομικές αποφάσεις, έχει ως σκοπό όχι μόνο να καθιστά δυνατό τον δικαστικό έλεγχο νομιμότητας, αλλά και να παρέχει στον ενδιαφερόμενο ικανές ενδείξεις ως προς το αν η απόφαση έχει επαρκές έρεισμα ή αν ενδεχομένως περιέχει ελάττωμα λόγω του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της ( 43 ).

140. Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 97, 103 και 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι η αιτιολογία της επίμαχης απόφασης δεν παρέχει στην LBBW τη δυνατότητα να ελέγξει την ακρίβεια της εισφοράς της. Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθεισών απαιτήσεων αιτιολόγησης, η απόφαση του ΕΣΕ είναι αρκούντως αιτιολογημένη καθόσον σε τρία στάδια του υπολογισμού χρησιμοποιούνται εμπιστευτικά στοιχεία τρίτων τα οποία δεν γνωστοποιούνται στον αποδέκτη της απόφασης αυτής.

141. Εντούτοις, η Επιτροπή και το ΕΣΕ υποστηρίζουν, αφενός, ότι η υποχρέωση αιτιολόγησης πρέπει να σταθμιστεί με το επιχειρηματικό απόρρητο που κατοχυρώνεται στο άρθρο 339 ΣΛΕΕ και, αφετέρου, ότι η διαφάνεια βελτιώθηκε εν συνεχεία με τη γνωστοποίηση συγκεντρωτικών στοιχείων στα εναρμονισμένα παραρτήματα τα οποία κοινοποιήθηκαν στα συνεισφέροντα ιδρύματα και δημοσιεύθηκαν στον διαδικτυακό τόπο του ΕΣΕ.

142. Όσον αφορά τον συμβιβασμό της υποχρέωσης αιτιολόγησης και του επιχειρηματικού απορρήτου, στη σκέψη 108 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η υποχρέωση τήρησης του επιχειρηματικού απορρήτου δεν μπορεί να ερμηνευθεί τόσο διασταλτικά ώστε να καθιστά άνευ ουσιαστικού περιεχομένου την υποχρέωση αιτιολόγησης ( 44 ). Επομένως, οι αναιρεσείοντες επικρίνουν μόνον το μέρος της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως με το οποίο το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε έλλειψη αιτιολογίας.

143. Κατά τη γνώμη μου, ο υπολογισμός της εκ των προτέρων εισφοράς διαφέρει από την απλή εισφορά υπέρ τρίτων ( 45 ) καθόσον το προφίλ κινδύνου των συνεισφερόντων ιδρυμάτων υπολογίζεται με συγκριτικό τρόπο προκειμένου να καθοδηγείται η συμπεριφορά των ιδρυμάτων, με σκοπό τη μείωση του ηθικού κινδύνου, πέραν του γεγονότος ότι αυτά συνεισφέρουν άμεσα στο ΕΤΕ. Επομένως, η καθοδήγηση της συμπεριφοράς διά της επιλογής της συγκεκριμένης μεθόδου υπολογισμού δεν συνδέεται με τον χαρακτήρα κύρωσης της εισφοράς, αλλά μάλλον με τη βούληση προώθησης ορισμένων συμπεριφορών, εκ μέρους των ιδρυμάτων, οι οποίες ενέχουν μικρότερο κίνδυνο. Επιπλέον, το αποτέλεσμα μιας πράξης φορολόγησης εξαρτάται από την εφαρμογή ενός συντελεστή σε μια φορολογητέα βάση, χωρίς να είναι το αποτέλεσμα αυτό καθορισμένο εκ των προτέρων ενώ, εν προκειμένω, πρέπει να επιτευχθεί ένα ποσοστό ετήσιου επιπέδου-στόχου και, επομένως, η αναλογία καθίσταται ατελέσφορη. Συνεπώς, φρονώ ότι η σύγκριση με τους φορολογικούς κανόνες που επιχείρησε το Γενικό Δικαστήριο είναι αλυσιτελής.

144. Από τους τομείς του δικαίου της Ένωσης που μνημονεύουν οι αναιρεσείοντες και το Γενικό Δικαστήριο προκύπτει ότι τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης έχουν κάνει δεκτούς περιορισμούς στην υποχρέωση αιτιολόγησης βασισμένους στο επιχειρηματικό απόρρητο (δίκαιο ανταγωνισμού ( 46 ), κρατικές ενισχύσεις ( 47 ) και δημόσιες συμβάσεις ( 48 )), στην πολυπλοκότητα της υπόθεσης (μέτρα αντιντάμπινγκ ( 49 )), στον φόρτο εργασίας της αρχής λήψης αποφάσεων (διαγωνισμός της δημόσιας διοίκησης ( 50 )), στην αναγκαιότητα ύπαρξης αντικτύπου στη συμπεριφορά των επιχειρήσεων μέσω του αποτρεπτικού αποτελέσματος των προστίμων στον τομέα του ανταγωνισμού ( 51 ), καθώς και σε επιτακτικούς λόγους αναγόμενους στην ασφάλεια της Ένωσης ή των κρατών μελών της (καταπολέμηση της τρομοκρατίας ( 52 )).

145. Εν προκειμένω, οι περιστάσεις της υπόθεσης είναι πολύ συγκεκριμένες λόγω της συγκεντρωτικής χρήσης εμπιστευτικών στοιχείων πλειόνων τρίτων (τα οποία αφορούσαν από 1600 ( 53 ) έως 3500 ( 54 ) ιδρύματα περίπου, ανάλογα με το στάδιο του υπολογισμού) και της πολυπλοκότητας της επιλεγείσας μεθόδου υπολογισμού προκειμένου να επιτευχθεί εισφορά όλων των ιδρυμάτων που απολαύουν χρηματοοικονομικής σταθερότητας, εισφορά συνιστάμενη σε εκ των προτέρων εισφορές για την αποφυγή των προκυκλικών αποτελεσμάτων των εκ των υστέρων εισφορών σε περίπτωση κρίσης και λαμβάνουσα υπόψη τον βαθμό πιστωτικού κινδύνου, κινδύνου ρευστότητας και κινδύνου αγοράς στον οποίον εκτίθενται τα ιδρύματα αυτά.

146. Κατά τη γνώμη μου, η μέθοδος αυτή καθεαυτήν εξηγείται πλήρως από την ισχύουσα νομοθεσία και από το ίδιο το ΕΣΕ στην επίμαχη απόφαση, το δε πρόβλημα έγκειται, στην πραγματικότητα, στη μαζική χρήση εμπιστευτικών στοιχείων, η οποία καθιστά δυσχερή, ακόμη και αδύνατο, τον έλεγχο από κάθε ενδιαφερόμενο ίδρυμα του υπολογισμού της εισφοράς του.

147. Η στάθμιση μεταξύ της υποχρέωσης αιτιολόγησης των αποφάσεων και της υποχρέωσης προστασίας του επιχειρηματικού απορρήτου σε περίπτωση χρήσης πολύπλοκης μεθόδου λόγω της μαζικής χρήσης εμπιστευτικών στοιχείων γεννά ερωτηματικά όσον αφορά την έκταση της προστασίας αυτής κατά τον καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα αν η εν λόγω προστασία πρέπει να είναι της ίδιας φύσης όταν η γνωστοποίηση των πληροφοριών αφορά τα συγκεκριμένα στοιχεία ενός ανταγωνιστή ή μικρού αριθμού ανταγωνιστών και όταν αφορά το σύνολο των στοιχείων που αφορούν όλους τους ανταγωνιστές ενός τομέα, των οποίων το μεγάλο πλήθος καθιστά αδύνατη κάθε ταυτοποίηση.

148. Εάν γίνει δεκτό ότι η προστασία του επιχειρηματικού απορρήτου πρέπει να είναι διαφορετική, μπορούμε να διακρίνουμε δύο περιπτώσεις χρήσης των δεδομένων αυτών στο πλαίσιο της μεθόδου υπολογισμού που επέλεξε η Επιτροπή για τον καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών στο ΕΤΕ.

149. Συγκεκριμένα, κατά τα στάδια 2 και 6 του υπολογισμού, τα εμπιστευτικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται αντιστοιχούν στο άθροισμα των επίμαχων στοιχείων για όλα τα ενδιαφερόμενα ιδρύματα. Επομένως, κατά το στάδιο 2, υπολογίζεται το επίπεδο-στόχος της ετήσιας εισφοράς βάσει του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη (το ποσό αυτό γνωστοποιείται στο συνεισφέρον ίδρυμα τουλάχιστον από το 2017). Κατά το στάδιο 6 υπολογίζεται ο κοινός παρονομαστής ο οποίος αντιστοιχεί στο άθροισμα των προσαρμοσμένων βάσει του κινδύνου ετήσιων εισφορών και χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του μέρους του επιπέδου-στόχου που πρέπει να καταβάλει κάθε ίδρυμα. Το ποσό αυτό γνωστοποιήθηκε για την περίοδο του 2020.

150. Επομένως, για τα δύο αυτά στάδια, το ΕΣΕ επέλεξε σταδιακά να γνωστοποιεί το άθροισμα εμπιστευτικών στοιχείων. Επιπλέον, μετά το 2017, το ΕΣΕ γνωστοποίησε επίσης το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών, το οποίο είναι αναγκαίο για τον υπολογισμό της βασικής ετήσιας εισφοράς ( 55 ), ενώ το άλλο άθροισμα εμπιστευτικών στοιχείων που χρησιμοποιείται στον υπολογισμό αυτόν, ήτοι το ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων, γνωστοποιούνταν ήδη (βλ. προηγούμενο σημείο των παρουσών προτάσεων).

151. Αντιθέτως, για το στάδιο 4 του υπολογισμού που αντιστοιχεί στη διαδικασία του διακριτού χαρακτήρα, ήτοι τη δημιουργία ομάδων που συγκεντρώνουν τα ιδρύματα με παρεμφερή προφίλ κινδύνου ως προς έναν δείκτη, ομάδων οι οποίες κατατάσσονται από την κατώτερη προς την υψηλότερη, βάσει των στοιχείων των ιδρυμάτων για κάθε δείκτη, η γνωστοποίηση των στοιχείων δεν φαίνεται να έχει σημασία.

152. Συγκεκριμένα, αφενός, το άθροισμα των στοιχείων για έναν δείκτη δεν μπορεί να παράσχει επαρκή ένδειξη για κάθε συνεισφέροντα, δεδομένου ότι, στη μέθοδο αυτή, η κατάταξή του συνδέεται με τις θέσεις των άλλων ιδρυμάτων ως προς τον δείκτη αυτόν. Αφετέρου, η παροχή πληροφοριών σχετικά με τις θέσεις των άλλων ιδρυμάτων θα μπορούσε να ισοδυναμεί με γνωστοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών οι οποίες καταλήγουν σε ταυτοποίηση και να θίγει άμεσα το επιχειρηματικό απόρρητο. Στην πραγματικότητα, εάν εφαρμοζόταν η συλλογιστική της LBBW, η γνωστοποίηση των στοιχείων αυτών δεν θα μπορούσε να καταστήσει εφικτό τον πλήρη έλεγχο της ακρίβειας του υπολογισμού, εκτός εάν καθίστατο δυνατός ο έλεγχος των ονομαστικών στοιχείων και του τρόπου με τον οποίο καταγράφονται στο σύστημα ( 56 ). Μια τέτοια ενέργεια θα έθιγε, όμως, άμεσα το επιχειρηματικό απόρρητο.

153. Όσον αφορά τη γνωστοποίηση των στοιχείων αυτών μόνο στο Γενικό Δικαστήριο και στο Δικαστήριο, φρονώ ότι η δυνατότητα αυτή, την οποία προτείνει το ΕΣΕ, προσκρούει σε δύο εμπόδια: αφενός, οι διαφορές που αφορούν τις εκ των προτέρων εισφορές είναι πολλές, τόσο ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων (657 εκκρεμείς διοικητικές ή ένδικες διαδικασίες κατά την 31η Μαΐου 2020, ήτοι 32 περισσότερες σε σχέση με τον Ιούνιο του 2019 ( 57 )) όσο και ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης (42 εκκρεμείς υποθέσεις, εκ των οποίων 19 υποθέσεις αφορούσαν τις εκ των προτέρων εισφορές για το 2020 και μία αίτηση αναιρέσεως κατά την 1η Σεπτεμβρίου 2020) ( 58 )· αφετέρου, τα μη επεξεργασμένα στοιχεία των ιδρυμάτων δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας ή έστω ελέγχου εκ μέρους των δικαιοδοτικών οργάνων, ελλείψει των αναγκαίων εργαλείων και λόγω του συνεπαγόμενου φόρτου εργασίας, εάν θα έπρεπε να ελεγχθεί η ακρίβεια όλων των στοιχείων.

154. Τούτου λεχθέντος, η εφαρμογή του συγκεκριμένου σταδίου του υπολογισμού κατά την περίοδο του έτους 2017 παρέσχε στην LBBW μόνον τη δυνατότητα να πληροφορηθεί το πλήθος των ομάδων που είχαν δημιουργηθεί ανά δείκτη κινδύνου και την ομάδα στην οποία είχε τοποθετηθεί η ίδια, χωρίς καν να μπορεί να ελέγξει αν είχε τοποθετηθεί στην ομάδα που αντιστοιχούσε στα αριθμητικά στοιχεία της. Έκτοτε, το ΕΣΕ παρέσχε στοιχεία για το εύρος που αντιστοιχεί σε κάθε ομάδα, τούτο παρέχει δε, τουλάχιστον, στο ίδρυμα τη δυνατότητα να ελέγξει εάν τοποθετήθηκε στη σωστή ομάδα.

155. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων και κρίνοντας ότι τα συνεισφέροντα ιδρύματα θα πρέπει να μπορούν να ελέγξουν την ορθότητα του υπολογισμού της εισφοράς τους, εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το περιεχόμενο της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπέχει το ΕΣΕ, η οποία επιφέρει την αναίρεση της απόφασης ως προς το ζήτημα αυτό.

156. Ως εκ τούτου, εκτιμώ ότι η ισορροπία μεταξύ της υποχρέωσης αιτιολόγησης και του επιχειρηματικού απορρήτου μπορεί να τηρηθεί, εφόσον η νομοθεσία παραμένει αμετάβλητη, υπό την προϋπόθεση ότι το ΕΣΕ γνωστοποιεί τα ακόλουθα στοιχεία, στην ίδια την επίμαχη απόφαση, δεδομένου ότι μεταγενέστερο έγγραφο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την έλλειψη αιτιολογίας ( 59 ): – ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών· – ποσό των συνολικών υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών· – συνολικό ποσό των προσαρμοσμένων βάσει κινδύνου ετήσιων εισφορών και – εύρη που αντιστοιχούν σε κάθε ομάδα δεικτών κινδύνου.

157. Εκτιμώ, επίσης, ότι επιλέγοντας αυτή τη μέθοδο υπολογισμού («σταθερό επίπεδο-στόχος + σχετική κατανομή») στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63, η Επιτροπή έκανε χρήση της διακριτικής ευχέρειας που της αναγνωρίζεται στην οδηγία 2014/59 και στον κανονισμό 806/2014. Συναφώς, δεν είναι δυνατόν να αντιταχθεί στην Επιτροπή η ύπαρξη άλλης μεθόδου υπολογισμού.

158. Συγκεκριμένα, η LBBW επικρίνει την αδιαφάνεια που συνεπάγονται η πολυπλοκότητα της μεθόδου υπολογισμού και η αλληλεξάρτησή της με εμπιστευτικά στοιχεία, η οποία σχετίζεται με τον κίνδυνο σφαλμάτων που ενδέχεται να υπάρχουν και δεν είναι δυνατόν να εντοπιστούν λόγω του πλήθους των στοιχείων που υποβάλλονται σε επεξεργασία. Η LBBW εκτιμά ότι, αντιθέτως, μία από τις συνιστώμενες μεθόδους στις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΑΤ σχετικά με τις μεθόδους υπολογισμού των εισφορών στα συστήματα εγγύησης καταθέσεων ( 60 ), οι οποίες εκδόθηκαν κατ’ εφαρμογήν της οδηγίας 2014/49/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Απριλίου 2014, περί των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων ( 61 ), θα παρείχε μεγαλύτερη διαφάνεια, δεδομένου ότι δεν θα εξαρτιόταν από εμπιστευτικά στοιχεία τρίτων, και ως τούτου καλύτερη αιτιολογία.

159. Στο παράρτημα 1, σημείο 3, των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών, σχετικά με τη μέθοδο των «κλάσεων», που αντιστοιχούν στις ομάδες, διευκρινίζονται τα εξής: «Τα όρια των κλάσεων πρέπει να προσδιορίζονται είτε σε σχετική είτε σε απόλυτη βάση, όπου: – κατά τον προσδιορισμό σε σχετική βάση, οι [επιμέρους βαθμολογίες κινδύνου] των συμμετεχόντων ιδρυμάτων εξαρτώνται από τη σχετική τους θέση κινδύνου έναντι των άλλων ιδρυμάτων· σε αυτήν την περίπτωση τα ιδρύματα κατανέμονται ομοιόμορφα μεταξύ των κλάσεων κινδύνου, γεγονός που συνεπάγεται ότι ιδρύματα με παρόμοια προφίλ κινδύνου ενδέχεται να καταλήξουν σε διαφορετικές κλάσεις· – κατά τον προσδιορισμό σε απόλυτη βάση, τα όρια των κλάσεων ορίζονται με τέτοιον τρόπο ώστε να αποτυπώνουν τον βαθμό επικινδυνότητας ενός συγκεκριμένου δείκτη· σε αυτήν την περίπτωση όλα τα ιδρύματα ενδέχεται να καταλήξουν στην ίδια κλάση, εάν έχουν όλα παρόμοιο επίπεδο επικινδυνότητας.»

160. Εντούτοις, ακόμη και με τη χρήση αυτής της μεθόδου που εφαρμόζει όρια κλάσεων προσδιορισμένα σε απόλυτη βάση, η τελική εισφορά θα υπολογίζεται βάσει αθροίσματος εμπιστευτικών στοιχείων τρίτων κατά την αναλογική προσαρμογή (προς τα πάνω, προαιρετικά, ή προς τα κάτω, υποχρεωτικά) των εισφορών για την επίτευξη του ανώτατου 12,5 % του ετήσιου επιπέδου-στόχου ( 62 ), κάτι το οποίο θα εμπόδιζε επίσης τον έλεγχο του υπολογισμού της εισφοράς, όπως απαιτεί το Γενικό Δικαστήριο.

161. Επομένως, η ύπαρξη άλλης μεθόδου υπολογισμού βασισμένης επίσης, τελικώς, σε εμπιστευτικά στοιχεία τρίτων δεν αρκεί για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ελευθερία της Επιτροπής να επιλέξει διαφορετική μέθοδο υπολογισμού, εφόσον η επιλεγείσα μέθοδος πληροί ορισμένες προϋποθέσεις διαφάνειας οι οποίες μνημονεύθηκαν ανωτέρω ( 63 ).

162. Δεδομένου ότι το ΕΣΕ εκπλήρωσε οικειοθελώς τις προϋποθέσεις αυτές, σε αμετάβλητο νομοθετικό πλαίσιο, δεν φαίνεται αναγκαίο να τροποποιηθεί το νομικό πλαίσιο το οποίο καθορίζεται με τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.

163. Ως εκ τούτου, κρίνοντας μη σύννομες ορισμένες διατάξεις του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού, στις οποίες εκτίθεται αναλυτικά η μέθοδος υπολογισμού, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει επίσης να αναιρεθεί ως προς το ζήτημα αυτό.

VII. Επί της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής

164. Εάν το Δικαστήριο εφαρμόσει τη συλλογιστική που προτείνω και αναιρέσει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, τίθεται το ζήτημα να αποφανθεί το ίδιο επί της διαφοράς. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, μπορεί είτε το ίδιο να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση, είτε να την αναπέμψει στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει.

165. Εν προκειμένω, φρονώ ότι η διαφορά είναι ώριμη προς εκδίκαση όσον αφορά τόσο την κύρωση του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης όσο και την αιτιολογία της απόφασης αυτής και την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας.

166. Όσον αφορά την κύρωση του επίμαχου παραρτήματος, η εκτίμηση του Δικαστηρίου πρέπει να επικεντρωθεί μόνο στα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίστηκαν σχετικά με το ζήτημα αυτό. Επιπλέον, η εκδίκαση της διαφοράς ως προς την παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως δεν μπορεί να οδηγήσει σε αμφισβήτηση των διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου που αφορούν πραγματικά περιστατικά, εξαιρουμένης της περίπτωσης παραμόρφωσης, η οποία δεν αποδείχθηκε εν προκειμένω. Η εκδίκαση της διαφοράς μπορεί να αφορά μόνον τα νέα στοιχεία, εφόσον είναι παραδεκτά, τα οποία έγιναν γνωστά στο Γενικό Δικαστήριο και στο Δικαστήριο μετά τον αυτεπαγγέλτως εξετασθέντα λόγο.

167. Συνεπάγεται η παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως από το Γενικό Δικαστήριο ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη, κατά την εκδίκαση της διαφοράς από το Δικαστήριο, αφενός, το επιχείρημα που προβλήθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και επαναλήφθηκε με την αίτηση αναιρέσεως, περί ένταξης της επίμαχης απόφασης και του παραρτήματός της στο ARES και, αφετέρου, τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της αναίρεσης (νέες εκδοχές των τριών αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν κατά την έγγραφη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και νέο αποδεικτικό στοιχείο);

168. Το άρθρο 85 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία ( 64 ), έχει εφαρμογή στην προσκόμιση νέων αποδεικτικών στοιχείων προς στήριξη αίτησης αναιρέσεως στην οποία προβάλλεται παραβίαση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως όπως εν προκειμένω.

169. Ενώπιον του Δικαστηρίου προσκομίστηκαν νέες εκδοχές της επίμαχης απόφασης, του παραρτήματός της και του διαβιβαστικού δελτίου, καθώς και ένα νέο αποδεικτικό στοιχείο το οποίο συνίσταται σε στιγμιότυπο οθόνης προερχόμενο από το ARES, τα οποία μπορούν να εξεταστούν στο πλαίσιο της εκδίκασης της διαφοράς.

170. Από την εξέταση του στιγμιοτύπου οθόνης που προέρχεται από το ARES προκύπτει ότι, στις 11 Απριλίου 2017, καταχωρίστηκαν στο σύστημα ένα αρχείο το οποίο έφερε τον αριθμό της επίμαχης απόφασης, σε μορφότυπο PDF, και ένα αρχείο με τίτλο «παράρτημα I […]», σε μορφότυπο Excel, και, στις 12 Μαΐου 2017, γίνεται μνεία σε υπογραφή της προέδρου του ΕΣΕ, η οποία κατέληξε σε καταχώριση και σε απόδοση αριθμού ARES στις 13 Ιουνίου 2017. Αυτός ο αριθμός ARES και η ημερομηνία της 13ης Ιουνίου 2017 μνημονεύονται στις νέες εκδοχές της επίμαχης απόφασης και του παραρτήματός της που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο.

171. Μολονότι τα στοιχεία αυτά είναι ικανά να αποδείξουν, για πρώτη φορά, την ύπαρξη σχέσης μεταξύ του αρχείου του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης και του αρχείου της απόφασης αυτής, επισημαίνεται εντούτοις ότι, αφενός, υπογραφή της προέδρου του ΕΣΕ μνημονεύεται μόνο στις 12 Μαΐου 2017 και φαίνεται να αντιστοιχεί στο κλείσιμο του φακέλου στο ARES, ενώ το διαβιβαστικό δελτίο υπογράφηκε ιδιοχείρως στις 11 Απριλίου 2017, και, αφετέρου, η καταχώριση με την απόδοση αριθμού ARES πραγματοποιήθηκε μόλις στις 13 Ιουνίου 2017, ήτοι σε ημερομηνίες μεταγενέστερες της κοινοποίησης στις εθνικές αρχές εξυγίανσης και στα συνεισφέροντα ιδρύματα. Επομένως, η απόδειξη της άρρηκτης σχέσης μεταξύ του παραρτήματος αυτού και της εν λόγω απόφασης μετατίθεται σε ημερομηνία μεταγενέστερη κατά δύο μήνες της ημερομηνίας έκδοσης της επίμαχης απόφασης.

172. Κατ’ εμέ, το χρονικό αυτό διάστημα είναι προβληματικό κατά μείζονα λόγο διότι το αρχείο του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης είναι σε μορφότυπο που μπορεί να τροποποιηθεί ευχερώς, χωρίς αυτό να μπορεί να εντοπιστεί, εν αντιθέσει προς ένα κείμενο του οποίου η ανάγνωση καθιστά δυνατό τον εντοπισμό ανωμαλίας. Εξάλλου, το αρχείο αυτό δεν φέρει χρονοσφραγίδα, παρότι προκύπτει από τις απαντήσεις στα μέτρα διεξαγωγής αποδείξεων που διέταξε το Γενικό Δικαστήριο ότι υπήρξαν δύο εκδοχές του εγγράφου οι οποίες διαβιβάστηκαν στην εκτελεστική σύνοδο του ΕΣΕ. Επομένως, τόσο ο μορφότυπος που επιλέχθηκε για το αρχείο όσο και η καθυστερημένη καταχώριση συνεπάγονται προβλήματα όσον αφορά την ασφάλεια δικαίου και την κύρωση του περιεχομένου του παραρτήματος αυτού.

173. Φρονώ ότι, λαμβανομένου υπόψη του τρόπου λήψης της απόφασης (ηλεκτρονική εξ αποστάσεως ψηφοφορία) και της μη κοινοποίησης του παραρτήματος της επίμαχης απόφασης στα συνεισφέροντα ιδρύματα, ο απαιτούμενος βαθμός ασφάλειας δικαίου θα πρέπει να είναι υψηλότερος και ότι οι περιστάσεις στην υπό κρίση υπόθεση δεν επαρκούν προς απόδειξη της κύρωσης του παραρτήματος αυτού.

174. Επομένως, εκτιμώ ότι, για τον λόγο αυτό, η επίμαχη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, καθόσον αφορά την LBBW.

175. Όσον αφορά την αιτιολογία της επίμαχης απόφασης, ελλείψει των προϋποθέσεων διαφάνειας που εκτέθηκαν αναλυτικά στο σημείο 156 των παρουσών προτάσεων όσον αφορά τα αθροίσματα δεδομένων και τα εύρη των ομάδων κινδύνου, εκτιμώ ότι η υποχρέωση αιτιολόγησης δεν τηρήθηκε.

176. Αυτή η παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ και του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη πρέπει να επιφέρει την ακύρωση της επίμαχης απόφασης καθόσον αφορά την LBBW.

177. Όσον αφορά την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας ορισμένων διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, από τις παρατηρήσεις που εκτέθηκαν στα σημεία 137 έως 163 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι είναι απορριπτέα.

178. Στον βαθμό που προτείνω να ακυρωθεί η επίμαχη απόφαση, παρέλκει η εξέταση των λοιπών αιτιάσεων που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

VIII. Επί της διατηρήσεως σε ισχύ των αποτελεσμάτων της επίμαχης απόφασης

179. Στην περίπτωση που το Δικαστήριο ακυρώσει την επίμαχη απόφαση καθόσον αφορά την LBBW, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο μπορεί, εάν το κρίνει αναγκαίο, να προσδιορίσει τα αποτελέσματα της ακυρωθείσας πράξης που θεωρούνται οριστικά.

180. Εν προκειμένω, μολονότι από την αναιρετική διαδικασία προέκυψε ότι η επίμαχη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση ουσιώδους τύπου, εντούτοις δεν προέκυψε κανένα σφάλμα το οποίο επηρεάζει τη συμβατότητα της πράξης αυτής με τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.

181. Ως εκ τούτου, η ακύρωση της επίμαχης απόφασης χωρίς να προβλεφθεί η διατήρηση των αποτελεσμάτων της έως ότου αντικατασταθεί με νέα πράξη δεν θα θίξει μόνον την εφαρμογή της αλλά και την ασφάλεια δικαίου.

182. Υπό τις περιστάσεις αυτές, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι πρέπει να διατηρηθούν σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης έως την έναρξη ισχύος νέας πράξης που θα την αντικαταστήσει, το αργότερο εντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία δημοσίευσης της εκδοθησόμενης απόφασης.

IX. Επί των δικαστικών εξόδων

183. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

184. Δεδομένου ότι το ΕΣΕ ηττήθηκε και η LBBW ζήτησε την καταδίκη του στα δικαστικά έξοδα, το ΕΣΕ πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά του στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και στις διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς και στα δικαστικά έξοδα της LBBW.

185. Κατά το άρθρο 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.

186. Ως εκ τούτου, η Fédération bancaire française, το Βασίλειο της Ισπανίας και η Επιτροπή, ως παρεμβαίνοντες, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους ενώπιον του Δικαστηρίου στις δύο αναιρέσεις, η δε Επιτροπή επίσης τα δικαστικά έξοδά της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

X. Πρόταση

187. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο: 1) να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 23ης Σεπτεμβρίου 2020, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (T‑411/17, EU:T:2020:435)· 2) να ακυρώσει την απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) στην εκτελεστική σύνοδό του της 11ης Απριλίου 2017, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το έτος 2017 (SRB/ES/SRF/2017/05), καθόσον αφορά τη Landesbank Baden-Württemberg· 3) να αποφανθεί ότι τα αποτελέσματα της απόφασης SRB/ES/SRF/2017/05 διατηρούνται σε ισχύ, καθόσον η απόφαση αυτή αφορά τη Landesbank Baden-Württemberg, έως την έναρξη ισχύος νέας πράξης που θα την αντικαταστήσει, το αργότερο εντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία δημοσίευσης της εκδοθησόμενης απόφασης· 4) να αποφανθεί ότι το ΕΣΕ φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου, και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Landesbank Baden-Württemberg ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου· 5) να αποφανθεί ότι η Fédération bancaire française, το Βασίλειο της Ισπανίας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ως παρεμβαίνοντες, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους ενώπιον του Δικαστηρίου, η δε Επιτροπή επίσης τα δικαστικά έξοδά της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

( 1 ) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.

( 2 ) Η δημιουργία του μηχανισμού αυτού ήταν ένας από τους στόχους της Ομάδας των 20 (G 20) μετά την πτώχευση της τράπεζας Lehman Brothers το 2008: τα κράτη μέλη της G 20 δεσμεύτηκαν να «αναπτύξουν μέσα και πλαίσια εξυγίανσης για την αποτελεσματική εξυγίανση χρηματοπιστωτικών ομίλων με στόχο τον μετριασμό των επιπτώσεων που προκαλούνται από πτωχεύσεις των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και τη μείωση του ηθικού κινδύνου στο μέλλον» (τελική δήλωση της συνόδου κορυφής της G 20 στο Pittsburgh, 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2009).

( 3 ) Στο εξής: ιδρύματα.

( 4 ) Διακυβερνητική συμφωνία για τη μεταφορά και την αμοιβαιοποίηση των εισφορών στο [ΕΤΕ], η οποία υπεγράφη στις Βρυξέλλες την 21η Μαΐου 2014.

( 5 ) Βλ., για παράδειγμα, για τη θέση της Γαλλικής Κυβέρνησης σε σχέση με τις διαφορές μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, έκθεση της 4ης Μαρτίου 2015, η οποία εκπονήθηκε εξ ονόματος της επιτροπής οικονομικών της γαλλικής Γερουσίας σχετικά με το σχέδιο νόμου περί κυρώσεως της συμφωνίας σχετικά με τη μεταφορά και την αμοιβαιοποίηση των εισφορών στο [ΕΤΕ], διατίθεται στη διεύθυνση: http://www.senat.fr/rap/l14-307/l14-3071.pdf (πρώτο μέρος, III, B).

( 6 ) Οι προσαρμοσμένες βάσει κινδύνου εισφορές βασίζονται στα κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190), και διευκρινίζονται στα άρθρα 5 έως 9 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).

( 7 ) Στο εξής: επίμαχη απόφαση.

( 8 ) T‑411/17 (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2020:435).

( 9 ) ΕΕ 2014, L 225, σ. 1.

( 10 ) ΕΕ 2017, L 113, σ. 2.

( 11 ) Η LBBW επικαλείται, συναφώς, τις αποφάσεις της 15ης Ιουνίου 1994, Επιτροπή κατά BASF κ.λπ. (C‑137/92 P, EU:C:1994:247), και της 6ης Απριλίου 2000, Επιτροπή κατά ICI (C‑286/95 P, EU:C:2000:188).

( 12 ) Στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στις αποφάσεις της 2ας Απριλίου 1998, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France (C‑367/95 P, EU:C:1998:154, σκέψη 67), της 30ής Μαρτίου 2000, VBA κατά Florimex κ.λπ. (C‑265/97 P, EU:C:2000:170, σκέψη 114), της 6ης Μαρτίου 2003, Westdeutsche Landesbank Girozentrale και Land Nordrhein-Westfalen κατά Επιτροπής (T‑228/99 και T‑233/99, EU:T:2003:57, σκέψη 143), και της 28ης Νοεμβρίου 2019, Banco Cooperativo Español κατά