ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 7ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1995. - TRANSACCIONES MARITIMAS SA (TRAMASA), MAKUSPESCA SA ΚΑΙ RECURSOS MARINOS SA ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ - ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΕΚΔΟΘΕΙΣΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-12/95 P



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1995 σελίδα I-00467



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων * Αίτηση αναιρέσεως * Αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως με την οποία καταργήθηκε μια κοινοτική ενίσχυση * Προϋποθέσεις χορηγήσεως * Εξισορρόπηση όλων των συμφερόντων των διαδίκων * Σύσταση εγγυήσεως * Εγγύηση που καλύπτει το σύνολο της χορηγηθείσας ενίσχυσης και υπερβαίνει τους ιδίους πόρους της αιτούσας * Βασίμως ελήφθη υπόψη η οικονομική συνδρομή που μπορούν να παράσχουν στην αιτούσα οι μέτοχοί της και ο όμιλος επιχειρήσεων στον οποίο ανήκει * Δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας * Αρχή της αναλογικότητας * Παραβίαση * Δεν συντρέχει

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 185 Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 107 PAR 2

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-12/95 P,

Transacciones Maritimas SA (Tramasa),

Makuspesca SA

και

Recursos Marinos SA,

εταιρίες ισπανικού δικαίου, με έδρα το Vigo (Ισπανία), εκπροσωπούμενες από τους S. Martinez Lage, R. Allendesalazar Corcho και J. Vias Alonso, δικηγόρους Μαδρίτης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Aloyse May, 31, Grand-rue

αιτούσες,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 26 Οκτωβρίου 1994 ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επί της αιτήσεως προσωρινών μέτρων που υπέβαλαν στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-231/94 R, T-232/94 R και T-234/94 R, οι εταιρίες Τransacciones Maritimas SA, Recursos Marinos SA και Μakuspesca SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,

όπου ο έτερος διάδικος είναι

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένη από τον F. Santaolalla, νομικό σύμβουλο, την A. Alcover, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, και την B. Vila Costa, δημόσιο υπάλληλο κράτους μέλους αποσπασμένη στην υπηρεσία αυτή, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

1 Mε δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Ιανουαρίου 1995 οι αιτούσες υπέβαλαν, βάσει του άρθρου 168 Α της Συνθήκης ΕΚ, και του άρθρου 50 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως του Προέδρου του Πρωτοδικείου, της 26ης Οκτωβρίου 1994, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-231/94 R, T-232/94 R και T-234/94 R, με την οποία έγινε δεκτό το αίτημα αναστολής εκτελέσεως του άρθρου 2 των αποφάσεων C(94) 670/3, C(94) 670/2 και C(94) 670/1 της Επιτροπής, της 24ης Μαρτίου 1994 περί καταργήσεως της κοινοτικής ενισχύσεως που χορηγήθηκε σε κάθε αιτούσα για σχέδιο ναυπηγήσεως αλιευτικού πλοίου.

2 Το ιστορικό της διαφοράς περιγράφεται στην προσβαλλομένη διάταξη ως εξής:

"6 Οι προσφεύγουσες είναι εταιρίες οι οποίες έχουν ως καταστατικό αντικείμενό τους την άσκηση δραστηριοτήτων στον τομέα της αλιείας και των οποίων ο έχων την πλειοψηφία των μετοχών εταίρος και διαχειριστής είναι ο ίδιος για εκάστη εξ αυτών. Η Transacciones Maritimas SA (Tramasa) συστήθηκε τον Απρίλιο 1984 η Makuspesca SA και η Recursos Marinos SA συστήθηκαν τον Νοέμβριο 1986.

7 Με την απόφαση C(87) 2200/137, της 21ης Δεκεμβρίου 1987, εκδοθείσα κατ' εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) 4028/86 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1986, σχετικά με κοινοτικές δράσεις για τη βελτίωση και την προσαρμογή των διαρθρώσεων του τομέα της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας (ΕΕ L 376, σ. 7, στο εξής: κανονισμός 4028/86), η Επιτροπή χορήγησε στην Tramasa οικονομική ενίσχυση 39 283 091 πεσετών (PTA) για τη ναυπήγηση αλιευτικού πλοίου ονομαζομένου 'Tiburon III' . Η ενίσχυση αυτή κάλυπτε το 35 % του ποσού των 112 237 000 ΡΤΑ που η Επιτροπή δήλωσε ότι μπορεί να επιδοτηθεί. Το ποσό αυτό ήταν κατώτερο από το συνολικό κόστος του σχεδίου, το οποίο ανερχόταν σε 126 500 000 ΡΤΑ. 'Οπως προβλέπει ο κανονισμός 4028/86, η ναυπήγηση του πλοίου 'Tiburon III' έτυχε επίσης ενισχύσεως εκ μέρους των ισπανικών αρχών.

8 Στις 6 Απριλίου 1988, η Tramasa ζήτησε από την Επιτροπή να προβεί σε μερική καταβολή της κοινοτικής ενισχύσεως, βάσει τιμολογίου του επιφορτισμένου με τη ναυπήγηση ναυπηγείου, της 15ης Μαρτίου 1988, πιστοποιούντος την πληρωμή του 51 % της συνολικής επενδύσεως. Η Επιτροπή προέβη στη μερική αυτή καταβολή στις 12 Ιουλίου 1988. Στις 25 Οκτωβρίου 1988, η Tramasa ζήτησε από την Επιτροπή, βάσει τιμολογίου του ναυπηγείου πιστοποιούντος την καταβολή του συνολικού τιμήματος του πλοίου, να καταβάλει το υπόλοιπο της ενισχύσεως. Η Επιτροπή προέβη στην εν λόγω καταβολή στις 4 Απριλίου 1989.

9 Στις 9 Οκτωβρίου 1989, η Tramasa πώλησε το πλοίο 'Tiburon III' στην τιμή των 112 857 453 ΡΤΑ.

10 Με την απόφαση C(89) 632/73, της 26ης Απριλίου 1989, εκδοθείσας κατ' εφαρμογή του κανονισμού 4028/86, η Επιτροπή χορήγησε στη Recursos Marinos ενίσχυση 107 570 097 ΡΤΑ, για τη ναυπήγηση αλιευτικού πλοίου ονομαζομένου 'Acechador' . Η ενίσχυση αυτή κάλυπτε το 35 % του ποσού που η Επιτροπή δήλωσε ότι μπορεί να επιδοτηθεί και το οποίο ανερχόταν σε 307 344 850 ΡΤΑ. Το ποσό αυτό ήταν κατώτερο του συνολικού κόστους του σχεδίου, το οποίο ανερχόταν σε 322 300 000 ΡΤΑ. 'Οπως προβλέπει ο κανονισμός 4028/86, η ναυπήγηση του εν λόγω πλοίου έτυχε επίσης ενισχύσεως εκ μέρους των ισπανικών αρχών.

11 Στις 10 Μαΐου 1989, η Recursos Marinos ζήτησε από την Επιτροπή να προβεί σε μερική καταβολή της κοινοτικής ενισχύσεως, βάσει τιμολογίου του ναυπηγείου, της 2ας Μαΐου 1989, πιστοποιούντος την πληρωμή του 94 % της συνολικής επενδύσεως. Στις 28 Ιουλίου 1989, η Επιτροπή προέβη στη μερική αυτή καταβολή. Στις 21 Νοεμβρίου 1989, η Recursos Marinos ζήτησε από την Επιτροπή, βάσει τιμολογίου του ναυπηγείου της 4ης Οκτωβρίου 1989, πιστοποιούντος την καταβολή του συνολικού τιμήματος του πλοίου, να καταβάλει το υπόλοιπο της ενισχύσεως. Η Επιτροπή προέβη στην καταβολή αυτή στις 28 Νοεμβρίου 1989.

12 Τον Μάιο 1990, η Recursos Marinos πώλησε το πλοίο 'Acechador' στην τιμή των 175 000 000 ΡΤΑ.

13 Με την απόφαση C(89) 632/47, της 26ης Απριλίου 1989, εκδοθείσας κατ' εφαρμογή του κανονισμού 4028/86, η Επιτροπή χορήγησε στη Makuspesca ενίσχυση 79 934 630 ΡΤΑ για τη ναυπήγηση αλιευτικού πλοίου ονομαζομένου 'Makus' . Η ενίσχυση αυτή κάλυπτε το 35 % του ποσού που η Επιτροπή δήλωσε ότι μπορεί να επιδοτηθεί και το οποίο ανερχόταν σε 214 070 374 ΡΤΑ. Το ποσό αυτό ήταν κατώτερο του συνολικού κόστους του σχεδίου, το οποίο ανερχόταν σε 217 250 000 ΡΤΑ. 'Οπως προβλέπει ο κανονισμός 4028/86, η ναυπήγηση του πλοίου έτυχε επίσης ενισχύσεως εκ μέρους των ισπανικών αρχών.

14 Στις 5 Ιουνίου 1989, η Makuspesca ζήτησε από την Επιτροπή, εμφανίζουσα τιμολόγιο του ναυπηγείου, της 8ης Φεβρουαρίου 1989, πιστοποιούν την καταβολή του συνολικού τιμήματος του πλοίου, την καταβολή της κοινοτικής ενισχύσεως. Η Επιτροπή κατέβαλε την ενίσχυση αυτή στις 8 Ιουνίου 1989.

15 Τον Ιούλιο 1992, η Makuspesca πώλησε το πλοίο 'Makus' .

16 Μεταξύ της 25ης και της 31ης Μαρτίου 1990, οι υπηρεσίες της Επιτροπής πραγματοποίησαν, ασκώντας τις εξουσίες που τους ανατίθενται από το άρθρο 46 του κανονισμού 4028/86, ελέγχους στις προσφεύγουσες επιχειρήσεις, με σκοπό να ελέγξουν την χρησιμοποίηση των χορηγηθεισών ενισχύσεων. Οι έλεγχοι αυτοί αφορούσαν, ειδικότερα, τα λογιστικά βιβλία των εταιριών αυτών. Μετά τους ελέγχους αυτούς και κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής, οι υπηρεσίες της Intervencion General de la Administracion del Estado πραγματοποίησαν, κατά τη διάρκεια του Μαΐου 1990, ελέγχους στις τρεις επιχειρήσεις. Από τις εκθέσεις που συντάχθηκαν μετά τους ελέγχους αυτούς προκύπτει, ιδίως, ότι η νομιμοποίηση των λογιστικών βιβλίων των οικείων εταιριών για το οικονομικό έτος 1987 δεν είχε γίνει δεκτή, ότι τα συναφή με το οικονομικό έτος 1988 λογιστικά βιβλία είχαν νομιμοποιηθεί εντός της τασσομένης από τον ισπανικό νόμο προθεσμίας και ότι τα λογιστικά βιβλία του 1989 είχαν νομιμοποιηθεί εκπροθέσμως. Κατόπιν των ελέγχων αυτών, οι ισπανικές αρχές εξέδωσαν αποφάσεις περί μειώσεως των ενισχύσεων που είχαν χορηγήσει και επιστροφής των καθ' υπέρβαση εισπραχθέντων ποσών.

17 Από τα επισυναφθέντα στον φάκελο έγγραφα και τις δηλώσεις των δικηγόρων των προσφευγουσών κατά τη συνεδρίαση της 9ης Αυγούστου 1994 προκύπτει ότι η Recursos Marinos διαλύθηκε και ότι οι δύο άλλες προσφεύγουσες δεν άσκησαν καμία δραστηριότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων οικονομικών ετών."

3 To άρθρο 1 των αποφάσεων C(94) 670/3, C(94) 670/2 και C(94) 670/1 της 24ης Μαρτίου 1994 καταργεί τις επίδικες κοινοτικές ενισχύσεις. Στο άρθρο 2 των αποφάσεων αυτών η Επιτροπή διατάσσει την επιστροφή των ενισχύσεων που έχουν ήδη καταβληθεί.

4 Στις 15 Ιουνίου 1994 οι αιτούσες άσκησαν βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ προσφυγή ακυρώσεως κατά των αποφάσεων αυτών ενώπιον του Πρωτοδικείου. Στις 6 Ιουλίου 1994 ζήτησαν, βάσει του άρθρου 185 της Συνθήκης ΕΚ την αναστολή εκτελέσεως του άρθρου 2 των εν λόγω αποφάσεων. Με την προσβαλλομένη διάταξη ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου συνεκδίκασε τις τρεις υποθέσεις προς διευκόλυνση της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων (παράγραφος 1 του διατακτικού), ανέστειλε την εκτέλεση του άρθρου 2 των αποφάσεων (παράγραφος 2) και εξήρτησε την αναστολή από την εκ μέρους των προσφευγουσών τραπεζική εγγυοδοσία καλύπτουσα, έως ότου εκδοθεί η απόφαση του Πρωτοδικείου επί της προσφυγής της κύριας δίκης, το συνολικό ποσό των χορηγηθεισών ενισχύσεων (παράγραφος 3).

5 Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως οι αιτούσες ζητούν την ακύρωση της τελευταίας παραγράφου του διατακτικού της διατάξεως του Προέδρου του Πρωτοδικείου.

6 Με το υπόμνημα αντικρούσεως η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, να κάνει εξ ολοκλήρου δεκτά τα αιτήματα που υπέβαλε πρωτοδίκως και να καταδικάσει τις αιτούσες στα δικαστικά έξοδα.

7 Με επιστολή της 23ης Φεβρουαρίου 1995 οι αιτούσες ζήτησαν από το Δικαστήριο να τους επιτρέψει, σύμφωνα με το άρθρο 117, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας να υποβάλλουν υπόμνημα απαντήσεως με τις παρατηρήσεις τους επί ορισμένων περιστατικών και εγγράφων που η Επιτροπή προβάλλει για πρώτη φορά με το υπόμνημα αντικρούσεως. Αφού τα στοιχεία αυτά δεν προσκομίστηκαν κατά τον κατάλληλο χρόνο ενώπιον του Πρωτοδικείου, οι αιτούσες υποστηρίζουν ότι η διαδικασία εμφανίζει σοβαρή παρατυπία που θίγει τα δικαιώματα άμυνάς τους.

8 Τα περιστατικά στα οποία αναφέρονται οι αιτούσες και τα έγγραφα που προσκόμισε η Επιτροπή προς στήριξη των ισχυρισμών της είναι αλυσιτελή για την εκδίκαση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Κατά συνέπεια δεν συντρέχει λόγος να επιτραπεί στις αιτούσες να υποβάλουν υπόμνημα απαντήσεως.

9 Εφόσον οι γραπτές παρατηρήσεις των διαδίκων περιέχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζεται το Δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί επί της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν χρειάζεται να ακούσει τις αγορεύσεις των διαδίκων.

10 Με την αίτηση αναιρέσεως οι αιτούσες υποστηρίζουν ότι το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων, καθορίζοντας το ύψος της τραπεζικής εγγυήσεως, παραβίασε την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και την αρχή της αναλογικότητας που είναι κοινές στις έννομες τάξεις των κρατών μελών και, όπως αναγνωρίζει η κοινοτική νομολογία, διαπνέουν το άρθρο 185 της Συνθήκης και το άρθρο 107, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.

11 Όσον αφορά την πρώτη αρχή, οι αιτούσες υποστηρίζουν ότι η απαίτηση εγγυήσεως που είναι αδύνατο να συσταθεί, αποδυναμώνει το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και συνιστά παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το οποίο επιτρέπει μεν πράγματι να εξαρτάται η χορήγηση αναστολής εκτελέσεως από τη σύσταση εγγυήσεως, πλην όμως υποχρεώνει το Πρωτοδικείο να διατάσσει το μέτρο αυτό "ανάλογα με τις περιστάσεις". Εν προκειμένω, όμως, οι αιτούσες δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν τραπεζική εγγύηση ποσού που θα υπερέβαινε τους πόρους τους όπως δεν θα μπορούσαν ούτε οι μέτοχοί τους, η περιουσιακή κατάσταση των οποίων δεν τους επιτρέπει να επιτύχουν τέτοια εγγύηση.

12 Για να εκτιμηθεί η ικανότητα μιας επιχειρήσεως να συστήσει τραπεζική εγγύηση μπορεί να ληφθεί υπόψη όχι μόνο η κατάσταση της επιχειρήσεως που καλείται να συστήσει την εγγύηση αλλά και οι οικονομικές δυνατότητες των μετόχων της καθώς και οι πόροι τους οποίους διαθέτει συνολικά ο όμιλος των επιχειρήσεων στον οποίο ανήκει αυτή (βλ. τη διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 7ης Μαΐου 1982, 86/82 R, Hasselblad κατά Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 1555, και διατάξεις του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 21ης Δεκεμβρίου 1994, T-295 R, Buchmann κατά Επιτροπής, και T-301/94 R, Laakmann Karton κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσες ακόμη στη Συλλογή).

13 Επομένως το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων βασίμως εξέτασε αν, προκειμένου να επιτύχουν τραπεζική εγγύηση, οι αιτούσες είχαν και άλλες οικονομικές δυνατότητες εκτός από τους δικούς τους πόρους.

14 Συναφώς, από τη σκέψη 4 της προσβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου ζήτησε από τις αιτούσες κατά τη συνεδρίαση να του διαβιβάσουν ορισμένες πληροφορίες σχετικά με το καταστατικό τους και με τη νομική και την περιουσιακή κατάστασή τους καθώς επίσης και με τα χρέη που είχαν αναλάβει έναντι τραπεζών. Κάλεσε επίσης τις αιτούσες να διατυπώσουν την άποψή τους σχετικά με τη δυνατότητά τους να συστήσουν τραπεζική εγγύηση καλύπτουσα ολόκληρο το ποσό των χορηγηθεισών ενισχύσεων.

15 Οι αιτούσες απάντησαν με επιστολή της 26ης Αυγούστου 1994 στην οποία αναφέρουν ότι είναι δύσκολη η επίτευξη τραπεζικής εγγυήσεως. Δεν προσκόμισαν πάντως κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι είναι αδύνατη.

16 Κατά συνέπεια, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, κρίνοντας ότι μπορούσε να απαιτήσει από τις αιτούσες τραπεζική εγγύηση για ποσό μεγαλύτερο από τους πόρους τους δεν παραβίασε την αρχή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

17 Όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, οι αιτούσες φρονούν ότι η υποχρέωση της συστάσεως εγγυήσεως αποτελεί πρόσφορο μέτρο για την αποφυγή της ζημίας που θα μπορούσε να προξενήσει στον αντίδικο η ζητουμένη αναστολή εκτελέσεως, αλλά δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποτελέσει αυτοτελές προσωρινό μέτρο, λαμβανόμενο προς όφελος του αντιδίκου και μόνο. Οι αιτούσες φρονούν όμως ότι το συμφέρον της Επιτροπής που το Πρωτοδικείο μπορεί να κρίνει σκόπιμο να προστατεύσει σε αντιστάθμισμα της αναστολής που διατάσσει είναι να μη μειωθούν οι δυνατότητες εκτελέσεως των αποφάσεων, η οποία και αναστέλλεται, αλλά όχι να βελτιωθούν σε σύγκριση με το δικαίωμα που έχει η Επιτροπή υπό τις παρούσες συνθήκες. Συναφώς, οι αιτούσες υπογραμμίζουν ότι στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως του άρθρου 192 της Συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή δεν μπορεί να ζητήσει περισσότερο από την κατάσχεση του ενεργητικού της εταιρίας στην οποία απευθύνεται η απόφαση, η δε αξία του κατασχομένου ενεργητικού δεν μπορεί να υπερβεί την αξία των ιδίων πόρων.

18 Οι αιτούσες υποστηρίζουν συνεπώς ότι η προσβαλλομένη διάταξη, εξαρτώντας τη χορήγηση αναστολής εκτελέσεως από τη σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως για ποσό μεγαλύτερο από τους πόρους που διαθέτουν, συνιστά παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας που διαπνέει το άρθρο αυτό.

19 Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

20 Το άρθρο 2 καθεμιάς των αποφάσεων της Επιτροπής επιτάσσει την επιστροφή του συνόλου των εγγυήσεων που έλαβαν οι επιχειρήσεις στις οποίες απευθύνονται οι αποφάσεις.

21 Διατάσσοντας την αναστολή εκτελέσεως των διατάξεων αυτών μέχρις εκδόσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου επί της κυρίας προσφυγής, η προσβαλλομένη διάταξη όχι μόνο εμποδίζει προσωρινά την αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων της Επιτροπής αλλά και αποκλείει τη χρησιμοποίηση οποιουδήποτε άλλου νομίμου μέσου για την ανάκτηση του συνόλου των ενισχύσεων που καταργήθηκαν με τις αποφάσεις αυτές.

22 Το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων έκρινε ότι, αφού η Επιτροπή όφειλε να αναμείνει την έκβαση της κύριας δίκης, διέτρεχε τον πραγματικό κίνδυνο, σε περίπτωση απορρίψεως της προσφυγής, να μη εύρει πλέον επαρκή στοιχεία του ενεργητικού προκειμένου να επιτύχει την επιστροφή των επιδίκων ενισχύσεων. Κατά συνέπεια, το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων θεώρησε αναγκαίο για την προάσπιση του κοινοτικού συμφέροντος, να εξαρτήσει την εκτέλεση της διατάξεως από τη σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως ικανής να εξασφαλίσει την ενδεχόμενη επιστροφή των ενισχύσεων που έλαβαν οι αιτούσες.

23 Το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων εξισορρόπησε δηλαδή τα συμφέροντα των δύο διαδίκων κατά τρόπο ώστε να διαφυλαχθεί η πρακτική αποτελεσματικότητα της εκδοθησομένης αποφάσεως επί της κυρίας υποθέσεως, τόσο στην περίπτωση ευδοκιμήσεως όσο και απορρίψεως της προσφυγής.

24 Η εξισορρόπηση αυτή των αντιτιθεμένων συμφερόντων συνάδει προς το άρθρο 107, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και δεν συνιστά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.

25 Κατά συνέπεια η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

26 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή οι ισχυρισμοί που προέβαλαν οι αιτούσες απορρίφθηκαν, αυτές πρέπει να φέρουν τα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας επί της αιτήσεως αναιρέσεως.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

διατάσσει:

1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2) Καταδικάζει τις εταιρίες Transacciones Maritimas SA (Tramasa), Makuspesca SA και Recursos Marinos SA στα δικαστικά έξοδα.

Λουξεμβούργο, 7 Μαρτίου 1995.