ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ

CARL OTTO LENZ

της 5ης Δεκεμβρίου 1990 ( *1 )

Περιεχόμενα

Α — Τα πραγματικά περιστατικά και προκαταρκτική παρατήρηση Ι — Επί των πραγματικών περιστατικών II — Προκαταρκτική παρατήρηση 1. Η σειρά του ελέγχου 2. Το αντικείμενο του ελέγχου Β — Η γνώμη μου επί της υποθέσεως Πρώτο μέρος — Επί του ζητήματος της παραβάσεως ουσιώδους τόπου Ι — Παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 3, και του άρθρου 8 του εσωτερικού κανονισμού του Συμβουλίου 1. Η πρόταση της Επιτροπής για την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν αποτελούσε αντικείμενο της προσωρινής ημερησίας διατάξεως 2. Κατά την ψηφοφορία στο Συμβούλιο δεν υπήρχε το κείμενο της προτάσεως διατυπωμένο σε όλες τις γλώσσες II — Παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας 1. Σε σχέση με τον υπολογισμό της κανονικής αξίας α) 'Ελλειψη διευκρινίσεως γιατί εγκαταλείφθηκε μία μέθοδος που είχε εφαρμοσθεί σε μία προηγούμενη διαδικασία β) Καθυστερημένη ανακοίνωση των ονομάτων των επιχειρήσεων των οποίων τα λογιστικά στοιχεία ελήφθησαν υπόψη γ) Η Επιτροπή άφησε την προσφεύγουσα να πιστεύει ότι θα μπορούσε να προβάλει τα επιχειρήματά της και κατά τη διάρκεια της « disclosure-conference » 2. Σε σχέση με τον καθορισμό της ζημίας III — 'Ελλειψη αιτιολογίας 1. Σε σχέση με τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας 2. Σε σχέση με τις διαπιστώσεις ως προς τη ζημία Δεύτερο μέρος — Επί του ζητήματος της ουσιαστικής νομιμότητας του προσβαλλόμενου κανονισμού Ι — Καθορισμός των λαμβανομένων υπόψη ( ομοειδών ) εμπορευμάτων II — Κανονική αξία 1. Ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού α) Αιτιολογία ( άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΟΚ) και ουσιαστική νομιμότητα της διατάξεως αα) Επί της αιτιάσεως ως προς την έλλειψη αιτιολογίας ββ) Επί του ζητήματος της ουσιαστικής νομιμότητας 1) Συμφωνία με το άρθρο 2, παράγραφος 4, του κώδικα αντιντάμπινγκ ( α ) Ισχυρισμοί της προσφεύγουσας ( β ) Γνώμη ( αα ) Ο κώδικας ως αντικείμενο ελέγχου (ββ) Ως προς την απευθείας εφαρμογή του κώδικα ( γγ) Συμφωνία της επίδικης ρυθμίσεως με το άρθρο 2, παράγραφος 4, του κώδικα αντιντάμπινγκ 2) Συμφωνία του άρθρου 2, παράγραφος 6, του κώδικα αντιντάμπινγκ 3) Συμφωνία με την απαγόρευση των διακρίσεων β) Διαχρονική δυνατότητα εφαρμογής της βαλλόμενης διατάξεως: κύρος του άρθρου 19 του νέου βασικού κανονισμού αα) Οι εκτιμήσεις στις οποίες στηρίζονται οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας Ι) Η βαλλόμενη διάταξη καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό κανονικής αξίας που είναι δυσμενέστερος για τον οικείο εξαγωγέα απ' ότι οι κατά το παλαιό άρθρο του βασικού κανονισμού δυνατές μέθοδοι 2) Η βαλλόμενη διάταξη επιβάλλει την εφαρμογή μιας μεθόδου που κατά τον παλαιό βασικό κανονισμό ήταν μεν δυνατή αλλά όχι και υποχρεωτική ββ) Γνώμη επί των επί μέρους αιτιάσεων 1) Ως προς τις αρχές της ασφάλειας του δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικότητας 2) Ως προς την έλλειψη αιτιολογίας 2. Ως προς το ζήτημα των νομικών σφαλμάτων κατά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού α) Παράβαση του νέου βασικού κανονισμού, του κώδικα αντιντάμπινγκ και παραβίαση ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου β) Κατάχρηση εξουσίας γ) Επί των αιτιάσεων που αφορούν την αρχή της ασφάλειας του δικαίου αα) Οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας ββ) Γνώμη ως προς την ερμηνεία της αποφάσεως TEC στην οποία προβαίνει η προσφεύγουσα γγ) Γνώμη ως προς τους άλλους ισχυρισμούς 1) Παραβίαση της αρχής της προστασίας των κεκτημένων δικαιωμάτων 2) Παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης 3) Παραβίαση της αρχής του estoppel 3. Συμπέρασμα από τις εκτιμήσεις ως προς τον υπολογισμό της κανονικής αξίας III— Τιμή εξαγωγής IV — Σύγκριση μεταξύ κανονικής αξίας και τιμής εξαγωγής 1. Παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6, του κώδικα αντιντάμπινγκ 2. Μη ορθή διάκριση μεταξύ OEM προϊόντων και μη OEM προϊόντων V — Ζημία 1. Κοινοτική βιομηχανία ( εξαίρεση των εταιριών Mannesmann-Tally και Philips) α) Όγκος των OEM εισαγωγών των εταιριών Mannesmann-Tally και Philips β) Υπαγωγή των εισαγωγών OEM στα τμήματα της αγοράς γ) Απαίτηση πλήρους σειράς προϊόντων και ανάγκη εγκαταλείψεως του κατώτερου τμήματος της αγοράς δ) Σημασία και αύξηση του κατώτερου τμήματος ε) Συμπέρασμα 2. Η διαπίστωση της ζημίας αυτή καθεαυτή α) Ως προς το ότι ελήφθη υπόψη το έτος 1983 ως έτος αναφοράς β) Ως προς τα επιχειρήματα σχετικά με την εξέλιξη των μερών της αγοράς που αναφέρονται στην παράγραφο 47 του προσβαλλόμενου κανονισμού αα) Εγκατάλειψη της παραγωγής από τους κατασκευαστές της Κοινότητας πριν από το χρονικό διάστημα που αφορούσε η έρευνα ββ) Ορθότητα των αριθμητικών στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο 47 του προσβαλλόμενου κανονισμού σχετικά με την εξέλιξη των μερών της αγοράς γ) Επί της εξελίξεως των τιμών αα) Πτώση των τιμών 1) Απόλυτο μέγεθος της πτώσεως των τιμών 2) Σχέση μεταξύ πτώσεως των τιμών και ανόδου των μεριδίων αγοράς των Ιαπώνων εξαγωγέων 3) Αίτια της πτώσεως των τιμών 4) Άνοδος των τιμών της προσφεύγουσας ββ) Προσφορά με κατώτερες τιμές δ) Ως προς τους άλλους καθοριστικούς οικονομικούς παράγοντες ( παράγραφος 54 του προσβαλλόμενου κανονισμού ) 3. Αιτιώδης συνάφεια μεταξύ ντάμπινγκ και ζημίας α) Επέκταση των διαπιστώσεων του Συμβουλίου σε χρονικό διάστημα που προηγείται της περιόδου που αφορούσε η έρευνα, το οποίο άρχισε το 1983 αα) Ως προς την αιτίαση ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή η ύπαρξη ντάμπινγκ πριν από την 1η Απριλίου 1986 ββ) Ως προς την αιτίαση ότι οι μειώσεις των τιμών δεν εξετάσθηκαν επαρκώς πριν από την περίοδο που αφορούσε η έρευνα ώστε να μπορούν να αποδοθούν στην ύπαρξη ντάμπινγκ β) Ως προς την αιτίαση ότι οι κατασκευαστές της Κοινότητας προκάλεσαν βλάβη στον ίδιο τους τον εαυτό γ) Αποτελέσματα των OEM εισαγωγών από άλλες τρίτες χώρες εκτός της Ιαπωνίας 4. Συμπέρασμα από τις εκτιμήσεις σε σχέση με τη διαπίστωση της ζημίας VI — Συμφέρον της Κοινότητας VII — Ύψος του δασμού Τρίτο μέρος — Συμπέρασμα Ι — Κρίση επί της ουσίας II — Επιδίκαση των δικαστικών εξόδων Γ — Πρόταση

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Α — Τα πραγματικά περιστατικά και προκαταρκτική παρατήρηση

Ι — Επί των πραγματικών περιστατικών

1. Η προσφεύγουσα στην παρούσα διαδικασία βάλλει κατά ενός αντιντάμπινγκ κανονισμού του Συμβουλίου, δηλαδή του κανονισμού ( ΕΟΚ) 3651/88 της 23ης Νοεμβρίου 1988, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές κρουστικών εκτυπωτών χαρακτήρων με πίνακα κουκκίδων καταγωγής Ιαπωνίας ( 1 ). Η προσφεύγουσα είναι ένας από τους αναφερόμενους ονομαστικά στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού κατασκευαστές στα εμπορεύματα των οποίων, που πωλήθηκαν για εξαγωγή στην Κοινότητα, επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ, ο δε δασμολογικός συντελεστής ήταν 12 %.

2. Με το άρθρο 2 του κανονισμού αυτού ( στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός) εισπράχθηκαν οριστικά μέχρι του ύψους του οριστικού δασμού τα ποσά που είχαν κατατεθεί δυνάμει του κανονισμού (ΕΟΚ) 1418/88 ( 2 ) ως ασφάλεια για τον προσωρινό δασμό — επειδή στην περίπτωση της προσφεύγουσας ο οριστικός δασμός ήταν χαμηλότερος από τον προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ. Ο τελευταίος αυτός κανονισμός ( ΕΟΚ ) 1418/88 ( στο εξής: κανονισμός για τον προσωρινό δασμό ) δεν προσβάλλεται μεν με την προσφυγή, αποτελεί όμως αντικείμενο πολυάριθμων παραπομπών του προσβαλλόμενου κανονισμού.

3. Ως προς το νόμιμο έρεισμα αυτών των μέτρων, επήλθε μεταξύ της εκδόσεως του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό και της εκδόσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού μία μεταβολή η οποία ασκεί επιρροή σε σημαντικά θέματα που αφορούν το αντικείμενο της διαφοράς της παρούσας δίκης. 'Ετσι, ο κανονισμός για τον προσωρινό δασμό στηριζόταν στον κανονισμό ( ΕΟΚ) 2176/84 ( 3 ) (στο εξής: παλαιός βασικός κανονισμός), ενώ ο προσβαλλόμενος κανονισμός στηρίζεται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 2423/88, της 11ης Ιουλίου 1988 ( 4 ) (στο εξής: νέος βασικός κανονισμός).

4. Μία από τις μεταβολές αφορά το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του κανονισμού ( και στα δύο κείμενα ). Στο άρθρο αυτό ρυθμίζεται ο λογιστικός προσδιορισμός της κανονικής αξίας — της συγκρίσιμης τιμής, βάσει της οποίας προσδιορίζεται αν η εφαρμοσθείσα τιμή εξαγωγής θεμελιώνει την ύπαρξη ντάμπινγκ. Το περιεχόμενο και των δύο κειμένων επαναλαμβάνεται πλήρως στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση, στα σημεία 10 και 11, έτσι ώστε αρκούμαι εδώ στην παρατήρηση ότι η προσφεύγουσα προβάλλει τόσο την ακυρότητα της νέας διατάξεως όσο και την εσφαλμένη εφαρμογή της ως προς αυτήν.

5. Από τις διάφορες δυνατότητες που προβλέπει η διάταξη αυτή και οι οποίες αναφέρονται στις μεθόδους με τις οποίες καθορίζονται τα έξοδα πωλήσεως, τα διοικητικά και τα άλλα γενικά έξοδα (εφεξής: ΠΔΓ έξοδα) και το περιθώριο κέρδους που λαμβάνεται υπόψη για τον λογιστικό υπολογισμό της κανονικής αξίας, την προσφεύγουσα απασχολεί το ακόλουθο χωρίο: « Αν τέτοιου είδους στοιχεία ( 5 ) δεν είναι διαθέσιμα ή δεν είναι αξιόπιστα ή δεν είναι κατάλληλα να χρησιμοποιηθούν, υπολογίζονται με βάση τα έξοδα στα οποία έχουν υποβληθεί και το κέρδος που έχουν πραγματοποιήσει άλλοι παραγωγοί ή εξαγωγείς στην εσωτερική αγορά ( 6 ) στη χώρα εξαγωγής ή καταγωγής σε επικερδείς πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος. »

6. Οι αιτιάσεις, οι οποίες αφορούν το κύρος της συγκεκριμένης εφαρμογής αυτής της διατάξεως και αποτελούν τον πυρήνα της παρούσας διαφοράς, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, στους κανόνες διεθνούς δικαίου περί μέτρων αντιντάμπινγκ, οπότε μπορώ να αναφερθώ με συντομία σ' αυτούς. Ενώ στη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (στο εξής: GATT) προβλέπεται ρύθμιση για δασμούς αντιντάμπινγκ στο άρθρο VI, ορισμένα συμβαλλόμενα μέρη της GATT έχουν θεσπίσει εν προκειμένω λεπτομερέστερους κανόνες εφαρμογής μέσω της συνάψεως της « συμφωνίας για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου » ( 7 ) ( στο εξής, σύμφωνα με το τμήμα Ι της συμφωνίας αυτής: κώδικας αντιντάμπινγκ). Η ρύθμιση αυτή ισχύει και για την Κοινότητα, για την οποία το Συμβούλιο ενέκρινε τον κώδικα αντιντάμπινγκ με απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 1979 ( 8 ). Και οι δύο βασικοί κανονισμοί στηρίζονται σύμφωνα με τις αιτιολογικές τους σκέψεις στο άρθρο VI της GATT και του κώδικα αντιντάμπινγκ.

7. Για περισσότερες λεπτομέρειες ως προς τα πραγματικά περιστατικά, ιδίως το περιεχόμενο των διαφόρων αιτιάσεων, αναφέρομαι στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Στην έκθεση αυτή θα επανέλθω, εφόσον χρειαστεί, στο πλαίσιο της αναπτύξεως της γνώμης μου επί της υποθέσεως.

II — Προκαταρκτική παρατήρηση

8. Η προκαταρκτική μου παρατήρηση αναφέρεται στη σειρά και το αντικείμενο του ελέγχου.

9. 1. Όσον αφορά τη σειρά του ελέγχου, νομίζω ότι ενδείκνυται απόκλιση από τη διάρθρωση που προκύπτει από το δικόγραφο της προσφυγής (και — μετά το δικόγραφο της προσφυγής — από τα περαιτέρω δικόγραφα, καθώς και την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση). Με τη διάρθρωση αυτή γίνεται διάκριση μεταξύ δύο κύριων σημείων, δηλαδή της ενστάσεως περί μη δυνατότητας εφαρμογής του νέου βασικού κανονισμού και της ακυρώσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού, και συνάπτονται προς αυτά τα δύο βασικά θέματα αντιστοίχως ορισμένες αιτιάσεις που αντιστοιχούν στις εναλλακτικές δυνατότητες που παρέχονται με το άρθρο 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ. Κατά τη γνώμη μου, επιβάλλεται χάριν σαφήνειας των προτάσεων μου να προσανατολίσω κυρίως την ανάπτυξη μου προς τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ ( και ενδεχομένως ο σωστός προσδιορισμός του ύψους του δασμού ).

10. 'Ετσι, στο πρώτο μέρος των προτάσεων μου θ' ασχοληθώ με το ζήτημα αν υπήρξε παράβαση ουσιώδους τύπου κατά την έκδοση του προσβαλλόμένου κανονισμού, ενώ στο δεύτερο μέρος θα εξετάσω τις αιτιάσεις που αναφέρονται στις προϋποθέσεις για την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ και στο ύψος του δασμού.

11. 2. Όσον αφορά το αντικείμενο του ελέγχου, τα κοινοτικά όργανα συχνά οφείλουν, σύμφωνα με τις διατάξεις που εφαρμόζονται στα μέτρα αντιντάμπινγκ, να αξιολογούν πολύπλοκες οικονομικές καταστάσεις. Στην περίπτωση αυτή ο δικαστικός έλεγχος οφείλει να περιορίζεται στην εξέταση του ζητήματος αν έχουν τηρηθεί οι διαδικαστικές διατάξεις, αν τα περιστατικά στα οποία στηρίζεται η βαλλόμενη απόφαση έχουν δεόντως διαπιστωθεί και αν δεν υφίσταται προδήλως εσφαλμένη εκτίμηση των περιστατικών και κατάχρηση εξουσίας ( 9 ).

Β — Η γνώμη μου επί της υποθέσεως

Πρώτο μέρος — Επί του ζητήματος της παραβάσεως ουσιώδους τύπου

Ι — Παράβαση τον άρθρον 2, παράγραφοι 1 και 3, και του άρθρου 8 του εσωτερικού κανονισμού τον Συμβουλίου ( 10 )

12. 1. Η προσφεύγουσα φρονεί, πράγματι, ότι υφίσταται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 3, και του άρθρου 8 του εν λόγω κανονισμού, επειδή η πρόταση της Επιτροπής για την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού διατυπώθηκε μόλις στις 18 Νοεμβρίου 1988, δηλαδή μόνο πέντε ημέρες πριν από τη ρητή θέσπιση του κανονισμού αυτού από το Συμβούλιο. Επομένως, η πρόταση αυτή δεν ήταν δυνατό να αποτελούσε αντικείμενο της προσωρινής ημερησίας διατάξεως την οποία ο Πρόεδρος οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, του εσωτερικού κανονισμού, να αποστείλει στα άλλα μέλη του Συμβουλίου και στην Επιτροπή το αργότερο δεκατέσσερις ημέρες πριν από την έναρξη της συνεδριάσεως — μαζί με τα έγγραφα που προβλέπονται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, και το άρθρο 8.

13. Το Συμβούλιο παραδέχεται ότι δεκατέσσερις ημέρες πριν από την έναρξη της συνεδριάσεως (της 23ης Νοεμβρίου 1988) το σχέδιο της Επιτροπής δεν υπήρχε ακόμη σε όλες τις γλώσσες. Επίσης δεν αμφισβητεί προφανώς ότι η πρόταση για την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν αποτελούσε αντικείμενο της προσωρινής ημερησίας διατάξεως. Αντιθέτως, προβάλλει χωρίς να αντικρουσθεί ότι το σημείο αυτό περιελήφθη σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 5, στην οριστική ημερήσια διάταξη. Κατά τη διάταξη αυτή, το Συμβούλιο καθορίζει την ημερήσια διάταξη κατά την έναρξη κάθε συνεδριάσεως. Για να περιληφθούν σημεία τα οποία δεν αναφέρονται στην προσωρινή ημερήσια διάταξη απαιτείται ομοφωνία του Συμβουλίου. Επί των σημείων που έχουν κατ' αυτόν τον τρόπο περιληφθεί μπορεί να ακολουθήσει ψηφοφορία. Αυτό σημαίνει ότι η μη αναγραφή στην προσωρινή ημερήσια διάταξη καθώς και η μη τήρηση των απαιτουμένων εν προκειμένω τύπων και προθεσμιών ( άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 3, και άρθρο 8 ) δεν συνιστούν πλημμέλεια, όταν το Συμβούλιο περιλάβει ομοφώνως το σχετικό σημείο στην ημερήσια διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 5. Επομένως, ο σχετικός ισχυρισμός της προσφεύγουσας δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

14. 2. Η προσφεύγουσα παραπονείται περαιτέρω ότι λόγω του εκτενούς και του πολύπλοκου της ρυθμίσεως είναι πολύ απίθανο να υπήρχε το κείμενο στο Συμβούλιο κατά τη ψηφοφορία σε όλες τις κατά το άρθρο 8 του εσωτερικού κανονισμού απαιτούμενες γλώσσες. Το Συμβούλιο αντικρούει τον ισχυρισμό αυτό και αναφέρεται στο γεγονός ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα ήδη την επομένη της θεσπίσεως του — στις 24 Νοεμβρίου 1988.

15. Πρέπει να γίνει δεκτό ως προς την προσφεύγουσα ότι ενόψει του εσωτερικού χαρακτήρα των εγγράφων εργασίας του Συμβουλίου δεν μπορεί παρά να διατυπώνει μόνο υποθέσεις ως προς την τήρηση ή μη τήρηση του εν λόγω ουσιώδους τύπου. Εξάλλου, νομίζω ότι η παρατήρηση του Συμβουλίου είναι βάσιμη. Θεωρώ ότι αποκλείεται τελείως η δυνατότητα εκδόσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού στις 24 Νοεμβρίου χωρίς να υπήρχε — ως σχέδιο — την προηγουμένη κείμενο σε όλες τις γλώσσες (όπως δημοσιεύθηκε). Δεδομένου ότι από τους ισχυρισμούς των διαδίκων συνάγεται ότι η πρόταση της Επιτροπής αποτέλεσε απευθείας αντικείμενο της — μοναδικής — ψηφοφορίας του Συμβουλίου, πρέπει να θεωρηθεί ότι το σχέδιο, επί του οποίου έγινε η ψηφοφορία, αντιστοιχούσε πλήρως προς την πρόταση της Επιτροπής.

16. Οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας σχετικά με το άρθρο 8 του εσωτερικού κανονισμού του Συμβουλίου πρέπει επομένως να απορριφθούν και επομένως η αιτίαση ότι το Συμβούλιο παρέβη τον εσωτερικό του κανονισμό είναι εξ ολοκλήρου αβάσιμη.

II — Παραβίαοη τον δικαιώματος της άμυνας

17. 1. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, το Συμβούλιο, κατά την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού, παραβίασε από πολλές απόψεις το δικαίωμα της άμυνας, κυρίως δε και καταρχάς σε σχέση με τον νπολογισμό της κανονικής αξίας.

18. α) Το πρώτο επιχείρημα της προσφεύγουσας αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η διαδικασία αντιντάμπινγκ σχετικά με ηλεκτρονικές γραφομηχανές. Λόγω της ιδιάζουσας διαρθρώσεως της η κανονική αξία καθορίστηκε βάσει των εξόδων ΠΔΓ που αντιστοιχούν στην επιχείρηση της, επιπλέον ενός λογικού κέρδους, πράγμα που είχε ως συνέπεια την περάτωση αυτής της διαδικασίας ( 11 ). Εν προκειμένω ελήφθη υπόψη το ότι η διάρθρωση της διέφερε από αυτή των ανταγωνιστριών ιαπωνικών επιχειρήσεων. Ενόψει αυτών των περιστάσεων, η Επιτροπή, προκειμένου να διασφαλισθεί το δικαίωμα της άμυνας της προσφεύγουσας, θα έπρεπε να είχε ήδη διευκρινίσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας γιατί εγκατέλειψε το κριτήριο της ομοιότητας της οικείας επιχειρήσεως με τρίτες επιχειρήσεις, των οποίων είχαν ληφθεί υπόψη τα λογιστικά στοιχεία.

19. Επ' αυτού θα ήθελα εκ των προτέρων να παρατηρήσω ότι εδώ μας ενδιαφέρει μόνο η διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού. Πράγματι, ενδεχόμενη παρανομία του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό θα μπορούσε να επηρεάσει την νομιμότητα του προσβαλλόμενου κανονισμού μόνο εφόσον αυτός ορίζει την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού. Εν τούτοις, το Δικαστήριο έχει κρίνει συναφώς ότι ελάττωμα του κανονισμού περί του προσωρινού δασμού μπορεί να θεμελιώσει έλλειψη νομιμότητας του κανονισμού με τον οποίον εισπράχθηκε οριστικά ο δασμός μόνο αν το ελάττωμα αυτό αντανακλάται στον κανονισμό αυτό ( 12 ). Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να εξετασθεί αν ήταν αναγκαίο να αιτιολογηθεί η εφαρμοσθείσα μέθοδος.

20. Οι προϋποθέσεις για το δικαίωμα της άμυνας τηρούνται, όταν στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση δίδεται κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας η δυνατότητα να διατυπώσει τη γνώμη της ως προς την ύπαρξη και τη σημασία των προβαλλομένων γεγονότων και περιστάσεων και ενδεχομένως ως προς τα σχετικά έγγραφα ( 13 ).

21. Μου φαίνεται αμφίβολο αν τέτοιου είδους περιστάσεις εσωτερικής φύσεως όπως οι νομικές θεωρήσεις, στις οποίες στηρίζεται η απόφαση που λαμβάνεται κατά διακριτική εξουσία, εμπίπτουν σ' αυτές τις προϋποθέσεις. Πάντως, στην παρούσα υπόθεση δεν πρόκειται γι' αυτό, επειδή το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του — δημοσιευθέντος πλέον των τριών μηνών πριν από την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού — νέου βασικού κανονισμού προβλέπει ρητά τη μέθοδο που εφαρμόσθηκε ως προς την προσφεύγουσα. Όποια και αν ήταν η νομική κατάσταση βάσει του παλαιού βασικού κανονισμού, στον νέο βασικό κανονισμό διευκρινίζονται οι λόγοι για την εφαρμοσθείσα μέθοδο.

22. Ένα άλλο ζήτημα είναι φυσικά το αν ενόψει των δεδομένων της υποθέσεως έπρεπε να εφαρμοσθεί αυτή η μέθοδος. Εν προκειμένω η προσφεύγουσα είχε πάντως τη δυνατότητα να λάβει εγκαίρως θέση πριν από την έκδοση του κανονισμού, προβάλλοντας ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για τη μέθοδο αυτή που της ήταν γνωστή από τον κανονισμό περί προσωρινού δασμού (ειδικότερα, η εφαρμογή αυτής της μεθόδου δεν ήταν, ενόψει των δύο πρώτων φράσεων της διατάξεως, ενδεδειγμένη ) ή ότι ο ίδιος ο βασικός κανονισμός δεν ήταν νόμιμος.

23. Δεδομένου ότι η πρόταση της Επιτροπής για την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού διατυπώθηκε, κατά τους ισχυρισμούς του Συμβουλίου, στις 23 Οκτωβρίου 1988, μάλιστα δε κατά τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας μόλις στις 18 Νοεμβρίου 1988 ( 14 ), υπήρχε εν πάση περιπτώσει επαρκής χρόνος για να διατυπωθούν τα επιχειρήματα αρκετά έγκαιρα ώστε η Επιτροπή να ήταν σε θέση να τα λάβει υπόψη της ήδη κατά την κατάρτιση της προτάσεως της.

24. Όσον αφορά το επιχείρημα που προέβαλε η προσφεύγουσα στο ίδιο πλαίσιο, δηλαδή ότι ο ίδιος ο νέος βασικός κανονισμός συνιστά παραβίαση του δικαιώματος άμυνας της προσφεύγουσας, επειδή της αφαιρεί τη δυνατότητα να εκθέσει την ιδιομορφία της διαρθρώσεως της έναντι της διαρθρώσεως ανταγωνιστριών ιαπωνικών εταιριών, δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για το δικαίωμα της άμυνας, αλλά για το πρόβλημα αν συνδυάζεται με τις αρχές της ασφάλειας του δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικής ισχύος το ότι το Συμβούλιο αποφάσισε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας τη θέσπιση με νέα διατύπωση μιας εφαρμοστέας διατάξεως. Η προσφεύγουσα θεωρεί εν προκειμένω ότι η νέα διατύπωση είναι δυσμενέστερη γι' αυτήν απ' ό,τι το αρχικό κείμενο και πραγματοποιήθηκε για να δικαιολογηθούν εκ των υστέρων οι ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό, ο οποίος σύμφωνα με τη διάταξη στην παλαιά της διατύπωση δεν ήταν νόμιμος. Επί του σημείου αυτού θα επανέλθω στη συνέχεια των προτάσεων μου.

25. Επομένως πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή δεν παραβίασε το δικαίωμα της άμυνας, επειδή δεν γνωστοποίησε λεπτομερώς στην προσφεύγουσα τους λόγους για τους οποίους απέκλινε, για την εφαρμογή του προσβαλλόμενου κανονισμού, από τη διαδικασία αντιντάμπινγκ σε σχέση με την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών.

26. β) Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι συντρέχει περίπτωση παραβιάσεως του δικαιώματος της άμυνας, καθόσον το Συμβούλιο δεν της ανακοίνωσε πριν από τις 20 Σεπτεμβρίου 1988 τα ονόματα των επιχειρήσεων, τα λογιστικά στοιχεία των οποίων ελήφθησαν υπόψη για τον προσδιορισμό των ΠΔΓ εξόδων και του κέρδους κατά τον υπολογισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, όσον αφορά την προσφεύγουσα. Ot κοινοτικές αρχές θα έπρεπε να διευκρινίσουν πως σχημάτισαν από τα λογιστικά στοιχεία αυτών των επιχειρήσεων τον « μέσο σταθμισμένο όρο », ο οποίος εφαρμόστηκε σύμφωνα με το σημείο 36 του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό ως προς την προσφεύγουσα. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν έλαβε γνώση όλων αυτών των περιστάσεων καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, δεν μπόρεσε να διατυπώσει γνώμη σχετικώς, και επομένως, υφίσταται, κατ' αυτήν, παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας.

27. Το επιχείρημα αυτό δεν αντέχει στον έλεγχο. Από τα πρακτικά που προσκόμισε το Συμβούλιο προκύπτει σαφώς ότι η προσφεύγουσα γνώριζε από την αρχή της διαδικασίας, το αργότερο από τις 5 Νοεμβρίου 1987, ότι χρησιμοποιήθηκαν λογιστικά στοιχεία άλλων επιχειρήσεων για τον υπολογισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Εξάλλου προκύπτει ότι η προσφεύγουσα γνώριζε από τις 17 Μαρτίου 1988 τους ποσοστιαίους συντελεστές τους οποίους σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν οι κοινοτικές αρχές για τα ΠΔΓ έξοδα και το κέρδος στην κατασκευασμένη κανονική αξία. Οι συντελεστές αυτοί υπερέβαιναν κατά πολύ, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, τους συντελεστές της προσφεύγουσας. Από αυτό έπρεπε να συμπεράνει η προσφεύγουσα ότι θα λαμβάνονταν υπόψη στοιχεία που αφορούσαν επιχειρήσεις με διαφορετική διάρθρωση από τη δική της. Έτσι, η προσφεύγουσα διέθετε όλα τα στοιχεία που ήταν αναγκαία για μία αποτελεσματική άμυνα. Τα μεμονωμένα λογιστικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται η στάθμιση, και επομένως και οι καθορισθέντες τελικώς συντελεστές, πρέπει να θεωρηθούν εμπιστευτικά κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 3, του νέου βασικού κανονισμού ( 15 ) και, κατά συνέπεια, δεν έπρεπε να γνωστοποιηθούν στην προσφεύγουσα.

28. Καθόσον η προσφεύγουσα παραπονείται επίσης εν προκειμένω ότι δεν δόθηκε απάντηση στο έγγραφό της της 2ας Σεπτεμβρίου 1988, με το οποίο ζητούσε να πληροφορηθεί με ποια μέθοδο προσδιορίστηκαν τα ΠΔΓ έξοδα και το κέρδος και ποιες διορθώσεις έγιναν ώστε να αποκλεισθούν από τον υπολογισμό έξοδα και κέρδη από πωλήσεις στο εσωτερικό, αρκεί να λεχθεί ότι τέτοιες αιτήσεις παροχής πληροφοριών πρέπει να υποβάλλονται στην Επιτροπή, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, στοιχείο γ, περίπτωση ί, γγ, του (τόσο παλαιού όσο και νέου) βασικού κανονισμού το αργότερο ένα μήνα μετά τη γνωστοποίηση της θεσπίσεως του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ (επομένως, εν προκειμένω στις 26 Ιουνίου 1988). Η προσφεύγουσα δεν τήρησε την προθεσμία αυτή με το έγγραφό της της 2ας Σεπτεμβρίου 1988.

29. γ) Η προσφεύγουσα φρονεί περαιτέρω ότι υφίσταται παράβαση του δικαιώματος της άμυνας, επειδή η Επιτροπή της δημιούργησε την πεποίθηση ότι (η προσφεύγουσα επίσης) θα μπορούσε να προβάλει τα επιχειρήματά της ως προς τη μέθοδο επίσης προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας και κατά τη διάρκεια της « disclosure conference ». Αυτή όμως πραγματοποιήθηκε μόλις στις 23 Αυγούστου 1988, επομένως σε χρονικό σημείο κατά το οποίο ίσχυε ήδη ο νέος βασικός κανονισμός, ο οποίος, καθόσον προβλέπει ρητώς την εν προκειμένω βαλλόμενη μέθοδο, είναι δυσμενέστερος για την προσφεύγουσα από ό,τι ο παλαιός κανονισμός.

30. Όσον αφορά τον πυρήνα αυτού του πραγματικού ισχυρισμού, δεν αμφισβητείται ότι η αποκαλούμενη « disclosure conference » πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου 1988. Περαιτέρω, από ένα έγγραφο της προσφεύγουσας προς την Επιτροπή με ημερομηνία 18 Μαρτίου 1988 συνάγεται ότι προφανώς « συμφωνήθηκε » να εξεταστεί λεπτομερέστερα το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο της « disclosure conference ». Δεν μπορεί να διακρίνω από τα στοιχεία της δικογραφίας ποια σημασία μπορεί να έχει αυτή η « συμφωνία ». Πάντως, ακόμη και αν η Επιτροπή προσπάθησε εν προκειμένω, όπως προφανώς φρονεί η προσφεύγουσα, μέσω μιας αναβλητικής στάσεως να προκαλέσει παρέλκυση της συζητήσεως μέχρις ενός χρονικού σημείου μετά την έκδοση του νέου βασικού κανονισμού, δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας. Ενδεχομένως ο νέος κανονισμός να είναι δυσμενέστερος για την προσφεύγουσα, οπότε αυτό πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα της ασφάλειας του δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικότητας. Παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας θα υφίστατο εν προκειμένω μόνο αν η προσφεύγουσα δεν είχε τον αναγκαίο χρόνο για να προβάλει εγκαίρως τα επιχειρήματά της βάσει αντού του κανονισμού, ώστε να μπορούσαν να ληφθούν υπόψη πριν από την έκδοση της αποφάσεως του Συμβουλίου. Έχω ήδη εκθέσει γιατί αυτό δεν συμβαίνει. Άλλως, ο νέος βασικός κανονισμός δεν καθιστά δυσμενέστερη τη νομική κατάσταση της προσφεύγουσας, οπότε το επιχείρημα της προσφεύγουσας οπωσδήποτε ανατρέπεται. Εξάλλου, η προσφεύγουσα προέβαλε ήδη με το έγγραφο της 21ης Ιουνίου 1988 όλα τα επιχειρήματα τα οποία προβάλλει και στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά πόσο η προαναφερθείσα « συμφωνία » παρεμπόδισε την προσφεύγουσα να προβάλει περαιτέρω επιχειρήματα — σε οποιοδήποτε στάδιο — δεν γίνεται αντιληπτό. Επομένως, η αιτίαση αυτή της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί.

31. 2 Ανεξάρτητα από τα ζητήματα που εξετάστηκαν αμέσως προηγουμένως, τα οποία αναφέρονται στον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, προβάλλει επί πλέον η προσφεύγουσα και μια άλλη παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας σχετικά με τον καθορισμό της ζημίας. Επ' αυτού εκθέτει ότι παρέσχε για το πριν από την περίοδο που αφορά η έρευνα χρονικό διάστημα απλώς γενικά αριθμητικά στοιχεία και αυτά πάλι μόνο για τα έτη 1984 και 1985 (όχι για το 1983) για τα οποία έτη εξάλλου δεν είχαν ζητηθεί αριθμητικά στοιχεία για τους διάφορους τύπους εκτυπωτών ή τα διάφορα τμήματα της αγοράς. Καθόσον διαπιστώθηκαν αποτελέσματα ενδεχομένου ντάμπινγκ για την πριν από το χρονικό διάστημα που αφορά η έρευνα περίοδο ύστερα από « εκτενέστερη » έρευνα (βλ. σημείο 59 του προσβαλλόμενου κανονισμού) δηλαδή της έρευνας των λογιστικών στοιχείων των κοινοτικών παραγωγών, δεν υφίσταται παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας της προσφεύγουσας.

32. Βεβαίως είναι αναντίρρητο ότι στο προαναφερθέν σημείο 59 γίνεται επίσης λόγος για ντάμπινγκ προφανώς με αναφορά στο χρονικό διάστημα που άρχισε το 1983 πριν από τη χρονική περίοδο που αφορά η έρευνα. Αντιθέτως, είναι βέβαιο ότι οι κοινοτικές αρχές ερεύνησαν για το χρονικό αυτό διάστημα σχετικά με μία μόνο ζημία, μάλιστα δε καταλήγοντας στη διαπίστωση ότι οι ιαπωνικές εισαγωγές είχαν επίδραση στο οικονομικό μέλλον των παραγωγών της Κοινότητας ( 16 ). Αν αυτό αρκεί για να γίνει δεκτή η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ ντάμπινγκ και ζημίας, όταν η περίοδος που αφορά η έρευνα δεν συμπίπτει πλήρως με το χρονικό διάστημα εντός του οποίου διαπιστώθηκε η ζημία, τότε δεν τίθεται ζήτημα δικαιώματος της άμυνας αλλά ουσιαστικής νομιμότητος του προσβαλλόμενου κανονισμού. Ως προς το σημείο αυτό η προσφεύγουσα διατύπωσε και άλλα επιχειρήματα τα οποία και θα εξετάσω. Όσον αφορά τη διαπίστωση της ζημίας προκύπτει ότι στηρίζεται σε μια μελέτη του γραφείου παροχής συμβουλών Ernst & Whinney την οποία προσκόμισαν οι ίδιοι οι Ιάπωνες κατασκευαστές εκτυπωτών και ότι περιλαμβάνει και το έτος 1983. Για τη χρησιμοποίηση αυτής της μελέτης πληροφορήθηκε η προσφεύγουσα με έγγραφο της Επιτροπής, της 28ης Σεπτεμβρίου 1988. Τα στοιχεία που αφορούν την προσφεύγουσα για τα έτη 1984 και 1985 παρατίθενται στο ερωτηματολόγιο που προσκόμισε η ίδια κατά τη διοικητική διαδικασία. Τέλος ως προς τα στοιχεία των επί μέρους ευρωπαίων παραγωγών, αυτά είναι βεβαίως εμπιστευτικά και δεν ήταν δυνατό αυτά καθεαυτά να γνωστοποιηθούν στην προσφεύγουσα. Εν τούτοις, είναι αναμφισβήτητο ότι ο φάκελος που τηρούσε η Επιτροπή, και στον οποίο είχε πρόσβαση η προσφεύγουσα σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 4, στοιχείο α, του ( νέου ή παλαιού ) βασικού κανονισμού, περιείχε περιλήψεις μη εμπιστευτικού χαρακτήρα. Επομένως, η προσφεύγουσα είχε πληροφορηθεί για όλα τα βασικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η διαπίστωση περί υπάρξεως ζημίας ή είχε τουλάχιστον εν προκειμένω δυνατότητα προσβάσεως. Επομένως δεν υφίσταται παραβίαση του δικαιώματος της άμυνας.

III — Έλλειψη αιτιολογίας

33. 1. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, ο προσβαλλόμενος κανονισμός παρουσιάζει μια πρώτη έλλειψη αιτιολογίας στα σημεία του 21 και 22 που αφορούν τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Η προσφεύγουσα αναφέρεται συναφώς στη διαδικασία αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών καταγωγής Ιαπωνίας ( 17 ), στον οποίο τα ΠΔΓ έξοδα και το κέρδος προσδιορίστηκαν βάσει των λογιστικών στοιχείων της προσφεύγουσας, πράγμα που είχε ως συνέπεια την περάτωση αυτής της διαδικασίας ως προς την προσφεύγουσα ( 18 ). Καθόσον τώρα η μέθοδος αυτή εγκαταλείφθηκε ως προς την παρούσα διαδικασία, το Συμβούλιο όφειλε να διευκρινίσει που οφείλεται η μεταβολή αυτή στη μέθοδο προσδιορισμού της κανονικής αξίας και πως ήταν σε θέση να αποφύγει δυσμενείς διακρίσεις κατ' εφαρμογή της ήδη επιλεγείσας μεθόδου.

34. Κατά πάγια νομολογία, η προβλεπόμενη από το άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΟΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη προς τη φύση της οικείας νομικής πράξεως. Από αυτήν πρέπει να γίνονται αντιληπτές κατά τρόπο σαφή και μη επιδεκτικό αμφιβολιών οι σκέψεις της κοινοτικής αρχής η οποία εξέδωσε την προσβαλλόμενη νομική πράξη, έτσι ώστε οι ενδιαφερόμενοι να μπορούν να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο, το δε Δικαστήριο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του ( 19 ). Στην παρούσα υπόθεση, το Συμβούλιο, στο σημείο 21 του προσβαλλόμενου κανονισμού, αναφέρεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού, όπου προβλέπεται ρητώς η εφαρμοσθείσα εν προκειμένω μέθοδος. Επί πλέον έλαβε θέση ως προς το ζήτημα της δυσμενούς διακρίσεως που έθεσε η προσφεύγουσα, εκθέτοντας (δεύτερη παράγραφος του αναφερόμενου σημείου): « Επιβεβαιώθηκε από το Συμβούλιο ότι το γεγονός ότι κάποιος εξαγωγέας δεν πωλεί το εν λόγω προϊόν και συνεπώς δεν έχει οργάνωση πωλήσεων στην εγχώρια αγορά του, δεν μπορεί να μεταβάλει τη βάση για τον υπολογισμό των εξόδων πώλησης, των διοικητικών και άλλων γενικών εξόδων και του κέρδους στον υπολογισμό της κανονικής αξίας του εξαγωγέα. »

35. Από αυτό συνάγεται ότι το Συμβούλιο δεν διαβλέπει στις ιδιομορφίες της διαρθρώσεως της προσφεύγουσας κανένα λόγο για να της επιφυλάξει διαφορετική μεταχείριση από ό,τι σε άλλους εξαγωγείς ή ότι οι διαφορές στις εκάστοτε διαρθρώσεις δεν δικαιολογούν να θεωρηθεί ότι υφίστανται διαφορετικές καταστάσεις. Επομένως, γίνεται σαφές ότι το Συμβούλιο εκκινεί από μια τελείως διαφορετική αντίληψη από ό,τι η προσφεύγουσα, μια αντίληψη η οποία καθιστά σαφές γιατί ελήφθη το μέτρο αυτό και γιατί εφαρμόστηκε η εν λόγω μέθοδος. Ο έλεγχος του Δικαστηρίου διασφαλίζεται ειδικότερα, το Δικαστήριο μπορεί να ελέγξει αν ευσταθούν οι απόψεις του Συμβουλίου ως προς το ζήτημα της δυσμενούς διακρίσεως. Η αιτίαση περί ελλείψεως αιτιολογίας, όσον αφορά τα σημεία 21 και 22 του προσβαλλόμενου κανονισμού, δεν ευσταθεί.

36. 2. Η δεύτερη αιτίαση η οποία στηρίζεται στη φερόμενη έλλειψη αιτιολογίας του προσβαλλόμενου κανονισμού, αφορά το ζήτημα της ζημίας και θέτει υπό αμφισβήτηση τις εκτιμήσεις που διατυπώνονται στο σημείο 60 του εν λόγω κανονισμού. Από το εν λόγο σημείο 60 προκύπτει ότι η κοινοτική αρχή απέδωσε στο ντάμπινγκ ( των Ιαπώνων παραγωγών) τις συνέπειες των εισαγωγών από άλλες τρίτες χώρες εκτός της Ιαπωνίας.

37. Από το σημείο αυτό του κανονισμού δεν μπορώ να συναγάγω καμία τέτοια ένδειξη. Στο σημείο αυτό γίνεται λόγος μόνο για εισαγωγές οι οποίες « απέβησαν σημαντικές μόνο μετά το τέλος της περιόδου την οποία καλύπτει η έρευνα ». Εξάλλου, και πάλι δεν θα εδικαιολογείτο να γίνεται δεκτό ότι υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας, αν από το κείμενο κατά του οποίου βάλλει η προσφεύγουσα προκύπτει ότι το Συμβούλιο είχε αποδώσει τη ζημία στις εισαγωγές που αποτέλεσαν αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας αντιντάμπινγκ, η οποία ζημία δεν έχει καμία σχέση με αυτές. Αν το Συμβούλιο είχε ενεργήσει κατ' αυτό τον τρόπο και είχε αναφερθεί με τον προσβαλλόμενο κανονισμό σ' αυτή τη μέθοδο, τότε δεν θα μπορούσε να γίνει λόγος για έλλειψη αιτιολογίας, αλλά το πολύ για παράβαση του βασικού κανονισμού (βλ. άρθρο 4, παράγραφος 1, φράση 2). Επομένως, και ως προς το σημείο αυτό δεν μπορούν να γίνουν δεκτές οι απόψεις της προσφεύγουσας.

Δεύτερο μέρος — Επί τον ζητήματος της ουοιαστικής νομιμότητας ( 20 ) τον προσβαλλόμενον κανονισμού

Ι — Καθορισμός των λαμβανομένων νπόψη (ομοειδών) εμπορευμάτων

38. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί το βάσιμο των εκτιμήσεων που διατυπώνονται στα σημεία 5 και επ., του προσβαλλόμενου κανονισμού και θεωρεί ότι το φάσμα των προϊόντων τα οποία καλύπτονται από την έννοια « ομοειδή εμπορεύματα » δεν έχει ορθώς καθοριστεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Κατά τη γνώμη της, θα έπρεπε να γίνει διάκριση σε δύο τμήματα των λαμβανομένων υπόψη εκτυπωτών (κατώτερο και ανώτερο τμήμα). Τα δύο αυτά τμήματα διακρίνονται μεταξύ τους σύμφωνα με τη χρήση για την οποία προορίζονται τα προϊόντα, τον κύκλο πελατών και το επιδιωκόμενο κέρδος. Το Συμβούλιο δεν έκανε κανένα τέτοιο διαχωρισμό ανά τμήματα, πράγμα που, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, ισοδυναμεί με εσφαλμένη εκτίμηση των περιστατικών.

39. Το επιχείρημα αυτό μπορώ να το απορρίψω αμέσως. Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν διευκρινίζει κατά πόσον η μέθοδος που εφάρμοσε το Συμβούλιο είχε δυσμενή αποτελέσματα ως προς αυτήν. Εξάλλου — και νομίζω ότι αυτό συνδέεται στενά με το προαναφερθέν σημείο — η προσφεύγουσα διευκρινίζει στο υπόμνημά της απαντήσεως (επί των αμυντικών ισχυρισμών του Συμβουλίου στο υπόμνημα του αντικρούσεως ) ότι μπορούν πράγματι να διατυπωθούν διαφορετικές γνώμες ως προς τα κριτήρια βάσει των οποίων θα έπρεπε να κατανεμηθούν ανά τμήματα οι λαμβανόμενοι υπόψη εκτυπωτές' το Συμβούλιο θα έπρεπε εν τούτοις, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, να προσπαθήσει να εφαρμόσει το ένα ή το άλλο κριτήριο. Έτσι, παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν γενικώς παραδεδεγμένα κριτήρια κατανομής, πράγμα που αντιστοιχεί προς την άποψη του Συμβουλίου. Επομένως, η αιτίαση είναι αβάσιμη.

II — Κανονική αξία

40. 1. Όσον αφορά τις αιτιάσεις σε σχέση με τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, πρέπει καταρχάς να εξετασθούν οι ισχυρισμοί που αφορούν, βάσει του άρθρου 184 της Συνθήκης ΕΟΚ, τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού.

41. α) Στο πλαίσιο αυτό θα εξετάσω καταρχάς τα επιχειρήματα που διατυπώνει η προσφεύγουσα κατά της αιτιολογίας αυτής της διατάξεως και της ουσιαστικής της νομιμότητας, πριν έλθω (αμέσως κατωτέρω στο σημείο β ) στη δυνατότητα διαχρονικής εφαρμογής της βάσει του άρθρου 19 του νέου βασικού κανονισμού.

42. αα) Η προσφεύγουσα φρονεί ότι η βαλλόμενη εν προκειμένω διάταξη δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη στο προοίμιο του νέου βασικού κανονισμού ( 21 ), σε αντίθεση προς το άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΟΚ. Πράγματι θεωρεί ότι η κοινοτική αρχή θα έπρεπε να διευκρινίσει ότι πρόκειται για μια νέα, διαπλαστικής φύσεως διάταξη, του ουσιαστικού δικαίου, η οποία αποτελεί ουσιαστική τροποποίηση και δεν ανταποκρίνεται στη συνήθη πρακτική της Επιτροπής.

43. Επ' αυτού αρκεί να γίνει δεκτό ότι βάσει της διατυπώσεως της τετάρτης και τριακοστής τρίτης αιτιολογικής σκέψεως του νέου βασικού κανονισμού οι επελθούσες με αυτόν τροποποιήσεις αποτελούν απλή διευκρίνιση του προηγούμενου βασικού κανονισμού ( 22 ). Κατ' αυτό τον τρόπο διευκρινίζεται επαρκώς η πρόθεση του νομοθέτη. Σε περίπτωση που το γράμμα της διατάξεως ήταν ευρύτερο από αυτό τον σκοπό, τότε θα αποτελούσε ενδεχομένως αφορμή για συσταλτική ερμηνεία ή, σε περίπτωση που αυτό δεν θα ήταν δυνατό, για έλεγχο βάσει της αρχής της αναλογικότητας. Δεν μπορώ να διαπιστώσω εν προκειμένω έλλειψη αιτιολογίας.

44. Στη συνέχεια, η προσφεύγουσα φρονεί επίσης ότι η κοινοτική αρχή έπρεπε να διευκρινίσει κατά πόσο η εφαρμογή του νέου κανόνα συνεπάγεται δυσμενείς διακρίσεις για επιχειρήσεις όπως η προσφεύγουσα. Στην περίπτωση τέτοιων επιχειρήσεων προστίθενται πράγματι στο πραγματικό κόστος παραγωγής έξοδα και κέρδη άλλων επιχειρήσεων, χωρίς να εξεταστεί αν οι επιχειρήσεις αυτές έχουν στην ουσία παρόμοια χαρακτηριστικά. Ενδεχομένως έπρεπε να διευκρινιστεί πως ήταν δυνατό να αποφευχθεί ή αντισταθμιστεί η δυσμενής αυτή διάκριση. Εν τούτοις, είμαι της γνώμης ότι ο κανονιστικός νομοθέτης δεν χρειάζεται να αιτιολογεί όλες τις διατάξεις, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν ενδεχομένως κατά τρόπο που συνεπάγεται διακρίσεις, αναφερόμενος ειδικά σε κάθε περίπτωση. Η απαγόρευση των διακρίσεων αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου. Τα κοινοτικά όργανα οφείλουν κατά την εφαρμογή όλων των διατάξεων του παραγώγου δικαίου να εξαντλούν τις δυνατότητες τους για να συμμορφώνονται προς την αρχή αυτή. Αν μια διάταξη δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο, τότε δεν τίθεται ζήτημα ελλείψεως αιτιολογίας, αλλά παραβιάσεως της απαγορεύσεως των διακρίσεων.

45. Τέλος, η προσφεύγουσα νομίζει ότι μπορεί να συναχθεί μία αντίφαση μεταξύ της τριακοστής τρίτης αιτιολογικής σκέψεως και του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού, επειδή στο κείμενο της ίδιας της διατάξεως δεν προβλέπεται ότι ΠΔΓ έξοδα και κέρδη μπορούν να υπολογισθούν σύμφωνα με μια « άλλη κατάλληλη βάση » ( 23 ). Ως προς αυτό, επιθυμώ να παραπέμψω την προσφεύγουσα στην τελευταία φράση της αμφισβητούμενης από αυτήν διατάξεως, όπου ορίζεται: «Αν δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καμία από αυτές τις δύο μεθόδους, τα έξοδα που έχουν προκόψει και το κέρδος [ υπολογίζονται ] (...) με οποιαδήποτε άλλη εύλογη βάση. »

46. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι ο νέος βασικός κανονισμός πάσχει σειρά ελαττωμάτων ως προς την αιτιολογία.

47. ββ) Έρχομαι τώρα στα ζητήματα της ουσιαστικής νομιμότητας του νέου βασικού κανονισμού.

48. (1) Η προσφεύγουσα προβάλλει πρωτίστως ως παραβίαση του κοινοτικού δικαίου την παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 4, του κώδικα αντιντάμπινγκ της GATT.

49. (α) Η μέθοδος την οποία εφάρμοσε το καθού εν προκειμένω κατά το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2423/88 έχει ως συνέπεια ότι για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής τιμής χρησιμοποιήθηκαν έξοδα και κέρδη που δεν είναι « εύλογα », όπως προβλέπει η προαναφερθείσα διάταξη του κώδικα αντιντάμπινγκ.

50. Η προσφεύγουσα είναι μία απλή βιομηχανία χωρίς προσωπικό πωλήσεων και χωρίς διάρθρωση διανομής με περιορισμένο αριθμό πελατών. Παράγει μόνο περιορισμένο αριθμό διαφόρων προϊόντων ( γραφομηχανών ή εκτυπωτών ). Σε κάθε χώρα εξαγωγής υπάρχει ένας πωλητής, ο οποίος επιμελείται των παραγγελιών ενός διανομέα που διενεργεί τη διανομή σε όλη τη χώρα. Η σύγκριση, βάσει της διαρθρώσεως τους, μη συγκρίσιμων επιχειρήσεων με την προσφεύγουσα είναι, σε αντίθεση προς την προαναφερθείσα απαίτηση του κώδικα αντιντάμπινγκ, μη εύλογη. Αυτό καθίσταται σαφέστερο ενόψει της μεταχειρίσεως που έτυχε η προσφεύγουσα στα πλαίσια της διαδικασίας αντιντάμπινγκ σε σχέση με ηλεκτρονικές γραφομηχανές. Στη διαδικασία αυτή ελήφθη υπόψη η ιδιαίτερη διάρθρωση της προσφεύγουσας, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την περάτωση της διαδικασίας ( 24 ).

51. Η προσφεύγουσα φρονεί εν προκειμένω ότι είτε το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού δεν συνάδει με τον κώδικα αντιντάμπινγκ, επειδή δηλαδή περιορίζει το πεδίο εκτιμήσεως των κοινοτικών αρχών σε περιπτώσεις όπως η παρούσα στη μέθοδο που εφαρμόσθηκε εδώ, είτε οι κοινοτικές αρχές έχουν διατηρήσει το πεδίο εκτιμήσεως που διέθεταν βάσει του κώδικα και στο πλαίσιο αυτής της διατάξεως, οπότε η επιλεγείσα μέθοδος συνιστά στην προκειμένη περίπτωση παράβαση του κώδικα.

52. (β) Από τα δύο ενδεχόμενα που αναφέρει η προσφεύγουσα — παράβαση του κώδικα αντιντάμπινγκ είτε λόγω του νέου βασικού κανονισμού είτε λόγω του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού αυτού — μπορεί να ελεγχθεί στο πλαίσιο του άρθρου 184 της Συνθήκης ΕΟΚ μόνο το πρώτο.

53. (αα) Ως προς το σημείο αυτό πρέπει εξαρχής να διευκρινίσω ότι ο κώδικας, στα συμβαλλόμενα μέρη του οποίου περιλαμβάνεται και η Κοινότητα, μπορεί καταρχήν ν' αποτελέσει αντικείμενο ελέγχου κατά το άρθρο 184 της Συνθήκης ΕΟΚ. Κατά το άρθρο 228, παράγραφος 2, οι συναπτόμενες με την Κοινότητα διεθνείς συμβάσεις καθίστανται μέρος του κοινοτικού δικαίου. Όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 228, βρίσκονται από ιεραρχικής απόψεως μεταξύ του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου (δίκαιο της Συνθήκης) και παραγώγου δικαίου και, επομένως, μπορούν να υπαχθούν στην έννοια του « κανόνα δικαίου σχετικού με την εφαρμογή της ( Συνθήκης ) ». Αυτό επιβεβαιώνεται και από τη νομολογία του Δικαστηρίου επί του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, κατά την οποία, αφενός μεν, τέτοιου είδους συμφωνίες πρέπει να θεωρούνται ως πράξεις των οργάνων της Κοινότητας, και επομένως το Δικαστήριο είναι αρμόδιο στο πλαίσιο της κοινοτικής έννομης τάξης να τις ερμηνεύει ( 25 ), και στο πλαίσιο της οποίας, αφετέρου, το Δικαστήριο εισήλθε στον έλεγχο του κύρους παραγώγου κοινοτικού δικαίου υπό το πρίσμα παραβάσεως συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Κοινότητα ( 26 ) ( 27 ). Το Δικαστήριο αναφέρθηκε στον κώδικα αντιντάμπινγκ στην υπόθεση Cartorobica ( 28 ) εκκινώντας προφανώς από τις ίδιες αρχές.

54. (ββ) Στην παρούσα υπόθεση ανέκυψε περαιτέρω το ζήτημα αν οι διατάξεις του κώδικα αντιντάμπινγκ έχουν απευθείας εφαρμογή σε ιδιώτες — εν προκειμένω στην προσφεύγουσα —, πράγμα που η προσφεύγουσα καταφάσκει, ενώ το καθού αντιθέτως αρνείται.

55. Η άποψη του καθού στηρίζεται στη νομολογία του Δικαστηρίου που αφορά μια σειρά διατάξεων της GATT ( 29 ), της οποίας το άρθρο VI συγκεκριμενοποιείται ως γνωστόν από τον εν λόγω κώδικα. Η νομολογία αυτή αναφέρεται στην έννοια, τη δομή και το γράμμα της GATT. Από τις διατάξεις σχετικά με τις αποκλίσεις από τους γενικούς κανόνες, τα μέτρα που μπορούν να ληφθούν σε περίπτωση εξαιρετικών δυσχερειών και τη ρύθμιση σε περίπτωση διαστάσεως απόψεων το Δικαστήριο συνήγαγε ότι οι σχετικές διατάξεις της GATT δεν έχουν απευθείας εφαρμογή. Σε μία μεταγενέστερη απόφαση επί της υποθέσεως Fediol III ( 30 ), το Δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί επί μιας ενστάσεως απαραδέκτου που είχε προβάλει η Επιτροπή κατά μιας προσφυγής που είχε ασκηθεί κατά αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε μια καταγγελία που στηριζόταν στον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 2641/84 ( 31 ). Ο κανονισμός αυτός προβλέπει μέτρα κατά των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, στις οποίες περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, και όλες οι πρακτικές τρίτων χωρών, οι οποίες, όσον αφορά το διεθνές εμπόριο, είναι ασυμβίβαστες με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου ( άρθρο 1 ). 'Ετσι, γίνεται μεταξύ άλλων παραπομπή στην GATT ( 32 ). Κατά το άρθρο 3, ορισμένα πρόσωπα ή ενώσεις μπορούν να υποβάλλουν γραπτώς αιτήσεις για την κίνηση διαδικασίας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η προηγούμενη νομολογία ως προς την απευθείας εφαρμογή της GATT δεν σημαίνει ότι οι αιτούντες δεν μπορούν να επικαλεσθούν την GATT προκειμένου να καταστεί δυνατό να ελεχθεί αν μια συμπεριφορά που καταγγέλλεται με την αίτηση αποτελεί αθέμιτη πρακτική ( 33 ). Ο κανονισμός παρέχει στους αιτούντες το δικαίωμα να επικαλεσθούν στην αίτηση τους την GATT έτσι ώστε μπορούν και σ' αυτό το πλαίσιο επίσης να ζητήσουν από το Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχο του ( 34 ).

56. Από θεωρητικής απόψεως θα ήταν ασφαλώς ενδιαφέρον να εξετασθεί το ζήτημα αν το Δικαστήριο μπορεί ν' αποφανθεί υπέρ της απευθείας εφαρμογής του κώδικα αντιντάμπινγκ. Εν τούτοις, κατά την αναφερθείσα στο προηγούμενο σημείο νομολογία ( 35 ), ο απλός έλεγχος του κύρους δεν προϋποθέτει εν πάση περιπτώσει ότι πρέπει προηγουμένως να κριθεί αν η σχετική διάταξη της διεθνούς συνθήκης έχει απευθείας εφαρμογή. Διαφορετική είναι βεβαίως η κατάσταση σε διατάξεις συμβάσεων το περιεχόμενο των οποίων είναι τόσο γενικό ώστε να μην μπορούν να θεωρηθούν ότι υπόκεινται στον δικαστικό έλεγχο. Επ' αυτού το Δικαστήριο δέχθηκε με την απόφαση Fediol III ( 36 ) ότι, καθόσον πρόκειται για τη διαπίστωση αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, οι διατάξεις της GATT μπορούν να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται από το Δικαστήριο και επομένως ανταποκρίνονται προς την απαίτηση αυτή. Όσον αφορά τον κώδικα αντιντάμπινγκ, δεν έχω κανένα ενδοιασμό ως προς τη δυνατότητα του να αποτελέσει αντικείμενο δικαστικού ελέγχου κατά την προαναφερθείσα έννοια — ακόμη δε λιγότερο καθόσον οι βασικοί κανονισμοί [ ιδίως οι προηγούμενοι βασικοί κανονισμοί (ΕΟΚ) 3017/79 ( 37 ) και ( ΕΟΚ ) 2176/84 ] σε πολλά τμήματά τους στηρίζονται άμεσα στο γράμμα του κώδικα. 'Οσον αφορά τη διάταξη περί προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, υφίσταται ως προς το καθοριστικό εν προκειμένω σημείο σχεδόν απόλυτη γραμματική αντιστοιχία μεταξύ του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2176/84 και του κώδικα αντιντάμπινγκ.

57. (γγ) 'Ετσι, το ότι δεν εξετάζω τη δυνατότητα αμέσου εφαρμογής του κώδικα αντιντάμπινγκ οφείλεται στο ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπορεί η νέα ρύθμιση να αντιβαίνει προς αυτόν τον κώδικα.

58. Αφετηρία του συλλογισμού πρέπει να είναι η έννοια του « εύλογου χαρακτήρα », προς την οποία πρέπει να αντιστοιχούν κατά τον κώδικα τόσο το περιθώριο κέρδους όσο και τα ΠΔΓ έξοδα που εισέρχονται στον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας.

59. Τι πρέπει ειδικότερα να θεωρηθεί ως εύλογο εξαρτάται κατ' ανάγκη από το ποιοι στόχοι επιδικώκονται με τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας στο σύστημα του κώδικα. Εν προκειμένω, είναι δυνατές κατ' αρχήν δύο αντιλήψεις. Κατά την μία αντίληψη ο προσδιορισμός της κατασκευασμένης κανονικής αξίας χρησιμεύει για τον καθορισμό της τιμής πωλήσεως ενός προϊόντος όπως θα ήταν αν το προϊόν αυτό πωλούνταν στη χώρα του καταγωγής ή εξαγωγής. Κατ' αυτό τον τρόπο περιέγραψε το Δικαστήριο τον σκοπό του προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας στις υποθέσεις που αφορούσαν την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών ( 38 ). Την άλλη αντίληψη υποστήριξαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι προσφεύγουσες στις προαναφερθείσες διαδικασίες. Κατά την άποψη αυτή, ο προσδιορισμός της κατασκευασμένης αξίας είναι η εύλογη αξία των εξαγομένων εμπορευμάτων.

60. Από τον κώδικα δεν μπορεί να συναχθεί ότι μόνο η μία ή η άλλη αντίληψη είναι η ορθή. Πράγματι, ανεξάρτητα από τη ρύθμιση κατά την οποία τα λαμβανόμενα υπόψη έξοδα παραγωγής είναι αυτά της χώρας καταγωγής, πράγμα που είναι προφανές και δεν συνηγορεί ούτε υπέρ της μιας ούτε υπέρ της άλλης αντιλήψεως, μόνο η ρύθμιση σχετικά με το κέρδος αναφέρεται κατά κάποιο τρόπο στη χώρα καταγωγής (ή χώρα εξαγωγής: βλ. άρθρο 2, παράγραφος 3, του κώδικα ). Κατά τη διάταξη αυτή, η προσαύξηση του κέρδους δεν μπορεί να υπερβαίνει το κέρδος, το οποίο συνήθως επιτυγχάνεται κατά την πώληση εμπορευμάτων του ίδιου γενικώς είδους στην εγχώρια αγορά της χώρας προελεύσεως (άρθρο 2, παράγραφος 4, τελευταία φράση του κώδικα ). Εδώ, πάντως, διατυπώνεται απλώς ένας « κανόνας », ο οποίος ουδόλως αφορά τον προσδιορισμό του κέρδους που πρέπει να ληφθεί υπόψη στο σύνολό του, αλλά καθορίζει μόνον ένα ανώτατο όριο.

61. Κατά τα λοιπά, μικρή βοήθεια μας παρέχει η γενική ρήτρα του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κώδικα, επειδή ο προσδιορισμός της κατασκευασμένης κανονικής αξίας αφορά ακριβώς μία περίπτωση στην οποία δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του βασικού αυτού στοιχείου. Το ότι κατά την εφαρμογή των αναφερομένων στο άρθρο 2, παράγραφος 4, επικουρικών στοιχείων δεν είναι αναγκαίο να θεωρηθεί ως καθοριστικό σημείο αναφοράς το βασικό στοιχείο (σύγκριση με πωλήσεις στην ημεδαπή), συνάγεται από τη φύση του πρώτου επικουρικού στοιχείου. Σύμφωνα με αυτό, το περιθώριο ντάμπινγκ καθορίζεται μέσω συγκρίσεως με μια παρόμοια τιμή του ομοειδούς εμπορεύματος που εξήχθη σε τρίτη χώρα.

62. Οι σκέψεις αυτές, τις οποίες θα αναπτύξω σε βάθος αργότερα, αρκούν για να αξιολογηθούν οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας και να διαπιστωθεί ότι δεν υφίσταται εν προκειμένω παράβαση του νέου βασικού κανονισμού.

63. Ανεξάρτητα από το ότι η προσφεύγουσα προσπάθησε κατά την προφορική διαδικασία να καταδείξει βάσει αριθμητικών στοιχείων σχετικά με τις πωλήσεις γραφομηχανών στην ιαπωνική αγορά ότι είχε τη δυνατότητα να πωλήσει στην αγορά αυτή εκτυπωτές με ακίδα σε σημαντική έκταση, η κριτική την οποία ασκεί αφορά στην πραγματικότητα την επιλογή μιας από τις δύο μεθόδους που περιέγραψα αμέσως προηγουμένως. Εν τούτοις το επιχείρημα αυτό, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεμελιώσει έλλειψη νομιμότητας των μεθόδων που αναφέρονται ρητώς στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού. Βεβαίως είναι αναντίρρητο ότι η μέθοδος αυτή καταλήγει σαφώς σε υπολογισμό της κανονικής αξίας που θα υφίστατο αν ο οικείος παραγωγός πράγματι προέβαινε σε πωλήσεις στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, ως προς το οποίο όμως η προσφεύγουσα φρονεί ότι ο τρόπος ενεργείας βάσει της διατάξεως αυτής δεν είναι « εύλογος » ενόψει των ιδιαίτερων περιστάσεων που τη χαρακτηρίζουν.

64. Θα μπορούσε πάντως να θεμελιωθεί ακυρότητα της εν λόγω διατάξεως, έστω και με βάση αυτό το επιχείρημα, μόνο αν η διάταξη αυτή συνεπήγετο εν προκειμένω κατ' ανάγκη έναν « μη εύλογο » προσδιορισμό της κανονικής αξίας. Εν τούτοις, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο.

65. Από τη δομή του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού συνάγεται ότι κάθε μία από τις αναφερόμενες σ' αυτό μεθόδους πρέπει να εφαρμόζεται ενόψει της επαναλαμβανόμενης στις δύο πρώτες φράσεις αρχής του εύλογου χαρακτήρα. Καθόσον ο τρόπος ενεργείας δεν προκύπτει σαφώς από το γράμμα των αναφερομένων τριών μεθόδων, πρέπει να εφαρμοσθεί το κριτήριο αυτό. Αλλά και ανεξάρτητα από αυτό, κάθε μία από τις ρητώς αναφερόμενες μεθόδους εξαρτάται από την επιφύλαξη που αναφέρεται στον κατάλληλο χαρακτήρα. Έτσι επιβάλλεται η μετάβαση από την πρώτη μέθοδο (προσδιορισμός των εξόδων και του περιθωρίου κέρδους βάσει πωλήσεων του παραγωγού/εξαγωγέα στην εγχώρια αγορά) στην εν λόγω δεύτερη μέθοδο μεταξύ άλλων, όταν η εφαρμογή των αριθμητικών στοιχείων που προκύπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο δεν φαίνεται να είναι εύλογη ( 39 ). Αν « δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καμία από αυτές τις δυο μεθόδους» πρέπει να γίνει μετάβαση στην τρίτη ρητώς αναφερόμενη μέθοδο ( λήψει υπόψη των πωλήσεων στον ίδιο επιχειρηματικό κλάδο στην εγχώρια αγορά) ή πρέπει να υπολογισθούν τα έξοδα και τα κέρδη με οποιαδήποτε άλλη εύλογη βάση. Η εισαγωγική αυτή διατύπωση αναφέρεται προφανώς στις προϋποθέσεις της μεταβάσεως από την πρώτη στη δεύτερη μέθοδο, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η δεύτερη μπορεί να εφαρμοσθεί επίσης μόνο αν είναι εύλογη. Ως προς τη ρητώς αναφερόμενη μέθοδο, αυτό διασφαλίζεται με την τελευταία φράση («ή με οποιαδήποτε άλλη εύλογη βάση » ( 40 ) ), η οποία έτσι αποτελεί διάταξη διπλής λειτουργίας συνιστάμενης στην επιφύλαξη ως προς τον εύλογο χαρακτήρα σχετικά με την τρίτη ρητώς αναφερόμενη μέθοδο και σε μια ανοικτή ρήτρα η οποία παραπέμπει και πάλι στο βασικό στοιχείο που αναφέρεται στον κώδικα.

66. Χάριν πληρότητας ας παρατηρηθεί ακόμη ότι δεν μπορεί να συναχθεί παράβαση του κώδικα από το γεγονός και μόνον ότι μία πολύ ευρεία προϋπόθεση που διατυπώνεται σ' αυτόν (εν προκειμένω η προϋπόθεση του « εύλογου χαρακτήρα » των εξόδων και κερδών που λαμβάνονται υπόψη ) συγκεκριμενοποιείται από τον νομοθέτη του εκάστοτε τμήματος της συμβάσεως κατά τη θέσπιση διατάξεων αντιντάμπινγκ. Ο κώδικας δεν επιβάλλει από τα συμβαλλόμενα σ' αυτόν μέρη να επαναλάβουν κατά λέξη το συνομολογηθέν κείμενο στις αντίστοιχες διατάξεις τους. Το μόνο που απαιτείται είναι η « εναρμόνιση » ( 41 ) των διατάξεων αυτών με τις διατάξεις της συμφωνίας, δηλαδή, όπως επιβεβαιώνεται με τον όρο « μεγαλύτερη ομοιομορφία » ( όχι: πλήρης ομοιομορφία) στο προοίμιο, να μην αντιβαίνουν προς βλάβη αυτών τους οποίους αφορούν τα μέτρα αντιντάμπινγκ ( 42 ) στους κανόνες της συμφωνίας. Δεν πρέπει να παροράται ότι η συγκεκριμενοποίηση αορίστων εννοιών μπορεί σε τελευταία ανάλυση να σημαίνει παρέκκλιση από τον κώδικα, όταν ιδίως λόγω αυτής της συγκεκριμενοποιήσεως ο ενδιαφερόμενος περιέρχεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε δυσμενέστερη θέση απ' ό,τι βάσει μόνο των διατάξεων του κώδικα. Όπως εν τούτοις προκύπτει από τις παρατηρήσεις μου σχετικά με τη διατύπωση και τη δομή της διατάξεως, το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού — ιδίως ως προς τη δεύτερη μέθοδο υπολογισμού που μας ενδιαφέρει εδώ — δεν προσκρούει εν προκειμένω σε κανενός είδους ενδοιασμούς. Επομένως, δεν πρέπει να γίνει δεκτό ότι η διάταξη αυτή αντιβαίνει προς το άρθρο 2, παράγραφος 4, του κώδικα αντιντάμπινγκ.

67. (2) Η προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω ότι η βαλλόμενη δεύτερη μέθοδος υπολογισμού συνεπάγεται ότι η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής συγκρίνονται κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6, του κώδικα αντιντάμπινγκ σε διαφορετικά στάδια εμπορίας. Η κανονική αξία δεν μπορεί έτσι να συγκριθεί με τιμές εξαγωγής, που προκύπτουν στην περίπτωση επιχειρήσεως με δομή όπως της προσφεύγουσας, που βρίσκονται δηλαδή στο στάδιο « έξοδος από το εργοστάσιο ». Οι προβλεπόμενες στον νέο βασικό κανονισμό προσαρμογές δεν επαρκούν για την εξάλειψη αυτού του προβλήματος.

68. Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 6, του κώδικα αντιντάμπινγκ, η σύγκριση μεταξύ εξαγωγής και εσωτερικής τιμής στη χώρα εξαγωγής « γίνεται στο αυτό εμπορικό στάδιο το οποίο κανονικά θα είναι το στάδιο “ έξοδος από το εργοστάσιο ” (... ) ».

69. Η αιτίαση αυτή δεν αφορά το πρόβλημα το οποίο στην πραγματικότητα συνδέεται στενά με τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας ( 43 ). Αν δεν είναι εύλογο να ληφθούν ως βάση τα εν λόγω έξοδα και κέρδη ( τα οποία προκύπτουν στην περίπτωση διαρθρώσεως πωλήσεων για την ιαπωνική εσωτερική αγορά ), τότε αυτό θα έχει, όπως ήδη έχω πει, επιπτώσεις και για τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας, υπό την έννοια ότι δεν περιλαμβάνονται στην κανονική αξία και ότι αυτή θα προσδιοριστεί με άλλη μέθοδο. Στην περίπτωση αυτή, δεν πρόκειται για τον τρόπο της συγκρίσεως κατά του οποίου βάλλει η προσφεύγουσα. Αν αντιθέτως αυτά τα έξοδα και κέρδη πρέπει να συνυπολογισθούν, επειδή φαίνεται εύλογο, τότε ισχύουν οι επόμενες σκέψεις.

70. Μια ορθή σύγκριση μεταξύ κανονικής αξίας και τιμής εξαγωγής στο στάδιο « έξοδος από το εργοστάσιο » ( άρθρο 2, παράγραφος 6, του κώδικα ) προϋποθέτει καταρχάς ότι τα δύο μεγέθη αντιπαρατίθενται στο επίπεδο της πρώτης πωλήσεως προς ανεξάρτητο αγοραστή. Αυτό σημαίνει ιδίως ότι πρέπει να συγκριθεί η κανονική αξία συμπεριλαμβανομένων των ΠΔΓ εξόδων και κερδών των εταιριών διανομής οι οποίες εξαρτώνται μεν νομικώς αλλά όχι και οικονομικώς από τη μητρική εταιρία παραγωγής ( 44 ). Μόνον οι πωλήσεις αυτών των εταιριών προς ανεξάρτητο αγοραστή αποτελούν τη βάση του προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Αυτό αποτελεί απλώς έκφραση της αρχής ότι όλα τα έξοδα και κέρδη, που προκύπτουν κατά τις πράγματι διενεργούμενες πωλήσεις στην εγχώρια αγορά, υπεισέρχονται στην κανονική αξία. Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ρητώς την αρχή αυτή με την απόφαση στην υπόθεση TEC. Στην υπόθεση αυτή επρόκειτο για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας σε σχέση με μια επιχείρηση η οποία δεν πωλούσε στην ιαπωνική αγορά το προϊόν που αφορούσε η διαδικασία αυτή (ηλεκτρονικές γραφομηχανές). Το Συμβούλιο διαμόρφωσε την κανονική αξία, συμπεριλαμβάνοντας τα ΠΔΓ έξοδα μιας ανεξάρτητης εταιρίας διανομής, η οποία πωλούσε άλλα εμπορεύματα, και συνέκρινε την αξία αυτή με την τιμή εξαγωγής. Το Δικαστήριο έκρινε συναφώς: « Οι ανωτέρω σκέψεις οδηγούν στην απόρριψη και του επιχειρήματος της TEC ότι η μέθοδος που χρησιμοποίησαν τα κοινοτικά όργανα αντιβαίνει στο άρθρο 2, παράγραφος 9, του κανονισμού 2176/84, το οποίο προβλέπει ότι η σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής πρέπει να πραγματοποιείται “ κανονικά στο ίδιο στάδιο του εμπορίου, που κατά προτίμηση είναι το στάδιο ‘ έξοδος από το εργοστάσιο ’”. Στην πραγματικότητα, ενόψει μιας οργανώσεως παραγωγής και πωλήσεως όπως αυτή που έχει υιοθετήσει η Tokyo Electric Company Ltd για τα προϊόντα που πωλεί στην ιαπωνική αγορά, ακριβώς η πρώτη πώληση προς ανεξάρτητο αγοραστή πρέπει να ληφθεί υπόψη προκειμένου να υπολογιστεί σωστά η κανονική αξία στο στάδιο “ έξοδος από το εργοστάσιο ”» ( 45 ).

71. Δεν βλέπω κανένα λόγο γιατί να μην εφαρμοσθεί η σκέψη αυτή ως προς το περιθώριο κέρδους που πρέπει να ληφθεί υπόψη για την κανονική αξία ( 46 ). Μπορεί επίσης να θεωρηθεί ότι οι παρατηρήσεις αυτές ισχύουν κατ' επέκταση και για την ερμηνεία του κώδικα, ο οποίος συμπίπτει, ως προς το σημείο που ενδιαφέρει εν προκειμένω, με τον παλαιό βασικό κανονισμό για τον οποίον επρόκειτο στην προαναφερθείσα απόφαση.

72. Η βαλλόμενη από την προσφεύγουσα διάταξη συνάδει άνευ ετέρου με την αντίστοιχη αρχή ότι η σύγκριση στο στάδιο « έξοδος από το εργοστάσιο » αφορά τις εκάστοτε τιμές που χρεώνονται στον πρώτο ανεξάρτητο αγοραστή. Τα έξοδα και τα κέρδη κατά το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού είναι μόνο αυτά που αφορούν τους « άλλους παραγωγούς ή εξαγωγείς» ( 47 ), δηλαδή όχι και αυτά που αφορούν πρόσωπα τα οποία έχουν αγοράσει τα εμπορεύματα από αυτούς τους παραγωγούς ή τους εξαγωγείς.

73. Η προσφεύγουσα όμως φρονεί ότι τα έξοδα και τα κέρδη αντιμετωπίστηκαν στην περίπτωση της άνισα σε σχέση με την κανονική αξία και την τιμή εξαγωγής, επειδή οι παράγοντες αυτοί προέκυψαν, ως προς την κανονική αξία, από πωλήσεις σε στάδιο εμπορίας μετά το στάδιο « έξοδος από το εργοστάσιο » ( δηλαδή το στάδιο του διανομέα ), ενώ η τιμή εξαγωγής της προσφεύγουσας ήταν τιμή « έξοδος από το εργοστάσιο ». Εν προκειμένω, ως προς το σημείο αυτό έχει δίκιο η προσφεύγουσα, ο νέος βασικός κανονισμός δεν προβλέπει ειδικότερα, στο άρθρο 2, παράγραφος 9 και 10, καμία προσαρμογή για διαφορετικά γενικά έξοδα και διαφορετικά κέρδη.

74. Επί του ισχυρισμού αυτού ενδείκνυνται δυο παρατηρήσεις.

75. Πρώτον, το πρόβλημα αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη μέθοδο του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού που εφαρμόστηκε εν προκειμένω ως προς την προσφεύγουσα. Αν ένας Ιάπωνας παραγωγός προβαίνει στην εγχώρια αγορά σε πωλήσεις μέσω μιας συνδεδεμένης εταιρίας διανομής, τότε η κανονική αξία δεν υπολογίζεται λογιστικώς, αλλά με βάση την κυρίως προβλεπομένη περίπτωση του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, του (νέου ή παλαιού) βασικού κανονισμού. Στην περίπτωση αυτή ανακύπτει σε περίπτωση πωλήσεων εντός της Κοινότητας, οι οποίες διενεργούνται χωρίς ενδιάμεσο απευθείας από τον εξαγωγέα προς ένα ανεξάρτητο αγοραστή, το ίδιο ακριβώς πρόβλημα σε σχέση με τη σύγκριση. Το ίδιο συμβαίνει σε περίπτωση εφαρμογής της αναφερόμενης ρητώς στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού μεθόδου του προσδιορισμού της κανονικής αξίας ( υπολογισμός βάσει πωλήσεων στον ίδιο επιχειρηματικό κλάδο ).

76. Από το ότι ο νέος βασικός κανονισμός δεν προβλέπει σε τέτοιες περιπτώσεις για τη διενέργεια της συγκρίσεως ορισμένες προσαρμογές μπορεί το πολύ να προκύψει το ζήτημα αν οι διατάξεις σχετικά με τη σύγκριση ( άρθρο 2, παράγραφοι 9 και 10) είναι έγκυρες. Δεν διακρίνω εν προκειμένω κανένα επιχείρημα υπέρ της ακυρότητας της βαλλόμενης διατάξεως.

77. Δεύτερον, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με το ζήτημα αν κατά τον εκάστοτε βασικό κανονισμό [κανονισμοί (ΕΟΚ) 3017/79 (ΕΟΚ) 2176/84] η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής μπορούν, για τη διενέργεια της συγκρίσεως, να προσδιοριστούν με τις ίδιες μεθόδους. Στο ερώτημα αυτό δόθηκε ρητώς αρνητική απάντηση. Το Δικαστήριο δέχθηκε εν προκειμένω ότι η κανονική αξία, η τιμή εξαγωγής και η σύγκριση ρυθμίζονται αντιστοίχως σε χωριστές διατάξεις ( 48 ) και ότι οι διάφορες προσαρμογές σε σχέση με την τιμή εξαγωγής και της κανονικής αξίας διακρίνονται τόσο από απόψεως σκοπού όσο και προϋποθέσεων ( 49 ). Με αυτή τη βάση, το Δικαστήριο απέρριψε βάσει των εκάστοτε εφαρμοστέων βασικών κανονισμών την αιτίαση ότι τα έξοδα, τα οποία δεν συνδέονται άμεσα με την πώληση, δεν μπορούν, για τη διενέργεια της συγκρίσεως, να αφαιρεθούν από την κανονική αξία, ακόμη και αν έχει γίνει μια τέτοια αφαίρεση σε σχέση με την τιμή εξαγωγής κατά το άρθρο 2, παράγραφος 8, στοιχείο β [όλων των βασικών κανονισμών από του κανονισμού ( ΕΟΚ) 3017/79] ( 50 ).

78. Στην ίδια αναφερθείσα υπόθεση TEC το Δικαστήριο αντιμετώπιζε και πάλι το πρόβλημα σε σχέση με τα ΠΔΓ έξοδα, στην οποία και συνόψισε την ομολογία του επί του προβλήματος αυτού ως εξής: «Όσον αφορά το επιχείρημα ότι τα έξοδα ΠΔΓ πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο τόσο όταν κατασκευάζεται η κανονική αξία όσο και όταν κατασκευάζεται η τιμή εξαγωγής, αρκεί η υπενθύμιση ότι το επιχείρημα αυτό ρητώς έχει απορριφθεί από το Δικαστήριο με τις αποφάσεις της 7ης Μαΐου 1987 [240, 255, 256, 258 και 260/84, “δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ενσφαίρων τριβέων ( ρουλεμάν ) ”, Συλλογή 1987, σ. 1809, 1861, 1899, 1923 και 1975], στις οποίες αναφέρεται ότι υπάρχουν τρία χωριστά συστήματα κανόνων που πρέπει να τηρούνται αντιστοίχως για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, για τον υπολογισμό της τιμής εξαγωγής και για την πραγματοποίηση της συγκρίσεως μεταξύ των δυο » ( 51 ).

79. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η θέση αυτή ισχύει καταρχήν ομοίως και για το μέρος του κέρδους που περιλαμβάνεται στην κανονική αξία, που ως γνωστόν δεν μπορεί, κατά τον νέο βασικό κανονισμό (αλλά και κατά τον παλαιό βασικό κανονισμό, βλ. την απαρίθμηση των παραγόντων προσαρμογής που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφος 9 ), να αποτελέσει αντικείμενο προσαρμογής.

80. Ορθώς αναφέρθηκε ο γενικός εισαγγελέας Sir Gordon Slynn ( 52 ) στο ότι ο καθοριστικός για τη νομολογία αυτή συστηματικός διαχωρισμός περιέχεται επίσης και στον κώδικα αντιντάμπινγκ, όπως προκύπτει από τη δομή του άρθρου 2, παράγραφοι 4 έως 6. Όσον αφορά το ζήτημα της προσαρμογής των γενικών εξόδων και των κερδών, που προκύπτουν κατά τις πωλήσεις του εξαγωγέα ή άλλης ανεξάρτητης εταιρίας σε στάδια εμπορίας που ακολουθούν το στάδιο « έξοδος από το εργοστάσιο », τα εν λόγω έξοδα και κέρδη δεν εμπίπτουν σε καμία από τις κατηγορίες που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφος 6, εδάφιο 2, του κώδικα. Αυτό συνάγεται από μια σύγκριση με το εδάφιο 3 της εν λόγω διατάξεως. Οι προβλεπόμενες στο εδάφιο 3 προσαρμογές χρησιμεύουν για « τη διαπίστωση μιας τιμής πωλήσεως που αντιστοιχεί σε ομαλές εμπορικές συνθήκες » ( 53 ). Για τον σκοπό αυτό πρέπει να λαμβάνονται υπόψη « τα έξοδα, περιλαμβανομένων των δασμών και φορολογικών επιβαρύνσεων που μεσολάβησαν μεταξύ εισαγωγής και πωλήσεως, καθώς και τα κέρδη ». Οι παράγοντες αυτοί προστίθενται — σε σχέση με την τιμή εξαγωγής στην ειδική περίπτωση του άρθρου 2, παράγραφος 6, εδάφιο 3, του κώδικα — στους παράγοντες του εδαφίου 2, όπως διευκρινίζεται με τη λέξη « επίσης » στο εδάφιο 3. Από αυτό συνάγεται, πράγματι, ότι «στους όρους πωλήοεως» περιλαμβάνονται μόνο οι παράγοντες εξόδων που συνδέονται άμεσα με την πώληση ( ειδικότερα: όχι τα γενικά έξοδα). Στις ήδη προαναφερθείσες υποθέσεις των μικρών ένσφαιρων τριβέων φαίνεται ότι οι προσφεύγουσες στηρίχθηκαν επίσης σ' αυτή την ορολογία ( 54 ).

81. Όσον αφορά τα κέρδη, από τη σύγκριση μεταξύ του εδαφίου 2 και του εδαφίου 3 συνάγεται ότι ούτε αυτά εμπίπτουν στην έννοια « λοιπές διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών ».

82. Τα μέρη που υπέγραψαν τον κώδικα είναι βεβαίως ελεύθερα να επιφυλάσσουν σ' αυτούς που ενδεχομένως αφορούν μέτρα αντιντάμπινγκ ευνοϊκότερη συμπεριφορά από αυτή που συνάγεται από την ερμηνεία αυτή. Αυτό εν τούτοις δεν εμποδίζει τις κοινοτικές αρχές να εξαντλούν πλήρως τα περιθώρια που διαθέτουν βάσει του κώδικα.

83. Το συμπέρασμα επομένως είναι ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού δεν αντιβαίνει προς το άρθρο 2, παράγραφος 6, του κώδικα αντιντάμπινγκ.

84. (3) Όσον αφορά τις αιτιάσεις σχετικά με το κύρος του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού, ως προς το οποίο η προσφεύγουσα θεωρεί ότι υφίσταται παραβίαση γενικών αρχών του δικαίου, αυτές αφορούν είτε τη συγκεκριμένη εφαρμογή της διατάξεως αυτής ως προς την προσφεύγουσα, μάλιστα δε χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η δυνατότητα εφαρμογής της διατάξεως από διαχρονικής απόψεως, π.χ. στην περίπτωση των αιτιάσεων που αναφέρονται στις ακόλουθες αρχές: — απαγόρευση των διακρίσεων, — αναλογικότητα, — επακριβής και προσήκουσα εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, και περαιτέρω, από απόψεως ασφαλείας του δικαίου: — προστασία κεκτημένων δικαιωμάτων, — δικαιολογημένη εμπιστοσύνη, — estoppel, είτε αφορούν το κύρος της διατάξεως από διαχρονικής απόψεως (βλ. άρθρο 19), π.χ. ως προς τις αιτιάσεις που αναφέρονται στις ακόλουθες αρχές: — ασφάλεια του δικαίου, — απαγόρευση της αναδρομικότητας.

85. Καμία από αυτές τις αιτιάσεις δεν αφορά, επομένως, το κύρος της διατάξεως αυτής καθεαυτής. Απλώς και μόνο χάριν πληρότητας θα εξετάσω εδώ το μόνο σημείο το οποίο, αν θα ήθελε κανείς να ερμηνεύσει κατά διαφορετικό τρόπο τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, μπορεί να έχει ενδιαφέρον για το ανακύπτον ζήτημα κύρους, δηλαδή το ζήτημα της ίσης μεταχειρίσεως. Ως γνωστόν, η γενική αρχή της ισότητας που ισχύει στην κοινοτική έννομη τάξη απαγορεύει όχι μόνο να αντιμετωπίζονται διαφορετικά παρόμοιες καταστάσεις, όταν η διαφοροποίηση δεν δικαιολογείται αντικειμενικώς ( 55 ), αλλά και επίσης να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο χωρίς δικαιολογία ουσιωδώς ανόμοιες καταστάσεις ( 56 ). Η χρησιμοποίηση λογιστικών στοιχείων σχετικά με έξοδα και κέρδη άλλων επιχειρήσεων θα μπορούσε υπό το πρίσμα της όμοιας αντιμετωπίσεως ανόμοιων καταστάσεων να δημιουργεί προβλήματα, όταν η επιχείρηση, ως προς την οποία εφαρμόζεται αυτή η μέθοδος, διαφέρει εξίσου σε ουσιώδη σημεία από άλλες επιχειρήσεις που ελήφθησαν υπόψη καθώς και από ανταγωνίστριες επιχειρήσεις που υπόκεινται στη διαδικασία αντιντάμπινγκ. Η διάταξη την οποία εξετάζω εδώ θα μπορούσε πάντως να θεωρηθεί άκυρη κατ' αυτή την εκτίμηση μόνο αν σε μια τέτοια περίπτωση δεν άφηνε καμία δυνατότητα για να ληφθεί υπόψη η απαγόρευση των διακρίσεων, πράγμα πάντως που δεν συμβαίνει. Πράγματι, όπως ήδη διευκρίνισα, η εφαρμογή της επίμαχης μεθόδου τελεί υπό την επιφύλαξη του εύλογου χαρακτήρα. Όπως προκύπτει από την έννοια και τον σκοπό του δικαίου που διέπει το αντιντάμπινγκ — αντιστάθμιση ζημιών που προκύπτουν από μια συμπεριφορά η οποία θίγει τη δυνατότητα ίσων ευκαιριών στο πλαίσιο του ανταγωνισμού — ουδέποτε μπορεί να έχει « εύλογο χαρακτήρα » η κατά τρόπο που δημιουργεί διακρίσεις αντιμετώπιση μιας επιχειρήσεως στο πλαίσιο μιας διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Εξάλλου, μια επιδεκτική ερμηνείας διάταξη του παραγώγου κοινοτικού δικαίου πρέπει καταρχήν να ερμηνεύεται ως διάταξη υπέρτερου κοινοτικού δικαίου. Μόνο όταν μια τέτοια ερμηνεία δεν είναι δυνατή, μπορεί να θεωρηθεί ότι υφίσταται αντίθεση προς υπέρτερο κοινοτικό δίκαιο, η οποία καθιστά τη διάταξη άκυρη ( 57 ). Δεδομένου πάντως ότι η διάταξη, εν πάση περιπτώσει κατά το γράμμα της, αφήνει ανοικτή τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν τα αριθμητικά στοιχεία παρόμοιων επιχειρήσεων ή, όταν αυτό δεν είναι δυνατό ή εύλογο, να εφαρμοσθεί μια άλλη εύλογη ( που να μη δημιουργεί διακρίσεις) μέθοδος, δεν μπορώ να δεχθώ ότι η διάταξη αυτή αντιβαίνει προς την απαγόρευση των διακρίσεων.

86. β) Περαιτέρω, η προσφεύγουσα προβάλλει μια σειρά αιτιάσεων που αφορούν τη διαχρονική δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου κανονισμού και οι οποίες βάλλουν κατά του άρθρον 19 νου νέου βασικού κανονισμού. Αυτό που προβάλλεται είναι παράβαση των αρχών της ασφάλειας του δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικότητας. Η προσφεύγουσα παραπονείται ότι ο νέος βασικός κανονισμός ο οποίος είναι δυσμενής γι' αυτήν, όσον αφορά τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας, θέσπισε μια νέα μέθοδο, ενώ διαρκούσε η διαδικασία αντιντάμπινγκ (η διαδικασία δηλαδή η οποία προκάλεσε την παρούσα διαφορά). Αυτό συνιστά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας του δικαίου. Εξάλλου, υφίσταται και αναδρομικότητα. Για τους λόγους αυτούς, καθώς και λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, το άρθρο 19 του νέου βασικού κανονισμού είναι άκυρο.

87. αα) Από μια προσεκτικότερη εξέταση συνάγεται ότι οι αιτιάσεις αυτές στηρίζονται σε δύο διαφορετικές εκτιμήσεις. Κατά τη μία, ο νέος βασικός κανονισμός καθιστά, σε μια περίπτωση όπως η υπό κρίση, δυνατό τον προσδιορισμό κανονικής αξίας που είναι δυσμενέστερος για τον οικείο εξαγωγέα απ' ό,τι οι κατά το παλαιό άρθρο του βασικού κανονισμού δυνατές μέθοδοι. Κατά την άλλη, ο νέος βασικός κανονισμός επιβάλλει έναν τρόπο προσδιορισμού ο οποίος ήταν ίσως δυνατός κατά τον παλαιό βασικό κανονισμό, δεν προβλεπόταν όμως δεσμευτικώς σε περιπτώσεις όπως της προσφεύγουσας, οπότε η ευνοϊκότερη μέθοδος που εφαρμόστηκε ως προς την προσφεύγουσα στο πλαίσιο της διαδικασίας σχετικά με την εισαγωγή των ηλεκτρονικών γραφομηχανών αποκλείεται ήδη εκ των προτέρων.

88. Πριν προχωρήσω στις επί μέρους αιτιάσεις, πρέπει να εξετασθούν τα δύο αυτά ενδεχόμενα.

89. (1) Όσον αφορά το πρώτο ενδεχόμενο, νομίζω ότι αντικρούεται απ' όσα ήδη ανέπτυξα σε σχέση με το αν συμβιβάζεται η νέα διάταξη με τον κώδικα αντιντάμπινγκ.

90. Ανέπτυξα ήδη ότι κάθε μία από τις αναφερόμενες στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού μεθόδους τελεί υπό την επιφύλαξη του εύλογου χαρακτήρα. Το χαρακτηριστικό αυτό ήταν βάσει του παλαιού βασικού κανονισμού το μόνο κριτήριο για τον καθορισμό των ΠΔΓ εξόδων και του κέρδους ( όπου για το τελευταίο προβλεπόταν σύμφωνα με τον κώδικα ένα κανονικό ανώτατο όριο ). Εν προκειμένω υφίσταται πλήρης αρμονία μεταξύ του παλαιού βασικού κανονισμού και του κώδικα. Θεωρούμενο στο σύνολο του, το χαρακτηριστικό αυτό εμφανίζεται πράγματι σταθερά σε όλα τα νομικά ερείσματα — από τον κώδικα αντιντάμπινγκ στον παλαιό βασικό κανονισμό μέχρι τον νέο βασικό κανονισμό. Καθόσον ο νέος βασικός κανονισμός προβλέπει διάφορες μεθόδους προσδιορισμού καθώς και τη σειρά με την οποία πρέπει να ακολουθούνται, χαράσσονται σε κάθε περίπτωση από το κριτήριο του εύλογου χαρακτήρα τα όρια τα οποία ίσχυαν και βάσει του παλαιού βασικού κανονισμού.

91. (2) Έρχομαι τώρα στο δεύτερο ενδεχόμενο, κατά το οποίο η νέα διάταξη επιβάλλει την εφαρμογή της εν προκειμένω επιμάχου μεθόδου σε περιπτώσεις όπως η υπό κρίση, στις οποίες κατά τον παλαιό βασικό κανονισμό μπορούσε να εφαρμοσθεί και η μέθοδος η οποία χρησιμοποιήθηκε στην προηγούμενη διαδικασία ( και η οποία είχε ως αποτέλεσμα την περάτωση της ).

92. Θα ήταν δυνατόν να σκεφθεί κανείς ότι το ενδεχόμενο αυτό αποτελεί απλώς την αντίστροφη όψη του πρώτου. Αυτό όμως δεν είναι απολύτως σωστό. Λογικά δεν αποκλείεται να ευσταθεί, από της απόψεως του εύλογου χαρακτήρα, τόσο η μέθοδος που εφαρμόστηκε κατά τον παλαιό βασικό κανονισμό ως προς τη Nakajima στη διαδικασία σχετικά με την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών όσο και η εν προκειμένω εφαρμοσθείσα μέθοδος, ο νέος όμως βασικός κανονισμός να περιορίζει την παρεχόμενη κατ' αυτό τον τρόπο δυνατότητα επιλογής — το πεδίο εκτιμήσεως των κοινοτικών αρχών — στην εν προκειμένω εφαρμοσθείσα μέθοδο.

93. Εν τούτοις, έχω τη γνώμη ότι και οι δύο μέθοδοι αποκλίνουν τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε σε μία και την αυτή περίπτωση να είναι πάντοτε μόνο μία από αυτές εύλογη. Όπως διευκρίνισα ήδη, το κριτήριο του κατάλληλου χαρακτήρα με βάση την έννοια και τον σκοπό της ρυθμίσεως αντιντάμπινγκ έχει και εδώ ως λόγο υπάρξεως την αποφυγή δυσμενών διακρίσεων μεταξύ αυτών τους οποίους αφορούν μέτρα αντιντάμπινγκ. Υπ' αυτό το πρίσμα δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ως εύλογη η εφαρμογή διαφορετικών μεθόδων σε μία και την αυτή περίπτωση.

94. ββ) Με αυτά τα δεδομένα θέλω να αρκεστώ σε ορισμένες παρατηρήσεις επί των αιτιάσεων της προσφεύγουσας.

95. (1) Όσον αφορά τις προβαλλόμενες παραβιάσεις των αρχών της ασφάλειας του δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικότητας, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές, λόγο) του ότι η διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, για την τροποποίηση της οποίας παραπονείται η προσφεύγουσα, παρέμεινε αμετάβλητη ως προς τις έννομες συνέπειες της. Πράγματι, δεν υφίσταται καμία τροποποίηση διατάξεως που παράγει αποτελέσματα σε σχέση με μια εκκρεμή διαδικασία, πράγμα που θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα από απόψεως ασφαλείας του δικαίου. Εξάλλου, δεν υφίσταται ούτε αναδρομικότητα, επειδή οι παρωχημένες καταστάσεις δεν ρυθμίστηκαν κατά τρόπο διαφορετικό από αυτό που ρυθμίζονταν πριν επέλθει η τροποποίηση. Η διαπίστωση αυτή είναι ιδίως σημαντική για την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού (άρθρο 2 του κανονισμού 3651/88 ), η οποία νομίζω ότι αποτελεί μέτρο με αναδρομική ισχύ, πράγμα που σημαίνει ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού, αν είχε καταστήσει δυσμενέστερη, ως προς το σημείο που αποτελεί το αντικείμενο της αιτιάσεως της προσφεύγουσας, τη νομική κατάσταση του εξαγωγέα, θα είχε παράγει αναδρομικά αποτελέσματα σε σχέση με το εν λόγο μέτρο μέσω του άρθρου 19 του κανονισμού αυτού.

96. Νομίζω ότι οι σκέψεις αυτές αρκούν για να θεωρηθεί ότι το άρθρο 19 του νέου βασικού κανονισμού, ύαον αφορά την παρούσα ôiaôiκασία, είναι απαλλαγμένο ελαττωμάτων από απόψεως ουσιαστικού δικαίου. Βεβαίως, ο νέος βασικός κανονισμός περιέχει μια σειρά άλλων τροποποιήσεων, τα αποτελέσματα των οποίων δεν έχουμε μέχρι τώρα εξετάσει. Αν προκύψει ότι οι νέες διατάξεις είναι δυσμενέστερες για τους εξαγωγείς απ' ό,τι οι προηγούμενες, τότε αυτό θα δημιουργήσει τα ίδια προβλήματα όπως σε περίπτωση διαπιστώσεως μιας τέτοιας δυσμενέστερης μεταβολής στο πλαίσιο του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii. Εν τούτοις, νομίζω ότι μπορούμε να αρκεστούμε, στο πλαίσιο του άρθρου 184, με την εξέταση των σημείων στα οποία αναφέρονται οι αιτιάσεις. Η διάταξη αυτή καθορίζει ένα μέρος του ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο της διαδικασίας της απευθείας προσφυγής, δηλαδή κατά το άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΟΚ. Κατά λογική συνέπεια δεν προβλέπει γενικό έλεγχο του κύρους, αλλά έλεγχο ως προς το « ανεφάρμοστο (... ) για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 173 πρώτη παράγραφος». Κάθε διάδικός μπορεί «να επικαλεστεί» τους λόγους αυτούς. Ο περιορισμός του ελέγχου στους προβαλλόμενους λόγους προσφυγής, όπως ισχύει για το άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, επεκτείνεται επομένως και στο άρθρο 184 της Συνθήκης ΕΟΚ.

97. (2) Υπό αυτό το πρίσμα εξάλλου πρέπει να εξεταστεί και η αιτίαση που αφορά την έλλειψη αιτιολογίας. Κατά τη γνώμη μου, το άρθρο 19 του νέου βασικού κανονισμού δεν απαιτούσε ιδιαίτερη αιτιολογία. Πράγματι, η διάταξη αυτή αποτελεί, επειδή δεν δημιουργεί ούτε προβλήματα αναδρομικότητας ούτε προβλήματα σχετικά με την ασφάλεια του δικαίου, αντιθέτως δε ορίζει απλώς τις λεπτομέρειες εφαρμογής του νέου βασικού κανονισμού επί διαδικασιών που έχουν ήδη κινηθεί, απλώς ένα μέρος της γενικής ρυθμίσεως του νέου βασικού κανονισμού και παραμένει εντός των ορίων του ( 58 ). Κατά τα λοιπά, από την τριακοστή τρίτη αιτιολογική σκέψη του νέου βασικού κανονισμού καταδεικνύεται ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, αποτελεί μια διευκρίνιση, πράγμα που επεξηγεί εμμέσως την προαναφερθείσα λειτουργία του άρθρου 19, καθόσον αυτή αφορά την προαναφερόμενη διάταξη.

98. 2. Η προσφεύγουσα φρονεί επί πλέον ότι το Συμβούλιο ενήργησε εσφαλμένως, εφαρμόζοντας ως προς αυτήν τη δεύτερη μέθοδο του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού.

99. Επ' αυτού, θα ήθελα στο πλαίσιο της παρούσας αναλύσεως να εξετάσω καταρχάς μόνο τις αιτιάσεις που αφορούν αυτόν καθεαυτόν τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας και δεν έχουν σχέση με τη σύγκριση μεταξύ κανονικής αξίας και εξαγωγής. Οι αιτιάσεις σχετικά με το δεύτερο αυτό ζήτημα θα εξετασθούν ιδιαιτέρως ( κατωτέρω σημείο IV ).

100. α) Στο κατ' αυτό τον τρόπο οριοθετηθέν πλαίσιο πρέπει καταρχάς να εξετασθούν από κοινού τρεις αιτιάσεις, οι οποίες έχουν ουσιαστικά το ίδιο αντικείμενο και αφορούν την άσκηση διακριτικής εξουσίας του Συμβουλίου σε σχέση με τον κώδικα, καθώς και ορισμένες γενικές αρχές του δικαίου.

101. Η προσφεύγουσα θεωρεί καταρχάς — και επικουρικώς ως προς τον ισχυρισμό, τον οποίο δεν δέχθηκα, ότι η ίδια εφαρμοσθείσα διάταξη συνιστά παράβαση του κώδικα αντιντάμπινγκ — ότι η εφαρμογή της στην προκειμένη περίπτωση συνιστά παράβαση αυτού του κώδικα. Ενόψει των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών στοιχείων της διαρθρώσεως της προσφεύγουσας η οποία διακρίνεται από άλλες επιχειρήσεις, ιδίως από αυτές που συγκεκριμένα ελήφθησαν υπόψει για τον προσδιορισμό των εξόδων και κερδών, ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε το Συμβούλιο, εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο, είναι, κατ' αυτήν, « μη εύλογος » σε αντίθεση προς τον κώδικα. Δεύτερον, οι κοινοτικές αρχές θα έπρεπε να είχαν ασκήσει κατά την εφαρμογή αυτής της διατάξεως την διακριτική τους εξουσία κατά τρόπο που να λαμβάνεται υπόψη η διαφορετική διάρθρωση της προσφεύγουσας. Δεδομένου ότι δεν έκαναν κάτι τέτοιο, οι εν λόγω αρχές παρέβησαν, κατ' αυτήν, όχι μόνο την επιταγή του νέου βασικού κανονισμού περί προσδιορισμού της κανονικής αξίας με εύλογη βάση, αλλά παρεβίασαν και γενικές αρχές του δικαίου, δηλαδή την αρχή της επακριβούς και προσήκουσας εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, καθώς και την επιταγή της αναλογικότητας. Τρίτον, ο τρόπος αυτός ενεργείας συνεπάγεται δυσμενείς διακρίσεις, και επομένως, συνιστά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.

102. Καταρχάς, θα ήθελα να επιβεβαιώσω ότι το Συμβούλιο ορθώς προσδιόρισε την κατασκευασμένη κανονική αξία (άρθρο 2, παράγραφος 3 στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού), δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ανταντίρρητα δεν διενεργεί κανενός είδους πωλήσεις εκτυπωτών στην ιαπωνική αγορά, οπότε δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, του κανονισμού αυτού, ενώ μπορεί να γίνει ελεύθερη επιλογή μεταξύ των εναλλακτικών δυνατοτήτων που αναφέρονται στις περιπτώσεις i και ii του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β.

103. Ενόψει της διαμορφώσεως του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού, οι τρεις μέθοδοι που αναφέρονται ρητώς σ' αυτή τη διάταξη πρέπει να σταθμίζονται κατά την προδιαγεγραμμένη σειρά. Μόνο όταν δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καμία από αυτές τις μεθόδους, παρέχεται η γενική ρήτρα, κατά την οποία τα ΠΔΓ έξοδα και κέρδη προσδιορίζονται «με οποιαδήποτε άλλη εύλογη βάση ».

104. Στο πλαίσιο αυτό, το Συμβούλιο ορθώς δεν εφάρμοσε τη μέθοδο ( 59 ) που αναφέρεται πρώτη στην διάταξη αυτή, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν εμπορεύεται παρόμοια προϊόντα στην ιαπωνική αγορά. Απλώς και μόνο χάριν πληρότητας θα ήθελα εδώ να αναπτύξω με συντομία, όπως την αντιλαμβάνομαι, τη σημασία της μεθόδου αυτής, επειδή η προσφεύγουσα θεωρεί ότι δεν είναι σαφές το πεδίο της εφαρμογής. Κατά τη γνώμη μου, εδώ πρόκειται για μια μέθοδο η οποία αναφέρεται σε πωλήσεις ενός ή περισσοτέρων τύπων ορισμένης κατηγορίας εμπορευμάτων στην ημεδαπή' βάσει αυτών των πωλήσεων προσδιορίζεται στη συνέχεια η κανονική αξία άλλων (εισαγομένων) τύπων της ίδιας κατηγορίας. Στο γερμανικό κείμενο της διατάξεως δεν χρησιμοποιείται — προφανώς για τον λόγο αυτό — ο όρος « gleichartige Ware » ( ομοειδή προϊόντα ), αλλά ένας ευρύτερος όρος ( « Waren gleicher Art » ) ( προϊόντα όμοιου είδους ). Στις περισσότερες από τις άλλες επίσημες γλώσσες η παρέκκλιση αυτή από τον όρο « ομοειδή προϊόντα » ( gleichartige Ware ) ( βλ. άρθρο 2, παράγραφος 12) συνίσταται στη χρησιμοποίηση του πληθυντικού γι' αυτόν τον όρο· μόνο στο δανικό και στο ιταλικό κείμενο δεν γίνεται αυτή η διάκριση.

105. Με βάση αυτά τα δεδομένα το Συμβούλιο όφειλε να εξετάσει — κατά τούτο η στάση του δεν δίνει λαβή για την άσκηση κριτικής — αν έπρεπε να εφαρμόσει τη δεύτερη μέθοδο, κατά της οποίας βάλλει η προσφεύγουσα. Συντασσόμενο με την Επιτροπή, έδωσε καταφατική απάντηση σ' αυτό το ερώτημα. Δεν μπορώ να υιοθετήσω αυτήν την άποψη. Αντιθέτως το Συμβούλιο, ενεργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, παρέβη την επιταγή του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, για τον προσδιορισμό των ΠΔΓ εξόδων και κερδών με εύλογη βάση.

106. Εν προκειμένω, είναι αναγκαίο να εμβαθύνουμε στην έννοια και τον σκοπό του προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας και να εξετάσουμε τις συνέπειες που προκύπτουν συναφώς ως προς το κριτήριο του εύλογου χαρακτήρα.

107. Έχω ήδη πει ότι το Δικαστήριο διατύπωσε την άποψη στις υποθέσεις σχετικά με την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών ότι ο προσδιορισμός της κατασκευασμένης κανονικής αξίας χρησιμεύει για τον καθορισμό της τιμής πωλήσεως ενός προϊόντος, όπως αυτή θα ήταν αν το προϊόν πωλούνταν στη χώρα καταγωγής ή στη χώρα εξαγωγής. Αυτός ο τρόπος θεωρήσεως είναι ασφαλώς σε πολλές περιπτώσεις ορθός, χωρίς όμως, κατά τη γνώμη μου, να μπορεί να εφαρμόζεται απεριορίστως.

108. Για να επεξηγήσω αυτή τη θέση, επιθυμώ να διευκρινίσω την άποψη του Δικαστηρίου, θεωρώντας τη στο πλαίσιο στο οποίο διατυπώθηκε.

109. Στις υποθέσεις σχετικά με την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών ήταν καταρχήν υπό κρίση τρεις διαφορετικές καταστάσεις. Στις ήδη αναφερθείσες υποθέσεις Brother, Canon και Silver Seiko η κανονική αξία για τους τύπους προϊόντων που πωλούσαν οι εξαγωγείς στην ιαπωνική αγορά υπολογίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, η δε κανονική αξία των άλλων τύπων κατασκευάστηκε. Στην τελευταία περίπτωση τα ΠΔΓ έξοδα υπολογίστηκαν βάσει των εξόδων των εταιριών διανομής, οι οποίες εξηρτώντο από τους τρεις προαναφερθέντες κατασκευαστές. Τα έξοδα καθορίστηκαν με βάση τα περιθώρια που είχαν προσδιοριστεί για τους τύπους που πωλούνταν στην εγχώρια αγορά.

110. Στην υπόθεση TEC η προσφεύγουσα διέθετε βεβαίως επίσης μια εξαρτώμενη εταιρία διανομής. Η TEC δεν πώλησε εν τούτοις ούτε μέσω αυτής της εταιρίας ούτε κατά οποιονδήποτε άλλο τρόπο ηλεκτρονικές γραφομηχανές στην ιαπωνική αγορά. Αντιθέτως, πωλήθηκε μια σειρά άλλων ηλεκτρονικών ειδών στην ιαπωνική αγορά, τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς της TEC, περιελάμβαναν και είδη « μηχανοργανώσεως γραφείου ». Η εταιρία διανομής πωλούσε ταμειακές μηχανές, ηλεκτρονικές ζυγαριές και διάφορα άλλα προϊόντα. Υπό τις περιστάσεις αυτές, τα ΠΔΓ έξοδα προσδιορίστηκαν βάσει των εξόδων της εταιρίας διανομής, τα δε κέρδη βάσει των κερδών της εταιρίας Canon που πραγματοποιήθηκαν από την πώληση ηλεκτρονικών γραφομηχανών στην ιαπωνική αγορά μέσω της εταιρίας της διανομής.

111. Στην υπόθεση Sharp ( 60 ), η προσφεύγουσα είχε πραγματοποιήσει ασήμαντες μόνο πωλήσεις ηλεκτρονικών γραφομηχανών στην εγχώρια αγορά. Προφανώς, όμως, είχαν πωληθεί άλλα εμπορεύματα στην εγχώρια αγορά, των οποίων όμως το μέγεθος πωλήσεων δεν προκύπτει από την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Η προσφεύγουσα διέθετε, όπως και οι άλλοι κατασκευαστές, οι οποίοι προσέβαλαν τον τότε ισχύοντα κανονισμό περί οριστικού δασμού ( 61 ), μια εξαρτημένη εταιρία διανομής. Τα ΠΔΓ έξοδα και τα κέρδη προσδιορίστηκαν και εδώ όπως στην περίπτωση της TEC.

112. Όπως καταδεικνύεται από αυτή την επισκόπηση, ο προσανατολισμός των εν λόγω κατασκευαστών των γραφομηχανών στην ιαπωνική αγορά ήταν λίγο πολύ δεδομένος — εντονότερα στις περιπτώσεις Brother, Canon και Silver Seiko, ασθενέστερα στις περιπτώσεις TEC και Sharp. Πράγματι, ενώ στις περιπτώσεις TEC και Sharp υφίστατο απλώς μια εταιρία διανομής ως μονάδα πωλήσεων για την ιαπωνική αγορά, στις περιπτώσεις Brother, Canon και Silver Seiko, επρόκειτο επίσης για πράγματι διενεργούμενες από αυτές πωλήσεις ηλεκτρονικών γραφομηχανών στην εν λόγω αγορά αν και όχι όλων των εξαγόμενων στην Κοινότητα τύπων. Η διαφορά αυτή αντικατοπρίζεται επίσης και στις σκέψεις που ανέπτυξε το Δικαστήριο στις αποφάσεις Brother και Sharp. Στη σκέψη 19 της αποφάσεως Brother και 10 της αποφάσεως Sharp το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι θα προέκυπτε δυσμενής διάκριση μεταξύ των κατασκευαστών, αν ο προσδιορισμός κατασκευασμένης αξίας προϊόντων, ο κατασκευαστής των οποίων πωλεί άλλα ομοειδή εμπορεύματα στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, προσδιοριζόταν διαφορετικά απ' ό,τι η κατασκευασμένη αξία προϊόντων, των οποίων ο κατασκευαστής δεν προβαίνει σε τέτοιου είδους πωλήσεις στην εγχώρια αγορά.

113. Εδώ νομίζω ότι ενδείκνυται να προβώ στη συσχέτιση της προαναφερθείσας νομολογίας με το πνεύμα και τον σκοπό του προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας στο πλαίσιο του νέου βασικού κανονισμού και να εμβαθύνω στις σκέψεις στις οποίες ήδη αναφέρθηκα προηγουμένως.

114. Αναλόγως των δεδομένων, βάσει των οποίων προσδιορίζεται η κανονική αξία, προκύπτουν κάθε φορά διαφορετικές οικονομικές καταστάσεις, έτσι ώστε διαφορετική να είναι η από οικονομικής απόψεως δικαιολογία για την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ.

115. Στην περίπτωση του βασικού στοιχείου, που αναφέρεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, του νέου βασικού κανονισμού, η συγκρίσιμη τιμή, πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις για το ομοειδές προϊόν που προορίζεται για κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής ή καταγωγής, είναι υψηλότερη από την τιμή εξαγωγής. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο οικείος κατασκευαστής (ή εξαγωγέας) προβαίνει σε διάκριση μεταξύ δύο αγορών (της εγχώριας του αγοράς και της εν λόγω αγοράς της χώρας εξαγωγής ). Το ότι η συμπεριφορά αυτή δεν αντιστοιχεί προς την εικόνα ενός έντιμου ανταγωνισμού είναι άνευ ετέρου προφανές. Πράγματι, στην περίπτωση αυτή υφίσταται ο κίνδυνος ο κατασκευαστής ή ο εξαγωγέας να χρηματοδοτεί τις χαμηλότερες τιμές της αγοράς στη χώρα εξαγωγής μέσω των υψηλότερων τιμών της εγχώριας του αγοράς και, επομένως, να προσπορίζεται αδικαιολόγητο όφελος έναντι των άλλων ανταγωνιστών που ασκούν τις δραστηριότητες τους στην αγορά της χώρας εξαγωγής.

116. Όταν όμως καμία πώληση του ομοειδούς προϊόντος δεν έχει πραγματοποιηθεί κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις στην εσωτερική αγορά της χώρας εξαγωγής ή καταγωγής ή όταν τέτοιες πωλήσεις δεν επιτρέπουν ασφαλή σύγκριση ( άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, του νέου βασικού κανονισμού), τότε υφίσταται η δυνατότητα επιλογής μεταξύ δύο επικουρικών στοιχείων. Κατά το πρώτο επικουρικό στοιχείο (περίπτωση i), χαρακτηρίζεται ως κανονική αξία η συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος που εξάγεται προς μια τρίτη χώρα. Η περίπτωση αυτή διακρίνεται κατ' ουσίαν από την περίπτωση του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, κατά το ότι η δυσμενής διάκριση διαπιστώνεται όχι μεταξύ της εγχώριας αγοράς του κατασκευαστή ή του εξαγωγέα και της εν λόγω αγοράς της χώρας εξαγωγής, αλλά μεταξύ της τελευταίας και της αγοράς μιας άλλης χώρας εξαγωγής. Η οικονομική εκτίμηση, κατά την οποία φαίνεται ότι σε μια τέτοια περίπτωση δικαιολογείται η επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ, είναι έτσι τελείως παρόμοια με την εκτίμηση που γίνεται στην περίπτωση κατά την οποία συντρέχει το βασικό στοιχείο.

117. 'Ας έρθουμε τώρα στον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Οι προσφεύγουσες στις ένδικες διαδικασίες που αφορούσαν την εισαγωγή ηλεκτρονικών γραφομηχανών, είχαν ως γνωστό υποστηρίξει ότι η προσδιορισθείσα κατασκευασμένη κανονική αξία αποτελούσε την εύλογη αξία του εξαχθέντος προϊόντος. Ο τρόπος αυτός θεωρήσεως νομίζω ότι δεν είναι απορριπτέος από οικονομικής απόψεως. Πράγματι, στο πλαίσιο μιας τέτοιου είδους εξετάσεως διαπιστώνεται αν ο εξαγωγέας πωλεί τα εμπορεύματά του στην αγορά της χώρας εξαγωγής σε τιμές που καλύπτουν όλα τα έξοδα και περιλαμβάνουν ένα εύλογο κέρδος. Αν οι τιμές βρίσκονται κάτω από αυτό το όριο, τότε αποκτά ο εξαγωγέας κατ' αυτό τον τρόπο τη δυνατότητα να εκτοπίσει τους ανταγωνιστές που δρουν στην αγορά της χώρας εξαγωγής από την αγορά αυτή (χωρίς να δικαιολογούνται από οικονομική άποψη οι χαμηλότερες τιμές του). Στη συνέχεια, είναι ελεύθερος να αντισταθμίσει τα μειονεκτήματα που προκύπτουν από αυτή την πολιτική τιμών, υψώνοντας εκ νέου τις τιμές του, ανάλογα με το σε ποια έκταση κατόρθωσε να εκτοπίσει τους άλλους ανταγωνιστές από την αγορά. Είναι οφθαλμοφανές ότι με το δίκαιο του αντιντάμπινγκ επιδιώκεται η δημιουργία ενός αντισταθμιστικού μηχανισμού για τις περιπτώσεις αυτές.

118. Το Δικαστήριο βασίζεται, αντιθέτως, για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας στην κατάσταση που θα υφίστατο αν το προϊόν πωλούνταν στην εγχώρια αγορά του κράτους εξαγωγής. Κατ' αυτόν τον τρόπο επιδιώκει να φέρει το αποτέλεσμα του προσδιορισμού της κατασκευασμένης κανονικής αξίας όσο το δυνατόν εγγύτερα προς το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α. Παρ' όλα αυτά, πάντως, δεν υφίσταται πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις η οικονομική δικαιολογία, που αποτελεί τη βάση του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, για την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ. Όποιος δεν πωλεί στην εγχώρια αγορά, δεν μπορεί να δημιουργήσει δυσμενή διάκριση μεταξύ αυτής της αγοράς και της αγοράς μιας χώρας εξαγωγής και να προσπορισθεί από αυτό αδικαιολόγητα οφέλη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η άποψη που υιοθετήθηκε με την προαναφερθείσα νομολογία ουδέποτε μπορεί να ισχύσει για παρόμοιες περιπτώσεις. Νομίζω ότι ο προσδιορισμός της κατασκευασμένης κανονικής αξίας πρέπει να ανταποκρίνεται προς το άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, όταν η προς ρύθμιση κατάσταση ομοιάζει προς την περίπτωση που αναφέρεται σ' αυτή τη διάταξη. Εν προκειμένω, πρέπει να λαμβάνονται πρωτίστως υπόψη οι δυνατόνητες του οικείου επιχειρηματία να προκαλέσει ανά πάσα στιγμή την κατάσταση που αναφέρεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, ή να διαφύγει από τη διαπίστωση υπάρξεως αντιντάμπινγκ, κατά την έννοια αυτής της διατάξεως, μέσω της μη πωλήσεως ορισμένων τύπων μιας νέας κατηγορίας εμπορευμάτων στην εγχώρια αγορά, παρ' όλο που υφίσταται η σχετική δυνατότητα ( βλ. άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, τρίτο εδάφιο, του νέου βασικού κανονισμού). Περαιτέρω, μπορεί να εφαρμοσθεί αυτός ο τρόπος θεωρήσεως, όταν η επιχείρηση πωλεί στην εγχώρια αγορά της προϊόντα τα οποία από τεχνολογικής απόψεως συγγενεύουν προς το εξαγόμενο προϊόν, σε σχέση όμως με αυτό δεν μπορούν να θεωρηθούν ως « ομοειδή εμπορεύματα » ή « εμπορεύματα όμοιου είδους » ( 62 ) ( βλ. άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, έκτο εδάφιο, του νέου βασικού κανονισμού ). Νομίζω όμως ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ο προσδιορισμός της κανονικής αξίας βάσει μιας τιμής η οποία προκύπτει από πωλήσεις ομοειδών εμπορευμάτων στην εγχώρια αγορά, όταν οι πωλήσεις αυτές, ή εν πάση περιπτώσει, πωλήσεις του ίδιου επιχειρηματικού κλάδου έχουν τον χαρακτήρα καθαρά υποθετικής δυνατότητας. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει οι κοινοτικές αρχές, αν σκοπεύουν να ενεργήσουν με αυτή τη μέθοδο, να αναμείνουν την περαιτέρω εξέλιξη και ενδεχομένως να καθορίσουν αργότερα δασμό αντιντάμπινγκ.

119. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν προκαλεί έκπληξη το ότι το Δικαστήριο στις υποθέσεις Brother, Canon και Silver Seiko επικύρωσε τον τρόπο ενεργείας που επέλεξε το Συμβούλιο για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Πράγματι, οι κατασκευαστές αυτοί πωλούσαν στην ιαπωνική αγορά μέσω μιας υφισταμένης δομής πωλήσεων ( μιας ανεξάρτητης εταιρίας διανομής) ηλεκτρονικές γραφομηχανές. Λόγω της υφισταμένης δομής οι κατασκευαστές αυτοί είχαν ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να εισάγουν στην αγορά και άλλους από τους εξαγόμενους τύπους, εφόσον αυτό διαπιστωνόταν ότι ήταν ενδεδειγμένο από οικονομικής απόψεως. Κατά λογική συνέπεια, τα ΠΔΓ έξοδα και τα κέρδη προσδιορίστηκαν με βάση τις συγκεκριμένες πωλήσεις στην ιαπωνική αγορά.

120. Το ότι έπρεπε να υιοθετηθεί ο ίδιος τρόπος ενεργείας (σε σχέση με τα ΠΔΓ έξοδα ) και ως προς τις εταιρίες TEC και Sharp νομίζω ότι δεν είναι τόσο προφανές, μπορεί όμως να εξηγηθεί. Η TEC διέθετε οπωσδήποτε ίδια δομή πωλήσεων και πωλούσε είδη στην εγχώρια αγορά τα οποία χαρακτήριζε με τον όρο « μηχανογράφηση γραφείου ». Εδώ υφίσταντο πωλήσεις στον ίδιο επιχειρηματικό κλάδο, καθώς και μια δομή πωλήσεων η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί επωφελώς για πωλήσεις ηλεκτρονικών γραφομηχανών.

121. Στην περίπτωση της Sharp υφίσταντο στην εγχώρια αγορά ασήμαντου μεγέθους πωλήσεις ηλεκτρονικών γραφομηχανών μέσω μιας εταιρίας διανομής που εξαρτώνταν από τη μητρική εταιρία παραγωγής, καθώς επίσης και πωλήσεις άλλων προϊόντων. Και εδώ επίσης δεν θεωρήθηκε εκ των προτέρων εσφαλμένο να προσδιορισθεί η κανονική αξία σαν να είχαν διενεργηθεί πωλήσεις ηλεκτρονικών γραφομηχανών στην ιαπωνική αγορά σε σημαντική έκταση, ιδίως — ως προς το οποίο πάντως δεν συνάγεται τίποτε από την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση — όταν η έκταση των πωλήσεων γραφομηχανών που διενεργεί η ίδια η Sharp στην Ιαπωνία βρίσκεται ελάχιστα μόνο πιο χαμηλά από το όριο που θεωρείται ασήμαντο. Εν πάση περιπτώσει, η Sharp προσπάθησε μέσω της διαρθρώσεως των πωλήσεων να αυξήσει τις πωλήσεις.

122. Εν προκειμένω, ούτε σκόπιμο ούτε αναγκαίο είναι να αναπτυχθεί πλήρως κάθε μία από τις περιπτώσεις που είχαν υποβληθεί τότε στην κρίση του Δικαστηρίου, ούτε επίσης και να εξετασθεί ο τρόπος ενεργείας που υιοθετήθηκε και κατά τον οποίο για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας ελήφθη υπόψη μια ιδεατή πώληση του προϊόντος στη χώρα καταγωγής ή τη χώρα εξαγωγής. Πράγματι, στην παρούσα υπόθεση πρόκειται για μια διαφορετική κατάσταση στην οποία δεν υφίσταται καμία δικαιολογία για μια τέτοια ενέργεια. Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν πωλεί εκτυπωτές με ακίδες στην ιαπωνική αγορά, ούτε διαθέτει διάρθρωση πωλήσεων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για τον σκοπό αυτό. Κατά τη γνώμη του Συμβουλίου, τέτοιου είδους πωλήσεις προϋποθέτουν εν τούτοις την ύπαρξη διαρθρώσεως όπως αυτή των άλλων επιχειρήσεων που ελήφθησαν υπόψη για τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας (εταιρία διανομής εξοπλισμένη με το αντίστοιχο έμψυχο και άψυχο υλικό ).

123. Η κατάσταση αυτή δεν αντιστοιχεί ούτε στο βασικό στοιχείο που αναφέρεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο α, του νέου βασικού κανονισμού, ούτε προσομοιάζει κατά οποιοδήποτε τρόπο προς αυτή την περίπτωση. Αν θεωρηθεί η κατάσταση μόνο βάση αυτών των δεδομένων, τότε καταφαίνεται ότι η ύπαρξη διακρίσεως μεταξύ της ιαπωνικής αγοράς και της κοινοτικής αγοράς ούτε δεδομένη είναι ούτε μπορεί να προκληθεί βραχυπρόθεσμα, ούτε φαίνεται πιθανή οποιαδήποτε κατάχρηση δυνατοτήτων οργανώσεως, δηλαδή συγκαλύψεις ή μεθοδεύσεις.

124. Στην περίπτωση αυτή η Nakajima θα υφίστατο δυσμενή διάκριση σε σχέση με τις άλλες επιχειρήσεις, αν ετύγχανε της ίδιας μεταχειρίσεως όπως αυτές, πράγμα που — αυτό πράγματι το τόνισα προηγουμένως — θα καθιστούσε μη εύλογο το μέτρο αυτό σε αντίθεση και προς το νέο βασικό κανονισμό. Πράγματι, όσον αφορά τα υψηλότερα ΠΔΓ έξοδα των άλλων επιχειρήσεων, οι οποίες διαθέτουν ίδια διάρθρωση πωλήσεων, τα έξοδα αυτά δεν προκύπτουν και δεν είναι δυνατόν να προκύψουν. Ομοίως, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που θα καθιστούσε δυνατό να καταλογισθεί στην προσφεύγουσα το κέρδος που προσδιορίστηκε σε σχέση με τις πωλήσεις άλλων κατασκευαστών στην εγχώρια αγορά.

125. Στο σημείο αυτό μπορεί να τεθεί το ερώτημα αν κατ' αυτή τη θεώρηση απομένει πεδίο εφαρμογής για τη βαλλόμενη από την προσφεύγουσα δεύτερη μέθοδο του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, του νέου βασικού κανονισμού. Είναι δυνατό να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το συναχθέν εν προκειμένω συμπέρασμα αντίκειται προς τη διαπίστωση που έγινε στην αρχή, ότι δηλαδή η δεύτερη αυτή μέθοδος συνάδει προς την επιταγή του « εύλογου χαρακτήρα », όπως ορίζεται στον κώδικα. Εν τούτοις, στις μόλις προαναφερθείσες περιπτώσεις Sharp και TEC περιελήφθη στην κανονική αξία άλλων επιχειρήσεων το περιθώριο κέρδους αυτών των επιχειρήσεων. Αυτό θεωρήθηκε θεμιτό για τους προαναφερθέντες λόγους. Περαιτέρω, είναι δυνατός ο προσδιορισμός της κανονικής αξίας κατά τη μέθοδο αυτή, όταν διενεργούνται πωλήσεις με ζημία στην εγχώρια αγορά. Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 4, του νέου βασικού κανονισμού μπορεί σε μια τέτοια περίπτωση, μεταξύ άλλων, να κατασκευαστεί η κανονική αξία, και δεν διακρίνω κανένα ενδοιασμό για τον οποίο δεν θα έπρεπε να εφαρμοσθεί στην περίπτωση αυτή η βαλλόμενη από την προσφεύγουσα μέθοδος.

126. Η προσφεύγουσα όμως, προφανώς ως απάντηση στον ισχυρισμό που προέβαλε μετ' επιτάσεως το Συμβούλιο ότι βάσει της νομολογίας σχετικά με τα μέτρα αντιντάμπινγκ ως προς τις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας έχουν ήδη απορριφθεί, προσπαθεί κατά την προφορική διαδικασία να αποδείξει βάσει αριθμητικών στοιχείων σχετικά με την πώληση γραφομηχανών στην Ιαπωνία ότι και η ίδια με την απλή της δομή έχει τη δυνατότητα να πωλεί σε σημαντική έκταση εκτυπωτές με ακίδες στην εγχώρια αγορά.

127. Ανεξάρτητα από το δικονομικό πρόβλημα της όψιμης προβολής, έχω τη γνώμη ότι τα αριθμητικά αυτά στοιχεία δεν έχουν καμία αποδεικτική δύναμη, επειδή πρόκειται για απόλυτους αριθμούς πωλήσεων, χωρίς να διευκρινίζονται τα μερίδια της αγοράς. Ακόμη και αν θεωρηθεί ότι είναι δυνατός αυτός ο τρόπος επιχειρηματολογίας της προσφεύγουσας, εν πάση περιπτώσει αποκλείεται εκ των προτέρων η κατ' αυτό τον τρόπο διαπίστωση της διεισδύσεως στην αγορά γραφομηχανών — ώστε στη συνέχεια να συναχθεί αντίστοιχη διείσδυση στην αγορά εκτυπωτών και, βάσει αυτού του αριθμού, να συναχθούν περαιτέρω οι (ενδεχομένως) απόλυτοι αριθμοί πωλήσεων της προσφεύγουσας στον τομέα των εκτυπωτών. Κατά τα λοιπά, η κατά την προφορική διαδικασία αναφερθέντες αριθμοί πωλήσεων παρουσιάζουν σημαντικές διακυμάνσεις από έτος σε έτος, πράγμα που καταδεικνύει ότι πρόκειται για ευκαιριακές πωλήσεις. Ως προς τις ηλεκτρονικές γραφομηχανές, η προσφεύγουσα, αναφερόμενη στο χρονικό διάστημα της έρευνας στο πλαίσιο της αντίστοιχης διαδικασίας αντιντάμπινγκ ( 1η Απριλίου 1983 έως 31 Μαρτίου 1984, βλ. ψηφίο 6 του κανονισμού 3643/84 ( 63 )), παραδέχθηκε προφανώς τον χαρακτηρισμό αυτών των πωλήσεων ως ευκαιριακών και επομένως ακατάλληλων για τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας.

128. Τέλος, από το 1984 το κατ' εξοχήν μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεων αφορά μηχανικές γραφομηχανές, οι οποίες δεν συγγενεύουν ούτε από τεχνολογικής ούτε από λειτουργικής απόψεως με εκτυπωτές, πράγμα που αποτελεί πρόσθετη δυσχέρεια για να συναχθούν από τις πωλήσεις ενός προϊόντος συμπεράσματα ως προς τις ενδεχόμενες πωλήσεις του άλλου προϊόντος.

129. Ως προς το συμπέρασμα αυτό πρέπει επομένως να γίνει δεκτό ότι η βαλλόμενη από την προσφεύγουσα δεύτερη μέθοδος του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, δεν έπρεπε να εφαρμοσθεί, επειδή ο τρόπος αυτός ενεργείας, σε αντίθεση προς το πρώτο και δεύτερο εδάφιο της διατάξεως, δεν ήταν ο προσήκων. Δεδομένου ότι οι αιτιάσεις περί παραβάσεως του κώδικα και των αναφερομένων γενικών αρχών του δικαίου αφορούν το ίδιο πρόβλημα, δεν χρειάζεται να εξετασθούν χωριστά.

130. Κατόπιν των όσων εξέθεσα σχετικά με τις πωλήσεις των γραφομηχανών ούτε η τρίτη ρητώς αναφερομένη μέθοδος μπορεί να ληφθεί υπόψη, οπότε πρέπει να στραφούμε στην αναφερόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 3, στοιχείο β, περίπτωση ii, ως τελευταία εναλλακτική δυνατότητα της γενικής ρήτρας, κατά την οποία η κανονική αξία πρέπει να προσδιορισθεί « με οποιαδήποτε άλλη εύλογη βάση ». Κατά συνέπεια, η κανονική αξία έπρεπε να υπολογισθεί βάσει των πραγματικών εξόδων που προέκυψαν κατά την εξαγωγή και ενός ευλόγου περιθωρίου κέρδους για την εξαγωγή και έτσι να διαπιστωθεί κατόπιν συγκρίσεως με την τιμή εξαγωγής αν η τελευταία αυτή τιμή αποτελούσε τιμή ντάμπινγκ ή όχι ( στην τελευταία περίπτωση επομένως αν επρόκειτο για οικονομικώς εύλογη τιμή ).

131. Δεδομένου ότι αυτό δεν έγινε, αυτός δε ο τρόπος ενεργείας θα είχε ευνοϊκότερο αποτέλεσμα για την προσφεύγουσα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Nakajima που δεν αντικρούστηκαν, ο προσβαλλόμενος κανονισμός πρέπει να ακυρωθεί συμφωνα με το υποβληθέν αίτημα.

132. Το συμπέρασμα αυτό δεν μεταβάλλεται, αν θεωρηθεί ως παρασχεθείσα η απόδειξη στην οποία αναφέρθηκε η προσφεύγουσα κατά την προφορική διαδικασία. Πράγματι, αυτό θα σήμαινε ότι κατά τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας υπό το πρίσμα των εγχωρίων πωλήσεων, οι οποίες τότε θα λαμβάνονταν υπόψη, θα έπρεπε να ληφθεί ως βάση το ότι, εν πάση περιπτώσει, τα ΠΔΓ έξοδα της προσφεύγουσας έπ