EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 200/9

Αναίρεση που άσκησε στις 22 Μαΐου 2012 το Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 6 Μαρτίου 2012 στην υπόθεση T-453/10: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-248/12 P)

2012/C 200/17

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείον: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (εκπρόσωποι: K.J. Brown, Departmental Solicitor's office, D. Wyatt QC, V. Wakefield, Barristers)

Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα του αναιρεσείοντος

Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου·

— να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή ακυρώσεως του Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ουσίας·

— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development στο πλαίσιο τόσο της αναιρετικής διαδικασίας, όσο και της πρωτοβάθμιας εκδικάσεως της ενστάσεως απαραδέκτου, και

— να επιφυλαχθεί ως προς τα λοιπά δικαστικά έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από το ότι το Γενικό Δικαστήριο ούτε προσδιόρισε ούτε εφάρμοσε το ορθό νομικό κριτήριο, το ότι δηλαδή οι αποφάσεις Πειραϊκή-Πατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής και Dreyfus κατά Επιτροπής αποτελούν απλά παραδείγματα μιας γενικότερης αρχής του δικαίου, κατά την οποία πρέπει να γίνεται δεκτό ότι μια πράξη της Ένωσης αφορά άμεσα τα πρόσωπα των οποίων επηρεάζει τη νομική κατάσταση, όταν δεν χωρεί αμφιβολία ως προς τα αποτελέσματά της, όταν κάθε άλλη δυνατότητα είναι τελείως θεωρητική ή όταν είναι προφανές ότι κάθε είδους διακριτική ευχέρεια μπορεί να ασκηθεί μόνον προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτή η αρχή πρέπει να εφαρμόζεται στα πραγματικά περιστατικά κάθε υποθέσεως.

Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αντλείται από το ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και ενήργησε κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, επιχειρώντας να περιορίσει το πεδίο εφαρμογής των αποφάσεων Πειραϊκή-Πατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής και Dreyfus κατά Επιτροπής (και περιορίζοντας ειδικότερα το πεδίο εφαρμογής της πρώτης αποφάσεως σε περιπτώσεις στις οποίες η πράξη της Ένωσης εκδίδεται προς απάντηση σε σχετικό αίτημα κράτους μέλους και της δεύτερης σε περιπτώσεις που εντάσσονται σε πλαίσιο πολύ ιδιαίτερων πραγματικών περιστατικών).

Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από το ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθιστώντας αυστηρότερο το κριτήριο ενεργητικής νομιμοποιήσεως βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Η πρακτική αυτή απάδει προς την ορθή ερμηνεία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, όπως τροποποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, ιδίως σε σχέση με τον σκοπό του και την αρχή της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.

Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από την εκτίμηση ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο είχε τηρήσει τις αρχές του δικαίου που έχουν εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση, η επίμαχη πράξη θα αφορούσε άμεσα το Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development. Ειδικότερα, σύμφωνα με το συνταγματικό καθεστώς που διέπει το Ηνωμένο Βασίλειο, οι τοπικές αρχές — και ειδικότερα το Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development — επιβαρύνονται άμεσα με τα έξοδα της απορρίψεως αιτήσεως χρηματοδοτήσεως. Ο αιτιώδης σύνδεσμος λειτουργεί άμεσα και αυτομάτως. Οι συμφωνίες μεταβιβάσεως αρμοδιοτήτων εντός του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν εδραιωθεί (βλ. απόφαση της 16ης Ιουλίου 2009, C-428/07, Horvath, Συλλογή 2009, σ. I-6355) και οποιοδήποτε επιχείρημα περί αμφιβολιών ως προς την εφαρμογή τους είναι απορριπτέο.