ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1982. - GROUPEMENT DES AGENCES DE VOYAGES, ASBL, ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΕΚΔΟΘΕΙΣΗΣ ΚΑΤΟΠΙΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 135/81.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1982 σελίδα 03799



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 . Προσφυγή ακυρώσεως — Φυσικά ή νομικά πρόσωπα — Πράξεις πού τά αφορούν άμεσα καί ατομικά — Διαγωνισμός τών Κοινοτήτων κατόπιν προσκλήσεως πρός υποβολή προσφορών — Απόφαση επιλέγουσα τήν προσφορά εταιρίας ανταγωνιστρίας ορισμένων μελών επαγγελματικής ενώσεως — Πράξη πού δέν αφορά άμεσα τήν προσφεύγουσα ενωση

( Συνθήκη ΕΟΚ , άρθρο 173 , παράγραφος 2 )

2 . Προσφυγή ακυρώσεως — Φυσικά ή νομικά πρόσωπα — Νομικό πρόσωπο — Αυτοτελής έννοια τού κοινοτικού δικαίου — Ένωση δυναμένη νά συμμετέχει σέ διαγωνισμό τών Κοινοτήτων κατόπιν προσκλήσεως πρός υποβολή προσφορών — Ιδιότης νομικού προσώπου

( Συνθήκη ΕΟΚ , άρθρο 173 , παράγραφος 2 )

3 . Προσφυγή ακυρώσεως — Φυσικά ή νομικά πρόσωπα — Πράξεις πού τά αφορούν άμεσα καί ατομικά — Ένωση δυναμένη νά συμμετέχει σέ διαγωνισμό τών Κοινοτήτων κατόπιν προσκλήσεως πρός υποβολή προσφορών — Απόφαση επιλέγουσα τήν προσφορά ανταγωνιστρίας εταιρίας — Πράξη πού αφορά άμεσα καί ατομικά τήν προσφεύγουσα ενωση

( Συνθήκη ΕΟΚ , άρθρο 173 , παράγραφος 2 )

Περίληψη

1 . Κοινοτική απόφαση , μέ τήν οποία επιλέγεται στό πλαίσιο διαγωνισμού η προσφορά μιάς εταιρίας ανταγωνιστρίας ορισμένων μελών μιάς επαγγελματικής ενώσεως υπό μορφή σωματείου , δέν δύναται νά αφορά «άμεσα» , οπως επιβάλλει τό άρθρο 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης , τήν ενωση αυτή , εφ’ οσον η εν λόγω ενωση , υπό τήν ιδιότητά της ως σωματείου , δέν ηταν ούτε ηδύνατο νά ειναι υποψηφία στόν διαγωνισμό καί , κατά συνέπεια , η επιλογή τού καθ’ ου κοινοτικού οργάνου δέν ηδύνατο σέ καμμία περίπτωση νά τήν ζημιώσει άμεσα . Η προσφυγή της δέν ειναι παραδεκτή , έστω καί άν , ως σωματείο , δύναται δυνάμει τού δικαίου τής ιθαγενείας του νά ειναι διάδικος πρός υπεράσπιση τών επαγγελματικών συμφερόντων τών μελών του .

2 . Η έννοια «νομικό πρόσωπο» πού περιέχεται στό άρθρο 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης δέν συμπίπτει κατ’ ανάγκη μέ τίς αντίστοιχες έννοιες πού απαντώνται στίς διάφορες έννομες τάξεις τών κρατών μελών .

Έτσι , μία περιστασιακή ενωση νομικών προσώπων πού έχουν συνενωθεί γιά νά μετάσχουν από κοινού σέ διαγωνισμό τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατόπιν προσκλήσεως πρός υποβολή προσφορών , ενωση η οποία έχει γίνει δεκτή από ενα κοινοτικό όργανο νά μετάσχει στόν διαγωνισμό καί τής οποίας η προσφορά έχει εξετασθεί καί έχει απορριφθεί , συγκεντρώνει τίς προϋποθέσεις πού απαιτούνται από τό κοινοτικό δίκαιο γιά νά τής αναγνωρισθεί η ιδιότης τού «νομικού προσώπου» υπό τήν έννοια τού άρθρου 173 , έστω καί άν δέν έχει τήν ικανότητα νά ειναι διάδικος κατά τό δίκαιο τής ιθαγενείας της .

3 . Μία περιστασιακή ενωση νομικών προσώπων πού έχουν συνενωθεί γιά νά μετάσχουν από κοινού σέ διαγωνισμό τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δύναται νά θεωρηθεί οτι έχει ζημιωθεί «άμεσα καί ατομικά» από μία κοινοτική απόφαση πού επιλέγει τήν προσφορά μιάς ανταγωνιστρίας εταιρίας , εφ’ οσον έχει γίνει δεκτή νά μετάσχει στόν διαγωνισμό , μέ τήν επιφύλαξη τής μεταγενέστερης μετατροπής της σέ εταιρία τυπικώς συστημένη , διότι αφού έγινε δεκτή , έχει προφανώς συμφέρον νά κατακυρωθεί σέ αυτήν ο διαγωνισμός .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 135/81 ,

GROUPEMENT DES AGENCES DE VOYAGES , ASBL , μέλος τής Federation des commercants du Grand-Duche de Luxembourg , Asbl ( Ομοσπονδίας εμπόρων τού Μεγάλου Δουκάτου τού Λουξεμβούργου ), μέ εδρα τό Λουξεμβούργο , 23 , allee Scheffer ,

καί , εφ’ οσον παρίσταται ανάγκη ,

τά δέκα πρακτορεία ταξιδίων συνενωμένα υπό τήν μορφή Sarl , ( εταιρίας περιορισμένης ευθύνης ) υπό σύσταση , τής SEV ( Societe europeenne de voyages ), εκπροσωπούμενα από τόν Roland Michel , δικηγόρο Λουξεμβούργου , επικουρούμενο από τήν Martine Reicherts καί τόν Marc Jaeger , δικηγόρους Λουξεμ- βούργου , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν ανωτέρω δικηγόρο Michel , 47 , avenue de la Liberte ,

προσφεύγουσες ,

κατά

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ , εκπροσωπουμένης απο τόν κύριο νομικό της σύμβουλο Raymond Baeyens , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Oreste Montalto , μέλος τής νομικής της υπηρεσίας , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως τής αποφάσεως τής Επιτροπής περί αναθέσεως τής εκμεταλλεύσεως γραφείου ταξιδίων στήν εδρα της στό Λουξεμβούργο , κατόπιν τής προσφοράς πού υπέβαλε η επιχείρηση Hapag-Lloyd Reisebuero GmbH , τής Βρέμης , στό πρακτορείο Sarl Hapag-Lloyd Travel τού Λουξεμβούργου ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 4 Ιουνίου 1981 , τό Groupement des agences et bureaux de voyages du Grand-Duche de Luxembourg Asbl ( σωματείο : ομιλος πρακτορείων καί γραφείων ταξιδίων τού Μεγάλου Δουκάτου τού Λουξεμβούργου ) ( εφ’ εξής , τό Groupement ), μέλος τής Federation des commercants du Grand-Duche de Luxembourg Asbl ( σωματείο : ομοσπονδία εμπόρων τού Μεγάλου Δουκάτου τού Λουξεμβούργου ) καί , εφ’ οσον παρίσταται ανάγκη , τά δέκα πρακτορεία ταξιδίων συνενωμένα υπό τήν μορφή εταιρίας περιορισμένης ευθύνης υπό σύσταση , τής SEV ( Societe europeenne de voyages , ευρωπαϊκή εταιρία ταξιδίων ) ήσκησαν , δυνάμει τού άρθρου 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης ΕΟΚ , προσφυγή μέ τήν οποία ζητούν τήν ακύρωση μιάς μή δημοσιευθείσης αποφάσεως , μέ τήν οποία η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επέλεξε τήν προσφορά πού υπέβαλε η εταιρία Hapag-Lloyd AG τής Βρέμης , στό πλαίσιο διαγωνισμού πού εδημοσιεύθη στήν Επίσημη Εφημερίδα τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 142 τής 11ης Ιουνίου 1980 καί αφορούσε τήν εκμετάλλευση ενός γραφείου ταξιδίων στήν εδρα τής Επιτροπής στό Λουξεμβούργο .

2 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν οτι η προσβαλλομένη απόφαση δέν ειναι έγκυρη καθ’ οσον η εταιρία τής οποίας η προσφορά επελέγη δέν συνεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις πού καθορίζοντο στήν προκήρυξη τού διαγωνισμού . Τονίζουν , ιδίως , οτι η εταιρία αυτή , κατά τήν υποβολή τής προσφοράς της , δέν ηταν κάτοχος αδείας ασκήσεως εμπορικής δραστηριότητος στό Μεγάλο Δουκάτο τού Λουξεμβούργου ούτε διέθετε τήν 1η Ιουλίου 1980 — αντιθέτως πρός τίς προϋποθέσεις πού ανέφερε η προκήρυξη — «τίς αναγκαίες εξουσιοδοτήσεις εκ μέρους τής IATA καί τών κυριοτέρων σιδηροδρομικών καί ναυτιλιακών εταιριών γιά τήν έκδοση κάθε είδους εισιτηρίων από τό γραφείο πού τής διετέθη στήν εδρα τής Επιτροπής στό Λουξεμβούργο» .

3 Η Επιτροπή , κατά τής οποίας στρέφεται η προσφυγή , αντέταξε , κατ’ αρχάς , τό απαράδεκτο τής προσφυγής καί προέτεινε πολλούς λόγους πρός υποστήριξη τής ενστάσεως αυτής , δηλαδή τό εκπρόθεσμο , τήν έλλειψη τής ικανότητος νά ειναι διάδικος , τήν μή πλήρωση καί από αυτές τίς ίδιες τίς προσφεύγουσες τών ορων τού διαγωνισμού , τούς οποίους φέρεται οτι δέν συνεκέντρωνε η εταιρία πού επελέγη από τήν Επιτροπή . Πρέπει νά εξετασθεί κατ’ αρχάς ο λόγος πού στηρίζεται στήν έλλειψη ικανότητος νά ειναι διάδικος , λόγω τού προκαταρκτικού χαρακτήρα τού ζητήματος .

4Μέ τόν λόγο αυτόν η Επιτροπή υποστηρίζει οτι η προσφυγή ειναι απαράδεκτη λόγω τού οτι ούτε το Groupement ούτε η SEV δέν συνεκέντρωναν τίς προϋποθέσεις πού ορίζει τό άρθρο 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης ΕΟΚ , κατά τό οποίο «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δύναται . . . νά ασκήσει προσφυγή κατά τών αποφάσεων πού απευθύνονται σ’ αυτό , καθώς καί κατά τών αποφάσεων πού , άν καί εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις πού απευθύνονται σέ άλλο πρόσωπο , τό αφορούν άμεσα καί ατομικά» .

5 Όσον αφορά τό Groupement , η Επιτροπή υποστηρίζει οτι ο λουξεμβουργιανός νόμος τής 21ης Απριλίου 1928 απαγορεύει στά σωματεία νά ασκούν βιομηχανικές ή εμπορικές δραστηριότητες ή νά επιδιώκουν τόν πορισμό υλικού οφέλους στά μέλη τους , γεγονός τό οποίο αποκλείει τήν δυνατότητα μιάς τέτοιας ενώσεως νά παρίσταται ως διάδικος πρός υπεράσπιση τών εμπορικών συμφερόντων τών μελών της . Τό Groupement ανταπαντά οτι , κατά τήν λουξεμβουργιανή νομολογία , ενα σωματείο δύναται νά ειναι διάδικος πρός υπεράσπιση τών επαγγελματικών συμφερόντων τών μελών του .

6 Πρέπει , ωστόσο , νά υπογραμμισθεί οτι , παρ’ ολο πού τό ζήτημα τίθεται από τούς διαδίκους στό επίπεδο τού εθνικού δικαίου τής προσφευγούσης , τό παραδεκτό τής προσφυγής ακυρώσεως πού ασκείται δυνάμει τού άρθρου 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης ΕΟΚ , υπόκειται σέ ειδικές προϋποθέσεις πιό περιοριστικές από εκείνες πού τίθενται γιά τίς ιδίας φύσεως προσφυγές πού ασκούνται ενώπιον τών εθνικών δικαστηρίων .

7 Στήν προκειμένη περίπτωση , η απόφαση πού επέλεξε στό πλαίσιο διαγωνισμού τήν προσφορά μιάς εταιρίας ανταγωνιστρίας ορισμένων μελών τού Groupement , τά οποία αποτελούν de facto σωματείο δέν ειναι δυνατό νά θεωρηθεί οτι αφορά «άμεσα» τό Groupement , οπως επιβάλλει τό προαναφερθέν άρθρο 173 . Μέ τήν ιδιότητά του ως σωματείου , τό Groupement δέν ηταν ούτε ηδύνατο νά ειναι υποψήφιο στόν διαγωνισμό , έτσι ωστε η επιλογή τής Επιτροπής δέν ηδύνατο σέ καμμία περίπτωση νά τό ζημιώσει άμεσα . Η προσφυγή , επομένως , καθ’ οσον ησκήθη από τό Groupement , δέν ειναι παραδεκτή .

8 Απομένει η εξέταση τού ζητήματος τού παραδεκτού τής προσφυγής καθ’ οσον ησκήθη από τήν Societe europeenne de voyages ( SEV ) Sarl , ως πρός τό άν η εταιρία αυτή ειχε τήν ικανότητα νά ειναι διάδικος .

9 Ως πρός τό ζήτημα αυτό , οπως προκύπτει από τήν δικογραφία , η απόφαση τής Επιτροπής , τής 17ης Δεκεμβρίου 1980 , πού απέκλεισε τήν SEV από τόν διαγωνισμό ελήφθη γιά τόν λόγο οτι η SEV «δέν παρέχει πρακτικώς συγκεκριμένες εγγυήσεις γιά τήν ικανοποιητική εκτέλεση τών ζητουμένων υπηρεσιών» , οπως αναγράφεται στά πρακτικά τής συνεδριάσεως τής 24ης Οκτωβρίου 1980 τής συμβουλευτικής επιτροπής αγορών . Επί πλέον , οπως προκύπτει από επιστολή τής 26ης Φεβρουαρίου 1981 τού διευθυντού προσωπικού καί διοικήσεως τής Επιτροπής στό Λουξεμβούργο , η απόφαση αυτή ελήφθη «κατόπιν συγκριτικής εξετάσεως τού συνόλου τών επιχειρήσεων πού υπέβαλαν προσφορές» . Αυτό αποδεικνύει οτι η Επιτροπή ειχε αναγνωρίσει τήν εγκυρότητα τής προσφοράς πού υπέβαλε η SEV . Δέν δύναται η Επιτροπή , κατά συνέπεια , νά αμφισβητεί τήν ικανότητα νά ειναι διάδικος μία de facto οντότης , στήν οποία επέτρεψε νά συμμετάσχει στόν διαγωνισμό καί στήν οποία απηύθυνε απορριπτική απόφαση κατόπιν συγκριτικής εξετάσεως τού συνόλου τών διαγωνιζομένων .

10 Πρέπει νά τονισθεί επί πλέον , οτι , οπως συνάγεται από τίς αποφάσεις τού Δικαστηρίου τής 8ης Οκτωβρίου 1974 ( Syndicat general du personnel des organismes europeens κατά Επιτροπής , 18/74 , Rec . σ . 933 , καί Union syndicale , Massa & Kortner κατά Συμβουλίου , 175/73 , Rec . σ . 917 ), η έννοια «νομικό πρόσωπο» πού περιέχεται στό άρθρο 173 , δεύτερη παράγραφος , τής συνθήκης ΕΟΚ δέν συμπίπτει κατ’ ανάγκη μέ τίς αντίστοιχες έννοιες πού απαντώνται στίς διάφορες έννομες τάξεις τών κρατών μελών .

11 Στήν προκειμένη περίπτωση , επειδή στήν SEV , περιστασιακή ενωση δέκα πρακτορείων ταξιδίων πού συνηνώθησαν γιά νά μετάσχουν από κοινού στόν διαγωνισμό , επετράπη από τήν ίδια τήν Επιτροπή νά μετάσχει στόν διαγωνισμό αυτόν καί η προσφορά της εξητάσθη καί απερρίφθη , συντρέχουν οι προϋποθέσεις πού απαιτούνται από τό κοινοτικό δίκαιο γιά νά τής αναγνωρισθεί η ιδιότης τού «νομικού προσώπου» υπό τήν έννοια τού άρθρου 173 .

12 Η ένσταση απαραδέκτου τής προσφυγής , η οποία στηρίζεται στήν έλλειψη ικανότητος νά ειναι διάδικος , δέν ειναι συνεπώς βάσιμη , οσον αφορά τήν SEV .

13 Η ενωση πού συνεστήθη από τά δέκα πρακτορεία δύναται νά θεωρηθεί επί πλέον οτι εζημιώθη «άμεσα καί ατομικά» από τήν προσβαλλομένη απόφαση , διότι εφ’ οσον ηδύνατο νά συμμετάσχει στόν διαγωνισμό , μέ τήν επιφύλαξη βεβαίως οτι θά καθίστατο ακολούθως εταιρία τυπικώς συστημένη , ειχε προφανώς συμφέρον νά κατακυρωθεί σέ αυτήν ο διαγωνισμός .

14 Η Επιτροπή προβάλλει , δεύτερον , τόν λόγω τής εκπρόθεσμης ασκήσεως τής προσφυγής διότι ησκήθη μετά τήν παρέλευση τής προβλεπομένης από τό άρθρο 173 , τρίτη παράγραφος , διμήνου προθεσμίας από τής ημέρας πού ο προσφεύγων έλαβε γνώση τής προσβαλλομένης αποφάσεως .

15 Πρός υποστήριξη τού λόγου αυτού , η Επιτροπή προσάγει μέ τήν ανταπάντησή της μία επιστολή τής 17ης Μαρτίου 1981 τού γενικού γραμματέα τού υπουργικού συμβουλίου τού Μεγάλου Δουκάτου τού Λουξεμβούργου , απευθυνομένη πρός τόν διευθυντή προσωπικού καί διοικήσεως τής Επιτροπής στό Λουξεμβούργο , μέ τό ακόλουθο περιεχόμενο :

«Κύριε διευθυντά ,

Έχω τήν τιμή νά σάς πληροφορήσω οτι ο υφυπουργός οικονομίας καί μικρομεσαίων εισοδημάτων μόλις έλαβε επιστολή διαμαρτυρίας εκ μέρους τών τοπικών πρακτόρων ταξιδίων διότι , κατά τήν γνώμη τους , κακώς απεκλείσθησαν από διαγωνισμό πού προκήρυξε η υπηρεσία σας σχετικώς μέ τήν σύσταση πρακτορείου ταξιδίων στό κτίριο Jean Monnet .

Πρόκειται , ιδίως , γιά τούς λόγους , γιά τούς οποίους η Επιτροπή απεφάσισε νά απορρίψει τήν προσφορά τών πρακτόρων τού Λουξεμβούργου . Οι εν λόγω πράκτορες υποστηρίζουν οτι συνεκέντρωναν ολες τίς απαιτούμενες προϋποθέσεις , ιδίως , τήν προϋπόθεση τής παραγράφου 4 τής προκηρύξεως τού διαγωνισμού , ενώ η εταιρία , υπέρ τής οποίας κατεκυρώθη ο διαγωνισμός , ευρισκόμενη απλώς υπό σύσταση , δέν τήν έχει ούτε σήμερα ακόμη .

Σέ περίπτωση πού δέν ειναι πλέον δυνατό νά επανεξετασθεί η γενομένη κατακύρωση τού διαγωνισμού , θά πρέπει νά καταστεί δυνατή η παροχή διαβεβαιώσεως οτι η προσωρινή σύμβαση ( άρθρο 8 τής προσκλήσεως ) θά αποτελέσει εντός καθορισμένου χρόνου , αντικείμενο νέας δημοσίας προσκλήσεως πρός υποβολή προσφορών , προκειμένου νά εξασφαλισθούν ίσες ευκαιρίες σέ ολους τούς επαγγελματίες τού κλάδου τών διαφόρων κρατών μελών τής ΕΟΚ .

Θά σάς ήμουν πολύ υποχρεωμένος άν πού παρείχατε , οποτε σάς καταστεί δυνατό , τά αναγκαία στοιχεία επί τών ανωτέρω , σάς εφιστώ δέ ιδιαιτέρως τήν προσοχή στό γεγονός οτι η αίτηση τής εταιρίας υπέρ τής οποίας κατεκυρώθη ο διαγωνισμός γιά τήν χορήγηση αδείας ασκήσεως εμπορίας εκκρεμεί στό αρμόδιο υπουργείο .

Παρακαλώ δεχθείτε , Κύριε διευθυντά , τήν έκφραση τής εξαιρετικής μου υπολήψεως.»

16 Από τό έγγραφο αυτό προκύπτει οτι ήδη από 17 Μαρτίου 1981 τά πρακτορεία ταξιδίων τού Λουξεμβούργου εγγώριζαν οτι ειχε ληφθεί απόφαση κατακυρώσεως καί θεωρούσαν οτι η εταιρία , υπέρ τής οποίας κατεκυρώθη ο διαγωνισμός , δέν συνεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις πού περιείχε η προκήρυξη τού διαγωνισμού .

17 Κατά συνέπεια , η προβλεπομένη από τό άρθρο 173 , τρίτη παράγραφος , προθεσμία ασκήσεως προσφυγής άρχισε στίς 17 Μαρτίου 1981 καί έληξε στίς 17 Μαΐου 1981 . Η παρούσα προσφυγή , ασκηθείσα στίς 4 Ιουνίου 1981 , ειναι επομένως εκπρόθεσμος .

18 Υπό τίς συνθήκες αυτές η προσφυγή ειναι απαράδεκτος επειδή η προθεσμία παρήλθε πρό τής ασκήσεώς της . Συνεπώς , ο άλλος λόγος απαραδέκτου πού προέβαλε η Επιτροπή καθίσταται άνευ αντικειμένου .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

19 Κατά τό άρθρο 69 , παράγραφος 2 , τού κανονισμού διαδικασίας , ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα , ομως , μέ τήν παρά- γραφο 3 , πρώτο εδάφιο , τού ιδίου άρθρου , τό Δικαστήριο δύναται νά συμψηφίσει τά έξοδα εφ’ οσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι .

20 Στήν προκειμένη περίπτωση , η Επιτροπή προσήγαγε οψίμως , δηλαδή μόνο μέ τήν ανταπάντησή της , τό πλήρες κείμενο τής επιστολής τής 17ης Μαρτίου 1981 , η οποία άν κατετίθετο στήν δικογραφία μαζί μέ το υπόμνημα αντικρούσεως , θά ειχε αποτρέψει τούς προσφεύγοντες από τήν συνέχιση τής αρξαμένης δίκης . Τό Δικαστήριο κρίνει οτι η στάση τής Επιτροπής συνιστά εξαιρετικό λόγο πού δικαιολογεί τόν συμψηφισμό τών δικαστικών εξόδων .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή ως απαράδεκτη .

2 ) Συμψηφίζει τά δικαστικά έξοδα .