Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 7ης Δεκεμßρίου 2000. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας. - Παράßαση κράτους μέλους - Οδηγίες 96/51/ΕΚ και 96/93/ΕΚ - Παράλειψη μεταφοράς τους στην εθνική νομοθεσία εντός των ταχθεισών προθεσμιών. - Υπόθεση C-395/99.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2000 σελίδα I-11155



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Κράτη μέλη - Υποχρεώσεις - Εκτέλεση των οδηγιών - Μη αμφισβητούμενη παράβαση

(Άρθρο 226 ΕΚ)

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-395/99,

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον F. P. Ruggeri Laderchi, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gómez de la Cruz, μέλος της ίδιας υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον καθηγητή U. Leanza, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικουρούμενο από τον P. G. Ferri, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την ρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adélaïde,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει ή, εν πάση περιπτώσει, να κοινοποιήσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 96/51/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996, για την τροποποίηση της οδηγίας 70/524/ΕΟΚ περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων (EE L 235, σ. 39), και προς την οδηγία 96/93/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την πιστοποίηση των ζώων και των ζωικών προϊόντων (EE 1997, L 13, σ. 28), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ και τις εν λόγω οδηγίες,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),

συγκείμενο από τους Μ. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, P. Jann (εισηγητή) και L. Sevón, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: S. Alber

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση του εισηγητή δικαστή,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2000,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Οκτωβρίου 1999, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει ή, εν πάση περιπτώσει, να κοινοποιήσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 96/51/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996, για την τροποποίηση της οδηγίας 70/524/ΕΟΚ περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων (EE L 235, σ. 39), και προς την οδηγία 96/93/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την πιστοποίηση των ζώων και των ζωικών προϊόντων (EE 1997, L 13, σ. 28), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ και τις εν λόγω οδηγίες.

2 Η οδηγία 96/51 προβλέπει, στο άρθρο 2, παράγραφος 1:

«Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς:

α) τις ακόλουθες διατάξεις που προβλέπονται στο άρθρο 1:

- σημείο 4: άρθρο 6, παράγραφος 1, άρθρο 9 Δ, παράγραφος 2, άρθρο 9 Ε, παράγραφος 3, άρθρο 9 ΣΤ, άρθρο 9 Ζ, άρθρο 9 Η, άρθρο 9 Ι, άρθρο 9 Ν, άρθρο 9 Ξ,

[...]

- τα σημεία 10, 12, 19 και 20,

την 1η Απριλίου 1998·

β) (...)

Τα κράτη μέλη ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή.

(...)»

3 Η οδηγία 96/93 προβλέπει, στο άρθρο 9, παράγραφος 1:

«Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία πριν από την 1η Ιανουαρίου 1998. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

(...)»

4 Δεδομένου ότι δεν της κοινοποιήθηκε κανένα μέτρο ληφθέν προς μεταφορά των οδηγιών 96/51 και 96/93 στην ιταλική έννομη τάξη και επειδή δεν διέθετε κανένα πληροφοριακό στοιχείο από το οποίο θα μπορούσε να συναγάγει ότι η Ιταλική Δημοκρατία συμμορφώθηκε προς την υποχρέωση μεταφοράς των οδηγιών, η Επιτροπή, με επιστολές της 16ης Ιουλίου 1998, για την οδηγία 96/51, και της 3ης Ιουνίου 1998, για την οδηγία 96/93, έθεσε στο εν λόγω κράτος μέλος δίμηνη προθεσμία προκειμένου να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του.

5 Οι ιταλικές αρχές δεν απάντησαν σ' αυτές τις επιστολές οχλήσεως.

6 Η Επιτροπή, κατά συνέπεια, έκρινε ότι τα μέτρα για τη μεταφορά, αφενός, των διατάξεων του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο α_, της οδηγίας 96/51 και, αφετέρου, των διατάξεων της οδηγίας 96/93 δεν είχαν ακόμη ληφθεί και απηύθυνε, στις 11 Δεκεμβρίου 1998, αιτιολογημένες γνώμες στην Ιταλική Δημοκρατία ζητώντας της να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις εν λόγω διατάξεις εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεως των αιτιολογημένων γνωμών.

7 Οι ιταλικές αρχές απάντησαν, με δύο επιστολές της 22ας Φεβρουαρίου 1999, ότι κατάρτιζαν τα απαιτούμενα εθνικά μέτρα προς μεταφορά των οδηγιών 96/51 και 96/93.

8 Επειδή δεν διαβιβάστηκε στην Επιτροπή κανένα άλλο πληροφοριακό στοιχείο σχετικά με τη μεταφορά αυτών των οδηγιών, η Επιτροπή αποφάσισε να ασκήσει την παρούσα προσφυγή.

9 Η Ιταλική Κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι καθυστέρησε τη λήψη και την κοινοποίηση των μέτρων εφαρμογής των οδηγιών 96/51 και 96/93. Η καθυστέρηση αυτή οφείλεται στο περίπλοκο της διαδικασίας που πρέπει να τηρηθεί δυνάμει της ιταλικής νομοθεσίας. Εντούτοις, οι διαδικασίες βρίσκονται στο τελικό τους στάδιο.

10 Από τις εξηγήσεις της Ιταλικής Κυβερνήσεως προκύπτει ότι η μεταφορά των διατάξεων του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο α_, της οδηγίας 96/51, καθώς και των διατάξεων της οδηγίας 96/93 δεν έγινε εντός των ταχθεισών προθεσμιών. Συνεπώς, η προσφυγή που άσκησε σχετικώς η Επιτροπή είναι βάσιμη.

11 Επομένως, επιβάλλεται να διαπιστωθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει εντός των ταχθεισών προθεσμιών τα νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα που απαιτούνται προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο α_, της οδηγίας 96/51 καθώς και προς τις διατάξεις της οδηγίας 96/93, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει αυτών των διατάξεων.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

12 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Ιταλικής Δημοκρατίας, αυτή δε ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει εντός των ταχθεισών προθεσμιών τα νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα που απαιτούνται προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο α_, της οδηγίας 96/51/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996, για την τροποποίηση της οδηγίας 70/524/ΕΟΚ περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων, καθώς και προς τις διατάξεις της οδηγίας 96/93/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την πιστοποίηση των ζώων και των ζωικών προϊόντων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει αυτών των διατάξεων.

2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.