6)

Με το δεύτερο λόγο προβάλλεται ότι με τη ληφθείσα απόφαση η Επιτροπή έκρινε αντίθετα προς τις υποσχέσεις που δόθηκαν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και κατά τις ακροάσεις της 15ης και 16ης Μαρτίου 1978 (σελίδα 100), δηλαδή ότι θα προέβαινε πρώτα σε έρευνα ως προς τη διατίμηση στον τομέα του βιβλίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πριν αποφανθεί επί των επίδικων διεθνικών συμφωνιών. Με την απόφαση της, ενήργησε αντίθετα προς ό,τι μπορούσαν να αναμένουν τα συμβαλλόμενα μέρη. Σχετικά με ό,τι ελέχθη στις ακροάσεις της 15ης και 16ης Μαρτίου 1978, παρατηρώ πρώτον ότι ο εν λόγω υπάλληλος, ο διευθυντής Ferry, δεν μπορούσε κατά κανένα τρόπο να δημιουργήσει στους ενδιαφερομένους δικαιολογημένη προσδοκία και ας μου επιτραπεί να παραπέμψω σχετικά, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση 71/74, Frubo, Jurispr. 1975, σελίδα 582, σκέψη 20. Μπορεί αναμφίβολα να υπομνηστεί ότι και σε άλλες υποθέσεις, μεταξύ άλλων στις υποθέσεις ποσοστώσεων παραγωγής χάλυβα, το Δικαστήριο έκρινε ήδη κατ' επανάληψη ότι η ανάληψη υποχρεώσεων εκ μέρους των υπαλλήλων της Επιτροπής δεν είναι καθοριστικού χαρακτήρα, που να επιτρέπει την επίκληση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί κατά τη γνώμη μου να υποστηριχτεί ότι, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της, μια δήλωση κατά τις ακροάσεις της 15ης και 16ης Μαρτίου 1978 μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιες προσδοκίες, ώστε η απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1981, τρία έτη αργότερα, να αποτελέσει απροσδόκητη έκπληξη, εφόσον κατά τη διάρκεια των τριών αυτών ετών η Επιτροπή και οι ενδιαφερόμενοι είχαν στενότερες επαφές, περιλαμβανόμενης και της δεύτερης ακρόασης στις 18 Οκτωβρίου 1979. Σχετικά, το σύστημα διατίμησης στον τομέα του βιβλίου βρισκόταν ακριβώς στο κέντρο της σχετικής συζήτησης. Κατά τις ακροάσεις της 15ης και 16ης Μαρτίου 1978, ελέχθη πρώτον, ότι η Επιτροπή δεν είχε την πρόθεση να λάβει απόφαση ως προς την επίδικη συμφωνία πριν από τη σχετική συνάντηση για τον τομέα του βιβλίου, που έπρεπε να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο τον Απρίλιο του 1978 και η οποία θα επέτρεπε τη συγκέντρωση των αποδεικτικών στοιχείων. Οι υπάλληλοι της Επιτροπής προσέθεσαν ότι μετά τη σύσκεψη αυτή και αφού η Επιτροπή θα ελάμβανε απόφαση ως προς την πολιτική της στον τομέα των βιβλίων, θα εζητείτο από τους ενδιαφερομένους να τροποποιήσουν τις ρήτρες της συμφωνίας που, κατ' αυτές, δεν ίσχυαν πλέον. Δεν είναι γνωστό αν η Επιτροπή έλαβε πράγματι γενική απόφαση ως προς την πολιτική της στον τομέα του βιβλίου και η οποία επομένως δεν αφορά μόνο την επίδικη συμφωνία, ούτε είναι δε γνωστή η ημερομηνία της ενδεχόμενης αυτής απόφασης. Θεωρώ ότι η επίδικη ανακοίνωση δεν συνιστά πράγματι παράδειγμα μεγάλης σαφήνειας. Πρώτον, φαίνεται ότι η λήψη απόφασης αναβλήθηκε μέχρι τη συνάντηση που έπρεπε να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο τον Απρίλιο, ενώ μεταγενέστερα δόθηκαν διευκρινίσεις, ότι δηλαδή η γενική απόφαση ως προς την πολιτική που θα ακολουθούσε η Επιτροπή θα ελαμβάνετο προηγουμένως. Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, η διατύπωση και ιδίως η κατ' επανάληψη χρησιμοποίηση των λέξεων «we do not intend ... to proceed with a decision ...» καταδεικνύουν ότι πρόκειται για πρόθεση και όχι για κατευθυντήρια πολιτική συμπεριφορά που δεσμεύει την Επιτροπή. Θεωρώ επομένως ότι αυτό το σκέλος του λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά την ανακοίνωση του μέλους της Επιτροπής O'Kennedy στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της 13ης Φεβρουαρίου 1981, θεωρώ ότι με την ανακοίνωση αυτή ορθώς υπογραμμίστηκε ότι η επίδικη συμφωνία δεν αφορούσε το αντικείμενο της συζήτησης ενώπιον του Κοινοβουλίου. Σχετικά, το μέλος της Επιτροπής δήλωσε ρητά ότι, βάσει του καθήκοντος που έχει στο πλαίσιο του άρθρου 85, η Επιτροπή δεν μπορούσε να δεχτεί προηγούμενη ανταλλαγή απόψεων με το Κοινοβούλιο. Από τα διάφορα έγγραφα, τα οποία κατέθεσαν οι προσφεύγουσες και που αφορούν τις συζητήσεις ενώπιον του Κοινοβουλίου, δεν προκύπτει εξάλλου ότι η Επιτροπή έδωσε υποσχέσεις στο Κοινοβούλιο, όπως ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες. Επομένως, στο σημείο αυτό συμμερίζομαι την άποψη που διατύπωσε η Επιτροπή με τα υπομνήματα της. Εξάλλου, ακόμη κι αν η άποψη των προσφευγουσών ήταν ορθή, δεν θα αποδεικνυόταν επίσης, ως εκ τούτου, ότι μπορούσαν κατά νόμο να την επικαλεστούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Επομένως, και αυτό το σκέλος του εν λόγω λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.