ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 12ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1981. - GUENTER BRUCKNER ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ - ΤΙΜΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 799/79.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1981 σελίδα 02697



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 . Υπάλληλοι — Προσφυγή — Προσφυγή ακυρώσεως κανονισμού — Απαράδεκτο

( Συνθήκη ΕΟΚ άρθρο 173 καί ΕΚΑΕ άρθρο 146· κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων άρθρα 90 καί 91· κανονισμοί τού Συμβουλίου 3085/78 καί 3086/78 περί τροποποιήσεως τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων )

2.Υπάλληλοι — Αγωγή αποζημιώσεως — Αυτόνομος χαρακτήρας εν σχέσει πρός τήν προσφυγή ακυρώσεως — Όρια

Περίληψη

1 . Προσφυγή ακυρώσεως τών κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 τού Συμβουλίου ειναι απαράδεκτη , διότι οι εν λόγω κανονισμοί ειναι γενικής εφαρμογής καί δέν δύνανται νά εξομοιωθούν μέ αποφάσεις , πού άν καί εξεδόθησαν υπό τήν μορφή κανονισμών αφορούν αμέσως καί ατομικώς τούς υπαλλήλους .

2 . Ένας διάδικος δύναται νά ασκήσει αγωγή αποζημιώσεως χωρίς νά υποχρεούται νά επιδιώξει τήν ακύρωση τής παρανόμου πράξεως πού τού προξενεί ζημία . Παρ’ ολα αυτά , δέν δύναται , μέ τό τέχνασμα αυτό , νά επιτύχει αποτέλεσμα παρόμοιο μέ αυτό πού συνεπάγεται η ακύρωση τής εν λόγω πράξεως , εφ’ οσον η προσφυγή ακυρώσεως αυτής τής πράξεως ειναι απαράδεκτη .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 799/79 ,

GUENTER BRUCKNER , Κέντρο Ευρατόμ τής Ispra ( Varese ), Ιταλία , εκπροσωπούμενος από τούς B . Potthast καί H . J . Rueber , δικηγόρους Κολωνίας , επικουρουμένους από τόν καθηγητή E . Steindorff , τού Πανεπιστημίου τού Μονάχου , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν V . Biel , δικηγόρο , 18a , rue des Glacis ,

προσφεύγων ,

κατά

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ , εκπροσωπουμένης από τόν J . Pipkorn , μέλος τής νομικής της υπηρεσίας , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν O . Montalto , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο τά αιτήματα πού διατυπώνονται στό δικόγραφο τής προσφυγής ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 11 Οκτωβρίου 1979 , ο Guenter Bruckner , υπάλληλος τής Επιτροπής , υπηρετών στό Κοινό Κέντρο Ερευνών τής Ispra , στήν Ιταλία , ήσκησε δυνάμει τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων ( εφ’ εξής : ο κανονισμός ) προσφυγή , μέ τήν οποία ζητεί τήν ακύρωση τών αποφάσεων τής Επιτροπής περί καθορισμού τών αποδοχών του γιά τούς μήνες Ιανουάριο καί Απρίλιο 1979 , καθώς καί τής απορριπτικής αποφάσεως επί τών ενστάσεων πού υπέβαλε κατά τών ανωτέρω αποφάσεων .

2 Μέχρι τό τέλος τού έτους 1978 , ο κανονισμός ωριζε οτι οι αποδοχές τού υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα καί οτι καταβάλλονται στό νόμισμα τής χώρας στήν οποία ο υπάλληλος ασκεί τά καθήκοντά του , βάσει τών ισοτιμιών πού γίνονται δεκτές από τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καί πού ίσχυαν τήν 1η Ιανουαρίου 1965 . Διευκρινίζετο οτι οι αποδοχές πού εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα προσαρμόζονται βάσει ενός συντελεστού αναπροσαρμογής ανωτέρου , κατωτέρου ή ίσου πρός τό 100 % , ανάλογα μέ τίς συνθήκες ζωής στούς διαφόρους τόπους υπηρεσίας . Τό άρθρο 17 τού παραρτήματος VII τού κανονισμού παρείχε τή δυνατότητα στόν υπάλληλο νά μεταφέρει τακτικά , εντός ορισμένων ορίων , μέρος τών αποδοχών του στό νόμισμα άλλων κρατών μελών , μέσω τού κοινοτικού οργάνου στό οποίο υπάγεται .

3 Κατόπιν τής υποτιμήσεως ορισμένων νομισμάτων , πού επήλθε μετά τό 1970 , τό Συμβούλιο εχρησιμοποίησε τό συντελεστή αναπροσαρμογής όχι μόνο γιά νά προσαρμόζει τίς αποδοχές ανάλογα πρός τίς συνθήκες ζωής στούς διαφόρους τόπους υπηρεσίας , αλλά καί γιά νά αντισταθμίζει τήν υποτίμηση ορισμένων ασθενών νομισμάτων . Συνέπεια αυτού ηταν οτι , άν ο υπάλληλος πού υπηρετούσε σέ χώρα μέ ασθενές νόμισμα πραγματοποιούσε μεταφορά μέρους τών αποδοχών του πρός κράτος μέλος μέ ισχυρό νόμισμα , τότε προσεπορίζετο συγκεκριμένα πλεονεκτήματα .

4 Στίς 21 Δεκεμβρίου 1978 , τό Συμβούλιο εξέδωσε τόν κανονισμό ( Ευρατόμ , ΕΚΑΧ , ΕΟΚ ) 3085/78 ( JO L 369 , σ . 6 ) περί τροποποιήσεως τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων . Γιά τή μετατροπή τών αποδοχών στό εθνικό νόμισμα τού τύπου υπηρεσίας , εφαρμόζονται οι τιμές συναλλάγματος πού χρησιμοποιούνται τήν 1η Ιουλίου 1978 γιά τήν εκτέλεση τού γενικού προϋπολογισμού τών Κοινοτήτων . Τό άρθρο 17 τού παραρτήματος VII τού κανονισμού ετροποποιήθη επίσης . Κατά τήν παράγραφο 3 τού άρθρου 17 , στή νέα του διατύπωση :

«Οι μεταφορές πού προβλέπονται στήν παράγραφο 2 πραγματοποιούνται βάσει τών τιμών συναλλάγματος πού αναφέρονται στό άρθρο 63 , παράγραφος 2 , τού κανονισμού· τά μεταφερόμενα ποσά πολλαπλασιάζονται επί τόν συντελεστή αναπροσαρμογής πού προκύπτει από τήν διαφορά μεταξύ τού συντελεστού αναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τήν χώρα στό νόμισμα τής οποίας πραγματοποιείται η μεταφορά καί τού συντελεστού αναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τήν χώρα τοποθετήσεως τού υπαλλήλου.»

5 Τό άρθρο 4 τού κανονισμού ορίζει οτι η μέν τυπική ισχύς τού κανονισμού αρχίζει από 1ης Ιανουαρίου 1979 , η δέ ουσιαστική ισχύς από 1ης Απριλίου 1979 .

6 Στίς 21 Δεκεμβρίου 1978 , τό Συμβούλιο εθέσπισε επίσης τόν κανονισμό ( Ευρατόμ , ΕΚΑΧ , ΕΟΚ ) 3086/78 περί προσαρμογής τών συντελεστών αναπροσαρμογής , βάσει τών οποίων προσαρμόζονται οι αποδοχές καί οι συντάξεις τών υπαλλήλων καί τού λοιπού προσωπικού τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , κατόπιν τής τροποποιήσεως τών διατάξεων τού κανονισμού περί τών νομισματικών ισοτιμιών πού πρέπει νά χρησιμοποιούνται κατά τήν εφαρμογή τού κανονισμού ( JO L 369 , σ . 8 ). Τό άρθρο 1 τού κανονισμού καθορίζει , μεταξύ άλλων , τόν εφαρμοστέο επί τών αποδοχών συντελεστή αναπροσαρμογής γιά τήν Ιταλία σέ 74,3 καί γιά τήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας σέ 98,7 .

7 Ο προσφεύγων μετέφερε κατά τακτικά χρονικά διαστήματα , δυνάμει τού άρθρου 17 τού παραρτήματος VII τού κανονισμού , ενα τμήμα τών αποδοχών του στήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας , βάσει τής τιμής συναλλάγματος πού ίσχυε τήν 1η Νοεμβρίου 1969 . Η εφαρμογή τών προαναφερθεισών νέων διατάξεων ειχε ως αποτέλεσμα οτι από 1ης Απριλίου 1979 τό κόστος τών πραγματοποιουμένων μεταφορών , εκφραζόμενο σέ ιταλικές λιρέτες , ηυξήθη κατά 284 463 λιρέτες καί , κατά συνέπεια , τό υπόλοιπο τών αποδοχών τού προσφεύγοντος , μετά τίς μεταφορές , ειχε μειωθεί .

8 Κατ’ εφαρμογή τών διατάξεων τού άρθρου 90 , παράγραφος 2 , τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων , ο προσφεύγων υπέβαλε , στίς 21 Ιουνίου 1979 , ένσταση ενώπιον τής Επιτροπής κατά τής εν λόγω αυξήσεως τού κόστους τών μεταφορών . Στίς 28 Σεπτεμβρίου 1979 , η Επιτροπή απήντησε αφ’ ενός οτι δέν ηδύνατο , χωρίς νά υποπέσει σέ υπέρβαση εξουσίας , νά μήν εφαρμόσει τούς νομίμως τεθέντες εν ισχύι κανονισμούς τού Συμβουλίου καί αφ’ ετέρου οτι επεδοκίμαζε , ως πρός τήν ουσία , τίς τροποποιήσεις πού επήλθαν στόν κανονισμό .

9 Κατόπιν αυτού , ο προσφεύγων ήσκησε τήν παρούσα προσφυγή κατά τού Συμβουλίου καί τής Επιτροπής , μέ τήν οποία ζητεί κατ’ ουσίαν από τό Δικαστήριο :

1 ) νά ακυρώσει τά εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών γιά τούς μήνες Ιανουάριο καί Απρίλιο 1979 καί τίς αποφάσεις τής Επιτροπής τής 12ης Ιουλίου καί τής 28ης Σεπτεμβρίου 1979 επί τών ενστάσεων , κατά τό μέρος πού τά εν λόγω σημειώματα περιέχουν αναλύσεις αποδοχών πού κατηρτίσθησαν κατ’ εφαρμογή τών κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 τού Συμβουλίου·

2)νά αναγνωρίσει οτι ο προσφεύγων δικαιούται , από τού Απριλίου 1979 συμπεριλαμβανομένου , αποδοχών πού αντιστοιχούν τουλάχιστον πρός εκείνες οι οποίες τού κατεβάλλοντο , σέ λιρέτες , μέχρι καί τό Μάρτιο τού 1979 , αφού πραγματοποιηθούν οι ίδιες μεταφορές σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τού παραρτήματος VII τού κανονισμού μέ εκείνες πού επραγματοποιήθησαν μέχρι τό Μάρτιο τού 1979 , επαυξανομένων πάντως κατά τό ποσοστό τής αναπροσαρμογής τών αποδοχών πού ίσχυαν από τού Απριλίου 1979 σύμφωνα πρός τό άρθρο 65 , παράγραφος 1 , τού κανονισμού·

3)νά αναγνωρίσει οτι δέν πρέπει νά εφαρμοσθούν οι κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 επί τών μεταφορών πού ο προσφεύγων πραγματοποιεί κατά τακτικά χρονικά διαστήματα·

4)νά υποχρεώσει τούς καθ’ ων σέ αποκατάσταση , εντόκως , τής χρηματικής ζημίας τού προσφεύγοντος , η οποία προεκλήθη από τήν εφαρμογή τών επιδίκων κανονισμών .

10 Μέ απόφαση τής 12ης Νοεμβρίου 1981 ( Συλλογή , σ . 2697 ), τό Δικαστήριο ( πρώτο τμήμα ) έκρινε τήν παρούσα προσφυγή απαράδεκτη κατά τό μέρος πού στρέφεται κατά τού Συμβουλίου . Επειδή η Επιτροπή δέν αμφισβήτησε τό παραδεκτό τής προσφυγής κατά τό μέρος πού στρέφεται εναντίον της , απεφασίσθη η ακρόαση τού προσφεύγοντος καί τής Επιτροπής επί τής ουσίας .

Επί τής ουσίας

11 Όσον αφορά τό ζήτημα τών αποδοχών τού προσφεύγοντος γιά τό μήνα Απρίλιο 1979 καί τήν υποτιθεμένη μείωσή τους λόγω τού αυξημένου κόστους τών τμηματικών μεταφορών πού ο προσφεύγων επραγματοποίησε πρός άλλες χώρες , ζήτημα πού προέκυψε από τήν εφαρμογή τών διατάξεων τών κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 , ο προσφεύγων προβάλλει , πρώτον , ισχυρισμούς πού βασίζονται στήν παράβαση ουσιωδών τύπων . Υποστηρίζει οτι ο κανονισμός 3085/78 εξεδόθη χωρίς προσήκουσα προηγουμένη διαβούλευση μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καί τό Δικαστήριο , οπως προβλέπει τό άρθρο 24 τής συνθήκης συγχωνεύσεως τής 8ης Απριλίου 1965 . Η μόνη διαβούλευση πού έγινε μέ τά όργανα αυτά εβασίσθη σέ πρόταση ουσιωδώς διάφορη από τό κείμενο τών κανονισμών πού εξεδόθησαν από τό Συμβούλιο . Δέν ειχε επίσης ζητηθεί η γνώμη τής επιτροπής κανονισμού σχετικά μέ τήν πρόταση αυτή .

12 Ο προσφεύγων προβάλλει εν συνεχεία οτι η μεταρρύθμιση τού συστήματος καταβολής τών αποδοχών , τό οποίο έχει υπ’ όψη του τό άρθρο 63 τού κανονισμού , καί τού συστήματος μεταφοράς μέρους τών αποδοχών , τό οποίο έχει υπ’ όψη του τό άρθρο 17 τού παραρτήματος VII τού κανονισμού , παραβιάζει τήν αρχή τής ίσης μεταχειρίσεως . Κατά τόν προσφεύγοντα η Κοινότης οφείλει νά μεριμνά ωστε ενας υπάλληλος υπηρετών στήν Ιταλία νά μήν υφίσταται δυσμενή μεταχείριση σέ σχέση πρός υπάλληλο υπηρετούντα , λόγου χάρη , στήν Καρλσρούη , «οταν αμφότεροι επιθυμούν νά ικανοποιήσουν τίς ίδιες ανάγκες» καί , συνεπώς , νά επωφελούνται τών ιδίων υπηρεσιών καί στίς δύο αυτές χώρες .

13 Μέ τήν προσφυγή υποστηρίζεται , τέλος , οτι ο υπό κρίση κανονισμός θίγει τή διατήρηση τής οικονομικής καταστάσεως τού προσφεύγοντος καί πρέπει , επομένως , νά θεωρηθεί ως ανίσχυρος , καθ’ οσον αντίκειται στήν αρχή τού δικαίου περί διατηρήσεως τών κεκτημένων δικαιωμάτων . Η Επιτροπή , αφ’ ετέρου , έχει παραβεί τήν υποχρέωση αρωγής πού υπέχει έναντι τών υπαλλήλων καί ώφειλε νά ειχε προβλέψει μία μεταβατική περίοδο , οπως αυτή πού εθεσπίσθη μέ τό άρθρο 4 τού κανονισμού 3085/78 υπέρ τών συνταξιούχων .

14 Πρέπει νά υπομνησθεί οτι τό Δικαστήριο , μέ αποφάσεις τής 4ης Φεβρουαρίου 1982 ( Buyl , 817/79 , Συλλογή , σ . 245· Adam , 828/79 , Συλλογή , σ . 269 καί Battaglia , 1253/79 , Συλλογή , σ . 297 ), απέρριψε ισχυρισμούς παρόμοιους μέ τούς ανωτέρω . Αρκεί η παραπομπή στίς αποφάσεις αυτές , γιά νά διαπιστωθεί οτι οι ισχυρισμοί αυτοί δέν ειναι βάσιμοι .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

15 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 , παράγραφος 2 , τού κανονισμού διαδικασίας , ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .

16 Σύμφωνα ομως μέ τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας , προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων , τά όργανα φέρουν τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή .

2)Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .