ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Στις 27 Ιουλίου 1983, η Ε. D. & F. Man (Sugar) Ltd (στο εξής: Man Sugar), μεγάλη βρετανική επιχείρηση εμπορίας ζάχαρης, έστειλε με τηλετύπημα στο IBAP ( Intervention Board for Agricultural Produce) επτά προσφορές εξαγωγής, συνιστώντας ταυτόχρονα, υπό μορφή τραπεζικής εγγυήσεως, την απαιτούμενη ασφάλεια των 9 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα. Την επόμενη ημέρα το ΙΒΑΡ πληροφόρησε τη Man Sugar ότι είχαν γίνει δεκτές πέντε προσφορές για συνολική ποσότητα 30 χιλιάδων τόνων ζάχαρης προς εξαγωγή. Οι αιτήσεις για τη χορήγηση των σχετικών πιστοποιητικών έπρεπε επομένως να υποβληθούν στον οργανισμό αυτό μέχρι την Τρίτη, 2 Αυγούστου 1983, ώρα 12.00. Ο οργανισμός όμως αυτός τις έλαβε μετά τις 15.00 της ίδιας ημέρας. Δηλαδή, μια καθυστέρηση λίγων ωρών: η οποία, όπως εξήγησε η Man Sugar στο Δικαστήριο, οφειλόταν σε « ασυνήθη και απρόβλεπτη συρροή περιστάσεων ». Τα τηλετυπήματα με τις αιτήσεις είχαν ετοιμαστεί έγκαιρα από τους υπαλλήλους της επιχείρησης, αλλ' εκείνη την Τρίτη η υπάλληλος που εργάζεται μόνιμα στο γραφείο με το τηλετυπικό μηχάνημα δεν εμφανίστηκε στην εργασία της για σοβαρούς και αποδειγμένους οικογενειακούς λόγους. Ο αντικαταστάτης της, ο οποίος βέβαια δεν είχε μεγάλη πείρα σε αυτές τις διαδικασίες, βρέθηκε σε ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες λόγω απρόβλεπτου φόρτου εργασίας και μάλιστα τις ώρες ακριβώς εκείνες κατά τις οποίες έπρεπε να σταλούν τα τηλετυπήματα. Το άγχος που τον κατέλαβε υπό τις περιστάσεις αυτές και ο καύσωνας ήσαν μοιραία για τον κατά τα άλλα επιμελή υπάλληλο, ο οποίος τελικά έστειλε τα τηλετυπήματα τις πρώτες απογευματινές ώρες. Στις 3 Αυγούστου 1983, ο ΙΒΑΡ πληροφόρησε τη Man Sugar ότι οι αιτήσεις για τα πιστοποιητικά είχαν φθάσει καθυστερημένα και ότι επρόκειτο να καταπέσει η ασφάλεια των 1670370 λιρών στερλινών — η οποία ήταν ίση με το κέρδος της επιχείρησης τριών περίπου ετών! Πράγματι, λίγο αργότερα πραγματοποιήθηκε και η είσπραξη της. Κατά της απόφασης αυτής η Man Sugar προσέφυγε ενώπιον του Queen's Bench Division του High Court of Justice, ισχυριζόμενη ότι η κατάπτωση της ασφάλειας είναι κατάφωρα άδικη και ότι οι κανονισμοί που εισάγουν το σχετικό σύστημα αντίκεινται στην αρχή της αναλογικότητας. Ο δικαστής Glidewell, o οποίος επελήφθη της διαφοράς, αποφάσισε τότε να αναβάλει τη δίκη και να σας υποβάλει το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα: « Είναι το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 1880/83 της Επιτροπής ανίσχυρο, για το λόγο ότι παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, εφόσον ορίζει ότι, αν δεν συντρέχει περίπτωση ανωτέρας βίας, καταπίπτει ολόκληρη η ασφάλεια σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες, λόγω μη ηθελημένης παραλείψεως του αιτούντος, η αίτηση εκδόσεως πιστοποιητικού εξαγωγής δεν περιέρχεται στον αρμόδιο οργανισμό παρεμβάσεως εντός της προθεσμίας που προβλέπει ο νόμος; » Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, υπέβαλαν παρατηρήσεις η Man Sugar, η βρετανική κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
6.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1982, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του παραρτήματος 3 του Finance Act του 1972, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 14 του Finance Act του 1981, οι Commissioners of Customs and Excise ειδοποίησαν την Direct Cosmetics Ltd ότι ως αξία, η οποία θα χρησίμευε ως φορολογική βάση για την είσπραξη του φόρου προστιθέμενης αξίας επί των εμπορευμάτων τα οποία πωλούσε στους αντιπροσώπους της, θα εθεωρείτο η κανονική τιμή λιανικής πωλήσεως.
1.

Η πρώτη αφορά το γεγονός ότι οι συμβάσεις εκμεταλλεύσεως που ενδιαφέρουν την παρούσα υπόθεση αποτέλεσαν επίσης αντικείμενο έρεννας τον γερμανικού Bundeskartellamt (rov Ομοσπονοιακού Γραφείον Συμπράξεων Επιχειρήσεων). Η εν λόγω υπηρεσία — αφού προηγουμένως κάλεσε την προσφεύγουσα στην παρούσα υπόθεση να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της — εξέδωσε εκτενώς αιτιολογημένη απόφαση, στις 30 Σεπτεμβρίου 1981, με την οποία διαπιστώνει βασικά ότι το γερμανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που διαθέτει η προσφεύγουσα αφορά μόνο τον ιστιοπλοϊκό εξοπλισμό και όχι την πλήρη ιστιοσανίδα. Στηριζόμενο στην διαπίστωση αυτή — και επειδή οι συμβάσεις με τις γερμανικές παραχωρησιούχες επιχειρήσεις αφορούσαν ολόκληρες τις ιστιοσανίδες — το Bundeskartellamt κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχαν επιβληθεί στους παραχωρησιούχους ανεπίτρεπτοι περιορισμοί που υπερέβαιναν το περιεχόμενο του δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας της προσφεύγουσας. Η υπέρβαση αυτή αφορά το δικαίωμα του παρέχοντος την άδεια να προβαίνει σε υποδείξεις ως προς τη σανίδα-πλωτήρα (που σημαίνει τον περιορισμό σε ορισμένη μόνο χρήση), την απαγόρευση πωλήσεως ιστιοπλοϊκού εξοπλισμού χωρίς εγκεκριμένο πλωτήρα και την υποχρέωση του παραχωρησιούχου να θέτει επί των σκαφών την ένδειξη « manufactured under licence by Hoyle Schweitzer»(κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας τον Hoyle Schweitzer). Το /àio ισχύει, εξάλλου, και για το ότι καταβάλλονταν δικαιώματα εκμεταλλεύσεως βάσει της συνολικής αξίας του σκάφους (εφόσον κατά τον τρόπο αυτό συνυπολογίζεται και η αξία του πλωτήρα, ο οποίος δεν προστατεύεται από το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας). Κατόπιν αυτού απαγορεύτηκε στην WSI να εφαρμόζει τις συμβάσεις περί παραχωρήσεως αδείας εκμεταλλεύσεως του γερμανικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας του σχετικού με τον ιστιοπλοϊκό εξοπλισμό ιστιοσανίδων, καθόσον με τις συμβάσεις αυτές επιβάλλεται η υποχρέωση στις επιχειρήσεις Ostermann, Shark, Akutec, SAN, Klepper και Marker: α) να χρησιμοποιούν τον ιστιοπλοϊκό εξοπλισμό, τον οποίο αφορά η άδεια εκμεταλλεύσεως, μόνο για ιστιοσανίδες το πρωτότυπο των οποίων έχει εγκριθεί από την WSI ή τον πρόεδρό της, β) να εμπορεύονται τους ιστιοπλοϊκούς εξοπλισμούς μόνο σε συνδυασμό με τις σανίδες-πλωτήρες ως πλήρεις ιστιοσανίδες, γ) να θέτουν στους πλωτήρες την ένδειξη « manufactured under licence by Hoyle Schweitzer » ( κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας του Hoyle Schweitzer ) και δ) να καταβάλλουν δικαιώματα εκμεταλλεύσεως το ύψος των οποίων υπολογίζεται σε ποσοστό επί της καθαρής τιμής πωλήσεως ή της τιμής ενοικιάσεως της πλήρους ιστιο-δανίδας ( του ιστιοπλοϊκού εξοπλισμού και του πλωτήρα ). Μια διαδικασία που κινήθηκε ενώπιον του Kammergericht του Βερολίνου κατά της αποφάσεως αυτής περατώθηκε προφανώς χωρίς την έκδοση αποφάσεως.
61983C0240

Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 22ας Νοεμβρίου 1984. - Procureur de la République κατά Association de défense des brûleurs d'huiles usagées (ADBHU). - Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως: Tribunal de grande instance de Créteil - Γαλλία. - Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια. - Υπόθεση 240/83.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1985 σελίδα 00531
2.

Σύμφωνα με το γράμμα του άρθρου 2, σε όλες τις γλωσσικές αποδόσεις εκτός από τη γερμανική, οι διαβουλεύσεις που προηγούνται της καθεαυτής διαδικασίας ομαδικών απολύσεων πρέπει να διεξάγονται όταν ένας εργοδότης προτίθεται να προβεί — erwägt — (påtænker at foretage, envisage d'effectuer, prevede di effettuare, overweegt, is contemplating) σε ομαδική απόλυση. Σύμφωνα με το άρθρο 3, ο εργοδότης πρέπει αντιθέτως να ενημερώνει την αρμόδια αρχή σχετικά με την ομαδική απόλυση, μόνο εφόσον συντάξει το σχέδιο ομαοικής απολύσεως — Plan einer Massenentlassung — μετά από διαβουλεύσεις των εκπροσώπων των εργαζομένων (enhver plan om kollektive afskedigelser, tout projet de licenciement collectif, ogni progetto di licenziamento, elk plan voor collectief ontslag, any projected collective redundancies). Από αυτή τη γλωσσική διαφορά μπορεί να συναχθεί ότι ο εργοδότης πρέπει να ενημερώσει την αρμόδια αρχή, μόνο εφόσον πραγματικά και συγκεκριμένα προτίθεται να προβεί σε ομαδική απόλυση, ενώ οι διαβουλεύσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων πρέπει να διεξάγονται σε προηγούμενο ήδη στάδιο.
1.

Τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως η οποία υποβλήθηκε στο Δικαστήριο από το Supreme Court του Δουβλίνου, είναι τα εξής: Η εταιρία Fearon and Co. Ltd, στο εξής Fearon, που έχει συσταθεί κατά το ιρλανδικό δίκαιο έχει στην κυριότητα της μια γεωργική εκμετάλλευση στην κομητεία του Caven, στην Ιρλανδία. Στην εταιρία αυτή συμμετέχουν πέντε μέτοχοι που είναι 6ρε-ταννοί υπήκοοι. Οι τέσσερις από αυτούς διαμένουν στην Αγγλία, ενώ ο πέμπτος, ο οποίος έχει ταυτόχρονα και την ιρλανδική ιθαγένεια, διαμένει μεν στην Ιρλανδία, αλλά σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών μιλίων από τη γεωργική εκμετάλλευση. Ο τόπος διαμονής των μετόχων έχει εξαιρετική σημασία στην προκείμενη περίπτωση. Πράγματι, από το άρθρο 32, τρίτη παράγραφος, του «Land Act» του 1933, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 35 του «Land Act» του 1965, προκύπτει ότι η Irish Land Commission, νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με εξουσίες απαλλοτριώσεως, δεν μπορεί να τις ασκήσει κατά ιδιοκτητών οι οποίοι διαμένουν επί ένα έτος στις γαίες τους ή σε απόσταση μικρότερη των τριών μιλίων από αυτές, ενώ, διευκρινίζεται, ότι στην περίπτωση που ο ιδιοκτήτης είναι νομικό πρόσωπο, πρέπει κάθε μέτοχος να ανταποκρίνεται σ' αυτό τον όρο διαμονής για το ίδιο χρονικό διάστημα. Δεδομένου ότι κανένας από τους μετόχους της εταιρίας Fearon δεν πληρούσε τον όρο αυτό, η Irish Land Commission αποφάσισε να απαλλοτριώσει αναγκαστικά τις γαίες της εταιρίας. Η εταιρία Fearon άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής. Με την ευκαιρία αυτή, το Supreme Court του Δουβλίνου σας υπέβαλε το ακόλουθο ερώτημα: «Όταν νόμος κράτους μέλους επιβάλλει όρο, κατά τον οποίο ένα πρόσωπο (εκτός των νομικών προσώπων) που έχει στην κυριότητα του γαίες πρέπει να έχει δια-μείνει στις γαίες αυτές για ορισμένη περίοδο, στην περίπτωση που η κυριότητα των γαιών ανήκει σε νομικό πρόσωπο, πρέπει άραγε να δοθεί στο άρθρο 58η ερμηνεία ότι απαγορεύει την επιβολή όρου, κατά τον οποίο ένα έκαστο από τα πρόσωπα που έχουν δικαίωμα επί των κερδών του νομικού προσώπου πρέπει να έχει διαμείνει στις γαίες κατά τη διάρκεια ανάλογης περιόδου;»
—

να μεταποιήσει τα προϊόντα που παρασκευάστηκαν με τον ανωτέρω τρόπο μόνο σε προϊόντα της εκλεκτής αρτοποιίας της κλάσης 19.08 του κοινού δασμολογίου ή σε παγωτό των διακρίσεων ex 18.06 Β και ex 21.07 Γ του κοινού δασμολογίου ή σε παρασκευάσματα σε σκόνη των διακρίσεων ex 18.06 Δ ή ex 21.07 Ζ του κοινού δασμολογίου « για την παρασκευή παγωτού » ( για τα οποία σημειώνεται ότι πρέπει να μπορούν να καταναλωθούν « χωρίς άλλη επεξεργασία από την προσθήκη νερού και την κατάψυξη » ) ( βλέπε κανονισμό 2815/72, άρθρο 6, όπ. π. ).
α)

Το ίδιο το γράμμα ορισμένων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου περιέχει ενδείξεις για το ότι η ειδίκευση δεν αναφέρεται στο είδος των εμπορευμάτων που μεταφέρονται αλλά, πέρα από αυτό, στη χρήση του οχήματος. Πράγματι, όσον αφορά τις παρεκκλίσεις που μπορούν να επιτραπούν, το αγγλικό, γαλλικό και ιταλικό κείμενο κάνουν διάκριση μεταξύ εσωτερικών μεταφορών και χρήοεων (national transport operations and uses, les transports et usages nationaux, i trasporti e gli utilizzazioni nazionali). Αντίθετα, στις γλωσσικές αυτές αποδόσεις του άρθρου αυτού, γίνεται λόγος, υπό το στοιχείο α), μόνο για τη χρήοη ειδικών οχημάτων για την πώληση από πλανόδιους πωλητές (use ... for door-to-door selling, usage pour les opérations de vente de porte à porte, utilizzazione ... per operazioni di vendita da porta a porta). Ιδιαίτερα σαφής είναι η ολλανδική απόδοση, η οποία αναφέρεται σε οχήματα ειδικά εξοπλισμένα για την πώληση κατ' οίκον (voertuigen die speciaal zijn uitgerust ... voor de verkoop aan huis). Τέλος, οι άλλες χρήσεις που απαριθμούνται στην επίδικη διάταξη (χρήση για κινητές τραπεζικές εργασίες συναλλαγών ταμιευτηρίου ή συναλλάγματος, για θρησκευτικούς σκοπούς, για το δανεισμό βιβλίων, δίσκων ή κασετών, για μορφωτικές εκδηλώσεις ή κινητές εκθέσεις) τείνουν να δημιουργήσουν την πεποίθηση ότι η ειδίκευση πρέπει να συνδεθεί λιγότερο με τη μεταφορά και περισσότερο με την άλλη λειτουργία του οχήματος, πέρα από τη χρήση του για την καθαυτό μεταφορά.
1.

Ο Kent Kirk, κυβερνήτης του δανικού σκάφους «Sandkirk », απέπλευσε, στις 6 Ιανουαρίου 1983, προκειμένου να αλιεύσει εντός της βρετανικής παράκτιας ζώνης των 12 μιλίων. Παραβαίνει έτσι σαφώς το «Sea Fish (Specified United Kingdom Waters) (Prohibition of Fishing) Order» του 1982 (αριθ. 1849 της 22.12.1982), σαφώς και — μπορούμε να πούμε — εσκεμμένα. 0 Kirk, εκ των δανών μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχει μαζί του στο σκάφος πολλούς δημοσιογράφους. Ο σκοπός της επιχείρησης — το επανέλαβε και πάλι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων — ήταν να αμφισβητήσει το κύρος από πλευράς κοινοτικού δικαίου του «Sea Fish Order » του 1982. Ο Kirk που συνελήφθη την ίδια ημέρα οδηγήθηκε ενώπιον του Magistrates Court του North Shields και καταδικάστηκε, στις 7 Ιανουαρίου 1983, σε πρόστιμο 30000 λιρών στερλινών και στα δικαστικά έξοδα (400 λίρες στερλίνες). Άσκησε έφεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως ενώπιον του Crown Court του Newcastle-upon-Tyne το οποίο σας υπέβαλε με απόφαση της 9ης Μαρτίου 1983 το ακόλουθο ερώτημα: «Έχοντας υπόψη όλες τις σχετικές διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε άραγε το δικαίωμα, μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1982, να θέσει σε ισχύ το “Sea Fish (Specified United Kingdom Waters) (Prohibition of Fishing) Order” του 1982 (διάταγμα περί θαλάσσιας αλιείας) κατά το μέτρο που το εν λόγω Order απαγορεύει μόνο στα νηολογημένα στη Δανία σκάφη να αλιεύουν υπό τις συνθήκες που προβλέπει;» Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα ερωτήματος στο οποίο, όπως είναι διατυπωμένο, δεν μπορεί να δοθεί απάντηση στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 177: ο εθνικός δικαστής δεν αναφέρει καμιά κοινοτική διάταξη προς το σκοπό ερμηνείας ή ελέγχου του κύρους· αντιθέτως, ερωτά το Δικαστήριο αν συμβιβαζόταν προς το κοινοτικό δίκαιο μια συγκεκριμένη εθνική νομοθετική διάταξη. Όπως συνήθως, πρέπει λοιπόν να ερευνηθεί ποιο ήταν το ισχύον κοινοτικό καθεστώς ώστε να μπορέσει ο εθνικός δικαστής να εκτιμήσει αν το εθνικό μέτρο στο οποίο αναφέρεται συμβιβαζόταν προς τους σχετικούς κανόνες και, αν όχι, να το κρίνει μη εφαρμοστέο.
4.

Διαφορετικό βάρος έχει το επιχείρημα κατά το οποίο η προσβαλλόμενη πράξη δεν έχει το χαρακτήρα «αποφάσεως». Στις προτάσεις που ανέπτυξα στις 7 Δεκεμβρίου 1982 στην υπόθεση 230/81 διατύπωσα την άποψη ότι το ψήφισμα το γνωστό ως «έκθεση Žagari» περιελάμβανε αυθεντική απόφαση μεταφοράς υπαλλήλων από το Λουξεμβούργο στο Στρασβούργο και κυρίως στις Βρυξέλλες. Είναι αληθές — παρατηρούσα — ότι το εν λόγω ψήφισμα αναθέτει στα αρμόδια όργανα του Κοινοβουλίου την υποχρέωση καθορισμού των αναγκαίων μέτρων προς το σκοπό αυτό. Κατέληγα όμως στο συμπέρασμα ότι η υποχρέωση αυτή δεν αποτελούσε παρά το «εκτελεστικό στάδιο» πράξεως ήδη ικανής να παραγάγει εξωτερικά έννομα αποτελέσματα (σημείο 23). Το Δικαστήριο δεν έκανε δεκτή την άποψη αυτή και από τη μη αποδοχή της συνήγαγε το απρόσβλητο της πράξεως. Παρατήρησε ότι η πράξη αυτή δεν περικλείει πραγματική «απόφαση όσον αφορά συγκεκριμένα μέτρα και ιδίως όσον αφορά τη μεταφορά του προσωπικού». Η απόφαση υπόκειται «σε μεταγενέστερο έλεγχο» και, υπογραμμίζω αυτή τη σημαντική παρατήρηση, μπορεί να ληφθεί μόνο υπό την προϋπόθεση του σεβασμού του δικαιώματοςυποχρεώσεως των κυβερνήσεων να καθορίσουν την έδρα των οργάνων αφενός και, αφετέρου, της εξουσίας εσωτερικής οργανώσεως του Κοινοβουλίου (σκέψη 57). Στα πλαίσια της προκειμένης διαφοράς, στην οποία επαναλαμβάνονται χωρίς να ανανεώνονται τα θέματα της υποθέσεως 230/81, δεν προτίθεμαι να επανέλθω στο ζήτημα, να εξετάσω δηλαδή μια ακόμη φορά ποιες προϋποθέσεις πρέπει να συγκεντρώνει μια πράξη του Κοινοβουλίου για να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει το χαρακτήρα αποφάσεως. Ένα είναι βέβαιο: αν το ψήφισμα της 20ής Μαΐου 1983 θεωρούνταν ότι έχει το χαρακτήρα απαφάσεως, δεν θα απέφευγε την αιτίαση της αναρμοδιότητας, διότι το Κοινοβούλιο υποκαταστάθηκε στις κυβερνήσεις μεταβάλλοντας την έδρα της Γραμματείας. Υπό την έννοια αυτή, το επίδικο κείμενο είναι σαφέστατο και κανένα ερμηνευτικό τέχνασμα δεν θα μπορούσε να συγκαλύψει τις προθέσεις του. Αρκεί να σκεφθούμε ότι γίνεται απροκάλυπτα λόγος για «κατανομή» του προσωπικού μεταξύ Στρασβούργου και Βρυξελλών. Ούτε πρέπει να υποτιμηθεί η αιτιολογική σκέψη ΣΤ, στην οποία αναφέρεται ότι το Λουξεμβούργο «προορίζεται» να παραμείνει η έδρα μόνο του Δικαστηρίου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Είναι αληθές ότι αυτό που μόλις παρέθεσα μπορεί καθεαυτό να αποτελεί μόνο μία απλή πολιτική άποψη (ή επιθυμία). Πώς όμως είναι δυνατό να αμφισβητηθεί ότι έτσι διατυπώνεται σαφέστατα και χωρίς περιστροφές η βούληση μεταφοράς από το Λουξεμβούργο όλων των υπηρεσιών της Γραμματείας; Επαναλαμβάνω εν πάση περιπτώσει ότι κατά την άποψη μου, το πρόβλημα έχει επιλυθεί. Όπως και ο λόρδος Denning, θεωρώ επίσης ότι «like the centurion of the gospel, i also am a man set under authority» («όπως o εκατόνταρχος του Ευαγγελίου, υπακούω και εγώ σε εντολές»). Και εντολή συνιστά η σαφής υπόδειξη την οποία παρέσχε σχετικά το Δικαστήριο. Την ακολουθώ συνεπώς ως κατευθυντήρια γραμμή κατά την εξέταση του δευτέρου επιχειρήματος που προέβαλε το καθού.
4.3.

Η Επιτροπή συνεπώς ζήτησε από αυτούς στους οποίους απευθυνόταν η απόφαση της, δηλαδή τις Stichting Sigarettenindustrie, British-American Tobacco Co. ( Nederland ) BV, Sigarettenfabriek Ed. Laurens BV, Theodorus Niemeyer BV, Philip Morris Holland BV, R. J. Reynolds Tobacco BV, Turmac Tobacco Co. BV, Tabaksfabriek Gruno BV, Imperial Tobacco ( Holland ) BV, Reemstma Nederland BV, Tabac Express Nederland, Eerste Grossiers Vereniging, τους μη οργανωμένους εμπόρους χονδρικής πωλήσεως και τη Nederlandse Sigarenwinkeliers Organisatie, να παύσουν αμέσως την εφαρμογή των συμφωνιών αυτών και επέβαλε πρόστιμα στις επιχειρήσεις που θεώρησε ότι είχαν συμμετάσχει στις συμφωνίες περί τιμών. Πρόκειται για τις British-American Tobacco Co. ( Nederland ) BV, Sigarettenfabriek Ed. Laurens BV, Theodoras Niemeyer BV, Philip Morris Holland BV, R. J. Reynolds Tobacco BV και Turmac Tobacco Co. BV.
2.

Για την πλήρη κατανόηση της διαφοράς είναι αναγκαίο να δοθούν ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τους κανόνες που διέπουν στην Ολλανδία τη διάθεση στο εμπόριο των βιταμινούχων ειδών διατροφής. Αυτό δεν θα έπρεπε καταρχήν να είναι αναγκαίο' αλλά τα ερωτήματα του παραπέμποντος δικαστηρίου, αν και είναι διατυπωμένα κατά τρόπο τυπικά ορθό και αναφέρονται στο άρθρο 36 της συνθήκης ΕΟΚ, αποσκοπούν προφανώς στο να καθοριστεί αν οι συγκεκριμένες εθνικές διατάξεις που αυτό θα έπρεπε να εφαρμόσει συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο. Θα ήθελα να απαλλάξω το Δικαστήριο από νέα παράπονα σχετικά με το φαινόμενο αυτό, που κατά την άποψη μου οφείλεται στο γεγονός ότι η Επιτροπή κάνει ανεπαρκή χρήση της διαδικασίας του άρθρου 169 της συνθήκης. Περιορίζομαι να παρατηρήσω ότι, όπως αποδεικνύει η παρούσα υπόθεση, το φαινόμενο αυτό εξαπλώνεται όλο και περισσότερο, με την εξάπλωση του δε πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι θεσμικών στρεβλώσεων, επί των οποίων είχα ήδη την ευκαιρία να επιστήσω την προσοχή του Δικαστηρίου (βλ. τις προτάσεις μου στις υποθέσεις 94/82, Officier van Justitie κατά De Kikvorsen, και 59/82, Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft κατά Weinvertriebs GmbH ). Ας έλθουμε στην υπόθεση μας. Η γενική απόφαση (Algemeen besluit ) της 11ης Ιουλίου 1949 ορίζει στο άρθρο 10α, παράγραφος 1, ότι «απαγορεύεται η προσθήκη στα είδη διατροφής και στα ποτά ... βιταμινών ... εκτός αν δοθεί άδεια από τον επιφορτισμένο με την εκτέλεση της παρούσας απόφασης υπουργό», διευκρινίζει δε αμέσως μετά ότι η εν λόγω «άδεια ... είναι δυνατό να υπόκειται σε προϋποθέσεις» (όπου, κατά την προσωπική μου ερμηνεία, ο όρος «προϋποθέσεις» ισοδυναμεί με «αποτελέσματα ορισμένων ελέγχων»). Η Επιτροπή μάς πληροφορεί ότι μέχρι σήμερα εκδό8ηκαν δύο αποφάσεις αυτού του είδους: για την προσθήκη βιταμίνης C (ασκορβικού οξέος) στο αποβουτυρωμένο γάλα ως αντιοξειδωτικού, και για την προσθήκη σειράς βιταμινών στα είδη που προορίζονται για τη διατροφή των βρεφών. Η πρώτη απόφαση, που χρονολογείται από τις 31 Ιουλίου 1974, καθορίζει την ανώτατη ποσότητα βιταμίνης C της οποίας η προσθήκη επιτρέπεται· η δεύτερη, της 29ης Σεπτεμβρίου 1976, καθορίζει τις μέγιστες ή ελάχιστες δόσεις βιταμινών των οποίων η προσθήκη επιτρέπεται στα είδη διατροφής (6λ. σημείο 5 των παρατηρήσεων της 11. 8. 1982).
α)

τις «εργασίες οικιακού χαρακτήρα» («employment for the purposes of a private household»),
2.

Η άποψη αυτή, η οποία συναντάται άλλωστε και στη θεωρία (βλέπε Karteyn, The International Lawyer, 1974, σ. 81' Jackson, World Trade and the Law of GATT, σσ. 106 και 187, σε σχέση ιδίως με τη μέχρι σήμερα προσωρινή ακόμη εφαρμογή της GATT), ενισχύεται και από δύο ακόμη σκέψεις. 'Ετσι, είναι καταρχάς σημαντικό ότι το θέμα αντιμετωπίζεται με αυτό τον τρόπο σε όλα σχεδόν τα κράτη μέλη της Κοινότητας και ως προς το σημείο αυτό διαδραματίζουν κάποιο ρόλο και λόγοι που ανάγονται εν μέρει στο συνταγματικό δίκαιο και αφορούν τα αποτελέσματα στην εσωτερική έννομη τάξη. Αυτό ισχύει για το Βέλγιο, τη Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, τη Γαλλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η κατάσταση διαφέρει κάπως στις Κάτω Χώρες, αν και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα σχετική νομολογία. Η κατάσταση είναι πράγματι διαφορετική στην Ιταλία, αλλά η διάταξη περί παραπομπής δίνει ακριβώς την εντύπωση ότι το Corte di cassazione έχει πλέον την τάση να επανεξετάσει την πάγια νομολογία του δυνάμει της οποίας η GATT, λόγω της ενσωματώσεως της στην εσωτερική έννομη τάξη μέσω κυρωτικού νόμου, μπορεί να παρέχει δικαιώματα στους πολίτες. Ενόψει της πραγματικής αυτής καταστάσεως, δύσκολα μπορεί να υποστηριχτεί ότι η κατάσταση του δικαίου με αυτά τα χαρακτηριστικά μεταβλήθηκε αποφασιστικά από μόνο το γεγονός ότι η Κοινότητα — χωρίς καμιά ρητή πράξη — έχει υποκατασταθεί στα κράτη μέλη. Εξάλλου, σημαντικό είναι ότι και τα άλλα συμβαλλόμενα μέρη της GATT δεν θεωρούν προφανώς ότι οι διατάξεις της έχουν απευθείας εφαρμογή. Αν συνέτρεχε πράγματι τέτοια περίπτωση και αν για την Κοινότητα γινόταν δεκτή διαφορετική απόψη, αυτό θα κατέληγε όχι μόνο να παρεμποδίζει τις δυνατότητες διαπραγματεύσεως της Κοινότητας και να ευνοεί κατά κάποιο τρόπο τα άλλα συμβαλλόμενα μέρη, αλλά αυτό 9α καθιστούσε επί πλέον αδύνατη την πρακτική που ακολουθείται μέχρι σήμερα, η οποία επιτρέπει την αντίδραση στην παράβαση ορισμένων διατάξεων με ειδικά μέτρα εσωτερικού δικαίου, δηλαδή με την κατάλληλη προσαρμογή της εσωτερικής νομοθεσίας ανάλογα με τα στοιχεία που συνιστούν την παράβαση.