ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

JULIANE KOKOTT

της 23ης Απριλίου 2020 ( 1 )

Υπόθεση C‑93/19 P

Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ)

κατά

Chantal Hebberecht

«Αίτηση αναιρέσεως – Προσφυγή ακυρώσεως – Υπαλληλικό δίκαιο – Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης – Διορισμός – Θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αιθιοπία – Αρχή της εναλλαγής του προσωπικού – Αίτηση παρατάσεως της θητείας – Απόρριψη της αιτήσεως – Ισότητα των φύλων – Υποχρέωση εκτιμήσεως λόγων που ανάγονται στο φύλο – Ακύρωση αποφάσεων που εκδίδονται κατά την άσκηση διακριτικής ευχέρειας της Διοικήσεως – Μη συνεκτίμηση λόγων που έπρεπε να ληφθούν υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας – Λόγοι που λαμβάνονται υποχρεωτικά υπόψη»

I. Εισαγωγή

1. Δύναται ο εργοδότης μιας υπαλλήλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποκλείσει, εξαρχής, κατά την έκδοση αποφάσεως περί παρατάσεως της θητείας της, ήτοι περί παραμονής της σε ορισμένη θέση, εκτιμήσεις σχετικά με το φύλο;

2. Το ερώτημα αυτό τίθεται στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (στο εξής: ΕΥΕΔ) και μιας υπαλλήλου της η οποία επιθυμεί την παράταση της θητείας της σε διευθυντική θέση και συγκεκριμένα στη θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αιθιοπία. Η ΕΥΕΔ απέρριψε τη σχετική αίτηση θεωρώντας ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη μόνον το συμφέρον της υπηρεσίας και ότι το φύλο δεν είναι κρίσιμο για την απόφαση αυτή.

3. Ωστόσο, στην απόφασή του της 27ης Νοεμβρίου 2018, Hebberecht κατά ΕΥΕΔ (T‑315/17, EU:T:2018:842) (στο εξής: αναιρεσιβαλλóμενη απόφαση), το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ισότητα των φύλων αποτελεί ουσιώδες στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε όλες τις αποφάσεις που εκδίδονται βάσει του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως. Για τον λόγο αυτόν, ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

4. Σε μια εποχή στην οποία όλοι μιλούν για την έννοια του «Gender Mainstreaming» ( 2 ), το Δικαστήριο καλείται για πρώτη φορά να αποφανθεί για τη νομική διάσταση που η ισότητα των φύλων έχει στις αποφάσεις της Ένωσης που αφορούν το προσωπικό και, ενδεχομένως, για τις συνέπειες που πρέπει να συναχθούν από αυτήν.

5. Κατά την ΕΥΕΔ, η υποχρέωση να λαμβάνονται υπόψη λόγοι αναγόμενοι στο φύλο θα είχε ως αποτέλεσμα στην επίδικη υπόθεση να υποχρεωθεί η ΕΥΕΔ να παρατείνει τη θητεία της ενδιαφερόμενης υπαλλήλου. Ωστόσο, για την ως άνω «θετική διάκριση» δεν υπάρχει νομική βάση έχουσα άμεση εφαρμογή. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το Γενικό Δικαστήριο δεν έπρεπε να ακυρώσει την απόφαση για τον λόγο και μόνον ότι η ΕΥΕΔ δεν εξέτασε τις εκτιμήσεις σχετικά με το φύλο.

II. Το νομικό πλαίσιο

6. Ο Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΧ) 259/68 του Συμβουλίου, της 29ης Φεβρουαρίου 1968, περί καθορισμού του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων και του καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και περί θεσπίσεως ειδικών μέτρων προσωρινώς εφαρμοστέων στους υπαλλήλους της Επιτροπής ( 3 ).

7. Η αιτιολογική σκέψη 7 του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ, Ευρατόμ) 723/2004, της 22ας Μαρτίου 2004, για την τροποποίηση του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό των Κοινοτήτων αυτών ( 4 ), έχει ως εξής: «Θα πρέπει να τηρείται η αρχή περί μη διακρίσεων, όπως κατοχυρώνεται στη συνθήκη ΕΚ, η οποία, ως εκ τούτου, απαιτεί την περαιτέρω ανάπτυξη μιας πολιτικής προσωπικού που εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες για όλους, ανεξαρτήτως φύλου, σωματικής ικανότητας, ηλικίας, φυλετικής ή εθνοτικής ταυτότητας, γενετήσιου προσανατολισμού και οικογενειακής κατάστασης.»

8. Κατά το άρθρο 1β του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ, Ευρατόμ) 1023/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2013 ( 5 ) (στο εξής: ΚΥΚ), ο ΚΥΚ εφαρμόζεται στους υπαλλήλους της ΕΥΕΔ.

9. Το άρθρο 1δ του ΚΥΚ ορίζει τα εξής: «(1) Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, απαγορεύεται οποιαδήποτε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, ηλικίας, αναπηρίας ή γενετήσιου προσανατολισμού. […] (2) Προκειμένου να εξασφαλιστεί εμπράκτως η πλήρης ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εργασία, πράγμα που αποτελεί ουσιώδες στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εφαρμογή όλων των πτυχών του παρόντος κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, η αρχή της ίσης μεταχείρισης δεν εμποδίζει τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διατηρήσουν ή να θεσπίσουν μέτρα που προβλέπουν ειδικά πλεονεκτήματα, τα οποία διευκολύνουν το λιγότερο εκπροσωπούμενο φύλο να συνεχίσει μια επαγγελματική δραστηριότητα ή προλαμβάνουν ή αντισταθμίζουν τα μειονεκτήματα στην επαγγελματική σταδιοδρομία. (3) Οι αρμόδιες για τους διορισμούς αρχές των θεσμικών οργάνων καθορίζουν, από κοινού, μετά από γνώμη της επιτροπής κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, τα μέτρα και τις ενέργειες που προορίζονται να προωθήσουν την ισότητα ευκαιριών μεταξύ γυναικών και ανδρών υπαλλήλων στους τομείς που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης, και θεσπίζουν τις αρμόζουσες διατάξεις, ιδίως για την επανόρθωση των πραγματικών ανισοτήτων που θίγουν τις ευκαιρίες των γυναικών στους τομείς που καλύπτονται από τον κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης. […] (6) Τηρουμένης της αρχής περί μη διακρίσεων και της αρχής της αναλογικότητας, κάθε περιορισμός στην εφαρμογή των αρχών αυτών πρέπει να είναι εύλογα και αντικειμενικά δικαιολογημένος και πρέπει να ανταποκρίνεται σε θεμιτούς στόχους γενικού συμφέροντος στο πλαίσιο της πολιτικής προσωπικού. […]»

III. Το ιστορικό της διαφοράς και η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου

10. Για τους σκοπούς της παρούσας αναιρετικής δίκης, το ιστορικό της διαφοράς και η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως.

11. Η αναιρεσίβλητη είναι υπάλληλος της ΕΥΕΔ. Την 1η Σεπτεμβρίου 2013 ορίστηκε επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αιθιοπία, για περίοδο τεσσάρων ετών.

12. Στις 15 Απριλίου 2016 υπέβαλε αίτηση παρατάσεως της θητείας της κατά ένα έτος μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2018. Την αίτησή της αιτιολόγησε με την επιθυμία της να αξιοποιήσει την πείρα της στην Αιθιοπία για ένα πέμπτο έτος, πριν από τη συνταξιοδότησή της την 1η Σεπτεμβρίου 2018.

13. Με απόφαση της 30ής Ιουνίου 2016 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) της ΕΥΕΔ απέρριψε την αίτηση, επισημαίνοντας ότι, «χάριν της διασφαλίσεως της τακτικής εναλλαγής των επικεφαλής της αντιπροσωπείας, εφαρμόζεται εν γένει μια σαφής πολιτική κινητικότητας μετά από μια θητεία τεσσάρων ετών κατ’ ανώτατο όριο».

14. Κατά της αποφάσεως αυτής, η αναιρεσίβλητη υπέβαλε, αρχικώς, διοικητική ένσταση δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ και, κατόπιν απορρίψεως της ενστάσεως, άσκησε προσφυγή‑αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,

15. Προς στήριξη των ανωτέρω προέβαλε ιδίως ότι η παράταση της θητείας της υπηρετεί το συμφέρον της υπηρεσίας και ότι η αναχώρησή της θα διατάρασσε, σε επίπεδο διοικήσεως, τη συνέχεια της υπηρεσίας που διασφαλίζεται από την ΕΥΕΔ. Περαιτέρω, η παράταση της θητείας της στη θέση του επικεφαλής αντιπροσωπείας, ως γυναίκας με βαθμό AD 14, θα συνιστούσε υποδειγματικό μέτρο θετικής διακρίσεως.

16. Η ΕΥΕΔ αντέτεινε, τόσο στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής ενστάσεως όσο και ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι η παράταση δεν υπηρετούσε το συμφέρον της υπηρεσίας. Επιπλέον, ελλείψει υποχρεώσεως προς τούτο, δεν μπορούσε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι η αιτούσα είναι γυναίκα για να εξετάσει τη ζητηθείσα παράταση, δεδομένου ότι η παράταση αυτή πρέπει να δικαιολογείται αποκλειστικώς από το συμφέρον της υπηρεσίας.

17. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την προσφυγή‑αγωγή της προσφεύγουσας‑ενάγουσας σε πρώτο βαθμό και νυν αναιρεσίβλητης, ως προς το αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως.

18. Βεβαίως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η αναιρεσίβλητη δεν απέδειξε ότι η εκ μέρους της ΕΥΕΔ εκτίμηση του συμφέροντος της υπηρεσίας ήταν προδήλως εσφαλμένη ( 6 ). Επιπλέον, η ΕΥΕΔ έκρινε, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, ότι η συνέχεια στην υπηρεσία μπορούσε να διασφαλιστεί με τη διατήρηση του αναπληρωτή επικεφαλής της αντιπροσωπείας ( 7 ). Ωστόσο, η ΕΥΕΔ, μη λαμβάνοντας υπόψη την ισότητα των φύλων στην απόφαση σχετικά με την αίτηση παρατάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας, μολονότι αποτελεί ουσιώδες στοιχείο κατά τον νομοθέτη, παρέβη το άρθρο 1δ, παράγραφοι 2 και 3, του ΚΥΚ ( 8 ). Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η ΕΥΕΔ είχε υπογραμμίσει, τόσο κατά την έγγραφη διαδικασία όσο και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι δεν υπήρχαν στοιχεία τα οποία συνδέουν την πολιτική ισότητας ευκαιριών και την πολιτική κινητικότητας και ότι οι αιτήσεις παρατάσεως εξετάζονταν ανεξαρτήτως του αν ο αιτών είναι άνδρας ή γυναίκα. ( 9 )

19. Καθόσον το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως θα μπορούσε να είναι διαφορετικό αν η ισότητα των φύλων δεν είχε αποκλειστεί, εξαρχής, από την εκτίμηση στην οποία προέβη η ΕΥΕΔ, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ( 10 ).

IV. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου

20. Με την αίτηση αναιρέσεως της 6ης Φεβρουαρίου 2019, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 8 Φεβρουαρίου 2019, η ΕΥΕΔ ζητεί από το Δικαστήριο: – να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 27ης Νοεμβρίου 2018, Hebberecht κατά ΕΥΕΔ (T‑315/17, EU:T:2018:842), – να απορρίψει την προσφυγή‑αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και – να καταδικάσει την [αναιρεσίβλητη] στα δικαστικά έξοδα.

21. Η αναιρεσίβλητη ερημοδίκησε.

V. Νομική εκτίμηση

22. Η ερημοδικία της αναιρεσίβλητης δεν ασκεί επιρροή. Πράγματι, αντικείμενο της αναιρετικής δίκης είναι αποκλειστικά το ερώτημα αν η προβαλλόμενη πλάνη περί το δίκαιο δικαιολογεί την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Στο ερώτημα αυτό πρέπει να δίνεται αντικειμενική απάντηση, ανεξαρτήτως των αιτημάτων του αναιρεσίβλητου.

23. Με τον μοναδικό της λόγο αναιρέσεως, η ΕΥΕΔ προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στηρίζοντας την απόφασή του σε παράβαση του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.

24. Κατά την ΕΥΕΔ, το Γενικό Δικαστήριο «προφανώς έκρινε», στις σκέψεις 93 και 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ περιέχει την έχουσα άμεση εφαρμογή αρχή της στηρίξεως των γυναικών, η οποία υποχρεώνει τον οργανισμό αυτόν να λάβει απόφαση υπέρ της αιτούσας. Τούτο συνιστά πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον η ΑΔΑ θα ήταν υποχρεωμένη να λάβει συγκεκριμένα μέτρα που εισάγουν «θετικές διακρίσεις» μόνον αν είχε θεσπίσει αρμόζουσες διατάξεις σχετικά με τέτοια μέτρα, κατά την έννοια του άρθρου 1δ, παράγραφος 3, του ΚΥΚ.

25. Ήδη η διατύπωση αυτού του λόγου αναιρέσεως δείχνει ότι στηρίζεται σε συγκεκριμένη ερμηνεία της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου από την ΕΥΕΔ. Για τον λόγο αυτόν, είναι αναγκαίο να εξεταστούν τα κρίσιμα χωρία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ακριβώς όπως είναι διατυπωμένα.

26. Το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 93 και 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως έκρινε ότι, «στο άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, οι συντάκτες του ΚΥΚ δεν εξαγγέλλουν απλώς τη λήψη μέτρων από τα θεσμικά όργανα. Δηλώνουν, επίσης, χωρίς η δήλωση αυτή να συνοδεύεται από οποιαδήποτε προθεσμία ή από οποιαδήποτε αίρεση και χωρίς να εξαρτάται από τη λήψη ορισμένων μέτρων, ότι η ισότητα των φύλων αποτελεί “ουσιώδη” διάσταση που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο “όλων” των πτυχών της εφαρμογής του ΚΥΚ. Επομένως, η ΕΥΕΔ, αποκλείοντας την ισότητα των φύλων από τις εκτιμήσεις επί των οποίων στήριξε την έκδοση της αποφάσεως σχετικά με την αίτηση παρατάσεως που υπέβαλε η προσφεύγουσα, μολονότι η διάσταση αυτή έχει ουσιώδη χαρακτήρα, κατά τους συντάκτες του ΚΥΚ, παρέβη τις διατάξεις του ΚΥΚ που επικαλείται η προσφεύγουσα.»

27. Βάσει αυτής της πλάνης περί το δίκαιο η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να ακυρωθεί, διότι το διατακτικό της αποφάσεως αυτής «θα μπορούσε να είναι διαφορετικό εάν η ισότητα των φύλων δεν είχε αποκλειστεί, εξ υπαρχής, από την εκτίμηση στην οποία προέβη η ΕΥΕΔ, μολονότι οι αποφάσεις σχετικά με την οργάνωση των υπηρεσιών της πρέπει να εντάσσονται στο νομικό πλαίσιο που θεσπίζει ο ΚΥΚ.» ( 11 )

28. Επομένως, από την πρώτη ματιά προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως της ΕΥΕΔ στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Πράγματι, από τα επίμαχα χωρία προκύπτει μόνον ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι συνιστά παράβαση του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ το γεγονός ότι η ΕΥΕΔ είχε, εξαρχής, αποκλείσει από την απόφασή της τις εκτιμήσεις σχετικά με το φύλο. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, το γεγονός αυτό και μόνον δικαιολογεί την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.

29. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η ΕΥΕΔ, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι η ΕΥΕΔ ήταν υποχρεωμένη να εκδώσει απόφαση υπέρ της αναιρεσίβλητης.

30. Ωστόσο, επιβάλλεται να εξεταστεί, πρώτον, αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι από το άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ προκύπτει ότι η ΑΔΑ, κατά την έκδοση αποφάσεως περί παρατάσεως της θητείας υπαλλήλου, πρέπει σε κάθε περίπτωση να λαμβάνει υπόψη τους λόγους που σχετίζονται με το φύλο (κατωτέρω, υπό Α).

31. Δεύτερον, πρέπει να εξεταστεί αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι, αν είχε λάβει υπόψη τους λόγους αυτούς, η απόφαση της ΕΥΕΔ θα μπορούσε να είναι διαφορετική και, ως εκ τούτου, πρέπει να ακυρωθεί. Στο πλαίσιο αυτό, θα εξετάσω επίσης αν το Γενικό Δικαστήριο έκρινε σιωπηρώς ότι η ΕΥΕΔ όφειλε, ως μέτρο «θετικής διακρίσεως», να δεχτεί την παράταση της θητείας της αναιρεσίβλητης (κατωτέρω, υπό B).

Α. Επί της γενικής υποχρεώσεως να λαμβάνονται υπόψη οι εκτιμήσεις σχετικά με το φύλο στις αποφάσεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης που αφορούν το προσωπικό

32. Κατά την ΕΥΕΔ, από το πρώτο μισό του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά το οποίο «[η] πλήρης ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εργασία […] αποτελεί ουσιώδες στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εφαρμογή όλων των πτυχών του [ΚΥΚ]», δεν μπορεί να συναχθεί γενική υποχρέωση των αρμοδίων για τους διορισμούς αρχών να λαμβάνουν υπόψη τα στοιχεία αυτά στο πλαίσιο όλων των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν. Αντιθέτως, το πρώτο μισό της διατάξεως αυτής πρέπει οπωσδήποτε να ερμηνεύεται σε συνδυασμό με το δεύτερο μισό της ίδιας διατάξεως, κατά το οποίο οι αρμόδιες για τους διορισμούς αρχές μπορούν να θεσπίζουν ειδικά πλεονεκτήματα τα οποία διευκολύνουν το φύλο που βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση. Με άλλα λόγια, το πρώτο σκέλος της διατάξεως αυτής δεν έχει αυτοτελή σημασία, αλλά αφορά αποκλειστικώς την εξουσιοδότηση για τη λήψη μέτρων που εισάγουν «θετικές διακρίσεις».

33. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, το άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ περιέχει δύο ανεξάρτητες ρυθμίσεις. Συναφώς, στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως επισήμανε ότι από τη διάταξη αυτή προκύπτει, αφενός, ότι η ισότητα των φύλων αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την εφαρμογή του ΚΥΚ, το οποίο πρέπει να ασκεί επιρροή σε «όλες» τις πτυχές της εφαρμογής αυτής. Αφετέρου, η διάταξη αυτή εξουσιοδοτεί τα θεσμικά όργανα να λαμβάνουν μέτρα για να αντισταθμίζουν την υποεκπροσώπηση των γυναικών σε ορισμένες θέσεις.

34. Αν ανατρέξουμε στο ιστορικό θεσπίσεως του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, φαίνεται ότι η εξουσιοδότηση για τη λήψη τέτοιων μέτρων υφίσταται ήδη από την τροποποίηση του ΚΥΚ με τον κανονισμό (ΕΚ, ΕΚΑΧ, Ευρατόμ) 781/98 του Συμβουλίου, της 7ης Απριλίου 1998 ( 12 ), ενώ η φράση ότι η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εργασία «αποτελεί ουσιώδες στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εφαρμογή όλων των πτυχών του παρόντος κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης» εισήχθη μεταγενέστερα με τον κανονισμό 723/2004. Συνάγεται, επομένως, ότι η εν λόγω προσθήκη έχει πράγματι αυτοτελή σημασία.

35. Συναφώς, από την αιτιολογική σκέψη 7 του τελευταίου ως άνω κανονισμού προκύπτει ότι σκοπός της τροποποιήσεως είναι η τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, όπως κατοχυρώνεται στο πρωτογενές δίκαιο, και, ειδικότερα, η εξασφάλιση ίσων ευκαιριών για όλους, ανεξαρτήτως φύλου.

36. Η ισότητα και η ίση μεταχείριση των φύλων αποτελούν βασικούς στόχους της Ένωσης, οι οποίοι κατ’ αρχήν ασκούν επιρροή σε όλες τις πολιτικές και σε όλους τους τομείς εργασίας. Τούτο μαρτυρεί η ενσωμάτωσή τους σε οριζόντιες διατάξεις, όπως το άρθρο 2 ΣΕΕ, το άρθρο 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και το άρθρο 8 ΣΛΕΕ.

37. Υπό το πρίσμα αυτό, η απαγόρευση κάθε διακρίσεως λόγω φύλου αποτελεί απλώς μια πτυχή της ενωσιακής πολιτικής περί ισότητας. Στον τομέα της εργασίας και της απασχολήσεως, η Συνθήκη ΕΟΚ προέβλεπε ήδη, στο άρθρο 119, την απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων από τα κράτη μέλη όσον αφορά τις αποδοχές, απαγόρευση που πλέον κατοχυρώνεται στο άρθρο 157 ΣΛΕΕ. Με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ στο νυν άρθρο 157 ΣΛΕΕ προστέθηκε μια τέταρτη παράγραφος η οποία, επιπλέον, επιτρέπει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα που εισάγουν «θετικές διακρίσεις».

38. Πέραν της απλής απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, αφενός, και της εξουσιοδοτήσεως προς θέσπιση ορισμένων πλεονεκτημάτων, αφετέρου, η πλήρης διασφάλιση της ισότητας ευκαιριών και της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών απαιτεί επιπλέον οι συνδεόμενες με το φύλο εκτιμήσεις να ενσωματώνονται στο σύνολο των πολιτικών και στόχων της Ένωσης ( 13 ). Η υποχρέωση αυτή ανταποκρίνεται στη φύση της ισότητας των φύλων ως οριζόντιου καθήκοντος της Ένωσης.

39. Το γεγονός ότι η πλήρης εξασφάλιση της ισότητας των φύλων περιλαμβάνει και την τελευταία αυτή πτυχή αποδεικνύεται επίσης από τις διατάξεις του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), ο οποίος, στο άρθρο 51, παράγραφος 1, απευθύνεται σε όλα τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης.

40. Πέραν της προβλεπόμενης στο άρθρο 21 του Χάρτη απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω φύλου, το άρθρο 23, παράγραφος 2, του Χάρτη επιτρέπει τη λήψη μέτρων που εισάγουν «θετικές διακρίσεις». Επιπλέον, το άρθρο 23, παράγραφος 1, του Χάρτη ορίζει ότι η ισότητα γυναικών και ανδρών πρέπει να εξασφαλίζεται σε όλους τους τομείς, ιδίως δε στην απασχόληση, την εργασία και τις αποδοχές ( 14 ). Από τις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη προκύπτει ότι η ρύθμιση αυτή παραπέμπει στο άρθρο 8 ΣΛΕΕ, κατά το οποίο η Ένωση, σε όλες τις δράσεις της, επιδιώκει να εξαλειφθούν οι ανισότητες και να προαχθεί η ισότητα των φύλων.

41. Βεβαίως, ενδέχεται να υπάρχουν αποφάσεις της Ένωσης στις οποίες δεν απαιτείται να συζητηθούν οι στόχοι αυτοί. Πράγματι, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης δεν υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη στις αποφάσεις τους στοιχεία τα οποία είναι προδήλως άσχετα, άνευ σημασίας ή σαφώς δευτερεύοντα για την απόφαση ( 15 ). Εντούτοις, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι αναγόμενοι στο φύλο λόγοι είναι άνευ επιρροής όσον αφορά τις αποφάσεις της διαχειρίσεως προσωπικού, δεδομένου ότι η ισότητα των φύλων διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στον τομέα της εργασίας και της απασχολήσεως.

42. Επομένως, το άρθρο 1δ του ΚΥΚ απλώς κωδικοποιεί αυτό που συνάγεται από τα άρθρα 21 και 23 του Χάρτη ειδικά όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων των αρμοδίων για τους διορισμούς αρχών: το άρθρο 1δ, παράγραφος 1, του ΚΥΚ θεσπίζει, κατ’ αρχάς, την απαγόρευση των διακρίσεων λόγω φύλου. Στη συνέχεια, το πρώτο σκέλος της παραγράφου 2 προβλέπει την υποχρέωση να λαμβάνονται υπόψη οι εκτιμήσεις που σχετίζονται με την ισότητα των φύλων κατά την εφαρμογή όλων των πτυχών του ΚΥΚ και, τέλος, το δεύτερο σκέλος της παραγράφου 2 παρέχει τη δυνατότητα θεσπίσεως ειδικών πλεονεκτημάτων για το υποεκπροσωπούμενο φύλο.

43. Όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ η υποχρέωση να λαμβάνεται υπόψη η ισότητα των φύλων δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε προθεσμία ή αίρεση. Επιπλέον, λαμβανομένης υπόψη της συνολικής διατυπώσεως της διατάξεως αυτής, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι από την υποχρέωση αυτή εξαιρούνται ορισμένες αποφάσεις της διαχειρίσεως προσωπικού, όπως οι αποφάσεις που αφορούν την παράταση της θητείας.

44. Τούτο αντιστοιχεί στη φύση του άρθρου 23, παράγραφος 1, του Χάρτη ως δικαιώματος. Πράγματι, η «εξασφάλιση» της ισότητας γυναικών και ανδρών σε όλους τους τομείς δεν απαιτεί, σε αντίθεση με την προβλεπόμενη στο άρθρο 23, παράγραφος 2, του Χάρτη θέσπιση ειδικών πλεονεκτημάτων, περαιτέρω εκτελεστικά μέτρα. Για τον λόγο αυτόν, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή αρχή κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 5, του Χάρτη, η οποία κατ’ αρχάς χρήζει μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει προ πολλού αναγνωρίσει στην ίση μεταχείριση γυναικών και ανδρών τον χαρακτήρα (εναγώγιμου) θεμελιώδους δικαιώματος ( 16 ).

45. Επομένως, η άποψη της ΕΥΕΔ ότι, σε ατομικές αποφάσεις όπως η προσβαλλόμενη εν προκειμένω, η ΑΔΑ δεν υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη λόγους αναγόμενους στο φύλο ( 17 ) φαίνεται ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων και του σαφούς γράμματος του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.

Β. Επί των εννόμων συνεπειών της μη συνεκτιμήσεως των αναγόμενων στο φύλο λόγων στην υπό κρίση υπόθεση

46. Ο λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η ΕΥΕΔ προχωρεί, όμως, περαιτέρω. Συγκεκριμένα, κατά την ΕΥΕΔ, το Γενικό Δικαστήριο στην πραγματικότητα δεν αρκέστηκε στην κρίση ότι οι αρμόδιες για τους διορισμούς αρχές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη στην απόφαση περί παρατάσεως της θητείας μιας υπαλλήλου τους λόγους που ανάγονται στο φύλο. Πολλώ μάλλον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε σιωπηρώς ότι η ΕΥΕΔ όφειλε, βάσει του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, να παρατείνει τη θητεία της αναιρεσίβλητης στη θέση της ως μέτρο «θετικής διακρίσεως». Εν πάση περιπτώσει, η παράβαση της υποχρεώσεως για συνεκτίμηση των λόγων που συνδέονται με το φύλο δεν μπορεί να επιφέρει ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον υπερισχύει το συμφέρον της υπηρεσίας για εναλλαγή του προσωπικού. Εξάλλου, η εκτίμηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, στην οποία προέβη η ΕΥΕΔ, δεν αμφισβητήθηκε από το Γενικό Δικαστήριο.

47. Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να υπομνησθεί, κατ’ αρχάς, ότι από τις σκέψεις 93 και 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ( 18 ) προκύπτει ότι, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η παράβαση του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ προκύπτει αποκλειστικά από την παντελή έλλειψη εκτιμήσεων σχετικά με το φύλο κατά την έκδοση της αποφάσεως. Ουδέποτε έκρινε το Γενικό Δικαστήριο ότι η παράβαση του άρθρου 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ έγκειται στη μη λήψη από την ΕΥΕΔ συγκεκριμένου μέτρου υπέρ της αναιρεσίβλητης.

48. Φαίνεται, όμως, ότι η ΕΥΕΔ συνάγει ευρύτερα συμπεράσματα από τη σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Εκεί το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν η ισότητα γυναικών και ανδρών δεν είχε αποκλειστεί, εξαρχής, από την εκτίμηση στην οποία προέβη η ΕΥΕΔ ( 19 ). Η ΕΥΕΔ ερμηνεύει τη σκέψη αυτή υπό την έννοια ότι σε αυτήν το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, αν είχαν ληφθεί υπόψη αυτοί οι λόγοι, η απόφαση θα ήταν οπωσδήποτε διαφορετική. Κατά συνέπεια, επέβαλε στην ΕΥΕΔ να λάβει συγκεκριμένο μέτρο, ήτοι την παράταση της θητείας της αναιρεσίβλητης, χωρίς η υποχρέωση αυτή να απορρέει από το άρθρο 1δ, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.

49. Συναφώς, η ΕΥΕΔ εκθέτει περαιτέρω αναλυτικά, στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης, τους λόγους για τους οποίους η απόφαση, ακόμη και αν λαμβάνονταν υπόψη οι σχετικές με το φύλο εκτιμήσεις, στην πραγματικότητα δεν θα ήταν διαφορετική εν προκειμένω. Τούτο αποδεικνύει, κατά την ΕΥΕΔ, ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η απόφαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική και ότι, βάσει αυτής της πλάνης περί το δίκαιο, κακώς το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

50. Εντούτοις, η επιχειρηματολογία αυτή δεν λαμβάνει υπόψη τη φύση και τη λειτουργία του ελέγχου νομιμότητας της διακριτικής ευχέρειας της Διοικήσεως από τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης.

51. Στη Διοίκηση παρέχεται διακριτική ευχέρεια, μεταξύ άλλων, σε περιπτώσεις στις οποίες, όπως εν προκειμένω, η απόφαση απαιτεί αξιολόγηση και στάθμιση διαφόρων συμφερόντων ( 20 ). Όταν η Διοίκηση κατά τη λήψη των αποφάσεών της διαθέτει διακριτική ευχέρεια, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης ελέγχουν μόνον –όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως– αν η Διοίκηση κατά την άσκηση της ευχέρειας αυτής υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη ή αν προφανώς υπερέβη τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας ( 21 ). Ειδικότερα, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης ελέγχουν αν η Διοίκηση εξέτασε με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της επίδικης υποθέσεως ( 22 ).

52. Η περιορισμένη δυνατότητα ελέγχου των αποφάσεων αυτών ανάγεται στη διάκριση των εξουσιών και στην αρχή της θεσμικής ισορροπίας, η οποία δεν επιτρέπει στον δικαστή να υποκαταστήσει τη διοικητική αρχή στη λήψη αποφάσεως ( 23 ).

53. Εντούτοις, αν το δικαιοδοτικό όργανο, στο πλαίσιο του ελέγχου του, καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Διοίκηση υπέπεσε σε πλάνη, η πλάνη αυτή συνεπάγεται, κατ’ αρχήν, την ακύρωση της διοικητικής αποφάσεως μόνον αν –όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 96 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως– επηρέασε το περιεχόμενο της αποφάσεως ( 24 ).

54. Το ζήτημα αν η πλάνη επηρέασε το περιεχόμενο της αποφάσεως αποτελεί νομικό ζήτημα. Κρίσιμο κατά την εξέταση του ζητήματος αυτού είναι το είδος της πλάνης, καθώς και το αν η απόφαση εμπίπτει στη σφαίρα της δέσμιας αρμοδιότητας ή της διακριτικής ευχέρειας.

55. Για παράδειγμα, ορισμένα τυπικά και διαδικαστικά ελαττώματα αποκλείεται λογικά να ασκούν επιρροή στο περιεχόμενο της αποφάσεως, ειδικά όταν η απόφαση λαμβάνεται ακριβώς επί της ίδιας βάσεως είτε με το ελάττωμα είτε χωρίς αυτό ( 25 ).

56. Ομοίως, όταν πρόκειται για απόφαση που εμπίπτει στη σφαίρα της δέσμιας αρμοδιότητας, αποκλείεται, κατ’ αρχήν, οι πρόσθετες εκτιμήσεις να οδηγήσουν σε διαφορετικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι, όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής, η αρμόδια αρχή οφείλει σε κάθε περίπτωση να λάβει την προβλεπόμενη απόφαση ( 26 ).

57. Αντιθέτως, όταν πρόκειται για απόφαση που εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας, στην οποία η αρμόδια αρχή πρέπει να αξιολογεί και να σταθμίζει διάφορα συμφέροντα, κατά κανόνα δεν μπορεί ποτέ να αποκλεισθεί ότι η απόφαση θα ήταν διαφορετική αν είχε ληφθεί υπόψη ένα κρίσιμο για την απόφαση στοιχείο το οποίο είχε αποκλεισθεί εξαρχής από την αρμόδια αρχή ( 27 ). Πράγματι, αν δεν συνέβαινε αυτό, την απόφαση επί της ουσίας θα ελάμβανε το δικαιοδοτικό όργανο αντί της διοικητικής αρχής, κάτι που, όμως, αποκλείεται από τη νομολογία ( 28 ).

58. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η ΕΥΕΔ, αυτό δεν σημαίνει ότι η απόφαση της διοικητικής αρχής στο πλαίσιο της επανεξετάσεως της αιτήσεως πρέπει οπωσδήποτε να είναι διαφορετική ( 29 ). Πράγματι, η επί της ουσίας απόφαση εναπόκειται αποκλειστικώς στη Διοίκηση. Επομένως, η ΕΥΕΔ όφειλε μόνο, στην υπό κρίση υπόθεση, παράλληλα με το συμφέρον της υπηρεσίας, το οποίο άλλωστε, κατά το Γενικό Δικαστήριο, εξέτασε χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ( 30 ), να λάβει επίσης υπόψη, στην εμπίπτουσα στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας απόφασή της, τις εκτιμήσεις που σχετίζονται με το φύλο.

59. Υπό ορισμένες περιστάσεις, ενδέχεται η απόφαση για την αναιρεσίβλητη, κατόπιν επανεξετάσεως της αιτήσεώς της, να έχει πανομοιότυπο αποτέλεσμα. Ωστόσο, για την ακύρωση της αποφάσεως, κρίσιμο είναι μόνον το γεγονός ότι, λόγω της φύσεως της αποφάσεως ή του είδους της πλάνης, δεν αποκλείεται η πλάνη να επηρέασε το περιεχόμενο της αποφάσεως ( 31 ).

60. Πανομοιότυπη μπορεί, άλλωστε, να είναι η απόφαση επίσης σε περιπτώσεις ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου. Τούτο απλώς επιβεβαιώνει ότι οι αποδέκτες διοικητικών αποφάσεων έχουν, εντός ορισμένων ορίων, αξίωση για per se νόμιμη διοικητική πράξη –και ιδίως για απόφαση χωρίς πλάνη εκτιμήσεως.

61. Από τις ανωτέρω εκτιμήσεις προκύπτει ότι, σε περίπτωση όπως η παρούσα, στην οποία η ΑΔΑ της ΕΥΕΔ όφειλε να εκτιμήσει και να σταθμίσει διάφορα συμφέροντα, το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε μόνο να διαπιστώσει ότι η απόφαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν είχαν ληφθεί υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται, όπως εκτέθηκε ανωτέρω, οι εκτιμήσεις που συνδέονται με το φύλο ( 32 ).

62. Απεναντίας, αν το Γενικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η απόφαση δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική, τότε αδιαμφισβήτητα θα είχε υποκαταστήσει την ΑΔΑ της ΕΥΕΔ. Πράγματι, για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να εκτιμήσει τους λόγους που συνδέονται με το φύλο και να τους σταθμίσει σε σχέση με το συμφέρον της υπηρεσίας. Το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί, όμως, να προβεί στη στάθμιση αυτή αντί της Διοικήσεως ( 33 ).

63. Από το σύνολο των ανωτέρω εκτιμήσεων προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όταν, από το γεγονός ότι η ΕΥΕΔ στην απόφασή της, η οποία εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας, δεν έλαβε υπόψη κρίσιμο στοιχείο, συνήγαγε ότι η απόφαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν είχε ληφθεί υπόψη το στοιχείο αυτό. Επομένως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

VI. Πρόταση

64. Εν κατακλείδι, προτείνω στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: 1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως που η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης κατέθεσε κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Νοεμβρίου 2018, Hebberecht κατά ΕΥΕΔ (T-315/17, EU:T:2018:842). 2) Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.

( 1 ) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.

( 2 ) Για την έννοια αυτή βλ. ανακοίνωση της Επιτροπής, της 21ης Φεβρουαρίου 1996, για την ενσωμάτωση της ισότητας των ευκαιριών στο σύνολο των κοινοτικών πολιτικών και στόχων, COM(96) 67 τελικό, σ. 2.

( 3 ) ΕΕ 1968, L 56, σ. 1.

( 4 ) ΕΕ 2004, L 124, σ. 1.

( 5 ) ΕΕ 2013, L 287, σ. 15.

( 6 ) Σκέψεις 28 έως 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 7 ) Σκέψεις 42 έως 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 8 ) Σκέψη 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 9 ) Σκέψεις 86 έως 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 10 ) Σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 11 ) Σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 12 ) ΕΕ 1998, L 113, σ. 4.

( 13 ) Βλ., συναφώς, ανακοίνωση της Επιτροπής, της 21ης Φεβρουαρίου 1996, για την ενσωμάτωση της ισότητας των ευκαιριών στο σύνολο των κοινοτικών πολιτικών και στόχων, COM(96) 67 τελικό, σ. 2.

( 14 ) Το Δικαστήριο έχει ρητώς επισημάνει τη διαφορά μεταξύ της αρχής της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων που κατοχυρώνεται στο άρθρο 21 του Χάρτη και της υποχρεώσεως προς εξασφάλιση της ισότητας γυναικών και ανδρών που προβλέπεται στο άρθρο 23, παράγραφος 1, του Χάρτη, βλ. απόφαση της 1ης Μαρτίου 2011, Association belge des Consommateurs Test-Achats κ.λπ. (C-236/09, EU:C:2011:100, σκέψη 17).

( 15 ) Αποφάσεις της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala (C-413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 167), και της 6ης Νοεμβρίου 2012, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής (C-551/10 P, EU:C:2012:681, σκέψη 48).

( 16 ) Πρβλ. αποφάσεις της 15ης Ιουνίου 1978, Defrenne (149/77, EU:C:1978:130, σκέψεις 26 έως 29), της 30ής Απριλίου 1996, P. κατά S. (C-13/94, EU:C:1996:170, σκέψη 19), και της 27ης Απριλίου 2006, Richards (C-423/04, EU:C:2006:256, σκέψη 23).

( 17 ) Βλ. σκέψεις 85 έως 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 18 ) Οι σκέψεις αυτές εκτίθενται στο σημείο 26 των παρουσών προτάσεών.

( 19 ) Η σκέψη αυτή εκτίθεται στο σημείο 27 των παρουσών προτάσεων.

( 20 ) Απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, Ιταλία κατά Επιτροπής (C-372/97, EU:C:2004:234, σκέψη 83), της 26ης Μαΐου 2005, Tralli κατά ΕΚΤ (C-301/02 P, EU:C:2005:306, σκέψη 58), και της 14ης Ιουλίου 2005, Rica Foods κατά Επιτροπής (C-40/03 P, EU:C:2005:455, σκέψη 55). Βλ., συναφώς, επίσης Prek, Miro/Lefèvre, Silvère, «“Administrative discretion”, “Power of appraisal” and “Margin of appraisal” in judicial review proceedings before the General Court», CMLR 56 (2019), 339 (350 και 351).

( 21 ) Απόφαση της 14ης Ιουλίου 2005, Rica Foods κατά Επιτροπής (C-40/03 P, EU:C:2005:455, σκέψη 54).

( 22 ) Απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής (C‑326/05 P, EU:C:2007:443, σκέψη 77).

( 23 ) Πρβλ. αποφάσεις της 8ης Φεβρουαρίου 2000, Emesa Sugar (C-17/98, EU:C:2000:70, σκέψη 53), και της 14ης Ιουλίου 2005, Rica Foods κατά Επιτροπής (C‑40/03 P, EU:C:2005:455, σκέψη 55). Επίσης, Prek, Miro/Lefèvre, Silvère, «“Administrative discretion”, “Power of appraisal” and “Margin of appraisal” in judicial review proceedings before the General Court», CMLR 56 (2019), 339 (362). Βλ., συναφώς, προτάσεις μου στην υπόθεση Frucona Košice κατά Επιτροπής (C‑73/11 P, EU:C:2012:535, σημείο 92).

( 24 ) Βλ. αποφάσεις της 10ης Ιουλίου 1980, Distillers Company κατά Επιτροπής (30/78, EU:C:1980:186, σκέψη 27), της 16ης Ιουνίου 2016, SKW Stahl-Metallurgie και SKW Stahl-Metallurgie Holding κατά Επιτροπής (C-154/14 P, EU:C:2016:445, σκέψη 69), και της 4ης Απριλίου 2019, OZ κατά ΕΤΕπ (C‑558/17 P, EU:C:2019:289, σκέψη 76).

( 25 ) Πρβλ. αποφάσεις της 21ης Μαρτίου 1990, Βέλγιο κατά Επιτροπής (C‑142/87, EU:C:1990:125, σκέψη 48), και της 16ης Ιουνίου 2016, SKW Stahl-Metallurgie και SKW Stahl-Metallurgie Holding κατά Επιτροπής (C-154/14 P, EU:C:2016:445, σκέψη 70).

( 26 ) Βλ. απόφαση της 6ης Ιουλίου 1983, Geist κατά Επιτροπής (117/81, EU:C:1983:191, σκέψη 7), και πρβλ. αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, BioID κατά ΓΕΕΑ (C‑37/03 P, EU:C:2005:547, σκέψη 47), και της 26ης Απριλίου 2007, Alcon κατά ΓΕΕΑ (C-412/05 P, EU:C:2007:252, σκέψη 65).

( 27 ) Τούτο δεν ισχύει μόνον αν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που αφήνουν μηδενική διακριτική ευχέρεια. Πάντως, σχετικός ισχυρισμός δεν προβλήθηκε ούτε πρωτοδίκως ούτε στο πλαίσιο της παρούσας αναιρετικής δίκης.

( 28 ) Πρβλ. αποφάσεις της 8ης Ιουλίου 1965, Fonzi κατά Επιτροπής (27/64 και 30/64, EU:C:1965:73), της 27ης Ιανουαρίου 2000, DIR International Film κ.λπ. κατά Επιτροπής (C-164/98 P, EU:C:2000:48, σκέψη 38), της 1ης Ιουνίου 2006, P & O European Ferries (Vizcaya) και Diputación Foral de Vizcaya κατά Επιτροπής (C‑442/03 P και C-471/03 P, EU:C:2006:356, σκέψη 60), της 22ας Δεκεμβρίου 2008, British Aggregates κατά Επιτροπής (C-487/06 P, EU:C:2008:757, σκέψη 141), και της 26ης Μαρτίου 2019, Επιτροπή κατά Ιταλίας (C-621/16 P, EU:C:2019:251, σκέψεις 88 και 103).

( 29 ) Το Γενικό Δικαστήριο, κατά πάγια νομολογία, δεν είναι αρμόδιο να επιβάλλει μια τέτοια υποχρέωση, βλ. αποφάσεις της 27ης Απριλίου 1989, Turner κατά Επιτροπής (192/88, EU:C:1989:181, σκέψεις 14 και 15), της 23ης Απριλίου 2002, Campogrande κατά Επιτροπής (C-62/01 P, EU:C:2002:248, σκέψη 43), και της 2ας Οκτωβρίου 2014, Strack κατά Επιτροπής (C-127/13 P, EU:C:2014:2250, σκέψη 146).

( 30 ) Βλ. σκέψεις 28 έως 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

( 31 ) Αντιθέτως, για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως διοικητικής αποφάσεως, η ευδοκίμηση της οποίας θα οδηγούσε κατ’ ανάγκη στην έκδοση ουσιαστικά πανομοιότυπης διοικητικής αποφάσεως, δεν υπάρχει, κατά τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου, έννομο συμφέρον, βλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2008, Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana κατά ΚΓΦΠ – Nador Cott Protection (Nadorcott) (T‑95/06, EU:T:2008:25, σκέψη 126 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, απόφαση της 6ης Ιουλίου 1983, Geist κατά Επιτροπής (117/81, EU:C:1983:191, σκέψη 7).

( 32 ) Βλ. σημεία 34 έως 45 των παρουσών προτάσεων.

( 33 ) Βλ. σημεία 52 και 57 των παρουσών προτάσεων.