Διάταξη του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 25ης Μαρτίου 1998. - Fédération française des sociétés d'assurances, Union des sociétés étrangères d'assurances, Groupe des assurances mutuelles agricoles, Fédération nationale des syndicats d'agents généraux d'assurances, Fédération française des courtiers d'assurances et de réassurances και Bureau international des producteurs d'assurances et de réassurances κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Αίτηση αναιρέσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Φορολογικές ελαφρύνσεις υπέρ της La Poste - Ασφαλιστικά προϊόντα. - Υπόθεση C-174/97 P.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1998 σελίδα I-01303



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

1 Αναίρεση - Λόγοι - Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών - Απαράδεκτο

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 168 Α· Οργανισμός του Δικαστηρίου ΕΚ, άρθρο 51)

2 Αναίρεση - Λόγοι - Απλή επανάληψη των λόγων και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιον των Πρωτοδικείου - Απαράδεκτο - Απόρριψη

(Οργανισμός του Δικαστηρίου ΕΚ, άρθρα 49 και 51· Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 11 § 1, στοιχ. γγ)

3 Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη - Απαγόρευση - Παρεκκλίσεις - Ενισχύσεις χορηγούμενες σε επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος - Προϋποθέσεις - Εξουσία εκτιμήσεως της Επιτροπής

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 90 § 2 και άρθρο 92)

Περίληψη

4 Η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί, δυνάμει του άρθρου 168 Α της Συνθήκης και του άρθρου 51, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, να στηρίζεται παρά μόνο σε λόγους που αφορούν την παράβαση νομικών κανόνων, αποκλειομένης οποιασδήποτε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών.

5 Δεν πληροί τις επιταγές περί αιτιολογήσεως που απορρέουν από το άρθρο 51 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, καθώς και από το άρθρο 112, παράγραφος 1, στοιχείο γγ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, και είναι επομένως προφανώς απαράδεκτη, η αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, περιλαμβανομένων και εκείνων που στηρίζονται σε πραγματικούς ισχυρισμούς που έχουν ρητώς απορριφθεί από αυτό. Πράγματι, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγής, πράγμα που, σύμφωνα με το άρθρο 49 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.

6 Η καταβολή μιας κρατικής ενισχύσεως είναι δυνατό, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης, να μην εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου 92 της εν λόγω Συνθήκης, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω ενίσχυση σκοπεί απλώς να αντισταθμίσει το κόστος που απορρέει από την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που έχει η επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος επιχείρηση και ότι η χορήγηση της ενισχύσεως αποδεικνύεται αναγκαία για να μπορεί η εν λόγω επιχείρηση να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας που υπέχει υπό συνθήκες οικονομικής ισορροπίας.

Προκειμένου περί ενισχύσεως καταβαλλομένης σε επιχείρηση επιφορτισμένη με αποστολές δημόσιας υπηρεσίας που παράλληλα αναπτύσσει δραστηριότητες σε ανταγωνιστικούς τομείς, οι επιταγές του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης δεν μπορούν να αγνοηθούν σε περίπτωση που συνάγεται ότι αποκλείεται πιθανότητα σταυροειδούς επιδοτήσεως, καθόσον το ύψος της εν λόγω ενισχύσεως είναι μικρότερο από το πρόσθετο κόστος που προκύπτει από την εκπλήρωση της ιδιαίτερης κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως αποστολής, δηλαδή όταν έχει τεθεί η προϋπόθεση ότι η φορολογική ελάφρυνση δεν πρέπει να υπερβαίνει το πρόσθετο κόστος της δημόσιας υπηρεσίας.