ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Rechtbank Amsterdam (πλημμελειοδικείο Άμστερνταμ) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Πρέπει να εφαρμόζεται το κριτήριο που τέθηκε με την απόφαση της 25ης Ιουλίου 2018, Minister for Justice and Equality (Ελλείψεις του δικαστικού συστήματος) (C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586), και επιβεβαιώθηκε με την απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Openbaar Ministerie (Ανεξαρτησία της δικαστικής αρχής εκδόσεως του εντάλματος) (C‑354/20 PPU και C‑412/20 PPU, EU:C:2020:1033), όταν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος το ενδιαφερόμενο πρόσωπο να δικαστεί από δικαστήριο το οποίο δεν έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως; 2) Πρέπει να εφαρμόζεται το κριτήριο που τέθηκε με την απόφαση της 25ης Ιουλίου 2018, Minister for Justice and Equality (Ελλείψεις του δικαστικού συστήματος) (C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586), και επιβεβαιώθηκε με την απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Openbaar Ministerie (Ανεξαρτησία της δικαστικής αρχής εκδόσεως του εντάλματος) (C‑354/20 PPU και C‑412/20 PPU, EU:C:2020:1033), όταν εκζητούμενο πρόσωπο το οποίο βάλλει κατά της παράδοσής του δεν πληροί το εν λόγω κριτήριο, καθότι δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί, κατά τον συγκεκριμένο χρόνο, η σύνθεση των δικαστηρίων από τα οποία θα δικαστεί, λόγω της τυχαίας ανάθεσης των υποθέσεων; 3) Συνιστά η έλλειψη αποτελεσματικής προσφυγής για την αμφισβήτηση του κύρους του διορισμού των δικαστών στην Πολωνία, υπό συνθήκες στις οποίες προκύπτει ότι το εκζητούμενο πρόσωπο δεν μπορεί να αποδείξει, κατά τον συγκεκριμένο χρόνο, ότι τα δικαστήρια από τα οποία θα δικαστεί θα απαρτίζονται από μη εγκύρως διορισμένα πρόσωπα, προσβολή ουσιώδους στοιχείου του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, η οποία συνεπάγεται την υποχρέωση του κράτους μέλους εκτέλεσης να αρνηθεί την παράδοση του εκζητούμενου προσώπου;»
10

Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασιλικού διατάγματος της 19ης Απριλίου 2001, περί της παράλληλης εισαγωγής φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση και για την παράλληλη διανομή φαρμάκων για ανθρώπινη και κτηνιατρική χρήση (Moniteur belge της 30ής Μαΐου 2001, σ. 17954), όπως τροποποιήθηκε με το βασιλικό διάταγμα της 21ης Ιανουαρίου 2011 (Moniteur belge της 9ης Φεβρουαρίου 2011, σ. 9864): «Κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφος 1, εδάφιο 1, του βασιλικού διατάγματος της 14ης Δεκεμβρίου 2006, περί φαρμάκων για ανθρώπινη και κτηνιατρική χρήση, όποιος προτίθεται να εισαγάγει παραλλήλως φάρμακο μπορεί να λάβει σχετική άδεια, υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται για φάρμακο: 1° το οποίο έχει λάβει άδεια κυκλοφορίας στην αγορά του κράτους μέλους προέλευσης, η οποία χορηγήθηκε από τις αρμόδιες αρχές του εν λόγω κράτους μέλους· 2° για το οποίο υπάρχει φάρμακο αναφοράς· 3° το οποίο, χωρίς να είναι από κάθε άποψη ίδιο με το φάρμακο αναφοράς: a) έχει τουλάχιστον την ίδια ποιοτική και ποσοτική σύνθεση σε δραστικές ουσίες· b) έχει τουλάχιστον τις ίδιες θεραπευτικές ενδείξεις· c) είναι τουλάχιστον ισοδύναμο σε επίπεδο θεραπείας· d) έχει τουλάχιστον την ίδια φαρμακοτεχνική μορφή. Αν αποδεικνύεται ότι το φάρμακο για το οποίο ζητήθηκε άδεια παράλληλης εισαγωγής, και το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις της παραγράφου 1, σημείο 3°, στοιχεία a και d, έχει την ίδια ποιοτική και ποσοτική σύνθεση σε έκδοχα και παρασκευάζεται με την ίδια μέθοδο, θεωρείται ότι το φάρμακο πληροί την προϋπόθεση της παραγράφου 1, σημείο 3°, στοιχείο c. Αν ο Ομοσπονδιακός Οργανισμός διαπιστώσει ότι δεν αποδεικνύεται ότι πληρούται η προϋπόθεση της παραγράφου 1, σημείο 3°, στοιχείο c, ζητεί από τις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους προέλευσης τις αναγκαίες πληροφορίες προκειμένου να είναι σε θέση να κρίνει αν πληρούται η συγκεκριμένη προϋπόθεση. Η συνδρομή της προϋπόθεσης της παραγράφου 1, σημείο 3°, στοιχείο γ ʹ, μπορεί να αποδειχθεί με μία τουλάχιστον από τις ακόλουθες μελέτες ή δοκιμές: 1° μελέτες βιοϊσοδυναμίας· 2° κλινικές δοκιμές· 3° μελέτες φαρμακοδυναμικής στον άνθρωπο· 4° μελέτες σχετικά με την τοπική διαθεσιμότητα του φαρμάκου· 5° μελέτες διάλυσης in vitro. Οι σχετικές μελέτες ή δοκιμές, όπως αναφέρονται στην παράγραφο 4, προσαρμόζονται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φαρμάκου.»
25

Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, κατά πρώτον, ότι ούτε ο νόμος για την πρόληψη ούτε η οδηγία 2015/849 προβλέπουν ότι μια ΜΚΟ αποτελεί, λόγω της νομικής μορφής της, περίπτωση αυξημένου κινδύνου για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας, η οποία πρέπει, απλώς και μόνον εξ αυτού, να αποτελεί το αντικείμενο ενισχυμένων μέτρων δέουσας επιμέλειας εκ μέρους των υπόχρεων οντοτήτων. Ομοίως, μεταξύ των κριτηρίων τα οποία δύνανται να υποδηλώνουν υψηλότερο γεωγραφικό κίνδυνο και τα οποία προβλέπονται στις κατευθυντήριες γραμμές για τους λογιστές σχετικά με μια προσέγγιση βάσει εκτιμήσεως του κινδύνου («Guidance for a Risk-based Approach for the Accounting Profession»), που δημοσιεύθηκαν από τη FATF, κανένα εξ αυτών δεν αφορά την ιθαγένεια υπαλλήλου ενός πελάτη. Επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, σε περίπτωση που η VID κρίνει, ως εθνική αρχή ελέγχου, ότι μια υπόχρεη οντότητα πρέπει να λάβει ενισχυμένα μέτρα δέουσας επιμέλειας σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες ο πελάτης είναι ΜΚΟ ή ένας από τους υπαλλήλους της, χωρίς να είναι ο πραγματικός δικαιούχος του εν λόγω πελάτη κατά την έννοια της οδηγίας αυτής, είναι υπήκοος τρίτης χώρας ενέχουσας υψηλό κίνδυνο δωροδοκίας, εγείρεται το ζήτημα αν μια τέτοια απαίτηση, μη προβλεπόμενη από τον νόμο, είναι υπέρμετρη και δυσανάλογη και, ως εκ τούτου, αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 5 ΣΕΕ.
41

Συναφώς υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, καθόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
5

Με την από 28 Οκτωβρίου 2014 απόφασή της, σχετικά με καθεστώς ενισχύσεων υπέρ της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές και της συμπαραγωγής ενέργειας (κρατική ενίσχυση SA.36023) (ΕΕ 2015, C 44, σ. 2, στο εξής: απόφαση του 2014), η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το εσθονικό καθεστώς ενισχύσεων, μολονότι αντέβαινε στην υποχρέωση που προβλέπεται στο άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, πληρούσε τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο κοινοτικό πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων για την προστασία του περιβάλλοντος (ΕΕ 2001, C 37, σ. 3), στις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος (ΕΕ 2008, C 82, σ. 1) καθώς και στις κατευθυντήριες γραμμές του 2014, οπότε το εν λόγω καθεστώς ήταν συμβατό με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ.
6

Το καθεστώς φορολόγησης βάσει χωρητικότητας εγκρίθηκε το 2002 ως κρατική ενίσχυση συμβατή με την εσωτερική αγορά, σύμφωνα με τις κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στον κλάδο των θαλασσίων μεταφορών της 5ης Ιουλίου 1997 (ΕΕ 1997, C 205, σ. 5), όπως τροποποιήθηκαν με την ανακοίνωση C(2004) 43 της Επιτροπής (ΕΕ 2004, C 13, σ. 3) (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές για τις θαλάσσιες μεταφορές), με την απόφαση C(2002) 582 τελικό της Επιτροπής, της 27ης Φεβρουαρίου 2002, σχετικά με την κρατική ενίσχυση N 736/2001 εφαρμοσθείσα από την Ισπανία – Σύστημα φορολόγησης των ναυτιλιακών εταιριών βάσει της χωρητικότητας (ΕΕ 2004, C 38, σ. 4, στο εξής: απόφαση της Επιτροπής της 27ης Φεβρουαρίου 2002 σχετικά με τη φορολόγηση βάσει χωρητικότητας). Στο πλαίσιο του καθεστώτος αυτού, κατόπιν σχετικής έγκρισης από τη φορολογική αρχή, οι εγγεγραμμένες σε μητρώο ναυτιλιακών εταιριών επιχειρήσεις δεν φορολογούνται βάσει των κερδών και των ζημιών τους, αλλά βάσει της χωρητικότητάς τους. Η ισπανική νομοθεσία επιτρέπει την εγγραφή των ΟΟΣ σε τέτοιο μητρώο παρά το γεγονός ότι δεν είναι ναυτιλιακές εταιρίες.
51

Αφετέρου, εν προκειμένω, το αιτούν δικαστήριο υποστηρίζει απλώς ότι η προσφυγή σε ταχεία διαδικασία δικαιολογείται από τη «φύση» της πτωχευτικής διαδικασίας, χωρίς να εξηγεί με ποιον τρόπο η εν λόγω «φύση» απαιτεί, αυτή καθεαυτήν, να αποφανθεί το Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν, κατά την έννοια του άρθρου 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, ο ευαίσθητος, από οικονομικής ή κοινωνικής απόψεως, χαρακτήρας μιας υπόθεσης, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένος, δεν συνεπάγεται από μόνος του την αναγκαιότητα εξέτασής της το συντομότερο δυνατόν [πρβλ. απόφαση της 10ης Μαρτίου 2022, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας), C‑247/20, EU:C:2022:177, σκέψη 45].
22

Η decreto-legge no – 132 Misure urgenti di degiudizionalizzazione ed altri interventi per la definizione dell’arretrato in materia di processo civile (πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 132 περί επειγόντων μέτρων για την εξωδικαστική επίλυση διαφορών και άλλων παρεμβάσεων για τον περιορισμό των καθυστερήσεων στις αστικές διαδικασίες), της 12ης Σεπτεμβρίου 2014 (GURI αριθ. 212, της 12ης Σεπτεμβρίου 2014), η οποία, κατόπιν τροποποιήσεων, μετατράπηκε στον νόμο 162 της 10ης Νοεμβρίου 2014 (στο εξής: GURI αριθ. 261, της 10ης Νοεμβρίου 2014) (στο εξής: πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 132/2014), ορίζει στα δύο πρώτα εδάφια του άρθρου 12, το οποίο φέρει τον τίτλο«Χωρισμός με κοινή συναίνεση, αίτηση λύσης ή παύσης των αστικών συνεπειών του γάμου και τροποποίηση των όρων του χωρισμού ή του διαζυγίου ενώπιον του ληξίαρχου», ότι οι σύζυγοι, με τη συνδρομή ενδεχομένως δικηγόρου, μπορούν να συνάψουν, ενώπιον του αρμόδιου ληξίαρχου, συμφωνία λύσης ή παύσης των αστικών συνεπειών του γάμου, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω σύζυγοι δεν έχουν ανήλικα τέκνα ή ενήλικα τέκνα τα οποία δεν έχουν δικαιοπρακτική ικανότητα, πάσχουν από σοβαρή αναπηρία ή δεν είναι οικονομικώς ανεξάρτητα.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της GE Aircraft Engine Services Ltd (στο εξής: GEAES) και της Commissioners for His Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) (στο εξής: φορολογική αρχή), με αντικείμενο διορθωτική πράξη επιβολής φόρου για την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου 2013 και Οκτωβρίου 2017 λόγω μη δηλωθέντος φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) εκροών επί της αξίας των εκπτωτικών κουπονιών τα οποία είχε προσφέρει η GEAES στους υπαλλήλους της, στο πλαίσιο θεσπισθέντος από την ίδια προγράμματος επιβράβευσης και ανταμοιβής.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο επτά ένδικων διαφορών μεταξύ, αφενός, παρασκευαστών φαρμάκων, ήτοι των Merck Sharp & Dohme BV, Merck Sharp & Dohme Corp., MSD Danmark ApS, Novartis AG, H. Lundbeck A/S, MSD Sharp & Dohme GmbH και Ferring Lægemidler A/S, δικαιούχων των σημάτων υπό τα οποία πωλούνται τα φάρμακα που παράγουν, και, αφετέρου, παράλληλων εισαγωγέων φαρμακευτικών προϊόντων, ήτοι των Abacus Medicine A/S, Paranova Danmark A/S και 2CARE4 ApS, με αντικείμενο την εισαγωγή στη Δανία φαρμάκων τα οποία είχαν διατεθεί στην αγορά σε άλλα κράτη μέλη από τους ανωτέρω παρασκευαστές.
43

Η ανάγκη να δοθεί ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης που να είναι χρήσιμη για τον εθνικό δικαστή επιβάλλει να ορίσει αυτός το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή να εξηγήσει τις πραγματικές περιστάσεις στις οποίες στηρίζονται τα ερωτήματα αυτά. Η απόφαση περί παραπομπής πρέπει επιπλέον να αναφέρει τους συγκεκριμένους λόγους που ώθησαν τον εθνικό δικαστή να διερωτηθεί ως προς την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης και να θεωρήσει αναγκαία την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο [απόφαση της 10ης Μαρτίου 2022, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας), C‑247/20, EU:C:2022:177, σκέψη 75 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
28

Πρώτον, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης τείνει να αποτελέσει τη θεμελιώδη ιδιότητα των υπηκόων των κρατών μελών, η οποία εξασφαλίζει την ίδια νομική μεταχείριση σε όσους εξ αυτών βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους και υπό την επιφύλαξη των ρητά προβλεπόμενων εξαιρέσεων (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, Grzelczyk, C‑184/99, EU:C:2001:458, σκέψη 31, και της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 62).
8

Το άρθρο 45b του νόμου αυτού έχει ως εξής: «1. Η αίτηση για τη χορήγηση άδειας διαμονής επί μακρόν διαμένοντος – ΕΕ απορρίπτεται εάν, αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησης, ο αλλοδαπός: a. έχει δικαίωμα διαμονής προσωρινού χαρακτήρα βάσει άδειας διαμονής ορισμένου χρόνου κατά την έννοια του άρθρου 14· b. έχει επίσημα περιορισμένο δικαίωμα διαμονής· c. διαμένει βάσει ειδικού προνομιακού καθεστώτος· d. διαμένει βάσει άδειας διαμονής ορισμένου χρόνου κατά την έννοια του άρθρου 28, η οποία δεν έχει χορηγηθεί δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο a ή στοιχείο b· e. διαμένει βάσει άδειας διαμονής ορισμένου χρόνου κατά την έννοια του άρθρου 28, η οποία έχει χορηγηθεί δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 2, σε αλλοδαπό που διαθέτει άδεια διαμονής κατά την έννοια του άρθρου 28, η οποία δεν έχει χορηγηθεί δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο a ή στοιχείο b. 2. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, η αίτηση χορήγησης άδειας διαμονής επί μακρόν διαμένοντος – ΕΕ μπορεί να απορριφθεί μόνον εάν ο αλλοδαπός: a. επί πέντε συναπτά έτη και αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησης, δεν είχε νόμιμη διαμονή κατά την έννοια του άρθρου 8, λαμβανομένης υπόψη της παραγράφου 3· b. κατά το ανωτέρω υπό στοιχείο a χρονικό διάστημα, διέμεινε τουλάχιστον για έξι διαδοχικούς μήνες ή συνολικώς τουλάχιστον για δέκα μήνες εκτός των Κάτω Χωρών· c. δεν διαθέτει επαρκή μέσα διαβίωσης κατά τρόπο ανεξάρτητο και διαρκή, από κοινού ή μη με το μέλος της οικογένειας με το οποίο κατοικεί· d. καταδικάστηκε με αμετάκλητη δικαστική απόφαση για αδίκημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών ετών ή του επιβλήθηκε συναφώς το μέτρο του άρθρου 37 a του [Wetboek van Strafrecht (ποινικού κώδικα)]· e. αποτελεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια· f. δεν διαθέτει επαρκή ασφάλιση ασθένειας για τον ίδιο και τα εξαρτώμενα από αυτόν μέλη της οικογένειας· ή g. δεν έχει επιτύχει στην εξέταση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο a, του [Wet inburgering (νόμου περί ενσωμάτωσης)] ή δεν έχει αποκτήσει δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο έγγραφο κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο c, του νόμου αυτού. 3. Για τον υπολογισμό του προβλεπόμενου στην παράγραφο 2, στοιχείο a, χρονικού διαστήματος δεν λαμβάνονται υπόψη η διαμονή κατά την έννοια της παραγράφου 1 και η διαμονή κατά την έννοια της παραγράφου 2, στοιχείο b, με εξαίρεση τη διαμονή για λόγους σπουδών ή επαγγελματικής κατάρτισης, η οποία λαμβάνεται υπόψη κατά το ήμισυ. 4. Με γενικό διοικητικό μέτρο ή βάσει τέτοιου μέτρου μπορούν να θεσπιστούν κανόνες σχετικά με την εφαρμογή των παραγράφων 1 και 2.»
26

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
15

Η A, φινλανδικής ιθαγένειας, ζήτησε από τη Valvira, βάσει ενός Postgraduate Diploma in Solution Focused Therapy (μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών που βεβαιώνει επιτυχώς περατωθείσα εκπαίδευση στην «εστιασμένη στη λύση θεραπεία», στο εξής: επίμαχη εκπαίδευση), τον οποίο της χορήγησε στις 27 Νοεμβρίου 2017 το University of the West of England (Πανεπιστήμιο Δυτικής Αγγλίας, Μπρίστολ, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: UWE), να της αναγνωριστεί το δικαίωμα να φέρει τον επαγγελματικό τίτλο του ψυχοθεραπευτή, ο οποίος προστατεύεται από τη φινλανδική νομοθεσία.
32

Για τις συμμετοχές που είναι χαμηλότερες των κατώτατων ορίων που θέτει η οδηγία 90/435, εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίσουν αν και σε ποιον βαθμό πρέπει να αποφεύγεται η διπλή οικονομική φορολόγηση ή η αλλεπάλληλη φορολόγηση των διανεμόμενων κερδών και να θεσπίζουν προς τούτο, είτε μονομερώς είτε μέσω συμβάσεων με άλλα κράτη μέλη, μηχανισμούς για τον μετριασμό ή την αποφυγή της διπλής οικονομικής φορολόγησης ή της αλλεπάλληλης φορολόγησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούν να λαμβάνουν μέτρα αντίθετα προς τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας (πρβλ. αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, C‑374/04, EU:C:2006:773, σκέψη 54, και της 8ης Νοεμβρίου 2007, Amurta, C‑379/05, EU:C:2007:655, σκέψη 24).
13

Το άρθρο 23, παράγραφοι 6 έως 10, του νόμου προβλέπει τα εξής: «6. Αν η τυχαία συγκομιδή υπερβαίνει το 1/20 του συνολικού όγκου υλοτομημένης ξυλείας που προβλέπεται όσον αφορά την υλοτομία στο πλαίσιο προγράμματος δασικής διαχείρισης για την οικεία δασική μονάδα ή τον ενδιαφερόμενο ιδιοκτήτη ή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον δασοκόμο εντός προθεσμίας έξι μηνών, ο τελευταίος καταρτίζει χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή της και το υποβάλλει προς έγκριση στην εθνική υπηρεσία δασών. Η εθνική υπηρεσία δασών ενημερώνει την εθνική αρχή προστασίας της φύσης και του τοπίου για την κίνηση της διαδικασίας. Τυχόν ασκηθείσα προσφυγή κατά της αποφάσεως περί εγκρίσεως του προγράμματος πρόσθετων εργασιών υλοτόμησης δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. 7. Ο όγκος της ξυλείας που υλοτομείται σε λιβάδι άνω των 50 ετών δεν μπορεί να υπερβαίνει κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 15 % την ποσότητα που συνιστάται με το πρόγραμμα δασικής διαχείρισης. Αν ο όγκος της υλοτομημένης ξυλείας, συμπεριλαμβανομένου του όγκου των νεκρών και διατηρηθέντων δένδρων, έχει φθάσει τον όγκο της συγκομιδής που συνιστάται με το πρόγραμμα δασικής διαχείρισης, αυξημένο κατά 15 %, ο δασοκόμος μπορεί να εξακολουθήσει να προβαίνει σε τυχαίες συγκομιδές ή πρόσθετες εργασίες υλοτόμησης. 8. Η συγκομιδή δεν μπορεί να υπερβαίνει τον συνολικό όγκο υλοτομημένης ξυλείας που προβλέπεται όσον αφορά την υλοτομία στο πλαίσιο του προγράμματος δασικής διαχείρισης για τη δασική μονάδα [άρθρο 39, παράγραφος 3]. Όταν σε δασική μονάδα απασχολούνται περισσότεροι του ενός δασοκόμοι, κανένας εξ αυτών δεν μπορεί να υπερβεί τον συνολικό όγκο υλοτομημένης ξυλείας που προβλέπεται όσον αφορά την υλοτομία στην ιδιοκτησιακή μονάδα. 9. Σε περίπτωση υπέρβασης της συνολικής ποσότητας ξυλείας που αναφέρεται στην παράγραφο 8, ο δασοκόμος, προβαίνοντας σε τυχαίες συγκομιδές ή έκτακτες εργασίες υλοτόμησης, μπορεί να πραγματοποιεί: a) την επείγουσα υλοτόμηση [άρθρο 22, παράγραφος 3, στοιχείο a] κατόπιν τροποποιήσεως του προγράμματος δασικής διαχείρισης [άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3]· b) την τυχαία υλοτόμηση· c) την κατ’ εξαίρεση παραγωγή· ή d) τα καθήκοντα του σχεδίου οικονομικών μέτρων [άρθρο 40, παράγραφος 2, στοιχείο c] βάσει επικαιροποιήσεως του προγράμματος δασικής διαχείρισης [άρθρο 43, παράγραφος 4]. 10. Η προμελετημένη υλοτόμηση δεν μειώνει την υποκατάσταση της δασικής κάλυψης σε λιγότερο από τα 7/10 πλήρους υποκατάστασης· η παρούσα διάταξη δεν εφαρμόζεται εάν: a) σκοπός είναι η μείωση της υποκατάστασης από την αναγεννητική εξόρυξη ορυκτών· b) το δάσος αναδημιουργείται· ή c) τούτο είναι αποτέλεσμα του λειτουργικού προσανατολισμού των προστατευόμενων δασών ή ενός ειδικού καθεστώτος διαχείρισης.»
35

Εξάλλου, η ανάγκη να δοθεί ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης που να είναι χρήσιμη για τον εθνικό δικαστή επιβάλλει να ορίσει αυτός το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή, τουλάχιστον, να εξηγήσει τις πραγματικές περιστάσεις στις οποίες στηρίζονται τα ερωτήματα αυτά. Η απόφαση περί παραπομπής πρέπει επιπλέον να αναφέρει τους συγκεκριμένους λόγους που ώθησαν τον εθνικό δικαστή να διερωτηθεί ως προς την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης και να θεωρήσει αναγκαία την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο [απόφαση της 10ης Μαρτίου 2022, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας),C‑247/20, EU:C:2022:177, σκέψη 75 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των BPC Lux 2 Sàrl, BPC UKI LP, Bennett Offshore Restructuring Fund Inc., Bennett Restructuring Fund LP, Queen Street Limited, BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP, BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP, CSS LLC, Beltway Strategic Opportunities Fund LP, EJF Debt Opportunities Master Fund LP, TP Lux HoldCo Sàrl, VR Global Partners LP, CenturyLink Inc. Defined Benefit Master Trust, City of New York Group Trust, Dignity Health, GoldenTree Asset Management Lux Sàrl, GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd, San Bernardino County Employees Retirement Association και EJF DO Fund (Cayman) LP (στο εξής: BPC Lux 2 κ.λπ.) και της Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group SA (στο εξής: Massa Insolvente), αφενός, και των Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA (στο εξής: BES) και Novo Banco SA, αφετέρου, με αντικείμενο την απόφαση που έλαβε η Banco de Portugal, στις 3 Αυγούστου 2014, για την εξυγίανση της BES.
21

Το άρθρο 3 του Decreto legislativo n. 374 – Riordinamento degli istituti doganali e revisione delle procedure di accertamento e controllo in attuazione delle direttive n. 79/695/CEE del 24 luglio 1979 e n. 82/57/CEE del 17 dicembre 1981, in tema di procedure di immissione in libera pratica delle merci, e delle direttive n. 81/177/CEE del 24 febbraio 1981 e n. 82/347/CEE del 23 aprile 1982, in tema di procedure di esportazione delle merci comunitarie (νομοθετικό διάταγμα 374 περί αναδιοργανώσεως των τελωνειακών υπηρεσιών και μεταρρυθμίσεως των διαδικασιών βεβαιώσεως και ελέγχου στο πλαίσιο εφαρμογής των οδηγιών 79/695/ΕΟΚ [του Συμβουλίου], της 24ης Ιουλίου 1979, και 82/57/ΕΟΚ [της Επιτροπής], της 17ης Δεκεμβρίου 1981, οι οποίες αφορούν τις διαδικασίες θέσεως των εμπορευμάτων σε ελεύθερη κυκλοφορία, και των οδηγιών 81/177/ΕΟΚ [του Συμβουλίου], της 24ης Φεβρουαρίου 1981, και 82/347/ΕΟΚ [της Επιτροπής], της 23ης Απριλίου 1982, οι οποίες αφορούν τις διαδικασίες εξαγωγής των κοινοτικών εμπορευμάτων), της 8ης Νοεμβρίου 1990 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 291, της 14ης Δεκεμβρίου 1990), προβλέπει τα εξής: «1. Οι τελωνειακοί δασμοί βεβαιώνονται, εκκαθαρίζονται και εισπράττονται σύμφωνα με τους κανόνες του [προεδρικού διατάγματος 43/1973] και των λοιπών νόμων στον τομέα των τελωνείων, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά στους σχετικούς με τους δασμούς ειδικούς νόμους. 2. Οι δασμοί, οι εισφορές και οι λοιπές επιβαρύνσεις κατά την εισαγωγή και την εξαγωγή που προβλέπονται από τους κοινοτικούς κανονισμούς βεβαιώνονται, εκκαθαρίζονται και εισπράττονται σύμφωνα με τις διατάξεις των κανονισμών αυτών, ενώ, όταν οι κανονισμοί αυτοί παραπέμπουν στη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους ή, εν πάση περιπτώσει, δεν περιέχουν σχετική πρόβλεψη, σύμφωνα με τους κανόνες του [προεδρικού διατάγματος 43/1973] και με τις λοιπές διατάξεις της τελωνειακής νομοθεσίας.»