ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL—ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
GERHARD REISCHL
της21ηςΙανουαρίου 1976<appnote>*</appnote>
ΚύριεΠρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Απόάποψη διαδικασίας, οιυποθέσεις που
κατέληξαν στιςπροκείμενες αιτήσειςερμη­
νείας τοποθετούνται σεδύοδιαφορετικά
επίπεδα: στηνυπόθεση 65/75 πρόκειται για
ποινική δίκηστην οποία κατηγορούμενος
είναιέναςέμπορος, οοποίος επώλησε 500
σάκκους των50χιλιογράμμωνκρυσταλλι­
κήςζάχαρης σετιμήανώτερη απότηνανώ­
τατητιμήπουέχεικαθοριστεί μετην39/74
απόφαση τουιταλικού COMITATOINTER-
MINISTERIALE DEIPREZZI (CIP,διυπουρ­
γικής επιτροπής τιμών) της13ηςΑυγού­
στου1974,περίρυθμίσεως τηςτιμήςτηςζά­
χαρης.Στιςάλλες υποθέσεις τηςκύριαςδί­
κης1πρόκειται γιαδιοικητικές προσφυγές
που ασκήθηκαν απόδιάφορες ιταλικές
εταιρίες επεξεργασίας ζάχαρης γιατην
ακύρωση αφενός τηςίδιαςαπόφασης 39/74,
καθώς καιτηςαπόφασης 28/74 της28ης
Ιουνίου 1974τουίδιουCIP,περίτηςτιμής
τηςζάχαρης (υποθέσεις 88και90/75), και
αφετέρου τηςαπόφασης 9/74της20ήςΦε­
βρουαρίου 1974, περίκαθορισμούανωτά­
τηςτιμήςτηςζάχαρης (υπόθεση 89/75).
Μολονότι δενπρόκειται γιαίδιεςυποθέ­
σειςενώπιον τηςPRETURA DIPADUA και
τουTRIBUNALE AMMINISTRATIVO RE­
GIONALE DELLAZIO, ταζητήματα είναι
κατάβάσηόμοια.Στηνυπόθεση 65/75ταζητήματα έχουν ως
εξής:
1.Εμποδίζει ηκοινή οργάνωση αγοράς
στον τομέα τηςζάχαρης πουπροβλέπε­
ταιαπότονκανονισμό ΕΟΚ1009/67,
ενόψει τουσυστήματος τιμών πουθε­
σπίζει, τομονομερή καθορισμό απόένα
κράτος μέλοςτηςανωτάτης τιμήςπωλή­
σεως;
2.Οικανόνες περίελεύθερης κυκλοφορίας
τωνεμπορευμάτων κατά τηνέννοια του
άρθρου 30τηςΣυνθήκης ΕΟΚ,ιδίωςδε
όσον αφορά τηζάχαρη, τουάρθρου 35
τουκανονισμού ΕΟΚ1009/67—ειδικό­
τεραηαπαγόρευση εφαρμογής στο εν­
δοκοινοτικό εμπόριο μέτρων ισοδυνά­
μουαποτελέσματος μεποσοτικούςπε­
ριορισμούς —,εμποδίζουν τηθέσπιση
ανωτάτων τιμών πουναισχύουν μόνο
στοέδαφος ενόςκράτους μέλους;
3.Οιπροαναφερθέντες κοινοτικοί κανόνες
δημιουργούν γιατουςκοινοτικούςεπι­
χειρηματίες δικαιώματα πουταεθνικά
δικαστήρια πρέπει ναπροστατεύουν,
έτσιώστε γιατουςεπιχειρηματίεςαυ­
τούς ναμηνισχύει τοεθνικό σύστημα
ανωτάτων τιμών:
Στιςυποθέσεις 88και90/75ταερωτήματα,
όμοια στηδιατύπωση, αφορούν ταεξήςζη­
τήματα:
*Γλώσσα τουπρωτοτύπου: ηγερμανική.
1—Σημείωση μεταφραστή: δηλαδή στιςυποθέσεις88
έως90/75 επίτωνοποίων εκδόθηκε ηπιοπάνω
κοινή απόφαση.
140

SOCIETÀ SADAM κ.λπ.ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEIPREZZI κ.λπ.
«α)ανηΕυρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα
έχειτηναποκλειστική κανονιστικήαρ­
μοδιότητα γιατηρύθμιση τωντιμώντης
ζάχαρης καιανέκαμε χρήση τηςαρ­
μοδιότητας αυτής μετηνέκδοση του
κανονισμού ΕΟΚ1009/67 καιτωνμετα­
γενέστερων εκτελεστικών διατάξεων
β)ανμονομερή μέτρα ενόςκράτουςμέ­
λους, σαντακρινόμενα στοσχετικότο­
μέα,πουσυνίστανται κυρίως στονκα­
θορισμό ανωτάτης τιμής γιατηνπώλη­
σηστουςκαταναλωτές καιπουισχύουν
μόνο στοέδαφος τουοικείου κράτους,
είναινόμιμα ωςμέτραπολιτικήςσυγκυ­
ρίαςκατάτοάρθρο 103τηςΣυνθήκης·
γ)αντοσύστημα τηςπωλήσεωςπροϊόντων
σεανώτατη τιμήκαθορισμένη ωςπρος
όλατασυστατικά τηςστοιχεία, απότο
οικείο κράτος καιπουισχύει μόνο στο
έδαφός του,συμβιβάζεται μετηναρχή
τηςελεύθερης κυκλοφορίας τωνεμπο­
ρευμάτων εντόςτηςκοινής αγοράςκα­
τάτηνέννοια τουάρθρου 30τηςΣυνθή­
κηςκαιμετηναπαγόρευση τηςστεγα­
νοποιήσεως τωνεθνικών αγορών, η
οποία εμποδίζει τηνπραγματοποίηση
τηςκοινής αγοράς, όταν τοσύστημα
αυτόδικαιολογείταικατ'εξαίρεση με
τηνυποχρέωση προστασίας τηςοικονο­
μίαςέναντι κερδοσκοπικών φαινομένων
καιεξασφαλίσεως τηςκαταναλώσεως
απότηνεπελθούσα αναστάτωση στις
αρχέςστιςοποίες στηρίζεται ηκοινοτι­
κήρύθμιση, τόσολόγωελλείμματος της
κοινοτικής παραγωγής, όσοκαιλόγω
τουδιπλασιασμού τωντιμών τηςδιε­
θνούςαγοράς γιατοπροϊόν αυτό.»
Θεωρώ σκόπιμο ναυποβάλω κοινέςπροτά­
σειςκαιγιατιςδύοομάδεςυποθέσεων.
1.Γιατηνέρευνα τωνσχετικών ζητημάτων
θαπαραβάλλω τηνεθνική νομοθεσία με
τηνκοινοτική κανονιστική ρύθμιση.α)Γιατηνκοινοτική ρύθμιση ισχύουναυ­
τάπουεξέθεσε ογενικός εισαγγελέας
MAYRAS στιςπροτάσεις επίτων υποθέσε­
ων40έως48/73,50/73, 54ως56/73, 111/73,
113και114/73 (COOPERATIVE VERENI­
GING «SUIKER UNIE» VA,ROTTERDAM
καιλοιποί κατάΕπιτροπής τωνΕυρωπαϊ­
κώνΚοινοτήτων), ότιδηλαδή ηκοινήοργά­
νωσητηςαγοράς τηςζάχαρης σεσύγκριση
μεάλλες κοινές οργανώσειςχαρακτηρίζε­
ταιαπόέντονα διαβαθμισμένη κλιμάκωση
τιμών πουφθάνει απότοέτοιμο προϊόν
στηνπρώτη ύλη.
Οκανονισμός 1009/67 (ABL380,σ.1)προ­
βλέπει ότιτοΣυμβούλιο καθορίζεικατ'
έτοςγιατηζάχαρη πουπαράγεται στην
κοινή αγορά αφενός μεντιμήενδεικτική,
αφετέρου δετιμήπαρεμβάσεως.
Ηενδεικτική τιμήκαθορίζεται γιατηνκύ­
ριαπλεονασματική περιοχή τηςΚοινότη­
τας,είναιδεητιμήπουείναι ευκταία να
επιτυγχάνεται ήνατηνεγγίζουν οισυναλ­
λαγές στηνεσωτερική αγορά. Ητιμήπα­
ρεμβάσεως καθορίζεται κατά5%κάτωτης
ενδεικτικής τιμής. Είναιητιμήστην οποία
είναι υποχρεωμένοι οιοργανισμοί παρεμ­
βάσεως πουορίζονται απότακράτη μέλη
νααγοράζουν τηζάχαρη, ηοποίατουςπρο­
σφέρεται απότουςπαραγωγούς. Πρόκειται
δηλαδή γιατιμήεγγυήσεως διότιηπαρέμ­
βαση εξασφαλίζει κανονικά τουςεπι­
χειρηματίες ότιητιμήτηςαγοράς δενθα
πέσει κάτω απότηντιμήπαρεμβάσεως. Οι
οργανισμοί παρεμβάσεωςμπορούν ναμε­
ταπωλήσουν καταρχήν στην εσωτερική
αγορά τηζάχαρη πουτουςέχειπροσφερθεί
μόνο σετιμήανώτερη απότηντιμήπαρεμ­
βάσεως. Σημειωτέον ότιηισχύουσα στην
Ιταλία παράγωγη τιμήπαρεμβάσεως είναι
περίπου 5%ανωτέρα τηςτιμήςπαρεμβάσε­
ωςτωνλοιπών κρατών μελών. Ενδιαφέρου­
σαείναιητιμήκατωφλίου πουείναι απο­
φασιστική γιατιςεισφορές λόγω εισαγω­
γήςκαιηοποία σχηματίζεται απότην εν­
δεικτική τιμή, προσυπολογιζομένων των
εξόδων μεταφοράς απότηνκύρια πλεονα­
σματική περιοχή στην πλέον απομακρυ-
141

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL—ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
σμένη ελλειμματική καταναλωτικήπε­
ριοχή. Τέλος, πρέπει νααναφερθεί ότιητι­
μήπαρεμβάσεως πουισχύει γιατηνοικεία
περιοχή παραγωγής είναι αποφασιστική
γιατονκαθορισμό τηςελάχιστης τιμής του
προϊόντος βάσεως, δηλαδή τουζαχαρότευτ­
λου.
β)Γιατησχετική εθνική νομοθεσία παρα­
τηρώ ταεξής: Ηδιυπουργική επιτροπήτι­
μών(CIP) ιδρύθηκε στηνΙταλία μετο
DECRETO LEGGE 347της19ηςΟκτωβρίου
1944.Κατάτιςιδρυτικές τουδιατάξεις το
CIPέχειαρμοδιότητες ελέγχου τωντιμών
όλων τωνεμπορευμάτων. Ηεξέλιξη τηςιτα­
λικήςοικονομίας όμωςκαιηπρακτικήμεί­
ωσαν τιςαρμοδιότητες αυτέςμόνο στον
καθορισμό τωντιμών.
Λίγο πριναπότηνέναρξη τηςισχύος του
κανονισμού 1009/67 καθορίστηκε στηνΙτα­
λίαητιμήτηςραφιναρισμένης ζάχαρης για
όλαταστάδια παραγωγής καιδιανομής.
Κατά τονκαθορισμό αυτό υπολογίστηκε
καιηύπαρξη καιχρηματοδότηση τριών τα­
μείων αντισταθμίσεως.
Εδώ ενδιαφέρει καταρχάς ηίδρυση της
CASSA CONGUAGLIO ZUCCHERO μετον
κανονισμό 1195τουCIP,της22αςΙουνίου
1968.Στοταμείο αυτόανήκε ηαρμοδιότη­
ταεπιβολής τουSOVRAPREZZO (υπερτιμή­
ματος)—επιβαρύνσεως τωνκαταναλωτών
καιτωνεπιχειρήσεων τωνοποίων τοκό­
στοςπαραγωγής ήταν μειωμένο
—,που
προοριζόταν κυρίως γιατηχρηματοδότηση
τηςενισχύσεως πουπροέβλεπε τοάρθρο 34
τουκανονισμού 1009/67. Αυτό τοSOVRAP­
REZZO πουείχεκαθοριστεί τότεσε23λί­
ρεςανάχιλιόγραμμο καιπαρέμεινεαμετά­
βλητο ωςτο1973,αντιστοιχούσε στηδια­
φορά μεταξύ τωντιμών πουίσχυαν στην
Ιταλία καιτηςισχύουσας παράγωγης τιμής
παρεμβάσεως γιατηχώρα αυτή.Ανώτατες τιμές είχαν καθοριστεί γιαόλη
τηνιταλική επικράτεια τόσογιατηζάχαρη
εσωτερικής παραγωγής, όσοκαιγιατηζά­
χαρηεισαγωγής—τελικά μετονκανονι­
σμό1119τουCIP,της6ηςΑυγούστου1965·
οιτιμές αυτές ίσχυαν γιαπωλήσειςερ­
γοστασίου ελεύθερες τελών καιγιαπωλή­
σειςάμεσης κατανάλωσης.
Ηρύθμιση αυτή καταργήθηκε μετά την
ίδρυση τηςκοινής οργανώσεως αγοράςζά­
χαρης, εισήχθη όμως πάλιτοΝοέμβριο 1969
μετονκανονισμό 1236τουCIP«για να
προφυλαχθούν οιΙταλοί καταναλωτές από
αυξήσεις τιμών πουδενπροέκυπταν από
μεταβολή τωνκοινοτικών τιμών».
Είναι συζητήσιμο ανοικανονισμοί τουCIP
απέβλεπαν στοναδαμάσουν καιναεπι­
βάλλουν τιςτιμέςήναελέγξουν μόνοτην
εξέλιξή τους.Οκανονισμός 1236δενκαθό­
ρισεμενρητώς νέαανώτατη τιμήκατανα­
λώσεως, όρισεόμως, πράγμα που καταλή­
γειστοίδιοαποτέλεσμα, ότιτόσοστηνπώ­
ληση απότονπαραγωγό, όσοκαιστηνπώ­
ληση γιαάμεση κατανάλωση, ταανώτατα
όριατων«διαφόρων τιμών»αναλόγως της
κατηγορίας καιτουείδους τηςζάχαρης,
τωνεξόδων συσκευασίας καιτων εμπορι­
κώνπεριθωρίων πωλήσεως τωνπροϊόντων
αυτών στουςκαταναλωτές θαπαραμείνουν
«αυτές πουπροκύπτουν απότησύγκριση
μετιςτιμές πουκαθορίστηκαν μετηναπό­
φαση 1119του1965». Μιαεγκύκλιος (αρ.
1237)της14ηςΝοεμβρίου 1969παρείχεορι­
σμένες ενδείξεις γιατηντιμή«εξόδου»της
ζάχαρης «από τοεργοστάσιο».
Ηενιαία ανώτατη τιμήκαταναλώσεως
προέκυπτε φυσικάαπ'όλααυτάδιότι επρό­
κειτο περίτουαποτελέσματος απλήςαθροί­
σεωςδιαφόρων στοιχείων απόταοποίαμε­
ρικά προέρχονταν απότιςκοινοτικέςδια­
τάξεις περίκαθορισμού τηςπαράγωγηςτι­
μήςπαρεμβάσεως, άλλαδεαπότιςδιατά­
ξειςπουεξέδιδε τοCIP.
142

SOCIETÀ SADAM κ.λπ.ΚΑΤΑCOMITATO INTERMINISTERIALE DEIPREZZI κ.λπ.
Φαίνεται λοιπόν ότιόχιμόνοείναιβέβαιο
ότιμετιςδιατάξεις αυτές επανήλθε τοσύ­
στημα τωνανωτάτων τιμών, αλλά καιότι
ανώτατες αυτέςτιμέςίσχυσαν στηνπράξη
στοκλιμάκιο τηςκαταναλώσεως, αλλά
επίσης καιστοκλιμάκιο τηςπαραγωγής,
δηλαδή ιδίως στηνπώληση ζάχαρης σταερ­
γοστάσια επεξεργασίας.
Τοσύστημα τιμών πουκαταρτίστηκεκατ'
αυτότοντρόπο συνεχίστηκε πράγματι να
εφαρμόζεται χωρίςδιακοπή, ακόμη καικα­
τάτοέτος1974καιτιςαρχές του1975,
αφού οκανονισμός39/74 καταργήθηκεμό­
λιςστις18Ιανουαρίου 1975.Μετουςκανο­
νισμούς 28της28ηςΙουνίου 1974και39της
13ηςΑυγούστου 1974καθορίστηκαν πάλι
ανώτατες τιμέςκαταναλώσεως καιορίστη­
κανταεμπορικά περιθώρια γιατησυσκευ­
ασίακαιτηδιανομή τηςζάχαρης.
Ενόψει τουστενού δεσμού μεταξύ αυτού
τουσυστήματος τιμών καιτουSovraprezzo,
μπορεί ναειπωθεί ότιπρόκειται γιαρύθμι­
ση,ηοποία καθορίζει τηντιμήπαραγωγής
μέσωτηςτιμήςκαταναλώσεως,λαμβανο­
μένων υπόψη τουSovraprezzo καιτων φό­
ρων.Τοζήτημα όμως αυτό παρέμεινεερι­
στόκατάτηδιαδικασία καιμπορεί ναπα­
ραμείνει ανοικτό, δεδομένου ότιταπαρα­
πέμποντα δικαστήρια διατύπωσαν ταερω­
τήματά τουςκατά τρόπο γενικό, δηλαδή
χωρίς ναταπεριορίσουν στιςανώτατεςτι­
μέςκαταναλώσεως.
2.Πρέπει ήδηνακριθεί τοιταλικόσύστη­
ματιμώνέναντι τωνκοινοτικών γεωργικών
διατάξεων στοντομέα τωντιμώντηςζάχα­
ρης,δηλαδή πρέπει ναερευνηθεί ανηεθνι­
κήνομοθεσία περιέχει στοιχεία πουείναι
ασυμβίβαστα μετηνκοινοτικήκανονιστι­
κήρύθμιση.Στοσημείο αυτό επιτρέψτε μουναυπενθυ­
μίσω,ότιογενικός εισαγγελέας Mayras
εξέφρασε δεινές αμφιβολίες επίτουζητή­
ματος αν,μετάτηνέναρξη τηςισχύος του
κανονισμού 1009/67 καιτηνεισαγωγή των
κοινοτικών τιμών ζάχαρης, μπορούσαν
ακόμη οιιταλικές αρχές, ακόμα καιστο
στάδιο τηςκαταναλώσεως καιτηςλιανι­
κήςπωλήσεως, ναεπιβάλουν ανώτατεςτι­
μές,έστω καιμέσω τουσυστήματος της
διαφοράς τιμών σεσχέση μετηνπαράγωγη
τιμήπαρεμβάσεως.
Γιαναδοθείαπάντηση στατεθένταερωτή­
ματα πρέπει ναανατρέξουμε στην απόφα­
σητης23Ιανουαρίου 1975επίτηςυποθέ­
σεωςGalli(SLG1975, σ.47),ηοποίαπαρου­
σιάζει ενδιαφέρον. Επρόκειτο τότεγιαεθνι­
κόσύστημα παγώματος τωντιμών τωνσι­
τηρών καιτωναλεύρων απόελαιούχους
σπόρους πουπροορίζονταν γιαζωοτροφή.
Ενώηκοινή οργάνωση αγοράς σιτηρών
προβλέπει ρύθμιση τωντιμών τωνακατέρ­
γαστων προϊόντων, ακόμη καιτων προϊό­
ντωντηςπρώτης φάσεως μεταποιήσεως, η
κανονιστική ρύθμιση γιαταλίπηδεν
προβλέπει—εκτός απότοελαιόλαδο για
τοοποίοέχειεισαχθεί σύστημα τιμών—
γιαταλοιπά προϊόντα πουεμπίπτουν στο
πεδίοεφαρμογής τηςπαρά μόνοαπλήδα­
σμολογική προστασία στοεμπόριο μετις
τρίτες χώρες, μετηνεπιφύλαξη τηςθεσπί­
σεως μέτρων διασφαλίσεως σεπερίπτωση
διαταραχών τηςαγοράς. Εξάλλου,απ'αυ­
τότοεθνικό σύστημα παγώματος τωντι­
μώνήτανδυνατές οιεξαιρέσεις. Σχετικώς,
στηνυπόθεση Galliέγινεδεκτό, όσον αφο­
ράτοκοινό σύστημα τιμών πουισχύουν
στοστάδιο τηςπαραγωγής καιτουχον­
δρικού εμπορίου, ότι«ταεθνικά μέτρα που
επηρεάζουν τοσχηματισμό τωντιμών είναι
ασυμβίβαστα μεοργανώσεις αγορών που
περιλαμβάνουν κοινοτικό σύστημασχημα­
τισμού τιμών», ταδεκράτη μέληδενδι­
καιούνται πλέον «ναεπεμβαίνουν μεεθνι­
κάμέτρα πουλαμβάνονται μονομερώςστο
μηχανισμό σχηματισμού τωντιμώντηςκοι­
νήςοργανώσεως».
143

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL —ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
Στιςπαρούσες υποθέσεις πρόκειται για
εθνική ρύθμιση πουκαταλήγει πιθανώς
στον καθορισμό—χωρίς ναεπιτρέπονται
εξαιρέσεις—τηςτιμής πωλήσεωςσ'όλες
τιςφάσεις τουμεταποιημένου προϊόντος,
μολονότι υφίσταται κοινοτική ρύθμιση που
καθορίζει τηντιμήπαραγωγής καιτη
χονδρική τιμήτουίδιου προϊόντος.
α)Εφόσον εμμένουμεσ'αυτά πουέγιναν
δεκτά μετηναπόφαση Galli—πράγμα που
μουφαίνεται απαραίτητο, αφενός λόγω
τωναπαιτήσεων τηςελεύθερηςκυκλοφο­
ρίαςτωνεμπορευμάτων καιτουενιαίου
τηςαγοράς, αφετέρου δελόγω τουότιη
κοινή οργάνωση αγοράς είχε προβλέψει
όλατααπαραίτητα μέτρα γιαν'απο­
φευχθεί μιαανεπιθύμητη εξέλιξη των
τιμών
—,έναςενδεχόμενος καθορισμός
τωντιμών γιατουςπαραγωγούς καιτους
χονδρεμπόρουςαπότιςεθνικές αρχές δεν
είναι πλέονδυνατός λόγωτηςυπάρξεως
τηςκοινής οργανώσεως αγοράςζάχαρης.
β)Όσον αφορά τονκαθορισμό επίεθνικού
επιπέδου ανωτάτων τιμών καταναλώσεως,
ηλύσηδενείναι τόσο καθαρή. Σχετικώς, η
απόφαση Galliέκρινε ότιοιδιατάξεις περί
κοινής οργανώσεως αγοράς αφήνουνανέ­
παφη τηνεξουσία τωνκρατών μελών να
«λαμβάνουν τακατάλληλα μέτρα γιατο
σχηματισμό τωντιμών στοεπίπεδο τουλια­
νικού εμπορίου καιτηςκαταναλώσεως»·
βεβαίως υπότηνεπιφύλαξη ότιοισκοποί ή
ηλειτουργία τηςοικείας κοινήςοργανώσε­
ωςαγοράς δενκινδυνεύουν.
Κατάτηδιαδικασία ειπώθηκε σχετικώς—
όχιχωρίςλόγο—ότιηγενομένη διάκριση
παρίσταται τεχνητή, διότι οκαθορισμός
τωντιμών γιατουςκαταναλωτές έχει
υποχρεωτικά συνέπειες επίτωντιμών στα
προηγούμενα οικονομικά στάδια. Κατάτη
γνώμη μουόμως, ηενλόγωδιαφοροποίηση
πρέπει ακόμη τώρα ναθεωρηθεί δικαιο-λογημένη, διότιταπερισσότερα κράτημέ­
ληείναι πεπεισμένα γιατησπουδαιότητα
καιτηναποτελεσματικότητα μιαςρυθμίσε­
ωςτωντιμών καταναλώσεως καιδιότι,
αφετέρου, στοτωρινό στάδιο εξελίξεως της
ενοποιήσεως λείπει τοαντίστοιχο μέσοστο
κοινοτικό επίπεδο.
Άρα,γιαναεκτιμηθούν οιανώτατες τιμές
καταναλώσεως είναι αναγκαίο ναεξετα­
στείανσυντρέχουν οιεπιφυλάξεις πουδια­
τυπώνονται στηναπόφαση Galli.
αα)Αςαρχίσομε τηνέρευνα μετηναπόφα­
ση9/74περίτιμών πουέχεισημασία στην
υπόθεση 89/75.
ΗΕπιτροπή προσκόμισε ένανπίνακα από
τονοποίο προκύπτει ότιοιενλόγω ανώτα­
τεςτιμέςκαταναλώσεως—είναιδυνατός ο
αναδρομικός υπολογισμός λαμβάνοντας
υπόψη ταπεριθώρια κέρδους καιτιςνόμι­
μεςεπιβαρύνσεις—αντιστοιχούν σετιμή
παραγωγής πουκείται στοεπίπεδο της
ισχύουσας στηνΙταλία παράγωγης τιμής
παρεμβάσεως. Καταλήγει δεστοότι«οκα­
θορισμός αυτός δενσυμβιβάζεται ούτεμε
τουςσκοπούς ούτεμετηλειτουργία της
οργανώσεωςαγοράς.»
ΗΙταλική Κυβέρνηση απάντησεπροτείνο­
νταςάλλο υπολογισμό ισχύοντα γιατηζά­
χαρητηςπρώτης κατηγορίας, απότον
οποίο συνάγει ότιδενθίγεται τοεπίπεδο
τηςκοινοτικής τιμής, ιδίωςδιότιλαμβάνει
υπόψη τογεγονός ότιοιιταλικές τιμέςκα­
ταναλώσεως είναιηυξημένες κατάτοποσό
τουSovraprezzo.
Στοσημείο αυτό πρέπει νομίζω νασυγκρα­
τήσομε στημνήμη μαςότιηεκλογή τηςκα­
τηγορίας ζάχαρης δενείχεκαμία επίδραση
144

SOCIETÀ SADAM κ.λπ.ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEIPREZZI κ.λπ.
επίτωνλογαριασμών διότιοιαπαραίτητες
αναγωγές μπορούν ναγίνουν μετηβοήθεια
ορισμένων συντελεστών. Εξάλλου, είναι
κατάτηγνώμη μουσαφέςότιτοSovraprez­
zoδενπρέπει ναληφθεί υπόψη, δεδομένου
ότιηκοινοτική ρύθμιση τοεπέτρεψε ρητώς
στηνΙταλία ωςενίσχυση. Εφόσον εκκι­
νήσομε απόαυτάταδεδομένα —στονπα-
ραπέμποντα δικαστή ανήκει ασφαλώς η
αρμοδιότητα ναπροβεί στιςαναγκαίεςδια­
πιστώσεις —,καταλήγομε προφανώς στο
συμπέρασμα ότιουπολογισμός πουέκανε
ηΕπιτροπή είναι ορθός. Αυτόόμωςσημαί­
νειεπίσης, ακριβώς επειδή κατά τον
κανονισμό 9/74στοστάδιο τηςπαραγωγής
διασφαλίζεται μόνο τοεπίπεδο τωντιμών
παρεμβάσεως καιεπομένως εμποδίζεται ο
σχηματισμός τιμής ωςτούψοςτηςτιμής
κατωφλίου, ότιηεθνική ρύθμιση τιμώνδεν
είναισύμφωνη μετηνκοινοτική ρύθμιση.
ββ)Όσον αφορά τουςκανονισμούς28/74
και39/74 πουέχουν σημασία στιςάλλες
υποθέσεις, ηΕπιτροπή καταλήγει μεανά­
λογους υπολογισμούς σεδιαφορετικό απο­
τέλεσμα. Ηαναγωγή τωνανωτάτων τιμών
καταναλώσεως πουρυθμίζουν οικανονι­
σμοίαυτοί στοεπίπεδο τωντιμώνπαραγω­
γήςκαιχονδρικού εμπορίου φαίνεται ότι
επιτρέπει πράγματι τηδιαπίστωση, ότιγια
τιςτελευταίες αυτέςτιμέςήτανδυνατό ένα
επίπεδο τιμών ανώτερο τηςκοινοτικήςεν­
δεικτικής τιμής, τηςτιμής παρεμβάσεως
καιτηςτιμής κατωφλίου. Μπορεί λοιπόν να
λεχθεί ότιηεπιφύλαξη τηςαποφάσεως
Galliδενμπορεί εδώναεφαρμοστεί κατά
τονίδιοτρόπο όπως αναφορικά μετον
κανονισμό 9/74.
Αυτόδενσημαίνει ότιδενεφαρμόζεταικα­
θόλου ενπροκειμένω έχεισημασία μιαάλ­
λησκέψη, ηοποία—αςμουεπιτραπεί να
τοπροεξοφλήσω—επιτρέπει ναγίνει
λόγος γιαπαράνομη επέμβαση τηςιταλι­
κήςρυθμίσεως στοσύστημα τιμώντηςΚοι­
νότητας.Σχετικώς θυμάμαι ταμέτρα πουέλαβε η
Κοινότητα γιαναθεραπεύσει τηνιδιαιτέ­
ρωςαισθητή ελλειμματική συγκυριακήκα­
τάσταση στηνΙταλία καιτούτο σεεποχή
πουηδυνατότητα εισαγωγής στηνΙταλία
ζάχαρης προελεύσεως τρίτων χωρών ήάλ­
λωνκρατών μελών στηνενδεικτική τιμή
προφανώςδενυφίστατο πλέον.
Ενπροκειμένω πρέπει ναγνωρίζει κανείς
ταεξής:
Δεδομένου ότιείχεδιαπιστωθεί ότιητιμή
CIFτηςζάχαρης ήτανανώτερη τηςτιμής
κατωφλίου καιότιοεφοδιασμός τηςΚοινό­
τητας στοσύνολό τηςδενήταν εξασφαλι­
σμένος, ότιπεραιτέρω οιτιμέςτηςζάχαρης
στηνκοινοτική αγορά καιιδίωςστιςελ­
λειμματικές περιοχές υπερέβαιναν σημα­
ντικάτιςτιμές πουείχεκαθορίσει ηΚοινό­
τητα, τοΣυμβούλιο θέσπισε ήδηαπότις18
Νοεμβρίου 1974,μετονκανονισμό 2931/74
(ABLL311,της22.11.1974), ενίσχυση λόγω
εισαγωγής λευκής καιακατέργαστηςζάχα­
ρηςαπότρίτες χώρες. Ηποσότητα γιατην
οποία χορηγούνταν ηενίσχυσηκαθορίστη­
κεσε200.000 τόνους σεπρώτη φάση.
Προβλέφθηκε ναοριστεί τούψοςτηςενι­
σχύσεως μεδιαγωνισμό (άρθρο3)·οδιαγω­
νισμός θακατακυρωνότανσ'εκείνον που
θαπροσέφερε τηχαμηλότερη ενίσχυση, τα
δεέξοδαγι'αυτή τηνενίσχυση έπρεπε να
θεωρηθούν ωςμέρος τωνεπεμβάσεων που
προορίζονταν γιατηρύθμιση των γεωργι­
κώναγορών (κανονισμός 2932/74 τουΣυμ­
βουλίου, της18.11.1974, ABLL311της
22.11.1974, σ.10).
Συγχρόνως αποφάσισε τοΣυμβούλιο μετον
κανονισμό 2932/74 τηχορήγηση κοινοτικής
ενισχύσεως γιατηζάχαρη πουπαράγεται
πέραν τουανωτάτου ποσοστού, τηνκαλού­
μενηζάχαρη «C», στην οποία δεν εφαρ­
μοζόταν ηεισφορά λόγω εξαγωγής.
145

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL—ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
Οιλεπτομέρειες εφαρμογής του κανονι­
σμού 2931/74 καθορίστηκαν μετονκανονι­
σμό3062/74 τηςΕπιτροπής, της3ηςΔεκεμ­
βρίου 1974(ABLL324,της4.12.1974, σ.7).
Πρέπει νασημειωθεί ότιπρινεκδώσει τον
κανονισμό αυτόηΕπιτροπή έλαβετηγνώ­
μηόχιμόνοτηςΕπιτροπής Διαχειρίσεως
τηςζάχαρης, αλλά καιτηςΝομισματικής
Επιτροπής πουιδρύθηκε μετοάρθρο 105
τηςΣυνθήκης ΕΟΚ. Κατά τονενλόγω
κανονισμό, οιενισχύσεις λόγωεισαγωγής
λευκής καιακατέργαστης ζάχαρης απότρί­
τεςχώρες έπρεπεν'αποτελέσουν αντικεί­
μενοδιαρκούς διαγωνισμού απόμέρους
τωνκρατών μελών καικατάτηδιάρκεια
τουδιαρκούς αυτού διαγωνισμού μερικών
διαγωνισμών (άρθρο 1).Σεσυνδυασμό με
τηνενίσχυση αυτή πουχορηγούνταν εις
βάρος τουΕΓΤΠΕ, καθορίστηκε ηανώτατη
τιμήπωλήσεως τηςεισαγόμενης ζάχαρης
γιατηλευκήζάχαρη σε32,40λογιστικές
μονάδες ανά100χιλιόγραμμαασυσκεύα­
στουεμπορεύματος CIFστοκράτος μέλος
στο οποίο θαετίθετο σεελεύθερηκυ­
κλοφορία τοεμπόρευμα (άρθρο 12α).
Όταν εξαντλήθηκε ηκαθορισθείσαποσότη­
τακατόπιν μερικού διαγωνισμού της15ης
Ιανουαρίου 1975, οδιαρκής διαγωνισμός
ανεστάλη προσωρινώς μετονκανονισμό
122/75 τηςΕπιτροπής, της17ηςΙανουαρίου
1975(ABLL13,της18.1.1975, σ.24).Οιπιο
πάνω 200000τόνοι πήγαν κυρίως στοΗνω­
μένοΒασίλειο·απότηνΙταλία δενμετέσχε
κανείς στοδιαγωνισμό.
Μετονκανονισμό 191/75 της21ηςΙανουα­
ρίου 1975(ABLL20,της25.1.1975, σ.39)
προέβλεψε τοΣυμβούλιο τηνεισαγωγήσυ­
μπληρωματικής ποσότητας 200.000 τόνων
μεενίσχυση.
Εξάλλου, ηανώτατη τιμήπωλήσεως που
έπρεπε νατηρήσει ουπερού ηκατακύρωση
αναπροσαρμόστηκε. Αυτήτηφοράτοίδιο
τοΣυμβούλιο καιόχιπλέον ηΕπιτροπήκα-θόρισε τοανώτατο επίπεδο τηςτιμήςπωλή­
σεως σε35,81λογιστικές μονάδες ανά100
χιλιόγραμμα λευκήςζάχαρης·εκτός αυτού
προβλέφθηκε οιεισαγωγές πουενισχύθη­
κανκατ'αυτό τοντρόπο ναμπορούν ναπε­
ριοριστούν στιςπεριοχές πουείχανσυ­
μπληρωματικές ανάγκες.
Μετηνευκαιρία τωνδύοπρώτωνδιαγωνι­
σμών πουδιοργανώθηκαν γιατηχορήγηση
ενισχύσεων λόγωεισαγωγής στοπλαίσιο
τηςνέαςαυτής ποσότητας, ηΙταλία δεν
μπόρεσε πάλι ναλάβει ταπροβλεφθέντα
πλεονεκτήματα. Στον πρώτο διαγωνισμό
δενεκπροσωπήθηκε κανηΙταλία. Στοδεύ­
τερο, οιιταλικές προσφορές αποδείχτηκαν
υψηλότερες κατά30%περίπου έναντι των
προσφορών τωνλοιπών κρατών (απάντηση
τηςΕπιτροπής, της21ηςΑπριλίου 1975,
στηνέγγραφη κοινοβουλευτική ερώτηση
821/74της7ηςΜαρτίου 1975,ABLL122της
2.6.1975, σ.34και35).
Μετά τηνέτσιαποκτηθείσα πείρα, ηΕπι­
τροπή εφήρμοσε νέουςμηχανισμούςδιαγω­
νισμού ικανούς ναεπιτρέψουν τονεφοδια­
σμότηςιταλικής αγοράς κατάπροτεραιό­
τητακαιυπότιςκαλύτερες προϋποθέσεις.
Σ'αυτό απέβλεψαν οικανονισμοί 555/75
και558/75 της4ηςΜαρτίου 1975πουεκδό­
θηκαν κιοιδύομετάγνώμη τηςΝομισμα­
τικήςΕπιτροπής καιτηςΕπιτροπήςΔιαχει­
ρίσεως τηςζάχαρης (ABLL59της5.3.1975,
σ.8και16).
Παραλλήλως, γιανακαταστεί δυνατή η
διάθεση στηνκοινοτική αγορά τηςλευκής
κοινοτικής ζάχαρης «Cκαιγιανακαθορι­
στούν οιενισχύσεις πουέπρεπε ναχορη­
γηθούνσ'αυτήτηζάχαρη δυνάμει του
κανονισμού 2932/74 τουΣυμβουλίου,προ­
κηρύχθηκε διαρκής διαγωνισμός μετον
κανονισμό 312/75 τηςΕπιτροπής, της7ης
Φεβρουαρίου 1975(ABLL35της8.2.1975,
σ.5).Γιατηνπαράδοση τηςλευκής αυτής
ζάχαρης στηνΙταλία ετέθη ωςόρος το
146

SOCIETÀ SADAM κ.λπ.ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEIPREZZI κ.λπ.
προϊόν ναδιατεθεί στολιανικό εμπόριο σε
κατάσταση αναλλοίωτη. Έπρεπε ναπα­
ραδοθεί απότονυπερού ηκατακύρωση σε
τιμήπωλήσεως μηυπερβαίνουσα τις35,56
λογιστικές μονάδες ανά100χιλιόγραμμα
ασυσκεύαστου προϊόντος, αναλόγως της
περιπτώσεως ελεύθερο σταιταλικά σύνορα
ήCIFσειταλικό λιμάνι (προκήρυξηδιαγω­
νισμού, ABLC52της5.3.1975, σ.13).
Τέλος, στις25Μαρτίου 1975,τοΣυμβούλιο
μετονκανονισμό 821/75 (ABLL79της
28.3.1975, σ.1)πρόσθεσε μιαποσότητα
300.000 τόνων στηναρχική ποσότητα που
προέβλεπε οκανονισμός 191/75. Απότηνέκ­
θεσηαυτή, ηοποία ξεπερνά μερικώς τα
χρονικά όριαπουέχουν τεθεί απότηνκύ­
ριαδίκη, προκύπτει ότιητιμήκατωφλίου,
όπωςάλλωστε καιηενδεικτική τιμή,δεν
ήταν πλέον παράαξίες καθαρά θεωρητικές
ενόψει τηςκαταστάσεως ανεπαρκείας και
τουδιπλασιασμού τωνδιεθνών τιμών.
Εξάλλου, οικοινοτικές αρχές είχανθεσπί­
σεισεκοινοτικό επίπεδο καιειδικότερα για
τηνΙταλία έναπραγματικό σύστημα ανω­
τάτων τιμών. Γιατιςανάγκεςπουδενκα­
λύπτονταν απότηνκοινοτική παραγωγή,
δηλαδή κυρίως γιατιςανάγκες τηςΙτα­
λίας,ηενδεικτική κοινοτική τιμήαντικα­
ταστάθηκε απότηνανώτατη κοινοτικήτι­
μήπουκαθοριζόταν απότηνΚοινότητα.
Επειδή όμως οιανώτατες ιταλικές τιμές
ήτανκατώτερες απότιςτιμέςστιςοποίες
μπορούσε ναπωληθεί στηνΙταλία ηεισα­
γόμενη ζάχαρη απότρίτες χώρες μετηβοή­
θειατηςκοινοτικής ενισχύσεως ήηκοινο­
τικήζάχαρη πουπαραγόταν πέραν της
ανώτατης ποσόστωσης, οιβιομηχανίεςρα­
φιναρίσματος ήοιΙταλοί εισαγωγείς δενεί­
χανκαμία δυνατότητα ναλάβουν μέρος
στουςδιαγωνισμούς πουδιοργάνωναν οι
οργανισμοί παρεμβάσεως τωνκρατών με­
λών.Υπότοπρίσμα αυτό μπορεί επίσης να
λεχθεί, μετηνευκαιρία τωνκανονισμών
28/74και39/74 τουCIP,ότιτοσύστημα τι­
μώνπουθέσπιζαν ήταν ασυμβίβαστο μετιςδιατάξεις πουεκδόθηκαν στοπλαίσιο
τηςοργανώσεως τηςαγοράς ζάχαρης.
3.Κατά ταλοιπά—καιεδώ επιλαμβάνο­
μαιενόςάλλουζητήματος πουτέθηκε
απότοπαραπέμπον δικαστήριο
—,τα
συστήματα τιμών πρέπει ναερευνηθούν
επίσης υπότοφωςτηςαπαγορεύσεως
τουάρθρου 30τηςΣυνθήκης ΕΟΚ, στο
οποίο αναφέρεται ωσαύτως τοάρθρο 35
τουκανονισμού 1009/67, δηλαδή υπότο
φωςτηςαπαγορεύσεως τωνμέτρων ισο­
δυνάμου αποτελέσματος προςποσοτι­
κούςπεριορισμούς εισαγωγής.
Ανυποθέσομε ότικαταρχήν οιεθνικές
ρυθμίσεις τιμών,σ'οποιοδήποτε στάδιο
κιανεφαρμόζονται, είναιακόμηθεμι­
τές,δενπρέπει σεκαμιά περίπτωση να
συνεπάγονται τηνπαρεμβολή εμποδίων
στηνελεύθερη κυκλοφορία τωνεμπο­
ρευμάτων. Αυτό επισημαίνουν σκέψεις
τηςαποφάσεως Galliόταντονίζουν, με
τηνευκαιρία τουκαθορισμού τιμών
λιανικού εμπορίου καιτιμώνκατανα­
λώσεως, τηνανάγκη ναμηνπαραβιά­
ζονταιάλλεςδιατάξεις τηςΣυνθήκης. Η
Επιτροπή κατέδειξε, κατάτηγνώμη μου,
μεπειστικό τρόπο, αναφερόμενη στην
οδηγία της70/50της22αςΔεκεμβρίου
1969, περίκαταργήσεως τωνμέτρων
ισοδυνάμου αποτελέσματος προςποσο­
τικούς περιορισμούς εισαγωγής (ABLL
13της19.1.1970, σ.29),ότιτασυστήμα­
ταανωτάτων τιμών μπορούσαν πράγμα­
τιναέχουντέτοιεςσυνέπειες.Απ'αυτό
συνάγεται ότιμπορεί ναγίνειλόγος για
μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος κατά
τηνέννοια τωνπιοπάνωδιατάξεων,
αφενός ότανοιδιάφορες ανώτατεςτι­
μέςκαθορίζονται γιαταεγχώρια καιτα
εισαγόμενα προϊόντα, αφετέρου δεόταν
οισχετικές ρυθμίσεις ισχύουν κατά τον
ίδιοτρόπο σταεγχώρια καισταεισαγό­
μεναπροϊόντα,αλλ'αποτελούν εμπόδιο
εισαγωγής γιατί οκαθορισμός των τι­
μώνβρίσκεται σετέτοιο επίπεδο ώστεη
πώληση τωνεισαγομένων προϊόντων να
147

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL—ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
καθίσταται πιοδύσκολη—επειδήπα­
ραδείγματος χάρηδενελήφθησαν υπό­
ψηταδιαφορετικά εμπορικά περιθώρια,
τοκόστος παραγωγής καιέξοδα που
συνδέονται αναπόφευκτα μετηνεισα­
γωγή.
Οιδιαπιστώσεις αυτές θαπρέπει νααρ­
κούν στοπλαίσιο μιαςπροδικαστικής
διαδικασίας. Κατά πόσο προκύπτουν
απ'αυτές συνέπειες γιατιςυποθέσεις
τηςκύριας δίκηςθαπρέπει νασυναγά­
γειτοπαραπέμπον δικαστήριο βάσει
συγκρίσεων τιμών, οιοποίες μπορεί να
διαφέρουν αναλόγως τουχρονικούση­
μείου.
4.Απ'όσαειπώθηκαν ωςτώρα είναιπια
εύκολο ναερευνηθεί τοζήτημα αντο
σύστημα τωνανωτάτων τιμών συνιστά
εθνικό μέτρο τουοποίου ηθέσπισηανή­
κεεφεξής στηναρμοδιότητα τηςΙταλι­
κήςΚυβερνήσεως στοπλαίσιο τηςσυ­
γκυριακής πολιτικής της.
Σχετικώς είναισημαντικό ναλεχθεί ότι
τοιταλικό σύστημα ανωτάτων τιμών
γιατηζάχαρη δενήταν μέτροσυμπτω­
ματικό. Τοσύστημα αυτό υφίστατο ήδη
πριναπότηνίδρυση κοινήςοργανώσε­
ωςαγοράς καιεξακολούθησε ναυφί­
σταται χωρίςδιακοπή. Πρόκειται λοιπόν
γιαμόνιμο σύστημα πουδενοφείλεται
στιςδυσχέρειες πουπροκάλεσαν οπλη­
θωρισμός καιηεξέλιξη τηςοικονομικής
συγκυρίας. Όπως παρατήρησε έναςαπό
τουςδικηγόρους τωνδιαδίκων τηςκύ­
ριαςδίκης, έχομε νακάνομεμ'ένατε­
λείως«κλειστό» σύστημα, πουυφίστα­
ταιπαραλλήλως προς τηνκοινοτική
ρύθμιση έναντι τηςοποίας ανεγείρει
πραγματικό εθνικό φράγμα.Ανδεχτούμε όμως,ότιηρύθμιση αυτή
ήτανστοιχείο τηςεθνικής ιταλικήςπο­
λιτικής συγκυρίας, αποδεικνύεται ότι
όχιμόνοαποτέλεσε επανάληψη μέτρων
πουείχανληφθεί επίκοινοτικούεπι­
πέδου, αλλάκαιότιεπενέβη ευθέως στο
πεδίορυθμίσεως τωνμέτρων αυτών.
Γιατηδιαπίστωση αυτήείναιουσιώδη
αυτά πουαναφέρονται στιςαποφάσεις
της13ηςΙουνίου 1972(Compagnied'
Approvisionnement, υποθέσεις 9και
11/71, SLG.1972, σ.408)καιτης24ης
Οκτωβρίου 1973(Merkur, υπόθεση 43/72,
SLG.1973, σ.1073),δηλαδή ότι«εξου­
σιοδοτώντας τοΣυμβούλιο νααποφασί­
σειτακατάλληλα γιατηνκατάσταση
μέτρα, τοάρθρο 103παρέσχε στοόργανο
αυτό ευρεία διακριτική εξουσία, την
οποία πρέπει ναασκεί γιατο«κοινό
συμφέρον» καιόχιγιατοατομικό συμ­
φέρον ορισμένης ομάδαςεπιχειρημα­
τιών». Περαιτέρω, μετρειςαποφάσεις
πουδημοσιεύτηκαν τηνίδιαημέρα, στις
24Οκτωβρίου 1973(υπόθεση 5/73,
Balkan, SLG.1973, σ.1108ως1110)· (υπό­
θεση9/73,Schlueter, SLG.1973, σ.1152
ως1154·υπόθεση 10/73,Rewe-Zentral,
SLG.1973, σ.1189ως1191), τοΔικαστή­
ριοδέχτηκε ότι:
«Τοάρθρο 103αναφέρεται στην πολιτι­
κήσυγκυρίας τωνκρατών μελών, την
οποία πρέπει ναθεωρούν ωςζήτημα
κοινού ενδιαφέροντος. Δεναφοράσυνε­
πώςτουςήδηκοινούς τομείς, όπωςείναι
ηοργάνωση γεωργικών αγορών. Σκοπός
τουείναι πράγματι είτεοσυντονισμός
τωνσυγκυριακών πολιτικών τωνκρατών
μελών, είτε,σύμφωνα μετηνπαράγραφο
2αυτής τηςδιατάξεως, ηλήψη τωνκα­
ταλλήλων κοινών μέτρων...
Ναιμεν,σύμφωνα μετηνπαράγραφο 1του
άρθρου 103,υποχρεούνται τακράτη μέλη
ναθεωρούν τηνπολιτική τουςσυγκυρίας
ωςζήτημα κοινού ενδιαφέροντος, ηδιάτα­
ξηόμωςαυτήδεναποκλείει τηναρμοδιό-
148

SOCIETÀ SADAM κ.λπ.ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEIPREZZI κ.λπ.
τητα τωνκοινοτικών οργάνων ναλαμβά­
νουν, υπότηνεπιφύλαξη τωνλοιπών δια­
δικασιών πουπροβλέπονται απότηΣυνθή­
κη,μέτρασυγκυριακής φύσεως σταπεδία
τηςαρμοδιότητάς τους.Αντιθέτως,ορίζο­
νταςηπαράγραφος2τουάρθρου 103ότιτο
Συμβούλιο μπορεί «νααποφασίσειομοφώ­
νωςτακατάλληλα γιατηνκατάστασημέ­
τρα»,απονέμει, υπότηνανωτέρωσημειω­
θείσα επιφύλαξη, στοόργανο αυτότιςανα­
γκαίες αρμοδιότητες γιαναλάβει,καταρ­
χήν,τασυγκυριακά μέτρα πουμπορούν να
κριθούν αναγκαία γιατηδιατήρηση των
σκοπών τηςΣυνθήκης...»
Στησυνέχεια, ηαπόφαση της23ηςΙα­
νουαρίου 1975(υπόθεση 31/74, Galli,
SLG.1975, σ.63)επανέλαβε ότι:
«Τακράτη μέληδενμπορούν ναστηρι­
χτούν, γιαναδικαιολογήσουν μονομερείς
επεμβάσεις στηρύθμιση τωντιμών στον οι­
κείοτομέα, στιςδιατάξεις τουάρθρου 103
περίπολιτικής συγκυρίας. Πράγματι, το
άρθρο 103αφορά μεντηνπολιτικήσυγκυ­
ρίαςτωνκρατών μελών, αλλάδενισχύει
γιατομείς πουέχουνήδηκαταστεί κοινοί,
όπωςηοργάνωση τωνγεωργικών αγορών.»
Εξάλλου, τοΔικαστήριο προσέθεσε ότι:
«Ημόνηοδός πουσυμβιβάζεται μετο
κοινοτικό δίκαιο καιοδηγεί στηνεπίτευξη,
σ'έναντομέα πουκαλύπτεται απόκοινή
οργάνωση αγοράς, τωνσκοπών στουςο­
ποίους αποβλέπει μιαεθνική νομοθεσία
πουπροορίζεται νακαταπολεμήσει την
άνοδο τωντιμών, συνίσταται, κατόπιναυ­
τού,στοναλάβουν τακράτη μέλη, μέσα σε
κοινοτικό πλαίσιο, τιςκατάλληλεςπρωτο­
βουλίες ώστε ναεπιτύχουν ναεπιτραπούν,
απότηναρμόδια κοινοτική αρχή, μέτρα
σύμφωνα μετιςαπαιτήσεις τηςενιαίας
αγοράς (στησυγκεκριμένη περίπτωση της
αγοράς πουιδρύθηκε απότουςκανονι­
σμούς 120/67 και136/66).»Απόταπιοπάνω εκτεθέντα συνάγεται ότι
οιαποφάσεις αυτέςαπορρίπτουν τηνάπο­
ψηκατά τηνοποία τακράτη μέληδια­
τηρούν τηδυνατότητα ναεπεμβαίνουνμο­
νομερώς στηνκοινοτική ρύθμιση τωντι­
μών, στοπλαίσιο τηςαντιπληθωριστικής
πολιτικής τουςήσεπεριπτώσειςδυσχερει­
ώνεφοδιασμούσ'ορισμένα προϊόντα. Η
ενέργεια αυτήδενθαήτανθεμιτή παρά
μόνον ανηΚοινότητα δενελάμβανε ηίδια
ειδικά μέτρα.Αλλά,όπωςείδαμε, οιίδιεςοι
κοινοτικές αρχές έλαβαν ειδικά μέτρα
αυτού τουείδους μέσα στοπλαίσιο της
κοινής οργανώσεως αγοράς ζάχαρης και
κανονισμούς γιατηνεφαρμογή της.
5.Τέλος, απομένει ναγίνειμιαπαρατήρη­
σησχετικά μετηδυνατότητα απευθείας
εφαρμογής τωνκοινοτικών διατάξεων
γιατιςοποίες έγινελόγος στηνπαρού­
σαδίκηή,μ'άλλαλόγια, μετηδυνατό­
τητα τωνιδιωτών νατιςαντιτάξουν
έναντι τωνεθνικών διατάξεων κατάτη
διάρκεια μιαςδίκης.
Δενχρειάζεται ναεκτεθούν πολλά επί
τουσημείου αυτού. Δενυφίσταται για
μένα καμιά αμφιβολία ότιηΕπιτροπή
έχειδίκηοότανπροτείνει ναδοθεί κα­
ταφατική απάντησησ'αυτότοζήτημα.
Γιαναδικαιολογηθεί αυτήηάποψηαρ­
κείναεπιστηθεί ηπροσοχή επίτου
γεγονότος ότιοισχετικές μετηνοργά­
νωσητηςοικείας αγοράς διατάξειςπε­
ριλαμβάνονται στους κοινοτικούςκα­
νονισμούςπουπρέπει ναεφαρμόζονται
άμεσα στακράτη μέλη.
Εξάλλου, όσον αφορά τοάρθρο 30της
Συνθήκης ΕΟΚ πουενδεχομένως έχει
επίσης εφαρμογή, ηνομολογία έχειήδη
ωσαύτως δεχτείότιπαράγει άμεσααπο­
τελέσματα κατά τηνέννοια τηςαπό­
ψεως πουυποστήριξε ηΕπιτροπή.
149

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL—ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75ΩΣ90/75
6.Προτείνω λοιπόν ναδοθούν οιακόλουθες απαντήσεις στατεθέντα προδικα­
στικώς ερωτήματα:
α)Κατά τομέτρο πουυφίσταται κοινή οργάνωση αγοράς μεκοινές τιμές,όπως
συμβαίνει μετονκανονισμό 1009/67 περίκοινής οργανώσεως αγοράςζάχα­
ρης,τακράτη μέληδενέχουν πλέοντηδυνατότητα ναεπέμβουν στον κοινο­
τικόμηχανισμό σχηματισμού τιμών μεμονομερή εθνικά μέτρα πουαφορούν
τιςτιμέςπαραγωγής καιτιςχονδρικές τιμές. Μέτρα εθνικά πουαφορούν τις
λιανικές τιμές καιτιςτιμέςκαταναλώσεως δενπρέπει ναθέτουν σεκίνδυνο
τουςσκοπούς ούτετηλειτουργία τηςεπίδικης κοινής οργανώσεως αγοράς.
Σχετικά έχεισημασία ανοιανώτατες τιμέςκαταναλώσεως πουκαθορίστη­
καναπότοκράτος έχουνωςαποτέλεσμα νασχηματίζονται τιμές στοστάδιο
τηςπαραγωγής καιτουχονδρικού εμπορίου πουκείνται κάτω απότις
κοινοτικές τιμές παρεμβάσεως, τιςενδεικτικές τιμές καιτιςτιμές κατωφλίου
καιανταοικεία κρατικά μέτρα καταλήγουν ναστερούν αποτελέσματοςστο
ενλόγωκράτος ορισμένες κοινοτικές ενέργειες επιχορηγήσεως εισαγομένων
προϊόντων.
β)Όσον αφορά ταγεωργικά προϊόντα πουαποτελούν αντικείμενο κοινήςοργα­
νώσεως αγοράς, τακράτη μέληδενμπορούν νακαθορίσουν ανώτατες τιμές
καταναλώσεως, κατά τομέτρο πουπρόκειται γιαδιαφορετικές τιμές γιατα
εθνικά προϊόντα καιταεισαγόμενα προϊόντα ήκατά τομέτρο που,παρόλον
ότιδενγίνεται τυπικώς καμιάδιάκριση μεταξύ τωνεθνικών καιτωνεισαγο­
μένων απόταλοιπά κράτη μέληπροϊόντων, οιτιμέςαυτές είναιικανές να
καταστήσουν δυσχερέστερη τηνπώληση εισαγομένων προϊόντων απότην
πώληση εθνικών προϊόντων.
γ)Κατά τομέτρο πουεθνικά μέτρα, ταοποία πληρούν τιςπροϋποθέσεις των
εδαφίων ακαιβ,δεσυμβιβάζονται μετιςκοινοτικές διατάξεις περί οργανώ­
σεωςαγοράς ζάχαρης ήμετιςδιατάξεις περίκαταργήσεως μέτρων ισοδυνά­
μουαποτελέσματος προςποσοτικούς περιορισμούς στηνεισαγωγή, μπορούν
οιιδιώτες ναζητήσουν ναμηεφαρμοστούνσ'αυτούς ταεθνικά αυτάμέτρα,
επικαλούμενοι τηνάμεση εφαρμογή τωνενλόγω κοινοτικών διατάξεων ενώ­
πιοντωνεθνικών δικαστηρίων.
150