ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 9ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1994. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ ΠΑΡΑΒΑΣΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-291/93.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1994 σελίδα I-00859



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Προσφυγή λόγω παραβάσεως - Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία διαπιστώθηκε παράβαση - Προθεσμία για την εκτέλεση της

(Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 171)

Περίληψη

Η άμεση και ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου επιβάλλει την άμεση έναρξη της εκτελέσεως της αποφάσεως με την οποία διαπιστώθηκε ότι κάποιο κράτος μέλος παρέβη τις υποχρεώσεις του και την όσο το δυνατό ταχεία ολοκλήρωσή της.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-291/93,

Επιτροπή των Ευρωπαϊκή Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Vittorio Di Bucci, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον καθηγητή Luigi Ferrari Bravo, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών, επικουρούμενο από τον Pier Giorgio Ferri, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie Adelaide,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1988 στην υπόθεση 322/86, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1988, σ. 3995), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,

συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμήματος, προεδρεύοντα, J. C. Moitinho de Almeida (εισηγητή) και D. A. O. Edward, προέδρους τμήματος, R. Joliet, F. A. Schockweiler, G. C. Rodriguez Iglesias, F. Grevisse, M. Zuleeg και J. L. Murray, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: C. O. Lenz

γραμματέας: D. Louterman-Hubeau, κυρία υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,

αφού άκουσε τις αγορεύσεις των διαδίκων κατά τη συνεδρίαση της 25ης Ιανουαρίου 1994, κατά την οποία η Ιταλική Δημοκρατία εκπροσωπήθηκε από τον Danilo del Gaizo, avvocato dello Stato,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 8ης Φεβρουαρίου 1994,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 18 Μαΐου 1993, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζήτησε να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1988 στην υπόθεση 322/86, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1988, σ. 3995), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της εν λόγω Συνθήκης.

2 Με την απόφαση εκείνη το Δικαστήριο έκρινε ότι "η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει μέσα στις προβλεπόμενες προθεσμίες τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 78/659/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 1978, περί ποιότητος των γλυκών υδάτων που έχουν ανάγκη προστασίας ή βελτιώσεως για τη διατήρηση της ζωής των ιχθύων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη".

3 Επειδή η Επιτροπή δεν έλαβε κοινοποίηση των μέτρων που όφειλε να λάβει η Ιταλική Δημοκρατία προκειμένου να εκτελέσει την προαναφερθείσα απόφαση, κίνησε τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης.

4 Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής και συγκεκριμένα στις 25 Ιανουαρίου 1992, η Ιταλική Δημοκρατία εξέδωσε το νομοθετικό διάταγμα 130 περί εφαρμογής της προαναφερθείσας οδηγίας [συμπλήρωμα αριθ. 34 στο τεύχος 41 της GURI (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας) της 19ης Φεβρουαρίου 1992, όπως διορθώθηκε με τα τεύχη 121 της 25ης Μαΐου 1992 και 175 της 27ης Ιουλίου 1992].

5 Επειδή η Επιτροπή έκρινε ότι το εν λόγω νομοθετικό διάταγμα δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει την πλήρη εκτέλεση της προαναφερθείσας απόφασης του Δικαστηρίου, άσκησε την υπό κρίση προσφυγή λόγω παραβάσεως.

6 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, κατά πάγια νομολογία (βλ. ιδίως την απόφαση της 19ης Ιανουαρίου 1993, C-101/91, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1993, σ. Ι-191, σκέψη 20), καίτοι το άρθρο 171 της Συνθήκης δεν καθορίζει την προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να συντελεστεί η εκτέλεση της αποφάσεως με την οποία διαπιστώθηκε ότι κάποιο κράτος μέλος παρέβη τις υποχρεώσεις του, η ανάγκη της άμεσης και ομοιόμορφης εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου επιβάλλει την άμεση έναρξη της εκτελέσεως αυτής και την όσο το δυνατό ταχεία ολοκλήρωσή της.

7 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν έχει ακόμη συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις τις οποίες αφορούσε η παράβαση που διαπιστώθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση του Δικαστηρίου, δηλαδή την υποχρέωση να καθορίσει τα ύδατα (άρθρο 4 της προαναφερθείσας οδηγίας) ούτε προς την υποχρέωση να καταρτίσει τα προγράμματα μειώσεως της ρυπάνσεως των υδάτων (άρθρο 5 της οδηγίας).

8 Η Ιταλική Δημοκρατία δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται.

9 Επομένως, διαπιστώνεται η παράβαση αυτή σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

10 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

αποφασίζει:

1. Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1988 στην υπόθεση 322/86, Επιτροπή κατά Ιταλίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.

2. Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.