ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

Μετά την απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως, η Marks & Spencer προσέφυγε στο VAT and Duties Tribunal, το οποίο, με απόφαση της 22ας Απριλίου 1998, δέχθηκε τη θέση των Commissioners. Η Marks & Spencer άσκησε προσφυγή ενώπιον του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Crown Office), το οποίο απέρριψε εκ νέου το αίτημά της, με απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 1998. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε έφεση ενώπιον του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), το οποίο απέρριψε για μία ακόμη φορά το αίτημα της Marks & Spencer σχετικά με την επιστροφή όσον αφορά τα teacakes. Πάντως, το τελευταίο αυτό δικαστήριο, αναφορικά με άλλη πτυχή της διαφοράς, [σχετικά με τη φορολογία δελτίων αγοράς (κουπονιών) που πωλούνταν από τη Marks & Spencer], υπέβαλε, με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1999, προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, που αφορούσε το συμβατό της αναδρομικής τριετούς παραγραφής (βλ. σκέψη 10 της παρούσας αποφάσεως) προς τις αρχές της πρακτικής αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Το ερώτημα αυτό αφορούσε ιδίως το κατά πόσον ένας ιδιώτης μπορεί να αντλήσει ευθέως δικαιώματα από μια οδηγία μετά την ορθή μεταφορά της στο εθνικό δίκαιο, σε περίπτωση που το κράτος μέλος ενήργησε κατά παράβαση του περιεχομένου της εν λόγω οδηγίας.
«61

Ωστόσο, κατόπιν των απαντήσεων της Ιρλανδίας στις ερωτήσεις που της τέθηκαν στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, το Πρωτοδικείο εξέτασε αυτεπαγγέλτως το θέμα αν τέσσερις από τους προσφεύγοντες νομιμοποιούνται, εν προκειμένω, ενεργητικά […]. Πρόκειται για τον Thomas Flaherty (T-224/03), την Ocean Trawlers Ltd (T-226/03), τον Larry Murphy (T-236/03) και την O’Neill Fishing Co. Ltd (T-239/03).
10

Οι λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του καθεστώτος ενισχύσεων που εγκρίθηκε με την απόφαση του 1997 (στο εξής: καθεστώς ενισχύσεων 1997-1999) θεσπίσθηκαν, πρώτον, με την απόφαση του Comitato interministeriale per la progammazione economica (της διυπουργικής επιτροπής οικονομικού προγραμματισμού), που αφορά οδηγίες για τη χορήγηση επιδοτήσεων κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, του νόμου 488/1992 (direttive per la concessione di agevolazioni ai sensi dell’ art. 1, comma 2, del decreto-legge 22 ottobre 1992, n. 415, convertito nella legge 19 dicembre 1992, n. 488, in tema di disciplina organica dell’intervento straordinario nel Mezzogiorno), της 27ης Απριλίου 1995 (GURI αριθ. 142, της 20ής Ιουνίου 1995, σ. 17), όπως τροποποιήθηκε με την από 18 Δεκεμβρίου 1996 απόφαση της εν λόγω επιτροπής (GURI αριθ. 70, της 25ης Μαρτίου 1997, σ. 35), δεύτερον, με το διάταγμα 527 του Ministero dell’Industria, del Commercio e dell’Artigianato (Υπουργείου Βιομηχανίας, Εμπορίου και Βιοτεχνίας, στο εξής: YBEB), περί θεσπίσεως της κανονιστικής ρυθμίσεως σχετικά με τους λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής και τη διαδικασία χορηγήσεως και διαθέσεως των επιδοτήσεων υπέρ των παραγωγικών δραστηριοτήτων στις μειονεκτούσες περιοχές της χώρας (regolamento recante le modalità e le procedure per la concessione ed erogazione delle agevolazioni in favore delle attività produttive nelle aree depresse de Paese), της 20ής Οκτωβρίου 1995 (GURI αριθ. 292, της 15ης Δεκεμβρίου 1995, σ. 3), όπως τροποποιήθηκε με το διάταγμα 319 του εν λόγω υπουργείου, της 31ης Ιουλίου 1997 (GURI αριθ. 221, της 22ας Σεπτεμβρίου 1997, σ. 31), καθώς και, τρίτον, με την εγκύκλιο 234363 του ΥΒΕΒ, της 20ής Νοεμβρίου 1997 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 291, της 15ης Δεκεμβρίου 1997).
2

Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν, αντιστοίχως, στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Zuckerfabrik Jülich AG (στο εξής: Jülich), παραγωγού ζάχαρης, και του Hauptzollamt Aachen (Γερμανία) σχετικά με το ποσόν της εισφοράς επί της παραγωγής για την περίοδο εμπορίας 2003/2004 στο πλαίσιο της χρηματοδότησης της κοινής οργάνωσης της αγοράς στον τομέα της ζάχαρης καθώς και στο πλαίσιο των διαφορών μεταξύ, αφενός, της εταιρίας Saint Louis Sucre SNC (στο εξής: Saint Louis Sucre) και λοιπών παραγωγών ζάχαρης, ήτοι της εταιρίας Sucreries du Marquenterre SA και των εταιριών SA des Sucreries de Fontaine Le Dun, Bolbec, Auffray (SAFBA), SA Lesaffre Frères, Tereos, παρεμβαίνουσας υπέρ της Sucreries, Distilleries des Hauts de France, SA Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré fils, SA Sucreries de Toury et Usines Annexes, Tereos, Tereos, παρεμβαίνουσας υπέρ της SAS Sucrerie du Littoral Groupe SDHF, Cristal Union, Sucrerie Bourdon, SA Sucrerie de Bourgogne, SAS Vermendoise Industries και SA Sucreries et Raffineries d’Erstein (στο εξής, από κοινού: Sucreries du Marquenterre κ.λπ.) και αφετέρου, του Directeur général des douanes et droits indirects και του Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (Γαλλία), σχετικά με τις εισφορές που καταβλήθηκαν για τις περιόδους εμπορίας 2001/2002, 2002/2003 και 2003/2004 στο πλαίσιο της χρηματοδότησης της κοινής οργάνωσης της αγοράς στον τομέα της ζάχαρης.
8

Οι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη προκειμένου να δοθεί η διαλαμβανόμενη στο ανωτέρω άρθρο 101, παράγραφος 1, άδεια απαριθμούνται στον κώδικα της ανεξάρτητης επιτροπής τηλεοράσεως περί αθλητικών διοργανώσεων και άλλων εκδηλώσεων που περιλαμβάνονται στον κατάλογο (Independent Television Commission Code on Sports and other Listed Events), όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: κώδικας της ΑΕΤ).
15

Οι διατάξεις του Awb που αφορούν τον καθορισμό του ποσού των επιχορηγήσεων και την ανάκτησή τους είναι οι εξής: «Άρθρο 4:46 1. Αν έχει εκδοθεί απόφαση επιχορηγήσεως, η διοικητική αρχή καθορίζει την επιχορήγηση στο ποσό που προβλέπει η εν λόγω απόφαση. 2. Η επιχορήγηση μπορεί να καθοριστεί σε χαμηλότερο ποσό: a. αν οι δραστηριότητες για τις οποίες αποφασίστηκε η επιχορήγηση δεν πραγματοποιήθηκαν καθόλου ή κατά ένα μέρος τους· b. αν ο υπέρ ου η επιχορήγηση δεν τήρησε τις υποχρεώσεις με τις οποίες συνδέθηκε η επιχορήγηση· c. αν ο υπέρ ου η επιχορήγηση παρέσχε εσφαλμένα ή ελλιπή στοιχεία και αν θα είχε ληφθεί άλλη απόφαση επί της αιτήσεως επιχορηγήσεως στην περίπτωση που είχαν παρασχεθεί ορθά ή πλήρη στοιχεία· d. αν η απόφαση επιχορηγήσεως δεν είναι ορθή για άλλους λόγους και ο υπέρ ου η επιχορήγηση το γνώριζε ή όφειλε να το γνωρίζει. […] Άρθρο 4:49 1. Η διοικητική αρχή δύναται να καταργήσει την απόφαση καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως ή να την τροποποιήσει εις βάρος του υπέρ ου η επιχορήγηση: a. λόγω πραγματικών περιστατικών ή περιστάσεων που η αρχή αυτή εύλογα δεν μπορούσε να γνωρίζει κατά τον καθορισμό του ποσού της επιχορηγήσεως και που θα επέφεραν τον καθορισμό ποσού μικρότερου από το προβλεπόμενο στην απόφαση επιχορηγήσεως· b. όταν η απόφαση καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως δεν είναι ορθή και ο υπέρ ου η επιχορήγηση το γνώριζε ή όφειλε να το γνωρίζει· c. όταν, μετά την απόφαση καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως, ο υπέρ ου η επιχορήγηση δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που συνδέθηκαν με την επιχορήγηση αυτή. 2. Αν δεν ορίζεται άλλως, η κατάργηση ή η τροποποίηση ισχύουν αναδρομικά από την ημερομηνία καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως. 3. Η απόφαση καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως δεν δύναται να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί εις βάρος του υπέρ ου η επιχορήγηση μετά πέντε έτη από την ημερομηνία κοινοποιήσεως της αποφάσεως αυτής ή, στην περίπτωση της παραγράφου 1, στοιχείο c, από την ημερομηνία παραβάσεως της υποχρεώσεως ή την ημερομηνία κατά την οποία έπρεπε να εκτελεστεί η υποχρέωση αυτή. […] Άρθρο 4:57 Η αχρεωστήτως καταβληθείσα επιχορήγηση και οι αχρεωστήτως γενόμενες προκαταβολές μπορούν να αναζητηθούν εφόσον δεν παρήλθαν πέντε έτη από την ημερομηνία καθορισμού του ποσού της επιχορηγήσεως ή τελέσεως των πράξεων τις οποίες αφορά το άρθρο 4:49, παράγραφος 1, στοιχείο c. […]»
20

Τον Αύγουστο του 2005, ο εισηγητής του Ηνωμένου Βασιλείου διένειμε ένα έγγραφο με τίτλο «Addendum to the May 2004 Environmental Risk Assessment Report for DecaBDE» (Προσθήκη στην έκθεση του Μαΐου 2004 για την αξιολόγηση των προκαλούμενων από το DecaBDE κινδύνων για το περιβάλλον). Το έγγραφο αυτό κατέληγε στο ότι δεν ήταν αναγκαίο η έκθεση αυτή να τροποποιηθεί λόγω των διαθέσιμων εν τω μεταξύ νέων στοιχείων.
48

Μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων που μπορούν να προστατευθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο περιλαμβάνεται το δικαίωμα για σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ και το οποίο απορρέει από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών και επιβεβαιώνεται από το άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που διακηρύχθηκε στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου 2000 (ΕΕ C 364, σ. 1) (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 8ης Απριλίου 1992, C-62/90, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1992, σ. I-2575, σκέψη 23, και της 5ης Οκτωβρίου 1994, C-404/92 P, X κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I-4737, σκέψη 17). Συναφώς, από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προκύπτει ότι η έννοια της ιδιωτικής ζωής δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως αποκλείουσα τις επαγγελματικές ή εμπορικές δραστηριότητες των φυσικών και των νομικών προσώπων (βλ. ΕΔΔΑ, αποφάσεις Niemietz κατά Γερμανίας της 16ης Δεκεμβρίου 1992, σειρά A αριθ. 251-B, § 29, Société Colas Est κ.λπ. κατά Γαλλίας της 16ης Απριλίου 2002, Recueil des arrêts et décisions 2002-III, § 41, καθώς και Peck κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 28ης Ιανουαρίου 2003, Recueil des arrêts et décisions 2003-I, § 57), δραστηριότητες οι οποίες είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν τη συμμετοχή σε διαδικασία συνάψεως δημοσίας συμβάσεως.
41

Όσον αφορά, δεύτερον, το επιχείρημα σχετικά με την ύπαρξη της Σύμβασης, με την οποία έχουν κατανεμηθεί οι φορολογικές αρμοδιότητες μεταξύ των δύο ενδιαφερόμενων κρατών μελών, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, εφόσον δεν έχουν θεσπιστεί κοινοτικά μέτρα ενοποίησης ή εναρμόνισης, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να είναι αρμόδια να καθορίζουν τα κριτήρια επιβολής φόρου εισοδήματος και φόρου περιουσίας, ώστε να εξαλειφθεί, ενδεχομένως με τη σύναψη συμβάσεων, το ενδεχόμενο επιβολής διπλής φορολογίας (βλ. αποφάσεις της 3ης Οκτωβρίου 2006, C-290/04, FKP Scorpio Konzertproduktionen, Συλλογή 2006, σ. I-9461, σκέψη 54, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, C-374/04, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, Συλλογή 2006, σ. I-11673, σκέψη 52, και της 18ης Ιουλίου 2007, C-231/05, Oy AA, Συλλογή 2007, σ. I-6373, σκέψη 52).
5

Το άρθρο 10 του νόμου 713 περί των κανόνων για την εκτέλεση των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας για την παραγωγή και την πώληση των καλλυντικών προϊόντων (norme per l’attuazione delle direttive della Comunità economica europea sulla produzione e la vendita dei cosmetici), της 11ης Οκτωβρίου 1986 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 253, της 30ής Οκτωβρίου 1986), όπως τροποποιήθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 126, της 24ης Απριλίου 1997 (GURI αριθ. 112, της 16ης Μαΐου 1997, στο εξής: νόμος 713/86), προβλέπει τα εξής: «[…] 3-bis. Η εισαγωγή καλλυντικών προϊόντων από χώρες μη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως διενεργείται υπό την ευθύνη ειδικού ο οποίος πληροί τις προϋποθέσεις των παραγράφων 1 και 2. Αυτός υποχρεούται να αξιολογήσει τη μέθοδο παρασκευής των προϊόντων. 4. Οι όροι ορθής παρασκευαστικής πρακτικής για τα καλλυντικά προϊόντα, οι οποίοι βασίζονται επίσης στους κοινοτικούς κανόνες, καθορίζονται και ενημερώνονται με διάταγμα του Υπουργού Υγείας, κατόπιν συμφωνίας με τους Υπουργούς Βιομηχανίας, Εμπορίου, Βιοτεχνίας και Εργασίας, και Κοινωνικής Πρόνοιας. 5. Όποιος προτίθεται να παραγάγει ή να συσκευάσει για δικό του λογαριασμό ή για λογαριασμό τρίτων προϊόντα που αφορά το άρθρο 1 απευθύνει γραπτή ανακοίνωση στο Υπουργείο Υγείας και στην Περιφέρεια 30 τουλάχιστον ημέρες πριν από την έναρξη της δραστηριότητας αυτής. 6. Η ανακοίνωση πρέπει να περιλαμβάνει: a) το όνομα ή την εταιρική επωνυμία και την έδρα της επιχειρήσεως και της μονάδας παρασκευής· b) την περιγραφή των εγκαταστάσεων και εξοπλισμών βάσει της οποίας μπορεί να διαπιστωθεί ότι παρουσιάζουν τα αναγκαία τεχνικά χαρακτηριστικά και τις αναγκαίες προδιαγραφές υγιεινής για το προβλεπόμενο είδος παρασκευής καθώς και τα έγγραφα που πιστοποιούν την κτήση ή τη χρηματοδοτική μίσθωση των εν λόγω εξοπλισμών· c) την ταυτότητα και τα προσόντα του τεχνικού διευθυντή· d) τον πλήρη και λεπτομερή κατάλογο των ουσιών που χρησιμοποιούνται και των ουσιών που περιέχει το εμπορικό προϊόν. 7. Για οποιαδήποτε μεταβολή των στοιχείων που αναφέρονται στα σημεία a, b και c της παραγράφου 6 πρέπει να προηγηθεί νέα ανακοίνωση. 8. Οι εισαγωγείς συσκευασμένων ετοίμων προς πώληση προϊόντων, εφόσον προέρχονται από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, προβαίνουν σε αντίστοιχη ανακοίνωση, αποκλειστικά ως προς τα σημεία a και d της παραγράφου 6, ενώ οι εισαγωγείς των προϊόντων αυτών, εφόσον προέρχονται από χώρες που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, υποχρεούνται να ανακοινώσουν επίσης την ταυτότητα και τα προσόντα του ειδικού στον οποίο αναφέρεται η παράγραφος 3-bis. […]»
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο δύο ένδικων διαφορών μεταξύ της Ε. Payir, αφενός, καθώς και των Β. Akyuz και Β. Ozturk, αφετέρου, και του Secretary of State for the Home Department (Υπουργού Εσωτερικών, στο εξής: Secretary of State) σχετικά με την άρνηση του υπουργού να παρατείνει την ισχύ της άδειάς τους παραμονής.
Υπόθεση C-452/06

The Queen, κατόπιν αιτήσεως της:

Synthon BV

κατά

Licensing Authority of the Department of Health

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Κοινοτικός κώδικας για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση — Άδεια κυκλοφορίας — Oυσιωδώς παρεμφερή φάρμακα — Συνοπτική διαδικασία — Διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως — Λόγοι αρνήσεως — Ευθύνη κράτους μέλους — Κατάφωρη παραβίαση του κοινοτικού δικαίου»

Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot της 10ης Ιουλίου 2008 I ‐ 7684

Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 16ης Οκτωβρίου 2008 I ‐ 7713

Περίληψη της αποφάσεως

Προσέγγιση των νομοθεσιών – Φάρμακα – Άδεια κυκλοφορίας – Αίτηση αμοιβαίας αναγνωρίσεως (Οδηγία 2001/83 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 10 § 1, 28 και 29) Προσέγγιση των νομοθεσιών – Φάρμακα – Άδεια κυκλοφορίας – Αίτηση αμοιβαίας αναγνωρίσεως (Οδηγία 2001/83 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 10 § 1, 28 και 29)
I-B-2  - 43ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 6ης Δεκεμβρίου 2007
Υ πόθεση C-59/06 P
Luigi Marcuccio
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
«Αίτηση αναιρέσεως — Υ πάλληλος — Απασχόληση εντός τρίτης χώρας — 
Μετάθεση του υπαλλήλου μαζί με τη θέση του — Αρχή του σεβασμού  
των δικαιωμάτων άμυνας — Περιεχόμενο — Βάρος αποδείξεως»
Πλήρες κείμενο στην ιταλική γλώσσα  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . II-B-2 - 335
Αντικείμενο:  Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου 
(πέμπτο τμήμα) της 24ης  Νοεμβρίου 2005 στην υπόθεση 
Τ-236/02, Luigi Marcuccio κατά Επιτροπής (Συλλογή Υ π .Υ π. 
2005, σ .  I-A-365 και  II-1621), με την οποία το Πρωτοδικείο 
απέρριψε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της Ε
πιτροπής να μεταθέσει τον προσφεύγοντα μαζί με τη θέση του 
από την αντιπροσωπεία της Επιτροπής στη Λουάντα (Ανγκόλα) 
στην έδρα στις Βρυξέλλες, καθώς και αγωγή αποζημιώσεως .
Απόφαση:  Η απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
της 24ης Νοεμβρίου 2005, T-236/02, Marcuccio κατά Επιτροπής 
αναιρείται . Η υπόθεση αναπέμπεται ενώπιον του Πρωτοδικείου 
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων . Επιφυλάσσεται ως προς τα 
δικαστικά έξοδα .
I-B-2  - 44ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-59/06 P
Περίληψη
Υπάλληλοι — Αρχές — Δικαιώματα άμυνας — Περιεχόμενο — Υποχρέωση ακροάσεως 
του ενδιαφερομένου πριν από τη λήψη αποφάσεως περί μεταθέσεώς του παρά τη θέλησή 
του — Βάρος αποδείξεως
360

Συναφώς, κατά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρέπει να υφίσταται εύλογη σχέση αναλογικότητας μεταξύ των μέσων που χρησιμοποιούνται και του επιδιωκόμενου σκοπού. Πρέπει, συνεπώς, να εξεταστεί αν διατηρήθηκε η ισορροπία μεταξύ των επιταγών γενικού συμφέροντος και του συμφέροντος του ή των ενδιαφερομένων. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να αναγνωρισθεί ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως στον νομοθέτη όσον αφορά τόσο την επιλογή των μέσων εφαρμογής όσο και την εκτίμηση του αν οι συνέπειές τους είναι δικαιολογημένες, από απόψεως γενικού συμφέροντος, για την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται με τη συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση [βλ., υπ’ αυτή την έννοια, ιδίως, ΕΔΔΔ, απόφαση J. A. PYE (Oxford) Ltd. και J. A. PYE (Oxford) Land Ltd. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 30ής Αυγούστου 2007, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στο Recueil des arrêts et décisions 2007, §§ 55 και 75].
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕΤΙΣΜΗΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙΣΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
Απόφαση τουΔικαστηρίου (τέταρτο τμήμα)της28ηςΣεπτεμβρίου 2006—
Επιτροπή κατάΛουξεμβούργου
(Υπόθεση C-353/05)
«Παράβαση κράτους μέλους—Οδηγία2003/54/ΕΚ —Μημεταφορά στο
εσωτερικό δίκαιοεντόςτηςταχθείσας προθεσμίας»
1.Πράξεις τωνοργάνων —Οδηγίες —Εκτέλεση απότακράτημέλη(Άρθρο
249,εδ.3,ΕΚ)(βλ.σκέψη8)
2.Προσφυγή λόγωπαραβάσεως —Εξέταση τουβασίμου απότοΔικαστήριο —
Κατάσταση πουπρέπειναλαμβάνεται υπόψη—Κατάσταση κατάτην
εκπνοήτηςταχθείσας μετηναιτιολογημένη γνώμηπροθεσμίας (Άρθρο226
ΕΚ)(βλ.σκέψη9)
Αντικείμενο
Παράβαση κράτους μέλους—Μηθέσπιση, εντόςτηςταχθείσας προθεσμίας, των
αναγκαίων διατάξεων γιατησυμμόρφωση προςτηνοδηγία2003/54/ΕΚ του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καιτουΣυμβουλίου, της26ηςΙουνίου2003,σχετικάμε
τουςκοινούς κανόνες γιατηνεσωτερική αγοράηλεκτρικής ενέργειας καιτην
κατάργηση τηςοδηγίας 96/92/ΕΚ —Δηλώσεις σχετικά μετιςδραστηριότητες
παροπλισμού καιδιαχείρισης τωναποβλήτων (ΕΕL176,σ.37)
Διατακτικό
ΤοΔικαστήριο αποφασίζει
1)ΤοΜεγάλο Δουκάτο τουΛουξεμβούργου, μηθεσπίζοντας, εντόςτης
ταχθείσας προθεσμίας, τιςαναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και
διοικητικές διατάξεις γιανασυμμορφωθεί προςτηνοδηγία2003/54/ΕΚ
τουΕυρωπαϊκού Κοινοβουλίου καιτουΣυμβουλίου, της26ηςΙουνίου2003,
σχετικά μετουςκοινούς κανόνες γιατηνεσωτερική αγοράηλεκτρικής
ενέργειας καιτηνκατάργηση τηςοδηγίας 96/92/ΕΚ, παρέβη τις
υποχρεώσεις πουυπέχειαπότηνοδηγίααυτή.
2)Καταδικάζει τοΜεγάλο Δουκάτο τουΛουξεμβούργου σταδικαστικά έξοδα.
I-100*
1

Με την προσφυγή της, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, θεσπίζοντας τις διατάξεις: — των άρθρων 2, παράγραφοι 1 και 5, 17, παράγραφος 12, 27, παράγραφος 2, 30, παράγραφος 6α, 37 ter και 37 quater, παράγραφος 1, του νόμου 109, νόμου-πλαισίου για τα δημόσια έργα (legge quadro in materia di lavori pubblici), της 11ης Φεβρουαρίου 1994 (τακτικό συμπλήρωμα GURI αριθ. 41 της 19ης Φεβρουαρίου 1994), όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 166 της 1ης Αυγούστου 2002 (τακτικό συμπλήρωμα GURI αριθ. 181 της 3ης Αυγούστου 2002, στο εξής: νόμος 109/1994), — του άρθρου 28, παράγραφος 4, του νόμου 109/94, σε συνδυασμό με τα άρθρα 188 του διατάγματος του Προέδρου της Δημοκρατίας 554, περί των διατάξεων εφαρμογής του νόμου-πλαισίου για τα δημόσια έργα της 11ης Φεβρουαρίου 1994, 109, και των διαδοχικών τροποποιήσεών του (regolamento di attuazione della legge quadro in materia di lavori pubblici 11 febbraio 1994, n. 109, e successive modificazioni), της 21ης Δεκεμβρίου 1999 (τακτικό συμπλήρωμα GURI αριθ. 98, της 28ης Απριλίου 2000, στο εξής: ΠΔ 554/1999), και του άρθρου 3, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος 157, περί εφαρμογής της οδηγίας 92/50 στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών (attuazione della direttiva 92/50/ΕΟΚ in materia di appalti pubblici di servizi), της 17ης Μαρτίου 1995 (τακτικό συμπλήρωμα GURI αριθ. 104, της 6ης Μαΐου 1995, στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 157/1995), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών (EE L 209, σ. 1), την οδηγία 93/36/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών (EE L 199, σ. 1), την οδηγία 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων (ΕΕ L 199, σ. 54), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 1997 (ΕΕ L 328, σ. 1, στο εξής: οδηγία 93/37), την οδηγία 93/38/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών (ΕΕ L 199, σ. 84), καθώς και από τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ και τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως που αποτελούν το επιστέγασμά τους.
Λέξεις κλειδιά

Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Περιβάλλον — Διατήρηση των αγρίων πτηνών — Οδηγία 79/409 — Κατάταξη σε ζώνη ειδικής προστασίας

(Οδηγία 79/409 του Συμβουλίου, άρθρο 4 §§ 1 και 2)

Περίληψη

Το άρθρο 4 της οδηγίας 79/409, περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών, προβλέπει ειδικό και ενισχυμένο σύστημα, τόσο για τα είδη του παραρτήματος Ι της οδηγίας αυτής όσο και για τα αποδημητικά είδη που δεν μνημονεύονται στο εν λόγω παράρτημα, το οποίο δικαιολογείται από το γεγονός ότι αποτελούν, αντιστοίχως, τα είδη που αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη απειλή και τα είδη που αποτελούν κοινή κληρονομιά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Από την ένατη αιτιολογική σκέψη της εν λόγω οδηγίας συνάγεται επίσης ότι η διαφύλαξη, η διατήρηση ή η αποκατάσταση μιας επαρκούς ποικιλίας και εκτάσεως οικοτόπων είναι απαραίτητες για τη διατήρηση όλων των ειδών πτηνών. Επομένως, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για τη διατήρηση των εν λόγω ειδών και, ως εκ τούτου, να κατατάξουν σε ζώνες ειδικής προστασίας (ΖΕΠ) όλες τις περιοχές οι οποίες, κατ’ εφαρμογή των ορνιθολογικών κριτηρίων, εμφανίζονται ως οι πλέον κατάλληλες για τη διατήρηση των οικείων ειδών.

Προς τούτο, είναι αναγκαία η ενημέρωση των επιστημονικών δεδομένων, προκειμένου να εξακριβωθεί η κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα πλέον απειλούμενα είδη καθώς και τα είδη που αποτελούν κοινή κληρονομιά της Κοινότητας. Ο «Inventory of Important Bird Areas in the European Community» (Κατάλογος των σημαντικών για την ορνιθοπανίδα περιοχών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας) (IBA 2000) συνιστά έναν ενημερωμένο κατάλογο των σημαντικών για τη διατήρηση των πτηνών περιοχών, ο οποίος, ελλείψει επιστημονικών αποδείξεων περί του αντιθέτου, αποτελεί στοιχείο αναφοράς προκειμένου να εκτιμηθεί αν ένα κράτος μέλος έχει κατατάξει σε ΖΕΠ επαρκή σε αριθμό και επιφάνεια εδάφη προκειμένου να παράσχει προστασία σε όλα τα είδη πτηνών που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι της οδηγίας 79/409, καθώς και στα αποδημητικά είδη που δεν μνημονεύονται στο παράρτημα αυτό.

Έτσι, καθόσον δεν υποβλήθηκαν επιστημονικές μελέτες ικανές να αντικρούσουν τα πορίσματα του IBA 2000, ένα κράτος μέλος παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 79/409, εφόσον κατατάσσει σε ΖΕΠ εδάφη των οποίων ο αριθμός και η συνολική επιφάνεια υπολείπονται σαφώς του αριθμού και της συνολικής επιφανείας των εδαφών που πληρούν τις προϋποθέσεις κατατάξεώς τους σε ΖΕΠ, δεν καθορίζει ΖΕΠ για να παράσχει προστασία σε ορισμένα είδη και κατατάσσει σε ΖΕΠ περιοχές στις οποίες άλλα είδη αντιπροσωπεύονται ανεπαρκώς.

Ειδικότερα, μολονότι τα κράτη μέλη είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τον καθορισμό των ΖΕΠ και οφείλουν, προς τον σκοπό αυτό, να βασίζονται στα καλύτερα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα, τούτο δεν σημαίνει ότι η σχετική υποχρέωση αναστέλλεται για όσο διάστημα οι αρμόδιες αρχές δεν έχουν ελέγξει και επαληθεύσει τα νέα επιστημονικά δεδομένα. Η υποχρέωση καθορισμού υφίσταται από τον χρόνο κατά τον οποίο εξέπνευσε η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας 79/409 στο εσωτερικό δίκαιο.

(βλ. σκέψεις 24-25, 28, 32, 34, 48, 60, 62 και διατακτ.)