Αν και το Bundesfinanzhof έθιξε μόνο στα πλαίσια της εξετάσεως του άρθρου 15, παράγραφος 2, το ζήτημα των προϋποθέσεων που επιβάλλει το άρθρο 15, παράγραφος 1, του κανονισμού περί δασμολογητέας αξίας όσον αφορά τη χωριστή εμφάνιση των εξόδων ενδοκοινοτικής μεταφοράς, είναι αναγκαίο να ασχοληθούμε ήδη από τώρα με το πρόβλημα αυτό.

Από τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 15 συνάγεται ήδη ότι ο όρος « διακρίνονται » κατά την έννοια της παραγράφου 1 υπόκειται σε λιγότερο αυστηρές προϋποθέσεις από τον όρο « παρέχεται... απόδειξη » της παραγράφου 2. Ο κοινοτικός νομοθέτης επέλεξε εν προκειμένω ηθελημένα διαφορετικούς όρους, και μάλιστα όχι μόνο στη γερμανική διατύπωση του κανονισμού.

Ο λόγος αυτής της επιλογής διαφορετικών όρων προκύπτει εν προκειμένω επίσης από τον κώδικα δασμολογητέας αξίας. Η έννοια της « getrennten Ausweises » ( χωριστής εμφανίσεως) εκφράζεται πράγματι κατά τον ακόλουθο τρόπο στη γαλλική και αγγλική αρχική γλωσσική απόδοση της επεξηγηματικής σημειώσεως επί του άρθρου 1 :

« La valeur en douane ne comprendra pas les frais ou coûts ci-après, à la condition qu'ils soient distincts du prix effectivement payé pour les marchandises importées. »

« The customs value shall not include the following charges or costs, provided that they are distinguished from the price actually paid or payable for the imported goods. »

Με τον όρο « διακρίνονται » απαιτείται κατά συνέπεια απλώς, τα σχετικά έξοδα μεταφοράς να μπορούν να διακρίνονται από την τιμή αγοράς ως χωριστό τμήμα των συνολικών εξόδων.

Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξε και η τεχνική επιτροπή τελωνειακής εκτιμήσεως που συνεστήθη δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφος 2, του κώδικα δασμολογητέας αξίας, η οποία διαπίστωσε σε συμβουλευτική γνωμοδότηση της ότι οι δασμοί και οι εισφορές της χώρας εισαγωγής θεωρούνται πάντοτε ως χωριστά εμφανιζόμενες, δεδομένου ότι λόγω της φύσεώς τους μπορούν να διακρίνονται από την πράγματι καταβληθείσα τιμή. Η τεχνική επιτροπή ανέφερε κατά λέξη τα εξής:

« Étant donné que, par définition, il est possible d'établir une distinction entre les droits et taxes du pays d'importation et le prix effectivement payé ou à payer, ces droits et taxes ne font pas partie de la valeur en douane. »

« Since the duties and taxes of the country of importation are by their nature distinguishable from the price actually paid or payable, they do not form part of the customs value. »

( « Δεδομένου ότι εξ ορισμού είναι δυνατό να γίνει διάκριση μεταξύ των δασμών και επιβαρύνσεων του κράτους εισαγωγής και της πράγματι καταβληθείσας ή καταβλητέας τιμής, οι εν λόγω δασμοί και επιβαρύνσεις δεν περιλαμβάνονται στη δασμολογητέα αξία. » )

Η τεχνική επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό σε περίπτωση κατά την οποία οι δασμοί και οι επιβαρύνσεις της χώρας εισαγωγής δεν εμφανίζονταν χωριστά στο τιμολόγιο αλλά περιλαμβάνονταν στην καταβληθείσα τιμή, ο δε εισαγωγέας δεν είχε καν ζητήσει την αφαίρεση των επιβαρύνσεων αυτών.

Κατά συνέπεια, αν αρκεί ήδη, για την πλήρωση της προϋποθέσεως της χωριστής εμφανίσεως, τα σχετικά έξοδα να μπορούν να υπολογίζονται χωριστά, για να « διακρίνονται » πρέπει κατά μείζονα λόγο να αρκεί να αναφέρονται χωριστά, αφενός, η τιμή των εισαγομένων εμπορευμάτων και, αφετέρου, τα έξοδα ενδοκοινοτικής μεταφοράς.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η επιληφθείσα τελωνειακή υπηρεσία οφείλει να δεχθεί χωρίς έλεγχο τα ποσά και τα δικαιολογητικά που της προσκομίζονται για τα έξοδα εσωτερικής μεταφοράς. Η Επιτροπή ορθά παρατήρησε ότι είναι αυτονόητο ότι η τελωνειακή υπηρεσία έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να εξετάζει αν και σε ποιο μέτρο τα εμφανιζόμενα έξοδα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Μπορεί σχετικά να συναχθεί από το άρθρο 2, παράγραφος 4, στοιχείο ζ ), του κανονισμού περί δασμολογητέας αξίας, σε συνδυασμό με την έκτη αιτιολογική σκέψη του και πέρα από το άμεσο πεδίο εφαρμογής του, η γενική ιδέα ότι η δασμολογητέα αξία δεν πρέπει να στηρίζεται σε αξίες αυθαίρετες ή πλασματικές. Αυτό όμως αποτελεί γενικό ζήτημα εφαρμογής του δικαίου, επί του οποίου μέχρι τώρα δεν θεσπίστηκε καμία διάταξη στα πλαίσια του κοινοτικού δικαίου και το οποίο επομένως εμπίπτει στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών.

Εφόσον όμως, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 1980 στην υπόθεση 84/79 ( 8 ), γίνονται ήδη δεκτές ως αποδεικτικό μέσο της διαφοράς μεταξύ της τιμής « ελεύθερο στον τόπο προορισμού » και της τιμής « ελεύθερο στα σύνορα » κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 2, στοιχείο β ), « μεταγενέστερες δηλώσεις του προμηθευτή ή του αντιπροσώπου του, με τις οποίες παρέχονται αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με την κατάσταση της τιμής κατά το χρόνο της εισαγωγής », αυτό πρέπει να αποτελεί ένδειξη για τις εθνικές αρχές υπό την έννοια ότι αυτές δεν πρέπει να έχουν, όσον αφορά τη «χωριστή εμφάνιση», τις ίδιες απαιτήσεις που έχουν όσον αφορά την απόδειξη.