ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
36

Στις 18 Φεβρουαρίου 2019 ο EASME απέστειλε στην προσφεύγουσα δεύτερο έγγραφο προκαταρκτικής ενημέρωσης (στο εξής: δεύτερο έγγραφο προκαταρκτικής ενημέρωσης). Με το έγγραφο αυτό, ο EASME ανέφερε ότι, αφού εξέτασε τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας, ενέμενε στην πρόθεσή του να καταγγείλει τη συμφωνία επιχορήγησης, αλλά για διαφορετικούς λόγους από τους εκτιθέμενους στο πρώτο έγγραφο προκαταρκτικής ενημέρωσης και ότι παρέτεινε, ως εκ τούτου, τη διαδικασία προκαταρκτικής ενημέρωσης. Ο EASME διευκρίνιζε ότι, «[β]άσει δημοσίως διαθέσιμων πληροφοριών, η [CEPN] έκρινε ότι η [A,] (συνιδρυτικό μέλος [της προσφεύγουσας,]) είχε υποπέσει σε σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα». Ο EASME ανέφερε επίσης ότι δύο από τα έγγραφα που είχαν παρουσιαστεί στην πρόταση του έργου της προσφεύγουσας ως οι «πλέον πρόσφορες επιστημονικές δημοσιεύσεις για το περιεχόμενο του έργου P‑TEV» περιείχαν, κατά τη CEPN, στοιχεία τα οποία αποδείκνυαν το εν λόγω παράπτωμα, και συγκεκριμένα το άρθρο «In Vivo Application of Tissue‑Engineered Veins Using Autologous Peripheral Whole Blood: A Proof of Concept Study», περιοδικό EBioMedicine, 22 Σεπτεμβρίου 2014 (στο εξής: άρθρο του περιοδικού EBioMedicine), και το άρθρο «Transplantation of an allogeneic vein bioengineered with autologous stem cells: a proof-of-concept study», περιοδικό Lancet, 21 Ιουλίου 2012 (στο εξής: άρθρο του περιοδικού Lancet). Κατά τον EASME, η έρευνα της CEPN κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι καταδεικνύονταν συστηματικές ελλείψεις όσον αφορά τη σύνθεση και τη λειτουργία της ερευνητικής ομάδας και ένα σχεδόν δυσλειτουργικό ερευνητικό περιβάλλον. Συγκεκριμένα, δεν είχε διοργανωθεί καμία συνάντηση ενώ διαπιστώθηκε ότι οι εμπλεκόμενοι έρχονταν και έφευγαν συχνά για ανεξήγητους λόγους. Ο EASME προσέθετε ότι η ομάδα εμπειρογνωμόνων είχε επικρίνει δριμύτατα την ερευνητική κουλτούρα της ομάδας της A. Ο EASME θεωρούσε ότι οι διαπιστώσεις αυτές ήγειραν αμφιβολίες ως προς την επαγγελματική ακεραιότητα της A και, κατ’ επέκταση, την επιχειρησιακή ικανότητα της προσφεύγουσας να εφαρμόσει προσηκόντως το έργο και ως προς τη συμμόρφωσή της με τις επιταγές των δημοσιονομικών κανόνων της Ένωσης περί μη αποκλεισμού. Ως εκ τούτου, ο EASME θεωρούσε ότι η συμφωνία επιχορήγησης δεν έπρεπε να παραμείνει σε ισχύ αλλά έπρεπε να καταγγελθεί για τον λόγο που προβλέπεται στο άρθρο 50.3.1, στοιχείο στʹ, της συμφωνίας επιχορήγησης.
147

Επιπλέον, η διαπίστωση των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου δεν αντιβαίνει ούτε στη νομολογία της Judicial Committee of the Privy Council (δικαστικής επιτροπής του Ιδιωτικού Συμβουλίου του Στέμματος, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: JCPC) της οποίας έγινε επίκληση κατά τη διοικητική διαδικασία και η οποία, καίτοι μη δεσμευτική, είχε σημασία για την ερμηνεία του άρθρου 74 του ITA 2010. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το Χονγκ Κονγκ, η JCPC ανέφερε, στην απόφαση που εξέδωσε επί της υποθέσεως Commissioner of Inland Revenue κατά HK-TVB International Ltd [1992] 2 AC 397, ότι γινόταν δεκτό ότι είχαν αποκτηθεί στο Χονγκ Κονγκ και προέρχονταν από το Γιβραλτάρ τα έσοδα εταιρίας του Χονγκ Κονγκ η οποία παραχωρούσε περαιτέρω άδειες εκμετάλλευσης ταινιών σε εγκατεστημένες στην αλλοδαπή εταιρίες, οι οποίες τις εκμεταλλεύονταν στην αλλοδαπή. Ασφαλώς, όπως επισημαίνουν οι προσφεύγουσες, στην υπόθεση εκείνη η JCPC είχε λάβει υπόψη ορισμένα ειδικά στοιχεία της τότε υποθέσεως, μεταξύ των οποίων το γεγονός ότι οι συμβάσεις παραχώρησης αδείας εκμετάλλευσης είχαν καταρτιστεί στο Χονγκ Κονγκ και ότι ορισμένες πρόσθετες υπηρεσίες παρέχονταν ενίοτε με βάση το Χονγκ Κονγκ. Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι η JCPC έλαβε επίσης υπόψη το γεγονός ότι καταβάλλονταν δικαιώματα εκμετάλλευσης ως πάγια αμοιβή στον φορολογούμενο που είχε έδρα στο Χονγκ Κονγκ. Επιπλέον, όπως υπογράμμισαν οι αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου με τις από 14 Νοεμβρίου 2013 παρατηρήσεις τους, η εν λόγω απόφαση της JCPC επιβεβαίωνε σαφώς ότι τα έσοδα εταιρίας του Γιβραλτάρ από δικαιώματα εκμετάλλευσης μπορούσαν κάλλιστα να θεωρούνται ως αποκτώμενα στο έδαφος αυτό ή προερχόμενα από το Γιβραλτάρ, έστω και αν η εκμετάλλευση των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας γινόταν αποκλειστικώς εκτός του Γιβραλτάρ.
1

Στις 15 Οκτωβρίου 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση C(2014) 7465 τελικό, σχετικά με διαδικασία βάσει του άρθρου 102 ΣΛΕΕ και του άρθρου 54 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση AT.39523 – Slovak Telekom), η οποία διορθώθηκε με την απόφαση C(2014) 10119 τελικό, της 16ης Δεκεμβρίου 2014, καθώς και με την απόφαση C(2015) 2484 τελικό, της 17ης Απριλίου 2015 (στο εξής: απόφαση του 2014). Τα άρθρα 1 και 2 της απόφασης του 2014 έχουν ως εξής: «Άρθρο 1 1. Η απαρτιζόμενη από τις Deutsche Telekom AG και Slovak Telekom a.s. επιχείρηση διέπραξε ενιαία και διαρκή παράβαση του άρθρου 102 της Συνθήκης και του άρθρου 54 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ. 2. Η παράβαση διήρκεσε από τις 12 Αυγούστου 2005 έως την 31η Δεκεμβρίου 2010 και περιελάμβανε τις ακόλουθες πρακτικές: α) απόκρυψη έναντι των εναλλακτικών φορέων εκμεταλλεύσεως των σχετικών με το δίκτυο πληροφοριών, οι οποίες είναι αναγκαίες για την αδεσμοποίητη πρόσβαση στους τοπικούς βρόχους· β) μείωση του πεδίου εφαρμογής των υποχρεώσεών της σχετικά με την αδεσμοποίητη πρόσβαση στους τοπικούς βρόχους· γ) καθορισμό μεροληπτικών όρων και προϋποθέσεων στην προσφορά αναφοράς σχετικά με την αδεσμοποίητη πρόσβαση όσον αφορά τη συνεγκατάσταση, την προεπιλογή, τις προβλέψεις, τις επισκευές και τις τραπεζικές εγγυήσεις· δ) εφαρμογή μεροληπτικών τελών τα οποία δεν παρείχαν τη δυνατότητα σε εξίσου αποτελεσματικό ανταγωνιστή στηριζόμενο στη χονδρική αδεσμοποίητη πρόσβαση στους τοπικούς βρόχους της Slovak Telekom a.s. να αναπαραγάγει τις προσφερόμενες από τη Slovak Telekom a.s. υπηρεσίες λιανικής χωρίς να υποστεί ζημία. Άρθρο 2 Για τις παραβάσεις στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 1, επιβάλλονται τα ακόλουθα πρόστιμα: α) πρόστιμο ύψους 38838000 ευρώ στην Deutsche Telekom AG και στη Slovak Telekom a.s., αλληλεγγύως και εις ολόκληρον· β) πρόστιμο ύψους 31070000 ευρώ στην Deutsche Telekom AG. Τα πρόστιμα καταβάλλονται σε ευρώ εντός προθεσμίας τριών μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης στον ακόλουθο λογαριασμό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: […] Μετά τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας και από την πρώτη εργάσιμη ημέρα του μήνα τον οποίο εκδόθηκε η παρούσα απόφαση, τα πρόστιμα τοκίζονται αυτομάτως βάσει του επιτοκίου που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εφαρμόζει στις κύριες πράξεις της αναχρηματοδότησης προσαυξημένου κατά 3,5 εκατοστιαίες μονάδες. Εάν επιχείρηση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 1 ασκήσει προσφυγή, η εν λόγω επιχείρηση καλύπτει το πρόστιμο εντός της ταχθείσας προθεσμίας είτε παρέχοντας αποδεκτή τραπεζική εγγύηση είτε καταβάλλοντας προσωρινά το πρόστιμο σύμφωνα με το άρθρο 90 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 1268/2012 της Επιτροπής[, της 29ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους κανόνες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (ΕΕ 2012, L 362, σ. 1)].»
3

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που απήγγειλε ο United States Attorney for the Southern District of New York (εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης), ορισμένοι από τους πόρους που είχαν χρησιμοποιηθεί για την ίδρυση και τη χρηματοδότηση της πρώτης προσφεύγουσας το 2013 είχαν παράνομη προέλευση συνδεόμενη με το έργο στη Βενεζουέλα.
18

Ειδικότερα, όσον αφορά την πρώτη κατηγορία ισχυρισμών, η Επιτροπή έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι οι επίμαχες πράξεις είχαν ληφθεί δεόντως υπόψη από τις εν λόγω δεσμεύσεις (βλ. σημεία 2.2 και 2.3 της προσβαλλόμενης απόφασης). Όσον αφορά τους υπόλοιπους ισχυρισμούς, η Επιτροπή τους εξέτασε διαδοχικά στο σημείο 2.4 της προσβαλλόμενης απόφασης, με τίτλο «Θέματα που δεν καλύπτονται από τις δεσμεύσεις» («Matters not covered by the commitments»).
37

Για να κριθεί εάν μια πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα πρέπει να εξεταστεί ιδίως το αντικείμενο, το περιεχόμενο και η ουσία της, καθώς και το πραγματικό και νομικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτή εκδόθηκε (βλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2018, One of Us κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑561/14, EU:T:2018:210, σκέψη 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
64

Τέταρτον, η ερμηνεία αυτή είναι αντίστοιχη με εκείνη των αποφάσεων του Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (διοικητικού πρωτοδικείου περιφέρειας Λατίου) και του Consiglio di Stato (Συμβουλίου της Επικρατείας) (βλ. σκέψεις 27 και 29 ανωτέρω), σχετικά με τις οποίες οι ενάγουσες ισχυρίζονται, αβασίμως, ότι κατ’ ουσίαν αναγνώρισαν ότι η απόφαση της Τράπεζας της Ιταλίας να διατάξει την εξυγίανση της Banca delle Marche δεν ελήφθη κατά τρόπο «αυτόνομο», αλλά «επιβλήθηκε» από την Επιτροπή. Συγκεκριμένα, τα χωρία των εν λόγω αποφάσεων που επικαλούνται οι ενάγουσες απλώς υπενθυμίζουν, κατ’ ουσία, ορισμένα από τα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στις σκέψεις 52 επ. ανωτέρω, χωρίς ωστόσο να προβαίνουν σε τέτοιον νομικό χαρακτηρισμό. Το Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (διοικητικό πρωτοδικείο περιφέρειας Λατίου) υπενθύμισε, βεβαίως, τα λεγόμενα της Τράπεζας της Ιταλίας, η οποία «ανέφερε ρητώς σχετικά με το καθεστώς εξυγίανσης ότι η παρέμβαση του [FITD] δεν μπ[όρεσε] να λάβει χώρα, διότι η Επιτροπή […] είχε αρνητική στάση στο ζήτημα αυτό, καθόσον δεν ήταν συμβατή με τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων και η παρέμβαση του [FITD] έπρεπε να [της] υποβληθεί εκ των προτέρων […] με επίσημο τρόπο προς εξέταση προκειμένου να αξιολογή[σει] τη συμβατότητά της με τους εν λόγω κανόνες». Πάντως, αντιθέτως προς όσα υποστήριξαν οι ενάγουσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, από την υπόμνηση των απόψεων αυτών δεν προκύπτει ότι το Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (διοικητικό πρωτοδικείο περιφέρειας Λατίου) θεωρούσε ότι η Τράπεζα της Ιταλίας δεν διέθετε πλέον περιθώριο χειρισμών αποκλειστικά και μόνο λόγω της στάσης της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της δικής του εκτίμησης και του νομικού χαρακτηρισμού των πραγματικών περιστατικών, το δικαστήριο αυτό μάλλον τόνισε τα διάφορα στοιχεία και τα οικονομικά δεδομένα που δικαιολογούσαν την εκτίμηση ότι, κατά τον χρόνο που εκδόθηκε η απόφαση εξυγίανσης, η Banca delle Marche ήταν αφερέγγυα και, ως εκ τούτου, η εξυγίανσή της ήταν εύλογη και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας. Εξάλλου, όσον αφορά το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας), στην απόφασή του, αφού, βεβαίως, υπογράμμισε ότι η Επιτροπή, σύμφωνα με την προσέγγισή της στην υπόθεση Banca Tercas, χαρακτήρισε τις παρεμβάσεις του FITD ως κρατικές ενισχύσεις (σημεία 8.3 και 8.4), δεν προέβη σε ενδελεχή εκτίμηση των συγκεκριμένων πραγματικών και νομικών στοιχείων, αλλά απέρριψε απλώς τα αποδεικτικά στοιχεία ως προς την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράλειψης κίνησης διαδικασίας για τη διάσωση της Banca delle Marche και της προβαλλόμενης ζημίας, καθώς και ως προς το υποστατό της εν λόγω ζημίας (σημεία 8.5 και 9).
1

Στις 25 Σεπτεμβρίου 2018 οι προσφεύγουσες, Public.Resource.Org, Inc. και Right to Know CLG, οργανώσεις μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα των οποίων πρωταρχικός σκοπός είναι να προάγουν την ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών στο δίκαιο, υπέβαλαν στη Γενική Διεύθυνση «Εσωτερική Αγορά, Βιομηχανία, Επιχειρηματικότητα και Μικρές και Μεσαίες Επιχειρήσεις» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, βάσει του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ 2001, L 145, σ. 43), και του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της σύμβασης του Århus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (ΕΕ 2006, L 264, σ. 13), αίτηση πρόσβασης σε έγγραφα που βρίσκονταν στην κατοχή της Επιτροπής (στο εξής: αίτηση πρόσβασης).
33

Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως σχετίζεται με τα μέτρα που αφορούν τους αυτοκινητοδρόμους τους οποίους διαχειρίζεται η Autostrade per l’Italia. Συναφώς, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η εκτίμηση της Επιτροπής ότι τα μέτρα που αφορούν τους αυτοκινητοδρόμους που διαχειρίζεται η Autostrade per l’Italia πληρούν τα κριτήρια που προβλέπει η ανακοίνωση για την αντιστάθμιση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας και είναι, κατά συνέπεια, συμβατά προς την εσωτερική αγορά στηρίζεται σε τρεις εσφαλμένες παραδοχές. Η πρώτη εσφαλμένη παραδοχή αφορά τον χαρακτηρισμό των εργασιών κατασκευής της «Gronda di Genova» ως ήδη προβλεπόμενων εργασιών που εμπίπτουν σε έργο ήδη παραχωρηθέν στην Autostrade per l’Italia το 2002, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για εντελώς νέο έργο σε σχέση με τις ισχύουσες συμβάσεις παραχώρησης που θα απαιτούσε τη διεξαγωγή νέας διαδικασίας αναθέσεως. Σύμφωνα με τη δεύτερη εσφαλμένη παραδοχή, η Autostrade per l’Italia είναι παραχωρησιούχος στο πλαίσιο μίας ενιαίας συμβάσεως παραχώρησης, ενώ, στην πραγματικότητα, η εταιρία αυτή είναι παραχωρησιούχος σε δέσμη χωριστών συμβάσεων παραχώρησης. Σύμφωνα με την τρίτη εσφαλμένη παραδοχή, το κόστος για την υλοποίηση των εργασιών που δικαιολόγησαν την επίμαχη παράταση υπολογίστηκε ορθώς από την Autostrade per l’Italia και από τις ιταλικές αρχές, ενώ αυτό δεν ισχύει. Επιπλέον, και ανεξαρτήτως της αναλύσεως σχετικά με τις επίμαχες παραδοχές, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η ανάλυση της Επιτροπής σχετικά με τη συμβατότητα των επίμαχων μέτρων προς τα κεφάλαια 2.2 έως 2.10 της ανακοινώσεως για την αντιστάθμιση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας (βλ. σκέψη 15 ανωτέρω) ενέχει σφάλματα.
15

Στις 2 Δεκεμβρίου 2013 και στις 6 Μαΐου 2014, η Robert Bosch GmbH υπέβαλε δύο αιτήσεις για την έγκριση δύο τύπων εναλλακτών υψηλής αποδόσεως ως οικολογικών καινοτομιών. Η πρώτη αίτηση, η οποία είναι η κρίσιμη στο πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως, αφορούσε τους εναλλάκτες υψηλής αποδόσεως με διόδους υψηλής αποδόσεως (στο εξής: εναλλάκτες HED). Στο πλαίσιο της αίτησης αυτής, η Robert Bosch ζήτησε την έγκριση πλειόνων μοντέλων εναλλακτών HED, με τις ονομασίες PL 3Q-130 HED, PL 3Q-150 HED, EL 6-140 HED, EL 7-150 HED, EL 7-150 Plus HED, EL 7-175 Plus HED, EL 8-180 HED, EL 8Q-180 HED και EL 8Q-190 HED, ως οικολογικών καινοτομιών. Στο πλαίσιο της υποβολής της αιτήσεώς της, η Robert Bosch ακολούθησε την απλοποιημένη προσέγγιση που προβλέπεται στις τεχνικές κατευθυντήριες οδηγίες. Η Robert Bosch παρέθεσε, μεταξύ άλλων, πρωτόκολλο για τις μετρήσεις των δοκιμών σχετικά με κάθε μοντέλο εναλλάκτη. Στα πρωτόκολλα αυτά για τις μετρήσεις, η Robert Bosch παρείχε πληροφορίες σχετικά με τη μέθοδο δοκιμών που εφαρμόστηκε για κάθε εναλλάκτη. Στα εν λόγω πρωτόκολλα για τις μετρήσεις, η Robert Bosch επισήμανε, επίσης, ότι ορισμένοι εναλλάκτες είχαν «προετοιμαστεί» (ήτοι οι EL 7-175 Plus HED και EL 8Q-190 HED), ότι η ποσότητα λιπαντικών ελαίων που περιεχόταν σε συγκεκριμένους εναλλάκτες είχε μειωθεί κατά 25 % (ήτοι στους PL 3Q-130 HED και PL 3Q-150 HED), ότι ορισμένοι εναλλάκτες είχαν βελτιστοποιηθεί (ήτοι ο EL 7-150 HED) ή ότι, ακόμη, σε συγκεκριμένους εναλλάκτες (ήτοι στον EL 8Q-190 HED) είχαν προστεθεί φλάντζες. Η προετοιμασία, η οποία μπορεί να συνίσταται στη μείωση της ποσότητας των λιπαντικών ελαίων που περιεχόταν στους ένσφαιρους τριβείς των εναλλακτών, στην αντικατάσταση του δακτυλίου στεγανοποιήσεως των ένσφαιρων τριβέων με προστατευτική πλάκα ή, ακόμη, στην προσθήκη φλάντζας με σκοπό την όσο το δυνατόν ταχύτερη εξάλειψη των περιττών λιπαντικών ελαίων, σκοπεί στον περιορισμό της διάρκειας του στρωσίματος. Οι διάφορες μέθοδοι προετοιμασίας, στις οποίες περιλαμβάνεται το στρώσιμο, προσδιορίζονται με τον γενικό όρο προπαρασκευή.
4)

Η Γαλλική Δημοκρατία, η comité régional des pêches maritimes et des élevages marins des Hauts de France (CRPMEM), το Fonds régional d’organisation du marché du poisson (FROM NORD), η Organisation de producteurs CME Manche Mer du Nord (OP CME Manche Mer du Nord), οι Ailes Marines SAS, Éoliennes Offshore des Hautes Falaises SAS, Éoliennes Offshore du Calvados SAS, Parc du Banc de Guérande SAS, Éoliennes en Mer Dieppe Le Tréport SAS και Éoliennes en Mer Îles d’Yeu et de Noirmoutier SAS φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
42

Με απόφαση της 27ης Απριλίου 2016, το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) [ανώτερο δικαστήριο (Αγγλία και Ουαλία), τμήμα αστικών, εμπορικών και διοικητικών διαφορών (διοικητικές διαφορές), Ηνωμένο Βασίλειο], υπέβαλε στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα τα οποία αφορούσαν το κύρος της αλιευτικής συμφωνίας του 2006, όπως εγκρίθηκε και τέθηκε σε εφαρμογή με τον κανονισμό 764/2006, την απόφαση 2013/785 και τον κανονισμό (ΕΕ) 1270/2013 του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 2013, σχετικά με την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων βάσει του πρωτοκόλλου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου σχετικά με τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων και της χρηματικής αντιπαροχής που προβλέπονται στη συμφωνία αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2013, L 328, σ. 40) (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψη 1, στο εξής: απόφαση Western Sahara Campaign UK).
41

Με απόφαση της 27ης Απριλίου 2016, το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) [ανώτερο δικαστήριο (Αγγλία και Ουαλία), τμήμα αστικών, εμπορικών και διοικητικών διαφορών (διοικητικές διαφορές), Ηνωμένο Βασίλειο], υπέβαλε στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα τα οποία αφορούσαν, κατ’ ουσίαν, το κύρος, υπό το πρίσμα του άρθρου 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ, πράξεων της Ένωσης σχετικών με τις διεθνείς συμφωνίες που συνήφθησαν από την Ένωση και το Βασίλειο του Μαρόκου στον τομέα της αλιείας, στο πλαίσιο της συμφωνίας σύνδεσης, λαμβανομένου υπόψη ότι επέτρεπαν την εκμετάλλευση των πόρων που προέρχονται από τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψεις 1, 41 και 54, στο εξής: απόφαση Western Sahara Campaign UK).
2)

Οι παραβάσεις των συμβάσεων επιχορήγησης αριθ. 225023, σχετικά με την υλοποίηση του έργου «ElDeRly-friEndly Alarm handling and MonitorING (Dreaming)», και αριθ. 250449, σχετικά με την υλοποίηση του έργου «Health monitoring and sOcial integration environMEnt for Supporting WidE ExTension of independent life at HOME (HOME SWEET HOME)», τις οποίες διέπραξε η Health Information Management (HIM), συνιστούν παρατυπίες κατά την έννοια του σημείου II.1 των γενικών όρων των εν λόγω συμβάσεων.
96

Συγκεκριμένα, από την πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Νοεμβρίου 2012, για τα φθοριούχα αέρια που επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου [COM/2012/643 final – 2012/0305 (COD), στο εξής: πρόταση κανονισμού], προκύπτει ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στο έγγραφο εργασίας της 7ης Νοεμβρίου 2012 που συνέταξαν οι υπηρεσίες της (Impact Assessment – Review of Regulation [EC] No 842/2006 on certain fluorinated greenhouse gases [Εκτίμηση επιπτώσεων – Αναθεώρηση του κανονισμού (ΕΚ) 842/2006] SWD[2012] 364 τελικό, στο εξής: εκτίμηση επιπτώσεων) που συνόδευε την εν λόγω πρόταση.
25

Κατά τη νομολογία, το γεγονός ότι δεν καταχωρίζεται μια πρόταση πρωτοβουλίας πολιτών δύναται να θίξει αυτή καθεαυτήν την αποτελεσματικότητα του δικαιώματος των πολιτών να υποβάλλουν πρόταση πρωτοβουλίας πολιτών, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 24, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, μια τέτοια απόφαση πρέπει να καθιστά σαφείς τους λόγους της άρνησης καταχωρίσεως (βλ. απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 2017, Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe κατά Επιτροπής, T‑646/13, EU:T:2017:59, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
1

Ο προσφεύγων-ενάγων, AM, προσελήφθη από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) την 1η Ιουνίου 2014 στο πλαίσιο του προγράμματος «Joint Assistance to Support Projects in European Regions» (Jaspers), βάσει συμβάσεως ορισμένου χρόνου διάρκειας ενός έτους, η οποία ανανεώθηκε στη συνέχεια δύο φορές, αντιστοίχως, από την 1η Ιουνίου 2015 έως την 31η Μαΐου 2017, και ακολούθως από την 1η Ιουνίου 2017 έως την 31η Μαΐου 2020.
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 5ης Δεκεμβρίου 2019 – Idea Groupe κατά EUIPO – The Logistical Approach (Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there)

(Υπόθεση T‑29/19)

«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία ανακοπής – Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there – Προγενέστερα εθνικά λεκτικά σήματα idéa logistique, IDEA και groupe idea – Προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα iDÉA – Διεθνείς καταχωρίσεις με ισχύ στην Ευρωπαϊκή Ένωση – Προγενέστερο εικονιστικό σήμα iDÉA και προγενέστερο λεκτικό σήμα IDEA – Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου – Κίνδυνος συγχύσεως – Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 – Χρήση στις εμπορικές συναλλαγές σημείου του οποίου η ισχύς δεν είναι μόνον τοπική – Άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001»

1. Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία προσφυγής – Προσφυγή ενώπιον του δικαστή της Ένωσης – Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου – Επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών υπό το πρίσμα αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιόν του – Αποκλείεται (Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 72) (βλ. σκέψη 20)

2. Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου – Ανακοπή από τον δικαιούχο προγενέστερου πανομοιότυπου ή παρόμοιου σήματος που έχει καταχωρισθεί για πανομοιότυπα ή παρόμοια προϊόντα ή υπηρεσίες – Κίνδυνος συγχύσεως με το προγενέστερο σήμα – Εικονιστικό σήμα Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there – Λεκτικά σήματα idéa logistique, IDEA και groupe idea – Εικονιστικό σήμα iDÉA (Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 8 § 1, στοιχείο βʹ) (βλ. σκέψεις 46, 50, 72, 79-81)

3. Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία προσφυγής – Προσφυγή ενώπιον του δικαστή της Ένωσης – Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου – Έλεγχος της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών – Έλεγχος του νομικού χαρακτηρισμού των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς (Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 72) (βλ. σκέψη 120)

4. Ένδικη διαδικασία – Υποχρέωση του δικαστή να σεβαστεί το πλαίσιο της διαφοράς, όπως το όρισαν οι διάδικοι – Υποχρέωση του δικαστή να αποφανθεί βάσει των επιχειρημάτων που προέβαλαν οι διάδικοι και μόνον – Δεν υφίσταται (βλ. σκέψη 120)

Αντικείμενο

Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 12ης Νοεμβρίου 2018 (υπόθεση R 2064/2017-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Idea Groupe και The Logistical Approach.

Διατακτικό

Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:

1) Ακυρώνει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) της 12ης Νοεμβρίου 2018 (υπόθεση R 2064/2017‑4).
21

Παράλληλα με τις συμβάσεις τις οποίες αφορούσε ο οικονομικός έλεγχος του Φεβρουαρίου του 2010, η Κοινότητα είχε συνάψει με την εταιρία Intelligence for Environment and Security Srl – IES Solutions Srl καθώς και 21 άλλους αντισυμβαλλομένους εγκατεστημένους σε διάφορα κράτη μέλη της Ένωσης, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η εταιρία Ισότης, τη σύμβαση υπ’ αριθ. 238940 «REsponding to All Citizens needing Help (REACH112)». Αντικείμενο της εν λόγω συμβάσεως ήταν η εκτέλεση του έργου REACH112, που εντασσόταν στο πλαίσιο της εκτέλεσης του προγράμματος υποστηρίξεως της πολιτικής για τις τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνιών, το οποίο αποτελούσε μέρος του προγράμματος-πλαισίου CIP. Σκοπός του έργου ήταν να προταθούν εναλλακτικές εφαρμογές έναντι της παραδοσιακής φωνητικής τηλεφωνίας, οι οποίες να είναι προσβάσιμες σε όλους.