ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 10ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1982. - RUDOLF FLENDER KG ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΕΚΑΧ - ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΑΣΚΗΘΕΙΣΑ ΑΠΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΜΗ ΥΠΑΓΟΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 74/81.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1982 σελίδα 00395



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Προσφυγή ακυρώσεως — Προσφυγή καταστάσα άνευ αντικειμένου — Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί τής υποθέσεως

( Συνθήκη ΕΚΑΧ , άρθρο 33 δεύτερη παράγραφος )

Περίληψη

Δέν συντρέχει λόγος νά αποφανθεί τό Δικαστήριο επί προσφυγής κατά αποφάσεως πού δέν ειχε καί ούτε πλέον δύναται νά έχει βλαπτικά αποτελέσματα γιά τούς προσφεύγοντες καί η οποία κατ’ αυτόν τόν τρόπο κατέστη άνευ αντικειμένου .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 74/81 ,

RUDOLF FLENDER KG , Siegen ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ),

BERGROHR GMBH , Siegen ,

EISEN- UND METALLWERKE FERNDORF GEBR . BENDER GMBH , Ferndorf ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ),

EISENBAU KRAEMER MBH , Hilchenbach ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ),

εκπροσωπούμενες από τούς H . Hellmann καί A . von Winterfeld , δικηγόρους Κολωνίας , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο J.-C . Wolter , 2 , rue Goethe ,

προσφεύγουσες ,

κατά

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ εκπροσωπουμένης από τόν Goetz zur Hausen , μέλος τής νομικής της υπηρεσίας , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν O . Montalto , μέλος τής νομικής της υπηρεσίας , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση τής αποφάσεως 385/81/ΕΚΑΧ τής Επιτροπής , τής 13ης Φεβρουαρίου 1981 , περί ορισμένων υποχρεώσεων τών κοινοτικών παραγωγών χαλυβδίνων σωλήνων ( EE L 42 , σ 17 ) ή , επικουρικώς , τήν ακύρωση τής εν λόγω αποφάσεως ως πρός τίς προσφεύγουσες ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ αίτηση πού κατέθεσαν στίς 7 Απριλίου 1981 στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου τέσσερις επιχειρήσεις παραγωγής χαλυβδίνων σωλήνων ήσκησαν , δυνάμει τού άρθρου 33 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης ΕΚΑΧ , προσφυγή ακυρώσεως κατά τής αποφάσεως ΕΚΑΧ/385/81 τής Επιτροπής , τής 13ης Φεβρουαρίου 1981 , περί ορισμένων υποχρεώσεων τών κοινοτικών παραγωγών χαλυβδίνων σωλήνων ( ΕΕ L 42 , σ . 17 ).

2 Η προσβαλλομένη απόφαση εξεδόθη στό πλαίσιο τού συστήματος πού εθεσπίσθη μέ τήν απόφαση ΕΚΑΧ/2794/80 τής Επιτροπής , τής 31ης Οκτωβρίου 1980 , περί καθορισμού συστήματος ποσοστώσεων τής παραγωγής χάλυβος γιά τίς χαλυβουργικές επιχειρήσεις ( ABl . L 291 , σ . 1 ). Τό σύστημα αυτό εξαιρεί από τόν καθορισμό τών ποσοστώσεων τά προ-προϊόντα σωλήνων υπό τόν ορο οτι χρησιμοποιούνται πράγματι εντός τής κοινής αγοράς γιά τήν παραγωγή σωλήνων . Επί πλέον , γιά ορισμένα από τά εν λόγω προ-προϊόντα καθορίσθη ειδικό καθεστώς επιτηρήσεως .

3 Μέ τίς αιτιολογικές σκέψεις τής επιδίκου αποφάσεως η Επιτροπή εξέθεσε οτι η εξαίρεση καί τό ειδικό καθεστώς καθιστούσαν αναγκαία τήν ενημέρωσή της , καί τήν δυνατότητα ελέγχου τής πραγματικής χρησιμοποιήσεως τών ανωτέρω προϊόντων , ο δέ έλεγχος αυτός θά πραγματοποιείται μόνο ως πρός τούς παραγωγούς σωλήνων , οι οποίοι , υπό τήν ιδιότητα αυτή , δέν αποτελούν επιχειρήσεις ΕΚΑΧ κατά τήν έννοια τού άρθρου 80 τής συνθήκης . Γιά τούς ανωτέρω λόγους , η Επιτροπή εστηρίχθη στό άρθρο 95 τής συνθήκης ΕΚΑΧ γιά νά επεκτείνει μέ τήν προσβαλλομένη απόφαση τήν εφαρμογή τών διατάξεων τού άρθρου 47 τής συνθήκης στούς παραγωγούς σωλήνων .

4 Τό άρθρο 1 τής προσβαλλομένης αποφάσεως υπεχρέωνε τούς παραγωγούς σωλήνων νά παρέχουν στήν Επιτροπή μηνιαίως πληροφορίες σχετικά μέ τήν παραγωγή τους σέ σωλήνες καί τήν προέλευση τών χρησιμοποιουμένων προ-προϊόντων . Τό άρθρο 2 προβλέπει οτι η Επιτροπή , «ασκώντας τήν εξουσία πού τής έχει ανατεθεί από τό άρθρο 47 τής συνθήκης» , επαληθεύει τήν ακρίβεια τών παρεχομένων πληροφοριών καί σέ περίπτωση παραβάσεως εφαρμόζει τίς προβλεπόμενες στό άρθρο 47 τής συνθήκης πρόστιμα καί χρηματικές ποινές .

5 Η απόφαση παύει νά ισχύει , σύμφωνα μέ τό άρθρο 3 , συγχρόνως μέ τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής καί τό αργότερο στίς 30 Ιουνίου 1981 . Ενώ ομως τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής , η ισχύς τού οποίου έπρεπε κατά τήν απόφαση 2794/80 νά λήξει τήν προαναφερθείσα ημερομηνία , παρετάθη μέ τίς ίδιες ουσιαστικά εξαιρέσεις , η επίδικη απόφαση δέν παρετάθη ούτε αντικατεστάθη μέ άλλα μέτρα ελέγχου επί τών παραγωγών σωλήνων .

6 Όπως προκύπτει από τήν δικογραφία , κατά τήν περίοδο ισχύος τής προσβαλλομένης αποφάσεως οι προσφεύγουσες ουδεμία πληροφορία παρέσχον καί η Επιτροπή περιορίσθη νά τούς απευθύνει επιστολή υπομνήσεως . Η Επιτροπή δέν προέβη στήν λήψη μέτρων επαληθεύσεως ή ελέγχου έναντι τών προσφευγουσών ούτε τούς επέβαλε οιοδήποτε πρόστιμο ή χρηματική ποινή .

7 Κατά τήν έγγραφη διαδικασία οι προσφεύγουσες εζήτησαν τήν ακύρωση τής αποφάσεως , προβάλλοντας κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτών , αναρμοδιότητα τής Επιτροπής καί τό ασυμβίβαστο τής αποφάσεως μέ τήν συνθήκη . Η Επιτροπή εζήτησε νά κριθεί απαράδεκτη η προσφυγή γιά τόν λόγο οτι οι προσφεύγουσες , πού δέν αποτελούν επιχειρήσεις κατά τήν έννοια τής συνθήκης , δέν δύνανται νά προσβάλλουν παρά ατομικές αποφάσεις καί οτι εν πάση περιπτώσει δέν υπεστήριξαν πειστικά οτι η γενική απόφαση , τής οποίας ζητούν τήν ακύρωση , συνιστά κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτών κατά τήν έννοια τού άρθρου 33 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης .

8 Κατά τήν διάρκεια τής προφορικής διαδικασίας η Επιτροπή υπεγράμμισε οτι κατά τήν άποψή της τό γράμμα τής αποφάσεως δέν επιτρέπει τήν επιβολή κυρώσεων μέ τά προβλεπόμενα από τό άρθρο 47 τής συνθήκης ΕΚΑΧ πρόστιμα καί χρηματικές ποινές , γιά τήν απλή παράλειψη τής κατά τό άρθρο 1 τής αποφάσεως παροχής πληροφοριών . Πράγματι , επειδή η αναφορά στό άρθρο 47 τής συνθήκης ΕΚΑΧ απαντάται αποκλειστικά στό άρθρο 2 , μόνο επί παραβάσεως τής τασσομένης υπό τού εν λόγω άρθρου υποχρεώσεως περί ανοχής επιτοπίων επαληθεύσεων , δύνανται νά επιβληθούν κυρώσεις . Εξ άλλου , η Επιτροπή παρεδέχθη οτι δέν διαθέτει πλέον τήν εξουσία νά προβαίνει σέ επιτόπιες επαληθεύσεις δυνάμει τής αποφάσεως . Εδήλωσε , συνεπώς , οτι δέν θά προβεί πλέον σέ ενέργειες εναντίον τών προσφευγουσών βάσει τής αποφάσεως . Οι προσφεύγουσες δέν προέβαλαν ενστάσεις κατ’ αυτής τής θέσεως .

9 Συνεπώς , πρέπει νά γίνει δεκτό οτι η προσφυγή αφορά απόφαση πού δέν ειχε ούτε δύναται πλέον νά έχει επιβλαβείς επιπτώσεις γιά τίς προσφεύγουσες καί κατ’ αυτόν τόν τρόπο η δίκη κατέστη άνευ αντικειμένου .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

10 Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 5 τού κανονισμού διαδικασίας άν η εκδίκαση τής υποθέσεως δέν καταλήξει στήν έκδοση αποφάσεως , τό Δικαστήριο κανονίζει τά έξοδα κατά τήν κρίση του . Υπό τίς παρούσες περιστάσεις κάθε διάδικος πρέπει νά φέρει τά δικαστικά του έξοδα .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Δέν συντρέχει λόγος νά αποφανθεί επί τής προσφυγής .

2)Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .