Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Mischo της 9ης Μαρτίου 1988. - MARIE-JEANNE VANHAEREN ΚΑΤΑ RIJKSDIENST VOOR ARBEIDSVOORZIENING, ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ. - ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ARBEIDSRECHTBANK TONGEREN (ΒΕΛΓΙΟ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ. - ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ - ΑΡΘΡΟ 69 ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ 1408/71. - ΥΠΟΘΕΣΗ 192/87.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1988 σελίδα 02411



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1 . Το δικαστήριο εργατικών διαφορών της Tongres ερωτά το Δικαστήριο αν το άρθρο 69 του κανονισμού 1408/71 εξακολουθεί να εφαρμόζεται στην περίπτωση άνεργου μισθωτού εργαζόμενου ο οποίος, έχοντας συγκεντρώσει τις προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία ενός κράτους μέλους για τη γένεση του δικαιώματος παροχών ανεργίας και έχοντας διατηρήσει προσωρινώς το εν λόγω δικαίωμα παροχών σε ένα άλλο κράτος μέλος, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 1, επιστρέφει στο πρώτο κράτος μέλος μετά τη λήξη της προθεσμίας των τριών μηνών που προβλέπεται από το στοιχείο γ ) της τελευταίας αυτής διατάξεως και αφού απασχολήθηκε στο άλλο κράτος μέλος .

2 . Συμμερίζομαι τη γνώμη της Επιτροπής ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να είναι αρνητική .

3 . Πρώτον, η Επιτροπή δικαίως ισχυρίζεται ότι ο άνεργος μισθωτός εργαζόμενος, ο οποίος μεταβαίνει σε άλλο κράτος μέλος και βρίσκει εκεί πράγματι απασχόληση δεν είναι πλέον, από τη στιγμή αυτή, άνεργος .

4 . Επομένως, το άρθρο 69 πρέπει, λογικά, να παύσει να εφαρμόζεται ως προς αυτόν .

5 . Δεύτερον, από την ίδια αυτή στιγμή, "το αρμόδιο κράτος" κατά την έννοια του κανονισμού 1408/71 δεν είναι πλέον το κράτος το οποίο ο άνεργος είχε καταρχάς εγκαταλείψει, αλλά το κράτος στο οποίο μετέβη και βρήκε απασχόληση .

6 . Η αρχή αυτή συνάγεται σαφέστατα από τη νομολογία . Με απόφαση του Δικαστηρίου Cochet ( 1 ), το Δικαστήριο πράγματι έκρινε, βασιζόμενο τόσο στο άρθρο 13 του κανονισμού 1408/71 όσο και στις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού που αφορούν τις παροχές ανεργίας ( άρθρα 67 έως 69 και 71 ), ότι αρμόδιο για θέματα κοινωνικών παροχών είναι το κράτος απασχολήσεως και, όταν πρόκειται για άνεργο, το κράτος της τελευταίας απασχολήσεως ( σκέψεις 12 έως 14 της αποφάσεως ).

7 . Το Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening ισχυρίζεται ότι το επιχείρημα ότι η απασχόληση στο εξωτερικό, αδιάφορο αν τοποθετείται πριν ή μετά τη λήξη της προθεσμίας των τριών μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 69, παράγραφος 1, στοιχείο γ ), τερματίζει τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 69, αγνοεί το άρθρο 69, παράγραφοι 2 και 4, του κανονισμού . 'Ετσι, ο Rijksdienst παρατηρεί ότι "αρκεί μία μόνο ημέρα απασχολήσεως στο εξωτερικό, τόσο πριν όσο και μετά τη λήξη της περιόδου των εν λόγω τριών μηνών για να μη τύχουν εφαρμογής οι διατάξεις του άρθρου 69, παράγραφοι 2 και 4 ".

8 . Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω παρατηρήσεις, θεωρώ εντούτοις ότι αυτή είναι η ερμηνεία που απορρέει κατ' ανάγκη από το κείμενο και το σύστημα του κανονισμού 1408/71 .

9 . Αν το εν λόγω πρόσωπο ξανακαθίσταται άνεργο στη χώρα όπου μετέβη και όπου είχε βρει απασχόληση, μπορεί καταρχήν να λαμβάνει κατά τη διάρκεια τριών μηνών τις παροχές ανεργίας του κράτους αυτού μετά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του . Εντούτοις, ο κανόνας αυτός δεν μου φαίνεται ότι μπορεί εν προκειμένω να έχει σημασία, δεδομένου ότι η Vanhaeren, πριν από την επιστροφή της στο Βέλγιο, δεν είχε εγγραφεί ως άνεργος στη Γερμανία .

10 . Τέλος, διαπιστώνω, όπως διαπίστωσαν επίσης τόσο ο Rijksdienst όσο και η Επιτροπή, ότι, μετά την επιστροφή του στη χώρα από την οποία είχε έρθει ( εν προκειμένω το Βέλγιο ), το εν λόγω πρόσωπο δεν μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις του άρθρου 67, διότι δεν συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου . Πράγματι, δεν συμπλήρωσε τελευταία στη χώρα αυτή τις περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως .

11 . Εκ πρώτης όψεως μπορεί ακόμη να τεθεί το ερώτημα μήπως, υπό το φως της αποφάσεως του Δικαστηρίου Di Paolo ( 2 ), με την οποία έγινε δεκτή μία αρκετά ασαφής ερμηνεία της έννοιας της κατοικίας, η εξαίρεση του άρθρου 71, παράγραφος 1, στοιχείο β ), περίπτωση ii ), δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση της προσφεύγουσας . Εντούτοις, σε καμία περίπτωση δεν μου φαίνεται ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει υπό συνθήκες όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης . Εξάλλου, εν τω μεταξύ εκδόθηκε η απόφαση Guyot ( 3 ), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε, κατά τρόπο αρκετά κατηγορηματικό, όπως νομίζω, ότι το άρθρο 71 του κανονισμού 1408/71 δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση ανέργου ο οποίος κατά τη διάρκεια της τελευταίας του απασχολήσεως κατοικούσε στο κράτος μέλος στο οποίο ήταν απησχολημένος .

12 . Καταλήγοντας, προτείνω η απάντηση του Δικαστηρίου προς το εθνικό δικαστήριο να διατυπωθεί όπως προτάθηκε από την Επιτροπή, δηλαδή ως εξής :

"Το άρθρο 69 του κανονισμού 1408/71 και ιδίως η παράγραφός του 4 δεν εφαρμόζεται πλέον σε εργαζόμενο ο οποίος, διατηρώντας το δικαίωμά του για τις παροχές που χορηγούνται από κράτος μέλος, μετέβη σε άλλο κράτος μέλος προς αναζήτηση εκεί απασχολήσεως, εφόσον συμπλήρωσε στο τελευταίο κράτος περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως ."

(*) Μετάφραση από τα γαλλικά .

( 1 ) Απόφαση της 7ης Μαρτίου 1985, υπόθεση 145/84, Cochet κατά Bedrijfsvereniging voor de Gezondheid, Geetelijke en Maatschapelijke Belangen, Συλλογή σ . 801 .

( 2 ) Απόφαση της 17ης Φεβρουαρίου 1977, υπόθεση 76/76, Di Paolo κατά Office national de l' emploi, Rec . σ . 315 .

( 3 ) Απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 1984, υπόθεση 128/83, Caisse primaire d' assurance maladie της Rouen κατά A . Guyot, Συλλογή σ . 3507 .