Απόφαση του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 13ης Δεκεμβρίου 2001. - Krupp Thyssen Stainless GmbH και Acciai speciali Terni SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Συνθήκη ΕΚΑΧ - Ανταγωνισμός - Συμφωνία - Προσαύξηση της τιμής του κράματος - Καθορισμός τιμών - Δικαιώματα άμυνας - Διάρκεια της παραβάσεως - Πρόστιμο - Κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ύψους των προστίμων - Συνεργασία κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας - Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. - Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-45/98 και T-47/98.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2001 σελίδα II-03757



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1. Διαδικασία - Μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας - Αίτηση προσκομίσεως εγγράφων - Υποχρεώσεις του αιτούντος

(Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 64 §§ 3, στοιχ. δ_, και 4)

2. Διαδικασία - ΕΚΑΧ - Φάκελος τον οποίο διαβιβάζει ένα κοινοτικό όργανο προς το κοινοτικό δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου - Δικαίωμα προσβάσεως - ρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα - ροϋποθέσεις

(Οργανισμός ΕΚΑΧ του Δικαστηρίου, άρθρο 23)

3. ΕΚΑΧ - Απόφαση επιβάλλουσα πρόστιμο ή καθορίζουσα χρηματική ποινή - Διοικητική διαδικασία - ρόσβαση στον φάκελο - Σκοποί - Όρια - Χαρακτήρας απορρήτου

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 36, εδ. 1)

4. ΕΚΑΧ - Απόφαση επιβάλλουσα πρόστιμο ή καθορίζουσα χρηματική ποινή - Διοικητική διαδικασία - ρόσβαση στον φάκελο - Μη εφαρμογή των αρχών που διέπουν την ένδικη διαδικασία - Συνέπεια

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 36, εδ. 1)

5. ΕΚΑΧ - Κοινοτικοί κανόνες ανταγωνισμού - αραβάσεις - Καταλογισμός - Φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχον την εκμετάλλευση της επιχειρήσεως κατά τον χρόνο της παραβάσεως - Εξαίρεση - εριοριστική ερμηνεία - Συνέπεια

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρα 36, εδ. 1, και 65)

6. ΕΚΑΧ - Απόφαση επιβάλλουσα πρόστιμο ή καθορίζουσα χρηματική ποινή - Διοικητική διαδικασία - Διατακτικό και αιτιολογία της αποφάσεως - Τροποποίηση μετά την κοινοποίηση στον αποδέκτη της - Δεν επιτρέπεται

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 15, εδ. 2)

7. ΕΚΑΧ - Τιμές - Τιμοκατάλογοι - Υποχρεωτική δημοσίευση - Σκοποί - Σύνδεση με την αρχή της απαγορεύσεως των συμπράξεων

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρα 60 και 65 § 1)

8. ροσφυγή ακυρώσεως - ροσφυγή ασκηθείσα από επιχείρηση στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ - Λόγοι ακυρώσεως - Λόγοι ακυρώσεως δημοσίας τάξεως - Έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας - Συνέπειες

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 33, εδ. 2)

9. ράξεις των οργάνων - Αιτιολόγηση - Υποχρέωση - Εκτίμηση - Σκοποί - Απόφαση ΕΚΑΧ

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 15)

10. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - ροσβολή του ανταγωνισμού - Αντικείμενο αντίθετο προς τον ανταγωνισμό - Επαρκής διαπίστωση

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65 § 1)

11. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - Απαγόρευση - εδίο εφαρμογής - Συμπράξεις αφορώσες τον καθορισμό μέρους της τελικής τιμής - εριλαμβάνονται

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65 § 1)

12. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - Απαγόρευση - Συμπράξεις που εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα και μετά την τυπική τους περάτωση - Εφαρμογή του άρθρου 65 της Συνθήκης ΕΚΑΧ

[Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65· Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 85 (νυν άρθρο 81 ΕΚ)]

13. ΕΚΑΧ - Κοινοτικοί κανόνες ανταγωνισμού - αραβάσεις - Σοβαρότητα - Εκτίμηση - Υπεροχή της σχετικής με την πρόθεση πτυχής σε σχέση με τα αποτελέσματά της - Σκόπιμη διάπραξη - Έννοια

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65)

14. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - ρόστιμα - Ύψος - Καθορισμός - Κριτήρια - Συμπεριφορά της επιχειρήσεως κατά τη διοικητική διαδικασία - Εκτίμηση του βαθμού της συνεργασίας εκ μέρους εκάστης των μετεχουσών στη σύμπραξη επιχειρήσεων - Τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως - Διαφοροποιημένη μεταχείριση βάσει της σειράς κατά την οποία εκάστη επιχείρηση δήλωσε ότι παραδέχεται τα προσαπτόμενα πραγματικά περιστατικά - Δεν επιτρέπεται

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65 § 5)

15. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - Εναρμονισμένες πρακτικές - Έννοια - Κριτήρια συντονισμού και συνεργασίας - Ερμηνεία

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65 § 1)

16. ΕΚΑΧ - Συμπράξεις - ρόστιμα - Ύψος - Καθορισμός - Κριτήρια - Συμπεριφορά της επιχειρήσεως κατά τη διοικητική διαδικασία - Έλλειψη ρητής δηλώσεως περί μη αμφισβητήσεως του ισχυρισμού της Επιτροπής περί υπάρξεως εναρμονισμένης πρακτικής - Διευκόλυνση της εκ μέρους της Επιτροπής διαπιστώσεως της παραβάσεως - Δεν υφίσταται

(Συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 65 § 5)

Περίληψη

1. Κατά το άρθρο 64, παράγραφοι 3, στοιχείο δ_, και 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου, τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας μπορούν να προτείνονται από τους διαδίκους σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και μπορούν να συνίστανται στην αίτηση προσκομίσεως εγγράφων ή οποιουδήποτε στοιχείου που έχει σχέση με την υπόθεση. Ωστόσο, για να δοθεί η δυνατότητα στο ρωτοδικείο να προσδιορίσει αν είναι χρήσιμο για την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας να διατάξει την προσκόμιση ορισμένων εγγράφων, ο διάδικος που υποβάλλει τη σχετική αίτηση οφείλει, όχι μόνο να εξατομικεύει τα αιτούμενα έγγραφα, αλλά και να παρέχει στο ρωτοδικείο τουλάχιστον τα ελάχιστα στοιχεία που πιστοποιούν τη χρησιμότητα των εγγράφων αυτών για τις ανάγκες της δίκης.

( βλ. σκέψεις 30-31 )

2. Το άρθρο 23 του Οργανισμού ΕΚΑΧ του Δικαστηρίου, το οποίο αφορά την εκ μέρους ενός από τα κοινοτικά όργανα διαβίβαση προς το κοινοτικό δικαστήριο των σχετικών με την υπόθεση που φέρεται ενώπιόν του εγγράφων, έχει ως σκοπό να παράσχει στον κοινοτικό δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στο πλαίσιο του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, και όχι να διασφαλίσει ανεπιφύλακτη και απεριόριστη πρόσβαση όλων των διαδίκων στον διοικητικό φάκελο.

Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας, τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής δεν γνωστοποιούνται στους προσφεύγοντες, εκτός αν το απαιτούν οι εξαιρετικές περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, βάσει σοβαρών ενδείξεων τις οποίες αυτοί οφείλουν να προσκομίσουν.

( βλ. σκέψεις 33-34 )

3. Στο πλαίσιο της εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού της Συνθήκης ΕΚ, σκοπός της προσβάσεως στον φάκελο είναι ιδίως να παρέχεται στους αποδέκτες της ανακοινώσεως των αιτιάσεων η δυνατότητα να λαμβάνουν γνώση των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στον φάκελο της Επιτροπής, ώστε να μπορέσουν, βάσει των στοιχείων αυτών, να λάβουν λυσιτελώς θέση επί των συμπερασμάτων στα οποία έχει καταλήξει με την ανακοίνωση των αιτιάσεών της η Επιτροπή. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να καθιστά προσιτά στους αποδέκτες της ανακοινώσεως των αιτιάσεων όλα τα έγγραφα, είτε προς απόδειξη είτε προς απόκρουση της κατηγορίας, τα οποία έχει συλλέξει κατά τη διοικητική εξέταση, με εξαίρεση, πάντως, τα έγγραφα που έχουν χαρακτήρα απορρήτου, όπως τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής.

Οι σκέψεις αυτές ισχύουν επίσης στο πλαίσιο της εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού της Συνθήκης ΕΚΑΧ.

( βλ. σκέψεις 45-46 )

4. Όπως ακριβώς οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου που διέπουν, στις υποθέσεις ανταγωνισμού, την πρόσβαση στον φάκελο της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας δεν έχουν εφαρμογή, καθεαυτές, στην ένδικη διαδικασία, οι διατάξεις που διέπουν την ένδικη διαδικασία δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή στη διοικητική διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής. Επομένως, η Επιτροπή δεν υποχρεούται να καθιστά προσιτά εσωτερικά έγγραφα κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.

( βλ. σκέψεις 47-48 )

5. Για την παράβαση των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού ευθύνεται, κατ' αρχήν, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση κατά τον χρόνο διαπράξεως αυτής, έστω και αν, κατά τον χρόνο εκδόσεως της περί διαπιστώσεως της παραβάσεως αποφάσεως, η εκμετάλλευση της επιχειρήσεως τελούσε υπό την ευθύνη άλλου προσώπου.

Ωστόσο, τούτο δεν συμβαίνει οσάκις το πρόσωπο το οποίο έχει πλέον αναλάβει την εκμετάλλευση της επιχειρήσεως δήλωσε ότι δέχεται να θεωρηθεί ευθυνόμενο για τα προσαπτόμενα στον προκάτοχό του περιστατικά. Μια τέτοια δήλωση, η οποία ανταποκρίνεται, ιδίως, σε οικονομικές εκτιμήσεις που προσιδιάζουν στις πράξεις συγκεντρώσεως μεταξύ επιχειρήσεων, συνεπάγεται ότι το νομικό πρόσωπο υπό την ευθύνη του οποίου τέθηκαν οι δραστηριότητες ενός άλλου νομικού προσώπου, μετά την ημερομηνία της παραβάσεως που απορρέει από αυτές τις δραστηριότητες, ευθύνεται γι' αυτές, ακόμη και αν, κατ' αρχήν, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση κατά το χρονικό σημείο διαπράξεως της παραβάσεως έπρεπε να ευθύνεται γι' αυτήν.

Εντούτοις, μια τέτοια δήλωση, καθόσον παρεκκλίνει από την αρχή δυνάμει της οποίας ένα πρόσωπο φυσικό ή νομικό πρέπει να υφίσταται κυρώσεις μόνο για τα περιστατικά που του προσάπτονται ατομικώς, πρέπει να ερμηνευθεί αυστηρά. Ειδικότερα, ελλείψει αντίθετης ενδείξεως εκ μέρους του, το πρόσωπο από το οποίο προέρχεται μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί να τεκμαίρεται ότι παραιτήθηκε από την άσκηση των δικαιωμάτων του άμυνας και, ιδίως, από το δικαίωμά του να τύχει ακροάσεως επί των περιστατικών που προσάπτονταν στον προκάτοχό του με την ανακοίνωση των αιτιάσεων που κοινοποιήθηκε σ' αυτόν.

( βλ. σκέψεις 57, 62-64 )

6. Οι διατάξεις και η αιτιολογία της αποφάσεως που επιβάλλει πρόστιμο λόγω παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού, όπως αυτή κοινοποιείται στον ή στους αποδέκτες της, πρέπει να αντιστοιχούν σε εκείνα της αποφάσεως που εγκρίνεται από την ολομέλεια της Επιτροπής, εκτός από αμιγώς ορθογραφικές ή γραμματικές διορθώσεις που μπορεί ακόμη να γίνουν στο κείμενο μιας πράξεως μετά την τελική έγκρισή του από την ολομέλεια.

( βλ. σκέψη 73 )

7. H υποχρεωτική δημοσίευση των τιμοκαταλόγων και των όρων πωλήσεων που προβλέπεται από το άρθρο 60, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚΑΧ έχει ως σκοπό, πρώτον, να εμποδίζει όσο είναι δυνατόν τις απαγορευόμενες πρακτικές, δεύτερον, να επιτρέπει στους αγοραστές να πληροφορούνται επακριβώς τις τιμές και να συμμετέχουν επίσης στον έλεγχο των διακρίσεων και, τρίτον, να επιτρέπει στις επιχειρήσεις να γνωρίζουν επακριβώς τις τιμές των ανταγωνιστών τους για να τους παρέχεται η δυνατότητα να ευθυγραμμίζονται. άντως, οι τιμές που περιέχονται στους τιμοκαταλόγους πρέπει να καθορίζονται από κάθε επιχείρηση ανεξάρτητα, χωρίς συμφωνία, έστω σιωπηρή, μεταξύ τους. Ειδικότερα, το γεγονός ότι οι διατάξεις του άρθρου 60 τείνουν στον περιορισμό του ανταγωνισμού δεν εμποδίζει την εφαρμογή της απαγορεύσεως των συμπράξεων που προβλέπεται στο άρθρο 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ.

( βλ. σκέψεις 116-117 )

8. Στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως, ο ισχυρισμός που αντλείται από έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας κοινοτικής πράξεως αποτελεί λόγο ακυρώσεως δημοσίας τάξεως τον οποίο ο κοινοτικός δικαστής οφείλει να εξετάζει αυτεπαγγέλτως και ο οποίος, κατά συνέπεια, μπορεί να τύχει επικλήσεως από τους διαδίκους σε κάθε στάδιο της δίκης.

( βλ. σκέψη 125 )

9. Η επιβαλλόμενη από το άρθρο 15 της Συνθήκης EKAX αιτιολογία πρέπει, αφενός, να επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να γνωρίσει τους δικαιολογητικούς λόγους του ληφθέντος μέτρου, προκειμένου να επικαλεστεί, ενδεχομένως, τα δικαιώματά του και να εξακριβώσει αν η απόφαση είναι ή όχι βάσιμη, και, αφετέρου, να παρέχει στον κοινοτικό δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του νομιμότητας. H υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να αξιολογείται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της υποθέσεως, ιδίως δε με το περιεχόμενο της επίμαχης πράξεως, τη φύση της παρατιθεμένης αιτιολογίας και το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η πράξη αυτή.

( βλ. σκέψη 129 )

10. H Επιτροπή δεν οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη αποτελέσματος επιζήμιου για τον ανταγωνισμό προς απόδειξη της παραβάσεως του άρθρου 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης EKAX, εφόσον απέδειξε την ύπαρξη συμφωνίας, ή εναρμονισμένης πρακτικής, που έχει ως αντικείμενο τον περιορισμό του ανταγωνισμού.

( βλ. σκέψη 154 )

11. Η απαγόρευση των συμπράξεων που συνίστανται, άμεσα ή έμμεσα, στον καθορισμό των τιμών αφορά επίσης τις συμπράξεις που αφορούν τον καθορισμό μέρους της τελικής τιμής.

( βλ. σκέψη 157 )

12. Στην περίπτωση συμπράξεων που έχουν παύσει να ισχύουν, για να έχει εφαρμογή το άρθρο 85 της Συνθήκης EK (νυν άρθρο 81 ΕΚ) και, κατ' αναλογία, το άρθρο 65 της Συνθήκης EKAX, αρκεί να εξακολουθούν να παράγουν τα αποτελέσματά τους πέραν από την τυπική τους περάτωση. Αυτό ισχύει πολλώ μάλλον καθόσον τα αποτελέσματα της συμπράξεως διήρκεσαν μέχρι της εκδόσεως της αποφάσεως περί διαπιστώσεως της παραβάσεως, χωρίς να έχει τεθεί ρητώς τέλος στη σύμπραξη.

( βλ. σκέψη 181 )

13. Η σοβαρότητα των παραβάσεων των κανόνων ανταγωνισμού πρέπει να αποδεικνύεται βάσει μεγάλου αριθμού στοιχείων όπως είναι, ιδίως, τα ιδιαίτερα περιστατικά της υποθέσεως, το πλαίσιό της και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, και τούτο χωρίς να υφίσταται δεσμευτικός ή εξαντλητικός κατάλογος κριτηρίων που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη. Συναφώς, τα στοιχεία που αφορούν τη σχετική με την πρόθεση πτυχή και συνεπώς τον σκοπό μιας συμπεριφοράς μπορεί πράγματι να έχουν μεγαλύτερη σημασία από εκείνα που αφορούν τα αποτελέσματά της, ιδίως όταν αφορούν σοβαρές καθεαυτές παραβάσεις, όπως είναι ο καθορισμός των τιμών. Ειδικότερα, παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού μπορεί να θεωρηθεί ότι διαπράχθηκε εκ προθέσεως όταν η επιχείρηση δεν μπορούσε να αγνοεί ότι η συμπεριφορά της είχε ως αντικείμενο τον περιορισμό του ανταγωνισμού. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο η επιχείρηση να έχει επίγνωση ότι παραβαίνει τους κανόνες αυτούς.

( βλ. σκέψεις 198-200 )

14. Στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της συνεργασίας που έχουν παράσχει οι επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια διοικητικής διαδικασίας κινηθείσας λόγω απαγορευμένης συμπράξεως, η Επιτροπή δεν μπορεί να αγνοήσει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου η οποία, κατά πάγια νομολογία, παραβιάζεται μόνον όταν παρόμοιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται κατά τρόπο διαφορετικό ή διαφορετικές καταστάσεις αντιμετωπίζονται καθ' όμοιο τρόπο, εκτός αν μια τέτοια αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς.

Συναφώς, το γεγονός και μόνον ότι μια από τις μετέχουσες στη σύμπραξη επιχειρήσεις παραδέχθηκε τα προσαπτόμενα περιστατικά απαντώντας πρώτη στις ερωτήσεις που έθεσε η Επιτροπή δεν μπορεί να συνιστά αντικειμενικό λόγο για να τους επιφυλαχθεί διαφοροποιημένη μεταχείριση. ράγματι, η εκτίμηση του βαθμού συνεργασίας εκ μέρους των επιχειρήσεων δεν μπορεί να εξαρτάται από καθαρά τυχαίους παράγοντες, όπως τη σειρά με την οποία ερωτώνται από την Επιτροπή. Ο βαθμός της συνεργασίας που παρέσχαν οι οικείες επιχειρήσεις πρέπει να θεωρηθεί σχεδόν παρόμοιος, καθόσον οι επιχειρήσεις αυτές έδωσαν στην Επιτροπή, κατά το ίδιο στάδιο της διοικητικής διαδικασίας και υπό ανάλογες περιστάσεις, παρόμοιες πληροφορίες όσον αφορά τα περιστατικά που τους προσάπτονταν.

( βλ. σκέψεις 237, 245-246 )

15. Τα κριτήρια συντονισμού και συνεργασίας που συνθέτουν μια εναρμονισμένη πρακτική πρέπει να νοούνται υπό το φως της αντιλήψεως που εμπεριέχεται στις σχετικές προς τον ανταγωνισμό διατάξεις της Συνθήκης, κατά την οποία κάθε επιχειρηματίας πρέπει να καθορίζει κατά τρόπο αυτόνομο την πολιτική που προτίθεται να ακολουθήσει στην κοινή αγορά και τους όρους που προτίθεται να επιφυλάξει στην πελατεία του.

( βλ. σκέψη 264 )

16. Η μείωση του προστίμου δικαιολογείται μόνον εάν η συμπεριφορά της οικείας επιχειρήσεως διευκόλυνε την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση της παραβάσεως και, ενδεχομένως, τον τερματισμό της. Όμως, ελλείψει ρητής δηλώσεως ότι δεν αμφισβητεί τον ισχυρισμό της Επιτροπής που αφορά την ύπαρξη εναρμονισμένης πρακτικής, μια επιχείρηση δεν συμβάλλει στη διευκόλυνση του έργου της Επιτροπής που συνίσταται στη διαπίστωση και τη δίωξη των παραβάσεων των κοινοτικών κανόνων του ανταγωνισμού.

( βλ. σκέψη 270 )

Διάδικοι

Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-45/98 και T-47/98,

Krupp Thyssen Stainless GmbH, με έδρα το Duisburg (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους Μ. Klusmann, O. Lieberknecht και K. Moosecker, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

Acciai speciali Terni SpA, με έδρα το Terni (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τον L. G. Radicati di Brozolo, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

προσφεύγουσες,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον W. Wils και την K. Leivo, επικουρούμενους από τους H.-J. Freund και A. Dal Ferro, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

καθής,

που έχουν ως αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως 98/247/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 21ης Ιανουαρίου 1998, σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 65 της Συνθήκης ΕΚΑΧ (υπόθεση IV/35.814 - ροσαύξηση της τιμής του κράματος) (ΕΕ L 100, σ. 55),

ΤΟ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (πρώτο τμήμα),

συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, ρόεδρο, Μ. Bηλαράς και N. J. Forwood, δικαστές,

γραμματέας: G. Herzig, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 11ης Οκτωβρίου 2000,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

Τα περιστατικά της υποθέσεως

1 Η Krupp Thyssen Nirosta GmbH (στο εξής: KTN), εταιρία γερμανικού δικαίου, δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1995, από τη συγκέντρωση των δραστηριοτήτων της Thyssen Stahl AG και της Fried Krupp AG Hoesch Krupp (στο εξής: Krupp) στον τομέα των ανοξείδωτων πλατέων προϊόντων μεγάλης αντοχής στα οξέα και στις υψηλές θερμοκρασίες. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1997, η εταιρική της επωνυμία μετατράπηκε σε Krupp Thyssen Stainless GmbH (στο εξής: KTS).

2 Η Acciai Speciali Terni SpA (στο εξής: AST), εταιρία ιταλικού δικαίου της οποίας μια από τις κύριες δραστηριότητες είναι η παραγωγή πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα, ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1994, όταν οι σιδηρουργικές δραστηριότητες του ιταλικού ομίλου ILVA χωρίστηκαν σε τρεις επιχειρήσεις με σκοπό τη μεταγενέστερη πώλησή τους. Στις 21 Δεκεμβρίου 1994, η Επιτροπή επέτρεψε την από κοινού απόκτηση της AST από την Krupp, Thyssen Stahl AG, την AFL Falck, την Tadfin SpA και τη FI-RE Finanziaria SpA (όμιλος Riva) [απόφαση 95/421/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Δεκεμβρίου 1994, για το συμβιβάσιμο μιας συγκέντρωσης με την κοινή αγορά (υπόθεση IV/Μ.484 - Krupp/Thyssen/Riva/Falck/Tadfin/AST) (ΕΕ 1995, L 251, σ. 18)]. Τον Δεκέμβριο του 1995, η Krupp αύξησε τη συμμετοχή της στην AST από 50 σε 75 %, κατόπιν δε απέκτησε το σύνολο των μεριδίων της AST, στις 10 Μα_ου 1996 [απόφαση της Επιτροπής, της 2ας Μα_ου 1996, μη διατύπωση αντιρρήσεων σε μια κοινοποιηθείσα συγκέντρωση (υπόθεση IV/Μ.740 - Krupp ΙΙ) (ΕΕ C 144, σ. 3)]. Τα μερίδια αυτά μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στην KTN, που έγινε KTS.

3 Ο ανοξείδωτος χάλυβας αποτελεί ιδιαίτερο είδος χάλυβα, με κύριο χαρακτηριστικό την αντοχή στη διάβρωση. Η ιδιότητα αυτή του προσδίδεται μέσω της χρησιμοποιήσεως διαφόρων στοιχείων κράματος (χρωμίου, νικελίου, μολυβδαινίου) κατά τη διαδικασία παραγωγής. Ο ανοξείδωτος χάλυβας χρησιμοποιείται υπό μορφή πλατέων προϊόντων (σε φύλλα ή ρόλους, θερμής ή ψυχρής ελάσεως) ή επιμήκων προϊόντων (σε ράβδους, χονδρόσυρμα ή είδη καθορισμένης μορφής, θερμής ελάσεως ή τελειωμένα), όπου τα πλατέα προϊόντα αντιπροσωπεύουν το 82 % των πωλήσεων τελικών προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα. Τα πλείστα των εν λόγω προϊόντων είναι προϊόντα ΕΚΑΧ κατά την έννοια του άρθρου 81 της εν λόγω Συνθήκης.

4 Στις 16 Μαρτίου 1995, κατόπιν της δημοσιεύσεως σχετικών πληροφοριών σε εξειδικευμένα έντυπα και καταγγελιών από καταναλωτές, η Επιτροπή ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 47 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, από διάφορους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα να της διαβιβάσουν στοιχεία ως προς την εκ μέρους τους εφαρμογή μιας κοινής αυξήσεως των τιμών, που είναι γνωστή ως «προσαύξηση της τιμής του κράματος».

5 Η προσαύξηση της τιμής του κράματος είναι μια επιβάρυνση της τιμής, η οποία υπολογίζεται με βάση τις τιμές των στοιχείων κράματος και η οποία προστίθεται στη βασική τιμή του ανοξείδωτου χάλυβα. Το κόστος των στοιχείων κράματος που χρησιμοποιούνται από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα (νικέλιο, χρώμιο και μολυβδαίνιο) αντιπροσωπεύει σημαντική αναλογία του κόστους παραγωγής. Οι τιμές αυτών των στοιχείων είναι εξαιρετικά ευμετάβλητες.

6 Οι μέθοδοι υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος έχουν μεταβληθεί με την πάροδο του χρόνου και ανάλογα με τους παραγωγούς. Κατά τις επιτόπιες επιθεωρήσεις που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του άρθρου 47 της Συνθήκης ΕΚΑΧ αλλά και σε ορισμένα έγγραφα που απηύθυναν στην Επιτροπή, οι παραγωγοί των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα εξέθεσαν ότι χρησιμοποιούν την ίδια μέθοδο υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, με εξαίρεση τις τιμές αναφοράς (ή τιμές ενεργοποιήσεως) από το 1988. άντως, το 1991, συνεπεία της πτώσεως των τιμών των στοιχείων των διαφόρων κραμάτων σε επίπεδα κατώτερα των τιμών ενεργοποιήσεως, οι παραγωγοί εφάρμοσαν μηδενική προσαύξηση της τιμής του κράματος.

7 Βάσει συλλεγέντων στοιχείων, ιδίως δε αντιγράφων εγκυκλίων επιστολών που απηύθυναν οι εν λόγω παραγωγοί στους πελάτες τους ανακοινώνοντάς τους την τροποποίηση των βάσεων υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, η Επιτροπή απηύθυνε, στις 19 Δεκεμβρίου 1995, σε 19 επιχειρήσεις ανακοίνωση των αιτιάσεων. Οι απαντήσεις που έδωσαν οι επιχειρήσεις αυτές ώθησαν την Επιτροπή να προβεί σε νέες έρευνες δυνάμει του άρθρου 47 της Συνθήκης ΕΚΑΧ.

8 Τον Δεκέμβριο του 1996 και τον Ιανουάριο του 1997, μετά την πραγματοποίηση από την Επιτροπή μιας σειράς επιτοπίων επιθεωρήσεων στις εγκαταστάσεις, οι δικηγόροι ή οι εκπρόσωποι ορισμένων επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων της Krupp και της AST, γνωστοποίησαν στην Επιτροπή την επιθυμία τους για συνεργασία. Συναφώς, υποβλήθηκαν δηλώσεις στην Επιτροπή, στις 17 Δεκεμβρίου 1996, από την Compañia española para la fabricación de aceros inoxidables, SA (Acerinox), την ALZ NV, την Avesta Sheffield AB (στο εξής: Avesta), την KTN και την Usinor SA (στο εξής: Usinor ή Ugine), καθώς και στις 10 Ιανουαρίου 1997 από την AST.

9 Στις 24 Απριλίου 1997, η Επιτροπή απηύθυνε στις επιχειρήσεις αυτές, καθώς και στην Thyssen Stahl, μια νέα ανακοίνωση των αιτιάσεων που αντικατέστησε αυτήν της 19ης Δεκεμβρίου 1995.

10 Στις 21 Ιανουαρίου 1998, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 98/247/ΕΚΑΧ, σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 65 της Συνθήκης ΕΚΑΧ (υπόθεση IV/35.814 - ροσαύξηση της τιμής του κράματος) (ΕΕ L 100, σ. 55, στο εξής: απόφαση).

11 Κατά την απόφαση, οι τιμές των στοιχείων κράματος και του ανοξείδωτου χάλυβα μειώθηκαν αισθητά το 1993. Όταν, από τον Σεπτέμβριο του 1993, η τιμή του νικελίου αυξήθηκε, τα περιθώρια των παραγωγών μειώθηκαν σημαντικά. Για να ανταπεξέλθουν στην κατάσταση αυτή, οι παραγωγοί των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα, με εξαίρεση την Outokumpu, συμφώνησαν κατά τη διάρκεια μιας συσκέψεως που πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη στις 16 Δεκεμβρίου 1993 (στο εξής: σύσκεψη της Μαδρίτης) να αυξήσουν με συντονισμένη ενέργεια τις τιμές τους τροποποιώντας τις παραμέτρους υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. ρος τον σκοπό αυτό, αποφάσισαν να εφαρμόζουν, από την 1η Φεβρουαρίου 1994, μια προσαύξηση της τιμής του κράματος υπολογιζόμενη σύμφωνα με τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1991, υιοθετώντας, για όλους τους παραγωγούς, ως τιμές αναφοράς για τα στοιχεία κράματος τις τιμές του Σεπτεμβρίου 1993, κατά τη διάρκεια του οποίου η τιμή του νικελίου κατήλθε στο χαμηλότερο ιστορικώς επίπεδο.

12 Έτσι, κατά την απόφαση, για να υπολογίσουν το ύψος της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος που πρέπει να εφαρμόσουν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένου μήνα (Μ) στα διάφορα κοινοτικά νομίσματα, οι παραγωγοί διενεργούν τις ακόλουθες πράξεις: υπολογίζουν τη μέση τιμή του νικελίου, του σιδηροχρωμίου και του μολυβδαινίου κατά τους δύο μήνες που προηγήθηκαν του μήνα τον οποίο ακολουθεί ο μήνας του υπολογισμού (με άλλη διατύπωση, Μ-2 και Μ-3). Στη συνέχεια, συγκρίνουν τις κατά αυτόν τον τρόπο προκύπτουσες τιμές με τις τιμές αναφοράς (ή τιμές ενεργοποιήσεως), ήτοι, από τον Φεβρουάριο του 1994: 3 750 ECU ανά τόνο για το νικέλιο, 5 532 ECU ανά τόνο για το μολυβδαίνιο, 777 ECU ανά τόνο για το χρώμιο. Κατά το σύστημα αυτό, αν η διαφορά μεταξύ του μέσου όρου των τιμών και των τιμών αναφοράς είναι θετική, η βασική τιμή του οικείου χάλυβα για τον μήνα Μ προσαυξάνεται κατά ένα ποσό. Αν είναι αρνητική, δεν εφαρμόζεται καμία προσαύξηση. Επομένως, δεν υφίσταται αρνητική προσαύξηση της τιμής του κράματος. Η κατάσταση αυτή εμφανίστηκε το 1991 έως το 1993: δεδομένου ότι οι τιμές των στοιχείων κραμάτων έπεσαν σε επίπεδα κατώτερα των τιμών ενεργοποιήσεως που ίσχυαν τότε, οι παραγωγοί εφάρμοσαν μηδενική προσαύξηση της τιμής του κράματος. Τα ποσά που αντιστοιχούν σε θετική διαφορά πολλαπλασιάζονται με το ποσοστό κάθε κράματος που υπεισέρχεται στη σύνθεση της ποιότητας του οικείου χάλυβα.

13 Κατά την απόφαση, η προσαύξηση της τιμής του κράματος που υπολογίστηκε βάσει των τιμών αναφοράς που είχαν καθοριστεί πρόσφατα εφαρμόστηκε από όλους τους παραγωγούς στις πωλήσεις τους εντός της Ευρώπης, από την 1η Φεβρουαρίου 1994, με εξαίρεση την Ισπανία και την ορτογαλία. Στην Ισπανία, η νέα αυτή προσαύξηση της τιμής του κράματος εφαρμόστηκε τον Ιούνιο του 1994, δεδομένου ότι η Acerinox εξέθεσε, κατά τη σύσκεψη της Μαδρίτης, ότι η άμεση εφαρμογή της νέας προσαυξήσεως της τιμής του κράματος στην Ισπανία δεν θα επέφερε καμία τόνωση της ζητήσεως και δεν θα είχε θετικά αποτελέσματα για την ισπανική βιομηχανία, η οποία είχε βυθιστεί σε σοβαρή κρίση. άντως, και η Acerinox εφάρμοσε τη νέα προσαύξηση της τιμής του κράματος από την 1η Φεβρουαρίου 1994 εντός άλλων κρατών μελών, ιδίως δε στη Δανία. Κατά την απόφαση, η σύμπραξη αυτή συνετέλεσε σε οιονεί διπλασιασμό των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα μεταξύ Ιανουαρίου 1994 και Μαρτίου 1995.

14 Η απόφαση περιέχει, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες διατάξεις:

«Άρθρο 1

Οι επιχειρήσεις [Acerinox], ALZ NV, [AST], [Avesta], [Krupp] ([KTN] από την 1η Ιανουαρίου 1995), Thyssen Stahl ([KTN] από την 1η Ιανουαρίου 1995) και Ugine SA παρέβησαν το άρθρο 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, από τον Δεκέμβριο του 1993 μέχρι τον Νοέμβριο του 1996 σε ό,τι αφορά την [Avesta] και μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης στην περίπτωση όλων των υπολοίπων επιχειρήσεων, διά της εναρμονισμένης τροποποίησης και εφαρμογής των τιμών αναφοράς της μεθόδου υπολογισμού της προσαύξησης της τιμής του κράματος, πρακτική η οποία είχε ως σκοπό αλλά και ως αποτέλεσμα τον περιορισμό και τη νόθευση της κανονικής λειτουργίας του ανταγωνισμού στην κοινή αγορά.

Άρθρο 2

Για τις παραβάσεις που περιγράφονται στο άρθρο 1, επιβάλλονται με την παρούσα απόφαση τα ακόλουθα πρόστιμα:

- [Acerinox]: 3 530 000 ECU,

- ALZ NV: 4 540 000 ECU,

- [AST]: 4 540 000 ECU,

- [Avesta]: 2 810 000 ECU,

- [KTN]: 8 100 000 ECU,

- [Usinor]: 3 860 000 ECU.

Άρθρο 3

[...]

Άρθρο 4

Οι [Acerinox], ALZ NV, [AST], [KTN] και [Usinor] καλούνται να θέσουν πάραυτα τέλος στις παραβάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 και να κοινοποιήσουν στην Επιτροπή, εντός τριμήνου από την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης, τα μέτρα που θα έχουν λάβει γι' αυτόν τον σκοπό.

Οι επιχειρήσεις που μνημονεύονται στο άρθρο 1 οφείλουν να απέχουν από την επανάληψη των πράξεων και των πρακτικών που προσδιορίζονται στο προαναφερθέν άρθρο, καθώς και από τη λήψη παντός μέτρου ισοδυνάμου αποτελέσματος.»

15 Με τηλεομοιοτυπία της 21ης Ιανουαρίου 1998, η Επιτροπή κοινοποίησε το διατακτικό της αποφάσεως στις προσφεύγουσες. Με απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998, η Επιτροπή αντικατέστησε, στο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, το διατακτικό της αποφάσεως, η οποία κοινοποιήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1998, τον αριθμό του τραπεζικού λογαριασμού που περιείχετο σ' αυτό και στον οποίο έπρεπε να καταβληθούν τα επιβληθέντα πρόστιμα με άλλους αριθμούς (στο εξής: απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998). Στις 5 Φεβρουαρίου 1998, η κατ' αυτόν τον τρόπο διορθωθείσα απόφαση κοινοποιήθηκε επισήμως στους αποδέκτες της.

Διαδικασία

16 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 11 Μαρτίου 1998 (υπόθεση T-45/98) και στις 13 Μαρτίου 1998 (υπόθεση T-47/98), οι KTS και AST άσκησαν, αντιστοίχως, τις παρούσες προσφυγές. Η Acerinox, άσκησε επίσης, προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως (υπόθεση T-48/98).

17 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το ρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία. Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεων της διαδικασίας, κάλεσε την Επιτροπή να απαντήσει σε ορισμένες γραπτές ερωτήσεις.

18 Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του ρωτοδικείου κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση η οποία διεξήχθη στις 11 Οκτωβρίου 2000.

19 Το ρωτοδικείο, αφού άκουσε τους διαδίκους επί του σημείου αυτού, κρίνει ότι πρέπει να συνεκδικαστούν οι παρούσες υποθέσεις προς έκδοση κοινής αποφάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 50 του Κανονισμού Διαδικασίας.

Αιτήματα των διαδίκων

20 Στην υπόθεση T-45/98, η προσφεύγουσα ζητεί από το ρωτοδικείο:

- να ακυρώσει την απόφαση, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998, καθόσον την αφορά·

- επικουρικώς, να εξαλείψει το πρόστιμο που της επιβλήθηκε με το άρθρο 2 της αποφάσεως και να ακυρώσει τις διατάξεις του άρθρου 4 σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 1 της αποφάσεως·

- επικουρικότερα, να μειώσει το ύψος του προστίμου που της επιβλήθηκε με το άρθρο 2 της αποφάσεως και να ακυρώσει τις διατάξεις του άρθρου 4 σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 1 της αποφάσεως·

- να δεχθεί το αίτημά της περί μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας·

- να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

21 Η Επιτροπή ζητεί από το ρωτοδικείο:

- να απορρίψει την προσφυγή·

- να απορρίψει το αίτημα μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας·

- να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

22 Στην υπόθεση T-47/98, η προσφεύγουσα ζητεί από το ρωτοδικείο:

- να ακυρώσει την απόφαση, καθόσον την αφορά·

- επικουρικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 2 και 4 της αποφάσεως, καθόσον την αφορούν·

- επικουρικότερα να μειώσει το πρόστιμο που της επιβλήθηκε·

- να λάβει τα ζητηθέντα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας·

- να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

23 Η Επιτροπή ζητεί από το ρωτοδικείο:

- να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·

- να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Επί των αιτημάτων μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας ως προς τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής

Επιχειρήματα των διαδίκων

24 Κατά την έγγραφη διαδικασία, η KTS και η AST ζήτησαν από το ρωτοδικείο να υποχρεώσει την Επιτροπή να προσκομίσει τα εσωτερικά της έγγραφα που αφορούν την απόφαση και από τα οποία θα μπορούσε να προκύψει ότι η Επιτροπή είχε γνώση της χρησιμοποιήσεώς της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. ρος στήριξη των αιτημάτων τους, υποστηρίζουν ότι, καθόσον τα τιμολόγια ανακοινώνονταν τακτικά στους υπαλλήλους της Επιτροπής, σύμφωνα με τη Συνθήκη EKAX, οι υπάλληλοι αυτοί γνώριζαν, ή όφειλαν να γνωρίζουν, τη χρησιμοποίηση της ενιαίας μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος.

25 Η AST προσθέτει ότι η πρόσβαση σε αυτά τα έγγραφα θα της καταστήσει επίσης δυνατόν να αντικρούσει την αιτίαση που περιέχεται στην αιτιολογική σκέψη 50 της αποφάσεως και κατά την οποία η εναρμόνιση των τιμών ανάγεται όχι στο 1993, αλλά στο 1988.

26 Εξάλλου, η KTS, αφού έλαβε γνώση του φακέλου που διαβίβασε στη Γραμματεία στις 7 Δεκεμβρίου 1998 η Επιτροπή, ζήτησε, με έγγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 10 Ιουνίου 1999, ως μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας, να κληθεί η Επιτροπή να καταρτίσει πλήρη κατάλογο των εσωτερικών εγγράφων που περιέχονται στα χαρτοφυλάκια ταξινομήσεως XIX και XXII και να εκθέσει, σε κάθε περίπτωση, τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να της κοινοποιήσει τα εν λόγω έγγραφα. ρος στήριξη του αιτήματός της, η KTS προβάλλει ότι το μέτρο αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να της δοθεί η δυνατότητα να ελέγξει αν αυτά τα χαρτοφυλάκια ταξινομήσεως περιέχουν ουσιώδη έγγραφα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την πρόσβασή της σε αυτά.

27 Η Επιτροπή αντιτείνει ότι δεν είχε γνώση ούτε της ενιαίας μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος ούτε των προϋποθέσεων εφαρμογής της που ουδέποτε της κοινοποιήθηκαν, δεδομένου ότι οι οικείες επιχειρήσεις περιορίστηκαν να της ανακοινώσουν τις προσαυξήσεις της τιμής του κράματος που εφάρμοζαν αντιστοίχως. Επιπλέον, είναι αλυσιτελής η αίτηση προσβάσεως στα εσωτερικά έγγραφα για να επαληθευθεί η διαπίστωση, που περιέχεται στην αιτιολογική σκέψη 50 της αποφάσεως, κατά την οποία η παράβαση ανάγεται περίπου στο 1988, διότι, ελλείψει επαρκών αποδείξεων, η απόφαση αναφέρει ως ημερομηνία ενάρξεως της παραβάσεως τον μήνα Δεκέμβριο του 1993, ημερομηνία της συσκέψεως της Μαδρίτης.

28 Ως προς το αίτημα της KTS που διατυπώθηκε με έγγραφο της 10ης Ιουνίου 1999, η Επιτροπή, με τις παρατηρήσεις της που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 25 Αυγούστου 1999, ζήτησε την απόρριψή του για τον λόγο, αφενός, ότι δεν οφείλει να παράσχει λεπτομερή κατάλογο των εσωτερικών της εγγράφων στα οποία δεν επιτρέπεται η πρόσβαση και, αφετέρου, ότι δεν είναι υποχρεωμένη να αιτιολογήσει, για κάθε έγγραφο, τους επιτακτικούς λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να επιτραπεί στους ενδιαφερομένους η πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία του φακέλου. Συναφώς, προβάλλει ότι η διάταξη του ρωτοδικείου της 10ης Δεκεμβρίου 1997, T-134/94, T-136/94, T-137/94, T-138/94, T-141/94, T-145/94, T-147/94, T-148/94, T-151/94, T-156/94 και T-157/94, NMH Stahlwerke κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-2293, στο εξής: διάταξη Poutrelles ΙΙ), δεν της επιβάλλει μια τέτοια υποχρέωση.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

29 Το άρθρο 64, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου ορίζει ότι «τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας αποβλέπουν στην υπό τους καλύτερους όρους προετοιμασία των υποθέσεων, εξέλιξη των διαδικασιών και επίλυση των διαφορών».

30 Κατά το άρθρο 64, παράγραφος 2, στοιχεία α_ και β_, του ίδιου Κανονισμού Διαδικασίας, σκοπός των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας είναι, ιδίως, να εξασφαλίζουν την ομαλή εξέλιξη της έγγραφης ή προφορικής διαδικασίας και να διευκολύνουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων, καθώς και να καθορίζουν τα σημεία στα οποία οι διάδικοι οφείλουν να συμπληρώσουν την επιχειρηματολογία τους ή τα οποία απαιτούν τη διεξαγωγή αποδείξεων. Κατά το άρθρο 64, παράγραφοι 3, στοιχείο δ_, και 4, του ίδιου κανονισμού, τα μέτρα αυτά μπορούν να προτείνονται από τους διαδίκους σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και μπορούν να συνίστανται στην αίτηση προσκομίσεως εγγράφων ή οποιουδήποτε στοιχείου που έχει σχέση με την υπόθεση.

31 Ωστόσο, για να δοθεί η δυνατότητα στο ρωτοδικείο να προσδιορίσει αν είναι χρήσιμο για την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας να διατάξει την προσκόμιση ορισμένων εγγράφων, ο διάδικος που υποβάλλει τη σχετική αίτηση οφείλει, όχι μόνο να εξατομικεύει τα αιτούμενα έγγραφα, αλλά και να παρέχει στο ρωτοδικείο τουλάχιστον τα ελάχιστα στοιχεία που πιστοποιούν τη χρησιμότητα των εγγράφων αυτών για τις ανάγκες της δίκης (απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 1998, C-185/95 P, Baustahlgewebe κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι-8417, σκέψη 93).

32 Όσον αφορά, πρώτον, τα αιτήματα προσβάσεως στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας, έχει σημασία, όλως εξαρχής, να υπομνησθεί ότι το άρθρο 23 του Οργανισμού ΕΚΑΧ του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στο ρωτοδικείο δυνάμει του άρθρου 46, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, επιβάλλει στο καθού όργανο να διαβιβάσει στο κοινοτικό δικαστήριο «όλα τα έγγραφα τα σχετικά με την υπόθεση που φέρεται ενώπιόν του» και όχι μόνον τα έγγραφα που το ίδιο θεωρεί λυσιτελή υπό το φως των πραγματικών και νομικών αμφισβητήσεων που προβάλλουν οι διάδικοι. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή όφειλε να διαβιβάσει στο ρωτοδικείο, όπως εξάλλου έπραξε, όλα τα έγγραφα που αφορούν την πριν από την έκδοση της αποφάσεως διοικητική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών της εγγράφων.

33 Το άρθρο 23 του Οργανισμού ΕΚΑΧ του Δικαστηρίου έχει, εντούτοις, ως σκοπό να παράσχει στον κοινοτικό δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στο πλαίσιο του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, και όχι να διασφαλίσει ανεπιφύλακτη και απεριόριστη πρόσβαση όλων των διαδίκων στον διοικητικό φάκελο (διάταξη Poutrelles ΙΙ, σκέψη 32).

34 Ειδικότερα, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας, τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής δεν γνωστοποιούνται στους προσφεύγοντες, εκτός αν το απαιτούν οι εξαιρετικές περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, βάσει σοβαρών ενδείξεων τις οποίες αυτοί οφείλουν να προσκομίσουν (διάταξη του Δικαστηρίου της 18ης Ιουνίου 1986, 142/84 και 156/84, BAT και Reynolds κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ. 1899, σκέψη 11· απόφαση του ρωτοδικείου της 27ης Οκτωβρίου 1994, T-35/92, Deere κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. ΙΙ-957, σκέψη 31, και διάταξη Poutrelles ΙΙ, σκέψεις 35 και 36).

35 Υπό τις προκειμένω περιστάσεις, τα επιχειρήματα της KTS και της AST, κατά τα οποία η πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής θα τους καθιστούσε δυνατό να αποδείξουν ότι η Επιτροπή είχε, ή έπρεπε να έχει, γνώση της χρήσεως της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα, δεν στηρίζονται σε καμία σοβαρή ένδειξη ούτε αποδεικνύουν την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων κατά την έννοια της ανωτέρω νομολογίας.

36 Συγκεκριμένα, όπως διαπίστωσε η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 61 της αποφάσεως, απαντώντας σε ανάλογο επιχείρημα που διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, οι οικείες επιχειρήσεις της ανακοίνωναν απλώς τα ποσά των προσαυξήσεων των τιμών του κράματος που εφάρμοζε κάθε μία από αυτές. Οι επιχειρήσεις αυτές ουδέποτε, αντιθέτως, της ανακοίνωσαν την ίδια τη μέθοδο υπολογισμού ούτε τις προϋποθέσεις εφαρμογής της. Η διαπίστωση αυτή, η οποία, εξάλλου, δεν αμφισβητείται, αποκλείει οποιαδήποτε υποτιθέμενη γνώση της προσαπτομένης παραβάσεως εκ μέρους της Επιτροπής, της οποία το αντικείμενο δεν ήταν, επιπλέον, η χρήση μιας ενιαίας μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος που περιέχει μεταβλητούς συντελεστές υπολογισμού, αλλ' η εισαγωγή στη μέθοδο αυτή υπολογισμού, από τις ίδιες ημερομηνίες και για όλες τις οικείες επιχειρήσεις, των ίδιων τιμών αναφοράς για τα στοιχεία του κράματος (χρώμιο, νικέλιο και μολυβδαίνιο) προκειμένου να επιτευχθεί άνοδος των τιμών.

37 Εξάλλου, το επιχείρημα της AST, ότι η πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής θα της παρείχε τη δυνατότητα να αμφισβητήσει την αιτίαση που αντλείται από το γεγονός ότι είναι η εναρμονισμένη δράση ξεκίνησε το 1988, είναι τελείως αλυσιτελές, δεδομένου ότι η Επιτροπή θεώρησε, με την απόφασή της, ότι εναρμονισμένη πρακτική υφίσταται μόνον από τον Δεκέμβριο του 1993, ελλείψει επαρκών αποδείξεων (αιτιολογικές σκέψεις 50 και 56 της αποφάσεως).

38 Κατά συνέπεια, επιβάλλει τη διαπίστωση ότι η KTS και η AST δεν προσκόμισαν μια σοβαρή ένδειξη, ούτε απέδειξαν ότι υφίστανται εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν εξαίρεση από τον γενικό κανόνα κατά τον οποίο τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής δεν είναι προσιτά στις προσφεύγουσες. Εφόσον, κατά συνέπεια, δεν παρασχέθηκε κανένα στοιχείο που να επιτρέπει να γίνει δεκτή η χρησιμότητα των μέτρων που ζητούν οι προσφεύγουσες, τα αιτήματά τους πρέπει να απορριφθούν.

39 Δεύτερον, όσον αφορά το χωριστό αίτημα της KTS για την προσκόμιση καταλόγου των εσωτερικών εγγράφων της Επιτροπής, επιβάλλεται κατ' ανάγκη η διαπίστωση ότι η KTS το υπέβαλε μόνον προκειμένου να επαληθευθεί αν πρόκειται για έγγραφα στα οποία θεωρεί ότι πρέπει να έχει πρόσβαση. Δεδομένου ότι μια τέτοια επιχειρηματολογία είναι επίσης ανεπαρκής για να γίνει δεκτή η χρησιμότητα του ζητουμένου μέτρου, ούτε το αίτημα αυτό μπορεί να γίνει δεκτό.

40 Κατά συνέπεια, τα αιτήματα για τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που αφορούν τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής πρέπει να απορριφθούν.

Επί των αιτημάτων περί ακυρώσεως του άρθρου 1 της αποφάσεως

Ι - Επί των λόγων που αντλούνται από την παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας

A - Επί της προσβάσεως στον φάκελο

Επιχειρήματα των διαδίκων

41 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι δεν είχαν επαρκή πρόσβαση στον φάκελο κατά το στάδιο της διοικητικής διαδικασίας, ιδίως όσον αφορά τα έγγραφα που χαρακτηρίζονται εσωτερικά. Ειδικότερα, η KTS προβάλλει ότι η Επιτροπή δεν της παρέσχε ούτε ενδείξεις επί του περιεχομένου των εγγράφων που της αποκρύφθηκαν. Όσον αφορά τα άλλα εσωτερικά έγγραφα που περιελήφθησαν στον φάκελο από τις 8 Νοεμβρίου 1995, η Επιτροπή δεν παρέσχε ούτε πληροφορίες για τον αριθμό, τη σημασία και το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων, ούτε καν έναν κατάλογο που να περιέχει αυτά τα έγγραφα.

42 Κατά τις προσφεύγουσες, η Επιτροπή δεν συμμορφώθηκε προς την εν προκειμένω νομολογία του ρωτοδικείου (διάταξη του ρωτοδικείου της 19ης Ιουνίου 1996, T-134/94, T-136/94, T-137/94, T-138/94, T-141/94, T-145/94, T-147/94, T-148/94, T-151/94, T-156/94 και T-157/94, NMH Stahlwerke κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-537, στο εξής: διάταξη Poutrelles Ι, σκέψεις 62 έως 78, και διάταξη Poutrelles ΙΙ, σκέψεις 30 έως 39). Συγκεκριμένα, η πρόσβαση στα εν λόγω εσωτερικά έγγραφα έχει σημασία προκειμένου να αποδειχθεί η «συνενοχή» των υπαλλήλων της Επιτροπής που είχαν, ή όφειλαν να έχουν, γνώση της χρήσεως της μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα. Κατά την KTS, είναι, επιπλέον, αντίθετο προς την αρχή της οικονομίας της διαδικασίας το να είναι δυνατή η άσκηση του δικαιώματος της προσβάσεως στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής μόνο στο πλαίσιο του ένδικου σταδίου και όχι του διοικητικού σταδίου της υποθέσεως.

43 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι προσφεύγουσες δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στα εσωτερικά της έγγραφα (απόφαση του ρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 1991, T-7/89, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-1711, σκέψη 54). Ως προς τις διατάξεις Poutrelles Ι και Poutrelles ΙΙ, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι αφορούν το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, ιδίως δε το ζήτημα υπό ποιες προϋποθέσεις προσφεύγοντες μπορούν να έχουν πρόσβαση στα εσωτερικά της έγγραφα στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

44 Εκ προοιμίου, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι διέπουσες το δικαίωμα προσβάσεως στον φάκελο της Επιτροπής γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου σκοπό έχουν την κατοχύρωση της αποτελεσματικής ασκήσεως των δικαιωμάτων του αμυνομένου, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και το δικαίωμα ακροάσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999, C-51/92 P, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. Ι-4235, σκέψη 76), το οποίο, ως προς τις διαδικασίες ανταγωνισμού που κινούνται δυνάμει της Συνθήκης ΕΚΑΧ, προβλέπεται στο άρθρο 36, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης αυτής, κατά το οποίο η Επιτροπή, πριν λάβει απόφαση για την επιβολή μιας από τις χρηματικές κυρώσεις που προβλέπονται στην εν λόγω Συνθήκη, οφείλει να παράσχει στον ενδιαφερόμενο την ευκαιρία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του.

45 Στο πλαίσιο της εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού της Συνθήκης ΕΚ, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι σκοπός της προσβάσεως στον φάκελο είναι ιδίως να παρέχεται στους αποδέκτες της ανακοινώσεως των αιτιάσεων η δυνατότητα να λαμβάνουν γνώση των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στον φάκελο της Επιτροπής, ώστε να μπορέσουν, βάσει των στοιχείων αυτών, να λάβουν λυσιτελώς θέση επί των συμπερασμάτων στα οποία έχει καταλήξει με την ανακοίνωση των αιτιάσεών της η Επιτροπή (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 6ης Απριλίου 1995, C-310/93 P, ΒΡΒ Industries και British Gypsum κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. Ι-865, σκέψη 21, προπαρατεθείσες αποφάσεις Baustahlgewebe κατά Επιτροπής, σκέψη 89, και της 8ης Ιουλίου 1999, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, σκέψη 75).

46 Κατά συνέπεια, η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να καθιστά προσιτά στους αποδέκτες της ανακοινώσεως των αιτιάσεων όλα τα έγγραφα, είτε προς απόδειξη είτε προς απόκρουση της κατηγορίας, τα οποία έχει συλλέξει κατά τη διοικητική εξέταση, με εξαίρεση, πάντως, τα έγγραφα που έχουν χαρακτήρα απορρήτου, όπως τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής (απόφαση του ρωτοδικείου της 1ης Απριλίου 1993, T-65/89, BPB Industries και British Gypsum κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-389, σκέψη 29, όπως επιβεβαιώθηκε με την προπαρατεθείσα απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Απριλίου 1995, BPB Industries και British Gypsum κατά Επιτροπής, σκέψη 25· βλ. επίσης, την προπαρατεθείσα απόφαση του ρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 1991, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, σκέψη 54, και της 28ης Απριλίου 1999, T-221/95, Endemol κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-1299, σκέψη 66). Οι σκέψεις αυτές ισχύουν επίσης στο πλαίσιο της εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού της Συνθήκης ΕΚΑΧ.

47 Εν προκειμένω, επιβάλλεται τη διαπίστωση ότι οι προσφεύγουσες, οι οποίες δεν αρνούνται ότι είχαν πρόσβαση στα έγγραφα του φακέλου στα οποία η Επιτροπή στήριξε την απόφαση, περιορίζονται να προβάλουν ότι θα έπρεπε επίσης να είχαν πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας. Όμως, όπως εκτέθηκε, η Επιτροπή δεν υποχρεούται να καθιστά προσιτά τέτοια έγγραφα κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.

48 Αυτό το συμπέρασμα δεν αποδυναμώνεται από το επιχείρημα που αντλείται από τις διατάξεις Poutrelles Ι και Poutrelles ΙΙ. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η νομολογία αυτή αφορά την εφαρμογή του άρθρου 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και, ειδικότερα, τις προϋποθέσεις προσβάσεως στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας. Όμως, όπως ακριβώς οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου που διέπουν την πρόσβαση στον φάκελο της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας δεν έχουν εφαρμογή, καθεαυτές, στην ένδικη διαδικασία (προπαρατεθείσα απόφαση Baustahlgewebe κατά Επιτροπής, σκέψη 90), οι διατάξεις που διέπουν την ένδικη διαδικασία δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή στη διοικητική διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής.

49 Το επιχείρημα της KTS, κατά το οποίο θα ήταν αντίθετο προς την αρχή της οικονομίας της διαδικασίας να μην της παρασχεθεί πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής παρά μόνον κατά το στάδιο της ένδικης διαδικασίας, φαίνεται ότι στερείται λυσιτελείας, εφόσον, όπως ήδη εκτέθηκε (βλ. ανωτέρω σκέψεις 29 έως 40), εν πάση περιπτώσει, οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για να επιτρέπεται η πρόσβαση αυτή κατά την ένδικη διαδικασία δεν συντρέχουν.

50 Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι ο παρών λόγος είναι αβάσιμος και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί.

B - Επί της προσβολής του δικαιώματος της KTS να τύχει ακροάσεως σε σχέση με τις ενέργειες που προσάπτονται στην Thyssen Stahl

Επιχειρήματα των διαδίκων

51 Η KTS υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 36, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης EKAX για τον λόγο ότι δεν τηρήθηκε το δικαίωμά της ακροάσεως σε σχέση με τις ενέργειες που προσάπτονται στην Thyssen Stahl. Υπενθυμίζει ότι η KTN, την οποία υποκατέστησε, έχει αποκτήσει, από την 1η Ιανουαρίου 1995, το δικαίωμα ασκήσεως των δραστηριοτήτων της Τhyssen Stahl στον τομέα των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα και δέχτηκε να αναλάβει, ως διάδοχος, την ευθύνη για παραβάσεις που ενδεχομένως διέπραξε η επιχείρηση αυτή.

52 άντως, η KTN ουδέποτε δήλωσε ότι συμφώνησε για τη μη κίνηση μιας νέας διαδικασίας κατ' αυτής στην περίπτωση κατά την οποία η Επιτροπή θα της επέβαλλε πρόστιμο για τις προσαπτόμενες στην Thyssen Stahl ενέργειες. Συναφώς, υπογραμμίζει ότι κατά μια επιθεώρηση που πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1996 στην KTN η Επιτροπή δεν της επισήμανε ότι η διαδικασία που είχε κινηθεί κατά της Thyssen Stahl θα την αφορούσε εφεξής. Η Επιτροπή κοινοποίησε μάλιστα τη νέα ανακοίνωση των αιτιάσεων της 24ης Απριλίου 1997 όχι μόνο στην KTN, αλλά και στην Thyssen Stahl, ανακοίνωση επί της οποίας οι δύο επιχειρήσεις έλαβαν χωριστά θέση. Στην απάντησή της της 30ής Ιουνίου 1997 επί της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, η KTN εξέθεσε εξάλλου ρητώς ότι ελάμβανε θέση μόνον επί των αιτιάσεων που την αφορούσαν.

53 Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, με έγγραφο της 23ης Ιουλίου 1997, η KTN δήλωσε ότι, κατόπιν της αναλήψεως του τομέα των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα της Thyssen Stahl, αποδεχόταν την ευθύνη για ορισμένες μορφές της συμπεριφοράς της ως προς τα προϊόντα που αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, αυτό δε «από το 1993 και μετά».

54 Όμως, κατά την Επιτροπή, ακριβώς διότι διεξήγαγε τη διοικητική διαδικασία ακολουθώντας δύο διαφορετικές οδούς ρώτησε, στη συνέχεια, την KTN αν ήταν έτοιμη να αναλάβει την ευθύνη για τις προσαπτόμενες στην Thyssen Stahl ενέργειες. Κατά την ημερομηνία της δηλώσεως της KTN, η Thyssen Stahl είχε εξάλλου λάβει θέση επί της ανακοινώσεως των αιτιάσεων. Κατά συνέπεια, ελλείψει αντιθέτων ενδείξεων, η δήλωση της KTN δεν μπορούσε παρά να αφορά την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η διαδικασία, της οποίας ο αριθμός αναφοράς μνημονεύεται ρητά στη δήλωσή της. Επομένως, κατά την Επιτροπή, η δήλωση αυτή δεν είχε ως σκοπό την ανάληψη ευθύνης για την πληρωμή του προστίμου που ενδεχομένως θα επιβαλλόταν στην Thyssen Stahl, αλλά την ανάληψη της ευθύνης για ενδεχόμενες ενέργειες αυτής σε σχέση με τα πλατέα προϊόντα ανοξείδωτου χάλυβα. Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, αν η KTN είχε απαντήσει αρνητικά στο ερώτημα περί του αν αναλάμβανε την ευθύνη για τις ενέργειες της Thyssen Stahl, η Επιτροπή θα περιοριζόταν να επιβάλει το πρόστιμο στην Thyssen Stahl, δεν θα είχε κινήσει νέα διαδικασία κατά της KTN.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

55 Τα δικαιώματα άμυνας που επικαλείται η KTS διασφαλίζονται, εν προκειμένω, από το άρθρο 36, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης EKAX, κατά το οποίο η Επιτροπή, πριν επιβάλει μια από τις χρηματικές κυρώσεις που προβλέπονται στη Συνθήκη αυτή, οφείλει να παράσχει στον ενδιαφερόμενο την ευκαιρία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του.

56 Κατά πάγια νομολογία, ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας σε κάθε διαδικασία που μπορεί να καταλήξει στην επιβολή κυρώσεων συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου, η οποία πρέπει να τηρείται σε κάθε περίσταση, ακόμη και αν πρόκειται για διαδικασία διοικητικού χαρακτήρα. Η ουσιαστική τήρηση αυτής της αρχής επιβάλλει να παρέχεται στην οικεία επιχείρηση η δυνατότητα, ήδη από το στάδιο της διοικητικής διαδικασίας, να καταστήσει λυσιτελώς γνωστή την άποψή της ως προς το υποστατό και την κρισιμότητα των προβαλλομένων πραγματικών περιστατικών και συνθηκών καθώς και επί των εγγράφων που έλαβε υπόψη η Επιτροπή προς στήριξη των ισχυρισμών της (απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 1983, 100/80 έως 103/80, Musique Diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1825, σκέψη 10· βλ., επίσης, την απόφαση του ρωτοδικείου της 29ης Ιουνίου 1995, T-30/91, Solvay κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-1775, σκέψη 59, και την παρατιθέμενη νομολογία). Επομένως, προκύπτει, ιδίως, ότι η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει υπόψη μόνον περιστατικά επί των οποίων οι ενδιαφερόμενοι είχαν την ευκαιρία να παράσχουν διευκρινίσεις (προπαρατεθείσα απόφαση Musique Diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 14).

57 ρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι για την παράβαση ευθύνεται, κατ' αρχήν, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση κατά τον χρόνο διαπράξεως αυτής, έστω και αν, κατά τον χρόνο εκδόσεως της περί διαπιστώσεως της παραβάσεως αποφάσεως, η εκμετάλλευση της επιχειρήσεως τελούσε υπό την ευθύνη άλλου προσώπου (βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2000, C-279/98 P, Cascades κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. Ι-9693, σκέψη 78).

58 Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει πρώτον ότι, στις 24 Απριλίου 1997, η KTN και η Thyssen Stahl έλαβαν, εκάστη, ανακοινώσεις των αιτιάσεων και ότι καμία από τις επιχειρήσεις αυτές δεν απάντησε, χωριστά, στην εν λόγω ανακοίνωση με έγγραφα των αντίστοιχων εκπροσώπων τους της 30ής Ιουνίου του ίδιου έτους. Με την απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, η KTN εξέθεσε, επιπλέον, ρητώς ότι διατύπωνε τις αντιρρήσεις της «επ' ονόματι και για λογαριασμό της KTN».

59 Στη συνέχεια, δεν αμφισβητείται ότι η KTN, την οποία διαδέχθηκε η προσφεύγουσα KTS, δέχθηκε, με έγγραφο της 23ης Ιουλίου 1997 προς την Επιτροπή, να θεωρηθεί ευθυνόμενη για τα προσαπτόμενα στην Thyssen Stahl περιστατικά για το χρονικό διάστημα που άρχισε το 1993, ενώ οι δραστηριότητες της Thyssen Stahl στον τομέα των οικείων προϊόντων τής μεταβιβάστηκαν μόλις την 1ην Ιανουαρίου 1995.

60 Συγκεκριμένα, με το ανωτέρω έγγραφο, η KTN εξέθεσε ρητώς τα εξής:

«Όσον αφορά τη διαδικασία που αναφέρεται ως αντικείμενο [υπόθεση IV/35.814 - KTN], ζητήσατε από τον νόμιμο εκπρόσωπο της Thyssen Stahl [...] να επιβεβαιώσει η [KTN] ρητώς ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για τις ενέργειες τις οποίες προέβη ενδεχομένως η Thyssen Stahl, κατόπιν της μεταφοράς του τομέα των δραστηριοτήτων των τομέα των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα της Thyssen Stahl, καθόσον αφορά τα πλατέα ανοξείδωτα προϊόντα, τα οποία αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, αυτό δε επίσης για το χρονικό διάστημα που ανάγεται στο έτος 1993. Με την παρούσα, σας το επιβεβαιώνουμε ρητώς.»

61 Τέλος, η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 102 της αποφάσεως συνήγαγε από τη δήλωση ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη στο διατακτικό της αποφάσεως. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή έκρινε ότι η KTN ευθύνεται για τις ενέργειες της Thyssen Stahl που θεωρούνται αντίθετες προς το άρθρο 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης EKAX (άρθρο 1 της αποφάσεως) και, κατά συνέπεια, της επέβαλε πρόστιμο κατ' αντιστοιχία, επίσης, προς τα προσαπτόμενα στην Thyssen Stahl γεγονότα (άρθρο 2 της αποφάσεως). Συναφώς, η Επιτροπή θεώρησε, στην αιτιολογική σκέψη 78 της αποφάσεως, ότι η διάρκεια της προσαπτόμενης στην Thyssen Stahl παραβάσεως εκτείνεται από τον Δεκέμβριο του 1993, χρονικό σημείο της συσκέψεως Μαδρίτης κατά την οποία άρχισε η εναρμόνιση μεταξύ των παραγωγών πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα, έως την 1η Ιανουαρίου 1995, ημερομηνία παύσεως των δραστηριοτήτων της Thyssen Stahl στον τομέα αυτόν.

62 Έχει σημασία να υπογραμμισθεί ότι δεν αμφισβητείται ότι, ενόψει της δηλώσεως στην οποία προέβη η KTN στις 23 Ιουλίου 1997, η Επιτροπή δικαιούνταν κατ' εξοχήν να της αποδώσει την ευθύνη για την προσαπτόμενη στην Thyssen Stahl πλημμελή συμπεριφορά μεταξύ του Δεκεμβρίου 1993 και της 1ης Ιανουαρίου 1995. ράγματι, πρέπει να θεωρηθεί ότι μια τέτοια δήλωση, η οποία ανταποκρίνεται, ιδίως, σε οικονομικές εκτιμήσεις που προσιδιάζουν στις πράξεις συγκεντρώσεως μεταξύ επιχειρήσεων, συνεπάγεται ότι το νομικό πρόσωπο υπό την ευθύνη του οποίου τέθηκαν οι δραστηριότητες ενός άλλου νομικού προσώπου, μετά την ημερομηνία της παραβάσεως που απορρέει από αυτές τις δραστηριότητες, ευθύνεται γι' αυτές, ακόμη και αν, κατ' αρχήν, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διηύθυνε την οικεία επιχείρηση κατά το χρονικό σημείο διαπράξεως της παραβάσεως έπρεπε να ευθύνεται γι' αυτήν.

63 Εντούτοις, μια τέτοια δήλωση, καθόσον παρεκκλίνει από την αρχή δυνάμει της οποίας ένα πρόσωπο φυσικό ή νομικό πρέπει να υφίσταται κυρώσεις μόνο για τα περιστατικά που του προσάπτονται ατομικώς, πρέπει να ερμηνευθεί αυστηρά. Ειδικότερα, ελλείψει αντίθετης ενδείξεως εκ μέρους του, το πρόσωπο από το οποίο προέρχεται μια τέτοια δήλωση δεν μπορεί να τεκμαίρεται ότι παραιτήθηκε από την άσκηση των δικαιωμάτων του άμυνας.

64 Όμως, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς που προβάλλει, ουσιαστικώς, η Επιτροπή, η δήλωση της KTN της 23ης Ιουλίου 1997 δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως συνεπαγόμενη, επίσης, παραίτηση εκ μέρους της από το δικαίωμά της να τύχει ακροάσεως επί των περιστατικών που προσάπτονταν στην Thyssen Stahl με την ανακοίνωση των αιτιάσεων που της κοινοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 1997, περιστατικών για τα οποία η KTN αποδεχόταν έκτοτε να θεωρείται ευθυνόμενη για τους σκοπούς της επιβολής ενδεχομένου προστίμου.

65 Αυτό ισχύει πολλώ μάλλον καθόσον η ανακοίνωση των αιτιάσεων απευθύνθηκε, χωριστά, στην KTN και στην Thyssen Stahl και, προφανέστατα, η ανακοίνωση αυτή δεν απέδιδε στην KTN την ευθύνη για τις πλημμελείς ενέργειες που μνημονεύθηκαν κατά της Thyssen Stahl.

66 Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν παρέσχε στην KTN την ευκαιρία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της επί του υποστατού και της κρισιμότητας των προσαπτόμενων στην Thyssen Stahl περιστατικών και ότι, κατά συνέπεια, η KTN δεν μπόρεσε να ασκήσει συναφώς τα δικαιώματά της άμυνας.

67 Επομένως, όπως προκύπτει από τη νομολογία, η Επιτροπή δεν δικαιούνταν να αποδώσει την ευθύνη για τις πλημμελείς ενέργειες της Thyssen Stahl στην KTN ούτε, κατά συνέπεια, να επιβάλει πρόστιμο στην KTN για τα προσαπτόμενα στην Thyssen Stahl γεγονότα, ενώ, επί του σημείου αυτού, η ανακοίνωση των αιτιάσεων απευθυνόταν μόνο στην Thyssen Stahl (βλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 13ης Μαρτίου 2000, C-395/96 P και C-396/96 P, Compagnie maritime belge transports κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. Ι-1365, σκέψη 146).

68 Επομένως, ενόψει αυτών των στοιχείων, ο παρών λόγος ακυρώσεως της KTS είναι βάσιμος και, κατά συνέπεια, πρέπει να ακυρωθεί το άρθρο 1 της αποφάσεως καθόσον καταλογίζει στην KTN την προσαπτόμενη στην Thyssen Stahl παράβαση.

ΙΙ - Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από την ύπαρξη τυπικού ελαττώματος

Επιχειρήματα των διαδίκων

69 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η απόφαση δεν εκδόθηκε νομοτύπως, για τον λόγο ότι διορθώθηκε και τροποποιήθηκε με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998, χωρίς να διευκρινιστούν τα νομικά σφάλματα που καθιστούσαν πλημμελή την απόφαση και χωρίς να εκτεθεί αν τα εν λόγω σφάλματα εξαλείφθηκαν, πράγμα που συνιστά παράβαση του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής.

70 Επιπλέον, η AST προβάλλει ότι οι αιτιολογικές σκέψεις 38 και 40 της αποφάσεως παραλείφθηκαν στο αντίγραφο που της κοινοποιήθηκε, πράγμα που συνιστά σοβαρή τυπική παράβαση, καθόσον δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πλήρως τη συλλογιστική της Επιτροπής και να αμυνθεί.

71 Δεδομένου ότι δεν είχαν πρόσβαση στον φάκελο κατά το διοικητικό στάδιο της διαδικασίας, οι προσφεύγουσες ζητούν από το ρωτοδικείο να διατάξει συναφώς μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας.

72 Η Επιτροπή τονίζει ότι το φερόμενο νομικό σφάλμα που διορθώθηκε με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998 αφορούσε την αναγραφή στο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της αποφάσεως αριθμών τραπεζικών λογαριασμών στους οποίους πρέπει να καταβληθούν τα επιβληθέντα πρόστιμα. Υπογραμμίζει ότι, στο έγγραφο της 5ης Φεβρουαρίου 1998, που συνόδευε την επίσημη ανακοίνωση της αποφάσεως στις προσφεύγουσες και στις άλλες επιχειρήσεις, η διόρθωση αυτή μνημονευόταν ρητώς. Επιπλέον, η απόφαση, όπως διαβιβάστηκε στα μέρη με τηλεομοιοτυπία της 21ης Ιανουαρίου 1998, ήταν απολύτως πανομοιότυπη προς αυτήν που τους επιδόθηκε με έγγραφο της 5ης Φεβρουαρίου 1998.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

73 Από τη νομολογία προκύπτει ότι οι διατάξεις και η αιτιολογία της αποφάσεως που κοινοποιείται στον ή στους αποδέκτες της πρέπει να αντιστοιχούν σε εκείνα της αποφάσεως που εγκρίνεται από την ολομέλεια της Επιτροπής, εκτός από αμιγώς ορθογραφικές ή γραμματικές διορθώσεις που μπορεί ακόμη να γίνουν στο κείμενο μιας πράξεως μετά την τελική έγκρισή του από την ολομέλεια (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιουνίου 1994, C-137/92 P, Επιτροπή κατά BASF κ.λπ., Συλλογή 1994, σ. Ι-2555, σκέψεις 62 έως 70).

74 Εν προκειμένω, το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της αποφάσεως, όπως διαβιβάστηκε στους διαδίκους την 21η Ιανουαρίου 1998, περιέχει έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού στον οποίο έπρεπε να καταβληθούν τα επιβληθέντα πρόστιμα. Με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998, η Επιτροπή αντικατέστησε τον αριθμό αυτό με αρκετούς άλλους διαφορετικούς αριθμούς λογαριασμών. Η τροποποίηση αυτή, η οποία είναι η μόνη που επήλθε με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1998, περιέχεται στο κείμενο της αποφάσεως, που κοινοποιήθηκε επισήμως στις προσφεύγουσες την 5η Φεβρουαρίου 1998 και συνοδευόταν από ένα έγγραφο στο οποίο, εξάλλου, μνημονευόταν ρητά η διόρθωση που πραγματοποιήθηκε από την ολομέλεια των επιτρόπων. Δεν αμφισβητείται ότι καμία άλλη τροποποίηση δεν επήλθε στην απόφαση. Κατά συνέπεια, εφόσον η απόφαση, όπως κοινοποιήθηκε στις προσφεύγουσες, αντιστοιχεί προς αυτήν που εγκρίθηκε από την ολομέλεια της Επιτροπής, το επιχείρημα που αντλείται από παρατυπίες που διαπράχθηκαν κατά την έκδοση της αποφάσεως είναι αβάσιμο.

75 Ως προς τη φερόμενη παράλειψη των αιτιολογικών σκέψεων 38 και 40 της αποφάσεως, όπως κοινοποιήθηκε στην AST, αρκεί να τονιστεί ότι πρόκειται απλώς για σφάλμα αριθμήσεως που στερείται σημασίας, εφόσον, στο κείμενο της κοινοποιηθείσας στην AST αποφάσεως, οι αιτιολογικές αυτές σκέψεις αντιστοιχούν, αντιστοίχως, προς το δεύτερο εδάφιο των αιτιολογικών σκέψεων 37 και 39.

76 Από τις συνθήκες αυτές, ο παρών λόγος πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να χρειάζεται να γίνει δεκτό το αίτημα για μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας.

ΙΙΙ - Επί των λόγων ακυρώσεως που αντλούνται από έλλειψη αιτιολογίας, από πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως των περιστατικών και από νομικά σφάλματα

A - Επί του ιστορικού της παραβάσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων

77 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η απόφαση είναι πλημμελής λόγω σφαλμάτων εκτιμήσεως και καταχρήσεως εξουσίας, καθόσον στηρίζεται σε μη αποδεδειγμένους ισχυρισμούς που αφορούν την αφετηρία της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος και μπορούν να επηρεάσουν την εκτίμηση της παραβάσεως που αποτελεί το αντικείμενο της αποφάσεως, καθώς και την εκτίμηση του ύψους του προστίμου.

78 Συναφώς, οι προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι εξέθεσε, στις αιτιολογικές σκέψεις 19, 50 και 56 της αποφάσεως, ότι η χρησιμοποίηση μιας ενιαίας μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα χρονολογείται από το 1988 και προκύπτει από μια εναρμόνιση, οπότε η εναρμονισθείσα τροποποίηση των τιμών αναφοράς από το 1994 ήταν απλώς μια από τις εξελίξεις της. Συναφώς, της προσάπτουν, ειδικότερα, ότι αναφέρθηκε στην απόφαση 90/417/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 18ης Ιουλίου 1990, σχετικά με τη διαδικασία του άρθρου 65 της Συνθήκης ΕΚΑΧ που αφορά συμφωνία και εναρμονισμένες πρακτικές μεταξύ ευρωπαίων παραγωγών πλατέων προϊόντων ψυχρής ελάσεως ανοξείδωτου χάλυβα (ΕΕ L 220, σ. 28).

79 Επιπλέον, η AST θεωρεί ότι ο ισχυρισμός της Επιτροπής στην αιτιολογική σκέψη 55 της αποφάσεως, ότι τα μεγέθη υπολογισμού που περιλαμβάνονται στη μέθοδο προσαυξήσεως της τιμής του κράματος μπορούν να εξομοιωθούν με συστάσεις κατά την έννοια της ανακοινώσεως της Επιτροπής περί συμφωνιών, αποφάσεων και συντονισμένων διαδικασιών όσον αφορά τη συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων (μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις: JO 1968, C 75, σ. 3, στο εξής: ανακοίνωση του 1968), διατυπώθηκε απλώς και μόνον προκειμένου να υποστηριχθεί ότι το αντικείμενο της συμπράξεως ήταν σαφώς σοβαρότερο απ' ό,τι πράγματι φαινόταν.

80 ροκειμένου να επαληθευθούν τα στοιχεία τα οποία η Επιτροπή στήριξε το σύνολο των διαπιστώσεων αυτών, η AST ζητεί από το ρωτοδικείο να διατάξει την προσκόμιση των εσωτερικών εγγράφων της Επιτροπής.

81 Η Επιτροπή αντιτείνει ότι καμία παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού δεν προσάπτεται στις επιχειρήσεις για τον προ του 1993 χρόνο. Εξάλλου, η εκτίμηση προηγουμένων της ημερομηνίας αυτής περιστατικών ουδόλως επηρέασε την εκτίμηση της διαπιστωθείσας παραβάσεως και τον υπολογισμό του ύψους του επιβληθέντος προστίμου.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

82 ρέπει να τονισθεί ότι το αντικείμενο της συμπράξεως που περιγράφεται, ιδίως, στην αιτιολογική σκέψη 47 της αποφάσεως ήταν η χρησιμοποίηση, από όλους τους παραγωγούς πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα και από την ίδια ημερομηνία, πανομοιότυπων τιμών αναφοράς στη μέθοδο υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, μέθοδο που χρησιμοποιούνταν ήδη προηγουμένως, προκειμένου να επιτευχθεί άνοδος των τιμών των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα.

83 Εξάλλου, όσον αφορά τη διάρκεια της παραβάσεως, πρέπει να τονισθεί ότι η Επιτροπή εξέτασε, στην αιτιολογική σκέψη 50 της αποφάσεως, ότι, μολονότι ασφαλώς υπήρχαν λόγοι να θεωρηθεί ότι η σύμπραξη ανάγεται στο 1988, κατά το οποίο οι επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν μια πανομοιότυπη μέθοδο υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, τα πραγματικά περιστατικά δεν είχαν αποδειχθεί επαρκώς επί του σημείου αυτού. Η Επιτροπή συνήγαγε εντεύθεν ότι η σύμπραξη, που απορρέει από την εναρμονισμένη τροποποίηση των τιμών αναφοράς που περιέχονται σε αυτήν τη μέθοδο υπολογισμού, είχε ως σημείο αφετηρίας τη σύσκεψη της Μαδρίτης τον Δεκέμβριο του 1993 και συνεχίστηκε μέχρι την ημέρα εκδόσεως της αποφάσεως. Κατά συνέπεια, ως προς τη διάρκεια της παραβάσεως, η Επιτροπή δέχθηκε μια διάρκεια τεσσάρων ετών, η οποία αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα που διέρρευσε μεταξύ της ημερομηνίας της συσκέψεως της Μαδρίτης και αυτής της εκδόσεως της αποφάσεως, εκτός για την Avesta και την Thyssen Stahl ως προς τις οποίες θεώρησε ότι η διάρκεια της παραβάσεως ήταν πλέον περιορισμένη (αιτιολογική σκέψη 78 της αποφάσεως).

84 Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς των προσφευγουσών, το γεγονός ότι η Επιτροπή κατέληξε ότι η σύμπραξη υφίστατο ήδη από τη χρησιμοποίηση, εκ μέρους των επιχειρήσεων, μιας ενιαίας μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του χάλυβα το 1988 δεν είχε καμία νομική συνέπεια ούτε για τον χαρακτηρισμό της παραβάσεως ούτε για τον υπολογισμό του ύψους του προστίμου. Κατά συνέπεια, η κρίση αυτή δεν μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της αποφάσεως.

85 Το ίδιο ισχύει για την αναφορά των αιτιολογικών σκέψεων 19 και 56 της αποφάσεως στην απόφαση 90/417, ως προς την οποία επιβάλλεται η διαπίστωση ότι πραγματοποιήθηκε μόνον προκειμένου να εκτεθεί το πλαίσιο εντός του οποίου εντασσόταν η χρησιμοποίηση της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος και όχι προκειμένου να διατυπωθεί μια εκτίμηση επί του αντικειμένου, τα αποτελέσματα ή τη διάρκεια της συμπράξεως που αποτελεί το αντικείμενο της αποφάσεως ή για να γίνει ο υπολογισμός του ύψους του προστίμου.

86 Ομοίως πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα ότι η αναφορά στην ανακοίνωση του 1968 είχε ως σκοπό να αποδειχθεί ότι το αντικείμενο της συμπράξεως ήταν σαφώς σοβαρότερο απ' ό,τι φαινόταν στην πραγματικότητα.

87 Συναφώς, επιβάλλεται, συγκεκριμένα, η διαπίστωση ότι η Επιτροπή αναφέρθηκε σε αυτήν την ανακοίνωση προκειμένου να αποδείξει ότι, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς των οικείων επιχειρήσεων, η εκ μέρους της εκτίμηση των συμφωνιών που αφορούσαν συστήματα υπολογισμού έπρεπε να ήταν γνωστή σε αυτές. Στις αιτιολογικές σκέψεις 62 και 63 της αποφάσεως τόνισε επομένως ότι, κατά την ανακοίνωση του 1968, οι συμφωνίες που είχαν ως αποκλειστικό σκοπό τον από κοινού καθορισμό των συστημάτων υπολογισμού δεν πρέπει να θεωρούνται ότι περιορίζουν τον ανταγωνισμό, πλην όμως αυτό, αντιθέτως, δεν συμβαίνει όταν τα συστήματα αυτά περιλαμβάνουν καθορισμένους συντελεστές υπολογισμού. Αναφερόμενη, επί του σημείου αυτού, στην πρακτική που ακολουθεί στην έκδοση αποφάσεων, υπενθύμισε ότι το τελευταίο αυτό είδος συστημάτων εξομοιώνεται προς συστάσεις που περιορίζουν τον ανταγωνισμό, στο μέτρο που τα συστήματα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική των επιχειρήσεων στον τομέα των τιμών, επιτρέποντάς τους να υπολογίζουν τα έξοδά τους.

88 Όμως, εν προκειμένω, η AST δεν αναφέρει κανένα στοιχείο που μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση την ορθότητα αυτών των διαπιστώσεων, ούτε αποδεικνύει ότι η Επιτροπή επεδίωκε άλλο σκοπό από αυτόν της αποδείξεως του περιοριστικού χαρακτήρα του ανταγωνισμού της συμπράξεως που αποτελεί το αντικείμενο της αποφάσεως.

89 Τέλος, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η AST δεν προσκόμισε καμία σοβαρή ένδειξη ούτε απέδειξε την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που δικαιολογούν εξαίρεση από τον γενικό κανόνα κατά τον οποίο τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής δεν είναι προσιτά στους προσφεύγοντες. Κατά συνέπεια, το αίτημά της για προσκόμιση αυτών των εγγράφων πρέπει να απορριφθεί.

90 Από το σύνολο αυτών των σκέψεων προκύπτει ότι ο παρών λόγος πρέπει να απορριφθεί.

B - Επί του αντικειμένου και του χαρακτηρισμού της συμπράξεως

1. Επί της περιγραφής της συσκέψεως της Μαδρίτης

Επιχειρήματα των διαδίκων

91 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η περιγραφή του αντικειμένου της συσκέψεως της Μαδρίτης, όπως δίδεται με την αιτιολογική σκέψη 44 της αποφάσεως, είναι ανακριβής και ασαφής. Συγκεκριμένα, η περιγραφή αυτή συνεπάγεται ότι οι οικείες επιχειρήσεις συντόνισαν τις αποφάσεις τους, όχι μόνο για την υιοθέτηση και την εφαρμογή των τιμών αναφοράς για τα κράματα που περιλαμβάνονται στη μέθοδο υπολογισμού προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, αλλά και για την υιοθέτηση μιας ενιαίας μεθόδου υπολογισμού. Η διαπίστωση αυτή αντιφάσκει προς τον ισχυρισμό ότι η χρησιμοποίηση μιας τέτοιας ενιαίας μεθόδου χρονολογείται από το 1988 περίπου.

92 Η AST προσθέτει ότι το αντικείμενο της συμπράξεως περιγράφεται αντιφατικά και ασαφώς. Αν η διατύπωση της αιτιολογικής σκέψεως 70 της αποφάσεως ήταν ακριβής, καθόσον εκθέτει ότι το αντικείμενο της συμπράξεως ήταν, αποκλειστικά, η τροποποίηση των τιμών αναφοράς στη μέθοδο υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, χωρίς καμία δέσμευση ως προς τη μεταγενέστερη τήρησή της, το άρθρο 1 της διατάξεως της αποφάσεως ορίζει, εντούτοις, την παράβαση ως συνισταμένη, όχι μόνο στην τροποποίηση, αλλά και στην εναρμονισμένη εφαρμογή αυτών των τιμών. Όμως, από κανένα στοιχείο δεν καταδεικνύεται ότι η σύσκεψη της Μαδρίτης είχε επίσης ως αντικείμενο τη διατήρηση των τιμών αναφοράς των οποίων η εφαρμογή είχε αποφασισθεί.

93 Η Επιτροπή θεωρεί ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών επί του πραγματικού αντικειμένου της συσκέψεως της Μαδρίτης είναι αβάσιμα, καθόσον, με την απόφαση, δεν αποφάνθηκε επί της υιοθετήσεως μιας ενιαίας μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, αλλά επί της χρησιμοποιήσεως, στο πλαίσιο της υφισταμένης μεθόδου υπολογισμού, νέων πανομοιότυπων τιμών αναφοράς για όλες τις εν λόγω επιχειρήσεις. Το επιχείρημα εξάλλου της AST σκοπεί στην αμφισβήτηση του διαρκούς χαρακτήρα της παραβάσεως.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

94 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι στην αιτιολογική σκέψη 44 της αποφάσεως εκτίθεται ότι:

«[...] η σύσκεψη της Μαδρίτης είχε ένα στόχο: τη μεθόδευση της ομοιόμορφης αύξησης των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα, προκειμένου να αντισταθμισθεί η άνοδος των τιμών των κραμάτων. αρουσιάστηκαν οι διάφορες μέθοδοι υπολογισμού της προσαύξησης της τιμής των κραμάτων οι οποίες είχαν εφαρμοσθεί κατά το παρελθόν και, μετά τη συγκεκριμένη σύσκεψη, οι επιχειρήσεις στο σύνολό τους υιοθέτησαν πανομοιότυπη συμπεριφορά. Οι επιχειρήσεις εφάρμοσαν για τις πωλήσεις τους στην Ευρώπη, με εξαίρεση την Ισπανία και την ορτογαλία, από την 1η Φεβρουαρίου 1994 και μετά, μια προσαύξηση της τιμής του εκάστοτε κράματος σύμφωνα με τη μέθοδο η οποία είχε χρησιμοποιηθεί για τελευταία φορά το 1991, υιοθετώντας ως τιμές αναφοράς για τα κράματα εξέλαβαν τις τιμές που ίσχυσαν γι' αυτά τον Σεπτέμβριο του 1993. [...]»

95 Όπως βεβαιώνεται επίσης στην αιτιολογική σκέψη 45 της αποφάσεως, η οποία αναφέρεται στην «ανακαθιέρωση της προσαύξησης της τιμής του κράματος από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα [...] αν ληφθεί υπόψη ότι το ύψος της προσαύξησης και η ημερομηνία από την οποία άρχισε να εφαρμόζεται ήταν εσκεμμένως πανομοιότυπα», η εκτίμηση της Επιτροπής αφορούσε επομένως όχι τη χρησιμοποίηση μιας ενιαίας μεθόδου υπολογισμού αυτής καθεαυτήν, η οποία ξεκίνησε πριν από το 1993, αλλά την υιοθέτηση, στο πλαίσιο αυτής της μεθόδου υπολογισμού, πανομοιότυπων τιμών αναφοράς για όλες τις επιχειρήσεις.

96 Όπως ήδη εκτέθηκε (βλ. ανωτέρω σκέψη 82), στην αιτιολογική σκέψη 47 της αποφάσεως συνήχθη ότι το αντικείμενο της συμπράξεως συνίστατο στη χρησιμοποίηση, για όλες τις επιχειρήσεις και από την ίδια ημερομηνία, πανομοιότυπων τιμών αναφοράς στο πλαίσιο της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, μεθόδου που χρησιμοποιούνταν ήδη προηγουμένως, προκειμένου να επιτευχθεί άνοδος των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα.

97 Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι η σύσκεψη της Μαδρίτης δεν περιγράφεται, στην απόφαση, υπό την έννοια ότι αφορούσε την υιοθέτηση μιας μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, αλλά ότι σκοπούσε στο να περιληφθούν, στη μέθοδο αυτή, πανομοιότυπες τιμές αναφοράς για όλους τους παραγωγούς.

98 Το επιχείρημα της AST ότι το αντικείμενο της συμπράξεως έχει καθορισθεί αντιφατικώς και ασαφώς, καθόσον δεν αποδεικνύεται ότι αφορούσε επίσης τη διατήρηση των τιμών αναφοράς που εισήχθησαν στη μέθοδο προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, πρέπει ωσαύτως να απορριφθεί. Εκθέτοντας ότι το αντικείμενο της συμπράξεως συνίστατο στη χρησιμοποίηση των ιδίων τιμών αναφοράς σε αυτήν τη μέθοδο υπολογισμού, η Επιτροπή θεώρησε κατ' ανάγκη ότι οι οικείες επιχειρήσεις είχαν ως σκοπό να καταλήξουν σε ουσιαστική εφαρμογή αυτών των τιμών. Το ζήτημα αν η Επιτροπή απέδειξε, επαρκώς κατά νόμο, ότι τούτο συνέβαινε εμπίπτει στην εξέταση του λόγου που αφορά τη διάρκεια της διαπιστωθείσας παραβάσεως (βλ. ανωτέρω τις σκέψεις 174 έως 184).

99 Επομένως, ο παρών λόγος πρέπει να απορριφθεί.

2. Επί της ευθυγραμμίσεως των τιμών των προσαυξήσεων των τιμών του κράματος

Επιχειρήματα των διαδίκων

100 Οι προσφεύγουσες αμφισβητούν τη λυσιτέλεια των διαπιστώσεων στις οποίες προέβη η Επιτροπή σε σχέση με τις πρακτικές λεπτομέρειες εφαρμογής της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. Υπογραμμίζουν ότι η απόφαση πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των περιστατικών καθώς και πλάνη περί το δίκαιο επί του σημείου αυτού, καθόσον προσάπτει στις επιχειρήσεις ότι ευθυγράμμισαν, εκτός των εγχωρίων τους αγορών, τις τιμές των πλατέων τους προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα προς τις τιμές που εφάρμοζε ένας μόνον παραγωγός (αιτιολογική σκέψη 39, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως).

101 Οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι το άρθρο 60 της Συνθήκης EKAX προβλέπει ρητώς ένα «μηχανισμό ευθυγραμμίσεως» των τιμών, βάσει του οποίου, για τις τιμές που εφαρμόζονται εκτός της εγχωρίας τους αγοράς, οι παραγωγοί ευθυγραμμίζονται προς τις τιμές του εγχώριου παραγωγού ή, ελλείψει αυτού, προς τις τιμές του κύριου προμηθευτή. Δεδομένου ότι η ευθυγράμμιση των τιμών είναι το αποτέλεσμα αυτόνομης συμπεριφοράς, στερείται επομένως αποδεικτικής ισχύος προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη συμφωνίας κατά την έννοια του άρθρου 65 της εν λόγω Συνθήκης. Κατά συνέπεια, οι δηλώσεις της Avesta, που παρατίθενται στις αιτιολογικές σκέψεις 38 και 40 της αποφάσεως, στερούνται ομοίως λυσιτέλειας, καθόσον αναφέρονται μόνο σε μια ευθυγράμμιση των τιμών, εξάλλου «όχι ενιαίως» κατά την αιτιολογική σκέψη 40 της αποφάσεως.

102 Επιπλέον, η AST υποστηρίζει ότι οι εκτιμήσεις αυτές περί της ευθυγραμμίσεως των τιμών των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα καταδεικνύουν ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως προς το αντικείμενο της συμπράξεως, θεωρώντας ότι είχε επίσης ως στόχο μάλλον τις τιμές των πλατέων προϊόντων παρά μόνον την προσαύξηση της τιμής του κράματος.

103 Τέλος, οι προσφεύγουσες θεωρούν ότι ο εσφαλμένος χαρακτήρας, και όχι ο αιτιολογημένος, της αποφάσεως ως προς την εκτίμηση της συμπεριφοράς των επιχειρήσεων στην αγορά επιβεβαιώνεται από τις γλωσσικές αποκλίσεις που υφίσταται μεταξύ του γερμανικού και του ιταλικού κειμένου της αποφάσεως. Συγκεκριμένα, το γερμανικό κείμενο της αποφάσεως εκθέτει, στην αιτιολογική σκέψη 39, ότι οι επιχειρήσεις συμφώνησαν («geeinigt») επί του τιμοκαταλόγου του ίδιου παραγωγού, ενώ κατά το ιταλικό οι επιχειρήσεις αυτές ευθυγραμμίστηκαν («si sono allinéate»). Το γερμανικό κείμενο της αποφάσεως είναι προδήλως εσφαλμένο στο σημείο αυτού, εφόσον δεν αντιστοιχεί ούτε προς τις δηλώσεις της Avesta που παρατίθενται προς στήριξη αυτής της εκθέσεως των γεγονότων. Με το υπόμνημά της απαντήσεως, η KTS υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή παραδέχεται ότι η έκφραση «geeinigt» δημιουργεί σύγχυση, πλην όμως θεωρεί ότι η Επιτροπή δεν συνάγει τα επιβαλλόμενα συμπεράσματα όσον αφορά τον αντιφατικό χαρακτήρα της αιτιολογίας.

104 Οι προσφεύγουσες ζητούν, εν πάση περιπτώσει, να διαταχθεί πραγματογνωμοσύνη βάσει του άρθρου 25 του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκειμένου να αποδειχθεί αν υφίστανται ουσιώδεις αποκλίσεις μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων της αποφάσεως και, ειδικότερα, μεταξύ της γερμανικής και της ιταλικής.

105 H Επιτροπή αντιτείνει ότι η απόφαση έχει ως αντικείμενο όχι μια σύμπραξη για την εφαρμογή ενός πανομοιότυπου τιμοκαταλόγου των πλατέων προϊόντων, αλλά μια σύμπραξη που αφορά τη χρησιμοποίηση, υπό πανομοιότυπες συνθήκες, της μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. Στην αλληλουχία αυτή, η αιτιολογική σκέψη 39 της αποφάσεως αποτελεί απλώς μια από τις σκιαγραφήσεις των λεπτομερειών εφαρμογής της μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, το δε γεγονός ότι οι επιχειρήσεις συμφώνησαν, ή όχι, για τις τιμές των πλατέων προϊόντων δεν είχε καμία σημασία, ειδικότερα κατά τον υπολογισμό του προστίμου. Συναφώς, από τις αιτιολογικές σκέψεις 29 έως 36 της αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι, κατόπιν της συσκέψεως της Μαδρίτης, οι επιχειρήσεις αποφάσισαν να εφαρμόσουν την προσαύξηση της τιμής του κράματος σε όλες τις αγορές, τόσον στις εγχώριες όσον και στις αλλοδαπές, όπως επιβεβαιώνεται, επιπλέον, από το υπόμνημα της Avesta που παρατίθεται στην αιτιολογική σκέψη 38 της αποφάσεως. Όπως, εξάλλου, προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 42 επ. της αποφάσεως, αυτές οι λεπτομέρειες εφαρμογής της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος παρείχαν σε κάθε παραγωγό τη δυνατότητα να γνωρίζει εκ των προτέρων τη στάση που θα υιοθετούσαν όλες οι επιχειρήσεις.

106 Υπό τις συνθήκες αυτές, ο μηχανισμός ευθυγραμμίσεως των τιμών που προβλέπεται στο άρθρο 60 της Συνθήκης EKAX ουδόλως αγνοήθηκε και μόνον κατ' αυτοτελή θεώρηση θα μπορούσε να δημιουργήσει σύγχυση η αιτιολογική σκέψη 39 της γερμανικής αποδόσεως της αποφάσεως.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

107 ρώτον, πρέπει να εξεταστεί αν, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, η απόφαση πάσχει πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά την περιγραφή των πρακτικών λεπτομερειών εφαρμογής της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, όπως εκτίθενται στις αιτιολογικές σκέψεις 37 έως 41 της αποφάσεως.

108 Συναφώς, επιβάλλεται εκ προοιμίου η διαπίστωση ότι, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς τους, η απόφαση δεν δέχεται εις βάρος των προσφευγουσών την ύπαρξη παραβάσεως απορρέουσας από σύμπραξη για τις τιμές των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα, αλλά μόνον, όπως εκτέθηκε (βλ. ανωτέρω σκέψη 82), τη συμμετοχή τους σε σύμπραξη που έχει ως σκοπό την εισαγωγή και την εφαρμογή, με εναρμονισμένο τρόπο, πανομοιότυπων τιμών αναφοράς για τα κράματα στο πλαίσιο της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος.

109 Επομένως, το γεγονός ότι, στην αιτιολογική σκέψη 39, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως, αναφέρθηκε η ευθυγράμμιση των τιμών των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα στην οποία προέβησαν οι εν λόγω επιχειρήσεις, εκτός των εγχωρίων τους αγορών, βάσει του τιμοκαταλόγου που εφάρμοζε ένας από τους παραγωγούς, δεν είχε καμία επίπτωση στην εκ μέρους της Επιτροπής νομική εκτίμηση της παραβάσεως ούτε στον καθορισμό του ύψους των προστίμων, πράγμα που εξάλλου δεν αμφισβητούν οι προσφεύγουσες.

110 Στη συνέχεια, πρέπει να τονισθεί ότι, στην απόφαση, η Επιτροπή εξέθεσε τις πρακτικές λεπτομέρειες εφαρμογής της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος αναφερόμενη σε άλλα περιστατικά από αυτά που αφορούν την ευθυγράμμιση των τιμών των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα, η οποία δεν συνιστούσε παρά ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το πλαίσιο εντός του οποίου εντασσόταν η εφαρμογή της εναρμονίσεως.

111 ράγματι, η απόφαση στηρίζεται κυρίως σε ένα υπόμνημα της Avesta της 17ης Ιανουαρίου 1994 που περιέγραφε, κατόπιν της συσκέψεως της Μαδρίτης, τις λεπτομέρειες εφαρμογής της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος και στο οποίο εκτίθενται, μεταξύ άλλων, τα εξής (αιτιολογική σκέψη 38 της αποφάσεως): «Σε κάθε μια από τις αγορές παραγωγής θα συμμορφωθούμε προς την κατευθυντήρια γραμμή που έχει υιοθετήσει ο εγχώριος παραγωγός, ιδίως όσον αφορά την εφαρμογή της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος που αυτός δηλώνει». Κατά την απόφαση, διευκρινίζονται επίσης τα εξής (αιτιολογική σκέψη 40 της αποφάσεως): «Στις εθνικές αγορές στις οποίες η [Avesta] δεν ήταν ούτε ο εγχώριος παραγωγός ούτε, οσάκις πρόκειται για αγορά χωρίς εγχώριο παραγωγό, ο σπουδαιότερος προμηθευτής, η [Avesta], κατά κανόνα αλλ' όχι σε όλες τις περιπτώσεις, ευθυγραμμιζόταν με τον εγχώριο παραγωγό ή τον σπουδαιότερο προμηθευτή, όπως συνηθιζόταν γενικά στον κλάδο ανοξείδωτου χάλυβα».

112 Στην αιτιολογική σκέψη 41 της αποφάσεως διαπιστώνεται επίσης ότι οι διάφοροι παραγωγοί έστειλαν επιστολές στους πελάτες τους αναγγέλλοντάς τους, κατόπιν της συσκέψεως της Μαδρίτης, την τροποποίηση των τιμών αναφοράς που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. Σε μια από τις επιστολές αυτές, που φέρει την ημερομηνία 31 Ιανουαρίου 1994, ένας από τους παραγωγούς παραθέτει, ειδικότερα, ότι «η μόνη δυνατή λύση είναι να εφαρμόσουμε προσαυξήσεις σε όλα τα πλατέα προϊόντα ανοξείδωτου χάλυβα, ευθυγραμμιζόμενοι σε αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι παραγωγοί».

113 Επομένως, ενόψει όλων αυτών των αποδεικτικών στοιχείων δεν καταδείχτηκε ότι η απόφαση, καθόσον διαπιστώνει ότι οι οικείες επιχειρήσεις προέβησαν εκουσίως και πραγματικά σε ευθυγράμμιση των προσαυξήσεων της τιμής του κράματος κατόπιν της συσκέψεως της Μαδρίτης, πάσχει πλάνη εκτιμήσεως.

114 Εξάλλου, δεδομένου ότι η απόφαση εκθέτει σαφώς τη συλλογιστική που ακολούθησε η Επιτροπή για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα, το επιχείρημα που αντλείται από την έλλειψη αιτιολογίας επί του σημείου αυτού δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

115 Δεύτερον, πρέπει να εξεταστεί αν, όπως προβάλλουν οι προσφεύγουσες, η απόφαση πάσχει πλάνη περί το δίκαιο καθόσον αγνοεί τον μηχανισμό ευθυγραμμίσεως των τιμών που θεσπίζει το άρθρο 60 της Συνθήκης EKAX.

116 Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η υποχρεωτική δημοσίευση των τιμοκαταλόγων και των όρων πωλήσεων που προβλέπεται από το άρθρο 60, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚΑΧ έχει ως σκοπό, πρώτον, να εμποδίζει όσο είναι δυνατόν τις απαγορευόμενες πρακτικές, δεύτερον, να επιτρέπει στους αγοραστές να πληροφορούνται επακριβώς τις τιμές και να συμμετέχουν επίσης στον έλεγχο των διακρίσεων και, τρίτον, να επιτρέπει στις επιχειρήσεις να γνωρίζουν επακριβώς τις τιμές των ανταγωνιστών τους για να τους παρέχεται η δυνατότητα να ευθυγραμμίζονται (βλ. τις αποφάσεις του Δικαστήριου της 21ης Δεκεμβρίου 1954, 1/54, Γαλλία κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 1, και της 12ης Ιουλίου 1979, 149/78, Rumi κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1979/ΙΙ, σ. 219, σκέψη 10).

117 άντως, οι τιμές που περιέχονται στους τιμοκαταλόγους πρέπει να καθορίζονται από κάθε επιχείρηση ανεξάρτητα, χωρίς συμφωνία, έστω σιωπηρή, μεταξύ τους. Ειδικότερα, το γεγονός ότι οι διατάξεις του άρθρου 60 τείνουν στον περιορισμό του ανταγωνισμού δεν εμποδίζει την εφαρμογή της απαγορεύσεως των συμπράξεων που προβλέπεται στο άρθρο 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ (προπαρατεθείσα απόφαση Γαλλία κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 1, και απόφαση του ρωτοδικείου της 11ης Μαρτίου 1999, T-141/94, Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-347, σκέψη 312).

118 Επιπλέον, το άρθρο 60 της Συνθήκης ΕΚΑΧ δεν προβλέπει καμία επαφή μεταξύ των επιχειρήσεων, πριν από τη δημοσίευση των τιμοκαταλόγων, με σκοπό την αμοιβαία ενημέρωση για τις μελλοντικές τιμές τους. Οι επαφές αυτές όμως, στον βαθμό που εμποδίζουν τον ανεξάρτητο καθορισμό των τιμοκαταλόγων αυτών, μπορούν να νοθεύσουν την κανονική λειτουργία του ανταγωνισμού, υπό την έννοια του άρθρου 65, παράγραφος 1, της ίδιας Συνθήκης (προπαρατεθείσα απόφαση Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, σκέψη 313).

119 Εν προκειμένω, είναι βέβαιο ότι, κατ' εφαρμογή του άρθρου 60, παράγραφος 2, στοιχείο α_, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, οι παραγωγοί ανοξείδωτου χάλυβα εκπλήρωσαν την υποχρέωσή τους δημοσιεύσεως των τιμών τους και των όρων πωλήσεως κοινοποιώντας τους τακτικά στην Επιτροπή και ότι, επ' αυτής της βάσεως, οι εν λόγω επιχειρήσεις γνωστοποίησαν στην Επιτροπή το ύψος των προσαυξήσεων της τιμής του κράματος που σκόπευαν να εφαρμόσουν από την 1η Φεβρουαρίου 1994 (αιτιολογική σκέψη 37 της αποφάσεως).

120 άντως, οι προσφεύγουσες δεν μπορούν επωφελώς να επικαλεσθούν τον προβλεπόμενο από τις ανωτέρω διατάξεις μηχανισμό ευθυγραμμίσεως, εφόσον η ευθυγράμμιση των τιμών αναφοράς που προορίζονται για τον υπολογισμό της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος ο οποίος αναφέρεται στα έγγραφα που παραθέτει η Επιτροπή, στις αιτιολογικές σκέψεις 38, 40 και 41 της αποφάσεως, προέκυπτε όχι από τη δημοσίευση των τιμοκαταλόγων, αλλ' από μια προηγούμενη εναρμόνιση μεταξύ των παραγωγών, κατά τη σύσκεψη της Μαδρίτης, με την οποία συμφωνήθηκε η υιοθέτηση πανομοιότυπων τιμών αναφοράς προκειμένου να καταστεί δυνατή εναρμόνιση, προς τα άνω, των προσαυξήσεων της τιμής του κράματος.

121 Κατά συνέπεια, η Επιτροπή ουδόλως αγνόησε τον μηχανισμό ευθυγραμμίσεως των τιμών που προκύπτει από το άρθρο 60 της Συνθήκης EKAX και ότι, επομένως, η απόφαση ουδόλως πάσχει πλάνη περί το δίκαιο.

122 Ως προς το επιχείρημα που αντλείται από την απόκλιση μεταξύ του γερμανικού και του ιταλικού κειμένου της αποφάσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι ο όρος «συμφώνησαν», που χρησιμοποιείται στην αιτιολογική σκέψη 39 του γερμανικού κειμένου της αποφάσεως σε σχέση με την ευθυγράμμιση των τιμών των πλατέων προϊόντων του ανοξείδωτου χάλυβα, δεν είχε καμία συνέπεια για τον χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς που προσάπτεται στις εν λόγω επιχειρήσεις η οποία, όπως ήδη εκτέθηκε, αφορούσε τις λεπτομέρειες εφαρμογής της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος και όχι την τελική τιμή των ανωτέρων προϊόντων. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα με το οποίο ζητείται να διαταχθεί πραγματογνωμοσύνη.

123 Από το σύνολο των σκέψεων αυτών προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

3. Επί της ελλείψεως αιτιολογίας όσον αφορά τον χαρακτηρισμό της συμφωνίας ή της εναρμονισμένης πρακτικής

Επί του παραδεκτού του λόγου

124 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, καθόσον ο λόγος αυτός της KTS προβλήθηκε μόλις με το υπόμνημα απαντήσεως, πρόκειται για νέο ισχυρισμό, ο οποίος, επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, σύμφωνα με το άρθρο 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου.

125 Συναφώς, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο ισχυρισμός που αντλείται από έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας αποτελεί λόγο ακυρώσεως δημοσίας τάξεως τον οποίο ο κοινοτικός δικαστής οφείλει να εξετάζει αυτεπαγγέλτως (απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Απριλίου 1998, C-367/95 P, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink's France, Συλλογή 1998, σ. Ι-1719, σκέψη 67) και ο οποίος, κατά συνέπεια, μπορεί να τύχει επικλήσεως από τους διαδίκους σε κάθε στάδιο της δίκης (απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Φεβρουαρίου 1997, C-166/95 P, Επιτροπή κατά Daffix, Συλλογή 1997, σ. Ι-983, σκέψη 25).

126 Κατά συνέπεια ο λόγος είναι παραδεκτός.

Επί του βασίμου του λόγου

- Επιχειρήματα των διαδίκων

127 Η KTS, με το υπόμνημά της απαντήσεως, υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 15 της Συνθήκης EKAX, το οποίο την υποχρεώνει να αιτιολογεί τις αποφάσεις της, αφού ανέμιξε τις αιτιάσεις που αφορούν την εναρμονισμένη πρακτική και τη συμφωνία.

128 Η Επιτροπή αντιτείνει ότι το γεγονός του χαρακτηρισμού μιας συμπράξεως ως συμφωνίας και, επικουρικώς, ως εναρμονισμένης πρακτικής δεν συνιστά διφορούμενη αιτιολογία κατά την έννοια της νομολογίας (απόφαση του ρωτοδικείου της 24ης Οκτωβρίου 1991, T-1/89, Rhône-Poulenc κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-867, σκέψεις 119 έως 124).

- Εκτίμηση του ρωτοδικείου

129 Η επιβαλλόμενη από το άρθρο 15 της Συνθήκης EKAX αιτιολογία πρέπει, αφενός, να επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να γνωρίσει τους δικαιολογητικούς λόγους του ληφθέντος μέτρου, προκειμένου να επικαλεστεί, ενδεχομένως, τα δικαιώματά του και να εξακριβώσει αν η απόφαση είναι ή όχι βάσιμη, και, αφετέρου, να παρέχει στον κοινοτικό δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του νομιμότητας. H υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να αξιολογείται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της υποθέσεως, ιδίως δε με το περιεχόμενο της επίμαχης πράξεως, τη φύση της παρατιθεμένης αιτιολογίας και το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η πράξη αυτή (απόφαση του ρωτοδικείου της 24ης Σεπτεμβρίου 1996, T-57/91, NALOO κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-1019, σκέψεις 298 και 300).

130 Εν προκειμένω, πρέπει να εξεταστεί αν ο χαρακτηρισμός της συμπράξεως ως συμφωνίας και, επικουρικώς, ως εναρμονισμένης πρακτικής, κατά την έννοια του άρθρου 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης EKAX, είναι επαρκώς αιτιολογημένος. ρος τον σκοπό αυτό, πρέπει να εξεταστεί αν η απόφαση εκθέτει, επαρκώς, αν πληρούνται τα συστατικά στοιχεία κάθε μιας από αυτές τις δύο έννοιες.

131 Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό ως συμφωνίας, η απόφαση υπενθυμίζει, όλως εξ αρχής, ότι υφίσταται παράβαση του άρθρου 65 της Συνθήκης αν τα μέρη αποφασίζουν μια σύγκλιση των προθέσεών τους η οποία περιστέλλει ή είναι ικανή να περιστείλει την επιχειρηματική τους ελευθερία, επικαθορίζοντας τις κατευθύνσεις των ενεργειών εκάστου μέρους στην αγορά ή της μη δραστηριοποίησής τους σε αυτήν, εξυπακουομένου ότι δεν είναι απαραίτητη ούτε η ύπαρξη συμβατικών κυρώσεων, ή διαδικασιών εκτελέσεως των σχετικών αποφάσεων, ούτε η σύγκλιση προθέσεων να προκύπτει από γραπτό κείμενο (αιτιολογική σκέψη 43 της αποφάσεως).

132 Όσον αφορά τα περιστατικά της υποθέσεως, στην αιτιολογική σκέψη 44 της αποφάσεως εκτίθενται τα στοιχεία από τα οποία προκύπτει η ύπαρξη συγκλίσεως προθέσεων μεταξύ των οικείων επιχειρήσεων. Συναφώς, εκτίθεται, καταρχάς, ότι η σύσκεψη της Μαδρίτης είχε ως στόχο τη μεθόδευση της ομοιόμορφης αυξήσεως των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα, προκειμένου να αντισταθμισθεί η άνοδος των τιμών των κραμάτων και ότι, κατά τη σύσκεψη αυτή, παρουσιάστηκαν διάφορες μέθοδοι υπολογισμού της προσαυξήσεως της τιμής των κραμάτων οι οποίες είχαν εφαρμοσθεί κατά το παρελθόν. Στη συνέχεια, διαπιστώθηκε ότι, μετά τη σύσκεψη αυτή, όλες οι επιχειρήσεις υιοθέτησαν μια πανομοιότυπη συμπεριφορά συνιστάμενη στην εφαρμογή στις πωλήσεις τους στην Ευρώπη, από την 1η Φεβρουαρίου 1994, με εξαίρεση την Ισπανία και την ορτογαλία, μιας προσαυξήσεως της τιμής του κράματος που υπολογίστηκε σύμφωνα με τη μέθοδο η οποία είχε χρησιμοποιηθεί το 1991 βάσει των τιμών αναφοράς που αντιστοιχούσαν στις τιμές των στοιχείων κράματος τον Σεπτέμβριο του 1993.

133 Τέλος, στην απόφαση τονίζεται ότι η σύγκλιση αυτή προθέσεων συγκεκριμενοποιήθηκε με μια τηλεομοιοτυπία της Ugine της 20ής Δεκεμβρίου 1993, η οποία, απευθυνόμενη σε όλους τους παραγωγούς που ήταν παρόντες στη σύσκεψη της Μαδρίτης, καθώς και στην Outokumpu, αντανακλά τα συμπεράσματα αυτής συσκέψεως, περιέχει λεπτομερή στοιχεία για τον υπολογισμό της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, συμπεριλαμβανομένων των τιμών ενεργοποιήσεως, τη συναλλαγματική ισοτιμία ECU/δολλάριο των Ηνωμένων ολιτειών (USD) και USD/ECU για τα στοιχεία κράματος (νικέλιο, χρώμιο, μολυβδαίνιο), τους μήνες αναφοράς και τις τυποποιημένες περιεκτικότητες των κραμάτων.

134 Συναφώς, στην απόφαση μνημονεύεται επίσης ότι ο χαρακτηρισμός ως συμφωνίας επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των εγκυκλίων επιστολών που παρατίθενται στην αιτιολογική σκέψη 41 της αποφάσεως, με τις οποίες οι διάφοροι παραγωγοί ανακοίνωσαν στους πελάτες τους την επαναφορά της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. Σε μια από αυτές τις επιστολές, της 28ης Ιανουαρίου 1994, η Ugine Savoie UK εξέθεσε ότι [...] «αποφασίστηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο η επανενεργοποίηση του συστήματος της προσαύξησης, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η αύξηση του κόστους των κραμάτων από τον Σεπτέμβριο του 1993 και μετά. Η προσαύξηση αυτή θα εφαρμοσθεί γενικώς από 1ης Φεβρουαρίου 1994.» Σε μια άλλη επιστολή, της 31ης Ιανουαρίου 1994, η Thyssen Fine Steels Ltd ανακοίνωσε στους πελάτες της ότι συμφωνούσε τα εξής: «[...] η μόνη λύση είναι να εφαρμόζουμε προσαυξήσεις της τιμής του κράματος για όλα τα ανοξείδωτα πλατέα προϊόντα, όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι παραγωγοί. Όπως και κατά το παρελθόν, όταν εφαρμόστηκαν ανάλογες προσαυξήσεις, η μέθοδος υπολογισμού της προσαύξησης συναποφασίστηκε με σαφήνεια και ακρίβεια, ούτως ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι μεταβολές της σχέσης μεταξύ των τιμών και του κόστους.»

135 Στη συνέχεια, όσον αφορά τον χαρακτηρισμό ως εναρμονισμένης πρακτικής, στην απόφαση υπογραμμίζεται, στην αιτιολογική σκέψη 45, ότι εν πάση περιπτώσει, «ακόμη και αν αμφισβητείται ο χαρακτηρισμός της επίμαχης σύμπραξης ως συμφωνίας, η ανακαθιέρωση της προσαύξησης της τιμής του κράματος από τους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα στοιχειοθετεί αν μη τι άλλο και δίχως καμία αμφιβολία εναρμονισμένη πρακτική, αν ληφθεί υπόψη ότι το ύψος της προσαύξησης και η ημερομηνία από την οποία άρχισε να εφαρμόζεται ήταν εσκεμμένως πανομοιότυπα». Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι δεν διαφεύγουν από την απαγόρευση των συμπράξεων οι αντιστρατευόμενες στον ανταγωνισμό συμπαιγνίες, με τις οποίες οι επιχειρήσεις ενημερώνουν εκ των προτέρων η μια την άλλη για τη στάση που κάθε μια από αυτές προτίθεται να τηρήσει, κατά τρόπον ώστε η κάθε επιχείρηση να μπορεί να διαμορφώσει την επιχειρηματική της συμπεριφορά, γνωρίζοντας ότι οι ανταγωνιστές της θα ενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο.

136 Κατά συνέπεια, από τις αιτιολογικές της σκέψεις προκύπτει ότι η απόφαση εκθέτει, επαρκώς, κύρια πραγματικά και νομικά στοιχεία που ώθησαν την Επιτροπή να θεωρήσει ότι η επίμαχη σύμπραξη μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συμφωνία ή, επικουρικώς, ως εναρμονισμένη πρακτική, κατά την έννοια του άρθρου 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης EKAX. Ειδικότερα, σε αντίθεση προς τους ισχυρισμούς της KTS, η απόφαση έκανε σαφώς διάκριση μεταξύ των χαρακτηρισμών ως συμφωνίας και ως εναρμονισμένης πρακτικής προβαίνοντας στον χαρακτηρισμό των συστατικών στοιχείων κάθε μιας από αυτές τις δύο έννοιες.

137 Κατά συνέπεια, ο παρών λόγος πρέπει να απορριφθεί.

Γ - Επί των αποτελεσμάτων της συμπράξεως επί των τιμών

Επιχειρήματα των διαδίκων

138 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε επαρκώς τα αποτελέσματα της μεθόδου προσαυξήσεως της τιμής του κράματος επί των τιμών των πλατέων προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα και, επομένως, τα προβαλλόμενα περιοριστικά αποτελέσματα του ανταγωνισμού. Θεωρούν ότι η παρασχεθείσα, συναφώς, αιτιολογία είναι εσφαλμένη και, εν πάση περιπτώσει, ανεπαρκής.

139 Κατά την KTS, η Επιτροπή περιορίστηκε, με τη σκέψη 48 της αποφάσεως, στη διαπίστωση ότι η προσαύξηση της τιμής του κράματος μπορεί να αντιπροσωπεύει μέχρι το 25 % της συνολικής τιμής του ανοξείδωτου χάλυβα. Όμως, η εκτίμηση αυτή δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι, στην πράξη, κάθε πελάτης είναι ελεύθερος να αγοράζει τα προϊόντα μάλλον σε σταθερή παρά σε μεταβλητή τιμή.

140 Η AST, εξάλλου, υπενθυμίζει ότι η προσαύξηση της τιμής του κράματος είναι απλώς μια από τις συνισταμένες της τελικής τιμής του ανοξείδωτου χάλυβα και οι διακυμάνσεις των τιμών των κραμάτων λαμβάνονται υπόψη, ως προς αυτή, μόνον πάνω από ορισμένο επίπεδο. Όμως, το μεγαλύτερο μέρος της τελικής τιμής του ανοξείδωτου χάλυβα δεν αποτέλεσε το αντικείμενο συμφωνίας.

141 Εξάλλου, υποστηρίζει ότι η Επιτροπή κατέφυγε σε αναιτιολόγητους και αστήριχτους ισχυρισμούς. Συγκεκριμένα, δεν απάντησε στο επιχείρημα ότι η αύξηση των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα, από το 1994, αποδιδόταν ευρέως στην πολύ έντονη αύξηση της ζητήσεως - 30 % περίπου - που καταγράφηκε τότε. Ούτε ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι η μεταβολή των τιμών αναφοράς που συμφωνήθηκε στη Μαδρίτη έπαυσε να παράγει τα αποτελέσματά της από τον Ιούνιο του 1994, καθόσον η εξέλιξη των τιμών των στοιχείων κράματος τις επανέφερε στις τιμές που είχαν αρχικώς προβλεφθεί στη μέθοδο υπολογισμού προσαυξήσεως του κράματος, πριν από την τροποποίησή τους.

142 Η AST προβάλλει επίσης ότι, για την εκτίμηση των περιοριστικών αποτελεσμάτων της συμπράξεως, πρέπει να αναφερθεί η πραγματική εφαρμογή των νέων τιμών στους πελάτες και όχι η ημερομηνία κατά την οποία οι νέες αυτές τιμές ανακοινώθηκαν στην Επιτροπή. Όμως, η AST άρχισε να εφαρμόζει την προσαύξηση της τιμής του κράματος μόλις τον Απρίλιο του 1994, ήτοι με καθυστέρηση πλέον των δύο μηνών σε σχέση με τους άλλους παραγωγούς.

143 Τέλος, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο αντιφατικός χαρακτήρας της αιτιολογίας της αποφάσεως, ως προς τα αποτελέσματα της συμπράξεως επί των τιμών, επιβεβαιώνεται από τις αποκλίσεις μεταξύ της γερμανικής και της ιταλικής αποδόσεως της αιτιολογικής σκέψεως 49 της αποφάσεως. Συγκεκριμένα, στο γερμανικό κείμενο της αποφάσεως, η μεταβολή των τιμών αναφοράς της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος δεν αποτελεί την αιτία της αυξήσεως των νέων τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα που πραγματοποιήθηκε μεταξύ Ιανουαρίου 1994 και Μαρτίου 1995, ενώ, κατά την ιταλική απόδοση, υφίστατο συγκεκριμένος αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ αυτής της αυξήσεως και της μεταβολής των τιμών αναφοράς της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος. Κατά συνέπεια, η KTS ζητεί να διαταχθεί πραγματογνωμοσύνη βάσει του άρθρου 25 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η δε AST ζητεί να προσκομισθεί κάθε προς τον σκοπό αυτό χρήσιμο έγγραφο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 24 του Οργανισμού του Δικαστηρίου.

144 Η Επιτροπή αντιτείνει ότι η απόφαση δεν πάσχει οποιαδήποτε πλάνη εκτιμήσεως ούτε οποιαδήποτε έλλειψη αιτιολογίας, επί του σημείου αυτού.

ι145 Ειδικότερα, στην απόφαση διευκρινίστηκε σαφώς ότι η προσαύξηση της τιμής του κράματος συνιστά μια συνισταμένη της τελικής τιμής των οικείων προϊόντων και ότι, κατά συνέπεια, το αντικείμενο της συμπράξεως συνίσταται στον καθορισμό ενός στοιχείου της τιμής. Συναφώς, η Επιτροπή τονίζει ότι δεν αμφισβητείται πράγματι ότι η προσαύξηση της τιμής του κράματος μπορεί να αντιπροσωπεύει μέχρι το 25 % της τελικής τιμής των προϊόντων. Από τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας προκύπτει, εν πάση περιπτώσει, ότι κατά τον Μάρτιο του 1995 η προσαύξηση της τιμής του κράματος αντιπροσώπευε το 24 % της τελικής τιμής των λαμαρινών ψυχρής ελάσεως και το 25 % της τελικής τιμής των λαμαρινών θερμής ελάσεως και ότι, για τις άλλες ποιότητες χάλυβα με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε νικέλιο, το μέρος της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος στην τιμή είναι ακόμη μεγαλύτερο.

146 Οι προσπάθειες της KTS να αμβλύνει την οικονομική σημασία της παραβάσεως κατέστησαν μάταιες συνεπεία των δηλώσεων της KTN κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, με τις οποίες υποστηρίχθηκε ότι η σύμπραξη σκοπούσε στην αντιμετώπιση μιας καταστροφικής οικονομικής καταστάσεως. Εξάλλου, το γεγονός ότι η απόφαση δεν περιέχει ρητή ένδειξη αναφορικά με τη δυνατότητα των πελατών να αγοράζουν σε σταθερή και όχι σε μεταβλητή τιμή δεν σημαίνει ότι η Επιτροπή δεν έλαβε γνώση αυτού. άντως, κατά τη νομολογία, η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να σχολιάζει, σε μια απόφαση, όλα τα πραγματικά και νομικά σημεία που επικαλέστηκαν τα μέρη στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας.

147 Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι τα αποτελέσματα της συμπράξεως επί της τελικής τιμής των προϊόντων δεν διογκώθηκαν, διότι στην απόφαση εκτίθεται, συναφώς, ότι η σημαντική άνοδος των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τροποποίηση των ανωτάτων ορίων ενεργοποιήσεως της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, ακόμη κι αν διαπιστωθεί επίσης ότι η τροποποίηση αυτή συνέβαλε εντούτοις σημαντικά σ' αυτό.

148 Όσον αφορά την προβαλλόμενη καθυστέρηση της AST στην εφαρμογή των νέων τιμών αναφοράς, η Επιτροπή αντιτείνει ότι η ίδια η AST της ανακοίνωσε επισήμως ότι το νέο ύψος της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, υπολογιζόμενο βάσει των νέων τιμών αναφοράς, θα ίσχυε από την 1η Φεβρουαρίου 1994. Εν πάση περιπτώσει, η προβαλλόμενη αυτή καθυστέρηση στην εφαρμογή της συμπράξεως δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη συμμετοχή της σε αυτή.

149 Το επιχείρημα των προσφευγουσών που αντλείται από τις προβαλλόμενες γλωσσικές αποκλίσεις, στην αιτιολογική σκέψη 49 της γερμανικής και της ιταλικής αποδόσεως της αποφάσεως, στερείται ερείσματος. Συγκεκριμένα, και αν υποτεθεί ότι η δεύτερη φράση της αιτιολογικής σκέψεως 49 της γερμανικής αποδόσεως της αποφάσεως δεν αναφέρεται σε αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της εφαρμογής της μεθόδου υπολογισμού της προσαυξήσεως του κράματος και της ανόδου των τιμών που επακολούθησε, παραμένει εντούτοις το γεγονός ότι η ακολουθούσα φράση αναφέρει ρητώς ότι η αύξηση των τιμών του ανοξείδωτου χάλυβα δεν μπορεί, ασφαλώς, να αποδοθεί («zurückgeführt») μόνο στην τροποποίηση των ανωτάτων ορίων ενεργοποιήσεως της προσαυξήσεως της τιμής του κράματος, πλην όμως συνετέλεσε εντούτοις σημαντικά σε αυτήν.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

150 Κατά το άρθρο 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, απαγορεύονται «όλες οι συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων, όλες οι αποφάσεις ενώσεων επιχειρήσεων και κάθε εναρμονισμένη πρακτική που τείνουν εντός της κοινής αγοράς, άμεσα ή έμμεσα, να παρεμποδίζουν, να περιορίζουν ή να νοθεύουν την κανονική λειτουργία του ανταγωνισμού, και ιδιαίτερα:

α) να καθορίζουν ή να προσδιορίζουν τις τιμές·

[...]».

151 Κατά πάγια νομολογία επί της εφαρμογής του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ, η εξέταση των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων συμφωνίας παρέλκει, άπαξ προκύπτει ότι αυτή αποσκοπεί στον περιορισμό, την κατάργηση ή τη νόθευση του ανταγωνισμού, κατά την έννοια αυτού του άρθρου (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999, C-49/92 P, Επιτροπή κατά Anic Partecipazioni, Συλλογή 1999, σ. Ι-4125, σκέψη 99, C-199/92 P, Hüls κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. Ι-4287, σκέψη 178, και C-235/92 P, Montecatini κατά Επιτροπής, Συλλογή 1