Υπόθεση T-19/07

Systran SA και

Systran Luxembourg SA

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Εξωσυμβατική ευθύνη – Διαγωνισμός για την υλοποίηση σχεδίου συντηρήσεως και βελτιώσεως από γλωσσικής πλευράς του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως που χρησιμοποιεί η Επιτροπή – Πηγαίος κώδικας διατιθέμενου στο εμπόριο προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή – Προσβολή του δικαιώματος του δημιουργού – Άνευ συναινέσεως γνωστοποίηση σε τρίτον στοιχείων σχετικών με την τεχνογνωσία – Αγωγή αποζημιώσεως – Διαφορά με αντικείμενο εξωσυμβατική ευθύνη – Παραδεκτό – Πραγματική και βέβαιη ζημία – Αιτιώδης συνάφεια – Κατ’ αποκοπή εκτίμηση του ύψους της ζημίας»

Περίληψη της αποφάσεως

1. Αγωγή αποζημιώσεως – Αντικείμενο – Αίτημα να υποχρεωθεί η Ένωση σε καταβολή αποζημιώσεως βάσει του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ – Αποκλειστική αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης – Εκτίμηση του ζητήματος αν πρόκειται για ευθύνη εκ συμβάσεως ή εξωσυμβατική ευθύνη – Κριτήρια

(Άρθρα 235 ΕΚ, 238 ΕΚ, 240 ΕΚ και 288, εδ. 2, ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, άρθρο 113)

2. Αγωγή αποζημιώσεως – Αντικείμενο – Αποκατάσταση της ζημίας από τη φερόμενη αθέτηση, εκ μέρους της Επιτροπής, του καθήκοντός της να προστατεύει το απόρρητο της τεχνογνωσίας – Εξωσυμβατική βάση – Αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης

(Άρθρα 235 ΕΚ, 287 ΕΚ, και 288, εδ. 2, ΕΚ· Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, άρθρο 41)

3. Διαδικασία – Δικόγραφο της προσφυγής – Τυπικά στοιχεία

(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρα 21, εδ. 1, και 53, εδ. 1· Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, άρθρο 44 § 1, στοιχείο γ΄)

4. Αγωγή αποζημιώσεως – Αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης – Αρμοδιότητά του να αποφανθεί επί ισχυρισμού περί προσβολής, εκ μέρους της Επιτροπής, του δικαιώματος του δημιουργού – Προϋποθέσεις

(Άρθρο 235 ΕΚ και 288, εδ. 2, ΕΚ)

5. Αγωγή αποζημιώσεως – Αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης – Καταδίκη της Ένωσης σε αποζημίωση σύμφωνα με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών όσον αφορά την εξωσυμβατική ευθύνη

(Άρθρα 235 ΕΚ και 288, εδ. 2, ΕΚ)

6. Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες – Πραγματική και βέβαιη ζημία – Αιτιώδης συνάφεια

(Άρθρο 288, εδ. 2, ΕΚ)

7. Προσέγγιση των νομοθεσιών – Δικαίωμα του δημιουργού και συγγενικά δικαιώματα – Οδηγία 91/250 – Νομική προστασία των προγραμμάτων ηλεκτρονικού υπολογιστή – Πράξεις που υπόκεινται σε περιορισμούς – Εξαιρέσεις – Περιεχόμενο

(Οδηγία 91/250 του Συμβουλίου, άρθρα 4 και 5)

8. Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες

(Άρθρο 288, εδ. 2, ΕΚ)

1. Όσον αφορά την ευθύνη εκ συμβάσεως, ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος μόνον εάν υφίσταται ρήτρα διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 238 ΕΚ. Ελλείψει τέτοιας ρήτρας, το Γενικό Δικαστήριο δεν δύναται, βάσει του άρθρου 235 ΕΚ, να αποφανθεί στην πραγματικότητα επί αγωγής αποζημιώσεως εκ συμβάσεως. Σε διαφορετική περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο θα επεξέτεινε την αρμοδιότητά του πέραν των διαφορών που του αναθέτει περιοριστικώς το άρθρο 240 ΕΚ, το οποίο εμπιστεύεται στα εθνικά δικαστήρια την κοινού δικαίου αρμοδιότητα να κρίνουν υποθέσεις στις οποίες είναι διάδικος η Ένωση. Η αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης σε διαφορές εκ συμβάσεως συνιστά παρέκκλιση από το κοινό δίκαιο και πρέπει, επομένως, να ερμηνεύεται συσταλτικώς, έτσι ώστε το Γενικό Δικαστήριο να μπορεί να εκδικάζει μόνον αγωγές που πηγάζουν από σύμβαση ή που έχουν άμεση σχέση με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από σύμβαση.

Αντιθέτως, όσον αφορά την εξωσυμβατική ευθύνη, ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος χωρίς να χρειάζεται προηγούμενη ρητή συμφωνία των διαδίκων. Προκειμένου να κρίνει αν είναι αρμόδιο δυνάμει του άρθρου 235 ΕΚ, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, υπό το πρίσμα των διαφόρων σχετικών στοιχείων του φακέλου, αν το αίτημα της ενάγουσας για αποζημίωση στηρίζεται αντικειμενικά και εν όλω σε υποχρεώσεις εκ συμβάσεως ή σε εξωσυμβατικές υποχρεώσεις, οι οποίες χαρακτηρίζουν τη διαφορά ως εκ συμβάσεως ή εξωσυμβατική. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να συναχθούν, μεταξύ άλλων, από την εξέταση των ισχυρισμών των διαδίκων, από το γενεσιουργό της ζημίας της οποίας ζητείται η ανόρθωση γεγονός και από το περιεχόμενο των εκ της συμβάσεως ή εξωσυμβατικών διατάξεων των οποίων γίνεται επίκληση για την επίλυση του επίδικου ζητήματος. Όποτε επεμβαίνει στο πεδίο της εξωσυμβατικής ευθύνης, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί κάλλιστα να εξετάζει το περιεχόμενο μιας συμβάσεως, όπως εξετάζει οποιοδήποτε έγγραφο το οποίο επικαλείται κάποιος από τους διαδίκους προς στήριξη των ισχυρισμών του, προκειμένου να διαπιστώσει αν, βάσει της συμβάσεως αυτής, μπορεί να αμφισβητηθεί η αρμοδιότητα που του ανατίθεται ρητώς από το άρθρο 235 ΕΚ. Η εξέταση αυτή εμπίπτει στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών των οποίων γίνεται επίκληση για να αποδειχθεί η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου, η έλλειψη της οποίας αποτελεί δημοσίας τάξεως λόγο απαραδέκτου, κατά την έννοια του άρθρου 113 του Κανονισμού Διαδικασίας.

(βλ. σκέψεις 58-62)

2. Η αρχή ότι οι επιχειρήσεις έχουν δικαίωμα στην προστασία του επιχειρηματικού τους απορρήτου, έκφραση της οποίας αποτελεί το άρθρο 287 ΕΚ, αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης. Το άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων αναφέρεται επίσης στην ανάγκη τηρήσεως, εκ μέρους της διοικήσεως, των νομίμων συμφερόντων της εμπιστευτικότητας και του επαγγελματικού και επιχειρηματικού απορρήτου.

Το επιχειρηματικό απόρρητο αποτελείται από τις τεχνικές πληροφορίες που σχετίζονται με την τεχνογνωσία, των οποίων όχι μόνον η κοινοποίηση, αλλά και η απλή διαβίβαση σε υποκείμενο δικαίου διαφορετικό από εκείνο που παρείχε την πληροφορία, μπορούν να βλάψουν σοβαρά τα συμφέροντα του τελευταίου. Οι τεχνικές πληροφορίες, προκειμένου να εμπίπτουν, ως εκ της φύσεώς τους, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 287 ΕΚ, είναι αναγκαίο, κατ’ αρχάς, να είναι γνωστές σε έναν περιορισμένο μόνον αριθμό προσώπων. Έπειτα, πρέπει να πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η διάδοση δύναται να προκαλέσει σοβαρή ζημία στο πρόσωπο που τις παρέσχε ή σε τρίτους. Τέλος, απαιτείται τα συμφέροντα που ενδέχεται να θιγούν από τη διάδοση της πληροφορίας να είναι αντικειμενικώς άξια προστασίας.

Εφόσον πρόκειται, εν προκειμένω, για την εκτίμηση του φερόμενου ως παράνομου και ζημιογόνου χαρακτήρα της γνωστοποιήσεως από την Επιτροπή προς τρίτον πληροφοριών προστατευόμενων από δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας ή από την τεχνογνωσία, χωρίς τη ρητή άδεια του δικαιούχου των σχετικών δικαιωμάτων, και τούτο υπό το πρίσμα των εφαρμοστέων συναφώς γενικών αρχών που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και όχι υπό το πρίσμα συμβατικών όρων, οι οποίοι περιέχονται σε συμβάσεις που συνήφθησαν στο παρελθόν σχετικά με ζητήματα ξένα προς τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία της, η διαφορά δεν είναι εκ συμβάσεως.

(βλ. σκέψεις 79-80, 103)

3. Το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο πρέπει να αναφέρει το αντικείμενο της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Η μνεία αυτή πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής, ώστε να μπορεί ο μεν εναγόμενος να προετοιμάσει την άμυνά του, ο δε δικαστής της Ένωσης να ασκήσει τον δικαστικό του έλεγχο. Προς κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλεται τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η αγωγή να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο λογικό και κατανοητό, από το κείμενο του ίδιου του δικογράφου. Για να πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, το δικόγραφο με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση ζημιών που προκάλεσε θεσμικό όργανο πρέπει να περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα στοιχεία βάσει των οποίων είναι δυνατό να προσδιοριστεί ποια συμπεριφορά προσάπτει η ενάγουσα στο όργανο.

(βλ. σκέψεις 107-108)

4. Όταν στο πλαίσιο εξωσυμβατικής αγωγής αποζημιώσεως, η έννοια της προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δι’ απομιμήσεως προβάλλεται σε συνδυασμό με εκείνη της προστασίας του απορρήτου της τεχνογνωσίας, με μόνο σκοπό να χαρακτηριστεί παράνομη η συμπεριφορά της Επιτροπής, η εκτίμηση αυτή του παράνομου χαρακτήρα της επίμαχης συμπεριφοράς πραγματοποιείται υπό το πρίσμα γενικών αρχών που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και δεν προϋποθέτει προηγούμενη απόφαση αρμόδιας εθνικής αρχής.

Κατά συνέπεια, λαμβανομένης υπόψη της αρμοδιότητας που παρέχουν στο Γενικό Δικαστήριο τα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ όσον αφορά την εξωσυμβατική ευθύνη και ελλείψει εθνικού ένδικου βοηθήματος που θα καθιστούσε δυνατή την αποκατάσταση, εκ μέρους της Επιτροπής, της ζημίας την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη η ενάγουσα λόγω της προβαλλόμενης απομιμήσεως, η έννοια της απομιμήσεως που χρησιμοποιεί η ενάγουσα μπορεί κάλλιστα να ληφθεί υπόψη προκειμένου να χαρακτηριστεί ως παράνομη η συμπεριφορά της Επιτροπής στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως.

Η έννοια της απομιμήσεως που χρησιμοποιεί η ενάγουσα στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύεται υπό το πρίσμα μόνον εκείνων των γενικών αρχών που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και που, σε ό,τι αφορά προγράμματα υπολογιστών, έχουν περιληφθεί σε οδηγίες εναρμονίσεως ή έχουν τεθεί από αυτές. Το Γενικό Δικαστήριο είναι, επομένως, αρμόδιο να διαπιστώσει απομίμηση με την έννοια που θα μπορούσε να δοθεί στον όρο αυτόν από αρμόδια εθνική αρχή ενός κράτους μέλους κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας του κράτους αυτού στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως.

(βλ. σκέψεις 115-117)

5. Από τα άρθρα 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και 235 ΕΚ προκύπτει ότι ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος να υποχρεώσει την Ένωση σε κάθε είδος αποζημιώσεως σύμφωνης με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών όσον αφορά την εξωσυμβατική ευθύνη, περιλαμβανομένης, εφόσον δεν αντιβαίνει στις αρχές αυτές, της αποζημιώσεως σε είδος, ενδεχομένως δε υπό τη μορφή διαταγής για πράξη ή παράλειψη. Κατά συνέπεια, η Ένωση δεν πρέπει, κατ’ αρχήν, να εξαιρείται από την εφαρμογή αντίστοιχου διαδικαστικού μέτρου εκ μέρους του δικαστή της Ένωσης, εφόσον αυτός έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί αγωγών προς αποκατάσταση ζημίας που καταλογίζεται στην Ένωση.

Η πλήρης ανόρθωση της ζημίας που φέρεται ότι προκλήθηκε σε περίπτωση κατά την οποία προβάλλεται προσβολή, εκ μέρους της Ένωσης, του δικαιώματος του δημιουργού προϋποθέτει την πλήρη αποκατάσταση του δικαιούχου στο δικαίωμά του πνευματικής ιδιοκτησίας η δε αποκατάσταση αυτή απαιτεί τουλάχιστον, και ανεξάρτητα από τον υπολογισμό ενδεχόμενης αποζημιώσεως, την άμεση παύση της προσβολής του δικαιώματός του. Η πλήρης ανόρθωση της ζημίας μπορεί επίσης να λάβει τη μορφή της κατασχέσεως ή της καταστροφής του προϊόντος της απομιμήσεως ή, ακόμη, της δημοσιεύσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου με έξοδα της Επιτροπής.

(βλ. σκέψεις 120-123)

6. Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας κατά την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ στοιχειοθετείται εφόσον συντρέχει δέσμη προϋποθέσεων που αφορούν τον παράνομο χαρακτήρα της προσαπτόμενης στο θεσμικό όργανο συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του οργάνου και της προβαλλόμενης ζημίας.

Η προσαπτόμενη στο θεσμικό όργανο παράνομη συμπεριφορά πρέπει να συνίσταται σε κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που έχει ως σκοπό την απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες. Όταν το όργανο αυτό δεν διαθέτει παρά αισθητά περιορισμένη ή και ανύπαρκτη διακριτική ευχέρεια, η απλή παραβίαση του δικαίου της Ένωσης μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της υπάρξεως κατάφωρης παραβάσεως.

Η ζημία της οποίας ζητείται η ανόρθωση πρέπει να είναι πραγματική και βεβαία, απαιτείται δε η ύπαρξη άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του θεσμικού οργάνου και της ζημίας.

(βλ. σκέψεις 126-127, 268)

7. Η προβλεπόμενη στο άρθρο 5 της οδηγίας 91/250, για τη νομική προστασία των προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, εξαίρεση από τις πράξεις που εμπίπτουν στο αποκλειστικό δικαίωμα του δημιουργού του προγράμματος και ορίζονται στο άρθρο 4 της ίδιας οδηγίας προορίζεται για εφαρμογή μόνο στις εργασίες οι οποίες πραγματοποιούνται από τον νόμιμο αγοραστή του προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή και όχι στις εργασίες τις οποίες αναθέτει ο αγοραστής αυτός σε κάποιον τρίτο. Επίσης, η εφαρμογή της εξαιρέσεως αυτής περιορίζεται στις πράξεις που είναι αναγκαίες ώστε ο νόμιμος αγοραστής του προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή να μπορεί να το χρησιμοποιεί κατά τρόπο σύμφωνο προς τον σκοπό του, περιλαμβανομένης της διορθώσεως σφαλμάτων.

(βλ. σκέψη 225)

8. Συνιστά κατάφωρη προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και τεχνογνωσίας που έχει μια επιχείρηση επί λογισμικού, και είναι, επομένως, ικανό να θεμελιώσει την ύπαρξη εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης το γεγονός ότι η Επιτροπή αναγνώρισε στον εαυτό της το δικαίωμα να πραγματοποιήσει εργασίες που θα είχαν κατ’ ανάγκην ως συνέπεια την τροποποίηση στοιχείων του λογισμικού αυτού, όπως παραδείγματος χάρη, του πηγαίου κώδικα, χωρίς να έχει τη συναίνεση της εν λόγω επιχειρήσεως.

(βλ. σκέψεις 250, 261)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)

της 16ης Δεκεμβρίου 2010 ( )

«Εξωσυμβατική ευθύνη – Πρόσκληση για την υποβολή προσφορών για την υλοποίηση προγράμματος που αφορά τη συντήρηση και τον γλωσσικό εμπλουτισμό του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής – Πρωτογενείς κώδικες προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή, το οποίο έχει διατεθεί στο εμπόριο – Αντιποίηση δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας – Διάδοση τεχνογνωσίας χωρίς προηγούμενη άδεια – Αγωγή αποζημιώσεως – Εξωσυμβατική διαφορά – Παραδεκτό – Πραγματική και βεβαία ζημία – Αιτιώδης συνάφεια – Κατ’ αποκοπήν εκτίμηση του ύψους της ζημίας»

Στην υπόθεση T‑19/07,

Systran SA, με έδρα το Παρίσι (Γαλλία),

Systran Luxembourg SA, με έδρα το Λουξεμβούργο (Λουξεμβούργο),

εκπροσωπούμενη από τους J.-P. Spitzer και E. De Boissieu, δικηγόρους,

ενάγουσες,

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης αρχικώς από την E. Montaguti και τον F. Benyon και στη συνέχεια από τον E. Traversa και την E. Montaguti, επικουρούμενους από τους A. Berenboom και M. Isgour, δικηγόρους,

εναγομένης,

που έχει ως αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως λόγω βλάβης που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν οι ενάγουσες εξαιτίας παράνομων πράξεων που διαπράχθηκαν κατόπιν προσκλήσεως της Επιτροπής για την υποβολή προσφορών σχετικά με τη συντήρηση και τον γλωσσικό εμπλουτισμό του συστήματός της αυτόματης μεταφράσεως,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),

συγκείμενο από τους J. Azizi, πρόεδρο, E. Cremona και S. Frimodt Nielsen (εισηγητή), δικαστές,

γραμματέας: T. Weiler, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 27ης Οκτωβρίου 2009,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Ιστορικό της διαφοράς

I – Επί των διαφόρων εκδόσεων του λογισμικού Systran

1 Επιβάλλεται η διάκριση μεταξύ τεσσάρων εκδόσεων του λογισμικού αυτόματης μεταφράσεως Systran (αποκαλούμενου και «συστήματος Systran»):

– της αρχικής εκδόσεως (στο εξής: Systran Mainframe), η οποία δημιουργήθηκε το 1968 από τον P. Toma και διατέθηκε στο εμπόριο από την εταιρία World Translation Center, Inc. (WTC), με έδρα την Καλιφόρνια, καθώς και από άλλες συνδεδεμένες με αυτήν εταιρίες (στο εξής, από κοινού: όμιλος WTC),

– της εκδόσεως που χρησιμοποιήθηκε αρχικώς από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (στο εξής: EC-Systran Mainframe), η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο σειράς συμβάσεων που συνήφθησαν από το 1975 έως 1987 μεταξύ του ομίλου WTC και της Επιτροπής, μιας άλλης σειράς συμβάσεων μεταξύ της Επιτροπής και παρόχων υπηρεσιών και μιας τρίτης σειράς συμβάσεων μεταξύ του ομίλου Systran (ο οποίος εξαγόρασε τον όμιλο WTC) και της Επιτροπής,

– της νέας εκδόσεως (στο εξής: Systran Unix), η οποία δημιουργήθηκε από την πρώτη ενάγουσα Systran SA (στο εξής: Systran), μετά την εξαγορά του ομίλου WTC το 1986, προκειμένου να λειτουργεί στα περιβάλλοντα Unix και Windows· ο όμιλος Systran άρχισε να αναπτύσσει την εν λόγω έκδοση από το 1993,

– της νέας εκδόσεως που χρησιμοποιείται από την Επιτροπή (στο εξής: EC-Systran Unix), η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο συμβάσεως που συνήφθη το 1997 μεταξύ της δεύτερης ενάγουσας Systran Luxembourg SA (στο εξής: Systran Luxembourg) και της Επιτροπής.

II – Ιστορικό των σχέσεων μεταξύ των διαδίκων

2 Το ιστορικό της συμβατικής σχέσεως μεταξύ των διαδίκων, του ομίλου WTC και στη συνέχεια του ομίλου Systran που τον εξαγόρασε, αφενός, και της Επιτροπής, αφετέρου, είναι αναγκαίο προκειμένου να προσδιοριστεί η έκταση των δικαιωμάτων κυριότητας και χρήσεως που συνδέονται με τις διάφορες εκδόσεις του λογισμικού Systran που έχει χρησιμοποιήσει η Επιτροπή, ήτοι του EC-Systran Mainframe και, στη συνέχεια, του EC-Systran Unix. Η Επιτροπή επικαλείται το ιστορικό αυτό προκειμένου να υποστηρίξει ότι η βάση της κρινομένης αγωγής είναι συμβατική, ενώ οι ενάγουσες επισημαίνουν ότι καμία από τις συμβάσεις αυτές, τις οποίες εξάλλου δεν επικαλούνται οι ίδιες, δεν ασκεί επιρροή στα δικαιώματά τους πνευματικής ιδιοκτησίας και στην αγωγή.

Α – Πρώτη περίοδος: από το Systran Mainframe στο EC-Systran Mainframe

3 Οι διάδικοι συμφωνούν ότι δημιουργός του λογισμικού αυτόματης μεταφράσεως Systran είναι ο P. Toma και ότι οι εταιρίες του ομίλου WTC ήταν αποκλειστικές κυρίες της εκδόσεως Systran Mainframe του λογισμικού αυτού.

1. Αρχικές συμβάσεις μεταξύ του WTC (και άλλων εταιριών) και της Επιτροπής

4 Στις 22 Δεκεμβρίου 1975, η WTC και η Επιτροπή υπέγραψαν σύμβαση σχετικά, αφενός, με την εγκατάσταση και την ανάπτυξη του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως Systran από την αγγλική προς τη γαλλική γλώσσα και, αφετέρου, με την εξ αρχής ανάπτυξη του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως Systran από τη γαλλική προς την αγγλική γλώσσα (στο εξής: αρχική σύμβαση).

5 Το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, της αρχικής συμβάσεως, με τίτλο «Αντικείμενο», έχει ως εξής:

«Ο Αντισυμβαλλόμενος αναλαμβάνει για λογαριασμό της Επιτροπής την περαιτέρω ανάπτυξη του συστήματός του αυτόματης μεταφράσεως SYSTRAN από την αγγλική στη γαλλική γλώσσα (στο εξής: Βασικό Σύστημα) και την εξ αρχής ανάπτυξη ενός συστήματος αυτόματης μεταφράσεως SYSTRAN από τη γαλλική στην αγγλική γλώσσα».

6 Το άρθρο 3 της αρχικής συμβάσεως, με τίτλο «Αμοιβή», αναφέρει τα εξής:

«Ως αντιπαροχή για τις εργασίες που θα πραγματοποιηθούν βάσει της παρούσας συμβάσεως, η Επιτροπή θα καταβάλει στον Αντισυμβαλλόμενο το ποσό των 161 800 [αμερικανικών] δολαρίων (USD) ως εξής:

[…]

Το ποσό αυτό περιλαμβάνει αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσεως του Βασικού Συστήματος καθ’ όλο το χρονικό διάστημα που καλύπτει η σύμβαση. Συμφωνείται ότι το εν λόγω ποσό πρέπει να καλύπτει όλα τα έξοδα στα οποία θα υποβληθεί ο Αντισυμβαλλόμενος για την εκτέλεση της παρούσας συμβάσεως, συμπεριλαβανομένων των εξόδων προσωπικού, του χρόνου χρήσεως ηλεκτρονικού υπολογιστή, των εξόδων μετακινήσεως και των εξόδων προμηθειών.»

7 Το άρθρο 4 της αρχικής συμβάσεως, με τίτλο «Χρήση του συστήματος μετά τη λήξη της συμβάσεως», έχει ως εξής:

«a) Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν ότι τα δικαιώματα επί του συστήματος όπως έχει κατά την ημερομηνία λήξεως της συμβάσεως (στο εξής: Τροποποιημένο Σύστημα), καθώς και επί των εγγράφων που συνδέονται με αυτό, παραχωρούνται από τον Αντισυμβαλλόμενο στην Επιτροπή σε περιορισμένη βάση, ήτοι αποκλειστικά για τις ανάγκες της ίδιας της Επιτροπής και για παρόμοιες ανάγκες των δημόσιων αρχών των κρατών μελών της Κοινότητας και μόνον για τους σκοπούς της μεταφράσεως από την αγγλική προς τη γαλλική και από τη γαλλική προς την αγγλική γλώσσα, χωρίς χρονικό περιορισμό. […]

b) Εάν, μετά την εκτέλεση της παρούσας συμβάσεως, η Επιτροπή επιθυμεί να συνεχίσει την ανάπτυξη, με δικά της μέσα ή μέσω τρίτου, του Τροποποιημένου Συστήματος, εφαρμόζοντάς το και σε άλλα ζεύγη γλωσσών της Κοινότητας, θα καταβάλλει στον Αντισυμβαλλόμενο κατ’ αποκοπήν ποσό που δεν θα υπερβαίνει τα 100 000 USD για το πρώτο ζεύγος γλωσσών και τα 80 000 USD για καθένα από τα επόμενα ζεύγη, ή 200 000 USD για κάθε συνδυασμό που θα περιλαμβάνει μια νέα γλώσσα. Τα ποσά αυτά καλύπτουν το δικαίωμα της Επιτροπής να χρησιμοποιεί αποκλειστικά και ελεύθερα το αναπτυγμένο Τροποποιημένο Σύστημα χωρίς χρονικό περιορισμό.

Εξάλλου, εάν, μετά την εκτέλεση της παρούσας συμβάσεως, η Επιτροπή επιθυμεί να ζητήσει από τον Αντισυμβαλλόμενο περαιτέρω ανάπτυξη του Τροποποιημένου Συστήματος με την εφαρμογή και άλλου ζεύγους γλωσσών, θα του καταβάλει κατ’ αποκοπήν ποσό που δεν θα υπερβαίνει τα 25 000 USD για το πρώτο ζεύγος και τα 20 000 USD για κάθε επόμενο ζεύγος ή 50 000 USD για κάθε συνδυασμό που θα περιλαμβάνει μια νέα γλώσσα.

c) Ο Αντισυμβαλλόμενος έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί για λογαριασμό του και για τους δικούς του σκοπούς το Τροποποιημένο Σύστημα, όπως αυτό αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της παρούσας συμβάσεως και των συμβάσεων περαιτέρω αναπτύξεως με εφαρμογή άλλων ζευγών γλωσσών, όπως εξειδικεύεται στο στοιχείο b, δεύτερο εδάφιο, με εξαίρεση τα λεξικά που έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την Επιτροπή. Η πρόσβαση στις βάσεις ορολογίας θα επιτρέπεται στον Αντισυμβαλλόμενο κατά περίπτωση, αντί ετήσιων δικαιωμάτων μισθώσεως που δεν θα υπερβαίνουν το 20 % του κόστους· οι βάσεις ορολογίας θα τίθενται δωρεάν στη διάθεση του Αντισυμβαλλόμενου μόνον προς επίδειξη.»

8 Σύμφωνα με το άρθρο 5, στοιχείο f, της αρχικής συμβάσεως, το εφαρμοστέο στη σύμβαση δίκαιο ήταν το δίκαιο του Λουξεμβούργου και αρμόδια σε περίπτωση διαφοράς ήταν τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου.

9 Κατόπιν της αρχικής συμβάσεως, η Επιτροπή συνήψε από το 1976 έως το 1987 με τις εταιρίες του ομίλου WTC σειρά συμβάσεων, με σκοπό, αφενός, τη βελτίωση του συστήματος Systran και, αφετέρου, την ανάπτυξη νέων ζευγών γλωσσών (δηλαδή συνολικά εννέα ζευγών γλωσσών).

10 Εξάλλου, η Επιτροπή συνήψε με διάφορες εταιρίες εκτός του ομίλου WTC, οι οποίες δεν ήταν συμβαλλόμενες στην ως άνω σύμβαση, συμβάσεις που τους παρείχαν την άδεια να χρησιμοποιούν το σύστημα Systran προς όφελος των δημόσιων υπηρεσιών των κρατών μελών και των οργάνων των Κοινοτήτων. Σε μια από τις συμβάσεις αυτές, την αποκαλούμενη «Πρωτόκολλο συμφωνίας τεχνικής συνεργασίας», η οποία συνήφθη στις 18 Ιανουαρίου 1985 με τη γαλλική εταιρία Gachot SA, η Επιτροπή επισήμανε ότι «τα λογισμικά και λεξικά του συστήματος Systran [παρέμεναν] στην κυριότητα της Επιτροπής» (άρθρο 4, με τίτλο «Δικαιώματα χρήσεως»). Σε εφαρμογή του εν λόγω πρωτοκόλλου συμφωνίας, η Επιτροπή παρείχε στην εταιρία Gachot την άδεια να εκμεταλλεύεται «το σύστημά της αυτόματης μεταφράσεως Systran προς όφελος των οργανισμών του ευρωπαϊκού δημόσιου τομέα» και, ως αντάλλαγμα, η εταιρία Gachot παρείχε στην Επιτροπή στοιχεία σχετικά με την ποιότητα των παραγόμενων μεταφράσεων, τα οποία θα της επέτρεπαν να βελτιώσει την απόδοση του συστήματος (άρθρο 1 με τίτλο «Αντικείμενο»). Η συνεργασία μεταξύ της Επιτροπής και της εταιρίας Gachot δεν ήταν χρηματοδοτούμενη (άρθρο 3 με τίτλο «Έξοδα»).

2. Σύμβαση συνεργασίας μεταξύ του ομίλου Systran και της Επιτροπής

11 Με σειρά συμβάσεων που υπεγράφησαν από τον Σεπτέμβριο του 1985 και εντεύθεν, η εταιρία Gachot εξαγόρασε τις εταιρίες του ομίλου WTC, οι οποίες ήταν κυρίες της τεχνολογίας Systran και της εκδόσεως Systran Mainframe, και, κατόπιν της εξαγοράς αυτής, μετονομάστηκε σε Systran.

12 Με επιστολή της 2ας Φεβρουαρίου 1987, την οποίαν απηύθυνε ο γενικός διευθυντής της γενικής διευθύνσεως (ΓΔ) «Τηλεπικοινωνίες, βιομηχανία της πληροφορίας και καινοτομία» προς την εταιρία Gachot, η Επιτροπή έθεσε διάφορα ερωτήματα, οι απαντήσεις στα οποία δόθηκαν με επιστολή της 5ης Φεβρουαρίου 1987:

«Ερώτημα 1: Είναι ο κ. Gachot σε θέση να αποδείξει ότι είναι πράγματι (ο ίδιος ή η εταιρία Gachot […]) κύριος ή έχων την πλειοψηφία μέτοχος των εταιριών WTC και Systran Institut και ότι αναλαμβάνει κάθε υποχρέωση που υπέχουν οι εταιρίες του έναντι της Επιτροπής;»

«Απάντηση: Η εταιρία μας έχει πράγματι εξαγοράσει το σύνολο των μετοχών [του P.] Toma στις εταιρίες WTC και Latsec, αφενός, και το 76 % των μετοχών του Systran Institut, αφετέρου. Είμαστε, επομένως, πλήρως εξουσιοδοτημένοι να ομιλούμε εκ μέρους του συνόλου του Ομίλου και να τον εκπροσωπούμε έναντι της Επιτροπής.»

«Ερώτημα 2: Τι θα συμβεί με τις εν λόγω υποχρεώσεις αν ο κ. Gachot (ή [η εταιρία] Gachot) απολέσουν την κυριότητα (ή την πλειοψηφία των μετοχών) των εταιριών αυτών; Δεσμεύεται ο κ. Gachot να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτών από τους μελλοντικούς αγοραστές;»

«Απάντηση: Καμία εκχώρηση δεν προβλέπεται. Αντιθέτως, ο όμιλός μας ακολουθεί πολιτική συνεχούς αναπτύξεως στον τομέα αυτόν. Εξάλλου, η Επιτροπή δεν θα έπρεπε να ανησυχεί για το ζήτημα αυτό, δεδομένου ότι οι συμβάσεις έχουν συναφθεί μεταξύ της WTC και της Επιτροπής, ήτοι μεταξύ νομικών προσώπων, και οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή στην κατοχή των τίτλων των εταιριών αυτών δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θέσει σε αμφισβήτηση τις συναφθείσες συμβάσεις.»

«Ερώτημα 3: Είναι ο κ. Gachot σε θέση να επιβεβαιώσει ότι, κατόπιν της συνάψεως των διαφόρων συμβάσεων με τη WTC και τη Systran Institut, η Επιτροπή κατέχει μη αποκλειστικά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως για τον ευρωπαϊκό δημόσιο τομέα, τα οποία αφορούν [εννέα] γλωσσικές εκδόσεις του Systran;»

«Απάντηση: Όπως προκύπτει σαφώς από τις συναφθείσες μεταξύ της WTC και της Επιτροπής συμβάσεις […], η Επιτροπή διαθέτει μη αποκλειστικά δικαιώματα χρήσεως για τις δικές της ανάγκες, καθώς και για τις ανάγκες των δημόσιων υπηρεσιών των κρατών μελών της Κοινότητας, όσον αφορά τις γλωσσικές εκδόσεις του Systran II για τα [ζεύγη] γλωσσών που έχει αγοράσει […]»

«Ερώτημα 8: Εξακολουθεί ο κ. Gachot να συμφωνεί με την παραχώρηση σε διεθνείς οργανισμούς, των οποίων η επικράτεια υπερβαίνει αυτήν της Κοινότητας, της άδειας να κάνουν χρήση του [λογισμικού] Systran έναντι αμοιβής;»

«Απάντηση: Η εταιρία Gachot προτίθεται ασφαλώς να θέσει το σύστημα Systran στη διάθεση διεθνών οργανισμών των οποίων η επικράτεια υπερβαίνει αυτήν της Κοινότητας, βάσει συμφωνιών που θα συναφθούν μεταξύ της εταιρίας Gachot και των οργανισμών αυτών […]»

«Ερώτημα 14: Θα ήταν η εταιρία WTC διατεθειμένη να εκχωρήσει στην Επιτροπή τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως, υπό τους ίδιους όρους που ίσχυαν και προηγουμένως, ενός συστήματος Systran για μετάφραση από την ισπανική στην αγγλική γλώσσα; Θα ήταν η τιμή ανάλογη εκείνης που προσφέρθηκε για το σύστημα μεταφράσεως από τη γερμανική προς τη γαλλική γλώσσα;»

«Απάντηση: Η εταιρία WTC συμφωνεί απολύτως να παραχωρήσει στην Επιτροπή μη αποκλειστική άδεια εκμεταλλεύσεως για το ζεύγος ισπανικής-αγγλικής και, ενδεχομένως, και για τα ζεύγη ιταλικής-αγγλικής και πορτογαλικής-αγγλικής. Η τιμή και οι όροι θα εξαρτηθούν κυρίως από το στάδιο προόδου των συστημάτων κατά τον χρόνο της αποκτήσεώς τους από την Επιτροπή.»

«Ερώτημα 15: Θα ήταν η εταιρία WTC διατεθειμένη να αναπτύξει νέα συστήματα που θα περιελάμβαναν τη δανική και την ελληνική ως γλώσσες προς τις οποίες θα γίνεται η μετάφραση και να τα παραχωρήσει στην Επιτροπή με (μη αποκλειστικά) δικαιώματα εκμεταλλεύσεως για τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα;»

«Απάντηση: Η WTC συμφωνεί απολύτως να αναπτύξει οποιοδήποτε σύστημα που θα περιελάμβανε ζεύγη ευρωπαϊκών γλωσσών, καθώς και άλλα συστήματα που θα χρειαζόταν ενδεχομένως η Επιτροπή.»

«Ερώτημα 16: Θα ενδιέφερε τον κ. Gachot μία μετατροπή του συστήματος Systran σε γλώσσα C και σε περιβάλλον Unix, η οποία θα αύξανε τη φορητότητα από πλευράς πληροφορικής; Θα ήταν έτοιμος να χρηματοδοτήσει εν όλω ή εν μέρει την απαιτούμενη σχετική επένδυση (το οποίο θα είναι πιθανώς της τάξεως του ενός εκατομμυρίου écus);»

«Απάντηση: Η μετατροπή του συστήματος Systran σε γλώσσα C και σε περιβάλλον Unix είναι ένα εγχείρημα που έχουμε ήδη εξετάσει. Σε πρώτη φάση, όμως, θεωρήσαμε πολύ σημαντικότερο να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στη βελτίωση της ποιότητας της μεταφράσεως, καθώς και στην ενοποίηση των διαφόρων εκδόσεων του [συστήματος] Systran. Η μετατροπή του [συστήματος] Systran σε περιβάλλον Unix, καίτοι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, δεν παύει να συνδέεται με τη συγκεκριμενοποίηση των μέσων χρηματοδοτήσεως […]»

13 Με τηλεομοιοτυπία της 5ης Μαρτίου 1987, την οποία απέστειλε υπάλληλος της ΓΔ «Τηλεπικοινωνίες, βιομηχανία της πληροφορίας και καινοτομία» προς την εταιρία Gachot, η Επιτροπή περιέγραψε το περιεχόμενο της υπό διαπραγμάτευση, τότε, «συμβάσεως Systran» ως εξής:

«Δικαιώματα, σκοποί και υποχρεώσεις

Στο πλαίσιο της Συμβάσεως επιτυγχάνεται πλήρης ισορροπία μεταξύ των δικαιωμάτων των δύο μερών.

Ο όμιλος Systran είναι κύριος των βασικών λογισμικών και τα δικαιώματα χρήσεως της Επιτροπής ως προς τα εννέα της ζεύγη γλωσσών περιορίζονται στα κοινοτικά όργανα και στους δημόσιους οργανισμούς των κρατών μελών.

Αντιθέτως, η Επιτροπή είναι κυρία των λεξικών, τα οποία ενημερώνει από το 1975.

Καθένα από τα μέρη έχει επενδύσει περί τα 8 εκατομμύρια écus για να αποκτήσει τα δικαιώματά του και αποβλέπει, επομένως, στην απόδοση των επενδύσεών του.

Η Επιτροπή έχει την ηθική υποχρέωση να καταστήσει ωφέλιμη για τη κοινοτική οικονομία την επένδυση που χρηματοδοτήθηκε από τους φορολογουμένους της, ενώ ο όμιλος Systran επιθυμεί να αρχίσει σύντομα τη διάθεση του συστήματος στο ευρωπαϊκό εμπόριο.

Οι δύο αυτοί στόχοι συγκλίνουν πλήρως και είναι απολύτως συμβιβάσιμοι στο πλαίσιο της προτεινομένης Συμβάσεως.

Επιπλέον, η Επιτροπή και ο όμιλος Systran έχουν συμφέρον να καταστήσουν το [λογισμικό] Systran αποτελεσματικό εργαλείο διά της εναρμονίσεως των λογισμικών και των λεξικών […]».

14 Στις 4 Αυγούστου 1987, ο όμιλος Systran και η Επιτροπή υπέγραψαν σύμβαση για την από κοινού οργάνωση της αναπτύξεως και της βελτιώσεως του συστήματος μεταφράσεως Systran για τις επίσημες γλώσσες της Κοινότητας και για όσες επρόκειτο να γίνουν επίσημες στο μέλλον, καθώς και για την εφαρμογή του (στο εξής: σύμβαση συνεργασίας).

15 Η σύμβαση συνεργασίας ανέφερε, στο πλαίσιο μιας «εισηγητικής εκθέσεως», τα εξής:

«1. Το σύστημα Systran, το οποίο σχεδιάστηκε από την εταιρία WTC, είναι ένα σύστημα αυτόματης μεταφράσεως, το οποίο περιλαμβάνει ένα βασικό λογισμικό, μεταφραστικά και περιφερικά λογισμικά και διάφορα δίγλωσσα λεξικά.

2. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1975, η Επιτροπή συνήψε με την εταιρία WTC σύμβαση που αφορούσε τη χρησιμοποίηση του συστήματος Systran από την Επιτροπή και την αρχική ανάπτυξη του συστήματος αυτού από τη WTC.

Η Επιτροπή και η εταιρία WTC συνήψαν στη συνέχεια και άλλες συμβάσεις που αφορούσαν, αφενός, τη βελτίωση του υφιστάμενου συστήματος και, αφετέρου, την ανάπτυξη συστημάτων για [νέα ζεύγη] γλωσσών.

Οι συμβάσεις αυτές, οι οποίες συνήφθησαν μεταξύ του 1976 και του 1985, είχαν ως αντικείμενο την ανάπτυξη και βελτίωση των λογισμικών μεταφράσεως και των βασικών λεξικών για τις γλώσσες τις οποίες αφορούσαν.

3. Η συντήρηση και η περαιτέρω ανάπτυξη των συστημάτων διασφαλίστηκαν με άλλη σειρά συμβάσεων μεταξύ της Επιτροπής και εταιριών παροχής υπηρεσιών. Οι συμβάσεις αυτές αφορούσαν τις ανάγκες και τους σκοπούς της Επιτροπής.

4. Από το 1985, η Επιτροπή έχει συνάψει με διάφορες εταιρίες συμβάσεις που παρέχουν στις εταιρίες αυτές την άδεια να χρησιμοποιούν το σύστημα Systran προς όφελος των δημόσιων υπηρεσιών και των οργάνων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με αντάλλαγμα πληροφορίες που επιτρέπουν στην Επιτροπή να βελτιώσει την απόδοση του συστήματος.

5. Τα συμβαλλόμενα μέρη διαπιστώνουν, επομένως, ότι η Επιτροπή διαθέτει άδεια χρήσεως του βασικού συστήματος και των βελτιώσεων […] που έχει επιφέρει σε αυτό η WTC, η οποία [άδεια] περιορίζεται στη χρήση επί τους εδάφους των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και στους τομείς που εξειδικεύονται ανωτέρω, στην [παράγραφο] 4.

6. Οι βελτιώσεις και τα αποτελέσματα της περαιτέρω εξελίξεως του συστήματος Systran από την Επιτροπή και τους αντισυμβαλλομένους της [που αναφέρονται ανωτέρω, στην παράγραφο 3], και ιδίως τα λεξικά, ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα της Επιτροπής.

7. Τα συμβαλλόμενα μέρη θεωρούν ότι είναι προς το συμφέρον τους και προς το συμφέρον των χρηστών του Systran η διαρκής βελτίωση του συστήματος αυτού. Αποφάσισαν δε να συνάψουν την παρούσα σύμβαση συνεργασίας, προκειμένου να ενώσουν τις προσπάθειές τους για να επιδιώξουν έτσι τη βελτίωσή του.

Στο πνεύμα αυτό, τα συμβαλλόμενα μέρη αναγνωρίζουν αμοιβαίως ότι έχουν αμφότερα δικαίωμα χρήσεως του συστήματος Systran, το οποίο θα εξελίσσεται με την εφαρμογή των βελτιώσεων που θα πραγματοποιούνται χάρη στη χρησιμοποίησή του τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.»

16 Το άρθρο 4 της συμβάσεως συνεργασίας, περί των «δικαιωμάτων ιδιοκτησίας», ορίζει τα εξής:

«Οι διάφορες γλωσσικές εκδόσεις του Systran και τα συστατικά τους μέρη παραμένουν στην κυριότητα των συμβαλλομένων μερών στα οποία ανήκαν κατά την ημερομηνία υπογραφής.

Οι εταιρίες του ομίλου Systran δεσμεύονται να μην εκχωρήσουν τα δικαιώματά τους κυριότητας, παρά μόνον αφού ενημερώσουν τις υπηρεσίες της Επιτροπής και λάβουν τη σύμφωνη γνώμη τους. Ο ανάδοχος θα πρέπει να δέχεται να αναλάβει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν για τις εταιρίες αυτές από τη παρούσα σύμβαση συνεργασίας.»

17 Η εισαγωγή του παραρτήματος I της συμβάσεως συνεργασίας έχει ως εξής:

«Ενώ η Επιτροπή είχε ανέκαθεν την κυριότητα των λεξικών και άλλων συστατικών μερών τα οποία ανέπτυξε για διάφορες εκδόσεις του Systran, τα δικαιώματα κυριότητας του βασικού λογισμικού είχαν κατανεμηθεί μεταξύ διάφορων εταιριών και η Επιτροπή είχε συνάψει συμβάσεις και συμφωνίες σχετικές με τη χρήση του συστήματος και των βελτιώσεων και εξελίξεών του, ιδίως με τη [WTC] και τη Systran Institut.

Δεδομένου ότι η εταιρία Gachot […] ήταν, από τις αρχές του 1986, ο κύριος μέτοχος των εταιριών αυτών, η παρούσα συνολική σύμβαση για την ανάπτυξη και χρήση του Systran συνήφθη μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων μερών […]».

18 Το άρθρο 4 bis της συμβάσεως συνεργασίας, σχετικά με «βελτιώσεις και δικαιώματα», ορίζει τα εξής:

«Οποιαδήποτε εξέλιξη και βελτίωση του συστήματος προκύψει από την εκμετάλλευσή του από τον [ό]μιλο Systran θα γνωστοποιείται αμέσως και θα τίθεται στη διάθεση της Επιτροπής.

Οποιαδήποτε εξέλιξη και βελτίωση του συστήματος προκύψει από την εκμετάλλευσή του από την Επιτροπή θα γνωστοποιείται αμέσως και θα τίθεται στη διάθεση του [ο]μίλου Systran.

Κάθε τροποποίηση του συστήματος που δεν προέρχεται από την εκμετάλλευσή του καθεαυτήν θα αποτελεί αντικείμενο διαπραγματεύσεως μεταξύ των μερών.

Κατά τη διάρκεια μιας αρχικής περιόδου δύο ετών, κάθε μέρος θα μπορεί να χρησιμοποιεί τις εξελίξεις και βελτιώσεις που έχει επιφέρει το άλλο μέρος χωρίς την υποχρέωση να καταβάλει εξ αυτού του λόγου οποιαδήποτε δικαιώματα.

Μετά το πέρας της περιόδου αυτής, και λαμβανομένης υπόψη της αποκτηθείσας πείρας, η Επιτροπή και ο όμιλος Systran θα καθορίσουν συμβατικώς τις λεπτομέρειες της μελλοντικής τους συνεργασίας.»

19 Το άρθρο 5 της συμβάσεως συνεργασίας, για τα «[δ]ικαιώματα χρήσεως», ορίζει τα εξής:

«a) Η Επιτροπή έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί στον δημόσιο τομέα επί του εδάφους της Κοινότητας το κοινό σύστημα στην πλέον εξελιγμένη μορφή του και να παραχωρεί άδειες χρήσεως του συστήματος αυτού στους εθνικούς και διεθνείς δημόσιους οργανισμούς που εδρεύουν στο έδαφος της Κοινότητας, όπως αυτό ορίζεται στην [παράγραφο] 4 της εισαγωγικής εκθέσεως.

b) […]

c) Οι εταιρίες του [ο]μίλου Systran δεσμεύονται ότι θα επιτρέπουν σε οποιονδήποτε ιδιωτικό οργανισμό να χρησιμοποιεί το σύστημα υπό όρους σύμφωνους με τα συναλλακτικά ήθη.»

20 Σύμφωνα με τα άρθρα 11 και 12 της συμβάσεως συνεργασίας, το εφαρμοστέο στη σύμβαση δίκαιο ήταν το βελγικό και οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των μερών όσον αφορά την ερμηνεία, την εκτέλεση ή τη μη εκτέλεση της συμβάσεως υπαγόταν σε διαιτησία.

21 Μεταξύ του 1988 και του 1989, η Επιτροπή συνήψε με την εταιρία Gachot τέσσερις συμβάσεις προκειμένου να αποκτήσει άδεια χρήσεως του λογισμικού Systran για τα ζεύγη γερμανικής-αγγλικής, γερμανικής-γαλλικής, αγγλικής-ελληνικής, ισπανικής-αγγλικής και ισπανικής-γαλλικής γλώσσας.

22 Με συστημένη επιστολή της 11ης Δεκεμβρίου 1991, η Επιτροπή έλυσε τη σύμβαση συνεργασίας βάσει του άρθρου της 8 και μετά από προειδοποίηση έξι μηνών. Το άρθρο αυτό προέβλεπε ότι, μετά την παρέλευση τριών ετών, καθένα από τα μέρη θα είχε στη διάθεσή του το σύστημα Systran στο στάδιο στο οποίο θα το είχε φθάσει καθένα από τα μέρη αυτά. Κατά την Επιτροπή, ο λόγος λύσεως της συμβάσεως οφειλόταν στο γεγονός ότι η Systran δεν είχε τηρήσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις και ζητούσε να πληρωθεί για ενημερώσεις σε δύο ζεύγη γλωσσών (γαλλικής-ιταλικής και γαλλικής-ισπανικής), οι οποίες είχαν πραγματοποιηθεί από την Επιτροπή και τεθεί στη διάθεση της Systran δυνάμει της συμβάσεως συνεργασίας. Κατά την ημερομηνία κατά την οποία λύθηκε η σύμβαση συνεργασίας, η έκδοση EC-Systran Mainframe περιελάμβανε δεκαέξι γλωσσικές εκδόσεις.

23 Στη συνέχεια, ο όμιλος Systran δημιούργησε και διέθεσε στο εμπόριο νέα έκδοση του λογισμικού Systran, συμβατή με τα λειτουργικά συστήματα Unix και Windows (Systran Unix), ενώ η Επιτροπή ανέπτυξε την έκδοση EC-Systran Mainframe, αποτελούμενη από τα προαναφερθέντα δεκαέξι ζεύγη γλωσσών, στα οποία προστέθηκε το ζεύγος ελληνικής-γαλλικής γλώσσας που αναπτύχθηκε με τη βοήθεια εξωτερικού συνεργάτη, η οποία λειτουργούσε σε λειτουργικό σύστημα Mainframe και δεν ήταν συμβατή με τα λειτουργικά συστήματα Unix και Windows.

Β – Δεύτερη περίοδος: από το Systran Unix στο EC‑Systran Unix

24 Προκειμένου να καταστεί δυνατή η λειτουργία της εκδόσεως EC‑Systran Mainframe στα περιβάλλοντα Unix και Windows, συνήφθησαν μεταξύ της Systran Luxembourg και της Επιτροπής τέσσερις συμβάσεις (το εξής: συμβάσεις μεταβάσεως).

25 Στις 19 Δεκεμβρίου 1997, πριν την υπογραφή της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, η Επιτροπή ζήτησε με επιστολή της τη σύμφωνη γνώμη της Systran για διάφορα ζητήματα, μεταξύ των οποίων και τα εξής δύο:

«1. Χρησιμοποίηση της επωνυμίας Systran

Κατά τις παρουσιάσεις, καθώς και στην τεκμηρίωση ή την αλληλογραφία, αναφερόμαστε συχνά στο “σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής”. Δεδομένου ότι το τελευταίο βασίζεται στο σύστημα Systran, θα ήταν λογικότερο να χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις αυτές η επωνυμία Systran ή […] [Έ]κδοση ΕΚ του Systran.

2. Αρχή της αμοιβαίας χρησιμοποιήσεως των συστημάτων της [εταιρίας] Systran […] και της Επιτροπής

Η Επιτροπή θα δύναται να χρησιμοποιεί τα προϊόντα της εταιρίας Systran […] στον διακομιστή της. Από την πλευρά της, η τελευταία θα δύναται να χρησιμοποιεί το σύστημα της Επιτροπής.

Η εταιρία Systran […] και οι θυγατρικές της δεσμεύονται στο εξής ότι παραιτούνται από κάθε χρηματική αξίωση απορρέουσα από τις συμβάσεις που συνήφθησαν στο παρελθόν μεταξύ του “[ο]μίλου Systran” και της Επιτροπής.»

26 Την 22α Δεκεμβρίου 1997, ημερομηνία υπογραφής της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, η Systran απάντησε στην ως άνω αίτηση της Επιτροπής ως εξής:

«1. Χρησιμοποίηση της επωνυμίας Systran

Σας επιβεβαιώνουμε ότι συμφωνούμε να χρησιμοποιεί η Επιτροπή το σήμα SYSTRAN. Η χρησιμοποίηση αυτή θα πρέπει να είναι συστηματική για κάθε σύστημα αυτόματης μεταφράσεως που προέρχεται από το αρχικό σύστημα Systran. Κατά συνέπεια, σας παραχωρούμε το δικαίωμα χρήσεως του σήματος SYSTRAN αποκλειστικά προς τον σκοπό της διαδόσεως ή της διαθέσεως του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως Systran.

2. Αρχή της αμοιβαίας χρησιμοποιήσεως των συστημάτων της [εταιρίας] Systran […] και της Επιτροπής

Σας επιβεβαιώνουμε ότι συμφωνούμε να χρησιμοποιεί η Επιτροπή τα προϊόντα Systran σε περιβάλλον Unix ή/και Windows για τις εσωτερικές της ανάγκες.

Η εταιρία Systran δεσμεύεται να μην εγείρει καμιά χρηματική αξίωση απορρέουσα από την εκτέλεση των συμβάσεων που συνήφθησαν στο παρελθόν μεταξύ του ομίλου Systran και της Επιτροπής.»

27 Το άρθρο 2 της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, η οποία συνήφθη μεταξύ της Systran Luxembourg και της Επιτροπής, ορίζει το «[σ]ύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής» ως εξής:

«Ως σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής, με την επωνυμία “Systran EC version” [έκδοση ΕΚ του Systran], νοείται μία ειδική έκδοση του συστήματος αυτόματης μεταφράσεως Systran, το οποίο αναπτύχθηκε αρχικώς από την “World Translation Center”, La Jolla, ΗΠΑ, και το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανέπτυξε στη συνέχεια για τους δικούς της σκοπούς από το 1976. Το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής διαφέρει από το “Systran Original Version” [αρχική έκδοση του συστήματος Systran], ήτοι το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως που ανέπτυξαν και διέθεσαν στο εμπόριο η Systran SA France και οι θυγατρικές της.»

(The Commission’s machine translation system, or ‘Systran EC version’, designates a specific version of the Systran machine translation system originally developed by the World Translation Center, La Jolla, USA, which since 1976 has been further developed by the European Commission for internal purposes. The Commission’s machine translation system is distinct from the ‘Systran Original Version’, which refers to the machine translation system developed and commercialised by Systran S.A. of France and its subsidiaries.)

28 Το άρθρο 13 της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, με τίτλο «Διπλώματα ευρεσιτεχνίας, πιστοποιητικά χρησιμότητας (υποδείγματα χρησιμότητας), σήματα, βιομηχανικά σχέδια και υποδείγματα, δικαιώματα βιομηχανικής και πνευματικής ιδιοκτησίας», ορίζει τα εξής:

«1. Η Επιτροπή ενημερώνεται άμεσα για κάθε αποτέλεσμα που επιτυγχάνει ή για κάθε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που αποκτά ο Αντισυμβαλλόμενος [ήτοι η Systran Luxembourg] σε εκτέλεση της παρούσας συμβάσεως· το εν λόγω αποτέλεσμα ή δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ανήκει στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, οι οποίες δύνανται να το διαθέτουν ελεύθερα, με εξαίρεση τις περιπτώσεις στις οποίες προϋπάρχουν δικαιώματα βιομηχανικής ή πνευματικής ιδιοκτησίας.

2. Το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής, καθώς και τα συστατικά του μέρη, ακόμη και αν τροποποιηθούν κατά τη διάρκεια εκτελέσεως της συμβάσεως, παραμένουν στην κυριότητα της Επιτροπής, με εξαίρεση τις περιπτώσεις στις οποίες προϋπάρχουν δικαιώματα βιομηχανικής ή πνευματικής ιδιοκτησίας.

[…]

5. Σε περίπτωση ένδικης διαδικασίας κινηθείσας από τρίτον, ιδίως εάν πρόκειται για διεκδίκηση δικαιώματος, ακόμη και μετά την εκτέλεση της συμβάσεως, το εμπλεκόμενο μέρος ενημερώνει το έτερο μέρος το συντομότερο δυνατόν· τα δύο μέρη ενεργούν από κοινού και κοινοποιούν αμοιβαίως όλες τις πληροφορίες και τα αποδεικτικά στοιχεία που κατέχουν ή αποκτούν.»

(1. Any results or patent obtained by the Contractor [à savoir Systran Luxembourg] in performance of this contract shall be immediately reported to the Commission and shall be the property of the European Communities, which may use them as they see fit, except where industrial or intellectual property rights already exist.

2. The Commission’s machine translation system, together with all its components shall, whether modified or not in the course of the contract, remain the property of the Commission, except where industrial or intellectual property rights already exist.

[…]

5. At the first sign of proceedings by a third party, in particular of a claim, even after completion of the contract, the party involved shall notify the other party as soon as possible and the two parties shall then act in unison and provide each other with all the information and evidence that they possess or obtain.)

29 Σύμφωνα με τα άρθρα 15 και 16 της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, εφαρμοστέο στη σύμβαση ήταν το δίκαιο του Λουξεμβούργου και οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ της Κοινότητας και της Systran Luxembourg σχετική με τη σύμβαση αυτή υπαγόταν στη δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου.

30 Εξάλλου, η πρώτη τροποποίηση της τέταρτης συμβάσεως μεταβάσεως όριζε ως ημερομηνία λήξεως της συμβάσεως αυτής την 15η Μαρτίου 2002 και διευκρίνιζε ότι, κατά την ημερομηνία αυτή «ο Αντισυμβαλλόμενος δεσμε[υόταν] να ολοκληρώσει μέχρι τις 15 Μαρτίου 2002 όλες τις εργασίες που αποτελούν αντικείμενο της συμβάσεως, μεταξύ άλλων: την ενημερωμένη απόδειξη όλων των δικαιωμάτων (σημάτων, διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, δικαιωμάτων πνευματικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας, δικαιωμάτων δημιουργού κ.λπ.) που διεκδικούνται από τον όμιλο Systran και συνδέονται με το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως Systran». Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η Systran Luxembourg δεν της κοινοποίησε τις πληροφορίες αυτές.

Γ – Τρίτη περίοδος: από την πρόσκληση για την υποβολή προσφορών της 4ης Οκτωβρίου 2003 και εντεύθεν

31 Στις 4 Οκτωβρίου 2003, η Επιτροπή προκήρυξε διαδικασία προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών για τη συντήρηση και τον γλωσσικό εμπλουτισμό του συστήματός της αυτόματης μεταφράσεως. Κατόπιν της προσκλήσεως αυτής, δύο από τις δέκα ενότητες εργασιών που περιελάμβανε η σύμβαση ανατέθηκαν στην εταιρία Gosselies. Πρόκειται για ενότητες στις οποίες ως γλώσσα πρωτοτύπου χρησιμοποιείται η αγγλική ή η γαλλική.

32 Με επιστολή της 31ης Οκτωβρίου 2003, η Systran επισήμανε στην Επιτροπή τα εξής:

«Λάβαμε γνώση της προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών της 4ης Οκτωβρίου 2003 […] Από την ανάγνωση του εγγράφου αυτού μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι εργασίες που σκοπεύετε να πραγματοποιήσετε θα μπορούσαν ενδεχομένως να προσβάλλουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας της εταιρίας μας. Μας ενδιαφέρει η διατήρηση του κλίματος εποικοδομητικής συνεργασίας μεταξύ της εταιρίας μας και της Επιτροπής και θα θέλαμε να μας γνωρίσετε την άποψή σας σχετικά με το ζήτημα αυτό. Για τους λόγους που εκτέθηκαν ανωτέρω, δεν μπορούμε, όπως αντιλαμβάνεσθε, να ανταποκριθούμε στην εν λόγω πρόσκληση για την υποβολή προσφορών.»

33 Στην απάντησή της της 17ης Νοεμβρίου 2003, η Επιτροπή ανέφερε τα εξής:

«Έλαβα γνώση της επιστολής σας της 31ης Οκτωβρίου. Δεν θεωρούμε ότι οι εργασίες που προτιθέμεθα να πραγματοποιήσουμε ενδέχεται να προσβάλλουν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Συμμερίζομαι την επιθυμία σας για τη διατήρηση των καλών μεταξύ μας επαγγελματικών σχέσεων, τηρουμένων των διαδικασιών της Επιτροπής.»

34 Την ως άνω αλληλογραφία ακολούθησε περαιτέρω ανταλλαγή επιστολών μεταξύ της Systran και της Επιτροπής και οργανώθηκαν από την Επιτροπή συναντήσεις για την παροχή διευκρινίσεων όσον αφορά τα αιτήματα της εν λόγω εταιρίας.

35 Στο πλαίσιο των επαφών αυτών, οι ενάγουσες επικαλέστηκαν τα ακόλουθα στοιχεία:

– ο όμιλος Systran κατέχει λογισμικό αυτόματης μεταφράσεως με την ονομασία «Systran» (ή «σύστημα Systran») και αναπτύσσει τις διάφορες εκδόσεις του·

– κατόπιν διαδοχικών συμβάσεων μεταξύ του ομίλου Systran και της Επιτροπής, η Systran προσάρμοσε το λογισμικό της προκειμένου να δημιουργήσει μια νέα έκδοση με την ονομασία «EC-Systran»·

– από το 1999 έως το 2002, ο όμιλος Systran εξασφάλισε τη μετάβαση της εκδόσεως EC-Systran, έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί σε περιβάλλον Unix· προς τον σκοπό αυτόν, ο όμιλος Systran χρησιμοποίησε τα προϋφιστάμενα δικαιώματα της Systran επί του αρχικού λογισμικού και επί του πυρήνα του συστήματος Systran σε περιβάλλον Unix, το οποίο γράφτηκε εντελώς εκ νέου από τον όμιλο Systran το 1993 για τις δικές του ανάγκες.

36 Σε απάντησή της, η Επιτροπή ανέφερε ότι τα στοιχεία αυτά, καθώς και τα τεχνικά έγγραφα που παρουσιάστηκαν από τον εμπειρογνώμονα σε θέματα πληροφορικής των εναγουσών στις 6 Ιανουαρίου 2005, δεν αποτελούσαν «απόδειξη των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας» που διεκδικεί ο όμιλος Systran επί του λογισμικού Systran. Ελλείψει σχετικών «αποδεικτικών στοιχείων», η Επιτροπή έκρινε ότι ο όμιλος Systran δεν είχε δικαίωμα να αντιτάσσεται στις πραγματοποιούμενες από την εταιρία που κέρδισε τον επίμαχο διαγωνισμό εργασίες.

37 Εν συνόψει, ο όμιλος Systran δεν κατόρθωσε να υποστηρίξει τα δικαιώματα που ισχυριζόταν ότι έχει επί του λογισμικού Systran, του οποίου την έκδοση Systran Unix εμπορεύεται, προκειμένου να απαγορεύσει την απομίμηση του λογισμικού αυτού στην οποία προέβη, κατά τη άποψή του, η Επιτροπή.

Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων

38 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου [νυν Γενικού Δικαστηρίου] στις 25 Ιανουαρίου 2007, οι ενάγουσες άσκησαν την παρούσα αγωγή.

39 Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, οι διάδικοι εκλήθησαν την 1η Δεκεμβρίου 2008 να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήσεων σχετικά με το αν η αγωγή έχει συμβατική ή εξωσυμβατική βάση (στο εξής: πρώτη σειρά ερωτήσεων).

40 Οι διάδικοι απάντησαν στην πρώτη σειρά ερωτήσεων στις 30 Ιανουαρίου και 2 Φεβρουαρίου 2009.

41 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα) αποφάσισε την έναρξη της προφορικής διαδικασίας και, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, κάλεσε τους διαδίκους να απαντήσουν σε νέα σειρά ερωτήσεων σχετικών με την έκδοση Systran Unix, τα δικαιώματα του χρήστη, τη φύση των επεμβάσεων που ζητήθηκαν δυνάμει της επίμαχης συμβάσεως και τις δραστηριότητες της εταιρίας Gosselies όσον αφορά τον σχεδιασμό και την εμπορία των λογισμικών μεταφράσεως (στο εξής: δεύτερη σειρά ερωτήσεων).

42 Οι διάδικοι απάντησαν στη δεύτερη σειρά ερωτήσεων στις 14 Οκτωβρίου 2009.

43 Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 27ης Οκτωβρίου 2009.

44 Κατά τη συζήτηση αυτή, οι διάδικοι εκλήθησαν από το Πρωτοδικείο σε ανεπίσημη συνάντηση με σκοπό τη διευθέτηση της διαφοράς. Μετά το πέρας της συναντήσεως αυτής, οι διάδικοι ανέφεραν ότι θα κοινοποιούσαν στο Πρωτοδικείο το περιεχόμενο του συμφώνου συμβιβασμού τους αν κατέληγαν σε τέτοιο πριν την ημερομηνία δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως. Καμία σχετική κοινοποίηση δεν έγινε προς το Πρωτοδικείο.

45 Στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως έγινε μνεία των κύριων στοιχείων που προέκυψαν από τη συζήτηση αυτή ως προς το κατά πόσον η βάση της αγωγής είναι συμβατικής ή εξωσυμβατικής φύσεως, την παράνομη συμπεριφορά που αποδίδεται στην Επιτροπή και την εκτίμηση της ζημίας που επικαλούνται οι ενάγουσες. Τα πρακτικά αυτά, καθώς και τα πρακτικά της ανεπίσημης συναντήσεως, κοινοποιήθηκαν στους διαδίκους.

46 Με διάταξη της 26ης Μαρτίου 2010, το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) διέταξε την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, προκειμένου να καλέσει τους διαδίκους να απαντήσουν, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, σε σειρά ερωτήσεων σχετικών με τα στοιχεία που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση της ζημίας (στο εξής: τρίτη σειρά ερωτήσεων).

47 Οι διάδικοι απάντησαν στην τρίτη σειρά ερωτήσεων στις 4 και 5 Μαΐου 2010.

48 Βάσει των απαντήσεων αυτών και στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, οι ενάγουσες και η Επιτροπή κλήθηκαν να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους επί των απαντήσεων του αντιδίκου στην τρίτη σειρά ερωτήσεων. Το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε επίσης ορισμένες διευκρινίσεις επί ορισμένων από τα στοιχεία που επικαλέστηκαν οι διάδικοι στις απαντήσεις τους (στο εξής: τέταρτη σειρά ερωτήσεων).

49 Οι διάδικοι υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους και απάντησαν στην τέταρτη σειρά ερωτήσεων στις 11 Ιουνίου 2010. Κατόπιν τούτου, η προφορική διαδικασία περατώθηκε.

50 Οι ενάγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

– να διατάξει την Επιτροπή να παύσει άμεσα τις πράξεις απομιμήσεως και διαδόσεως τεχνογνωσίας·

– να διατάξει την κατάσχεση και την απόδοση στη Systran ή, τουλάχιστον, την ελεγχόμενη καταστροφή όλων των μέσων αποθηκεύσεως τα οποία έχουν στην κατοχή τους η Επιτροπή και η εταιρία Gosselies και επί των οποίων έχουν αναπαραχθεί τα προγράμματα πληροφορικής που ανέπτυξε η τελευταία αυτή εταιρία βάσει των εκδόσεων EC‑Systran Unix και Systran Unix, προσβάλλοντας τα δικαιώματα των εναγουσών·

– να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει κατ’ ελάχιστον το ποσό των 1 170 328 ευρώ προς τη Systran Luxembourg και των 48 804 000 ευρώ, με την επιφύλαξη επακριβέστερου προσδιορισμού, στη Systran·

– να διατάξει τη δημοσίευση της εκδοθησομένης αποφάσεως με έξοδα της Επιτροπής σε εξειδικευμένες εφημερίδες, περιοδικά και διαδικτυακούς τόπους της επιλογής της Systran·

– εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

51 Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να απορρίψει την αγωγή ως απαράδεκτη·

– επικουρικώς, να απορρίψει την αγωγή ως αβάσιμη·

– να καταδικάσει τις ενάγουσες στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό

I – Επί του παραδεκτού

Α – Επί του αιτήματος να καταδικάσει το Γενικό Δικαστήριο την Επιτροπή σε αποζημίωση για την προβαλλόμενη ζημία

52 Η Επιτροπή προβάλλει τρεις λόγους απαραδέκτου όσον αφορά το τρίτο αίτημα, με το οποίο ζητείται η καταδίκη της σε αποζημίωση για τη ζημία που προβάλλουν οι ενάγουσες. Πρώτον, ότι το εν λόγω αίτημα αποζημιώσεως προβάλλεται απαραδέκτως λόγω της συμβατικής του βάσεως, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο δεν δύναται να εκτιμήσει τους ισχυρισμούς περί απομιμήσεως και διαδόσεως τεχνογνωσίας παρά μόνο βάσει των διαφόρων συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ του ομίλου Systran και της Επιτροπής, οι οποίες δεν περιέχουν ρήτρα διαιτησίας του Γενικού Δικαστηρίου. Δεύτερον, ότι το αίτημα αποζημιώσεως προβάλλεται επίσης απαραδέκτως λόγω της ασάφειας του εισαγωγικού δικογράφου, το οποίο δεν διευκρινίζει ποιες είναι οι νομικές διατάξεις που παρέβη η Επιτροπή και παρέχει ελάχιστες διευκρινίσεις όσον αφορά τις πράξεις απομιμήσεως και διαδόσεως τεχνογνωσίας που προβάλλουν οι ενάγουσες. Τρίτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να κρίνει ζητήματα απομιμήσεως στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως, όπως προκύπτει από τη διάταξη της 5ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑295/05, Document Security Systems κατά ΕΚΤ (Συλλογή 2007, σ. II‑2835, στο εξής: διάταξη Document Security Systems).

1. Επί της ουσίας της αγωγής

Επιχειρήματα των διαδίκων

53 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την ύπαρξη απομιμήσεως και τον παράνομο χαρακτήρα της διαδόσεως τεχνογνωσίας χωρίς να στηριχθεί στις διάφορες συμβάσεις που διείπαν τις σχέσεις του ομίλου Systran και της Επιτροπής από το 1975 έως το 2002. Η ευθύνη που θα μπορούσε ενδεχομένως να υπέχει η Κοινότητα από το γεγονός της εκμεταλλεύσεως των εκδόσεων EC‑Systran Unix και Systran Unix του λογισμικού Systran είναι συμβατικής φύσεως. Ως εκ τούτου, έχει εφαρμογή το άρθρο 288, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, κατά το οποίο «η συμβατική ευθύνη της Κοινότητας διέπεται από το δίκαιο που εφαρμόζεται στη σχετική σύμβαση». Επομένως, ελλείψει ρήτρας διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 238 ΕΚ, το Γενικό Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο.

54 Απαντώντας στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου βάσει ποιων συμβατικών διατάξεων θεώρησε ότι εδικαιούτο να ενεργήσει όπως το έπραξε στο πλαίσιο του επίμαχου διαγωνισμού χωρίς να λάβει την άδεια των εναγουσών, η Επιτροπή υποστηρίζει, αφενός, ότι διατηρεί αμφιβολίες ως προς το αν οι ενάγουσες έχουν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran και, αφετέρου, ότι «αμφισβητεί επισήμως ότι οι ενάγουσες έχουν δικαιώματα επί του λογισμικού EC-Systran Unix». Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι έχει «αποκλειστικά δικαιώματα κυριότητας» όσον αφορά τους «πρωτογενείς κώδικες των μεταφραστικών τμημάτων του λογισμικού» δυνάμει των διαφόρων συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ 1975 και 2002 και επειδή για την ανάπτυξη των τμημάτων αυτών εργάστηκαν οι υπηρεσίες της. Δυνάμει των συμβάσεων αυτών, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι είχε το δικαίωμα, τόσο πριν όσο και μετά τη μετάβαση, να εξελίξει περαιτέρω την έκδοση EC-Systran Unix σε συνεργασία με τρίτους αντισυμβαλλομένους. Συναφώς, η Επιτροπή παραθέτει το άρθρο 4 του πρωτοκόλλου συμφωνίας τεχνικής συνεργασίας, την παράγραφο 6 της εισηγητικής εκθέσεως της συμβάσεως συνεργασίας και το άρθρο 13, παράγραφοι 1 και 2, των συμβάσεων μεταβάσεως που συνήψε με τη Systran Luxembourg, σύμφωνα με τα οποία το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής παραμένει στην κυριότητά της.

55 Οι ενάγουσες ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο, δυνάμει του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ. Η κρινομένη αγωγή στηρίζεται, εν προκειμένω, στο γεγονός ότι η Επιτροπή πραγματοποίησε ή ανέθεσε σε άλλους τροποποιήσεις του λογισμικού Systran Unix ή της εκδόσεώς του EC-Systran Unix χωρίς άδεια, και επομένως εκτός των πλαισίων της συμβάσεως, ενώ δεν είχε δικαιώματα που θα της επέτρεπαν να τροποποιήσει και, ακόμη λιγότερο, να αναθέσει την τροποποίηση σε τρίτους χωρίς την άδεια των εναγουσών.

56 Απαντώντας στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, οι ενάγουσες υπογραμμίζουν ότι η Επιτροπή ουδέποτε έλαβε την άδεια να παραχωρήσει τα επίδικα στοιχεία σε οποιονδήποτε τρίτον. Δεδομένου ότι δεν υφίσταται συμβατικός όρος που να της παρέχει την άδεια να τα χρησιμοποιεί και να τα διαδίδει με τον τρόπο που το έπραξε, η Επιτροπή, ενεργώντας εκτός του πλαισίου που καθορίστηκε με τις συμβάσεις, υπέχει εξωσυμβατική ευθύνη, η οποία εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου.

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου

Παρατηρήσεις επί της αρμοδιότητας σε διαφορές εκ συμβάσεως και σε διαφορές εξωσυμβατικής φύσεως

57 Η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου επί αγωγής αποζημιώσεως είναι διαφορετική αναλόγως του αν η ευθύνη προκύπτει ή όχι εκ συμβάσεως. Ως προς την ευθύνη εκ συμβάσεως, το άρθρο 238 ΕΚ ορίζει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να λαμβάνει αποφάσεις δυνάμει ρήτρας διαιτησίας που περιέχεται σε σύμβαση δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, η οποία συνάπτεται από την Κοινότητα ή για λογαριασμό της. Όσον αφορά την εξωσυμβατική ευθύνη, το άρθρο 235 ΕΚ διευκρινίζει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο επί των διαφορών αποζημιώσεως που προβλέπονται στο άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, το οποίο αφορά τις ζημίες που προξενούν τα όργανα ή οι υπάλληλοί τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

58 Έτσι, όσον αφορά την ευθύνη εκ συμβάσεως, το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο μόνον εάν υφίσταται ρήτρα διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 238 ΕΚ. Ελλείψει τέτοιας ρήτρας, το Γενικό Δικαστήριο δεν δύναται, βάσει του άρθρου 235 ΕΚ, να αποφανθεί στην πραγματικότητα επί αγωγής αποζημιώσεως εκ συμβάσεως. Σε διαφορετική περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο θα επεξέτεινε την αρμοδιότητά του πέραν των διαφορών που του αναθέτει περιοριστικώς το άρθρο 240 ΕΚ, το οποίο εμπιστεύεται στα εθνικά δικαστήρια την κοινού δικαίου αρμοδιότητα να κρίνουν υποθέσεις στις οποίες είναι διάδικος η Κοινότητα (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Μαΐου 2009, C‑214/08 P, Guigard κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 35 έως 41, διάταξη του Πρωτοδικείου της 18ης Ιουλίου 1997, T‑44/96, Oleifici Italiani κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II‑1331, σκέψεις 35 και 38, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Μαΐου 2004, T‑154/01, Distilleria Palma κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑1493, σκέψη 50).

59 Αντιθέτως, σε υποθέσεις εξωσυμβατικής ευθύνης, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο χωρίς να χρειάζεται προηγούμενη ρητή συμφωνία των διαδίκων. Πράγματι, από τα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ προκύπτει ευθέως η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου επί αγωγών με τις οποίες ζητείται από την Κοινότητα αποζημίωση για τις εξωσυμβατικής φύσεως ζημίες που προξένησε η Επιτροπή.

60 Προκειμένου να κρίνει αν είναι αρμόδιο δυνάμει του άρθρου 235 ΕΚ, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, υπό το πρίσμα των διαφόρων σχετικών στοιχείων του φακέλου, αν το αίτημα των εναγουσών για αποζημίωση στηρίζεται αντικειμενικά και εν όλω σε υποχρεώσεις εκ συμβάσεως ή σε εξωσυμβατικές υποχρεώσεις, οι οποίες χαρακτηρίζουν τη διαφορά ως εκ συμβάσεως ή εξωσυμβατική. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να συναχθούν, μεταξύ άλλων, από την εξέταση των ισχυρισμών των διαδίκων, από το γενεσιουργό της ζημίας της οποίας ζητείται η ανόρθωση γεγονός και από το περιεχόμενο των εκ της συμβάσεως ή εξωσυμβατικών διατάξεων των οποίων γίνεται επίκληση για την επίλυση του επίδικου ζητήματος (βλ., συναφώς, απόφαση Guigard κατά Επιτροπής, σκέψη 58 ανωτέρω, σκέψεις 35 έως 38).

61 Είναι σκόπιμο να επισημανθεί συναφώς ότι η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου σε διαφορές εκ συμβάσεως συνιστά παρέκκλιση από το κοινό δίκαιο και πρέπει, επομένως, να ερμηνεύεται περιοριστικά, έτσι ώστε το Γενικό Δικαστήριο να μπορεί να εκδικάζει μόνον αγωγές που πηγάζουν από τη σύμβαση ή που έχουν άμεση σχέση με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Φεβρουαρίου 1997, C‑114/94, IDE κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I‑803, σκέψη 82 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Κάτι τέτοιο θα ισχύει ιδίως αν από τα πραγματικά περιστατικά προκύψει ότι η Επιτροπή είχε, βάσει της συμβάσεως, την άδεια να αναθέτει σε τρίτον τις εργασίες που προβλέπονται από την πρόσκληση για την υποβολή προσφορών και αν το αντικείμενο της διαφοράς συνίσταται στην πραγματικότητα σε αίτημα αποζημιώσεως εκ συμβάσεως, δεδομένου ότι οι εργασίες αυτές προβλέπονταν από μια ή περισσότερες διατάξεις της συμβάσεως (βλ., συναφώς, απόφαση Guigard κατά Επιτροπής, σκέψη 58 ανωτέρω, σκέψεις 35 και 36, όσον αφορά τη συνεκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, και σκέψη 38, όσον αφορά το πραγματικό αντικείμενο του αιτήματος αποζημιώσεως).

62 Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι, μολονότι το Γενικό Δικαστήριο οφείλει, προκειμένου να εκτιμήσει το βάσιμο της επιχειρηματολογίας αυτής, να εξετάσει το περιεχόμενο των διαφόρων συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ του ομίλου WTC/Systran και της Επιτροπής από το 1975 έως το 2002, τις οποίες επικαλείται η Επιτροπή προς στήριξη των ισχυρισμών της, το εν λόγω εγχείρημα εμπίπτει στην εξέταση της αρμοδιότητας και δεν μπορεί να έχει καθεαυτό ως συνέπεια τη μεταβολή της φύσεως της διαφοράς, προσδίδοντας στην τελευταία συμβατική βάση. Σε διαφορετική περίπτωση, η φύση της διαφοράς και, κατά συνέπεια, το αρμόδιο δικαστήριο θα μπορούσαν να μεταβάλλονται, απλώς και μόνον επειδή ο εναγόμενος επικαλείται την ύπαρξη μιας οποιασδήποτε συμβατικής σχέσεως με τον ενάγοντα, παρόλο που η εξέταση των προβαλλόμενων συμβάσεων θα οδηγούσε στη διαπίστωση ότι δεν ασκούν επιρροή στην υπόθεση. Επομένως, όποτε επεμβαίνει στο πεδίο της εξωσυμβατικής ευθύνης, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί κάλλιστα να εξετάζει το περιεχόμενο μιας συμβάσεως, όπως εξετάζει οποιοδήποτε έγγραφο που επικαλείται κάποιος από τους διαδίκους προς στήριξη των ισχυρισμών του, προκειμένου να διαπιστώσει αν, βάσει της συμβάσεως αυτής, μπορεί να αμφισβητηθεί η αρμοδιότητα που του ανατίθεται ρητώς από το άρθρο 235 ΕΚ. Η εξέταση αυτή εμπίπτει στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών των οποίων γίνεται επίκληση για να αποδειχθεί η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου, η έλλειψη της οποίας αποτελεί δημοσίας τάξεως λόγο απαραδέκτου, κατά την έννοια του άρθρου 113 του Κανονισμού Διαδικασίας.

63 Χάριν συγκρίσεως αναφέρεται ότι, σε υπόθεση σχετική με αίτηση ανανεώσεως συμβάσεως, στην οποίαν ο ενάγων προέβαλε την παράβαση τόσο εκ συμβάσεως όσο και εξωσυμβατικών υποχρεώσεων, το Δικαστήριο έκρινε ότι η απλή επίκληση νομικών διατάξεων που δεν απορρέουν από την εν λόγω σύμβαση, αλλά επιβάλλονται στα μέρη, δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια τη μεταβολή της συμβατικής φύσεως της διαφοράς και την εξαίρεση της διαφοράς αυτής από την αρμοδιότητα του αρμόδιου δικαστηρίου (απόφαση Guigard κατά Επιτροπής, σκέψη 58 ανωτέρω, σκέψη 43). Ομοίως, σε υπόθεση σχετική με τις συνέπειες προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών, στην οποίαν οι ενάγουσες στηρίζονται αποκλειστικά στην παράβαση εξωσυμβατικών υποχρεώσεων, η απλή επίκληση, εκ μέρους της αντισυμβαλλομένης τους, υποχρεώσεων εκ συμβάσεως που δεν σχετίζονται με την επίδικη συμπεριφορά δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια τη μεταβολή της εξωσυμβατικής φύσεως της διαφοράς και την εξαίρεση της διαφοράς αυτής από την αρμοδιότητα του αρμόδιου δικαστηρίου.

64 Επιπλέον, στον διάδικο που προβάλλει την παράβαση υποχρεώσεως απόκειται κατά κανόνα να αποδείξει το περιεχόμενό της και την εφαρμογή της στα δεδομένα της υποθέσεως. Για τον λόγο αυτόν, τα σχετικά με την αγωγή αποζημιώσεως επιχειρήματα που προβάλλονται από τις ενάγουσες πρέπει να εξεταστούν πριν από εκείνα που προβάλλει η Επιτροπή σε σχέση με την ύπαρξη εκ της συμβάσεως άδειας για τη διάδοση σε τρίτους τεχνογνωσίας και στοιχείων που ενδέχεται να προστατεύονται από το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας.

Εξέταση του αιτήματος των εναγουσών για αποζημίωση

65 Στην κρινομένη υπόθεση, το αίτημα των εναγουσών για αποζημίωση προβάλλεται αποκλειστικά και μόνο βάσει των άρθρων 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ. Οι ενάγουσες δεν επικαλούνται ούτε στηρίζονται σε διατάξεις των συμβάσεων που συνήψαν με την Επιτροπή. Οι διατάξεις αυτές προβάλλονται μόνον από την Επιτροπή προς στήριξη της θέσεώς της ότι είχε δικαίωμα να πράξει αυτό που της προσάπτεται στην κρινομένη υπόθεση.

66 Προκειμένου να υποστηρίξουν το αίτημά τους για αποζημίωση, οι ενάγουσες προβάλλουν δύο παράνομες και ζημιογόνες μορφές συμπεριφοράς εξωσυμβατικής φύσεως. Πρώτον, ότι η Επιτροπή διέδωσε παρανόμως την τεχνογνωσία της Systran σε τρίτον, στον βαθμό που η υλοποίηση των παροχών που περιγράφονται στην πρόσκληση για την υποβολή προσφορών συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την άνευ αδείας διάδοση και την τροποποίηση του πρωτογενούς κώδικα του λογισμικού Systran, του οποίου οι ενάγουσες έχουν την αποκλειστική κυριότητα. Δεύτερον, ότι η Επιτροπή προέβη σε πράξη απομιμήσεως επ’ ευκαιρία της περαιτέρω αναπτύξεως από την εταιρία Gosselies της εκδόσεως EC-Systran Unix, μιας εκδόσεως του λογισμικού Systran σχεδόν πανομοιότυπης με την έκδοση Systran Unix, η οποία, ως εκ τούτου, εξαρτάται, αναπτύσσεται και διατίθεται στο εμπόριο από τον όμιλο Systran, μόνον κάτοχο των σχετικών δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

67 Εν προκειμένω, επομένως, το γεγονός που προξένησε τις προβαλλόμενες ζημίες των οποίων ζητείται η ανόρθωση, δηλαδή η παράνομη συμπεριφορά που προβάλλουν οι ενάγουσες, συνίσταται στην άνευ αδείας γνωστοποίηση από την Επιτροπή προς τρίτον, δηλαδή προς την εταιρία Gosselies, πρωτογενών κωδίκων των οποίων ο όμιλος Systran διεκδικεί την κυριότητα και την προστασία δυνάμει των γενικών αρχών που είναι κοινές στις νομοθεσίες των κρατών μελών για την πνευματική ιδιοκτησία και την τεχνογνωσία.

68 Ειδικότερα, οι ενάγουσες υποστηρίζουν ότι, ως δημιουργοί του λογισμικού Systran και της εκδόσεως Systran Unix, μπορούν να αντιτίθενται σε οποιαδήποτε εκμετάλλευση, τροποποίηση, προσαρμογή ή βελτίωση του EC-Systran Unix ως παράγωγου έργου, για την οποία δεν έχει δοθεί άδεια από τον κάτοχο των δικαιωμάτων επί του αρχικού λογισμικού. Ισχυρίζονται ότι διαθέτουν έτσι εκ του νόμου ένα «δικαίωμα αντιρρήσεως», που σκοπό έχει να εξασφαλίσει την προστασία ορισμένων δεδομένων, των οποίων έχουν την κυριότητα, έναντι μιας εκ μέρους της Επιτροπής χρήσεως ή διαβιβάσεως σε τρίτον για την οποίαν οι ενάγουσες δεν έχουν δώσει την άδειά τους.

69 Προς στήριξη του δικαιώματος αυτού, οι ενάγουσες επικαλούνται, βάσει των κοινών στις νομοθεσίες των κρατών μελών γενικών αρχών, τη Σύμβαση της Βέρνης για την προστασία των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων, της 9ης Σεπτεμβρίου 1986, όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: Σύμβαση της Βέρνης), την οδηγία 91/250/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 1991, για τη νομική προστασία των προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών (ΕΕ L 122, σ. 42), και την οδηγία 2004/48/ΕK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με την επιβολή των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας (διορθωμένη έκδοση ΕΕ L 195, σ. 16). Οι διατάξεις αυτές, οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργούν, ενδεχομένως, εξωσυμβατικές υποχρεώσεις, όπως αναγνωρίστηκε από την Επιτροπή σε απάντηση σχετικής ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, αποτελούν μέρος των νομοθεσιών των κρατών μελών. Κατ’ ουσίαν, οι διατάξεις αυτές καθιερώνουν τις ακόλουθες γενικές αρχές: εκ μόνου του γεγονότος της δημιουργίας του, ο δημιουργός ενός προγράμματος υπολογιστή διαθέτει επ’ αυτού δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας αποκλειστικό και αντιτάξιμο έναντι πάντων· η ιδιότητα του δημιουργού ανήκει, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, σε εκείνον ή εκείνους υπό την επωνυμία των οποίων διατίθεται στην κυκλοφορία το πρόγραμμα του υπολογιστή· ο δημιουργός ενός προγράμματος υπολογιστή διαθέτει, με την επιφύλαξη ορισμένων εξαιρέσεων, αποκλειστικό δικαίωμα να αναπαράγει ή να αναθέτει σε άλλους την αναπαραγωγή, την προσαρμογή ή τη διάδοσή του.

70 Πρέπει να θεωρηθεί ότι, με τον τρόπο αυτόν, οι ενάγουσες προσκόμισαν ικανά στοιχεία ώστε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, σε αυτό το στάδιο της αναλύσεως, ο όμιλος Systran είναι σε θέση να επικαλείται ίδια δικαιώματα δημιουργού επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran, το οποίο ανέπτυξε και διέθεσε στο εμπόριο υπό την επωνυμία του.

71 Αντιθέτως, η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι οι ενάγουσες δεν είναι κάτοχοι των εν λόγω δικαιωμάτων και απέτυχε, έτσι, προδήλως να αμφισβητήσει την αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου αμφισβητώντας τα προβαλλόμενα από τον όμιλο Systran δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας όσον αφορά την εν λόγω έκδοση του λογισμικού Systran.

72 Πρώτον, δεν αρκούν συναφώς οι απλές αμφιβολίες που εκφράζει η Επιτροπή για το αν οι ενάγουσες έχουν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran (βλ. σκέψη 54 ανωτέρω). Με τέτοιου είδους επιχειρηματολογία δεν καλύπτεται ο βαθμός αποδείξεως που απαιτείται για να αμφισβητηθεί η δυνατότητα του ομίλου Systran να επικαλείται τα δικαιώματά του πνευματικής ιδιοκτησίας επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran υπό το πρίσμα των ως άνω γενικών αρχών που είναι κοινές στις νομοθεσίες των κρατών μελών, καθώς η επιχειρηματολογία αυτή στηρίζεται σε ισχυρισμούς γενικούς και αόριστους, αν ληφθούν υπόψη τα χαρακτηριστικά του εν λόγω λογισμικού, η νομική γνωμοδότηση και η έκθεση τεχνικής πραγματογνωμοσύνης που προσκόμισαν οι ενάγουσες.

73 Δεύτερον, χωρίς να προδικάζεται το αποτέλεσμα της συζητήσεως που αφορά την ουσία της διαφοράς, πρέπει να αναφερθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε από την Επιτροπή να εκθέσει το περιεχόμενο των αμφιβολιών της όσον αφορά τα δικαιώματα κυριότητας που διεκδικούν οι ενάγουσες και από τις τελευταίες να τοποθετηθούν συναφώς. Έτσι, οι πραγματογνώμονες που παρουσίασαν οι ενάγουσες εξέθεσαν μια σειρά από νομικά και τεχνικά επιχειρήματα προς στήριξη της υπάρξεως δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας του ομίλου Systran τόσο επί του επανεγγραφέντος λογισμικού όσο και επί των εκδόσεων του λογισμικού αυτού που χρησιμοποιούν τον ίδιο πρωτογενή κώδικα (γνωμοδότηση του P. Sirinelli, καθηγητή του πανεπιστημίου Panthéon-Sorbonne Paris-I, σχετικά με την προστασία επανεγγεγραμμένου λογισμικού από το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας, στο εξής: δεύτερη γνωμοδότηση Sirinelli· τεχνικό υπόμνημα του H. Bitan σχετικά με το νέο και διακριτό, από απόψεως γραφής, συνθέσεως και δομής, χαρακτήρα του λογισμικού Systran Unix σε σχέση με το λογισμικό Systran Mainframe και το λογισμικό EC-Systran Mainframe, στο εξής: δεύτερο τεχνικό υπόμνημα Bitan). Ειδικότερα, προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η έκδοση Systran Unix δεν αποτελεί απλή μεταφορά της προϋφισταμένης εκδόσεως Systran Mainframe σε γλώσσα C, όπως προσπαθεί να υποστηρίξει η Επιτροπή, αλλά την εκ νέου γραφή στη γλώσσα αυτή του συνόλου των προγραμμάτων που είχαν αρχικά εγγραφεί σε συναρμολογητή, και ότι οι εκδόσεις αυτές είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι η έκδοση Systran Unix ήρθε να αντικαταστήσει την έκδοση Systran Mainframe, η οποία με το πέρασμα του χρόνου κατέστη παρωχημένη.

74 Μολονότι το Γενικό Δικαστήριο το ζήτησε ρητώς, η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να προσκομίσει τεχνικές αποδείξεις ικανές να αμφισβητήσουν την ύπαρξη δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας του ομίλου Systran επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran ή επί των στοιχείων του λογισμικού που συνθέτουν το πρόγραμμά του ή τον λειτουργικό πρωτογενή του κώδικα, ιδίως όσον αφορά τα μέρη που σχετίζονται με τον βασικό πυρήνα και με τα μεταφραστικά προγράμματα του λογισμικού, καθώς οι ενάγουσες δεν αμφισβητούν τα δικαιώματα κυριότητας της Επιτροπής επί των λεξικών που έχουν δημιουργήσει οι υπηρεσίες της προκειμένου να λαμβάνεται υπόψη ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του λεξιλογίου που χρησιμοποιείται από το εν λόγω όργανο.

75 Τρίτον, κατά την πορεία της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο όμιλος Systran διέθετε πράγματι δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο πλαίσιο αυτό. Έτσι, η Επιτροπή αναγνώρισε στο στάδιο της ανταπαντήσεως ότι δεν αμφισβητούσε το γεγονός ότι η Systran είχε δικαιώματα επί του λογισμικού Systran Unix που διέθετε στο εμπόριο, επισημαίνοντας, πάντως, ότι ήταν πιθανόν ο όμιλος Systran να χρησιμοποίησε τις ενημερώσεις που πραγματοποίησε η Επιτροπή στο πλαίσιο των εκδόσεων EC-Systran Mainframe και EC-Systran Unix για να τις εντάξει στην έκδοση Systran Unix. Ειδικότερα, η Επιτροπή ισχυρίστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι, πράγματι, δεν αμφισβητούσε ότι η Systran ήταν κάτοχος δικαιωμάτων επί των λογισμικών αυτών, είτε επρόκειτο για την έκδοση Mainframe είτε, βεβαίως, για την έκδοση Unix, διατηρώντας ωστόσο μια μικρή επιφύλαξη όσον αφορά τα στοιχεία που είχαν ενταχθεί παράνομα στην αρχική έκδοση του Systran Unix, κατόπιν των συμβάσεων που είχαν προηγουμένως συναφθεί με την Επιτροπή.

76 Εντούτοις, όπως επισημάνθηκε από το Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο της δεύτερης σειράς ερωτήσεων και εκ νέου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η έκδοση Systran Unix προηγήθηκε κατά πολλά έτη της εκδόσεως EC-Systran Unix. Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται πιθανόν ο όμιλος Systran να ενέταξε στην έκδοση Systran Unix, την οποίαν ανέπτυξε και διέθεσε στο εμπόριο, τις ενημερώσεις που πραγματοποιήθηκαν στη συνέχεια, στο πλαίσιο της εκδόσεως EC-Systran Unix, για τις ανάγκες της Επιτροπής όσον αφορά το λεξιλόγιο και την ορολογία. Η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να υποστηρίξει τον σχετικό ισχυρισμό της.

77 Ομοίως, από κανένα πραγματικό στοιχείο δεν αποδεικνύεται ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι είναι πιθανόν στοιχεία της εκδόσεως EC-Systran Mainframe, η οποία στηρίχθηκε στην έκδοση Systran Mainframe των εναγουσών, να εντάχθηκαν παρανόμως στην αρχική έκδοση του Systran Unix. Ο ισχυρισμός αυτός, εξάλλου, έρχεται σε αντίθεση, όσον αφορά τον πρωτογενή κώδικα του λογισμικού και ιδίως τον πυρήνα και τα συνδεόμενα με αυτόν μεταφραστικά προγράμματα, με τις εξηγήσεις του τεχνικού πραγματογνώμονα της ενάγουσας, σύμφωνα με τις οποίες ένα πρόγραμμα γραμμένο σε συναρμολογητή διαφέρει σημαντικά από ένα πρόγραμμα γραμμένο σε γλώσσα C (βλ. δεύτερο τεχνικό υπόμνημα Bitan, ιδίως το παράδειγμα της επεξεργασίας σε συναρμολογητή και σε γλώσσα C της σειράς χαρακτήρων «Hello world!»). Το εν λόγω τεχνικό υπόμνημα δεν αμφισβητείται από την Επιτροπή.

78 Όσον αφορά την προβαλλόμενη προστασία της τεχνογνωσίας, οι ενάγουσες υποστηρίζουν ότι η τεχνογνωσία ορίζεται γενικά ως «το σύνολο των τεχνικών πληροφοριών, οι οποίες είναι απόρρητες, ουσιώδεις και προσδιορίσιμες με οποιονδήποτε κατάλληλο τρόπο». Ισχυρίζονται συναφώς ότι η εκ μέρους της Επιτροπής γνωστοποίηση σε τρίτον τέτοιων πληροφοριών, χωρίς οποιαδήποτε εκ μέρους τους άδεια, συνιστά παράνομη συμπεριφορά που στοιχειοθετεί εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.

79 Προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού, οι ενάγουσες ορθώς αναφέρονται στην απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Δεκεμβρίου 1985, 145/83, Adams κατά Επιτροπής (Συλλογή 1985, σ. 3539, σκέψη 34), με την οποία αναγνωρίστηκε ότι η υποχρέωση εχεμύθειας που επιβάλλει στην Επιτροπή και στο προσωπικό της το άρθρο 287 ΕΚ αποτελεί γενική αρχή δικαίου. Η γενική αρχή δυνάμει της οποίας οι επιχειρήσεις έχουν δικαίωμα στην προστασία του επιχειρηματικού τους απορρήτου, έκφραση της οποίας αποτελεί το άρθρο 287 ΕΚ, επιβεβαιώθηκε και από την απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Μαΐου 1994, C-36/92 P, SEP κατά Επιτροπής (Συλλογή 1994, σ. I-1911, σκέψη 36). Το άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος υιοθετήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2000 στη Νίκαια (ΕΕ C 364, σ. 1), αναφέρεται επίσης στην ανάγκη τηρήσεως, εκ μέρους της διοικήσεως, «των νομίμων συμφερόντων της εμπιστευτικότητας και του επαγγελματικού και επιχειρηματικού απορρήτου».

80 Το επιχειρηματικό απόρρητο αποτελείται από τις τεχνικές πληροφορίες που σχετίζονται με την τεχνογνωσία, των οποίων όχι μόνον η κοινοποίηση, αλλά και η απλή διαβίβαση σε υποκείμενο δικαίου διαφορετικό από εκείνο που παρείχε την πληροφορία, μπορούν να βλάψουν σοβαρά τα συμφέροντα του τελευταίου (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1996, T‑353/94, Postbank κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II‑921, σκέψη 87). Οι τεχνικές πληροφορίες, προκειμένου να εμπίπτουν, ως εκ της φύσεώς τους, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 287 ΕΚ, είναι αναγκαίο, κατ’ αρχάς, να είναι γνωστές σε έναν περιορισμένο μόνον αριθμό προσώπων. Έπειτα, πρέπει να πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η διάδοση δύναται να προκαλέσει σοβαρή ζημία στο πρόσωπο που τις παρέσχε ή σε τρίτους. Τέλος, είναι αναγκαίο τα συμφέροντα που ενδέχεται να βλαβούν από τη διάδοση της πληροφορίας να είναι αντικειμενικά άξια προστασίας (αποφάσεις της 30ής Μαΐου 2006, T‑198/03, Bank Austria Creditanstalt κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑1429, σκέψη 71, και της 12ης Οκτωβρίου 2007, T‑474/04, Pergan Hilfsstoffe für industrielle Prozesse κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. II‑4225, σκέψη 65).

81 Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί εν προκειμένω ότι μία τεχνική πληροφορία, η οποία εμπίπτει στο επιχειρηματικό απόρρητο μιας επιχειρήσεως και κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή για συγκεκριμένους σκοπούς, δεν μπορεί να κοινοποιηθεί σε τρίτον για άλλους σκοπούς χωρίς την άδεια της εν λόγω επιχειρήσεως.

82 Επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι ο ισχυρισμός των εναγουσών περί παραβάσεως εκ μέρους της Επιτροπής εξωσυμβατικών υποχρεώσεων σχετικών με το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία, όσον αφορά την έκδοση Systran Unix του λογισμικού Systran, είναι επαρκής κατά νόμον προκειμένου να θεμελιωθεί η αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου κατ’ άρθρον 235 ΕΚ.

83 Η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να αμφισβητήσει το συμπέρασμα αυτό· πρέπει, επομένως, να εξεταστεί το δεύτερο μέρος της επιχειρηματολογίας της, σύμφωνα με το οποίο είχε εκ της συμβάσεως άδεια να πράξει όσα της προσάπτονται στην κρινομένη υπόθεση.

Εξέταση των επιχειρημάτων της Επιτροπής προς υποστήριξη της υπάρξεως εκ της συμβάσεως άδειας κοινοποιήσεως σε τρίτον πληροφοριών οι οποίες προστατεύονται εν δυνάμει από το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία

84 Στην κρινομένη υπόθεση, οι παράνομες και ζημιογόνες συμπεριφορές που αποδίδονται στην Επιτροπή συνίστανται, μεταξύ άλλων, στην υποτιθέμενη κοινοποίηση σε τρίτον, την εταιρία Gosselies, χωρίς την άδεια των εναγουσών, πληροφοριών οι οποίες προστατεύονται εν δυνάμει από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία του ομίλου Systran.

85 Από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή είχε εκ της συμβάσεως άδεια να κοινοποιήσει στην εταιρία Gosselies τις πληροφορίες και την τεχνογνωσία που αφορούν την έκδοση Systran Unix.

86 Πρώτον, καμία από τις συμβάσεις που υπογράφηκαν μεταξύ των διαδίκων δεν αναφέρεται ρητώς στο ζήτημα της ενδεχόμενης αναθέσεως ορισμένων εργασιών σχετικών με την έκδοση EC-Systran Unix σε τρίτον. Πράγματι, όταν η Systran επικοινώνησε με την Επιτροπή για το ζήτημα αυτό, η Επιτροπή περιορίστηκε να αμφισβητήσει τα δικαιώματα της Systran επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran και να κρίνει ότι ο όμιλος Systran δεν είχε δικαίωμα να αντιτίθεται στις εργασίες που είχαν ανατεθεί στην εταιρία Gosselies (βλ. ανωτέρω σκέψεις 31 έως 37).

87 Δεύτερον, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου ως προς το σημείο αυτό, η Επιτροπή επικαλείται τρεις όρους της συμβάσεως για να υποστηρίξει ότι είχε τη δυνατότητα να αναθέσει στην εταιρία Gosselies την περαιτέρω ανάπτυξη της εκδόσεως EC-Systran Unix του λογισμικού Systran, χωρίς ο όμιλος Systran να μπορεί να αντιταχθεί επικαλούμενος τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού αυτού (βλ. ανωτέρω σκέψη 53).

88 Πρώτον, η Επιτροπή επικαλείται το άρθρο 4, με τίτλο «Δικαιώματα χρήσεως», του πρωτοκόλλου συμφωνίας τεχνικής συνεργασίας, το οποίο συνήφθη στις 18 Ιανουαρίου 1985 από την Επιτροπή και την εταιρία Gachot, προτού η εταιρία αυτή εξαγοράσει τον όμιλο WTC και μετονομαστεί σε Systran, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «τα λογισμικά και λεξικά του συστήματος Systran παραμένουν στην κυριότητα της Επιτροπής».

89 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο όρος αυτός δεν μπορεί να θεμελιώσει την εκ συμβάσεως φύση της κρινομένης διαφοράς. Κατ’ αρχάς, ο ως άνω όρος δεν μπορεί να αντιταχθεί έναντι των εναγουσών, αφού το δικαίωμά τους κυριότητας επί του λογισμικού Systran, και ιδίως επί της εκδόσεως Systran Mainframe, δεν στηρίζεται στο πρωτόκολλο που υπεγράφη στις 18 Ιανουαρίου 1985 μεταξύ της Επιτροπής και της εταιρίας Gachot (βλ. ανωτέρω σκέψη 10). Πράγματι, το δικαίωμα κυριότητας του ομίλου Systran επί του λογισμικού Systran και της εκδόσεώς του Systran Mainframe γεννήθηκε κατά την εξαγορά του ομίλου WTC από την εταιρία Gachot σε μεταγενέστερη ημερομηνία (βλ. ανωτέρω σκέψη 11 και τα συνημμένα στο έγγραφο απαντήσεως έγγραφα 5 έως 7). Επομένως, καθόσον δεν αμφισβητείται ότι, στις 18 Ιανουαρίου 1985, η εταιρία Gachot δεν είχε κανένα δικαίωμα κυριότητας επί του συστήματος Systran, δεν είναι δυνατόν να συναχθεί από τον ως άνω όρο το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή μπορεί, από την ημερομηνία αυτή και βάσει του εν λόγω πρωτοκόλλου, να διεκδικεί την πλήρη και καθ’ ολοκληρίαν κυριότητα του συστήματος Systran και των λογισμικών του, συμπεριλαμβανομένου του βασικού πυρήνα και των πρωτογενών κωδίκων του. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θίγει τα δικαιώματα κυριότητας που είχε τότε ο όμιλος WTC επί του συστήματος Systran, και ιδίως επί της εκδόσεως Systran Mainframe, τα οποία δεν αμφισβητούνται από την Επιτροπή (βλ. σκέψη 3 ανωτέρω), δικαιώματα που στη συνέχεια επρόκειτο να εκχωρηθούν στην εταιρία Gachot, η οποία θα μετονομαζόταν σε Systran. Τέλος, είναι σημαντικό να επισημανθεί σε κάθε περίπτωση ότι η κρινομένη υπόθεση δεν αφορά τα δικαιώματα του ομίλου Systran επί της εκδόσεως Systran Mainframe, η οποία είναι ήδη παρωχημένη, αλλά τα δικαιώματα που κατέχει ο όμιλος αυτός επί της εκδόσεως Systran Unix, η οποία διαδέχθηκε την έκδοση αυτή και γράφτηκε σε διαφορετική γλώσσα, προκειμένου να λειτουργήσει σε νέο περιβάλλον συστημάτων πληροφορικής.

90 Δεύτερον, η Επιτροπή επικαλείται την παράγραφο 6 της συμβάσεως συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ της Επιτροπής και του ομίλου Systran (τότε εταιριών WTC, Latsec, Systran Institut και Gachot), με την οποίαν ορίζεται ότι «[ο]ι βελτιώσεις και τα αποτελέσματα της περαιτέρω εξελίξεως του συστήματος Systran από την Επιτροπή και τους αντισυμβαλλομένους της [που αναφέρονται ανωτέρω, στην παράγραφο 3], και ιδίως τα λεξικά, ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα της Επιτροπής». Επομένως, ο όρος αυτός πρέπει να ληφθεί υπόψη σε συνδυασμό με την παράγραφο 3 της ως άνω εκθέσεως, σύμφωνα με την οποία:

«Η συντήρηση και η περαιτέρω ανάπτυξη των συστημάτων διασφαλίστηκαν με μια άλλη σειρά συμβάσεων μεταξύ της Επιτροπής και των εταιριών παροχής υπηρεσιών. Οι συμβάσεις αυτές αφορούσαν τις ανάγκες και τους σκοπούς της Επιτροπής.»

91 Επίσης, οι όροι αυτοί δεν μπορούν να θεμελιώσουν τη συμβατική φύση της κρινομένης διαφοράς. Πράγματι, δυνάμει των δύο αυτών παραγράφων της εισαγωγικής εκθέσεως, οι βελτιώσεις και τα αποτελέσματα της περαιτέρω εξελίξεως του συστήματος Systran από την Επιτροπή και τους τρίτους αντισυμβαλλομένους της πριν την υπογραφή της συμβάσεως συνεργασίας στις 4 Αυγούστου 1987, ιδίως όσον αφορά τα λεξικά, ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα της Επιτροπής. Η αποκλειστική αυτή κυριότητα δεν αμφισβητείται από τις ενάγουσες, οι οποίες δεν επικαλούνται με τα δικόγραφά τους δικαίωμα κυριότητας επί των λεξικών, των βελτιώσεων και των εξελίξεων που πραγματοποιήθηκαν ειδικά από την Επιτροπή ή για λογαριασμό της, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες της από απόψεως ορολογίας. Τα δικαιώματα που επικαλούνται οι ενάγουσες αφορούν το βασικό σύστημα, δηλαδή τον βασικό πυρήνα και τους μεταφραστικούς μηχανισμούς, των οποίων ο όμιλος Systran είναι δημιουργός και διαθέτει την τεχνογνωσία.

92 Εξάλλου, άλλες παράγραφοι της ίδιας εισαγωγικής εκθέσεως αποσαφηνίζουν τη σχέση μεταξύ της Επιτροπής και των εταιριών του ομίλου Systran, καθώς και τα δικαιώματα που μπορούσε να διεκδικήσει ο όμιλος αυτός επί του συστήματος Systran, σε χρόνο κατά τον οποίον υπήρχαν μόνον εκδόσεις συμβατές με το περιβάλλον Mainframe. Έτσι, σύμφωνα με τη διατύπωση της εισαγωγικής εκθέσεως:

«1. Το σύστημα Systran, το οποίο σχεδιάστηκε από την εταιρία WTC, είναι ένα σύστημα αυτόματης μεταφράσεως, το οποίο περιλαμβάνει ένα βασικό λογισμικό, μεταφραστικά και περιφερικά λογισμικά και διάφορα δίγλωσσα λεξικά.

2. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1975, η Επιτροπή συνήψε με την εταιρία WTC σύμβαση που αφορούσε τη χρησιμοποίηση του συστήματος Systran από την Επιτροπή και την αρχική ανάπτυξη του συστήματος αυτού από την WTC.

Η Επιτροπή και η εταιρία WTC συνήψαν στη συνέχεια και άλλες συμβάσεις που αφορούσαν, αφενός, τη βελτίωση του υφιστάμενου συστήματος και, αφετέρου, την ανάπτυξη συστημάτων για [νέα ζεύγη γλωσσών].

Οι συμβάσεις αυτές, οι οποίες συνήφθησαν μεταξύ του 1976 και του 1985, είχαν ως αντικείμενο την ανάπτυξη και βελτίωση των λογισμικών μεταφράσεως και των βασικών λεξικών για τις γλώσσες τις οποίες αφορούσαν.

[...]

5. Τα συμβαλλόμενα μέρη διαπιστώνουν, επομένως, ότι η Επιτροπή διαθέτει άδεια χρήσεως του βασικού συστήματος και των βελτιώσεων […] που έχει επιφέρει σε αυτό η WTC· η άδεια αυτή αφορά μόνο τη χρήση επί του εδάφους των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στους τομείς που εξειδικεύονται ανωτέρω, στην [παράγραφο] 4.

[...]

7. Τα συμβαλλόμενα μέρη θεωρούν ότι είναι προς το συμφέρον τους και προς το συμφέρον των χρηστών του Systran η διαρκής βελτίωση του συστήματος αυτού. Αποφάσισαν, λοιπόν, να συνάψουν την παρούσα σύμβαση συνεργασίας, προκειμένου να ενώσουν τις προσπάθειές τους στην επιδίωξη της βελτιώσεώς του.

Στο πνεύμα αυτό, τα συμβαλλόμενα μέρη αναγνωρίζουν αμοιβαίως ότι έχουν αμφότερα δικαίωμα χρήσεως του συστήματος Systran, το οποίο θα εξελίσσεται με την εφαρμογή των βελτιώσεων που θα πραγματοποιούνται χάρη στη χρησιμοποίησή του τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα.»

93 Από τους ως άνω όρους, οι οποίοι αποδίδουν τη συμβατική σχέση που υφίστατο την εποχή εκείνη μεταξύ της Επιτροπής και του ομίλου Systran, προκύπτει, αφενός, ότι αναγνωρίζεται ρητώς ο ρόλος του ομίλου Systran στη δημιουργία του συστήματος Systran και στην αρχική και μεταγενέστερη ανάπτυξή του για λογαριασμό της Επιτροπής και, αφετέρου, ότι αναφέρεται ότι παραχωρούνται από τον όμιλο Systran στην Επιτροπή μόνο δικαιώματα χρήσεως και όχι δικαιώματα κυριότητας, πολλώ μάλλον αποκλειστικά, επί του συνόλου του συστήματος. Εν πάση περιπτώσει, οι όροι αυτοί δεν κάνουν καμιά αναφορά στην παρέμβαση τρίτου για τη διενέργεια τροποποιήσεων στο εν λόγω σύστημα, χωρίς προηγουμένως να έχει δοθεί για τις τροποποιήσεις αυτές άδεια από τον όμιλο Systran.

94 Τέλος, όπως αναφέρθηκε και για το άρθρο 4 του πρωτοκόλλου συμφωνίας τεχνικής συνεργασίας, πρέπει να επισημανθεί ότι η κρινομένη υπόθεση δεν αφορά τα δικαιώματα του ομίλου Systran επί της εκδόσεως Systran Mainframe, η οποία κατέστη παρωχημένη, αλλά τα δικαιώματα του ομίλου αυτού επί της εκδόσεως Systran Unix, η οποία τη διαδέχθηκε και η οποία γράφτηκε σε διαφορετική γλώσσα, προκειμένου να λειτουργήσει σε νέο περιβάλλον συστημάτων πληροφορικής.

95 Τρίτον, η Επιτροπή επικαλείται τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 13 των συμβάσεων μεταβάσεως, με τίτλο «Διπλώματα ευρεσιτεχνίας, πιστοποιητικά χρησιμότητας (υποδείγματα χρησιμότητας), σήματα, βιομηχανικά σχέδια και υποδείγματα, δικαιώματα βιομηχανικής και πνευματικής ιδιοκτησίας», σύμφωνα με τις οποίες το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής παραμένει στην κυριότητά της. Πρέπει, εν προκειμένω, να επισημανθεί ότι οι δύο αυτές παράγραφοι έχουν ως εξής στο κείμενο της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως:

«1. Η Επιτροπή ενημερώνεται άμεσα για κάθε αποτέλεσμα που επιτυγχάνει ή για κάθε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που αποκτά ο Αντισυμβαλλόμενος [ήτοι η Systran Luxembourg] σε εκτέλεση της παρούσας συμβάσεως· κάθε τέτοιο αποτέλεσμα ή δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ανήκει στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, οι οποίες δύνανται να το διαθέτουν ελεύθερα, με εξαίρεση τις περιπτώσεις στις οποίες προϋπάρχουν δικαιώματα βιομηχανικής ή πνευματικής ιδιοκτησίας.

2. Το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής, καθώς και τα συστατικά του μέρη, ακόμη και αν τροποποιηθούν κατά τη διάρκεια εκτελέσεως της συμβάσεως, παραμένουν στην κυριότητα της Επιτροπής, με εξαίρεση τις περιπτώσεις στις οποίες προϋπάρχουν δικαιώματα βιομηχανικής ή πνευματικής ιδιοκτησίας.»

96 Το άρθρο 13, παράγραφοι 1 και 2, της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως εισάγει, έτσι, ρητή επιφύλαξη όσον αφορά το ζήτημα των προϋφιστάμενων δικαιωμάτων βιομηχανικής ή πνευματικής ιδιοκτησίας. Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλείται τον όρο αυτόν για να υποστηρίξει ότι προδήλως οι ενάγουσες παραιτήθηκαν από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους πνευματικής ιδιοκτησίας και της τεχνογνωσίας τους επί του συστήματος Systran. Τα δικαιώματα αυτά, και ιδίως εκείνα που αφορούν την έκδοση Systran Unix του λογισμικού Systran, προϋπήρχαν της ημερομηνίας υπογραφής των συμβάσεων μεταβάσεως, οι οποίες συνήφθησαν σε χρόνο κατά τον οποίον η έκδοση EC-Systran Mainframe που χρησιμοποιούσε η Επιτροπή καθίστατο παρωχημένη.

97 Επιπλέον, από το άρθρο 13 της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως προκύπτει σαφώς –όπως επισημάνθηκε από τις ενάγουσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση– ότι η παράγραφος 1 αφορά μόνον το λεγόμενο τμήμα «EC» της ενημερωμένης εκδόσεως EC-Systran Unix του λογισμικού Systran, δηλαδή όλα τα αποτελέσματα που θα μπορούσε να επιτύχει και τα διπλώματα που θα μπορούσε να αποκτήσει η Systran Luxembourg, η εν λόγω αντισυμβαλλομένη, στο πλαίσιο της εφαρμογής των συμβάσεων μεταβάσεως. Η κυριότητα επί των στοιχείων που προϋπήρχαν των ενδεχόμενων αυτών αποτελεσμάτων και διπλωμάτων, δηλαδή επί της εκδόσεως Systran Unix, από την οποία προήλθε η έκδοση EC-Systran Unix, εξαιρείται από το πεδίο της συμβάσεως. Έτσι, με τις συμβάσεις αυτές δεν αμφισβητούνται τα δικαιώματα επί του τμήματος του βασικού πυρήνα της εκδόσεως Systran Unix, το οποίο δεν τροποποιήθηκε από την έκδοση EC-Systran Unix. Η δε παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου αφορά ρητώς το «σύστημα αυτόματης μεταφράσεως της Επιτροπής», δηλαδή την έκδοση EC‑Systran Mainframe του λογισμικού Systran (βλ. τον ορισμό που δίδεται από το άρθρο 2 της πρώτης συμβάσεως μεταβάσεως, στη σκέψη 27 ανωτέρω), εξαιρώντας, επομένως, τα δικαιώματα επί της εκδόσεως Systran Mainframe, η οποία, όπως και η προαναφερθείσα έκδοση, ήταν παρωχημένη λόγω της εκδόσεως Systran Unix.

98 Εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Systran δεν ήταν συμβαλλόμενη στις συμβάσεις μεταβάσεως και δεν θα μπορούσε, επομένως, να έχει παραχωρήσει οτιδήποτε στην Επιτροπή σε σχέση με τα δικαιώματα επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran, το οποίο ανέπτυξε και διέθεσε στο εμπόριο. Κατ’ εφαρμογήν της αρχής ότι οι συμβάσεις δεσμεύουν μόνον τα συμβαλλόμενα μέρη, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως γενική αρχή κοινή στις νομοθεσίες των κρατών μελών για τις συμβάσεις, οι συμβάσεις μεταβάσεως δεν μπορούν να αντιταχθούν ως τέτοιες έναντι της Systran. Ακόμη και αν υποτεθεί, συναφώς, ότι η Systran Luxembourg δεν κοινοποίησε στην Επιτροπή μέχρι τις 15 Μαρτίου 2002 την «ενημερωμένη απόδειξη όλων των δικαιωμάτων [...] που διεκδικούνται από τον όμιλο Systran και συνδέονται με το σύστημα αυτόματης μεταφράσεως Systran» (βλ. ανωτέρω σκέψη 30), η Systran δεν στερείται εξ αυτού του λόγου της δυνατότητας να επικαλείται έναντι της Επιτροπής τα δικαιώματα που κατέχει από την εξαγορά των εταιριών του ομίλου WTC ή, κυρίως, από τη δημιουργία και τη διάθεση στο εμπόριο της εκδόσεως Systran Unix, γεγονότα που η Επιτροπή γνωρίζει. Είναι σκόπιμο, επίσης, να επισημανθεί ότι, όπως υποστήριξαν οι ενάγουσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση χωρίς να εκφραστεί σχετικώς αντίλογος από την Επιτροπή, κατά τον χρόνο υπογραφής των συμβάσεων μεταβάσεως, η Systran Luxembourg δεν ήταν πλήρες μέλος του ομίλου Systran, αλλά μία κοινή εταιρία, η οποία εκπροσωπούσε ταυτοχρόνως τα συμφέροντα των εταιριών που είχαν εργαστεί στο παρελθόν με την Επιτροπή για τη συντήρηση της εκδόσεως EC-Systran Mainframe και τα συμφέροντα του ομίλου Systran στο Λουξεμβούργο.

99 Τέλος, και εν πάση περιπτώσει, αποτελεί αρχή του δικαίου πνευματικής ιδιοκτησίας ότι η ρήτρα παραχωρήσεως δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας δεν τεκμαίρεται. Είναι αρχή ότι μία τέτοια ρήτρα δεν μπορεί να είναι σιωπηρή, αλλά πρέπει να διατυπώνεται ρητώς. Εν προκειμένω, από τα έγγραφα που κοινοποίησαν προς το Γενικό Δικαστήριο οι διάδικοι δεν προκύπτει κανένας όρος της συμβάσεως περί παραχωρήσεως δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας της Systran, ούτε κάποιας άλλης εταιρίας του ομίλου Systran, τα οποία θα μπορούσαν να προβληθούν σε σχέση με την έκδοση Systran Unix του λογισμικού Systran.

100 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι κανένας από τους όρους της συμβάσεως που επικαλείται η Επιτροπή δεν επιτρέπει να υποστηριχθεί η άποψη ότι η κρινομένη διαφορά έχει κατ’ ανάγκην συμβατικό χαρακτήρα. Από τους συμβατικούς αυτούς όρους, οι οποίοι παραπέμπουν σε χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει και μάλιστα προ πολλού, όσον αφορά τις συμβάσεις που αφορούν την έκδοση Systran Mainframe, η οποία κατέστη παρωχημένη τη δεκαετία του 1990 λόγω της εξελίξεως του περιβάλλοντος συστημάτων πληροφορικής, δεν αποδεικνύεται ότι η Επιτροπή είχε ή έχει την άδεια του ομίλου Systran να γνωστοποιήσει σε τρίτον πληροφορίες εν δυνάμει προστατευόμενες από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία που προβάλλονται όσον αφορά την έκδοση Systran Unix του λογισμικού Systran, το οποίο αναπτύχθηκε και διατέθηκε στο εμπόριο από τον εν λόγω όμιλο.

101 Κατόπιν των ανωτέρω, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της αγωγής αποζημιώσεως των εναγουσών και από τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και τις οποίες επικαλούνται οι ενάγουσες για να αποδείξουν τα δικαιώματά τους επί της εκδόσεως Systran Unix του λογισμικού Systran και την ανάγκη προηγούμενης άδειας του κατόχου των σχετικών δικαιωμάτων προκειμένου να γνωστοποιηθεί σε τρίτον το περιεχόμενο της εξελιγμένης εκδόσεως EC-Systran Unix, οι ενάγουσες αποδεικνύουν επαρκώς, από νομικής και πραγματικής απόψεως, τα στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου το Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει την επί εξωσυμβατικών διαφορών αρμοδιότητά του, όπως αυτή του ανατίθεται από τη Συνθήκη.

102 Επιπλέον, από την εξέταση των διαφόρων συμβατικών όρων που επικαλείται η Επιτροπή προκειμένου να αποδείξει τη συμβατική βάση της αγωγής αποζημιώσεως δεν διαπιστώνεται εκχώρηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή παροχή άδειας γνωστοποιήσεως σε τρίτον πληροφοριών σχετικών με την έκδοση Systran Unix από τον όμιλο Systran.

103 Από τη συνολική αυτή εκτίμηση προκύπτει ότι η κρινομένη διαφορά δεν συνιστά διαφορά εκ συμβάσεως. Αφορά, πράγματι, την εκτίμηση του φερόμενου ως παράνομου και ζημιογόνου χαρακτήρα της γνωστοποιήσεως από την Επιτροπή προς τρίτον πληροφοριών προστατευόμενων από δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας ή από την τεχνογνωσία, χωρίς τη ρητή άδεια του κατόχου των σχετικών δικαιωμάτων, και τούτο υπό το πρίσμα των εφαρμοστέων συναφώς γενικών αρχών που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών και όχι υπό το πρίσμα συμβατικών όρων, οι οποίοι περιέχονται σε συμβάσεις που συνήφθησαν στο παρελθόν σχετικά με ζητήματα ξένα προς τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνογνωσία της Systran επί της εκδόσεως Systran Unix.

104 Επομένως, οι ισχυρισμοί της Επιτροπής σχετικά με το απαράδεκτο της αγωγής λόγω της υποτιθέμενης συμβατικής της βάσεως πρέπει να απορριφθούν.

2. Επί της ασάφειας του δικογράφου της αγωγής

Επιχειρήματα των διαδίκων

105 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αγωγή είναι απαράδεκτη καθόσον δεν πληροί την προϋπόθεση του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας, σύμφωνα με το οποίο το δικόγραφο πρέπει να περιέχει «το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση». Ισχυρίζεται ότι το δικόγραφο δεν διασαφηνίζει ποιες νομικές διατάξεις παρέβη η Επιτροπή και ότι δεν παρέχει αρκετές διευκρινίσεις όσον αφορά τις πράξεις της απομιμήσεως και της διαδόσεως τεχνογνωσίας που προβάλλουν οι ενάγουσες.

106 Οι ενάγουσες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι το δικόγραφο είναι αρκούντως σαφές ώστε να παρέχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να προετοιμάσει τη άμυνά της και στο Γενικό Δικαστήριο να κρίνει την υπόθεση.

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου

107 Σύμφωνα με το άρθρο 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Οργανισμού, και του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του νυν Γενικού Δικαστηρίου, το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο πρέπει να αναφέρει το αντικείμενο της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Η μνεία αυτή πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής, ώστε να μπορεί ο μεν καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαστικό του έλεγχο. Προς κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλεται τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η αγωγή να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο λογικό και κατανοητό, από το κείμενο της ίδιας της αγωγής (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 28ης Απριλίου 1993, T‑85/92, De Hoe κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II‑523, σκέψη 20, και της 11ης Ιουλίου 2005, T‑294/04, Internationaler Hilfsfonds κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑2719, σκέψη 23).

108 Για να πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, το δικόγραφο με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση ζημιών που προκάλεσε κοινοτικό όργανο πρέπει να περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα στοιχεία που καθιστούν δυνατή την εξατομίκευση της συμπεριφοράς που ο ενάγων προσάπτει στο όργανο (διάταξη Internationaler Hilfsfonds κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 107, σκέψη 24).

109 Στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγουσες αναφέρουν στο δικόγραφο της αγωγής τους ότι η Επιτροπή γνωστοποίησε παρανόμως προς τρίτον την τεχνογνωσία της Systran, κατόπιν αναθέσεως διαγωνισμού, και ότι προέβη, στην περίπτωση αυτή, σε πράξη απομιμήσεως, προσβάλλοντας τα δικαιώματά τους πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόκειται για δύο είδη παράνομης και ζημιογόνου συμπεριφοράς που αποδίδονται στην Επιτροπή (βλ. ανωτέρω, σκέψη 66). Βάσει των αναφορών αυτών, η Επιτροπή ήταν σε θέση να προετοιμάσει την άμυνά της.

110 Επομένως, οι ισχυρισμοί της Επιτροπής όσον αφορά το απαράδεκτο της αγωγής λόγω ασάφειας του δικογράφου της πρέπει να απορριφθούν.

3. Επί της αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου να διαπιστώσει απομίμηση στο πλαίσιο εξωσυμβατικής αγωγής αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων

111 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αγωγή είναι απαράδεκτη, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί επί του ζητήματος της απομιμήσεως στο πλαίσιο εξωσυμβατικής αγωγής αποζημιώσεως, όπως αναγνωρίστηκε με τη διάταξη Document Security Systems, ανωτέρω σκέψη 52. Η Επιτροπή υποστηρίζει συναφώς ότι, σε αντίθεση με το δίκαιο των σημάτων, το οποίο εναρμονίστηκε πλήρως σε κοινοτικό επίπεδο, το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας έχει αποτελέσει αντικείμενο μερικής μόνον εναρμονίσεως, η οποία περιλαμβάνει, πάντως, την προστασία των λογισμικών (οδηγία 91/250). Εντούτοις, όσον αφορά τόσο το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας όσο και το δίκαιο περί των σημάτων, η αγωγή λόγω απομιμήσεως δεν περιλαμβάνεται στα ένδικα βοηθήματα επί των οποίων έχουν αρμοδιότητα τα κοινοτικά δικαστήρια. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά την τεχνογνωσία, η οποία δεν έχει τύχει καμιάς εναρμονίσεως σε κοινοτικό επίπεδο. Η Επιτροπή απορρίπτει εδώ κάθε αναλογία με τη λύση που έδωσε η απόφαση Adams κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 79, για τον λόγο ότι οι ενάγουσες δεν προβάλλουν παράβαση του άρθρου 287 ΕΚ, αλλά επικαλούνται συνεχώς παράνομη διάδοση τεχνογνωσίας, χωρίς άλλη διευκρίνιση ή απόδειξη. Επιπλέον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, σε αντίθεση με την υπόθεση που οδήγησε στην έκδοση της προπαρατεθείσας αποφάσεως Adams κατά Επιτροπής, οι πληροφορίες της κρινομένης υποθέσεως συνελέγησαν στο πλαίσιο συμβατικών σχέσεων και όχι στο πλαίσιο της διαβιβάσεως απόρρητων εγγράφων.

112 Οι ενάγουσες υποστηρίζουν ότι, δεδομένου ότι η προστασία λογισμικού βάσει του δικαίου πνευματικής ιδιοκτησίας έχει εναρμονιστεί σε κοινοτικό επίπεδο (οδηγία 91/250), το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εκτιμήσει την προσβολή εκ μέρους της Επιτροπής ενός δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας επί λογισμικού. Ισχυρίζονται ότι η κρινομένη αγωγή δεν υπόκειται, επομένως, στην άσκηση εθνικού ένδικου βοηθήματος, το οποίο, σε αντίθεση με την υπόθεση που οδήγησε στη διάταξη Document Security Systems, ανωτέρω σκέψη 52, σχετικά με την προστασία των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, δεν θα παρείχε τη δυνατότητα επιδικάσεως αποζημιώσεως. Οι ενάγουσες θεωρούν ότι πρέπει να τους εξασφαλιστεί μία αποτελεσματική ένδικη προστασία. Όσον αφορά την παράνομη διάδοση τεχνογνωσίας, υπογραμμίζουν το ενδιαφέρον της αποφάσεως Adams κατά Επιτροπής, ανωτέρω σκέψη 79, η οποία αναγνωρίζει ως γενική αρχή τ