Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Jacobs της 14ης Νοεμβρίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμßούργου. - Παράβαση κράτους μέλους - Άρθρο 49 Εό - Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας - Διορισμός αντικλήτου ειδικού πληρεξουσίου - Άρθρο 10 Εό - Υποχρέωση συνεργασίας των κρατών μελών. - Υπόθεση C-478/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα I-02351



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1 Στην υπόθεση αυτή, η Επιτροπή ζητεί, σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ, μια σύντομη διαπίστωση η οποία, κατά την άποψή μου, μπορεί καλύτερα να θεωρηθεί ότι εγείρει δύο διαφορετικά αν και συνδεόμενα ζητήματα.

2 Με την πρώτη αιτίαση, η Επιτροπή προσέβαλε κατ' αρχάς μια προϋπόθεση της λουξεμβουργιανής νομοθεσίας που επιβάλλει στους πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, κατά την παροχή υπηρεσιών, είτε να έχουν κατοικία στο έδαφος του Λουξεμβούργου είτε, ελλείψει αυτής, να διορίζουν ως αντίκλητο ειδικό πληρεξούσιο. Η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι η προϋπόθεση αυτή αντίκειται στο άρθρο 49 ΕΚ.

3 Η δεύτερη αιτίαση αφορά την παράλειψη του Λουξεμβούργου να παράσχει πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τις ακριβείς προϋποθέσεις εφαρμογής ορισμένων διατάξεων της νομοθεσίας του, συγκεκριμένα του άρθρου 85, παράγραφος 2, του νόμου περί των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της 20ής Ιουλίου 1992 και των άρθρων 19 και 20 του νόμου της 28ης Δεκεμβρίου 1988 περί κανονιστικής ρυθμίσεως της προσβάσεως σε ορισμένα επαγγέλματα. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η παράλειψη αυτή παραβαίνει το άρθρο 10 ΕΚ.

4 Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση προέβαλε, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, ορισμένες πρόσφατες νομοθετικές τροποποιήσεις, κατόπιν των οποίων η Επιτροπή περιόρισε, με το υπόμνημά της απαντήσεως, το περιεχόμενο της διαπιστώσεως που επιζητεί. Η Επιτροπή ζητεί τώρα να διαπιστωθεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, διατηρώντας ως υποχρέωση για τους πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας τον κατά την παροχή υπηρεσιών διορισμός ως αντικλήτου ειδικού πληρεξουσίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.

5 Πράγματι, το Λουξεμβούργο αναγνώρισε ότι η Επιτροπή δικαιούται να ζητήσει τη διαπίστωση αυτή. Στο υπόμνημά του αντικρούσεως, το Λουξεμβούργο αναφέρει ότι, στο επίμαχο σημείο της τροποποιήσεως, διατηρήθηκε η προϋπόθεση κατοικίας στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου («avec domicile rιel au grand-duchι de Luxembourg») και αναφέρει ότι αυτό το «σφάλμα» θα επανορθωθεί σε δύο νομοσχέδια που βρίσκονται στο στάδιο εκπονήσεως.

6 Συνεπώς, το Δικαστήριο πρέπει να προβεί στη διαπίστωση που ζητεί η Επιτροπή με την πρώτη αιτίαση, όπως τροποποιήθηκε με το υπόμνημα απαντήσεως της Επιτροπής.

7 Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο της προσφυγής της Επιτροπής, το Λουξεμβούργο δεν εξέτασε συγκεκριμένα την αιτίαση της Επιτροπής ότι ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων των κρίσιμων για την υπόθεση διατάξεων της λουξεμβουργιανής νομοθεσίας του 1992 και 1988 είναι ασαφής και το Λουξεμβούργο δεν παρείχε τις απαραίτητες διευκρινίσεις.

8 Από τη νομολογία προκύπτει ότι το άρθρο 10 ΕΚ επιβάλλει στα κράτη μέλη να συνεργάζονται καλοπίστως σε κάθε έρευνα που αναλαμβάνει η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, και να της παρέχουν κάθε πληροφορία που ζητεί για τον σκοπό της έρευνας αυτής (1). Πάντως, το Λουξεμβούργο δεν απάντησε ούτε στο συμπληρωματικό έγγραφο οχλήσεως της Επιτροπής πριν από την αιτιολογημένη γνώμη, ούτε στην ίδια την αιτιολογημένη γνώμη· δεν παρείχε δε καμία διευκρίνιση για τη νομοθεσία κατά τη διάρκεια της παρούσας διαδικασίας.

9 Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτή και η δεύτερη αιτίαση της Επιτροπής.

Πρόταση

10 Κατά την άποψή μου, το Δικαστήριο πρέπει συνεπώς:

1) να διαπιστώσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, διατηρώντας ως υποχρέωση τον κατά την παροχή υπηρεσιών διορισμό ως αντικλήτου ειδικού πληρεξουσίου για τους πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΕΚ.

2) να διαπιστώσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη παρέχοντας πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τις ακριβείς προϋποθέσεις εφαρμογής των άρθρων 85, παράγραφος 2, του νόμου της 20ής Ιουλίου 1992 και των άρθρων 19 και 20 του νόμου της 28ης Δεκεμβρίου 1988, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 10 ΕΚ·

3) να καταδικάσει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.

(1) - Βλ., παραδείγματος χάρη, απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 1985, υπόθεση 192/84, Επιτροπή κατά Ελλάδας (Συλλογή 1985, σ. 3967, σκέψη 19).