ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
GATTO 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 22ας Φεβρουαρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C- 12/89, 
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Bundessozialgericht προς το Δικαστήριο, κατ' 
εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της 
δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ 
Antonio Gatto, κατοίκου Radolfzell ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ), 
και 
Bundesanstalt für Arbeit ( Ομοσπονδιακού Οργανισμού Απασχολήσεως ), Νυρεμβέργη 
( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ), 
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 
74, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 
1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, 
στους μη μισθωτούς και τα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της 
Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ) 2001/83 
του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 ( ΕΕ L 230, σ. 6, παράρτημα Ι ), 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, πρόεδρο, F. Α. Schockweiler και Μ. Zuleeg, προέδρους 
τμήματος, Τ. Koopmans, G. F. Mancini, J. C. Moitinho de Almeida και J. C. Rodríguez 
Iglesias, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική. 
I-559 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 22. 2. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-12/89 
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με Διάταξη της 22ας Νοεμβρίου 1988 
το Bundessozialgericht, αποφαίνεται: 
Το άρθρο 74 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, 
περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη 
μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, 
πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, όταν η νομοθεσία του κράτους μέλους που 
παρέχει ορισμένα οικογενειακά επιδόματα απαιτεί, ως προϋπόθεση χορηγήσεως των 
επιδομάτων αυτών, το μέλος της οικογένειας του εργαζομένου να βρίσκεται ως άνεργος 
στη διάθεση του οργανισμού απασχολήσεως του κράτους στο οποίο εφαρμόζεται η εν 
λόγω νομοθεσία, η προϋπόθεση αυτή πρέπει να θεωρείται ότι πληρούται όταν το μέλος 
της οικογένειας βρίσκεται ως άνεργος στη διάθεση του οργανισμού απασχολήσεως του 
κράτους μέλους στο οποίο κατοικεί. 
I-560
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΑΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 14ης Μαρτίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-137/89, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Guido Berardis, 
μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον 
Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, Centre Wagner, Kirch­
berg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον καθηγητή Luigi Ferrari Bravo, προϊ­
στάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικου­
ρούμενο από τον Ivo Braguglia, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο 
Λουξεμβούργο την ιταλική πρεσβεία, 5, rue Marie-Adélaïde, 
καθής, 
που έχει ως αντικείμενο προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι η Ιτα­
λική Δημοκρατία, καταλογίζοντας στους εισαγωγείς ζωντανών ζώων καταγωγής των 
άλλων κρατών μελών το κόστος των τηλεγραφημάτων που οι κτηνίατροι-τελωνειακοί 
επιθεωρητές αποστέλλουν, σύμφωνα με την εθνική κανονιστική ρύθμιση, στις αρμό­
διες εθνικές κτηνιατρικές και υγειονομικές υπηρεσίες, παρέβη τις υποχρεώσεις που 
υπέχει από τα άρθρα 12 επ. της Συνθήκης ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη και F. Α. Schockweiler, προέ­
δρους τμήματος, R. Joliét, T. F. O'Higgins, G. C. Rodríguez Iglesias και Diez de 
Velasco, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική. 
Ι-849 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 14. 3. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-137/89 
αποφασίζει: 
1) Η Ιταλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας στους εισαγωγείς ζωνταντών ζώων καταγωγής 
άλλων κρατών μελών το κόστος των τηλεγραφημάτων τα οποία οι κτηνίατροι-τελω-
νειακοί επιθεωρητές αποστέλλουν, σύμφωνα με την εθνική κανονιστική ρύθμιση, 
στις αρμόδιες εθνικές κτηνιατρικές και υγειονομικές υπηρεσίες, παρέβη τις υπο­
χρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 12 επ. της Συνθήκης ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. 
I-850
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 21. 2. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-74/89 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 21ης Φεβρουαρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-74/89, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους νομικούς 
συμβούλους της Antonino Abate και Thomas F. Cusack, με αντίκλητο στο 
Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, 
Kirchberg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Βασιλείου του Βελγίου,» εκπροσωπούμενου από τον Robert Hoebaer, διευθυντή διοική­
σεως στο Υπουργείο Εξωτερικών, Εξωτερικού Εμπορίου και Συνεργασίας με τις Ανα­
πτυσσόμενες Χώρες, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τη βελγική πρεσβεία, 4, rue 
des Girondins, 
καθού, 
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας 
να συμμορφωθεί προς την απόφαση της Επιτροπής της 30ής Νοεμβρίου 1983 σχετικά 
με προτεινόμενη ενίσχυση εκ μέρους της βελγικής κυβερνήσεως υπέρ μονάδας παρα­
γωγής συνθετικών ινών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, πρόεδρο, F. Α. Schockweiler, πρόεδρο τμήματος, 
Τ. Koopmans, R. Joliét, T. F. O'Higgins, G. C. Rodríguez Iglesias και Diez de Velasco, 
δικαστές, 
( παραλειπόμενα ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
Ι - 492 
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΒΕΛΓΙΟΥ 
αποφασίζει: 
1) Το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να συμμορφωθεί προς την απόφαση 
84/111/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 1983, σχετικά με προτεινόμενη ενί­
σχυση εκ μέρους της βελγικής κυβερνήσεως υπέρ μονάδας παραγωγής συνθετικών 
ινών, παρέβη υποχρέωση που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα. 
Ι-493
5

Στις 14 Ιανουαρίου 1986, αφού έλαβε την άδεια της Επιτροπής, ο Secretary of State for Scotland (Υπουργός Σκωτίας) εξέδωσε, στο πλαίσιο του άρθρου 19, παράγραφος 2, του κανονισμού 171/83, απόφαση σχετικά με τη διατήρηση των αλιευτικών πόρων — The Inshore Fishing ( Prohibition of Carriage of Monofilament Gill Nets ) ( Scotland ) Order 1986 (SI 1986/60) (στο εξής: υπουργική απόφαση). Η εν λόγω απόφαση, η οποία αφορά αποκλειστικά τους βρετανούς αλιείς, τους απαγορεύει να κατέχουν μονόκλωνα δίχτυα απλάδια όταν πλέουν στα ύδατα που περιβάλλουν τις σκωτικές ακτές εντός ορίου έξι μιλίων.
2

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η επίμαχη απαλλαγή, η οποία θεσπίστηκε με το « Notice by the Revenue Commissioners, Customs Controls on Cross-Border Traffic » του Νοεμβρίου 1984, αντίκειται στα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 3, παράγραφος 2, της προαναφερθείσας οδηγίας, καθόσον η εισαγωγή άνω των 12 λίτρων ζύθου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει άνευ ετέρου εμπορικό χαρακτήρα.
6

Ωστόσο, οι ελληνικές αρχές διατήρησαν την εν λόγω κατάσχεση, εμποδίζοντας έτσι τη διάθεση στην αγορά του εμπορεύματος. Θεωρώντας ότι η εταιρία Doux, παραδίδοντας προϊόν μη δυνάμενο να διατεθεί στην αγορά, είχε παραβεί τις συμβατικές της υποχρεώσεις, η εταιρία Alimenta άσκησε αγωγή ενώπιον του tribunal de commerce του Quimper ζητώντας την αποκατάσταση της θετικής και αποθετικής της ζημίας. Το Δικαστήριο αυτό ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε προς το Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα: « Ποιο έννομο αποτέλεσμα συνεπάγεται η γνώμη που διατύπωσε στις 11 Δεκεμβρίου 1987 και στις 3 Φεβρουαρίου 1988 ο πραγματογνώμονας κτηνίατρος που ορίστηκε βάσει του άρθρου 10 της οδηγίας 71/118/ΕΟΚ του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 15ης Φεβρουαρίου 1971, γνώμη κατά την οποία: “My investigation showed that there is no indication that the consignment mentioned above is not certified in comformity with Directive 71/118 EEC ” ( από τον έλεγχο που διενήργησα δεν προέκυψαν ενδείξεις ότι το προαναφερθέν εμπόρευμα δεν πληροί τους όρους της οδηγίας 71/118/ΕΟΚ), ενώ οι αρμόδιες ελληνικές αρχές έκριναν, αντιθέτως, ότι το ίδιο εμπόρευμα ήταν ακατάλληλο προς βρώση και διέταξαν την κατάσχεση του; »
2

Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως με την οποία η Hall & Sons ( Dairy Farmers ) Ltd ( στο εξής: Hall ), επιχείρηση η οποία πωλεί γάλα της δικής της παραγωγής και γάλα το οποίο αγοράζει από άλλους προμηθευτές, προσβάλλει απόφαση με την οποία το Dairy Produce Quota Tribunal for England and Wales ( στο εξής: Quota Tribunal ) έκρινε ότι ήταν αναρμόδιο να μεταβάλει την ποσότητα αναφοράς που χορήγησε στην Hall ο Υπουργός Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων ( στο εξής: ο υπουργός ).
39.

Η Sofrimport ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, μη λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση των εμπορευμάτων που είχαν ήδη φορτωθεί ( βλέπε, ειδικότερα, την τελευταία αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 962/88), παρέβη το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2707/72. Η υποχρέωση να λαμβάνεται υπόψη η ιδιαίτερη κατάσταση των εμπορευμάτων που μεταφέρονται προς την Κοινότητα έχει την έννοια της υποχρεώσεως εξαιρέσεως από την εφαρμογή των μέτρων διασφαλίσεως των προϊόντων που έχουν φορτωθεί πριν από τη δημοσίευση των εν λόγω μέτρων ( βλέπε απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Μαΐου 1981, όπ.π., σ. 1119 ). Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το γράμμα των σχετικών διεθνών συμφωνιών, και συγκεκριμένα από το άρθρο XIII, παράγραφος 3, στοιχείο β), της GATT και τις « Standard Practices for the Administration of Import and Export Restrictions and Exchange Controls », που συνομολογήθηκαν από τα μέλη της GATT στις 30 Νοεμβρίου 1950 ( GATT/CP.5/30/Rev. 1 ) και δεσμεύουν την Κοινότητα.
35.

Η Boots θεωρεί ότι οι όροι « επιστροφή » ή « έκπτωση » πρέπει να ληφθούν υπόψη υπό τη συνήθη τους σημασία κατά το Oxford English Dictionary, το οποίο ορίζει μία «επιστροφή » ως « any deduction or abatement from the nominal value or price » ( κάθε ελάττωση ή μείωση της αξίας ή της ονομαστικής τιμής ) και μία « έκπτωση » ως « a reduction from a sum of money to be paid, a discount » (μείωση ενός χρηματικού ποσού που πρέπει να καταβληθεί, μία επιστροφή). Κατά την Boots, η μείωση τιμής αποτελεί επιστροφή, ώστε η μείωση αυτή να μη πρέπει να ληφθεί υπόψη για τη βάση επιβολής του φόρου.
14

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπομνηστεί καταρχάς ότι στα πλαίσια της σχετικής κοινοτικής πολιτικής προβλέπεται στενός σύνδεσμος μεταξύ της προστασίας και της πληροφορήσεως του καταναλωτή. 'Ετσι το « προκαταρκτικό πρόγραμμα » που εξέδωσε το Συμβούλιο το 1975 (JO C 92, σ. 1 ) προβλέπει την εφαρμογή πολιτικής « προστασίας και ενημερώσεως των καταναλωτών ». Με ψήφισμα της 19ης Μαΐου 1981 ( ΕΕ C 133, σ. 1 ), το Συμβούλιο ενέκρινε το « δεύτερο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας για πολιτική προστασίας και ενημερώσεως των καταναλωτών », του οποίου οι σκοποί επαναλαμβάνονται στο ψήφισμα του Συμβουλίου της 23ης Ιουνίου 1986 σχετικά με τον μελλοντικό προσανατολισμό της πολιτικής της Κοινότητας για την προστασία και την προαγωγή των συμφερόντων των καταναλωτών ( ΕΕ C 167, σ. 1).
1.

Η εταιρία Kühne et Nagel, αστικώς υπεύθυνη της κύριας δίκης, αφού υπενθυμίζει τις διατυπώσεις εισαγωγής που εκπλήρωσε, αναφέρει ότι ο τρόπος που είναι διατυπωμένα τα έντυπα της τελωνειακής διασαφήσεως θέσεως στην κατανάλωση δεν επιτρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ του συνολικού καθαρού βάρους των εμπορευμάτων και του βάρους του υφάσματος που υπόκειται σε ποσόστωση. Από τις σχετικές ρυθμίσεις συνάγει ότι πρόκειται για αναφορές σχετικά με κλωστοϋφαντουργικά μόνο προϊόντα και δηλώνει ότι, για λόγους απλουστεύσεως των πράξεων εισαγωγής, όντως επιτρέπεται να γίνεται μία και μόνη διασάφηση, δεδομένου ότι η κλάση « σκηνές » καλύπτει, κατ' επέκταση, και τα διάφορα εξαρτήματα. Η εν λόγω εταιρία παρατηρεί ότι το βάρος στο οποίο αναφέρονται οι άδειες ή οι διασαφήσεις εισαγωγής είναι το βάρος του υφάσματος και όχι του πλήρους συνόλου. Στην αντίθετη περίπτωση, στην κλωστοϋφαντουργική ποσόστωση της Κορέας, θα συνυπολογίζονταν οι πασσαλίσκοι σκηνών και τα άλλα, σχετικώς βαρέα, υλικά, πράγμα εντελώς ξένο προς τον διακανονισμό πολυϊνών. Από την ποσόστωση αυτή αποκλείεται κατ' ανάγκη οποιοδήποτε εξάρτημα εξ άλλης ύλης, έστω και αν, για λόγους ευκολίας, οι κανόνες της ονοματολογίας των Βρυξελλών έχουν ως αποτέλεσμα την υποβολή μίας και μόνο διασαφήσεως για το σύνολο της σκηνής και των εξαρτημάτων. Κατά την εταιρία Kühne et Nagel, διαφορετική απόφαση θα ισοδυναμούσε με την εισαγωγή διακρίσεων μεταξύ των αποστολών πλήρων σκηνών, ως προς τις οποίες το βάρος των εξαρτημάτων συνυπολογίζεται στην κλωστοϋφαντουργική ποσόστωση, και των αποστολών όπου τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα προσκομίζονται χωριστά από τα εξ άλλης ύλης εξαρτήματά τους, οι οποίες δεν συνεπάγονται τις ίδιες δυσχέρειες, λύση παράλογη από οικονομική άποψη. Επομένως, είναι λογικό το βάρος, στο οποίο αναφέρονται οι άδειες και οι διασαφήσεις εισαγωγής, να είναι το του υφάσματος και όχι του πλήρους συνόλου. Εξάλλου, η ίδια εταιρία φρονεί ότι η ανωτέρω εξετασθείσα ποσόστωση συνεπάγεται, κατ' ανάγκην, δασμολογικά προνόμια συνιστάμενα σε απαλλαγή από δασμούς. Είναι ακριβές ότι, σε περίπτωση που η σκηνή και τα εξαρτήματά της εκτελωνίζονταν χωριστά, οι εν λόγω πασσαλίσκοι και εξαρτήματα θα βαρύνονταν με δασμό, επί ασήμαντης, άλλωστε, αξίας, και είναι, επομένως, σύμφωνο προς το πνεύμα των σχετικών ρυθμίσεων να γίνεται κοινή διασάφηση σκηνών και πασσαλίσκων και να απαλλάσσεται δασμών το σύνολο. Η εταιρία Kühne et Nagel παρατηρεί επίσης ότι ο κανονισμός αριθ. 3762/83 έχει στην ουσία επιλύσει το πρόβλημα μνημονεύοντας στα παραρτήματά του ότι « τα ποσοτικά όρια που περιλαμβάνονται στο παράρτημα αντιστοιχούν στις ακόλουθες ποσότητες σε τεμάχια ». Φρονεί ότι το να αναφέρεται ότι το βάρος αντιστοιχεί σε ποσότητα σε τεμάχια ισοδυναμεί με το να ορίζεται ρητώς ότι τα εξαρτήματα θεωρούνται ως άνευ σημασίας και καλύπτονται ως εκ τούτου από την απαλλαγή. Η εταιρία Kühne et Nagel προτείνει να δοθεί η εξής απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα: « 1) Για τον καθορισμό της ποσοστώσεως εισαγωγής πρέπει να ληφθεί υπόψη μόνο το βάρος του υφασμάτινου μέρους της σκηνής. 2) Για τον καθορισμό των εισαγωγικών δασμών, πρέπει να ληφθεί επίσης υπόψη μόνο το βάρος της σκηνής, αποκλειομένων των εξαρτημάτων. »
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 6ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1989. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΩΝ - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΔΗΓΙΑΣ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 329/88.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1989 σελίδα 04159

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Περίληψη

Διάδικοι

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

1. Κράτη μέλη - Υποχρεώσεις - Εκτέλεση των οδηγιών - Παράβαση - Δικαιολογία - Δεν επιτρέπεται

(Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 169)

2. Προσφυγή λόγω παραβάσεως - Δικαίωμα προσφυγής της Επιτροπής - 'Ασκηση κατά διακριτική ευχέρεια

(Συνθήκη ΕΟΚ , άρθρο 169, εδάφιο 2)

Περίληψη

1. Κατά πάγια νομολογία, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται διατάξεις, πρακτική ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξης για να δικαιολογούν τη μη συμμόρφωσή τους προς τις υποχρεώσεις και τις προθεσμίες που θέτουν οι κοινοτικές οδηγίες.

2. 'Οταν, κατά τη λήξη της προθεσμίας που ορίζει η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 169, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, το κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται η αιτιολογημένη γνώμη δεν έχει άρει την παράβαση για την οποία κατηγορείται, η Επιτροπή έχει την ευχέρεια να κρίνει αν θα προσφύγει ή όχι στο Δικαστήριο.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-329/88,

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από την Μ. Κοντού-Durande, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γ. Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Ελληνικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον Ν. Φραγκάκη, νομικό σύμβουλο στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες στις Βρυξέλλες, την Ε. Μαρίνου, μέλος της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων του Υπουργείου Εξωτερικών, και τον Α. Πλιάκο, νομικό σύμβουλο στο Υπουργείο Εμπορίου,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει και να κοινοποιήσει στην Επιτροπή, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα που είναι αναγκαία για να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις της οδηγίας 84/450 του Συμβουλίου, της 10ης Σεπτεμβρίου 1984, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση (ΕΕ L 250, σ. 17), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

συγκείμενο από τους O. Due, πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη, M. Zuleeg, προέδρους τμήματος, T. Koopmans, R. Joliet, J. C. Moitinho de Almeida, G. C. Rodriguez Iglesias, F. Grevisse και M. Diez de Velasco, δικαστές,

(το σκεπτικό παραλείπεται)

αποφασίζει:

Διατακτικό

2) Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 16ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1989. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΩΝ - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΔΗΓΙΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 360/88.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1989 σελίδα 03803

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Περίληψη

Διάδικοι

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Κράτη μέλη - Υποχρεώσεις - Εκτέλεση οδηγιών - Παράβαση - Δικαιολογία - Δεν επιτρέπεται

(Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 169)

Περίληψη

Κατά πάγια νομολογία, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλεστούν διατάξεις, την ακολουθούμενη πρακτική ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξης για να δικαιολογήσουν τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων και τη μη τήρηση των προθεσμιών που τάσσουν οι κοινοτικές οδηγίες.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-360/88,

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον T. van Rijn, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, Λουξεμβούργο,

προσφεύγουσα,

κατά

Βασιλείου του Βελγίου, εκπροσωπουμένου από τον J. Devadder, βοηθό σύμβουλο του Υπουργείου Εξωτερικών, Εξωτερικού Εμπορίου και Συνεργασίας με τις αναπτυσσόμενες χώρες, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τη βελγική πρεσβεία, 4, rue des Girondins, residence Champagne,

καθού,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωρισθεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να λάβει εντός της ταχθείσας προθεσμίας όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις της οδηγίας 84/450 του Συμβουλίου, της 10ης Σεπτεμβρίου 1984, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση (ΕΕ L 250, σ. 17), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

συγκείμενο από τους O. Due, πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη και M. Zuleeg, προέδρους τμήματος, T. Koopmans, R. Joliet, J. C. Moitinho de Almeida, G. C. Rodriguez Iglesias, F. Grevisse και M. Diez de Velasco, δικαστές,

(το σκεπτικό παραλείπεται)

αποφαίνεται:

Διατακτικό

1) Το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να λάβει εντός της ταχθείσας προθεσμίας όλα τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή της οδηγίας 84/450 του Συμβουλίου, της 10ης Σεπτεμβρίου 1984, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραπλανητική διαφήμιση, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.

2) Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΙΟΥ 1989. - S. P. A. MAXI DI ΚΑΤΑ UFFICIO DEL REGISTRO DI BOLZANO. - ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΗΣ COMMISSIONE TRIBUTARIA DI II GRADO ΤΟΥ BOLZANO. - ΕΜΜΕΣΟΙ ΦΟΡΟΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 15/88.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1989 σελίδα 01391

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Περίληψη

Διάδικοι

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Φορολογικές διατάξεις - Εναρμόνιση των νομοθεσιών - 'Εμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων - 'Εκδοση ομολογιακών δανείων - Είσπραξη φόρων άλλων πέραν των παρεκκλίσεων που προβλέπονται στην οδηγία 69/335 - Δεν επιτρέπεται

(Οδηγία 69/335 του Συμβουλίου, άρθρα 11 και 12)

Περίληψη

Το άρθρο 11 της οδηγίας 69/335, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να υποβάλλουν τις κεφαλαιουχικές εταιρίες, όπως ορίζονται στο άρθρο 3 της οδηγίας, λόγω συνάψεως ομολογιακού δανείου, πράξεως διαλαμβανομένης στο άρθρο 11 της ίδιας οδηγίας, σε φόρο άλλον πέραν των φόρων και τελών που απαριθμούνται στο άρθρο 12 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο καθιερώνει έναν εξαντλητικό πίνακα των φόρων και τελών πλην του φόρου εισφοράς που μπορούν να επιβληθούν επί των εν λόγω εταιριών με την ευκαιρία των πράξεων που διαλαμβάνονται στα άρθρα 10 και 11 (βλέπε απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1988, Dansk Sparinvest, 36/86, Συλλογή 1988, σ. 409).

Διάδικοι

Στην υπόθεση 15/88,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση της Commissione Tributaria di II grado του Bolzano προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου μεταξύ

Spa Maxi Di

και

Ufficio del registro του Bolzano,

η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 11 της οδηγίας 69/335 του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 20),

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)

συγκείμενο από τους T. F. O' Higgins, πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini και F. A. Schockweiler, δικαστές,

(το σκεπτικό παραλείπεται)

κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με Διάταξη της 4ης Δεκεμβρίου 1987 η Commissione Tributaria di II grado του Bolzano, αποφαίνεται:

Διατακτικό

Το άρθρο 11 της οδηγίας 69/335 έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να υποβάλλουν τις κεφαλαιουχικές εταιρίες, όπως ορίζονται στο άρθρο 3 της οδηγίας, λόγω συνάψεως ομολογιακού δανείου, πράξεως διαλαμβανομένης στο άρθρο 11 της ίδιας οδηγίας, σε φόρο άλλον πέραν των φόρων και τελών που απαριθμούνται στο άρθρο 12 της εν λόγω οδηγίας.