Διάταξη του Δικαστηρίου της 25ης Ιουνίου 1996. - Ποινική δίκη κατά Italia Testa. - Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως: Pretura circondariale di Roma - Ιταλία. - Ερμηνεία των διατάξεων της Συνθήκης περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών σε σχέση με εθνική νομοθεσία περί διαχειρίσεως των δικαιωμάτων του δημιουργού από εταιρία δημοσίου δικαίου. - Υπόθεση C-101/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα I-03081



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Προδικαστικά ερωτήματα * Παραδεκτό * Ερωτήματα υποβληθέντα χωρίς επαρκείς διευκρινίσεις σχετικά με το ιστορικό και το κανονιστικό πλαίσιο της υποθέσεως * Ερωτήματα υποβληθέντα εντός πλαισίου που αποκλείει επωφελή απάντηση

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 177 Οργανισμός του Δικαστηρίου ΕΚ, άρθρο 20)

Περίληψη

H ανάγκη μιας ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, η οποία θα είναι χρήσιμη για το εθνικό δικαστήριο, επιβάλλει στο εν λόγω δικαστήριο να καθορίζει το ιστορικό και το κανονιστικό πλαίσιο της διαφοράς στο οποίο εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή τουλάχιστον να διευκρινίζει τα πραγματικά περιστατικά στα οποία βασίζονται τα ερωτήματα αυτά.

Συναφώς, τα στοιχεία που παρέχονται και τα ερωτήματα που υποβάλλονται με τις αποφάσεις περί παραπομπής πρέπει όχι μόνον να καθιστούν δυνατό στο Δικαστήριο να δίδει χρήσιμες απαντήσεις, αλλά και να παρέχουν στις κυβερνήσεις των κρατών μελών, καθώς και στους λοιπούς ενδιαφερομένους που μετέχουν της διαδικασίας, τη δυνατότητα να υποβάλλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οργανισμού του Δικαστηρίου.

Στο Δικαστήριο εναπόκειται να μεριμνά για τη διασφάλιση της δυνατότητας αυτής, λαμβανομένου υπόψη ότι, δυνάμει της προαναφερθείσας διατάξεως, μόνον οι αποφάσεις περί παραπομπής κοινοποιούνται στους ενδιαφερομένους διαδίκους.

Συνεπώς, είναι προδήλως απαράδεκτη, καθόσον δεν παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να δώσει επωφελή ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, η αίτηση ενός εθνικού δικαστηρίου το οποίο εκθέτει μόνον τις ποινικές παραβάσεις της εθνικής νομοθεσίας περί των δικαιωμάτων του δημιουργού, οι οποίες διεπράχθησαν από τον υπεύθυνο ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού, και το ερώτημα, που ανέκυψε στο πλαίσιο αυτό, περί του αν συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο μονοπώλιο εταιρίας που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα διαχειρίσεως των δικαιωμάτων αυτών και μπορεί να απαιτεί την καταβολή τελών, απολαύουσα προστασίας περιλαμβάνουσας τη δυνατότητα επιβολής ποινικών κυρώσεων, και το οποίο στη διάταξη περί παραπομπής δεν καθορίζει επαρκώς ούτε το ιστορικό πλαίσιο της διαφοράς ούτε το εθνικό κανονιστικό πλαίσιο ούτε τους ακριβείς λόγους για τους οποίους διερωτάται ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου και κρίνει αναγκαία την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-101/96,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση της Pretura circondariale di Roma, sezione distaccata di Tivoli, προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά

Italia Testa,

η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς το αν συμβιβάζεται εθνική νομοθεσία περί διαχειρίσεως των δικαιωμάτων του δημιουργού με το άρθρο 30 της Συνθήκης ΕΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,

συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet και G. Hirsch, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn (εισηγητή), C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann, H. Ragnemalm και L. Sevon, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: Γ. Κοσμάς

γραμματέας: R. Grass

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με διάταξη της 21ης Φεβρουαρίου 1996, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 26 Μαρτίου 1996, η Pretura circondariale di Roma, sezione distaccata di Tivoli, υπέβαλε, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς διάφορα άρθρα της ιδίας Συνθήκης προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του αν συμβιβάζεται εθνική νομοθεσία περί της διαχειρίσεως των δικαιωμάτων του δημιουργού με τις διατάξεις αυτές.

2 Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο ποινικής δίκης κατά του Italia Testa, υπευθύνου ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού και κατηγορουμένου για ραδιοφωνική μετάδοση μουσικών συνθέσεων χωρίς να έχει το σχετικό δικαίωμα και για καταχρηστική ανατύπωση μαγνητικών ταινιών και δίσκων.

3 Εκτιμώντας ότι η υποβληθείσα ενώπιόν του διαφορά εγείρει ζητήματα ερμηνείας των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ, το εθνικό δικαστήριο υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

"1) Μπορεί η εθνική νομοθεσία η οποία παρέχει στην SIAE [ιταλική εταιρία δημιουργών και εκδοτών] το αποκλειστικό δικαίωμα διαχειρίσεως των δικαιωμάτων του δημιουργού να απαγορεύει ή να περιορίζει την εισαγωγή ή την εξαγωγή ηχητικών υποθεμάτων τα οποία έχουν διατεθεί νομίμως στο εμπόριο σε άλλο κράτος;

2) Στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς η οποία χαρακτηρίζεται από την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, μπορεί η SIAE να απαιτεί άνευ ετέρου την καταβολή των δικαιωμάτων για λογαριασμό των δημιουργών, κάνοντας χρήση ποινικών κυρώσεων προς ικανοποίηση της απαιτήσεώς της;

3) Είναι η εθνική νομοθεσία και νομολογία, στις οποίες αναφέρεται η SIAE με το δικόγραφο που κατέθεσε ως πολιτικώς ενάγουσα, τέτοιας φύσεως ώστε να συνιστούν αυθαίρετη διάκριση ή συγκεκαλυμμένο περιορισμό στα ρεύματα του εμπορίου που έχουν σχέση με την εμπορική εκμετάλλευση των δικαιωμάτων του δημιουργού, από και προς την Ιταλία, έναντι των άλλων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως;"

4 Πρέπει να υπομνηστεί ότι η ανάγκη μιας ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, η οποία θα είναι χρήσιμη για το εθνικό δικαστήριο, επιβάλλει όπως αυτό καθορίζει το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλει ή τουλάχιστον να εξηγεί τα πραγματικά περιστατικά στα οποία βασίζονται τα ερωτήματα αυτά (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 1993, C-320/90, C-321/90 και C-322/90, Telemarsicabruzzo κ.λπ., Συλλογή 1993, σ. Ι-393, σκέψη 6 διατάξεις της 19ης Μαρτίου 1993, C-157/92, Banchero, Συλλογή 1993, σ. Ι-1085, σκέψη 4 της 23ης Μαρτίου 1995, C-458/93, Saddik, Συλλογή 1995, σ. Ι-511, σκέψη 12 της 7ης Απριλίου 1995, C-167/94, Grau Gomis κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. Ι-1023, σκέψη 8 της 21ης Δεκεμβρίου 1995, C-307/95, Max Mara, Συλλογή 1995, σ. Ι-5083, σκέψη 6, και της 20ής Μαρτίου 1996, C-2/96, Sunino και Data, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 4).

5 Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι πληροφορίες που παρέχονται και τα ερωτήματα που υποβάλλονται με τις αποφάσεις περί παραπομπής πρέπει όχι μόνον να καθιστούν δυνατό στο Δικαστήριο να δίδει χρήσιμες απαντήσεις, αλλά και να παρέχουν στις κυβερνήσεις των κρατών μελών, καθώς και στους λοιπούς ενδιαφερομένους διαδίκους, τη δυνατότητα να υποβάλλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου (προαναφερθείσα διάταξη Sunino και Data, σκέψη 5). Εναπόκειται στο Δικαστήριο να μεριμνά για τη διασφάλιση της δυνατότητας αυτής, λαμβανομένου υπόψη ότι, δυνάμει της προαναφερθείσας διατάξεως, μόνον οι αποφάσεις περί παραπομπής κοινοποιούνται στους ενδιαφερομένους διαδίκους (απόφαση της 1ης Απριλίου 1982, 141/81, 142/81 και 143/81, Holdijk κ.λπ., Συλλογή 1982, σ. 1299, σκέψη 6 προαναφερθείσες διατάξεις Saddik, σκέψη 13 Grau Gommis κ.λπ., σκέψη 10 Max Mara, σκέψη 8, και Sunino και Data, σκέψη 5).

6 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, η διάταξη περί παραπομπής δεν περιλαμβάνει, όσον αφορά το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο, επαρκείς ενδείξεις που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις αυτές. Πράγματι, το αιτούν δικαστήριο εκθέτει μόνον τις ποινικές παραβάσεις της ιταλικής νομοθεσίας περί των δικαιωμάτων του δημιουργού, οι οποίες διεπράχθησαν από τον υπεύθυνο ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού, και το ερώτημα, που ανέκυψε στο πλαίσιο αυτό, περί του αν συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο μονοπώλιο εταιρίας που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα διαχειρίσεως των δικαιωμάτων αυτών και μπορεί να απαιτεί την καταβολή τελών, δικαιούμενη προστασίας περιλαμβάνουσας τη δυνατότητα επιβολής ποινικών κυρώσεων. Περαιτέρω, το αιτούν δικαστήριο δεν καθορίζει επαρκώς ούτε το πραγματικό πλαίσιο της διαφοράς, ούτε το ιταλικό κανονιστικό πλαίσιο, ούτε τους ακριβείς λόγους για τους οποίους διερωτάται ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου και κρίνει αναγκαία την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων προς το Δικαστήριο.

7 Συνεπώς, τα στοιχεία της διατάξεως περί παραπομπής, λόγω της πολύ αόριστης μνείας των νομικών και πραγματικών καταστάσεων που αναφέρει το εθνικό δικαστήριο, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να προβεί σε χρήσιμη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.

8 Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, διαπιστώνεται ήδη από το παρόν στάδιο της διαδικασίας ότι, κατ' εφαρμογήν των άρθρων 92 και 103 του Κανονισμού Διαδικασίας, η αίτηση του εθνικού δικαστηρίου είναι προδήλως απαράδεκτη.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

9 Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

διατάσσει:

Η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως της Pretura circondariale di Roma, sezione distaccata di Tivoli, η οποία υποβλήθηκε με διάταξη της 21ης Φεβρουαρίου 1996, είναι απαράδεκτη.

Λουξεμβούργο, 25 Ιουνίου 1996.