20.

Τό πρώτο θέμα πρός συζήτηση εἶναι ἄν οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78 φέρουν τό στίγμα τῆς παραβάσεως οὐοιωοῶν τύπων. Σύμφωνα μέ τους προσφεύγοντες, οἱ δύο αυτές πράξεις, ἐπί τῶν ὁποίων ἐρείδονται ἐἱ ἀτομικές ἀποφάσεις τοῦ 'Απριλίου 1979, πού ἀποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς προσφυγής, ἐθεσπίσθησαν μέ τήν εφαρμογή μή κανονικής διαδικασίας λόγω ελλείψεως διαβουλεύσεως μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τήν επιτροπή τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί τήν ἐπιτροπή προσωπικού. Πρέπει νά διευκρινισθεῖ προκαταρκτικά ὅτι, προκειμένου περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τοῦ προσωπικού καί τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται στό λοιπό προσωπικό, τό κοινοτικό δίκαιο προβλέπει τόσο διαβούλευση μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (καθώς καί μέ τό Δικαστήριο), ὅσο καί γνώμη τῆς επιτροπής τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Πράγματι, τό άρθρο 24 τῆς συνθήκης πού συνιστᾶ ενιαίο Συμβούλιο καί ενιαία 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ὁρίζει ὅτι «τό Συμβούλιο, ἀποφασίζοντας μέ ειδική πλειοψηφία κατόπιν προτάσεως τῆς 'Επιτροπής, καί κατόπιν διαβουλεύσεως μέ τά άλλα ενδιαφερόμενα όργανα, θεσπίζει τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν μονίμων υπαλλήλων... καί τό καθεστώς πού ἐφαρμόζεται στους άλλους υπαλλήλους». Ἐπίσης, ὁ κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως προβλέπει, στό άρθρο 10 δεύτερο εδάφιο, ὅτι ἡ 'Επιτροπή ζητεί τήν γνώμη τῆς επιτροπής τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως (πού ἀποτελείται ἀπό εκπροσώπους τῶν ὀργάνων τῆς Κοινότητας καί εκπροσώπους τῶν επιτροπών προσωπικοί)) «ἐπί κάθε προτάσεως ἀναθεωρήσεως τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως». Στην προκειμένη περίπτωση, ἐπομένως, δέν υπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ κανονισμός 3085, ὁ όποιος έχει ως ἀντικείμενο ὁρισμένο ἀριθμό τροποποιήσεων τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, δέν ἠδύνατο νά ἐκδοθεῖ χωρίς ἡ 'Επιτροπή νά έχει ἀκούσει τήν επιτροπή τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, καί χωρίς τό Συμβούλιο νά έχει, καί ἐκείνο, ζητήσει τήν γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου καί τοῦ Δικαστηρίου ἐπί των προτάσεων τῆς 'Επιτροπής. Καί πράγματι, στό προοίμιο τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ εμφαίνεται ὅτι οἱ τρεις γνῶμες έχουν παρασχεθεί. Τό νομικό πλαίσιο εἶναι ὅλως διάφορο, ὅσον άφορᾶ τόν κανονισμό 3086, δεδομένου ὅτι ο τελευταίος ἀποσκοπεί τήν εκτέλεση τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως σχετικά μέ τους συντελεστές ἀναπροσαρμογής (άρθρα 64, 65 παράγραφος 2 καί ἄρθρο 82 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως άρθρα 20 πρῶτο εδάφιο καί 64 τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται στό λοιπό προσωπικό) καί, συνεπώς, ευρίσκεται, εντός τῆς ἱεραρ-χίας τῶν κοινοτικών πηγών, σέ επίπεδο ἐξηρτημένο ἐν σχέσει με τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως. Είναι προφανές ὅτι τό ἀναφερθέν άρθρο 24 τῆς συνθήκης περί συγχωνεύσεως τῶν εκτελεστικών ὀργάνων, καί τό άρθρο 10 δεύτερο εδάφιο τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως δέν ἀφοροῦν τόν κανονισμό 3086. Ή μόνη σκέψη πού θά ήταν δυνατή εἶναι ὅτι θά έπρεπε νά εφαρμοσθεί, σχετικά μέ τόν κανονισμό αυτό, τό άρθρο 110 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, τό όποιο ὁρίζει ὅτι «οι γενικές εκτελεστικές διατάξεις τοῦ παρόντος κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως θεσπίζονται ἀπό κάθε όργανο, κατόπιν διαβουλεύσεως μέ τήν επιτροπή προσωπικού του καί κατόπιν γνώμης τῆς επιτροπής τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 10». 'Αλλά ἡ άποψη αυτή δέν ευσταθεί όταν ληφθεί ὑπ' ὄψη ὅτι τό άρθρο 110 ἀναφέρεται στίς γενικές διατάξεις, τίς ὁποῖες κάθε όργανο πρέπει νά θεσπίσει στόν δικό του τομέα, γιά νά ἐκτελέσει τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως (δηλαδή σέ μία εκδήλωση ειδικής κανονιστικῆς ρυθμιστικῆς αυτονομίας πού ἀνήκει σέ κάθε όργανο) ἐνῶ ὁ κανονισμός 3086 εξεδόθη ἀπό τό Συμβούλιο κατά τήν ενάσκηση τῆς συνήθους κανονιστικής του εξουσίας και περιέχει κανόνες προορισμένους νά ἐφαρμοσθοῦν κατά τόν ἴδιο τρόπο στό προσωπικό ὅλων τῶν ὀργάνων. Οἱ αιτιάσεις πού ἀναφέρονται στον κανονισμό 3086 λόγω ελλείψεως διαβουλεύσεως μέ την επιτροπή τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως στερούνται, συνεπώς, βάσεως. Καί δέν υπάρχει καμμία νομική βάση για νά υποστηριχθεί ενδεχομένως, ὅτι πρέπει νά ζητηθεί ἡ γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου καί τοῦ Δικαστηρίου γιά τήν έκδοση κανονισμοῦ τοῦ τύπου αὐτοῦ. Μετά τήν έκθεση τῶν ἀνωτέρω, πώς εξηγείται ὅτι οἱ προσφεύγοντες παραπο-νοῦνται γιά τήν έλλειψη τῶν γνωμών τοῦ Κοινοβουλίου καί τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως σχετικά μέ τόν κανονισμό 3085, ἐνῶ στό προοίμιο τοῦ τελευταίου βεβαιοῦται ὅτι οἱ γνώμες αυτές ἐλήφθησαν; Στην πραγματικότητα, οἱ προσφεύγοντες δέν ἀμφισβητούν ὅτι ἡ διαβούλευση ἐπραγ-ματοποιήθη. Περιορίζονται νά παρατηρήσουν ὅτι τό Κοινοβούλιο καί ἡ επιτροπή τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως ἠκούσθησαν ὅσον άφορᾶ σχέδιο τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως πού ήταν πολύ διαφορετικό ἀπό τό κείμενο, τό ὁποιο ενεκρίθη τόν Δεκέμβριο, ἐπί τῆς προτάσεως πού υπεβλήθη ἀπό τήν 'Επιτροπή στό Συμβούλιο τήν 1η 'Απριλίου 1977 (βλ. GU C 99 τῆς 27ης Ἀπριλίου 1977, σ. 5) περί εισαγωγής τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καί στό καθεστώς πού εφαρμόζεται στό λοιπό προσωπικό. Κατά τήν γνώμη τους, τό κείμενο τοῦ 1978, λόγω τῆς διαφοράς του ἀπό τό κείμενο τοῦ προηγουμένου έτους, θά έπρεπε νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο νέων διαβουλεύσεων. Τό Δικαστήριο εἶχε τήν ευκαιρία νά εξετάσει τό νομικό καθεστώς τῶν διαβουλεύσεων μέ τό Κοινοβούλιο στην ἀπόφαση τῆς 15ης 'Ιουλίου 1970 [υπόθεση 41/69, Chemiefarma κατά Ἐπιτροπῆς (Raccolta 1970, σ. 661)]. 'Επρόκειτο τότε νά διαπιστωθεί ἄν οἱ τροποποιήσεις πού έγιναν ἀπό τό Συμβούλιο στό κείμενο κανονισμοῦ, πού εἶχε προταθεί ἀπό τήν 'Επιτροπή επέβαλαν νά γίνουν νέες διαβουλεύσεις μέ τό Κοινοβούλιο. Τό Δικαστήριο ἐπεβεβαίωσε ὅτι, ὅταν γίνεται διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο ἐπί σχεδίου κανονισμοῦ, τό Συμβούλιο δέν εἶναι υποχρεωμένο νά διαβουλευθεί μέ αυτό ἐκ νέου όταν τό σχέδιο δέν έχει υποστεί, στό σύνολό του, οὐσιαστικές τροποποιήσεις. Ἡ άποψη αύτή ἀνταποκρίνεται στην ἀπαίτηση νά διασφαλισθεί στό Κοινοβούλιο ἡ δυνατότης διατυπώσεως τῆς γνώμης του, χωρίς ἀνώφελη επιπλοκή της διαδικασίας γιά την θέσπιση τῶν κανονισμών. Πλέον πρόσφατα, τό Δικαστήριο ὑπεγράμμισε τήν ανάγκη «τό Κοινοβούλιο νά εκφράζει ουσιαστικά τήν γνώμη του» ὅταν ἡ διαβούλευση μέ αυτό εἶναι υποχρεωτική (ἀποφάσεις τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 1980 στίς υποθέσεις 138/79, Roquette frères κατά Συμβουλίου, ιδίως σημείο 34 τοῦ σκεπτικοθ καί 139/79, Maizena κατά Συμβουλίου, ἰδίως σημείο 35 τοῦ σκεπτικοῦ, μή δημοσιευθείσες στην Συλλογή). Τό βάθος τοῦ προβλήματος ευρίσκεται, ἑπομένως, στην διαπίστωση, κατά περίπτωση, ἄν οἱ τροποποιήσεις στό ἀρχικό σχέδιο τῆς 'Επιτροπῆς εἶναι τόσο ριζικές ὥστε νά καθιστούν τήν πρώτη διαβούλευση άχρηστη καί χωρίς ενδιαφέρον. Όταν συμβαίνει αυτό τότε πρέπει νά γίνουν νέες διαβουλεύσεις μέ τό Κοινοβούλιο ώστε τό τελευταίο νά δυνηθεί νά εκφράσει τίς ἀπόψεις του κατά ἀποτελεσματικό τρόπο. Ὑπό τό φως τῶν κριτηρίων αυτῶν, εξεταστέα τώρα εἶναι ἡ διαδικασία θεσπίσεως τοῦ κανονισμοῦ 3085. Ή πρόταση πού υπεβλήθη ἀπό τήν Ἐπιτροπή τήν 1η 'Απριλίου 1977 (GU C 99 τῆς 22ας 'Απριλίου 1977, σ. 5) προέβλεπε ὅτι τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής σχέσεως θά ἐτροποποιεῖτο ὑπό τήν ἔννοια ὅτι οἱ ἀποδοχές των κοινοτικῶν υπαλλήλων θά ἐξεφράζοντο σέ ευρωπαϊκές λογιστικές μονάδες ἀντί σέ βελγικά φράγκα (βλ. άρθρο 1 τοῦ σχεδίου), καί ὅτι θά ἐτροποποιεῖτο, ἐξ άλλου, τό άρθρο 17, παράρτημα VII τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής σχέσεως, καθοριζομένου ὅτι στην μεταφορά νομισμάτων θά ἐφηρμόζετο ὁ συντελεστής, πού προέκυπτε ἀπό τήν σχέση μεταξύ τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής πού εἶχε ορισθεί γιά τήν χώρα στό νόμισμα τῆς ὁποίας πραγματοποιείται ἡ μεταφορά καί τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής, πού εἶχε ὁρισθεί γιά τήν χώρα οπού εἶναι τοποθετημένος ὁ υπάλληλος. Πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι ἀνάλογη πρόταση τροποποιήσεως τοῦ άρθρου 17, παράρτημα VII, εἶχε ήδη υποβληθεί ἀπό τήν 'Επιτροπή τήν 13η 'Ιουνίου 1974 (GU C 88 τῆς 26ης 'Ιουλίου 1974, σ. 25). Τό 1978, τό ὁριστικό κείμενο τοῦ κανονισμοῦ 3085 εγκατέλειψε τήν ἰδέα τῆς εισαγωγής στον τομέα τῶν ἀποδοχών τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος, άλλά παρέμεινε πιστό στην κυρία φροντίδα πού ενέπνευσε τήν τροποποποίηση, δηλαδή τήν ἀνάγκη ἀπομακρύνσεως ἀπό τίς Ισοτιμίες τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοί) Ταμείου καί τῆς εφαρμογής στό σύστημα τῶν ἀποδοχών πραγματικών τιμών συναλλάγματος πού νά συμφωνοῦν ουσιαστικά μέ τίς τρέχουσες τιμές. Τό άρθρο 63, τροποποιηθέν, προβλέπει στό δεύτερο εδάφιο, ὅτι: «οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοῦ φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού χρησιμοποιούνται γιά τήν ἐκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων...». Τόσο ἡ υίοθέτηση τῆς εὑρωπαϊκής λογιστικής μονάδος ὅσο καί ή παραπομπή στίς τιμές συναλλάγματος πού χρησιμοποιοῦνται γιά τόν κοινοτικό προϋπολογισμό ἀντιπροσωπεύουν λύσεις πού ἀνταποκρίνονται στόν ίδιο σκοπό: δηλαδή νά ἀποφευχθεί τό ποσό τῶν ἀμοιβών πού καταβάλλονται σέ εγχώριο νόμισμα νά συνεχίζεται νά υπολογίζεται βάσει πλασματικών καί ἀπηρχαιωμένων τιμών συναλλάγματος. Ή κυρία διαφορά μεταξύ τῶν δύο λύσεων ευρίσκεται στό γεγονός ὅτι σέ περίπτωση γενικής υἱοθετήσεως τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος θά έπρεπε νά έκφρασθοῦν κατά τόν ίδιο τρόπο καί οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ βελγικά φράγκα, ἐνῶ στό σύστημα πού υἱοθετήθη οἱ ἀποδοχές σέ βελγικά φράγκα παραμένουν τό σημείο ἀναφοράς ἀπό τοῦ ὁποίου υπολογίζονται οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ διαφορετικό νόμισμα. Είναι γνωστό ὅτι ὁ κοινοτικός προϋπολογισμός υπολογίζεται σέ εὐρωπαϊκές λογιστικές μονάδες καί ὅτι, συνεπώς, οἱ τιμές συναλλάγματος πού χρησιμοποιοῦνται γιά τήν εκτέλεση του ἀντιστοιχούν στην σχέση μεταξύ ευρωπαϊκῆς λογιστικῆς μονάδος καί εθνικών νομισμάτων. Δέν φαίνεται, ἑπομένως, ἡ ἐπινοηθείσα νέα τεχνική λύση (προσφυγή στίς τιμές συναλλάγματος, πού χρησιμοποιείται στόν κοινοτικό προϋπολογισμό παρά στην εὐρωπαϊκή λογιστική μονάδα) νά έχει τροποποιήσει ἀπό ἀπόψεως οικονομικών ὅρων τό καθεστώς τῶν ἀποδοχῶν πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικού φράγκου. Καί έρχομαι τώρα στό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Τό σύστημα τοῦ ὑπολογισμοῦ τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής πού ἀνεφέρετο στην ἀρχική πρόταση γιά τήν καταβολή στό εξωτερικό μέρους των ἀποδοχών ήταν ταυτόσημο μέ τό σύστημα πού έγινε δεκτό μέ τό εγκριθέν ἀπό τό Συμβούλιο κείμενο. Ή μόνη διαφορά συνίσταται, επομένως, στην ἀντικατάσταση της ευρωπαϊκῆς λογιστικῆς μονάδος ἀπό τίς ισοτιμίες πού χρησιμοποιούνται γιά τόν προϋπολογισμό, τήν ὁποία μόλις ἀνέφερα. 'Από αυτό έπεται ὅτι ἡ πρόταση τοῦ 1977 συνεπήγετο ἤδη τό ηὐξημένο κόστος τῆς μεταφοράς πού, ἀκολούθως, ὁ κανονισμός 3085 ἐκύρωσε ὁριστικά. "Αλλες διαφορές μεταξύ τῶν δύο κειμένων δέν έχουν ἀσφαλῶς ουσιαστικό χαρακτήρα. Εἶχα ήδη τήν ευκαιρία νά υπογραμμίσω ὅτι ὁ κανονισμός 3085 τροποποιεί τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ ὄχι μόνο ἀπό τήν άποψη τῶν νομισματικών ισοτιμιών καί τῶν εφαρμοστέων συντελεστών ἀναπροσαρμογής, άλλά καί ἀπό άλλες ἀπόψεις, προβλέποντας τήν δυνατότητα πραγματοποιήσεως τῆς μεταφοράς «στό νόμισμα τῆς χώρας τῆς προηγουμένης τοποθετήσεως (τοῦ υπαλλήλου) ἡ τῆς χώρας στην ὁποία εδρεύει τό όργανο στό όποιο ἀνῆκε, ἀρκεῖ νά πρόκειται γιά υπάλληλο τοποθετημένο έκτος τοῦ εδάφους τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων» (άρθρο 17 παράγραφος 2 στοιχείο α τρίτη περίπτωση) καί τήν δυνατότητα πραγματοποιήσεως κανονικών μεταφορών καί πέραν τοῦ ποσοῦ πού καταβάλλεται ως ἀποζημίωση ἀποδημίας ή εκπατρισμού σέ ὁρισμένες ἀντικειμενικώς καθοριζόμενες περιστάσεις (άρθρο 17 παράγραφος 2 στοιχείο β). Οἱ δύο αυτές τροποποιήσεις δέν περιείχοντο στό σχέδιο τοῦ 1977. Πρόκειται, ἐξ άλλου, γιά πλευρές τοῦ καθεστώτος τῶν μεταφορών ἐμφανώς περιθωριακές ἐν σχέσει μέ τήν βασική ἀναμόρφωση, πού χαρακτηρίζεται ἀπό τήν εισαγωγή νέων Ισοτιμιών καί νέων συντελεστών ἀναπροσαρμογής. Ὑπό αυτές τίς συνθήκες, φρονώ τελικά ὅτι, ὅσον άφορᾶ τό καθεστώς τῆς μεταφοράς στό εξωτερικό μέρους τῶν ἀποδοχών (πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῶν εξεταζομένων υποθέσεων), τό κείμενο πού ενεκρίθη ἀπό τό Συμβούλιο δέν παρουσίαζε ουσιαστικές διαφορές ἐν σχέσει μέ τό κείμενο πού εἶχε προταθεί ἀρχικά ἀπό τήν 'Επιτροπή. Δέν ήταν, ἑπομένως, ἀπαραίτητο νά ζητηθεί νέα γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου καί δέν εἶναι δυνατόν νά θεωρηθεί σήμερα ὅτι ὁ κανονισμός 3085 φέρει τό στίγμα τῆς ελλείψεως διαβουλεύσεως μέ τό Κοινοβούλιο. Τά ἴδια συμπεράσματα ισχύουν σχετικά μέ τήν υποτιθεμένη έλλειψη διαβουλεύσεως μέ τήν επιτροπή τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Οἱ προσφεύγοντες υποστηρίζουν περαιτέρω ὅτι ἡ 'Επιτροπή παρέσχε στό Κοινοβούλιο ἀνεπαρκείς καί παραπλανητικές πληροφορίες ὅταν, τό 1977, τοῦ διεβίβασε τήν πρώτη της πρόταση τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως, βεβαιώνοντας ὅτι τό νέο καθεστώς ισοτιμιών δέν θά συνεπήγετο μείωση τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων. Πράγματι, στην έκθεση πού υπεβλήθη ἐξ ὀνόματος τῆς Ἐπιτροπῆς γιά τους προϋπολογισμούς (ἔγγρ. 218/77 της 7ης 'Ιουλίου 1977, ΕΚ 49.101/ὁρ.) δυνάμεθα νά ἀναγνωρίσομε (σ. 10, σημείο 13) ὅτι «ὁ εισηγητής» (Cointat) «δέχεται τίς διαβεβαιώσεις τῆς Ἐπιτροπῆς, ήτοι ὅτι οἱ προτάσεις της δέν θά θίξουν καθόλου τά δικαιώματα τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιποῦ προσωπικοί) ὅσον άφορᾶ τήν πραγματική άξια των ἀποδοχῶν, συντάξεων, ἀποζημιώσεων τους...» Κατά τήν διάρκεια τῆς συζητήσεως πού διεξήχθη στό Κοινοβούλιο (πάντοτε ἐπί τοῦ αὐτοῦ σημείου κατά τή συνεδρίαση τῆς 7ης 'Ιουλίου 1977) ὁ επίτροπος Tugendhat διευκρίνισε ὅτι τό νέο σύστημα ἀπέβλεπε στην «οικονομική ουδετερότητα» (ΕΕ παράρτημα 219, 'Ιούλιος 1977, πλήρη πρακτικά τῶν συνεδριάσεων ἀπό 4ης έως 8ης 'Ιουλίου 1977, σ. 303). Ὅμοιες ἀντιλήψεις ευρίσκονται στό ψήφισμα μέ τό ὁποιο τό Κοινοβούλιο εξέφρασε τήν γνώμη του ἐπί τῆς προτάσεως της 'Επιτροπῆς. Στην πέμπτη αιτιολογική σκέψη τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ, πράγματι, βεβαιώνεται ὅτι ἡ 'Επιτροπή παρέσχε ἐγγυήσεις «ὅτι οἱ προτάσεις τῆς δέν θά θίξουν καθόλου, ὅσον άφορᾶ τίς ἀποδοχές καί τίς άλλες ἀμοιβές (τους), τους ὑπαλλήλους καί τό λοιπό προσωπικό τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων» (GU C 183 τῆς 1ης Αυγούστου 1977, σ. 55). Πρέπει, πάντως, νά ληφθεί ὑπ' ὄψη τό γεγονός ὅτι ἐπί τοῦ εἰδικοῦ θέματος τοῦ κόστους τῆς μεταφορᾶς στό εξωτερικό μέρους τῶν ἀποδοχών, ἡ στάση τῆς 'Επιτροπής ήταν λιγότερο σαφής, ἄν ὄχι ἀόριστη. Ό επίτροπος Tugendhat, κατά τήν συνεδρίαση τοῦ Ευρωπαϊκοί) Κοινοβουλίου τῆς 7ης 'Ιουλίου 1977 (GU παράρτημα No 219, 'Ιούλιος 1977, προαναφερθείσα σ. 304), περιωρίσθη νά δηλώσει ὅτι καί τό πρόβλημα τῶν μεταφορών είχε ἀπασχολήσει τήν 'Επιτροπή καί ὅτι ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ «υπήρχε πρός εξέταση πρόταση τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων», πρόταση πού κατά τήν γνώμη του θά έπρεπε νά ἐγκριθεί. Ή ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό νέο καθεστώς δέν ήταν πράγματι ουδέτερο παρά μόνο γιά τους μισθούς πού κατεβάλλοντο ἐξ ὁλοκλήρου σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοί) φράγκου στους υπαλλήλους πού υπηρετούσαν σέ χώρες άλλες ἀπό τό Βέλγιο καί τό Λουξεμβοῦργο. Εἶναι, πράγματι, ἀναμφισβήτητο ὅτι, μετά τήν μεταβολή τῶν ἰσοτιμιών καί τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής, οἱ υπάλληλοι αυτοί έλαβαν τόν 'Απρίλιο 1979 (ημερομηνία κατά τήν ὁποία ἤρχισε εφαρμοζόμενο τό νέο σύστημα) τίς ίδιες ἀποδοχές — εκφραζόμενες στό εγχώριο νόμισμα — πού εἶχαν λάβει τόν προηγούμενο μήνα βάσει τοῦ παλαιοί) συστήματος. Γιά τήν μεταφορά στό εξωτερικό μέρος τῶν ἀποδοχών ἡ κατάσταση εξελίχθη διαφορετικά, δεδομένου ὅτι τό κόστος τους ηὐξήθη σημαντικά σέ ὁρισμένες χώρες μέ ἀσθενές νόμισμα ὅπως τό Ἡνωμένο Βασίλειο, ἡ 'Ιταλία καί ή 'Ιρλανδία. 'Εν πάση περιπτώσει, πιστεύω ὅτι δύναται νά βεβαιωθεί ὅτι τό Κοινοβούλιο ἐπληροφορήθη επαρκώς ὅλες τίς πλευρές τῆς νέας κανονιστικής ρυθμίσεως καί αυτό μοῦ φαίνεται ὅτι εἶναι τό ἀποφασιστικό γεγονός. "Εχω ήδη ἀναφέρει ὅτι τό κείμενο τοῦ άρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VII, στην πρόταση τοῦ 1977, συνεπήγετο τίς ίδιες επιπτώσεις, ὅσον ἀφορᾶ τήν αύξηση τοῦ κόστους -μεταφορᾶς πού προήλθαν, κατόπιν, ἀπό τόν κανονισμό 3085. "Οσον άφορᾶ άλλα διαθέσιμα στοιχεία πληροφορήσεως παρατηρώ ὅτι μεταξύ τῶν παραρτημάτων τῆς εκθέσεως, πού υπεβλήθη στην επιτροπή προϋπολογισμοῦ ἀπό τόν Cointat, υπάρχει ὄχι μόνο ὁ πίνακας, ὁ σχετικός μέ τό κόστος τῆς μεταφοράς νομισμάτων ἀπό τήν Γερμανία καί τήν 'Ολλανδία (βλ. ήδη μνημονευθείσα έκθεση σ. 18), άλλά ἐπίσης καί δεύτερος πίνακας, σχετικός μέ τό 'ίδιο κόστος γιά τήν μεταφορά νομισμάτων ἀπό τήν Γαλλία, Γερμανία, Δανία, 'Ιταλία καί Μεγάλη Βρετανία (op. cit. σ. 19). Τά μέλη τοῦ Κονοβουλίου ἠδυνήθησαν, ἑπομένως, νά λάβουν γνώση τῆς αυξήσεως τῶν εξόδων εξετάζοντας τά έγγραφα αὐτά, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ἠδύναντο νά ζητήσουν ὁπωσδήποτε τήν γνώμη εἰδικῶν, ἄν δέν ήταν σέ θέση νά κατανοήσουν επακριβώς ὅλα τά σημεία τῆς νέας κανονιστικής ρυθμίσεως, πού εἶχε περιεχόμενο ιδιαζόντως τεχνικό. Κατά συνέπεια, μοῦ φαίνεται ὅτι τό Κοινοβούλιο ετέθη σέ θέση νά διατυπώσει τήν γνώμη του κατά ἀποτελεσματικό τρόπο.