ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
17

Στις 29 Οκτωβρίου 2013, ο C. Pujante Rivera άσκησε αγωγή κατά της Gestora και του Ταμείου Εγγυήσεως Μισθών ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ήτοι του Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona. Ο εργαζόμενος αμφισβητεί την εγκυρότητα της απολύσεώς του για αντικειμενικούς λόγους, προβάλλοντας ότι η Gestora όφειλε να εφαρμόσει τη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων σύμφωνα με το άρθρο 51 του ET. Συγκεκριμένα, κατά τον C. Pujante Rivera, αν ληφθούν υπόψη οι λήξεις συμβάσεων που έλαβαν χώρα στα διαστήματα των ενενήντα ημερών που, αντιστοίχως, προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη δική του απόλυση, το αριθμητικό όριο που προβλέπει το άρθρο 51, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ET συμπληρώθηκε δεδομένου ότι, εκτός από τις πέντε περιπτώσεις εθελουσίας εξόδου, όλες οι λοιπές λήξεις της συμβάσεως συνιστούν απολύσεις ή λήξεις της συμβάσεως που εξομοιώνονται προς απόλυση.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της RegioPost GmbH & Co. KG (στο εξής: RegioPost) και του Stadt Landau in der Pfalz (Δήμου Landau in der Pfalz, Γερμανία, στο εξής: Δήμος Landau), σχετικά με την υποχρέωση που επιβάλλεται στους προσφέροντες και τους υπεργολάβους τους κατά την ανάθεση δημόσιας συμβάσεως με αντικείμενο τις ταχυδρομικές υπηρεσίες του εν λόγω δήμου να δεσμευθούν ότι θα καταβάλλουν έναν κατώτατο μισθό στο προσωπικό που απασχολείται στην εκτέλεση των παροχών που αποτελούν το αντικείμενο της δημόσιας αυτής συμβάσεως.
30

Σε ό,τι αφορά, καταρχάς, το γράμμα του άρθρου 85α του ΚΥΚ, ενδεικτικώς επισημαίνεται ότι ενώ η απόδοσή του στη γερμανική γλώσσα κάνει ρητή αναφορά στην έννοια της υπαιτιότητας χρησιμοποιώντας τη διατύπωση «auf das Verschulden eines Dritten», η απόδοση στην αγγλική γλώσσα χρησιμοποιεί την περισσότερο ουδέτερη διατύπωση «που προκαλείται από τρίτο» («caused by a third party»). Άλλες γλωσσικές αποδόσεις, όπως είναι η απόδοση στην ισπανική («imputable a un tercero»), στη γαλλική («imputable à un tiers»), στην ιταλική («imputabile a un terzo»), στην ολλανδική («aan een derde is te wijten») στην πορτογαλική («imputável a um terceiro»), αναφέρονται στην έννοια της αποδόσεως ευθύνης χωρίς να κάνουν αναφορά στην έννοια της υπαιτιότητας.
16

Το άρθρο 158, παράγραφοι 11, στοιχείο c, και 12, του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 219, περί εφαρμογής της οδηγίας 2001/83/ΕΚ (και των μετέπειτα τροποποιητικών οδηγιών) περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, καθώς και της οδηγίας 2003/94/ΕΚ [decreto legislativo n. 219 — Attuazione della direttiva 2001/83/CE (e successive direttive di modifica) relativa ad un codice comunitario concernente i medicinali per uso umano, nonché della direttiva 2003/94/CE], της 24ης Απριλίου 2006 (τακτικό συμπλήρωμα GURI αριθ. 142, της 21ης Ιουνίου 2006), είχε ως εξής: «11. Επιβεβαιώνονται: [...] c) Τα τέλη τα οποία προβλέπονται για την εξέταση των αιτήσεων χορηγήσεως [ΑΚ] για φαρμακευτικά προϊόντα και για τις αιτήσεις τροποποιήσεως και ανανεώσεως των ως άνω [ΑΚ], κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 1, του νομοθετικού διατάγματος υπ’ αριθ. 44 της 18ης Φεβρουαρίου 1997. 12. [...] Αποκλειστικώς σε ό,τι αφορά τα τέλη της παραγράφου 11, στοιχείο c, με διάταγμα του Υπουργού Υγείας και κατόπιν προτάσεως της AIFA, τα ποσά αναπροσαρμόζονται κατ’ αντιστοιχία προς τις διακυμάνσεις των καταβαλλόμενων στον EMA τελών. Εν πάση περιπτώσει, τα τέλη της παραγράφου 11, στοιχείο c, δεν μπορούν να είναι χαμηλότερα από το εν πέμπτο των τελών που καθορίζονται από τους κοινοτικούς κανονισμούς για τις αντίστοιχες υπηρεσίες του EMA.»
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Český telekomunikační úřad (τσεχικής ρυθμιστικής αρχής στον τομέα των τηλεπικοινωνιών), αφενός, και της T‑Mobile Czech Republic a.s. (στο εξής: T‑Mobile Czech Republic) και της Vodafone Czech Republic a.s., αφετέρου, σχετικά με την απόφαση της τσεχικής ρυθμιστικής αρχής της 23ης Φεβρουαρίου 2011, με την οποία η εν λόγω αρχή καθόρισε το ύψος της συνδεόμενης με την παροχή καθολικής υπηρεσίας για το έτος 2004 ζημίας που υπέστη η Telefónica Czech Republic a.s. (στο εξής: Telefónica Czech Republic), της οποίας η επωνυμία είναι πλέον O2 Czech Republic a.s. (στο εξής: O2 Czech Republic).
11

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 η Επιτροπή εξέδωσε την ανακοίνωση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, με τίτλο «Αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στις ροές δεδομένων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής [COM(2013) 846 τελικό] [στο εξής: ανακοίνωση COM(2013) 846 τελικό]. Η ανακοίνωση αυτή συνοδευόταν από έκθεση, με ημερομηνία επίσης 27 Νοεμβρίου 2013, «επί των πορισμάτων της συμπροεδρίας της ad hoc ομάδας εργασίας ΕΕ-ΗΠΑ για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» («Report on the Findings by the EU Co-chairs of the ad hoc EU-US Working Group on Data Protection»). Η έκθεση αυτή συντάχθηκε, όπως επισημαίνεται στο σημείο 1 αυτής, σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την αποκάλυψη ότι στη χώρα αυτή υπήρχαν διάφορα προγράμματα παρακολούθησης που περιλάμβαναν τη συλλογή και την επεξεργασία, σε ευρεία κλίμακα, δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Η έκθεση αυτή περιλαμβάνει, συγκεκριμένα, λεπτομερή ανάλυση της έννομης τάξεως των Ηνωμένων Πολιτειών όσον αφορά ιδίως τη νομική βάση που επιτρέπει τα προγράμματα παρακολούθησης καθώς και τη συλλογή και την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τις αμερικανικές αρχές.
7

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως ο D. C. Târşia άσκησε, στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναθεωρήσεως ενώπιον του Tribunalul Sibiu. Ο D. C. Târşia ζήτησε, βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 2, του νόμου περί διοικητικών διαφορών, αφενός μεν την ακύρωση της αριθ. 401/2008 αποφάσεως που είχε εκδώσει το ίδιο δικαστήριο, αφετέρου δε να αποφανθεί εκ νέου το δικαστήριο αυτό επί της υποθέσεως, για τον λόγο ότι το Δικαστήριο έκρινε, στην απόφασή του Tatu (C‑402/09, EU:C:2011:219), ότι φόρος όπως ο φόρος λόγω ρυπάνσεως που επιβλήθηκε με το εν λόγω νομοθετικό διάταγμα αριθ. 50/2008 αντιβαίνει στο άρθρο 110 ΣΛΕΕ. Ο D. C. Târşia φρονεί, κατά συνέπεια, ότι η αίτηση αναιρέσεως του Ρουμανικού Δημοσίου έγινε δεκτή κατά παράβαση της αρχής της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης και ότι θα έπρεπε να του επιστραφεί το συνολικό ποσό του ειδικού τέλους αυτοκινήτων οχημάτων που είχε καταβάλει.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Fédération des entreprises du commerce et de la distribution [FCD (ένωση επιχειρήσεων εμπορίας και διανομής)] και της Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison [FMB (ένωση καταστημάτων πωλήσεως εργαλείων και υλικών για τεχνικές εργασίες)] και, αφετέρου, του ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l’Énergie (Υπουργού Οικολογίας, Αειφόρου Αναπτύξεως, Μεταφορών και Στεγαστικής Πολιτικής), με αντικείμενο το κύρος της ανακοινώσεως προς τους επιχειρηματίες σχετικά με την υποχρέωση παροχής πληροφοριών ως προς τις ουσίες που περιέχονται στα αντικείμενα κατ’ εφαρμογή των άρθρων 7.2 και 33 του κανονισμού 1907/2006 (Reach) — Ερμηνεία του ορίου του 0,1 % κατά βάρος που προβλέπεται στα άρθρα 7.2 και 33 [JORF (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας) της 8ης Ιουνίου 2011, σ. 9763, στο εξής: ανακοίνωση της 8ης Ιουνίου 2011)].
78

Αντιθέτως, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν από τη Συνθήκη συνάπτοντας με άλλα κράτη μέλη συμβάσεις για την αποφυγή της διπλής φορολογίας (αποφάσεις Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, C‑374/04, EU:C:2006:773, σκέψη 71· Amurta, C‑379/05, EU:C:2007:655, σκέψη 79, και Επιτροπή κατά Ισπανίας, C‑487/08, EU:C:2010:310, σκέψη 58).
13

Το άρθρο 24 του νομοθετικού διατάγματος 185, περί επειγόντων μέτρων στήριξης των νοικοκυριών, της εργασίας, της απασχόλησης και των επιχειρήσεων και για την τροποποίηση του εθνικού στρατηγικού πλαισίου μέσω μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης (decreto-legge n. 185 – Misure urgenti per il sostegno a famiglie, lavoro, occupazione e impresa e per ridisegnare in funzione anti-crisi il quadro strategico nazionale), της 29ης Νοεμβρίου 2008, που έλαβε κατόπιν τη μορφή νόμου, με τροποποιήσεις, με τον νόμο 2 της 28ης Ιανουαρίου 2009 (στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 185/2008), τιτλοφορούμενο «Εφαρμογή των ευρωπαϊκών αποφάσεων περί ανακτήσεως παράνομων ενισχύσεων», προβλέπει, στην παράγραφο 4 αυτού, ότι: «Οι τόκοι περί των οποίων γίνεται λόγος στην παράγραφο 2 υπολογίζονται με βάση τις διατάξεις του κεφαλαίου V του κανονισμού [...] 794/2004 [...]».
7

Την άνοιξη του 2006, η εταιρία κορεατικού δικαίου Samsung Electronics Co. Ltd (στο εξής: Samsung) υπέβαλε στην Επιτροπή αίτηση απαλλαγής από το πρόστιμο βάσει της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή και τη μείωση των προστίμων σε περιπτώσεις συμπράξεων (ΕΕ 2002, C 45, σ. 3). Με το έγγραφο αυτό, η Samsung κατήγγειλε την ύπαρξη συμπράξεως μεταξύ πολλών επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων και η αναιρεσείουσα, όσον αφορά ορισμένους τύπους LCD.
73

Από το άρθρο 7, παράγραφοι 1, στοιχείο βʹ, και 2, της οδηγίας 2004/38 προκύπτει ότι, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, τα μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης, ο οποίος διαμένει στο έδαφος άλλου κράτους μέλους χωρίς να ασκεί εκεί μισθωτή ή άλλη δραστηριότητα, έχουν δικαίωμα να συνοδεύουν τον πολίτη της Ένωσης και να μεταβαίνουν στο κράτος μέλος αυτό με σκοπό την οικογενειακή επανένωση, εφόσον ο εν λόγω πολίτης διαθέτει, για τον εαυτό του και για τα μέλη της οικογένειάς του, επαρκείς πόρους και πλήρη ασφάλιση υγείας στο κράτος μέλος υποδοχής (απόφαση Ibrahim και Secretary of State for the Home Department, C‑310/08, EΕ:C:2010:80, σκέψη 28).
9

Η κανονιστική απόφαση του 2004 σχετικά με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (οργάνωση του χρόνου εργασίας) (ειδικευόμενοι ιατροί) [European Communities (Organisation of Working Time) (Activities of Doctors in Training) Regulations 2004, SI 2004, αριθ. 494], όπως τροποποιήθηκε με την κανονιστική απόφαση του 2010 (SI 2010, αριθ. 533, στο εξής: κανονιστική απόφαση του 2004) σκοπό έχει να μεταφέρει στο ιρλανδικό δίκαιο την οδηγία 2003/88 όσον αφορά τους NCHD.
1

Με την αίτησή τους αναιρέσεως, η LG Display Co. Ltd (στο εξής: LGD) και η LG Display Taiwan Co. Ltd (στο εξής: LGDT) ζητούν τη μερική αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης LG Display και LG Display Taiwan κατά Επιτροπής (T‑128/11, EU:T:2014:88, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, μεταρρύθμισε την απόφαση C(2010) 8761 τελικό της Επιτροπής, της 8ης Δεκεμβρίου 2010, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 101 [ΣΛΕΕ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο [υπόθεση COMP/39.309 — LCD (οθόνες υγρών κρυστάλλων)], περίληψη της οποίας δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 7ης Οκτωβρίου 2011 (ΕΕ C 295, σ. 8, στο εξής: επίδικη απόφαση), καθορίζοντας στο άρθρο 2 της αποφάσεως αυτής το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε σ’ αυτές αλληλεγγύως σε 210000000 ευρώ και, αφετέρου, απέρριψε κατά τα λοιπά την προσφυγή τους με αίτημα τη μερική ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως στο μέτρο που τις αφορά και τη μείωση του ποσού του εν λόγω προστίμου.
12

Μετά τη συναρμολόγηση, τα τελικά προϊόντα παρέμειναν στις εγκαταστάσεις της SMK kft, ενώ ο λήπτης των υπηρεσιών, η SMK UK Ltd, τα πώλησε στην SMK Europe, η οποία ακολούθως τα μεταπώλησε στους εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος ή σε τρίτη χώρα αγοραστές. Η SMK kft ήταν επιφορτισμένη, από την SMK UK Ltd, με την παράδοση των προϊόντων αυτών στους εν λόγω αγοραστές. Τα εκδοθέντα στο πλαίσιο των εν λόγω πωλήσεων τιμολόγια, τα οποία επείχαν θέση μεταφορικών εγγράφων, εκδόθηκαν από την SMK UK Ltd στο όνομα του αγοραστή των τελικών προϊόντων, δηλαδή της SMK Europe, αλλά τα προϊόντα αυτά αποστέλλονταν απευθείας στους τελικούς αγοραστές, οι οποίοι βρίσκονταν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε τρίτη χώρα, στους οποίους η SMK Europe είχε μεταπωλήσει τα εν λόγω προϊόντα. Σε κάθε περίπτωση, τα τελικά προϊόντα εξήλθαν από το έδαφος της Ουγγαρίας και ουδέποτε μεταφέρθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW) και της B. Wilson, αφενός, και της WW Realisation 1 Ltd, υπό εκκαθάριση (στο εξής: Woolworths), αφετέρου, καθώς και μεταξύ, αφενός, της USDAW και, αφετέρου, της Ethel Austin Ltd (στο εξής: Ethel Austin) και του Secretary of State for Business, Innovation and Skills (Υπουργού Εμπορίου, Καινοτομίας και Τεχνογνωσίας, στο εξής: Υπουργός Εμπορίου) με αντικείμενο τις απολύσεις στις οποίες προέβησαν οι Woolworths και Ethel Austin. Ο Υπουργός Εμπορίου μετείχε ως διάδικος στην κύρια δίκη διότι, εάν η Woolworths ή η Ethel Austin υποχρεωθούν, αλλά δεν είναι σε θέση να καταβάλουν τις λεγόμενες «αποζημιώσεις προστασίας», ο Υπουργός Εμπορίου οφείλει να καταβάλει στους εργαζομένους που θα υποβάλουν σχετικό αίτημα, έναντι της ως άνω απαιτήσεώς τους, εύλογο κατά την κρίση του ποσό αποζημιώσεως, εντός των ορίων που ορίζει ο νόμος.
10

Ενώ στο κείμενο στη γαλλική γλώσσα της ως άνω αιτιολογικής σκέψεως 2 και του εν λόγω άρθρου 1, παράγραφος 1, χρησιμοποιείται η φράση «personnes reconnues comme responsables [πρόσωπα που αναγνωρίσθηκαν ως υπεύθυνα]», στο κείμενο των διατάξεων αυτών στην αγγλική γλώσσα [και στην ελληνική] χρησιμοποιείται η φράση «persons having been identified as responsible [πρόσωπα που ταυτοποιήθηκαν ως υπεύθυνα]».
6

Οι επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (ΕΕ 2007, C 303, σ. 17, στο εξής: επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη) διευκρινίζουν, όσον αφορά το άρθρο 50 του Χάρτη, ότι ο κανόνας ne bis in idem ισχύει όχι μόνο εντός της δικαιοδοσίας ενός και του αυτού κράτους, αλλά επίσης μεταξύ των δικαιοδοσιών διαφόρων κρατών μελών, πράγμα το οποίο αντιστοιχεί στο κεκτημένο του δικαίου της Ένωσης. Εξάλλου, οι επεξηγήσεις στο προαναφερθέν άρθρο 50 αναφέρονται ρητώς στα άρθρα 54 έως 58 της συμβάσεως εφαρμογής, διευκρινίζοντας ότι οι πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις στις οποίες τα εν λόγω άρθρα επιτρέπουν στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από τον κανόνα ne bis in idem καλύπτονται από την οριζόντια διάταξη του άρθρου 52, παράγραφος 1, σχετικά με τους περιορισμούς.
18

Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η Σύμβαση της Χάγης του 1980 τέθηκε σε ισχύ στην Ιρλανδία με τον Child Abduction and Enforcement of Custody Orders Act 1991 (νόμος του 1991, περί απαγωγής παιδιών και περί εκτελέσεως των αποφάσεων σχετικά με την επιμέλειά τους), ως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος του 1991, περί απαγωγής παιδιών και περί εκτελέσεως των αποφάσεων σχετικά με την επιμέλειά τους). Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε με τον European Communities (Judgments in Matrimonial Matters and Matters of Parental Responsibility) Regulations 2005 [κανονισμός του 2005, περί Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (αποφάσεις επί περιουσιακών υποθέσεων και υποθέσεων γονικής μέριμνας)], ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή του κανονισμού στις υποθέσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως της Χάγης του 1980 και σχετίζονται με κράτη μέλη.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Direction générale des douanes et droits indirects (Γενικής Διευθύνσεως της υπηρεσίας τελωνείων και εμμέσων φόρων), του Chef de l’Agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (προϊσταμένου της Διευθύνσεως διώξεως της εθνικής υπηρεσίας τελωνειακών πληροφοριών και ερευνών) και της Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon (Περιφερειακής διευθύνσεως της υπηρεσίας τελωνείων και εμμέσων φόρων της Lyon), αφενός, και της Utopia SARL (στο εξής: Utopia), αφετέρου, σχετικά με πράξη επιβολής δασμών την οποία αμφισβήτησε η εν λόγω εταιρία.
Υπόθεση C‑592/14

European Federation for Cosmetic Ingredients

κατά

Secretary of State for Business, Innovation and Skills

και

Attorney General

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales),

Queen’s Bench Division (Administrative Court)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή — Προσέγγιση των νομοθεσιών — Καλλυντικά προϊόντα — Κανονισμός (ΕΚ) 1223/2009 — Άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ — Καλλυντικά προϊόντα τα οποία περιέχουν συστατικά ή συνδυασμούς συστατικών που έχουν αποτελέσει αντικείμενο δοκιμών σε ζώα, “προκειμένου να πληρούνται οι απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού” — Απαγόρευση τοποθετήσεως στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης — Περιεχόμενο»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 21ης Σεπτεμβρίου 2016

Ένδικη διαδικασία – Αίτηση επαναλήψεως της προφορικής διαδικασίας – Αίτημα για την υποβολή παρατηρήσεων επί νομικών ζητημάτων που εθίγησαν με τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα – Προϋποθέσεις για την επανάληψη (Άρθρο 252, εδ. 2, ΣΛΕΕ· Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 23· Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 83) Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ερμηνεία – Μέθοδοι – Γραμματική, συστηματική και τελολογική ερμηνεία Προσέγγιση των νομοθεσιών – Καλλυντικά προϊόντα – Κανονισμός 1223/2009 – Απαγόρευση της τοποθετήσεως στην αγορά καλλυντικών προϊόντων που περιέχουν συστατικά τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο δοκιμών σε ζώα – Περιεχόμενο – Διενέργεια των δοκιμών σε ζώα εντός τρίτων χωρών με σκοπό τη διάθεση των προϊόντων στο εμπόριο των χωρών αυτών – Εμπίπτει – Προϋπόθεση – Χρησιμοποίηση των δεδομένων που προκύπτουν από τις δοκιμές αυτές για να αποδειχθεί η ασφάλεια των επίμαχων προϊόντων με σκοπό την τοποθέτησή τους στην αγορά της Ένωσης (Κανονισμός 1223/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 18 § 1, στοιχείο βʹ)
Υπόθεση C‑607/14

Bookit Ltd

κατά

Commissioners of Her Majesty’s Revenue and Customs

[αίτηση του First-tier Tribunal (Tax Chamber)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας — Οδηγία 2006/112/ΕΚ — Απαλλαγή — Άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ — Πράξεις οι οποίες αφορούν πληρωμές και μεταφορές χρημάτων — Έννοια — Αγορά εισιτηρίων κινηματογράφου τηλεφωνικώς ή μέσω διαδικτύου — Αγορά με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα — Υπηρεσίες “επεξεργασίας της πληρωμής με κάρτα”»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 26ης Μαΐου 2016

Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας – Απαλλαγές – Τραπεζικές πράξεις του άρθρου 135 § 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112 – Έννοια – Αγορά εισιτηρίων κινηματογράφου τηλεφωνικώς ή μέσω διαδικτύου – Πληρωμή με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα – Υπηρεσία «επεξεργασίας της πληρωμής με κάρτα» – Δεν περιλαμβάνεται (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 135 § 1, στοιχείο δʹ) Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας – Απαλλαγές – Τραπεζικές πράξεις του άρθρου 135 § 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112 – Πράξεις που αφορούν μεταφορές χρημάτων και πληρωμές υπό την έννοια του εν λόγω άρθρου – Κριτήρια εκτιμήσεως (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 135 § 1, στοιχείο δʹ)
29

Με διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 3ης Μαρτίου 2015, επιτράπηκε επίσης στους American Chemistry Council Inc. (ACC), CropLife America Inc. (στο εξής: CropLife), CropLife International AISBL (CLI), European Chemical Industry Council (Cefic), European Crop Care Association (ECCA), European Crop Protection Association (ECPA) και National Association of Manufacturers of the United States of America (NAM) (στο εξής: NAM USA) να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.
2

Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο δύο διαφορών μεταξύ, αντιστοίχως, της C & J Clark International Ltd (στο εξής: Clark) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικών και τελωνειακών αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου) καθώς και μεταξύ της Puma SE (στο εξής: Puma) και του Hauptzollamt Nürnberg (Κεντρικού Τελωνείου της Νυρεμβέργης), σχετικά με δασμούς αντιντάμπινγκ που κατέβαλαν η Clark και η Puma, κατ’ εφαρμογή των επίμαχων κανονισμών, σχετικά με την εισαγωγή υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
12

Το ενημερωτικό δελτίο περιείχε στο σημείο 16 των «Terms and conditions of the Notes» («Όρων και προϋποθέσεων των ομολόγων») ρήτρα απονομής διεθνούς δικαιοδοσίας κατά την οποία τα αγγλικά δικαστήρια έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία για την επίλυση κάθε διαφοράς που απορρέει από τα ομόλογα ή συνδέεται προς αυτά.
—

η Huawei Technologies Co. Ltd, εκπροσωπούμενη από τους C. Harmsen, S. Barthelmess, J. Witting, Rechtsanwälte, και D. Geradin, avocat, καθώς και τον M. Dolmans, advocaat,
1

Με την αίτησή τους αναιρέσεως, οι Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters’ and Trappers’ Organisation, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation, J. Moesesie, A. Kooneeliusie, T. Newkingnak, D. Kuptana, K. Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland), J. Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diş Ticaret Ltd Şirketi και Northeast Coast Sealers’ Co-Operative Society Ltd ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 25ης Απριλίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑526/10, EU:T:2013:215, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού (ΕΕ) 737/2010 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 2010, για τον καθορισμό λεπτομερών κανόνων σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) 1007/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί εμπορίου προϊόντων φώκιας (ΕΕ L 216, σ.1, στο εξής: επίδικος κανονισμός) και την κήρυξη ως ανεφάρμοστου του κανονισμού (ΕΚ) 1007/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, περί εμπορίου προϊόντων φώκιας (ΕΕ L 286, σ. 36, στο εξής: βασικός κανονισμός).
16

Μετά τη δημοσίευση ανακοινώσεως σχετικά με τη λήξη ισχύος των μέτρων που θεσπίστηκαν με τον κανονισμό 1470/2001 (ΕΕ 2005, C 254, σ. 2), περιήλθε στην Επιτροπή αίτηση επανεξετάσεως υποβληθείσα από την Community Federation of Lighting Industry of Compact Fluorescent Lamps Integrated, που ενεργούσε στο όνομα της Osram GmbH (στο εξής: Osram).
8

Κατά την περίοδο 2003-2009, η Y Ltd έλαβε, μέσω κατευθυνόμενης έκδοσης μετοχών, εισφορές κεφαλαίου από τη X AB. Η τελευταία αυτή, στη συνέχεια, μεταβίβασε δις στη μητρική της εταιρία συμμετοχές που κατείχε στην Y Ltd. Μετά τις μεταβιβάσεις αυτές, η X AB κατείχε περίπου το 45 % των μετοχών της Y Ltd τόσο ως προς το κεφάλαιο όσο και ως προς τα δικαιώματα ψήφου.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο, αφενός μεν διαφοράς μεταξύ του Comité d’entreprise [στο εξής: συμβουλίου εργαζομένων] της Nortel Networks S.A. (στο εξής: NNSA) κ.λπ., και του C. Rogeau, ως δικαστικού εκκαθαριστή στο πλαίσιο της δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας που κινήθηκε στη Γαλλία κατά της NNSA (στο εξής: δευτερεύουσα διαδικασία), κατόπιν ασκήσεως αγωγής με αίτημα, μεταξύ άλλων, την καταβολή ενισχύσεως με τη μορφή αποζημιώσεως για την αποχώρηση από την εργασία, αφετέρου δε διαφοράς μεταξύ του C. Rogeau, υπό την ιδιότητα του δικαστικού εκκαθαριστή στο πλαίσιο της δευτερεύουσας διαδικασίας, και των I. R. Bloom, A. M. Hudson, S. J. Harris και C. J. Wilkinson Hill ως από κοινού συνδίκων (joint administrators, στο εξής: από κοινού σύνδικοι) στο πλαίσιο της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας που κινήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά της ΝΝSA (στο εξής: κύρια διαδικασία), με αντικείμενο αγωγή έχουσα αίτημα προσεπικλήσεως.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο τριών διαφορών μεταξύ αφενός της Presidenza del Consiglio dei Ministri, του Consiglio di Stato, του Consiglio Superiore dei Lavori Pubblici, της Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture, της Conferenza Unificata Stato Regioni, του Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti, του Ministero per le Politiche europee, του Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, του Ministero per i beni e le attività culturali, του Ministero dell’Economia e delle Finanze και του Ministero degli Affari esteri, και αφετέρου των Rina Services SpA, Rina SpA και SOA Rina Organismo di Attestazione SpA όσον αφορά, μεταξύ άλλων, εθνική ρύθμιση που επιβάλλει στις εταιρίες οργανισμούς πιστοποιήσεως (Società Organismi di Attestazione, στο εξής: SOA) την υποχρέωση να έχουν την καταστατική τους έδρα στην Ιταλία.