10

Το άρθρο 51 του νόμου περί εργαζομένων ορίζει: «1. Για τους σκοπούς του παρόντος [νόμου], ως ομαδική απόλυση νοείται η λύση συμβάσεων εργασίας για οικονομικούς ή τεχνικούς λόγους ή για λόγους που αφορούν την οργάνωση ή την παραγωγή, όταν, εντός περιόδου ενενήντα ημερών, η λύση αφορά τουλάχιστον: a) δέκα εργαζομένους, σε επιχειρήσεις που απασχολούν λιγότερους από 100 εργαζόμενους, b) 10% του αριθμού των εργαζομένων, σε επιχειρήσεις που απασχολούν από 100 έως 300 εργαζόμενους, c) τριάντα εργαζομένους σε επιχειρήσεις που απασχολούν τουλάχιστον 300 εργαζομένους. Οι λόγοι στους οποίους αναφέρεται το παρόν άρθρο λογίζονται ως συντρέχοντες, όταν η λήψη των προτεινόμενων μέτρων συμβάλλει, εφόσον οι λόγοι αυτοί είναι οικονομικοί, στην οικονομική ανάκαμψη της επιχειρήσεως ή, εφόσον οι λόγοι είναι τεχνικοί ή αφορούν την οργάνωση ή την παραγωγή, στη διασφάλιση της μελλοντικής βιωσιμότητας της επιχειρήσεως και της απασχολήσεως σε αυτήν μέσω καταλληλότερης διαχειρίσεως των πόρων. Επίσης, νοείται ως ομαδική απόλυση η λύση των συμβάσεων εργασίας του συνόλου του προσωπικού της επιχειρήσεως, υπό την προϋπόθεση ότι ο αριθμός των θιγομένων εργαζομένων υπερβαίνει τους πέντε, όταν η λύση επέρχεται συνεπεία της πλήρους παύσεως της επιχειρηματικής δραστηριότητας, η οποία οφείλεται στους ως άνω λόγους. Για τον υπολογισμό του αριθμού των υπό λύση συμβάσεων εργασίας, στον οποίον αναφέρεται το πρώτο εδάφιο του παρόντος άρθρου, λαμβάνονται υπόψη και όσες συμβάσεις λύθηκαν κατά την περίοδο αναφοράς με πρωτοβουλία του εργοδότη για άλλους λόγους, μη συνδεόμενους προς τον εργαζόμενο, πέραν των προβλεπόμενων από το άρθρο 49, παράγραφος 1, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, υπό τον όρο ότι οι απολύσεις είναι τουλάχιστον πέντε. Όταν, σε διαδοχικές περιόδους ενενήντα ημερών και με σκοπό την καταστρατήγηση των διατάξεων του παρόντος [νόμου], η επιχείρηση προβαίνει, δυνάμει του άρθρου 52, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, σε λύση συμβάσεων που δεν υπερβαίνουν τα ως άνω όρια, χωρίς να συντρέχουν νέοι λόγοι που δικαιολογούν τέτοια ενέργεια, οι νέες αυτές λύσεις θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκαν παρανόμως και είναι άκυρες και ανίσχυρες. 2. Ο εργοδότης που προτίθεται να προβεί σε ομαδική απόλυση οφείλει να ζητήσει έγκριση για τη λύση των συμβάσεων εργασίας, σύμφωνα με τη διαδικασία “περί ρυθμίσεως της απασχολήσεως” που προβλέπει ο παρών [νόμος] και οι προς εκτέλεση αυτού κανονιστικές διατάξεις. Η διαδικασία κινείται με αίτηση προς την αρμόδια για θέματα εργασίας αρχή και την ταυτόχρονη έναρξη περιόδου διαβουλεύσεων με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων. […] 8. Οι εργαζόμενοι, των οποίων οι συμβάσεις εργασίας λύονται κατά το παρόν άρθρο, δικαιούνται αποζημιώσεως ύψους είκοσι ημερομισθίων ανά έτος υπηρεσίας· οι μικρότερες του έτους χρονικές περίοδοι υπολογίζονται κατ’ αναλογία, με ανώτατο όριο τους δώδεκα μισθούς. 9. Οι εργαζόμενοι μπορούν, μέσω των εκπροσώπων τους, να ζητούν επίσης την κίνηση της διαδικασίας [περί ρυθμίσεως της απασχολήσεως], αν πιθανολογείται ευλόγως ότι η μη κίνηση αυτής από τον εργοδότη θα μπορούσε να τους προξενήσει ανεπανόρθωτη ή δύσκολα επανορθώσιμη ζημία. Στην περίπτωση αυτή, η αρμόδια για θέματα εργασίας αρχή προσδιορίζει τις ενέργειες και τις εκθέσεις που είναι αναγκαίες για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, εντός των προθεσμιών που προβλέπει το παρόν άρθρο. […] 12. Η ύπαρξη ανωτέρας βίας, ως λόγος λύσεως της συμβάσεως εργασίας, διαπιστώνεται από την αρμόδια για θέματα εργασίας αρχή, ανεξαρτήτως του αριθμού των θιγομένων εργαζομένων, με κίνηση της διαδικασίας [περί ρυθμίσεως της απασχολήσεως] κατά τις διατάξεις της παρούσας παραγράφου. Η διαδικασία κινείται με αίτηση της επιχειρήσεως, συνοδευόμενη από τα αποδεικτικά στοιχεία που αυτή θεωρεί αναγκαία, και ταυτόχρονη κοινοποίηση στους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων, οι οποίοι έχουν την ιδιότητα του ενδιαφερομένου μέρους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Η απόφαση της αρμόδιας για θέματα εργασίας αρχής εκδίδεται αφού ολοκληρωθούν οι απαραίτητες ενέργειες και εκθέσεις, εντός πέντε ημερών από της υποβολής της αιτήσεως, και αρχίζει να παράγει αποτελέσματα από την ημερομηνία του γεγονότος που προκάλεσε την ανωτέρα βία. Η αρμόδια για θέματα εργασίας αρχή που διαπιστώνει την ανωτέρα βία μπορεί να αποφασίσει ότι το σύνολο ή μέρος της αποζημιώσεως που δικαιούνται οι εργαζόμενοι, των οποίων λύονται οι συμβάσεις, πρέπει να καταβληθεί από το Fondo de Garantía Salarial, με την επιφύλαξη του δικαιώματος αναγωγής του τελευταίου κατά του εργοδότη. 13. Στις περιπτώσεις που δεν διέπονται από [τον παρόντα νόμο], και ιδιαίτερα επί προσφυγών, εφαρμόζονται οι διατάξεις του νόμου 30/1992 της 26ης Νοεμβρίου 1992, περί του νομικού καθεστώτος που διέπει τα διοικητικά όργανα και την κοινή διοικητική διαδικασία. Όλες οι δέουσες ενέργειες και κοινοποιήσεις προς τους εργαζομένους διενεργούνται μέσω των νόμιμων εκπροσώπων των εργαζομένων.»