EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2012 :16 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΠΡ ΟΕΔΡΟΥ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ 
ΕΝΩΣΗΣ
της 13ης Φεβρουαρίου 2012
Υπόθεση F-118/11 R
Mar cuc cio
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Ασφαλιστικά μέτρα — Αίτηση ανα στολής εκτελέσεως — Επείγον — 
Δεν υφίσταται»
Αντικείμενο:Αίτηση ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 278 ΣΛΕΕ κ αι 157 ΕΑ, καθώς και το υ 
άρθρου 279 ΣΛΕΕ, το ο ποίο έχε ι εφαρμογή σ τη Σ υνθήκη Ε ΚΑΕ β άσει το υ 
άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο L . Marcuccio ζητεί, μεταξύ άλλων, 
την ανα στολή εκτελέσεως της αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται το π ροβληθέν με 
την από 30 Ιουνίου 2011 ε πιστολή το υ αίτημά το υ να ε κδώσει η Ε πιτροπή απόφαση την 
οποία ο ί διος χαρακτηρίζει ως «σχετική μ ε την επαγγελματική π ροέλευση» της 
τοποθετήσεως και η ο ποία είχε ω ς αποτέλεσμα τ η σ υνταξιοδότησή το υ λ όγω 
αναπηρίας.
Απόφαση: Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απορρίπτεται. Ο Π ρόεδρος του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
Fumus bοni juris — Επείγον — Σωρευτικός χα ρακτήρας — Στάθμιση όλων των εμπλεκομένων 
συμφερόντων — Σειρά εξετάσεως κα ι τρόπος ελέγχου — Εξουσία εκτιμήσεως του δ ικαστή των 
ασφαλιστικών μέτρων
(Άρθρα 278 ΣΛΕΕ κα ι 279 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, 
άρθρο 102 § 2)
2. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
Επείγον — Σοβαρή κα ι ανεπανόρθωτη ζημία — Βάρος αποδείξεως
(Άρθρα 278 ΣΛΕΕ κα ι 279 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, 
άρθρο 102 § 2)
1. Δυνάμει του άρθρου 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης, οι α ιτήσεις λήψεως προσωρινών μέτρων προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων, τα πραγματικά 
περιστατικά από τα οποία προκύπτει το ε πείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και 
νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως τη λήψη των προσωρινών μέτρων τα οποία 
ζητεί ο α ιτών.
2 ECLI:EU:F:2012 :16ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-118/11R
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Οι προϋποθέσεις το υ επείγοντος χαρακτήρα και του εκ πρώτης όψεως βασίμου της αιτήσεως (fumus 
boni juris) πρέπει να π ληρούνται σωρευτικώς, οπότε η α ίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων πρέπει να 
απορρίπτεται εφόσον δεν συντρέχε ι μία εκ των προϋποθέσεων αυτών. Εναπόκειται ομοίως στον 
δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων να π ροβεί σε σ τάθμιση των εμπλεκόμενων συμφερόντων.
Στο π λαίσιο α υτού το υ συνολικού ελέγχου, ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία 
εξουσία εκτιμήσεως και παραμένει ελεύθερος να κ αθορίσει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων 
της συγκεκριμένης υποθέσεως, τον τρόπο με το ν οποίο θ α διακριβωθεί αν π ληρούνται οι δ ιάφορες 
προϋποθέσεις αυτές, καθώς και τη σε ιρά της εξετάσεως αυτής, δεδομένου ότι κ ανένας κανόνας 
δικαίου δεν το υ επιβάλλει την υποχρέωση να α κολουθήσει προκαθορισμένη ανά λυση προκειμένου να 
εκτιμήσει την ανά γκη προσωρινής ρυθμίσεως.
(βλ. σκέψεις 16 έως 18)
Παραπομπή:
ΔΔΔ ΕΕ: 3 Ιουλίου 2008 , F-52/08 R, Plasa κατά Επιτροπής, σκέψεις 21 κ αι 22 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία· 
15 Φεβρουαρίου 2011 , F-104/10 R, de Pretis Cagnodo και Trampuz de Pretis Cagnodo κατά Επιτροπής, σκέψη 16
2. Σκοπός της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων δεν είναι να δ ιασφαλισθεί η ε πανόρθωση ζημίας, 
αλλά να κ ατοχυρωθεί η π λήρης αποτελεσματικότητα της αποφάσεως επί της ουσίας. Για να ε πιτευχθεί 
ο δεύτερος αυτός σκοπός πρέπει τα ζητούμενα μ έτρα να έχ ουν το ν χαρακτήρα το υ επείγοντος, υπό 
την έννοια ότι ε ίναι ανα γκαίο, προκειμένου να α ποτραπεί σοβαρή και αν επανόρθωτη ζημία των 
συμφερόντων το υ αιτούντος, να δ ιαταχθούν και να π αραγάγουν τα έννομα αποτελέσματά το υς πριν 
την έκδοση της αποφάσεως επί της κύ ριας δίκης. Επιπλέον, στον διάδικο ο ο ποίος ζητεί τη λήψη το υ 
προσωρινού μέτρου απόκειται να α ποδείξει ότι δ εν μπορεί να ανα μείνει την έκβαση της κύριας δίκης, 
χωρίς να υ ποστεί τέτοιας φύσεως ζημία.
(βλ. σκέψη 20)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 19 Δεκεμβρίου 2002 , T-320/02 R, Esch-Leonhardt κ.λπ. κατά ΕΚΤ, σκέψη 27