Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 16ης Οκτωβρίου 2003. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 96/98/ΕΚ - Εξοπλισμός πλοίων - Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος - Υποχρέωση κατοχής βεβαιώσεως πιστότητας που εκδόθηκε από εξουσιοδοτημένο εθνικό οργανισμό - Μη αναγνώριση δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν από εξουσιοδοτημένους οργανισμούς στα άλλα κράτη μέλη. - Υπόθεση C-455/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα 00000



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Διάδικοι

Στην υπόθεση C-455/01,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους R. B. Wainwright και R. Amorosi, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον I. M. Braguglia, επικουρούμενο από τον M. Fiorilli, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ νομοθεσία που εξαρτά τη διάθεση στο εμπόριο προϋόντων που δεν έχουν εισέτι πλήρως εναρμονισθεί και τα οποία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε εμπορικά πλοία τα οποία φέρουν ιταλική σημαία από την έκδοση βεβαιώσεως πιστότητας των ως άνω προϋόντων από εθνικό οργανισμό -περιορίζοντας ενδεχομένως το δικαίωμα διαθέσεως των εν λόγω προϋόντων στην αγορά μόνο στον κάτοχο τέτοιου πιστοποιητικού- και μη αναγνωρίζοντας το κύρος των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν βάσει διεθνών προδιαγραφών από εξουσιοδοτημένους οργανισμούς στα άλλα κράτη μέλη ή στα κράτη που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϋκό Οικονομικό Ξώρο, της 2ας Μαου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3), έστω και αν τα στοιχεία τίθενται στη διάθεση της αρμόδιας αρχής, από δε τα πιστοποιητικά προκύπτει ότι ο εξοπλισμός εγγυάται επίπεδο ασφαλείας ισοδύναμο με εκείνο στο οποίο πρέπει να ανταποκρίνονται τα ιταλικά προϋόντα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(τέταρτο τμήμα),

συγκείμενο από τους C. W. A. Timmermans (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, D. A. O. Edward και S. von Bahr, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: S. Alber

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού έλαβε υπόψη την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 27 Νοεμβρίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ νομοθεσία που εξαρτά τη διάθεση στο εμπόριο προϋόντων που δεν έχουν εισέτι πλήρως εναρμονισθεί και τα οποία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε εμπορικά πλοία τα οποία φέρουν ιταλική σημαία από την έκδοση βεβαιώσεως πιστότητας των ως άνω προϋόντων από εθνικό οργανισμό -περιορίζοντας ενδεχομένως το δικαίωμα διαθέσεως των εν λόγω προϋόντων στην αγορά μόνο στον κάτοχο τέτοιου πιστοποιητικού- και μη αναγνωρίζοντας το κύρος των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν βάσει διεθνών προδιαγραφών από εξουσιοδοτημένους οργανισμούς στα άλλα κράτη μέλη ή στα κράτη που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϋκό Οικονομικό Ξώρο, της 2ας Μαου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3, στο εξής: Συμφωνία ΕΟΞ), έστω και αν τα στοιχεία τίθενται στη διάθεση της αρμόδιας αρχής, από δε τα πιστοποιητικά προκύπτει ότι ο εξοπλισμός εγγυάται επίπεδο ασφαλείας ισοδύναμο με εκείνο στο οποίο πρέπει να ανταποκρίνονται τα ιταλικά προϋόντα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ.

Το νομικό πλαίσιο

Η κοινοτική ρύθμιση

2 Το άρθρο 28 ΕΚ προβλέπει τα εξής:

«Οι ποσοτικοί περιορισμοί επί των εισαγωγών, καθώς και όλα τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος, απαγορεύονται μεταξύ των κρατών μελών.»

3 Το άρθρο 30 ΕΚ προβλέπει τα εξής:

«Οι διατάξεις των άρθρων 28 και 29 δεν αντιτίθενται στις απαγορεύσεις ή στους περιορισμούς εισαγωγών, εξαγωγών ή διαμετακομίσεων που δικαιολογούνται από λόγους [...] προστασίας της υγείας και της ζωής των ανθρώπων [...]. Οι απαγορεύσεις ή οι περιορισμοί αυτοί δεν δύνανται πάντως να αποτελούν ούτε μέσο αυθαιρέτων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.»

4 Το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 94/57/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Νοεμβρίου 1994, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και εξέτασης πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών (ΕΕ L 319, σ. 20), προβλέπει τα εξής:

«1. Τα κράτη μέλη μπορούν να αναγνωρίζουν μόνον τους οργανισμούς που πληρούν τα κριτήρια του παραρτήματος. Οι οργανισμοί υποβάλλουν στα κράτη μέλη από τα οποία έχουν ζητήσει αναγνώριση πλήρη στοιχεία και αποδείξεις όσον αφορά τη συμμόρφωση προς τα κριτήρια αυτά. Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν, με τον προσήκοντα τρόπο, στους οργανισμούς την αναγνώρισή τους.

2. Κάθε κράτος μέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή και τα υπόλοιπα κράτη μέλη τους οργανισμούς που έχει αναγνωρίσει.»

5 Το άρθρο 1 της οδηγίας 96/98/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με τον εξοπλισμό πλοίων (ΕΕ 1997, L 46, σ. 25), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/85/ΕΚ της Επιτροπής, της 11ης Νοεμβρίου 1998 (ΕΕ L 315, σ. 14, στο εξής: οδηγία 96/98), προβλέπει τα εξής:

«Στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η βελτίωση της κατά θάλασσαν ασφάλειας και η πρόληψη της θαλάσσιας ρύπανσης μέσω της ομοιόμορφης εφαρμογής των διεθνών κανονισμών που αφορούν τον εξοπλισμό που αναφέρεται στο παράρτημα Α και πρόκειται να τοποθετηθεί επί πλοίων για τα οποία έχουν εκδοθεί πιστοποιητικά ασφαλείας από κράτη μέλη ή για λογαριασμό αυτών σύμφωνα με διεθνείς συμβάσεις, καθώς και η διασφάλιση της ελεύθερης ενδοκοινοτικής διακίνησης του εν λόγω εξοπλισμού.»

6 Προς τούτο, η οδηγία 96/98 περιέχει διατάξεις που εναρμονίζουν τις εθνικές νομοθεσίες περί των αναγκαίων εγγράφων και προϋποθέσεων για τη χορήγηση της πιστοποιήσεως του εξοπλισμού που πρόκειται να τοποθετηθεί στα πλοία και αναφέρεται στο παράρτημα Α.1 της οδηγίας, ήτοι του εξοπλισμού για τον οποίο υπάρχουν ήδη αναλυτικά πρότυπα δοκιμής στους διεθνείς κανονισμούς οι οποίοι μνημονεύονται στο ως άνω παράρτημα.

7 Ο εξοπλισμός για τον οποίο δεν υπάρχουν ακόμη αναλυτικά πρότυπα δοκιμής στους εν λόγω διεθνείς κανονισμούς αναφέρεται στο παράρτημα Α.2 της οδηγίας 96/98.

Η εθνική ρύθμιση

8 Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του προεδρικού διατάγματος 347, της 18ης Απριλίου 1994 (τακτικό συμπλήρωμα στο GURI 132, της 8ης Ιουνίου 1994, στο εξής: διάταγμα 347/94), προβλέπει τα εξής:

«Στα πλοία για τα οποία οι διατάξεις των διεθνών συμβάσεων για την προστασία της ζωής του ανθρώπου στη θάλασσα [...] απαιτούν την τοποθέτηση συσκευών, μηχανισμών και εξοπλισμού [...] που μνημονεύονται στον πίνακα Α ο οποίος επισυνάφθηκε σε παράρτημα του τεύχους Ι του παρόντος διατάγματος, ο τύπος των ως άνω συσκευών, μηχανισμών και του ως άνω εξοπλισμού πρέπει να είναι εγκεκριμένος από το υπουργείο, πλην εξαιρέσεων προβλεπομένων από το διάταγμα.»

9 Το άρθρο 3 του διατάγματος 347/94 προβλέπει τα εξής:

«1. Η αίτηση περί εγκρίσεως του τύπου κατατίθεται στο αρμόδιο υπουργείο ή αποστέλλεται ταχυδρομικώς σ' αυτό.

2. Η αίτηση συνοδεύεται από τεχνική έκθεση του ιταλικού νηολογίου την οποία οφείλει να προμηθευτεί ο αιτών.»

10 Κατόπιν της μεταγενέστερης της εκδόσεως του διατάγματος 347/94 εξελίξεως της νομοθεσίας, οι προαναφερθείσες διατάξεις του εν λόγω διατάγματος έχουν πλέον εφαρμογή μόνον επί του εξοπλισμού που αναφέρεται στο παράρτημα Α.2 της οδηγίας 96/98.

11 Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι, για τη διάθεση στο εμπόριο και την εγκατάσταση στα πλοία του εξοπλισμού που αναφέρεται στο εν λόγω παράρτημα Α.2, πρέπει να προσκομισθεί μια βεβαίωση πιστότητας που εκδίδεται από το ιταλικό νηολόγιο (στο εξής: ΙΝ) και μια δήλωση περί εγκρίσεως του τύπου η οποία εκδίδεται από το αρμόδιο υπουργείο. Η βεβαίωση πιστότητας χορηγείται μόνον εφόσον πραγματοποιήθηκαν δοκιμές και αναλύσεις από τις υπηρεσίες του ΙΝ.

Η διαδικασία προ της ασκήσεως της προσφυγής

12 Κατόπιν καταγγελίας που κατέθεσε το 1997 ένας Δανός παραγωγός εξοπλισμού πλοίων, η Επιτροπή απηύθυνε, στις 11 Ιουνίου 1998, στην Ιταλική Δημοκρατία έγγραφο οχλήσεως, το οποίο συμπληρώθηκε με έγγραφο της 30ής Ιουλίου 1999. Στα εν λόγω έγγραφα, η Επιτροπή ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η μη αναγνώριση, αφενός, των βεβαιώσεων πιστότητας του εξοπλισμού πλοίων οι οποίες εκδίδονται στα άλλα κράτη μέλη ή στα κράτη που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία ΕΟΞ και, αφετέρου, των δοκιμών πιστότητας του εν λόγω εξοπλισμού που πραγματοποιήθηκαν στα ίδια αυτά κράτη ήταν ασύμβατη με τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ, καθώς και με το άρθρο 11 της εν λόγω συμφωνίας.

13 Στις 28 Οκτωβρίου 1999, οι ιταλικές αρχές απάντησαν στα ως άνω έγγραφα εκθέτοντας ότι οι αιτιάσεις που προέβαλε η Επιτροπή έπαυσαν να ισχύουν κατόπιν της θεσπίσεως της νομοθεσίας με την οποία η οδηγία 96/98 μεταφέρθηκε στο ιταλικό δίκαιο.

14 Εκτιμώντας ότι με τη θέσπιση της ως άνω νομοθεσίας δεν έπαυσε να υφίσταται η παράβαση όσον αφορά τον εξοπλισμό που μνημονεύεται στο παράρτημα Α.2 της οδηγίας 96/98, η Επιτροπή διατύπωσε, με έγγραφο της 17ης Φεβρουαρίου 2000, αιτιολογημένη γνώμη στην οποία επανέλαβε τις αιτιάσεις που είχε διατυπώσει στο έγγραφο οχλήσεως, περιορίζοντας όμως τις αιτιάσεις αυτές στον ως άνω εξοπλισμό.

15 Κατά τη συνεδρίαση της 6ης Ιουνίου 2000, οι ιταλικές αρχές αναγνώρισαν ότι η εθνική νομοθεσία ήταν ασύμβατη προς την οδηγία 96/98 και γνωστοποίησαν στην Επιτροπή την πρόθεσή τους να συμμορφωθούν προς την αιτιολογημένη γνώμη τροποποιώντας την εν λόγω νομοθεσία. Επιπλέον, ανέφεραν ότι, εν αναμονή της ενάρξεως ισχύος των τροποποιήσεων αυτών, επρόκειτο να εκδοθούν εγκύκλιοι προκειμένου να παρασχεθούν οι αναγκαίες οδηγίες για την τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία 96/98.

16 Με έγγραφο της 8ης Ιουνίου 2000, οι ιταλικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή σχετικά με την έκδοση της εγκυκλίου της 22ας Φεβρουαρίου 2000 με την οποία αναγνωρίστηκαν, για τον εξοπλισμό πλοίων που μνημονεύεται στο παράρτημα Α.2 της εν λόγω οδηγίας, τα πιστοποιητικά εγκρίσεως τύπου που εκδίδονται από τις αρχές άλλων κρατών μελών. Όσον αφορά την αναγνώριση των δοκιμών, οι ιταλικές αρχές διευκρίνισαν ότι νομοθετικές τροποποιήσεις ήσαν υπό μελέτη.

17 Με έγγραφο που απηύθυναν στην Επιτροπή στις 16 Νοεμβρίου 2000, οι ιταλικές αρχές ανέφεραν ότι είχε κινηθεί η διαδικασία για την τροποποίηση του διατάγματος 347/94. Με το ίδιο έγγραφο, οι ιταλικές αρχές διαβίβασαν στην Επιτροπή το κείμενο της υπηρεσιακής διαταγής 57/2000 της διοικήσεως του λιμεναρχείου, της 4ης Αυγούστου 2000, που ορίζει ότι οι αρμόδιοι οργανισμοί λαμβάνουν υπόψη τις δοκιμές και τους ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν στα άλλα κράτη μέλη.

18 Με έγγραφο της 29ης Μαρτίου 2001, η Επιτροπή επέσυρε την προσοχή των ιταλικών αρχών στο γεγονός ότι το ασύμβατο της εθνικής νομοθεσίας προς το κοινοτικό δίκαιο μπορούσε να παύσει να υφίσταται μόνο με τη θέσπιση ενός κανόνα τουλάχιστον ίδιας τυπικής ισχύος με εκείνη του διατάγματος 347/94 και ότι, επομένως, μια υπηρεσιακή διαταγή δεν μπορούσε να θεραπεύσει το ασύμβατο της εθνικής νομοθεσίας προς το κοινοτικό δίκαιο.

19 Με έγγραφο της 2ας Μαου 2001, οι ιταλικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή ότι η νομοθετική διαδικασία ήταν σε εξέλιξη και επισύναψαν σε παράρτημα του εγγράφου αυτού τις τροποποιήσεις που σχεδίαζαν να επιφέρουν στο διάταγμα 347/94.

20 Διαπιστώνοντας ότι από την ανακοίνωση, εκ μέρους των ιταλικών αρχών, κατά τη συνεδρίαση της 6ης Ιουνίου 2000, της προθέσεώς τους να τροποποιήσουν τη σχετική νομοθεσία είχε διαρρεύσει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από ένα έτος, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή.

Επί της προσφυγής

21 Από τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 3 του διατάγματος 347/94 προκύπτει ότι κάθε εξοπλισμός πλοίων, ο οποίος πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σε εμπορικά πλοία που φέρουν ιταλική σημαία και ο οποίος προέρχεται από άλλο κράτος μέλος πλην της Ιταλικής Δημοκρατίας και περιέχεται στο παράρτημα Α.2 της οδηγίας 96/98, πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο, προκειμένου να καταστεί δυνατή η διάθεσή του στο εμπόριο στην Ιταλία, τόσο μιας δηλώσεως περί εγκρίσεως τύπου η οποία εκδίδεται από έναν οργανισμό που εμπίπτει στις ιταλικές αρχές, ήτοι από το ΙΝ, όσο και δοκιμών και αναλύσεων που μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνον από τις υπηρεσίες του τελευταίου.

22 Έτσι, οι εν λόγω εθνικές διατάξεις είναι ικανές να παρεμποδίσουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο και, επομένως, αποτελούν μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικό περιορισμό το οποίο απαγορεύεται από το άρθρο 28 ΕΚ (βλ. αποφάσεις της 11ης Ιουλίου 1974, 8/74, Dassonville, Συλλογή τόμος 1974, σ. 411, σκέψη 5, και της 9ης Φεβρουαρίου 1999, C-383/97, Van der Laan, Συλλογή 1999, σ. Ι-731, σκέψη 18).

23 Καίτοι είναι αληθές ότι, ελλείψει εναρμονίσεως, ένα εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων μπορεί να δικαιολογηθεί με βάση το άρθρο 30 ΕΚ, που αφορά, μεταξύ άλλων, την προστασία της υγείας και της ζωής των ανθρώπων, ή με βάση έναν επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, η Ιταλική Δημοκρατία δεν επικαλέστηκε έναν τέτοιο δικαιολογητικό λόγο. Συγκεκριμένα, η Ιταλική Δημοκρατία, στο υπόμνημά της αντικρούσεως, περιορίζεται να ισχυριστεί ότι η τροποποίηση του διατάγματος 347/94 είναι σε εξέλιξη και να εκθέσει τους λόγους της καθυστερήσεως της εν λόγω τροποποιήσεως.

24 Εν πάση περιπτώσει, εφόσον το εν λόγω διάταγμα δεν παρέχει τη δυνατότητα να λαμβάνονται υπόψη οι αναλύσεις ή οι δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο διαδικασίας εγκρίσεως σε άλλο κράτος μέλος, ο περιορισμός στο ενδοκοινοτικό εμπόριο, τον οποίο συνεπάγεται η αναγκαιότητα αποκτήσεως μιας δηλώσεως περί εγκρίσεως εκδοθείσας από το ΙΝ, δεν πληροί την προϋπόθεση της αναλογικότητας και, ως εκ τούτου, δεν είναι δικαιολογημένος από απόψεως κοινοτικού δικαίου (βλ., υπ' αυτή την έννοια, απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1998, C-400/96, Harpegnies, Συλλογή 1998, σ. Ι-5121, σκέψεις 34 και 35).

25 Η υπηρεσιακή διαταγή 57/2000 δεν είναι σε θέση να άρει το ασυμβίβαστο που διαπιστώθηκε μεταξύ των άρθρων 2, παράγραφος 1, και 3 του διατάγματος 347/94 και του άρθρου 28 ΕΚ. Συγκεκριμένα, κατά πάγια νομολογία, το ασυμβίβαστο μιας εθνικής νομοθεσίας με τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, ακόμα και με αυτές που έχουν απευθείας εφαρμογή, δεν μπορεί να αρθεί οριστικά παρά μόνο με εσωτερικές διατάξεις δεσμευτικού χαρακτήρα που έχουν την ίδια τυπική ισχύ με αυτές που πρέπει να τροποποιηθούν (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1997, C-207/96, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1997, σ. Ι-6869, σκέψη 26).

26 Συνεπώς, οι εν λόγω διατάξεις του εθνικού δικαίου αντιβαίνουν στο άρθρο 28 ΕΚ. Εφόσον, σε αντίθεση με το αντικείμενο της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, το αντικείμενο της προσφυγής της Επιτροπής δεν αφορά χωριστά το άρθρο 11 της Συμφωνίας ΕΟΞ, οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου πρέπει να περιοριστούν στο εν λόγω άρθρο της Συνθήκης ΕΚ.

27 Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ νομοθεσία που εξαρτά τη διάθεση στο εμπόριο προϋόντων που δεν έχουν εισέτι πλήρως εναρμονισθεί και τα οποία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε εμπορικά πλοία τα οποία φέρουν ιταλική σημαία από την έκδοση βεβαιώσεως πιστότητας των ως άνω προϋόντων από εθνικό οργανισμό -περιορίζοντας ενδεχομένως το δικαίωμα διαθέσεως των εν λόγω προϋόντων στην αγορά μόνο στον κάτοχο τέτοιου πιστοποιητικού- και μη αναγνωρίζοντας το κύρος των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν βάσει διεθνών προδιαγραφών από εξουσιοδοτημένους οργανισμούς στα άλλα κράτη μέλη, έστω και αν τα στοιχεία τίθενται στη διάθεση της αρμόδιας αρχής, από δε τις βεβαιώσεις προκύπτει ότι ο εξοπλισμός εγγυάται ένα επίπεδο ασφαλείας ισοδύναμο με εκείνο στο οποίο πρέπει να ανταποκρίνονται τα ιταλικά προϋόντα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 ΕΚ.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

28 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα η Ιταλική Δημοκρατία, η οποία ηττήθηκε, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(τέταρτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ νομοθεσία που εξαρτά τη διάθεση στο εμπόριο προϋόντων που δεν έχουν εισέτι πλήρως εναρμονισθεί και τα οποία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σε εμπορικά πλοία τα οποία φέρουν ιταλική σημαία από την έκδοση βεβαιώσεως πιστότητας των ως άνω προϋόντων από εθνικό οργανισμό -περιορίζοντας ενδεχομένως το δικαίωμα διαθέσεως των εν λόγω προϋόντων στην αγορά μόνο στον κάτοχο τέτοιου πιστοποιητικού- και μη αναγνωρίζοντας το κύρος των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν βάσει διεθνών προδιαγραφών από εξουσιοδοτημένους οργανισμούς στα άλλα κράτη μέλη, έστω και αν τα στοιχεία τίθενται στη διάθεση της αρμόδιας αρχής, από δε τις βεβαιώσεις προκύπτει ότι ο εξοπλισμός εγγυάται ένα επίπεδο ασφαλείας ισοδύναμο με εκείνο στο οποίο πρέπει να ανταποκρίνονται τα ιταλικά προϋόντα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 ΕΚ.

2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.