3.

Για να γίνει καλώς αντιληπτό το περιεχόμενο των δύο ερωτημάτων είναι αναγκαίο να εξεταστεί σε μεγαλύτερο βάθος η έννομη ρύθμιση στην οποία αναφέρονται. Ο κανονισμός 3 του Συμβουλίου της 25ης Σεπτεμβρίου 1958, περί της κοινωνικής ασφαλίσεως των διακινούμενων εργαζομένων ( GU 30, σ. 561 ) όριζε στο άρθρο 40 ότι « ο μισθωτός ή ο εξομοιούμενος προς μισθωτό, που απασχολείται στο έδαφος ενός κράτους μέλους και που έχει τέκνα που κατοικούν ή ανατρέφονται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, δικαιούται, για τα εν λόγω τέκνα, των οικογενειακών επιδομάτων κατά τις διατάξεις της νομοθεσίας του πρώτου κράτους, μέχρι του ποσού των επιδομάτων που χορηγούνται κατά τη νομοθεσία του δευτέρου κράτους ». Δεκατρία χρόνια αργότερα, ωστόσο, ο κανονισμός 1408/71 μεταρρύθμισε τον κανόνα αυτό, καταργώντας τον περιορισμό των επιδομάτων στο ύψος που προβλέπεται στη χώρα κατοικίας των μελών της οικογένειας και επεκτείνοντας το δικαίωμα του εργαζομένου σε όλο το φάσμα των οικογενειακών παροχών. Πράγματι, όπως ανέφερα ήδη, ο κανονισμός αυτός ορίζει στο άρθρο 73, παράγραφος 1, ότι « ο εργαζόμενος που υπάγεται στη νομοθεσία κράτους μέλους εκτός της Γαλλίας, δικαιούται οικογενειακών παροχών για τα μέλη της οικογένειάς του που κατοικούν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους κατά τη νομοθεσία του πρώτου κράτους, σαν να κατοικούσαν τα μέλη αυτά στο έδαφός του ». Ρύθμιση, δηλαδή, που συνιστά σημαντική βελτίωση· και που είναι, ωστόσο, ατελής διότι το Συμβούλιο δεν συμφώνησε ομοφώνως να την επεκτείνει σε ολόκληρο το κοινοτικό έδαφος. Εδώ έγκειται ο λόγος της επιφυλάξεως υπέρ της Γαλλίας που περιέχεται στο κείμενο της διάταξης αυτής, καθώς και της επομένης παραγράφου 2, στην οποία προβλέπεται ότι στα μέλη της οικογένειας του εργαζομένου που απασχολείται σε γαλλικό έδαφος, τα οποία όμως κατοικούν σε άλλο κράτος, χορηγούνται μόνο τα επιδόματα και μόνο oτo ύψος που προβλέπεται από τους νόμους της χώρας κατοικίας. Κατά το άρθρο 75, παράγραφος 2, τα επιδόματα καταβάλλονται από τον ασφαλιστικό φορέα του τόπου όπου κατοικούν τα μέλη της οικογένειας και στο φορέα αυτό αποδίδονται στη συνέχεια πλήρως από το φορέα έναντι του οποίου ο εργαζόμενος έχει αξίωση επί της παροχής. Κατά το σύστημα του κανονισμού, επομένως, οφειλέτρια είναι πάντοτε η Γαλλία: καταβάλλει όμως τα επιδόματα στο ύψος που ισχύει στη χώρα κατοικίας και, αντίθετα από τα άλλα κράτη μέλη, δεν καταβάλλει στο εξωτερικό όλες τις παροχές. Τα ίδια, άλλωστε, τα κράτη μέλη θεώρησαν ότι ο δυαδικός αυτός μηχανισμός έπρεπε να εγκαταλειφθεί και όρισαν, με το άρθρο 98 ( τώρα 99) του υπό εξέταση κανονισμού, ότι εντός δύο ετών το Συμβούλιο θα μεριμνούσε βάσει προτάσεως της Επιτροπής για την τροποποίηση του. Πράγματι, η Επιτροπή έπραξε ό, τι εξαρτιόταν απ' αυτήν: μια πρώτη πρόταση υποβλήθηκε στις 10 Απριλίου 1975 ( GU C 96, σ. 4) και μια δεύτερη, στην οποία είχαν ληφθεί υπόψη οι τροποποιήσεις που προτάθηκαν από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (24 Σεπτεμβρίου 1975, GU C 286, σ. 19) και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (14 Οκτωβρίου 1975, GU C 257, σ. 10) διαβιβάστηκε στο Συμβούλιο στις 15 Ιανουαρίου 1976. Με τις προτάσεις αυτές συνιστάται να υπαχθεί η χορήγηση των οικογενειακών παροχών σε ένα ενιαίο σύστημα και, για το σκοπό αυτό, να υιοθετηθεί ως γενικό κριτήριο συντονισμού η νομοθεσία του κράτους απασχολήσεως. Με αυτό το περιεχόμενο, η πρόταση παρέμεινε στην ημερησία διάταξη διαφόρων συνεδριάσεων του Συμβουλίου και εξετάστηκε τελευταία στο πλαίσιο των ατύπων συνεδριάσεων του Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου και του Νοεμβρίου 1983. Ωστόσο, για άλλη μια φορά, δεν κατέστη δυνατό να συγκεντρώσει η πρόταση την ομοφωνία που επιβάλλεται από το άρθρο 51 της Συνθήκης.