Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 26ης Οκτωβρίου 2001. - IMS Health Inc. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων - Δίκαιο του ανταγωνισμού - Καταγγελία - Προβαλλόμενη προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας - Απόφαση της Επιτροπής σχετικά με τη λήψη προστατευτικών μέτρων - Προϋποθέσεις για τη λήψη προσωρινού μέτρου - Εκ πρώτης όψεως βασιμότητα - Επείγον - Στάθμιση συμφερόντων. - Υπόθεση T-184/01 R.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2001 σελίδα II-03193



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1. Ανταγωνισμός Διοικητική διαδικασία αύση των παραβάσεων Λήψη προσωρινών μέτρων Αρμοδιότητα της Επιτροπής ροϋποθέσεις ασκήσεώς της

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)

2. Ασφαλιστικά μέτρα Αναστολή εκτελέσεως Αναστολή εκτελέσεως προσωρινών μέτρων που ελήφθησαν για ζητήματα που άπτονται του ανταγωνισμού Έκταση των εξουσιών του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή

(Άρθρο 242 ΕΚ και 243 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 104· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)

3. Ασφαλιστικά μέτρα Αναστολή εκτελέσεως Αναστολή εκτελέσεως προσωρινών μέτρων που ελήφθησαν για ζητήματα που άπτονται του ανταγωνισμού ροϋποθέσεις για τη λήψη τους «Fumus boni juris» ροστατευτικά μέτρα η λήψη των οποίων δικαιολογείται λόγω περιπτώσεως κατεπείγοντος Δεν ασκεί επιρροή επί της εκτάσεως του απαιτουμένου «fumus boni juris» Συνεκτίμηση αυτού του στοιχείου του κατεπείγοντος κατά τη στάθμιση του συνόλου των συμφερόντων από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή

(Άρθρο 242 ΕΚ και 243 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 104 § 2· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)

4. Ασφαλιστικά μέτρα Αναστολή εκτελέσεως Αναστολή εκτελέσεως προσωρινού μέτρου το οποίο ελήφθη για ζήτημα που άπτεται του ανταγωνισμού και το οποίο επιβάλλει στον δικαιούχο ενός δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας την υποχρέωση να χορηγήσει άδεια εκμεταλλεύσεως του δικαιώματός του αυτού Έλεγχος από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή Άρθρο 295 ΕΚ Ασκεί επιρροή

(Άρθρα 82 ΕΚ, 242 ΕΚ, 243 ΕΚ και 295 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 104· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)

5. Ασφαλιστικά μέτρα Αναστολή εκτελέσεως Αναστολή εκτελέσεως προσωρινών μέτρων τα οποία ελήφθησαν για ζήτημα που άπτεται του ανταγωνισμού ροϋποθέσεις για τη λήψη τους Σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία Βάρος αποδείξεως ροσβολή του πυρήνα του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας εριλαμβάνεται

(Άρθρο 242 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 104 § 2)

6. Ασφαλιστικά μέτρα Αναστολή εκτελέσεως Αναστολή εκτελέσεως προσωρινών μέτρων τα οποία ελήφθησαν για ζήτημα που άπτεται του ανταγωνισμού ροϋποθέσεις για τη λήψη τους Στάθμιση του συνόλου των συμφερόντων Υπερισχύει η διατήρηση του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας

(Άρθρο 30 ΕΚ, 82 ΕΚ, 242 ΕΚ, 243 ΕΚ και 295 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του ρωτοδικείου, άρθρο 104 § 2)

Περίληψη

1. ροκειμένου η Επιτροπή να λάβει προστατευτικά μέτρα στο πλαίσιο έρευνας που διεξάγει δυνάμει του κανονισμού 17, πρέπει να συντρέχουν σωρρευτικά δύο προϋποθέσεις, ήτοι, πρώτον, οι καταγγελλόμενες πρακτικές να ενδέχεται να συνιστούν παράβαση των κοινοτικών κανόνων περί ανταγωνισμού η οποία να επιδέχεται την επιβολή κυρώσεων με οριστική απόφαση της Επιτροπής και, δεύτερον, να επείγει αποδεδειγμένως να αντιμετωπιστεί κατάσταση ικανή να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία στον διάδικο που ζητεί τη λήψη τους ή αφόρητη ζημία για το γενικό συμφέρον.

( βλ. σκέψεις 52-55 )

2. Βάσει των άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής μπορεί, αν κρίνει ότι το απαιτούν οι περιστάσεις, να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης πράξεως ή τη λήψη των αναγκαίων προσωρινών μέτρων, και τούτο, αφού λάβει υπόψη του, όσον αφορά τις αιτήσεις που εκδικάζονται ενώπιον του ρωτοδικείου, τις προϋποθέσεις του άρθρου 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου, όπως έχουν αποσαφηνιστεί από τη νομολογία. Ουδείς λόγος υπάρχει προκειμένου να θεωρηθεί ότι το εύρος των εξουσιών που παρέχονται δυνάμει του άρθρου 104 του Κανονισμού Διαδικασίας στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, όσον αφορά τη λήψη οριστικής αποφάσεως από την Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Συνθήκης που διέπουν τον ανταγωνισμό η οποία ελήφθη σύμφωνα με τις ρητές εξουσίες που της αναγνωρίζει ο κανονισμός 17, πρέπει να ερμηνεύεται διαφορετικά όταν η απόφαση αυτή της Επιτροπής κατά της οποίας ζητείται η λήψη προσωρινών μέτρων αποτελεί, αντιθέτως, προσωρινή απόφαση ληφθείσα σύμφωνα με τη ρητή εξουσία να λαμβάνει προστατευτικά μέτρα την οποία διαθέτει η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του ανωτέρω κανονισμού.

( βλ. σκέψεις 59-60 )

3. Κατά την εκδίκαση αιτήσεως για τη λήψη προσωρινών μέτρων κατά μέτρου το οποίο έλαβε προσωρινώς η Επιτροπή για ζήτημα που αφορά τον ανταγωνισμό, δεν συντρέχει κάποιος πειστικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να υποχρεωθεί ο αιτών να αποδείξει με ιδιαιτέρως ισχυρά και σοβαρά στοιχεία την εκ πρώτης όψεως βασιμότητα (fumus boni juris) των ισχυρισμών του κατά του κύρους μιας πράξεως η οποία αποτελεί μια πρώτη εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με την ύπαρξη παραβάσεως της κοινοτικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού. Το γεγονός και μόνον ότι κατά την εκτίμηση της Επιτροπής η λήψη των προστατευτικών μέτρων είναι επείγουσα δεν δικαιολογεί το να υποχρεώνεται ο αιτών, ο οποίος ζητεί την αναστολή της αποφάσεως που επιβάλλει τα μέτρα αυτά, να αποδεικνύει με ιδιαιτέρως πειστικά επιχειρήματα το εκ πρώτης όψεως (fumus boni juris) βάσιμο της αιτήσεώς του, δεδομένου ότι το στοιχείο αυτό του επείγοντος είναι δυνατό να ληφθεί υπόψη από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή στο πλαίσιο σταθμίσεως των ενώπιόν του συμφερόντων.

Κατά συνέπεια, ο αιτών στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων πρέπει κατ' ανάγκη να αποδεικνύει, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκ πρώτης όψεως βάσιμο της αιτήσεώς του, την ύπαρξη σοβαρών επιφυλάξεων ως προς την ορθότητα της εκτιμήσεως της Επιτροπής σχετικά με μία τουλάχιστον από τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για τη λήψη προσωρινών μέτρων από την Επιτροπή για ζήτημα που άπτεται του ανταγωνισμού. Ωστόσο, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως αν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που προβλέπουν τα άρθρα 242 ΕΚ και 243 ΕΚ και το άρθρο 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας για τη λήψη προσωρινών μέτρων, ιδίως όμως κατά την εκτίμηση σχετικά με το αν η στάθμιση των συμφερόντων συνηγορεί υπέρ του αιτούντος ή υπέρ της Επιτροπής, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τόσο την εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με το στοιχείο του επείγοντος το οποίο δικαιολογούσε τη λήψη των προσβαλλομένων προσωρινών μέτρων όσο και τους λόγους για τους οποίους έκρινε η Επιτροπή ότι η στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων συνηγορεί υπέρ της λήψεως των μέτρων αυτών.

( βλ. σκέψεις 65-66, 73 )

4. Από το άρθρο 295 ΕΚ προκύπτει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής πρέπει κατά κανόνα να προσεγγίζει με περίσκεψη μια απόφαση της Επιτροπής που επιβάλλει, διά προσωρινών μέτρων που λαμβάνονται στο πλαίσιο εκκρεμούσας έρευνας δυνάμει του άρθρου 3 του κανονισμού 17 και τα οποία στηρίζονται σε μια προσωρινή ερμηνεία του άρθρου 82 ΕΚ, την υποχρέωση στον δικαιούχο δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας, το οποίο αναγνωρίζεται και προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία, να χορηγήσει άδεια χρήσεως αυτού του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

( βλ. σκέψη 91 )

5. Το επείγον μιας αιτήσεως για τη λήψη προσωρινών μέτρων πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την ανάγκη που υφίσταται για την έκδοση προσωρινής αποφάσεως προκειμένου να αποφευχθεί η επέλευση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον διάδικο που ζητεί το προσωρινό μέτρο. Ο διάδικος που επικαλείται σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία φέρει το βάρος της αποδείξεως της υπάρξεώς της. Αρκεί η ζημία, ιδίως όταν η επέλευσή της εξαρτάται από τη συνδρομή πλειόνων παραγόντων, να μπορεί να προβλεφθεί ως λίαν πιθανή.

Ωστόσο, κατά την αξιολόγηση των στοιχείων που δύνανται να δικαιολογήσουν την αναστολή εκτελέσεως ενός μέτρου, όπως είναι μια απόφαση στο πλαίσιο της διαδικασίας εφαρμογής του άρθρου 82 ΕΚ με την οποία υποχρεώνεται μια επιχείρηση να παράσχει σε όλους τους ανταγωνιστές της άδεια χρήσεως ενός πνευματικού δικαιώματός της, λόγω των ζημιών που ενδέχεται αυτό να προκαλέσει, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι το μέτρο, αυτό καθαυτό, συνιστά προσωρινό μέτρο το οποίο η Επιτροπή εξέδωσε κατά τη διάρκεια έρευνας η οποία δεν έχει περατωθεί ακόμη. Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί αν υφίσταται σοβαρός κίνδυνος, αν εφαρμοστεί αμέσως η προσβαλλόμενη απόφαση, τα ζημιογόνα αποτελέσματά της να υπερβαίνουν τα αποτελέσματα του συντηρητικού μέτρου και να προξενήσει, εν τω μεταξύ, ζημίες υπερβαίνουσες αισθητώς τις αναπόφευκτες, αλλά παροδικές, αρνητικές συνέπειες που απορρέουν από μια τέτοια προσωρινή απόφαση.

Η αμιγώς χρηματική ζημία δεν μπορεί, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, να θεωρηθεί ανεπανόρθωτη, ή έστω δυσχερώς επανορθώσιμη, εφόσον σε τελευταία ανάλυση μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αποζημιώσεως. ράγματι, η χρηματικής φύσεως ζημία η οποία δεν αίρεται με την εφαρμογή της αποφάσεως που εκδίδεται επί της κύριας δίκης συνιστά οικονομική ζημία η οποία είναι δυνατό να αποκατασταθεί με τα μέσα παροχής δικαστικής προστασίας που προβλέπει η Συνθήκη, ιδίως τα άρθρα 235 ΕΚ και 288 ΕΚ. Εντούτοις, οσάκις τα μέσα παροχής δικαστικής προστασίας, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως συνίστανται στην άσκηση αγωγής αποζημιώσεως ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, δεν είναι δυνατόν ούτε άλλωστε ενδείκνυται ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής να κάνει υποθέσεις ως προς το ενδεχόμενο να επιδικάσουν τα εθνικά δικαστήρια επαρκή αποζημίωση υπέρ του αιτούντος.

Το να συρρικνωθεί το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας σε ένα αμιγώς οικονομικό δικαίωμα εισπράξεως δικαιωμάτων αλλοιώνει την ουσία του δικαιώματος αυτού και είναι ενδεχόμενο, κατ' αρχήν, να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη βλάβη στον δικαιούχο. ράγματι, ο βασικός δικαιολογητικός λόγος του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ότι παρέχει στον δημιουργό ευρηματικών και πρωτότυπων έργων το αποκλειστικό δικαίωμα εκμεταλλεύσεώς τους εξασφάλιζοντας την ύπαρξη ανταμοιβής για τη δημιουργική προσπάθεια. Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας έχει κεφαλαιώδη σημασία τόσο για τους δικαιούχους όσο και για το κοινωνικό σύνολο. Ο υποτιθέμενος καθαρά προσωρινός χαρακτήρας της σημαντικής επεμβάσεως στο συγκεκριμένο περιεχόμενο του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δεν αρκεί, αυτός και μόνον, να εξαλείψει τον υπαρκτό κίνδυνο της προκλήσεως σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας.

( βλ. σκέψεις 116-117, 119, 125, 127 )

6. Το γενικό συμφέρον όσον αφορά τα περιουσιακά δικαιώματα, εν γένει, και τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας, ειδικότερα, ρητώς μνημονεύεται στα άρθρα 30 ΕΚ και 295 ΕΚ. Το γεγονός και μόνον ότι ο αιτών προβάλλει και επιδιώκει να κάνει σεβαστό το δικαίωμά του πνευματικής ιδιοκτησίας για οικονομικούς λόγους δεν τον εμποδίζει να στηριχθεί στα αποκλειστικά δικαιώματα που αναγνωρίζει η εθνική νομοθεσία ακριβώς ως ανταμοιβή για την καινοτομία.

Στο πλαίσιο της εκδικάσεως αιτήσεως για την αναστολή εκτελέσεως ενός προσωρινού μέτρου που έλαβε η Επιτροπή με το οποίο επιβάλλεται η χορήγηση αδείας για τη χρήση ενός πνευματικού δικαιώματος, όταν δεν είναι προφανής, κατά την έννοια του άρθρου 82 ΕΚ, ο καταχρηστικός χαρακτήρας της αρνήσεως του αιτούντος να παράσχει άδεια εκμεταλλεύσεως του δικαιώματός του πνευματικής ιδιοκτησίας και όταν υπάρχει ορατός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία αν εξαναγκαστεί, για το ενδιάμεσο διάστημα, να χορηγήσει άδειες εκμεταλλεύσεως στους ανταγωνιστές του, η στάθμιση των συμφερόντων κλίνει υπέρ της αμείωτης διατηρήσεως του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας του αιτούντος μέχρις εκδόσεως αποφάσεως επί της προσφυγής στην κύρια δίκη.

( βλ. σκέψεις 143-144 )

Διάδικοι

Στην υπόθεση T-184/01 R,

IMS Health Inc., με έδρα το Fairfield, Connecticut (Hvωμένες ολιτείες της Αμερικής), εκπροσωπούμενη από τους N. Levy, J. Temple Lang, solicitors, και R. O'Donoghue, barrister, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

αιτούσα,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους E. Gippini Fournier, A. Whelan και την F. Siredney-Garnier, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

καθής,

υποστηριζόμενη από τις

AzyX Deutschland GmbH Geopharma Information Services, με έδρα το Neu-Isenburg (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους G. Vandersanden, L. Levi και D. Dugois, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

και

National Data Corporation, με έδρα την Ατλάντα, Γεωργία (Ηνωμένες ολιτείες της Αμερικής), εκπροσωπούμενη από τους Ι. Forrester, QC, F. Fine, solicitor, C. Price και A. F. Gagliardi, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

και από την

NDC Health GmbH & Co. KG, με έδρα το Bad Camberg (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους Ι. Forrester QC, F. Fine, Μ. Powell, solicitors, C. Price και A. F. Gagliardi, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

παρεμβαίνουσες,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση για τη λήψη προσωρινών μέτρων όσον αφορά την απόφαση της Επιτροπής της 3ης Ιουλίου 2001, για την κίνηση της διαδικασίας βάσει του άρθρου 82 ΕΚ (υπόθεση COMP D3/38.044 NDC Health/IMS Health: προσωρινά μέτρα),

Ο ΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

ραγματικά περιστατικά

1 Οι επιχειρήσεις παρασκευής φαρμάκων ζητούν πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις τόσο των δικών τους προϊόντων όσο και των προϊόντων των ανταγωνιστών τους προκειμένου να αναπτύξουν τις δικές τους πολιτικές προωθήσεως προϊόντων στην αγορά. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ιατρικών συνταγών εκτελούνται από φαρμακεία τα οποία βρίσκονται στις γειτονιές των συνταγογραφούντων ιατρών, τα πληροφοριακά στοιχεία που αφορούν πωλήσεις φαρμακευτικών προϊόντων από χονδρεμπόρους σε φαρμακεία αποτελούν μια καλή προσέγγιση των προτιμήσεων των ιατρών σε φάρμακα και, κατά συνέπεια, παρέχουν τη δυνατότητα στις φαρμακευτικές εταιρίες να εκτιμήσουν την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών των εμπορικών αντιπροσώπων που έρχονται σε επαφή με τους ιατρούς αυτούς.

2 Οι εκθέσεις με τα στοιχεία για τις τοπικές πωλήσεις (ή την τοπική αγορά) στηρίζονται σε στοιχεία τα οποία αγοράζουν χονδρέμποροι φαρμάκων από επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην παροχή πληροφοριών σχετικά με τις πωλήσεις σε φαρμακευτικές εταιρίες. Οι συμφωνίες μεταξύ των χονδρεμπόρων και των επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες στη Γερμανία και έχουν ως αντικείμενο την παροχή πληροφοριακών στοιχείων για τις τοπικές πωλήσεις περιλαμβάνουν όρους που αποσκοπούν στην τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν οι πρώτοι δυνάμει του γερμανικού Bundesdatenschutzgesetz (ομοσπονδιακού νόμου για την προστασία των δεδομένων). Ο Bundesdatenschutzgesetz απαιτεί τα πληροφοριακά στοιχεία για τις πωλήσεις φαρμάκων να συγκεντρώνονται για τουλάχιστον τρία φαρμακεία εντός της εκάστοτε γεωγραφικής περιοχής στην οποία αναφέρονται τα παρεχόμενα στοιχεία. Στην πράξη, για την τήρηση της επιταγής αυτής απαιτείται να συγκεντρώνονται στοιχεία για τουλάχιστον τέσσερα έως πέντε φαρμακεία εντός του εκάστοτε γεωγραφικού τμήματος.

3 Η επεξεργασία των πρωτογενών στοιχείων σχετικά με τις τοπικές πωλήσεις τα οποία αγοράζουν οι χονδρέμποροι φαρμάκων εκτελείται από τους συντάσσοντες εκθέσεις με αντικείμενο τα στοιχεία πωλήσεων σύμφωνα με τις αντίστοιχες δομές τους εισροής πληροφοριών. Στη συνέχεια, τα στοιχεία ελέγχονται και σχηματοποιούνται σύμφωνα με τις δομές των «τμημάτων μωσαϊκού» βάσει των οποίων εκτελούν διάφορες αναλύσεις όσοι παρέχουν συναφείς υπηρεσίες. Τα τμήματα μωσαϊκού διαιρούν μια χώρα σε τεχνητώς καθοριζόμενες γεωγραφικές περιοχές. Ο βασικός σκοπός της δομής του μωσαϊκού είναι να δημιουργήσει γεωγραφικά τμήματα εντός μιας συγκεκριμένης αγοράς με την ίδια ή παρεμφερή δυναμική σε πωλήσεις, πληρώντας ταυτόχρονα τις απαιτήσεις για την προστασία των δεδομένων καθώς και ορισμένα γεωγραφικά όρια. Στη Γερμανία, οι περιοχές πωλήσεων των αντιπροσώπων των φαρμακευτικών εταιριών καθορίζονται βάσει ενός συνόλου τμημάτων μωσαϊκού.

4 Τα σχηματοποιηθέντα βάσει της δομής του μωσαϊκού στοιχεία αποτελούν τη βάση για τις εκθέσεις των τοπικών πωλήσεων. Οι εκθέσεις αυτές παραδίδονται από τις εταιρίες παροχής υπηρεσιών στις φαρμακευτικές εταιρίες σε έντυπη μορφή, σε CD-ROM, μέσω συνδέσεως (online) ή διά του συνδυασμού των μορφών αυτών, ανάλογως της προτιμήσεως του πελάτη. Στη συνέχεια, οι φαρμακευτικές εταιρίες είτε επεξεργάζονται οι ίδιες τα στοιχεία είτε τα υποβάλλουν σε άλλες επιχειρήσεις προκειμένου να τα αναλύσουν για λογαριασμό τους.

5 Η IMS (Intercontinental Marketing Services) Health Incorporated (στο εξής: αιτούσα ή IMS) είναι μια εταιρία που εδρεύει στις Ηνωμένες ολιτείες και παρέχει ένα ευρύ φάσμα ερευνών αγοράς, προωθήσεως προϊόντων στην αγορά (marketing) και διευθύνσεως πωλήσεων στις φαρμακευτικές βιομηχανίες. Η εταιρία αυτή είναι κορυφαία παγκοσμίως για τις λύσεις που δίνει στις φαρμακευτικές βιομηχανίες και στις βιομηχανίες του ευρύτερου τομέα της υγείας σε προβλήματα που έχουν ως αντικείμενο την παροχή πληροφοριών. Η IMS δραστηριοποιείται σε εκατό χώρες. Στη Γερμανία, μέσω της γερμανικής θυγατρικής της (IMS Health GmbH & Co. OHG, στο εξής: IMS Health), προσφέρει υπηρεσίες παροχής πληροφοριακών στοιχείων για τοπικές πωλήσεις σε ενδιαφερόμενες φαρμακευτικές εταιρίες. Από το 2000 οι υπηρεσίες της στηρίζονται στη δομή του μωσαϊκού που αποκαλείται «η δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού». Η δομή αυτή είναι κεντρικής σημασίας για την παρούσα δίκη.

6 Από το 1969 η αιτούσα επένδυσε σημαντικούς πόρους στην ανάπτυξη των υπηρεσιών παροχής πληροφοριών εντός της Γερμανίας βάσει της δομής του μωσαϊκού. Στην αρχή χρησιμοποιούσε μια δομή 329 τμημάτων μωσαϊκού. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80, αυτή η πρώιμη στοιχειώδης δομή υποδιαιρέθηκε σε πλέον περίπλοκες δομές που περιείχαν αρχικώς 418 και στη συνέχεια 922 τμήματα. Το 1991 ορισμένες πόλεις υποδιαιρέθηκαν έτι περαιτέρω δημιουργώντας μια δομή με 1 086 τμήματα. Το 1992 προστέθηκαν συμπληρωματικώς 244 τμήματα, τα οποία αντιστοιχούσαν σε διοικητικές υποδιαιρέσεις της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες της γερμανικής επανενώσεως. Το 1993, κατόπιν της εισαγωγής πενταψήφιου ταχυδρομικού κώδικα στη Γερμανία, απαιτήθηκε η αναθεώρηση εξ ολοκλήρου των τμημάτων μωσαϊκού της δομής αυτής. Η αναθεώρηση αφορούσε 119 πόλεις με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια δομή με 1 845 τμήματα.

7 Το 1998 η αιτούσα εγκαινίασε ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα το οποίο αποσκοπούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία μιας νέας δομής τμημάτων μωσαϊκού. Το πρόγραμμα αυτό κορυφώθηκε το 1999 με την ανάπτυξη ενός σχήματος δομής μωσαϊκού που περιελάμβανε 1 860 τμήματα. Η δομή αυτή των 1 860 τμημάτων άρχισε να εφαρμόζεται στην αγορά από τον Ιανουάριο του 2000 και επί του παρόντος αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό των υπηρεσιών παροχής πληροφοριακών στοιχείων για τις τοπικές πωλήσεις τις οποίες παρέχει στη Γερμανία η IMS Health.

8 Δεδομένου ότι είχε την υπόνοια ότι δύο ανταγωνιστές της στη γερμανική αγορά, η Pharma Intranet Information AG (στο εξής: PI) και η AzyX Deutschland GmbH Information Services (στο εξής: AzyX), που είχαν ιδρυθεί από παλαιά διευθυντικά στελέχη της και τα οποία είχαν αρχικώς εισέλθει στη γερμανική αγορά πωλώντας υπηρεσίες που στηρίζονταν σε εναλλακτικές δομές τμημάτων μωσαϊκού, στην πραγματικότητα πωλούσαν από τις αρχές του 2000 υπηρεσίες που στηρίζονταν σε αντίγραφα της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού, η αιτούσα άσκησε ενώπιον του Landgericht (ρωτοδικείου) Frankfurt-am-Main (στο εξής: Landgericht Frankfurt), αγωγή λόγω προσβολής των δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι αγωγές αυτές κατά της PI και της AzyX κατατέθηκαν στις 26 Μα_ου και στις 22 Δεκεμβρίου 2000, αντιστοίχως.

9 Στο πλαίσιο της δίκης κατά της ΡΙ, το Landgericht Frankfurt έκρινε, στις 16 Νοεμβρίου 2000, επιβεβαιώνοντας παλαιότερη απόφασή του της 12ης Οκτωβρίου 2000, ότι, βάσει της γερμανικής νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας, η αιτούσα, διά της IMS Health, είχε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού. Με την ίδια απόφαση επικύρωσε επίσης την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων που είχε εκδώσει στις 27 Οκτωβρίου 2000 απαγορεύοντας στην ΡΙ και στον πρώην γενικό διευθυντή της IMS Health, τον R. Lederer, να χρησιμοποιούν τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού καθώς και δομές τμημάτων μωσαϊκού οι οποίες «απέρρεαν» από τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού.

10 Τον Αύγουστο του 2000 η National Data Corporation (στο εξής: NDC), εταιρία επίσης εδρεύουσα στις Ηνωμένες ολιτείες και μια από τις διεθνείς ανταγωνίστριες της αιτούσας, εξαγόρασε την ΡΙ. Στις 26 Οκτωβρίου 2000, η NDC ζήτησε από την αιτούσα την άδεια να χρησιμοποιεί τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού έναντι 10 000 γερμανικών μάρκων (DEM) (5 112,92 ευρώ) ετησίως. Με επιστολή της 28ης Νοεμβρίου 2000, η αιτούσα απέρριψε την προσφορά, ενόσω η διαφορά σχετικά με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας εξακολουθούσε να εκκρεμεί ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, δεδομένου ότι η PI είχε ασκήσει στις 27 Οκτωβρίου και στις 16 Δεκεμβρίου 2000 έφεση κατά των προαναφερθεισών αποφάσεων του Landgericht Frankfurt. Με άλλη επιστολή της 18ης Δεκεμβρίου 2000, η αιτούσα αρνήθηκε να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για την παροχή αδείας υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν απαραίτητο για την NDC να έχει τη χρήση της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού προκειμένου να είναι ανταγωνιστική στη γερμανική αγορά.

11 Στις 4 Δεκεμβρίου 2000, η NDC Health GmbH & Co. KG, η γερμανική θυγατρική της NDC (στο εξής: NDC Health), άσκησε αναγνωριστική αγωγή ενώπιον του Landgericht Nürenburg-Fürth προκειμένου να αναγνωριστεί ότι η IMS Health δεν έχει το δικαίωμα να της ζητεί να μη χρησιμοποιεί δομές οι οποίες στηρίζονται, μεταξύ άλλων, στη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού. άντως, στις 28 Δεκεμβρίου 2000, η IMS Health επέτυχε την έκδοση αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων από το Landgericht Frankfurt με την οποία απαγορευόταν στην NDC Health η χρήση, μεταξύ άλλων, της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού.

12 Στις 19 Ιουνίου 2001, το Oberlandesgericht (εφετείο) Frankfurt-am-Main (στο εξής: Oberlandesgericht Frankfurt) απέρριψε την έφεση της PI κατά των αποφάσεων της 27ης Οκτωβρίου και της 16ης Νοεμβρίου 2000.

13 Στις 12 Ιουλίου 2001 το Landgericht Frankfurt απέρριψε έφεση που άσκησε η NDC Health κατά της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων που είχε εκδοθεί εις βάρος της στις 28 Δεκεμβρίου 2000.

14 Στις 30 Αυγούστου 2001, στο πλαίσιο της κύριας δίκης μεταξύ της IMS Health και της NDC Health σχετικά με το αίτημα της πρώτης να απαγορευτεί οριστικώς στη δεύτερη η χρησιμοποίηση της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού ή οποιουδήποτε από τα παράγωγά του, το Landgericht Frankfurt αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει ορισμένα ερωτήματα στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ. Κατ' ουσίαν, το γερμανικό δικαστήριο ερωτά αν η εφαρμογή της γερμανικής νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας μπορεί να επηρεαστεί από το άρθρο 82 ΕΚ στις περιπτώσεις κατά τις οποίες υπήρξε ορισμένη βιομηχανική συνδρομή κατά την ανάπτυξη του προστατευομένου έργου. Στις 22 Οκτωβρίου 2001, η διάταξη αυτή περί παραπομπής πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου με τον αριθμό C-418/01.

15 Στο πλαίσιο της αγωγής κατά της AzyX, το Landgericht Frankfurt εξέδωσε, στις 28 Δεκεμβρίου 2000, απόφαση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία απαγόρευσε στην AzyX να διαθέτει, να προωθεί ή να προσφέρει στοιχεία βάσει της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού. Στις 15 Φεβρουαρίου 2001, το ίδιο δικαστήριο επικύρωσε την ανωτέρω απόφαση ασφαλιστικών μέτρων.

16 Ως εκ τούτου, στις 24 Απριλίου 2001, η AzyX ζήτησε από την αιτούσα την άδεια να χρησιμοποιεί τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού. Στις 28 Μα_ου 2001, η αιτούσα αρνήθηκε να παράσχει την άδεια αυτή, κυρίως διότι δεν θεωρούσε ότι η πρόσβαση στη δομή των 1 860 τμημάτων ήταν αναγκαία προκειμένου η AzyX να είναι ανταγωνιστική απέναντί της στη γερμανική αγορά και διότι θεωρούσε υπερβολικά χαμηλό το ποσό των 100 000 DEM (51 129,19 ευρώ) το οποίο προσέφερε η AzyX για τα πνευματικά δικαιώματα της αιτούσας.

17 Στις 18 Σεπτεμβρίου 2001, το Oberlandesgericht Frankfurt ακύρωσε την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων που είχε εκδώσει το Landgericht Frankfurt στις 28 Δεκεμβρίου 2000 κατά της AzyX και έτσι δεν υπάρχει πλέον απόφαση γερμανικού δικαστηρίου που να απαγορεύει στην AzyX να χρησιμοποιεί τη δομή των 1 860 τμημάτων ή τα παράγωγά της (βλ. παρακάτω σκέψεις 44 και 45).

Η έρευνα της Επιτροπής και η έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως

18 Στις 18 Δεκεμβρίου 2000, η NDC υπέβαλε καταγγελία ενώπιον της Επιτροπής υποστηρίζοντας ότι η άρνηση της αιτούσας να της χορηγήσει άδεια χρήσεως της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού συνιστούσε παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ. Ζήτησε επίσης από την Επιτροπή να λάβει προσωρινά μέτρα κατά της αιτούσας.

19 Αρχικώς, η αιτούσα διατύπωσε τις παρατηρήσεις της επί της καταγγελίας με επιστολή της 12ης Ιανουαρίου 2001 και απάντησε στα αιτήματα της Επιτροπής για παροχή πληροφοριών με επιστολές της 15ης και της 26ης Ιανουαρίου 2001 καθώς και της 7ης Μαρτίου 2001 αντιστοίχως.

20 Στις 8 Μαρτίου 2001, η Επιτροπή απέστειλε στην αιτούσα μια δήλωση αντιρρήσεων (στο εξής: ΔΑ) η οποία περιήλθε στην αιτούσα στις 9 Μαρτίου 2001. Η Επιτροπή εντόπισε το κρίσιμο ζήτημα στο αν η δομή των 1 860 τμημάτων αποτελεί «ουσιώδη διευκόλυνση» (ΔΑ, παράγραφος 58). Η Επιτροπή συνήγαγε (ΔΑ, παράγραφος 84), βάσει των στοιχείων που διέθετε, ότι η πρόσβαση στη δομή αυτή ήταν απαραίτητη στους ανταγωνιστές της αιτούσας και ότι η άρνησή της να επιτρέψει τη χρησιμοποίηση της δομής αυτής δεν δικαιολογούνταν από αντικειμενικούς λόγους και ότι η εν λόγω άρνηση αποτελούσε πιθανώς κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσεως την οποία η IMS είχε στην οικεία γερμανική αγορά. Η Επιτροπή προειδοποίησε την IMS ότι σκόπευε να λάβει απόφαση για την επιβολή προσωρινών μέτρων (ΔΑ, παράγραφοι 100 έως 103).

21 Η αιτούσα απάντησε γραπτώς στη ΔΑ στις 2 Απριλίου 2001. Στη συνέχεια, η αιτούσα έγινε δεκτή σε ακρόαση από την Επιτροπή στις 6 Απριλίου 2001 στο πλαίσιο της οποίας συζητήθηκε εκτενώς το αν η δομή των 1 860 τμημάτων αποτελεί εν τοις πράγμασι βιομηχανικό πρότυπο. Η Επιτροπή ζήτησε στις 4 Μα_ου 2001 από την αιτούσα να της παράσχει περαιτέρω πληροφοριακά στοιχεία, η δε αιτούσα τής απάντησε στις 14 Μα_ου 2001. Η αιτούσα απάντησε επίσης, στις 14 Ιουνίου 2001, σε ορισμένα περαιτέρω στοιχεία που έλαβε η Επιτροπή κατόπιν σχετικών αιτημάτων τα οποία είχε απευθύνει σε ορισμένες φαρμακευτικές εταιρίες, μετά από την ακρόαση της αιτούσας, βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου, πρώτου κανονισμού για την εφαρμογή των άρθρων [81] και [82] της Συνθήκης (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 26). Η Επιτροπή είχε ζητήσει τα στοιχεία αυτά προκειμένου να εξακριβώσει τις απόψεις των εταιριών αυτών σχετικά με το κατά πόσον η δομή των 1 860 τμημάτων τους ήταν απαραίτητη. Η Επιτροπή απέστειλε στην αιτούσα στις 22 Μα_ου και στις 7 Ιουνίου 2001 αντίγραφα των απαντήσεων που έλαβε από τις φαρμακευτικές αυτές εταιρίες. Η αιτούσα απάντησε στα συμπληρωματικά αυτά στοιχεία μέσω ενός περαιτέρω υπομνήματος το οποίο υπέβαλε στην Επιτροπή στις 14 Ιουνίου 2001. Η αιτούσα ανέπτυξε τα επιχειρήματά της και σε συνάντηση των εκπροσώπων της με τους εκπροσώπους της Επιτροπής στις 18 Ιουνίου 2001.

22 Στις 3 Ιουλίου 2001, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει διαδικασία βάσει του άρθρου 82 ΕΚ (υπόθεση COMP D3/38.044 NDC Health/IMS Health: προσωρινά μέτρα) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της αυτή στον κανονισμό 17, και ειδικότερα στις εξουσίες που της παρέχει το άρθρο 3 του κανονισμού αυτού να λαμβάνει προσωρινά μέτρα, εξουσίες την ύπαρξη των οποίων αναγνώρισε για πρώτη φορά το Δικαστήριο με τη διάταξη της 17ης Ιανουαρίου 1980, υπόθεση 792/79 R, Camera Care κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1980/Ι, σ. 73, στο εξής: Camera Care), και επικυρώθηκε από σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων του Δικαστηρίου και του ρωτοδικείου (βλ. αποφάσεις του Δικαστηρίου της 28ης Φεβρουαρίου 1984, 228/82 και 229/82, Ford κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 1129, στο εξής: Ford· αποφάσεις του ρωτοδικείου της 12ης Ιουλίου 1991, Τ-23/90, Peugeot κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-653, στο εξής: Peugeot, και της 24ης Ιανουαρίου 1992, T-44/90, La Cinq κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. ΙΙ-1, στο εξής: La Cinq).

23 Στις αιτιολογικές σκέψεις της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή φρονεί (σημείο 41) ότι οι προϋποθέσεις οι οποίες, σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία Camera Care, πρέπει να πληρούνται πριν από τη λήψη προστατευτικών μέτρων στο πλαίσιο εκκρεμούσας έρευνας βάσει του κανονισμού 17 πληρούνται άπασες.

24 Όσον αφορά την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως παραβάσεως του άρθρου 82 ΕΚ, η Επιτροπή αναλύει πρώτον το οικείο προϊόν και τις οικείες γεωγραφικές αγορές. Διακρίνει, βάσει των στοιχείων που της παρέσχε η αιτούσα με την από 7 Μαρτίου 2001 επιστολή της, μεταξύ δεδομένων τα οποία συλλέγονται από τα φαρμακεία λιανικής πωλήσεως και δεδομένων τα οποία συλλέγονται από τους χονδρεμπόρους φαρμάκων (σημεία 47 και 48). Βάσει των δεδομένων αυτών παρέχονται τέσσερις χωριστές υπηρεσίες ανάλογα με το αν πρόκειται για εθνικά ή τοπικά δεδομένα. Επιπλέον, τα δεδομένα που αφορούν τη Γερμανία αντιπροσωπεύουν ένα χωριστό προϊόν το οποίο δεν μπορεί να υποκατασταθεί με δεδομένα από κάποια άλλη χώρα. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή προσδιορίζει την οικεία αγορά στην υπόθεση αυτή ως «την αγορά παροχής υπηρεσιών με αντικείμενο δεδομένα για τις τοπικές πωλήσεις στη Γερμανία» (σημείο 51).

25 Δεδομένου ότι η σχετική αγορά είναι η μεγαλύτερη αυτού του είδους στην Κοινότητα, η Επιτροπή θεωρεί ότι αποτελεί σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς (σημείο 60). Δεδομένου ότι η αιτούσα κατέχει «οιονεί μονοπωλιακή θέση» στην αγορά αυτή με μερίδιο αγοράς «άνω του [... %] » και δεδομένου ότι η NDC και η AxyX αποτελούν τους μόνους ανταγωνιστές της, η Επιτροπή θεωρεί ότι η IMS κατέχει δεσπόζουσα θέση στην οικεία αγορά (σημείο 62).

26 Ακολούθως, η Επιτροπή εξηγεί (βλ. σημεία 63 έως 185) για ποιον λόγο «βάσει των διαθέσιμων επί του παρόντος στοιχείων» είναι εκ πρώτης όψεως επαρκώς βάσιμος ο ισχυρισμός ότι η άρνηση της αιτούσας να παράσχει άδεια στην NDC συνιστά κατάχρηση βάσει του άρθρου 82 ΕΚ και για ποιον λογο πρέπει να διαταχθεί η λήψη προσωρινών μέτρων «εφόσον πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις για την λήψη των μέτρων αυτών» (σημείο 186). Η εκτίμηση αυτή στηρίζεται κυρίως στην ύπαρξη «εξαιρετικών περιστάσεων» και ειδικότερα στην άποψή της (η οποία στηρίζεται στα πορίσματα που παρατίθενται στα σημεία 75 έως 123) ότι η δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού αποτελεί «de facto βιομηχανικό πρότυπο» (σημείο 180). Η άρνηση της αιτούσας «να επιτρέψει την πρόσβαση στη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού είναι πιθανό να εξαφανίσει τελείως τον ανταγωνισμό στην οικεία αγορά εφόσον χωρίς τη δομή αυτή δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ανταγωνισμός στην αγορά αυτή» (σημείο 181). Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται κυρίως στο πόρισμά της ότι είναι απίθανο οι ανταγωνιστές της αιτούσας να δημιουργήσουν μια εναλλακτική δομή σε σχέση με τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού (βλ. σημεία 124 έως 166) και στο γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί την άρνηση της αιτούσας να παράσχει τη σχετική άδεια στους ανταγωνιστές της (σημεία 167 έως 174).

27 Η Επιτροπή φρονεί επίσης ότι υπάρχει «κίνδυνος σοβαρής, ανεπανόρθωτης και αφόρητης βλάβης του δημοσίου συμφέροντος γεγονός που καθιστά αναγκαία την επείγουσα λήψη προστατευτικών προσωρινών μέτρων» (σημείο 201). Η Επιτροπή φρονεί, βάσει των στοιχείων που διαθέτει, ότι «πρέπει ευλόγως να θεωρηθεί ότι, αν η NDC δεν λάβει άδεια χρήσεως της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού, η επιχείρησή της στη Γερμανία θα χρεωκοπήσει και το δημόσιο συμφέρον θα υποστεί αφόρητη ζημία» (σημείο 190). Κατά την άποψη της Επιτροπής, αν δεν ληφθούν προσωρινά μέτρα, η NDC θα χάσει τους μέχρι τούδε πελάτες της, δεν θα έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει νέους πελάτες τα επόμενα χρόνια και κατά πάσα πιθανότητα θα «παύσει να δραστηριοποιείται στην αγορά της Γερμανίας» (σημείο 193). έραν του σοβαρού κινδύνου να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η NDC, υπάρχει επίσης «ο κίνδυνος ανεπανόρθωτης βλάβης του δημοσίου συμφέροντος κατά την έννοια της αποφάσεως La Cinq» (σημείο 195). Η Επιτροπή τονίζει ότι «το ενδεχόμενο να κριθεί με την οριστική απόφαση ότι υπήρξε από την IMS κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσεώς της, βάσει του άρθρου 82 ΕΚ, θα είναι άνευ αξίας αν εν τω μεταξύ η θυγατρική της NDC στη Γερμανία και οι λοιποί ανταγωνιστές της χρεωκοπήσουν» (σημείο 196). Τέλος, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό της IMS ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία, η Επιτροπή καταλήγει ότι «από τη στάθμιση των συμφερόντων στην περίπτωση αυτή η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της αιτούσας» (σημείο 199).

28 Ως εκ τούτου, τα άρθρα 1 έως 3 του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζουν:

«Άρθρο 1

Διά της παρούσας αποφάσεως, η IMS Health (IMS) υποχρεούται να παράσχει αμελλητί άδεια σε όλες τις επιχειρήσεις που είναι παρούσες στη γερμανική αγορά παροχής υπηρεσιών που έχουν ως αντικείμενο την παροχή στοιχείων για τις κατά τόπους πωλήσεις, κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος από αυτές και άνευ δυσμενών διακρίσεων, για τη χρήση της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού, προκειμένου να επιτραπούν η χρήση και οι πωλήσεις από τις επιχειρήσεις αυτές στοιχείων για τις κατά τόπους πωλήσεις τα οποία διευθετούνται σύμφωνα με τη δομή αυτή.

Άρθρο 2

Στο πλαίσιο των συμφωνιών για τη χορήγηση αδείας χρήσεως της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού τα δικαιώματα που θα καταβάλλονται για τις άδειες αυτές θα καθορίζονται με συμφωνία μεταξύ της IMS και της επιχειρήσεως που ζητεί την άδεια ("μέρη").

Αν εντός δύο εβδομάδων από της ημερομηνίας υποβολής αιτήσεως για τη χορήγηση αδείας δεν επιτευχθεί συμφωνία, τα δικαιώματα που θα καταβάλλονται για τη χρήση της δομής αυτής θα καθορίζονται στο προσήκον μέτρο από έναν ή περισσότερους ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες. Ο/οι εμπειρογνώμονας/ες θα επιλέγονται με συμφωνία των μερών εντός μίας εβδομάδας από την αδυναμία των μερών να συμφωνήσουν στο ύψος των δικαιωμάτων για τη χορήγηση της αδείας. Αν εντός του διαστήματος αυτού δεν επιτευχθεί συμφωνία σχετικά με το πρόσωπο του/των εμπειρογνώμονα/ων, η Επιτροπή θα διορίζει έναν ή περισσότερους εμπειρογνώμονες από κατάλογο υποψηφίων που θα έχουν υποβάλει τα μέρη ή, αν τούτο επιβάλλεται, θα επιλέγει ένα ή περισσότερα πρόσωπα που διαθέτουν τα κατάλληλα προσόντα.

Τα μέρη θα θέτουν στη διάθεση του εμπειρογνώμονα/ων κάθε έγγραφο το οποίο ο εμπειρογνώμονας/ες θα θεωρεί/ούν αναγκαίο ή χρήσιμο για την εκπλήρωση των καθηκόντων του/τους. Ο/οι εμπειρογνώμονας/ες θα δεσμεύεται/ονται από το επαγγελματικό απόρρητο και δεν θα αποκαλύπτει/ουν κανένα στοιχείο ή έγγραφο σε τρίτους πλην της Επιτροπής.

Ο/οι εμπειρογνώμονας/ες θα προβαίνει/ουν στην εκτίμησή του/τους βάσει διαφανών και αντικειμενικών κριτηρίων εντός δύο εβδομάδων από την επιλογή του/τους για την εκτέλεση της εργασίας αυτής. Ο/οι εμπειρογνώμονας/ες θα διαβιβάζει/ουν αμελλητί την εκτίμηση αυτή στην Επιτροπή προς έγκριση. Η απόφαση της Επιτροπής είναι οριστική και αρχίζει να ισχύει πάραυτα.

Άρθρο 3

οινική ρήτρα 1 000 ευρώ θα καταβάλλεται για κάθε ημέρα που η IMS δεν συμμορφώνεται με τις διατάξεις της αποφάσεως αυτής.»

29 Το άρθρο 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως διευκρινίζει ότι «οι διατάξεις της αποφάσεως αυτής θα ισχύουν μέχρι κοινοποιήσεως της περατώνουσας τη διαδικασία αποφάσεως», ενώ, σύμφωνα με το άρθρο 5, η απόφαση «απευθύνεται στην IMS Health of Harewood Avenue, London NW1, United Kingdom».

Διαδικασία

30 Με προσφυγή που κατέθεσε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 6 Αυγούστου 2001, η αιτούσα άσκησε, βάσει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, προσφυγή ζητώντας, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως ή, επικουρικώς, την ακύρωσή της «στο μέτρο που επιβάλλει στην IMS Health να χορηγήσει άδειες για τη χρήση της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού σε επιχειρήσεις που είναι παρούσες στη γερμανική αγορά παροχής υπηρεσιών με αντικείμενο την παροχή στοιχείων σχετικά με τις κατά τόπους πωλήσεις και στο μέτρο που καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις για τη συνομόλογηση των όρων χορηγήσεως των αδειών αυτών και υπό τις οποίες οι όροι αυτοί θα εγκρίνονται από την Επιτροπή».

31 Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου αυθημερόν, η αιτούσα υπέβαλε, βάσει των άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ, την υπό κρίση αίτηση αναστολής της ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως. Η αιτούσα ζητεί από τον δικάζοντα τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστή να διατάξει τα ακόλουθα προσωρινά μέτρα:

να αναστείλει την ισχύ της προσβαλλομένης αποφάσεως αυτεπαγγέλτως μέχρις ότου εκδικάσει και εξετάσει την παρούσα αίτηση,

περαιτέρω, να αναστείλει την ισχύ της προσβαλλομένης αποφάσεως μέχρις ότου το ρωτοδικείο εκδώσει απόφαση επί της [προσφυγής] και

να διατάξει όποιο άλλο προσωρινό μέτρο θεωρεί προσήκον.

32 Με διάταξη της 10ης Αυγούστου 2001, εκδοθείσα βάσει του άρθρου 105, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής ανέστειλε, εν μέρει, την ισχύ της προσβαλλομένης αποφάσεως μέχρις εκδόσεως της περατώνουσας την παρούσα διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων διατάξεως. Η προσωρινή αυτή διάταξη στηριζόταν στην ύπαρξη, προσωρινώς, βάσιμων εκ πρώτης όψεως λόγων ως προς το κύρος της προσβαλλομένης αποφάσεως, στις ενδεχομένως σοβαρές οικονομικές και μη συνέπειες που θα είχε για την αιτούσα το να παράσχει υποχρεωτικώς άδεια για τη χρησιμοποίηση της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού σύμφωνα με τους όρους που καθόρισε η Επιτροπή, καθώς και στην ανάγκη, προκειμένου να διασφαλιστεί η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, να παρασχεθεί χρόνος στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή για να εξετάσει τα περίπλοκα πραγματικά περιστατικά και τα νομικά ζητήματα της παρούσας διαδικασίας.

33 Με αιτήσεις που κατέθεσαν στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 13 και 14 Αυγούστου 2001 αντιστοίχως, οι AzyX και NDC ζήτησαν, μεταξύ άλλων, να τους επιτραπεί να παρέμβουν προς στήριξη της Επιτροπής στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Με έγγραφα της 27ης Αυγούστου 2001, ούτε η αιτούσα ούτε η Επιτροπή προέβαλαν ενστάσεις κατά των αιτήσεων αυτών, ωστόσο και η μεν και η δε ζήτησαν να διασφαλιστεί το απόρρητο ορισμένων εγγράφων έναντι των εταιριών που ζητούσαν να παρέμβουν.

34 Ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής κάλεσε στις 29 Αυγούστου 2001 τις εταιρίες που είχαν ζητήσει να παρέμβουν, υπό την επιφύλαξη της αποφάσεως επί των αντίστοιχων αιτήσεών τους, να υποβάλουν μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου 2001 τις γραπτές παρατηρήσεις τους μαζί με τις τυχόν αιτήσεις τους περί διασφαλίσεως του απορρήτου.

35 Στις 29 Αυγούστου 2001 η AzyX ζήτησε την άδεια να χρησιμοποιήσει τη γαλλική στις παρατηρήσεις της για τη στήριξη της αιτήσεώς της παρεμβάσεως. Δεδομένου ότι η αιτούσα με έγγραφο της 31ης Αυγούστου 2001 διατύπωσε αντιρρήσεις μόνον ως προς τη χρήση της γαλλικής στις τυχόν γραπτές παρατηρήσεις της AzyX και δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν διατύπωσε αντιρρήσεις ως προς το σημείο αυτό, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής αποφάσισε, στις 5 Σεπτεμβρίου 2001, σύμφωνα με το άρθρο 35, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, να επιτρέψει στην AzyX να χρησιμοποιήσει τη γαλλική στις προφορικές της παρατηρήσεις.

36 Με αίτηση που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Σεπτεμβρίου 2001 η NDC Health ζήτησε να της επιτραπεί να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής. Η NDC Health εξήγησε ότι, μολονότι οι παρατηρήσεις της θα ήταν ουσιαστικά ταυτόσημες με τις παρατηρήσεις της NDC, της εταιρίας που εμπλεκόταν άμεσα στον δικαστικό αγώνα που είχε κινήσει η IMS Health στη Γερμανία λόγω προσβολής των δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας, είχε και η ίδια συμφέρον να παρέμβει χωριστά. Επιφυλασσόμενος να αποφανθεί επί της αιτήσεώς της, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής την κάλεσε στις 13 Σεπτεμβρίου 2001 να υποβάλει αυθημερόν τις τυχόν γραπτές παρατηρήσεις της και τυχόν αίτηση περί διασφαλίσεως του απορρήτου των στοιχείων της. Δεδομένου ότι η προφορική διαδικασία είχε οριστεί για την επόμενη ημέρα, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής αποφάσισε να ακούσει τις παρατηρήσεις των διαδίκων επ' αυτής της περαιτέρω αιτήσεως παρεμβάσεως κατά την αυτή προφορική διαδικασία.

37 Κατά την προφορική διαδικασία της 14ης Σεπτεμβρίου 2001, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη τη θέση της NDC ως καταγγέλλουσας στο πλαίσιο της εκκρεμούσας διοικητικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής καθώς επίσης και το γεγονός ότι η NDC Health εμπλεκόταν άμεσα στον δικαστικό αγώνα που είχε κινήσει η IMS Health στη Γερμανία λόγω προσβολής των δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας και ότι η AzyX δεν ήταν απλώς μια ακόμη ανταγωνίστρια εταιρία της IMS Health στην οικεία αγορά αλλά μετείχε στενά στην έρευνα της καταγγελίας που είχε υποβάλει η NDC, αποφάσισε ότι και οι τρεις εταιρίες που είχαν υποβάλει αίτηση παρεμβάσεως είχαν συμφέρον από την έκβαση της δίκης για την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας, όπως απαιτεί το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 37 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου ο οποίος εφαρμόζεται και στο ρωτοδικείο δυνάμει του άρθρου 36 του ιδίου Οργανισμού. Κατά συνέπεια, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής αποφάσισε να δεχτεί και τις τρεις αιτήσεις παρεμβάσεως.

38 Λόγω του ότι τόσο οι κύριοι διάδικοι όσο και οι παρεμβαίνοντες δεν ζήτησαν την έκδοση ρητής διατάξεως σχετικά με τις διάφορες αιτήσεις περί διασφαλίσεως του απορρήτου που είχαν υποβάλει, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής, αφού μελέτησε τα έγγραφα και τα συγκεκριμένα ζητήματα που αφορούσαν οι αιτήσεις, αποφάσισε στη συνέχεια κατά την προφορική διαδικασία όπως θεωρηθούν, εκ πρώτης όψεως, απόρρητα στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας δεδομένου ότι συνιστούν μάλλον, σύμφωνα με το άρθρο 116, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, επιχειρηματικά απόρρητα.

39 Κατά συνέπεια, οι κύριοι διάδικοι και οι παρεμβαίνουσες υπέβαλαν προφορικές παρατηρήσεις και απάντησαν στις ερωτήσεις του δικάζοντος τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστή. Ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής επέτρεψε, χωρίς να υπάρξουν αντιρρήσεις από τα λοιπά μέρη, να περιληφθεί στη δικογραφία ένα περαιτέρω υπόμνημα του κ. Sati Sian, αντιπροέδρου της αιτούσας, με το οποίο συμπληρωνόταν ένα εμπιστευτικό υπόμνημα το οποίο περιλαμβανόταν στο παράρτημα 4 της αιτήσεως για τη λήψη προσωρινών μέτρων. Ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής επέτρεψε επίσης στον S. Sian, χωρίς να προβληθούν αντιρρήσεις από τα λοιπά μέρη, να προβεί σε προφορική εμπιστευτική κατάθεση σε μια ειδική συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών. Ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής επέτρεψε επίσης και στον Jeffrey Kanis, αντιπρόεδρο της NDC Health, να καταθέσει κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση δεδομένου ότι δεν υπήρχαν αντιρρήσεις.

40 Με έγγραφο της 18ης Σεπτεμβρίου 2001 ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής ρώτησε την Επιτροπή να επιβεβαιώσει αν, όπως υποστήριζε η αιτούσα τόσο με την αίτησή της για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων όσο και με τις προφορικές της παρατηρήσεις, διέθετε ή όχι πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τη δομή/ές των τμημάτων μωσαϊκού που χρησιμοποιούν επί του παρόντος οι παρεμβαίνουσες AzyX και NDC/NDC Health προκειμένου να παράσχουν στη γερμανική αγορά υπηρεσίες με αντικείμενο την παροχή δεδομένων για τις τοπικές πωλήσεις. Στην περίπτωση που η Επιτροπή διέθετε τα πληροφοριακά αυτά στοιχεία, εζητείτο από την Επιτροπή να τα υποβάλει στη Γραμματεία του ρωτοδικείου μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου 2001. Στην περίπτωση που κρινόταν ότι κάποια από τα πληροφοριακά αυτά στοιχεία περιείχαν επιχειρηματικά απόρρητα των παρεμβαινουσών, εζητείτο επίσης από την Επιτροπή, μέχρις λήξεως της ίδιας προθεσμίας, να υποβάλει τις σχετικές αυτές πληροφορίες απαλείφοντας τα απόρρητα στοιχεία.

41 Κατόπιν αιτήματος που υπέβαλε η αιτούσα προκειμένου να της επιτραπεί να υποβάλει σύντομες συμπληρωματικές παρατηρήσεις σε απάντηση των γραπτών παρατηρήσεων της Επιτροπής και των παρεμβαινουσών, τα οποία περιήλθαν σ' αυτήν ελάχιστα πριν από την επ' ακροατηρίου συζήτηση, ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής αποφάσισε να ορίσει προθεσμία μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου 2001 για την υποβολή των παρατηρήσεων αυτών. Στην Επιτροπή και στις παρεμβαίνουσες επετράπη να υποβάλουν συναφείς περαιτέρω παρατηρήσεις σχετικά με τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της αιτούσας μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου 2001.

42 Στις 24 Σεπτεμβρίου 2001 η Επιτροπή απάντησε σε γραπτή ερώτηση της 18ης Σεπτεμβρίου 2001. Δεδομένου ότι ο δικάζων τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστής ικανοποιήθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 116, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, από την εκ πρώτης όψεως εμπιστευτική φύση της απαντήσεως αυτής, η δε απάντηση αυτή, η οποία είχε υποβληθεί σε πλήρη μορφή στην Επιτροπή στις 25 Σεπτεμβρίου 2001, γνωστοποιήθηκε χωρίς τα απόρρητα στοιχεία της στην αιτούσα και τις παρεμβαίνουσες στις 26 Σεπτεμβρίου 2001.

43 Συμπληρωματικές γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η αιτούσα στις 24 Σεπτεμβρίου 2001, η δε Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες στις 27 Σεπτεμβρίου 2001.

44 Η απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2001 του Oberlandesgericht Frankfurt εξαφάνισε την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Landgericht Frankfurt της 28ης Δεκεμβρίου 2000 κατά της AzyX, σύμφωνα με τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της αιτούσας, για δικονομικούς λόγους. Αν και στις συμπληρωματικές της παρατηρήσεις, η Επιτροπή, μολονότι δεν αμφισβητεί ρητώς την εκτίμηση αυτή, τονίζει ότι η συλλογιστική του εθνικού δικαστηρίου αναφέρεται σε μια διαφορετική εκτίμηση του στοιχείου του κατεπείγοντος που προβάλλεται με την αίτηση της IMS Health για την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας όσον αφορά την προβαλλόμενη προσβολή από την AzyX του δικαιώματός της πνευματικής ιδιοκτησίας επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού. Η AzyX δεν παρέχει με τις συμπληρωματικές της παρατηρήσεις στοιχεία όσον αφορά την απόφαση του Oberlandesgericht Frankfurt.

45 Στις 18 Οκτωβρίου 2001, ο ρόεδρος ερώτησε, με γραπτή ερώτησή του, την αιτούσα προκειμένου να βεβαιωθεί αν ήταν δυνατό ή όχι για την IMS Health να ασκήσει αναίρεση κατά της αποφάσεως του Oberlandesgericht Frankfurt και αν, στην περίπτωση αυτή, είχε την πρόθεση να ασκήσει αναίρεση. Με έγγραφο της 22ας Οκτωβρίου 2001 η αιτούσα απάντησε ότι η απόφαση ήταν τελεσίδικη. Επιβεβαίωσε ότι με την απόφαση αιρόταν η απαγόρευση κατά της AzyX για τους λόγους που προσδιόριζε η Επιτροπή στις συμπληρωματικές της παρατηρήσεις. Εντούτοις, η IMS τόνισε ότι η απόφαση αυτή στηρίζεται στην παραδοχή ότι ισχύει το δικαίωμά της επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού.

Νομοθετικό πλαίσιο

46 Δυνάμει των άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ και του άρθρου 4 της αποφάσεως του Συμβουλίου 88/591/ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, Ευρατόμ, της 24ης Οκτωβρίου 1988, για την ίδρυση ρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 1988, L 319, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε από την απόφαση του Συμβουλίου 93/350/Ευρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, της 8ης Ιουνίου 1993 (ΕΕ 1993, L 144, σ. 21), το ρωτοδικείο δύναται, αν κρίνει ότι επιβάλλεται από τις περιστάσεις, να αναστείλει την εκτέλεση της προσβαλλομένης πράξεως ή να διατάξει τα αναγκαία προσωρινά μέτρα.

47 Το άρθρο 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι οι αιτήσεις για τη λήψη προσωρινών μέτρων πρέπει να προσδιορίζουν τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως καθώς και τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως τη λήψη του προσωρινού μέτρου το οποίο ζητείται. Τα μέτρα αυτά πρέπει να είναι αναγκαία προς αποτροπή σοβαρής και ανεπανόρθωτης βλάβης του αιτούντος που μπορεί να ανακύψει πριν από την έκδοση αποφάσεως επί της ουσίας καθώς επίσης και προσωρινά υπό την έννοια ότι δεν πρέπει να προδικάζουν την απόφαση επί της ουσίας ή να ματαιώνουν εκ των προτέρων τα αποτελέσματά της (βλ. διατάξεις του ροέδρου του Δικαστηρίου της 11ης Μα_ου 1989, 76/89 R, 77/89 R και 91/89 R, RTE κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 1141, σκέψη 12, στο εξής: διάταξη Magill· της 19ης Ιουλίου 1995, C-149/95 Ρ(R), Επιτροπή κατά Atlantic Container Line κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. Ι-2165, σκέψη 22, και της 14ης Οκτωβρίου 1996, C-268/96 P(R), SCK και FNK κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. Ι-4971, σκέψη 30). Ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής πρέπει επίσης να προβαίνει, κατά περίπτωση, στη στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων (διάταξη του ροέδρου του Δικαστηρίου της 23ης Φεβρουαρίου 2001, C-445/00 R, Αυστρία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. Ι-1461, σκέψη 73).

48 Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 προβλέπει:

«Αν η Επιτροπή διαπιστώσει, κατόπιν αιτήσεως ή αυτεπαγγέλτως, παράβαση των διατάξεων του άρθρου [81] ή του άρθρου [82] της Συνθήκης, δύναται να υποχρεώσει με απόφαση τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις ή ενώσεις επιχειρήσεων να παύσουν τη διαπιστωθείσα παράβαση.»

49 Με τη διάταξη Camera Care, το Δικαστήριο έκρινε (σκέψεις 17 και 18):

«Όσον αφορά την εξουσία εκδόσεως αποφάσεως την οποία παρέχει στην Επιτροπή η παράγραφος 1 [του άρθρου 3 του κανονισμού 17], σημαντικό είναι να μπορεί να ασκείται κατά τον αποτελεσματικότερο και καταλληλότερο ενόψει των συνθηκών κάθε συγκεκριμένης καταστάσεως τρόπο. ρος τον σκοπό αυτό, δεν μπορεί να αποκλειστεί η δυνατότητα, η εξουσία εκδόσεως αποφάσεως που παρέχεται στην Επιτροπή να ασκείται σε διαδοχικές φάσεις, κατά τρόπο ώστε πριν εκδοθεί μια απόφαση που διαπιστώνει παράβαση, να μπορούν να προηγηθούν κάθε είδους προπαρασκευαστικές ρυθμίσεις, οι οποίες μπορούν να φαίνονται αναγκαίες σε δεδομένη στιγμή.

Από την άποψη αυτή, η Επιτροπή πρέπει επίσης να μπορεί, στο πλαίσιο του ελέγχου που της ανατίθεται, σε θέματα ανταγωνισμού, από τη Συνθήκη και τον κανονισμό 17, να λαμβάνει ασφαλιστικά μέτρα, κατά το μέτρο που τα μέτρα αυτά φαίνονται απαραίτητα προκειμένου να αποφευχθεί ώστε η άσκηση του δικαιώματος λήψεως αποφάσεως που προβλέπει το άρθρο 3, να καταλήξει να είναι αναποτελεσματική, ή ακόμη και μάταιη, λόγω της δραστηριότητας ορισμένων επιχειρήσεων. Οι αρμοδιότητες, επομένως, που έχει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 περιλαμβάνουν τη λήψη των προσωρινών μέτρων που είναι απαραίτητα για να μπορεί να επιτελέσει κατά τρόπο αποτελεσματικό το έργο της και, ειδικότερα, για την εγγύηση της πρακτικής αποτελεσματικότητας των αποφάσεων που θα εκδοθούν ενδεχομένως για να υποχρεώσουν τις επιχειρήσεις να παύσουν τις διαπιστωθείσες παραβάσεις.»

50 Η εξουσία της Επιτροπής, που αναγνωρίστηκε με την απόφαση Camera Care, να λαμβάνει αυτού του είδους προσωρινές αποφάσεις σύμφωνα με την εξουσία για τη διενέργεια ερευνών που της παρέχει ο κανονισμός 17 επιβεβαιώθηκε με τις αποφάσεις Ford (σκέψεις 18 και 19), Peugeot (σκέψεις 19 και 20), και La Cinq (σκέψεις 27 και 28).

51 Στην παρούσα διαδικασία για την παροχή προσωρινής προστασίας, στο πλαίσιο της οποίας ζητείται η αναστολή της προσωρινής αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία λαμβάνονται προστατευτικά μέτρα σύμφωνα με τη νομολογία Camera Care, πρέπει, πρώτον, να εξεταστεί σε ποιο βαθμό η αιτούσα πρέπει να αποδείξει τη βάση της προσφυγής της προκειμένου να δικαιολογήσει, υπό την επιφύλαξη ότι πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις, την αιτουμένη αναστολή.

Η εξέταση των αποφάσεων της Επιτροπής για τη λήψη προσωρινών μέτρων στο πλαίσιο της παροχής προσωρινής δικαστικής προστασίας

52 Σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση, τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται, βάσει της νομολογίας Camera Care, προτού η Επιτροπή λάβει προστατευτικά μέτρα στο πλαίσιο έρευνας που διεξάγει δυνάμει του κανονισμού 17. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής (σημείο 41):

« είναι πολύ πιθανή εκ πρώτης όψεως η ύπαρξη παραβάσεως,

πιθανολογείται ότι οι αιτούντες θα υποστούν σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία αν δεν ληφθούν τα μέτρα αυτά και,

υπάρχει επείγουσα ανάγκη για τη λήψη προστατευτικών μέτρων».

53 Θα πρέπει ευθύς εξαρχής να τονιστεί ότι το ρωτοδικείο καθόρισε με ακρίβεια στην απόφαση La Cinq (σκέψη 28) τις προϋποθέσεις οι οποίες σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, ήτοι τη διάταξη επί της υποθέσεως Camera Care και τη διάταξη του ροέδρου του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1982, Ford κατά Επιτροπής (συνεκδικασθείσες υποθέσεις 229/82 R και 228/82 R, Συλλογή 1982, σ. 3091, στο εξής: διάταξη Ford), πρέπει να πληρούνται προτού η Επιτροπή λάβει προσωρινά μέτρα. Το ρωτοδικείο έκρινε, πρώτον, ότι συντηρητικά μέτρα διατάσσονται μόνον εφόσον οι καταγγελλόμενες πρακτικές φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι μπορεί να συνιστούν παράβαση των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού επιδεχόμενη την επιβολή κυρώσεων με απόφαση της Επιτροπής και, δεύτερον, ότι τα μέτρα αυτά πρέπει να επιβάλλονται μόνον εφόσον επείγει αποδεδειγμένως να αντιμετωπιστεί κατάσταση ικανή να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία στην επιχείρηση που τα ζητεί ή αφόρητη ζημία για το γενικό συμφέρον. Το ρωτοδικείο έκρινε ότι η προϋπόθεση του επείγοντος, την οποία η Επιτροπή, με την κρινόμενη απόφαση στο πλαίσιο εκείνης της υποθέσεως, ακριβώς όπως και με την προσβαλλόμενη απόφαση, είχε θεωρήσει ως τρίτη προϋπόθεση για τη λήψη προσωρινών μέτρων, αποτελούσε ωστόσο «στην πραγματικότητα [...] απλώς μια πτυχή της προϋποθέσεως που αναφέρεται στον κίνδυνο προκλήσεως σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας» (σκέψη 29).

54 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, εφόσον από την ύπαρξη σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας αποδεικνύεται ταυτόχρονα και κατά τρόπο αναπόδραστο και το στοιχείο του επείγοντος, οι τρεις προϋποθέσεις τις οποίες ορίζει η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση ορθώς πρέπει να θεωρηθούν ότι αποτελούν στην πραγματικότητα δύο προϋποθέσεις.

55 Κατ' αρχάς πρέπει να παρατηρηθεί ότι, δεδομένου ότι οι δύο προϋποθέσεις για τη λήψη προσωρινών μέτρων πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς, η έλλειψη μιας μόνον από αυτές τις προϋποθέσεις αρκεί για να εμποδίσει την Επιτροπή να ασκήσει τη σχετική εξουσία της για τη λήψη των μέτρων αυτών (απόφαση La Cinq, σκέψη 30).

56 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την NDC και την NDC Health, υποστηρίζει ότι, λαμβανομένης υπόψη της προσωρινής φύσεως των συντηρητικών μέτρων που ελήφθησαν με την προσβαλλόμενη απόφαση, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής πρέπει να επανεξετάζει τις ίδιες προϋποθέσεις, έστω και κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος από τον αιτούντα, με αυτές που έχουν ήδη κριθεί στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι πληρούνται: λ.χ. ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες καθιστούν την άρνηση της αιτούσας να παραχωρήσει άδεια για τη χρήση της δομής των τμημάτων μωσαϊκού καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεώς της, ότι οι μοναδικοί ανταγωνιστές της αιτούσας θα εκτοπιστούν, βραχυπρόθεσμα, από την οικεία αγορά αν δεν τους επιτραπεί να έχουν πρόσβαση, έναντι ευλόγου τιμήματος, σε αυτήν την πιθανώς ουσιώδους σημασίας δομή των τμημάτων μωσαϊκού και ότι δεν υπάρχει κίνδυνος η υποχρεωτική αυτή πρόσβαση να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη βλάβη στην αιτούσα. Δεδομένου ότι, προκειμένου να γίνει δεκτή προσφυγή ακυρώσεως κατά αποφάσεως που στηρίζεται σε περίπλοκες οικονομικές εκτιμήσεις, όπως είναι αυτές που αποτελούν τη βάση των πορισμάτων της προσβαλλομένης αποφάσεως, απαιτείται η Επιτροπή να έχει υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη, η αιτούσα πρέπει στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας να προβάλει εύλογα επιχειρήματα σχετικά με το ότι η Επιτροπή προδήλως έσφαλε κατά την εκτίμηση όλων των απαιτουμένων προϋποθέσεων, με άλλα λόγια, όπως τόνισε η Επιτροπή τόσο κατά την προφορική διαδικασία όσο και με τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της, η αιτούσα πρέπει όχι μόνο να αποδείξει ότι συντρέχουν εκ πρώτης όψεως οι ισχυρισμοί της ότι η προσβαλλόμενη απόφαση προδήλως παρανοεί τον σκοπό του άρθρου 82 ΕΚ, καταλήγοντας στο εκ πρώτης όψεως συμπέρασμα ότι υπάρχει κατάχρηση, αλλά, επιπροσθέτως, τον εύλογο ισχυρισμό ότι υπάρχει πρόδηλη πλάνη όσον αφορά την εκτίμηση του επείγοντος και της σταθμίσεως των συμφερόντων που δικαιολογούν τη λήψη των προσβαλλομένων προσωρινών μέτρων. Όπως υποστήριξε η NDC με τις γραπτές παρατηρήσεις της, τα αποδεικτικά στοιχεία που θα πρέπει να προσκομίσει ο αιτών θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται «αξιόπιστης νομικής βάσεως».

57 Απαντώντας στα επιχειρήματα αυτά κατά την προφορική διαδικασία, η αιτούσα προέβαλε ότι, όσον αφορά την προϋπόθεση του εκ πρώτης όψεως βασίμου, απαιτείται απλώς να αποδειχθεί μέχρι τον βαθμό που κρίνει επαρκή ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής ότι η κύρια προσφυγή της έχει εύλογες πιθανότητες να γίνει δεκτή. Η επιβολή αυστηροτέρων κριτηρίων αποδείξεως θα προδίκαζε την έκβαση της δίκης επί της προσφυγής και θα καταργούσε στην πραγματικότητα τη δυνατότητα λήψεως προσωρινών μέτρων. Εν πάση περιπτώσει, και αν ακόμη απαιτείτο, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, να αποδειχθεί ότι οι ισχυρισμοί ευσταθούν εκ πρώτης όψεως σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι συνήθως απαιτείται, η αιτούσα υποστηρίζει ότι είναι προφανές, τουλάχιστον προσωρινώς, ότι το βασικό εκ πρώτης όψεως συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά τον καταχρηστικό χαρακτήρα της αρνήσεώς της να παράσχει άδεια για τη χρήση της εν λόγω δομής δεν ευσταθεί.

58 ρέπει να υπομνηστεί ότι στην υπόθεση Επιτροπή κατά Atlantic Container Line, ο ρόεδρος του Δικαστηρίου επικύρωσε τη διάταξη που είχε εκδώσει ο ρόεδρος του ρωτοδικείου στην υπόθεση Τ-395/94 R, Atlantic Container Line κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-595, στο εξής: Atlantic Container Line κ.λπ. κατά Επιτροπής). Με την αναιρεσιβληθείσα διάταξη, ο ρόεδρος του ρωτοδικείου δεν είχε επιβάλει κάποια ειδικά κριτήρια σχετικά με το εκ πρώτης όψεως βάσιμο ως προς την αναστολή της αποφάσεως της Επιτροπής που απέρριπτε, μεταξύ άλλων, αίτημα απαλλαγής, δυνάμει του άρθρου 81, παράγραφος 3, ΕΚ και του άρθρου 9, παράγραφος 1, του κανονισμού 17. Η απόφαση της Επιτροπής σχετικά με το αν θα επιτρέψει ή όχι την απαλλαγή, δεδομένου ότι αποτελεί απόφαση την οποία μόνον η Επιτροπή έχει την εξουσία να λάβει, συνιστά ένα κλασικό παράδειγμα αποφάσεως η οποία εκ φύσεως ενέχει το στοιχείο της ασκήσεως της διακριτικής εξουσίας κατά την εκτίμηση περίπλοκων πραγματικών και οικονομικών κριτηρίων. Η Επιτροπή υποστήριξε με την αίτηση αναιρέσεως ότι, όσον αφορά την προϋπόθεση του εκ πρώτης όψεως βασίμου, με την αναιρεσιβληθείσα διάταξη η προϋπόθεση του fumus boni juris είχε μετατραπεί σε προϋπόθεση fumus non mali juris.

59 Η αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής απορρίφθηκε. Ο ρόεδρος του Δικαστηρίου έκρινε ότι, συμφώνως προς τα άρθρα 242 ΕΚ και 243 ΕΚ, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής μπορεί, «αν κρίνει ότι το απαιτούν οι περιστάσεις, να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης πράξεως ή τη λήψη των αναγκαίων προσωρινών μέτρων», και ότι, προς τούτο, πρέπει να λαμβάνει υπόψη, όσον αφορά αιτήσεις που εκδικάζονται ενώπιον του ρωτοδικείου, τις προϋποθέσεις του άρθρου 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου, «όπως έχουν αποσαφηνιστεί από τη νομολογία» (απόφαση Επιτροπή κατά Atlantic Container Line, σκέψη 21). Όσον αφορά την προϋπόθεση του άρθρου 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας σχετικά με τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως, τη λήψη του προσωρινού μέτρου το οποίο ζητείται, ο ρόεδρος του Δικαστηρίου έκρινε ότι «στη νομολογία απαντά πληθώρα διατυπώσεων ως προς τον καθορισμό της προϋποθέσεως του fumus boni juris, αναλόγως της περιστάσεως της εκάστοτε υποθέσεως» (σκέψη 26). Τονίζοντας ότι η διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη σχετικά με νομικούς ισχυρισμούς οι οποίοι, εκ πρώτης όψεως, δεν στερούνται ερείσματος είναι η ίδια ή παρεμφερής με αυτή την οποία είχε χρησιμοποιήσει πλειστάκις το Δικαστήριο, κατέληξε ότι «[α]πό τη διατύπωση αυτή προκύπτει ότι, κατά τη γνώμη του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, τα προβαλλόμενα από τον αιτούμενο τα προσωρινά μέτρα επιχειρήματα δεν μπορούν να απορριφθούν στο στάδιο αυτής της διαδικασίας χωρίς περισσότερο εμπεριστατωμένη εξέταση» (σκέψη 26). Στη συνέχεια, ο ρόεδρος του Δικαστηρίου επιβεβαίωσε ότι, βάσει της νομολογίας, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής «μπορεί να θεωρήσει, ενόψει των περιστάσεων της υποθέσεως, ότι οι λόγοι αυτοί δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως τη χορήγηση αναστολής βάσει του άρθρου [242] ή τη λήψη προσωρινών μέτρων υπό την έννοια του άρθρου [243]» (σκέψη 27).

60 Δεν υπάρχει λόγος να θεωρηθεί ότι το εύρος της εξουσίας που παρέχεται δυνάμει του άρθρου 104 του Κανονισμού Διαδικασίας στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, όπως ερμηνεύτηκε από τον ρόεδρο του Δικαστηρίου με τη διάταξη Επιτροπή κατά Atlantic Container Line όσον αφορά τη λήψη οριστικής αποφάσεως από την Επιτροπή σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Συνθήκης που διέπουν τον ανταγωνισμό η οποία ελήφθη βάσει των ρητών εξουσιών που της αναγνωρίζει ο κανονισμός 17, πρέπει να ερμηνεύεται διαφορετικά όταν η απόφαση ως προς την οποία ζητείται η παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας αποτελεί, αντιθέτως, μια προσωρινή απόφαση ληφθείσα βάσει της νομολογίας Camera Care.

61 Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από την προγενέστερη νομολογία σχετικά με αιτήσεις για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων που ασκήθηκαν σε σχέση με τις δύο πρώτες αποφάσεις της Επιτροπής με τις οποίες λαμβάνονταν προσωρινά μέτρα (βλ. προαναφερθείσα διάταξη Ford και διάταξη του ροέδρου του ρωτοδικείου της 21ης Μα_ου 1990, Τ-23/90 R, Peugeot κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. ΙΙ-195, στο εξής: διάταξη Peugeot). Στην πρώτη διάταξη, ο ρόεδρος του Δικαστηρίου έκρινε (σκέψη 8) ότι, «[κ]αίτοι δεν αποκλείεται a priori να δύναται η Επιτροπή, επ' ευκαιρία της εξετάσεως αιτήσεως απαλλαγής που αφορά δίκτυο διανομής, να εξαρτά τη χορήγηση απαλλαγής από την επέκταση της ποικιλίας του προγράμματος των διανεμομένων προϊόντων, εντούτοις, ορισμένα ζητήματα που ανακύπτουν στην προκειμένη διαφορά υπόκεινται σε σοβαρές αντιρρήσεις [και ότι] δεν δύνανται να απορριφθούν ευχερώς οι δυνάμενες να προβληθούν αντιρρήσεις, όσον αφορά τη διαδικαστική οδό που επέλεξε η Επιτροπή». Αυτό ήταν αρκετό προκειμένου να δικαιολογηθεί το εκ πρώτης όψεως βάσιμο δεδομένου ότι στη συνέχεια εξετάστηκε το επείγον της αιτήσεως με την οποία ο αιτών ζητούσε την αναστολή της προσβαλλομένης αποφάσεως.

62 Η προσέγγιση αυτή εφαρμόστηκε στη διάταξη Peugeot. Αφού αναφέρθηκε στην προϋπόθεση ότι τα προσωρινά μέτρα που λαμβάνει η Επιτροπή πρέπει «να έχουν προσωρινό χαρακτήρα και να περιορίζονται στο μέτρο του εκάστοτε αναγκαίου» (σκέψη 17), ο ρόεδρος του ρωτοδικείου τόνισε στη συνέχεια (σκέψη 18): «Xωρίς να χρειάζεται να εξετασθεί το σύνολο των ισχυρισμών των προσφευγουσών κατά των προσωρινών μέτρων που αποφάσισε η Επιτροπή ισχυρισμών τους οποίους εκθέτουν, άλλωστε, οι προσφεύγουσες και στην προσφυγή τους στην κύρια δίκη και των οποίων η εξέταση εμπίπτει στην εκδίκαση της υποθέσεως κατ' ουσίαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να εξεταστεί, αφενός, αν οι νομικοί και πραγματικοί ισχυρισμοί των οποίων γίνεται επίκληση δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως, την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως».

63 Αφού απέρριψε το κύριο επιχείρημα της αιτούσας ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως αποφασίζοντας ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 123/85 της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 1984, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου [81, παράγραφος 3, ΕΚ] σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών διανομής και εξυπηρέτησης των πελατών πριν και μετά την πώληση αυτοκινήτων οχημάτων (ΕΕ 1985, L 15, σ. 16), εξαιρεί εν γένει τις συμφωνίες διανομής αυτοκινήτων οχημάτων από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 81, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ, ο ρόεδρος του ρωτοδικείου έκρινε ότι εδικαιολογείτο εκ πρώτης όψεως η λήψη του αιτουμένου προσωρινού μέτρου, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατό «να αγνοηθεί ότι ορισμένα από τα ζητήματα που ανακύπτουν στην παρούσα υπόθεση θέτουν σοβαρά ερμηνευτικά προβλήματα» (σκέψη 22).

64 Επιπλέον, από κανένα στοιχείο της διατάξεως του Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 1975, υπόθεση 109/75 R, National Carbonising Company κατά Επιτροπής [Rec. 1975, σ. 1193, στο εξής: NCC (διατίθεται μόνο στις ξενόγλωσσες εκδόσεις)], το οποίο δικαιολογεί το συμπέρασμα, το οποίο συνάγουν κατ' αναλογία οι NDC και η NDC Health ότι ο αιτών πρέπει να αποδεικνύει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται αξιόπιστης νομικής βάσεως. Στην υπόθεση εκείνη, η αιτούσα ζήτησε την έκδοση διατάξεως με την οποία θα υποχρεωνόταν η Επιτροπή είτε να λάβει απόφαση απευθυνόμενη στην National Coal Board (NCB), την εταιρία που την προμήθευε, είτε άλλως να εκδοθεί διάταξη με την οποία θα υποχρεωνόταν η NCB να αποστεί από την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης πολιτικής τιμών. Η Επιτροπή θεώρησε ότι η εις βάρος της αιτίαση αφορούσε παράλειψή της να πράξει κατά την έννοια του άρθρου 35 ΑΧ. Ο ρόεδρος του Δικαστηρίου, αφού παρατήρησε ότι εναπόκειται στο Δικαστήριο που εκδικάζει την κύρια προσφυγή να καθορίσει αν υπάρχει επιλήψιμη παράλειψη της Επιτροπής να προβεί σε ενέργεια, έκρινε ότι «η αιτούσα [ζητούσε] στην πραγματικότητα από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή να μην εκτελεστεί μια αρνητική απόφαση, με την οποία απορριπτόταν ειδικότερα το αίτημα για λήψη επειγόντων μέτρων [και ότι] η ικανοποίηση του αιτήματος αυτού θα ισοδυναμούσε προσωρινώς με θετική απόφαση λαμβανόμενη από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή αντί και στη θέση της Επιτροπής» (σκέψη 6). Κατά συνέπεια, εναπέκειτο στην Επιτροπή «να λάβει τα μέτρα που κρίνει η ίδια αναγκαία», δεδομένου ότι θα ήταν «αντίθετο προς τη θεσμική ισορροπία μεταξύ των οργάνων η οποία απορρέει από τη Συνθήκη το να υποκαθιστά ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής την Επιτροπή στην άσκηση μιας εξουσίας που ανήκει κατ' αρχάς σε αυτήν υπό τον έλεγχο του Δικαστηρίου και για την άσκηση της οποίας διαθέτει όλα τα αναγκαία πληροφοριακά στοιχεία» (σκέψη 8). Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η διάταξη NCC, όπως το ίδιο το Δικαστήριο αποφάνθηκε στη διάταξη Camera Care (σκέψη 20), απλώς επιβεβαίωσε την ύπαρξη, έστω και στο πλαίσιο της Συνθήκης ΑΧ, της εξουσίας της Επιτροπής, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, «να λαμβάνει προσωρινά μέτρα» (σκέψη 8).

65 Από την προαναφερθείσα νομολογία δεν απορρέει καμία αρχή η οποία θα στήριζε τον ισχυρισμό της Επιτροπής, που υποστηρίζεται από την NDC και την NDC Health, όσον αφορά την ειδική φύση του εκ πρώτης όψεως βασίμου (fumus boni juris) που πρέπει να δικαιολογείται στο πλαίσιο αιτήσεως για τη λήψη προσωρινών μέτρων όσον αφορά μια προσωρινή απόφαση της Επιτροπής με την οποία λαμβάνονται προστατευτικά μέτρα.

66 Ούτε συντρέχει κάποιος άλλος πειστικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να υποχρεωθεί ο αιτών να αποδείξει με ιδιαιτέρως ισχυρά και σοβαρά στοιχεία τη βασιμότητα των ισχυρισμών του κατά του κύρους μιας πράξεως η οποία αποτελεί άλλωστε μια πρώτη εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με την ύπαρξη παραβάσεως της κοινοτικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού. Με τις διατάξεις Ford και Peugeot υπενθυμίστηκε ρητώς ότι αυτές οι αποφάσεις της Επιτροπής έχουν «προσωρινό» χαρακτήρα (βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 11 και 24). Το γεγονός και μόνον ότι κατά την εκτίμηση της Επιτροπής η λήψη των προστατευτικών μέτρων ήταν επείγουσα δεν δικαιολογεί το να υποχρεώνεται ο αιτών ο οποίος ζητεί την αναστολή της αποφάσεως που επιβάλλει τα μέτρα αυτά να αποδεικνύει με ιδιαίτερα ισχυρά επιχειρήματα το εκ πρώτης όψεως βάσιμο της αιτήσεώς του. Οι επιφυλάξεις της Επιτροπής μπορούν να ληφθούν υπόψη από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή στο πλαίσιο της σταθμίσεως των ενώπιόν του συμφερόντων. Κατά συνέπεια, δεν δικαιολογείται αυτές οι προσωρινές αποφάσεις της Επιτροπής να περιβάλλονται με ιδιαίτερο κύρος έναντι των αιτήσεων για τη λήψη προσωρινών μέτρων.

67 Στο πλαίσιο αυτό είναι αξιοσημείωτο ότι το ρωτοδικείο στην υπόθεση Peugeot απέρριψε τα διάφορα επιχειρήματα που προέβαλε η αιτούσα προς στήριξη του ισχυρισμού της ότι η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να προβάλει νομικούς ισχυρισμούς που να δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως την ύπαρξη παραβάσεως του άρθρου 81 ΕΚ. Οι προϋποθέσεις που έπρεπε να πληροί η Επιτροπή ήταν το ότι «ορθώς θεώρησε [...] εκ πρώτης όψεως» (σκέψη 37) ή, άλλως, ότι τα πορίσματα «εκ πρώτης όψεως» ήσαν εσφαλμένα (σκέψη 46). Επιπλέον, απαντώντας στον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή δεν είχε την εξουσία να λάβει προσωρινά μέτρα, δεδομένου ότι η κατάσταση δεν ήταν αρκούντως σαφής από νομικής απόψεως και δεδομένου ότι «δεν είχε πιθανολογηθεί η ύπαρξη παραβάσεως», το ρωτοδικείο τόνισε ότι «στο πλαίσιο προσφυγής που αφορά τη νομιμότητα αποφάσεως με την οποία η Επιτροπή έλαβε προσωρινά μέτρα, δεν μπορεί να εξομοιωθεί η απαίτηση διαπιστώσεως μιας παραβάσεως prima facie με την απαίτηση βεβαιότητας την οποία πρέπει να πληροί η οριστική απόφαση» (σκέψη 61). Κατά συνέπεια, η Επιτροπή «ορθώς θεώρησε ότι, εκ πρώτης όψεως, η επίδικη εγκύκλιος δημιουργούσε σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη νομιμότητά της» (σκέψη 63). Εφαρμόζοντας το κριτήριο αυτό στην υπόθεση La Cinq, το ρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή, απαιτώντας, «προκειμένου να ληφθούν προσωρινά μέτρα, [...] να έχει ήδη αποδειχθεί η ύπαρξη σαφούς και πρόδηλης παραβάσεως», στήριξε τη συλλογιστική της ως προς την επίδικη στο πλαίσιο εκείνης της υποθέσεως άρνησή της «σε εσφαλμένη νομική ερμηνεία της προϋποθέσεως που αφορά την ύπαρξη παραβάσεως» (σκέψεις 61 και 62).

68 Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να δικαιολογήσει ως πιθανή την ύπαρξη μιας εκ πρώτης όψεως παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων που διέπουν τον ανταγωνισμό πριν από την έκδοση της αποφάσεως με την οποία επιβάλλονται προσωρινά μέτρα, θα αντεδείκνυτο εξίσου να επιβληθεί στην αιτούσα προσωρινή δικαστική προστασία κατά της αποφάσεως αυτής, η οποία εκ της φύσεώς της δεν βασίζεται σε μια πλήρη και οριστική εκτίμηση των σχετικών πραγματικών και νομικών δεδομένων και η οποία ενδέχεται να έχει ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες για τον λήπτη της, την υποχρέωση να δικαιολογεί με ιδιαίτερα ισχυρούς λόγους το εκ πρώτης όψεως βάσιμο της αιτήσεώς της κατά του κύρους της αποφάσεως αυτής.

69 Εντούτοις, η Επιτροπή εμμένει στην άποψή της ότι η υποχρέωση να δικαιολογείται με ισχυρούς λόγους το εκ πρώτης όψως βάσιμο εφαρμόζεται, κατά μείζονα λόγο, όσον αφορά την εκτίμηση της προσβαλλομένης αποφάσεως σχετικά με το στοιχείο του επείγοντος και τη στάθμιση των συμφερόντων η οποία συνηγορεί στη λήψη των προσωρινών μέτρων.

70 Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να υπομνηστεί ότι στη διάταξη Camera Care το Δικαστήριο ρητώς αναφέρθηκε στην ανάγκη να μπορεί η Επιτροπή να λαμβάνει προστατευτικά μέτρα οσάκις «τα μέτρα αυτά φαίνονται απαραίτητα» προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο η άσκηση του δικαιώματος λήψεως αποφάσεως που προβλέπει το άρθρο 3 του κανονισμού 17 «να καταλήξει να είναι αναποτελεσματική, ή ακόμη και μάταιη» (σκέψη 18). Με την απόφασή του La Cinq, το ρωτοδικείο έκρινε (σκέψεις 79 και 80), παραπέμποντας στη διάταξη Camera Care, ότι η Επιτροπή, αναφέροντας στην απόφασή της με την οποία αρνήθηκε να λάβει προσωρινά μέτρα στην υπόθεση εκείνη για τον λόγο ότι «μπορούν να θεωρηθούν ως ανεπανόρθωτες μόνον οι ζημίες που δεν είναι δυνατό να αποκατασταθούν με καμία μεταγενέστερη απόφαση», στηρίχθηκε σε «νομικώς εσφαλμένη ερμηνεία της εννοίας της ανεπανόρθωτης ζημίας η ύπαρξη ή η απειλή της οποίας μπορεί να δικαιολογήσει τη λήψη προσωρινών μέτρων» και ότι η Επιτροπή οριοθέτησε την έννοια αυτή «στενότερα από το Δικαστήριο, το οποίο στη νομολογία του αναφέρεται απλώς στη ζημία η οποία δεν θα μπορεί πλέον να αποκατασταθεί με την απόφαση που θα λάβει η Επιτροπή κατά το πέρας της διοικητικής διαδικασίας».

71 Κατά συνέπεια, η απόφαση La Cinq δεν στηρίζει το επιχείρημα που προέβαλε στην παρούσα διαδικασία η Επιτροπή. Το γεγονός ότι η Επιτροπή, πριν από τη λήψη αποφάσεως για την επιβολή προσωρινών μέτρων, πρέπει να έχει τη βεβαιότητα ότι η βλάβη στον ανταγωνισμό, που φοβάται ότι θα επέλθει αν δεν ληφθούν τα μέτρα αυτά, πρέπει να είναι τέτοιας φύσεως ώστε να μην είναι δυνατό να αποκατασταθεί με την οριστική απόφαση που θα ληφθεί επί του ζητήματος, δεν σημαίνει ότι ο αιτών την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας έναντι αυτής της προσωρινής αποφάσεως της Επιτροπής πρέπει να αποδεικνύει ότι η εκτίμησή της ως προς το στοιχείο του επείγοντος που αποτέλεσε τη βάση για τη λήψη της αποφάσεως αυτής ήταν προδήλως εσφαλμένη.

72 Εν πάση περιπτώσει, η εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με τις προϋποθέσεις που πρέπει να διαπιστώνονται, σύμφωνα με τη νομολογία Camera Care, πριν λάβει μια απόφαση για την επιβολή προσωρινών μέτρων, αποτελεί, πράγματι, ένα αναγκαίο νομικό προαπαιτούμενο για το κύρος μιας τέτοιας αποφάσεως. Δεδομένου ότι η μη συνδρομή κάποιας από τις προϋποθέσεις που επιβάλλει η νομολογία αυτή αρκεί για να καταστήσει ανίσχυρη μια απόφαση για την επιβολή προσωρινών μέτρων, η εκτίμηση της Επιτροπής ως προς το στοιχείο του επείγοντος, όπως ακριβώς οποιαδήποτε άλλη εκτίμηση στην οποία προβαίνει στο πλαίσιο της σταθμίσεως των συμφερόντων, αποτελεί τμήμα του ελέγχου της εκ πρώτης όψεως νομιμότητας της αποφάσεως αυτής τον οποίο ασκεί ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής.

73 Κατά συνέπεια, ο αιτών στο πλαίσιο διαδικασίας για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, όπως είναι η προκειμένη, πρέπει να αποδεικνύει, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκ πρώτης όψεως βάσιμο της αιτήσεώς του, την ύπαρξη σοβαρών επιφυλάξεων ως προς την ορθότητα της εκτιμήσεως της Επιτροπής σχετικά με μια τουλάχιστον από τις προϋποθέσεις που απαιτεί η νομολογία Camera Care. Ωστόσο, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως αν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που επιτάσσουν τα άρθρα 242 ΕΚ και 243 ΕΚ και το άρθρο 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας για τη λήψη του αιτουμένου προσωρινού μέτρου, ιδίως όμως κατά την εκτίμηση σχετικά με το αν η στάθμιση των συμφερόντων συνηγορεί υπέρ του αιτούντος ή υπέρ της Επιτροπής, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τόσο την εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με το στοιχείο του επείγοντος το οποίο δικαιολογούσε τη λήψη των προσβαλλομένων προσωρινών μέτρων όσο και τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι η στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων συνηγορεί υπέρ της λήψεως των μέτρων αυτών.

74 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο ισχυρισμός που προέβαλε η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την NDC και την NDC Health, ως προς τον πρόδηλο χαρακτήρα του εκ πρώτης όψεως βασίμου τον οποίο πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει ο αιτών την αναστολή εκτελέσεως αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία επιβάλλονται προσωρινά μέτρα, είναι αβάσιμος.

75 Κατά συνέπεια, επιβάλλεται να εξεταστεί αν η αιτούσα κατόρθωσε να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρών επιφυλάξεων ως προς την ορθότητα της νομικής βάσεως του εκ πρώτης όψεως συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε η προσβαλλόμενη απόφαση σχετικά με το ότι η άρνηση της αιτούσας να παράσχει στους ανταγωνιστές της άδεια χρησιμοποιήσεως της δομής των τμημάτων μωσαϊκού συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεώς της στην οικεία αγορά και ότι, κατά συνέπεια, η λήψη των προσωρινών μέτρων είναι αναγκαία για την αποκατάσταση του υγιούς ανταγωνισμού στην αγορά αυτή.

Το εκ πρώτης όψεως βάσιμο

76 Η αιτούσα προβάλλει κατ' ουσίαν πέντε λόγους προς στήριξη του ισχυρισμού της ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι εκ πρώτης όψεως ανίσχυρη. Ο κύριος λόγος, τον οποίο στηρίζει σε διάφορα συναφή μεταξύ τους επιχειρήματα, αφορά την ορθότητα της νομικής βάσεως στην οποία στηρίζεται το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι η άρνηση της αιτούσας να επιτρέψει τη χρήση της πνευματικής ιδιοκτησίας της επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως που έχει στην οικεία αγορά. Η αιτούσα προβάλλει επίσης ότι οι προκείμενες της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά τα βασικά πραγματικά περιστατικά είναι εσφαλμένες, ότι όλες οι σημαντικές διαπιστώσεις σχετικά με τα πραγματικά και τα νομικά δεδομένα της αποφάσεως αυτής αντιφάσκουν με τις διαπιστώσεις των γερμανικών δικαστηρίων, ότι τα ληφθέντα μέτρα δεν είναι συντηρητικής φύσεως και ότι η Επιτροπή προσέβαλε το δικαίωμά της για μια δίκαιη διοικητική διαδικασία.

77 ρώτον, πρέπει να εξεταστεί αν ο βασικός αυτός ισχυρισμός της είναι εκ πρώτης όψεως βάσιμος.

Επιχειρήματα των διαδίκων

78 ρώτον, η αιτούσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή μπορεί να διατάξει προσωρινά μέτρα μόνον όσον αφορά πρακτικές οι οποίες είναι σαφώς παράνομες βάσει καθιερωμένων κανόνων της κοινοτικής νομοθεσίας (απόφαση La Cinq, σκέψη 28). Αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεδομένου ότι αντιβαίνει στην πάγια νομολογία των κοινοτικών δικαστηρίων και σε προηγούμενες αποφάσεις της Επιτροπής καθώς διαπιστώνει ότι είναι εκ πρώτης όψεως παράνομη η άρνηση επιχειρήσεως που έχει δεσπόζουσα θέση να μοιραστεί με τους ανταγωνιστές της ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα υπό τη μορφή του δικαιώματός της πνευματικής ιδιοκτησίας επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού σε σχέση με αυτή καθεαυτή την αγορά την οποία αφορά το δικαίωμα αυτό. Η απόφαση αυτή στερεί από την αιτούσα αυτόν καθεαυτόν τον πυρήνα του δικαιώματός της πνευματικής ιδιοκτησίας βάσει της εθνικής νομοθεσίας, όπως αναγνωρίζεται από την κοινοτική νομοθεσία και αντιβαίνει προδήλως στο άρθρο 295 ΕΚ.

79 Η αιτούσα παραπέμπει, ειδικότερα, στις αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 1988, 238/87, Volvo (Συλλογή 1988, σ. 6211, σκέψη 7), και 53/87, CICRA και Maxicar (Συλλογή 1988, σ. 6039, σκέψη 10), στο εξής και οι δύο περιληπτικώς: Volvo/Renault), στις αποφάσεις του ρωτοδικείου της 10ης Ιουλίου 1991, Τ-69/89, RTE κατά Επιτροπής (Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-485, σκέψη 71, στο εξής: απόφαση RTE), Τ-76/89, ΙΤΡ κατά Επιτροπής (Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-575, στο εξής: απόφαση ΙΤΡ), και στην απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Απριλίου 1995, C-241/91 P και C-242/91 P, RTE και ITP κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. Ι-743, σκέψη 49, στο εξής: απόφαση Magill· η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή θα καλείται στο εξής: υπόθεση Magill), που εκδόθηκε κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως κατά των αποφάσεων RTE και ITP. Η αιτούσα υποστηρίζει ότι η άρνηση επιχειρήσεως που κατέχει δεσπόζουσα θέση να επιτρέψει τη χρησιμοποίηση των δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι δυνατό να είναι καταχρηστική μόνο σε δύο περιπτώσεις: πρώτον, όταν, μαζί με την άρνηση να παράσχει την άδεια αυτή, η επιχείρηση επιδίδεται επιπλέον σε πρακτικές οι οποίες, καθεαυτές, είναι καταχρηστικές, όπως είναι η παράνομη τιμολόγηση και, δεύτερον, όταν υπάρχει μια «ουσιώδης διευκόλυνση».

80 Εντούτοις, η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίχθηκε στην έννοια του τι συνιστά ουσιώδη διευκόλυνση. Κατά την αιτούσα, η έννοια αυτή εφαρμόζεται μόνον όταν εμπλέκονται δύο διαφορετικές αγορές και το πωλούμενο προϊόν ή η παρεχόμενη υπηρεσία σε μια (συνήθως «πρωτογενή») αγορά αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για την παραγωγή αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών στη δεύτερη (συνήθως «αγορά παράγωγων προϊόντων»). Η προηγούμενη νομολογία στο πλαίσιο της οποίας τα κοινοτικά δικαστήρια και, πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή είχαν κρίνει, υπό τις συνθήκες αυτές, καταχρηστική την άρνηση της εταιρίας που κατείχε δεσπόζουσα θέση να προβεί στην προμήθεια του συστατικού αυτού αφορούσε πάντοτε δύο διαφορετικές αγορές: η αιτούσα παραπέμπει ειδικότερα στην απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Μαρτίου 1974, 6/73 και 7/73, Istituto Chemioterapico Italiano και Commercial Solvents κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1974, σ. 113 χωριστή αγορά πρώτων υλών και αγορά προϊόντων προερχόμενων από πρώτες ύλες)· απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Οκτωβρίου 1985, 311/84, CBEM (Συλλογή 1985, σ. 3261 χωριστή αγορά για τηλεοπτικές μεταδόσεις και για προώθηση πωλήσεως διά τηλεφώνου)· απόφαση του Δικαστηρίου της 13ης Δεκεμβρίου 1991, C-18/88, BG-Inno-BM (Συλλογή 1991, σ. Ι-5941 χωριστές αγορές για τη δημιουργία και τη λειτουργία κρατικού δικτύου τηλεπικοινωνιών και για την εισαγωγή, εμπορία, σύνδεση, παραγγελία και διατήρηση εξοπλισμού για σύνδεση με το εν λόγω δίκτυο)· απόφαση Magill (χωριστές αγορές για τηλεοπτικά προγράμματα και οδηγούς τηλεοπτικών προγραμμάτων)· απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 1998, C-7/97, Bronner (Συλλογή 1998, σ. Ι-7791 χωριστές αγορές για τη διανομή εφημερίδων και την έκδοση και πώληση εφημερίδων)· απόφαση του ρωτοδικείου της 12ης Ιουνίου 1997, Τ-504/93, Tiercé Ladbroke κατά Επιτροπής (Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-923 χωριστές αγορές για ραδιοφωνική και τηλεοπτική κάλυψη ιπποδρομιών και για τη λειτουργία γραφείων στοιχημάτων, στο εξής: Tiercé Ladbroke), και τις αποφάσεις 94/19/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1993, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής δυνάμει του άρθρου [82] της Συνθήκης ΕΚ (IV/34.689 Sea Containers κατά Stena Sealink ροσωρινά μέτρα, ΕΕ 1994, L 15, σ. 8), όσον αφορά αγορές για υπηρεσίες που αφορούν λιμένες και πορθμιακές υπηρεσίες για επιβάτες, και 98/190/ΕΚ της Επιτροπής, της 14ης Ιανουαρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου [82] της Συνθήκης ΕΚ (IV/34.801 FAG Flughafen Frankfurt/Main AG, EE 1998, L 72, σ. 30), όσον αφορά χωριστές αγορές για εγκαταστάσεις αερολιμένος για την προσγείωση/απογείωση αεροσκαφών και για την παροχή υπηρεσιών μεταφορτώσεως).

81 Υπάρχουν δύο ουσιώδη σημεία στον ισχυρισμό που προβάλλει η αιτούσα βάσει της νομολογίας αυτής. ρώτον, υποστηρίζει ότι η θεωρία της «ουσιώδους διευκολύνσεως» προϋποθέτει ότι η επιχείρηση που κατέχει δεσπόζουσα θέση χρησιμοποιεί τη δύναμή της στην αγορά στην οποία έχει τη δεσπόζουσα θέση προκειμένου να περιορίσει ή να παρακωλύσει τον ανταγωνισμό στην αγορά παραγώγων προϊόντων ή σε γειτονική αγορά στην οποία ήδη δραστηριοποιείται ή στην οποία επιθυμεί να δραστηριοποιηθεί ή την οποία απλώς επιθυμεί να εμποδίσει, όπως στην υπόθεση Magill, να αναδειχθεί σε μια νέα αγορά. Δεύτερον και παραπέμποντας ειδικώς στην υπόθεση Magill, η οποία, τονίζει η αιτούσα, είναι η μόνη υπόθεση πριν από την προσβαλλόμενη απόφαση στην οποία η Επιτροπή επιχείρησε να εφαρμόσει τη θεωρία των «ουσιωδών διευκολύνσεων» στην άσκηση δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, η IMS υποστηρίζει ότι ήταν η χρήση από τους δικαιούχους του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, που είχαν αποκτήσει λόγω των δραστηριοτήτων τους στην αγορά εντός της οποίας κατείχαν δεσπόζουσα θέση (μετάδοση ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών) προκειμένου να επεκτείνουν την κυριαρχία τους αυτή σε μια αγορά παράγωγων προϊόντων (εβδομαδιαίοι οδηγοί τηλεοπτικών προγραμμάτων), η οποία ισοδυναμούσε με τις «εξαιρετικές περιστάσεις» που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό ως καταχρηστικής της αρνήσεώς τους να επιτρέψουν τη σχετική δραστηριότητα στους ανταγωνιστές τους. Η άρνηση της IMS Health, στην προκειμένη περίπτωση, να παράσχει άδεια στους ανταγωνιστές της προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τη δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού είναι δικαιολογημένη διότι δεν επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη δύναμή της σε μια χωριστή αγορά. Η αιτούσα εμμένει στην άποψή της ότι δεν μπορεί να είναι καταχρηστική η άρνηση του δικαιούχου δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας να παράσχει τη σχετική άδεια στους ανταγωνιστές που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν το δικαίωμά της προκειμένου να την ανταγωνιστούν ακριβώς στην ίδια αγορά στην οποία η αποκλειστικότητα που παρέχει το δικαίωμα αυτό χρησιμοποιείται ως το κύριο χαρακτηριστικό της επιχειρήσεως του δικαιούχου και στην οποία η δεσπόζουσα θέση της ενδέχεται, τουλάχιστον εν δυνάμει, να εξαρτάται από τη διατήρηση αυτού του αποκλειστικού δικαιώματός του. Το γεγονός και μόνον ότι αυτό το προστατευόμενο χαρακτηριστικό έχει καταστεί αντικείμενο ιδιαίτερης προτιμήσεως εκ μέρους των πελατών, σε βαθμό που το σχετικό προϊόν ή η σχετική υπηρεσία κυριαρχεί στην αγορά, δεν αρκεί προκειμένου να υποχρεωθεί ο δικαιούχος να παράσχει τη σχετική άδεια σε αυτούς που επιθυμούν να τον ανταγωνιστούν στην αγορά αυτή.

82 Η Επιτροπή τονίζει στις παρατηρήσεις της ότι η ενδεχόμενη σημασία της ex parte διατάξεως της 10ης Αυγούστου 2001 στην παρούσα υπόθεση, και ειδικότερα η απροθυμία του δικάζοντος τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστή να επικυρώσει «έστω και προσωρινώς» (σκέψη 24 της εν λόγω διατάξεως) τα μέτρα που ελήφθησαν με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν πρέπει να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι η Επιτροπή έχει το ουσιαστικό βάρος αποδείξεως της ορθότητας της ερμηνείας του άρθρου 82 ΕΚ στην οποία στηρίζεται. Ανεξαρτήτως του ότι ο συλλογισμός της χωλαίνει σε ένα συγκεκριμένο σημείο, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να θεωρηθεί ισχυρή και να μην ανασταλεί δεδομένου ότι δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις περί του επείγοντος και δεδομένου ότι η στάθμιση των συμφερόντων δεν συνηγορεί υπέρ της αιτούσας.

83 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα προσωρινά συμπεράσματα της προσβαλλομένης αποφάσεως στηρίζονται στη συνδυασμένη ερμηνεία των αποφάσεων Magill, Tiercé Ladbroke και Bronner. Δεδομένου ότι στο πλαίσιο της κύριας προσφυγής εξετάζονται καλύτερα τα περίπλοκα νομικά ζητήματα και τα πραγματικά δεδομένα, αρκεί για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας να εκτεθεί ότι, αφού προέβη στην προσωρινή εκτίμηση ότι τα περιστατικά είναι τόσο εξαιρετικά ώστε το άρθρο 82 ΕΚ επιβάλλει περιορισμούς στην άσκηση από την IMS Health των δικαιωμάτων της διανοητικής ιδιοκτησίας, η Επιτροπή έλαβε πλήρως υπόψη της αυτά τα δικαιώματα ιδιοκτησίας κατά την άσκηση της εξουσίας της προς έκδοση των κατάλληλων προσωρινών μέτρων. Αυτό διαφαίνεται κυρίως, τόνισε η Επιτροπή κατά την προφορική διαδικασία, από το γεγονός ότι επιβλήθηκε η υποχρέωση να καταβάλλουν εύλογο αντίτιμο όσοι είχαν την πρόθεση να ζητήσουν άδεια (σημείο 215 των αιτιολογικών σκέψεων της προσβαλλομένης αποφάσεως).

84 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι περιστάσεις της υποθέσεως Magill δεν απέχουν, κατ' ουσίαν, από αυτές της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ούτε οι προστατευόμενοι κατάλογοι τηλεοπτικών προγραμμάτων στην υπόθεση Magill ούτε η εν προκειμένω δομή τμημάτων μωσαϊκού συνιστούν ένα χωριστό προϊόν: έκαστο αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την παροχή μιας χωριστής υπηρεσίας και δεν έχει αξία αν δεν ενσωματωθεί στην υπηρεσία αυτή. Μολονότι αναγνωρίζει με τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της ότι οι διαφορές μεταξύ της υπηρεσίας παροχής δεδομένων πωλήσεως της IMS και της υπηρεσίας των ανταγωνιστών της δεν είναι τέτοιας φύσεως ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ότι οι υπηρεσίες των ανταγωνιστών της συνιστούν νέες υπηρεσίες, όπως στην υπόθεση Magill, υποστηρίζει ωστόσο ότι οι «εξαιρετικές περιστάσεις» εκείνης της υποθέσεως, πράγμα που επιβεβαιώνουν οι αποφάσεις Tiercé Ladbroke και Bronner, δεν περιορίζονται στα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως Magill. Κατά συνέπεια, κακώς η αιτούσα θεωρεί σημαντικό το γεγονός ότι δεν υπάρχουν δύο αγορές.

85 εραιτέρω, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, μολονότι γίνεται συχνά επίκληση της θεωρίας των «ουσιωδών διευκολύνσεων» σε περιπτώσεις κατά τις οποίες μια επιχείρηση που έχει δεσπόζουσα θέση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κυριαρχία της σε μια αγορά παράγωγων προϊόντων, καμία τέτοια προϋπόθεση δεν απαντά στις αποφάσεις Magill, Tiercé Ladbroke και Bronner ή στην απόφαση του ρωτοδικείου της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, συνεκδικασθείσες υποθέσεις Τ-374/94, Τ-375/94, Τ-384/94 και Τ-388/94, European Night Services κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-3141). Επιπλέον, φαίνεται ότι το ρωτοδικείο δεν δέχθηκε τη σημασία της θεωρίας αυτής στην απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1999, υπόθεση Τ-198/98, Micro Leader κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-3989, στο εξής: Micro Leader). Εν πάση περιπτώσει, όταν η ουσιώδης διευκόλυνση περιλαμβάνει μια δομή η οποία προστατεύεται βάσει των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, ο σύνδεσμος μεταξύ της διευκολύνσεως και της αγοράς στο πλαίσιο της οποίας αποκλείεται ο ανταγωνισμός είναι κατ' ανάγκη πολύ στενός· το πωλούμενο προϊόν ή η παρεχόμενη υπηρεσία κατ' ανάγκη ενσωματώνουν, σε ορισμένο βαθμό, αυτό που αποτελεί προστατευόμενο περιεχόμενο του σχετικού δικαιώματος.

86 Η NDC και η NDC Health υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι σύμφωνη με τα κριτήρια για τη λήψη αποφάσεων περί επιβολής προσωρινών μέτρων που καθορίζονται με τη νομολογία Camera Care. Το πόρισμα της Επιτροπής ότι η χρήση από την IMS του δικαιώματός της πνευματικής ιδιοκτησίας εκτοπίζει τους ανταγωνιστές της από την οικεία αγορά συνιστά, εκ πρώτης όψεως, κατάχρηση που εμπίπτει στην κλασική έννοια της καταχρηστικής συμπεριφοράς όπως προσδιορίζεται στη Συνθήκη και όπως εφαρμόστηκε σε υποθέσεις όπως είναι η υπόθεση Magill, ήτοι ότι τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας δεν εξαιρούνται από την εφαρμογή των κανόνων της Συνθήκης για τον ανταγωνισμό. Το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση καταλήγει (σημείο 67 των αιτιολογικών σκέψεων) στο ότι η αρχή που διατυπώνεται με τη νομολογία αυτή καλύπτει περιπτώσεις στις οποίες η προβαλλόμενη καταχρηστική συμπεριφορά εμποδίζει την εμφάνιση ενός νέου προϊόντος δεν συνιστά προδήλως εσφαλμένη εφαρμογή της αποφάσεως Magill. Έτσι, αντιθέτως προς τον κύριο ισχυρισμό της αιτούσας, ούτε οι σχετικές προγενέστερες αποφάσεις της Επιτροπής ούτε η νομολογία απαιτούν, ως προϋπόθεση για την εφαρμογή της θεωρίας των «ουσιωδών διευκολύνσεων», την ύπαρξη δύο χωριστών συνεχομένων αγορών.

87 Η AzyX υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση σαφώς αποδεικνύει ότι η δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού έχει καταστεί βιομηχανικό πρότυπο, η «ειδική ευθύνη» της επιχειρήσεως που κατέχει δεσπόζουσα θέση να μην παραβιάζει τους κανόνες του ανταγωνισμού (απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Νοεμβρίου 1983, υπόθεση 322/81, Michelin κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 3461, σκέψη 57) δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι η αιτούσα χρησιμοποίησε καταχρηστικά τη δεσπόζουσα θέση της. Οι εξαιρετικές περιστάσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την εφαρμογή της νομολογίας Volvo/Renault, Magill και Micro Leader επί της συμπεριφοράς της είναι ο τρόπος που χρησιμοποίησε το προβαλλόμενο δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων ως μέσο αποκλεισμού πιθανών ανταγωνιστών. Η AzyX υποστηρίζει ότι η καταχρηστική εκμετάλλευση αποδεικνύεται, στη δική της περίπτωση, από το γεγονός ότι, μολονότι εισήλθε στη γερμανική αγορά κατά την εαρινή και θερινή περίοδο του 1999, η αιτούσα επικαλέστηκε το δικαίωμά της πνευματικής ιδιοκτησίας κατ' αυτής μόνον όταν (Δεκέμβριος 2000) η AzyX άρχισε να αποτελεί πραγματική ανταγωνιστική απειλή. Με τις συμπληρωματικές της παρατηρήσεις η AzyX προσθέτει ότι η αιτούσα επέλεξε προσεκτικά τον χρόνο αντιδράσεώς της: ο σκοπός της αιτήσεώς της για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων και η λήψη των μέτρων αυτών τον Δεκέμβριο του 2000 ήταν να παραλύσει την AzyX τον Ιανουάριο του 2001 όταν επρόκειτο να υπογράψει τις περισσότερες συμβάσεις με τους πελάτες της για το νέο έτος.

Εκτίμηση του δικάζοντος τα ασφαλιστικά μέτρα δικαστή

88 Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκλαμβάνει ρητώς (σημείο 36) το ότι η δομή των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού καλύπτεται στη Γερμανία από το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, μια υπόθεση την οποία, επιπλέον, η Επιτροπή δεν επιχείρησε να καταρρίψει με τις παρατηρήσεις της στην παρούσα διαδικασία, πρέπει να ληφθεί ως βάση ότι η αιτούσα, διά της IMS Health, έχει όντως δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί της δομής αυτής. Κατ' αρχήν, αυτό το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας συνεπάγεται το αποκλειστικό δικαίωμα αναπαραγωγής της δομής στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών με αντικείμενο την παροχή πληροφοριών για τις τοπικές πωλήσεις και το δικαίωμα να αποφασίζει αν θα παραχωρεί σε τρίτους την άδεια να τη χρησιμοποιούν.

89 Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η προσβαλλόμενη απόφαση ότι η αιτούσα χρησιμοποίησε καταχρηστικά, εκ πρώτης όψεως, τη δεσπόζουσα θέση της στην οικεία αγορά αρνούμενη να παραχωρήσει άδεια για τη χρησιμοποίηση του πνευματικού της δικαιώματος επί της δομής των 1 860 τμημάτων μωσαϊκού, γεγονός που αντιστοιχεί ουσιαστικά με διαπίστωση ότι χρησιμοποίησε αυτό το δικαίωμά της πνευματικής ιδιοκτησίας καταχρηστικά προκειμένου να εμποδίσει τους ανταγωνιστές της, την NDC Health και την AzyX, να παραμείνουν στην αγορά αυτή και να την ανταγωνίζονται με επιτυχία, θίγει λεπτά ζητήματα όπως είναι το ακριβές πεδίο εφαρμογής του άρθρου 82 ΕΚ και οι εξουσίες που παρέχει στην Επιτροπή το άρθρο 3 του κανονισμού 17 όπως έχει ερμηνευθεί βάσει της νομολογίας Camera Care. Η διεξοδική εξέταση των ζητημάτων αυτών βαίνει προδήλως πέραν των ορίων της παρούσας διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων και πρέπει, όπως και στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη Magill (βλ. σκέψη 14), να αποφανθεί επ' αυτών το ρωτοδικείο με την έκδοση αποφάσεως επί της κύριας προσφυγής.

90 Ωστόσο, δεδομένου ότι η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τους παρεμβαίνοντες, αρνείται ότι έχει αποδειχθεί το εκ πρώτης όψεως βάσιμο της αιτήσεως για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων η οποία στρέφεται κατά του κύρους της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να εξεταστεί αν η αιτούσα απέδειξε, σε σχέση με τον κύριο ισχυρισμό της κατά την παρούσα διαδικασία, την ύπαρξη σοβαρών επιφυλάξεων σχετικά με το κύρος της προσβαλλομένης αποφάσεως.

91 Κατ' αρχάς πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 295 ΕΚ ορίζει ότι: «[η] παρούσα Συνθήκη δεν προδικάζει με κανένα τρόπο το καθεστώς της ιδιοκτησίας στα κράτη μέλη». Κατά συνέπεια, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής πρέπει κατά κανόνα να προσεγγίζει με περίσκεψη μια απόφαση της Επιτροπής που επιβάλλει, διά προσωρινών μέτρων που λαμβάνονται στο πλαίσιο εκκρεμούσας έρευνας δυνάμει του άρθρου 3 του κανονισμού 17 και τα οποία στηρίζονται σε μια προσωρινή ερμηνεία του άρθρου 82 ΕΚ, την υποχρέωση στον δικαιούχο δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, το οποίο αναγνωρίζεται και προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία, να επιτρέψει τη χρήση αυτού του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

92 Εξάλλου, δεδομένου ότι η αιτούσα υποστηρίζει, παραπέμποντας στην απόφαση La Cinq (σκέψη 28), ότι η Επιτροπή πρέπει να αποδεικνύει σαφώς τον παράνομο χαρακτήρα της καταγγελλόμενης πρακτικής πριν προβεί στη δικαιολόγηση της λήψεως των προσωρινών αυτών μέτρων, αρκεί να λεχθεί ότι μια τέτοιου είδους υποχρέωση δεν απορρέει από το επίσημο γαλλικό κείμενο (δεδομένου ότι η γαλλική ήταν η γλώσσα διαδικασίας στην απόφαση La Cinq) της σκέψεως της αποφάσεως. Αντιθέτως προς το αγγλικό κείμενο, το γαλλικό κείμενο δεν περιορίζει την εξουσία της Επιτροπής να λαμβάνει προσωρινά μέτρα μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες θα μπορούσε να επιβάλει, με την οριστική απόφαση, κυρώσεις σε σχέση με την υπό έρευνα πρακτική.

93 Κατά συνέπεια, το γεγονός και μόνον ότι η ερμηνεία του άρθρου 82 ΕΚ που υιοθετείται με την προσβαλλόμενη απόφαση φαίνεται να είναι σχετικά καινοφανής δεν επηρεάζει, καθαυτό, την εκτίμηση της προϋποθέσεως σχετικά με το εκ πρώτης όψεως βάσιμο. αρ' όλ' αυτά, η αιτούσα πρέπει να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρής αντιρρήσεως ή τουλάχιστον εύλογων επιφυλάξεων ως προς το κύρος της προσωρινής εκτιμήσεως της Επιτροπής σε σχέση με τους κανόνες ανταγωνισμού (διατάξεις Ford, σκέψη 8, Επιτροπή κατά Atlantic Container Line, σκέψη 26).

94 Υπό το πρίσμα των επιχειρημάτων που στηρίζονται στην απόφαση Magill τα οποία προέβαλαν τα μέρη της παρούσας διαδικασίας, επιβάλλεται να εξεταστεί η απόφαση αυτή ως προς τον ισχυρισμό των αναιρεσειουσών τηλεοπτικών εταιριών ότι το ρωτοδικείο παρερμήνευσε την έννοια της καταχρηστικής εκμεταλλεύσεως δεσπόζουσας θέσεως. Με τις αποφάσεις του RTE και ITP (σκέψεις 71 και 56 αντίστοιχα), το ρωτοδικείο, μολονότι αναγνώρισε ότι ήταν κοινός τόπος ότι το ειδικό αντικείμενο του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας εξασφαλίζει στον δικαιούχο το δικαίωμα της αποκλειστικής αναπαραγωγής του προστατευομένου έργου και ότι η άσκηση αυτού του αποκλειστικού δικαιώματος αναπαραγωγής δεν αποτελεί αυτή καθεαυτή κατάχρηση, έκρινε ότι ενδέχεται να αποτελεί κατάχρηση «όταν, ενόψει των περιστάσεων που προσιδιάζουν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, προκύπτει ότι οι συνθήκες και οι όροι ασκήσεως του αποκλειστικού δικαιώματος αναπαραγωγής του προστατευομένου έργου έχουν, στην πραγματικότητα, σκοπό προφανώς αντίθετο προς αυτόν που επιδιώκεται στα πλαίσια του άρθρου [82 ΕΚ]».

95 Στην απόφαση Magill, το Δικαστήριο απέρριψε ευθύς εξαρχής τον ισχυρισμό ότι «η άσκηση ενός δικαιώματος που χαρακτηρίζεται από το εθνικό δίκαιο ως "δικαίωμα του δημιουργού", εκφεύγει από κάθε εκτίμηση υπό το φως του άρθρου [82 ΕΚ]», προτού επιβεβαιώσει, βάσει της αποφάσεως Volvo, ότι «η άρνηση χορηγήσεως τέτοιας άδειας, έστω και αν προέρχεται από επιχείρηση κατέχουσα δεσπόζουσα θέση, [δεν] συνιστά, αυτή καθεαυτή, καταχρηστική εκμετάλλευση της εν λόγω θέσεως» (σκέψεις 48 και 49). Στη συνέχεια, έκρινε ότι «η εκ μέρους του δικαιούχου άσκηση του αποκλειστικού δικαιώματος μπορεί, υπό εξαιρετικές περιστάσεις, να συνεπάγεται καταχρηστική συμπεριφορά» (σκέψη 50). Ως προς το αν αυτές οι «εξαιρετικές περιστάσεις» συντρέχουν, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε βάσει των πραγματικών περιστατικών που είχε διαπιστώσει το ρωτοδικείο (σκέψεις 52 έως 56) την ύπαρξη τριών ομάδων εξαιρετικών περιστάσεων.

96 ρώτον, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε (απόφαση Magill, σκέψη 52, παραπέμποντας αντιστοίχως στην απόφαση RTE, σκέψη 62, και στην απόφαση ITP, σκέψη 48) ότι υπήρχε χωριστή αγορά για την προμήθεια τηλεοπτικών οδηγών με ολόκληρο το πρόγραμμα της προσεχούς εβδομάδας διαφορετική από την αγορά για την προμήθεια χωριστών εβδομαδιαίων τηλεοπτικών οδηγών τους οποίους παρήγαγαν, μεταξύ άλλων, οι αναιρεσείουσες. Στη συνέχεια διαπίστωσε ότι οι τηλεοπτικές εταιρίες «αποτελούσαν αναπόφευκτα τις μόνες πηγές των αυτούσιων πληροφοριών για τα προγράμματα που αποτελούν την απαραίτητη πρώτη ύλη για τη δημιουργία ενός εβδομαδιαίου τηλεοπτικού οδηγού» (απόφαση Magill, σκέψη 53), και ότι η άρνησή τους να χορηγήσουν τις πληροφορίες αυτές «κατ' επίκληση των εθνικών διατάξεων περί του δικαιώματος του δημιουργού, εμπόδισε την εμφάνιση ενός νέου προϊόντος, ενός πλήρους εβδομαδιαίου οδηγού τηλεοπτικών προγραμμάτων, τον οποίο οι αναιρεσείουσες δεν προσέφεραν και για τον οποίο υπήρχε εν δυνάμει ζήτηση εκ μέρους των καταναλωτών» (απόφαση Magill, σκέψη 54). Το Δικαστήριο κατέληξε ότι η άρνηση αυτή συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση σύμφωνα με το άρθρο 82, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο β_, ΕΚ.

97 Δεύτερον, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε (απόφαση Magill, σκέψη 55) τη διαπίστωση ότι «η άρνηση αυτή δεν εδικαιολογείτο ούτε από τη δραστηριότητα της μεταδόσεως ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών προγραμμάτων ούτε από εκείνη της εκδόσεως τηλεοπτικών περιοδικών (απόφαση RTE, σκέψη 73, και απόφαση ΙΤΡ, σκέψη 58)».

98 Τρίτον, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε τη διαπίστωση του ρωτοδικείου ότι οι τηλεοπτικές εταιρίες με τη συμπεριφορά τους διατηρούσαν την παράγωγη αγορά των εβδομαδιαίων τηλεοπτικών οδηγών αποκλειστικά για λογαριασμό τους αποκλείοντας οποιονδήποτε ανταγωνισμό στην αγορά αυτή «δεδομένου ότι αρνούνταν την πρόσβαση στις αυτούσιες πληροφορίες που αποτελούν την αναγκαία πρώτη ύλη για τη δημιουργία ενός τέτοιου οδηγού».

99 Ακολούθως, το Δικαστήριο κατέληξε (απόφαση Magill, σκέψη 57) ότι «[ε]νόψει όλων αυτών των περιστάσεων, το ρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά των αναιρεσειουσών ως καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως κατά την έννοια του άρθρου [82 ΕΚ]».

100 Είναι σαφές από την απόφαση Magill ότι υπάρχουν ορισμένες ενδεχομένως σημαντικές διαφορές μεταξύ των πραγματικών περιστατικών αυτής και των πραγματικών περιστατικών που αποτέλεσαν τη βάση της προσβαλλομένης αποφάσεως, την ύπαρξη των οποίων, όχι όμως και τη σημασία τους, δεν αμφισβήτησε σοβαρά η Επιτροπή. Η προσβαλλόμενη απόφαση φαίνεται ότι στηρίζεται σε μια μη σωρευτική ερμηνεία των προϋποθέσεων που θεωρούνται ότι συνιστούν «εξαιρετικές περιστάσεις» στην υπόθεση Magill. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η άσκηση ενός δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας είναι δυνατό να αποτελεί καταχρηστική εκμετάλλευση «έστω και ελλείψει περαιτέρω καταχρηστικών πρακτικών εφόσον, μεταξύ άλλων, εμποδίζει την εμφάνιση ενός νέου προϊόντος» (σημείο 67 των αιτιολογικών σκέψεων της προσβαλλομένης αποφάσεως). Η Επιτροπή δεν θεωρεί τις προϋποθέσεις τις οποίες παραθέτει το Δικαστήριο στην απόφαση Magill (σκέψη 54) ως, κατ' αρχήν, ουσιώδεις για την ύπαρξη «εξαιρετικών περιστάσεων».

101 Στην παρούσα διαδικασία, αντί να επιδιώξει τον αποκλεισμό της εμφάνισης ενός νέου προϊόντος σε μια χωριστή αγορά, η άρνηση της αιτούσας να παράσχει άδεια στην NDC και στην AzyX να χρησιμοποιήσουν το δικαίωμά της πνευματικής ιδιοκτησίας φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι αποσκοπεί στο να εμποδίσει τις εταιρίες αυτές να παράσχουν υπηρεσίες με αντικείμενο δεδομένα σχετικά με τις τοπικές πωλήσεις οι οποίες στηρίζονται σε ελευθέρως διαθέσιμα στοιχεία, να παράσχουν δε τις υπηρεσίες αυτές στην ίδια αγορά και στους ίδιους πιθανούς πελάτες, διαφοροποιώντας δε μόνο σε κάποιες λεπτομέρειες της υπηρεσίες τους από τις υπηρεσίες που προσφέρει η αιτούσα. Βασική για την προσβαλλόμενη απόφαση είναι η διαπίστωση ότι οι φαρμακευτικές βιομηχανίες στις οποίες απευθύνονται οι υπηρεσ