ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 180 και 266/80, 
πού έχουν ὡς ἀντικείμενο αιτήσεις, υποβληθείσες ενώπιον του Δικαστηρίου, 
κατ' εφαρμογή του ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἀπό τό Cour de cassation της 
Γαλλίας στό πλαίσιο τῆς διαφορᾶς πού εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ 
José CRUJEIRAS TOME 
καί 
PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE (υπόθεση 180/80), 
καί ἀπό τό Tribunal de grande instance τῆς Saint-Nazaire στό πλαίσιο τῆς δια­
φορᾶς πού εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ 
PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
καί 
ANTON YURRITA (υπόθεση 266/80), 
με τίς όποιες ζητεῖται ἡ έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός τό κύρος 
κανονισμῶν του Συμβουλίου περί ὡρισμένων προσωρινών μέτρων διατηρήσεως 
καί διαχειρίσεως τῶν ἁλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπα­
νική σημαία, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 
συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, G. Bosco, A. Touffait καί 
O. Due, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart, Α. O'Keeffe, 
Τ. Koopmans, U. Everling, Α. Χλωρό καί F. Grévisse, δικαστές, 
γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti 
γραμματεύς: Α. Van Houtte 
εκδίδει τήν ἀκόλουθη 
2998 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
ΑΠΟΦΑΣΗ 
Περιστατικά 
Τά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη 
της διαδικασίας καί οι παρατηρήσεις πού 
υπεβλήθησαν δυνάμει του ἄρθρου 20 τοῦ 
Πρωτοκόλλου περί του 'Οργανισμού του 
Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ δύνανται νά συ­
νοψισθούν ὡς έξης: 
Ι — Πραγματικά περιστατικά καί 
διαδικασία 
Ι. Τά πραγματικά περιστατικά τῶν δια­
φορων στίς κύριες δίκες δύνανται νά συ­
νοψισθούν ὡς έξης: 
α) Ὑπόθεση 180/80 
Όπως προκύπτει ἀπό τήν δικογραφία, στίς 
16 Σεπτεμβρίου 1978, τό ισπανικό ἁλιευ­
τικό «Uricen Uno», νηολογημένο στό San 
Sebastian ὑπό τά στοιχεία SS 1-2322, 
κατελήφθη νά αλιεύει πέραν του ὁρίου των 
12 ναυτικῶν μιλίων ἐντός τῆς ζώνης των 
188 ναυτικῶν μιλίων πού συνιστούν τήν 
γαλλική οικονομική ζώνη, ἡ ὁποία καθω-
ρίσθη ἀπό τό διάταγμα 77-130 τῆς 11ης 
Φεβρουαρίου 1977 κατ' εφαρμογή του 
νόμου 76-655 τῆς 16ης Ἰουλίου 1976. 
Ὁ κυβερνήτης του σκάφους Crujeiras Tome, 
πού παρεδέχθη ὅτι δέν κατείχε τήν ἀπαι­
τουμένη ἀπό τήν ισχύουσα κοινοτική ρύθ­
μιση έγκυρη άδεια, κατεδικάσθη μέ ἀπό­
φαση τοῦ Tribunal de grande instance της 
Lorient, τῆς 5ης Ὀκτωβρίου 1978, σέ πρό­
στιμο 4 000 γαλλικών φράγκων, καθώς καί 
στην κατάσχεση τῆς βάσεως του δικτύου 
του καί τῆς ἀξίας του ἀλιεύματος γιά παρά­
βαση τῆς περί ἀλιείας ρυθμίσεως ἐντός της 
γαλλικής οικονομικής ζώνης. β) Ὑπόαεση 266/80 
Ὁ Yurrita, κυβερνήτης του ισπανικού αλιευ­
τικού «Ondarrutarra», νηολογημένου ὑπό 
στοιχεῖα Β. Ι 4.22 Ondarroa, διώκεται ενώ­
πιον του Tribunal de grande instance της 
Saint-Nazaire μέ τήν κατηγορία ὅτι στίς 17 
'Οκτωβρίου 1980 ἡλίευσε άνευ ἀδείας στό 
ἐσωτερικό τῆς γαλλικής οικονομικής 
ζώνης, πέρα του ὁρίου τῶν 12 ναυτικών 
μιλίων καί εντός τῆς ζώνης τῶν 188 μιλίων. 
2. Οἱ ἐκ τῶν κανονισμών καί τῶν διεθνών 
συμβάσεων διατάξεις πού ἀναφέρονται στίς 
δύο υποθέσεις δύνανται νά συνοψισθούν 
ὡς έξης: 
α) Κοινοτική ρύθμιση περί ἁλιείας εφαρ­
μοζομενη επί πλοίων υπό ισπανική 
σημαία 
Σύμφωνα μέ τό ψήφισμα του Συμβουλίου, 
της 3ης Νοεμβρίου 1976, περί ὡρισμένων 
εξωτερικών θεμάτων τῆς δημιουργίας στην 
Κοινότητα ἁλιευτικής ζώνης 200 ναυτικών 
μιλίων ἀπό Ι ης 'Ιανουαρίου 1977 (ΕΕ 1981 
C 105, σ. 1), τά Κράτη μέλη τῆς Κοινότητος 
ἐπεξέτειναν ἀπό τῆς Ι ης 'Ιανουαρίου 1977 
τίς ζώνες ἁλιείας τους σέ 200 μίλια ἀπό τίς 
ακτές τους στην Βόρεια Θάλασσα καί στον 
Βόρειο 'Ατλαντικό. "Εκτοτε ἡ εκμετάλλευση 
τῶν ἁλιευτικών πόρων τῶν ἐν λόγω ζωνών 
ἀπό ἁλιευτικά σκάφη τῶν τρίτων χωρών 
διέπεται ἀπό ἕνα σύνολο προσωρινών κοι­
νοτικών μέτρων γιά κάθε μία ἀπό τίς 
ενδιαφερόμενες χώρες. Τά ἐν λόγω μέτρα 
ἐθεσπίσθησαν ἐν ὄψει τῆς συνάψεως 
συμφωνιών — πλαισίων περί ἁλιείας 
μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τῶν ἀνωτέρω 
τρίτων χωρών. 
2999 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
Ὅσον άφορᾶ τά πλοῖα Οπό ισπανική 
σημαία, τό ἐφαρμοστέο σύστημα καθω¬ 
ρίσθη κατ' ἀρχάς μέ τόν κανονισμό 373/77 
του Συμβουλίου, τῆς 24ης Φεβρουαρίου 
1977 (JO 1977, L 53, σ. Ι), ἡ ισχύς του 
ὁποίου παρετάθη καί ὁ όποιος ἑν συνεχεία 
ἐτροποποιήθη. 
Στην υπόθεση 180/80, τό ἐφαρμοστέο 
σύστημα κατά τό ἐν λόγω διάστημα προ­
έκυπτε ἀπό τόν κανονισμό 341/78 του Συμ­
βουλίου, τῆς 20ης Φεβρουαρίου 1978, περί 
ὡρισμένων προσωρινών μέτρων δια­
τηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν ἁλιευτικῶν 
πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό 
ισπανική σημαία γιά τόν χρόνο ἀπό 21ης 
Φεβρουαρίου ἕως 31ης Μαΐου 1978 (JO 
1978, L 49, σ. Ι). Ό ἐν λόγω κανονισμός 
παρετάθη ἕως τίς 30 Σεπτεμβρίου 1978, γιά 
τελευταία φορά μέ τόν κανονισμό 1744/78 
του Συμβουλίου, τῆς 24ης Ἰουλίου 1978 
(JO 1978, L 203, σ. Ι). 
Τό άρθρο 2 του κανονισμού 341/78 ἔχει ὡς 
έξης: 
«"Αρθρο 2 
Ι. Ή άσκηση τῶν ἁλιευτικῶν δραστη­
ριοτήτων υπόκειται σέ χορήγηση ἀδειας 
της Ἐπιτροπῆς γιά λογαριασμό τῆς Κοι­
νότητος, καθώς καί στην τήρηση τῶν 
μέτρων διατηρήσεως καί ἐλεγχου καί 
τῶν λοιπών διατάξεων πού διέπουν τίς 
ἁλιευτικές δραστηριότητες εντός τῶν 
ζωνών πού προβλέπει τό άρθρο 1. 
2. Οἱ ποσοστώσεις ἁλιεύματος, ὁ ἀριθμός 
τῶν ἀδειων πού δύνανται νά χορηγη­
θούν σέ πλοῖα ὑπό ισπανική σημαία 
καθώς καί ὁ ἀνώτατος ἀριθμός πλοίων 
κατόχων ἀδείας πού δύνανται νά 
ἀσκοῦν την ἁλιευτική δραστηριότητα 
ταυτοχρόνως εντός συγκεκριμένης ζώνης 
καθορίζονται στό παράρτημα.» 
Στην υπόθεση 266/80, τό εφαρμοστέο 
σύστημα κατά τόν ἐν λόγω χρόνο προ­
έκυπτε ἀπό τόν κανονισμό 1719/80 του 
Συμβουλίου, τῆς 30ης 'Ιουνίου 1980, μέ τόν όποιο ἐθεσπίζοντο γιά τό 1980 ὡρισμένα 
μέτρα διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν 
ἁλιευτικών πόρων εφαρμοζόμενα ἐπί 
πλοίων ὑπό ισπανική σημαία (JO L 168, 
σ. 27). 
Κατά τό αιτιολογικό του τελευταίου αὐτοῦ 
κανονισμοῦ, ἡ Κοινότης καί ἡ 'Ισπανία διε¬ 
βουλεύθησαν σύμφωνα μέ τήν διαδικασία. 
πού προβλέπει ἡ συμφωνία - πλαίσιο περί 
αλιείας, ἡ ὁποία υπεγράφη μεταξύ τῆς Κοι­
νότητος καί τῆς 'Ισπανίας στίς 15 'Απριλίου 
1980, ὡς πρός τους ορούς αλιείας ἀπό 
πλοῖα, ενός εκάστου συμβαλλομένου ἐντός 
της ἁλιευτικής ζώνης του έτερου κατά τό 
1980, μετά δέ τίς ἐν λόγω διαβουλεύσεις ή 
ἀντιπροσωπεία τῆς Κοινότητος ἀνέλαβε 
τήν δέσμευση νά συστήσει στίς κοινοτικές 
ἀρχές τήν θέσπιση κατά τόν ἐν λόγω 
χρόνο, ὡρισμένων μέτρων πού θά επέ­
τρεπαν σέ ισπανικά πλοία τήν ἁλιεία εντός 
τῶν ἁλιευτικών ζωνών τῶν Κρατών μελών 
πού υπόκεινται στην κοινοτική ρύθμιση 
περί αλιείας. 
Τά άρθρα Ι καί 2 του κανονισμού 1719/80 
ἔχουν ὡς έξης: 
«"Αρθρο πρώτο 
Οἱ μόνες πράξεις ἁλιείας, πού τά ὑπό ισπα­
νική σημαία πλοῖα δύνανται νά πραγματο­
ποιήσουν κατά τήν περίοδο ἀπό Ι ης 
'Ιανουαρίου έως 31ης Δεκεμβρίου 1980 
εντός τῆς ἁλιευτικής ζώνης Κρατών μελών 
πού εκτείνεται έως τά 200 ναυτικά μίλια 
καί αποτελεί ἀντικείμενο τῆς κοινοτικής 
ρυθμίσεως περί ἁλιείας εἶναι εκείνες πού 
προβλέπονται στό παράρτημα Ι εντός τοῦ 
ὁρίου τῶν ποσοτήτων πού καθορίζονται 
ἐκεῖ καί σύμφωνα μέ τους ὅρους πού προ­
βλέπονται στόν παρόντα κανονισμό. 
Ἄρθρο 2 
Ι. Ή άσκηση τῶν ἁλιευτικών δραστη­
ριοτήτων εξαρτᾶται ἀπό τήν κατοχή 
ἀδείας ἐπί του πλοίου χορηγεί ἡ 'Επι­
τροπή γιά λογαριασμό τῆς Κοινότητος, 
καθώς καί ἀπό τήν τήρηση τῶν μέτρων 
διατηρήσεως καί ἐλέγχου καί τῶν 
3000 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
λοιπῶν διατάξεων πού διέπουν τίς ἀλιευ­
τικές δραστηριότητες ἐντός τῆς ζώνης 
πού προβλέπει τό ἄρθρο πρῶτο. 
2. Ό ἀριθμός τῶν άδειων πού δύνανται νά 
χορηγηθοῦν ατά ὑπό ισπανική σημαία 
πλοία καθορίζεται στό παράρτημα Ι, 
σημείο 3.» 
β) Διεθνείς ονμβάοεις 
Σύμφωνα μέ τό προοίμιο της, ἡ σύμβαση 
της Γενεύης τῆς 29ης 'Απριλίου 1958 περί 
ἀλιείας καί διατηρήσεως τῶν βιολογικῶν 
πόρων τῆς ἀνοικτῆς θαλάσσης (Συλλογή 
συνθηκών τῶν Ἡνωμένων 'Εθνῶν 559, ἀριθ. 
8164) ἔχει ὡς ἀντικείμενο την επίλυση 
μέσω τῆς διεθνούς συνεργασίας τῶν προ­
βλημάτων πού θέτει ἡ διατήρηση τῶν βιο­
λογικών πόρων τῆς θαλάσσης, οἱ όποιοι 
διατρέχουν τόν κίνδυνο ἐντατικῆς ἐκμεταλ­
λεύσεως. Ή ἐν λόγω σύμβαση περιλαμβάνει 
ιδίως τίς ἀκόλουθες διατάξεις: 
«"Αρθρο Ι 
1. Όλα τά κράτη ἔχουν, υπέρ τῶν υπηκόων 
τους, τό δικαίωμα νά ἀσκοῦν ἀλιεία 
στην ἀνοικτή θάλασσα, ὑπό τήν επιφύ­
λαξη α) τῶν συμβατικών τους υποχρεώ­
σεων, β) τῶν συμφερόντων καί δικαιω­
μάτων τῶν παρακτίων κρατών πού προ­
βλέπονται ἀπό τήν παρούσα σύμβαση 
καί γ) τῶν διατάξεων τῶν επομένων 
άρθρων ἀφορώντων τήν διατήρηση τῶν 
βιολογικών πόρων τῆς ἀνοικτῆς θα­
λάσσης. 
2. Κάθε κράτος υποχρεούται νά θεσπίζει, 
μονομερώς ἡ σέ συνεργασία μέ άλλα 
κράτη, μέτρα ἐφαρμοζόμενα ἐπί τῶν 
υπηκόων του, ἀναγκαῖα γιά τήν 
διατήρηση τῶν βιολογικών πόρων της 
ἀνοικτῆς θαλάσσης. 
Ἄρθρο 6 
1. Κάθε παράκτιο κράτος έχει ειδικό συμ­
φέρον γιά τήν διατήρηση τῆς παραγωγι­
κότητος τῶν βιολογικών πόρων ἐπί ὅλων τῶν τμημάτων τῆς ἀνοικτῆς θαλάσσης 
πού πρόσκεινται στην αιγιαλίτιδα ζώνη 
του. 
Ἄρθρο 7 
1. Λαμβανομένων ὑπ' ὄψη τῶν διατάξεων 
του ἄρθρου 6 παράγραφος Ι, κάθε 
παράκτιο κράτος δύναται, πρός 
διατήρηση τῆς παραγωγικότητος τῶν 
βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης, νά 
θεσπίσει μονομερώς τά προσήκοντα 
μέτρα διατηρήσεως ὡς πρός οιονδήποτε 
εἶδος ιχθύων ἡ άλλων θαλασσίων πόρων 
καί ἐπί ὅλων τῶν τμημάτων τῆς ἀ­
νοικτής θαλάσσης πού πρόσκεινται στην 
αιγιαλίτιδα ζώνη του, ἐφ' όσον έχουν 
διεξαχθεί σχετικώς ἐπί εξάμηνο ἀνεπι­
τυχώς διαπραγματεύσεις μέ τά λοιπά 
ενδιαφερόμενα κράτη. 
2. Τά μέτρα πού δύναται νά θεσπίσει τό 
παράκτιο κράτος δυνάμει τῆς προηγου­
μένης παραγράφου δέν συνεπάγονται 
έννομο ἀποτέλεσμα έναντι τῶν λοιπών 
παρά: 
α) ἄν, λαμβανομένων ὑπ' ὄψη τῶν σχε­
τικών μέ τήν αλιεία γνώσεων, ἐπείγει 
ή εφαρμογή τῶν μέτρων δια­
τηρήσεως' 
β) ἄν τά μέτρα θεμελιοῦνται ἐπί ορθών 
επιστημονικών δεδομένων 
γ) ἄν δέν εισάγουν τύποις ἡ ουσία διά­
κριση εἰς βάρος τῶν ἀλλοδαπῶν 
ἀλιέων.» 
Ή Γαλλία καί ἡ 'Ισπανία ἐπεκύρωσαν τήν 
ἐν λόγω σύμβαση τό 1970 καί 1971 ἀντι­
στοίχως. 
Ή σύμβαση του Λονδίνου περί ἀλιείας, της 
9ης Μαρτίου 1964 (Συλλογή συνθηκών τῶν 
'Ηνωμένων 'Εθνών 581, αριθ. 8432) καθο­
ρίζει τά κοινά στοιχεία ενός ἀλιευτικού 
συστήματος γιά τήν ζώνη τῶν 6 μιλίων ἀπό 
τήν γραμμή βάσεως καί γιά τήν ζώνη πού 
ευρίσκεται μεταξύ 6 καί 12 μιλίων ἀπό τήν 
ἰδία γραμμή. 
3001 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
Κάθε συμβαλλόμενο μέρος ἀναγνωρίζει 
στά λοιπά τό δικαίωμα νά καθορίσει τό 
σύστημα ἁλιείας πού ὁρίζει ἡ σύμβαση 
(άρθρο Ι παράγραφος Ι ). Τά άρθρα 2, 3 καί 
5 τῆς συμβάσεως αὐτῆς προβλέπουν τά 
έξης: 
«"Αρθρο 2 
Τό παράκτιο κράτος έχει ἀποκλειστικό 
δικαίωμα αλιείας καί ἀποκλειστική δικαιο­
δοσία σέ θέματα ἁλιείας εντός τῆς ζώνης 
των 6 μιλίων ἀρχομένων ἀπό την γραμμή 
βάσεως τῆς αιγιαλίτιδος ζώνης. 
"Αρθρο 3 
'Εντός τῆς ζώνης πού περιλαμβάνεται 
μεταξύ 6 καί 12 μιλίων ἀρχομένων ἀπό την 
γραμμή βάσεως τῆς αιγιαλίτιδος ζώνης, τό 
δικαίωμα ἁλιείας ἀσκείται μόνο ἀπό τό 
παράκτιο κράτος καθώς καί ἀπό τά λοιπά 
συμβαλλόμενα μέρη, τά ἁλιευτικά πλοία 
τῶν ὁποίων ἁλίευαν συνήθως εντός της 
ζώνης αὐτῆς κατά τό διάστημα μεταξύ Ι ης 
'Ιανουαρίου 1953 καί 31ης Δεκεμβρίου 1962. 
Ἄρθρο 5 
1. 'Εντός τῆς ζώνης πού ὁρίζει τό άρθρο 3 
τό παράκτιο κράτος έχει τήν ἐξουσία νά 
ρυθμίζει τήν ἁλιεία καί νά ἐπιβάλλει τήν 
τήρηση τῆς ἐν λόγω ρυθμίσεως, συμπερι­
λαμβανομένων τῶν κανονισμῶν πού 
προορίζονται γιά τήν εφαρμογή των 
μέτρων διατηρήσεως πού ἀπετέλεσαν 
ἀντικείμενο διεθνούς συμφωνίας, ὑπό 
τόν ὅρο ὅτι δέν προκύπτει διάκριση 
νομικού ἡ πραγματικού χαρακτῆρος εις 
βάρος τῶν ἁλιευτικῶν σκαφών τῶν 
άλλων συμβαλλομένων μερών, τά όποια 
ἁλιεύουν στην ἀνωτέρω ζώνη σύμφωνα 
μέ τά άρθρα 3 καί 4. 
2. Πρό τῆς θεσπίσεως τῆς ἐν λόγω ρυθμί­
σεως, τό παράκτιο κράτος τήν γνωστο­
ποιεί στά λοιπά ἐνδιαφερόμενα συμβαλ­
λόμενα μέρη, μέ τά όποια καί διαβου­
λεύεται, ἄν τό ζητήσουν.» Τό άρθρο 10 ἀναφέρει ὅτι καμμία διάταξη 
της συμβάσεως δέν δύναται νά ἀποτελέσει 
ἐμπόδιο στην διατήρηση ἡ θέσπιση ειδικού, 
ἐκτός τῶν άλλων, συστήματος ἁλιείας, 
μεταξύ τῶν Κρατών μελών τῆς Ευρωπαϊκής 
Οικονομικής Κοινότητος. 
Ή Γαλλία καί ἡ Ἰσπανία ἐπεκύρωσαν τήν 
ἐν λόγω σύμβαση τό 1965. 
Στό πλαίσιο τῶν διευθετήσεων γειτνιάσεως 
πού προβλέπει τό άρθρο 9 παράγραφος 2 
της συμβάσεως του Λονδίνου, ἡ Γαλλία καί 
ή 'Ισπανία συνήψαν γενική περί ἁλιείας 
συμφωνία ὑπό μορφή ἀνταλλαγής διακοινώ­
σεων στίς 20 Μαρτίου 1967. Όσον άφορᾶ 
τά δικαιώματα τῶν 'Ισπανών ἁλιέων νά 
ἁλιεύουν ἐντός τῶν ὑπό γαλλική κυριαρχία 
υδάτων, ἡ ἀνωτέρω συμφωνία προβλέπει 
ιδίως στό άρθρο Ι περίπτωση β: 
«Ἐντός τῆς ζώνης μεταξύ 6 ἕως 12 μιλίων 
κατά μήκος τῶν γαλλικών ἀκτών, οἱ 
'Ισπανοί υπήκοοι ἀπολαύουν μονίμως τοῦ 
δικαιώματος νά ἁλιεύουν: 
— στίς ἀκτές του 'Ατλαντικού, ἀπό τήν 
ἐκβολή του Bidassoa ἕως τόν παράλληλο 
του βορείου σημείου τῆς Belle-Ile, ὅλα 
τά εἴδη· 
...» 
Ἐν συνεχεία τῆς ἐπεκτάσεως στά 200 μίλια 
τῶν ζωνών αλιείας τῶν Κρατών μελών της 
Κοινότητος τήν 1η 'Ιανουαρίου 1977, ἡ 'Επι­
τροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 
άρχισε σειρά διαπραγματεύσεων γιά τήν 
σύναψη συμφωνιών αλιείας μεταξύ της 
Κοινότητος καί τῶν τρίτων χωρών, μεταξύ 
τῶν ὁποίων καί ἡ 'Ισπανία. Ἔτσι, μία 
συμφωνία-πλαίσιο μέ τήν 'Ισπανία, ἐμονο-
γραφήθη στίς 23 Σεπτεμβρίου 1978, καί 
υπεγράφη στίς 15 'Απριλίου 1980. Ή ἐν 
λόγω συμφωνία ἐκυρώθη ἐξ ονόματος της 
Κοινότητος μέ τόν κανονισμό 3062/80 τοῦ 
Συμβουλίου, τῆς 25ης Νοεμβρίου 1980, περί 
συνάψεως συμφωνίας ἁλιείας μεταξύ της 
Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος καί 
της κυβερνήσεως τῆς 'Ισπανίας (JO L 322, 
σ. 3). Μετά τήν διαδικασία επικυρώσεως ἐκ 
3002 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
μέρους τῆς 'Ισπανίας, ἡ συμφωνία ετέθη σε 
ισχύ την 22α Μαΐου 1981 (ΕΕ 1981, L 204, 
σ. 34). 
Σύμφωνα μέ το άρθρο 12, ἐν ἀναμονή της 
ἐνάρξεως τῆς ισχύος της, ἡ συμφωνία ἐφαρ­
μόζεται προσωρινῶς ἀπό την ημερομηνία 
ὑπογραφῆς της, ήτοι την 15η 'Απριλίου 
1980. 
Τά άρθρα 2, 3 καί 4 τῆς συμφωνίας ἔχουν 
ὡς ἑξής: 
« Ἄρθρο 2 
Κάθε συμβαλλόμενο μέρος παρέχει υπέρ 
των ἁλιευτικῶν σκαφών του έτερου συμ­
βαλλομένου τό δικαίωμα εισόδου στην 
ἁλιευτική ζώνη πού ἀνήκει στην δικαιο­
δοσία του ὑπό τους ὅρους πού προβλέ­
πονται στά επόμενα άρθρα. 
Ἄρθρο 3 
1. Κάθε μέρος καθορίζει ἐτησίως γιά την 
ζώνη ἁλιείας πού ἀνήκει στην δικαιο­
δοσία του καί ὑπό τήν επιφύλαξη τροπο­
ποιήσεων πού θά καθίσταντο ἀναγκαίες 
λόγω ἀπροβλέπτων περιστατικών, λαμ­
βανομένης ὑπ' ὄψη καί τῆς ἀνάγκης 
διασφαλίσεως τῆς ὀρθολογικής διαχειρί­
σεως τῶν βιολογικών πόρων: 
α) τήν επιτρεπομένη συνολική ποσότητα 
τῶν ἁλιευμάτων γιά ὡρισμένα ἀποθέ­
ματα ἡ σύνολο ἀποθεμάτων, λαμβα­
νομένων ὑπ' ὄψη τῶν πλέον ἀσφα­
λών ἑπιστημονικών δεδομένων πού 
διαθέτει, τήν ἀλληλεξάρτηση τῶν 
ἀποθεμάτων, τίς εργασίες τῶν 
οικείων διεθνών ὁργανισμών, καθώς 
καί κάθε άλλο σχετικό παράγοντα· 
β) μετά ἀπό τίς δέουσες ἀμοιβαίες δια­
βουλεύσεις, τήν ποσότητα τῶν ἁλιευ­
μάτων πού επιτρέπονται στά ἁλιευ­
τικά του ἑτερου συμβαλλομένου, 
καθώς καί τίς ζώνες ἐντός τῶν 
οποίων δύνανται νά διενεργηθούν οἱ 
ἐν λόγω ἁλιεύσεις. Οἱ δύο πλευρές 
ορίζουν ως κοινό στόχο τήν επίτευξη ισορροπίας πού νά ικανοποιεί τίς 
δυνατότητες αλιείας κάθε πλευράς 
εντός τῆς ἁλιευτικής ζώνης πού ὑπά­
γεται στην δικαιοδοσία τῆς άλλης. 
Γιά τόν καθορισμό τῶν ἀνωτέρω δυνα­
τοτήτων κάθε πλευρά λαμβάνει ὑπ' ὄψη: 
i) τό συμφέρον διατηρήσεως τῶν παρα­
δοσιακών χαρακτηριστικών τῶν 
αλιευτικών δραστηριοτήτων εντός 
τών παρακτίων συνοριακών ζωνών 
ii) τήν ἀνάγκη μειώσεως στό ελάχιστο 
τῶν δυσχεριεῶν πού ενδέχεται νά 
ἀντιμετωπίσει ὁ συμβαλλόμενος του 
οποίου οἱ δυνατότητες ἁλιείας 
μειοῦνται κατά τό στάδιο τῆς επιτεύ­
ξεως τῆς προαναφερθείσης ισορρο­
πίας· 
iii) κάθε άλλο σχετικό παράγοντα. 
2. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος δύναται νά 
λάβει κάθε ἄλλο μέτρο πού νά διασφα­
λίζει τήν διατήρηση καί τήν ὀρθολογική 
διαχείριση τῶν πόρων εντός τῆς ἁλιευ­
τικής ζώνης πού υπάγεται στην δικαιο­
δοσία του. Τά μέτρα πού λαμβάνονται 
κατ' αυτόν τόν τρόπο μετά τόν ἐτήσιο 
καθορισμό τῶν δυνατοτήτων ἁλιείας 
τοῦ έτέρου συμβαλλομένου δέν πρέπει 
νά εἶναι τέτοια, ώστε νά θίγουν τήν 
πραγματική άσκηση τῆς ἁλιείας. 
"Αρθρο 4 
Κάθε συμβαλλόμενος δύναται νά ἀποφα­
σίσει ὅτι ἡ άσκηση δραστηριοτήτων 
ἁλιείας εντός τῆς ζώνης ἁλιείας πού ὑπά­
γεται στην δικαιοδοσία του ἀπό ἁλιευτικά 
του έτερου θά υπόκειται στην χορήγηση 
ἀδειων. 
Οἱ ἁρμόδιες ἀρχές κάθε συμβαλλομένου 
κοινοποιούν στον έτερο τό ὄνομα, τόν 
ἀριθμό νηολογίου, καθώς καί τά λοιπά 
σχετικά χαρακτηριστικά τῶν πλοίων γιά τά 
όποια ζητείται ἡ άδεια αλιείας εντός της 
ζώνης ἁλιείας του έτέρου συμβαλλομένου. 
3003 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 - ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
Ἡ ἐν λόγω διάταξη ἐφαρμόζεται επίσης ἐπί 
παντός πλοίου προορισμένου νά παρέχει 
βοήθεια ἡ ἀρωγή σέ ἀλιευτικό κατά τήν 
εκτέλεση ἀποστολῶν σέ άμεση σχέση μέ 
τήν αλιευτική δραστηριότητα του πλοίου 
αὐτοῦ. Τό έτερο μέρος χορηγεί άδειες πού 
ἀνταποκρίνονται στίς δυνατότητες ἀλιείας 
πού παρέχονται σύμφωνα μέ τίς διατάξεις 
του ἄρθρου 3 παράγραφος Ι περίπτωση β.» 
γ) 'Ισχύουσα γαλλική νομοθεσία 
Ἡ γαλλική νομοθεσία πού εφαρμόζεται ἐπί 
των δύο υποθέσεων προκύπτει ἀπό τό διά­
ταγμα 77-130 τῆς 11ης Φεβρουαρίου 1977 
πού εξεδόθη κατ' ἐφαρμογή του νόμου 
76-655 τῆς 16ης Ἱουλίου 1976. Τό ἐν λόγω 
διάταγμα καθορίζει οικονομική ζώνη στά 
ἀνοικτά τῶν ἀκτῶν τῆς Γαλλικής Δημοκρα­
τίας στην Βόρεια Θάλασσα, τήν Μάγχη 
καί τόν 'Ατλαντικό ἀπό τά γαλλοβελγικά 
ἕως τά γαλλοϊσπανικά σύνορα, ἀπό τό ἐξω­
τερικό όριο τῆς αιγιαλίτιδος ζώνης ἐπί 188 
ναυτικά μίλια πέρα του ὁρίου αὐτοῦ. 
Τό άρθρο 2 του ἀνωτέρω διατάγματος 
ορίζει: 
«Ὑπό τήν επιφύλαξη τῶν διατάξεων της 
συνθήκης περί τῆς Ευρωπαϊκής Οικονο­
μικής Κοινότητος καί τῶν κειμένων πού 
ἐθεσπίσθησαν κατ' ἐφαρμογήν της, ἀπαγο­
ρεύεται, σύμφωνα μέ τόν νόμο τῆς Ι ης 
Μαρτίου 1888, ὁπως ἐτροποποιήθη, ή 
ἀλιεία ἐκ μέρους τῶν ξένων πλοίων ἐντός 
της ἀνωτέρω οικονομικής ζώνης. 
Ἐν τούτοις, κατά παρέκκλιση τῶν ἐν λόγω 
διατάξεων, δύνανται νά χορηγηθούν άδειες 
ἀλιείας σέ ὁρισμένα ξένα πλοία ὑπό τους 
ὅρους πού προβλέπονται στήν συνθήκη 
περί Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος 
καί τά κείμενα πού ἐθεσπίσθησαν κατ' 
ἐφαρμογήν της, καθώς καί τίς διεθνείς συμφωνίες καί τό γαλλικό εσωτερικό 
δίκαιο.» 
Τό άρθρο 3 καθορίζει τίς κυρώσεις πού επι­
βάλλονται. 
3. Όσον άφορᾶ τήν υπόθεση 180/80, 
πρέπει νά σημειωθεί ὅτι τό Cour d'appel της 
Rennes μέ τήν ἀπόφαση του τῆς 11 ης 'Ιου­
λίου 1979, πού εξέδωσε κατόπιν ἐφέσεως 
πού ἤσκησε ὁ κατηγορούμενος, ἐπεκύρωσε 
τήν ἀπόφαση του Tribunal de grande 
instance τῆς Lorient καί ηὕξησε τό πρόστιμο 
σέ 15 000 γαλλικά φράγκα. Τό Cour d'appel 
ἀπέρριψε τόν ισχυρισμό πού συνήγετο ἀπό 
τίς διατάξεις τῆς συμβάσεως του Λονδίνου 
της 9ης Μαρτίου 1964 καί τῆς γαλλοϊσπα-
νικῆς συμφωνίας τῆς 20ης Μαρτίου 1967, 
πού άφορᾶ τήν ζώνη μεταξύ 6 ἕως 12 
μιλίων, κρίνοντας ὅτι ἡ δημιουργία οικονο­
μικών ζωνών πέρα του ὁρίου τῶν 12 μιλίων 
ουδόλως συνιστᾶ επέκταση τῆς αποκλει­
στικής ζώνης πού καθώρισε ἡ σύμβαση του 
Λονδίνου. 
Ό Crujeiras Tome εἶχε επίσης υποστηρίξει 
ενώπιον του Cour d'appel ὅτι, σύμφωνα μέ 
τους ορούς τῆς συμβάσεως τῆς Γενεύης, της 
29ης 'Απριλίου 1958, ήταν ἀδύνατη ἡ λήψη 
μονομερών μέτρων άνευ προηγουμένης 
συνεννοήσεως καί ὅτι μέ τά ἐν λόγω μέτρα 
δέν έπρεπε νά εισάγεται διάκριση καί ὅτι, 
ὡς ἐκ τούτου, οἱ κοινοτικοί κανονισμοί 
πού ἐξήρτουν ἀπό διάφορες προϋποθέσεις 
τήν ἀλιεία ἀπό ισπανούς υπηκόους καί 
κυρίως ἀπό τήν κτήση ἀδείας δέν ἀντετάσ-
σοντο κατ' αὐτοῦ. Τό Cour d'appel δέν 
ἕλαβε ὑπό ὄψη τό ἐπιχείρημα αυτό, κρί­
νοντας ὅτι ἐδημιουργήθη ἕνα νέο ἐθιμικό 
δίκαιο καί ὅτι τό δίκαιο πού καθιερώνει ή 
σύμβαση τῆς Γενεύης κατηργήθη ἀπό τήν 
γενικευθείσα πρακτική τῶν οικονομικών 
ζωνών ἡ τῶν ζωνών ἀποκλειστικής ἀλιείας 
τῶν 188 μιλίων. Τέλος, τό Cour d'appel 
ἕκρινε ὅτι, ἀποδεχομενοι τό σύστημα 
ἀδειων πού καθιέρωσε ἡ κοινοτική ρύθ­
μιση, οἱ ισπανοί ἁλιεῖς καί τό ἴδιο τό ἰσπα-
3004 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
νικά κράτος ανεγνώρισαν την ύπαρξη της 
γαλλικῆς οικονομικῆς ζώνης, τῆς ὁποιας ή 
ΕΟΚ δεν ἀποτελεῖ παρά τόν διαχειριστή 
στά θέματα ἁλιείας. 
Τό Cour de cassation πού επελήφθη ἀναιρέ­
σεως πού ἤσκησε ὁ κατηγορούμενος, 
ἔκρινε κατ' ἀρχάς ὅτι τά πολιτικά και ποι­
νικά δικαστήρια δέν ἔχουν ἁρμοδιότητα νά 
αποφανθούν επί τῆς ισχύος διεθνούς συμβά­
σεως πού δέν κατηγγέλθη. Ἐν συνεχεία, 
ἐθεώρησε ὅτι κατά τήν συζήτηση ἐνώπιον 
τοῦ Cour d'appel ἀνέκυψε σοβαρή 
ἀμφισβήτηση 
«ὡς πρός τό ἄν ισχύουν έναντι προγενε­
στέρων διεθνών δεσμεύσεων καί σέ 
περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως ἄν 
ἀντιτάσσονται κατά τῶν ισπανών υπηκόων 
κανονισμοί τοῦ Συμβουλίου τῶν Κοι­
νοτήτων περί ὡρισμένων προσωρινών 
μέτρων διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν 
ἁλιευτικῶν πόρων ἐφαρμοζομένων ἐπί 
πλοίων ὑπό ισπανική σημαία, κατά τό 
μέτρο πού οἱ ἐν λόγω κανονισμοί 
ἐξήρτησαν τήν άσκηση τῆς ἁλιείας ἐκ 
μέρους τῶν ισπανών υπηκόων ἐντός της 
οικονομικής ζώνης, πού καθώρισε τό διά­
ταγμα 77-1130 τῆς 11ης Φεβρουαρίου 1977, 
ἀπό ὡρισμένους ορούς». 
Μέ ἀπόφαση του τῆς 7ης 'Ιουλίου 1980, τό 
Cour de cassation έθεσε δυνάμει τοῦ ἄρθρου 
177 τῆς συνθήκης, τό ἐρώτημα αυτό ενώ­
πιον του Δικαστηρίου. 
Όσον άφορᾶ τήν ὑπόθεση 266/80, μέ ἀπό­
φαση τῆς 24ης Ὀκτωβρίου 1980, τό Tri­
bunal de grande instance τῆς Saint-Nazaire 
έθεσε παρόμοιο ἐρώτημα ἐνώπιον του 
Δικαστηρίου. 
4. Ή ἀπόφαση περί παραπομπής τῆς 7ης 
Ἰουλίου 1980 του Cour de cassation ἐπρωτο-
κολλήθη στην γραμματεία του Δικα­
στηρίου στίς 25 Αυγούστου 1980. 
Ἡ ἀπόφαση περί παραπομπής τῆς 24ης 
'Οκτωβρίου 1980 του Tribunal de grande instance τῆς Saint-Nazaire ἐπρωτοκολλήθη 
στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν Ι η 
Δεκεμβρίου 1980. 
Σύμφωνος πρός τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτο­
κόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικα­
στηρίου ΕΟΚ, υπέβαλαν γραπτές παρατηρή­
σεις ὁ κατηγορούμενος στην κυρία δίκη ἐπί 
της υποθέσεως 180/80 Crujeiras Tome, 
εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Μ. Sabas, δικη­
γόρο Lorient καί τόν J. Tournaire, δικηγόρο 
Bayonne, καθώς καί γιά τίς δύο υποθέσεις ή 
κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας, 
ἐκπροσωπούμενη ἀπό τόν Gilbert Guil­
laume, διευθυντή νομικών υποθέσεων τοῦ 
υπουργείου τῶν 'Εξωτερικών, ἡ κυβέρνηση 
τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, ἐκπροσωπού­
μενη ἀπό τόν R. D. Munrow, τοῦ Treasury 
Solicitor's Department, τό Συμβούλιο τῶν 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἐκπροσωπούμενο 
ἀπό τόν Daniel Vignes, διευθυντή τῆς 
νομικής του υπηρεσίας, επικουρούμενο ἀπό 
τόν Aidan Larkin, υπάλληλο διοικήσεως τῆς 
ἐν λόγω υπηρεσίας, καί ἡ 'Επιτροπή τῶν 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη 
ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο Jacques Bour­
geois, επικουρούμενο ἀπό τόν François 
Lamoureux, μέλος τῆς νομικής τῆς ὑπηρε­
σίας. 
Μέ διάταξη τῆς 8ης 'Απριλίου 1981, τό 
Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν συνεκδίκαση 
τῶν υποθέσεων 180/80 καί 266/80, πρός 
διεξαγωγή τῆς προφορικής διαδικασίας, 
καί πρός έκδοση κοινής ἀποφάσεως. 
Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ 
καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, 
τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς 
προφορικής διαδικασίας, χωρίς προηγου­
μένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. 
ΙΙ — Περίληψη τῶν γραπτών 
παρατηρήσεων πού υπεβλή­
θησαν στό Δικαστήριο 
Ό κατηγορούμενος στην κυρία δίκη ἐπί τῆς 
υποθέσεως 180/80 Crujeiras Tome ἐκθέτει 
3005 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
κατ' ἀρχάς την σύγκρουση πού υφίσταται, 
κατά τήν ἄποψη του, μεταξύ ἀφ' ἑνός τῶν 
κοινοτικών κανονισμῶν περί ὡρισμένων 
προσωρινῶν μέτρων διατηρήσεως καί δια­
χειρίσεως τῶν αλιευτικών πόρων πού εφαρ­
μόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπανική σημαία 
καί ἀφ' ἑτερου ὡρισμένων διατάξεων της 
συμβάσεως του Λονδίνου τῆς 9ης Μαρτίου 
1964 περί αλιείας, τῆς γαλλοϊσπανικῆς 
συμφωνίας τῆς 20ης Μαρτίου 1967 καί της 
συμβάσεως τῆς Γενεύης τῆς 29ης 'Απριλίου 
1958 περί ἁλιείας καί διατηρήσεως τῶν βιο­
λογικών πόρων τῆς ἀνοικτής θαλάσσης. 
Μέ τήν μονομερή θέσπιση ενός περιορι­
στικού συστήματος μόνον έναντι τῶν 
ισπανών υπηκόων, οἱ ἀνωτέρω κοινοτικοί 
κανονισμοί ἀντίκεινται στην ἀρχή τῆς ἀπα­
γορεύσεως τῶν διακρίσεων πού θεσπίζει ή 
σύμβαση του Λονδίνου καί ἡ σύμβαση της 
Γενεύης, καθώς καί στην ἐλευθερία της 
ἁλιείας πού ἀναγνωρίζει ἡ γαλλοϊσπανική 
συμφωνία. 'Επί του σημείου αὐτοῦ ὁ Cru¬ 
jeiras Tome ἀναφέρεται ιδίως, 
— ἀφ' ενός στό ἄρθρο 7 τῆς συμβάσεως 
της Γενεύης, σύμφωνα μέ τό όποιο τό 
παράκτιο κράτος δέν δύναται νά 
θεσπίσει μονομερώς μέτρα διατηρήσεως 
παρά μόνον ἄν δέν επιφέρουν «τόσον 
τύποις όσον καί οὐσία ἀποτελέσματα 
πού εισάγουν διακρίσεις εις βάρος τῶν 
ἀλλοδαπών ἁλιέων», καί 
— ἀφ' έτέρου στό άρθρο 5 τῆς συμβάσεως 
του Λονδίνου πού ἀπαγορεύει, ειδικό­
τερα προκειμένου γιά τήν ζώνη μεταξύ 
τῶν 6 έως 12 μιλίων, οιαδήποτε διά­
κριση νομικού ἤ πραγματικού χαρα¬ 
κτῆρος εἰς βάρος τῶν ἁλιευτικών 
σκαφών τῶν λοιπών συμβαλλομένων 
μερών τά ὁποῖα ἁλιεύουν στην ἀνωτέρω 
ζώνη, σύμφωνα μέ τά άρθρα 3 καί 4 της 
συμβάσεως. 
Ἐπί πλέον, επισημαίνει τό μόνιμο δικαίωμα 
ἀλιεύσεως όλων τῶν εἰδών ἐντός τῆς ζώνης 
τῶν 6 έως 12 μιλίων κατά μήκος τῶν γαλ­
λικών ἀκτών πού ἀναγνωρίζεται στους 
ισπανούς ἁλιείς βάσει του ἄρθρου Ι, 
περίπτωση β τῆς γαλλοϊσπανικῆς συμφω­
νίας. Ό Crujeiras Tome θεωρεί ὅτι ἡ ἐν λόγω 
σύγκρουση κανόνων πρέπει νά επιλυθεί 
σύμφωνα μέ τήν γενική ἀρχή του δικαίου 
τῶν συνθηκών πού εξαγγέλλει τό άρθρο 30 
παράγραφος 4 περίπτωση β τῆς συμβάσεως 
της Βιέννης του 1969 περί του δικαίου τῶν 
συνθηκών καί επαναλαμβάνει τό άρθρο 234 
της συνθήκης ΕΟΚ μέ τήν έξης διατύπωση: 
«τά δικαιώματα καί οἱ υποχρεώσεις πού 
ἀπορρέουν ἀπό συμβάσεις πού συνή¬ 
φθησαν πρό τῆς ενάρξεως ισχύος της 
παρούσης συνθήκης, μεταξύ ενός ἡ περισ­
σοτέρων Κρατών μελών ἀφ' ενός καί ενός 
ή περισσοτέρων τρίτων χωρών ἀφ' ἑτέρου, 
δέν θίγονται ἀπό τήν παρούσα συνθήκη». 
Σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση του Δικαστηρίου 
της 14ης 'Οκτωβρίου 1980 (υπόθεση 812/79, 
Attorney general κατά Burgoa, πού δέν έχει 
ἀκόμα δημοσιευθεῖ στην Συλλογή), τά 
όργανα τῆς Κοινότητος εἶναι υποχρεωμένα 
νά μήν παρεμποδίζουν τήν ἐκτέλεση ἀπό τό 
ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος τῶν προγενε­
στέρων δεσμεύσεων του. Όπως προκύπτει 
ιδίως ἀπό υπόμνημα τῆς νομικής υπηρεσίας 
του Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων μέ ημερομηνία 15 'Ιουλίου 1977, 
ἐπίκληση του ὁποίου ἐγένετο ενώπιον του 
Cour de cassation, ἡ ιδία ἀρχή εφαρμόζεται 
καί ἐπί τῶν κανόνων του παραγώγου 
δικαίου. "Αρα, ἡ σύμβαση τῆς 9ης Μαρτίου 
1964 καί ἡ συμφωνία τῆς 20ης Μαρτίου 
1967 προηγούνται τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος 
τῶν επιδίκων κοινοτικών κανονισμών καί 
κατά συνέπεια δέν δύνανται νά ἐπηρεα­
σθοῦν ἀπό αυτούς. Ὁ Crujeiras Tome προ­
σθέτει ὅτι κατά τήν γνώμη του ἡ τεχνική 
πού χρησιμοποιείται ἀπό τους προσωρινούς 
κανονισμούς πού ἐπεβλήθησαν μονομερώς 
στους ισπανούς υπηκόους δέν συνιστά τό 
πρόσφορο μέσο γιά τήν ἀποφυγή τῆς προ­
αναφερθείσης συγκρούσεως κανόνων. Ή ἐν 
λόγω σύγκρουση δέν δύναται νά ἀπο­
φευχθεί παρά μέ διμερή διαπραγμάτευση 
μεταξύ τῆς Γαλλίας καί τῆς 'Ισπανίας. 
Όσον άφορᾶ τήν φύση τῶν περιορισμών 
πού επεβλήθησαν στους ισπανούς ἁλιείς, ὁ 
3006 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
Crujeiras Tome διευκρινίζει κατ' ἀρχάς ὅτι 
οἱ κοινοτικοί κανονισμοί πού ἐμεσο-
λάβησαν ἀπό το 1977 εξαρτούν την ἀλιεία 
ἐκ μέρους τῶν ισπανικῶν πλοίων ἐντός της 
ζώνης μεταξύ 6 έως 12 μιλίων, καθώς καί 
τῆς ζώνης μεταξύ 12 ἔως 200 μιλίων, ἀπό 
τήν χορήγηση προσωρινής ἀδείας γιά κάθε 
πλοῖο, πού δίδεται ἀποκλειστικῶς καί 
μονομερώς ἀπό τήν Επιτροπή καί ισχυού­
σης εντός περιωρισμένης ζώνης καί ἐπιβαλ-
λούσης καθωρισμένες καί πολύπλοκες 
ποσοστώσεις. Ἔτσι, ἡ κοινοτική ρύθμιση 
εἶναι ἀσυμβίβαστη με τό δικαίωμα της 
μονίμως ελευθέρας ἀλιεύσεως ὄλων τῶν 
ειδών πού ἀναγνωρίζει ἡ γαλλοϊσπανική 
συμφωνία στους ισπανούς ἀλιεῖς ἐντός της 
ζώνης πού ἀναφέρεται στην ἐν λόγω 
συμφωνία. 
Ἐν συνεχεία, ὁ Crujeiras Tome παρατηρεί 
ὅτι τό κοινοτικό καθεστώς ἀντιτίθεται 
προς τήν ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν δια­
κρίσεων πού ἀναφέρει τό ἄρθρο 5 τῆς συμ­
βάσεως του Λονδίνου, κατά τό μέτρο πού 
ἀφορᾶ μόνον τους ισπανούς υπηκόους. 
Πράγματι, τό σύστημα ποσοστώσεων πού 
ἐπβάλλεται στους ισπανούς ἁλιεῖς, δέν 
ἐφαρμόζεται ἐπί τῶν γαλλικών πλοίων καί 
ἐν πάση περιπτώσει όχι κατά ταυτόσημο 
τρόπο. Ἐπί πλέον, ὁ a priori έλεγχος βάσει 
συστήματος ἀδειων δέν επεκτείνεται προς 
όλους ἐκείνους πού ἀλιεύουν ἐντός της 
ιδίας ζώνης, ἀλλ' ἐφαρμόζεται μόνον στους 
ισπανούς ἀλιεῖς. Α posteriori ἔλεγχος του 
ἀλιεύματος τῶν πλοίων τῶν Κρατών μελών 
θεσπίζεται ἐντός τῆς Κοινότητος μόνον μέ 
τόν κανονισμό 753/80 τοῦ Συμβουλίου, της 
26ης Μαρτίου 1980, περί καθορισμού διαδι­
κασίας ελέγχου καί μεταδόσεως τῶν 
πληροφοριών τῶν σχετικών μέ τίς πραγμα­
τοποιούμενες αλιεύσεις ἀπό τά πλοία τῶν 
Κρατών (ΕΕ ειδ. έκδ. τόμ. 04/001, σ. 172). 
Τέλος, οἱ διάφορες προϋποθέσεις εφαρ­
μογής του συστήματος ἀδειῶν συνιστούν 
τοσούτον μάλλον μέτρα εξαναγκασμοῦ γιά 
τους ισπανούς ἀλιεῖς καί ὄχι γιά τους γάλ­
λους, γιά τους όποιους δέν υφίσταται εξα­ναγκασμός ακόμη καί κατά τήν διενέργεια 
του a posteriori ἐλέγχου τῶν εκφορτώσεων. 
Κατ' αυτόν τόν τρόπο, ταυτόσημα περιστα­
τικά τυγχάνουν διαφορετικής μεταχειρί­
σεως κατά παράβαση τῆς συμβάσεως τοῦ 
Λονδίνου. Πράγματι, τό άρθρο II τῆς ἐν 
λόγω συμβάσεως πού προβλέπει ὅτι τό 
παράκτιο κράτος δύναται ὑπό ὡρισμένες 
προϋποθέσεις νά ἀποκλείσει γιά ὡρισμένες 
ζώνες τήν πλήρη εφαρμογή τῶν άρθρων 3 
καί 4 πρός όφελος τοῦ εγχωρίου 
πληθυσμοῦ συνιστά τήν μόνη εξαίρεση 
στην ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρί­
σεων πού τίθεται στό άρθρο 5. Τό άρθρο 10 
της συμβάσεως πού προβλέπει τήν δυνα­
τότητα εἰδικοῦ συστήματος μεταξύ τῶν 
Κρατών μελών τῆς Κοινότητος δέν έχει ὡς 
σκοπό νά ἐπιτρέπει στό παράκτιο κράτος ή 
στόν δικαιούχο του νά εκδιώξει τά πλοῖα 
πού προστατεύει ἡ σύμβαση ἀπό τους 
τόπους, όπου συνήθως αλιεύουν, ἀλλά 
μόνον νά επιτρέπει ενδεχομένως τήν είσοδο 
στην ἐν λόγω ζώνη τῶν πλοίων τῶν 
Κρατών μελών τῆς Κοινότητος πού δέν 
δύνανται νά ισχυρισθούν ὅτι ἀσκοῦν Ιστο­
ρικά δικαιώματα κατά τήν έννοια τοῦ 
άρθρου 3 τῆς συμβάσεως. 
Ὄσον ἀφορᾶ τό γεωγραφικό πεδίο εφαρ­
μογής τῶν διεθνών συμφωνιών πού ὁ Cru­
jeiras Tome επικαλείται, υποστηρίζει ὅτι 
ὑπό τό φῶς τῆς ratio καί τῆς πρακτικής 
ἀποτελεσματικότητός τους πρέπει νά τυγχά­
νουν εφαρμογής ὄχι μόνον ἐπί τῆς ζώνης 
τῶν 6 έως 12 μιλίων πού προβλέπεται 
ρητώς, ἀλλά επίσης καί ἐπί τῆς ἀποκλει­
στικής οικονομικής ζώνης τῶν 12 έως 200 
μιλίων. 
Ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ ἀναφέρει ὅτι, 
σύμφωνα μέ τόν νόμο τῆς 24ης Δεκεμβρίου 
1971 ἡ «γαλλική αιγιαλίτιδα ζώνη επεκτεί­
νεται έως τό ὅριο πού καθορίζεται σέ 12 
ναυτικά μίλια ἀπό τίς γραμμές βάσεως.» 
"Αρα, ἡ γαλλική οικονομική ζώνη πού κατά 
3007 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
τόν νόμο 76-655 τῆς 16ης Ἰουλίου 1976 καί 
τό διάταγμα 77-130 τῆς 11ης Φεβρουαρίου 
1977 εκτείνεται «ἀπό τό ὅριο τῆς αιγιαλί­
τιδος ζώνης ἕως τά 188 μίλια πέρα του 
ορίου αὐτοῦ», ἐπεκτείνεται συνεπῶς εντός 
«όλων τῶν τμημάτων ἀνοικτής θαλάσσης 
πού πρόσκεινται στην αιγιαλίτιδα ζώνη» 
πού προβλέπει τό ἄρθρο 7 τῆς συμβάσεως 
της Γενεύης τῆς 29ης 'Απριλίου 1958. 
'Εξ αὐτοῦ προκύπτει ὅτι τό ἐν λόγω άρθρο, 
τό όποιο δεν επιτρέπει στό παράκτιο 
κράτος νά θεσπίζει μονομερώς τά 
κατάλληλα μέτρα διατηρήσεως παρά μόνον 
ὑπό τόν ὅρο ὅτι αυτά δέν συνεπάγονται 
ἀποτέλεσμα πού εισάγει διάκριση εις βάρος 
των ἀλλοδαπών ἁλιέων, εἶναι ἐφαρμοστέο 
ἀκριβῶς ἐπί τῆς γαλλικής οικονομικής 
ζώνης. 
Ή σύμβαση του Λονδίνου, τῆς 9ης Μαρτίου 
1964, συνεπλήρωσε καί διευκρίνισε την 
σύμβαση τῆς Γενεύης ὅσον άφορᾶ τά 
συνήθη δικαιώματα αλιείας τῶν υπηκόων 
τῶν συμβαλλομένων κρατών. 'Ως ἐκ τούτου 
εφαρμόζεται καί ἐπί τῆς ζώνης πέραν τῶν 6 
μιλίων έως την ἀνοικτή θάλασσα καί 
κυρίως εντός τῆς ζώνης τῶν 12 έως 200 
μιλίων, ὅπού οἱ ισπανοί ἁλιείς ἤσκουν 
ἀνέκαθεν συνήθη δικαιώματα ἁλιείας. 
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν γαλλοϊσπα¬ 
νική συμφωνία τῆς 20ης Μαρτίου 1967. Τό 
προοίμιο τῆς ἐν λόγω συμφωνίας αναφέ­
ρεται ρητώς σέ ἐπέκταση στά 12 μίλια τῶν 
ἀποκλειστικών ζωνών ἁλιείας πού ἐν συ­
νεχεία υλοποίηθη στην Γαλλία μέ τό διά­
ταγμα τῆς 7ης 'Ιουνίου 1967. Τό ὅριο τῶν 
12 μιλίων πού ὥρισε ἡ συμφωνία δέν συ­
νιστά αυστηρό σύνορο, ἐπειδή τά ἀμοιβαῖα 
δικαιώματα πού καθιρώνονται μέ τήν ἀνα­
γνώριση τῶν εθίμων ἁλιείας πού εισάγει τό 
άρθρο V τῆς συμφωνίας ἀπεκτήθησαν 
ἐπίσης καί πέραν αὐτοῦ του ὁρίου. Τό 
πεδίο ἐφαρμογής τῆς γαλλοϊσπανικῆς 
συμφωνίας εκτείνεται λοιπόν ἀπό τά 6 μίλια έως τό πραγματικό ὅριο κυριαρχίας 
τῶν δύο κρατών. 
Όσον άφορᾶ τήν διαχρονική εφαρμογή 
τῶν διεθνών συμφωνιών πού ἀνεφέρθησαν, 
ὁ Crujeiras Tome τονίζει ὅτι ἡ ισχύς τους 
δέν έπαυσε καί ὅτι οὔτε κατηργήθησαν 
ούτε κατηγγέλθησαν. Μολονότι ἡ κατά­
σταση έχει εξελιχθεί ἀναμφισβητήτως ἀπό 
τό 1958, οἱ επελθούσες ἀλλαγές δέν δικαιο­
λογούν τήν επίκληση τῆς ρήτρας «rebus sic 
stantibus» καί ἀσφαλώς δέν δύνανται νά 
θίξουν τίς ἀρχές τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν 
διακρίσεων καί τῆς συνεννοήσεως πού 
καθιερώνουν οἱ ἐν λόγω συμφωνίες. 
Ὑπό τό φῶς τῶν ἀνωτέρω σκέψεων, ὁ Cru­
jeiras Tome θεωρεί ὅτι οἱ κοινοτικοί κανο­
νισμοί περί προσωρινών μέτρων αλιείας δέν 
εἶναι έγκυροι καί ἐν πάση περιπτώσει δέν 
δύνανται νά τύχουν εφαρμογής ἐπί τῶν 
ισπανών ἁλιέων εντός τῆς ζώνης τῶν 12 
έως 200 μιλίων. 
Προσθέτει ακόμη ὅτι στην περίπτωση πού 
οἱ ἐν λόγω κανονισμοί εθεωρούντο 
έγκυροι, τό Δικαστήριο δέν εἶναι αρμόδιο 
νά ἀποφανθεί ἐπί του ἄν ἀντιτάσσονται 
κατά τῶν ισπανών υπηκόων, δεδομένου ὅτι 
τό ἐρώτημα αυτό θά ὡδήγει τό Δικαστήριο 
σέ ἑρμηνεία διατάξεων διεθνούς δικαίου 
πού δεσμεύουν τά Κράτη μέλη ἐκτός τοῦ 
πλαισίου του κοινοτικού δικαίου (πρβλ. από­
φαση τῆς 27ης Νοεμβρίου 1973 στην υπό­
θεση 130/73, Vandeweghe, Rec. σ. 1329). 
Ἡ γαλλική κυβέρνηση παρατηρεί κατ' 
ἀρχάς ὅτι παρά τήν διάκριση πού γίνεται 
στίς διατάξεις περί παραπομπής μεταξύ 
«κύρους» καί «ἀντιταξίμου» τῶν επιδίκων 
κοινοτικών κανονισμών, πρόκειται κατ' 
οὐσίαν περί του ἄν οἱ κανονισμοί εἶναι 
έγκυροι καί δύνανται ὡς ἐκ τούτου νά 
θεμελιώσουν ποινικές διώξεις, λαμβανο­
μένων ὑπ' ὄψη τῶν δικαιωμάτων πού οἱ 
ενδιαφερόμενοι ἀρύονται ἀπό τίς εφαρμο­
στέες συνθήκες. 
3008 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
Ἐν συνεχεία παρατηρεῖ οτι, ἐν σχέσει πρός 
την διάταξη περί παραπομπῆς στην υπό­
θεση 180/80, εἶναι ἀμφισβητήσιμο ἄν τό 
Cour de cassation ἠθέλησε νά παραπέμψει 
στό Δικαστήριο τό ζήτημα του συμβιβα¬ 
στοῦ τῶν κοινοτικῶν κανονισμῶν με τήν 
σύμβαση τῆς Γενεύης τῆς 29ης 'Απριλίου 
1958 περί ἀλιείας καί διατηρήσεως τῶν βιο­
λογικῶν πόρων τῆς ἀνοικτής θαλάσσης. 'Εξ 
άλλου, ἡ ἐν λόγω σύμβαση δέν υπεγράφη 
ἀπό τήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της 
Γερμανίας, τήν Ἰταλία καί τό Λουξεμ­
βούργο, ούτε ἐπεκυρώθη ἀπό τήν 'Ιρλανδία, 
καί κατά συνέπεια δέν δύναται νά δεσμεύει 
τήν Κοινότητα. 'Επί πλέον, δέν ισχύει λόγω 
της ἀναπτύξεως διεθνούς εθίμου πού επι­
τρέπει στά παράκτια κράτη νά επιφυλάσ­
σουν εἰς ἑαυτά τήν ἁλιεία μέχρι 200 μίλια 
ἀπό τίς ἁκτές, έθιμο στό πλαίσιο του 
ὁποίου εντάσσεται καί ἡ δημιουργία ἁλιευ­
τικής ζώνης τῆς Κοινότητος καί ἡ θέσπιση 
τῶν επίμάχων κανονισμών. Ὑπό τίς προ­
ϋποθέσεις αυτές, ἡ σύμβαση τῆς Γενεύης 
δέν δύναται νά ἐπηρεάσει τό κύρος τῶν 
κανονισμών αυτών. 
Τό ἴδιο συμπέρασμα ἐπιβάλλεται καί προ­
κειμένου περί τῆς συμβάσεως του Λον­
δίνου, τῆς 9ης Μαρτίου 1964, καθώς καί 
της γαλλοϊσπανικῆς συμφωνίας τῆς 20ης 
Μαρτίου 1967 πού δέν ἀφορούν τήν ζώνη 
μεταξύ 12 καί 200 μιλίων εντός τῆς ὁποίας 
συνέβησαν τά γεγονότα τῶν δύο ὑπό κρίση 
υποθέσεων. Ἐπ' αὐτοῦ, ἡ γαλλική κυβέρ­
νηση υιοθετεί στά βασικά τους σημεία τίς 
προτάσεις του γενικού εισαγγελέως Capo¬ 
torti στην υπόθεση 812/79 (Attorney general 
κατά Burgoa, ἀπόφαση τῆς 14ης 'Οκτω­
βρίου 1980 πού δέν έχει ἀκόμη δημοσιευθεί 
στην Συλλογή). Πράγματι, ὁ γενικός εἰσαγ¬ 
γελεύς ἐστηρίχθη ἐπί τῆς σαφούς ορολο­
γίας τῆς συμβάσεως, πού άφορᾶ μόνο τήν 
ζώνη τῶν 6 έως 12 μιλίων, καί ἀπέκλεισε 
οιαδήποτε ἀναλογική εφαρμογή τῆς συμβά­
σεως ἐπί τῆς ζώνης τῶν 12 έως 200 μιλίων. 
Ὅσον άφορα τήν υπόθεση 266/80, ἡ γαλ­
λική κυβέρνηση εφιστᾶ τήν προσοχή ἐπί του γεγονότος ὅτι, κατά τό χρονικό σημείο 
πού συνέβησαν τά γεγονότα τῆς διαφοράς 
στην κυρία δίκη, ἡ συμφωνία-πλαίσιο περί 
ἁλιείας πού υπέγραψαν ἡ Κοινότης καί ή 
'Ισπανία στίς 15 'Απριλίου 1980 ἐφηρμόζετο 
προσωρινώς σύμφωνα μέ τό άρθρο 12. 'Ως 
πρός τό σημείο αυτό τονίζει ὅτι ἡ σύγ­
χρονη πρακτική σέ σχέση μέ τήν προσω­
ρινή εφαρμογή τῶν συνθηκών ἀναγνωρί­
ζεται ἀπό τό άρθρο 25 τῆς συμβάσεως της 
Βιέννης περί του δικαίου τῶν συνθηκών. 
Σύμφωνα μέ τήν ἐν λόγω διάταξη 
«συνθήκη ... εφαρμόζεται προσωρινώς ἐν 
ἀναμονή τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος αὐτῆς: α) 
ἄν ἡ συνθήκη αυτή τό ὁρίζει ...» καί «ή 
προσωρινή εφαρμογή συνθήκης ... ὡς πρός 
ένα κράτος τερματίζεται ἄν τό κράτος αυτό 
κοινοποιήσει εἰς τά άλλα κράτη, μεταξύ 
τῶν οποίων ἡ συνθήκη εφαρμόζεται 
προσωρινώς, τήν πρόθεση του νά μήν συμ­
μετάσχει στή συνθήκη». 
'Ως ἐκ τούτου, ἡ συνθήκη πού ἐφαρμόζεται 
προσωρινώς παράγει ἀποτελέσματα καί 
πρό τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος της, ἐπειδή τά 
συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουν τήν 
δέσμευση τό ένα έναντι τοῦ άλλου νά 
εφαρμόσουν ἀμέσως τίς σχετικές διατάξεις 
προσωρινώς. 
Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, ὁ κανονισμός 
1719/80 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 30ης 'Ιουνίου 
1980, στηρίζεται δικαίως ἐπί τῆς συμφω¬ 
νίας-πλαισίου περί ἁλιείας πού ὑπέγραψαν 
στίς 15 'Απριλίου 1980 ἡ Κοινότης καί ή 
'Ισπανία. "Αρα, ἀπό τήν ἐν λόγω ημε­
ρομηνία οι διατάξεις τῆς συμφωνίας αὐτῆς 
υποκαθίστανται σέ οιαδήποτε ἀντίθετη διά­
ταξη τῆς συμβάσεως του Λονδίνου καί της 
γαλλοϊσπανικῆς συμφωνίας. Όσον άφορα 
τήν υπόθεση 266/80, ἀρκει τό Δικαστήριο 
νά διαπιστώσει τήν διαχρονική διαδοχή 
τῶν κειμένων καί νά συναγάγει τίς ἀνα­
γκαίες συνέπειες ὡς πρός τό τεθέν 
ἐρώτημα. 
3009 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
Γιά τήν κυβέρνηοη του Ἡνωμένου Βαοι¬ 
λείου εἶναι σαφές ὅτι ἡ σύμβαση του Λον­
δίνου καί ἡ γαλλοϊσπανική συμφωνία ἀνα­
φέρονται στην ζώνη τῶν 6 ἔως 12 μιλίων 
καί επομένως στερούνται οιασδήποτε 
σημασίας γιά τά γεγονότα τῶν προκει­
μένων υποθέσεων, τά όποια συνέβησαν 
πέρα του ὁρίου τῶν 12 μιλίων. 
"Οσον άφορᾶ την σύμβαση τῆς Γενεύης, ή 
βρετανική κυβέρνηση προτείνει νά ἀκο­
λουθηθεί ὁ συλλογισμός του Δικαστηρίου 
στην υπόθεση 812/79 (Attorney general 
κατά Burgoa, βλ. ἀνωτέρω), ἀπό τόν όποιο 
προκύπτει ὅτι οἱ νέες σχέσεις μεταξύ της 
Κοινότητος καί τῆς 'Ισπανίας, ἐπί τῶν 
ὁποίων στηρίζεται τό θεσπισθέν ἀπό τήν 
Κοινότητα προσωρινό σύστημα, τίθενται 
υπεράνω του συστήματος πού ἐφηρμόζετο 
προηγουμένως ἐπί τῶν ζωνῶν ἁλιείας, ὥστε 
νά λαμβάνεται ὑπ' όψη ἡ γενική εξέλιξη 
του διεθνούς δικαίου στόν τομέα της 
ἁλιείας στην ἀνοικτή θάλασσα (πρβλ. 
σκέψη 24). Τό ἐν λόγω αίτημα επιβάλλεται 
κατά μείζονα λόγο ἐν σχέσει πρός τόν 
κανονισμό 1719/80 πού τυγχάνει εφαρ­
μογής στην υπόθεση 266/80. Πράγματι, 
κατά τήν θέσπιση του ἀνωτέρω κανο­
νισμού στίς 30 Ἰουλίου 1980, οἱ σχέσεις 
μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τῆς 'Ισπανίας 
εἶχαν ήδη ἐπισημοποιηθεί μέ τήν υπογραφή 
στίς 15 'Απριλίου 1980 τῆς συμφωνίας-πλαι¬ 
σίου περί ἁλιείας. Ἐπί πλέον, πρό τῆς θεσπί­
σεως του κανονισμού, κατά τήν διάρκεια 
του 1980, εἶχε τηρηθεί ἡ προβλεπομένη ἀπό 
τήν συμφωνία διαδικασία σχετικά μέ τίς 
διαβουλεύσεις ἐπί τῶν προϋποθέσεων ἀσκή­
σεως τῆς ἁλιείας ἀντιστοίχως ἀπό πλοία 
της Κοινότητος καί τῆς 'Ισπανίας στίς 
ἁλιευτικές ζῶνες τους. 
Το Συμβούλιο τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοι­
νοτήτων παρατηρεί ὅτι οἱ τρεις διεθνείς 
συμβάσεις πού προεβλήθησαν στίς προκεί­
μενες υποθέσεις, συνήφθησαν σέ μεταβα­
τική περίοδο, μεταγενέστερη τῆς ἐνάρξεως 
της ισχύος τῆς συνθήκης ΕΟΚ, άλλά προγε­νέστερη τῆς θεσπίσεως τῆς κοινής αλιευ­
τικής πολιτικής. Σύμφωνα μέ παγία νομο­
λογία τοῦ Δικαστηρίου, τά Κράτη μέλη 
ἠδύναντο εγκύρως νά δεσμεύονται διεθνώς 
κατά τήν ἐν λόγω περίοδο, ὑπό τόν ὅρο ὅτι 
αυτό θά είχε μεταβατικό χαρακτήρα (πρβλ. 
ἀπόφαση τῆς 14ης 'Ιουλίου 1976 στίς υποθέ­
σεις 3, 4 καί 6/76, Kramer, Rec. σ. 1310). 
Τó Συμβούλιο υποστηρίζει ὅτι, ὅσον άφορᾶ 
τήν σύμβαση του Λονδίνου, ἡ τήρηση του 
τελευταίου αὐτοῦ ὅρου προβλέπεται ἀπό 
τίς διατάξεις του ἄρθρου 10 τῆς συμβά­
σεως. Τό ἐν λόγω άρθρο ὁρίζει ιδίως ὅτι 
«οὐδεμία διάταξη τῆς παρούσης συμβάσεως 
δύναται νά ἀποτελέσει εμπόδιο ... στην 
θέσπιση ειδικοί) συστήματος ἁλιείας: 
α) μεταξύ τῶν Κρατών μελών τῆς Ευρω­
παϊκής Οικονομικής Κοινότητος ...». 
Πράγματι, τά Κράτη μέλη υπέγραψαν τήν 
σύμβαση του Λονδίνου, ὑπό τόν ὅρο ὅτι 
παρόμοια υπογραφή δέν θά ἀπετέλει 
εμπόδιο στην θέσπιση τῆς κοινής ἁλιευ­
τικής πολιτικής. Κατά συνέπεια, ἡ σύμβαση 
του Λονδίνου, ἄν δέν δεσμεύει τήν Κοι­
νότητα ὡς τοιαύτη, προβλέπει πάντως στό 
άρθρο 10 «δέσμευση υπέρ τρίτου» πού ή 
Κοινότης δικαιούται νά επικαλεσθεί. Ἐπί 
του σημείου αὐτοῦ, τό Συμβούλιο ἀναφέ­
ρεται στό άρθρο 36 τῆς συμβάσεως της 
Βιέννης, τῆς 23ης Μαΐου 1969, περί του 
δικαίου τῶν συνθηκών, σύμφωνα μέ τό 
όποιο «δημιουργείται δικαίωμα γιά τρίτο 
κράτος ἐκ διατάξεως συνθήκης, ἄν τά συμ­
βαλλόμενα μέρη επιδιώκουν μέ τήν διάταξη 
αυτή τήν ἀναγνώριση δικαιώματος υπέρ 
τρίτου κράτους ἡ ομάδος κρατών στην 
ὁποία αυτό ἀνήκει... καί τό τρίτο κράτος 
συγκατατίθεται πρός τοῦτο». 
'Εξ άλλου, τό Συμβούλιο θεωρεί επίσης ὅτι 
ή σύμβαση του Λονδίνου καί ἡ γαλλοϊσπα­
νική συμφωνία δέν δημιουργούν δικαιώ­
ματα εντός τῆς ζώνης τῶν 6 ἕως 12 μιλίων 
καί δέν τυγχάνουν ἐφαρμογής πέρα του 
ὁρίου τῶν 12 μιλίων. Όσον άφορᾶ τόν 
ισχυρισμό, σύμφωνα μέ τόν όποιο τό 
καθεστώς τῆς συμβάσεως του Λονδίνου 
3010 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
ἐκτείνεται ἕως τά 200 μίλια παράλληλα μέ 
την επέκταση τῶν ἁλιευτικών ζωνῶν, τό 
Συμβούλιο ἀναφέρει τίς εργασίες τῆς συν-
διασκέψεως γιά τό δίκαιο τῆς θαλάσσης, 
οπου ἡ δημιουργία ιστορικών δικαιωμάτων 
ἀντιτασσομένων κατά παρακτίου κράτους 
εντός τῆς ζώνης του τῶν 200 μιλίων ἀπε-
κλείσθη σταθερά. 
Ἐπί του θέματος τῆς επιδράσεως στήν προ­
κειμένη περίπτωση τῆς συμβάσεως της 
Γενεύης, τῆς 29ης 'Απριλίου 1958, περί της 
ἁλιείας, τό Συμβούλιο ἀναφέρεται πάλι 
στην συνδιάσκεψη γιά τό δίκαιο της 
θαλάσσης, καθώς επίσης καί στην πρα­
κτική πού ἀκολούθησαν τά κράτη, γιά νά 
επιβεβαιώσει την ἐμφάνιση ἀπό τό 1975 
ενός νέου εθιμικού κανόνος του διεθνούς 
δικαίου, ὁ όποιος παρέχει στό παράκτιο 
κράτος την δυνατότητα νά επιφυλάσσει εἰς 
εαυτό προϊόντα ἐκ τῆς ἁλιείας εντός της 
ζώνης πού πρόσκειται στην αιγιαλίτιδα 
ζώνη του καί εκτείνεται μέχρι 200 μίλια. 
Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ σύμβαση τῆς Γενεύης 
δέν δύναται νά θεωρηθεῖ ὅτι τυγχάνει 
ἐφαρμογής ἐντός τῆς ζώνης πού διέπεται 
ἀπό τό έθιμο καί ὡς ἐκ τούτου δέν δύναται 
νά εμποδίσει τήν ἐφαρμογή τῆς κοινοτικής 
ρυθμίσεως. 
Ή 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων θεωρεί ὅτι ἡ λύση πού εδόθη μέ 
τήν ἀπόφαση τῆς 14ης 'Οκτωβρίου 1980 
στην ὑπόθεση 812/79 (Attorney general 
κατά Burgoa) εἶναι γενικής σημασίας ὅσον 
άφορᾶ τό κύρος τῶν ἐν λόγω κοινοτικῶν 
κανονισμών, άσχετα ἀπό τό ἄν τά επίδικα 
γεγονότα συνέβησαν ἐντός ἡ πέρα του 
ὁρίου τῶν 12 μιλίων. Τονίζει ὅτι, σύμφωνα 
μέ τήν ἐν λόγω ἀπόφαση, γιά τήν ἐκτίμηση 
του κύρους τῶν προσωρινών μέτρων πού 
ἔλαβε ἡ Κοινότης δέν συντρέχει λόγος νά 
ληφθεί ὑπ' ὄψη τό σύστημα πού ἐφηρμό-
ζετο πρό τῆς ενάρξεως ισχύος τῆς κοινο­
τικής ρυθμίσεως. Πράγματι, αυτό στηρί­
ζεται ἐπί τῶν νέων σχέσεων μεταξύ της 
'Ισπανίας καί τῆς Κοινότητος πού ἐδη-
μιουργήθησαν μετά τήν επέκταση των 
ζωνών ἁλιείας στά 200 μίλια. 'Επικουρικώς, ἡ Ἐπιτροπή υποστηρίζει τό 
συμβιβαστό τῆς κοινοτικής ρυθμίσεως μέ 
τίς διατάξεις τῶν συμβάσεων του Λονδίνου 
καί τῆς Γενεύης. 
Ἐπ' αὐτοῦ, υπενθυμίζει κατ' οὐσίαν ὅτι τό 
κοινοτικό σύστημα ἀδειων συνιστά τεχνική 
ρυθμίσεως, πρόσφορη νά ἐπιτρέπει, σύμ­
φωνα μέ τό άρθρο 5 τῆς συμβάσεως του 
Λονδίνου, τόν έλεγχο τῆς ἐφαρμογής τῶν 
μέτρων διατηρήσεως, ιδιαίτερα τήν τήρηση 
τῶν ποσοστώσεων αλιεύματος έκ μέρους 
τῶν πλοίων τρίτων χωρών πού κατά 
κανόνα επιστρέφουν στους λιμένες ἀνα­
χωρήσεως τους γιά τήν εκφόρτωση τοῦ 
ἁλιεύματος. Ἐπί του σημείου αὐτοῦ παρα­
πέμπει επίσης στό άρθρο 10 τῆς συμβάσεως 
του Λονδίνου. 
Όσον άφορᾶ τήν ἀρχή τῆς ελευθερίας της 
ἁλιείας στην ἀνοικτή θάλασσα, πού ἀνα­
γνωρίζει ἡ σύμβαση τῆς Γενεύης, τῆς 29ης 
'Απριλίου 1958, ἡ 'Επιτροπή επικαλείται τό 
άρθρο 86 του νέου σχεδίου συμβάσεως γιά 
τό δίκαιο τῆς θαλάσσης γιά νά υποστηρίξει 
ὅτι ἡ ἐν λόγω ἀρχή εφαρμόζεται ἀποκλει­
στικώς στην ἀνοικτή θάλασσα, ὁπως αύτη 
ὁρίζεται ἀπό τό εθιμικό δίκαιο, ήτοι «ὅλα 
τά τμήματα τῆς θαλάσσης πού δέν περιλαμ­
βάνονται στην ἀποκλειστική οικονομική 
ζώνη, τήν αιγιαλίτιδα ζώνη ἡ τά ἐσωτερικά 
ὕδατα κράτους ...». 'Επί πλέον, ἡ έννοια 
του «τμήματος τῆς ἀνοικτής θαλάσσης πού 
πρόσκειται στην αιγιαλίτιδα ζώνη» — πού 
υπάρχει στό άρθρο 7 τῆς συμβάσεως της 
Γενεύης, στην ὁποία ἀναφέρεται ὁ κατηγο­
ρούμενος στην κυρία δίκη ἐπί τῆς υποθέ­
σεως 180/80 — συνιστά μεταβατική έννοια 
μεταξύ του δικαίου τῆς Γενεύης καί τῶν 
νέων κανόνων πού προέκυψαν ἀπό τίς 
ἐργασίες τῆς συνδιασκέψεως γιά τό δίκαιο 
της θαλάσσης καί πού στην παρούσα φάση 
δέν συνιστά μέρος του θετικού εθιμικού 
δικαίου. 
Ὅσον άφορᾶ τό ἀντιτάξιμο τῆς κοινοτικής 
ρυθμίσεως κατά τῶν ισπανών ἁλιέων, ή 
'Επιτροπή ἀναφέρει κυρίως τήν προηγού­
μενη διαβούλευση μεταξύ τῆς Κοινότητος 
3011 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
καί τῆς Ἰσπανίας πού ἀπετέλεσε ἀντικεί­
μενο ἀμφισβητήσεων ενώπιον τῶν εθνικῶν 
δικαστηρίων. 
Ή διαβούλευση αύτη έλαβε πράγματι χώρα 
κατά την διάρκεια τῶν διαπραγματεύσεων 
γιά την επίτευξη τῆς συμφωνίας-πλαισίου 
περί ἀλιείας μεταξύ τῆς Κοινότητος καί της 
Ἱσπανίας πού ἤρχισαν ἀπό τόν Δεκέμβριο 
του 1976. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 5 παρά­
γραφος 2 τῆς συμβάσεως του Λονδίνου, ή 
προηγούμενη διαβούλευση ἐπί τοῦ συστή­
ματος άδειων — τό πλέον ἀμφισβητούμενο 
στοιχείο τῆς κοινοτικής ρυθμίσεως — έγινε 
επομένως πολύ ενωρίτερα ἀπό τήν θέσπιση 
του εν λόγω συστήματος μέ τόν κανονισμό 
746/77 του Συμβουλίου, τῆς 5ης Ἀπριλίου 
1977. Ή Ἐπιτροπή ἀναφέρει ἐξ άλλου ὅτι οἱ 
έννοιες τῆς διαβουλεύσεως ἡ συνεννοήσεως 
δέν συνεπάγονται ὅτι ἀπαιτείται καί επί­
τευξη προκαταρκτικής συμφωνίας. 
Όσον άφορᾶ τήν υπόθεση 266/80, ὅπως 
προκύπτει περαιτέρω καί ἐκ τῆς τετάρτης 
αιτιολογικής σκέψεως του κανονισμού 
1719/80, έγιναν διαβουλεύσεις σύμφωνα μέ 
τήν διαδικασία τῆς συμφωνίας-πλαισίου, οἱ 
διατάξεις τῆς ὁποίας άρχισαν νά εφαρμό­
ζονται προσωρινῶς ἀπό τῆς 15ης 'Απριλίου 
1980. Ἐν τέλει, ἡ 'Επιτροπή υπενθυμίζει τήν συ­
νεργασία τῶν ισπανικών ἀρχων, ἡ όποια 
άρχισε πρό τῆς επελεύσεως τῶν επιδίκων 
γεγονότων, γιά τήν εφαρμογή τοῦ προσω­
ρινού συστήματος καί ιδίως τήν χορήγηση 
τῶν ἀδειων ἁλιείας, καί ἡ οποία ἐπραγμα­
τοποίηθη μέσω τῆς ἀντιπροσωπείας της 
'Ισπανίας στίς Κοινότητες. 
ΙΙΙ — Προφορική διαδικασία 
Κατά τήν συνεδρίαση τῆς 24ης 'Ιουνίου 
1981 ὁ κατηγορούμενος στην κυρία δίκη 
ἐπί τῆς υποθέσεως 180/80 Crujeiras Tome, 
ἐκπροσωπούμενος ἀπό τόν J. Tournaire, 
δικηγόρο Bayonne, ἡ κυβέρνηση τῆς Γαλ­
λικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενη ἀπό 
τόν Gilbert Guillaume, διευθυντή νομικών 
υποθέσεων του Ὑπουργείου τῶν 'Εξωτε­
ρικών, τό Συμβούλιο τῶν Εὐρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν Daniel 
Vignes, διευθυντή τῆς νομικής του υπηρε­
σίας καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Fran­
çois Lamoureux, μέλος τῆς νομικής της 
υπηρεσίας, ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς 
παρατηρήσεις τους. 
Ό γενικός εἰσαγγελεύς ανέπτυξε τίς προτά­
σεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς 15ης 
Σεπτεμβρίου 1981. 
Σκεπτικό 
1 Μέ απόφαση τους τῆς 7ης 'Ιουλίου 1980 καί 24ης 'Οκτωβρίου 1980, πού 
περιήλθαν στό Δικαστήριο τήν 25η Αυγούστου καί τήν 1η Δεκεμβρίου 1980 ἀντι­
στοίχως, τό Cour de cassation τῆς Γαλλίας (υπόθεση 180/80) καί τό Tribunal de 
grande instance τῆς Saint-Nazaire (υπόθεση 266/80) υπέβαλαν, δυνάμει τοῦ 
άρθρου 177 τῆς συνθήκης, ερώτημα ὡς πρός τό κύρος σέ σχέση μέ προγενέ­
στερες διεθνείς δεσμεύσεις καί, σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, ὡς 
πρός τό ἀντιτάξιμο κατά τῶν ισπανών υπηκόων τῶν κανονισμών τοῦ Συμβου­
λίου τῶν Κοινοτήτων περί ὡρισμένων προσωρινῶν μέτρων διατηρήσεως καί δια­
χειρίσεως τῶν ἁλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπανική 
3012 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
σημαία, κατά τό μέτρο πού οι ἐν λόγω κανονισμοί ἔθεταν ὡρισμένους ὅρους γιά 
τήν αλιεία ἀπό τους ισπανούς υπηκόους στην οικονομική ζώνη πού καθιέρωσε 
τό γαλλικό διάταγμα 77-130 τῆς 11 ης Φεβρουαρίου 1977 (επίσημη εφημερίδα της 
Γαλλικής Δημοκρατίας τῆς 12ης Φεβρουαρίου 1977, σ. 864). 
2 Τό ερώτημα ανέκυψε στό πλαίσιο ποινικής διώξεως εἰς βάρος δύο κυβερνητών 
ἁλιευτικών πλοίων, νηολογημένων στην 'Ισπανία, οἱ όποιοι κατηγοροῦνται ὅτι 
ἁλίευσαν, κατά τρόπο μη προσδιοριζόμενο, εντός τῶν υδάτων πού περιλαμβά­
νονται στην γαλλική οικονομική ζώνη, χωρίς νά εἶναι εφοδιασμένοι μέ άδεια 
ἁλιείας. 
3 Στην υπόθεση 180/80, ὁ Crujeiras Tome, κατηγορούμενος στην κυρία δίκη, συ­
νελήφθη ἁλιεύων στίς 16 Σεπτεμβρίου 1980 εντός τῆς ζώνης πού περιλαμβάνεται 
μεταξύ 12 καί 200 ναυτικών μιλίων ἀπό τίς γραμμές βάσεως. Κατά τό χρόνο 
εκείνο ἡ ἁλιεία ἀπηγορεύετο άνευ σχετικής ἀδείας, χορηγούμενης ἀπό τήν 'Επι­
τροπή γιά λογαριασμό τῆς Κοινότητος, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς διατάξεις τοῦ 
κανονισμού 1744/78 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 24ης 'Ιουλίου 1978, μέ τόν όποιο παρε¬ 
τείνοντο ἕως τίς 30 Σεπτεμβρίου 1978 ὁρισμένα προσωρινά μέτρα διατηρήσεως 
καί διαχειρίσεως τῶν αλιευτικῶν πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπα­
νική σημαία (JO L 203, σ. 1). 
4 Στην υπόθεση 266/80 ὁ Yurrita, κατηγορούμενος στην κυρία δίκη, ἡλίευσε στην 
ιδία ζώνη στίς 17 Ὀκτωβρίου 1980· κατά τόν χρόνο εκείνο ἡ ἁλιεία ἀπηγο­
ρεύετο εντός τῆς ζώνης αὐτῆς άνευ κοινοτικής ἀδείας, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς 
διατάξεις του κανονισμού 1719/80 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 30ης 'Ιουνίου 1980, μέ 
τόν όποιο καθωρίζοντο γιά τό 1980 ὡρισμένα μέτρα διατηρήσεως καί διαχειρί­
σεως τῶν ἁλιευτικῶν πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπανική σημαία 
(JO L 168, σ. 27). 
5 Σέ ἀμφότερες τίς υποθέσεις οἱ κατηγορούμενοι στην κυρία δίκη ἰσχυρίσθησαν 
ὅτι οἱ κοινοτικοί κανονισμοί, ἡ παράβαση τῶν ὁποίων τους προσάπτεται, εἶναι 
άκυροι ἡ ἐν πάση περιπτώσει μή εφαρμοστέοι στην περίπτωση τους, ὡς ἀσυμβί­
βαστοι μέ τά δικαιώματα πού δύνανται νά επικαλεσθούν βάσει τῶν προγενε­
στέρων διεθνών συμφωνιών πού είχαν συναφθεί μεταξύ τῆς Γαλλίας καί της 
'Ισπανίας. 
3013 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
6 Πρός τοῦτο ἐστηρίχθησαν ἀφ' ἑνός στην σύμβαση του Λονδίνου περί ἁλιείας, 
της 9ης Μαρτίου 1964 (Συλλογή τῶν συνθηκῶν τῶν 'Ηνωμένων 'Εθνῶν 581, ἀριθ. 
8432), ἡ ὁποία, ἀναγνωρίζουσα τά κατά παράδοση δικαιώματα ἁλιείας εντός της 
ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων, πρέπει νά εκληφθεί ὑπό τήν ἔννοια ὅτι, μετά την 
επέκταση τῶν ἁλιευτικών ζωνών, τό αυτό καθεστώς εφαρμόζεται μέχρι τά 
200 μίλια καί ἀφ' ετέρου στην σύμβαση τῆς Γενεύης, τῆς 29ης 'Απριλίου 1958, 
περί ἁλιείας καί διατηρήσεως τῶν βιολογικών πόρων τῆς ανοικτής θαλάσσης 
(Συλλογή τῶν συνθηκών τῶν Ἠνωμένων 'Εθνών 559, ἀριθ. 8164), σύμφωνα μέ 
τήν ὁποία δέν εἶναι δυνατή ἡ θέσπιση μονομερών μέτρων διατηρήσεως άνευ 
προηγουμένης διαβουλεύσεως, τά όποια δέν πρέπει νά εισάγουν δυσμενείς δια­
κρίσεις. 
7 Γιά νά ἀπαντήσουν στά ἐν λόγω επιχειρήματα τά εθνικά δικαστήρια παρέ­
πεμψαν στό Δικαστήριο τό ζήτημα τῶν κανονισμών 1744/88 καί 1719/80 καί 
του ἀντιταξίμου τῶν κατά τῶν ισπανών υπηκόων. 
8 Ή καθιέρωση ὑπό τῆς Κοινότητος συστήματος διατηρήσεως τῶν θαλασσίων 
πόρων τοποθετείται σέ χρόνο κατά τόν όποιο τό διεθνές δίκαιο στόν τομέα της 
αλιείας ὑφίστατο βαθειές ἀλλαγές. 'Επιθυμώντας νά λάβουν ὑπ' όψη τήν γενική 
εξέλιξη του διεθνούς δικαίου κατά τήν ἐν λόγω περίοδο, τά Κράτη μέλη ἀπεφά­
σισαν, μέ κοινή συμφωνία πού ελήφθη εντός τοῦ Συμβουλίου τήν επέκταση τῶν 
ἁλιευτικών ζωνών τους στά 200 μίλια ἀπό τίς γραμμές βάσεως. Μέ ψήφισμα της 
3ης Νοεμβρίου 1976, πού άφορᾶ ὡρισμένα εξωτερικά θέματα τῆς συστάσεως 
εντός τῆς Κοινότητος ἁλιευτικής ζώνης 200 μιλίων ἀπό τήν 1η 'Ιανουαρίου 1977 
(ἐδημοσιεύθη στην ΕΕ του 1981, ἀριθ. C 105, σ. 1), τό Συμβούλιο, ἀφοῦ ὑπεγράμ¬ 
μισε τήν ἀνάγκη ἀμέσου δράσεως τῆς Κοινότητος γιά τήν προστασία τῶν 
νομίμων συμφερόντων τῆς στίς θαλάσσιες ζώνες πού ἀπειλοῦνται περισσότερο 
ἀπό τίς συνέπειες τῶν μέτρων επεκτάσεως, ἀπεφάσισε ὅτι ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 
1977 ἡ εκμετάλλευση τῶν ἁλιευτικών πόρων, πού ευρίσκονται στίς ἐν λόγω 
ζώνες, ἀπό ἁλιευτικά πλοία τρίτων χωρών θά διέπεται ἀπό τίς συμφωνίες μεταξύ 
της Κοινότητας καί τῶν ενδιαφερομένων τρίτων χωρών. 
9 Στό ἴδιο αυτό ψήφισμα τό Συμβούλιο ἀνέθεσε στην 'Επιτροπή τήν άμεση έναρξη 
διαπραγματεύσεων μέ τίς τρίτες χώρες πού θίγονται ἀπό τά κοινοτικά μέτρα 
διατηρήσεως πρός τόν σκοπό συμβιβασμού τῶν ἀναγκών διατηρήσεως μέ τά 
συμφέροντα τῶν ἁλιέων πού αλιεύουν κατά παράδοση εντός τῶν ἐν λόγω 
υδάτων. Οἱ διαπραγματεύσεις μεταξύ τῆς Ἐπιτροπῆς καί τῆς Ισπανίας άρχισαν 
στίς 3 Δεκεμβρίου 1976. Κατέληξαν στην συμφωνία αλιείας μεταξύ τῆς Εὐρω¬ 
3014 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
παϊκῆς Οικονομικής Κοινότητος καί τῆς κυβερνήσεως τῆς 'Ισπανίας, τό κείμενο 
της ὁποίας ἐμονογραφήθη στίς 23 Σεπτεμβρίου 1978 καί υπεγράφη στις 15 'Απρι­
λίου 1980 (JO 1980, C 263, σ. 1). 
10 'Εν ἀναμονή του ἀποτελέσματος τῶν διαπραγματεύσεων αυτῶν καί πρός αντι­
μετώπιση εκτάκτου ἀνάγκης, ἡ Κοινότης ἐθέσπισε, ἀπό τῆς καθιερώσεως της 
πολιτικής τῆς περί διατηρήσεως, ὡρισμένες προσωρινές ρυθμίσεις, ἰσχύουσες γιά 
περιόδους βραχείας διαρκείας, οἱ όποιες ἐπεξέτειναν τό κοινοτικό καθεστώς των 
ποσοστώσεων ἁλιεύματος επί του συνόλου τῶν ἀλιέων τῶν τρίτων χωρῶν, 
συμπεριλαμβανομένων καί τῶν ισπανών αλιέων. 
11 Ἀπό τῆς πλευρᾶς τῆς Κοινότητος ἡ συμφωνία συνήφθη κατά τό άρθρο 228 της 
συνθήκης μέ τήν θέσπιση του κανονισμοί) 3062/80 του Συμβουλίου, τῆς 25ης 
Νοεμβρίου 1980 (JO L 322, σ. 3). 'Η συμφωνία ετέθη σε ισχύ στίς 22 Μαΐου 1981 
(ΕΕ L 204, σ. 34)· σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 12, ἡ συμφωνία άρχισε νά εφαρμόζεται 
προσωρινά ἀπό τήν Κοινότητα καί τήν 'Ισπανία ἀπό τήν ημερομηνία υπογραφής 
της· 
12 Ή συμφωνία παρέχει τήν δυνατότητα σέ κάθε συμβαλλόμενο μέρος νά λάβει τά 
ἀναγκαία μέτρα εντός τῶν ἀλιευτικών ζωνών πού υπάγονται στην δικαιοδοσία 
του πρός εξασφάλιση ὀρθολογικής διαχειρίσεως τῶν βιολογικών πόρων τῆς 
θαλάσσης· τά ἐν λόγω μέτρα δύνανται νά περιλαμβάνουν τόν καθορισμό 
ποσοστώσεων ἁλιεύματος, καθώς καί τήν υπαγωγή τῆς αλιείας στην χορήγηση 
ἀδειων. 
13 Ή εφαρμογή συστήματος χορηγήσεως ἀδειων δικαιολογείται ἀπό τόν καθο­
ρισμό ποσοστώσεων ἁλιεύματος, δεδομένου ὅτι ὁ έλεγχος τοῦ ἁλιεύματος τῶν 
ἁλιευτικών πλοίων τῶν τρίτων χωρών δέν δύναται νά διενεργηθεί στους παρα­
κειμένους παρακτιους λιμένες, επειδή τά ἐν λόγω πλοῖα επιστρέφουν συνήθως 
στους λιμένες ἀναχωρήσεως τους γιά τήν εκφόρτωση τοῦ ἁλιεύματος τους. 
14 Πρέπει ἐν συνεχεία νά σημειωθεί ὅτι ὁ κανονισμός 1719/80 ἐθεσπίσθη σέ χρόνο 
κατά τόν όποιο ἡ ἐν λόγω συμφωνία ἐφηρμόζετο ήδη προσωρινά ἀπό τήν Κοι­
νότητα καί τήν 'Ισπανία. Όπως προκύπτει ἀπό τίς αιτιολογικές σκέψεις του 
κανονισμοί), ἡ Κοινότης καί ἡ 'Ισπανία διεβουλεύθησαν σύμφωνα μέ τήν διαδι­
κασία πού προβλέπει ἡ συμφωνία σχετικά μέ τους ορούς ἐνασκήσεως της 
αλιείας ἀπό τά πλοία κάθε συμβαλλομένου μέρους εντός τῆς ἁλιευτικής ζώνης 
τοῦ άλλου κατά τήν διάρκεια του 1980. 
3015 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 12. 1981 - ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
15 Ὅσον ἀφορᾶ τόν κανονισμό 1744/78, πού ἐθεσπίσθη κατά τό τελικό στάδιο 
των διαπραγματεύσεων ἐπί του κειμένου τῆς συμφωνίας, μεταξύ τῆς Κοινότητος 
καί τῆς Ἱσπανίας ἀποτελεῖ μέρος μιᾶς σειρᾶς κοινοτικών κανονισμῶν πού καθώ-
ρισαν ὡρισμένα προσωρινά μέτρα διατηρήσεως εν ἀναμονῆ τῆς συνάψεως τῆς 
συμφωνίας καί ἐνδεχομένων συμφωνιῶν μέ τρίτες χώρες. Οἱ ἐν λόγω κανονισμοί 
ἐθεσπίσθησαν κατά την διάρκεια τῶν διαπραγματεύσεων καί αφορούσαν τό ἴδιο 
θέμα. 
16 Ἀξίζει νά τονισθεί ὅτι οἱ ισπανικές αρχές συνειργάσθησαν καθ' ὅλη τήν διάρ­
κεια τῆς περιόδου εφαρμογῆς τῶν προσωρινών μέτρων πού ἐθέσπισε ἡ Κοι­
νότης, ὥστε νά διασφαλισθεί ἡ εφαρμογή τους. Ειδικότερα, συμμετέσχον, ὅπως 
προκύπτει ἀπό τήν δικογραφία, στην χορήγηση κοινοτικών άδειων, καθώς καί 
στις συζητήσεις ἐπί τῶν λεπτομερειών εφαρμογής τοῦ προσωρινοί) συστήματος, 
ὅπως ἡ αντικατάσταση τῶν πλοίων καί ἡ ισοτιμία τῶν ἀδειων. 
17 Ὑπό τίς προϋποθέσεις αυτές δέν χρειάζεται νά εξετασθεί ἄν οἱ διατάξεις της 
συμβάσεως τοῦ Λονδίνου, ἡ ὁποία περιορίζει τό πεδίο εφαρμογής στην ζώνη πού 
εκτείνεται ἕως τά 12 μίλια ἀπό τίς γραμμές βάσεως, ἠδύναντο ενδεχομένως νά 
τύχουν εφαρμογής καί ἐπί τῆς ζώνης πού εκτείνεται ἀπό τά 12 ἕως τά 200 μίλια, 
οὔτε νά εξακριβωθεῖ εάν τό προσωρινό σύστημα διατηρήσεως πού ἐθέσπισε ή 
Κοινότης συνεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις, ὅπως στην προηγούμενη διαβού­
λευση, πού προβλέπει ἡ σύμβαση τῆς Γενεύης. 
18 Ὅπως πράγματι προκύπτει ἀπό ὅσα εξετέθησαν προηγουμένως, τό προσωρινό 
σύστημα, πού ἐθέσπισε ἡ Κοινότης δυνάμει τῶν ιδίων τῆς κανόνων, εντάσσεται 
στό πλαίσιο τῶν σχέσεων πού καθιερώθησαν μεταξύ τῆς Κοινότητος καί της 
'Ισπανίας γιά τήν επίλυση τῶν συνδεδεμένων μέ τά μέτρα διατηρήσεως καί μέ 
τήν επέκταση τῶν ἁλιευτικῶν ζωνών προβλημάτων καί γιά τήν ἀμοιβαία εξασφά­
λιση τῆς δυνατότητος τῶν αλιέων νά εισέρχονται στά ύδατα περί τῶν ὁποιων 
ελήφθησαν παρόμοια μέτρα. Οἱ ἐν λόγω σχέσεις ἀντικατέστησαν τό προηγου­
μένως εφαρμοζόμενο ἐπί τῶν ἐν λόγω ζωνών σύστημα γιά νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ή 
γενική εξέλιξη τοῦ διεθνοῦς δικαίου στόν τομέα τῆς ἁλιείας στην ἀνοικτή 
θάλασσα, καθώς καί ἡ ὁλοέν καί περισσότερο επείγουσα ἀνάγκη τῆς δια­
τηρήσεως τῶν βιολογικῶν πόρων τῆς θαλάσσης. 
19 Ὑπό τίς προϋποθέσεις αυτές, οἱ διατάξεις τῶν κανονισμών 1744/78 καί 1719/80 
ἀπετέλεσαν, στό μέτρο πού εφαρμόζονται ἐπί τῆς ἁλιευτικῆς ζώνης πού περιλαμ-
3016 
CRUJEIRAS TOME / PROCUREUR DE LA RÉPUBLIQUE 
βάνεται μεταξύ 12 καί 200 μιλίων ἀπό τίς γραμμές βάσεως, μέρος τῆς προοδευ­
τικῆς καθιερώσεως νέων ἀμοιβαίων σχέσεων μεταξύ τῆς Κοινότητος καί της 
Ἰσπανίας στόν τομέα τῆς θαλασσιας ἁλιείας, οἱ όποιες ὑποκατέστησαν τό 
σύστημα αλιείας στην ανοικτή θάλασσα πού 'ίσχυε προηγουμένως. 
20 'Εξ αὐτοῦ προκύπτει ὅτι, σέ περίπτωση ἀσυμβιβάστου μεταξύ τῶν δύο κατηγο­
ριῶν διατάξεων, οἱ ισπανοί ἁλιείς δέν δύνανται νά επικαλεσθούν προγενέστερες 
διεθνείς συμφωνίες μεταξύ τῆς Γαλλίας καί τῆς 'Ισπανίας κατά τῆς εφαρμογής 
των προσωρινῶν κανονισμών πού ἐθέσπισε ἡ Κοινότης. 
21 Ἐξ ὅσων εξετέθησαν προηγουμένως συνάγεται ὅτι ἡ εξέταση τοῦ υποβληθέντος 
ερωτήματος δέν ἀπέδωσε κάτι πού νά δύναται νά επηρεάσει τό κύρος τῶν κανο­
νισμών 1744/78 καί 1719/80 καί ὅτι οἱ διατάξεις τῶν κανονισμών αυτών ἀντι­
τάσσονται κατά τῶν ισπανών υπηκόων. 
'Επί τῶν δικαστικών εξόδων 
22 Τά δικαστικά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν ἡ γαλλική καί βρετανική 
κυβέρνηση, καθώς καί τό Συμβούλιο καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων, πού υπέβαλαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. 'Επειδή 
ή διαδικασία ἔχει ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης χαρακτήρα παρε­
μπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τῶν εθνικών δικαστηρίων, σ' αυτά εναπό­
κειται νά αποφασίσουν επί τῶν δικαστικών εξόδων. 
Διά ταῦτα 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 
κρίνοντας ἐπί του ερωτήματος πού του υπέβαλαν τό Cour de cassation τῆς Γαλ­
λίας, μέ ἀπόφαση τῆς 7ης 'Ιουλίου 1980, καί τό Tribunal de grande instance της 
Saint-Nazaire, μέ ἀπόφαση τῆς 24ης 'Οκτωβρίου 1980, ἀποφαίνεται: 
Ή εξέταση του υποβληθέντος ερωτήματος δέν απέδωσε κάτι πού νά δύναται 
νά επηρεάσει τό κύρος τῶν κανονισμών 1744/78 του Συμβουλίου, τῆς 24ης 
'Ιουλίου 1978, μέ τόν όποιο παρετείνοντο έως τίς 30 Σεπτεμβρίου 1978 ὡρι-
σμένα προσωρινά μέτρα διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν αλιευτικών 
3017 
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. CAPOTORTI — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 180 ΚΑΙ 266/80 
πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπανική σημαία (JO L 203, σ. 1) 
καί 1719/80 του Συμβουλίου, τῆς 30ῆς Ιουνίου 1980, μέ τόν ὁποῖο ὡρίζοντο 
γιά τό 1980 ὡρισμένα μέτρα διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν αλιευτικών 
πόρων πού εφαρμόζονται ἐπί πλοίων ὑπό ισπανική σημαία (JO L 168, σ. 27). 
Οἱ διατάξεις τῶν ἐν λόγω κανονισμῶν ἀντιτάσσονται κατά τῶν ισπανών υπη­
κόων. 
Mertens de Wilmars Bosco Touffait 
Due Pescatore Mackenzie Stuart O'Keeffe 
Koopmans Everling Χλωρός Grévisse 
Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς 8 Δεκεμβρίου 
1981. 
Ὁ γραμματεύς 
Α. Van Houtte Ό πρόεδρος 
J. Mertens de Wilmars 
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΑΕΩΣ FRANCESCO CAPOTORTI 
(βλέπε υπόθεση 181/80, σελ. 2984) 
3018