EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 179/13

Αναίρεση που άσκησε στις 27 Απριλίου 2011 η Formula One Licensing BV κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 17 Φεβρουαρίου 2011 στην υπόθεση T-10/09, Formula One Licensing BV κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και Global Sports Media Ltd

(Υπόθεση C-196/11 P)

2011/C 179/25

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: Formula One Licensing BV (εκπρόσωποι: K. Sandberg, B. Klingberg, avocats)

Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Global Sports Media Ltd

Αιτήματα της αναιρεσείουσας

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·

— να δεχθεί το αίτημα της αναιρεσείουσας περί ακυρώσεως της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ που εκδόθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2008 στην υπόθεση R 7/2008-1 ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς επανεξέταση και

— να καταδικάσει το ΓΕΕΑ και την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά τους έξοδα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η αναιρεσείουσα τόσο πρωτοδίκως όσο και στο πλαίσιο της αναιρέσεως.

Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα

Η αναιρεσείουσα επικαλείται παράβαση του δικαίου της Ένωσης, ήτοι εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφοι 1, στοιχείο β', και 5, του κανονισμού 40/94 (1) (νυν κανονισμού 207/09), στηριζόμενη κυρίως στα ακόλουθα επιχειρήματα:

1) Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94, στο μέτρο που: 1.1. υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του στοιχείου «F 1». Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τον απορρέοντα από πάγια νομολογία κανόνα κατά τον οποίο ο διακριτικός χαρακτήρας σήματος πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τα συγκεκριμένα προϊόντα ή τις συγκεκριμένες υπηρεσίες που αφορά το σήμα. Δεύτερον, οι αντίστοιχες διαπιστώσεις του στηρίχθηκαν σε στρέβλωση των πραγματικών περιστατικών. Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε τον απορρέοντα από πάγια νομολογία κανόνα κατά τον οποίο η απόκτηση διακριτικού χαρακτήρα μπορεί επίσης να απορρέει από τη χρήση του σήματος ως μέρος άλλου καταχωρισμένου σήματος. Τέταρτον, οι σχετικές διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου οδήγησαν σε ανεπίτρεπτη de facto ακύρωση των καταχωρισμένων σημάτων της αναιρεσείουσας «F 1» με συνήθη γραμματοσειρά. 1.2. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94 όσον αφορά τόσο τα σήματα της ανακόπτουσας «F 1» με συνήθη γραμματοσειρά όσο και του λογότυπου «F 1 Formula 1». Πρώτον, δεν έλαβε υπόψη το κρίσιμο στοιχείο της ταυτότητας ή του υψηλού βαθμού ομοιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών, παρά τη διαπίστωσή του ότι τα σημεία παρουσιάζουν ορισμένου βαθμού ομοιότητα. Δεύτερον, επικεντρώθηκε στον διακριτικό χαρακτήρα του στοιχείου «F 1», παραγκωνίζοντας άλλους παράγοντες εκτιμήσεως που κατά πάγια νομολογία θεωρούνται κρίσιμοι. Τρίτον, δεν εκτίμησε την ομοιότητα των σημείων σε συνάρτηση με τον βαθμό ομοιότητάς τους.

2) το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94, στο μέτρο που: 2.1. δεν δέχθηκε, εσφαλμένα, τη φήμη των σημάτων της αναιρεσείουσας «F 1» με συνήθη γραμματοσειρά. 2.2. υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εξέταση των σημείων σε σχέση με τον λογότυπο «F 1 Formula 1» του σήματος της ανακόπτουσας, κρίνοντας, κακώς, ότι το στοιχείο «F 1» στερείται διακριτικού χαρακτήρα.

(1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1).