Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)

της 14ης Δεκεμβρίου 2022 ( )

«Επιδοτήσεις – Εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2019/2092 – Οριστικός αντισταθμιστικός δασμός – Άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 – Υποτιμολόγηση – Πίεση στις τιμές – Άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 2016/1037 – Αιτιώδης συνάφεια – Άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, και σημείο 2, του κανονισμού 2016/1037 – Ενέργεια η οποία συνίσταται σε “ανάθεση” ή “εντολή” σε ιδιωτικό φορέα να εκτελέσει μια λειτουργία που συνιστά χρηματοδοτική συνεισφορά – Τίμημα χαμηλότερο του ενδεδειγμένου – Στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών – Άρθρο 3, σημείο 2, και άρθρο 6, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 2016/1037 – Πλεονέκτημα – Άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, και σημείο 2, του κανονισμού 2016/1037 – Άμεση μεταβίβαση κεφαλαίου – Άρθρο 7 του κανονισμού 2016/1037 – Υπολογισμός του ύψους του πλεονεκτήματος – Άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 8, του κανονισμού 2016/1037 – Κίνδυνος πρόκλησης σημαντικής ζημίας – Δικαιώματα άμυνας»

Στην υπόθεση T‑143/20,

PT Pelita Agung Agrindustri, με έδρα τη Medan (Ινδονησία),

PT Permata Hijau Palm Oleo, με έδρα τη Medan,

εκπροσωπούμενες από τους F. Graafsma, J. Cornelis και E. Rogiest, δικηγόρους,

προσφεύγουσες,

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον P. Kienapfel, τον G. Luengo και την P. Němečková,

καθής,

υποστηριζόμενης από το

European Biodiesel Board (EBB), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενο από τους M.-S. Dibling και L. Amiel, δικηγόρους,

παρεμβαίνον,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα),

συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους S. Gervasoni (εισηγητή), πρόεδρο, L. Madise, P. Nihoul, R. Frendo και J. Martín y Pérez de Nanclares, δικαστές,

γραμματέας: I. Kurme, διοικητική υπάλληλος,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,

κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 14ης Ιανουαρίου 2022,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1 Με την προσφυγή που άσκησαν βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, οι προσφεύγουσες, PT Pelita Agung Agrindustri και PT Permata Hijau Palm Oleo, ζητούν την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/2092 της Επιτροπής, της 28ης Νοεμβρίου 2019, για την επιβολή οριστικού αντισταθμιστικού δασμού στις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας (ΕΕ 2019, L 317, σ. 42, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός), στο μέτρο που ο εν λόγω κανονισμός τις αφορά.

Ιστορικό της διαφοράς

2 Οι προσφεύγουσες είναι ινδονησιακές εταιρίες που παράγουν και εξάγουν βιοντίζελ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

3 Στις 19 Νοεμβρίου 2013 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕE) 1194/2013, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές βιοντίζελ, καταγωγής Αργεντινής και Ινδονησίας (ΕΕ 2013, L 315, σ. 2), με τον οποίο επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις προσφεύγουσες.

4 Στις 25 Νοεμβρίου 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΕ) 1198/2013, για την περάτωση της διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων σχετικά με τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Αργεντινής και Ινδονησίας και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 330/2013 για την υπαγωγή των εν λόγω εισαγωγών σε καταγραφή (ΕΕ 2013, L 315, σ. 67).

5 Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τα άρθρα 1 και 2 του εκτελεστικού κανονισμού 1194/2013, καθόσον αφορούσαν την πρώτη προσφεύγουσα (απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, PT Pelita Agung Agrindustri κατά Συμβουλίου, T‑121/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:500).

6 Στις 25 Ιανουαρίου 2018, μετά από αίτηση της Δημοκρατίας της Ινδονησίας, η ειδική ομάδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) εξέδωσε έκθεση σχετικά με τα μέτρα αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον εκτελεστικό κανονισμό 1194/2013 στις εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία [έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ με τίτλο «Ευρωπαϊκή Ένωση – Μέτρα αντιντάμπινγκ επί του βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας», εκδοθείσα στις 25 Ιανουαρίου 2018 (WT/DS 480/R), στο εξής: έκθεση της ειδικής ομάδας «ΕΕ‑βιοντίζελ (Ινδονησία)»]. Η ειδική ομάδα του ΠΟΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ένωση είχε ενεργήσει κατά τρόπο μη συμβατό με πλείονες διατάξεις της γενικής συμφωνίας για τους τελωνειακούς δασμούς και το εμπόριο (ΓΣΔΕ) και της συμφωνίας για την εφαρμογή του άρθρου VI της ΓΣΔΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103) που περιέχονται στο παράρτημα 1 A της συμφωνίας για την ίδρυση του ΠΟΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 3).

7 Στις 22 Οκτωβρίου 2018 το European Biodiesel Board (EBB) υπέβαλε στην Επιτροπή καταγγελία βάσει του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 55), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EE) 2018/825 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2018 (EE 2018, L 143, σ. 1) (στο εξής: βασικός κανονισμός). Κατά την καταγγελία του EBB, οι εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία ήταν επιδοτούμενες και, ως εκ τούτου, προκαλούσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.

8 Με ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 6 Δεκεμβρίου 2018 (ΕΕ 2018, C 439, σ. 16), η Επιτροπή κίνησε διαδικασία κατά των επιδοτήσεων σχετικά με τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας.

9 Το προϊόν που αφορούσε η έρευνα είναι «μονοαλκυλεστέρες λιπαρών οξέων και/ή παραφινικά πετρελαϊκά κλάσματα gasoil που προέρχονται από σύνθεση και/ή υδρογονοκατεργασία, μη ορυκτής προέλευσης, κοινώς γνωστό ως “βιοντίζελ”, σε καθαρή μορφή ή σε μορφή μείγματος, καταγωγής Ινδονησίας» (στο εξής: υπό εξέταση προϊόν).

10 Το βιοντίζελ που παράγεται στην Ινδονησία είναι κυρίως μεθυλεστέρας φοινικέλαιου (στο εξής: ΜΦ), που προέρχεται από ακατέργαστο φοινικέλαιο (στο εξής: ΑΦ). Το βιοντίζελ που παράγεται στην Ένωση είναι κυρίως μεθυλεστέρας ελαιοκράμβης (στο εξής: ΜΕ), αλλά προέρχεται και από άλλες πρώτες ύλες, περιλαμβανομένου του ΑΦ.

11 Ο ΜΦ και ο ΜΕ ανήκουν αμφότεροι στην κατηγορία των μονοαλκυλεστέρων λιπαρών οξέων. Ο όρος «εστέρες» παραπέμπει στη μετεστεροποίηση φυτικών ελαίων, δηλαδή στην ανάμειξη του ελαίου με αλκοόλη, από την οποία παράγεται βιοντίζελ και, ως υποπροϊόν, γλυκερίνη. Ο όρος «μεθυλ‑» αναφέρεται στη μεθανόλη, την αλκοόλη που χρησιμοποιείται συχνότερα στη διαδικασία. Οι μονοαλκυλεστέρες λιπαρών οξέων είναι γνωστοί και ως «μεθυλεστέρες λιπαρών οξέων» (στο εξής: FAME). Μολονότι ο ΜΦ και ο ΜΕ είναι αμφότεροι FAME, έχουν επίσης εν μέρει διαφορετικές φυσικές και χημικές ιδιότητες και, κυρίως, διαφορετικό σημείο έμφραξης φίλτρου εν ψυχρώ (στο εξής: CFPP). Το CFPP είναι η θερμοκρασία στην οποία ένα καύσιμο προκαλεί έμφραξη στο φίλτρο καυσίμου επειδή ορισμένα συστατικά του καυσίμου κρυσταλλώνουν ή παγώνουν. Για τον ΜΕ, το CFPP μπορεί να είναι – 14 °C, ενώ για τον ΜΦ είναι περίπου 13 °C. Στην αγορά, το βιοντίζελ με συγκεκριμένο CFPP περιγράφεται συχνά ως FAME X, όπως FAME 0 ή FAME 5.

12 Η έρευνα για τις επιδοτήσεις και τη ζημία κάλυψε την περίοδο από την 1η Οκτωβρίου 2017 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2018 (στο εξής: περίοδος έρευνας). Η ανάλυση των χρήσιμων τάσεων για την εξακρίβωση της ζημίας κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως το τέλος της περιόδου της έρευνας. Όπου κρίθηκε απαραίτητο, η Επιτροπή εξέτασε και στοιχεία μεταγενέστερα της περιόδου έρευνας.

13 Με έγγραφο της 18ης Ιανουαρίου 2019, οι προσφεύγουσες απάντησαν στο ερωτηματολόγιο που τους είχε αποστείλει η Επιτροπή σχετικά με τις επιδοτήσεις, απαντήσεις τις οποίες συμπλήρωσαν την 1η Μαρτίου 2019. Η Επιτροπή διενήργησε επιτόπιους ελέγχους στις εγκαταστάσεις των προσφευγουσών στην Ινδονησία από τις 12 έως τις 15 και στις 22 Μαρτίου 2019.

14 Στις 12 Αυγούστου 2019 η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2019/1344, για την επιβολή προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού στις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας (ΕΕ 2019, L 212, σ. 1, στο εξής: προσωρινός κανονισμός). Στις προσφεύγουσες επιβλήθηκε προσωρινός αντισταθμιστικός δασμός με συντελεστή 18 %.

15 Στις 28 Αυγούστου 2019 οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί των εγγράφων της προσωρινής κοινοποίησης. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε ακρόαση με την Επιτροπή.

16 Στις 4 Οκτωβρίου 2019 η Επιτροπή κοινοποίησε τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων επροτίθετο να λάβει οριστικά αντισταθμιστικά μέτρα για τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας. Οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επ’ αυτών στις 14 Οκτωβρίου 2019. Ακροάσεις πραγματοποιήθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 2019, παρουσία του συμβούλου ακροάσεων, και στις 17 Οκτωβρίου 2019.

17 Στο πέρας της διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό με τον οποίο επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει με τον προσωρινό κανονισμό. Η Επιτροπή έκρινε ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε στηρίξει τον κλάδο του βιοντίζελ μέσω επιδοτήσεων κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού. Η Επιτροπή έκρινε ότι η εν λόγω στήριξη είχε παρασχεθεί μέσω ορισμένων προγραμμάτων. Ειδικότερα, το Oil Palm Plantation Fund (στο εξής: OPPF), δημόσιος οργανισμός, κατέβαλλε στους παραγωγούς βιοντίζελ που προμήθευαν βιοντίζελ σε εταιρίες οι οποίες είχαν οριστεί ως «Petrofuel Entities» τη διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ορυκτού ντίζελ, την οποία κατέβαλλαν οι εν λόγω Petrofuel Entities, και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ που καθόριζε ο Υπουργός Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων. Η Επιτροπή κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε αναθέσει ή είχε δώσει εντολή στους παραγωγούς ΑΦ, πρώτης ύλης την οποία οι παραγωγοί βιοντίζελ αγόραζαν με σκοπό να τη μεταποιήσουν σε βιοντίζελ, να προμηθεύουν την εν λόγω πρώτη ύλη έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, μεταξύ άλλων μέσω εξαγωγικών περιορισμών και ελέγχου των τιμών μέσω του ομίλου δημόσιων εταιριών PT Perkebunan Nusantara (στο εξής: PTPN).

18 Στις προσφεύγουσες επιβλήθηκε οριστικός αντισταθμιστικός δασμός με συντελεστή 18 %.

Αιτήματα των διαδίκων

19 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

– να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό κατά το μέρος που τις αφορά·

– να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

20 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τo EBB, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·

– να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό

21 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν κατ’ ουσίαν επτά λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούν:

– ο πρώτος, παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού κατά τον προσδιορισμό της υποτιμολόγησης·

– ο δεύτερος, παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού κατά την ανάλυση της αιτιώδους συνάφειας·

– ο τρίτος, πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξε επιδότηση υπό μορφή προμήθειας ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού·

– ο τέταρτος, πρόδηλη πλάνη εκτίμησης και παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, και σημείο 2, του βασικού κανονισμού, καθόσον η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξε επιδότηση υπό μορφή άμεσης μεταφοράς κεφαλαίων·

– ο πέμπτος, παράβαση του άρθρου 7 του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή κατά τον υπολογισμό του οφέλους που προσπορίστηκε από το καθεστώς του OPPF·

– ο έκτος, παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 8, του βασικού κανονισμού κατά τη διαπίστωση της ύπαρξης κινδύνου πρόκλησης σημαντικής ζημίας·

– ο έβδομος, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού κατά τον προσδιορισμό της υποτιμολόγησης

22 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από δύο σκέλη, τα οποία η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το EBB, αντικρούει.

Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά τη μη συνεκτίμηση του συνόλου των στοιχείων που ασκούν επιρροή κατά τον προσδιορισμό της υποτιμολόγησης

23 Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού, καθότι ο υπολογισμός της υποτιμολόγησης δεν βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και δεν απορρέει από αντικειμενική εξέταση. Ειδικότερα, στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η πρώτη μέθοδος που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι δεν μπορεί να υφίσταται άμεσος ανταγωνισμός μεταξύ του ΜΦ που εισάγεται από την Ινδονησία και του ΜΦ που παράγεται στην Ένωση, εκ των οποίων το πρώτο χρησιμοποιείται ως εισροή για την παραγωγή μείγματος βιοντίζελ, ενώ το δεύτερο αναμειγνύεται απευθείας στο ορυκτό ντίζελ. Στο πλαίσιο της δεύτερης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η δεύτερη μέθοδος, η οποία συνίσταται στη σύγκριση των εισαγωγών ΜΦ από την Ινδονησία με τις πωλήσεις ΜΦ που παράγεται στην Ένωση και το βιοντίζελ με CFPP 0 °C (στο εξής: FAME 0) που παράγεται στην Ένωση, δεν λαμβάνει επίσης υπόψη το γεγονός ότι το βιοντίζελ από την Ινδονησία αποτελεί εισροή για την παραγωγή FAME 0 και ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες ψυχρές περιοχές της Ένωσης λόγω του υψηλού επιπέδου CFPP. Στο πλαίσιο της τρίτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η τρίτη μέθοδος, η οποία συνίσταται σε σύγκριση του συνόλου των εισαγωγών βιοντίζελ από την Ινδονησία με το σύνολο των πωλήσεων βιοντίζελ στην Ένωση χωρίς προσαρμογή τιμής, δεν λαμβάνει υπόψη τις διαφορές τιμών μεταξύ των τύπων βιοντίζελ ανάλογα με το επίπεδο CFPP.

24 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτίμησης λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που οφείλουν να εξετάζουν (βλ. απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Gul Ahmed Textile Mills κατά Συμβουλίου, C‑100/17 P, EU:C:2018:842, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

25 Η ευρεία εξουσία εκτίμησης αφορά ιδίως τον προσδιορισμό της ύπαρξης ζημίας προκληθείσας στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής στο πλαίσιο διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων. Επομένως, ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας κρίσεως πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης κατάχρησης εξουσίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, σκέψη 46, και της 19ης Μαΐου 2021, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑254/18, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2021:278, σκέψη 149 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Τούτο ισχύει ιδίως όσον αφορά τον προσδιορισμό των παραγόντων που προκάλεσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής στο πλαίσιο έρευνας κατά των επιδοτήσεων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

26 Ο έλεγχος από το Γενικό Δικαστήριο των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στήριξαν τις διαπιστώσεις τους δεν αποτελεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία υποκαθιστά εκείνη των προαναφερθέντων οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία εξουσία εκτίμησης των εν λόγω θεσμικών οργάνων στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του αν τα οικεία στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν τα θεσμικά όργανα. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει όχι μόνο να ελέγχει την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων έγινε επίκληση, την αξιοπιστία και τη συνοχή τους, αλλά οφείλει επίσης να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των στοιχείων που ασκούν επιρροή συναφώς και που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση μιας σύνθετης κατάστασης καθώς και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα εξ αυτών αντλούμενα συμπεράσματα (απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Gul Ahmed Textile Mills κατά Συμβουλίου, C‑100/17 P, EU:C:2018:842, σκέψη 64).

27 Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, η διαπίστωση της ύπαρξης ζημίας για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής στηρίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση, αφενός, του όγκου των επιδοτούμενων εισαγωγών και των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για τις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης και, αφετέρου, των επακόλουθων συνεπειών των εν λόγω εισαγωγών για τον συγκεκριμένο κλάδο παραγωγής. Όσον αφορά, ειδικότερα, την επίδραση των επιδοτούμενων εισαγωγών επί των τιμών, το άρθρο 8, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού προβλέπει την υποχρέωση να εξετάζεται κατά πόσον οι εισαγωγές αυτές πραγματοποιήθηκαν όντως σε τιμές αισθητά κατώτερες της τιμής του ομοειδούς προϊόντος που παράγει ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής ή κατά πόσον οι εισαγωγές αυτού του είδους προκαλούν, με οποιονδήποτε τρόπο, σημαντική συμπίεση των τιμών ή παρεμποδίζουν, σε σημαντικό βαθμό, την αύξηση των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψεις 236 και 237).

28 Ο βασικός κανονισμός δεν περιλαμβάνει ορισμό της έννοιας της υποτιμολόγησης και δεν προβλέπει μέθοδο για τον υπολογισμό της (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 238). Η μέθοδος που ακολουθείται για τη διαπίστωση ενδεχόμενης υποτιμολόγησης πρέπει, κατ’ αρχήν, να εφαρμόζεται σε επίπεδο «ομοειδούς προϊόντος» κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, του βασικού κανονισμού, ακόμη και αν το οικείο προϊόν μπορεί να αποτελείται από διαφόρους τύπους προϊόντων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 73 και 74 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημείο 64, τις οποίες το Δικαστήριο υιοθέτησε στην εν λόγω υπόθεση).

29 Ο υπολογισμός της υποτιμολόγησης των επίμαχων εισαγωγών πραγματοποιείται, σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού, για τη διαπίστωση της ζημίας που υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής ως συνέπεια των εισαγωγών αυτών και χρησιμοποιείται, ευρύτερα, για την αξιολόγηση της εν λόγω ζημίας και τον προσδιορισμό του περιθωρίου ζημίας, δηλαδή του επιπέδου εξάλειψής της. Η υποχρέωση αντικειμενικής εξέτασης των επιπτώσεων των επιδοτούμενων εισαγωγών, η οποία προβλέπεται στο ως άνω άρθρο 8, παράγραφος 1, επιβάλλει την πραγματοποίηση δίκαιης σύγκρισης μεταξύ της τιμής του υπό εξέταση προϊόντος και της τιμής του ομοειδούς προϊόντος του ανωτέρω κλάδου παραγωγής κατά τις πωλήσεις που πραγματοποιούνται στο έδαφος της Ένωσης (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 239).

30 Σχηματικά, κατά την εκτίμηση του βαθμού υποτιμολόγησης, τα θεσμικά όργανα προβαίνουν σε σύγκριση των τιμών της Ένωσης προς τις προσαρμοσμένες τιμές των εισαγωγών, από την οποία προκύπτει ως ποσοστό το περιθώριο υποτιμολόγησης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2011, Transnational Company «Kazchrome» και ENRC Marketing κατά Συμβουλίου, T‑192/08, EU:T:2011:619, σκέψη 65).

31 Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι η ανάλυση της υποτιμολόγησης προϋποθέτει την εκτίμηση πολύπλοκων οικονομικών καταστάσεων και ότι η ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία διαθέτει η Επιτροπή εκτείνεται, τουλάχιστον, στις αποφάσεις που αφορούν την επιλογή της μεθόδου ανάλυσης, τα στοιχεία και τις αποδείξεις που πρέπει να συλλεχθούν, τον τρόπο υπολογισμού που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό της υποτιμολόγησης, καθώς και στην ερμηνεία και την εκτίμηση των συλλεχθέντων στοιχείων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 78 και 107, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημεία 27 έως 30, τις οποίες το Δικαστήριο υιοθέτησε στην εν λόγω υπόθεση).

32 Το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω παρατηρήσεων.

– Επί της πρώτης μεθόδου υπολογισμού

33 Κατά την αιτιολογική σκέψη 234 του προσβαλλόμενου κανονισμού, με την πρώτη μέθοδο υπολογισμού της υποτιμολόγησης «πραγματοποιήθηκε σύγκριση των εισαγωγών [ΜΦ] από την Ινδονησία με τις πωλήσεις [ΜΦ] που παράγεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση», τα δε «περιθώρια υποτιμολόγησης κυμαίνονταν από 6,0 % έως 11,6 %». Στην αιτιολογική σκέψη 235 του προσβαλλόμενου κανονισμού διευκρινίζεται ότι «πραγματοποιήθηκε ακριβής σύγκριση μεταξύ [ΜΦ] με σημείο [CFPP] + 13 από την Ινδονησία και [ΜΦ] με CFPP + 10 από τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής», ότι «[ο ΜΦ] με CFPP + 10 δεν αναμείχθηκε για την εξασφάλιση του συγκεκριμένου CFPP», ότι «στο βιοντίζελ προστέθηκε πρόσθετο με κόστος μικρότερο από 1 [ευρώ] ανά μετρικό τόνο, ήτοι μόνο της τάξης του 0,1 % περίπου του κόστους παραγωγής», και ότι «[η] Επιτροπή δεν θεωρεί ότι απαιτείται προσαρμογή για το συγκεκριμένο πρόσθετο καθώς δεν θα είχε αντίκτυπο στους υπολογισμούς».

34 Κατά την αιτιολογική σκέψη 293 του προσωρινού κανονισμού, η εν λόγω σύγκριση κάλυψε το 20 % περίπου του συνόλου των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος.

35 Από την αιτιολογική σκέψη 292 του προσωρινού κανονισμού συνάγεται ότι η συγκεκριμένη σύγκριση αφορά το ίδιο προϊόν σε σχέση με τις εισαγωγές από την Ινδονησία και τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, ήτοι το καθαρό βιοντίζελ από φοινικέλαιο. Οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν το συγκεκριμένο στοιχείο.

36 Η Επιτροπή διευκρίνισε επίσης, στην αιτιολογική σκέψη 242 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι δεν διαπίστωσε οποιαδήποτε διαφορά τιμής μεταξύ των εν λόγω προϊόντων. Επιπλέον, στην ίδια αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή επισήμανε ότι στις προσφερόμενες τιμές για τον καθαρό ΜΦ δεν γινόταν αναφορά στο πραγματικό CFPP του προϊόντος, αλλά μόνο στον ΜΦ. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες δεν προσκόμισαν οποιοδήποτε στοιχείο ικανό να αναιρέσει τις προεκτεθείσες διαπιστώσεις, ορθώς η Επιτροπή συνήγαγε ότι όλοι οι τύποι ΜΦ πωλούνταν σε παρόμοια τιμή ανεξαρτήτως του ακριβούς CFPP. Όσον αφορά τη σχέση ανταγωνισμού μεταξύ των δύο προϊόντων, στην αιτιολογική σκέψη 228 του προσβαλλόμενου κανονισμού επισημαίνεται ότι από ανάλυση των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος προέκυψαν σημαντικές πωλήσεις καθαρού ΜΦ απευθείας σε διυλιστήρια ορυκτού ντίζελ, το οποίο θα ήταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τις εισαγωγές καθαρού ΜΦ από την Ινδονησία. Το γεγονός ότι, κατά την αιτιολογική σκέψη 290 του προσωρινού κανονισμού, ο καθαρός ΜΦ «κατά κανόνα δεν» αναμιγνύεται με το ορυκτό ντίζελ, αλλά αναμιγνύεται πρώτα με άλλα βιοκαύσιμα με χαμηλότερο CFPP για την παραγωγή ενός μείγματος με CFPP + 5 °C ή CFPP 0 °C, το οποίο εν συνεχεία αναμιγνύεται με ορυκτό ντίζελ, δεν αποκλείει το εν λόγω προϊόν να πωλείται απευθείας στα διυλιστήρια ορυκτού ντίζελ.

37 Το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι ο εισαγόμενος ΜΦ χρησιμοποιείται ως εισροή για την παραγωγή μείγματος βιοντίζελ, ενώ ο ΜΦ που παράγεται στην Ένωση αναμειγνύεται απευθείας με το ορυκτό βιοντίζελ, και ότι, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υφίσταται άμεσος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο προϊόντων δεν υποστηρίζεται από αποδεικτικά στοιχεία και βασίζεται σε πεπλανημένη ερμηνεία του προσβαλλόμενου κανονισμού.

38 Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι στην αιτιολογική σκέψη 253 του προσβαλλόμενου κανονισμού μνημονεύεται ότι ο ΜΦ που παράγεται στην Ένωση πωλείται απευθείας στις πετρελαϊκές εταιρίες δεν σημαίνει ότι ο εισαγόμενος ΜΦ δεν πωλείται επίσης στις εν λόγω εταιρίες. Αντιθέτως, το ενδεχόμενο αυτό μνημονεύεται ρητώς στην αιτιολογική σκέψη 228 του προσβαλλόμενου κανονισμού όπου η Επιτροπή εξέθεσε την ύπαρξη άμεσου ανταγωνισμού μεταξύ των δύο προϊόντων διευκρινίζοντας ότι «[α]πό ανάλυση των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος προέκυψαν σημαντικές πωλήσεις καθαρού [ΜΦ] απευθείας σε διυλιστήρια ορυκτού ντίζελ, που θα είναι σε άμεσο ανταγωνισμό με τις εισαγωγές καθαρού [ΜΦ] από την Ινδονησία». Όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, στην αιτιολογική σκέψη 254 του εν λόγω κανονισμού επισημαίνεται απλώς και μόνον ότι «[η] Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι ο [ΜΦ] εισάγεται επίσης στην Ένωση προκειμένου να αναμειχθεί με άλλα βιοκαύσιμα».

39 Επομένως, οι προσφεύγουσες δεν προσκομίζουν επαρκή στοιχεία ώστε να ανατρέψουν την εκτίμηση περί των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη ο προσωρινός κανονισμός και η οποία επιβεβαιώθηκε με τον προσβαλλόμενο κανονισμό. Μια τέτοια απόδειξη είναι όμως απαραίτητη προκειμένου να συναχθεί ότι ένα θεσμικό όργανο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης που να δικαιολογεί την ακύρωση μιας πράξης (βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, Gold East Paper και Gold Huasheng Paper κατά Συμβουλίου, T‑444/11, EU:T:2014:773, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

40 Από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη, με την πρώτη μέθοδο υπολογισμού, τον τύπο και τις φυσικές ιδιότητες των προς σύγκριση προϊόντων, καθώς και τις χρήσεις τους και την ανταγωνιστική σχέση τους. Επομένως, η Επιτροπή πραγματοποίησε δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής του υπό εξέταση προϊόντος και της τιμής του ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής κατά τις πωλήσεις που πραγματοποιούνται στο έδαφος της Ένωσης, όπως επιτάσσει η νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 29 ανωτέρω.

41 Ως εκ τούτου, τα επιχειρήματα των προσφευγουσών σχετικά με την πρώτη μέθοδο υπολογισμού πρέπει να απορριφθούν.

– Επί της δεύτερης μεθόδου υπολογισμού

42 Κατά την αιτιολογική σκέψη 245 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στο πλαίσιο της δεύτερης μεθόδου υπολογισμού της υποτιμολόγησης «διευρύνθηκε η ποσότητα παραγόμενου στην Ένωση βιοντίζελ που συγκρίθηκε με τις εισαγωγές από την Ινδονησία μέσω συμπερίληψης (στη σύγκριση) των πωλήσεων βιοντίζελ FAME 0 από τους ενωσιακούς παραγωγούς του δείγματος».

43 Στις αιτιολογικές σκέψεις 246 έως 248 του προσβαλλόμενου κανονισμού διευκρινίζονται τα εξής:

«(246) Για τη σύγκριση των ενωσιακών πωλήσεων FAME 0 με τις εισαγωγές [ΜΦ] από την Ινδονησία σε εθνικό επίπεδο, η τιμή των ενωσιακών FAME 0 αναπροσαρμόστηκε και, ως αποτέλεσμα, μειώθηκε στο επίπεδο τιμών των ενωσιακών πωλήσεων [ΜΦ] προκειμένου να ληφθεί υπόψη η αγοραία αξία των διαφοροποιημένων φυσικών ιδιοτήτων.

(247) Προς διευκρίνιση του υπολογισμού, κατόπιν αιτήματος των μερών που υπέβαλαν παρατηρήσεις, η τιμή της ανωτέρω μείωσης κυμάνθηκε μεταξύ 100 και 130 [ευρώ] ανά μετρικό τόνο. Επίσης, προς διευκρίνιση του υπολογισμού, το 55 % όλων των πωλήσεων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής που καλύπτονται από αυτή τη σύγκριση περιλαμβάνει τόσο [ΜΦ] όσο και FAME 0 [...]

(248) Το περιθώριο υποτιμολόγησης σε εθνικό επίπεδο που προέκυψε από αυτή τη μέθοδο ήταν 7,4 %.»

44 Από την ερμηνεία του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η Επιτροπή διεύρυνε το πεδίο της σύγκρισης που πραγματοποίησε με την πρώτη μέθοδο υπολογισμού ώστε να περιλάβει, στην πλευρά των πωλήσεων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, τόσο ΜΦ όσο και FAME 0. Προς τούτο, οι τιμές του FAME 0 αναπροσαρμόστηκαν προς τα κάτω, στο επίπεδο της τιμής πώλησης του ΜΦ, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η αγοραία αξία των διαφορών των φυσικών ιδιοτήτων.

45 Οι προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι το βιοντίζελ από την Ινδονησία αποτελεί εισροή για την παραγωγή του βιοντίζελ με CFPP 0 °C και ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες ψυχρές περιοχές της Ένωσης λόγω του υψηλού επιπέδου CFPP. Προς στήριξη των ισχυρισμών τους, οι προσφεύγουσες επικαλούνται τις εκθέσεις της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ, και ειδικότερα την έκθεση της ειδικής ομάδας «ΕΕ-βιοντίζελ (Ινδονησία)» στο σημείο 7.158 της οποίας επισημαίνονται «στοιχεία πολυπλοκότητας στις ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ του ΜΦ και του αναμεμειγμένου βιοντίζελ με CFPP 0, δεδομένου ότι ο ΜΦ από την Ινδονησία αποτελεί εισροή για το αναμεμειγμένο βιοντίζελ, περιλαμβανομένου του αναμεμειγμένου βιοντίζελ με CFPP 0».

46 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, οι ερμηνείες, από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο, της συμφωνίας για τις επιδοτήσεις και τα αντισταθμιστικά μέτρα που περιέχεται στο παράρτημα 1 A της συμφωνίας για την ίδρυση του ΠΟΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 156, στο εξής: συμφωνία ΕΑΜ), δεν δεσμεύουν το Γενικό Δικαστήριο κατά την εκτίμηση του κύρους του προσβαλλόμενου κανονισμού (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 1ης Μαρτίου 2005, Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, σκέψη 54, της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 103, και της 19ης Μαΐου 2021, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑254/18, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2021:278, σκέψη 419).

47 Εντούτοις, το Δικαστήριο υπογραμμίζει επίσης ότι η αρχή του γενικού διεθνούς δικαίου περί υποχρέωσης τήρησης των συμβατικών δεσμεύσεων (pacta sunt servanda), η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 26 της Σύμβασης της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969, συνεπάγεται ότι ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των διατάξεων της συμφωνίας ΕΑΜ, να λάβει υπόψη την ερμηνεία των διαφόρων διατάξεων της συμφωνίας αυτής από το όργανο επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 32, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημείο 24, τις οποίες το Δικαστήριο υιοθέτησε στην εν λόγω υπόθεση). Επομένως, ουδόλως εμποδίζεται το Γενικό Δικαστήριο να λάβει υπόψη την ερμηνεία αυτή, όταν πρόκειται να προβεί σε ερμηνεία των διατάξεων του βασικού κανονισμού που αντιστοιχούν στις διατάξεις της συμφωνίας ΕΑΜ (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 103).

48 Εν πάση περιπτώσει, κατ’ αρχάς, ορθώς η Επιτροπή υπογράμμισε, στις αιτιολογικές σκέψεις 251 και 252 του προσβαλλόμενου κανονισμού, τη μεταβολή της διάρθρωσης του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, ο οποίος παράγει πλέον και ΜΦ. Επομένως, η κατάσταση της αγοράς μεταβλήθηκε σε σχέση με εκείνη λόγω της οποίας είχε διενεργηθεί η ανάλυση, όπως αυτή εκτέθηκε στη σκέψη 45 ανωτέρω και περιέχεται στην έκθεση της ειδικής ομάδας «ΕΕ-βιοντίζελ (Ινδονησία)».

49 Εν συνεχεία, και αντίθετα προς όσα ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, από την αιτιολογική σκέψη 246 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η Επιτροπή έλαβε όντως υπόψη την αγοραία αξία των διαφορών των φυσικών ιδιοτήτων όταν αναπροσάρμοσε την τιμή πώλησης του FAME 0 στην Ένωση προκειμένου να πραγματοποιήσει τη σύγκριση. Επιπλέον, οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν την προσαρμογή της τιμής του FAME 0 την οποία πραγματοποίησε η Επιτροπή. Αντιθέτως, χρησιμοποιούν την εν λόγω προσαρμογή ως αφετηρία για να προτείνουν τον δικό τους υπολογισμό της υποτιμολόγησης για το σύνολο των πωλήσεων βιοντίζελ στην Ένωση.

50 Τέλος, η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης, στην αιτιολογική σκέψη 254 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι ο εισαγόμενος από την Ινδονησία ΜΦ χρησιμοποιούνταν ως «εισροή» και αναμιγνυόταν με άλλα βιοντίζελ για την παραγωγή, για παράδειγμα, του FAME 0, και διευκρίνισε επιπλέον ότι «η ποσότητα του εισαγόμενου [ΜΦ] εξαρτ[ιόταν] από την τιμή των εισαγωγών αυτών, καθώς και από τις φυσικές ιδιότητες· συνεπώς, η τιμή του εισαγόμενου [ΜΦ] ασκ[ούσε] πίεση και στις τιμές των μειγμάτων». Περαιτέρω, κατά την Επιτροπή, «[ο ΜΦ] περιλαμβ[ανόταν] μεταξύ των φθηνότερων τύπων βιοντίζελ που μπορού[σαν]ν να χρησιμοποιηθούν σε μείγματα όπως το FAME 0 και το FAME + 5, τα οποία [ήταν] κατάλληλα για χρήση σε σημαντικό μέρος της αγοράς της Ένωσης καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους», και, «[ω]ς εκ τούτου, οι εισαγωγές [ΜΦ] ανταγωνίζοντα[ν] απευθείας με άλλους τύπους βιοντίζελ που παράγοντα[ν] στην ΕΕ, οι οποίοι διαφορετικά θα αναμειγνύονταν σε μεγαλύτερες ποσότητες για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος μείγματος». Περαιτέρω, στην αιτιολογική σκέψη 297 του προσωρινού κανονισμού, η Επιτροπή εξέθεσε ότι το FAME 0 συχνά περιείχε έως 20 % ΜΦ.

51 Προκύπτει, επομένως, ότι η Επιτροπή έλαβε δεόντως υπόψη στην ανάλυσή της τόσο τη χρήση των προϊόντων όσο και τις ανταγωνιστικές σχέσεις τους.

52 Ως εκ τούτου, οι προσφεύγουσες δεν αποδεικνύουν ότι η υποτιμολόγηση που προκύπτει από τη δεύτερη μέθοδο υπολογισμού ενέχει πρόδηλη πλάνη.

– Επί της τρίτης μεθόδου υπολογισμού

53 Κατά την αιτιολογική σκέψη 256 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στο πλαίσιο της τρίτης μεθόδου υπολογισμού της υποτιμολόγησης «πραγματοποιήθηκε σύγκριση των εισαγωγών βιοντίζελ από την Ινδονησία σε εθνικό επίπεδο με το σύνολο των πωλήσεων βιοντίζελ των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος», το δε «περιθώριο υποτιμολόγησης σε εθνικό επίπεδο που προέκυψε από αυτή τη μέθοδο ήταν 17,1 %».

54 Στην αιτιολογική σκέψη 270 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι ο υπολογισμός αυτός είναι η σύγκριση του ΜΦ Ινδονησίας με CFPP 13 °C με το σύνολο των πωλήσεων της παραγωγής του ενωσιακού κλάδου παραγωγής στην Ένωση, στην οποία παραγωγή περιλαμβάνεται επίσης ΜΦ, και ότι δεν υποβλήθηκε τεκμηριωμένο και ποσοτικά προσδιορισμένο αίτημα προσαρμογής.

55 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη μέθοδος υπολογισμού ουδόλως λαμβάνει υπόψη τη διαφορά του επιπέδου CFFP μεταξύ του βιοντίζελ από την Ινδονησία και του βιοντίζελ που πωλούν οι παραγωγοί της Ένωσης, υπογραμμίζουν δε τη σημασία, για το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο και την ειδική ομάδα του ΠΟΕ, να πραγματοποιούνται οι αναγκαίες προσαρμογές προκειμένου να διασφαλίζεται λυσιτελής σύγκριση των τιμών.

56 Συναφώς, υπενθυμίζεται προκαταρκτικώς ότι, κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 46 και 47 ανωτέρω, οι ερμηνείες, από τα προμνησθέντα όργανα, της συμφωνίας ΕΑΜ δεν δεσμεύουν το Γενικό Δικαστήριο κατά την εκτίμηση του κύρους του προσβαλλόμενου κανονισμού, μολονότι ο δικαστής της Ένωσης πρέπει να τις λαμβάνει υπόψη.

57 Κατά τα λοιπά, η ειδική ομάδα του ΠΟΕ επισήμανε ότι «οι τιμές που συγκρίνονται πρέπει να αντιστοιχούν σε προϊόντα και συναλλαγές που είναι συγκρίσιμα, ώστε να παρέχουν αξιόπιστη ένδειξη της ύπαρξης και της έκτασης της υποτιμολόγησης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή που επιδοτούνται σε σχέση με την τιμή του εθνικού ομοειδούς προϊόντος, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί εν συνεχεία για την αξιολόγηση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των σχετικών εισαγωγών και της ζημίας που προκλήθηκε στον κλάδο εθνικής παραγωγής». Επιπλέον, κατά την ειδική ομάδα του ΠΟΕ, «[η] διακριτική ευχέρεια της αρχής περιορίζεται από τη γενική υποχρέωση […] η εξακρίβωση της ύπαρξης ζημίας “να βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και να περιλαμβάνει αντικειμενική εξέταση”», η δε «[σ]ύγκριση τιμών που δεν είναι συγκρίσιμες δεν θα ανταποκρίνεται, κατά τη γνώμη μας, στην επιταγή η επιφορτισμένη με την έρευνα αρχή να προβεί σε “αντικειμενική εξέταση” “θετικών αποδεικτικών στοιχείων”». Η ειδική ομάδα του ΠΟΕ υπογραμμίζει ότι πλείονες παράγοντες καθορίζουν την τιμή πώλησης σε μια συγκεκριμένη συναλλαγή και ότι, κατά συνέπεια, πρέπει να διασφαλίζεται η δυνατότητα σύγκρισης των τιμών όσον αφορά τα διάφορα χαρακτηριστικά των συγκρινόμενων προϊόντων και συναλλαγών. Επομένως, ένας θεμελιώδης παράγοντας καθορισμού της τιμής είναι τα φυσικά χαρακτηριστικά του προϊόντος και, σε περίπτωση που η επιφορτισμένη με την έρευνα αρχή «συγκρίνει τις τιμές βάσει “καλαθιού” προϊόντων ή συναλλαγών πώλησης, η αρχή πρέπει να διασφαλίζει ότι οι ομάδες προϊόντων ή συναλλαγών που συγκρίνονται και αποτελούν τους δύο όρους της εξίσωσης είναι αρκούντως ομοειδείς ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί ευλόγως ότι κάθε απόκλιση τιμών είναι αποτέλεσμα “υποτιμολόγησης” και όχι απλώς και μόνον διαφορών στη σύνθεση των δύο συγκρινόμενων καλαθιών», με τη διευκρίνιση ότι, «[σ]ε περίπτωση απόκλισης, η αρχή πρέπει να προβαίνει σε προσαρμογές προκειμένου να λάβει υπόψη και να διορθώσει τις κρίσιμες διαφορές στα φυσικά ή άλλα χαρακτηριστικά του προϊόντος» [έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ με τίτλο «Κίνα – Μέτρα αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικά μέτρα για τα προϊόντα από κοτόπουλο αναπαραγωγής από τις Ηνωμένες Πολιτείες», η οποία εκδόθηκε στις 2 Αυγούστου 2013 (WT/DS 427/R, σημεία 7.475, 7.476, 7.480 και 7.483)].

58 Δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε προσαρμογές κατά την εφαρμογή της τρίτης μεθόδου υπολογισμού της υποτιμολόγησης. Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν η σύγκριση μεταξύ της τιμής του υπό εξέταση προϊόντος και της τιμής του ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής είναι δίκαιη, κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 29 ανωτέρω, και αν ενδεχομένως η Επιτροπή υπερέβη τα όρια της εξουσίας εκτίμησης την οποία διαθέτει κατά την ανάλυση της υποτιμολόγησης, η οποία απαιτεί την εκτίμηση πολύπλοκων οικονομικών καταστάσεων, κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 31 ανωτέρω.

59 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, με το υπόμνημα αντικρούσεως, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι το ομοειδές προϊόν του ενωσιακού κλάδου παραγωγής που έλαβε υπόψη για τη συγκεκριμένη σύγκριση είχε επίπεδο CFPP από – 20 °C έως 10 °C. Η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν υφίσταται, μεταξύ της τιμής και του CFPP, συσχέτιση βάσει της οποίας η διαφορά βαθμών συνεπάγεται μεταβολή της τιμής σε ευρώ ανά τόνο. Μολονότι εκτίμησε την αγοραία αξία των διαφορών φυσικών ιδιοτήτων μεταξύ των πωλήσεων βιοντίζελ FAME 0 στην Ένωση και των εισαγωγών ΜΦ από την Ινδονησία και αναπροσάρμοσε ανάλογα την τιμή πωλήσεων βιοντίζελ FAME 0 στην Ένωση, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν εντόπισε οποιαδήποτε εύλογη προσέγγιση ώστε να προβεί σε άλλες προσαρμογές όσον αφορά άλλους τύπους βιοντίζελ, για παράδειγμα, μεταξύ του βιοντίζελ από ΜΦ και του βιοντίζελ με CFPP – 14 °C.

60 Οι διάδικοι συμφωνούν ότι, κατά τους θερινούς μήνες και σε θερμότερες περιοχές, μπορεί να πωληθεί βιοντίζελ με υψηλότερα επίπεδα CFPP, ενώ κατά τους χειμερινούς μήνες και σε ψυχρότερες περιοχές απαιτείται βιοντίζελ με χαμηλότερα επίπεδα CFPP. Η ποσότητα του ΜΦ που χρησιμοποιείται σε ένα μείγμα εξαρτάται από την εποχή και την τοποθεσία ανά την Ευρώπη.

61 Η Επιτροπή παρατήρησε λοιπόν πλείονα στοιχεία πολυπλοκότητας στην αγορά βιοντίζελ. Η Επιτροπή δεν συμμερίζεται την ανάλυση των προσφευγουσών κατά την οποία το επίπεδο CFPP έχει, σε κάθε περίπτωση, αντίκτυπο στις τιμές. Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, το επίπεδο CFPP έχει αντίκτυπο στις τιμές όταν, ανάλογα με την εποχή και τη γεωγραφική τοποθεσία, διαφορετικά επίπεδα CFPP μπορεί να ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στην εν λόγω αγορά. Για παράδειγμα, το βιοντίζελ με CFPP 13 °C ανταγωνίζεται το βιοντίζελ με CFPP 10 °C καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους σε πλείονες περιοχές της νότιας Ευρώπης. Εντούτοις, ο ανταγωνισμός αυτός δεν συνεπάγεται αυτομάτως διαφορά τιμής. Συνακόλουθα, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι πωλήσεις στην Ένωση ΜΦ με CFPP 10 °C συγκρίθηκαν με τις εισαγωγές ΜΦ από την Ινδονησία με CFPP 13 °C χωρίς να απαιτηθεί προσαρμογή προκειμένου να ληφθούν υπόψη ενδεχόμενες διαφορές όσον αφορά το επίπεδο CFPP. Αντιθέτως, υπό ορισμένες κλιματικές συνθήκες, για παράδειγμα τον χειμώνα, στη νότια Ευρώπη, το βιοντίζελ με CFPP 13 °C δεν θα ανταγωνίζεται το βιοντίζελ με CFPP – 10 °C, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε διαφοράς τιμής, καθότι το βιοντίζελ με CFPP 13 °C δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί υπό τις συγκεκριμένες χειμερινές συνθήκες. Εξ αυτού η Επιτροπή συνάγει ότι, μολονότι κρίθηκε αναγκαία η προσαρμογή της τιμής βάσει της παρατηρηθείσας αγοραίας αξίας για το βιοντίζελ FAME 0, το οποίο είναι το προϊόν με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για τους παραγωγούς της Ένωσης, δεν ισχύει το ίδιο όσον αφορά άλλους τύπους βιοντίζελ με χαμηλά επίπεδα CFPP τα οποία δεν ανταγωνίζονται κατ’ ανάγκην άμεσα, από απόψεως τιμών, τους τύπους βιοντίζελ με υψηλότερα επίπεδα CFPP.

62 Από τις επεξηγήσεις της Επιτροπής συνάγεται ότι η απόφαση μη προσαρμογής των τιμών, στο πλαίσιο της τρίτης μεθόδου υπολογισμού, βασίστηκε σε αντικειμενικά στοιχεία, ήτοι την πολυπλοκότητα των ανταγωνιστικών σχέσεων μεταξύ τύπων βιοντίζελ με διαφορετικά επίπεδα CFPP, τη διαφορά των συνθηκών της αγοράς για βιοντίζελ με διαφορετικά επίπεδα CFPP και την έλλειψη άμεσης συσχέτισης μεταξύ του επιπέδου CFPP και της τιμής. Τα προεκτεθέντα στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν με ευλογοφανή τρόπο τα συμπεράσματα της Επιτροπής, η οποία δεν υπερέβη εν προκειμένω την ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία διαθέτει όσον αφορά τον καθορισμό της ακριβούς μεθόδου ανάλυσης της υποτιμολόγησης.

63 Στο πλαίσιο αυτό, οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η ζητούμενη προσαρμογή ήταν αναγκαία προκειμένου να καταστούν συγκρίσιμες η τιμή του υπό εξέταση προϊόντος και η τιμή του ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, όπως επιτάσσει η νομολογία (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP, C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 58).

64 Το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τον εναλλακτικό υπολογισμό της υποτιμολόγησης που πρότειναν οι προσφεύγουσες με το υπόμνημα απαντήσεως. Βασιζόμενες στις πληροφορίες που παρέσχε η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως, οι προσφεύγουσες προτείνουν έναν υπολογισμό της υποτιμολόγησης ο οποίος, εφαρμόζοντας συντελεστή 10 ή 13 ευρώ/τόνο (ήτοι την ίδια διαφορά ανά μονάδα με εκείνη που διαπίστωσε η Επιτροπή μεταξύ των τιμών που βιοντίζελ με CFPP 0 °C και των τιμών του βιοντίζελ με CFPP 10 °C) προκειμένου να ληφθεί υπόψη κάθε βαθμός διαφοράς του CFPP, καταλήγει σε μέση υποτιμολόγηση μόνον – 0,27 %.

65 Όπως αναγνώρισαν οι προσφεύγουσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προεκτεθείσα μέθοδος υπολογισμού βασίζεται στο τεκμήριο ότι η προσαρμογή τιμής μεταξύ του προϊόντος με CFPP 0 °C και του προϊόντος με CFPP 10 °C που η Επιτροπή έλαβε υπόψη με τη δεύτερη μέθοδο υπολογισμού μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την πραγματοποίηση προσαρμογών για κάθε βαθμό διαφοράς του CFPP. Όπως, όμως, ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή με το υπόμνημα ανταπαντήσεως, οι προσφεύγουσες δεν εξηγούν τον λόγο για τον οποίο η διαφορά μεταξύ του CFPP 0 °C και του CFPP 10 °C διαιρούμενη διά του δέκα θα ήταν αντιπροσωπευτική κάθε διαφοράς τιμής ανά βαθμό. Συγκεκριμένα, τέτοιο τεκμήριο δεν μπορεί να γίνει δεκτό για τα επίπεδα CFPP που κυμαίνονται μεταξύ – 20 °C και 10 °C τα οποία περιλαμβάνονται στον υπολογισμό που πρότειναν οι προσφεύγουσες χωρίς να παράσχουν εξηγήσεις σχετικά με τη λυσιτέλεια της προσέγγισής τους.

66 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν επίσης, πρώτον, ότι είχαν υποβάλει στην Επιτροπή αιτιολογημένα αιτήματα προσαρμογής και, δεύτερον, ότι δεν υπέβαλαν άλλους υπολογισμούς διότι η Επιτροπή δεν τους παρέσχε τις αναγκαίες προς τούτο πληροφορίες. Εντούτοις, οι προσφεύγουσες δεν προβάλλουν, με τα υπομνήματά τους, προσβολή των δικαιωμάτων τους άμυνας λόγω της συγκεκριμένης έλλειψης πληροφοριών.

67 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, όσον αφορά το πρώτο ζήτημα που επισήμαναν οι προσφεύγουσες, από τα έγγραφα που επικαλούνται προκύπτει ότι η πρότασή τους περί προσαρμογής, όπως και εκείνη της Κυβέρνησης της Ινδονησίας, αφορούσε την πρώτη μέθοδο υπολογισμού της υποτιμολόγησης και τη σύγκριση μεταξύ του ΜΦ με CFPP 13 °C και του ΜΦ με CFPP 10 °C. Επομένως, οι εν λόγω προτάσεις δεν αφορούσαν την τρίτη μέθοδο υπολογισμού και οι προσφεύγουσες δεν εξηγούν τον λόγο για τον οποίο είναι λυσιτελείς στο συγκεκριμένο πλαίσιο.

68 Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα που επισήμαναν οι προσφεύγουσες, οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι η Επιτροπή δεν είχε γνωστοποιήσει, κατά τη διάρκεια της έρευνας, τα εύρη των πωλήσεων του ενωσιακού κλάδου παραγωγών ανά επίπεδο CFPP, παρά τα αιτήματα των προσφευγουσών.

69 Συναφώς, επισημαίνεται ότι ο προσωρινός κανονισμός παρείχε πληροφορίες σχετικά με τις πωλήσεις του ενωσιακού κλάδου παραγωγής ανά CFPP. Συγκεκριμένα, κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 295 και 296 του προσωρινού κανονισμού και κατά την αιτιολογική σκέψη 247 του προσβαλλόμενου κανονισμού, το 20 % των πωλήσεων της Ένωσης έχουν CFPP 10 °C και το 35 % των πωλήσεων της Ένωσης έχουν CFPP 0 °C (το σύνολο της δεύτερης μεθόδου, ήτοι 55 %, μείον το ποσοστό που αντιστοιχεί σε ΜΦ με CFPP 10 °C, ήτοι 20 %). Από την πληροφορία αυτή διαφαινόταν ήδη ότι οι πωλήσεις της Ένωσης, εκτός εκείνων που αφορούν τον ΜΦ με CFPP 10 °C και τον ΜΦ με CFPP 0 °C, ανέρχονταν σε περίπου 45 %. Επιπλέον, οι επεξηγήσεις που παρέχονται στην αιτιολογική σκέψη 247 του προσβαλλόμενου κανονισμού και στην αιτιολογική σκέψη 295 του προσωρινού κανονισμού οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μεγάλο μέρος του ως άνω 45 % των πωλήσεων αφορούσε ΜΦ με αρνητικό CFPP, όπως άλλωστε επισημαίνουν οι προσφεύγουσες με το δικόγραφο της προσφυγής. Συνεπώς, οι προσφεύγουσες διέθεταν πληροφορίες που τους παρείχαν τη δυνατότητα να κατανοήσουν τους υπολογισμούς της Επιτροπής και να υποβάλουν, στη βάση αυτή, εναλλακτικούς υπολογισμούς. Επομένως, το επιχείρημά τους είναι απορριπτέο.

70 Ακόμη και αν η αιτίαση των προσφευγουσών σχετικά με την τρίτη μέθοδο γινόταν δεκτή, για τον λόγο ότι κακώς η Επιτροπή παρέλειψε να προβεί στις προσαρμογές που απαιτούσαν οι διαφορές μεταξύ των προϊόντων, η διαπίστωση της Επιτροπής σχετικά με την ύπαρξη υποτιμολόγησης, όπως προκύπτει από την εφαρμογή της πρώτης και της δεύτερης μεθόδου, των οποίων τα αποτελέσματα δεν αμφισβητήθηκαν, θα παρέμενε βάσιμη. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθούν τα επιχειρήματα των προσφευγουσών και, ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως είναι απορριπτέο στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά μη εξακρίβωση της υποτιμολόγησης για το προϊόν του ενωσιακού κλάδου παραγωγής στο σύνολό του και το γεγονός ότι λήφθηκε πεπλανημένα υπόψη η ύπαρξη πίεσης των τιμών

71 Στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους, το οποίο περιλαμβάνει δύο αιτιάσεις, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, με την πρώτη αιτίαση, ότι η Επιτροπή δεν εξακρίβωσε την υποτιμολόγηση για το προϊόν του ενωσιακού κλάδου παραγωγής στο σύνολό του. Στο πλαίσιο της δεύτερης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι οι εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία δεν ασκούν πίεση στις τιμές της αγοράς της Ένωσης.

– Επί της εξακρίβωσης της υποτιμολόγησης για το προϊόν στο σύνολό του

72 Επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 1 του βασικού κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Αρχές» και το οποίο αφορά, κατά την παράγραφό του 1, «[οποιοδήποτε προϊόν] του οποίου η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Ένωση προκαλεί ζημία», η έρευνα κατά των επιδοτήσεων αφορά συγκεκριμένο προϊόν. Τα θεσμικά όργανα της Ένωσης προσδιορίζουν το οικείο «υπό εξέταση προϊόν» κατά την έναρξη της εν λόγω έρευνας. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, του εν λόγω κανονισμού, ως «ομοειδές προϊόν» νοείται «ένα πανομοιότυπο προϊόν, δηλαδή όμοιο από κάθε άποψη με το εξεταζόμενο προϊόν ή, ελλείψει τούτου, ένα άλλο προϊόν το οποίο, αν και όχι όμοιο από κάθε άποψη, έχει χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν σημαντική ομοιότητα προς εκείνα του υπό εξέταση προϊόντος».

73 Οι επιπτώσεις των επιδοτούμενων εισαγωγών στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης, οι οποίες είναι αναγκαίες για τη διαπίστωση της ζημίας δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, εξακριβώνονται βάσει του «υπό εξέταση προϊόντος». Προκειμένου να εξακριβωθούν οι εν λόγω επιπτώσεις εξετάζεται, κατά το άρθρο 8, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, μεταξύ άλλων, «κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί επιδοτούμενες εισαγωγές σε τιμές αισθητά κατώτερες της τιμής του ομοειδούς προϊόντος που παράγει ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής».

74 Η υποτιμολόγηση υπολογίζεται ακριβώς βάσει του ορισμού του «υπό εξέταση προϊόντος», στο οποίο παραπέμπει η έννοια του «ομοειδούς προϊόντος», όπως έχει προταθεί από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης κατά την έναρξη της έρευνας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου, C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269, σκέψη 57).

75 Κατά τη νομολογία, ο βασικός κανονισμός δεν επιβάλλει, αυτός καθεαυτόν, ότι η έννοια «υπό εξέταση προϊόν» πρέπει να αφορά οπωσδήποτε ένα προϊόν θεωρούμενο ως ομοιογενές όλον και απαρτιζόμενο από ομοειδή προϊόντα (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 17ης Μαρτίου 2016, Portmeirion Group, C‑232/14, EU:C:2016:180, σκέψη 42). Ο ορισμός του «υπό εξέταση προϊόντος», κατά την έναρξη της έρευνας, δεν απαγορεύει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να υποδιαιρούν το προϊόν αυτό σε τύπους ή μοντέλα διακριτών προϊόντων και να στηρίζονται σε συγκρίσεις μεταξύ της τιμής του προϊόντος στην αγορά της Ένωσης και της τιμής των εισαγωγών, για κάθε μοντέλο ξεχωριστά ή για κάθε τύπο ξεχωριστά (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου, C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269, σκέψη 59).

76 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση της Επιτροπής να εξακριβώσει την υποτιμολόγηση για το «υπό εξέταση προϊόν» στο σύνολό του μπορεί να στηριχθεί σε κατ’ αναλογίαν εφαρμογή των διδαγμάτων που αντλούνται από την απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου (C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269, σκέψη 60).

77 Εντούτοις, τα διδάγματα που αντλούνται από την απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου (C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269), σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 11, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21), δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην ανάλυση των επιπτώσεων στις τιμές του ενωσιακού κλάδου παραγωγής από τις εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, ανάλυση η οποία προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, του εν λόγω κανονισμού, αντίστοιχο του οποίου, στον βασικό κανονισμό σε διαδικασία κατά των επιδοτήσεων, είναι το άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 2. Συγκεκριμένα, επισημαίνεται μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του καθορισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ και της ανάλυσης, προς τον σκοπό του προσδιορισμού της ζημίας, της επίδρασης των εισαγωγών που αποτέλεσαν αντικείμενο ντάμπινγκ στις τιμές του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, λόγω του ότι η ανάλυση αυτή συνεπάγεται σύγκριση των πωλήσεων όχι της ίδιας επιχείρησης, όπως συμβαίνει με τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ που υπολογίζεται βάσει των στοιχείων του οικείου παραγωγού-εξαγωγέα, αλλά πλειόνων επιχειρήσεων, ήτοι των παραγωγών‑εξαγωγέων που περιλήφθηκαν στο δείγμα και των περιληφθεισών στο δείγμα επιχειρήσεων που εμπίπτουν στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 150 έως 159, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημεία 136 έως 139, τις οποίες το Δικαστήριο υιοθέτησε στην εν λόγω υπόθεση). Το ίδιο συμπέρασμα ισχύει, mutatis mutandis, όταν πρόκειται να εξακριβωθεί η υποτιμολόγηση δυνάμει του βασικού κανονισμού σε διαδικασία κατά των επιδοτήσεων. Επομένως, τα διδάγματα που αντλούνται από την απόφαση της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου (C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269), δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην υπό κρίση υπόθεση.

78 Εν προκειμένω, η αιτιολογική σκέψη 27 του προσβαλλόμενου κανονισμού παραπέμπει για τον ορισμό του υπό εξέταση προϊόντος στις αιτιολογικές σκέψεις 31 έως 37 του προσωρινού κανονισμού (βλ. σκέψεις 9 έως 11 ανωτέρω).

79 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι, στο πλαίσιο της πρώτης μεθόδου υπολογισμού, η Επιτροπή εξακρίβωσε την υποτιμολόγηση για το 20 % μόνον του συνόλου των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος. Επιπλέον, στο πλαίσιο της δεύτερης μεθόδου υπολογισμού, η ανάλυση της υποτιμολόγησης ενέχει, κατά τις προσφεύγουσες, ελλείψεις, διότι δεν λαμβάνει υπόψη τη μεγάλη πολυπλοκότητα της ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ των εν λόγω προϊόντων και αφορά μόνον το 55 % του συνόλου των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος, η δε τρίτη μέθοδος στερείται νοήματος. Μια τέτοια προσέγγιση θα είχε ως αποτέλεσμα, σε ορισμένες περιπτώσεις, την παρέκταση της υποτιμολόγησης που αφορά μικρό ποσοστό των πωλήσεων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής στις λοιπές πωλήσεις του ενωσιακού κλάδου παραγωγής.

80 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ανωτέρω επιχειρηματολογία των προσφευγουσών εκκινεί από την παραδοχή, αφενός, ότι η τρίτη μέθοδος υπολογισμού της υποτιμολόγησης, με την οποία συγκρίνονται οι εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία με το σύνολο των πωλήσεων βιοντίζελ των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος, είναι πεπλανημένη και, αφετέρου, ότι, με τη δεύτερη μέθοδο υπολογισμού που κατά τις προσφεύγουσες ενέχει ελλείψεις, η ανάλυση της υποτιμολόγησης καλύπτει μόνον το 55 % του συνόλου των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών του δείγματος. Τα σχετικά επιχειρήματα των προσφευγουσών απορρίφθηκαν, όμως, με τη συλλογιστική που ανέπτυξε κυρίως το Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο της εξέτασης του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως. Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή υπολόγισε την υποτιμολόγηση κατ’ αρχάς για το 20 %, εν συνεχεία για το 55 % και τελικώς για το σύνολο των πωλήσεων των παραγωγών της Ένωσης. Επομένως, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, ουδεμία παρέκταση εφαρμόστηκε βάσει των διαπιστώσεων που στηρίζονταν στο 20 % των πωλήσεων της Ένωσης.

81 Ως εκ τούτου, η συγκεκριμένη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί. Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι κακώς η Επιτροπή βασίστηκε στην τρίτη μέθοδο υπολογισμού της υποτιμολόγησης, η επιχειρηματολογία των προσφευγουσών επίσης δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Συγκεκριμένα, με τη χρήση δύο άλλων μεθόδων η Επιτροπή μπόρεσε να αξιολογήσει τη σημασία της υποτιμολόγησης για το 55 % των πωλήσεων των παραγωγών της Ένωσης, ήτοι την πλειονότητα των πωλήσεων, η οποία είναι αντιπροσωπευτική της κατάστασης στο σύνολο της αγοράς. Επομένως, οι προσφεύγουσες, οι οποίες δεν απέδειξαν ότι η εν λόγω ανάλυση είναι προδήλως πλημμελής, δεν μπορούν να υποστηρίξουν βασίμως ότι ο υπολογισμός της υποτιμολόγησης ενέχει προδήλως πλάνη διότι είναι αποτέλεσμα καταχρηστικής παρέκτασης υπέρμετρα αποσπασματικών στοιχείων ή στοιχείων που αντιπροσωπεύουν πολύ μικρό ποσοστό των πωλήσεων.

– Επί της πίεσης των τιμών

82 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή θεώρησε ότι οι εισαγωγές βιοντίζελ από τον Ινδονησία άσκησαν πίεση στις τιμές δεδομένου ότι ο ΜΦ αντιπροσωπεύει μόνον το 20 % του βιοντίζελ με CFPP 0 °C και ότι από 35 % έως 45 % του βιοντίζελ που πωλείται στην αγορά της Ένωσης έχει CFPP κατώτερο του μηδενός. Επιπλέον, κατά τις προσφεύγουσες, από τον πίνακα 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού διαπιστώνεται ότι μόνον το 13 % της μείωσης του κόστους κατά τη διάρκεια της μεταγενέστερης της έρευνας περιόδου μετακυλίστηκε στους πελάτες, στοιχείο το οποίο αποδεικνύει ότι οι εισαγωγές από την Ινδονησία ουδεμία ασκούν πίεση στις τιμές πώλησης της Ένωσης. Κατά τις προσφεύγουσες, από την ανάλυση των στοιχείων που περιέχονται στον πίνακα 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού και στον πίνακα 11 του προσωρινού κανονισμού καταδεικνύεται ότι το περιθώριο κέρδους των παραγωγών της Ένωσης αυξήθηκε από – 1,8 % σε 0,4 %.

83 Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού δεν απαιτεί να εκτιμάται ο αντίκτυπος της υποτιμολόγησης αυτής καθεαυτήν στις τιμές της Ένωσης [πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2014, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου, T‑643/11, EU:T:2014:1076, σκέψη 174 (μη δημοσιευθείσα)], αλλά ο συνολικότερος αντίκτυπος των επιδοτούμενων εισαγωγών στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης.

84 Εν πάση περιπτώσει, βασιζόμενη στα στοιχεία του πίνακα 11 του προσωρινού κανονισμού, τα οποία παρατίθενται στην αιτιολογική σκέψη 325 του ίδιου κανονισμού, η Επιτροπή παρατήρησε, στην αιτιολογική σκέψη 328 του προσωρινού κανονισμού, ότι υποτιμολόγηση της τάξης του 10 % περίπου ασκεί σημαντική πίεση προς τα κάτω στις τιμές, κάτι το οποίο είχε ως συνέπεια ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής να μην μπορέσει να επωφεληθεί από το μειούμενο κόστος παραγωγής κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας, διότι έπρεπε να μετακυλίσει πλήρως τη μείωση του κόστους στους πελάτες, προκειμένου να μην απολέσει ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.

85 Συναφώς, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα στοιχεία του πίνακα 2 τα οποία παρατίθενται στην αιτιολογική σκέψη 325 του προσβαλλόμενου κανονισμού και τα στοιχεία του πίνακα 11 τα οποία παρατίθενται στην αιτιολογική σκέψη 325 του προσωρινού κανονισμού:

Ενωσιακός κλάδος παραγωγής (πριν από, κατά τη διάρκεια και μετά την περίοδο έρευνας)

2015 2016 2017 Περίοδος έρευνας Οκτώβριος 2018 έως Ιούνιος 2019 Μέση τιμή πώλησης ανά μονάδα στην Ένωση στο σύνολο της αγοράς (ευρώ/τόνο) 715 765 832 794 790 Μοναδιαίο κόστος παραγωγής (ευρώ/τόνο) 728 767 827 791 760





86 Από τα ανωτέρω στοιχεία προκύπτει ότι, κατά τη διάρκεια και μετά την περίοδο έρευνας, η τιμή πώλησης της Ένωσης είναι υψηλότερη του κόστους παραγωγής. Εντούτοις, τούτο δεν αποκλείει την ύπαρξη πίεσης των τιμών λόγω των εισαγωγών από την Ινδονησία. Συγκεκριμένα, από τα εν λόγω στοιχεία προκύπτει επίσης ότι, μολονότι η μείωση του κόστους παραγωγής (κατά – 4,35 % στο διάστημα από το 2017 έως την περίοδο έρευνας) κατέστησε δυνατή την αποφυγή ζημίας σε σχέση με το κόστος, οι τιμές του ενωσιακού κλάδου παραγωγής μειώθηκαν περισσότερο (κατά – 4,56 % από το 2017 έως την περίοδο έρευνας), στοιχείο το οποίο επιρρωννύει το συμπέρασμα της Επιτροπής, στην αιτιολογική σκέψη 399 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής δεν μπόρεσε να επωφεληθεί από το μειούμενο κόστος κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας. Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα στοιχεία που παρατίθενται στους πίνακες που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 85 ανωτέρω αφορούν το σύνολο των πωλήσεων της Ένωσης και όχι μόνον ποσοστό των εν λόγω πωλήσεων, όπως διατείνονται οι προσφεύγουσες.

87 Επομένως, δεδομένου ότι τα εν λόγω στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα της Επιτροπής, πρέπει να θεωρηθεί ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 25 ανωτέρω.

88 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η αιτίαση είναι απορριπτέα και, εν συνεχεία, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, κατά τον οποίο η ανάλυση της αιτιώδους συνάφειας με τον προσβαλλόμενο κανονισμό παραβαίνει το άρθρο 8, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού

89 Στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή στήριξε την ανάλυση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των δήθεν επιδοτούμενων εισαγωγών και της ζημίας που προκλήθηκε στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής σε πεπλανημένο συμπέρασμα όσον αφορά την υποτιμολόγηση. Επομένως, η παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού, στην οποία, κατά τις προσφεύγουσες, υπέπεσε η Επιτροπή κατά τη διαπίστωση της υποτιμολόγησης, συνεπάγεται παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού.

90 Συναφώς, αρκεί η επισήμανση ότι ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως βασίζεται στην παραδοχή ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού κατά τον υπολογισμό της υποτιμολόγησης, θα γίνει δεκτός. Δεδομένου ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως απορρίφθηκε στο σύνολό του, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι έλαβε υπόψη την υποτιμολόγηση που διαπιστώνεται με τον προσβαλλόμενο κανονισμό προκειμένου να αξιολογήσει τον αντίκτυπο για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.

91 Ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξε επιδότηση υπό μορφή προμήθειας ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού

92 Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από τρία σκέλη, τα οποία η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το EBB, αντικρούει.

Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας ανέθεσε ή έδωσε εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού

93 Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε αναθέσει ή είχε δώσει εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, πρώτον, μέσω εξαγωγικών περιορισμών και, δεύτερον, μέσω διαφανούς «καθορισμού των τιμών» από την PTPN, παραγωγό ΑΦ που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Κυβέρνηση της Ινδονησίας.

94 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού ορίζει ότι η επιδότηση θεωρείται ότι συντρέχει εφόσον πληρούνται οι όροι που αναφέρονται στα σημεία 1 και 2, δηλαδή εφόσον υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» του Δημοσίου στη χώρα καταγωγής ή εξαγωγής και εφόσον με τον τρόπο αυτό προσπορίζεται κάποιο «όφελος».

95 Η ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία, κατά τη νομολογία (βλ. σκέψη 24 ανωτέρω), διαθέτουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας αφορά επίσης την εξακρίβωση της ύπαρξης χρηματοδοτικής συνεισφοράς κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 2012, Novatex κατά Συμβουλίου, T‑556/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:537, σκέψεις 34 και 35).

96 Κατά το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού, υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» όταν το Δημόσιο «αναθέτει ή δίδει εντολή σε έναν ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει μια ή περισσότερες από τις πράξεις που περιγράφονται υπό i, ii και iii, οι οποίες κανονικά υπάγονται στην αρμοδιότητά του και εφόσον η διενέργεια των εν λόγω πράξεων δεν διαφέρει κατ’ ουσίαν διόλου από τη συνήθη διενέργεια πράξεων εκ μέρους του Δημοσίου».

97 Οι έννοιες «αναθέτει» ή «δίδει εντολή» δεν ορίζονται στον βασικό κανονισμό.

98 Κατά πάγια νομολογία, η σημασία και το περιεχόμενο εννοιών για τις οποίες το δίκαιο της Ένωσης δεν παρέχει οποιονδήποτε ορισμό πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένων υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (πρβλ. αποφάσεις της 3ης Σεπτεμβρίου 2014, Deckmyn και Vrijheidsfonds, C‑201/13, EU:C:2014:2132, σκέψη 19, και της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου, C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269, σκέψη 52).

99 Συναφώς, επισημαίνεται ότι σκοπός του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού είναι ο ορισμός της έννοιας της αντισταθμίσιμης «επιδότησης».

100 Ειδικότερα, σκοπός του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού είναι να ορίσει την έννοια «χρηματοδοτική συνεισφορά» κατά τρόπον ώστε να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής του ορισμού αυτού τα μέτρα του Δημοσίου τα οποία δεν υπάγονται σε μία από τις κατηγορίες που απαριθμούνται στην εν λόγω διάταξη. Υπ’ αυτό ακριβώς το πρίσμα, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του βασικού κανονισμού απαριθμεί συγκεκριμένες περιπτώσεις που πρέπει να θεωρείται ότι συνεπάγονται χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου, ήτοι άμεση ή έμμεση μεταφορά πόρων, διαφυγόντα κρατικά έσοδα ή παροχή αγαθών ή υπηρεσιών ή αγορά αγαθών, ενώ το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού προβλέπει στη δεύτερη περίπτωση ότι το γεγονός ότι το Δημόσιο αναθέτει ή δίνει εντολή σε ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει μία ή περισσότερες από τις πράξεις που περιγράφονται υπό i, ii και iii ισοδυναμεί με χορήγηση χρηματοδοτικής συνεισφοράς από το Δημόσιο κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 106).

101 Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού αποτελεί, κατ’ ουσίαν, διάταξη κατά της καταστρατήγησης, η οποία αποσκοπεί στο να εξασφαλίσει ότι οι δημόσιες αρχές των τρίτων χωρών δεν θα μπορούν να παρακάμψουν τους κανόνες σχετικά με τις επιδοτήσεις θεσπίζοντας μέτρα τα οποία, φαινομενικά, δεν εμπίπτουν stricto sensu στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του εν λόγω κανονισμού, αλλά, στην πραγματικότητα, έχουν ισοδύναμο αποτέλεσμα (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 107). Αυτή είναι επίσης η ερμηνεία, από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ, του άρθρου 1.1, στοιχείο a, σημείο 1, υπό iv, της συμφωνίας ΕΑΜ, του οποίου το περιεχόμενο είναι παρεμφερές εκείνου του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού [βλ. έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, με τίτλο «ΗΠΑ – Έρευνα αντισταθμιστικού δασμού σχετικά με προϊόντα δυναμικής μνήμης τυχαίας προσπέλασης (DRAM) από την Κορέα», η οποία εκδόθηκε στις 27 Ιουνίου 2005 (WT/DS 296/AB/R, σημείο 113)].

102 Το σύνηθες νόημα στην καθημερινή γλώσσα του όρου «αναθέτω» είναι «απονέμω καθήκον ή αξίωμα, ορίζω, εξουσιοδοτώ, καθιστώ». Επομένως, προκειμένου να διασφαλιστεί πλήρως η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού, η νομολογία έχει ερμηνεύσει τον συγκεκριμένο όρο ως «κάθε ενέργεια του Δημοσίου που συνεπάγεται, άμεσα ή έμμεσα, την ανάθεση σε ιδιωτικό φορέα της ευθύνης διενέργειας μιας εκ των πράξεων που περιγράφονται στο άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του εν λόγω κανονισμού» (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 108). Κατά συνέπεια, ο όρος «δίνω εντολή», ο οποίος, κατά το σύνηθες νόημά του στην καθημερινή γλώσσα, σημαίνει «ζητώ, διατάσσω, ορίζω, επιβάλλω, επιτάσσω, απαιτώ», περιλαμβάνει κάθε ενέργεια του Δημοσίου που συνίσταται, άμεσα ή έμμεσα, στην άσκηση των εξουσιών του σε ιδιωτικό φορέα προκειμένου αυτός να διενεργήσει μια από τις πράξεις που μνημονεύονται στο άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του βασικού κανονισμού.

103 Επιπλέον, προκύπτει σαφώς από τον παρατακτικό σύνδεσμο «ή», ο οποίος υποδηλώνει την εναλλακτική δυνατότητα μεταξύ του «αναθέτει» και του «δίδει εντολή», ότι οι δύο πράξεις μπορούν να διενεργούνται ανεξάρτητα η μία από την άλλη, αλλά και συγχρόνως. Επίσης, από την ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού, το οποίο δεν περιορίζει τη φύση ή το αντικείμενο της ενέργειας του «αναθέτω» ή «δίνω εντολή, και από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 102 ανωτέρω, η οποία λαμβάνει υπόψη «κάθε ενέργεια του Δημοσίου», συνάγεται ότι η συγκεκριμένη πράξη δεν πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην το αποτέλεσμα πράξης ή μέτρου που εξετάζονται μεμονωμένα, αλλά μπορεί επίσης να είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα πλειόνων μέτρων.

104 Το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επιδίωξε να εξασφαλίσει από τους παραγωγούς ΑΦ την προμήθεια του συγκεκριμένου προϊόντος στην ινδονησιακή αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού με μέτρα όπως την επιβολή εξαγωγικού φόρου και εισφοράς κατά την εξαγωγή και τον de facto έλεγχο των εγχώριων τιμών ΑΦ μέσω της PTPN πρέπει να αναλυθεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω παρατηρήσεων.

– Επί του εξαγωγικού φόρου και της εισφοράς κατά την εξαγωγή

105 Στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εξαγωγικός φόρος, ο οποίος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο έρευνας, και η εισφορά κατά την εξαγωγή, η οποία είχε ανασταλεί από τον Δεκέμβριο του 2018, είχαν ως αποτέλεσμα να «ανατεθεί» ή να δοθεί εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Επιπλέον, σκοπός των εν λόγω μέτρων δεν είναι, κατά τις προσφεύγουσες, να διατηρηθούν οι τιμές του ΑΦ σε χαμηλότερο επίπεδο με σκοπό τη στήριξη του κλάδου του βιοντίζελ. Το εν λόγω αποτέλεσμα είναι απλώς δευτερογενής συνέπεια των μέτρων, κύριος σκοπός των οποίων ήταν να διασφαλίσουν τη σταθερότητα των τιμών του μαγειρικού ελαίου και τη χρηματοδότηση του OPPF.

106 Από τις αιτιολογικές σκέψεις 113 έως 117 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει ότι, εν προκειμένω, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επέβαλλε επί του ΑΦ εξαγωγικό φόρο και εισφορά κατά την εξαγωγή.

107 Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 87 και 88 του προσωρινού κανονισμού, ο εξαγωγικός φόρος τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1994 και, ως ίσχυε το 2016, περιελάμβανε προοδευτικό δασμολογικό καθεστώς για το ΑΦ, καθώς και για άλλα προϊόντα, περιλαμβανομένου του βιοντίζελ (για το οποίο καθοριζόταν σταθερά χαμηλότερος συντελεστής σε σχέση με το ΑΦ). Οι Ινδονήσιοι εξαγωγείς κατέβαλλαν φόρο για τις εξαγωγές ΑΦ, ο οποίος συνδεόταν με την τιμή αναφοράς της Κυβέρνησης της Ινδονησίας. Επομένως, όταν η τιμή αναφοράς εξαγωγής που καθόριζε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας αυξανόταν, αυξανόταν και ο εξαγωγικός δασμός. Όταν η τιμή αναφοράς ήταν κάτω των 750 δολαρίων ΗΠΑ (USD) ανά τόνο, ο εφαρμοστέος συντελεστής εξαγωγικού φόρου ήταν 0 %. Κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας, η τιμή του ΑΦ διατηρήθηκε κάτω από το όριο των 750 USD ανά τόνο και, συνεπώς, δεν καταβαλλόταν εξαγωγικός φόρος.

108 Κατά την αιτιολογική σκέψη 89 του προσωρινού κανονισμού, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε επίσης επιβάλει το 2015 εισφορά κατά την εξαγωγή στο ΑΦ και στα κατάντη προϊόντα. Η εν λόγω εισφορά, στη διάρκεια της περιόδου έρευνας, καθορίστηκε σε 50 USD ανά τόνο για το ΑΦ και σε 20 USD ανά τόνο για το βιοντίζελ.

109 Για να καταδείξει την ύπαρξη χρηματοδοτικής συνεισφοράς με τον προσωρινό κανονισμό, τα συμπεράσματα του οποίου επιβεβαιώθηκαν με τον προσβαλλόμενο κανονισμό (στις αιτιολογικές σκέψεις 102 έως 161), η Επιτροπή διενήργησε ανάλυση βασισμένη στη σχετική νομολογία του ΠΟΕ.

110 Βάσει της ως άνω ανάλυσης, η Επιτροπή έκρινε, στις αιτιολογικές σκέψεις 111 έως 157 του προσωρινού κανονισμού, ότι με την ενέργειά της η Κυβέρνηση της Ινδονησίας «ανέθεσε» ή «έδωσε εντολή» στους παραγωγούς ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους στους εγχώριους χρήστες έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού προκειμένου να δημιουργηθεί στην Ινδονησία μια τεχνητή αγορά με χαμηλές εγχώριες τιμές. Εν συνεχεία, η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 160 του προσωρινού κανονισμού, ότι όλοι οι παραγωγοί ΑΦ έπρεπε να θεωρηθούν ιδιωτικοί φορείς και, στις αιτιολογικές σκέψεις 162 και 169 του ίδιου κανονισμού, ότι οι εν λόγω επιχειρήσεις είχαν προμηθεύσει ΑΦ στην εγχώρια αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Τέλος, στην αιτιολογική σκέψη 170 του ίδιου κανονισμού, η Επιτροπή εκτίμησε ότι η προμήθεια ΑΦ από το έδαφος της Ινδονησίας στον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ της Ινδονησίας αποτελούσε πράξη που κανονικά υπαγόταν στην αρμοδιότητα του Δημοσίου. Συγκεκριμένα, στην ίδια αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή έκρινε ότι τέτοια πράξη συνιστά ο καθορισμός από την κυβέρνηση ενός κράτους, που ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα επί των εθνικών πόρων του, των κανονιστικών όρων προμήθειας πρώτων υλών της χώρας στις επιχειρήσεις της ίδιας χώρας.

111 Με την επίμαχη ανάλυση, η Επιτροπή διαπίστωσε, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 134 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι με τον εξαγωγικό φόρο και την εισφορά κατά την εξαγωγή, σε συνδυασμό, όπως υπογραμμίστηκε στις αιτιολογικές σκέψεις 103, 146 και 157 του προσβαλλόμενου κανονισμού, με άλλα μέτρα, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επιδίωξε να επιτύχει την προμήθεια ΑΦ, από τους παραγωγούς ΑΦ, στην ινδονησιακή αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Συγκεκριμένα, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε θεσπίσει ένα σύστημα εξαγωγικών περιορισμών το οποίο καθιστούσε εμπορικά μη ελκυστική την εξαγωγή ΑΦ.

112 Το γεγονός ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας σχεδίασε και θέσπισε ένα τέτοιο σύστημα καταδεικνύεται από πλείονα στοιχεία τα οποία η Επιτροπή εκθέτει με τον προσβαλλόμενο κανονισμό και τον προσωρινό κανονισμό και τα οποία οι προσφεύγουσες δεν αμφισβήτησαν.

113 Συγκεκριμένα, στην αιτιολογική σκέψη 116 του προσωρινού κανονισμού, επισημαίνεται ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε συνδέσει άμεσα το σύστημα εξαγωγικών φόρων με τις διεθνείς τιμές ΑΦ, και όχι με άλλα στοιχεία (όπως τα επίπεδα παραγωγής ή τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο), με σκοπό να υπάρξουν επιπτώσεις στις τιμές που κατέβαλλαν οι παραγωγοί-εξαγωγείς. Από τον πίνακα 1 που παρατίθεται στην ίδια αιτιολογική σκέψη προκύπτει ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας παρακολουθούσε την εξέλιξη των τιμών σε διεθνές επίπεδο και προσάρμοζε τους εξαγωγικούς φόρους ανάλογα με τις εν λόγω τιμές, με αποτέλεσμα τη μείωση της κερδοφορίας των εξαγωγών.

114 Η Επιτροπή επισήμανε επίσης, στην αιτιολογική σκέψη 119 του προσωρινού κανονισμού, ότι η ινδονησιακή Γενική Διεύθυνση Τελωνείων και Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης είχε εξηγήσει δημοσίως, το 2015, ότι στόχος των εξαγωγικών δασμών είναι να διασφαλίζουν τη διαθεσιμότητα πρώτων υλών και να προωθήσουν την ανάπτυξη του εγχώριου κατάντη κλάδου φοινικέλαιου, των οποίων η παραγωγή βιοντίζελ είναι αναπόσπαστο τμήμα.

115 Όσον αφορά την εισφορά κατά την εξαγωγή, στην αιτιολογική σκέψη 117 του προσωρινού κανονισμού, η Επιτροπή υπογράμμισε ότι η θέσπισή της το 2015 είχε συμπέσει με μια περίοδο κατά την οποία οι τιμές Ινδονησίας ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με τις διεθνείς τιμές και είχε παράσχει στους παραγωγούς βιοντίζελ τη δυνατότητα να αγοράζουν ΑΦ σε τιμές χαμηλότερες από εκείνες που θα ίσχυαν σε διαφορετική περίπτωση. Επιπλέον, στην αιτιολογική σκέψη 114 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή εξέθεσε ότι η εν λόγω εισφορά χρηματοδοτούσε το OPPF και στήριζε de facto αποκλειστικά τον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ μέσω των επιδοτήσεων.

116 Στον προσβαλλόμενο κανονισμό μνημονεύονται επίσης, στις αιτιολογικές σκέψεις 128 και 129, δύο άρθρα στον Τύπο, μεταγενέστερα της περιόδου έρευνας, τα οποία επιβεβαιώνουν τα συμπεράσματα της Επιτροπής για την εν λόγω περίοδο. Συγκεκριμένα, σε άρθρο της 19ης Δεκεμβρίου 2018, ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Φοινικέλαιου Ινδονησίας προέβλεπε ότι οι εξαγωγές ΑΦ μπορεί να σημειώσουν αλματώδη αύξηση μετά τη μείωση της εισφοράς κατά την εξαγωγή σε μηδέν. Σε άρθρο της 6ης Δεκεμβρίου 2018, ανεξάρτητη αναλύτρια εκτιμά ότι η κατάργηση της εισφοράς κατά την εξαγωγή θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των Ινδονήσιων εξαγωγέων προϊόντων φοινικέλαιου χάρη σε οικονομίες κλίμακας οι οποίες ενδέχεται να επιστραφούν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στους Ινδονήσιους γεωργούς μέσω υψηλότερων εγχώριων τιμών για το ΑΦ.

117 Βάσει των ως άνω παρατηρήσεων, η Επιτροπή κατέληξε δικαιολογημένα στο συμπέρασμα, στην αιτιολογική σκέψη 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι «το συνολικό σύστημα των περιορισμών επί των εξαγωγών, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας, έχει ως σκοπό να ωφελήσει τον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ με τη διατήρηση των εγχώριων τιμών [ΑΦ] σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα».

118 Συναφώς, κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, επικαλούμενες τη νομολογία του ΠΟΕ, ότι οι εξαγωγικοί περιορισμοί δεν ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, καθότι είχαν ως σκοπό να διασφαλίσουν την τοπική ζήτηση και τη σταθερότητα των τιμών του μαγειρικού ελαίου (όσον αφορά τον εξαγωγικό φόρο) και να χρηματοδοτήσουν το OPPF (όσον αφορά την εισφορά κατά την εξαγωγή) και στο μέτρο που ο αντίκτυπος που είχαν στις τιμές του ΑΦ αποτελούσε απλώς και μόνον δευτερογενή συνέπεια της εν λόγω ρύθμισης. Κατά τις προσφεύγουσες, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας διαδραμάτισε απλώς και μόνον ρόλο παρότρυνσης ασκώντας τη δραστηριότητα είσπραξης δημόσιων πόρων.

119 Κατ’ αρχάς, όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας δεν διαδραμάτισε πιο ενεργό ρόλο αλλά προέβη μόνο σε απλές πράξεις παρότρυνσης, διαπιστώνεται ότι, με την επιβολή των επίμαχων εξαγωγικών περιορισμών σε συγκεκριμένο πλαίσιο στο οποίο, πρώτον, ο εξαγωγικός φόρος συνδεόταν με τις διεθνείς τιμές ΑΦ και αυξανόταν όταν αυξάνονταν οι εν λόγω τιμές και στο οποίο, δεύτερον, η εισφορά κατά την εξαγωγή θεσπίστηκε στο διάστημα περιόδου κατά την οποία οι ινδονησιακές τιμές ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με τις παγκόσμιες τιμές, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας παρεμπόδισε την ελευθερία δράσης των επιχειρήσεων αυτών περιορίζοντας στην πράξη την ικανότητά τους να επιλέξουν την αγορά πώλησης των προϊόντων τους (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 124).

120 Εν συνεχεία, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας άσκησε απλώς τη δραστηριότητα είσπραξης δημόσιων πόρων, ο δε ενδεχόμενος αντίκτυπος της δραστηριότητας αυτής στις τιμές του ΑΦ ήταν απλώς και μόνον δευτερογενής συνέπειά της. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 111 έως 116 ανωτέρω, οι επίμαχοι εξαγωγικοί περιορισμοί επιβλήθηκαν, μαζί με άλλα μέτρα, με σκοπό να διασφαλιστεί η προμήθεια ΑΦ στην αγορά της Ινδονησίας έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, ήταν μάλιστα προσαρμοσμένοι βάσει των διεθνών τιμών προκειμένου να επιτευχθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι η επίμαχη νομοθεσία δεν μνημονεύει ρητώς τον συγκεκριμένο σκοπό δεν αρκεί για την αναίρεση του προεκτεθέντος συμπεράσματος.

121 Τέλος, τα επιχειρήματα που οι προσφεύγουσες αντλούν συναφώς από τη νομολογία του οργάνου επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ και, ειδικότερα, από την έκθεση της ειδικής ομάδας του οργάνου επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ με τίτλο «ΗΠΑ – Μέτρα για την αντιμετώπιση των περιορισμών στις εξαγωγές ως επιδοτήσεων», η οποία εκδόθηκε στις 23 Αυγούστου 2001 (WT/DS 194/R), πρέπει να απορριφθούν. Συγκεκριμένα, και με την επιφύλαξη της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 46 και 47 ανωτέρω, η εν λόγω υπόθεση αφορούσε το αν η νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για την επιβολή αντισταθμιστικών δασμών, η οποία, κατά τον Καναδά, εξομοίωνε μια κανονιστική δράση των δημοσίων αρχών που περιόριζε τις εξαγωγές ενός αγαθού, δηλαδή έναν περιορισμό στις εξαγωγές, με «χρηματοδοτική συνεισφορά» κατά την έννοια του άρθρου 1.1, στοιχείο a, σημείο 1, της συμφωνίας ΕΑΜ, ήταν συμβατή με τη συμφωνία αυτή. Επομένως, η εν λόγω διαφορά δεν αφορούσε την επιβολή συγκεκριμένων περιορισμών στις εξαγωγές, οι οποίοι περιλαμβάνονται σε πλείονα μέτρα με τον ίδιο σκοπό και οι οποίοι εξετάζονται υπό το πρίσμα δηλώσεων της ινδονησιακής Γενικής Διεύθυνσης Τελωνείων και Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης σχετικών με τον σκοπό να διασφαλιστεί η διαθεσιμότητα των πρώτων υλών και να τονωθεί η ανάπτυξη ορισμένου κλάδου παραγωγής, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 114 ανωτέρω (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 134).

122 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι οι εξαγωγικοί περιορισμοί δεν στέρησαν από τους προμηθευτές ΑΦ τη δυνατότητα εύλογης επιλογής και δεν έθιξαν την εξαγωγική ικανότητά τους, δεδομένου ότι άνω του 70 % του ινδονησιακού ΑΦ αποτέλεσε αντικείμενο εξαγωγής.

123 Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι το 70 % του ινδονησιακού ΑΦ εξαγόταν δεν συνεπάγεται ότι οι παραγωγοί ΑΦ ήταν σε θέση να προβούν ελεύθερα στην εύλογη επιλογή να εξαγάγουν το προϊόν τους και να εισπράξουν ενδεδειγμένο τίμημα. Αντιθέτως, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, οι παραγωγοί ΑΦ ικανοποιούσαν πρώτα την εγχώρια ζήτηση, η οποία αντιστοιχούσε στο 30 % της παραγωγής, κατά τις δημόσιες πηγές που μνημονεύθηκαν στην αιτιολογική σκέψη 153 του προσβαλλόμενου κανονισμού, και εν συνεχεία προέβαιναν σε εξαγωγές. Εξ αυτού συνάγεται ότι οι εν λόγω παραγωγοί δεν επιδίωκαν να εξαγάγουν μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής τους εκεί όπου οι τιμές ήταν υψηλότερες, διότι τα δυνητικά επιπλέον κέρδη των εξαγωγών περιορίζονταν από τους εξαγωγικούς περιορισμούς που είχε θεσπίσει η Κυβέρνηση της Ινδονησίας.

124 Κατά τρίτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο εξαγωγικός φόρος, ο οποίος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο έρευνας, και η εισφορά κατά την εξαγωγή, η οποία είχε ανασταλεί από τον Δεκέμβριο του 2018, δεν μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα να ανατεθεί ή να δοθεί εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού.

125 Όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 106 και 113 ανωτέρω, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε συνδέσει άμεσα το σύστημα εξαγωγικών φόρων με τις διεθνείς τιμές ΑΦ. Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι ο εξαγωγικός φόρος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο αναφοράς οφειλόταν, όπως υπογραμμίζεται στην αιτιολογική σκέψη 113 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στις ειδικές συνθήκες της αγοράς. Συγκεκριμένα, το χαμηλό επίπεδο των διεθνών τιμών αρκούσε αφ’ εαυτού για να υποκινήσει τους παραγωγούς ΑΦ να ικανοποιήσουν κατά προτεραιότητα την εγχώρια ζήτηση. Όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, εάν πρόθεση της Κυβέρνησης της Ινδονησίας ήταν να μην εισπράττει πλέον τον συγκεκριμένο φόρο, θα τον είχε καταργήσει.

126 Όσον αφορά την εισφορά κατά την εξαγωγή, δεν αμφισβητείται η είσπραξή της κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας και ότι είχε καθοριστεί σε 50 USD ανά τόνο για το ΑΦ και σε 20 USD ανά τόνο για το βιοντίζελ. Το γεγονός ότι η εν λόγω εισφορά ανεστάλη, όπως ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, μετά την περίοδο έρευνας, ήτοι τον Δεκέμβριο του 2018, δεν ασκεί επιρροή στο κύρος των συμπερασμάτων που η Επιτροπή άντλησε για τη συγκεκριμένη περίοδο με τον προσβαλλόμενο κανονισμό.

127 Κατά τέταρτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή παρέβη επίσης το άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού επιβάλλοντας αντισταθμιστικά μέτρα παρά το γεγονός ότι ο εξαγωγικός φόρος και η εισφορά κατά την εξαγωγή είχαν «ανακληθεί» ή δεν προσπόριζαν πλέον κανένα όφελος στους εξαγωγείς που λάμβαναν τις επιδοτήσεις, κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, κατά τον χρόνο λήψης των μέτρων κατά των επιδοτήσεων.

128 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι κανένα αντισταθμιστικό μέτρο δεν θεσπίζεται εάν αποδεικνύεται ότι οι επιδοτήσεις ανακλήθηκαν ή δεν προσπορίζουν πλέον κανένα όφελος στους εξαγωγείς που τις λαμβάνουν.

129 Από το γράμμα του ως άνω άρθρου προκύπτει ότι το επιχείρημα των προσφευγουσών βασίζεται σε πεπλανημένη ερμηνεία του. Συγκεκριμένα, έστω και αν γίνει δεκτό ότι ο εξαγωγικός φόρος και η εισφορά κατά την εξαγωγή είχαν «ανακληθεί», όπως διατείνονται οι προσφεύγουσες, τούτο θα σήμαινε απλώς και μόνον την εξάλειψη ενός από τα μέσα που διέθετε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας για την προμήθεια ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, σε συνδυασμό με τον καθορισμό των τιμών από την PTPN και τη χορήγηση των επιδοτήσεων στους παραγωγούς ΑΦ. Επομένως, η εν λόγω εξάλειψη δεν συνεπάγεται την ανάκληση της επιδότησης η οποία, πέραν της προμήθειας ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού (αιτιολογικές σκέψεις 102 έως 187 του προσβαλλόμενου κανονισμού), λάμβανε τη μορφή άμεσης μεταφοράς κεφαλαίων μέσω του OPPF (αιτιολογικές σκέψεις 28 έως 101 του προσβαλλόμενου κανονισμού), καθώς και απαλλαγής από εισαγωγικούς δασμούς για μηχανήματα που εισάγονταν στην ελεγχόμενη ζώνη (αιτιολογικές σκέψεις 188 έως 193 του προσβαλλόμενου κανονισμού). Δεν μπορεί επίσης να θεωρηθεί ότι οι εν λόγω επιδοτήσεις δεν προσπόριζαν πλέον κανένα όφελος στους εξαγωγείς που τις λάμβαναν, καθότι το εν λόγω όφελος δεν εξαρτάται από το ύψος των εξαγωγικών δασμών, αλλά από το αποτρεπτικό αποτέλεσμά τους και από το γεγονός ότι, μέσω δέσμης μέτρων, περιλαμβανομένων των εξαγωγικών περιορισμών, είχε «ανατεθεί» ή είχε δοθεί εντολή στους παραγωγούς ΑΦ να προμηθεύουν ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού.

130 Κατά συνέπεια, η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.

– Επί του ελέγχου των τιμών από την PTPN

131 Στο πλαίσιο της δεύτερης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού και υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε προβεί, μέσω διαφανούς «καθορισμού των τιμών» από την PTPN, σε πράξη «ανάθεσης» ή «εντολής» προς τους προμηθευτές ΑΦ.

132 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 91 έως 99 και 126 του προσωρινού κανονισμού και τις αιτιολογικές σκέψεις 120 και 123 του προσβαλλόμενου κανονισμού, λόγω της άρνησης συνεργασίας των προμηθευτών ΑΦ και της PTPN, η Επιτροπή εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 28, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού και βασίστηκε στα διαθέσιμα στοιχεία προκειμένου να στηρίξει τα συμπεράσματά της.

133 Κατά τη νομολογία, το άρθρο 28 του βασικού κανονισμού επιτρέπει στα θεσμικά όργανα να χρησιμοποιούν τα διαθέσιμα στοιχεία, προκειμένου να μην υπονομευθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων εμπορικής άμυνας της Ένωσης, οσάκις τα θεσμικά όργανα της Ένωσης έρχονται αντιμέτωπα με άρνηση ή έλλειψη συνεργασίας στο πλαίσιο έρευνας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2017, Maxcom κατά City Cycle Industries, C‑248/15 P, C‑254/15 P και C‑260/15 P, EU:C:2017:62, σκέψη 67), χωρίς όμως να τα υποχρεώνει να χρησιμοποιούν τα καλύτερα διαθέσιμα στοιχεία (απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, Gold East Paper και Gold Huasheng Paper κατά Συμβουλίου, T‑444/11, EU:T:2014:773, σκέψη 94). Κατά συνέπεια, η ευρεία εξουσία εκτίμησης της Επιτροπής όσον αφορά τα μέτρα εμπορικής άμυνας, κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 24 ανωτέρω, ισχύει επίσης σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 28 του βασικού κανονισμού.

134 Κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η PTPN καθόριζε τις τιμές ΑΦ σε τεχνητά χαμηλό επίπεδο. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η PTPN δεν καθόριζε τις τιμές της, δεδομένου ότι, πρώτον, οι εν λόγω τιμές καθορίζονταν μέσω ημερήσιων δημοπρασιών και, δεύτερον, η εγχώρια αγορά χαρακτηριζόταν από τη σημαντική αγοραστική δύναμη των αγοραστών ΑΦ.

135 Συναφώς, από τις αιτιολογικές σκέψεις 128 έως 131 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει ότι η PTPN είναι 100 % κρατικός όμιλος εταιριών, ο οποίος τελεί υπό τον έλεγχο της Κυβέρνησης της Ινδονησίας και παράγει διάφορα βασικά προϊόντα, περιλαμβανομένου ΑΦ.

136 Στις αιτιολογικές σκέψεις 132 και 133 του προσωρινού κανονισμού εκτίθεται ότι η PTPN διοργάνωνε καθημερινές δημοπρασίες για την πώληση του ΑΦ, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους. Πριν από την έναρξη της καθημερινής διαδικασίας υποβολής προσφορών, η PTPN όριζε μια «εκτίμηση» για την τιμή της ημέρας, πλην όμως δεν ήταν υποχρεωμένη να απορρίπτει προσφορές χαμηλότερες από την εκτίμηση τιμής.

137 Η Επιτροπή βασίστηκε σε πλείονα διαθέσιμα στοιχεία προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η PTPN καθόριζε τις τιμές του ΑΦ σε τεχνητά χαμηλό επίπεδο. Πρώτον, από την αιτιολογική σκέψη 151 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επηρέαζε τις αποφάσεις της PTPN όσον αφορά την τιμολογιακή πολιτική της. Συγκεκριμένα, όταν η προσφερόμενη τιμή για την αγορά ΑΦ ήταν χαμηλότερη της «εκτίμησης» που είχε καθοριστεί για την τιμή της ημέρας, το διοικητικό συμβούλιο της PTPN, στο οποίο εκπροσωπούνταν μόνον η Κυβέρνηση της Ινδονησίας, μπορούσε να αποφασίσει να αποδεχθεί την προσφορά, κάτι το οποίο συνέβαινε τακτικά. Δεύτερον, από την αιτιολογική σκέψη 125 του προσβαλλόμενου κανονισμού και την αιτιολογική σκέψη 135 του προσωρινού κανονισμού συνάγεται ότι από τις διαθέσιμες πληροφορίες προέκυπτε ότι, εφαρμόζοντας τις εντολές της Κυβέρνησης της Ινδονησίας, η PTPN είχε υποστεί ζημίες κατά τα τελευταία έτη. Τρίτον, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 122 έως 124 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η «εκτίμηση τιμής» αντικατόπτριζε μια τιμή της αγοράς προκύπτουσα από ανταγωνιστική διαδικασία υποβολής προσφορών. Αντιθέτως, η εγχώρια τιμή του ΑΦ ήταν χαμηλότερη από οποιονδήποτε από τους διεθνείς δείκτες αναφοράς.

138 Βάσει των προεκτεθέντων, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης καταλήγοντας στο συμπέρασμα, βάσει των διαθέσιμων στοιχείων, ότι η PTPN δεν ενεργούσε ως ορθολογικός οικονομικός φορέας στην αγορά και καθόριζε την τιμή του ΑΦ σε επίπεδο χαμηλότερο εκείνου των δεικτών αναφοράς.

139 Όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγουσών περί ανισορροπίας της αγοράς, επισημαίνεται ότι είναι αληθές ότι η αγορά ευνοεί τους αγοραστές ΑΦ που είναι μεγάλες επιχειρήσεις με «αντισταθμιστική αγοραστική δύναμη». Τούτο αναγνώρισε η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 146 του προσωρινού κανονισμού. Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν αναιρεί το συμπέρασμα ότι, μέσω της PTPN, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας μπόρεσε να θέσει σε εφαρμογή έναν μηχανισμό καθορισμού των τιμών. Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε η Επιτροπή στην ίδια αιτιολογική σκέψη 146, χωρίς να αντικρουστεί συναφώς, ένα ακόμη χαρακτηριστικό της αγοράς ΑΦ, από την πλευρά της προσφοράς αυτή τη φορά, ήταν ο κατακερματισμός της σε μεγάλο αριθμό μικρών επιχειρήσεων, και ιδίως μεμονωμένων καλλιεργητών. Στο πλαίσιο αυτό, εφόσον η PTPN είχε καθορίσει τιμή για την ημέρα, ήταν ιδιαιτέρως δυσχερές για τους προμηθευτές ΑΦ που κατείχαν καθένας μικρό μερίδιο αγοράς να καθορίσουν υψηλότερες τιμές πώλησης έναντι αγοραστών με σημαντική αγοραστική δύναμη. Επομένως, πρέπει να απορριφθούν οι ισχυρισμοί των προσφευγουσών ότι η διαμόρφωση της αγοράς εμπόδιζε την PTPN να καθορίζει τις τιμές. Αντιθέτως, καθίσταται φανερό ότι η συγκεκριμένη διάρθρωση της αγοράς ήταν παράγοντας ο οποίος παρείχε στην PTPN τη δυνατότητα να καθορίζει τις τιμές του ΑΦ.

140 Επιπλέον, πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός των προσφευγουσών ότι η Επιτροπή δεν εκπλήρωσε την υποχρέωση αιτιολόγησης την οποία υπέχει.

141 Συγκεκριμένα, κατά πάγια νομολογία, η έλλειψη ή η ανεπάρκεια αιτιολογίας συνιστά λόγο ακυρώσεως αντλούμενο από παράβαση ουσιώδους τύπου, ο οποίος διαφέρει, αυτός καθεαυτόν, από τον λόγο που στηρίζεται στην ανακρίβεια της αιτιολογίας της απόφασης, ο έλεγχος της οποίας εμπίπτει στην εξέταση του βασίμου της απόφασης αυτής [αποφάσεις της 19ης Ιουνίου 2009, Qualcomm κατά Επιτροπής, T‑48/04, EU:T:2009:212, σκέψη 175, και της 18ης Οκτωβρίου 2016, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου, T‑351/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:616, σκέψη 110]. Από την επιβαλλόμενη από το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εκδίδει την προσβαλλόμενη πράξη, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του [βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑76/01 P, EU:C:2003:511, σκέψη 88, και της 12ης Δεκεμβρίου 2014, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου, T‑643/11, EU:T:2014:1076, σκέψη 129 (μη δημοσιευθείσα)].

142 Τούτου λεχθέντος, εν προκειμένω, στις αιτιολογικές σκέψεις του προσβαλλόμενου κανονισμού και του προσωρινού κανονισμού που αναλύθηκαν στις σκέψεις 135 έως 139 ανωτέρω, εκτίθενται οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή θεώρησε ότι η PTPN δεν ενεργούσε ως ορθολογικός οικονομικός φορέας στην αγορά και καθόριζε την τιμή του ΑΦ σε επίπεδο χαμηλότερο εκείνου των δεικτών αναφοράς. Οι εν λόγω επεξηγήσεις παρείχαν στις μεν προσφεύγουσες τη δυνατότητα να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο προκειμένου να προασπίσουν τα δικαιώματά τους, στον δε δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 134 επ. ανωτέρω.

143 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, κοινοποιώντας με πλήρη διαφάνεια τις ημερήσιες τιμές ΑΦ της PTPN, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε «αναθέσει» ή είχε «δώσει εντολή» στους λοιπούς προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους στην εγχώρια αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Κατά τις προσφεύγουσες, οι τιμές των ανεξάρτητων προμηθευτών ΑΦ καθορίζονταν από τις πραγματικές περιστάσεις κάθε περίπτωσης και τη διάρθρωση της αγοράς, ήταν δε αποτέλεσμα της άσκησης της ελευθερίας επιλογής από τους φορείς στην αγορά αυτή. Η συμπεριφορά των προμηθευτών ΑΦ είναι, κατά τις προσφεύγουσες, «απλώς και μόνον απροσδόκητη συνέπεια» της διαφάνειας που επέδειξε η PTPN.

144 Από την αιτιολογική σκέψη 160 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η πράξη της «ανάθεσης» ή της «εντολής» συνίσταται, εν προκειμένω, στο γεγονός ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας, μέσω της PTPN, ενεργούσε ως φορέας καθορισμού των τιμών στην εγχώρια αγορά της Ινδονησίας και ότι όλοι οι ανεξάρτητοι προμηθευτές ΑΦ ακολουθούσαν αυτές τις ενδείξεις τιμών. Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 135 έως 137 ανωτέρω, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η PTPN καθόριζε τις τιμές του ΑΦ σε τεχνητά χαμηλό επίπεδο, οι δε προσφεύγουσες δεν αντικρούουν προσηκόντως τη διαπίστωση αυτή. Εν συνεχεία, στις αιτιολογικές σκέψεις 140 και 141 του προσωρινού κανονισμού, η Επιτροπή παρατήρησε ότι η PTPN δημοσίευε το αποτέλεσμα της ημερήσιας δημοπρασίας στην ηλεκτρονική πλατφόρμα της πάντοτε στις 15:30 την ημέρα της δημοπρασίας, επισημαίνοντας την επακριβή κατακυρωμένη τιμή μονάδας για το ΑΦ, και ότι οι καθημερινές διαπραγματεύσεις, μεταξύ των προμηθευτών ΑΦ εκτός της PTPN και των αγοραστών ΑΦ, στις οποίες η τιμή έναρξης ήταν η ημερήσια τιμή της PTPN, διενεργούνταν γενικά μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των δημοπρασιών της PTPN. Η ημερήσια εγχώρια αγοραία τιμή του ΑΦ κινείτο πολύ κοντά στην τιμή κατακύρωσης των καθημερινών δημοπρασιών της PTPN και, επιπλέον, η τιμή ανά μονάδα που καταβαλλόταν από τους παραγωγούς-εξαγωγείς σε μη κρατικούς παραγωγούς ΑΦ κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας ήταν πάντοτε η ίδια ή χαμηλότερη από την τιμή της PTPN για τη συγκεκριμένη ημέρα. Τέλος, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 138 του προσβαλλόμενου κανονισμού, τα ως άνω πραγματικά περιστατικά εντάσσονται σε πλαίσιο στο οποίο η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε λάβει μέτρα τα οποία υπονόμευαν την ικανότητα των προμηθευτών να εξάγουν ΑΦ.

145 Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κρίνοντας ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε προβεί σε πράξη ανάθεσης ή εντολής προς τους προμηθευτές ΑΦ, μέσω διαφανούς «καθορισμού των τιμών» από την PTPN, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 101 έως 103 ανωτέρω.

146 Για τους ως άνω λόγους, τα επιχειρήματα των προσφευγουσών είναι απορριπτέα και, ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας στήριξε το εισόδημα ή τις τιμές

147 Η Επιτροπή εκτιμά ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, καθότι οι προσφεύγουσες κάνουν λόγο στο δικόγραφο της προσφυγής για τη στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών που παρασχέθηκε στους «προμηθευτές ΑΦ», μολονότι τα συμπεράσματα της Επιτροπής αφορούν στήριξη που παρασχέθηκε στους παραγωγούς βιοντίζελ. Η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι οι διευκρινίσεις των προσφευγουσών επ’ αυτού, οι οποίες παρασχέθηκαν με το υπόμνημα απαντήσεως, είναι απαράδεκτες κατά την έννοια του άρθρου 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.

148 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να προσδιορίζει το αντικείμενο της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών, τούτο δε κατά τρόπο σαφή και ακριβή προκειμένου να είναι σε θέση ο καθού να προετοιμάσει την άμυνά του και ο δικαστής της Ένωσης να ασκήσει τον έλεγχό του (απόφαση της 3ης Μαΐου 2018, Sigma Orionis κατά Επιτροπής, T‑48/16, EU:T:2018:245, σκέψη 54). Λαμβανομένης υπόψη της επιχειρηματολογίας που ανέπτυξε με το υπόμνημα αντικρούσεως και το υπόμνημα ανταπαντήσεως, η Επιτροπή ήταν, προφανώς, σε θέση να κατανοήσει τις διατυπωθείσες από τις προσφεύγουσες αιτιάσεις κατά του προσβαλλόμενου κανονισμού. Επιπλέον, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται το υπό κρίση σκέλος προκύπτουν κατά τρόπο συνεπή και κατανοητό από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής, παρά τη μνεία, στην κεφαλίδα του εν λόγω σκέλους, στη στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών που παρέχεται στους «προμηθευτές ΑΦ» και παρά την πεπλανημένη παραπομπή στην αιτιολογική σκέψη 172 του προσωρινού κανονισμού, η οποία αφορά στην πραγματικότητα την ύπαρξη χρηματοδοτικής συνεισφοράς δυνάμει του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, σημείο iv, του βασικού κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 3ης Ιουλίου 2018, Transtec κατά Επιτροπής, T‑616/15, EU:T:2018:399, σκέψη 46). Επομένως, το δικόγραφο της προσφυγής πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.

149 Επιπλέον, το άρθρο 84 του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Κατά τη νομολογία, λόγος ακυρώσεως ο οποίος αποτελεί ανάπτυξη λόγου που έχει προβληθεί προηγουμένως, άμεσα ή έμμεσα, με το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο και εμφανίζει στενό δεσμό με αυτόν πρέπει να κρίνεται παραδεκτός. Ανάλογη λύση επιβάλλεται και για την περίπτωση αιτιάσεως που προβάλλεται προς στήριξη λόγου ακυρώσεως (απόφαση της 19ης Μαρτίου 2013, In ’t Veld κατά Επιτροπής, T‑301/10, EU:T:2013:135, σκέψη 97).

150 Τούτου λεχθέντος, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά τα συμπεράσματα της Επιτροπής σχετικά με τη στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών, έχει μνημονευθεί με το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο. Οι διευκρινίσεις που παρείχαν οι προσφεύγουσες με το υπόμνημα απαντήσεως, ως απάντηση στους ισχυρισμούς που περιέχονταν στο υπόμνημα αντικρούσεως, συνιστούν απλώς και μόνον ανάπτυξη του εν λόγω σκέλους η οποία πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί παραδεκτή.

151 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή εφάρμοσε υπέρμετρα ευρεία ερμηνεία της έννοιας της «στήριξης του εισοδήματος ή των τιμών» κατά το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, κατά παράβαση της νομολογίας του ΠΟΕ. Κατ’ αυτές, η εν λόγω έννοια περιλαμβάνει μόνον την άμεση παρέμβαση του Δημοσίου στην αγορά με σκοπό τον καθορισμό της τιμής ενός αγαθού σε συγκεκριμένο επίπεδο. Στην εν λόγω έννοια δεν εμπίπτουν πράξεις οι οποίες έχουν μόνον έμμεσο αντίκτυπο στην αγορά, όπως οι εξαγωγικοί περιορισμοί και η κοινοποίηση των τιμών από την PTPN εν προκειμένω. Κατά τις προσφεύγουσες, τα άλλα μέτρα που η Επιτροπή έλαβε υπόψη επίσης δεν είχαν ως αποτέλεσμα τη στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών.

152 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου σκέλους, την ύπαρξη της δέσμης μέτρων που έλαβε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας, τα οποία η Επιτροπή εξέθεσε στις αιτιολογικές σκέψεις 188 έως 190 του προσωρινού κανονισμού, τα συμπεράσματα του οποίου επιβεβαιώθηκαν στην αιτιολογική σκέψη 169 του προσβαλλόμενου κανονισμού, αλλά τον χαρακτηρισμό τους ως «στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών», κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού.

153 Δεδομένου ότι η ως άνω φράση δεν ορίζεται στον βασικό κανονισμό, πρέπει, κατά τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 98 ανωτέρω, να ερμηνευθεί σύμφωνα με το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένων υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου χρησιμοποιείται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσεται.

154 Σκοπός του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού είναι ο ορισμός της έννοιας της «επιδότησης» που θα δικαιολογούσε την επιβολή αντισταθμιστικού δασμού. Ειδικότερα, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότ