Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 2ας Οκτωβρίου 2003. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμßούργου. - Παράβαση κράτους μέλους - Παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας 93/15/ΕOΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-89/03.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα 00000



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Διάδικοι

Στην υπόθεση C-89/03,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από την L. Strφm και τον B. Stromsky, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

προσφεύγουσα,

κατά

Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, εκπροσωπούμενο από τον S. Schreiner,

καθού,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θέσει σε ισχύ όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί με την οδηγία 93/15/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, για την εναρμόνιση των διατάξεων περί της εμπορίας και του ελέγχου των εκρηκτικών υλών εμπορικής χρήσεως (ΕΕ L 121, σ. 20), ή, εν πάση περιπτώσει, να κοινοποιήσει στην Επιτροπή τις εν λόγω διατάξεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(πρώτο τμήμα),

συγκείμενο από τους M. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, P. Jann και A. Rosas (εισηγητή), δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: D. Ruνz-Jarabo Colomer

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού έλαβε υπόψη την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 27 Φεβρουαρίου 2003, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θέσει σε ισχύ όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί με την οδηγία 93/15/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, για την εναρμόνιση των διατάξεων περί της εμπορίας και του ελέγχου των εκρηκτικών υλών εμπορικής χρήσεως (ΕΕ L 121, σ. 20), ή, εν πάση περιπτώσει, να τις κοινοποιήσει στην Επιτροπή παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2 Σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/15, τα κράτη μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν με τα άρθρα 9 έως 14 της εν λόγω οδηγίας πριν από τις 30 Σεπτεμβρίου 1993. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, τα κράτη μέλη όφειλαν να θεσπίσουν και να δημοσιεύσουν πριν από τις 30 Ιουνίου 1994 τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν με τις λοιπές διατάξεις, πλην όσων αναφέρονται στην παράγραφο 1. Όφειλαν να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικώς και να εφαρμόσουν τις διατάξεις αυτές από 1ης Ιανουαρίου 1995.

3 Κρίνοντας ότι η οδηγία 93/15 δεν είχε μεταφερθεί στην εσωτερική έννομη τάξη του Λουξεμβούργου εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία για τη διαπίστωση παραβάσεως κράτους μέλους. Αφού κάλεσε το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, η Επιτροπή τού απηύθυνε, στις 27 Ιουνίου 2002, αιτιολογημένη γνώμη, καλώντας το να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς τη γνώμη αυτή εντός δύο μηνών από την κοινοποίησή της. Δεδομένου ότι από τα στοιχεία που κοινοποίησαν στην Επιτροπή οι αρχές του Λουξεμβούργου προέκυπτε ότι η οδηγία 93/15 δεν είχε μεταφερθεί ακόμη στην εσωτερική έννομη τάξη, η Επιτροπή αποφάσισε να ασκήσει την υπό κρίση προσφυγή.

4 Ξωρίς να αμφισβητεί την καθυστέρηση στη μεταφορά της οδηγίας 93/15 στο εσωτερικό δίκαιο, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου υποστηρίζει ότι η καθυστέρηση αυτή οφειλόταν στην αναδιοργάνωση των διοικητικών αρμοδιοτήτων στον τομέα των εκρηκτικών υλών εμπορικής χρήσεως. Δεδομένου ότι αυτή είχε πλέον ολοκληρωθεί, ένα σχέδιο νόμου για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο βρισκόταν στο στάδιο της επεξεργασίας.

5 Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι, κατά πάγια νομολογία, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλεστούν καταστάσεις ή δυσχέρειες της εσωτερικής έννομης τάξεως, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη μη μεταφορά εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 8ης Ιουνίου 1993, C-52/91, Επιτροπή κατά Κάτω Ξωρών, Συλλογή 1993, σ. Ι-3069, σκέψη 36, και της 14ης Νοεμβρίου 2002, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Συλλογή 2002, σ. Ι-10379, σκέψη 60).

6 Υπό τις συνθήκες αυτές, η ασκηθείσα από την Επιτροπή προσφυγή πρέπει να κριθεί βάσιμη.

7 Συνεπώς, επιβάλλεται να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θέσει σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 93/15, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

8 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή υπέβαλε σχετικό αίτημα και το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(πρώτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θέσει σε ισχύ όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί με την οδηγία 93/15/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, για την εναρμόνιση των διατάξεων περί της εμπορίας και του ελέγχου των εκρηκτικών υλών εμπορικής χρήσεως, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.