1.

Ο Klopp παρατηρεί ότι το άρθρο 52 της Συνθήκης, στο οποίο το Δικαστήριο, με πάγια νομολογία, έχει αναγνωρίσει άμεσο αποτέλεσμα, είναι αντίθετο προς τον κανόνα της μοναδικότητας της επαγγελματικής κατοικίας. Η διάταξη αυτή αποσκοπεί επίσης στο να ευνοήσει τη διπλή εγκατάσταση, καταργώντας προοδευτικά τους περιορισμούς μεταξύ άλλων, τη δημιουργία πρακτορείων, υποκαταστημάτων ή θυγατρικών. Με την απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1974 (van Binsbergen, 33/74, Recueil σ. 1299) δέχτηκε ότι η νομοθεσία κράτους μέλους μπορεί να επιβάλλει μια μόνιμη κατοικία στον παρέχοντα τις υπηρεσίες. Πάντως, η απόφαση αυτή αιτιολογήθηκε ακριβώς από την ιδιάζουσα φύση της παροχής υπηρεσιών και επομένως δεν μπορεί να μεταφερθεί στον τομέα της ελευθερίας εγκαταστάσεως. Επιπλέον, η προαναφερθείσα απόφαση όρισε ότι η απαίτηση μόνιμης κατοικίας πρέπει να αιτιολογείται από την εφαρμογή επαγγελματικών κανόνων, δικαιολογούμενων από το γενικό συμφέρον, οι οποίοι βαρύνουν κάθε πρόσωπο που είναι εγκατεστημένο στο έδαφος του κράτους όπου παρέχεται η υπηρεσία. Το να έχει ο δικηγόρος διπλή επαγγελματική κατοικία δεν είναι δυνατό να παρακωλύσει τη λειτουργία της δικαιοσύνης, αρκεί μόνο να έχει πράγματι κατοικία εντός της περιφερείας του δικηγορικού του συλλόγου και να μπορούν οι δικαστικές αρχές να έρθουν σε επαφή μαζί του. Ούτε μπορούν να θιγούν η επαγγελματική ηθική και η δεοντολογία, εφόσον ο δικηγορικός σύλλογος μπορεί να επιτηρεί, στη Γαλλία, τη δραστηριότητα του αλλοδαπού δικηγόρου, τόσο καλά όσο και τη δραστηριότητα των άλλων δικηγόρων. Ο Klopp προσθέτει, επικουρικώς, ότι ο κανόνας της μοναδικότητας της επαγγελ^ ματικής κατοικίας, όπως τον ερμηνεύει ο δικηγορικός σύλλογος, δεν απορρέει στην πραγματικότητα από τη γαλλική νομοθεσία, η οποία αντίθετα δέχεται ρητώς ότι οι επαγγελματικές εταιρίες δικηγόρων μπορούν να έχουν, εκτός την κύριας εγκαταστάσεως τους, ένα ή περισσότερα δευτερεύοντα γραφεία. Κατά τα λοιπά, ένας τέτοιος κανόνας, έστω και αν υποτεθεί ότι υφίσταται, δεν μπορεί παρά να έχει εφαρμογή επί εθνικού επιπέδου. Εν πάση περιπτώσει, η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων εμποδίζει να αντιταχθεί στους δικηγόρους υπηκόους άλλων κρατών μελών η υποχρέωση του να έχουν μια επαγγελματική κατοικία, διότι η υποχρέωση αυτή δεν θα μπορούσε, στην πράξη, να εφαρμοστεί στους γάλλους υπηκόους. Πράγματι, αρκετοί παριζιάνοι δικηγόροι έχουν εγκαταστήσει ένα ή περισσότερα γραφεία στο εξωτερικό. Ο ίδιος ο δικηγορικός σύλλογος έχει συνάψει συμβάσεις με αλλοδαπούς δικηγορικούς συλλόγους, όπως με τη «Law Society of England and Wales» και «The senate of the Inns of Court and the Bar». Οι συμβάσεις αυτές προβλέπουν ρητά ότι οι παριζιάνοι δικηγόροι μπορούν, καίτοι παραμένουν εγγεγραμμένοι στο δικηγορικό σύλλογο Παρισιού, να εγκατασταθούν στην αλλοδαπή και να ασκούν εκεί το επάγγελμα. Τέλος, θα πρέπει να απορριφθούν τα επιχειρήματα που αντλούνται από τη φερόμενη έλλειψη αμοιβαιότητας και τη φερόμενη αντίστροφη διάκριση, δεδομένου ότι το γερμανικό δίκαιο δεν περιέχει καμιά απαγόρευση να έχει ο δικηγόρος περισσότερες επαγγελματικές κατοικίες και ότι, εξάλλου, ο Klopp 3α βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με τους γάλλους συναδέλφους του, οι οποίοι, εκτός από την επαγγελματική τους κατοικία στη Γαλλία, θα μπορούσαν να έχουν μια ή περισσότερες άλλες κατοικίες στο εξωτερικό. Κατά συνέπεια, ο Klopp προτείνει να δοθεί η εξής απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα: «το γεγονός να υποχρεώνεται ένας δικηγόρος υπήκοος κράτους μέλους, ο οποίος θέλει να ασκεί συγχρόνως το επάγγελμα του δικηγόρου σε άλλο κράτος μέλος, να έχει μια μόνο επαγγελματική κατοικία, αποτελεί ασυμβίβαστο προς τη Συνθήκη της Ρώμης περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως».