ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Tesauro της 16ης Ιανουαρίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-75/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-00549



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Με απόφαση της 13ης Οκτωβρίου 1987 (1) το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, επειδή δεν θέσπισε εμπροθέσμως όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 2ας Απριλίου 1979, περί διατηρήσεως των αγρίων πτηνών (2).

Με την παρούσα προσφυγή η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, μη λαμβάνοντας τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της ανωτέρω αποφάσεως, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της ίδιας Συνθήκης.

Η Ολλανδική Κυβέρνηση, μολονότι ισχυρίζεται ότι έχει εκπονήσει σχέδιο νόμου που περιλαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, ομολογεί ότι δεν έχει ακόμη εκτελέσει την απόφαση του Δικαστηρίου.

Κατόπιν αυτού, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή και να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.

(1) Υπόθεση 236/85, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών (Συλλογή 1987, σ. 3989).

(2) ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 202.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 7ης Οκτωβρίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ - ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-326/90.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-05517



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Δεν μπορώ παρά να προτείνω στο Δικαστήριο να κάνει δεκτά τα αιτήματα της Επιτροπής, δεδομένου ότι η Βελγική Κυβέρνηση δεν αμφισβήτησε την προβαλλόμενη από την Επιτροπή παράλειψη.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.
16.

Τον Δεκέμβριο του 1990η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία παραβάσεως πατά της Ιρλανδίας, κρίνοντας ότι η συμπεριφορά του Υπουργείου Γεωργίας, όπως αυτή εκτέθηκε ανωτέρω, ήταν αντίθετη προς τις υποχρεώσεις που το εν λόγω κράτος μέλος υπέχει από τη Συνθήκη. Η διαδικασία αυτή εξακολουθεί να εκκρεμεί, αλλά δεν κατέληξε στην άσκηση προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα του Δικαστηρίου, η Επιτροπή εξέθεσε την πορεία της διαδικασίας· στο θέμα αυτό αναφέρεται το σημείο 2 της προσθήκης στις εκθέσεις ακροατηρίου. Με έγγραφο της 11ης Ιανουαρίου 1991 η Επιτροπή επιβεβαίωσε στην Emerald Meats ότι είχε κινήσει διαδιακασία παραβάσεως κατά της Ιρλανδίας. Η Επιτροπή τόνισε, ιδίως, ότι στο έγγραφο οχλήσεως που απέστειλε στις ιρλανδικές αρχές υπογράμμισε τη σημασία του τελωνειακού εγγράφου για την απόδειξη της ιδιότητας του εισαγωγέα, προσθέτοντας ότι «η απόδειξη αυτή μπορεί να ανατραπεί μόνο με ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία (such proof could only be rebutted by strong evidence) και ότι η Επιτροπή δεν έχει στη διάθεση της αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι η Emerald Meats ήταν απλώς εντολοδόχος των εισαγωγέων των σχετικών ποσοτήτων». Η Επιτροπή προσέθεσε ότι όσο δεν προσκομίζονται τέτοια αποδεικτικά στοιχεία θα εξακολουθεί να θεωρεί ότι η εταιρία δικαιούται να λάβει μερίδιο από τη δασμολογική ποσόστωση.
44.

Όμως, η ερμηνεία αυτή όχι μόνον ουδόλως προκύπτει από το γαλλικό κείμενο της οδηγίας, αλλά και αντιβαίνει προς το αγγλικό της κείμενο, στο οποίο ο όρος «πραγματικά» αποδίδεται με τελείως ουδέτερη έκφραση: «The grant equivalent of these aids shall be subject in full to the rules set forth in article 4 and the monitoring procedures laid down in article 11, where these aids are actually used for the building or conversion of ships in community ship yards» ( 21 ).
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Jacobs της 29ης Ιανουαρίου 1992. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΑΠΟΘΕΣΕΩΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/90.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-04431

Σουηδική ειδική έκδοση σελίδα I-00031

Φινλανδική ειδική έκδοση σελίδα I-00031



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Στο πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας ήταν κάπως πιο περίπλοκη από ό,τι συνήθως. Μετά τη συνήθη υποβολή των υπομνημάτων τους, οι διάδικοι ανέπτυξαν προφορικά τις απόψεις τους στις 27 Νοεμβρίου 1990 κι εγώ ανέπτυξα τις προτάσεις μου στις 10 Ιανουαρίου 1991. Με Διάταξη της 2ας Μαΐου 1991, το Δικαστήριο διέταξε την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, μετά δε από μια δεύτερη επ' ακροατηρίου συζήτηση ανέπτυξα και πάλι τις προτάσεις μου στις 19 Σεπτεμβρίου 1991, στο πλαίσιο των οποίων εξέτασα μεν τα νέα ζητήματα που έθεσαν οι διάδικοι, αλλά κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα όπως και προηγουμένως. Δυστυχώς, το Δικαστήριο, με την τότε σύνθεσή του, δεν μπορούσε να εκδώσει απόφαση για αυτό, με Διάταξη της 8ης Οκτωβρίου 1991 διέταξε για μία ακόμα φορά την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας. Η νέα επ' ακροατηρίου συζήτηση ορίστηκε για τις 26 Νοεμβρίου 1991, αναβληθείσα όμως για τις 28 Ιανουαρίου 1992.

2. Από την εξέταση των παρατηρήσεων των διαδίκων κατά τη χθεσινή επ' ακροατηρίου συζήτηση δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να επιβάλει τη συμπλήρωση των προηγουμένων προτάσεών μου. Συνεπώς, εμμένω στην άποψη ότι η διαφορά πρέπει να επιλυθεί όπως πρότεινα με τις προτάσεις μου αυτές.

K/k/V

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 7ης Νοεμβρίου 1991. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΕΣ ΥΓΡΩΝ ΤΡΟΦΙΜΩΝ - ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΔΗΓΙΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-192/90.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1991 σελίδα I-05933

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Ο γενικός εισαγγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του στις 7 Νοεμβρίου 1991 (*). Καταλήγοντας, πρότεινε να γίνει δεκτό το αίτημα της Επιτροπής και να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη εκπονώντας τα προγράμματα ελαττώσεως του βάρους ή/και του όγκου των συσκευασιών υγρών τροφίμων που περιέχονται στα προς οριστική διάθεση οικιακά απορρίμματα, σύμφωνα με το άρθρο 3 της οδηγίας 85/339/ΕΟΚ του Συμβουλίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ. Πρέπει περαιτέρω το καθού να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Gulmann της 28ης Νοεμβρίου 1991. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ - ΟΔΗΓΙΑ ΕΟΚ - ΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΑΧΘΕΙΣΩΝ ΠΡΟΘΕΣΜΙΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-377/90.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-01229



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Η οδηγία 87/540/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Νοεμβρίου 1987 (1), για την πρόσβαση στο επάγγελμα του μεταφορέα εμπορευμάτων δια πλωτής οδού στον τομέα των εθνικών μεταφορών και την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που αφορούν το επάγγελμα αυτό, έπρεπε, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, αυτής, να έχει εφαρμοστεί από τα κράτη μέλη το αργότερο μέχρι τις 30 Ιουνίου 1988. Εξάλλου, από την παράγραφο 2 του προαναφερθέντος άρθρου προκύπτει ότι τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των βασικών διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στους τομείς που διέπει η οδηγία.

2. Με δικόγραφο της 21ης Δεκεμβρίου 1990, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να της κοινοποιήσει το κείμενο των βασικών διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θέσπισε στους τομείς που διέπει η οδηγία του Συμβουλίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ.

Εν προκειμένω η Βελγική Κυβέρνηση δεν αρνήθηκε ότι παρέλειψε να εκπληρώσει την υποχρέωση του άρθρου 11, παράγραφος 2, να κοινοποιήσει δηλαδή τα εν λόγω μέτρα στην Επιτροπή. Το καθού απέδωσε την παράλειψη της

κοινοποιήσεως προς την Επιτροπή μέτρων μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο στο γεγονός ότι δεν έχουν ακόμα θεσπιστεί τέτοια μέτρα.

3. Επομένως δεν μένει παρά να προτείνω στο Δικαστήριο να κάνει δεκτά τα αιτήματα της Επιτροπής και να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.

A/km

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η δανική.

(1) ΕΕ L 322, σ. 20.
26.

Το Bundesfinanzhof κλίνει υπέρ της απόψεως ότι οι κανονισμοί είναι ανίσχυροι κατά το μέτρο που καθορίζουν το συμπληρωματικό ποσό σε ύψος μεγαλύτερο αυτού που είναι αναγκαίο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των μέτρων προστασίας. Παραθέτει την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 77/86, The Queen κατά Customs and Excise, ex parte National Dried Fruit Trade Association ( Συλλογή 1988, σ. 757). To εν λόγω δικαστήριο υπογραμμίζει ότι το συμπληρωματικό ποσό έπρεπε να αντιστοιχεί περίπου στο κόστος παραγωγής των κονσερβών μανιταριών εντός της Κοινότητας: βλ. την πέμπτη αιτιολογική σκέψη του προοιμίου του κανονισμού 1796/81 που, όπως προανέφερα, αντικατέστησε τον κανονισμό 1755/81. Σύμφωνα με το Bundesfinanzhof, ένα συμπληρωματικό ποσό, ίσο προς τη διαφορά μεταξύ της τιμής κόστους εντός της Κοινότητας και της τιμής εισαγωγής από χώρες μη μέλη, θα ήταν αρκετό για την επίτευξη του σκοπού της προστασίας των παραγωγών της Κοινότητας.
5.

Τον Ιανουάριο του 1988η αιτούσα προσέφυγε τελικώς σε δικηγόρους οι οποίοι πέτυχαν, τον Ιούλιο, την παροχή αδείας για την ενώπιον του High Court άσκηση, υπό την επιφύλαξη του δικαιώματος των καθών να προβάλουν τη μη τήρηση των δικονομικών προθεσμιών, ένδικης προσφυγής. Καθώς οι καθών έκαναν χρήση της δυνατότητας αυτής, το εθνικό δικαστήριο υπέβαλε το εξής προδικαστικό ερώτημα: « Πρέπει η απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Μαρτίου 1987 στην υπόθεση 286/85, Norah McDermott και Ann Cotter κατά The Minister for Social Welfare and Attorney General ( Συλλογή 1987, σ. 1453 ), με την οποία το Δικαστήριο, κρίνοντας επί προδικαστικών ερωτημάτων που του είχαν υποβληθεί, σύμφωνα με το άρθρο 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, από το High Court ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας του Συμβουλίου 79/7/ΕΟΚ της 19ης Δεκεμβρίου 1978, αποφάνθηκε ότι: “1) Σε περίπτωση που δεν έχουν εκδοθεί εκτελεστικά μέτρα της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ της 19ης Δεκεμβρίου 1978, μπορεί, από τις 23 Δεκεμβρίου 1984, να γίνεται επίκληση του άρθρου 4, παράγραφος 1, που απαγορεύει κάθε διάκριση βασιζόμενη στο φύλο σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως, για να ματαιώνεται η εφαρμογή κάθε διατάξεως εθνικού δικαίου που δεν είναι σύμφωνη προς το εν λόγω άρθρο. 2) Ελλείψει εκτελεστικών μέτρων του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, οι γυναίκες δικαιούνται να υπάγονται στο ίδιο καθεστώς με τους άνδρες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, καθεστώς που, ενόσω δεν έχουν εκδοθεί εκτελεστικά μέτρα της οδηγίας αυτής, εξακολουθεί να παραμένει το μόνο ισχύον σύστημα αναφοράς. ”, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, σε περίπτωση υποβολής ενώπιον εθνικού δικαστηρίου αιτήματος, στηριζόμενου στο άρθρο 4, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας, εκ μέρους εγγάμου γυναικός για ίση μεταχείριση και καταβολή αποζημιώσεως, λόγω προβαλλόμενης δυσμενούς διακρίσεως την οποία η εν λόγο) γυναίκα υπέστη διότι δεν εφαρμόστηκαν επ' αυτής οι κανόνες που ισχύουν για τους ευρισκομένους στην ίδια κατάσταση άνδρες, αντίκειται προς τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου το ότι οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους στηρίχθηκαν σε κανόνες του εθνικού τους δικονομικού δικαίου, ειδικότερα στους σχετικούς με προθεσμίες κανόνες, προκειμένου να ζητήσουν την απόρριψη του αιτήματος αυτού ώστε να μειωθεί το ποσό της ή ουδόλως να επιδικασθεί τέτοια αποζημίωση; »
Η διαφορά μεταξύ της SPUC και των εκπροσώπων των φοιτητικών ενώσεων πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της ιρλανδικής νομοθεσίας περί αμβλώσεως. Σύμφωνα με το άρθρο 58 του Offences Against the Person Act ( νόμος περί των εγκλημάτων κατά της ζωής) του 1861, η έγκυος γυναίκα η οποία προσπαθεί να προκαλέσει άμβλωση κατά τρόπο παράνομο τιμωρείται. Το άρθρο 59 του νόμου ορίζει επίσης ότι τιμωρείται κάθε πρόσωπο που προσφέρει παράνομη συνδρομή προς τον σκοπό αυτό. Βάσει των ποινικών αυτών διατάξεων, κυρίως, τα ιρλανδικά δικαστήρια αναγνώρισαν το δικαίωμα στη ζωή του κυοφορουμένου ( « the right to life of the unborn » ), αυτό δε από τη στιγμή συλλήψεως.

Κατόπιν δημοψηφίσματος που διενεργήθηκε το 1983, το δικαίωμα στη ζωή του κυοφορουμένου περιελήφθη ρητά στο Ιρλανδικό Σύνταγμα. Το νέο άρθρο 40.3.3o του Συντάγματος αυτού έχει ως εξής:

« The State acknowledges the right to life of the unborn and, with due regard to the equal right to life of the mother, guarantees in its laws to respect, and, as far as practicable, by its laws to defend and vindicate that right. » ( *2 )

Στις 16 Μαρτίου 1988, το Supreme Court της Ιρλανδίας εξέδωσε απόφαση στην υπόθεση The Attorney General at the relation of Society for the Protection of Unborn Children (Ireland) Ltd κατά Open Door Counselling Ltd και Dublin Wellwoman Centre Ltd ( 1 ) με την οποία έκρινε κυρίως ότι:

« The Court doth declare that the activities of the defendants, their servants or agents in assisting pregnant women within the jurisdiction to travel abroad to obtain abortions by referral to a clinic; by the making of their travel arrangements, or by informing them of the identity and location of and method of communication with a specified clinic or clinics are unlawful, having regard to the provisions of Article 40.3.3o of the Constitution. » ( η υπογράμμιση δική μου ) ( *3 )
52.

Τέλος, πρέπει να διατυπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά με το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 90. Η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να έχει άμεσο αποτέλεσμα, καθόσον απαγορεύει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν ή να διατηρούν μέτρα αντίθετα προς τους κανόνες που έχουν άμεσα αποτελέσματα: βλ. Wyatt και Dashwood, The Substantive Law of the EEC, δεύτερη έκδοση, σ. 524.
24.

Εξ αυτού του λόγου είναι δυνατή η σκέψη ότι οι παροχές υπηρεσιών θα έπρεπε μάλλον να αντιμετωπιστούν κατ' αναλογία προς τα εμπορεύματα, οι δε μη εισάγοντες διακρίσεις περιορισμοί για την παροχή υπηρεσιών να προσεγγίζονται κατά τον ίδιο τρόπο όπως οι μη εισάγοντες διακρίσεις περιορισμοί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σύμφωνα με -ril νομολογία στην υπόθεση Cassis de Dijon. Η εν λόγω κατ' αναλογία αντιμετώπιση φαίνεται να ενδείκνυται ιδίως στην περίπτωση κατά την οποία, όπως στην προκειμένη υπόθεση, το είδος της υπηρεσίας δεν προϋποθέτει ότι ο ίδιος ο παρέχων την υπηρεσία μετακινείται από ένα κράτος μέλος σε άλλο, αλλά, αντ' αυτού, διαβιβάζεται ταχυδρομικώς ή τηλεπικοινωνιακώς ( βλ. Kapteyn, Ρ. J. G., και VerLoren van Themaat, P. : Introduction to the law of the European Communities, 2η έκδοση, εκδότης L. W. Gormley, 1989, σ. 443 έως 452 ).
36.

Με την απάντηση της όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου του Συμβουλίου, η προσφεύγουσα υποστήριξε συναφώς ότι η ορθή ονομασία του νομικού προσώπου είναι «το Στέμμα ως εκπρόσωπος των συμφερόντων του Γιβραλτάρ» («The Crown in right of Gibraltar»). Απαντώντας στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα εξήγησε ότι η θέση της Κυβερνήσεως του Γιβραλτάρ είναι η ίδια με τη θέση των κυβερνήσεων όλων των άλλων βρετανικών αποικιών, των οποίων η χωριστή νομική προσωπικότητα από πλευράς εθνικού δικαίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Η ονομασία που δίδεται στο νομικό πρόσωπο, είτε πρόκειται για «το Στέμμα ως εκπρόσωπο των συμφερόντων του Γιβραλτάρ» είτε πρόκειται για «το Στέμμα ως εκπρόσωπο των συμφερόντων των Βερμούδων», ουδόλως μεταβάλλει το γεγονός ότι πρόκειται για χωριστό νομικό πρόσωπο.
9.

Η ιρλανδική εταιρία An Bord Bainne, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, συνήψε στις 11 Φεβρουαρίου 1983 με μία ολλανδική επιχείρηση συμβάσεις που αφορούσαν την παράδοση αποβουτυρωμένου γάλακτος σε σκόνη, από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1983, σε επιχείρηση εγκατεστημένη στη Γερμανία. Η τιμή των εμπορευμάτων έπρεπε να καταβληθεί σε γερμανικά μάρκα ( DM ). Η An Bord Bainne ανέλαβε το βάρος του κινδύνου των γερμανικών ΝΕΠ. Την ίδια ημέρα συνήψε προθεσμιακή πράξη συναλλάγματος για την αγορά δολαρίων Ηνωμένων Πολιτειών ( USS ) σε δύο δόσεις, η πρώτη ύψους 3,65 εκατομμυρίων DM και η δεύτερη ύψους 7 εκατομμυρίων DM, για συνολικό ποσό σε DM ισοδύναμο με το σύνολο της οικονομικής αντιπαροχής που ανέμενε από την εκτέλεση της σχετικής με τα εμπορεύματα πράξεως. Μέσω χρηματιστηριακής πράξεως, γνωστής με το όνομα swap, πώλησε το ανωτέρω ποσό USS έναντι DM, στις δε 15 Φεβρουαρίου 1983 προέβη και σε άλλες προθεσμιακές πράξεις συναλλάγματος που συνίσταντο στην οριστική μετατροπή σε US$ του ποσού των DM που είχε αγοράσει στο πλαίσιο της πράξεως swap.
36.

Ας δούμε λοιπόν τις αποδείξεις. Απαρτίζονται από τέσσερις εκθέσεις εμπειρογνωμόνων — δύο που υποβλήθηκαν από την Επιτροπή (συνταχθείσες από τον δόκτορα C Ε. Dalgliesh και από τον καθηγητή L. Narziss) και δύο από το Βέλγιο [ που συντάχθηκαν από το Centre technique et scientifique de la brasserie, de la malterie et des industries connexes (CBM) και από τον δόκτορα Wittmann του Versuchs- und Lehranstalt für Brauereiwesen του Βερολίνου]. Επιπλέον, καταρτίστηκαν συμπληρωματικές εκθέσεις από τον καθηγητή Narziss και τον δόκτορα Wittmann. Όλες οι εκθέσεις πραγματεύονται το ζήτημα του συνήθους συντελεστή απωλειας, κατά συνέπεια δε θα εξετάσω σε πρώτη φάση τις αποδείξεις στο πλαίσιο αυτό. Ίσως ένα μόνο στοιχείο συνάγεται σαφώς από τις εκθέσεις, δηλαδή ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να λεχθεί κατηγορηματικά τι μπορεί να θεωρείται ως συνήθης συντελεστής απώλειας. Υπάρχουν πάρα πολλές μεταβλητές και τα σαφή στοιχεία που είναι γνωστά είναι ανεπαρκή. Πράγματι, οι δυσχέρειες καθορισμού οιουδήποτε μέσου συντελεστή τονίστηκε επανειλημμένα από το Βέλγιο κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Περαιτέρω, ο καθορισμός της ποσότητας του χρησιμοποιηθέντος θερμού μούστου παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες, ακόμη και σε σχέση με συγκεκριμένη ποσότητα μπύρας. Όσον αφορά δε τον μέσο συντελεστή απώλειας, από τα προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία προκύπτει ότι οι τιμές του ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με ορισμένους παράγοντες, όπως ο τύπος της μπύρας, η παλαιότητα και η κατάσταση του ζυθοποιείου, η ορθολογική διαχείριση και λειτουργία, το μέγεθος της επιχειρήσεως και το φάσμα των παραγομένων τύπων μπύρας.
6.

Με το πρώτο ερώτημα το Court of Appeal ερωτά αν η κατοικία των διαδίκων — και σε καταφατική περίπτωση ποίου — επηρεάζει την εφαρμογή του άρθρου 21 της Συμβάσεως εκτελέσεως. Το ερώτημα αυτό ανέκυψε συνεπεία ενός επιχειρήματος που προέβαλε η OUI, η Deutsche Ruck και η Pine Top ενώπιον του Court of Appeal: οι εν λόγω εταιρίες ισχυρίζονται ότι το άρθρο 21 της Συμβάσεως εκτελέσεως δεν εφαρμόζεται εν προκειμένω, επειδή η New Hampshire δεν έχει την έδρα της σε συμβαλλόμενο κράτος, συγκεκριμένα δε στη Γαλλία. Το αν η έδρα μιας εταιρίας όπως η New Hampshire πράγματι βρίσκεται έξω από τα συμβαλλόμενα κράτη δεν αποτελεί ζήτημα που υποβάλλεται στο Δικαστήριο. Εντούτοις, ενόψει του κατωτέρω αναφερομένου άρθρου 4 της Συμβάσεως εκτελέσεως, επιθυμώ να το εξετάσω με συντομία, επειδή η διάσταση απόψεων μεταξύ των διαδίκων ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 21 οφείλειται σ' αυτό το ζήτημα. Το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, της Συμβάσεως εκτελέσεως ορίζει: « Για την εφαρμογή της παρούσας Συμβάσεως, η έδρα των εταιριών και νομικών προσώπων εξομοιώνεται προς την κατοικία. Για τον καθορισμό, πάντως, της έδρας αυτής εφαρμόζονται οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του δικάζοντος δικαστή. » Το Court of Appeal διευκρινίζει στη Διάταξη περί παραπομπής ότι το section 42 του Civil Justice and Judgements Act του 1982 περιέχει τους εθνικούς κανόνες βάσει των οποίων καθορίζεται η έδρα των νομικών προσώπων κατά την έννοια του άρθρου 53 της Συμβάσεως εκτελέσεως. Κατ' αυτό το άρθρο, ένα νομικό πρόσωπο είναι εγκατεστημένο σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος αποκλειστικά όταν: — το νομικό πρόσωπο έχει ιδρυθεί ή συσταθεί ( « incroporated or formed » ) κατά το δίκαιο του κράτους αυτού και έχει σ' αυτό την κατά το καταστατικό έδρα του ή μία άλλη επίσημη διεύθυνση· ή — η κεντρική διεύθυνση και ο έλεγχος του νομικού προσώπου ασκούνται σ' αυτό το κράτος. Το Court of Appeal, βάσει του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που το διέπει, θεωρεί, επομένως, ότι η New Hampshire δεν είναι πουθενά εγκατεστημένη σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος κατά την έννοια του άρθρου 53 της Συμβάσεως εκτελέσεως. Το αιτούν δικαστήριο προσθέτει πάντως ότι το ζήτημα αν η New Hampshire πρέπει να θεωρηθεί κατά το γαλλικό δίκαιο ότι είναι εγκατεστημένη στη Γαλλία αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων.
7.

Δεν νομίζω όμως ότι τα επιχειρήματα θα έπρεπε να εμποδίσουν το Δικαστήριο να εξετάσει το ζήτημα κατά πόσον συμβιβάζονται με το άρθρο 52 της Συνθήκης οι προϋποθέσεις χορηγήσεως των αδειών και να διαπιστώσει ενδεχομένως ότι οι προϋποθέσεις αυτές είναι ασυμβίβαστες προς την εν λόγω διάταξη. Οι δύο κυβερνήσεις συμφωνούν, όπως άλλωστε και η Επιτροπή, ότι οι επίμαχες προϋποθέσεις ισχύουν μόνο για τα σκάφη που έχουν νηολογηθεί στην Ιρλανδία. Κατά την Ιρλανδική Κυβέρνηση, τούτο αποτελεί συνέπεια του άρθρου 222 Β, παράγραφος 1 (βλ. το σημείο 2.1. του υπομνήματος ανταπαντήσεως). Η διάταξη αυτή ορίζει σαφώς ότι το άρθρο 222 Β εφαρμόζεται στα αλιευτικά σκάφη που είναι εγγεγραμμενα στο ιρλανδικό νηολόγιο αλιευτικών σκαφών [ « a fishing boat (... ) which is entered in the fishing boat register»], καθώς και στα σκάφη που πρέπει να εγγραφούν στο νηολόγιο αυτό [ « which is required (... ) to be so entered » ]. Επιπλέον, όπως επισημαίνει και η ίδια η Ιρλανδική Κυβέρνηση με την απάντηση της στην αιτιολογημένη γνώμη, το άρθρο 222 Β πρέπει να εξεταστεί σε συνδυασμό με το άρθρο 8 του νόμου του 1983, κατά το οποίο προϋπόθεση κάθε νέας εγγραφής στο ιρλανδικό νηολόγιο αλιευτικών σκαφών είναι η κατοχή άδειας που χορηγείται από τον Υπουργό δυνάμει του άρθρου 222 Β. Επομένως, ακόμη και αν οι προϋποθέσεις νηολογήσεως και χορηγήσεως άδειας είναι πανομοιότυπες, είναι σαφές ότι η χρησιμοποίηση ενός αλιευτικού σκάφους για τη θαλάσσια αλιεία εξαρτάται από τις δεύτερες αυτές προϋποθέσεις.
21.

Θεωρώ εντούτοις ότι η ερμηνεία του Di Pinto και αυτή της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου καταλήγουν στο να αποδίδεται πολύ μικρή σημασία στις εκφράσεις « επαγγελματική τον δραστηριότητα » και « επαγγελματική τον ιδιότητα » που περιέχονται στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 2. Έχει έτσι, νομίζω, σημασία το ότι στο τέλος του προαναφερθέντος αποσπάσματος η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αναφέρεται σε « ενέργεια επιχειρούμενη στο πλαίσιο μιας οποιασδήποτε ( 2 ) εμπορικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας» («for the purpose of a trade or profession » ). Είναι πράγματι αδύνατο να υποστηριχθεί ότι, όταν ένας έμπορος αρχίζει τις προετοιμασίες για την πώληση της επιχειρήσεως του, εξακολουθεί να κινείται στο πλαίσιο της δραστηριότητας τον (ας κρεοπώλη, αρτοποιού ή ξενοδόχου. Και όμως χρησιμοποιείται η κτητική αντωνυμία.
19.

Ενόψει των όσων ανέφερα παραπάνω σχετικά με τους στόχους της πριμοδοτήσεως και του καθεστώτος στο σύνολο του, νομίζω ότι είναι προφανές ότι ο όρος « κατάλληλος » σημαίνει κατάλληλος για την ποσότητα γάλακτος με βάση την οποία γίνεται ο υπολογισμός της πριμοδοτήσεως. Η ερμηνεία αυτή επιβάλλεται ( για μια ακόμη φορά ) ειδικότερα αν ληφθούν υπόψη η γαλλική και γερμανική απόδοση που είναι περισσότερο συγκεκριμένες από την αγγλική. Ενώ το αγγλικό κείμενο του άρθρου 1, παράγραφος 3, στοιχείο β, δεν αναφέρεται παρά στον « (...) the appropriate number for the quantity of milk in question», οι δύο άλλες γλωσσικές αποδόσεις αναφέρονται στον « (...) le nombre de vaches laitières approprié à la quantité de lait précitée» και « (... ) die Anzahl Milchkühe, die für die obengenannte Milchmenge angemessen ist ». Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι το ζωικό κεφάλαιο γαλακτοκομικής κατευθύνσεως που κατείχε ο παραγωγός κατά την ημερομηνία εγκρίσεως της αιτήσεώς του είναι όντως σε θέση να παραγάγει την ποσότη τα αυτή. Με άλλους λόγους, πρέπει να λαμβάνεται κατ' αρχήν υπόψη η ατομική απόδοση (πραγματική ή δυνητική) κάθε αγελάδας.