EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 294/45

Αναίρεση που άσκησε στις 13 Ιουλίου 2015 η Bank of Industry and Mine κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 29 Απριλίου 2015 στην υπόθεση T-10/13, Bank of Industry and Mine κατά Συμβουλίου

(Υπόθεση C-358/15 P)

(2015/C 294/57)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: Bank of Industry and Mine (εκπρόσωποι: E. Rosenfeld και S. Perrotet, avocats)

Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αιτήματα

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του πρώτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση T-10/13, που επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα τις 5 Μαΐου 2015, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ακυρώσεως της εταιρίας Bank of Industry and Mine στη συγκεκριμένη υπόθεση και την καταδίκασε στο σύνολο των δικαστικών εξόδων·

— να κάνει δεκτά τα αιτήματα της αναιρεσείουσας στον πρώτο βαθμό·

— να καταδικάσει τον αντίδικο κατ’ αναίρεση στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Η αναιρεσείουσα προβάλλει επτά λόγους προς στήριξη της αναιρέσεώς της.

Πρώτον, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον διαπίστωσε, στη σκέψη 99 της αποφάσεώς του, ότι η απόφαση 2012/635 (1) εκδόθηκε από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ και, συνήγαγε εξ αυτού το συμπέρασμα, στη σκέψη 101, ότι δεν ήταν υποχρεωτικό η απόφαση αυτή να πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε, στη σκέψη 105 της αποφάσεώς του, ότι το Συμβούλιο είχε την εξουσία να αναθέσει εκτελεστικές αρμοδιότητες συμφώνως προς τις διατάξεις του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Επιπροσθέτως, το Συμβούλιο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την άσκηση προσφυγής που προβλέπει το άρθρο 291, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Ειδικότερα, το άρθρο 215 ΣΛΕΕ είναι η μόνη εφαρμοστέα διαδικασία στον τομέα των περιοριστικών μέτρων. Κατά συνέπεια, το άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής εν προκειμένω, καθόσον εφαρμόζεται αποκλειστικώς σε μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή δεσμευτικών πράξεων. Εντούτοις, το πάγωμα κεφαλαίων είναι εκ φύσεως εκτελεστικό μέτρο. Επομένως, δεν είναι δυνατό να εμπίπτει, λόγω του αντικειμένου του, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Επιπλέον, οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, δεν πληρούνται επειδή το Συμβούλιο δεν δικαιολόγησε προσηκόντως την προσφυγή στη συγκεκριμένη διαδικασία για την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων.

Δεύτερον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι το άρθρο 20, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της αποφάσεως 2010/413 (2), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2012/35 (3), και την απόφαση 2012/635 καθώς και το άρθρο 23, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού 267/2012 (4), δεν παραβιάζουν τις αρχές της ασφάλειας και της προβλεψιμότητας δικαίου ούτε το δικαίωμα κυριότητας. Στις προσβαλλόμενες πράξεις δεν γίνεται μνεία στην αρχή της ποσοτικής και ποιοτικής σημασίας που μνημονεύεται στη σκέψη 79 της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο επινόησε την αρχή αυτή, προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις είναι νόμιμες. Επιπλέον, το εν λόγω κριτήριο είναι, αυτό καθεαυτό, αόριστο, ασαφές και αντίθετο στην αρχή της αναλογικότητας. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η χρηματοοικονομική συνεισφορά της αναιρεσείουσας προς το Ιρανικό Κράτος συνιστά στήριξη προς το δεύτερο.

Τρίτον, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις σκέψεις 135 και 136 της αποφάσεως του κρίνοντας ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις ήταν επαρκώς αιτιολογημένες, ενώ το Γενικό Δικαστήριο είχε, αυτό καθεαυτό, αναγνωρίσει, στη σκέψη 134 της εν λόγω αποφάσεως, ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν περιείχαν διευκρινίσεις όσον αφορά τον τρόπο και την έκταση της στηρίξεως που φέρεται ότι παρέσχε στην Ιρανική Κυβέρνηση. Επιπλέον, η αναιρεσείουσα δεν είναι σε θέση να συναγάγει από τις προσβαλλόμενες πράξεις τους λόγους για τους οποίους της επιβλήθηκαν κυρώσεις, γεγονός που καταδεικνύει την ανεπάρκεια της αιτιολογίας.

Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 163 της αποφάσεώς του, ότι η μη επανεξέταση της καταστάσεως της αναιρεσείουσας εντός της απαιτούμενης προθεσμίας δεν κατέστησε παράνομη τη διατήρησή της στον κατάλογο των φορέων στους οποίους επιβλήθηκαν κυρώσεις, ενώ η υποχρέωση αυτή ήταν αυστηρώς αντικειμενική.

Πέμπτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν προσέβαλαν τα θεμελιώδη δικαιώματα της αναιρεσείουσας και δεν ήταν δυσανάλογα, ενώ οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ήταν αόριστες και ασαφείς. Ομοίως, το κριτήριο της ποσοτικής και ποιοτικής σημασίας που συνήγαγε το Γενικό Δικαστήριο είναι εγγενώς αυθαίρετο.

Έκτον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις σκέψεις 179 και 183 της αποφάσεώς του, κρίνοντας ότι η αναιρεσείουσα στήριξε την Ιρανική Κυβέρνηση, επειδή κατέβαλε υποχρεωτική χρηματοπιστωτική συνεισφορά ενώ η εν λόγω συνεισφορά δεν ήταν παρά φόρος και ότι η αναιρεσείουσα ήταν στην ίδια θέση με έναν απλό φορολογούμενο.

Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διαπιστώσει ότι το Συμβούλιο είχε παραβιάσει την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, καθόσον επέβαλε κυρώσεις στην αναιρεσείουσα, επειδή είχε καταβάλει συνεισφορά στο Ιρανικό Κράτος και όχι σε όλες τις εταιρίες που υπέχουν την υποχρέωση καταβολής της εν λόγω συνεισφοράς.

(1) Απόφαση 2012/635/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, περί τροποποιήσεως της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ, περί περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν (ΕΕ L 282, σ. 58).

(2) Απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ L 195, σ. 39).

(3) Απόφαση 2012/35/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 23ης Ιανουαρίου 2012, περί τροποποιήσεως της αποφάσεως 2010/413 (EE L 19, σ. 22).

(4) Κανονισμός (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2012, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 (ΕΕ L 88, σ. 1).