ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
40.

Τόσο η Γερμανία όσο και οι Κάτω Χώρες βασίζουν την επιχειρηματολογία τους σε μεγάλο βαθμό στις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Geelhoed στην υπόθεση C-374/04, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation ( 16 ). Με τα σημεία 37 έως 39 των προτάσεων αυτών (τις οποίες το Δικαστήριο δεν ακολούθησε πλήρως, μολονότι κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα) ο γενικός εισαγγελέας Geelhoed χαρακτήρισε ορισμένες περιστάσεις που έχουν περιοριστικό αποτέλεσμα ως «οιονεί περιορισμούς». Κατά τον γενικό εισαγγελέα, αυτοί οι οιονεί περιορισμοί δημιουργούνται απλώς ως αναπόφευκτη συνέπεια της συνύπαρξης δύο διαφορετικών νομικών συστημάτων. Τα δύο παραδείγματα που έφερε αφορούσαν τους περιορισμούς που εμφανίζονταν ως απόρροια των διαφορών μεταξύ των εθνικών φορολογικών συστημάτων και τους περιορισμούς που εμφανίζονταν ως απόρροια της ανάγκης επιμερισμού της φορολογικής αρμοδιότητας μεταξύ δύο κρατών μελών. Ο γενικός εισαγγελέας υποστήριξε ότι για τους οιονεί περιορισμούς δεν χρειάζεται η παρέμβαση των δικαστηρίων.
148

Εξάλλου, τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του House of Lords [της 25ης Ιουλίου 2001], R κατά ITC, ex parte TV Danmark 1 Ltd [2001] UKHL 42 […], καίτοι αφορούν εκδηλώσεις καθορισθείσες από το Βασίλειο της Δανίας, επιβεβαιώνει την ύπαρξη περιπτώσεων περί εφαρμογής του μηχανισμού αμοιβαίας αναγνωρίσεως που θέσπισε το άρθρο 3α, παράγραφος 3, της οδηγίας. Επίσης, η Επιτροπή, με την 3η έκθεση του 2001 προς το Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, περί εφαρμογής της οδηγίας (COM/2001/009 τελική), επισημαίνει ότι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί εμπίπτοντες στην δικαιοδοσία του Ηνωμένου Βασιλείου αναμετέδωσαν, τρεις φορές, εκδηλώσεις περιλαμβανόμενες στον κατάλογο του Βασιλείου της Δανίας, κατά τέτοιο τρόπο ώστε σημαντικό τμήμα του δανικού πληθυσμού να μην έχει τη δυνατότητα παρακολουθήσεως αυτών των εκδηλώσεων.
16.

O Secretary of State απέρριψε τις αιτήσεις. Αιτιολόγησε την άρνηση αυτή ισχυριζόμενος ότι οι σπουδαστές που αναλαμβάνουν εργασία με μειωμένο ωράριο και οι απασχολούμενοι ως au pair δεν μπορούν να επικαλεστούν το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80. Οι προσφεύγοντες προσέβαλαν δικαστικώς τις απορριπτικές αυτές αποφάσεις. Το Administrative Court του High Court of England and Wales δέχθηκε τις προσφυγές αυτές και ακύρωσε τις αποφάσεις του Secretary of State με το αιτιολογικό ότι οι προσφεύγοντες ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80. Ο Secretary of State άσκησε έφεση κατά των διατάξεων του Administrative Court ενώπιον του Court of Appeal.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Jacobs της 12ης Δεκεμβρίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 91/439/ΕOό. - Υπόθεση C-85/02.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα 00000



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Στην παρούσα υπόθεση η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για τη μεταφορά του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 91/439/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουλίου 1991, για την άδεια οδήγησης , παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.

2. Η οδηγία 91/439 θέτει τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση άδειας οδηγήσεως. Το παράρτημα ΙΙ καθορίζει τις στοιχειώδεις απαιτήσεις για τις εξετάσεις οδηγήσεως. Το σημείο 12 αφορά τη διάρκεια της εξετάσεως οδηγήσεως για διάφορες κατηγορίες οχημάτων και προβλέπει ότι για ορισμένες κατηγορίες (κατηγορίες Α, Β και Β+Ε) «δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι μικρότερη από 25 λεπτά.»

3. Δεν αμφισβητείται ότι, κατά τις γαλλικές διατάξεις που διέπουν τις εξετάσεις οδηγήσεως, η μέση διάρκεια της εξετάσεως είναι 22 λεπτά. Η Γαλλία παραδέχεται ότι δεν έχει ακόμη θέσει σε εφαρμογή τις απαιτήσεις του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ και διευκρινίζει τις σχετικές δυσχέρειες τις οποίες αντιμετώπισε. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να θέσει σε εφαρμογή τις διατάξεις αυτές όσο το δυνατόν συντομότερα.

4. Επομένως, η προσφυγή της Επιτροπής είναι βάσιμη.

Πρόταση

5. Κατά συνέπεια, νομίζω ότι το Δικαστήριο θα πρέπει

1) να διαπιστώσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 91/439/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουλίου 1991, για την άδεια οδήγησης, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·

2) να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
1.

Με διάταξη της 12ης Φεβρουαρίου 2001, ο πρόεδρος των Commissioners for the special purposes of the Income Tax Act, Λονδίνο (στο εξής: Special Commissioner) υπέβαλε στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών (στο εξής: οδηγία 90/435 ή οδηγία) ( 2 ). Κατ' ουσίαν, ο Special Commissioner ερωτά το Δικαστήριο αν η προβλεπόμενη στο άρθρο 10, παράγραφος 3, στοιχείο a), της συμβάσεως που συνήφθη στη Χάγη στις7 Νοεμβρίου 1980, μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και του Βασιλείου των Κάτω Χωρών για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την πρόληψη της φοροαποφυγής ως προς τον φόρο εισοδήματος και τα κεφαλαιουχικά κέρδη, όπως τροποποιήθηκε στη συνέχεια με το πρωτόκολλο του Λονδίνου της 12ης Ιουλίου 1983 (στο εξής: σύμβαση περί διπλής φορολογίας ή ΣΔΦ) είναι συμβατή προς την οδηγία.
106.

Στην απόφαση Daily Mail and General Trust, το Δικαστήριο υπογράμμισε, πράγματι, ότι «[...] η Συνθήκη θεωρεί τις διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών που αφορούν το απαιτούμενο από τις εταιρίες συνδετικό στοιχείο καθώς και τη δυνατότητα και, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα αυτή, τον τρόπο μεταφοράς της έδρας — καταστατικής ή πραγματικής — μιας εταιρίας εθνικού δικαίου από ένα κράτος μέλος σε άλλο, ως προβλήματα που δεν έχουν επιλυθεί από τις διατάξεις περί δικαιώματος εγκαταστάσεως, αλλά πρέπει να λυθούν στο μέλλον νομοθετικά ή συμβατικά [...]» ( 37 ). Εντούτοις, στην απόφαση Überseering, έκρινε ότι το σημείο αυτό του σκεπτικού της αποφάσεως Daily Mail and General Trust, δεν παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να εξαρτούν την ελευθερία εγκαταστάσεως από την τήρηση διατάξεως της εθνικής τους νομοθεσίας περί εταιριών ( 38 ). Αυτή, όμως, ακριβώς είναι η συνέπεια του WFBV. Εξαρτά την άσκηση του δικαιώματος ιδρύσεως δευτερεύουσας εγκαταστάσεως από την τήρηση των κανόνων του ολλανδικού εταιρικού δικαίου περί ελαχίστου ορίου κεφαλαίου. Η απόφαση Daily Mail and General Trust και η ελευθερία των κρατών μελών να καθορίζουν τους κανόνες τους ιδιωτικού διεθνούς δικαίου δεν επηρεάζουν την προτεινόμενη αυτή λύση.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Léger της 16ης Ιανουαρίου 2003. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 98/4/Εό - Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-333/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα I-02623



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1 Με την παρούσα προσφυγή, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας ή μη κοινοποιώντας στην Επιτροπή, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί πλήρως προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998, για την τροποποίηση της οδηγίας 90/219/ΕΟΚ για την περιορισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία. Η Επιτροπή ζητεί επίσης να καταδικαστεί το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.

2 Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, στο πλαίσιο προσφυγής ασκουμένης βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους κατά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και ότι οι μεταβολές που επέρχονται στη συνέχεια δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο (2).

3 Εν προκειμένω, όμως, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι, κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, ήτοι στις 17 Μαρτίου 2001, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν είχε θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για την πλήρη μεταφορά της οδηγίας 98/81 στο εσωτερικό δίκαιο. Το Βασίλειο της Ισπανίας δεν αμφισβητεί τα πραγματικά αυτά στοιχεία, έστω και αν ζητεί την απόρριψη της παρούσας προσφυγής.

Πρόταση

4 Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:

«1) Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998, για την τροποποίηση της οδηγίας 90/219/ΕΟΚ για την περιορισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2) Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.»

(1) - ΕΕ L 330, σ. 13.

(2) - Bλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, C-71/99, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 2001, σ. Ι-5811, σκέψη 29), και της 11ης Οκτωβρίου 2001, C-110/00, Επιτροπή κατά Αυστρίας (Συλλογή 2001, σ. Ι-7545, σκέψη 13).
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Jacobs της 14ης Ιανουαρίου 2003. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 98/4/Εό - Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-436/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα I-02633



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1 Στην παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή ζητεί να αναγνωριστεί, σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ, ότι το Βασίλειο του Βελγίου, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998, για την τροποποίηση της οδηγίας 90/219/ΕΟΚ για την περιορισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία.

2 Το άρθρο 1 της οδηγίας 98/81 τροποποιεί σημαντικά πολλές από τις διατάξεις της οδηγίας 90/219 (2), η οποία καθορίζει κοινά μέτρα για την περιορισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων μικροοργανισμών με σκοπό την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος.

3 Το άρθρο 2 της οδηγίας 98/81 επέβαλλε στα κράτη μέλη να θέσουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται για να συμμορφωθούν προς την οδηγία το αργότερο 18 μήνες μετά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της εν λόγω οδηγίας. Δεδομένου ότι η οδηγία άρχισε να ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 3, στις 5 Δεκεμβρίου 1998, οι διατάξεις εφαρμογής θα έπρεπε να είχαν θεσπιστεί μέχρι τις 5 Ιουνίου 2000.

4 Δεν αμφισβητείται ότι το Βέλγιο δεν έλαβε εμπροθέσμως τα αναγκαία μέτρα. Με το υπόμνημα αντικρούσεως της 21ης Ιανουαρίου 2002, το Βέλγιο διευκρινίζει ότι η διοικητική περιφέρεια Βρυξέλλες-Πρωτεύουσα και η διοικητική περιφέρεια Βαλλονία έχουν λάβει τα μέτρα για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο και ότι τα εν λόγω μέτρα θα αρχίσουν σύντομα να ισχύουν. Η διοικητική περιφέρεια Φλάνδρα λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να μεταφέρει πλήρως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο το ταχύτερο δυνατό.

5 Συνεπώς, η προσφυγή της Επιτροπής είναι βάσιμη.

Πρόταση

6 Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο:

1) να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998, για την τροποποίηση της οδηγίας 90/219/ΕΟΚ για την περιορισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία·

2) να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.

(1) - ΕΕ L 330, σ. 13.

(2) - Οδηγία 90/219/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 1990 (ΕΕ L 117, σ. 1).
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Jacobs της 7ης Μαρτίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμßούργου. - Παράβαση κράτους μέλους - Μη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 98/8/ΕΚ - Διάθεση βιοκτόνων στην αγορά. - Υπόθεση C-372/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2002 σελίδα I-04553



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Στην υπό κρίση υπόθεση η Επιτροπή ζητεί να αναγνωριστεί, σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ, ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 98/8/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά , παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2. Με την ανωτέρω οδηγία θεσπίζονται διατάξεις σχετικά με:

α) την έγκριση βιοκτόνων και τη διάθεσή τους στην αγορά προς χρήση εντός των κρατών μελών·

β) την αμοιβαία αναγνώριση των εγκρίσεων εντός της Κοινότητας·

γ) την κατάρτιση κοινοτικού θετικού καταλόγου των δραστικών ουσιών οι οποίες επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται στα βιοκτόνα .

3. Σύμφωνα με το άρθρο 34 της εν λόγω οδηγίας, τα κράτη μέλη υποχρεούνταν να θέσουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή τους προς την οδηγία μέχρι τις 13 Μα_ου 2000, και να κοινοποιήσουν στην Επιτροπή τα σχετικά νομοθετικά κείμενα.

4. Δεδομένου ότι δεν έλαβε καμιά γνωστοποίηση από το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου σχετικά με τα μέτρα μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας, η Επιτροπή άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

5. Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται ότι έχει κατατεθεί στο Κοινοβούλιο του Λουξεμβούργου σχετικό νομοσχέδιο για τη μεταφορά των ουσιωδών διατάξεων της οδηγίας και ότι το ίδιο σχέδιο έχει υποβληθεί στο λουξεμβουργιανό Conseil d'État για τη διατύπωση γνώμης. Σχέδιο κανονισμού του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου θα συμπληρώσει τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των λοιπών λεπτομερειών.

6. Εξ αυτού έπεται ότι ορθώς η Επιτροπή ζητεί να αναγνωριστεί η σχετική παράβαση του εν λόγω κράτους μέλους.

ρόταση

7. Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο:

1) να αναγνωρίσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 98/8/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία·

2) να καταδικάσει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Geelhoed της 6ης Ιουνίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 98/78/ΕΚ - Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-312/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2002 σελίδα I-07053



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Στην παρούσα υπόθεση η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα για την εφαρμογή της οδηγίας 98/78/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου , ή, εν πάση περιπτώσει, μη ανακοινώνοντας τα μέτρα αυτά στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.

2. Η οδηγία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 5 Δεκεμβρίου 1998. Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας, η προθεσμία μεταφοράς έληξε στις 5 Ιουνίου 2000.

3. Η οδηγία θέτει κανόνες σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ασφαλιστικού ομίλου. Σκοπό έχει να παράσχει στις αρμόδιες για την εποπτεία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων αρχές τη δυνατότητα να προβαίνουν σε πιο τεκμηριωμένη εκτίμηση της οικονομικής καταστάσεως της σχετικής ασφαλιστικής επιχειρήσεως.

4. Η Ελληνική Κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι δεν μετέφερε εμπροθέσμως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο. Εν προκειμένω, σημειώνει ότι ένα σχέδιο προεδρικού διατάγματος για τη μεταφορά της οδηγίας βρίσκεται στο στάδιο της επεξεργασίας. Κατά την Ελληνική Κυβέρνηση, το σχέδιο αυτό βρισκόταν στο Συμβούλιο της Επικρατείας όταν, στο πλαίσιο της παρούσας δίκης, κατατέθηκε το υπόμνημα απαντήσεως. εραιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι ελληνικές αρχές θα λαμβάνουν έναντι των αρχών των άλλων κρατών μελών υπόψη τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την οδηγία.

5. ρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί εθνικές διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων ή προθεσμιών που τάσσει μια οδηγία. άλι κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος οφείλει κατά τη μεταφορά μιας οδηγίας να φροντίσει ώστε η νομοθεσία του να είναι σύμφωνη με την οδηγία και δεν μπορεί να αρκεστεί σε διοικητικές πρακτικές.

Συμπέρασμα

6. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο:

α) Nα διαπιστώσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα για την εφαρμογή της οδηγίας 98/78/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία ασφαλιστικών επιχειρήσεων στο πλαίσιο ενός ασφαλιστικού ομίλου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·

β) να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Tizzano της 20ης Ιουνίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Μη μεταφορά της οδηγίας 1999/28/ΕΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-328/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2002 σελίδα I-08827



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Με δικόγραφο που κατέθεσε, βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, στις 30 Αυγούστου 2001, η Επιτροπή ζήτησε από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 1999/28/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1999, για την τροποποίηση της οδηγίας 92/14/ΕΟΚ του Συμβουλίου για τον περιορισμό της χρησιμοποίησης των αεροπλάνων που υπάγονται στο παράρτημα 16, μέρος ΙΙ, κεφάλαιο 2, τόμος 1, της σύμβασης για τη διεθνή πολιτική αεροπορία, δεύτερη έκδοση (1988) (ΕΕ L 118, σ. 53), και, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να ενημερώσει την Επιτροπή για τις διατάξεις αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2. Το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 1999/28 επιβάλλει στα κράτη μέλη να θέσουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθούν προς την οδηγία το αργότερο έως την 1η Σεπτεμβρίου 1999 και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά. Με το υπόμνημα αντικρούσεως, η Ιρλανδία δέχεται ότι δεν έχει ακόμη εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία και περιορίζεται να ανακοινώσει την επικείμενη θέσπιση των απαραίτητων διατάξεων εφαρμογής.

3. Δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται ότι η επικρινόμενη από την Επιτροπή παράβαση εξακολουθούσε υφιστάμενη κατά την πάροδο της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη, φρονώ ότι η παρούσα προσφυγή πρέπει να γίνει δεκτή και ότι, σύμφωνα με το αίτημα της προσφεύγουσας, η Ιρλανδία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

ρόταση

4. ροτείνω συνεπώς στο Δικαστήριο να αποφασίσει ως εξής:

«1) Η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 1999/28/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1999, για την τροποποίηση της οδηγίας 92/14/ΕΟΚ του Συμβουλίου για τον περιορισμό της χρησιμοποίησης των αεροπλάνων που υπάγονται στο παράρτημα 16, μέρος ΙΙ, κεφάλαιο 2, τόμος 1, της σύμβασης για τη διεθνή πολιτική αεροπορία, δεύτερη έκδοση, και, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να ενημερώσει την Επιτροπή για τις διατάξεις αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.

2) Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.»
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Mischo της 20ης Ιουνίου 2002. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Μη μεταφορά της οδηγίας 98/20/ΕΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-327/01.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2002 σελίδα I-08817



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Με την προσφυγή που αποτελεί αντικείμενο των τωρινών προτάσεων, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επιδιώκει να διαπιστωθεί ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 98/20/ΕΚ του Συμβουλίου, της 30ής Μαρτίου 1998, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 92/14/ΕΟΚ για τον περιορισμό της χρησιμοποιήσεως των αεροπλάνων που υπάγονται στο παράρτημα 16 της Συμβάσεως για τη διεθνή πολιτική αεροπορία, τόμος 1, μέρος ΙΙ, κεφάλαιο 2, δεύτερη έκδοση (1988) , παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την πρώτη οδηγία.

2. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι από το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής προκύπτει ότι τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή τους προς αυτήν το αργότερο την 1η Μαρτίου 1999 και ότι πληροφορούν αμέσως την Επιτροπή για τις διατάξεις που θεσπίζουν προς τούτο .

3. Δεδομένου ότι δεν έλαβε καμία πληροφορία που θα της επέτρεπε το συμπέρασμα ότι η Ιρλανδία θέσπισε τα αναγκαία μέτρα, η Επιτροπή άσκησε την προσφυγή που αποτελεί αντικείμενο των τωρινών προτάσεων.

4. Η καθής δέχεται ότι δεν θέσπισε εμπροθέσμως τις απαιτούμενες διατάξεις μεταφοράς. Ωστόσο, ζητεί από το Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία για περίοδο τριών μηνών, κατά τη λήξη της οποίας προβλέπει ότι η οδηγία θα έχει μεταφερθεί στην Ιρλανδία και ελπίζει ότι η Επιτροπή θα παραιτηθεί από την προσφυγή της.

5. Τόσο η ύπαρξη υποχρεώσεως της καθής να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς την οδηγία όσο και η μη εκτέλεση της υποχρεώσεως αυτής είναι αναμφισβήτητες. Θα υπενθυμίσω, επί του τελευταίου σημείου, ότι η Επιτροπή απηύθυνε στην Ιρλανδία αιτιολογημένη γνώμη, στις 21 Οκτωβρίου 1999, με την οποία της έταξε προθεσμία δύο μηνών για να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα και ότι η ίδια η καθής δέχεται ότι τούτο δεν έγινε καθόσον η θέσπιση των μέτρων αυτών εξακολουθεί να εκκρεμεί.

6. Κατά συνέπεια, δικαιολογείται να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η παράβαση.

Συμπέρασμα

7. Για τους πιο πάνω λόγους, προτείνω στο Δικαστήριο:

- να διαπιστώσει ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 98/20/ΕΚ του Συμβουλίου, της 30ής Μαρτίου 1998, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 92/14/ΕΟΚ για τον περιορισμό της χρησιμοποιήσεως των αεροπλάνων που υπάγονται στο παράρτημα 16 της Συμβάσεως για τη διεθνή πολιτική αεροπορία, τόμος 1, μέρος ΙΙ, κεφάλαιο 2, δεύτερη έκδοση (1988), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την πρώτη οδηγία·

- να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.