ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 2ΑΣ ΜΑΙΟΥ 1985. - J. K. ΚΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ - ΕΠΙΔΟΜΑ ΣΤΕΓΗΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 38/84.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1985 σελίδα 01267



Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Υπάλληλοι — Προσφυγή — Προηγούμενη διοικητική ένσταση — Έλλειψη ρητής απορριπτικής απόφασης — Προθεσμία προσφυγής — Προβλεπόμενη προθεσμία για τις περιπτώσεις σιωπηρής απόρριψης

( Κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης , άρθρα 90 και 91 )

Διάδικοι

Στην υπόθεση 38/84 ,

J . K ., κάτοικος Schweich ( Λουξεμβούργο ), εκπροσωπούμενος από το δικηγόρο Άμστερνταμ A . Bierenbroodspot , με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο , 8 , rue Notre-Dame ,

προσφεύγων ,

κατά

Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , εκπροσωπούμενου από τον M . Peter , προϊστάμενο του τμήματος νομικών και διοικητικών ζητημάτων , επικουρούμενο από το δικηγόρο Βρυξελλών F . Herbert , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον M . Peter , Centre europeen , Plateau du Kirchberg ,

καθού ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

που έχει ως αντικείμενο ακύρωση αποφάσεως του Κοινοβουλίου περί μη χορηγήσεως επιδόματος στέγης ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 13 Φεβρουαρίου 1984 , ο J . K ., υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της σιωπηρής απορριπτικής απόφασης που συνάγεται από το ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν απάντησε , εντός της προθεσμίας που τάσσει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων , σε διοικητική ένσταση με την οποία ο προσφεύγων είχε ζητήσει να του χορηγηθεί το επίδομα στέγης που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων .

2 O προσφεύγων ζήτησε στις 22 Νοεμβρίου 1982 να του χορηγηθεί το επίδομα στέγης , που προβλέπει το άρθρο 1 του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων ( στο εξής : « κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης » ), διότι συζεί με τον C ., τα έξοδα διαβίωσης του οποίου τον βαρύνουν κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης .

3 Στις 21 Φεβρουαρίου 1983 , ο προϊστάμενος της υπηρεσίας προσωπικού του Κοινοβουλίου πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό το αίτημα

4 Στις 25 Φεβρουαρίου 1983 , ο προσφεύγων με νέα αίτησή του επανέφερε το αίτημά του και ζήτησε ειδική και αιτιολογημένη απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής ( ΑΔΑ ), απόφαση η οποία , κατά την άποψή του , έπρεπε να του κοινοποιηθεί πριν από τις 22 Μαρτίου 1983 . Διαφορετικά , « θα υποχρεωθεί να προχωρήσει πιο πέρα βάσει του άρθρου 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης » .

5 Στις 21 Απριλίου 1983 , το Κοινοβούλιο του απάντησε , διά του διευθυντού προσωπικού και κοινωνικών θεμάτων , ότι αν αμφισβητεί την απόφαση που τον αφορά « μπορεί να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης » .

6 Στις 11 Ιουλίου 1983 , ο προσφεύγων πληροφόρησε το Κοινοβούλιο ότι άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή κατά της αποφάσεως της 21ης Απριλίου Στην ίδια επιστολή του ο προσφεύγων ανέφερε ότι « στην περίπτωση που το Κοινοβούλιο επιθυμούσε να ερμηνεύσει την απόφασή του της 21ης Απριλίου 1983 , τα επιχειρήματα που παραθέτει στην προσφυγή του συνιστούν πρόσθετους λόγους προς στήριξη των αιτιάσεών του » .

7 Στις 2 Αυγούστου 1983 , το Κοινοβούλιο απάντησε ότι εμμένει στην απόφαση της 21ης Απριλίου 1983 . Στο σχετικό έγγραφό του πρόσθεσε ότι , ελλείψει προηγούμενης διοικητικής ένστασης κατά την έννοια του άρθρου 91 , παράγραφος 2 , του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης , το οινοβούλιο δεν μπορούσε να απαντήσει στα επιχειρήματα της προσφυγής του

8 Με νέα αίτησή του , της 5ης Αυγούστου 1983 , ο προσφεύγων ζήτησε από το Κοινοβούλιο να χαρακτηρίσει το έγγραφο της 21ης Απριλίου Ανέφερε , ωστόσο , ότι , κατά την άποψή του , το έγγραφο αυτό τον ενημέρωνε για μια οριστική απόφαση επί αιτήσεως και όχι για μια οριστική απόφαση επί διοικητικής O προσφεύγων πρόσθεσε ότι , αν το οινοβούλιο επιβεβαίωνε την ερμηνεία αυτή , θα απέσυρε την προσφυγή

9 Στις 12 Αυγούστου 1983 , το Κοινοβούλιο απάντησε ότι δεν είχε αντίρρηση να θεωρήσει το έγγραφο της 11ης Ιουλίου 1983 ως διοικητική ένσταση . Το Κοινοβούλιο πρόσθεσε ότι λαμβάνει υπό σημείωση την ανάκληση της προσφυγής που είχε ασκηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου .

10 Τέλος , στις 9 Δεκεμβρίου 1983 , ο προσφεύγων απηύθυνε προς το Κοινοβούλιο μια τελευταία αίτηση με την οποία ζήτησε να μάθει για την τύχη της διοικητικής του ενστάσεως . Στην αίτηση αυτή , όμως , δεν δόθηκε απάντηση .

11 Στις 13 Φεβρουαρίου 1984 , ο προσφεύγων άσκησε την παρούσα προσφυγή , το παραδεκτό της οποίας αμφισβητήθηκε από το οινοβούλιο με συμπληρωματικό της υπόμνημα που κατέθεσε στις 14 Μαΐου 1984 .

12 Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου το Κοινοβούλιο προβάλλει δύο επιχειρήματα , ήτοι το εκπρόθεσμο της διοικητικής ενστάσεως και το εκπρόθεσμο της προ

Επί του εκπροθέσμου της διοικητικής ενστάσεως

13 Δεν αμφισβητείται ότι ο προσφεύγων υπέβαλε στο Κοινοβούλιο διοικητική ένσταση στις 11 Ιουλίου 1983 . Το Κοινοβούλιο , όμως , θεωρεί ότι η ένσταση αυτή υποβλήθηκε εκτός των προθεσμιών που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης , γεγονός που συνεπάγεται το απαράδεκτο της παρούσας προσφυγής , σύμφωνα με το άρθρο 91 του κανονισμού υπηρεσιακής

14 Υπενθυμίζοντας ότι η αρχική αίτηση υποβλήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1982 , το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η αίτηση αυτή απορρίφθηκε ρητώς στις 21 Φεβρουαρίου 1983 από τον προϊστάμενο της υπηρεσίας Αν η ρητή αυτή απόρριψη θεωρηθεί άκυρη διότι δεν προερχόταν από την ΑΔΑ , επιβάλλεται επομένως η διαπίστωση ότι η αίτηση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε σιωπηρώς στις 22 Μαρτίου 1983 , σύμφωνα με το άρθρο 90 , παράγραφος 2 , του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης . Οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές γίνει δεκτή , το συμπέρασμα είναι ότι διοικητική ένσταση μπορούσε να υποβληθεί το βραδύτερο μέχρι τις 22 Ιουνίου ατά συνέπεια , η διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων στις 11 Ιουλίου 1983 είναι εκπρό

15 O προσφεύγων αποκρούει αυτή την εκτίμηση των περιστατικών . Κατ’ αυτόν , το Κοινοβούλιο άφησε διαρκώς να πλανάται μια μεγάλη αμφιβολία ως προς το χαρακτήρα των διαφόρων θέσεων που Λόγω αυτής της αμφιβολίας , ο προσφεύγων ευλόγως πίστεψε ότι η αίτησή του απορρίφθηκε μόλις στις 21 Απριλίου 1983 και ότι είχε επομένως στη διάθεσή του προθεσμία τριών μηνών , από της ημερομηνίας αυτής , για να υποβάλει διοικητική

16 Όπως συνάγεται από τα επιχειρήματα αυτά , η διαφορά μεταξύ του προσφεύγοντος και του Κοινοβουλίου αφορά κυρίως την ημερομηνία κατά την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του προσφεύγοντος και ειδικότερα το αν η απόρριψη αυτή έγινε στις 21 Απριλίου 1983 ή

17 Πρέπει , πρώτον , να παρατηρηθεί σχετικώς ότι στο έγγραφό του της 21ης Απριλίου 1983 το Κοινοβούλιο δεν ανέφερε στον προσφεύγοντα ότι η αίτησή του είχε προηγουμένως O προσφεύγων συνήγαγε το συμπέρασμα ότι αυτό ακριβώς το έγγραφο της 21ης Απριλίου 1983 περιείχε την οριστική απάντηση επί του αιτήματος και ότι η διοικητική ένσταση έπρεπε να στραφεί κατά του εγγράφου αυτού .

18 Από τη μετέπειτα αλληλογραφία μεταξύ προσφεύγοντος και Κοινοβουλίου προκύπτει σαφώς ότι αυτός θα πρέπει να είναι ο χαρακτηρισμός του εγγράφου της 21ης Απριλίου 1983 . Πράγματι , στο έγγραφό του της 2ας Αυγούστου 1983 το Κοινοβούλιο ανέφερε ότι « εμμένει στην απόφασή του της 21ης Απριλίου » .

19 Πρέπει , τέλος , να αναφερθεί ότι ο προσφεύγων άσκησε την πρώτη προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου στις 11 Ιουλίου 1983 . Πρότεινε , όμως , στο Κοινοβούλιο να αποσύρει την πρώτη αυτή προσφυγή υπό τη ρητή προϋπόθεση ότι το Κοινοβούλιο θα θεωρήσει το έγγραφό του της 21ης Απριλίου 1983 ως οριστική απόφαση επί της αιτήσεως . Απαντώντας στην πρόταση αυτή , το Κοινοβούλιο σε έγγραφό του προς τον προσφεύγοντα , στις 12 Αυγούστου 1983 , ανέφερε ότι « λαμβάνει υπό σημείωση την ανάκληση της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου » . Με τη φράση αυτή το Κοινοβούλιο δέχτηκε να θεωρήσει το έγγραφο της 21ης Απριλίου 1983 ως οριστική απάντηση επί της αιτήσεως .

20 Υπό τις προϋποθέσεις αυτές , επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αίτηση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε στις 21 Απριλίου 1983 , γεγονός που παρείχε τη δυνατότητα υποβολής διοικητικής ενστάσεως μέχρι τις 21 Ιουλίου Δεδομένου ότι η εν λόγω ένσταση υποβλήθηκε στις 11 Ιουλίου 1983 , ο προσφεύγων τήρησε την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης .

Επί του εκπροθέσμου της προσφυγής

21 Ως δεύτερο επιχείρημα στηρίξεως της ενστάσεως απαραδέκτου , το Κοινοβούλιο προβάλλει το ότι η διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε ρητώς στις 2 Αυγούστου 1983 . Συνεπώς , η προσφυγή του προσφεύγοντος έπρεπε να στραφεί κατ’ αυτής της ρητής απορριπτικής απόφασης και να είχε ασκηθεί πρίν από τις 2 Νοεμβρίου

22 O προσφεύγων αντιτάσσει ότι το έγγραφο της 2ας Αυγούστου 1983 απεστάλη όταν το Κοινοβούλιο δεν είχε ακόμα αποδεχτεί να θεωρήσει ότι ο προσφεύγων είχε υποβάλει διοικητική ένσταση στις 11 Ιουλίου 1983 . Είναι συνεπώς αδύνατο να θεωρηθεί ότι απάντησε τότε στη διοικητική αυτή ένσταση .

23 H επιχειρηματολογία του προσφεύγοντος πρέπει να γίνει δεκτή . Πράγματι , δεν μπορούσε να αναμένει ρητή απάντηση του οινοβουλίου πριν το οινοβούλιο θεωρήσει ότι το έγγραφό του της 11ης Ιουλίου συνιστούσε διοικητική Το οινοβούλιο , όμως , μόλις στις 12 Αυγούστου 1983 , δήλωσε ρητώς ότι « δεν έχει αντίρρηση να θεωρήσει την επιστολή της 11ης Ιουλίου 1983 ως διοικητική ένσταση » .

24 Υπό τις προϋποθέσεις αυτές , το έγγραφο του Κοινοβουλίου της 2ας Αυγούστου 1983 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ρητή απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως . Ένα εδάφιο , εξάλλου , του εν λόγω εγγράφου επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση των πραγμάτων . Πράγματι , το έγγραφο αυτό καταλήγει με μία παράγραφο όπου το Κοινοβούλιο δηλώνει « ότι δεν μπορεί να απαντήσει στα επιχειρήματα που περιέχονται στην πρώτη προσφυγή του J . K ., διότι δεν προηγήθηκε της προσφυγής αυτής διοικητική ένσταση ... » . Από τη φράση αυτή προκύπτει ότι στις 2 Αυγούστου 1983 το Κοινοβούλιο δεν είχε ακόμα θεωρήσει ότι είχε υποβληθεί διοικητική ένσταση στις 11 Ιου λίου ατά μείζονα λόγο , το έγγραφο του οινοβουλίου της 2ας Αυγούστου δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως ρητή απάντηση στην εν λόγω διοικητική

25 Εφόσον δεν υπήρξε ρητή απάντηση στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος , ισχύει η προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης για την περίπτωση σιωπηρής ατά συνέπεια , η παρούσα προσφυγή ασκήθηκε εντός των προθεσμιών που τάσσει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατά

26 Δεδομένου ότι τα δύο επιχειρήματα που προέβαλε το Κοινοβούλιο προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου είναι αβάσιμα , η ένσταση αυτή πρέπει να απορριφθεί .

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )

αποφασίζει :

1 ) Κρίνει παραδεκτή την προσφυγή .

2 ) Επιλαμβάνεται της ουσίας .

3 ) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα .