2.

Ἔρχομαι τώρα σέ μία σύντομη σύνοψη τῶν πραγματικών περιστατικών. Βάσει πιστοποιητικοῦ πού εξεδόθη τήν 29η Ίουλίου 1975 ἀπό τίς δανικές ἀρχές καί ἴσχυε μέχρι τῆς 26ης Σεπτεμβρίου τοῦ ιδίου έτους, ή εταιρία Töpfer τοῦ Ἀμβούργου — πού επιδίδεται στό διεθνές εμπόριο σιτηρών — ἐπέτυχε τόν προκαθορισμό ενός ἐξισωτικοῦ ποσοῦ «προσχωρήσεως» γιά τήν εξαγωγή 5000 τόννων σίτου, ἀπό τήν Δανία στό Ήνωμένο Βασίλειο, μέ συντελεστή 24,05 ΛΜ ἀνά τόννο (υπέρ τῆς εξαγωγέως εταιρίας), κατέθεσε δέ πρός τοῦτο την προβλεπομένη εγγύηση. Τήν 27η Αυγούστου τοῦ Ιδίου ἔτους, ἡ εταιρία Töpfer επέτυχε ἐξ άλλου τόν προκαθορισμό ἀπό τίς βελγικές ἀρχές ενός εξισωτικοί) ποσοῦ «προσχωρήσεως» γιά τήν εισαγωγή σίτου, προερχομένου ἀπό τήν Δανία καί τό Ήνωμένο Βασίλειο, σέ ἕνα Κράτος μέλος τῆς Κοινότητος ὑπό τήν αρχική τῆς σύνθεση. Τό ποσό αυτό ἀνήρχετο σέ 2 ΛΜ ἀνά τόννο (εἰς βάρος τῆς εἰσαγωγέως ἑταιρίας). Καί σ' αυτή τήν περίπτωση κατετέθη επίσης ἐγγύηση. Τήν 4η Σεπτεμβρίου 1975, ἡ Töpfer συνήψε μέ τήν ἑταιρία Bremer Rolandmühle τῆς Βρέμης σύμβαση πωλήσεως 1800 τόννων δανικοῦ σίτου. Τήν 15η Σεπτεμβρίου, ή Töpfer ἐπώλησε 1800 τόννους δανικού σίτου, πρός 63 στερλίνες ἀνά τόννο, στην ἀγγλική εταιρία Dalgety Franklin Ltd τοῦ Norwich, άλλά τήν ἑπομένη (16 Σεπτεμβρίου) ἀγόρασε ἐκ νέου ἀπό τήν ἑταιρία αυτή τό ἴδιο εμπόρευμα πρός 66,35 στερλίνες ἀνά τόννο. Ἐν τω μεταξύ, μέ τηλετύπημα τῆς 15ης καί τῆς 19ης Σεπτεμβρίου, ή Töpfer ἐναύλωσε ἀπό ένα άγγλο εφοπλιστή τρία πλοία γιά τή μεταφορά τῆς ἀνωτέρω ποσότητος σίτου ἀπό τήν Δανία καί έδωσε τίς έξῆς ὁδηγίες: «For destination Lowestoft» — «discharging and reloading into the same vessel» — «final destination: Bremen». Οἱ ἐν λόγω 1800 τόννοι δανικοῦ σίτου μετεφέρθησαν έτσι στό Lowestoft, στό Ήνωμένο Βασίλειο, ὅπου ἀπετέθησαν, τουλάχιστον ἐν μέρει, σέ σιταποθήκες τῆς εταιρίας Lowestoft Storage Shipping Co μέ έξοδα τῆς ἀνωτέρω ἑταιρίας Dalgety Franklin. Ἀμέσως μετά τήν ὁλοκλήρωση των διατυπώσεων εισαγωγής, ὁ σίτος ἐφορτώθη ἐκ νέου στά ἴδια πλοῖα καί ἐπανεξήχθη πρός Βρέμη. Προσκομίζοντας τό πιστοποιητικό προκαθορισμοῦ τῆς 29ης Ἰουλίου, ἡ ἑταιρία Töpfer εισέπραξε στην Δανία εξισωτικό ποσό ἀνερχόμενο σέ 287500 δανικές κορῶνες (ἀντίστοιχο πρός 20,62 λογιστικές μονάδες ἀνά τόννο) καί επέτυχε τήν ελευθέρωση τῆς καταβληθείσης ἐγγυήσεως. Ἐν συνεχεία, καί μετά τήν εκπλήρωση τῶν διατυπώσεων εισαγωγής στην Γερμανία, ή Töpfer κατέβαλε τό εξισωτικό ποσό τῶν 2 λογιστικών μονάδων ἀνά τόννο, βάσει τοῦ πιστοποιητικοῦ πού τῆς εἶχε χορηγηθεί τήν 27η Αυγούστου στό Βέλγιο. Ἀλλά στό έντυπο πού ἀποκαλείται «έντυπο έλεγχου Τ 5», τό όποιο έφερε τήν προσήκουσα θεώρηση τῶν βρετανικῶν άρχῶν καί ἐπε-δείχθη στίς δανικές ἀρχές, ἡ Töpfer εἶχε δηλώσει ὅτι τό εμπόρευμα προωρίζετο γιά διάθεση στην κατανάλωση στην Μεγάλη Βρετανία. Ὑπό τό φῶς τῶν περιστατικών πού περιεγράφησαν, ἡ δήλωση αύτη ἀπεδείχθη παραπλανητική, καί γιά τόν λόγο αὐτό ὁ ἀρμόδιος γιά τήν δίωξη εγκλημάτων οικονομικής φύσεως δανός εἰσαγγελεύς, μέ πράξη τῆς 14ης Νοεμβρίου 1979, διετύπωσε κατά τῶν υπευθύνων τῆς εταιρίας Töpfer τήν κατηγορία ὅτι παρέβησαν τόν νόμο 595, τῆς 22ας Δεκεμβρίου 1972, περί τῆς εφαρμογής τῶν κανονισμών τῆς Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος περί κοινής ὀργανώσεως τῶν ἀγορών τῶν γεωργικών προϊόντων, ἐζήτησε δέ νά υποχρεωθούν οἱ κατηγορούμενοι νά ἀποδώσουν τά εξισωτικά ποσά πού εἶχαν εισπράξει χωρίς νόμιμη αἰτία. Κατά τήν διάρκεια τῆς ποινικής δίκης, οἱ κατηγορούμενοι παρεδέχθησαν ὅτι, ήδη πρό τῆς εξαγωγής τοῦ ἐμπορεύματος ἀπό τήν Δανία, εἶχε μελετηθεί ἡ τελική παράδοση του σέ πελάτη τῆς ἐταιρίας Töpfer στην Όμοσπονδιακή Δημοκρατία, εἰς εκτέλεση τῆς προαναφερθείσης συμβάσεως τῆς 4ης Σεπτεμβρίου 1975. Ὑπεστήριξαν, ὅμως, ὅτι ἀπό ἀπόψεως κοινοτικοῦ δικαίου δέν υπήρχε κώλυμα γιά τήν ἐπανεξαγωγή τοῦ εμπορεύματος στην Όμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, μετά τήν θέση του σέ ελεύθερη κυκλοφορία στην Μεγάλη Βρετανία. Τό Byret τῆς Κοπεγχάγης, μέ διάταξη τῆς 17ης Όκτωβρίου 1980, έκρινε ὅτι ήταν ἀνάγκη νά διαγνωσθεί ἡ ἀκριβής έννοια τοῦ ἄρθρου 5 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 269/73 τῆς Ἐπιτροπής, ὅπως ἐτροποποιήθη μέ τόν κανονισμό 1466/73, ἐν ὄψει τῶν διάφορων πού υφίστανται μεταξύ τῶν διαφόρων γλωσσικῶν ἀποδόσεων, καί ἐν ὄψει τῶν παρατηρήσεων τοῦ εισαγγελέως, κατά τόν όποιο ἡ ἐν λόγω διάταξη ἐφηρμόζετο κατά διάφορο τρόπο στά διάφορα Κράτη μέλη. Πρός τούτο, βάσει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τό ἀνωτέρω δικαστήριο ἐζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά ἐκδώσει προδικαστική ἀπόφαση ἐπί τοῦ ἀκολούθου ἐρωτήματος: «Δικαιούται ένα Κράτος μέλος (Α), τό ὁποῖο εξέδωσε ἔνα πιστοποιητικό προκαθορισμοῦ ἑνός ἐξισωτικού ποσοῦ προσχωρήσεως γιά τήν ἐξαγωγή σίτου πρός ένα άλλο Κράτος μέλος (Β), νά ἀρνηθεί τήν καταβολή τοῦ ποσού στόν δικαιοῦχο του κατ'εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 5, παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ τῆς Ἐπιτροπῆς (ΕΟΚ) 269/73, ὅπως ἐτροποποιήθη ἀπό τό άρθρο 2 τοῦ κανονισμού ΕΟΚ 1466/73, ὅταν ἀπό τεχνικής τελωνειακῆς ἀπόψεως ὁ σίτος ἐτέθη σέ ελεύθερη κυκλοφορία στό κράτος Β, ὁ δέ δικαιοῦχος προσκομίζει τό εκδοθέν στό κράτος Β ἔντυπο ἐλέγχου κατά τήν έννοια τοῦ κανονισμοῦ τῆς Ἐπιτροπής (ΕΟΚ) 2315/69, τό όποιο, μεταξύ άλλων, φέρει τήν ένδειξη «Bestemt til afsaetning til forbrug» (προοριζόμενο γιά διάθεση στην κατανάλωση) ἡ «Für den freien Verkehr bestimmt», (προοριζόμενο νά τεθεί σέ ἐλεύθερη κυκλοφορία), πλην ὅμως ὁ σίτος ετέθη σέ ελεύθερη κυκλοφορία στό κράτος Β ἀποκλειστικώς καί μόνο γιά νά ἐπανεξαχθεῖ αμέσως μετά πρός ένα τρίτο Κράτος μέλος (Γ); Θεωρείται ως δεδομένο ἐν προκειμένω ὅτι κατά τήν εξαγωγή ἀπό τό κράτος Β πρός τό κράτος Γ ἐτηρήθησαν οἱ διατάξεις περί εξισωτικών ποσών προσχωρήσεως.»