EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2011 :16 1ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(δεύτερο τμήμα)
της 17ης Φεβρουαρίου 2011
Υπόθεση F-119/07
Guido St rack
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Διαδικασία διαμεσολάβησης — Βλαπτική πράξη — Άρθρο 73 
του ΚΥΚ — Σταθεροποίηση — Προσωρινή αποζημίωση»
Αντικείμενο:Προσφυγή-αγωγή, ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 236 Ε Κ και 152 Ε Α, με την οποία ο 
G. Strack ζητεί, αφενός, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής να θ έσει σε 
εφαρμογή διαδικασία διαμεσολαβήσεως και να κ αταβάλει προσωρινή αποζημίωση 
δυνάμει του άρθρου 19, παράγραφος 4, της κοινής νομοθεσίας σχε τικά με την κάλυψη 
των κ ινδύνων α τυχήματος κ αι επαγγελματικής α σθένειας των υ παλλήλων των 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και την ακύρωση της αποφάσεως της αρμόδιας για 
τους διορισμούς αρχής, της 20ής Ιουλίου 2007 , με την οποία απορρίφθηκε η έ νστασή 
του· αφετέρου, ζητεί να υ ποχρεωθεί η Ε πιτροπή να το υ καταβάλει αποζημίωση προς 
ικανοποίηση της ηθικής βλάβης καθώς και προς επανόρθωση της βλάβης που υπέστη 
η υγεία το υ και, επιπλέον, τόκους υπερημερίας.
Απόφαση: Η απόφαση της Επιτροπής, της 26ης Φεβρουαρίου 2007 , με την οποία απορρίφθηκε η 
καταβολή στον προσφεύγοντα-ενάγοντα προσωρινής αποζημιώσεως υπό την έννοια 
του άρθρου 19, παράγραφος 4, της κοινής ρυθμίσεως ακυρώνεται. Η π ροσφυγή-αγωγή 
απορρίπτεται κατά τα λοιπά. Η Ε πιτροπή φέρει, πλέον των δικών της εξόδων, το 
ήμισυ των δικαστικών εξόδων το υ προσφεύγοντος-ενάγοντος. Ο π ροσφεύγων-ενάγων 
φέρει το ή μισυ των δικαστικών εξόδων του.
Περίληψη
1. Προσφυγή ακ υρώσεως — Πράξη δε κτική π ροσφυγής — Προσφυγή κα τά της αρνήσεως να κινηθεί 
διαδικασία μεσολαβήσεως — Δεν εμπίπτει
(Άρθρο 263 ΣΛΕΕ )
2. Υπάλληλοι — Καθήκον αρωγής που υπέχει η Δ ιοίκηση
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 24)
3. Υπάλληλοι — Κοινωνική α σφάλιση — Ασφάλιση κα τά ατυχημάτων κα ι επαγγελματικών νόσων — 
Αναπηρία — Αποζημίωση — Δικαίωμα στη χορήγηση αποζημιώσεως — Προϋποθέσεις
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 73 § 2, στοιχείο γʹ· ρύθμιση σχετικά μ ε 
την ασφάλιση έναντι των κινδύνων ατυχήματος κα ι επαγγελματικής νόσου, άρθρα 18 έως 20)
2 ECLI:EU:F:2011 :16ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-119/07
STRACKκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
1. Η προσφυγή ακυρώσεως δεν είναι παραδεκτή στον βαθμό που στρέφεται κατά την αρνήσεως του 
καθού να κ ινήσει διαδικασία διαμεσολαβήσεως.
Πράγματι, η δ ιαμεσολάβηση είναι προαιρετική δ ιαδικασία επιλύσεως των διαφορών, η ο ποία 
αποσκοπεί ακριβώς στο να δ οθεί στα μέρη η δυ νατότητα να κ αταλήξουν σε ε ξωδικαστική επίλυση της 
διαφοράς. Κατά συνέπεια, ακόμη και αν υ ποτεθεί ότι το έ να μ έρος μπορεί να π ροσβάλει την άρνηση 
του άλλου μέρους να κ ινήσει τέτοιου είδους διαδικασία, τυχόν ακύρωση της αρνήσεως αυτής θα 
παρουσίαζε απλώς και μόνον υποθετικό ενδιαφέρον, εφόσον η α κύρωση α υτή δεν μπορεί να 
αναγκάσει το ά λλο μέρος να α ποδεχθεί τη διαμεσολάβηση.
(βλ. σκέψεις 65 κ αι 66)
2. Οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το κ αθήκον αρωγής επιτείνονται κατ’ ουσίαν σε π ερίπτωση 
που θίγεται η ψυ χική υγεία υπαλλήλου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η Δ ιοίκηση πρέπει να ε ξετάσει τα 
αιτήματά το υ υπό ιδιαιτέρως ευρύ πνεύμα. Η υ ποχρέωση αυτή επιβάλλεται κατά μείζονα λ όγο, ιδίως, 
οσάκις η ε πιδείνωση της καταστάσεως της υγείας του υπαλλήλου δεν αμφισβητείται και ο ψυ χίατρος 
που το ν παρακολουθεί εφιστά την προσοχή της Διοικήσεως στο γ εγονός ότι , από ιατρικής απόψεως, 
επιβάλλεται επειγόντως άμεση παρέμβαση προς το ν σκοπό επιλύσεως και άρσεως των λανθανουσών 
διαφορών.
(βλ. σκέψη 85)
3. Το δικαίωμα καταβολής της αποζημιώσεως λόγω μερικής μονίμου ανα πηρίας που προβλέπει το 
άρθρο 73, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων 
της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο ε ξής: ΚΥΚ) γεννάται μόνο μετά τη σταθεροποίηση των βλαβών· ως 
σταθεροποίηση ν οείται η κ ατάσταση το υ π αθόντος οι σ ωματικές βλάβες το υ ο ποίου έχ ουν 
σταθεροποιηθεί κατά τρόπο ώστε να ε ίναι μάλλον αδύνατη η θ εραπεία ή η κ αλυτέρευσή το υς και να 
μην ενδείκνυται καταρχήν η ε φαρμογή θεραπευτικής αγωγής παρά μόνον προκειμένου να α ποτραπεί 
τυχόν επιδείνωση.
Εντούτοις, το ά ρθρο 19, παράγραφος 4, της κοινής ρυθμίσεως σχε τικά με την κάλυψη των κινδύνων 
ατυχήματος και επαγγελματικής ασθένειας των υπαλλήλων παρέχε ι δικαίωμα χορηγήσεως προσωρινής 
αποζημιώσεως, ακριβώς επειδή η α ποζημίωση που προβλέπει το ά ρθρο 73, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, 
του ΚΥΚ μπορεί να κ αταβληθεί μόνον αφού σταθεροποιηθούν οι β λάβες. Εντούτοις, η χ ορήγηση 
προσωρινής αποζημιώσεως προϋποθέτει ότι υ πάρχει «μη επίδικο κλάσμα το υ ποσοστού μόνιμης 
αναπηρίας».
Συναφώς, οσάκις υπάλληλος υποβάλλει αίτημα χορηγήσεως προσωρινής αποζημιώσεως, εναπόκειται 
στη Διοίκηση, και, συγκεκριμένα, στην αρμόδια γι α το υς διορισμούς αρχή, να σ υμβουλευτεί, πριν 
αποφασίσει να α πορρίψει το α ίτημα, το υς ιατρικούς εμπειρογνώμονες, το ν ιατρό-σύμβουλο και 
ενδεχομένως την ιατρική επιτροπή, εφαρμόζοντας ανα λογικώς τα άρθρα 18 έ ως 20 τ ης κοινής 
ρυθμίσεως. Ειδικότερα, από την όλη οι κονομία της κοινής ρυθμίσεως και, συγκεκριμένα, από το 
άρθρο 19, παράγραφος 3, και το ά ρθρο 20 α υτής προκύπτει ότι οι ι ατρικής φύσεως αξιολογήσεις 
απόκεινται αποκλειστικώς στους ιατρούς.
Εξάλλου, αν η Δ ιοίκηση απορρίψει αίτημα χορηγήσεως προσωρινής αποζημιώσεως, παραβιάζει την 
όλη οικονομία το υ άρθρου 19, παράγραφος 4, και του άρθρου 20 τ ης κοινής ρυθμίσεως, καθώς και το 
καθήκον αρωγής που υπέχει. Επιπλέον, αν η π αράβαση το υ εν λόγω άρθρου 19, παράγραφος 4, και η
ECLI:EU:F:2011 :16 3ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-119/07
STRACKκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
 παραβίαση της αρχής της αρωγής επιδεινώνουν την ασθένεια και καθυστερούν τη σταθεροποίηση 
αυτής, η ε πανόρθωση της βλάβης αυτής πρέπει να π ραγματοποιείται στο π λαίσιο της διαδικασίας 
που προβλέπεται κατ’ εφαρμογή το υ άρθρου 73 το υ ΚΥΚ.
(βλ. σκέψεις 88, 89, 93, 95 κ αι 105)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 4 Οκτωβρίου 1991 , C-185/90 P, Επιτροπή κατά Gill, σκέψη 24
ΓΔΕΕ: 21 Μαΐου 1996 , T-148/95, W κ ατά Επιτροπής, Συλλογή 1996 , σκέψεις 36 κ αι 37
ΔΔΔ ΕΕ: 2 Μαΐου 2007 , F-23/05, Giraudy κατά Επιτροπής, σκέψη 200