EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:C:2015 :8 1Υπόθεση C-1 7 1 / 1 3
Raad van bestuur van het Ui tvoeringsinstituut werknemersver zekeringen (Uwv)
κατά
M. S. Demir ci κ.λπ.
(αίτηση το υ Centrale Raad v an Beroep
για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
«Προδικαστική παραπομπή — Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας — Κοινωνική ασφάλιση των 
διακινουμένων εργαζομένων — Άρση των ρητρών κατοικίας — Συμπληρωματικές παροχές 
χορηγούμενες βάσει της εθνικής νομοθεσίας — Προϋπόθεση κατοικίας — Εφαρμογή στους πρώην 
Τούρκους εργαζομένους — Τούρκοι υπήκοοι π ου απέκτησαν τ ην ιθαγένεια το υ κράτους 
μέλους υποδοχής»
Περίληψη — Α πόφαση το υ Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Ιανουαρίου 2015
Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας — Κοινωνική α σφάλιση των διακινουμένων 
εργαζομένων — Απόφαση 3/80 τ ου Σ υμβουλίου Σ υνδέσεως — Άρση της ρήτρας κα τοικίας — 
Συμπληρωματικές παροχές χορηγούμενες βάσει της εθνικής νομοθεσίας — Εθνική ρ ύθμιση π ου 
καταργεί τις εν λό γω παροχές για δικαιούχους που δε ν κα τοικούν πλέον στην εθνική ε πικράτεια — 
Εφαρμογή έναντι των Τούρκων πρώην εργαζομένων που έ χουν αποκτήσει την ιθαγένεια του κ ράτους 
μέλους υποδοχής — Μεταχείριση των εργαζομένων αυτών αποκλειστικά ω ς υπηκόων του ε ν λό γω 
κράτους — Επιτρέπεται
(Απόφαση 3 /80 τ ου Σ υμβουλίου Σ υνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας, άρθρο 6· κα νονισμός 1408 /71 τ ου 
Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τους κα νονισμούς 118 /97 κα ι 647/2005 , άρθρο 4 § 2α)
Οι διατάξεις της αποφάσεως 3/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας, περί της εφαρμογής των 
καθεστώτων κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στους Τούρκους 
εργαζομένους και στα μέλη των οικογενειών το υς, εξεταζόμενες επίσης υπό το π ρίσμα το υ άρθρου 59 
του πρόσθετου πρωτοκόλλου της Συμφωνίας Συνδέσεως, έχουν την έννοια ότι υ πήκοοι κ ράτους 
μέλους οι ο ποίοι α πασχολήθηκαν ω ς Τούρκοι ερ γαζόμενοι στη νόμιμη αγορά ερ γασίας το υ κράτους 
αυτού δεν μπορούν, με την αιτιολογία ότι δ ιατήρησαν τ ην το υρκική ιθαγένεια, να ε πικαλεσθούν το 
άρθρο 6 της αποφάσεως 3/80, προκειμένου να α παλλαγούν από την προϋπόθεση κατοικίας που 
θεσπίζει η ν ομοθεσία το υ κράτους αυτού για την καταβολή ειδικής μη αν ταποδοτικού τύπου παροχής, 
κατά την έννοια το υ άρθρου 4, παράγραφος 2α, του κανονισμού 1408 /71, όπως τροποποιήθηκε και 
ενημερώθηκε με τον κανονισμό 118 /97, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 647 /2005 .
Πράγματι, δεν συντρέχε ι κανένας λόγος οι υ πήκοοι α υτοί, το ν ομικό καθεστώς των οποίων έχε ι, κατ’ 
ανάγκη, μεταβληθεί μετά την απόκτηση της ιθαγένειας το υ κράτους μέλους υποδοχής, να μ ην 
αντιμετωπίζονται από το κ ράτος α υτό, όσον α φορά τ ην κ αταβολή μ ιας τέτοιας π αροχής, 
αποκλειστικά ως υπήκοοι το υ εν λόγω κράτους. Το συμπέρασμα αυτό ε πιβάλλεται κατά μείζονα 
λόγο, διότι σε π ερίπτωση που οι υ πήκοοι κ ράτους μέλους, οι ο ποίοι α πέκτησαν τ ην ιθαγένεια το υ
2 ECLI:EU:C:2015 :8ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗC-171/13
DEMIRCIκ.λπ.
 κράτους αυτού αφού είχαν γί νει δεκτοί ω ς Τούρκοι ερ γαζόμενοι, διατηρώντας παράλληλα και την 
τουρκική ιθαγένεια, απαλλάσσονταν α πό τ ην π ροϋπόθεση κ ατοικίας γι α τ ην κ αταβολή τ ης 
συμπληρωματικής παροχής, βάσει της αποφάσεως 3/80, τότ ε θα υπήρχε δ ιπλή α δικαιολόγητη 
διακριτική μεταχείριση. Συγκεκριμένα, αφενός, οι υ πήκοοι α υτοί θ α είχαν ε υνοϊκότερη μεταχείριση 
έναντι των Τούρκων ερ γαζόμενων χωρίς την ιθαγένεια το υ κράτους μέλους υποδοχής οι ο ποίοι, από 
τη στιγμή που θα έπαυαν να ε ντάσσονται στη νόμιμη αγορά ερ γασίας το υ κράτους αυτού, δεν θα 
είχαν π λέον δικαίωμα διαμονής. Αφετέρου, θα είχαν ε πίσης ευνοϊκότερη μεταχείριση έναντι των 
υπηκόων το υ κράτους μέλους υποδοχής ή ά λλου κράτους μέλους, οι ο ποίοι έχ ουν, βεβαίως, ευνοϊκό 
καθεστώς όσον αφορά τη διαμονή και την ελεύθερη κυκ λοφορία εντός της Ένωσης, πρέπει, όμως, να 
πληρούν την προϋπόθεση κατοικίας εντός το υ κράτους μέλους υποδοχής, για την είσπραξη της 
συμπληρωματικής παροχής.
(βλ. σκέψεις 57-59, 73 κ αι διατακτ.)