ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
32

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, καθόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
14

Στις 15 Ιανουαρίου 2019, στο πλαίσιο του ελέγχου οχήματος που οδηγούσε ο WE και στο οποίο βρισκόταν επίσης η RR, σύντροφός του και ιδιοκτήτρια του οχήματος αυτού, διαπιστώθηκε η παρουσία ναρκωτικών ουσιών. Στους WE και RR απαγγέλθηκαν κατηγορίες, αλλά ο εισαγγελέας, αφού έκρινε, κατά το πέρας της ανακρίσεως, ότι η RR δεν ήταν ενήμερη για την παρουσία ναρκωτικών, έπαυσε την ποινική δίωξη εις βάρος της. Εντούτοις, το όχημα, η έρευνα του οποίου απέδειξε ότι βρισκόταν μονίμως στη διάθεση του WE, εξακολούθησε να τελεί υπό κατάσχεση ως υλικό αποδεικτικό στοιχείο, σύμφωνα με το άρθρο 111 του κώδικα ποινικής δικονομίας, στο πλαίσιο της διαδικασίας κατά του WE.
22

Το άρθρο LO 227-1 του code électoral (εκλογικού κώδικα), όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον loi organique no 98-404 du 25 mai 1998 déterminant les conditions d’application de l’article 88-3 de la Constitution relatif à l’exercice par les citoyens de l’Union européenne résidant en France, autres que les ressortissants français, du droit de vote et d’éligibilité aux élections municipales, et portant transposition de la directive 94/80/CE du 19 décembre 1994 (οργανικό νόμο 98-404 της25ης Μαΐου 1998 περί καθορισμού των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 88-3 του Συντάγματος σχετικά με την άσκηση από τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμένουν στη Γαλλία, πλην των Γάλλων υπηκόων, του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές και περί μεταφοράς της οδηγίας 94/80/ΕΚ, της 19ης Δεκεμβρίου 1994, στο εθνικό δίκαιο) (JORF της 26ης Μαΐου 1998, σ. 7975), ορίζει τα εξής: «Οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίοι διαμένουν στη Γαλλία, πέραν των Γάλλων πολιτών, δύνανται να συμμετέχουν στις εκλογές για την ανάδειξη των δημοτικών συμβούλων υπό τους ίδιους όρους με τους Γάλλους εκλογείς, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος τμήματος. Τα μνημονευόμενα στο πρώτο εδάφιο πρόσωπα θεωρείται ότι διαμένουν στη Γαλλία εάν εκεί βρίσκεται η πραγματική κατοικία τους ή εάν η διαμονή τους εκεί είναι συνεχής. […]»
28

Ως προς το ζήτημα αυτό, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της καθιερούμενης με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και το οποίο φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
19

Στις 20 Δεκεμβρίου 2019 η Επιτροπή διαβίβασε στο Συμβούλιο έγγραφο εργασίας συνταχθέν από τις υπηρεσίες της, με τίτλο «Union submission to the seventh meeting of the [ISWG-GHG] of the IMO in London from 23 to 27 March 2020 on the introduction of lifecycle guidelines to estimate well-to[-]tank greenhouse gas (GHG) emissions of sustainable alternative fuels to incentivise the uptake of sustainable alternative fuels at global level» (Εισήγηση της Ένωσης στην έβδομη συνεδρίαση της [ISWG-GHG] του ΔΝΟ, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο από τις 23 έως τις 27 Μαρτίου 2020, σχετικά με τη θέσπιση κατευθυντήριων γραμμών όσον αφορά τον κύκλο ζωής για την εκτίμηση των αερίων θερμοκηπίου που εκπέμπουν τα βιώσιμα εναλλακτικά καύσιμα από την πηγή στη δεξαμενή, με σκοπό την ενθάρρυνση της χρήσης βιώσιμων εναλλακτικών καυσίμων σε παγκόσμιο επίπεδο) [SWD(2019) 456 final].
–

ο Commissioner of An Garda Síochána, ο Minister for Communications, Energy and Natural Resources και ο Attorney General, εκπροσωπούμενοι από τις M. Browne, S. Purcell, C. Stone και J. Quaney και τον A. Joyce, επικουρούμενους από τους S. Guerin και P. Gallagher, SC, και από τον D. Fennelly και την L. Dwyer, BL,
37

Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, καθόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46

Σημειώνεται δε ότι την ίδια υποχρέωση υπείχαν και οι εθνικές διοικητικές αρχές στις οποίες υπέβαλε η προσφεύγουσα της κύριας δίκης αίτηση επανεγγραφής των δικαιωμάτων επικαρπίας της στο κτηματολόγιο (πρβλ. απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), αλλά οι οποίες εξακολούθησαν, κατά παράβαση της υποχρεώσεως αυτής, να εφαρμόζουν την επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική ρύθμιση, με αποτέλεσμα να απορρίψουν την προαναφερθείσα αίτηση.
3)

Κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως Ahmad κατά Secretary of State for the Home Department του 2014 (Civ 988, σκέψη 53), θεωρούνται οι ισχύουσες συμφωνίες αμοιβαιότητας περί Κοινής Ταξιδιωτικής Περιοχής μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας οι οποίες διέπουν την ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας ως “συμφωνίες αμοιβαιότητας” και, ως εκ τούτου, συνιστούν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας για τους σκοπούς του άρθρου 4, παράγραφος 1, της κανονιστικής αποφάσεως του 2016 για τη μετανάστευση;»
20

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το cour d’appel de Bruxelles (εφετείο Βρυξελλών) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Έχει η αρχή ne bis in idem, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 50 του Χάρτη, την έννοια ότι δεν παρακωλύει την αρμόδια διοικητική αρχή κράτους μέλους να επιβάλει πρόστιμο για παράβαση του ευρωπαϊκού δικαίου ανταγωνισμού, σε περίπτωση όπως η υπό κρίση, κατά την οποία το ίδιο νομικό πρόσωπο έχει ήδη αμετακλήτως απαλλαγεί από την καταβολή διοικητικού προστίμου το οποίο του επιβλήθηκε από τον εθνικό ρυθμιστικό φορέα της αγοράς των ταχυδρομείων, για προβαλλόμενη παράβαση της νομοθεσίας περί ταχυδρομείων, όσον αφορά τα ίδια ή παρόμοια πραγματικά περιστατικά, κατά το μέτρο που το κριτήριο της ταυτότητας του προστατευόμενου εννόμου συμφέροντος δεν πληρούται, καθόσον η υπό κρίση υπόθεση αφορά δύο διαφορετικές παραβάσεις που προβλέπονται από δύο διαφορετικές νομοθεσίες εμπίπτουσες σε δύο χωριστούς τομείς του δικαίου; 2) Έχει η αρχή ne bis in idem, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 50 του Χάρτη, την έννοια ότι δεν παρακωλύει την αρμόδια διοικητική αρχή ενός κράτους μέλους να επιβάλει πρόστιμο για παράβαση του ευρωπαϊκού δικαίου ανταγωνισμού, σε μια περίπτωση όπως η υπό κρίση, κατά την οποία το ίδιο νομικό πρόσωπο έχει ήδη αμετακλήτως απαλλαγεί από την καταβολή διοικητικού προστίμου το οποίο του επιβλήθηκε από τον εθνικό ρυθμιστικό φορέα της αγοράς των ταχυδρομείων για προβαλλόμενη παράβαση της νομοθεσίας περί ταχυδρομείων, όσον αφορά τα ίδια ή παρόμοια πραγματικά περιστατικά, για τον λόγο ότι ο περιορισμός της αρχής ne bis in idem δικαιολογείται από το γεγονός ότι η νομοθεσία στον τομέα του ανταγωνισμού επιδιώκει ένα συμπληρωματικό σκοπό γενικού συμφέροντος, ήτοι τη διαφύλαξη και διατήρηση ενός συστήματος ανταγωνισμού χωρίς στρεβλώσεις εντός της εσωτερικής αγοράς, και δεν υπερβαίνει το κατάλληλο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του θεμιτώς επιδιωκόμενου από τη νομοθεσία αυτή σκοπού και/ή για την προστασία του δικαιώματος στο επιχειρείν και της επιχειρηματικής ελευθερίας των άλλων επιχειρηματικών φορέων, βάσει του άρθρου 16 του Χάρτη;»
25

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στα Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Πρέπει το τρίτο κριτήριο που έχει θέσει η νομολογία του Δικαστηρίου στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού ως προς την εφαρμογή της αρχής “ne bis in idem”, δηλαδή το κριτήριο κατά το οποίο πρέπει να θίγεται το ίδιο προστατευόμενο έννομο συμφέρον, να εφαρμόζεται ακόμη και όταν οι αρχές ανταγωνισμού δύο κρατών μελών καλούνται να εφαρμόσουν για τα ίδια πραγματικά περιστατικά και αναφορικά με τα ίδια πρόσωπα, πέρα από τους εθνικούς κανόνες δικαίου, τους ίδιους κανόνες του ευρωπαϊκού δικαίου (εν προκειμένω: το άρθρο 101 ΣΛΕΕ); Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ως άνω ερώτημα: 2) Υφίσταται, σε μια τέτοια περίπτωση παράλληλης εφαρμογής του ευρωπαϊκού και του εθνικού δικαίου ανταγωνισμού, το ίδιο προστατευόμενο έννομο συμφέρον; 3) Έχει, πέραν τούτου, σημασία για την εφαρμογή της αρχής “ne bis in idem” το αν στην πρώτη χρονικά απόφαση περί επιβολής προστίμου που εξέδωσε η αρχή ανταγωνισμού κράτους μέλους ελήφθησαν υπόψη, όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά, οι συνέπειες που έχει η παραβίαση του δικαίου του ανταγωνισμού σε άλλο κράτος μέλος, του οποίου η αρχή ανταγωνισμού αποφάνθηκε σε μεταγενέστερο χρόνο στο πλαίσιο της διαδικασίας που διεξήγαγε στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού; 4) Πρόκειται, και στην περίπτωση διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας, λόγω της συμμετοχής ενός μέρους στο εθνικό πρόγραμμα επιείκειας, είναι δυνατή μόνον η διαπίστωση της παραβιάσεως, από το μέρος αυτό, του δικαίου του ανταγωνισμού, για διαδικασία που διέπεται από την αρχή “ne bis in idem”, ή μπορεί μια τέτοια απλή διαπίστωση της παραβιάσεως να γίνει ανεξαρτήτως της εκβάσεως προηγούμενης διαδικασίας επιβολής προστίμου (σε άλλο κράτος μέλος);»
11

Η Galapagos είναι εταιρία χαρτοφυλακίου με καταστατική έδρα το Λουξεμβούργο. Τον Ιούνιο του 2019, η Galapagos αποφάσισε να μεταφέρει την κεντρική της διοίκηση στο Fareham (Ηνωμένο Βασίλειο). Οι ορισθέντες στις 13 Ιουνίου 2019 σύνδικοι πτωχεύσεώς της ζήτησαν στις 22 Αυγούστου 2019 από το High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division (Business and Property Courts, Insolvency and Companies list) [ανώτερο δικαστήριο (Αγγλία και Ουαλία), τμήμα εμπορικών και λοιπών ιδιωτικών διαφορών (υποθέσεις εμπορικού και εμπραγμάτου δικαίου, αφερεγγυότητας και εταιριών), Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: High Court] την έναρξη διαδικασίας αφερεγγυότητας. Ωστόσο, την επομένη, οι εν λόγω σύνδικοι πτωχεύσεως παύθηκαν κατόπιν πρωτοβουλίας ομάδας πιστωτών ενεχυρασμένων μετοχών και αντικαταστάθηκαν από νέο σύνδικο πτωχεύσεως. Το εν λόγω πρόσωπο ίδρυσε, για λογαριασμό της Galapagos, γραφείο στο Ντίσελντορφ (Γερμανία) και έδωσε εντολή στους δικηγόρους που εκπροσωπούσαν την εταιρία να παραιτηθούν από την αίτηση περί ενάρξεως διαδικασίας αφερεγγυότητας. Ωστόσο, η παραίτηση αυτή ουδέποτε έλαβε χώρα, διότι ομάδα πιστωτών άσκησε πρόσθετη παρέμβαση στην υποβληθείσα αίτηση. Το High Court δεν είχε ακόμη αποφανθεί επί της αιτήσεως αυτής στις 17 Δεκεμβρίου 2020, ημερομηνία κατά την οποία υποβλήθηκε η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
28

Συναφώς, υπενθυμίζεται εντούτοις ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, καθόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
5

Η Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών (για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή) [United Nations Relief and Works Agency (for Palestine Refugees in the Near East) (UNRWA)] συστάθηκε με το ψήφισμα 302 (IV) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, της 8ης Δεκεμβρίου 1949, σχετικά με την αρωγή προς τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Αποστολή της είναι να μεριμνά για την ευημερία και την ανθρώπινη ανάπτυξη των Παλαιστίνιων προσφύγων.
29

Κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, απόκειται στο Δικαστήριο να δώσει στον εθνικό δικαστή χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα να επιλύσει τη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπώσει, εφόσον το κρίνει απαραίτητο, τα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
12

Η A άρχισε σπουδές ιατρικής το 2008 στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (Ηνωμένο Βασίλειο). Στις 6 Ιουλίου 2013 έλαβε Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery, πτυχίο το οποίο πιστοποιούσε βασική ιατρική εκπαίδευση.
–

ο Minister for Agriculture, Food and the Marine, εκπροσωπούμενος από τις M. Browne και J. Quaney, από τον A. Joyce, καθώς και από τους P. McGarry και D. Lehane, SC,
45

Όσον αφορά, κατά δεύτερον, την αρχή της αποτελεσματικότητας, υπογραμμίζεται ότι τα κράτη μέλη έχουν την ευθύνη να εξασφαλίζουν, σε κάθε περίπτωση, αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων που απονέμονται από το δίκαιο της Ένωσης και, ειδικότερα, να διασφαλίζουν την τήρηση, αφενός, της αρχής κατά την οποία οι αποδέκτες αποφάσεων οι οποίες θίγουν αισθητά τα συμφέροντά τους πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να γνωστοποιήσουν λυσιτελώς την άποψή τους ως προς τα στοιχεία επί των οποίων η διοίκηση προτίθεται να στηρίξει την απόφασή της και, αφετέρου, τον σεβασμό του δικαιώματος κάθε προσώπου να δικασθεί η υπόθεσή του δίκαια, δημόσια και εντός εύλογης προθεσμίας, από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme, C‑628/15, EU:C:2017:687, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 9ης Νοεμβρίου 2017, Ispas, C‑298/16, EU:C:2017:843, σκέψη 31).
21

Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης ισχυρίζονται ότι το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/40 δεν επιβάλλει την προσφυγή σε συγκεκριμένη μέθοδο μετρήσεως των επιπέδων εκπομπών και ότι τα πρότυπα ISO, επί τη βάσει των οποίων πρέπει να διεξάγονται οι μετρήσεις, δεν συνιστούν επιταγές γενικής εφαρμογής. Υποστηρίζουν ότι από διάφορες μελέτες, ήτοι από τη μελέτη του RIVM της 13ης Ιουνίου 2018 και από μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Journal of the National Cancer Institute στις 22 Μαΐου 2017, με τίτλο «Cigarette Filter Ventilation and its Relationship to Increasing Rates of Lung Adenocarcinoma» («Ο αερισμός φίλτρου στα τσιγάρα και η σχέση του με την αύξηση του ποσοστού αδενοκαρκινώματος στους πνεύμονες), καθώς και από επιστολές τις οποίες απέστειλε ο Υφυπουργός στην Επιτροπή, προκύπτει ότι η μέθοδος μετρήσεως «Canadian Intense» είναι αυτή η οποία θα έπρεπε να εφαρμόζεται για να καθορισθούν τα ακριβή επίπεδα πίσσας, νικοτίνης και μονοξειδίου του άνθρακα τα οποία εκπέμπει ένα τσιγάρο με φίλτρο που χρησιμοποιείται σύμφωνα με τον προορισμό του.
–

HUS Ltd, (Φιλιππούπολη, Βουλγαρία) (χρήστης, μέλος της κοινοπραξίας «Consortium for Imports of HoT‑Rolled Flats», για τις εισαγωγές πλατέων προϊόντων θερμής έλασης)·
23

Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, απόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, καθόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Zipvit Ltd και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) με αντικείμενο την απόφαση με την οποία η εν λόγω αρχή δεν έκανε δεκτό το αίτημα της Zipvit Ltd περί εκπτώσεως του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του Skarb Państwa – Starosta Nyski (Δημόσιου Ταμείου – επαρχία Nysa, Πολωνία) (στο εξής: Δημόσιο Ταμείο) και της New Media Development & Hotel Services sp. z o.o. (στο εξής: New Media), σχετικά με τους οφειλόμενους τόκους υπερημερίας λόγω καθυστέρησης καταβολής στο Δημόσιο Ταμείο του ετήσιου τέλους για την ειδική μακροχρόνια επικαρπία επί οικοπέδου η οποία είχε μεταβιβαστεί στη New Media.
69

Προτείνει να επιβληθεί ως κύρωση για τη μη εκτέλεση της απόφασης με την οποία διαπιστώθηκε η παράβαση, μεταξύ άλλων, η καταβολή χρηματικής ποινής, επικαλούμενη την ανακοίνωσή της SEC(2005) 1658, της 12ης Δεκεμβρίου 2005, με τίτλο «Εφαρμογή του άρθρου [260 ΣΛΕΕ]» (ΕΕ 2007, C 126, σ. 15, στο εξής: ανακοίνωση του 2005), στην ανακοίνωσή της σχετικά με την τροποποίηση της μεθόδου υπολογισμού για τα κατ’ αποκοπήν ποσά και τις ημερήσιες χρηματικές ποινές που προτείνει η Επιτροπή στις διαδικασίες επί παραβάσει ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2019, C 70, σ. 1), καθώς και την ανακοίνωσή της με τίτλο «Επικαιροποίηση των στοιχείων που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό του κατ’ αποκοπή ποσού και των χρηματικών ποινών που προτείνονται από την Επιτροπή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διαδικασίες επί παραβάσει» (ΕΕ 2019, C 309, σ. 1). Η Επιτροπή επισημαίνει ότι, σύμφωνα με τον μαθηματικό τύπο που παρατίθεται στην ανακοίνωση του 2005, η ημερήσια χρηματική ποινή ισούται με το γινόμενο του ενιαίου βασικού κατ’ αποκοπήν ποσού, ύψους 3116 ευρώ, πολλαπλασιαζόμενου επί τον συντελεστή σοβαρότητας, τον συντελεστή διάρκειας και τον συντελεστή «n».
38

Επιπλέον, το έγγραφο κατευθυντηρίων οδηγιών της Επιτροπής, της 18ης Μαρτίου 2010, σχετικά με την ερμηνεία του παραρτήματος Ι της οδηγίας 2003/87 (Guidance on Interpretation of Annex I of the EU ETS Directive), το οποίο, μολονότι δεν είναι δεσμευτικό, μπορεί εντούτοις να χρησιμεύσει προς αποσαφήνιση της γενικής οικονομίας της οδηγίας (πρβλ. απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2018, INEOS, C‑58/17, EU:C:2018:19, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), διευκρινίζει, στο σημείο του 3.3.1, ότι η συνολική ονομαστική θερμική ισχύς προσδιορίζεται συνήθως από τον κατασκευαστή και αναγράφεται επί του μηχανήματος με τη συγκατάθεση ελεγκτικής αρχής.
42

Υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης από το άρθρο 267 ΣΛΕΕ διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου, στο τελευταίο απόκειται να δώσει στο εθνικό δικαστήριο χρήσιμη απάντηση η οποία θα του παρέχει τη δυνατότητα επιλύσεως της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, τα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland,C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
48

Συνεπώς, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία ή το κύρος κανόνα του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται καταρχήν να απαντήσει (αποφάσεις της 16ης Ιουνίου 2015, Gauweiler κ.λπ., C‑62/14, EU:C:2015:400, σκέψη 24 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI), Avvocati per niente onlus (APN) και Associazione NAGA – Organizzazione di volontariato per l’Assistenza Socio-Sanitaria e per i Diritti di Cittadini Stranieri, Rom e Sinti, αφενός, και των Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia (Προεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου – Τμήμα Οικογενειακής Πολιτικής, Ιταλία) και Ministero dell’Economia e delle Finanze (Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, Ιταλία) με αντικείμενο τη μη παροχή στους υπηκόους τρίτων χωρών του δικαιώματος απόκτησης κάρτας χορηγούμενης στις οικογένειες, η οποία τους παρέχει τη δυνατότητα να τύχουν εκπτώσεων ή μειώσεων τιμών κατά την αγορά αγαθών και υπηρεσιών (στο εξής: κάρτα οικογενείας).
30

Από τον ορισμό αυτό προκύπτει ότι για την ιδιότητα του πρόσφυγα πρέπει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις, οι οποίες συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και αφορούν, αφενός, τον φόβο διώξεως και, αφετέρου, την έλλειψη προστασίας από πράξεις διώξεως εκ μέρους της τρίτης χώρας της οποίας ο ενδιαφερόμενος έχει την ιθαγένεια (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2021, Secretary of State for the Home Department, C‑255/19, EU:C:2021:36, σκέψη 56).
26

Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία προβλέπει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, εναπόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, που έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της δικαστικής αποφάσεως που πρόκειται να εκδοθεί, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιομορφίες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, εφόσον τα υποβαλλόμενα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται κατ’ αρχήν να απαντήσει (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C‑709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
11

Η Occupational and Personal Pension Schemes (Bankruptcy) (no 2) (Regulations) 2002 [κανονιστική απόφαση αριθ. 2 του 2002 περί επαγγελματικών και προσωπικών συνταξιοδοτικών συστημάτων (πτώχευση)] (στο εξής: κανονιστική απόφαση 2/2002) προβλέπει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο (c), τα εξής: «Συνταξιοδοτικά συστήματα τα οποία αφορά η απόφαση: (1) Τα συστήματα που αναφέρονται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, στοιχείο (h), του [WRPA 1999] (τα “εγκεκριμένα συνταξιοδοτικά συστήματα”) είναι συστήματα […] […] (c) επί των οποίων έχει εφαρμογή το άρθρο 308 του [Income Tax (Earnings and Pensions) Act 2003] [νόμου του 2003 περί φορολογίας εισοδήματος (αποδοχές και συντάξεις)] (απαλλαγή των εισφορών σε αλλοδαπό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα)· […]».