1.

Την 1η Μαρτίου 1961, η προσφεύγουσα προσελήφθη, ως υπάλληλος εγκαταστάσεων, υπό την ιδιότητα κυρίας γραμματέα στο Κοινό Κέντρο Ερευνών (εφεξής Κέντρο) του Ispra. Απουσίασε από την υπηρεσία της από τις 18 Νοεμβρίου 1974, αλλά η μέχρι της 14ης Δεκεμβρίου 1974 περίοδος καταλογίστηκε, κατόπιν μεταγενέστερης αλληλογραφίας, στην υπολοιπόμενη κανονική της άδεια για το έτος 1974. Μετά την έκδοση εναντίον της προσφεύγουσας, κατά την τελευταία αυτή ημερομηνία, εντάλματος συλλήψεως για υποτιθέμενο πολιτικό αδίκημα, το τμήμα διοικήσεως και προσωπικού του Κοινού Κέντρου Ερευνών της κοινοποίησε, στις 9 Ιανουαρίου 1975, κατ' εφαρμογή του άρθρου 60 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (που εφαρμόζεται κατ' αναλογία στους υπαλλήλους εγκαταστάσεως), ότι η απουσία της ήταν αντικανονική και ανέστειλε την πληρωμή των αποδοχών της. Στις 20 Φεβρουαρίου 1975 το Κέντρο απέρριψε αίτηση της προσφεύγουσας με την οποία ζητούσε άδεια για προσωπικούς λόγους. Με την απόφαση του της 16ης Δεκεμβρίου 1976 (υπόθεση 2/76, Recueil, σ. 1975), το Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που είχε ασκήσει η προσφεύγουσα κατά της εν λόγω αποφάσεως. Με έγγραφο της 23ης Μαρτίου 1977, ο διευθυντής του Κέντρου του Ispra κάλεσε την προσφεύγουσα να συνάψει σύμβαση προσλήψεως με την ιδιότητα έκτακτης υπαλλήλου κατόπιν της θεσπίσεως του νέου καθεστώτος, που εφαρμοζόταν στο αμειβόμενο προσωπικό από τις πιστώσεις ερευνών, το οποίο είχε τεθεί σε ισχύ στις 30 Οκτωβρίου 1976. Η προταθείσα στην προσφεύγουσα σύμβαση πρόβλεπε, υπό την επιφύλαξη «κάθε άλλης αποφάσεως που αφορά την ενεστώσα απουσία (της) από την υπηρεσία», την ένταξη της «στην κατηγορία C, βαθμό 1, κλιμάκιο 7, αναδρομικά από τις 30 Οκτωβρίου 1975». Κατά την επιστολή αυτή η προσφεύγουσα διέθετε προθεσμία 6 μηνών για να δεχθεί την πρόταση. Η προσφεύγουσα δέχθηκε την πρόταση εντός της ταχθείσας προθεσμίας, διευκρινίζοντας ότι δεν ήταν σε θέση να μεταβεί στο Ispra για την υπογραφή της συμβάσεως. Με επιστολή της 14ης Νοεμβρίου 1977, η προσφεύγουσα ζήτησε, μεταξύ άλλων, σαφή διακανονισμό τόσο του σχετικού με τη σύμβαση θέματος (υπογραφή της προταθείσας συμβάσεως) όσον και του σχετικού με τις αποδοχές θέματος. Στις 15 Φεβρουαρίου 1978, ο γενικός διευθυντής επεσήμανε στην προσφεύγουσα ότι μπορούσε να συνάψει τη σύμβαση μόλις θα ήταν σε θέση να παρουσιαστεί στην υπηρεσία. Στις 15 Νοεμβρίου 1978, η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε εξάλλου ότι «οι εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως προς το INPS και το INAM του Varese, καταβλήθηκαν για την περίοδο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1974». Η προσφεύγουσα κηρύχθηκε αθώα του πολιτικού αδικήματος που αναφέρθηκε πιο πάνω με απόφαση της 14ης Ιουλίου 1978 και επανέλαβε την υπηρεσία της στο Ispra στις 6 Νοεμβρίου 1978, πριν ακόμα η αθωωτική απόφαση καταστεί αμετάκλητη. Μετά την επιστροφή της στο Ispra της υποβλήθηκε σύμβαση, την οποία υπέγραψε στις 30 Νοεμβρίου 1978 και της οποίας το άρθρο 3 είναι διατυπωμένο ως εξής: «Η υπάλληλος εντάσσεται στην κατηγορία C, βαθμό 1, κλιμάκιο 6. Η αρχαιότητα στο βαθμό υπολογίζεται από την 1η Δεκεμβρίου 1978. Η αρχαιότητα ως προς το κλιμάκιο υπολογίζεται από την 1η Σεπτεμβρίου 1977». Η προσφεύγουσα αμφισβήτησε τον όρο αυτό διότι, στις 26 Μαρτίου 1979, της γνωστοποιήθηκε ότι «θα γινόταν τροποποίηση της συμβάσεως και θα αναφερόταν σ' αυτήν ο βαθμός C 1/7, που (της) είχε προταθεί με το υπηρεσιακό σημείωμα της 23ης Μαρτίου 1977» και η επακολουθήσασα σύμβαση, την οποία υπέγραψε η προσφεύγουσα στις 12 Απριλίου 1979, μετέφερε την αρχαιότητα στο βαθμό στις 30 Οκτωβρίου 1976. Αντίστροφα, η αρχαιότητα ως προς το νέο κλιμάκιο άρχιζε την 1η Νοεμβρίου 1977. Στις 26 Μαΐου 1979, η προσφεύγουσα διαμαρτυρήθηκε εγγράφως επί του σημείου αυτού, ισχυριζόμενη ότι, σύμφωνα με τους ιδικούς της υπολογισμούς, η αρχαιότητα ως προς το κλιμάκιο έπρεπε να αρχίσει από την 1η Οκτωβρίου 1975. Στις 10 Αυγούστου 1979, η διοίκηση απεύθυνε στην προσφεύγουσα επιστολή, στην οποία αναφέρονταν τα ακόλουθα: «Συμπληρώνοντας το υπηρεσιακό μου σημείωμα της 11ης Ιουλίου 1979 και απαντώντας στο υπόμνημα σας 12/136/79 της 25ης Μαΐου 1979, με λύπη μου σας πληροφορώ ότι δεν μπορώ παρά να επιβεβαιώσω την αρχαιότητα σας στο 7ο κλιμάκιο του βαθμού C 1. Πράγματι, η νομική υπηρεσία θεωρεί ότι η αρχαιότητα του κλιμακίου, που αποκτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1976 δεν μπορούσε να αρχίσει να υπολογίζεται παρά από την πραγματική εκ νέου ανάληψη των καθηκόντων σας, ήτοι από το Δεκέμβρίο του 1978.» Έπειτα από νεώτερο υπηρεσιακό σημείωμα της προσφεύγουσας, η διοίκηση του Ispra της έστειλε, στις 2 Οκτωβρίου 1979 το υπηρεσιακό σημείωμα που περιελάμβανε τη γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας. Στις 7 Νοεμβρίου 1979, η προσφεύγουσα απηύθηνε στον προϊστάμενο του τμήματος διοικήσεως και προσωπικού επιστολή με την οποία ζητούσε: «— Η σταδιοδρομία της ως υπαλλήλου εγκαταστάσεων και έκτακτης υπαλλή· λου να ανασυσταθεί χωρίς διακοπή της συνέχειας με το ευεργέτημα όλων των κλιμακίων διετίας, όπως χορηγήθηκαν στους συναδέλφους της της ίδιας κατηγορίας, — να της καταβληθούν εξ ολοκλήρου οι αποδοχές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά την απουσία της και που της οφείλονται μετά την ανασύσταση της σταδιοδρομίας της, όπως ζητεί στο προηγούμενο σημείο, — να καταβληθούν εξ ολοκλήρου οι ασφαλιστικές εισφορές των οποίων η καταβολή ανεστάλη αυθαίρετα μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1974 [επιστολή (της Επιτροπής) της 15ης Νοεμβρίου 1978], — να της καταβληθεί η διαφορά του επιδόματος αποχωρήσεως του οποίου δικαιούται ως υπάλληλος εγκαταστάσεων και το οποίο δεν υπολογίστηκε παρά μόνο μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1974, — να μη μειωθούν τα συνταξιοδοτικά (της) δικαιώματα, τα οποία πρέπει να υπολογιστούν για ολόκληρη τη διάρκεια της παροχής των υπηρεσιών (της) από την ημερομηνία της αναδρομικής ισχύος της συμβάσεως (της) ως έκτακτης υπαλλήλου.» Δεδομένου ότι δεν έλαβε απάντηση, η προσφεύγουσα άσκησε, στις 13 Ιουνίου 1980, την υπό κρίση προσφυγή.