8.

Διαρκούσης τῆς διαδικασίας οἱ διάδικοι έθεσαν πρός συζήτηση σειρά ζητημάτων σχετικά μέ τό περιεχόμενο τῆς συμβάσεως του Λονδίνου, ἡ εξέταση τῶν ὁποίων ἀπεδείχθη τελείως περιττή σύμφωνα μέ τους συλλογισμούς πού ἀκολουθήσαμε. Πάντως, πιστεύουμε ὅτι εἶναι χρήσιμο νά υπενθυμίσουμε ὅτι, κατά τῆς ἀπόψεως περί του ἀσυμβιβάστου μεταξύ της ἐν λόγω συμφωνίας καί του προσωρινού συστήματος ἁλιείας πού ἐθέσπισε ή Κοινότης ἀπό τό 1977, δύναται νά ἀντιπαρατεθούν καθ᾽ ὅλα ισχυρά επιχειρήματα, τά όποια ἀρκούμεθα νά ἀνακεφαλαιώσουμε ἐν συντομία. Ό κανόνας πού εξισορροπεί, οὕτως ειπείν, τήν ἀναγνώριση τῶν δικαιωμάτων τῶν αλιέων πού ἁλίευαν συνήθως, καί περιέχεται στό άρθρο 3, ἀνευρίσκεται στό ἄρθρο 5 τῆς συμβάσεως. Παρέχει στό παράκτιο κράτος τήν ἐξουσία νά ρυθμίζει την ἁλιεία εντός τῆς θαλάσσιας ζώνης πού περιλαμβάνεται μεταξύ 6 καί 12 μιλίων, κυρίως γιά νά τεθούν σε εφαρμογή τά μέτρα διατηρήσεως πού συνεφωνήθησαν επί διεθνούς επιπέδου. Κατά συνέπεια, ὁ προσδιορισμός ποσοστώσεων ἁλιεύματος ἀσφαλῶς επιτρέπεται καί τό σύστημα τῶν άδειων κατά τήν ἄποψη μας δύναται νά θεωρεῖται ὅτι περιέχεται στην κατά πολύ ευρύ τρόπο διατυπωμένη ἐξουσία τῶν παρακτίων κρατών «to regulate the fisheries and to enforce such regulations». Παρετηρήθη σχετικά ὅτι τό άρθρο 5 θέτει ἔνα ρητό ὅρο πού συνίσταται στην ἀπαγόρευση διακρίσεων νομικού ἡ πραγματικού χαρακτῆρος εἰς βάρος τῶν ἁλιέων των λοιπῶν συμβαλλομένων μερών, ενώ τό γεγονός ὅτι οἱ κοινοτικοί ἁλιείς δέν υπόκεινται στην υποχρέωση λήψεως ἀδείας θά ἠδύνατο νά τους θέσει σέ προνομιούχο κατάσταση' πάντως, τό Δικαστήριο έδωσε ἀπάντηση στην ἐν λόγω ένσταση παρεμπιπτόντως, όταν ἀνέφερε (πρβλ. ἀπόφαση Burgoa σκέψη 21) ὅτι «...ὁ ἔλεγχος της ἀσκήσεως τῆς ἁλιείας δέν δύναται νά πραγματοποιείται μέσω συστήματος ἀδειων ... κυρίως ... ὅταν ὁ έλεγχος του ἁλιεύματος δέν δύναται νά πραγματοποιηθεί εντός τῶν παρακειμένων παρακτίων λιμένων, επειδή τά ἀλιευτικά τῶν τρίτων κρατών συνήθως επιστρέφουν στους λιμένες αναχωρήσεως τους γιά τήν εκφόρτωση του ἁλιεύματος». Τό σύστημα τῶν ἀδειων δέν δύναται ἑπομένως νά θεωρηθεῖ ὡς εἰσάγον δυσμενή διάκριση, ἐφ' ὅσον ἀντιπροσωπεύει μία μορφή εναλλακτικού ελέγχου ὡς πρός τόν έλεγχο του ἁλιεύματος. Ό συνήγορος του Arbelaiz-Emazabel προέβαλε τό γεγονός ὅτι ὁ έλεγχος του ἁλιεύματος τῶν κοινοτικών ἁλιέων ἐθεσπίση μέ κανονισμό μεταγενέστερο ἀπό ἐκείνους πού ἐπέβαλαν τίς άδειες στους ισπανούς ἁλιείς (κανονισμός 753/80, τῆς 26ης Μαρτίου 1980) καί ὅτι ἐπί πλέον οἱ γαλλικές ἀρχές δέν ἐφήρμοσαν ποτέ στην πράξη ἀποτελεσματικό καθεστώς ἐλεγχων μετά τήν ἐκφόρτωση του ἁλιεύματος. Ἐπί του πρώτου πάντως σημείου παρατηρούμε ὅτι ή υλοποίηση τῶν ὑπό εξέταση συστημάτων έλεγχου άνηκε πρίν ἀπό τόν ἀναφερθέντα κανονισμό πού ἐθέσπισε διάφορες διαδικασίες ἐλέγχου καί μεταδόσεως πληροφοριών σχετικά μέ τά ἁλιεύματα ἀπό τους ἁλιείς τῶν Κρατών μελών, εξ ὁλοκλήρου στίς εθνικές ἀρχές. Ὡς πρός τό δεύτερο σημείο, υπενθυμίζουμε ὅτι, κατά τήν διάρκεια της προφορικής διαδικασίας, ἡ Ἐπιτροπή ἠρνήθη ὅτι εἶναι δυνατόν νά επικριθεί ή γαλλική πρακτική, φθάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου νά υποστηρίξει ὅτι τό γαλλικό σύστημα έλεγχου εἶναι τό περισσότερο τελειοποιημένο ἐντός τῆς Κοινότητος. 'Εξ άλλου πρέπει νά ὑπομνησθεῖ ὅτι, ἔστω καί ἄν θεωρηθεί ὅτι ἡ κατάσταση τῶν κοινοτικών αλιέων εἶναι «προνομιούχος» γιά τόν λόγο ὅτι δύνανται νά ἀσκήσουν ἁλιευτική δραστηριότητα χωρίς νά ἀπαιτείται πρός τούτο άδεια, ἡ υποτιθεμένη ειδική μεταχείριση πού εφαρμόζεται ἐπ' αυτών πρέπει νά θεωρηθεῖ ὅτι επιτρέπεται ἀπό τό άρθρο 10 τῆς συμβάσεως τοῦ Λονδίνου. Πράγματι, τό ἐν λόγω άρθρο δέν θίγει τήν δυνατότητα νά θεσπισθεί (ἤ διατηρηθεί) ειδικό σύστημα ἁλιείας στίς σχέσεις μεταξύ τῶν Κρατών μελών τῆς Κοινότητος, ενώ κάθε άλλη διάταξη τῆς συμβάσεως πρέπει νά ερμηνευθεί λαμβανομένης ὑπ' όψη της ἐν λόγω ρήτρας διασφαλίσεως. Πάντα σέ σχέση μέ τό άρθρο 5 τῆς συμβάσεως του Λονδίνου έχει ἀμφισβητηθεί τό ἄν ἐτηρήθη ἡ προβλεπομένη στην παράγραφο 2 ὑποχρέωση, δυνάμει τῆς ὁποίας τό παράκτιο κράτος ὀφείλει πρό τῆς θεσπίσεως ρυθμίσεως περί ἁλιείας «νά τήν γνωστοποιεί στά λοιπά ἐνδιαφερόμενα συμβαλλόμενα μέρη, μέ τά όποια διαβουλεύεται ἄν τό ζητήσουν». Σύμφωνα μέ τόν συνήγορο του Arbelaiz-Emazabel, ἡ ἐν λόγω ὑποχρέωση παρεβιάσθη μέ τήν θέσπιση του ἀνωτέρω κανονισμού 746/77 του Συμβουλίου, δεδομένου ὅτι δέν ἐγνωστοποιήθη στην Ἰσπανία παρά την ἐπομένη τῆς θεσπίσεως του. Κατά την ἄποψη μας, υποχρέωση ὁπως ἐκείνη πού περιέχεται στό ἀνωτέρω άρθρο 5 παράγραφος 2 ἀντιστοιχεί στην υποχρέωση ενημερώσεως των λοιπῶν μερῶν ἐπί τῶν ιδίων πρωτοβουλιῶν έτσι, ώστε νά δύνανται νά υποβάλουν ἐνδεχομένως τίς παρατηρήσεις τους, δέν προβλέπει ὅμως την έναρξη καθ' εαυτό διαπραγματεύσεων κατά συνέπεια, ἡ υποχρέωση αύτη δύναται νά πληρωθεί χωρίς νά ἀπαιτηθεί κοινοποίηση του ὁριστικού κειμένου τῆς πράξεως πού προτίθεται νά θεσπίσει συμβαλλόμενο μέρος. Κατά την διάρκεια τῆς συνεδριάσεως, ὁ εκπρόσωπος της Ἐπιτροπῆς ἀνέφερε, χωρίς τοῦτο νά ἀμφισβητηθεί, ὅτι ἡ 'Επιτροπή εἶχε ειδοποιήσει εγκαίρως τίς ισπανικές αρχές περί του καθορισμού τῶν ποσοστώσεων πού ἐπηκολούθησε μέ τήν έκδοση του κανονισμού 746/77. Αὐτό ἀρκεῖ γιά νά θεωρηθεί ὅτι ἐξεπληρώθη ἡ υποχρέωση παροχής πληροφοριών καί ἡ υποχρέωση διαβουλεύσεως. Τέλος, ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ κατηγορούμενος επεδίωξε περαιτέρω νά υποστηρίξει ἐκ νέου τήν άποψη σύμφωνα μέ τήν όποια τά δικαιώματα τῶν αλιέων πού ἀλιεύουν συνήθως θεμελιώνονται ἐπί διεθνούς εθίμου. Είχαμε ήδη τήν ευκαιρία νά ἐξετά-σουμε τό ζήτημα αυτό στίς προτάσεις μας σχετικά μέ τήν υπόθεση Burgoa γιά τόν λόγο αυτό περιοριζόμαστε νά υπενθυμίσουμε ὅτι ἡ θέση τῶν ἀλιέων πού ἀλιεύουν συνήθως ρυθμίζεται ἀποκλειστικώς ἀπό συμφωνίες καί ὄχι ἀπό γενικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Είμαστε πεπεισμένοι ὅτι ἡ πρακτική πού ενδεχομένως ἀκολούθησαν στίς σχέσεις τους ὡρισμένα κράτη πρό τῆς επεκτάσεως τῆς αποκλειστικής αλιευτικής ζώνης στά 200 μίλια δέν θά ἠδύνατο ἐν πάση περιπτώσει νά θεωρηθεί ὡς ἀπόδειξη περί υπάρξεως κανόνος δυναμένου νά προσαρμοσθεί στην νέα έννομη κατάσταση πού διεμορφώθη ἀπό τήν ἐν λόγω επέκταση.