ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

EVGENI TANCHEV

της 3ης Ιουνίου 2021 ( 1 )

Υπόθεση C‑57/19 P

Ευρωπαϊκή Επιτροπή

κατά

Tempus Energy Ltd και

Tempus Energy Technology Ltd

«Αίτηση αναιρέσεως – Κρατική ενίσχυση – Αγορά επάρκειας ισχύος Μεγάλης Βρετανίας – Απόφαση για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων – Έννοια των σοβαρών δυσχερειών – Επίπεδο απόδειξης – Υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάζει με επιμέλεια και αμεροληψία τις πληροφορίες που παρέχει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος – Υποχρέωση της Επιτροπής να διερευνά υπόθεση αυτεπαγγέλτως – Επαφές προ της κοινοποίησης»

Περιεχόμενα

I. Το νομικό πλαίσιο II. Το ιστορικό της διαφοράς III. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση IV. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων V. Ανάλυση Α. Η αίτηση αναιρέσεως 1. Τα επιχειρήματα των διαδίκων 2. Ανάλυση α) Επί του αιτήματος της Επιτροπής να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus σχετικά με το ελάχιστο όριο συμμετοχής των 2 MW β) Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως γ) Επί της ουσίας 1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις 2) Επί του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως i) Επί του ζητήματος αν, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών, η Tempus μπορεί να επικαλεστεί κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο διέθετε ή θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως ii) Επί του ζητήματος αν το πλήθος και η προέλευση των παρατηρήσεων που υπέβαλαν αυθόρμητα τρίτοι μπορούν να ληφθούν υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών iii) Επί του ζητήματος αν η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου μπορεί να ληφθεί υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών iv) Επί του ζητήματος αν η περιπλοκότητα και ο νεοπαγής χαρακτήρας του επίμαχου μέτρου μπορούν να ληφθούν υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών 3) Επί του δευτέρου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως i) Επί του ζητήματος αν η Επιτροπή έπρεπε να είχε διερευνήσει τον δυνητικό ρόλο όσων δραστηριοποιούνται στην DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος ii) Επί του ζητήματος αν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο δυσμενούς διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος iii) Επί του ζητήματος αν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο δυσμενούς διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της τροποποιημένης μεθόδου ανάκτησης του κόστους iv) Επί του ζητήματος αν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο δυσμενούς διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δημοπρασιών T-4 και T-1 και λόγω ορισμένων προϋποθέσεων συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος Β. Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου VI. Επί των δικαστικών εξόδων VII. Πρόταση

1. Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2018, Tempus Energy και Tempus Energy Technology κατά Επιτροπής (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) ( 2 ), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων ως προς το καθεστώς ενισχύσεων που εφάρμοσε το Ηνωμένο Βασίλειο για τη στήριξη προμηθευτών επάρκειας ισχύος στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας της Μεγάλης Βρετανίας (στο εξής: επίδικη απόφαση) ( 3 ).

2. Εκτιμώντας ότι περί τα έτη 2017/2018 η δυναμικότητα ηλεκτροπαραγωγής στη Μεγάλη Βρετανία δεν θα επαρκούσε πλέον για την κάλυψη της ζήτησης, το Ηνωμένο Βασίλειο εγκαθίδρυσε, μέσω του προμνησθέντος καθεστώτος ενισχύσεων, μια αγορά ηλεκτροπαραγωγικής ικανότητας στην οποία οι δημοπρασίες που θα διοργάνωναν οι εθνικές αρχές θα καθιστούσαν δυνατή την επάρκεια της παραγωγής. Βάσει του καθεστώτος αυτού, οι επιτυχόντες συμμετέχοντες στις δημοπρασίες θα ελάμβαναν τακτική αμοιβή με αντάλλαγμα την ανάληψη δέσμευσης εκ μέρους τους για παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε περιόδους αιχμής στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Η αμοιβή αυτή επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί μέσω εισφοράς που θα επιβαλλόταν στους προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας.

3. Με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι το προμνησθέν καθεστώς ενισχύσεων ήταν συμβατό με την εσωτερική αγορά βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, καθότι πληρούσε τα κριτήρια που καθορίζονται στις κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020) (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές) ( 4 ).

4. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησαν η Tempus Energy Ltd και η Tempus Energy Technology Ltd (από κοινού, στο εξής: Tempus) κατά της επίδικης αποφάσεως, κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να εκδώσει την απόφαση αυτή με την ολοκλήρωση απλώς και μόνον προκαταρκτικής εξέτασης, αλλά έπρεπε να είχε κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπεται στο άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, ένα σύνολο αντικειμενικών και συγκλινουσών ενδείξεων, οι οποίες συνίσταντο, πρώτον, στη διάρκεια και στα χαρακτηριστικά του προ της κοινοποιήσεως σταδίου και, δεύτερον, στην ανεπαρκή διερεύνηση, από την Επιτροπή, ορισμένων πτυχών της αγοράς επάρκειας ισχύος, καταδείκνυαν ότι οι σοβαρές δυσχέρειες που ανέκυψαν κατά την αξιολόγηση της συμβατότητας του καθεστώτος με την εσωτερική αγορά δεν είχαν ξεπεραστεί κατά το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης.

5. Η υπό κρίση υπόθεση παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποφανθεί επί της έννοιας των «σοβαρών δυσχερειών», των οποίων η ύπαρξη, κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, γεννά υποχρέωση της Επιτροπής να κινήσει το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων, ήτοι την επίσημη διαδικασία έρευνας.

I. Το νομικό πλαίσιο

6. Το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 ( 5 ) του Συμβουλίου, το οποίο τιτλοφορείται «Προκαταρκτική εξέταση της κοινοποίησης και αποφάσεις της Επιτροπής», ορίζει τα εξής: «[…] 3. Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει, μετά από προκαταρκτική εξέταση, ότι το κοινοποιηθέν μέτρο, ενώ εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου [107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ], δεν δημιουργεί αμφιβολίες κατά πόσον συμβιβάζεται με την [εσωτερική] αγορά, το κηρύσσει συμβιβάσιμο με την [εσωτερική] αγορά (εφεξής αποκαλούμενη “απόφαση για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων”). Στην απόφαση αυτή, αναφέρεται η συγκεκριμένη εξαίρεση της [Σ]υνθήκης που εφαρμόσθηκε. 4. Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει, μετά από προκαταρκτική εξέταση, ότι το κοινοποιηθέν μέτρο δημιουργεί αμφιβολίες κατά πόσον συμβιβάζεται με την [εσωτερική] αγορά, αποφασίζει να κινήσει τη διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο [108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ] (εφεξής αποκαλούμενη “απόφαση για κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας”). […]»

II. Το ιστορικό της διαφοράς

7. Η Tempus διαθέτει άδεια προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο και διαθέτει στο εμπόριο τεχνολογία διαχείρισης της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, άλλως καλούμενη τεχνολογία «ανταπόκρισης στη ζήτηση» (demand-side response, στο εξής: DSR), για ιδιώτες και επαγγελματίες.

8. Η Tempus βοηθά τους πελάτες της να μεταφέρουν τη μη κρίσιμη κατανάλωσή τους ηλεκτρικής ενέργειας σε περιόδους κατά τη διάρκεια των οποίων οι τιμές χονδρικής πώλησης είναι χαμηλές, είτε διότι η ζήτηση είναι μικρή είτε διότι η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές είναι άφθονη και, κατά συνέπεια, λιγότερο δαπανηρή. Για τον σκοπό αυτό, όπως και άλλοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην DSR, η Tempus συνάπτει με τους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας, που είναι συνήθως βιομηχανικοί και εμπορικοί πελάτες ή μικρομεσαίες επιχειρήσεις, συμβάσεις οι οποίες προβλέπουν ότι ο πελάτης δέχεται να είναι ευέλικτος ως προς την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας κατά τη διάρκεια συγκεκριμένης περιόδου. Ο επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στην DSR υπολογίζει τη συνολική διαθέσιμη επάρκεια ισχύος σε δεδομένο χρόνο για όλους τους ευέλικτους πελάτες και παρέχει την επάρκεια αυτή στον διαχειριστή του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, εν προκειμένω τη National Grid (στο εξής: NG), έναντι μιας χρέωσης την οποία μετακυλίει στον ευέλικτο πελάτη, διατηρώντας ένα περιθώριο κέρδους για τον ίδιο.

9. Δυνάμει του United Kingdom Energy Act 2013 (νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου του 2013 για την ενέργεια) και των κανονιστικών πράξεων που εκδόθηκαν βάσει αυτού, και ειδικότερα του Electricity Capacity Regulations 2014 (κανονισμού του 2014 για την επάρκεια ηλεκτρικής ισχύος) και των Capacity Market Rules 2014 (κανόνων του 2014 για την αγορά επάρκειας ισχύος), το Ηνωμένο Βασίλειο θέσπισε καθεστώς ενισχύσεων για τη στήριξη προμηθευτών επάρκειας ισχύος στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας της Μεγάλης Βρετανίας (στο εξής: επίμαχο μέτρο). Με το μέτρο αυτό, το Ηνωμένο Βασίλειο εγκαθιδρύει αγορά επάρκειας ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία συνίσταται σε συγκεντρωτικές δημοπρασίες για την προμήθεια της απαιτούμενης ισχύος, προκειμένου να διασφαλίζεται επάρκεια ισχύος. Οι προμηθευτές επάρκειας ισχύος αμείβονται με αντάλλαγμα την ανάληψη δέσμευσης εκ μέρους τους να προμηθεύσουν ηλεκτρική ενέργεια ή να μειώσουν ή να καθυστερήσουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας σε περίοδο αιχμής στο δίκτυο, σε περίπτωση δε μη τήρησης της δέσμευσης επιβάλλονται ποινές.

10. Η αγορά επάρκειας ισχύος λειτουργεί ως ακολούθως.

11. Η απαιτούμενη επάρκεια ισχύος καθορίζεται σε κεντρικό επίπεδο από την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου κατόπιν σύστασης της NG. Η απόφαση για τη δημοπρατούμενη ποσότητα ισχύος σε κάθε δημοπρασία επάρκειας ισχύος βασίζεται σε πρότυπο αξιοπιστίας. Το πρότυπο αξιοπιστίας είναι ένα αντικειμενικό επίπεδο ασφάλειας του εφοδιασμού με ηλεκτρική ενέργεια. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει καθορίσει ένα πρότυπο αξιοπιστίας το οποίο ισούται με την προσδοκία απώλειας φορτίου 3 ωρών ανά έτος και μεταφράζεται σε επίπεδο ασφάλειας του συστήματος 99,97 %. Η προσδοκία απώλειας φορτίου αντιπροσωπεύει τον αριθμό των ωρών/περιόδων ανά έτος κατά τις οποίες, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, είναι στατιστικά αναμενόμενο ότι η προσφορά δεν θα ανταποκριθεί στη ζήτηση.

12. Κάθε έτος, η απαιτούμενη επάρκεια ισχύος πλειστηριάζεται ενόψει παράδοσης τέσσερα έτη αργότερα (στο εξής: δημοπρασία T-4) Η επάρκεια ισχύος που πλειστηριάστηκε το 2014, για παράδειγμα, προορίζεται για παράδοση κατά το χρονικό διάστημα 2018/2019, η δε περίοδος παράδοσης αρχίζει την 1η Οκτωβρίου 2018 και λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου 2019. Εντούτοις, άλλη δημοπρασία πραγματοποιείται κατά το έτος που προηγείται του έτους παράδοσης του πλειστηριάσματος των κύριων δημοπρασιών (στο εξής: δημοπρασία T-1). Με τη δημοπρασία T-1 διασφαλίζεται η προμήθεια της κατάλληλης ποσότητας ισχύος όταν καθίστανται διαθέσιμες ακριβέστερες προβλέψεις της ζήτησης και η δημοπρασία αυτή είναι σημαντική για τη διευκόλυνση της ενεργού συμμετοχής της ισχύος DSR στον μηχανισμό (δεδομένου ότι όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR δυσκολεύονται να συμμετάσχουν σε δημοπρασία με παράδοση έπειτα από τέσσερα έτη).

13. Ορισμένη επάρκεια ισχύος αφαιρείται από τη δημοπρασία T-4 για να «διατεθεί αποκλειστικά» στη δημοπρασία T-1, επί τη βάσει υπολογισμού της ποσότητας της «οικονομικώς συμφέρουσας» DSR που θα μπορούσε να συμμετάσχει στη δημοπρασία T-1. Εάν υπάρξει πτώση της ζήτησης μεταξύ της δημοπρασίας T-4 και της δημοπρασίας T-1, το τμήμα της επάρκειας ισχύος που πλειστηριάζεται στη δημοπρασία T-1 θα μειωθεί. Κατά την επίδικη απόφαση, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεσμεύθηκε να πλειστηριάσει στις δημοπρασίες T-1 τουλάχιστον το 50 % της επάρκειας ισχύος που είχε αφαιρεθεί τέσσερα έτη νωρίτερα προοριζόμενη για «αποκλειστική διάθεση». Οι δημοπρασίες T-4 και T-1 συνιστούν το σταθερό καθεστώς. Επιπλέον του καθεστώτος αυτού, υπάρχει ένα μεταβατικό καθεστώς (καθότι, πριν από την περίοδο παράδοσης 2018/2019, προβλέπονται «μεταβατικές» δημοπρασίες που είναι ανοικτές κυρίως σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR).

14. Οι σταθερές δημοπρασίες είναι ανοικτές στους υφιστάμενους και στους νέους παραγωγούς, σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR και σε όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα της αποθήκευσης (με την προσωρινή εξαίρεση των διαμεσολαβητών και των αλλοδαπών προμηθευτών επάρκειας ισχύος). Οι παραγωγοί και όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR και συμμετέχουν στην αγορά επάρκειας ισχύος καλούνται «Capacity Market Units» (μονάδες της αγοράς επάρκειας ισχύος, στο εξής: CMU). Πρέπει να υποβάλλονται σε διαδικασία προεπιλογής, σκοπός της οποίας είναι να διασφαλίζεται ότι οι συμμετέχοντες στη δημοπρασία μπορούν όντως να παραδώσουν την ισχύ την οποία προσφέρουν. Οι CMU των δραστηριοποιούμενων στην DSR επιχειρήσεων καθορίζονται διά παραπομπής σε δέσμευση μείωσης της ζήτησης, η οποία θα πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα να μειώσουν οι πελάτες τους τις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας ή/και τις εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται χάρη σε επιτόπιες μονάδες παραγωγής τις οποίες διαθέτουν.

15. Κάθε δημοπρασία διεξάγεται με τη μέθοδο της φθίνουσας τιμής, με πληρωτέα την τιμή εκκαθάρισης, στο πλαίσιο της οποίας οι επιτυχόντες συμμετέχοντες πληρώνονται βάσει της τελευταίας προσφοράς που έγινε δεκτή. Κατά την έναρξη των δημοπρασιών, αναγγέλλεται μια υψηλή τιμή· οι συμμετέχοντες υποβάλλουν προσφορές, αναφέροντας την επάρκεια ισχύος που προτίθενται να προμηθεύσουν στην τιμή αυτή. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται πολλές φορές διαδοχικά βάσει προκαθορισμένου προγράμματος, μέχρις ότου καθοριστεί η χαμηλότερη τιμή στην οποία η ζήτηση αντιστοιχεί στην προσφορά, ήτοι η τιμή εκκαθάρισης του πλειστηριασμού. Όλοι οι επιτυχόντες συμμετέχοντες πληρώνονται με την ίδια τιμή εκκαθάρισης.

16. Σε περίπτωση επιτυχίας στη δημοπρασία, συνάπτεται με τους προμηθευτές επάρκειας ισχύος σύμβαση στην τιμή εκκαθάρισης. Η διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος ποικίλλει. Οι περισσότεροι από τους υφιστάμενους προμηθευτές επάρκειας ισχύος έχουν πρόσβαση σε ετήσιες συμβάσεις. Εντούτοις, οι προμηθευτές επάρκειας ισχύος που έχουν δαπάνες εξοπλισμού υψηλότερες από 125 λίρες στερλίνες (GBP) (περίπου 141 ευρώ) ανά κιλοβάτ (kW) –όπως συμβαίνει όταν ένας σταθμός ανακαινίζεται– έχουν πρόσβαση σε συμβάσεις μέγιστης διάρκειας 3 ετών. Οι προμηθευτές επάρκειας ισχύος που έχουν δαπάνες εξοπλισμού υψηλότερες από 250 GBP (περίπου 282 ευρώ) ανά κιλοβάτ (kW) –όπως συμβαίνει όταν κατασκευάζεται νέος σταθμός– έχουν πρόσβαση σε συμβάσεις μέγιστης διάρκειας 15 ετών. Οι συμβάσεις διάρκειας άνω του έτους συνάπτονται μόνο με συμμετέχοντες στις δημοπρασίες T-4.

17. Οι πληρωμές προς τους προμηθευτές επάρκειας ισχύος ισούνται με την απαιτούμενη επάρκεια ισχύος για την οποία οι προμηθευτές αυτοί υπέβαλαν προσφορά, πολλαπλασιαζόμενη επί την τιμή εκκαθάρισης. Το κόστος της χρηματοδότησης της επάρκειας ισχύος το αναλαμβάνει το σύνολο των πιστοποιημένων προμηθευτών ηλεκτρικής ενέργειας (στο εξής: μέθοδος ανάκτησης του κόστους) μέσω τέλους που επιβάλλεται στους προμηθευτές αυτούς (στο εξής: τέλος που επιβάλλεται στους προμηθευτές). Το τέλος που επιβάλλεται στους προμηθευτές καθορίζεται ανάλογα με το μερίδιο αγοράς που κατέχουν και υπολογίζεται βάσει της ζήτησης που καταγράφεται μεταξύ 16:00 και 19:00 κάθε ημέρα της εβδομάδας, πλην Σαββάτου και Κυριακής, από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο, προκειμένου να παρακινηθούν να μειώσουν τη ζήτηση των πελατών τους σε ηλεκτρική ενέργεια κατά τις περιόδους κατά τις οποίες η ζήτηση ανέρχεται συνήθως στο υψηλότερο επίπεδο. Κατά την επίδικη απόφαση, αυτό θα πρέπει να συνεπάγεται μείωση της απαιτούμενης επάρκειας ισχύος και, συνακόλουθα, μείωση του κόστους της αγοράς επάρκειας ισχύος.

18. Με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή αποφάσισε να μη διατυπώσει αντιρρήσεις για το επίμαχο μέτρο και το ενέκρινε για μέγιστο χρονικό διάστημα 10 ετών. Κατά την επίδικη απόφαση, το επίμαχο μέτρο συνιστούσε κρατική ενίσχυση, πλην όμως ήταν συμβατό με την εσωτερική αγορά δυνάμει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, καθότι πληρούσε τα κριτήρια που καθορίζονται στην ενότητα 3.9 των κατευθυντήριων γραμμών, η οποία επιγράφεται «Ενισχύσεις για επάρκεια παραγωγής».

III. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

19. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 1 των παρουσών προτάσεων, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση, με την αιτιολογία ότι κακώς η Επιτροπή δεν κίνησε την επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπεται στο άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.

20. Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να αρκεστεί στο προκαταρκτικό στάδιο εξέτασης των κρατικών ενισχύσεων, αλλά υποχρεούται να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, όταν η προκαταρκτική εξέταση δεν καθιστά δυνατή την εξάλειψη κάθε αμφιβολίας όσον αφορά τη συμβατότητα του σχεδιαζόμενου μέτρου με την εσωτερική αγορά. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Tempus έφερε το βάρος της απόδειξης της ύπαρξης τέτοιων αμφιβολιών. Για τον σκοπό αυτό, δεν ήταν αναγκαίο η Tempus να προσκομίσει επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το επίμαχο μέτρο ήταν ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά. Αρκούσε, αντιθέτως, να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει αμφιβολίες όσον αφορά τη συμβατότητα του μέτρου. Επιπλέον, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Tempus μπορούσε να επικαλεστεί όχι μόνον κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο διέθετε η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως, αλλά και κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία αυτή. Και τούτο διότι η Επιτροπή μπορούσε και, όπου ήταν αναγκαίο, έπρεπε να αναζητήσει κρίσιμα στοιχεία από άλλες πηγές, αντί να περιορίσει την ανάλυσή της στα στοιχεία που περιέχονταν στην κοινοποίηση.

21. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι, κατά τη νομολογία, η έκταση του πεδίου της προκαταρκτικής εξέτασης και η περιπλοκότητα της υποθέσεως ενδέχεται να υποδηλώνουν την ύπαρξη αμφιβολιών. Επισήμανε ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, το επίμαχο μέτρο ήταν σημαντικό, περίπλοκο και νέο. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός ότι η προκαταρκτική εξέταση είχε διαρκέσει μόνον έναν μήνα, ήτοι λιγότερο από τη δίμηνη περίοδο που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 659/1999, δεν αποτελούσε αποχρώσα ένδειξη απουσίας αμφιβολιών κατά το πέρας της εξέτασης αυτής, καθότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη το προ της κοινοποιήσεως στάδιο, το οποίο είχε διαρκέσει περίπου 18 μήνες και, επομένως, υπερέβη το χρονικό διάστημα που προβλέπεται, ως γενικός κανόνας, στον κώδικα βέλτιστων πρακτικών για τη διεξαγωγή διαδικασιών ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων, τον οποίο ενέκρινε η Επιτροπή στις 16 Ιουνίου 2009 (στο εξής: κώδικας βέλτιστων πρακτικών) ( 6 ). Επιπλέον, κατά το πέρας του εκτενούς προ της κοινοποιήσεως σταδίου, η Επιτροπή διατηρούσε ακόμη αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά, δεδομένου ότι ζήτησε από το Ηνωμένο Βασίλειο συμπληρωματικές πληροφορίες σχετικά με ορισμένα βασικά ζητήματα. Το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου και το γεγονός ότι είχαν καταθέσει παρατηρήσεις, σε σχέση με το επίμαχο μέτρο, τρεις διαφορετικές κατηγορίες επιχειρηματιών αποτελούσαν ένδειξη ύπαρξης αμφιβολιών. Εν συνεχεία, έκρινε ότι έπρεπε να εξετάσει αν παράγοντες σχετικοί με το περιεχόμενο της επίδικης αποφάσεως υποδήλωναν επίσης ενδεχομένως ότι η Επιτροπή έπρεπε να διατηρεί αμφιβολίες.

22. Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ανεπαρκής εξέταση από την Επιτροπή του δυνητικού ρόλου της DSR στο πλαίσιο της αγοράς επάρκειας ισχύος συνιστούσε ένδειξη ότι δημιουργήθηκαν αμφιβολίες όσον αφορά τη συμβατότητα του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά. Δεδομένου ότι η επίδικη απόφαση παρέπεμπε στην από 30 Ιουνίου 2014 έκθεση επιτροπής τεχνικών εμπειρογνωμόνων (στο εξής: PTE) στην οποία επισημαινόταν η έλλειψη εμπεριστατωμένων στοιχείων αναφορικά με τις δυνατότητες της DSR (στο εξής: έκθεση της PTE), η Επιτροπή είχε επίγνωση των δυσχερειών σχετικά με την εκτίμηση των δυνατοτήτων της DSR και, επομένως, του κινδύνου να μη ληφθούν επαρκώς υπόψη οι δυνατότητες αυτές στο πλαίσιο του επίμαχου μέτρου. Παρ’ όλα αυτά, αντί να εκτιμήσει η ίδια τις δυνατότητες της DSR, η Επιτροπή δέχθηκε τη διαδικασία την οποία προέβλεψε το Ηνωμένο Βασίλειο (συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ότι οι πληροφορίες θα αποκαλυφθούν στην πρώτη δημοπρασία T-4 και ότι η NG θα δρομολογήσει μελέτη σχετικά με τις δυνατότητες της DSR).

23. Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε εξετάσει επαρκώς αν όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR υφίσταντο δυσμενή διάκριση σε σχέση με τους παραγωγούς.

24. Όσον αφορά, κατά πρώτον, τη διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR προσφέρονταν μόνον ετήσιες συμβάσεις, ενώ σε ορισμένους παραγωγούς (εκείνους που κατασκεύαζαν νέους σταθμούς ή ανακαίνιζαν υφιστάμενους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής) μπορούσαν να προσφερθούν συμβάσεις διάρκειας 3 έως 15 ετών. Το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε επίσης ότι ο λόγος για τον οποίο σε ορισμένους προμηθευτές επάρκειας ισχύος (συγκεκριμένα, σε εκείνους που κατασκεύαζαν νέους σταθμούς ή ανακαίνιζαν υφιστάμενους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής) προσφέρονταν συμβάσεις διάρκειας μεγαλύτερης του έτους ήταν το επίπεδο κεφαλαιουχικών δαπανών και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν για τη χρηματοδότηση της επένδυσής τους. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι τα στοιχεία που παρέσχε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Επιτροπή αφορούσαν μόνον τις ανάγκες χρηματοδότησης των παραγωγών που κατασκεύαζαν νέους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, η Επιτροπή έπρεπε να είχε συλλέξει η ίδια περισσότερα στοιχεία σχετικά με τις ανάγκες χρηματοδότησης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR. Δεδομένου ότι δεν το έπραξε, δεν είχε καταφέρει να εξαλείψει τις αμφιβολίες που ανέκυψαν λόγω της διαφορετικής μεταχείρισης των παραγωγών και όσων δραστηριοποιούνται στην DSR σε σχέση με τη διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος.

25. Κατά δεύτερον, όσον αφορά τη μέθοδο ανάκτησης του κόστους, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η μέθοδος αυτή έπρεπε να ληφθεί υπόψη κατά την εκτίμηση του αναλογικού χαρακτήρα του επίμαχου μέτρου, καθότι επηρέαζε τον όγκο της επάρκειας ισχύος που έπρεπε να αγοραστεί μέσω της αγοράς επάρκειας ισχύος και, επομένως, το ύψος της ενίσχυσης. Το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε τροποποιήσει τη μέθοδο αυτή κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας ( 7 ) και ότι η Επιτροπή έπρεπε να είχε εξετάσει αν η τροποποιημένη μέθοδος παρείχε κίνητρο ισοδύναμο με εκείνο το οποίο παρείχε η αρχικά προταθείσα μέθοδος για τη μείωση της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας κατά την αιχμή της ζήτησης, ιδίως μέσω της χρήσης της DSR. Η παράλειψη της Επιτροπής να πράξει κάτι τέτοιο ήταν μία ακόμη ένδειξη περί της ύπαρξης αμφιβολιών.

26. Κατά τρίτον, όσον αφορά τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι η Επιτροπή έπρεπε να είχε εξετάσει αν το επίμαχο μέτρο παρείχε σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR επαρκές κίνητρο ώστε να συμμετάσχουν στις δημοπρασίες T-1, οι οποίες παρείχαν στις επιχειρήσεις αυτές καλύτερη οδό πρόσβασης στην αγορά, δεδομένου ότι: ο όγκος επάρκειας ισχύος ο οποίος προοριζόταν αποκλειστικά για τις δημοπρασίες T-1 ήταν περιορισμένος σε σύγκριση με τον όγκο επάρκειας ισχύος που πλειστηριαζόταν κατά τις δημοπρασίες T-4· οι δημοπρασίες T-1 δεν προορίζονταν αποκλειστικά για όσους δραστηριοποιούνται στην DSR· και δεν υπήρχε εγγύηση ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα διοργάνωνε δημοπρασίες T-1 εάν διοργανώνονταν δημοπρασίες T-4. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή θα έπρεπε επίσης να έχει εξετάσει αν όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR είχαν επαρκές κίνητρο ώστε να συμμετάσχουν στις δημοπρασίες T-4, δεδομένου ότι το επίμαχο μέτρο i) υποχρέωνε όλους τους συμμετέχοντες στις δημοπρασίες T-4 να έχουν τη δυνατότητα αντιμετώπισης επεισοδίων ανεπάρκειας ισχύος με αόριστη διάρκεια· ii) εξίσωνε το ποσό της εγγυητικής επιστολής για τις μη πιστοποιημένες CMU της DSR με το ποσό της εγγυητικής επιστολής για τις νέες CMU παραγωγής· και iii) καθόριζε κατώτατο όριο 2 μεγαβάτ (MW) για τη συμμετοχή στις σταθερές δημοπρασίες.

27. Πέμπτον, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το γεγονός ότι το επίμαχο μέτρο δεν προέβλεπε αμοιβή όσων δραστηριοποιούνται στην DSR για την εξοικονόμηση στις απώλειες μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας δεν αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης αμφιβολιών, καθότι, κατά το σημείο 225 των κατευθυντήριων γραμμών, οι ενισχύσεις πρέπει να ανταμείβουν «μόνο την υπηρεσία πλήρους διαθεσιμότητας» που παρέχεται, και όχι την πώληση ηλεκτρικής ενέργειας.

28. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε ένα σύνολο αντικειμενικών και συγκλινουσών ενδείξεων, αντλούμενων, αφενός, από τη διάρκεια και τις περιστάσεις του προ της κοινοποιήσεως σταδίου και, αφετέρου, από το ελλιπές και ανεπαρκές περιεχόμενο της επίδικης αποφάσεως λόγω ανεπαρκούς διερεύνησης, από την Επιτροπή, κατά το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, οι οποίες καταδείκνυαν ότι η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση παρά την ύπαρξη αμφιβολιών. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση, χωρίς να εξετάσει τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που προέβαλε η Tempus, ο οποίος αφορούσε ελλιπή αιτιολογία.

IV. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων

29. Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση· να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως ή, εναλλακτικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε ενώπιόν του· και, εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την Tempus στα δικαστικά έξοδα.

30. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει το κύριο καθώς και το επικουρικό αίτημα της Επιτροπής.

31. Ομοίως και η Πολωνική Κυβέρνηση, στην οποία επετράπη να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής.

32. Η Tempus υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο πρέπει, μέσω αιτιολογημένης διάταξης, να απορρίψει ως απαράδεκτο τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, στον βαθμό που η Επιτροπή αμφισβητεί, πρώτον, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, τη διάρκεια τόσο της προκαταρκτικής εξέτασης όσο και του προ της κοινοποιήσεως σταδίου, καθώς και το πλήθος και την προέλευση των αποκαλούμενων «καταγγελιών», και, δεύτερον, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τη μέθοδο ανάκτησης του κόστους. Η Tempus υποστηρίζει περαιτέρω ότι το Δικαστήριο πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως. Επικουρικώς, εάν το Δικαστήριο αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η Tempus ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί οριστικά επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε πρωτοδίκως και να ακυρώσει την επίδικη απόφαση. Τέλος, η Tempus ζητεί από το Δικαστήριο να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, τόσο τα δικά της όσο και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Tempus, και να υποχρεώσει το Ηνωμένο Βασίλειο να φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

33. Ως μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας, το Δικαστήριο κάλεσε όλους τους μετέχοντες που είχαν καταθέσει γραπτές παρατηρήσεις να απαντήσουν σε γραπτή ερώτηση. Η Επιτροπή, η Tempus, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Πολωνική Κυβέρνηση απάντησαν εντός της προθεσμίας που έταξε το Δικαστήριο.

V. Ανάλυση

34. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, για τους λόγους που εκτίθενται εν συνεχεία, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί, το δε Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς και να απορρίψει την προσφυγή. Επομένως, θα εξετάσω εν συνεχεία, πρώτον, την αίτηση αναιρέσεως (ενότητα A) και, δεύτερον, την ασκηθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή (ενότητα B).

Α. Η αίτηση αναιρέσεως

1. Τα επιχειρήματα των διαδίκων

35. Η Επιτροπή προβάλλει έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία του άρθρου 108, παράγραφοι 2 και 3, ΣΛΕΕ και του άρθρου 4, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 659/1999 κρίνοντας ότι, κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, υπήρχαν σοβαρές δυσχέρειες όσον αφορά τη συμβατότητα του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά και ότι, επομένως, η Επιτροπή όφειλε να έχει κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.

36. Ο λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.

37. Με το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, το οποίο βάλλει κατά των σκέψεων 68 έως 72, 79 έως 83, 85, 90 έως 92, 101 έως 109 και 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά τον καθορισμό του επιπέδου απόδειξης της ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών και κατά τη συνεκτίμηση ορισμένων παραγόντων ως ενδείξεων της ύπαρξης τέτοιων δυσχερειών.

38. Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο εκτιμώντας ότι η Tempus μπορούσε να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών απλώς και μόνον εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να γίνει δεκτό ότι υφίσταντο τέτοιες δυσχέρειες, αντί να αποδείξει όντως την ύπαρξή τους· καθώς και ότι, για τον σκοπό αυτό, η Tempus μπορούσε να επικαλεστεί κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο διέθετε ή θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως. Κατά την Επιτροπή, στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης, αυτή δύναται να αρκεστεί στα πληροφοριακά στοιχεία που προσκόμισε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, αντί να εξετάσει αυτεπαγγέλτως τις περιστάσεις της υποθέσεως. Επιπλέον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη λαμβάνοντας υπόψη, ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, τους ακόλουθους παράγοντες: i) τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, όπως την τεχνική περιπλοκότητα, τον νεοπαγή χαρακτήρα και το ύψος της ενίσχυσης –δεδομένου ότι οι παράγοντες αυτοί ουδεμία επιρροή ασκούν στην αξιολόγηση της συμβατότητας· ii) τη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου –δεδομένου ότι, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 659/1999, η δίμηνη προθεσμία για τη λήψη αποφάσεως περί μη διατύπωσης αντιρρήσεων αρχίζει από την ημερομηνία της πλήρους κοινοποίησης και κανένα διάστημα πριν από την επίσημη κοινοποίηση δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη· και iii) το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων που υπέβαλαν αυθόρμητα τρίτοι –δεδομένου ότι, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή υποχρεούται να εξετάζει καταγγελίες, όχι αυθόρμητα υποβαλλόμενες παρατηρήσεις. Τέλος, η Επιτροπή αμφισβητεί την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι, ιδίως στην περίπτωση περίπλοκου μέτρου, ο σκοπός του προ της κοινοποιήσεως σταδίου δεν είναι να αξιολογηθεί η συμβατότητα του μέτρου αυτού με την εσωτερική αγορά.

39. Με το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη καταλογίζοντάς της ότι δεν διερεύνησε επαρκώς ορισμένες πτυχές της αγοράς επάρκειας ισχύος του Ηνωμένου Βασιλείου.

40. Πρώτον, η Επιτροπή αμφισβητεί την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 146, 152 και 154 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ανέκυψαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την αξιολόγηση του δυνητικού ρόλου της DSR εντός της αγοράς επάρκειας ισχύος. Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, όταν εκδόθηκε η επίδικη απόφαση, η τεχνολογία DSR δεν ήταν ακόμη ώριμη και ότι, επομένως, η ίδια δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει πλήρως τις μακροπρόθεσμες δυνατότητες όσων δραστηριοποιούνταν στην DSR. Η Επιτροπή ισχυρίζεται επίσης ότι η United Kingdom Demand Response Association (στο εξής: UKDRA) ( 8 ), η οποία κατέθεσε παρατηρήσεις ενώπιόν της στις 9 Ιουνίου 2014 (στο εξής: παρατηρήσεις της UKDRA της 9ης Ιουνίου 2014), επέκρινε το επίμαχο μέτρο διότι περιήγε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR σε μειονεκτική θέση έναντι άλλων προμηθευτών επάρκειας ισχύος, και όχι διότι δεν αξιολογήθηκαν ορθώς οι δυνατότητες της DSR. Επιπλέον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι ο μηχανισμός δημοπρασιών θα παράσχει πραγματικά στοιχεία σχετικά με τις δυνατότητες της DSR. Δεύτερον, η Επιτροπή αμφισβητεί την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι ανέκυψαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την εκτίμηση του ζητήματος αν υφίσταντο δυσμενή διάκριση ή δυσμενή μεταχείριση όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR, λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, της μεθόδου ανάκτησης του κόστους και των προϋποθέσεων συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος. Όσον αφορά τις βραχύτερης διάρκειας συμβάσεις που προσφέρονταν σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, εν αντιθέσει προς την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 181, 182, 184, 192 και 193 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν ήταν υποχρεωμένη να εξετάσει τις ακριβείς κεφαλαιουχικές δαπάνες και τη χρηματοδότηση όσων δραστηριοποιούνται στην DSR, δεδομένου ότι ήταν γνωστό ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες των επιχειρήσεων αυτών είναι σημαντικά κατώτερες από εκείνες των νέων παραγωγών ισχύος. Ως προς τη μέθοδο ανάκτησης του κόστους, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, στις σκέψεις 194 έως 213 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το θεσμικό όργανο έπρεπε να έχει εξετάσει αν η τροποποίηση της μεθόδου ανάκτησης του κόστους είχε αντίκτυπο στο ύψος της ενίσχυσης. Κατά την Επιτροπή, η μέθοδος ανάκτησης του κόστους δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη για τον σκοπό της αξιολόγησης της συμβατότητας εφόσον, κατά τη νομολογία, η μέθοδος χρηματοδότησης του μέτρου ενίσχυσης ασκεί επιρροή μόνον όταν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του μέτρου αυτού, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Επιπλέον, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε εκθέσει με πειστικό τρόπο τους λόγους για τους οποίους η επιλεγείσα μέθοδος ήταν προτιμότερη από την αρχικά προταθείσα. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι δεν υπήρχε εγγύηση ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα προμηθευόταν μέσω της δημοπρασίας T-1 τουλάχιστον το 50 % της επάρκειας ισχύος που προορίστηκε για τη δημοπρασία αυτή – καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο είχε αναλάβει σχετική δέσμευση. Η Επιτροπή ζητεί επίσης από το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να είχε κρίνει απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus σχετικά με το όριο συμμετοχής των 2 MW, διότι το επιχείρημα αυτό δεν προβλήθηκε με το δικόγραφο της προσφυγής της Tempus ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, αλλά με το υπόμνημα απαντήσεως. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο δεδομένου ότι, κατά τη διοικητική διαδικασία, ουδείς τρίτος αμφισβήτησε τον χαρακτηρισμό του ορίου των 2 MW ως χαμηλού.

41. Η Tempus υποστηρίζει ότι ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι εν μέρει απαράδεκτος και αβάσιμος στο σύνολό του.

42. Κατά την Tempus, το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμο κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου κατά τον καθορισμό του απαιτούμενου κατά νόμον επιπέδου απόδειξης της ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών. Κατά την Tempus, από τη νομολογία και από την αντικειμενική φύση της έννοιας των σοβαρών δυσχερειών προκύπτει ότι, αντί να στηρίζεται στα στοιχεία που παρέχονται με την κοινοποίηση, η Επιτροπή οφείλει να ελέγχει την ακρίβεια και την πληρότητα των στοιχείων αυτών. Από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι η Επιτροπή υποχρεούται, όταν είναι αναγκαίο, να επεκτείνει τον έλεγχό της πέραν των στοιχείων που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.

43. Η Tempus ισχυρίζεται επίσης ότι το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο ή, επικουρικώς, αβάσιμο, στον βαθμό που προβάλλεται πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου διότι έλαβε υπόψη ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, τη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου, το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων που κατέθεσαν αυθόρμητα τρίτοι και την περιπλοκότητα του επίμαχου μέτρου. Το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο διότι, πρώτον, εγείρει πραγματικά ζητήματα και, δεύτερον, δεν προσδιορίζει επακριβώς τις επικρινόμενες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Είναι δε αβάσιμο διότι το περιεχόμενο των παρατηρήσεων που κατέθεσαν τρίτοι (και όχι το πλήθος ή η προέλευσή τους), η μεγάλη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου (κατά τη διάρκεια του οποίου δεν στάθηκε δυνατή η επίλυση των σημαντικών ζητημάτων που ήγειρε η Επιτροπή) και η αφύσικα μικρή της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης (η οποία είχε διάρκεια μόλις ενός μήνα, ήτοι τη μισή της συνήθους διάρκειας) είναι ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

44. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, η Tempus ισχυρίζεται ότι η επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με τις δυνατότητες της DSR είναι αβάσιμη. Δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε επίγνωση των μεγάλων δυνατοτήτων της DSR, δεν μπορούσε να επικαλεστεί την έλλειψη ωριμότητας της τεχνολογίας DSR προκειμένου να μην εκτιμήσει τις δυνατότητες της DSR.

45. Επιπλέον, η Tempus υποστηρίζει ότι η επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με δυσμενή διάκριση ή δυσμενή μεταχείριση εις βάρος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, της μεθόδου ανάκτησης του κόστους και των προϋποθέσεων συμμετοχής τους στην αγορά επάρκειας ισχύος είναι εν μέρει απαράδεκτη και αβάσιμη στο σύνολό της. Πρώτον, όσον αφορά τη διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, η Tempus υποστηρίζει ότι το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμο, καθότι βάλλει μόνον κατά της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή έπρεπε να είχε εξετάσει διεξοδικά τις χρηματοδοτικές ανάγκες όσων δραστηριοποιούνται στην DSR, και όχι κατά των άλλων λόγων στους οποίους στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο για να διαπιστώσει ότι ανέκυψαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την εκτίμηση του ζητήματος αν όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR υφίσταντο δυσμενή διάκριση λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος. Δεύτερον, όσον αφορά τη μέθοδο ανάκτησης του κόστους, η Tempus υποστηρίζει ότι το επιχείρημα της Επιτροπής ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η τροποποίηση της μεθόδου ανάκτησης του κόστους θα επηρέαζε το τελικό ποσό της ενίσχυσης είναι απαράδεκτο, επειδή πρόκειται για πραγματικό ζήτημα. Εναλλακτικώς και εν πάση περιπτώσει, η Tempus ισχυρίζεται ότι το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο, δεδομένου ότι η τροποποιημένη μέθοδος ανάκτησης του κόστους δεν παρείχε πλέον κανένα κίνητρο στους καταναλωτές για να μειώσουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας. Τρίτον, όσον αφορά τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR, η Tempus υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή δεν αμφισβητεί την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι ο όγκος που προορίζεται για δημοπρασίες T-1 είναι περιορισμένος και ότι είναι δύσκολο για όσους δραστηριοποιούνται στην DSR να προμηθεύσουν τους σημαντικούς όγκους που πλειστηριάζονται στις δημοπρασίες T-4. Η Tempus παρατηρεί επίσης ότι η Επιτροπή έπρεπε να είχε εξετάσει αν η δέσμευση του Ηνωμένου Βασιλείου να προμηθευτεί τουλάχιστον το 50 % της ποσότητας που προοριζόταν για τις δημοπρασίες T-1 είχε προβλεφθεί στην εγχώρια νομοθεσία. Τέλος, η Tempus επισημαίνει ότι το όριο των 2 MW για τη συμμετοχή στις σταθερές δημοπρασίες δεν μπορεί να θεωρηθεί χαμηλό.

46. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει τόσο το κύριο όσο και το επικουρικό αίτημα της Επιτροπής. Θεωρεί ότι ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως ο οποίος προβάλλεται είναι βάσιμος. Ειδικότερα, συμφωνεί με την Επιτροπή ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου δεν αποτελεί ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών· ότι η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί στις πληροφορίες που παρασχέθηκαν στην κοινοποίηση χωρίς να διενεργήσει δική της έρευνα· και ότι το επίπεδο απόδειξης που έθεσε το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών είναι προδήλως πολύ χαμηλό και δεν λαμβάνει υπόψη τη διακριτική ευχέρεια της Επιτροπής. Επιπλέον, κατά την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη λαμβάνοντας υπόψη ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών την ανεπαρκή διερεύνηση από την Επιτροπή των δυνατοτήτων της DSR, τη διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, την τροποποίηση της μεθόδου ανάκτησης του κόστους και τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR.

47. Η Πολωνική Κυβέρνηση υποστηρίζει επίσης τα αιτήματα της Επιτροπής. Ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη μεταθέτοντας το βάρος της απόδειξης στην Επιτροπή απαιτώντας από αυτήν να αποδείξει ότι δεν υπήρχαν σοβαρές δυσχέρειες, αντί να απαιτήσει από την προσφεύγουσα να αποδείξει ότι υπήρχαν τέτοιες δυσχέρειες. Κατά την Πολωνική Κυβέρνηση, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως τις κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με την αξιολόγηση των δυνατοτήτων της DSR και υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει διερευνήσει αν η νέα μέθοδος ανάκτησης του κόστους είχε αντίκτυπο στην πρόσβαση στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR. Επιπλέον, η Πολωνική Κυβέρνηση υποστηρίζει το αίτημα της Επιτροπής με το οποίο ζητείται από το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να είχε κρίνει απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus σχετικά με το όριο συμμετοχής των 2 MW. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο, καθότι, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, το όριο των 2 MW είναι χαμηλό.

2. Ανάλυση

48. Προτού εξετάσω επί της ουσίας τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως (τμήμα Γ), θα εξετάσω, πρώτον, το αίτημα της Επιτροπής να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus σχετικά με το ελάχιστο όριο συμμετοχής των 2 MW [υπό α)] και, δεύτερον, τις ενστάσεις απαραδέκτου τις οποίες προέβαλε η Tempus σε σχέση με την αίτηση αναιρέσεως [υπό β)].

α) Επί του αιτήματος της Επιτροπής να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus σχετικά με το ελάχιστο όριο συμμετοχής των 2 MW

49. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Πολωνική Κυβέρνηση, ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να είχε απορρίψει ως απαράδεκτο το επιχείρημα της Tempus ότι το ελάχιστο όριο συμμετοχής των 2 MW ήταν υψηλό και συνιστούσε φραγμό για την είσοδο στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR ( 9 ). Κατά την Επιτροπή, το επιχείρημα αυτό δεν προβλήθηκε με το δικόγραφο της προσφυγής της Tempus, αλλά μόνον με το υπόμνημα απαντήσεως.

50. Κατά τη γνώμη μου, το αίτημα αυτό πρέπει να απορριφθεί.

51. Κατά το άρθρο 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης απαγορεύεται, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά ή πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Εντούτοις, ισχυρισμός ή επιχείρημα που αποτελεί ανάπτυξη λόγου που προβλήθηκε προηγουμένως, άμεσα ή έμμεσα, με το εισαγωγικό δικόγραφο και συνδέεται στενά με τον λόγο αυτόν πρέπει να κρίνεται παραδεκτός ( 10 ). Στην υπό κρίση υπόθεση, όπως αποφάνθηκε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 254 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το επιχείρημα της Tempus το οποίο συνοψίζεται στο σημείο 49 των παρουσών προτάσεων ήταν ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας που αυτή προέβαλε στο δικόγραφο της προσφυγής, σχετικά με δυσμενή διάκριση εις βάρος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR η οποία θα έπρεπε να είχε οδηγήσει την Επιτροπή να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.

52. Επομένως, το αίτημα της Επιτροπής το οποίο συνοψίζεται στο σημείο 49 των παρουσών προτάσεων πρέπει να απορριφθεί.

β) Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως

53. Η Tempus υποστηρίζει ότι ορισμένα επιχειρήματα τα οποία προέβαλε η Επιτροπή προς στήριξη του πρώτου και του δεύτερου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτα.

54. Πρώτον, η Tempus ισχυρίζεται ότι το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο στον βαθμό που η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη λαμβάνοντας υπόψη τους ακόλουθους παράγοντες ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών: τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, τη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου, το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων τρίτων και την περιπλοκότητα του επίμαχου μέτρου. Κατά την Tempus, πρώτον, αυτά είναι πραγματικά ζητήματα και, δεύτερον, η Επιτροπή δεν προσδιόρισε επακριβώς στην αίτηση αναιρέσεως τις επικρινόμενες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

55. Η ως άνω ένσταση απαραδέκτου είναι κατά τη γνώμη μου απορριπτέα.

56. Κατά πρώτον, με την επιχειρηματολογία που συνοψίζεται στο σημείο 54 των παρουσών προτάσεων εγείρονται νομικά και όχι πραγματικά ζητήματα.

57. Κατά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής, ορισμένοι παράγοντες δεν μπορούν, αυτοί καθεαυτούς και μόνον εκ της φύσεώς τους, να συνιστούν ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών. Κατά την Επιτροπή, τούτο ισχύει όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του μέτρου ενίσχυσης και, ειδικότερα, την περιπλοκότητα του μέτρου (αφού, κατά τη νομολογία, η περιπλοκότητα του μέτρου μπορεί ακριβώς να δικαιολογεί διαδικασία προκαταρκτικής εξέτασης μεγαλύτερης διάρκειας αντί να γεννά αυτομάτως την υποχρέωση της Επιτροπής να κινήσει επίσημη διαδικασία έρευνας)· τη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου (αφού μόνον η διάρκεια της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών)· και το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων τρίτων (αφού, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή υποχρεούται να εξετάζει καταγγελίες, όχι παρατηρήσεις που υποβάλλουν αυθόρμητα τρίτοι). Το ζήτημα αν, αυτός καθεαυτόν και μόνον εκ της φύσεώς του, έκαστος εκ των ως άνω παραγόντων έχει σημασία προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών είναι σαφώς νομικό ζήτημα.

58. Κατά δεύτερον, εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζει η Tempus, στην αίτηση αναιρέσεως προσδιορίζονται οι σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως κατά των οποίων βάλλει η επιχειρηματολογία που συνοψίζεται στο σημείο 54 των παρουσών προτάσεων.

59. Το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως αναφέρεται: στις «σκέψεις 79 επ.», σε σχέση με το επιχείρημα ότι τα χαρακτηριστικά μέτρου ενίσχυσης δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών· στις σκέψεις 85, 92, 106, 109 και 111, σε σχέση με τη σημασία της διάρκειας του προ της κοινοποιήσεως σταδίου· και στις «σκέψεις 101 έως 109 ([…] και δη στις σκέψεις 108, 109 και 111)», σε σχέση με τη σημασία του πλήθους και της προέλευσης των παρατηρήσεων τρίτων. Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, κατά το οποίο οι προβαλλόμενοι λόγοι και τα επιχειρήματα πρέπει να προσδιορίζουν με ακρίβεια ποια σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως ή της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου αμφισβητούνται.

60. Ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί, όσον αφορά ειδικότερα το επιχείρημα σχετικά με τα χαρακτηριστικά του μέτρου ενίσχυσης, ότι η Επιτροπή δεν προσδιόρισε επακριβώς στην αίτηση αναιρέσεως τις επικρινόμενες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η επιχειρηματολογία της Επιτροπής, στο σύνολό της, είναι αρκούντως σαφής ώστε να μπορούν να προσδιοριστούν τα επικρινόμενα χωρία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (συγκεκριμένα, οι σκέψεις 79 και 111 έως 115, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το επίμαχο μέτρο είναι σημαντικό, περίπλοκο και νέο και ότι τα χαρακτηριστικά αυτά αρκούν προς απόδειξη της ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών) ( 11 ).

61. Δεύτερον, η Tempus υποστηρίζει ότι το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο στο μέτρο που βάλλει κατά των σκέψεων 208 έως 212 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως –ήτοι στο μέτρο που η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η Επιτροπή έπρεπε να είχε διερευνήσει αν η τροποποιημένη μέθοδος ανάκτησης του κόστους εξακολουθούσε να παρέχει επαρκές κίνητρο για τη μείωση της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας και αν επηρέαζε το ύψος της ενίσχυσης. Κατά την Tempus, η Επιτροπή ζητεί με τον τρόπο αυτό από το Δικαστήριο να εκτιμήσει εκ νέου τα πραγματικά περιστατικά.

62. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η ένσταση απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί. Εάν η τροποποιημένη μέθοδος ανάκτησης του κόστους δεν παρέχει επαρκές κίνητρο στους καταναλωτές ώστε να μειώσουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας κατά την αιχμή της ζήτησης, μεταξύ άλλων μέσω της χρήσης της DSR, τίθεται υπό αμφισβήτηση η αναλογικότητα του επίμαχου μέτρου. Τούτο αποτελεί νομικό ζήτημα.

63. Ως εκ τούτου, εκτιμώ ότι ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι στο σύνολό του παραδεκτός.

γ) Επί της ουσίας

64. Η Επιτροπή προβάλλει έναν και μοναδικό λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία του άρθρου 108, παράγραφοι 2 και 3, ΣΛΕΕ και του άρθρου 4, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 659/1999 κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να κηρύξει το επίμαχο μέτρο συμβατό με την εσωτερική αγορά χωρίς να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας. Προτού εξετάσω τα δύο σκέλη του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές προκαταρκτικές παρατηρήσεις.

1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

65. Υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 108 ΣΛΕΕ για τον έλεγχο των κρατικών ενισχύσεων πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ, αφενός, του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης των ενισχύσεων το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ και έχει απλώς ως σκοπό να δώσει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να σχηματίσει μια πρώτη γνώμη ως προς το αν συγκεκριμένη ενίσχυση συμβιβάζεται εν όλω ή εν μέρει με την εσωτερική αγορά και, αφετέρου, του σταδίου έρευνας το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και έχει ως σκοπό να δώσει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να διαφωτιστεί πλήρως επί του συνόλου των στοιχείων της υποθέσεως ( 12 ).

66. Το δεύτερο στάδιο είναι προαιρετικό. Εντούτοις, κατά τη νομολογία, η Επιτροπή μπορεί να αρκεστεί στην προκαταρκτική εξέταση του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ και να λάβει ευνοϊκή απόφαση για κάποια ενίσχυση μόνον εάν είναι σε θέση να σχηματίσει την πεποίθηση, μετά από μια πρώτη εξέταση, ότι η ενίσχυση είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά. Αντιθέτως, εάν, από την πρώτη αυτή εξέταση, η Επιτροπή σχηματίσει αντίθετη γνώμη ή ακόμη δεν μπορέσει να υπερβεί όλες τις δυσχέρειες που ανέκυψαν κατά την εκτίμηση της συμβατότητας της ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά, τότε οφείλει να κινήσει προς τον σκοπό αυτό τη διαδικασία του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ ( 13 ).

67. Όπως προεκτέθηκε στα σημεία 3 και 4 των παρουσών προτάσεων, στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή, αφού διενήργησε προκαταρκτική εξέταση της συμβατότητας του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά, αποφάσισε, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 659/1999, να μη διατυπώσει αντιρρήσεις για το μέτρο αυτό, διότι η αξιολόγηση της συμβατότητάς του με την εσωτερική αγορά δεν δημιούργησε σοβαρές δυσχέρειες. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση, επειδή έκρινε ότι υπήρχαν τέτοιες δυσχέρειες και ότι, επομένως, η Επιτροπή δεν μπορούσε να κηρύξει το επίμαχο μέτρο συμβατό με την εσωτερική αγορά χωρίς να κινήσει την επίσημη διαδικασίας έρευνας, δυνάμει του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Ενώπιον του Δικαστηρίου, η Επιτροπή υποστήριξε ότι δεν αντιμετώπισε σοβαρές δυσχέρειες, ενώ η Tempus υποστήριξε το αντίθετο.

68. Κατά πάγια νομολογία, δεδομένου ότι το κριτήριο των σοβαρών δυσχερειών έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, η ύπαρξη των δυσχερειών αυτών δεν πρέπει να αναζητηθεί μόνο στις συνθήκες λήψης της αποφάσεως της Επιτροπής κατόπιν της προκαταρκτικής εξέτασης, αλλά και στις εκτιμήσεις επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή. Ως εκ τούτου, η νομιμότητα αποφάσεως για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 659/1999, εξαρτάται από το αν η εκτίμηση των πληροφοριών και των στοιχείων που διέθετε η Επιτροπή, στο πλαίσιο του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης του κοινοποιηθέντος μέτρου, θα έπρεπε αντικειμενικά να δημιουργήσει αμφιβολίες όσον αφορά τη συμβατότητα του μέτρου αυτού με την εσωτερική αγορά ( 14 ).

69. Επιπλέον, όταν ζητεί την ακύρωση αποφάσεως για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων, ο προσφεύγων πρέπει να αποδεικνύει την ύπαρξη αμφιβολιών ως προς τη συμβατότητα της ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά. Η απόδειξη αυτή μπορεί να γίνει βάσει δέσμης συγκλινουσών ενδείξεων, δεδομένου ότι το ζήτημα της ύπαρξης αμφιβολιών απαιτεί τη διερεύνηση τόσο των συνθηκών έκδοσης της αποφάσεως για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων όσο και του περιεχομένου της, κατόπιν σύγκρισης των εκτιμήσεων επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή στην εν λόγω απόφαση με τα στοιχεία που διέθετε όταν αποφάνθηκε επί της συμβατότητας της επίδικης ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά ( 15 ).

70. Στην υπό κρίση υπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι ακόλουθοι παράγοντες συνιστούσαν ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών: πρώτον, η διάρκεια των συζητήσεων μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Επιτροπής (περιλαμβανομένου του προ της κοινοποιήσεως σταδίου) και οι συνθήκες έκδοσης της επίδικης αποφάσεως (αιτήσεις παροχής πληροφοριών προς το Ηνωμένο Βασίλειο, διοργάνωση εθνικής δημόσιας διαβούλευσης σχετικά με το επίμαχο μέτρο και παρατηρήσεις που κατέθεσαν τρεις διαφορετικές κατηγορίες επιχειρηματιών)· και, δεύτερον, η ανεπαρκής διερεύνηση από την Επιτροπή, μεταξύ άλλων, του ρόλου της DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος, της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος που προσφέρονταν σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR, της τροποποίησης της μεθόδου ανάκτησης του κόστους και ορισμένων προϋποθέσεων συμμετοχής στην αγορά επάρκειας ισχύος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR. Κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στο σημείο 69 των παρουσών προτάσεων, η πρώτη ομάδα παραγόντων αφορά τις συνθήκες έκδοσης της επίδικης αποφάσεως ( 16 ), ενώ η δεύτερη αφορά το περιεχόμενό της ( 17 ).

71. Το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί αν οι παράγοντες αυτοί επαρκούν για την απόδειξη της ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών. Με το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως επικρίνονται, κατ’ ουσίαν, οι παράγοντες που αφορούν τις συνθήκες έκδοσης της επίδικης αποφάσεως, ενώ με το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως επικρίνονται οι παράγοντες που σχετίζονται με το περιεχόμενο της αποφάσεως αυτής.

72. Συναφώς, επισημαίνεται ότι καίτοι η Επιτροπή δύναται κατά την προκαταρκτική εξέταση να ξεκινήσει διάλογο με το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ή με τρίτους προκειμένου να υπερβεί δυσχέρειες που ενδεχομένως αντιμετωπίζει ( 18 ), εντούτοις η Συνθήκη ΛΕΕ επιβάλλει στην Επιτροπή υποχρέωση να καλέσει τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν παρατηρήσεις μόνο στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας ( 19 ). Επομένως, κατά την επιχειρηματολογία της Tempus, εάν η Επιτροπή είχε κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, η Tempus θα είχε την ευκαιρία να υποβάλει παρατηρήσεις και, επομένως, να μεταβάλει την αξιολόγηση της Επιτροπής για την αγορά επάρκειας ισχύος μέσω της δέουσας συνεκτίμησης του ρόλου που διαδραματίζουν όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR.

73. Σημειωτέον, τέλος, ότι η νομολογία κάνει λόγο για ύπαρξη «αμφιβολιών» ( 20 ) –όρος που χρησιμοποιείται στον κανονισμό 659/1999 και στον κανονισμό (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου ( 21 )– ή «σοβαρών δυσχερειών» ( 22 ) –όρος τον οποίο χρησιμοποιούσε αρχικώς το Δικαστήριο ( 23 ). Το Δικαστήριο χρησιμοποιεί τους δύο αυτούς όρους αδιακρίτως και τους αποδίδει την ίδια έννοια. Ειδικότερα, καμία ένδειξη δεν μπορεί να συναχθεί από τη χρήση του ενός ή του άλλου όρου όσον αφορά το επίπεδο απόδειξης που εφαρμόζεται προκειμένου να διαπιστωθεί ότι είναι απαραίτητη η κίνηση της επίσημης διαδικασίας έρευνας (δεδομένου ότι σε όλες τις αποφάσεις μνημονεύεται η ίδια νομολογία, ανεξαρτήτως του όρου που χρησιμοποιείται σε κάθε υπόθεση). Θα χρησιμοποιήσω τον όρο «σοβαρές δυσχέρειες», καθότι είναι ο όρος που χρησιμοποιεί κάπως συχνότερα το Δικαστήριο.

2) Επί του πρώτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως

74. Με το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έθεσε χαμηλό επίπεδο απόδειξης όσον αφορά τη δημιουργία σοβαρών δυσχερειών κατά την αξιολόγηση της συμβατότητας μέτρου ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά και ότι υπέπεσε σε πλάνη στηριζόμενο σε ορισμένους παράγοντες τους οποίους έλαβε υπόψη ως ενδείξεις ύπαρξης τέτοιων δυσχερειών. Το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως αποτελείται από πέντε αιτιάσεις. Με την πρώτη αιτίαση, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή οφείλει να λάβει υπόψη όχι μόνον τα πληροφοριακά στοιχεία που τίθενται στη διάθεσή της από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, αλλά και κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή της κατόπιν έρευνας και ότι, επομένως, η Tempus δύναται να επικαλεστεί και το δεύτερο αυτό είδος στοιχείων προκειμένου να αποδείξει ότι υπήρχαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης. Κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως χαμηλό επίπεδο απόδειξης (στο εξής: πρώτη αιτίαση). Με τη δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη αιτίαση, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη παραλείποντας να λάβει υπόψη, ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, όπως τον νεοπαγή χαρακτήρα και την περιπλοκότητά του (στο εξής: η δεύτερη αιτίαση)· τη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου (στο εξής: η τρίτη αιτίαση)· και το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν από τρίτους (στο εξής: η τέταρτη αιτίαση). Τέλος, η Επιτροπή αμφισβητεί την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι, ιδίως στην περίπτωση περίπλοκου μέτρου ενίσχυσης, ο σκοπός του προ της κοινοποιήσεως σταδίου δεν είναι να αξιολογηθεί η συμβατότητα του μέτρου αυτού με την εσωτερική αγορά (κατά την Επιτροπή, αυτή η αξιολόγηση της συμβατότητας δικαιολογεί τη μεγαλύτερη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου) (στο εξής: πέμπτη αιτίαση).

75. Θα εξετάσω εν συνεχεία, πρώτα, την πρώτη αιτίαση· ακολούθως, την τέταρτη αιτίαση (καθότι σχετίζεται με την πρώτη)· έπειτα, την τρίτη αιτίαση· και, τέλος, από κοινού τη δεύτερη και την πέμπτη αιτίαση (καθότι αφορούν αμφότερες την περιπλοκότητα του επίμαχου μέτρου και πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα των παραγόντων που προβλήθηκαν για την εκτίμηση της τρίτης αιτίασης). Κατά τη γνώμη μου, οι αιτιάσεις αυτές πρέπει να γίνουν δεκτές στο σύνολό τους.

i) Επί του ζητήματος αν, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών, η Tempus μπορεί να επικαλεστεί κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο διέθετε ή θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως

76. Με την πρώτη αιτίαση, η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 68 έως 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης μπορεί κατ’ αρχήν να αρκεστεί στις παρασχεθείσες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πληροφορίες, χωρίς να υποχρεούται να διερευνήσει αυτεπαγγέλτως τις περιστάσεις της υποθέσεως. Ειδικότερα, όταν τρίτοι (όπως η UKDRA) ( 24 ) υποβάλλουν αυθόρμητα παρατηρήσεις, η Επιτροπή δεν υποχρεούται να διερευνά τα ζητήματα που προβάλλουν χωρίς τεκμηρίωση οι εν λόγω τρίτοι. Επομένως, κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή οφείλει να λάβει υπόψη ότι μόνον τα πληροφοριακά στοιχεία που τέθηκαν στη διάθεσή της από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, αλλά και τα στοιχεία τα οποία (κατόπιν διερεύνησης) μπορούσε να διαθέτει κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως. Κατά την Επιτροπή, εξ αυτού συνάγεται ότι η Tempus δεν δύναται να επικαλεστεί, προκειμένου να αποδείξει ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, κάθε στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως. Ειδικότερα, το γεγονός ότι τρίτοι υπέβαλαν παρατηρήσεις με τις οποίες επέκριναν το επίμαχο μέτρο δεν αποδεικνύει ότι, κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, ανέκυψαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την αξιολόγηση της συμβατότητας του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά. Επομένως, η Επιτροπή θεωρεί ότι το επίπεδο απόδειξης που έθεσε με τον τρόπο αυτό το Γενικό Δικαστήριο για την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών είναι υπερβολικά χαμηλό.

77. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Πολωνική Κυβέρνηση συντάσσονται με την άποψη της Επιτροπής, ενώ η Tempus έχει αντίθετη άποψη.

78. Προτείνω να γίνει δεκτή η πρώτη αιτίαση.

79. Εν ολίγοις, εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στις σκέψεις 68 έως 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Tempus μπορούσε, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρών δυσχερειών κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, να επικαλεστεί όχι μόνον τα πληροφοριακά στοιχεία που παρέσχε το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατόπιν διερεύνησης. Η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου ισοδυναμεί με την επιβολή στην Επιτροπή υποχρέωσης να διερευνήσει, αυτεπαγγέλτως, μη τεκμηριωμένα ζητήματα τα οποία ήγειρε η UKDRA. Κατά τη γνώμη μου, η Επιτροπή δεν υπέχει τέτοια υποχρέωση. Στα επόμενα σημεία των παρουσών προτάσεων θα εκθέσω αναλυτικά τους λόγους που με οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

80. Κατά τη νομολογία, η Επιτροπή οφείλει, χάριν της ορθής εφαρμογής των θεμελιωδών κανόνων της Συνθήκης ΛΕΕ που αφορούν τις κρατικές ενισχύσεις, να προβαίνει σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση των επίμαχων μέτρων, ώστε να έχει στη διάθεσή της, κατά την έκδοση της τελικής αποφάσεως, τα κατά το δυνατόν πληρέστερα και πλέον αξιόπιστα στοιχεία για τον σκοπό αυτό ( 25 ). Παρότι η ως άνω κρίση έχει διατυπωθεί σε σχέση με τις αποφάσεις που λαμβάνονται κατά το πέρας επίσημης διαδικασίας έρευνας, ισχύει, κατ’ εμέ, και στις περιπτώσεις αποφάσεων για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων σε μέτρο ενίσχυσης, όπως η επίδικη απόφαση. Καίτοι η εξέταση του μέτρου ενδέχεται να μην είναι τόσο διεξοδική στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης όσο είναι στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας, θεωρώ αυτονόητο ότι η Επιτροπή οφείλει να προβεί σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση και στην πρώτη περίπτωση ( 26 ).

81. Εκτιμώ ότι, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή εκπληρώνει την υποχρέωσή της να προβεί σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση του μέτρου εφόσον εξετάζει όλα τα πραγματικά περιστατικά και τα νομικά ζητήματα που της γνωστοποιεί το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, χωρίς να υποχρεούται να διερευνήσει αυτεπαγγέλτως τις περιστάσεις της υποθέσεως. Θα εκθέσω εν συνεχεία για ποιους λόγους.

82. Πρώτον, το ως άνω συμπέρασμα απορρέει από τη φύση της προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 65 των παρουσών προτάσεων, έχει ως σκοπό όχι να δώσει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να διαφωτιστεί πλήρως επί του συνόλου των στοιχείων της υποθέσεως, αλλά να σχηματίσει μια πρώτη γνώμη. Τούτο συνάδει επίσης με τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου, κατά την οποία, στη διαδικασία προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή μπορεί κατ’ αρχήν να αρκεστεί στις παρασχεθείσες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πληροφορίες –εν ανάγκη, κατόπιν συμπληρωματικής αιτήσεως εκ μέρους της Επιτροπής ( 27 ).

83. Είναι αληθές ότι, όπως υποστηρίζει η Tempus, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να παράσχει ελλιπή, ανακριβή ή παραπλανητικά στοιχεία. Εντούτοις, στην περίπτωση αυτή, η Επιτροπή οφείλει να ασκήσει την εξουσία που της παρέχει το άρθρο 5 του κανονισμού 659/1999 και να ζητήσει συμπληρωματικές πληροφορίες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος. Σημειώνω επίσης ότι, κατά τη μνημονευθείσα στο σημείο 82 των παρουσών προτάσεων απόφαση, η Επιτροπή μπορεί να αρκεστεί στην εξέταση των πληροφοριακών στοιχείων που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος «ενδεχομένως, κατόπιν συμπληρωματικής αιτήσεως εκ μέρους της Επιτροπής». Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έχει αποφανθεί επίσης ότι, μολονότι το κράτος μέλος οφείλει, δυνάμει του καθήκοντος καλόπιστης συνεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, να συνεργάζεται με την Επιτροπή παρέχοντάς της τα στοιχεία τα οποία χρειάζεται για να αποφανθεί αν το επίμαχο μέτρο συνιστά κρατική ενίσχυση, γεγονός παραμένει ότι η Επιτροπή υπέχει υποχρέωση να εξετάζει προσεκτικά τα στοιχεία που της παρέχουν τα κράτη μέλη ( 28 ).

84. Δεύτερον, υπογραμμίζεται ότι, παρότι η Επιτροπή υποχρεούται να προβαίνει σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση κάθε καταγγελίας ( 29 ), δεν υποχρεούται, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, να προβεί σε παρεμφερή εξέταση τυχόν παρατηρήσεων που υποβάλλουν αυθόρμητα τρίτοι. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 72 των παρουσών προτάσεων και όπως προκύπτει από το άρθρο 6, παράγραφος 1, και το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 659/1999, τα ενδιαφερόμενα μέρη ( 30 ) δικαιούνται να υποβάλουν παρατηρήσεις (ήτοι, δικαιούνται να μετάσχουν στη διοικητική διαδικασία) ( 31 ) μόνο σε σχέση με την επίσημη διαδικασία έρευνας.

85. Τρίτον, κατά τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου, δεν είναι δυνατόν να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε υπόψη τυχόν πραγματικά ή νομικά στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να της είχαν υποβληθεί κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, αλλά δεν της υποβλήθηκαν, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έχει την υποχρέωση να εξετάζει αυτεπαγγέλτως και βάσει εικασιών ποια στοιχεία θα μπορούσαν να της έχουν υποβληθεί ( 32 ). Παρότι η κρίση αυτή έχει διατυπωθεί σχεδόν αποκλειστικά ( 33 ) σε υποθέσεις που αφορούσαν αποφάσεις ληφθείσες κατά το πέρας επίσημης διαδικασίας έρευνας, ισχύει, κατά τη γνώμη μου, κατά μείζονα λόγο ως προς αποφάσεις για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων, όπως η επίδικη απόφαση. Εάν η Επιτροπή δεν οφείλει να διερευνήσει αυτεπαγγέλτως μια υπόθεση στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας, δεν συντρέχει κανένας λόγος να υποχρεούται να πράξει κάτι τέτοιο στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία, όπως προεκτέθηκε, έχει ως σκοπό να της παράσχει τη δυνατότητα να σχηματίσει μια πρώτη γνώμη.

86. Επιπλέον, στην απόφαση που μνημονεύθηκε στο σημείο 82 των παρουσών προτάσεων, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε όχι μόνον ότι, στο πλαίσιο διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή μπορεί κατ’ αρχήν να αρκεστεί στις παρασχεθείσες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πληροφορίες, αλλά και ότι δεν υποχρεούται να προβεί ιδία πρωτοβουλία στην εξέταση όλων των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, εάν βάσει των πληροφοριών που παρέχονται από το κοινοποιούν κράτος μέλος μπορεί να σχηματίσει την πεποίθηση είτε ότι το επίμαχο μέτρο δεν συνιστά ενίσχυση είτε, αν χαρακτηριστεί ως ενίσχυση, ότι συνάδει με την εσωτερική αγορά.

87. Επισημαίνεται, εντούτοις, ότι τα όρια που θέτει η νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία μνημονεύθηκε στο σημείο 86 των παρουσιών προτάσεων, επί της υποχρέωσης της Επιτροπής να προβαίνει σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση μέτρου ενίσχυσης δεν συνάδουν με την απόφαση της 2ας Απριλίου 1998, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France (στο εξής: απόφαση Sytraval) ( 34 ), η οποία αφορά όμως την υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάσει όχι μέτρο ενίσχυσης, αλλά καταγγελία. Στην απόφαση Sytraval, το Δικαστήριο αποφάνθηκε, στη σκέψη 62, ότι η Επιτροπή είχε υποχρέωση, εφόσον ήταν αναγκαίο, να επεκτείνει την έρευνά της επί μιας καταγγελίας και πέραν της απλής εξέτασης των πραγματικών και νομικών στοιχείων που της γνωστοποίησε ο καταγγέλλων και να εξετάσει στοιχεία τα οποία δεν επικαλέστηκε ρητώς ο καταγγέλλων. Επομένως, τίθεται το ζήτημα αν η σκέψη 62 της αποφάσεως Sytraval πρέπει να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν στην υπό κρίση υπόθεση.

88. Εκτιμώ πως όχι.

89. Και τούτο διότι η αναγνώριση υποχρέωσης της Επιτροπής να μην περιορίζεται στην εξέταση των πραγματικών περιστατικών και των νομικών ζητημάτων που της γνωστοποιεί τρίτος θα συνεπαγόταν αναγνώριση υποχρέωσης της Επιτροπής να εξετάζει τις παρατηρήσεις που υποβάλλουν ενδιαφερόμενα μέρη. Εντούτοις, όπως μνημονεύθηκε στο σημείο 84 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή υπέχει τέτοια υποχρέωση μόνο σε σχέση με την επίσημη διαδικασία έρευνας. Επομένως, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, εάν η κρίση του Δικαστηρίου στη σκέψη 62 της αποφάσεως Sytraval επεκτεινόταν στην εξέταση των παρατηρήσεων που υποβάλλονται αυθόρμητα στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η διάκριση μεταξύ των δύο σταδίων της διαδικασίας ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων θα καθίστατο ασαφής.

90. Επίσης η συλλογιστική στην οποία στηρίζεται η υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάζει καταγγελίες και, εφόσον είναι αναγκαίο, να μην περιορίζεται στην εξέταση των πραγματικών περιστατικών και των νομικών ζητημάτων που προβάλλουν οι καταγγέλλοντες συνίσταται στο γεγονός ότι, σε περίπτωση παράνομης ενίσχυσης, η Επιτροπή έχει στη διάθεσή της λιγοστά πληροφοριακά στοιχεία, δεδομένου ότι δεν λαμβάνει καμία πληροφορία από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, οι δε καταγγέλλοντες έχουν συνήθως περιορισμένη πρόσβαση στα κρίσιμα στοιχεία. Εντούτοις, δεν ισχύει το ίδιο στην περίπτωση κοινοποιηθείσας ενίσχυσης. Μολονότι, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 83 των παρουσών προτάσεων, τα πληροφοριακά στοιχεία που υποβάλλει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ενδέχεται να είναι ελλιπή ή εσφαλμένα, και πάλι δεν υπάρχει σύγκριση με την κατάσταση στην οποία το κράτος μέλος παραλείπει να κοινοποιήσει μέτρο ενίσχυσης.

91. Τέλος, ένας ακόμη λόγος είναι ότι ο κανονισμός 734/2013 τροποποίησε το άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού 659/1999, με συνέπεια οι καταγγέλλοντες να πρέπει πλέον να συμμορφώνονται προς το υποχρεωτικό έντυπο ( 35 ), το οποίο απαιτεί από αυτούς να παρέχουν στοιχεία, μεταξύ άλλων, σχετικά με τα χαρακτηριστικά του εικαζόμενου μέτρου ενίσχυσης, τους λόγους της καταγγελίας και τη συμβατότητα του εν λόγω μέτρου με την εσωτερική αγορά. Από το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 659/1999, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 734/2013, προκύπτει ότι η Επιτροπή υποχρεούται να εξετάζει μόνον τις καταγγελίες που υποβάλλονται διά του εντύπου καταγγελίας (και από ενδιαφερόμενο μέρος) ( 36 ). Κατά την αιτιολογική σκέψη 14 του κανονισμού 734/2013, «[κ]αταγγελίες που δεν πληρούν τις [δύο αυτές προϋποθέσεις] θα πρέπει να διατηρούνται ως γενικές πληροφορίες για την αγορά, και δεν θα οδηγούν αναγκαία σε αυτεπάγγελτες έρευνες». Επομένως, η αναγνώριση υποχρέωσης της Επιτροπής να μην περιοριστεί στην εξέταση των πραγματικών περιστατικών και των νομικών ζητημάτων που της γνωστοποίησε τρίτος μέσω αυθόρμητης υποβολής παρατηρήσεων θα επέτρεπε στα ενδιαφερόμενα μέρη να καταστρατηγήσουν την υποχρέωση συμμόρφωσης προς το έντυπο καταγγελίας και θα υπονόμευε, ως εκ τούτου, τις τροποποιήσεις τις οποίες επέφερε ο κανονισμός 734/2013.

92. Ως εκ τούτου, κατ’ εμέ, η σκέψη 62 της αποφάσεως Sytraval δεν πρέπει να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν στην υπό κρίση υπόθεση. Κατά συνέπεια, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή μπορεί κατ’ αρχήν να στηριχθεί αποκλειστικώς στις παρασχεθείσες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πληροφορίες, χωρίς να υποχρεούται να διερευνήσει αυτεπαγγέλτως την υπόθεση.

93. Επισημαίνεται, εντούτοις, ότι από την προμνησθείσα στη σκέψη 80 των παρουσών προτάσεων νομολογία προκύπτει ότι η τελική απόφαση της Επιτροπής πρέπει, στον βαθμό του δυνατού, να βασίζεται σε πλήρη και αξιόπιστα στοιχεία. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικώς στις πληροφορίες που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος μόνον όταν αυτές είναι πλήρεις και αξιόπιστες. Επομένως, φρονώ ότι όταν, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, τρίτος προσκομίζει στοιχεία τα οποία θέτουν υπό αμφισβήτηση την πληρότητα και την αξιοπιστία των στοιχείων που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, η Επιτροπή δεν δικαιούται να αγνοήσει τα στοιχεία αυτά. Αντιθέτως, όπως υποστηρίζει η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η Επιτροπή πρέπει να λάβει υπόψη τα στοιχεία αυτά ( 37 ). Σημειώνεται ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή εξέτασε ( 38 ) τις παρατηρήσεις που υπέβαλε αυθόρμητα η UKDRA, πάροχος υπηρεσιών εξισορρόπησης και αγοραστής υφιστάμενων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δυνατότητα να υποβάλει παρατηρήσεις επ’ αυτών ( 39 ) και αναφέρθηκε με την επίδικη απόφαση στο περιεχόμενο των σχετικών παρατηρήσεων ( 40 ).

94. Η πρότασή μου στο σημείο 93 των παρουσών προτάσεων δεν ισοδυναμεί με αναγνώριση, σε τρίτους, δικαιώματος υποβολής παρατηρήσεων στο πλαίσιο διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης, δεδομένου ότι δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τα στοιχεία τα οποία προσκομίζουν τρίτοι σε κάθε περίπτωση, αλλά μόνον όταν εκτιμά ότι θέτουν υπό αμφισβήτηση την πληρότητα και την αξιοπιστία των στοιχείων που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.

95. Υπογραμμίζω επίσης ότι, κατά τη γνώμη μου, μόνον όταν ο τρίτος προσκομίζει τεκμηριωμένα στοιχεία προς στήριξη των επιχειρημάτων του υποχρεούται η Επιτροπή να λάβει υπόψη τα επιχειρήματα αυτά –και ότι, ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν υπέχει υποχρέωση να επεκτείνει την εξέτασή της πέρα των πραγματικών περιστατικών και των νομικών ζητημάτων που της γνωστοποίησε ο εν λόγω τρίτος.

96. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, η Επιτροπή μπορεί κατ’ αρχήν να αρκεστεί στις παρασχεθείσες από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πληροφορίες, εκτός εάν τρίτος προσκομίσει στοιχεία τα οποία, κατά την άποψη της Επιτροπής, θέτουν υπό αμφισβήτηση τις ως άνω πληροφορίες ( 41 ). Πάντως, στην τελευταία αυτή περίπτωση, η Επιτροπή υποχρεούται μόνο να λάβει υπόψη τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία και όχι να επεκτείνει την εξέτασή της πέραν των πραγματικών περιστατικών και των νομικών ζητημάτων που της γνωστοποίησε ο τρίτος.

97. Στην υπό κρίση υπόθεση, με τις σκέψεις 70 έως 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υποχρεούται να αναζητήσει και να εξετάσει, με επιμέλεια και αμεροληψία, όλα τα σχετικά στοιχεία τα οποία διέθετε ή μπορούσε να διαθέτει κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως.

98. Συμφωνώ με το Γενικό Δικαστήριο ότι η Επιτροπή υποχρεούται να εξετάσει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα σχετικά στοιχεία τα οποία όντως διέθετε κατά την ημερομηνία αυτή, ήτοι κάθε κρίσιμη πληροφορία που της παρασχέθηκε κατά τη διοικητική διαδικασία από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ή τυχόν καταγγέλλοντες. Εντούτοις, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η Επιτροπή όφειλε να αναζητήσει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα στοιχεία τα οποία θα μπορούσε να διαθέτει κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως. Τούτο διότι από το σημείο 96 των παρουσών προτάσεων συνάγεται ότι (εξαιρουμένης της περίπτωσης καταγγελίας υποβληθείσας βάσει του άρθρου 20, παράγραφος 2, του κανονισμού 659/1999, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 734/2013) η Επιτροπή υποχρεούται να διερευνήσει υπόθεση αυτεπαγγέλτως μόνον εάν τρίτος προσκομίζει στοιχεία τα οποία η Επιτροπή εκτιμά ότι θέτουν υπό αμφισβήτηση τις πληροφορίες που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι, για την απόδειξη της ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, η Tempus μπορούσε να επικαλεστεί κάθε σχετικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να διαθέτει η Επιτροπή κατά την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης αποφάσεως.

99. Συνάγεται επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, στη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι αρκούσε ότι η Tempus εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους θεωρούσε ότι υπήρχαν σοβαρές δυσχέρειες κατά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης. Για τον λόγο που εκτίθεται στο σημείο 95 των παρουσών προτάσεων, η Tempus οφείλει επιπλέον να παράσχει τεκμηριωμένα στοιχεία που να θέτουν υπό αμφισβήτηση τις πληροφορίες τις οποίες παρέσχε το Ηνωμένο Βασίλειο.

100. Επομένως, το συμπέρασμά μου είναι ότι η πρώτη αιτίαση πρέπει να γίνει δεκτή.

ii) Επί του ζητήματος αν το πλήθος και η προέλευση των παρατηρήσεων που υπέβαλαν αυθόρμητα τρίτοι μπορούν να ληφθούν υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών

101. Με την τέταρτη αιτίαση, η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 101 έως 109 και 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο έλαβε υπόψη το πλήθος και την προέλευση των παρατηρήσεων που υπέβαλαν αυθόρμητα τρίτοι ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

102. Καθίσταται πρόδηλο από τη σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το πλήθος και η προέλευση των παρατηρήσεων εκ μέρους τρίτων προσώπων ήταν παράγοντας που έπρεπε να σταθμιστεί με τη βραχεία διάρκεια της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία συνιστούσε, κατά το Γενικό Δικαστήριο, ένδειξη έλλειψης σοβαρών δυσχερειών. Υπογραμμίζεται ότι, στη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο δεν αναφέρεται καθόλου στην ουσία των παρατηρήσεων αυτών. Ο αριθμός (το πλήθος) και η προέλευσή τους (το γεγονός ότι υποβλήθηκαν «από τρεις διαφορετικές κατηγορίες επιχειρηματιών», και δη από την UKDRA, πάροχο υπηρεσιών εξισορρόπησης και αγοραστή υφιστάμενων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής) ώθησαν το Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί ότι οι παρατηρήσεις αυτές αποτελούσαν ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

103. Εντούτοις, από τις διατάξεις του κανονισμού 659/1999 δεν προκύπτει ότι η επίσημη διαδικασία έρευνας πρέπει να κινείται αυτομάτως άπαξ και υποβάλουν παρατηρήσεις τρίτοι, δεδομένου ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν έχουν δικαίωμα υποβολής παρατηρήσεων στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στο σημείο 86 των παρουσών προτάσεων, κατά την οποία, στο στάδιο αυτό, η Επιτροπή μπορεί κατ’ αρχήν να αρκεστεί να λάβει υπόψη τις πληροφορίες που παρέσχε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, ούτε από το σημείο 96 των παρουσών προτάσεων, όπου επισημάνθηκε ότι μόνον όταν προσκομίζονται στοιχεία προς στήριξη παρατηρήσεων τρίτων οφείλει η Επιτροπή να τα λαμβάνει υπόψη και, ενδεχομένως, να κινεί την επίσημη διαδικασία έρευνας.

104. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η τέταρτη αιτίαση πρέπει να γίνει δεκτή.

iii) Επί του ζητήματος αν η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου μπορεί να ληφθεί υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών

105. Κατά τη νομολογία, η διάρκεια της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης μπορεί να συνιστά ένδειξη ότι η Επιτροπή ενδέχεται να διατηρούσε αμφιβολίες σχετικά με τη συμβατότητα της επίδικης ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά ( 42 ). Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 659/1999, οι αποφάσεις για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων λαμβάνονται εντός δύο μηνών από την παραλαβή πλήρους κοινοποίησης. Εν προκειμένω, η προκαταρκτική εξέταση διήρκεσε ακριβώς έναν μήνα, αφού το επίμαχο μέτρο κοινοποιήθηκε στις 23 Ιουνίου 2014 ( 43 ) και η επίδικη απόφαση εκδόθηκε στις 23 Ιουλίου 2014. Επομένως, η προθεσμία που καθορίζεται στο άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 659/1999 τηρήθηκε.

106. Εντούτοις, πριν από την κοινοποίηση υπήρξαν μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Επιτροπής επαφές οι οποίες διήρκεσαν περίπου 18 μήνες, το δε Ηνωμένο Βασίλειο ενημέρωσε την Επιτροπή για το περιεχόμενο του σχεδιαζόμενου μέτρου τον Δεκέμβριο του 2012 ( 44 ) και το επίμαχο μέτρο κοινοποιήθηκε στις 23 Ιουνίου 2014.

107. Ως εκ τούτου, στη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το γεγονός ότι η προκαταρκτική εξέταση διήρκεσε μόνον έναν μήνα δεν αποτελούσε αποχρώσα ένδειξη ότι δεν είχαν ανακύψει σοβαρές δυσχέρειες κατά την ολοκλήρωση της εξέτασης αυτής και ότι έπρεπε να ληφθεί επίσης υπόψη η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου. Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 92 και 106, ότι το στάδιο αυτό είχε σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια από τη δίμηνη περίοδο που προβλέπεται στο σημείο 14 του κώδικα βέλτιστων πρακτικών. Με τις σκέψεις 109 και 111, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διάρκεια των «συζητήσεων μεταξύ του κράτους μέλους και της Επιτροπής» (δηλαδή η συνολική διάρκεια της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης και του προ της κοινοποιήσεως σταδίου) αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

108. Με την τρίτη αιτίαση, η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 85, 92, 106, 109 και 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Πολωνική Κυβέρνηση συντάσσονται με την άποψη της Επιτροπής. Η Tempus τάσσεται υπέρ της αντίθετης άποψης και υποστηρίζει ότι η Επιτροπή καταστρατήγησε τη διαδικασία σχηματίζοντας μια πρώτη γνώμη σχετικά με τη συμβατότητα του επίμαχου μέτρου κατά το πέρας του προ της κοινοποιήσεως σταδίου, παρότι, πρώτον, δεν διέθετε ακόμη όλα τα κρίσιμα στοιχεία ( 45 ) και, δεύτερον, ιδίως σε περίπλοκες υποθέσεις όπως η υπό κρίση, η Επιτροπή πρέπει να σχηματίζει μια πρώτη γνώμη κατά το πέρας της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης και όχι κατά το πέρας του προ της κοινοποιήσεως σταδίου.

109. Εκτιμώ ότι η τρίτη αιτίαση πρέπει να γίνει δεκτή.

110. Επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 659/1999, η δίμηνη προθεσμία για την έκδοση αποφάσεως περί μη διατύπωσης αντιρρήσεων ξεκινά από την παραλαβή πλήρους κοινοποίησης. Κατά την ίδια διάταξη, η κοινοποίηση θεωρείται πλήρης εάν, εντός δύο μηνών από την παραλαβή της ή από την παραλαβή οποιασδήποτε πρόσθετης πληροφορίας που ζητήθηκε, η Επιτροπή δεν ζητήσει περαιτέρω πληροφορίες. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι, εάν η Επιτροπή ζητήσει συμπληρωματικές πληροφορίες, η δίμηνη προθεσμία που προβλέπεται στη διάταξη αυτή ξεκινά όχι από την παραλαβή της (μη πλήρους) κοινοποίησης, αλλά από την παραλαβή της απάντησης στην τελευταία αίτηση παροχής πληροφοριών ( 46 ). Το Γενικό Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι, στην περίπτωση επαφών προ της κοινοποίησης μεταξύ του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους και της Επιτροπής, η δίμηνη περίοδος δεν ξεκινά από την έναρξη των επαφών, αλλά από την παραλαβή της επίσημης κοινοποίησης ( 47 ).

111. Τούτο συμβαίνει διότι σκοπός του προ της κοινοποιήσεως σταδίου είναι ακριβώς να παράσχει τη δυνατότητα στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να ολοκληρώσει την κοινοποίησή του παρέχοντας συμπληρωματικές πληροφορίες κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής (ή ιδία πρωτοβουλία) και, ενδεχομένως, να τροποποιήσει την κοινοποίηση.

112. Επομένως, φρονώ ότι, όταν κρίνεται κατά πόσον η διάρκεια της διαδικασίας ελέγχου αποτελεί ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το προ της κοινοποιήσεως στάδιο. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, ανεξαρτήτως της βραχείας διάρκειας της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης, η διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

113. Κατά συνέπεια, η τρίτη αιτίαση πρέπει να γίνει δεκτή.

iv) Επί του ζητήματος αν η περιπλοκότητα και ο νεοπαγής χαρακτήρας του επίμαχου μέτρου μπορούν να ληφθούν υπόψη ως ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών

114. Με τη δεύτερη αιτίαση, η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 79 έως 83 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη λαμβάνοντας υπόψη, ως ενδείξεις ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, τα χαρακτηριστικά του επίμαχου μέτρου, όπως την περιπλοκότητα και τον νεοπαγή χαρακτήρα του καθώς και το ύψος της χορηγηθείσας ενίσχυσης. Κατά την Επιτροπή, πρόκειται για παράγοντες που δεν ασκούν, αυτοί καθεαυτούς, ουδεμία επιρροή στην αξιολόγηση της συμβατότητας. Τουναντίον, η περιπλοκότητα και ο νεοπαγής χαρακτήρας του μέτρου ενίσχυσης δικαιολογούν μεγαλύτερη διάρκεια της προκαταρκτικής εξέτασης.

115. Κατά τη γνώμη μου, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να γίνει δεκτή.

116. Κατά τη νομολογία, η διάρκεια της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης μπορεί μεν να συνιστά ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών, πλην όμως δεν αρκεί για να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας. O εύλογος χαρακτήρας της διάρκειας μιας διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις κάθε υποθέσεως και, ιδίως, με το πλαίσιό της, τα διάφορα διαδικαστικά στάδια τα οποία οφείλει να ακολουθεί η Επιτροπή, την περιπλοκότητα της υποθέσεως καθώς και τη σημασία της για τα διάφορα ενδιαφερόμενα μέρη ( 48 ). Επομένως, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, η περιπλοκότητα της υποθέσεως μπορεί να δικαιολογεί μεγαλύτερη διάρκεια της προκαταρκτικής εξέτασης.

117. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η περιπλοκότητα της υποθέσεως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι πρέπει οπωσδήποτε να κινηθεί η επίσημη διαδικασία έρευνας (καθότι, ενδέχεται, κατά την προκαταρκτική εξέταση, η Επιτροπή να υπερβεί τις δυσχέρειες τις οποίες αντιμετώπισε) ( 49 ).

118. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στις σκέψεις 78 και 81 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η περιπλοκότητα του επίμαχου μέτρου συνιστούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

119. Με την πέμπτη αιτίαση, η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 86 έως 91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι, ιδίως στην περίπτωση περίπλοκου μέτρου, ο σκοπός του προ της κοινοποιήσεως σταδίου δεν είναι να αξιολογηθεί η συμβατότητα του μέτρου αυτού, αλλά να περιοριστεί ο κίνδυνος να διαπιστωθεί ότι η κοινοποίηση είναι ελλιπής, όταν αυτή υποβληθεί επισήμως. Κατά την Επιτροπή, αυτή η αξιολόγηση της συμβατότητας δικαιολογεί μεγαλύτερη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου.

120. Κατά τη γνώμη μου, παρότι επ’ ουδενί αμφισβητείται ότι, κατά το πέρας του προ της κοινοποιήσεως σταδίου, δεν απαιτείται να έχει σχηματίσει η Επιτροπή μια πρώτη γνώμη σχετικά με τη συμβατότητα του επίμαχου μέτρου με την εσωτερική αγορά (δεδομένου ότι αυτός είναι ο σκοπός της προκαταρκτικής εξέτασης), εντούτοις δεν είναι εύλογο να αναμένεται ότι θα απόσχει από κάθε αξιολόγηση, έστω προσωρινή και επιφανειακή, της συμβατότητας κατά το προ της κοινοποιήσεως στάδιο. Τούτο διότι εάν δεν προβεί σε μια τέτοια προκαταρκτική εαξιολόγηση κατά το στάδιο αυτό, δεν θα είναι σε θέση να προσδιορίσει ποιες πληροφορίες είναι ακόμη αναγκαίες για να θεωρηθεί η κοινοποίηση πλήρης ή να κρίνει αν το κοινοποιηθέν μέτρο θα πρέπει να τροποποιηθεί.

121. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση περίπλοκου μέτρου. Οι λόγοι που προεκτέθηκαν στα σημεία 116 και 117 των παρουσών προτάσεων δικαιολογούν όχι μόνο μεγαλύτερη διάρκεια της προκαταρκτικής εξέτασης, αλλά και μεγαλύτερη διάρκεια του προ της κοινοποιήσεως σταδίου. Εξάλλου, από το σημείο 16 του κώδικα βέλτιστων πρακτικών ουδόλως προκύπτει ότι, εν αντιθέσει προς ό,τι ισχύει σε άλλες περιπτώσεις, σε ασυνήθιστες και περίπλοκες υποθέσεις, η Επιτροπή δεν προβαίνει σε προκαταρκτική αξιολόγηση του επίμαχου μέτρου κατά το προ της κοινοποιήσεως στάδιο. Αντιθέτως, η διάταξη αυτή προβλέπει μόνον ότι, σε ασυνήθιστες και περίπλοκες υποθέσεις, η Επιτροπή δεν «παρέχ[ει] στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος [τέτοια] αξιολόγηση».

122. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η δεύτερη και η πέμπτη αιτίαση πρέπει να γίνουν δεκτές. Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό στο σύνολό του.

3) Επί του δευτέρου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως

123. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 71 των παρουσών προτάσεων, με το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι ανέκυψαν σοβαρές δυσχέρειες λόγω της ανεπαρκούς διερεύνησης, πρώτον, του δυνητικού ρόλου της DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος και, δεύτερον, της προβαλλόμενης δυσμενούς διάκρισης εις βάρος όσων δραστηριοποιούνται στην DSR έναντι άλλων προμηθευτών επάρκειας ισχύος, λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος, της τροποποίησης της μεθόδου ανάκτησης του κόστους και ορισμένων προϋποθέσεων συμμετοχής τους στην αγορά επάρκειας ισχύος. Θα εξετάσω διαδοχικά καθεμία από τις αιτιάσεις αυτές οι οποίες είναι, κατά τη γνώμη μου, όλες βάσιμες.

i) Επί του ζητήματος αν η Επιτροπή έπρεπε να είχε διερευνήσει τον δυνητικό ρόλο όσων δραστηριοποιούνται στην DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος

124. Η επίδικη απόφαση δεν περιέχει εκτιμήσεις σχετικά με τον ρόλο που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν στην αγορά επάρκειας ισχύος όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR. Ειδικότερα, η απόφαση αυτή ουδόλως μνημονεύει την εκτίμηση της NG, την οποία παρέθεσε το Ηνωμένο Βασίλειο στην κοινοποίησή του, ότι η DSR μπορούσε να παράσχει περίπου 3 γιγαβάτ (GW) επάρκειας ισχύος κατά το χρονικό διάστημα 2018/2019. Από κανένα στοιχείο δεν συνάγεται ότι η Επιτροπή, καίτοι γνώριζε την έλλειψη εμπεριστατωμένων στοιχείων αναφορικά με τις δυνατότητες της DSR ( 50 ), εξέτασε η ίδια τις δυνατότητες αυτές. Αντιθέτως, δέχθηκε τη διαδικασία την οποία προέβλεψε το Ηνωμένο Βασίλειο για την εκτίμηση των δυνατοτήτων αυτών, δηλαδή: ότι οι πληροφορίες θα αποκαλύπτονταν μέσω της πρώτης δημοπρασίας T-4 τον Δεκέμβριο του 2014· ότι η NG θα διενεργούσε μελέτη από κοινού με μια άλλη οντότητα σχετικά με την πραγματική και την ενδεχόμενη επάρκεια ισχύος που μπορεί να παράσχει η DSR· και ότι θα διενεργούνταν μεταβατικές δημοπρασίες το 2015 και το 2016 προς ενίσχυση της ανάπτυξης της DSR ( 51 ).

125. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 22 των παρουσών προτάσεων, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η μη εξέταση από την Επιτροπή του δυνητικού ρόλου της DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

126. Ενώπιον του Δικαστηρίου, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Πολωνική Κυβέρνηση, ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να διερευνήσει τον δυνητικό ρόλο της DSR, ενώ η Tempus τάσσεται υπέρ της αντίθετης άποψης.

127. Κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι η μη διερεύνηση, εκ μέρους της Επιτροπής, των δυνατοτήτων της DSR συνιστούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

128. Ως προς το ζήτημα αυτό, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή δεν στηρίχθηκε στις πληροφορίες που περιέχονταν στην κοινοποίηση (δεδομένου ότι, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 124 των παρουσών προτάσεων, δεν μνημονεύεται, στην επίδικη απόφαση, η εκτίμηση της NG για τις δυνατότητες της DSR). Εντούτοις, η Επιτροπή δέχθηκε την άποψη της Κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου ότι αρκούσε να εκτιμηθούν οι δυνατότητες αυτές μετά την έκδοση της επίδικης αποφάσεως, μέσω της πρώτης δημοπρασίας T-4 και μελλοντικών μελετών. Το ζήτημα είναι αν η Επιτροπή μπορούσε να δεχθεί αυτή τη διαδικασία ή αν όφειλε να διενεργήσει η ίδια αξιολόγηση των δυνατοτήτων της DSR.

129. Συναφώς, ουδεμία υποχρέωση διερεύνησης γεννάται από την υποβολή καταγγελίας ( 52 ) –εν προκειμένω δεν υποβλήθηκε καμία καταγγελία– ή από τις παρατηρήσεις τρίτων ( 53 ) –εν προκειμένω στις παρατηρήσεις της UKDRA της 9ης Ιουνίου 2014 δεν εξετάζεται το ζήτημα της ποσότητας των δυνατοτήτων της DSR ούτε, κατά μείζονα λόγο, παρέχονται οποιαδήποτε στοιχεία, όπως εναλλακτικές εκτιμήσεις. Επομένως, η Επιτροπή ενδέχεται να υπέχει υποχρέωση διερεύνησης μόνον εάν πρέπει να θεωρηθούν ελλιπή τα πληροφοριακά στοιχεία που παρασχέθηκαν με την κοινοποίηση και σε απάντηση προς τις αιτήσεις της Επιτροπής για παροχή πληροφοριών ( 54 ).

130. Κατά τη γνώμη μου, στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή δεν υπείχε καμία τέτοια υποχρέωση.

131. Πρέπει να υπομνησθεί το επιχείρημα της Επιτροπής ότι, δεδομένου ότι η τεχνολογία DSR δεν ήταν ακόμη ώριμη κατά τον χρόνο έκδοσης της επίδικης αποφάσεως, η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει τις δυνατότητες της DSR –της οποίας τη μακροπρόθεσμη σημασία δεν αμφισβητεί στα υπομνήματά της ( 55 ) Πρέπει να υπομνησθεί επίσης η έκθεση της PTE, στην οποία επισημαίνεται η έλλειψη στοιχείων αναφορικά με τις δυνατότητες της DSR και η δυσκολία συγκέντρωσης τέτοιων στοιχείων. Κατά την PTE, αυτό οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην ποικιλία των στοιχείων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εκτίμηση της ζήτησης και στην απουσία γενικής οργάνωσης που να συγκεντρώνει και να αναλύει στοιχεία ζήτησης ( 56 ). Σημειωτέον δε ότι η Tempus δεν αμφισβητεί το επιχείρημα της Επιτροπής περί της δυσκολίας συγκέντρωσης αξιόπιστων πληροφοριών σχετικά με τις δυνατότητες της DSR.

132. Επισημαίνονται ακόμη οι «πολύ διαφορετικές εκτιμήσεις» για τις δυνατότητες της DSR τις οποίες παρείχαν τα ενδιαφερόμενα μέρη και το Ηνωμένο Βασίλειο στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας έρευνας την οποία κίνησε η Επιτροπή για την εφαρμογή της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ( 57 ). Παρότι η νομιμότητα της επίδικης αποφάσεως δεν μπορεί να κριθεί υπό το πρίσμα των εκτιμήσεων αυτών, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει ότι η Επιτροπή διέθετε τις εκτιμήσεις αυτές όταν εξέδωσε την επίδικη απόφαση, υπογραμμίζεται ωστόσο ότι η απόκλιση μεταξύ των εκτιμήσεων αυτών συνιστά περαιτέρω απόδειξη της δυσκολίας συγκέντρωσης αξιόπιστων στοιχείων αναφορικά με τις δυνατότητες της DSR.

133. Φρονώ ότι, λαμβανομένης υπόψη της δυσκολίας συγκέντρωσης αξιόπιστων στοιχείων, δεν είναι δυνατόν να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν διερεύνησε η ίδια τις δυνατότητες της DSR.

134. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο δεδομένου ότι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ο διορθωτικός μηχανισμός που ενσωματώνεται στις δημοπρασίες T-1 έπρεπε να διασφαλίζει ότι θα αναγνωριστεί στην επάρκεια ισχύος την οποία μπορεί να παράσχει η DSR ένας ρόλος που θα αντικατοπτρίζει στο έπακρο τις δυνατότητές της. Εφόσον αναγνωρίζεται στην ικανότητα ηλεκτροπαραγωγής ρόλος σημαντικότερος από τον απολύτως αναγκαίο στην πρώτη δημοπρασία T-4, οι δημοπρασίες T-1, οι οποίες αποτελούν για όσους δραστηριοποιούνται στην DSR καλύτερη οδό πρόσβασης στην αγορά επάρκειας ισχύος, πρέπει να παρέχουν στις επιχειρήσεις αυτές τη δυνατότητα να αυξήσουν τη συμμετοχή τους στη σχετική αγορά.

135. Ως εκ τούτου, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η μη εξέταση από την Επιτροπή του δυνητικού ρόλου της DSR στην αγορά επάρκειας ισχύος αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

ii) Επί του ζητήματος αν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο δυσμενούς διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της διάρκειας των συμβάσεων επάρκειας ισχύος

136. Όπως έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 165 έως 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR δεν μπορούν να συνάψουν συμβάσεις διάρκειας μεγαλύτερης του έτους, ενώ οι παραγωγοί μπορούν να συνάψουν συμβάσεις διάρκειας έως τριών ετών (εάν αναλάβουν κεφαλαιουχικές δαπάνες άνω των 125 GBP ανά kW, ήτοι εάν ανακαινίσουν υφιστάμενο σταθμό) ή έως 15 ετών (εάν αναλάβουν κεφαλαιουχικές δαπάνες άνω των GBP 250/kW, ήτοι εάν κατασκευάσουν νέο σταθμό). Από το άρθρο 11, παράγραφος 3, του κανονισμού του 2014 για την επάρκεια ηλεκτρικής ισχύος προκύπτει σαφώς ότι τα κατώτατα αυτά όρια ισχύουν μόνο για παραγωγούς (και ότι όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR δεν είναι επιλέξιμοι για τη σύναψη συμβάσεων διάρκειας έως 3 ή 15 ετών, ακόμη και αν αναλάβουν κεφαλαιουχικές δαπάνες που υπερβαίνουν τα ως άνω κατώτατα όρια).

137. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 24 των παρουσών προτάσεων, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 193 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, δεδομένου ότι ο λόγος για τον οποίο συνάπτονταν συμβάσεις επάρκειας ισχύος μεγαλύτερης διάρκειας ήταν για να αντισταθμιστούν οι δυσκολίες χρηματοδότησης της κατασκευής νέων σταθμών ή της ανακαίνισης υφιστάμενων λόγω του ύψους των κεφαλαιουχικών δαπανών των οικείων επιχειρήσεων, παρέχοντας σε αυτές εγγυημένο εισόδημα για σειρά ετών, η Επιτροπή έπρεπε να είχε εξετάσει αν οι κεφαλαιουχικές δαπάνες και οι ανάγκες χρηματοδότησης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR επέβαλλαν και στη δική τους περίπτωση τη σύναψη συμβάσεων διάρκειας μεγαλύτερης του έτους. Με τις παρατηρήσεις της 9ης Ιουνίου 2014, η UKDRA είχε επιστήσει την προσοχή της Επιτροπής στο ζήτημα αυτό. Δεν ήταν καθήκον της UKDRA να παράσχει λεπτομερέστερα στοιχεία συναφώς, αλλά καθήκον της Επιτροπής να ενημερωθεί περαιτέρω επί του ζητήματος αυτού. Επομένως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν διερεύνησε τις χρηματοδοτικές ανάγκες όσων δραστηριοποιούνται στην DSR αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

138. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ( 58 ), ισχυρίζεται ότι δεν όφειλε να εξετάσει τις κεφαλαιουχικές δαπάνες και τις χρηματοδοτικές ανάγκες όσων δραστηριοποιούνται στην DSR προκειμένου να μπορέσει να αποκλείσει κάθε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης μεταξύ, αφενός, όσων δραστηριοποιούνται στην DSR και, αφετέρου, των παραγωγών, σε σχέση με τη διάρκεια των συμβάσεων επάρκειας ισχύος. Τούτο διότι, ειδικότερα, δεν αμφισβητείται ότι όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR έχουν σημαντικά χαμηλότερες χρηματοδοτικές ανάγκες απ’ ό,τι οι προμηθευτές επάρκειας ισχύος που ανακαινίζουν υφιστάμενους σταθμούς ή κατασκευάζουν νέους σταθμούς. Η Tempus υποστηρίζει ότι η αιτίαση της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.

139. Εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 193 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η μη εξέταση από την Επιτροπή των κεφαλαιουχικών δαπανών και των αναγκών χρηματοδότησης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

140. Σημειώνω ότι η Tempus δεν αμφισβητεί ότι όσοι δραστηριοποιούνται στην DSR έχουν χαμηλότερες κεφαλαιουχικές δαπάνες και χρηματοδοτικές ανάγκες απ’ ό,τι οι παραγωγοί που κατασκευάζουν νέους σταθμούς ή ανακαινίζουν υφιστάμενους σταθμούς.

141. Σημειώνω επίσης ότι, στις παρατηρήσεις της 9ης Ιουνίου 2014, η UKDRA επισήμανε μόνον ότι σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR προσφέρονταν συμβάσεις διάρκειας ενός έτους, ενώ οι παραγωγοί μπορούσαν να συνάψουν συμβάσεις διάρκειας έως 15 ετών· και ότι ο περιορισμός αυτός στη διάρκεια των συμβάσεων που προσφέρονταν σε όσους δραστηριοποιούνται στην DSR περιήγε τους επιχειρηματίες αυτούς σε ανταγωνιστικά μειονεκτική θέση, δεν τους παρείχε επαρκή κίνητρα ώστε να συμμετάσχουν στην αγορά επάρκειας ισχύος και αντέβαινε στον στόχο των κατευθυντήριων γραμμών περί σταδιακής κατάργησης των περιβαλλοντικά επιζήμιων επιδοτήσεων. Στις παρατηρήσεις της 9ης Ιουνίου 2014, η UKDRA δεν μνημονεύει τις χρηματοδοτικές ανάγκες ούτε όσων δραστηριοποιούνται στην DSR ούτε των παραγωγών που κατασκευάζουν νέους σταθμούς ή ανακαινίζουν υφιστάμενους σταθμούς, και κατά μείζονα λόγο δεν συγκρίνει τις αντίστοιχες ανάγκες των δύο αυτών κατηγοριών προμηθευτών επάρκειας ισχύος. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, κατά τη διοικητική διαδικασία, η UKDRA δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο προς απόδειξη των ισχυρισμών της. Τούτο προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη αν ληφθεί υπόψη ότι, ως ένωση φορέων του κλάδου, η UKDRA μπορούσε κατά πάσα πιθανότητα να εξασφαλίσει σχετικά στοιχεία από τα μέλη της, όπως η Tempus.

142. Επομένως, υπό το πρίσμα του σημείου 95 των παρουσών προτάσεων, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη τους ισχυρισμούς της UKDRA και, κατά μείζονα λόγο, να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν οι χρηματοδοτικές ανάγκες όσων δραστηριοποιούνται στην DSR επέβαλλαν τη σύναψη συμβάσεων διάρκειας μεγαλύτερης του έτους.

143. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 193 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η μη εξέταση από την Επιτροπή των κεφαλαιουχικών δαπανών και των αναγκών χρηματοδότησης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR αποτελούσε ένδειξη ύπαρξης σοβαρών δυσχερειών.

iii) Επί του ζητήματος αν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο δυσμενούς διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης όσων δραστηριοποιούνται στην DSR λόγω της τροποποιημένης μεθόδου ανάκτησης του κόστους

144. Υπενθυμίζεται ότι, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 17 των παρουσών προτάσεων, οι πληρωμές επάρκειας ισχύος προς τους προμηθευτές επάρκειας ισχύος χρηματοδοτούνται μέσω τέλους το οποίο επιβάλλεται στο σύνολο των πιστοποιημένων προμηθευτών ηλεκτρικής ενέργειας. Βάσει του επίμαχου μέτρου, το τέλος που επιβάλλεται στους προμηθευτές υπολογίζεται βάσει του μεριδίου αγοράς τους στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο καταγράφεται μεταξύ 16.00 και 19.00 κάθε ημέρα της εβδομάδας, πλην Σαββάτου και Κυριακής, τον χειμώνα, από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο (στο εξής: επιλεγείσα μέθοδος ανάκτησης του κόστους ή επιλεγείσα μέθοδος) ( 59 ).

145. Εντούτοις, αρχικά είχε προβλεφθεί ο υπολογισμός του ποσού του τέλους βάσει του μεριδίου αγοράς των προμηθευτών όπως καταγράφεται κατά τις καλούμενες περιόδους της «τριάδας», ήτοι τις τρεις περιόδους μισής ώρας κατά τις οποίες καταγράφεται η υψηλότερη κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως στο διάστημα από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο (στο εξής: η αρχικά προταθείσα μέθοδος). Μετά την εθνική δημόσια διαβούλευση που οργανώθηκε από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2013, το Ηνωμένο Βασίλειο τροποποίησε την αρχικά προταθείσα μέθοδο υπολογισμού και επέλεξε μέθοδο που στηρίζεται στην κατανάλωση μεταξύ 16.00 και 19.00 κάθε ημέρα της εβδομάδας, πλην Σαββάτου και Κυριακής, τον χειμώνα. Κατά την κοινοποίηση, η μέθοδος ανάκτησης του κόστους τροποποιήθηκε διότι οι περίοδοι αιχμής της τριάδας καθορίζονται εκ των υστέρων και, επομένως, η χρησιμοποίησή τους ως περιόδων αναφοράς για τον υπολογισμό του τέλους που επιβάλλεται στους προμηθευτές δημιουργεί ανασφάλεια στου