EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2010 :32 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)
της 26ης Απριλίου 2010
Υπόθεση F-7/08 D EP
Peter Sc hönberger
κατά
Ευρωπαϊκ ού Κοινοβουλίου
«Διαδικασία — Καθορισμός των δικαστικών εξόδων»
Αντικείμενο:Αίτηση π ερί καθορισμού των δ ικαστικών εξόδων δυ νάμει το υ άρθρου 92 το υ 
Κανονισμού Διαδικασίας.
Απόφαση: Το συνολικό ποσό των δικαστικών εξόδων που μπορεί να ανα ζητήσει ο α ιτών ορίζεται 
σε 12 750  ευρώ.
Περίληψη
1. Διαδικασία — Δικαστικά έ ξοδα — Καθορισμός των εξόδων — Αποδοτέα έξοδα — Έννοια — 
Αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι
(Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 91, στοιχείο βʹ)
2. Διαδικασία — Δικαστικά έ ξοδα — Καθορισμός των εξόδων — Στοιχεία που π ρέπει να λα μβάνονται 
υπόψη
(Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 91, στοιχείο βʹ)
3. Διαδικασία — Αποδοτέα έξοδα — Έξοδα στο πλαίσιο της διαδικασίας κα θορισμού τ ων δικαστικών 
εξόδων
(Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρα 86 κα ι 92)
1. Τα α ποδοτέα έξοδα περιορίζονται, αφενός, στα ποσά που δαπανήθηκαν γι α το υς σκοπούς της δίκης 
ενώπιον το υ Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (στο εξής: Δικαστήριο Δ Δ ) και, αφετέρου, σε ό σα ήταν 
απαραίτητα γι α το υς αν ωτέρω σκοπούς. Απόκειται, εξάλλου, στον προσφεύγοντα να π ροσκομίσει 
δικαιολογητικά που αποδεικνύουν την πραγματοποίηση των εξόδων των οποίων ζητεί την απόδοση.
(βλ. σκέψη 23)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 8 Ιουλίου 2004 , T-7/98 D EP, T-208/98 D EP και T-109/99 D EP, De Nicola κατά ΕΤΕπ, Συλλογή Υπ.Υπ. 2004 , 
σ. I-A-219 κ αι II-973, σκέψη 42
ΔΔΔ ΕΕ: 10 Νοεμβρίου 2009 , F-14/08 D EP, X κ ατά Κ οινοβουλίου, Συλλογή Υ π.Υπ. 2009 , σ. Ι-Α-1-425 κ αι 
ΙΙ-Α-1-2303 , σκέψη 21
2 ECLI:EU:F:2010 :32ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-7/08DEP
SCHÖNBERGERκατάΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
2. Ο δικαστής της Ένωσης δεν είναι αρμόδιος να κ αθορίζει τις αμοιβές που οφείλουν οι δ ιάδικοι στους 
δικηγόρους τους, αλλά το π οσό μέχρι του οποίου μπορούν να ανα ζητηθούν οι α μοιβές αυτές από το ν 
καταδικασθέντα στα δικαστικά έξοδα διάδικο. Αποφαινόμενος επί της αιτήσεως καθορισμού των 
δικαστικών εξόδων, ο δ ικαστής της Ένωσης δεν υποχρεούται να λ άβει υπόψη το υ ούτε το ν εθνικό 
πίνακα δικηγορικών αμοιβών ούτε τυχόν σχε τική συμφωνία μεταξύ το υ διαδίκου και των εκπροσώπων 
ή συμβούλων το υ. Ελλείψει διατάξεων περί τιμολογήσεως στο δ ίκαιο της Ένωσης, ο δ ικαστής οφείλει 
να ε κτιμήσει ελεύθερα τα στοιχεία της υποθέσεως, λαμβάνοντας υπόψη το αν τικείμενο και τη φύση 
της διαφοράς, τη σημασία της από πλευράς δικαίου της Ένωσης, καθώς και τις δυ σχέρε ιες της 
υποθέσεως, την έκταση της ερ γασίας που κλήθηκαν να ε κτελέσουν οι ε κπρόσωποι ή σ ύμβουλοι στο 
πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας και τα οικονομικά συμφέροντα που αν τιπροσώπευσε η δ ιαφορά για 
τους διαδίκους.
Εξάλλου, όσον αφορά τα έξοδα μετακινήσεων των δικηγόρων, αποδίδονται, καταρχήν, μόνον τα έξοδα 
μετακινήσεως το υ δικηγόρου από το ν τό πο της έδρας το υ στο Λ ουξεμβούργο, προκειμένου να 
παρασταθεί στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση στο Δ ικαστήριο Δ Δ .
Δεν αποκλείεται, ωστόσο, την ημερομηνία που το Δ ικαστήριο Δ Δ έχε ι ορίσει την επ’ ακροατηρίου 
συζήτηση ο δ ικηγόρος να β ρίσκεται, για επαγγελματικούς λόγους, σε ά λλη πόλη, εκτός αυτής όπου 
έχει την έδρα το υ. Ο δ ικηγόρος, πάντως, έχε ι δικαίωμα ελεύθερης παροχής υπηρεσιών εντός της 
Ένωσης. Για το ν λόγο α υτόν, θεωρούνται ως απαραίτητα και τα έξοδα μετακινήσεως που απαιτούνται 
για να μ εταβεί ο δ ικηγόρος από την προαναφερθείσα πόλη στο Λ ουξεμβούργο, προκειμένου να 
παρασταθεί στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Σε μια τέτοια περίπτωση, απόκειται, βεβαίως, στον 
δικηγόρο να δ ικαιολογήσει το γ εγονός ότι ε υρισκόταν σε ά λλη πόλη, εκτός της έδρας το υ, για 
επαγγελματικούς λόγους, και να α ποδείξει το υ ποστατό τ ων εξόδων μ ετακινήσεώς το υ σ το 
Λουξεμβούργο.
(βλ. σκέψεις 24, 25, 36 κ αι 37)
Παραπομπή:
ΔΔΔ ΕΕ: X κ ατά Κοινοβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψεις 22 κ αι 23
3. Σε αν τίθεση προς το ά ρθρο 86 το υ Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, 
το ο ποίο π ροβλέπει ότι α πόφαση γι α τα έξοδα λαμβάνεται με την απόφαση ή τ η διάταξη που 
περατώνει τη δίκη, το ά ρθρο 92 το υ εν λόγω κανονισμού, περί της διαδικασίας αμφισβητήσεως 
σχετικά με τα δικαστικά έξοδα, δεν περιέχει ανά λογη διάταξη. Συγκεκριμένα, αν ο δ ικαστής της 
Ένωσης, αποφαινόμενος, στο π λαίσιο αιτήσεως υποβληθείσας δυ νάμει του άρθρου 92 το υ Κανονισμού 
Διαδικασίας, επί της αμφισβητήσεως των δικαστικών εσόδων στο π λαίσιο κύ ριας δίκης, αποφάσιζε για 
τα έξοδα π ου αποτελούν αν τικείμενο α μφισβητήσεως και χωριστά επί των νέων εξόδων που 
προβάλλονται στο π λαίσιο α ιτήσεως αμφισβητήσεως, θα ήταν π ιθανό να υ ποβληθεί νέα αίτηση 
αμφισβητήσεως για εν λόγω νέα έξοδα. Συνεπώς, δεν απαιτείται χωριστή απόφαση για τα έξοδα και 
τη δικηγορική αμοιβή στο π λαίσιο δ ιαδικασίας αμφισβητήσεως των δικαστικών εξόδων. Απόκειται, 
ωστόσο, στον δικαστή της Ένωσης, όταν ο ρίζει το ύψ ος των αποδοτέων εξόδων, να λ αμβάνει υπόψη 
του όλες τις περιστάσεις της υποθέσεως έως την έκδοση της διατάξεως επί των εξόδων.
(βλ. σκέψεις 45 έως 47)
Παραπομπή:
ΔΔΔ ΕΕ: X κ ατά Κοινοβουλίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 40 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία