ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 9ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1982. - POLYDOR LIMITED ΚΑΙ RSO RECORDS INC ΚΑΤΑ HARLEQUIN RECORD SHOPS LIMITED ΚΑΙ SIMONS RECORDS LIMITED. - (ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ COURT OF APPEAL ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΥΑΛΙΑΣ). - ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΔΙΣΚΩΝ ΦΩΝΟΓΡΑΦΟΥ : ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 270/80.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1982 σελίδα 00329

Ισπανική ειδική έκδοση σελίδα 00047

Σουηδική ειδική έκδοση σελίδα 00309

Φινλανδική ειδική έκδοση σελίδα 00323



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 . Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία μεταξύ ΕΟΚ καί Πορτογαλικής Δημοκρατίας — Σκοπός διαφορετικός από αυτούς τής συνθήκης ΕΟΚ — Κανόνες τής συνθήκης πού διέπουν τίς σχέσεις μεταξύ δικαιωμάτων βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας καί ελεύθερης κυκλοφορίας τών εμπορευμάτων — Ερμηνεία τού Δικαστηρίου — Μεταφορά στό σύστημα τής συμφωνίας — Όχι

( Συνθήκη ΕΟΚ άρθρα 30 καί 36· συμφωνία ΕΟΚ — Πορτογαλίας , τής 22ας Ιουλίου 1972 , άρθρα 14 , παράγραφος 2 , καί 23 )

2 . Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία μεταξύ ΕΟΚ καί Πορτογαλικής Δημοκρατίας — Περιορισμοί στό εμπόριο πού δικαιολογούνται από λόγους προστασίας τής βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας — Δικαιώματα τού δημιουργού — Αντίθεση τού δικαιούχου στήν εισαγωγή εντός Κράτους μέλους προστατευομένων προϊόντων , τά οποία ετέθησαν σέ κυκλοφορία από τόν αδειούχο του στήν Πορτογαλία — Επιτρεπτή

( Συμφωνία ΕΟΚ — Πορτογαλίας , τής 22ας Ιουλίου 1971 , άρθρα 14 , παράγραφος 2 , καί 23 )

Περίληψη

1 . Η ομοιότης τών ορων πού χρησιμοποιούνται στά άρθρα 30 καί 36 τής συνθήκης ΕΟΚ , αφ’ ενός , καί στά άρθρα 14 , παράγραφος 2 , καί 23 τής συμφωνίας μεταξύ ΕΟΚ καί Πορτογαλικής Δημοκρατίας , αφ’ ετέρου , δέν αποτελεί επαρκή λόγο γιά νά μεταφερθεί στό σύστημα τής συμφωνίας η νομολογία τού Δικαστηρίου , η οποία στό πλαίσιο τής Κοινότητος προσδιορίζει τήν σχέση μεταξύ τής προστασίας τών δικαιωμάτων βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας καί τών κανόνων περί ελευθέρας κυκλοφορίας τών εμπορευμάτων .

Πράγματι , μολονότι θεσπίζει τήν άνευ ορων κατάργηση ορισμένων περιορισμών στό εμπόριο μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας , οπως οι ποσοτικοί περιορισμοί καί τά μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος , η προαναφερομένη συμφωνία δέν έχει τούς ιδίους μέ τήν συνθήκη ΕΟΚ σκοπούς , καθ’ οσον η συνθήκη ΕΟΚ αποσκοπεί στήν συγχώνευση τών εθνικών αγορών σέ ενιαία αγορά μέ τήν δημιουργία συνθηκών οσο τό δυνατόν εγγυτέρων πρός τίς συνθήκες εγχωρίας αγοράς . Εξ αυτού προκύπτει οτι , στό πλαίσιο τής συμφωνίας , περιορισμοί στό εμπόριο δύνανται νά θεωρηθούν οτι δικαιολογούνται από λόγους προστασίας τής εμπορικής καί βιομηχανικής ιδιοκτησίας σέ μία κατάσταση οπου η δικαιολογία τους δέν ηταν δυνατή εντός τής Κοινότητος .

2 . Η άσκηση , από τόν κάτοχο ή από τούς ελκοντες δικαιώματα εξ αυτού , δικαιω μάτων τού δημιουργού , τά οποία προστατεύονται από τήν νομοθεσία Κράτους μέλους , κατά τής εισαγωγής καί εμπορίας δίσκων φωνογράφου , οι οποίοι έχουν νομίμως κατασκευασθεί καί διατεθεί στό εμπόριο εντός τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας από αδειούχους τού κατόχου , δικαιολογείται από λόγους πού αναφέρονται στήν προοτασία τής βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας , κατά τήν έννοια τού άρθρου 23 τής συμφωνίας καί , επομένως , δέν συνιστά περιορισμό επί τού μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας εμπορίου , απαγορευόμενο από τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τής εν λόγω συμφωνίας . Η άσκησή τους δέν συνιστά μέσο αυθαιρέτου διακρίσεως ή συγκαλυμμένο περιορισμό στό μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας εμπόριο , υπό τήν έννοια τού ιδίου άρθρου 23 .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 270/80 ,

η οποία έχει ως αντικείμενο τήν αίτηση πού υπέβαλε στό Δικαστήριο , κατ’ εφαρμογήν τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ , τό Court of Appeal τής Αγγλίας καί τής Ουαλλίας ( Εφετείο τής Αγγλίας καί τής Ουαλλίας ) καί μέ τήν οποία ζητείται , στό πλαίσιο τής διαφοράς πού εκκρεμεί ενώπιον τού εν λόγω δικαστηρίου μεταξύ

POLYDOR LIMITED ΚΑΙ RSO RECORDS INC .

καί

HARLEQUIN RECORD SHOPS LIMITED ΚΑΙ SIMONS RECORDS LIMITED ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τών άρθρων 14 καί 23 τής συμφωνίας πού συνήφθη στίς 22 Ιουλίου 1972 μεταξύ τής ΕΟΚ καί τής Δημοκρατίας τής Πορτογαλίας ( JO 1972 L 301 , ΕΕ ειδ . έκδ . Ν . 301 , τόμ . 11/004 ),

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ διάταξη τής 15ης Μα ΐου 1980 , πού περιήλθε στό Δικαστήριο τήν 8η Δεκεμβρίου τού ιδίου έτους , τό Court of Appeal τής Αγγλίας καί Ουαλλίας υπέβαλε , δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ , τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα ως πρός τήν ερμηνεία τών άρθρων 14 , παράγραφος 2 καί 23 τής συμφωνίας μεταξύ τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος καί τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας , η οποία υπεγράφη στίς Βρυξέλλες τήν 22α Ιουλίου 1972 , συνήφθη δέ καί ενεκρίθη εν ονόματι τής Κοινότητος μέ τόν κανονισμό 2844/72 τού Συμβουλίου , τής 19ης Δεκεμβρίου 1972 ( ΕΕ ειδ . έκδ . Ν 301 , τομ . 11/004 σ . 166 ).

2 Η διαφορά στήν κυρία δίκη αφορά αγωγή περί προσβολής τού δικαιώματος τού δημιουργού , στρεφομένη κατά δύο βρετανικών επιχειρήσεων , τών Harlequin Record Shops Limited καί Simons Records Limited , ( εφ’ εξής αναφερομένων ως Harlequin καί Simons ), ειδικευμένων στήν εισαγωγή καί πώληση δίσκων φωνογράφου , οι οποίες εισήγαγαν από τήν Πορτογαλία καί προσέφεραν πρός πώληση στό Ηνωμένο Βασίλειο δίσκους λαϊκής μουσικής τού συγκροτήματος «The Bee Gees» , χωρίς τήν άδεια τού κατόχου τών δικαιωμάτων τού δημιουργού ή τού αποκλειστικού του αδειούχου εκμεταλλεύσεως στό Ηνωμένο Βασίλειο .

3 Η RSO Records Inc ., ( εφ’ εξής αναφερομένη ως RSO ), κάτοχος τών δικαιωμάτων τού δημιουργού επί τών λόγω ηχογραφήσεων , εχορήγησε σέ μία θυγατρική της εταιρία , τήν Polydor Limited ( εφ’ εξής αναφερομένη ως Polydor ), αποκλειστική άδεια κατασκευής καί διανομής στό Ηνωμένο Βασίλειο δίσκων καί κασεττών πού αναπαράγουν τίς ηχογραφήσεις αυτές . Δίσκοι καί κασέττες πού αναπαράγουν τίς ίδιες ηχογραφήσεις κατεσκευάσθησαν καί προσεφέρθησαν πρός πώληση στήν Πορτογαλία από δύο εταιρίες διεπόμενες από τό πορτογαλικό δίκαιο , οι οποίες ηταν αδειούχοι τής RSO στήν Πορτογαλία . Η Simons αγό ρασε , στήν Πορτογαλία , δίσκους πού περιείχαν τίς ηχογραφήσεις αυτές , γιά νά τούς εισαγάγει πρός πώληση στό Ηνωμένο Βασίλειο· η Harlequin αγόρασε από τήν Simons ορισμένους από τούς εν λόγω δίσκους , γιά νά τούς πωλήσει λιανικώς .

4 Τό Court of Appeal διεπίστωσε οτι , κατά τό αγγλικό δίκαιο , οι Harlequin καί Simons παρέβησαν κατ’ αυτόν τόν τρόπο τό άρθρο 16 παράγραφος 2 τού Copyright Act , 1956 [νόμος περί τών δικαιωμάτων τού δημιουργού] . Η διάταξη αυτή ορίζει οτι τό δικαίωμα τού δημιουργού προσβάλλεται από κάθε πρόσωπο τό οποίο , χωρίς άδεια τού κατόχου τού δικαιώματος τού δημιουργού , εισάγει ενα ειδος στό Ηνωμένο Βασίλειο γνωρίζοντας οτι η κατασκευή τού είδους αυτού συνιστά παράβαση τού εν λόγω δικαιώματος τού δημιουργού ή θά συνιστούσε τέτοια παράβαση άν τό αντικείμενο ειχε κατασκευασθεί στήν χώρα στήν οποία έχει εισαχθεί .

5 Οι Harlequin καί Simons υπεστήριξαν , πάντως , οτι ο κάτοχος δικαιώματος τού δημιουργού δέν ηδύνατο νά επικαλεσθεί τό δικαίωμα αυτό , γιά νά εμποδίσει τήν εισαγωγή ενός προϊόντος σέ Κράτος μέλος τής Κοινότητος , άν τό προϊόν αυτό ειχε νομίμως διατεθεί στό εμπόριο , από τόν ίδιο ή μέ τήν συναίνεσή του , εντός τής Πορτογαλίας . Πρός τούτο , οι εταιρίες αυτές εστηρίχθησαν επί τών άρθρων 14 , παράγραφος 2 , καί 23 τής συμφωνίας τού 1972 μεταξύ τής ΕΟΚ καί τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας ( εφ’ εξής : η συμφωνία ), ισχυρισθείσες οτι οι διατάξεις αυτές εβασίζοντο στίς ίδιες αρχές , οπως τά άρθρα 30 καί 36 τής συνθήκης ΕΟΚ καί έπρεπε , κατά συνέπεια , νά ερμηνευθούν κατά παρόμοιο τρόπο .

6 Τό Court of Appeal , προκειμένου νά δυνηθεί νά εκτιμήσει τόν ισχυρισμό αυτό τής υπερασπίσεως , υπέβαλε τά ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα :

«1 . Η άσκηση , από μιά εταιρία Α , τών δικαιωμάτων της τού δημιουργού εντός τού Ηνωμένου Βασιλείου εναντίον δίσκου γραμμοφώνου πού κατασκευάζεται καί πωλείται νομίμως εντός τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας από πορτογάλους κατόχους αδείας εκμεταλλεύσεως τών αντιστοίχων δικαιωμάτων τού δημιουργού , αποτελεί μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος πρός ποσοτικούς περιορισμούς επί τών εισαγωγών , κατά τήν έννοια τού άρθρου 14 παράγραφος 2 τής από 22 Ιουλίου 1972 συμφωνίας μεταξύ τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος καί τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας ;

2 . Άν η απάντηση στό πρώτο ερώτημα ειναι καταφατική :

( α ) Η εν λόγω άσκηση από τήν εταιρία Α δικαιολογείται κατά τήν έννοια τού άρθρου 23 τής από 22 Ιουλίου 1972 ανωτέρω συμφωνίας γιά λόγους προστασίας τών δικαιωμάτων τού δημιουργού εντός τού Ηνωμένου Βασιλείου ;

( β ) Η εν λόγω άσκηση από τήν εταιρία Α αποτελεί μέσο αυθαίρετης διακρίσεως ή συγκαλυμμένο περιορισμό τού εμπορίου μεταξύ τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας καί τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος ;

3 . Τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τής ανωτέρω από 22 Ιουλίου 1972 συμφωνίας απονέμει απ’ ευθείας δικαιώματα στούς πολίτες εντός τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος , ιδίως άν ληφθεί υπ’ όψη ο κανονισμός τού Συμβουλίου τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος , τής 19ης Δεκεμβρίου 1972 , ο οποίος θέτει σέ εφαρμογή τήν εν λόγω συμφωνία ;

4 . Ένας πού εισάγει στό Ηνωμένο Βασίλειο δίσκους φωνογράφου , πού αναφέρονται στό πρώτο ερώτημα , δύναται νά επικαλεσθεί τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τής από 22 Ιουλίου 1972 ανωτέρω συμφωνίας , ως μέσο αμύνης , οταν αυτός διώκεται από τήν εταιρία Α γιά προσβολή τών δικαιωμάτων της τού δημιουργού στό Ηνωμένο Βασίλειο;»

7 Κατά παγία νομολογία τού Δικαστηρίου , η εκ μέρους τού κατόχου δικαιώματος βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας άσκηση τού δικαιώματός του — πού περιλαμβάνει τήν εμπορική εκμετάλλευση δικαιώματος τού δημιουργού — μέ σκοπό νά εμποδίζει τήν εισαγωγή σέ Κράτος μέλος προϊόντος από άλλο Κράτος μέλος , οπου τό προϊόν αυτό έχει νομίμως κυκλοφορήσει στήν αγορά από τόν κάτοχο τού δικαιώματος ή μέ τήν συναίνεσή του , συνιστά μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος πρός ποσοτικό περιορισμό , κατά τήν έννοια τού άρθρου 30 τής συνθήκης , πού δέν δικαιολογείται εκ λόγων προστασίας τής βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας , κατά τήν έννοια τού άρθρου 36 τής συνθήκης .

8 Μέ τά δύο πρώτα ερωτήματα , τά οποία δύνανται νά εξετασθούν από κοινού , ερωτάται κυρίως άν πρέπει νά δοθεί η ίδια ερμηνεία στά άρθρα 14 , παράγραφος 2 , καί 23 τής συμφωνίας . Γιά νά δοθεί απάντηση στά ερωτήματα αυτά , πρέπει νά αναλυθούν οι διατάξεις αυτές υπό τό φώς τόσο τού αντικειμένου καί τού σκοπού τής συμφωνίας , οσο καί τού ολου περιεχομένου της .

9 Η συμφωνία έχει ως αποτέλεσμα , δυνάμει τού άρθρου 228 τής συνθήκης , νά δεσμεύει εξ ίσου τήν Κοινότητα καί τά Κράτη μέλη της . Οι σχετικές διατάξεις τής συμφωνίας έχουν ως εξής :

Άρθρο 14 παράγραφος 2

«Οι ποσοτικοί περιορισμοί επί τών εισαγωγών καταργούνται τήν 1η Ιανουαρίου 1973 καί τά μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος πρός ποσοτικούς περιορισμούς επί τών εισαγωγών , τήν 1η Ιανουαρίου 1975 , τό αργότερο» .

Άρθρο 23

«Η συμφωνία δέν εμποδίζει τίς απαγορεύσεις ή περιορισμούς εισαγωγών , . . . πού δικαιολογούνται από λόγους . . . προστασίας βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας . . . Οι απαγορεύσεις ή οι περιορισμοί αυτοί δέν δύνανται πάντως νά αποτελέσουν μέσο αυθαιρέτων διακρίσεων , ούτε συγκαλυμμένο περιορισμό τού εμπορίου μεταξύ τών συμβαλλομένων μερών.»

10 Σύμφωνα μέ τό προοίμιό της , σκοπός τής συμφωνίας ειναι η σταθεροποίηση καί η διεύρυνση τών οικονομικών σχέσεων πού υπάρχουν μεταξύ τής Κοινότητος καί τής Πορτογαλίας καί η εξασφάλιση , τηρώντας τούς θεμιτούς ορους ανταγωνισμού , τής αρμονικής αναπτύξεως τού εμπορίου τους μέ σκοπό νά συμβάλουν στό έργο τής οικοδομήσεως τής Ευρώπης . Πρός τούτο , τά συμβαλλόμενα μέρη απεφάσισαν νά εξαλείψουν προοδευτικώς τά εμπόδια στό ουσιώδες μέρος τών εμπορικών τους ανταλλαγών , σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τής Γενικής Συμφωνίας Δασμών καί Εμπορίου , ( εφ’ εξής : η Γενική Συμφωνία ), πού αφορούν τήν ιδρυση ζωνών ελευθέρων ανταλλαγών .

11 Κατά τό άρθρο XXIV , παράγραφος 8 τής Γενικής Συμφωνίας , ως ζώνη ελευθέρων ανταλλαγών νοείται «ομάδα δύο ή περισσοτέρων τελωνειακών εδαφών , στά οποία οι δασμοί καί οι άλλες περιοριστικές εμπορικές κανονιστικές ρυθμίσεις . . . εξαλείφονται στό ουσιώδες μέρος τών εμπορικών τους ανταλλαγών πού αναφέρεται στά προϊόντα τά οποία κατάγονται από τά συνιστώντα τήν ζώνη ελευθέρων ανταλλαγών εδάφη» .

12 Εν όψει τού προαναφερθέντος σκοπού , η συμφωνία αποσκοπεί στήν φιλελευθεροποίηση τού εμπορίου μεταξύ τής Κοινότητος καί τής Πορτογαλίας . Κατά τό άρθρο 2 , η συμφωνία εφαρμόζεται , υπό τήν επιφύλαξη τών ειδικών ρυθμίσεων πού προβλέπονται γιά ορισμένα προϊόντα , επί τών προϊόντων πού κατάγονται από τήν Κοινότητα ή τήν Πορτογαλία καί τά οποία εμπίπτουν στά κεφάλαια 25 εως 99 τής Ονοματολογίας τών Βρυξελλών .

13 Στό πλαίσιο αυτό , τά άρθρα 3 εως 7 τής συμφωνίας προβλέπουν τήν κατάργηση τών τελωνειακών δασμών καί επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος επί τού εμπορίου μεταξύ τής Κοινότητος καί τής Πορτογαλίας . Η ίδια αρχή εφαρμό ζεται , δυνάμει τού άρθρου 14 , επί τών ποσοτικών περιορισμών καί μέτρων ισοδυνάμου αποτελέσματος . Οι διατάξεις αυτές συμπληρώνονται στό άρθρο 21 , μέ τήν απαγόρευση τών δημοσιονομικών μέτρων καί πρακτικών πού εισάγουν διακρίσεις καί στό άρθρο 22 , μέ τήν κατάργηση ολων τών περιορισμών επί τών πληρωμών πού αφορούν ανταλλαγές εμπορευμάτων . Επί πλέον , στά άρθρα της 26 καί 28 η συμφωνία περιέχει ορισμένους κανόνες περί ανταγωνισμού , περί τών κρατικών ενισχύσεων καί περί τής πρακτικής ντάμπινγκ . Δυνάμει τού άρθρου 32 , συνιστάται μικτή επιτροπή , στήν οποία ανετέθη η διοίκηση τής συμφωνίας καί η μέριμνα γιά τήν καλή εκτέλεσή της .

14 Οι διατάξεις τής συμφωνίας περί καταργήσεως τών περιορισμών επί τού εμπορίου μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας διετυπώθησαν , από πολλών απόψεων , κατά τρόπο παρόμοιο πρός τίς διατάξεις τής συνθήκης ΕΟΚ πού αφορούν τήν κατάργηση τών περιορισμών στό ενδοκοινοτικό εμπόριο . Οι εταιρίες Harlequin καί Simons ετόνισαν , ειδικότερα , τήν ομοιότητα μεταξύ τών ορων τών άρθρων 30 καί 36 τής συνθήκης ΕΟΚ , αφ’ ετέρου .

15 Πάντως , αυτή η ομοιότης τών ορων δέν αποτελεί επαρκή λόγο γιά νά μεταφερθεί στό σύστημα τής συμφωνίας η προαναφερθείσα νομολογία , η οποία στό πλαίσιο τής Κοινότητος προσδιορίζει τήν σχέση μεταξύ τής προστασίας τών δικαιωμάτων βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας καί τών κανόνων περί ελευθέρας κυκλοφορίας τών εμπορευμάτων .

16 Πράγματι , η έκταση εφαρμογής τής νομολογίας αυτής πρέπει νά προσδιορίζεται υπό τό φώς τών σκοπών καί τών δραστηριοτήτων τής Κοινότητος , οπως έχουν ορισθεί από τά άρθρα 2 καί 3 τής συνθήκης ΕΟΚ . Όπως ειχε τήν ευκαιρία τό Δικαστήριο νά τονίσει , σέ διάφορες περιπτώσεις , η συνθήκη , μέ τήν δημιουργία μιάς κοινής αγοράς καί τήν προοδευτική προσέγγιση τής οικονομικής πολιτικής τών Κρατών μελών , επιδιώκει τήν συγχώνευση τών εθνικών αγορών σέ ενιαία αγορά , πού νά έχει τά χαρακτηριστικά εγχωρίας αγοράς .

17 Λαμβάνοντας υπ’ όψη τούς σκοπούς αυτούς , τό Δικαστήριο ερμήνευσε τά άρθρα 30 καί 36 τής συνθήκης , κυρίως μέ τήν απόφασή του τής 22ας Ιουνίου 1976 ( Terrarin , 119/75 , [1976] ECR σ . 1039 ), υπό τήν έννοια οτι η εδαφική προστασία πού παρέχεται από τούς εθνικούς νόμους στήν βιομηχανική καί εμπορική ιδιοκτησία δέν δύναται νά έχει ως αποτέλεσμα τήν καθιέρωση τής απομονώ σεως τών εθνικών αγορών καί νά καταλήγει σέ τεχνητή κατανομή τών αγορών καί οτι , συνεπώς , ο κάτοχος δικαιώματος βιομηχανικής ή εμπορικής ιδιοκτησίας , προστατευομένου από τήν νομοθεσία Κράτους μέλους , δέν δύναται νά επικαλείται τήν νομοθεσία αυτή νά εμποδίζει τήν εισαγωγή ενός προϊόντος , τό οποίο έχει νομίμως διατεθεί στήν αγορά άλλου Κράτους μέλους από τόν ίδιο τόν δικαιούχο ή μέ τήν συναίνεσή του .

18 Οι σκέψεις πού οδήγησαν στήν εν λόγω ερμηνεία τών άρθρων 30 καί 36 τής συνθήκης δέν ισχύουν στό πλαίσιο τών σχέσεων μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας , οπως καθορίζονται στήν συμφωνία . Η εξέταση τής συμφωνίας επιτρέπει , πράγματι , τήν διαπίστωση οτι οι διατάξεις της , μολονότι θεσπίζουν τήν άνευ ορων κατάργηση ορισμένων περιορισμών στό εμπόριο μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας , οπως οι ποσοτικοί περιορισμοί καί τά μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος , δέν έχουν τόν ίδιο μέ τήν συνθήκη ΕΟΚ σκοπό , καθ’ οσον η συνθήκη αποσκοπεί , οπως προανεφέρθη , στήν δημιουργία ενιαίας αγοράς , τής οποίας οι οροι ομοιάζουν οσο τό δυνατόν περισσότερο μέ τούς ορους τής εγχωρίας αγοράς .

19 Εξ αυτού προκύπτει οτι , στό πλαίσιο τής συμφωνίας , περιορισμοί στό εμπόριο δύνανται νά θεωρηθούν οτι δικαιολογούνται από λόγους προστασίας τής εμπορικής καί βιομηχανικής ιδιοκτησίας σέ μία κατάσταση οπου η δικαιολογία τους δέν ηταν δυνατή εντός τής Κοινότητος .

20 Εν προκειμένω , μία τέτοια διάκριση επιβάλλεται προεχόντως κατά τό μέτρο πού τά μέσα , τά οποία διαθέτει η Κοινότης γιά νά επιτύχει , εντός τής κονής αγοράς , τήν ομοιόμορφη εφαρμογή τού κοινοτικού δικαίου καί τήν προοδευτική κατάργηση τών νομοθετικών διαφορών , δέν ευρίσκουν κάτι ισοδύναμο στό πλαίσιο τών σχέσεων μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας .

21 Από τά εκτεθέντα προκύπτει οτι απαγόρευση εισαγωγής στήν Κοινότητα προϊόντος πορτογαλικής καταγωγής , βασιζομένη στήν προστασία τού δικαιώματος τού δημιουργού , δικαιολογείται , στό πλαίσιο τού συστήματος ελευθέρου εμπορίου πού εθέσπισε η συμφωνία , δυνάμει τού πρώτου εδαφίου τού άρθρου 23 . Οι διαπιστώσεις τού εθνικού δικαστηρίου δέν αποκαλύπτουν κανένα στοιχείο πού θά επέτρεπε τό συμπέρασμα οτι η άσκηση τού δικαιώματος τού δημιουργού , σέ περίπτωση οπως η παρούσα , συνιστά μέσο αυθαιρέτου διακρίσεως ή συγκαλυμμένο περιορισμό τού εμπορίου κατά τήν έννοια τού δευτέρου εδαφίου τού ιδίου άρθρου .

22 Γιά ολους αυτούς τούς λόγους , στά δύο πρώτα ερωτήματα προσήκει η απάντηση οτι η άσκηση , από τόν κάτοχο ή από τούς ελκοντες δικαιώματα εξ αυτού , δικαιωμάτων τού δημιουργού , τά οποία προστατεύονται από τήν νομοθεσία Κράτους μέλους , κατά τής εισαγωγής καί εμπορίας δίσκων φωνογράφου , οι οποίοι έχουν νομίμως κατασκευασθεί καί διατεθεί στό εμπόριο εντός τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας από αδειούχους τού κατόχου , δικαιολογείται από λόγους πού αναφέρονται στήν προστασία τής βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας , κατά τήν έννοια τού άρθρου 23 τής συμφωνίας καί , επομένως , δέν συνιστά περιορισμό επί τού μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας εμπορίου , απαγορευόμενο από τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τής εν λόγω συμφωνίας . Η άσκησή τους δέν συνιστά μέσο αυθαιρέτου διακρίσεως ή συγκαλυμμένο περιορισμό στό μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας εμπόριο .

23 Εν όψει τών απαντήσεων πού εδόθησαν στά δύο πρώτα ερωτήματα , παρέλκει η απάντηση στό τρίτο καί τέταρτο ερώτημα .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

24 Τά δικαστικά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η κυβέρνηση τού Ηνωμένου Βασιλείου , η κυβέρνηση τής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τής Γερμανίας , η κυβέρνηση τού Βασιλείου τής Δανίας , η κυβέρνηση τής Γαλλικής Δημοκρατίας , η κυβέρνηση τών Κάτω Χωρών , καθώς καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , πού κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο , δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος , πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου , σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

κρίνοντας επί τής αιτήσεως , πού τού υπέβαλε τό Court of Appeal μέ διάταξη τής 15ης Μαΐου 1980 , αποφαίνεται :

Η άσκηση , από τόν κάτοχο ή από τούς ελκοντες δικαιώματα εξ αυτού , δικαιωμάτων τού δημιουργού , τά οποία προστατεύονται από τήν νομοθεσία Κράτους μέλους , κατά τής εισαγωγής καί εμπορίας δίσκων φωνογράφου , οι οποίοι έχουν νομίμως κατασκευασθεί καί διατεθεί στό εμπόριο εντός τής Πορτογαλικής Δημοκρατίας από αδειούχους τού κατόχου , δικαιολογείται από λόγους πού αναφέρονται στήν προστασία τής βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας κατά τήν έννοια τού άρθρου 23 τής από 22 Ιουλίου 1972 συμφωνίας μεταξύ Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος καί Πορτογαλικής Δημοκρατίας ( ΕΕ ειδ . έκδ . Ν . 301 , τόμ . 11/004 σ . 167 ) καί , επομένως , δέν συνιστά περιορισμό επί τού εμπορίου , απαγορευόμενο από τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τής εν λόγω συμφωνίας . Η άσκησή τους δέν συνιστά μέσο αυθαιρέτου διακρίσεως ή συγκαλυμμένο περιορισμό στό μεταξύ Κοινότητος καί Πορτογαλίας εμπόριο , κατά τήν έννοια τού ιδίου άρθρου 23 .