C 45/36

Προσφυγή της 8ης Νοεμβρίου 2019 – Rio Tinto European Holdings κ.λπ. κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-762/19)

(2020/C 45/36)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσες: Rio Tinto European Holdings Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο), Rio Tinto International Holdings Ltd (Λονδίνο) και Rio Tinto Simfer UK Ltd (Λονδίνο) (εκπρόσωποι: N. Niejahr και B. Hoorelbeke, δικηγόροι, A. Stratakis και P. O’Gara, Solicitors)

Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

— να ακυρώσει την απόφαση (ΕΕ) 2019/1352 της Επιτροπής, της 2ας Απριλίου 2019, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.44896 που έθεσε σε εφαρμογή το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά εξαίρεση για τη χρηματοδότηση ομίλων ΕΑΕ (ΕΕ 2019, L 216, σ. 1), καθόσον με αυτή διαπιστώνεται ότι το προβαλλόμενο μέτρο ενισχύσεως συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και διατάσσεται η επιστροφή της εντόκως, μεταξύ άλλων από τις προσφεύγουσες·

— επικουρικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 2, 3 και 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως στο μέτρο που με αυτή διατάσσεται η επιστροφή της ασυμβίβαστης ενισχύσεως εντόκως, μεταξύ άλλων από τις προσφεύγουσες·

— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα των προσφευγουσών σχετικά με την παρούσα διαδικασία.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν πέντε λόγους ακυρώσεως:

1. Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, καθόσον έκρινε ότι το προβαλλόμενο μέτρο ενισχύσεως παρέχει επιλεκτικό πλεονέκτημα: α) στις εταιρίες που κάνουν χρήση της εξαιρέσεως του 75 % για χαμηλού κινδύνου επιλέξιμες δανειακές σχέσεις, διότι η Επιτροπή: — εσφαλμένως χαρακτήρισε το καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τις ΕΑΕ ως το σύστημα αναφοράς· — υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι η εξαίρεση του 75 % συνιστά παρέκκλιση από το φορολογικό σύστημα αναφοράς, δεδομένου ότι: (i) η διαπίστωση περί παρεκκλίσεως στηρίζεται εσφαλμένα στη νομοθετική τεχνική· (ii) το κριτήριο των καθηκόντων των σημαινόντων στελεχών δεν αποτελεί το κεντρικό κριτήριο για το καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τις ΕΑΕ, και (iii) οι επιλέξιμες και μη επιλέξιμες δανειακές σχέσεις δεν τελούν στην ίδια νομική και πραγματική κατάσταση και, εν πάση περιπτώσει, υπέπεσε σε νομική πλάνη καθόσον εφάρμοσε κατ’ αναλογίαν ή στηρίχθηκε υπερβολικά στους όρους της οδηγίας (ΕΕ) 2016/1164 (1) του Συμβουλίου· — υπέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα και περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι η εξαίρεση του 75 % δεν δικαιολογείται από τη φύση και τη συνολική διάρθρωση του φορολογικού συστήματος με τον ίδιο τρόπο όπως η εξαίρεση για τη χρηματοδότηση ομίλων ΕΑΕ που εφαρμόζεται σε μη εμπορικά κέρδη χρηματοδότησης τα οποία εμπίπτουν στο άρθρο 371EC του Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [νόμου περί φορολογίας (διεθνείς και λοιπές διατάξεις) του 2010]. β) στις εταιρίες που κάνουν χρήση των εξαιρέσεων σχετικά με το αντιστοιχισμένο συμφέρον, διότι η Επιτροπή: — εσφαλμένως χαρακτήρισε το καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τις ΕΑΕ ως το σύστημα αναφοράς· — υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι οι εξαιρέσεις σχετικά με το αντιστοιχισμένο συμφέρον συνιστούν παρέκκλιση από το φορολογικό σύστημα αναφοράς, δεδομένου ότι: (i) η διαπίστωση περί παρεκκλίσεως στηρίζεται εσφαλμένα στη νομοθετική τεχνική και το κριτήριο των καθηκόντων των σημαινόντων στελεχών δεν αποτελεί το κεντρικό κριτήριο για το καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τις ΕΑΕ· (ii) οι φορολογούμενοι οι οποίοι μπορούν να επικαλεσθούν τις εξαιρέσεις σχετικά με το αντιστοιχισμένο συμφέρον δεν βρίσκονται στην ίδια νομική και πραγματική κατάσταση με τους φορολογούμενους οι οποίοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να τις επικαλεσθούν. — υπέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα και περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι οι εξαιρέσεις σχετικά με το αντιστοιχισμένο συμφέρον δεν δικαιολογούνται από τη φύση και τη συνολική διάρθρωση του φορολογικού συστήματος.

2. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, καθόσον δεν απέδειξε ότι το προβαλλόμενο μέτρο ενισχύσεως μπορούσε να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών και απειλούσε να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.

3. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 49 ΣΛΕΕ, καθόσον χαρακτήρισε το προβαλλόμενο μέτρο ενισχύσεως ως ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση η οποία δεν παραβιάζει την ελευθερία εγκαταστάσεως όπως αυτή κατοχυρώνεται από το άρθρο 49 ΣΛΕΕ.

4. Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή παραβίασε τη θεμελιώδη αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων καθόσον: — μεταχειρίστηκε τα μη εμπορικά κέρδη χρηματοδότησης που προκύπτουν από επιλέξιμα δάνεια κατά τον ίδιο τρόπο με τα μη εμπορικά κέρδη χρηματοδότησης που προκύπτουν από μη επιλέξιμα δάνεια, και — μεταχειρίστηκε την εξαίρεση για τη χρηματοδότηση ομίλων ΕΑΕ διαφορετικά αναλόγως του αν τα μη εμπορικά κέρδη χρηματοδότησης εμπίπτουν στα άρθρα 371EB ή 371EC του Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [νόμου περί φορολογίας (διεθνείς και λοιπές διατάξεις) του 2010].

5. Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται, επικουρικώς, ότι, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το προβαλλόμενο μέτρο ενισχύσεως εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1589 (2) του Συμβουλίου, καθόσον διέταξε την επιστροφή των ποσών των προβαλλόμενων ασυμβίβαστων ενισχύσεων από τους δικαιούχους του προβαλλόμενου μέτρου ενισχύσεως, διότι η επιστροφή αυτή παραβιάζει γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης και συγκεκριμένα την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου.

(1) Οδηγία (ΕΕ) 2016/1164 του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2016, για τη θέσπιση κανόνων κατά πρακτικών φοροαποφυγής που έχουν άμεση επίπτωση στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς (EE 2016, L 193, σ. 1).

(2) Κανονισμός (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2015, L 248, σ. 9).