Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)

της 30ής Νοεμβρίου 2022 ( )

«Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας – Περιοριστικά μέτρα κατά του PKK με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας – Δέσμευση κεφαλαίων – Κοινή θέση 2001/931/ΚΕΠΠΑ – Δυνατότητα εφαρμογής σε περιπτώσεις ένοπλης συγκρούσεως – Τρομοκρατική ομάδα – Πραγματική βάση των αποφάσεων περί δεσμεύσεως κεφαλαίων – Απόφαση ληφθείσα από αρμόδια αρχή – Αρχή τρίτου κράτους – Επανεξέταση – Αναλογικότητα – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Δικαιώματα άμυνας – Δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας – Προσαρμογή της προσφυγής»

Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις Τ-316/14 RENV και Τ-148/19,

Kurdistan Workers’ Party (PKK), εκπροσωπούμενο από τις A. van Eik και T. Buruma, δικηγόρους,

προσφεύγον,

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενου από την S. Van Overmeire και τον B. Driessen,

καθού,

υποστηριζομένου από την

Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον Θ. Ραμόπουλο, την J. Norris και τους J. Roberti di Sarsina και R. Tricot,

παρεμβαίνουσα στην υπόθεση T‑316/14 RENV,

όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:

Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από την A.-L. Desjonquères και τους B. Fodda και J.-L. Carré,

και

Βασίλειο των Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενο από την M. Bulterman και τον J. Langer,

παρεμβαίνοντες στη διαδικασία αναιρέσεως,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα),

συγκείμενο από τους S. Gervasoni (εισηγητή), πρόεδρο, L. Madise, P. Nihoul, R. Frendo και M. J. Martín y Pérez de Nanclares, δικαστές,

γραμματέας: I. Kurme, διοικητική υπάλληλος,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία στην υπόθεση T‑148/19, και ιδίως:

– την απόφαση της 26ης Ιουλίου 2019 με την οποία επιτράπηκε η παρέμβαση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας,

– τις προσαρμογές των αιτημάτων του προσφεύγοντος με δικόγραφα της 7ης Οκτωβρίου 2019, της 13ης Μαρτίου και της 29ης Σεπτεμβρίου 2020,

έχοντας υπόψη την απόφαση της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKK (C‑46/19 P, EU:C:2021:316), με την οποία η υπόθεση T‑316/14 RENV αναπέμφθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,

έχοντας υπόψη την παραπομπή των υποθέσεων T‑148/19 και T‑316/14 RENV στο τέταρτο πενταμελές τμήμα,

έχοντας υπόψη την απόφαση της 8ης Φεβρουαρίου 2022 περί συνεκδικάσεως των υποθέσεων T‑148/19 και T‑316/14 RENV προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως που περατώνει τη δίκη,

έχοντας υπόψη τη διάταξη της 25ης Μαρτίου 2022, με την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας διαγράφηκε από τις υποθέσεις T‑148/19 και T‑316/14 RENV ως παρεμβαίνον,

κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 31ης Μαρτίου 2022,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1 Με την ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ προσφυγή του στην υπόθεση T‑316/14 RENV, το προσφεύγον, Kurdistan Workers’ Party (PKK), ζητεί την ακύρωση:

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 125/2014 του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 2014, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων έναντι ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 714/2013 (ΕΕ 2014, L 40, σ. 9),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 790/2014 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2014, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 125/2014 (ΕΕ 2014, L 217, σ. 1),

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2015/521 του Συμβουλίου, της 26ης Μαρτίου 2015, σχετικά με την ενημέρωση και τροποποίηση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση της απόφασης 2014/483/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ 2015, L 82, σ. 107),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/513 του Συμβουλίου, της 26ης Μαρτίου 2015, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 790/2014 (ΕΕ 2015, L 82, σ. 1),

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2015/1334 του Συμβουλίου, της 31ης Ιουλίου 2015, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και σχετικά με την κατάργηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2015/521 (ΕΕ 2015, L 206, σ. 61),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/1325 του Συμβουλίου, της 31ης Ιουλίου 2015, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και σχετικά με την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/513 (ΕΕ 2015, L 206, σ. 12),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/2425 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2015, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και σχετικά με την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/1325 (ΕΕ 2015, L 334, σ. 1),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2016/1127 του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2016, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/2425 (ΕΕ 2016, L 188, σ. 1),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2017/150 του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2017, που να εφαρμόζει το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και να καταργεί τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2016/1127 (ΕΕ 2017, L 23, σ. 3),

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2017/1426 του Συμβουλίου, της 4ης Αυγούστου 2017, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2017/154 (ΕΕ 2017, L 204, σ. 95),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2017/1420 του Συμβουλίου, της 4ης Αυγούστου 2017, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και σχετικά με την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2017/150 (ΕΕ 2017, L 204, σ. 3), καθόσον οι πράξεις αυτές αφορούν το προσφεύγον.

2 Με την ασκηθείσα επίσης δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ προσφυγή του στην υπόθεση Τ-148/19, το προσφεύγον ζητεί την ακύρωση:

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2019/25 του Συμβουλίου, της 8ης Ιανουαρίου 2019, σχετικά με την τροποποίηση και ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2018/1084 (ΕΕ 2019, L 6, σ. 6),

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2019/1341 του Συμβουλίου, της 8ης Αυγούστου 2019, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση της απόφασης 2019/25 (ΕΕ 2019, L 209, σ. 15),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/1337 του Συμβουλίου, της 8ης Αυγούστου 2019, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/24 (ΕΕ 2019, L 209, σ. 1),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/19 του Συμβουλίου, της 13ης Ιανουαρίου 2020, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/1337 (ΕΕ 2020, L 8Ι, σ. 1),

– της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2020/1132 του Συμβουλίου, της 30ής Ιουλίου 2020, που ενημερώνει τον κατάλογο των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και για την κατάργηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2020/20 (ΕΕ 2020, L 247, σ. 18),

– του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/1128 του Συμβουλίου, της 30ής Ιουλίου 2020, που εφαρμόζει το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2580/2001 για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και καταργεί τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/19 (ΕΕ 2020, L 247, σ. 1), κατά το μέρος που οι πράξεις αυτές αφορούν το προσφεύγον.

I. Ιστορικό της διαφοράς

3 Το PΚK ιδρύθηκε το 1978 και ανέλαβε ένοπλο αγώνα κατά της Τουρκικής Κυβέρνησης προκειμένου να αναγνωριστεί στους Κούρδους το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως.

4 Στις 28 Σεπτεμβρίου 2001, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 1373 (2001), με το οποίο καθορίστηκαν στρατηγικές για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας με κάθε μέσο, ειδικότερα δε για την καταπολέμηση της χρηματοδοτήσεώς της.

5 Στις 27 Δεκεμβρίου 2001, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κρίνοντας ότι ήταν αναγκαία η δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να τεθεί σε εφαρμογή το ψήφισμα 1373 (2001) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, υιοθέτησε την κοινή θέση 2001/931/ΚΕΠΠΑ, για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (ΕΕ 2001, L 344, σ. 93). Το άρθρο 2 της κοινής θέσης 2001/931 προβλέπει, ειδικότερα, τη δέσμευση των κεφαλαίων και άλλων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ή οικονομικών πόρων των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που μετέχουν σε τρομοκρατικές πράξεις και αναγράφονται στον κατάλογο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα της κοινής αυτής θέσεως.

6 Επίσης, στις 27 Δεκεμβρίου 2001, προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή σε επίπεδο Ένωσης τα μέτρα που διαλαμβάνονται στην κοινή θέση 2001/931, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 2580/2001, για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (ΕΕ 2001, L 344, σ. 70), και την απόφαση 2001/927/ΕΚ, για την κατάρτιση του καταλόγου που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001 (ΕΕ 2001, L 344, σ. 83). Το όνομα του προσφεύγοντος δεν περιλαμβανόταν στον αρχικό αυτό κατάλογο.

7 Στις 2 Μαΐου 2002, το Συμβούλιο υιοθέτησε την κοινή θέση 2002/340/ΚΕΠΠΑ, σχετικά με την ενημέρωση της κοινής θέσης 2001/931 (ΕΕ 2002, L 116, σ. 75). Στο παράρτημα της κοινής θέσης 2002/340 επικαιροποιήθηκε ο κατάλογος των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων εις βάρος των οποίων ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα που προβλέπονται στην κοινή θέση 2001/931 και προστέθηκε, μεταξύ άλλων, το όνομα του προσφεύγοντος, το οποίο προσδιοριζόταν ως εξής: «Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK)».

8 Στις 2 Μαΐου 2002, επίσης, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2002/334/ΕΚ, για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001 και την κατάργηση της απόφασης 2001/927 (ΕΕ 2002, L 116, σ. 33). Η απόφαση αυτή προσέθεσε το όνομα του PKK στον κατάλογο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001, όπως ακριβώς παρατίθετο και στο παράρτημα της κοινής θέσης 2002/340.

9 Οι πράξεις αυτές έχουν έκτοτε συχνά επικαιροποιηθεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931 και του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001. Το όνομα του προσφεύγοντος εξακολούθησε να περιλαμβάνεται στους καταλόγους των ομάδων και οντοτήτων εις βάρος των οποίων ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα που προβλέπονται από τις προμνησθείσες πράξεις (στο εξής: επίμαχοι κατάλογοι), παρά την αμφισβήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ή την εκ μέρους του ακύρωση πλειόνων αποφάσεων και κανονισμών στους οποίους επισυνάπτονται οι εν λόγω κατάλογοι. Από τις 2 Απριλίου 2004, η οντότητα μνημονεύεται στους επίμαχους καταλόγους με την ονομασία «Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) (άλλως “KADEK” ή “KONGRA-GEL”)».

10 Συγκεκριμένα, τα περιοριστικά μέτρα που είχαν επιβληθεί στο προσφεύγον διατηρήθηκαν σε ισχύ, μεταξύ άλλων, με τις πράξεις που εκδόθηκαν το 2014, ήτοι τον εκτελεστικό κανονισμό 125/2014 και τον εκτελεστικό κανονισμό 790/2014, με τις πράξεις που εκδόθηκαν μεταξύ των ετών 2015 και 2017, ήτοι την απόφαση 2015/521, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/513, την απόφαση 2015/1334, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/1325, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/2425, τον εκτελεστικό κανονισμό 2016/1127, τον εκτελεστικό κανονισμό 2017/150, την απόφαση 2017/1426 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2017/1420, καθώς και με τις πράξεις που εκδόθηκαν το 2019 και το 2020, δηλαδή την απόφαση 2019/25, την απόφαση 2019/1341, τον εκτελεστικό κανονισμό 2019/1337, τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/19, την απόφαση 2020/1132 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/1128.

11 Στις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων που εκδόθηκαν το 2014, το Συμβούλιο περιέγραψε το PKK ως οντότητα εμπλεκόμενη σε τρομοκρατικές πράξεις, η οποία, από το 1984, είχε τελέσει πολυάριθμες πράξεις τέτοιας φύσεως. Επισήμανε ότι οι τρομοκρατικές δραστηριότητες του PKK συνεχίσθηκαν, παρά ορισμένες καταπαύσεις πυρός τις οποίες κήρυξε μονομερώς το ΡΚΚ, ιδίως από το 2009. Συναφώς, το Συμβούλιο διευκρίνισε ότι μεταξύ των τρομοκρατικών πράξεων που διέπραξε το PKK περιλαμβάνονταν τοποθετήσεις βομβών, επιθέσεις με ρουκέτες, χρήση εκρηκτικών, δολοφονίες και απαγωγές Τούρκων πολιτών και αλλοδαπών τουριστών, απαγωγές ομήρων, επιθέσεις κατά των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας και ένοπλες συγκρούσεις με αυτές, επιθέσεις κατά πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και μαζικών μέσων μεταφοράς, επιθέσεις κατά τουρκικών διπλωματικών, πολιτιστικών και εμπορικών εγκαταστάσεων σε πολλές χώρες, εκβιασμοί Τούρκων πολιτών του εξωτερικού για χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων του, καθώς και άλλες εγκληματικές δραστηριότητες με σκοπό τη χρηματοδότηση. Εν είδει παραδείγματος, το Συμβούλιο κατήρτισε κατάλογο 69 περιστατικών τα οποία συνέβησαν μεταξύ της 14ης Νοεμβρίου 2003 και της 19ης Οκτωβρίου 2011 και τα οποία χαρακτήρισε ως τρομοκρατικές πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931.

12 Το Συμβούλιο προσέθεσε ότι το ΡΚΚ αποτέλεσε αντικείμενο αποφάσεων αρμόδιων εθνικών αρχών κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, παραπέμποντας συναφώς, αφενός, σε απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου της 29ης Μαρτίου 2001 για την απαγόρευση του PKK δυνάμει του UK Terrorism Act 2000 (νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 κατά της τρομοκρατίας), όπως συμπληρώθηκε με απόφαση της 14ης Ιουλίου 2006 που τέθηκε σε ισχύ στις 14 Αυγούστου 2006, στην οποία διαπιστωνόταν ότι το «KADEK» και το «KONGRA-GEL» αποτελούσαν άλλες ονομασίες του PKK, και, αφετέρου, παραπέμποντας σε αποφάσεις της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, εκδοθείσες σε ημερομηνίες που δεν προσδιορίστηκαν από το Συμβούλιο, με τις οποίες το PKK χαρακτηρίσθηκε ως «αλλοδαπή τρομοκρατική οργάνωση» (foreign terrorist organisation, στο εξής: FTO) δυνάμει του τμήματος 219 του US Immigration and Nationality Act (νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών περί μεταναστεύσεως και ιθαγενείας) και ως «οργάνωση ρητώς χαρακτηρισθείσα ως τρομοκρατική σε παγκόσμια κλίμακα» (specially designated global terrorist, στο εξής: SDGT) δυνάμει του Executive Order no 13224 (προεδρικού διατάγματος υπ’ αριθ. 13224). Το Συμβούλιο μνημονεύει επίσης αποφάσεις των τουρκικών δικαστηρίων κρατικής ασφαλείας εκδοθείσες από το 1990 έως το 2006.

13 Στις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων που εκδόθηκαν μεταξύ των ετών 2015 και 2017, το Συμβούλιο επισήμανε ότι η διατήρηση της καταχώρισης του ονόματος του προσφεύγοντος στους επίμαχους καταλόγους βασίστηκε στις αποφάσεις των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου (2001 και 2006) και των Ηνωμένων Πολιτειών (1997 και 2001) που είχαν ήδη ληφθεί υπόψη, όπως αυτές συμπληρώθηκαν, πρώτον, από απόφαση των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου της 3ης Δεκεμβρίου 2014 με την οποία διατηρήθηκε σε ισχύ η απαγόρευση του PKK, δεύτερον, από απόφαση της 2ας Νοεμβρίου 2011 του Tribunal de Grande Instance de Paris (πρωτοδικείου Παρισίων, Γαλλία) με την οποία καταδικαζόταν το κουρδικό πολιτιστικό κέντρο Ahmet Kaya για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση με σκοπό την προετοιμασία τρομοκρατικής πράξεως και για χρηματοδότηση τρομοκρατικής δραστηριότητας, η οποία επικυρώθηκε σε δεύτερο βαθμό με απόφαση της 23ης Απριλίου 2013 του cour d’appel de Paris (εφετείου Παρισίων, Γαλλία) και, κατόπιν άσκησης αναιρέσεως, με απόφαση της 21ης Μαΐου 2014 του Cour de cassation (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Γαλλία), καθώς και, τρίτον, από επανεξέταση που διενεργήθηκε από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών και ολοκληρώθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2013, επιβεβαιώνοντας τον χαρακτηρισμό του PKK ως «αλλοδαπής τρομοκρατικής οργάνωσης».

14 Στις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων που εκδόθηκαν το 2019 και το 2020 παρατίθενται εκ νέου οι προηγούμενοι λόγοι, οι οποίοι συμπληρώνονται, αρχής γενομένης, ιδίως, από την απόφαση 2019/1341 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2019/1337, με μνεία του κατ’ επανάληψη χαρακτηρισμού του PKK ως «αλλοδαπής τρομοκρατικής οργάνωσης» από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών μετά από επανεξέταση που ολοκληρώθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2019.

II. Αιτήματα των διαδίκων

15 To προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό 125/2014, τον εκτελεστικό κανονισμό 790/2014, την απόφαση 2015/521, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/513, την απόφαση 2015/1334, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/1325, τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/2425, τον εκτελεστικό κανονισμό 2016/1127, τον εκτελεστικό κανονισμό 2017/150, την απόφαση 2017/1426 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2017/1420 (υπόθεση T‑316/14 RENV), καθώς και την απόφαση 2019/25, την απόφαση 2019/1341, τον εκτελεστικό κανονισμό 2019/1337, τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/19, την απόφαση 2020/1132 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/1128 (υπόθεση T‑148/19), κατά το μέρος που το αφορούν. Επίσης, στην υπόθεση Τ-148/19, το προσφεύγον ζητεί επικουρικώς από το Γενικό Δικαστήριο να υποχρεώσει το Συμβούλιο να λάβει μέτρο λιγότερο περιοριστικό από ό,τι η καταχώριση στους επίμαχους καταλόγους. Τέλος, ζητεί την καταδίκη του Συμβουλίου στα δικαστικά έξοδα.

16 Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή στην υπόθεση T‑316/14 RENV, ζητεί να απορριφθούν οι προσφυγές και να καταδικασθεί το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.

III. Σκεπτικό

Α. Επί του παραδεκτού

17 Δεδομένου ότι, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Συμβούλιο δεν ενέμεινε στον ισχυρισμό ότι τα δύο πρόσωπα που χορήγησαν εντολή προς τις δικηγόρους, οι οποίες υπέγραψαν τα δικόγραφα του προσφεύγοντος, δεν ήταν εξουσιοδοτημένα να το εκπροσωπούν, εξακολουθεί να υφίσταται μόνον η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε το Συμβούλιο ως προς τις τρεις προσαρμογές της προσφυγής στην υπόθεση Τ-148/19, οι οποίες αφορούν τον εκτελεστικό κανονισμό 2019/1337, τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/19, την απόφαση 2020/1132 και τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/1128.

18 Το Συμβούλιο υποστηρίζει, ειδικότερα, ότι οι πράξεις αυτές δεν τροποποιούν ούτε αντικαθιστούν τις πράξεις των οποίων έχει ζητηθεί η ακύρωση, οπότε δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 86, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.

19 Δεδομένου ότι ο ίδιος αυτός λόγος απαραδέκτου ενδέχεται να ισχύει και για τις αποφάσεις 2015/521, 2015/1334 και 2017/1426, οι οποίες προσβλήθηκαν στο πλαίσιο της υπόθεσης T‑316/14 RENV, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αυτεπαγγέλτως τη συγκεκριμένη ένσταση απαραδέκτου, η οποία αφορά ζήτημα δημόσιας τάξης καθόσον άπτεται του παραδεκτού της προσφυγής (πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 139 έως 145 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και έθεσε σχετικώς ερώτηση στους διαδίκους.

20 Απαντώντας στην ανωτέρω ερώτηση, το προσφεύγον δέχθηκε ότι οι προσφυγές του είναι απαράδεκτες κατά το μέρος που αφορούν τις αποφάσεις 2015/521, 2015/1334 και 2017/1426 (υπόθεση T‑316/14 RENV) και την απόφαση 2020/1132, καθώς και τους εκτελεστικούς κανονισμούς 2019/1337, 2020/19 και 2020/1128 (υπόθεση T‑148/19), στοιχείο το οποίο σημειώθηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.

21 Πράγματι, το άρθρο 86, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι, οσάκις πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση αντικαθίσταται ή τροποποιείται από άλλη πράξη έχουσα το ίδιο αντικείμενο, ο προσφεύγων μπορεί, πριν από την περάτωση της προφορικής διαδικασίας ή πριν από την απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία αποφαίνεται επί της διαφοράς χωρίς τη διεξαγωγή ακροαματικής διαδικασίας, να προσαρμόσει την προσφυγή προκειμένου να ληφθεί υπόψη το νέο αυτό στοιχείο.

22 Ωστόσο, εν προκειμένω, οι αποφάσεις 2015/521, 2015/1334 και 2017/1426 δεν παρατείνουν την ισχύ των αποτελεσμάτων της προσβαλλόμενης με την προσφυγή πράξης στην υπόθεση T‑316/14 RENV, ούτε αντικαθιστούν την πράξη αυτή, ήτοι τον εκτελεστικό κανονισμό 125/2014, ο οποίος έχει ήδη αντικατασταθεί από τον εκτελεστικό κανονισμό 790/2014, που προσβάλλεται με την πρώτη προσαρμογή του εν λόγω δικογράφου προσφυγής. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις αποσκοπούν αποκλειστικώς στην τροποποίηση του καταλόγου που προβλέπεται στην κοινή θέση 2001/931, η οποία στηρίζεται στη Συνθήκη ΕΕ, ενώ οι εκτελεστικοί κανονισμοί τροποποιούν τον κατάλογο που προβλέπεται στον κανονισμό 2580/2001, ο οποίος έχει ως νομική βάση ιδίως το άρθρο 301 ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 215 ΣΛΕΕ) και ο οποίος αποσκοπεί στην εφαρμογή, σε επίπεδο Ένωσης, των περιοριστικών μέτρων που προβλέπονται στις αποφάσεις για την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) και, προηγουμένως, στις κοινές θέσεις. Συνεπώς, μολονότι οι αποφάσεις της ΚΕΠΠΑ και οι εκτελεστικοί κανονισμοί εκδίδονται, κατ’ αρχήν, αυθημερόν και περιέχουν τον ίδιο κατάλογο προσώπων, ομάδων και οντοτήτων εις βάρος των οποίων επιβάλλονται τα περιοριστικά μέτρα, αποτελούν ξεχωριστές πράξεις.

23 Ομοίως, ο εκτελεστικός κανονισμός 2019/1337, ο εκτελεστικός κανονισμός 2020/19, ο οποίος κατήργησε τον προηγούμενο, καθώς και ο εκτελεστικός κανονισμός 2020/1128, ο οποίος κατήργησε τον τελευταίο, δεν παρατείνουν την ισχύ των αποτελεσμάτων ούτε αντικαθιστούν τη μόνη προσβαλλόμενη με την προσφυγή πράξη στην υπόθεση T‑148/19, ήτοι την απόφαση 2019/25, η οποία αντικαταστάθηκε από την απόφαση 2019/1341 και η οποία προσβλήθηκε με την πρώτη προσαρμογή της εν λόγω προσφυγής. Επισημαίνεται συναφώς ότι, στο μέτρο που οι αποφάσεις της ΚΕΠΠΑ προϋποθέτουν την έκδοση κανονισμών δυνάμει του άρθρου 215 ΣΛΕΕ, αποτελεί εν πάση περιπτώσει έργο του Συμβουλίου, σύμφωνα με το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, να συναγάγει τις συνέπειες τυχόν ακύρωσης των αποφάσεων της ΚΕΠΠΑ επί των εκτελεστικών κανονισμών που τις θέτουν σε εφαρμογή (πρβλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 2013, Trabelsi κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑187/11, EU:T:2013:273, σκέψη 121).

24 Εξάλλου, η απόφαση 2020/1132, η οποία προσβάλλεται με τη τρίτη προσαρμογή του δικογράφου της προσφυγής στην υπόθεση T‑148/19, καταργεί, όπως προκύπτει και από τον τίτλο της, την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2020/20 του Συμβουλίου, της 13ης Ιανουαρίου 2020, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων τα οποία υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931 καθώς και για την κατάργηση της απόφασης 2019/1341 (ΕΕ 2020, L 8Ι, σ. 5), η οποία δεν προσβλήθηκε ούτε με το δικόγραφο της προσφυγής ούτε με τις προσαρμογές του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει δεκτό ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 86 του Κανονισμού Διαδικασίας (πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 141 και 142). Εάν κρινόταν παραδεκτό το αίτημα ακυρώσεως της απόφασης 2020/1132, με την αιτιολογία ότι η απόφαση αυτή τροποποιεί τον κατάλογο που προβλέπεται στην κοινή θέση 2001/931, όπως και οι αποφάσεις 2019/25 και 2019/1341, τούτο θα συνεπαγόταν διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 86, παράγραφος 1, το οποίο αφορά την προσαρμογή της «πράξη[ς] της οποίας ζητείται η ακύρωση» και όχι την προσαρμογή του συνόλου των «[πράξεων που έχουν] το ίδιο αντικείμενο», αντιθέτως προς τις αρχές της οικονομίας της δίκης και της ασφάλειας δικαίου, για την τήρηση των οποίων προστέθηκε, στον Κανονισμό Διαδικασίας, διάταξη η οποία αφορά αποκλειστικά τις προσαρμογές του δικογράφου της προσφυγής και η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2015 (βλ. αιτιολογική έκθεση του άρθρου 86 του νέου Κανονισμού Διαδικασίας).

25 Κατά συνέπεια, οι υπό κρίση προσφυγές πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες κατά το μέρος που με αυτές ζητείται η ακύρωση των αποφάσεων 2015/521, 2015/1334 και 2017/1426 (υπόθεση T‑316/14 RENV), της απόφασης 2020/1132, καθώς και των εκτελεστικών κανονισμών 2019/1337, 2020/19 και 2020/1128 (υπόθεση T‑148/19).

26 Επιπροσθέτως, το προσφεύγον μπορούσε κάλλιστα να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά των πράξεων αυτών, καθόσον το αφορούσαν, προκειμένου να αμφισβητήσει τη νομιμότητά τους (πρβλ. απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2020, Kande Mupompa κατά Συμβουλίου, T‑170/18, EU:T:2020:60, σκέψη 37).

27 Ως εκ τούτου, το βάσιμο των υπό κρίση προσφυγών θα εξετασθεί κατά το μέρος που αφορά:

– τους εκτελεστικούς κανονισμούς 125/2014 και 790/2014 (στο εξής: πράξεις του 2014),

– τους εκτελεστικούς κανονισμούς 2015/513, 2015/1325, 2015/2425, 2016/1127, 2017/150 και 2017/1420 (στο εξής: πράξεις των ετών 2015 έως 2017),

– τις αποφάσεις 2019/25 και 2019/1341 (στο εξής: αποφάσεις του 2019).

Β. Επί της ουσίας

28 Στην υπόθεση T‑316/14 RENV, το προσφεύγον επισήμανε, στις παρατηρήσεις του επί της απόφασης της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKΚ (C‑46/19 P, EU:C:2021:316), ότι εμμένει σε όλους τους λόγους που είχε επικαλεστεί με το δικόγραφο της προσφυγής του στην υπόθεση T‑316/14, εκτός του πρώτου, από τον οποίο είχε παραιτηθεί κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση πριν από την έκδοση της απόφασης της 15ης Νοεμβρίου 2018, PKK κατά Συμβουλίου (T‑316/14, EU:T:2018:788), που ακυρώθηκε κατ’ αναίρεση από το Δικαστήριο. Προς στήριξη της εν λόγω προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το προσφεύγον προέβαλε οκτώ λόγους. Οι λόγοι αυτοί αφορούσαν, ο πρώτος, από τον οποίο το προσφεύγον παραιτήθηκε στη συνέχεια, παραβίαση του διεθνούς δικαίου για τις ένοπλες συρράξεις τόσο από τις πράξεις του 2014 όσο και από τις πράξεις των ετών 2015 έως 2017 και από την κοινή θέση 2001/931 και τον κανονισμό 2580/2001, ο δεύτερος, εσφαλμένο χαρακτηρισμό του προσφεύγοντος ως τρομοκρατικής ομάδας κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931, ο τρίτος, έλλειψη απόφασης αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, ο τέταρτος, παράβαση των άρθρων 4 και 51 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) καθόσον οι πράξεις του 2014 και οι πράξεις των ετών 2015 έως 2017 βασίστηκαν εν μέρει σε πληροφορίες που συνελέγησαν μέσω βασανιστηρίων ή κατόπιν κακομεταχείρισης, ο πέμπτος, μη διενέργεια επανεξέτασης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, ο έκτος, παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της επικουρικότητας, ο έβδομος, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και, ο όγδοος, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

29 Στην υπόθεση Τ-148/19, το προσφεύγον επικαλείται έξι λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της προσφυγής του, οι οποίοι αφορούν, ο πρώτος, εσφαλμένο χαρακτηρισμό του προσφεύγοντος ως τρομοκρατικής ομάδας κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931, ο δεύτερος, έλλειψη απόφασης ληφθείσας από αρμόδια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, ο τρίτος, μη διενέργεια επανεξέτασης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, ο τέταρτος, παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της επικουρικότητας, ο πέμπτος, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και, ο έκτος, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

30 Λαμβανομένων υπόψη των ομοιοτήτων μεταξύ έξι εκ των λόγων ακυρώσεως που προβάλλονται στις δύο υποθέσεις, κρίνεται σκόπιμο να εξεταστούν οι παραπάνω λόγοι από κοινού και να γίνει διάκριση μεταξύ των υποθέσεων T‑316/14 RENV και T‑148/19 μόνον εφόσον το απαιτούν συγκεκριμένα επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη των λόγων αυτών και ορισμένες διαφορές μεταξύ των προσβαλλομένων πράξεων.

31 Οι λόγοι αυτοί αφορούν κυρίως παράβαση του άρθρου 1 της κοινής θέσης 2001/931, διευκρινίζεται δε ότι η εν λόγω κοινή θέση αποτελεί εν προκειμένω το κρίσιμο εφαρμοστέο νομοθέτημα, μεταξύ άλλων, και για την εξέταση των προσβαλλόμενων εκτελεστικών κανονισμών που βασίζονται τυπικά αποκλειστικώς στον κανονισμό 2580/2001, δεδομένου ότι ο τελευταίος αποσκοπεί στην εφαρμογή του μέτρου της δεσμεύσεως των κεφαλαίων των τρομοκρατικών προσώπων και οντοτήτων, εντός των κρατών μελών, βάσει των αρχών και των ορισμών των τρομοκρατικών πράξεων που περιέχονται στην κοινή θέση και βάσει των καταλόγων που καταρτίζει το Συμβούλιο κατ’ εφαρμογήν της κοινής αυτής θέσεως. Στις παραγράφους 3, 4 και 6 του εν λόγω άρθρου 1 προβλέπονται τα εξής:

«3. Για τους σκοπούς αυτής της κοινής θέσης, ως “τρομοκρατική πράξη” νοείται μια από τις ακόλουθες εκ προθέσεως πράξεις η οποία, εκ της φύσεώς της ή των συνθηκών της, είναι δυνατόν να προσβάλει σοβαρά χώρα ή διεθνή οργανισμό, όπως ορίζεται ως αξιόποινη πράξη από το εθνικό δίκαιο, όταν ο δράστης την διαπράττει με σκοπό:

i) να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή

ii) να εξαναγκάσει αδικαιολόγητα μια κυβέρνηση ή ένα διεθνή οργανισμό να εκτελέσουν ή να παραλείψουν οποιαδήποτε πράξη, ή

iii) να αποσταθεροποιήσει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού:

α) προσβολή κατά της ζωής προσώπου, η οποία είναι δυνατόν να επιφέρει το θάνατο,

β) προσβολή κατά της σωματικής ακεραιότητας προσώπου,

γ) απαγωγή ή αρπαγή προσώπων,

δ) πρόκληση μαζικών καταστροφών σε κυβερνητικές ή δημόσιες εγκαταστάσεις, συγκοινωνιακά συστήματα, εγκαταστάσεις υποδομής, περιλαμβανομένων και των συστημάτων πληροφορικής, σταθερές εξέδρες που ευρίσκονται επί της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, δημόσιους χώρους ή ιδιωτικές ιδιοκτησίες, που θα μπορούσαν να εκθέσουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές ή να προξενήσουν σημαντικές οικονομικές απώλειες,

ε) κατάληψη αεροσκαφών ή πλοίων ή άλλων μέσων μαζικής μεταφοράς ή μεταφοράς εμπορευμάτων,

στ) κατασκευή, κατοχή, κτήση, μεταφορά, προμήθεια ή χρήση πυροβόλων όπλων, εκρηκτικών υλών, πυρηνικών, βιολογικών και χημικών όπλων καθώς και, όσον αφορά τα βιολογικά και χημικά όπλα, έρευνα και ανάπτυξη,

ζ) απελευθέρωση επικίνδυνων ουσιών ή πρόκληση πυρκαγιών, πλημμυρών ή εκρήξεων, με αποτέλεσμα την έκθεση ανθρώπινων ζωών σε κίνδυνο,

η) διαταραχή ή διακοπή του εφοδιασμού ύδατος, ηλεκτρικής ενέργειας ή κάθε άλλου βασικού φυσικού πόρου, με αποτέλεσμα την έκθεση ανθρώπινων ζωών σε κίνδυνο,

θ) απειλή τέλεσης μιας εκ των πράξεων που απαριθμούνται στα σημεία α) έως η),

ι) η αρχηγία τρομοκρατικής ομάδας,

ια) η συμμετοχή στις δραστηριότητες τρομοκρατικής ομάδας, μεταξύ άλλων με την παροχή σε αυτήν πληροφοριών ή υλικών μέσων ή με τη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της, έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι η συμμετοχή αυτή θα συμβάλει στις εγκληματικές δραστηριότητες της ομάδας,

Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, ως “τρομοκρατική ομάδα” νοείται η δομημένη και ήδη επί ορισμένο χρονικό διάστημα υφιστάμενη ένωση περισσοτέρων των δύο προσώπων που ενεργούν από κοινού προκειμένου να τελέσουν τρομοκρατικές πράξεις. Ο όρος “δομημένη ένωση” σημαίνει μια ένωση που δεν συγκροτήθηκε τυχαία με σκοπό να διαπράξει αμέσως μια τρομοκρατική πράξη και η οποία δεν έχει απαραιτήτως τυπικά καθορισμένους ρόλους των μελών της, συνέχεια στη σύνθεσή της ή πολυσύνθετη δομή.

4. Ο κατάλογος του παραρτήματος καταρτίζεται βάσει ακριβών πληροφοριών ή στοιχείων του σχετικού φακέλου τα οποία δεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση από αρμόδια αρχή έναντι συγκεκριμένων προσώπων, ομάδων και οντοτήτων, είτε η εν λόγω απόφαση αφορά την έναρξη ανακριτικών πράξεων ή ποινικής διώξεως για μια τρομοκρατική πράξη ή την απόπειρα τέλεσης ή τη συμμετοχή ή τη διευκόλυνση μιας τέτοιας πράξης βάσει σοβαρών και αξιοπίστων αποδείξεων ή ενδείξεων είτε καταδίκη για τέτοιες πράξεις. Πρόσωπα, ομάδες και οντότητες που προσδιορίζονται από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ότι έχουν σχέση με την τρομοκρατία και κατά των οποίων έχει διατάξει κυρώσεις μπορούν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο αυτό.

Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου ως “αρμόδια αρχή” νοείται δικαστική αρχή ή, εάν δικαστικές αρχές δεν έχουν αρμοδιότητα στον τομέα τον οποίο καλύπτει η παρούσα παράγραφος, ισοδύναμη αρμόδια αρχή στον εν λόγω τομέα.

[…]

6. Τα ονόματα των προσώπων και οντοτήτων τα οποία περιλαμβάνονται στον κατάλογο εξετάζονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τουλάχιστον μια φορά το εξάμηνο, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι η διατήρηση τους στον κατάλογο δικαιολογείται.»

32 Από τη νομολογία που ερμηνεύει αυτές τις διατάξεις της κοινής θέσης 2001/931 προκύπτει ότι η διαδικασία που δύναται να έχει ως αποτέλεσμα τη λήψη μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων, δυνάμει της εν λόγω κοινής θέσης, διεξάγεται σε δύο επίπεδα, το ένα εθνικό και το άλλο ευρωπαϊκό (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Μαρτίου 2017, Α κ.λπ., C‑158/14, EU:C:2017:202, σκέψη 84, και της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψεις 203 και 204). Σε πρώτο στάδιο, η αρμόδια εθνική αρχή λαμβάνει, όσον αφορά το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, απόφαση εμπίπτουσα στον ορισμό του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931. Σε δεύτερο στάδιο, το Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα να συμπεριλάβει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο στον κατάλογο δέσμευσης κεφαλαίων, βάσει συγκεκριμένων πληροφοριών ή αποδεικτικών στοιχείων του φακέλου που αποδεικνύουν ότι έχει ληφθεί τέτοια απόφαση (αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran κατά Συμβουλίου, T‑228/02, EU:T:2006:384, σκέψη 117, και της 23ης Οκτωβρίου 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου, T‑256/07, EU:T:2008:461, σκέψη 131).

33 Πράγματι, καθόσον η Ένωση δεν έχει τη δυνατότητα να διεξάγει η ίδια έρευνες όσον αφορά την ανάμειξη ορισμένου προσώπου σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, η απαιτούμενη προγενέστερη απόφαση που έχει ληφθεί από εθνική αρχή έχει ως σκοπό να διαπιστωθεί η ύπαρξη σοβαρών και αξιόπιστων αποδεικτικών στοιχείων ή ενδείξεων για την ανάμειξη του συγκεκριμένου προσώπου σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, τα οποία οι εθνικές αρχές κρίνουν ως βάσιμα και δυνάμενα να στηρίξουν, τουλάχιστον, τη λήψη μέτρων για τη διεξαγωγή έρευνας. Από τη μνεία περί εθνικής απόφασης και περί «[επ]ακριβών πληροφοριών» και «σοβαρών και αξιόπιστων αποδείξεων ή ενδείξεων» στο άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 προκύπτει ότι αυτή έχει ως σκοπό την προστασία των οικείων προσώπων, διασφαλίζοντας ότι η καταχώρισή τους στον επίμαχο κατάλογο λαμβάνει χώρα μόνον όταν θεμελιώνεται σε αρκούντως βάσιμα πραγματικά στοιχεία, και κατατείνει στην επίτευξη του σκοπού αυτού απαιτώντας τη λήψη απόφασης από εθνική αρχή (αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2012, Al-Aqsa κατά Συμβουλίου και Κάτω Χώρες κατά Al‑Aqsa, C‑539/10 P και C‑550/10 P, EU:C:2012:711, σκέψεις 68 και 69, και της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά Hamas, C‑79/15 P, EU:C:2017:584, σκέψη 24).

34 Η ως άνω ειδική μορφή συνεργασίας μεταξύ του Συμβουλίου και των κρατών μελών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η οποία καθιερώθηκε με την κοινή θέση 2001/931, έχει διάφορες συνέπειες.

35 Πρώτον, προκύπτει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, η αρχική καταχώριση προσώπου ή οντότητας στον κατάλογο δεσμεύσεως κεφαλαίων προϋποθέτει την ύπαρξη εθνικής απόφασης εκδοθείσας από αρμόδια αρχή. Αντιθέτως, τέτοια προϋπόθεση δεν προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφος 6, της εν λόγω κοινής θέσης, όσον αφορά την επανεξέταση της καταχωρίσεως.

36 Δεύτερον, προκύπτει ότι το βάρος αποδείξεως, που φέρει το Συμβούλιο, σχετικά με το ότι η δέσμευση των κεφαλαίων προσώπου, ομάδας ή οντότητας δικαιολογείται βάσει του νόμου έχει σχετικά περιορισμένο αντικείμενο στο επίπεδο της διαδικασίας ενώπιον των θεσμικών οργάνων της Ένωσης. Η καθιερωθείσα μορφή ειδικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών και του Συμβουλίου για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας συνεπάγεται την υποχρέωση του Συμβουλίου να επαφίεται, στο μέτρο του δυνατού, στην εκτίμηση της αρμόδιας εθνικής αρχής (αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου, T‑256/07, EU:T:2008:461, σκέψεις 133 και 134, της 4ης Δεκεμβρίου 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου, T‑284/08, EU:T:2008:550, σκέψη 53, και της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 282).

37 Αυτή η υποχρέωση του Συμβουλίου να επαφίεται, στο μέτρο του δυνατού, στην εκτίμηση της αρμόδιας εθνικής αρχής αφορά κυρίως τις εθνικές καταδικαστικές αποφάσεις που λαμβάνονται υπόψη κατά την αρχική καταχώριση, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931. Ειδικότερα, δεν εναπόκειται στο Συμβούλιο να ελέγξει τα πραγματικά περιστατικά ή τον καταλογισμό των γεγονότων που αναφέρονται στις εθνικές καταδικαστικές αποφάσεις στις οποίες βασίστηκε η αρχική καταχώριση. Πράγματι, μια τέτοια υποχρέωση του Συμβουλίου για έλεγχο των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν εθνική απόφαση, στην οποία βασίστηκε αρχική καταχώριση στους καταλόγους δέσμευσης κεφαλαίων, θα υπονόμευε το σύστημα δύο επιπέδων που χαρακτηρίζει την εν λόγω κοινή θέση, δεδομένου ότι θα υπήρχε ο κίνδυνος η εκτίμηση του Συμβουλίου ως προς το υποστατό των συγκεκριμένων περιστατικών να είναι αντίθετη προς την εκτίμηση και τις διαπιστώσεις της οικείας εθνικής αρχής, ενδεχόμενο κατά μείζονα λόγο ανεπιθύμητο λαμβανομένου υπόψη ότι το Συμβούλιο δεν διαθέτει κατ’ ανάγκην όλα τα σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά δεδομένα και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που περιέχονται στον φάκελο που έχει στη διάθεσή της η εν λόγω αρχή (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 240 έως 242 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Υπενθυμίζεται, εξάλλου, ότι η απαίτηση περί προγενέστερης απόφασης ληφθείσας από εθνική αρχή και η εμπιστοσύνη των θεσμικών οργάνων της Ένωσης στην εκτίμηση, εκ μέρους της εν λόγω εθνικής αρχής, των αποδεικτικών στοιχείων και των ενδείξεων διασφαλίζουν στους ενδιαφερομένους ότι η καταχώρισή τους στον κατάλογο περί δεσμεύσεως κεφαλαίων στηρίζεται σε αρκούντως βάσιμα πραγματικά στοιχεία (βλ. σκέψη 33 ανωτέρω).

38 Αντιθέτως, όσον αφορά τα στοιχεία στα οποία στηρίζεται το Συμβούλιο προκειμένου να αποδείξει ότι εξακολουθεί να υφίσταται κίνδυνος ανάμειξης σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, είτε πρόκειται για στοιχεία που προέρχονται από εθνική απόφαση που έχει εκδοθεί από αρμόδια αρχή είτε από άλλες πηγές, εναπόκειται στο μεν Συμβούλιο να αποδείξει, σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάσιμο των διαπιστώσεων όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά που μνημονεύονται στις πράξεις για τη διατήρηση στους καταλόγους, στον δε δικαστή της Ένωσης να ελέγξει την ακρίβειά τους, στοιχείο που προϋποθέτει τον έλεγχο του υποστατού των σχετικών πραγματικών περιστατικών και του χαρακτηρισμού των περιστατικών αυτών ως στοιχείων που δικαιολογούν την εφαρμογή περιοριστικών μέτρων εις βάρος του εμπλεκομένου προσώπου (πρβλ. απόφαση της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKK, C‑46/19 P, EU:C:2021:316, σκέψεις 52 έως 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

39 Εξάλλου, όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο και στην απόφασή του της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKK (C‑46/19 P, EU:C:2021:316, σκέψεις 60 έως 62 και 78 έως 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), το Συμβούλιο εξακολουθεί να υπέχει υποχρέωση αιτιολογήσεως όσον αφορά τόσο τα περιστατικά που λαμβάνονται υπόψη στις αποφάσεις οι οποίες εκδίδονται βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 όσο και τα περιστατικά που λαμβάνονται υπόψη σε μεταγενέστερες εθνικές αποφάσεις ή εκείνα τα οποία λαμβάνονται υπόψη από το Συμβούλιο αυτοτελώς, άνευ παραπομπής σε τέτοιες αποφάσεις.

40 Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει διάκριση, όσον αφορά καθεμία από τις προσβαλλόμενες πράξεις, αναλόγως αν αυτές στηρίζονται στις αποφάσεις των αρμόδιων εθνικών αρχών που δικαιολόγησαν την αρχική καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος ή αν στηρίζονται σε μεταγενέστερες αποφάσεις των εν λόγω εθνικών αρχών ή σε στοιχεία τα οποία έλαβε αυτοτελώς υπόψη το Συμβούλιο. Η διάκριση αυτή είναι κατά μείζονα λόγο αναγκαία, καθόσον οι δύο αυτές βάσεις διέπονται από διαφορετικές διατάξεις της κοινής θέσης 2001/931, δεδομένου ότι η μεν πρώτη εμπίπτει στο άρθρο 1, παράγραφος 4, της εν λόγω θέσης, η δε δεύτερη στο άρθρο 1, παράγραφος 6.

41 Στις υπό κρίση υποθέσεις, οι πράξεις του 2014 βασίζονται, αφενός, σε αυτοτελή ανάλυση από το Συμβούλιο διαφόρων περιστατικών που απαριθμούνται στην αιτιολογική έκθεση και, αφετέρου, σε αποφάσεις των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας. Οι πράξεις των ετών 2015 έως 2017 και οι αποφάσεις του 2019, αντιθέτως, βασίζονται αποκλειστικά σε αποφάσεις διαφόρων εθνικών αρχών, ήτοι του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γαλλίας. Πρέπει επίσης να διευκρινιστεί ότι, από τις εθνικές αποφάσεις που ελήφθησαν υπόψη, ορισμένες αποτέλεσαν τη βάση για την αρχική καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος, ενώ άλλες αποφάσεις που εκδόθηκαν στη συνέχεια ελήφθησαν υπόψη από το Συμβούλιο στο πλαίσιο της εκ μέρους του επανεξέτασης της καταχωρίσεως.

42 Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να εξεταστούν οι έξι παρόμοιοι λόγοι ακυρώσεως των προσβαλλόμενων πράξεων υπό το πρίσμα αυτών των προκαταρκτικών εκτιμήσεων, διευκρινιζομένου ότι ο προβαλλόμενος ειδικώς στο πλαίσιο της υπόθεσης T‑316/14 RENV λόγος ακυρώσεως περί παράβασης των άρθρων 4 και 51 του Χάρτη, όσον αφορά αποκλειστικώς τις πράξεις του 2014, θα εξετασθεί από κοινού με τον λόγο ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931 (βλ. σκέψεις 166 και 175 κατωτέρω). Κατά συνέπεια, θα αναλυθεί κατωτέρω κατά πόσον οι εν λόγω πράξεις είναι σύμφωνες με το άρθρο 1, παράγραφοι 3 (πρώτος λόγος ακυρώσεως), 4 (δεύτερος λόγος ακυρώσεως) και 6 (τρίτος λόγος ακυρώσεως), της κοινής θέσης 2001/931, καθώς και με την αρχή της αναλογικότητας (τέταρτος λόγος ακυρώσεως) –επισημαινομένου ότι το προσφεύγον διευκρίνισε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, όπως σημειώθηκε στα πρακτικά, ότι ο επίμαχος λόγος ακυρώσεως στηρίζεται αποκλειστικά σε παραβίαση της αρχής αυτής, και όχι σε παραβίαση και της αρχής της επικουρικότητας–, την υποχρέωση αιτιολογήσεως (πέμπτος λόγος) και, τέλος, τα δικαιώματα άμυνας και το δικαίωμα του προσφεύγοντος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία (έκτος λόγος), αρχής γενομένης από την εξέταση του δεύτερου λόγου που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931.

1. Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, την κοινής θέσης 2001/931

43 Υπενθυμίζεται, κατ’ αρχάς, ότι το άρθρο 1 της κοινής θέσης 2001/931 εισάγει διάκριση μεταξύ, αφενός, της αρχικής καταχώρισης του ονόματος προσώπου ή οντότητας στον κατάλογο περί δεσμεύσεως κεφαλαίων, κατά την παράγραφο 4, και, αφετέρου, της διατηρήσεως στον εν λόγω κατάλογο του ονόματος προσώπου ή οντότητας που έχει ήδη καταχωρισθεί στον κατάλογο αυτόν, κατά την παράγραφο 6. Ενώ η αρχική καταχώριση του ονόματος προσώπου ή οντότητας στον κατάλογο περί δεσμεύσεως κεφαλαίων προϋποθέτει την ύπαρξη εθνικής απόφασης εκδοθείσας από αρμόδια αρχή, τέτοια προϋπόθεση δεν προβλέπεται για τη διατήρηση του ονόματος του εν λόγω προσώπου ή οντότητας στον κατάλογο, δεδομένου ότι η διατήρηση αυτή συνιστά, κατ’ ουσίαν, τη συνέχεια της αρχικής καταχώρισης και προϋποθέτει ότι εξακολουθεί να υφίσταται ο κίνδυνος αναμείξεως του συγκεκριμένου προσώπου ή της συγκεκριμένης οντότητας σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, όπως διαπιστώθηκε αρχικώς από το Συμβούλιο βάσει της εθνικής απόφασης στην οποία είχε στηριχθεί η αρχική αυτή καταχώριση (αποφάσεις της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2017:583, σκέψεις 59 έως 61, και της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά Hamas, C‑79/15 P, EU:C:2017:584, σκέψεις 37 έως 39).

44 Ως εκ τούτου, αφενός, οσάκις το Συμβούλιο εξακολουθεί να βασίζεται σε εθνική απόφαση που προέρχεται από αρμόδια αρχή, προκειμένου να αποφασίσει, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, να διατηρήσει σε ισχύ την καταχώριση προσώπου ή οντότητας στον κατάλογο, ο λόγος ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 προβάλλεται λυσιτελώς προς στήριξη προσφυγής κατά τέτοιας απόφασης (πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 229 και 230), κάτι που δεν αμφισβητείται άλλωστε από το Συμβούλιο. Συναφώς, μπορεί να προστεθεί ότι το Δικαστήριο δεν έθεσε εν αμφιβόλω τον ως άνω λυσιτελή χαρακτήρα κρίνοντας, με την απόφαση της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKK (C‑46/19 P, EU:C:2021:316, σκέψη 38), ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον εξέτασε τις αποφάσεις περί διατηρήσεως του ονόματος του προσφεύγοντος στους καταλόγους αποκλειστικώς υπό το πρίσμα του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εξέτασης της υποχρέωσης αιτιολογήσεως που υπέχει το Συμβούλιο, κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι η τήρηση της συγκεκριμένης υποχρεώσεως πρέπει να εξετάζεται με γνώμονα τα στοιχεία που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, ανέπεμψε δε εξάλλου την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προς εξέταση του συνόλου των λοιπών λόγων ακυρώσεως, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν παράβαση του άρθρου 1, παράγραφοι 3 και 4, της εν λόγω κοινής θέσης.

45 Ως εκ τούτου, αφετέρου, ο επίμαχος εν προκειμένω λόγος ακυρώσεως θα εξετασθεί αποκλειστικά με γνώμονα τις εθνικές αποφάσεις στις οποίες στηρίχθηκε η αρχική καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος το 2002, ήτοι:

– την απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου της 29ης Μαρτίου 2001·

– τις αποφάσεις της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της 8ης Οκτωβρίου 1997 και της 31ης Οκτωβρίου 2001.

46 Αντιθέτως, τα επιχειρήματα που αφορούν τις γαλλικές δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν μετά την αρχική καταχώριση του ονόματος του προσφεύγοντος, όπως και εκείνα με τα οποία το προσφεύγον βάλλει κατά των αποφάσεων οι οποίες αφορούν τις έννομες συνέπειες των προμνημονευθεισών αποφάσεων που εκδόθηκαν από τις αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου το 2014 και από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών το 2013 και το 2019, καθώς και εκείνα που αφορούν τα στοιχεία τα οποία έλαβε αυτοτελώς υπόψη το Συμβούλιο, θα εξετασθούν στο πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931.

47 Το αυτό ισχύει και για τα επιχειρήματα που αφορούν τις αποφάσεις των τουρκικών δικαστηρίων κρατικής ασφαλείας, οι οποίες μνημονεύονται στις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων του 2014. Πράγματι, μολονότι ορισμένα αποσπάσματα των αιτιολογικών αυτών εκθέσεων ενδέχεται να προκαλούν σύγχυση, καθόσον μνημονεύουν καταδίκες του PKK από τα τουρκικά δικαστήρια κρατικής ασφαλείας, ορισμένες από τις οποίες είναι προγενέστερες του 2002, και καταλήγουν επισήμως στο συμπέρασμα ότι υφίστανται αποφάσεις ληφθείσες δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 κατόπιν απαριθμήσεως των ως άνω καταδικαστικών αποφάσεων, από το γενικό αίτημα του προσφεύγοντος περί επανεξέτασης των επίμαχων καταχωρίσεων, στο οποίο μνημονεύεται αποκλειστικά η διατήρηση σε ισχύ των αποφάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών, προκύπτει ότι μόνον οι τελευταίες αυτές αποφάσεις ελήφθησαν υπόψη βάσει της ως άνω διάταξης της κοινής θέσης, στοιχείο το οποίο επιβεβαίωσε το Συμβούλιο στο υπόμνημά του αντικρούσεως και το οποίο δέχθηκε, άλλωστε, το προσφεύγον στο υπόμνημά του απαντήσεως.

α) Επί της απόφασης του Ηνωμένου Βασιλείου

48 Το προσφεύγον αμφισβητεί ότι η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου της 29ης Μαρτίου 2001 δύναται να χαρακτηριστεί ως απόφαση αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, προβάλλοντας επιχειρήματα που αφορούν την έννοια της «αρμόδιας αρχής», στοιχεία που απαιτούνται για να αποδειχθεί ότι ελήφθη τέτοια απόφαση και τον χρόνο επελεύσεως των περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη στην εν λόγω απόφαση.

1) Επί του χαρακτηρισμού του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου ως «αρμόδιας αρχής»

49 Το προσφεύγον φρονεί ότι ο Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «αρμόδια αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931. Συγκεκριμένα, ο εν λόγω Υπουργός δεν αποτελεί δικαστική αλλά διοικητική αρχή. Οι αποφάσεις του έχουν τον χαρακτήρα διοικητικής πράξης και δεν εκδίδονται μετά από διαδικασία πολλαπλών σταδίων, όπως αυτή που χαρακτηρίζει τις ποινικές αποφάσεις. Οι απαγορεύσεις που επιβάλλονται με τις εν λόγω αποφάσεις είναι επίσης απεριόριστης διάρκειας ελλείψει περιοδικής επανεξέτασης. Ο Υπουργός Εσωτερικών διαθέτει εξάλλου ευρεία διακριτική ευχέρεια, στο μέτρο που οι εξουσίες του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου περιορίζονται σε συλλογική εκτίμηση των ενδιαφερομένων οργανώσεων, χωρίς να υπάρχει γνώση των εμπιστευτικών πληροφοριών που λαμβάνει υπόψη ο Υπουργός.

50 Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει επανειλημμένως κρίνει ότι η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου της 29ης Μαρτίου 2001 συνιστά απόφαση αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 (πρβλ. αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου, T‑256/07, EU:T:2008:461, σκέψεις 144 και 145, της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψη 106, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 258 έως 285, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψεις 71 έως 96, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψεις 108 έως 133, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 112).

51 Πράγματι, κατά τη νομολογία, μολονότι στο άρθρο 1, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της κοινής θέσης 2001/931 διατυπώνεται προτίμηση υπέρ των αποφάσεων που προέρχονται από δικαστικές αρχές, εντούτοις, τούτο ουδόλως αποκλείει το ενδεχόμενο να λαμβάνονται υπόψη αποφάσεις προερχόμενες από διοικητικές αρχές, οσάκις, αφενός, οι εν λόγω αρχές έχουν όντως αρμοδιότητα κατά το εθνικό δίκαιο, να λαμβάνουν αποφάσεις με τις οποίες επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα κατά ομάδων εμπλεκομένων στην τρομοκρατία και, αφετέρου, οσάκις οι εν λόγω αρχές, μολονότι είναι απλώς διοικητικές, μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «ισοδύναμες» με τις δικαστικές αρχές (αποφάσεις της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψη 107, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 259, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 72, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 111, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 114).

52 Οι διοικητικές αρχές μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ισοδύναμες των δικαστικών εφόσον οι αποφάσεις τους είναι δεκτικές ένδικης προσφυγής που αφορά τόσο τα πραγματικά όσο και τα νομικά στοιχεία της υποθέσεως (πρβλ. αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2008, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου, T‑256/07, EU:T:2008:461, σκέψη 145, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 260, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 73, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 112, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 115).

53 Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι τα δικαστήρια του οικείου κράτους έχουν αρμοδιότητες στον τομέα της καταστολής της τρομοκρατίας δεν αποκλείει το ενδεχόμενο το Συμβούλιο να λάβει υπόψη αποφάσεις εκδοθείσες από διοικητική αρχή επιφορτισμένη με τη λήψη περιοριστικών μέτρων στον τομέα της τρομοκρατίας (αποφάσεις της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψη 108, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 261, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 74, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 113, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 116).

54 Όπως, όμως, προκύπτει από τις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων των ετών 2015 έως 2017 και των αποφάσεων του 2019, οι αποφάσεις του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου είναι δεκτικές προσφυγής ενώπιον της Proscribed Organisations Appeal Commission (επιτροπής προσφυγών απαγορευμένων οργανώσεων, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: POAC), η οποία αποφαίνεται ως προς τα νομικά και πραγματικά στοιχεία, εφαρμόζοντας τις αρχές που διέπουν τον δικαστικό έλεγχο, ενώ κάθε διάδικος δύναται να προσβάλει την απόφαση της POAC όσον αφορά νομικό ζήτημα ενώπιον δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, εφόσον λάβει άδεια από την POAC ή, ελλείψει τέτοιας αδείας, από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 262, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 75, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 114, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 117).

55 Υπό τις συνθήκες αυτές, η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001 πρέπει να χαρακτηριστεί ως απόφαση εκδοθείσα από διοικητική αρχή ισοδύναμη με δικαστική και, ως εκ τούτου, από αρμόδια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 263, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 76, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 115, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 118).

56 Επισημαίνεται επίσης ότι, κατά τη νομολογία, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, δεν απαιτείται η απόφαση της αρμόδιας αρχής να εντάσσεται στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας stricto sensu, υπό την προϋπόθεση ότι, λαμβανομένων υπόψη των σκοπών της κοινής θέσης 2001/931, η οικεία εθνική διαδικασία αποσκοπεί στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας εν ευρεία εννοία διά της λήψεως προληπτικών ή κατασταλτικών μέτρων (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 269 έως 271, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψεις 82 έως 84, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψεις 119 έως 121, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 119).

57 Εν προκειμένω, η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001 προβλέπει μέτρα απαγορεύσεως σε βάρος οργανώσεων χαρακτηριζομένων ως τρομοκρατικών και, επομένως, εντάσσεται, όπως το επιτάσσει η νομολογία, στο πλαίσιο εθνικής διαδικασίας έχουσας ως κύριο σκοπό την επιβολή προληπτικού ή κατασταλτικού μέτρου κατά του PΚK, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (πρβλ. αποφάσεις της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψη 115, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψεις 272 και 273, της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 84, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 121, και της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 120).

58 Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν δύνανται να ακυρωθούν για τον λόγο ότι, στις σχετικές αιτιολογικές εκθέσεις τους, το Συμβούλιο, προκειμένου να συμπεριλάβει το όνομα του προσφεύγοντος στους επίμαχους καταλόγους, στηρίχθηκε στην απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001, ο οποίος αποτελεί διοικητική αρχή και του οποίου οι αποφάσεις δεν έχουν ποινικό χαρακτήρα.

59 Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλει το προσφεύγον προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.

60 Πρώτον, όσον αφορά την προβαλλόμενη έλλειψη διαδικασίας που περιλαμβάνει περισσότερα στάδια, όπως στην περίπτωση των ένδικων διαδικασιών, από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 δεν προκύπτει ότι η επίμαχη εθνική απόφαση πρέπει να περατώνει διαδικασία που έχει διεξαχθεί σε περισσότερα στάδια, προκειμένου να αποτελέσει τη βάση καταχώρισης (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 124).

61 Εν πάση περιπτώσει, η διαδικασία που ακολουθείται για τη λήψη αποφάσεων επιβολής απαγορευτικών μέτρων από τον Υπουργό Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου διεξάγεται σε περισσότερα στάδια. Κατ’ αρχάς, η απαγόρευση απαιτεί την εκ μέρους της εν λόγω αρχής αυστηρή εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων στα οποία βασίζεται η εύλογη πεποίθηση ότι η οργάνωση εμπλέκεται στην τρομοκρατία. Τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία περιλαμβάνουν πληροφορίες από δημόσιες πηγές πληροφόρησης και υπηρεσίες πληροφοριών. Επιπλέον, η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου εκδίδεται ύστερα από διαβούλευση με την κυβέρνηση, τις υπηρεσίες πληροφοριών και τις αστυνομικές αρχές. Τέλος, η απόφαση επιβολής απαγορευτικών μέτρων υπόκειται σε έλεγχο και έγκριση από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου στο πλαίσιο της διαδικασίας επικυρώσεως (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 125 έως 128).

62 Δεύτερον, όσον αφορά την προβαλλόμενη απεριόριστη διάρκεια της απαγόρευσης που επιβάλλεται με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, αφενός, επισημαίνεται ότι το γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση δεν υπόκειται σε υποχρεωτική ετήσια επανεξέταση δεν εμποδίζει το Συμβούλιο να στηριχθεί σε αυτήν προκειμένου να περιλάβει την επίμαχη οντότητα στους καταλόγους δεσμεύσεως κεφαλαίων, στο μέτρο που το Συμβούλιο, στο πλαίσιο της υποχρέωσής του για επανεξέταση, οφείλει να ελέγξει αν, κατά τον χρόνο κατά τον οποίο προτίθεται να αποφασίσει για τη διατήρηση της καταχωρίσεως της οντότητας στους εν λόγω καταλόγους, η απόφαση αυτή, άλλες αποφάσεις ή μεταγενέστερα πραγματικά στοιχεία εξακολουθούν να δικαιολογούν τη συγκεκριμένη καταχώριση (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 131).

63 Αφετέρου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4 του νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 περί τρομοκρατίας, μια οργάνωση ή ένα πρόσωπο που υπόκειται σε μέτρο απαγόρευσης μπορεί να υποβάλει γραπτώς αίτηση στον Υπουργό Εσωτερικών για να εξετασθεί αν το όνομα του αιτούντος πρέπει να διαγραφεί από τον κατάλογο των απαγορευμένων οργανώσεων και, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5 του νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 περί τρομοκρατίας, εάν ο Υπουργός απορρίψει ένα τέτοιο αίτημα, ο αιτών μπορεί να προσφύγει ενώπιον της POAC, οι αποφάσεις της οποίας είναι δεκτικές έφεσης (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 132) (βλ. σκέψη 54 ανωτέρω).

64 Ως εκ τούτου, μολονότι ο νόμος του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 περί τρομοκρατίας δεν προβλέπει ετήσια επανεξέταση των αποφάσεων του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου περί επιβολής απαγορευτικών μέτρων, οι αποφάσεις αυτές δεν έχουν απεριόριστη ισχύ.

65 Τρίτον, όσον αφορά την προβαλλόμενη ευρεία διακριτική ευχέρεια του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου ως προς την απαγόρευσης τρομοκρατικών οργανώσεων, πρέπει να τονιστεί ότι ο εν λόγω υπουργός δεν εκδίδει αποφάσεις περί απαγορεύσεως βάσει εκτιμήσεων πολιτικού χαρακτήρα, αλλά κατ’ εφαρμογήν διατάξεων του εθνικού δικαίου με τις οποίες ορίζονται οι τρομοκρατικές πράξεις, όπως προκύπτει από το άρθρο 3 του νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 περί τρομοκρατίας. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το προσφεύγον σε σχέση με την ανωτέρω διάταξη, το γεγονός ότι η διάταξη αυτή προβλέπει ότι ο Υπουργός Εσωτερικών απαγορεύει οντότητα όταν «πιστεύει ότι εμπλέκεται σε τρομοκρατικές δραστηριότητες» αφορά τον βαθμό απόδειξης που απαιτείται για την καταχώριση (πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Al‑Ghabra κατά Επιτροπής, T‑248/13, EU:T:2016:721, σκέψεις 112 έως 119), είναι δε ακόμη λιγότερο πιθανό να επιτρέπει την άσκηση διακριτικής ευχέρειας, καθόσον ο συγκεκριμένος βαθμός αποδείξεως προϋποθέτει και υψηλότερο βαθμό δικανικής πεποίθησης και, ως εκ τούτου, ακρίβειας ως προς την αιτιολόγηση από ό,τι οι απλές υποψίες (πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Al-Ghabra κατά Επιτροπής, T‑248/13, EU:T:2016:721, σκέψεις 114 και 115).

66 Επιπλέον, εν πάση περιπτώσει, η ευρεία διακριτική ευχέρεια του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου μετριάζεται από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την κοινοβουλευτική έγκριση στην οποία υπόκεινται τα σχέδια των αποφάσεών του. Το Γενικό Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να διαπιστώσει, ακριβώς σε σχέση με τα σχέδια των αποφάσεων του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, ότι όλα τα μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων, η οποία είναι το ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου που απαιτείται να επικυρώσει το σχέδιο απόφασης, λαμβάνουν σύνοψη των πραγματικών περιστατικών όσον αφορά καθεμία από τις οργανώσεις που μνημονεύονται στο σχέδιο, γεγονός το οποίο συνεπάγεται τη δυνατότητα ατομικής εξέτασης εκ μέρους της Βουλής των Κοινοτήτων, ότι οι συζητήσεις της όντως σχετίζονται με μεμονωμένες οργανώσεις, όπως καταδεικνύουν άλλωστε οι θέσεις οι οποίες διατυπώθηκαν σε σχέση με το PKK κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης που οδήγησε στην επικύρωση της απόφασης του 2001 και οι οποίες μνημονεύονται εκ νέου, εν προκειμένω, από το προσφεύγον στο δικόγραφο της προσφυγής, και ότι η Βουλή των Κοινοτήτων παραμένει ελεύθερη, εν πάση περιπτώσει, να αρνηθεί την έγκριση του σχεδίου αποφάσεως (απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, ΕΕ:T:2014:885, σκέψη 122· πρβλ., επίσης, απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 136 και 137).

67 Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι πρέπει να απορριφθεί το σύνολο των επιχειρημάτων που αποσκοπούν στην αμφισβήτηση του χαρακτηρισμού του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου ως «αρμόδιας αρχής» κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931.

2) Σχετικά με τις «ακριβείς πληροφορίες ή [τα] στοιχεία του φακέλου που καταδεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση από αρμόδια αρχή»

68 Το προσφεύγον προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Συμβούλιο ότι δεν παρέθεσε ακριβείς πληροφορίες ή στοιχεία του φακέλου που να καταδεικνύουν ότι η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου συνιστούσε απόφαση η οποία ελήφθη από αρμόδια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931. Σύμφωνα με τα δικόγραφα του προσφεύγοντος, μια τέτοια επίκριση περιλαμβάνει τρεις αιτιάσεις. Πρώτον, το Συμβούλιο δεν ανέφερε τους λόγους για τους οποίους θεωρούσε ότι ο Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί «αρμόδια αρχή». Δεύτερον, οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν περιείχαν καμία περιγραφή των λόγων βάσει των οποίων ελήφθη η απόφαση του 2001. Τρίτον, οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν προσδιόριζαν ούτε τους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο έκρινε ότι τα συγκεκριμένα περιστατικά ενέπιπταν στην έννοια της τρομοκρατικής πράξης κατά το άρθρο 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931.

69 Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, πρέπει να επισημανθεί ότι με αυτήν προβάλλεται ρητώς μη τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 329 έως 333) και ότι, ως εκ τούτου, θα εξεταστεί στο πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση της συγκεκριμένης υποχρεώσεως(βλ. σκέψεις 221 έως 224 κατωτέρω).

70 Ως προς τις άλλες δύο αιτιάσεις, είναι χρήσιμο να υπομνησθεί, κατ’ αρχάς, το περιεχόμενο των αποσπασμάτων των αιτιολογικών εκθέσεων των προσβαλλόμενων πράξεων που αφορούν την απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001.

71 Στις πράξεις του 2014, το Συμβούλιο επισήμανε ότι ο Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου είχε απαγορεύσει το PKK ως οργάνωση που εμπλέκεται σε τρομοκρατικές πράξεις, λαμβάνοντας υπόψη την εκ μέρους του προσφεύγοντος τέλεση τρομοκρατικών πράξεων από το τελευταίο και τη συμμετοχή του σε τέτοιες πράξεις. Εξ αυτών, και αφού μνημόνευσε και άλλες εθνικές αποφάσεις, συνήγαγε ότι οι αποφάσεις είχαν ληφθεί από αρμόδιες αρχές κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 (αιτιολογική έκθεση, σ. 4).

72 Στις πράξεις των ετών 2015 έως 2017 και στις αποφάσεις του 2019, των οποίων οι αιτιολογικές εκθέσεις είναι πανομοιότυπες ως προς το σημείο αυτό, το Συμβούλιο αναφέρει ότι στηρίχθηκε στην ύπαρξη αποφάσεων τις οποίες χαρακτηρίζει ως αποφάσεις αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, συμπεριλαμβανομένης της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001. Το Συμβούλιο διευκρινίζει ότι εξέτασε τα πραγματικά στοιχεία στα οποία βασίστηκαν οι συγκεκριμένες αποφάσεις και έκρινε ότι αυτά εμπίπτουν σαφώς στις έννοιες των «τρομοκρατικ[ών] πράξε[ων]» και των «ομάδ[ων] και οντοτήτ[ων] που συμμετέχουν σε τρομοκρατικές πράξεις» κατά το άρθρο 1, παράγραφοι 2 και 3, της κοινής θέσης 2001/931 (αιτιολογική έκθεση, σημεία 1 έως 6). Επιπλέον, στο παράρτημα Α της αιτιολογικής έκθεσης, σχετικά με την εν λόγω υπουργική απόφαση, το Συμβούλιο αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι αυτή εκδόθηκε το 2001 λόγω του ότι ο τότε Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου είχε λόγους να πιστεύει ότι το PKK είχε τελέσει και συμμετείχε σε τρομοκρατικές πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 (σημεία 3, 4 και 16). Επισημαίνει δε ότι οι επίμαχες τρομοκρατικές πράξεις περιλάμβαναν τρομοκρατικές επιθέσεις που αποδίδονται στο ΡΚΚ από το 1984 και ότι το ΡΚΚ διεξήγαγε τρομοκρατική εκστρατεία κατά δυτικών συμφερόντων και επενδύσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με σκοπό την αύξηση της πίεσης στην Τουρκική Κυβέρνηση, εκστρατεία στο πλαίσιο της οποίας τελέσθηκαν πράξεις όπως η απαγωγής δυτικών τουριστών, η επίθεση, το 1993-1994, σε ένα διυλιστήριο και οι επιθέσεις σε τουριστικές εγκαταστάσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο αλλοδαπών τουριστών. Επισημαίνει επίσης ότι, μολονότι το PKK φάνηκε να έχει εγκαταλείψει αυτή την εκστρατεία μεταξύ των ετών 1995 έως 1999, εντούτοις εξακολούθησε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου να απειλεί με επιθέσεις σε τουρκικές τουριστικές εγκαταστάσεις. Κατά το Συμβούλιο, τα γεγονότα αυτά εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των σκοπών που μνημονεύονται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, σημεία i και ii, της κοινής θέσης 2001/931 και των πράξεων βίας που απαριθμούνται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, σημείο iii, στοιχεία α’, γ’, δ’, στ’, ζ’ και θʹ, της κοινής θέσης 2001/931 (σημείο 16).

73 Πρέπει να υπομνησθεί εν συνεχεία ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία, «[οι] ακριβείς πληροφορίες ή [τα] στοιχεία του φακέλου» που απαιτούνται κατά το άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 πρέπει να καταδεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση εθνικής αρχής εμπίπτουσα στον ορισμό της ως άνω διάταξης όσον αφορά τα εμπλεκόμενα πρόσωπα ή οντότητες, κατά τρόπο που να τους παρέχει τη δυνατότητα να προσδιορίσουν την απόφαση αυτή, αλλά δεν αφορούν το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 148 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

74 Ως εκ τούτου, εν προκειμένω, μπορεί να θεωρηθεί ότι το Συμβούλιο παρείχε, με τις πράξεις του 2014, «[αρκούντως] ακριβείς πληροφορίες» σχετικά με την απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001, κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, καθόσον μνημόνευσε την ακριβή ημερομηνία της εν λόγω απόφασης, τον συντάκτη της και τη νομική της βάση, ήτοι εν προκειμένω τον νόμο του Ηνωμένου Βασιλείου του 2000 περί τρομοκρατίας.

75 Το ίδιο ισχύει και για τις πράξεις των ετών 2015 έως 2017 και τις αποφάσεις του 2019, οι οποίες περιέχουν τις ίδιες πληροφορίες σχετικά με την ακριβή ημερομηνία, τον συντάκτη και τη νομική βάση της απόφασης του 2001.

76 Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το σύνολο των επιχειρημάτων με τα οποία αμφισβητείται η εκ μέρους του Συμβουλίου τήρηση των απαιτήσεων σχετικά με τις «ακριβείς πληροφορίες ή [τα] στοιχεία του φακέλου που καταδεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση από αρμόδια αρχή» κατά το άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931.

3) Επί του χρόνου τελέσεως των τρομοκρατικών πράξεων στις οποίες βασίστηκε η απαγόρευση του PKK από τον Υπουργό Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου

77 Η αιτίαση σύμφωνα με την οποία η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001 στηρίχθηκε σε περιστατικά τα οποία ανάγονται στο απώτερο παρελθόν και τα οποία δεν δύνανται να ληφθούν βασίμως υπόψη για την εφαρμογή του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, προβάλλεται μόνο στην υπόθεση T‑148/19.

78 Πρέπει, κατ’ αρχάς, να διευκρινισθεί ότι η «χρονική απόσταση» που πρέπει να εκτιμηθεί εν προκειμένω αφορά το χρονικό διάστημα μεταξύ των συμβάντων που ελήφθησαν υπόψη στην απόφαση του 2001 και της ημερομηνίας εκδόσεως της απόφασης αυτής, όπως εξάλλου λυσιτελώς υποστηρίζει το προσφεύγον.

79 Πράγματι, στο μέτρο που το ως άνω επιχείρημα προβάλλεται προς στήριξη του λόγου ακυρώσεως περί παράβασης του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, πρέπει να εξετασθεί σχετικώς μόνον ο χαρακτηρισμός της απόφασης του 2001 ως «απόφασης αρμόδιας αρχής» κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, ιδίως σε σχέση με την ημερομηνία των συμβάντων που ελήφθησαν υπόψη στο πλαίσιο αυτής της απόφασης (πρβλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2016:723, σημείο 80), διευκρινιζομένου ότι η χρονική απόσταση μεταξύ των μνημονευομένων στην εν λόγω απόφαση περιστατικών και της έκδοσης της τελευταίας, αφενός, και της έκδοσης των προσβαλλομένων εν προκειμένω αποφάσεων περί διατήρησης της καταχώρισης, αφετέρου, θα εξετασθεί στο πλαίσιο του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931.

80 Όσον αφορά την εκτίμηση εν προκειμένω της επίμαχης χρονικής απόστασης, δύναται να διαπιστωθεί ότι τα τελευταία πραγματικά περιστατικά τα οποία ελήφθησαν υπόψη στην απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001, όπως περιγράφονται στις αποφάσεις του 2019, και τα οποία συνίστανται σε απειλές επιθέσεων κατά τουρκικών τουριστικών εγκαταστάσεων, καλύπτουν χρονικό διάστημα που εκτείνεται από το 1995 έως το 1999 (βλ. σκέψη 72 ανωτέρω). Υπενθυμίζεται, εξάλλου, ότι δεν εναπόκειται στο Συμβούλιο να επανεξετάσει το υποστατό των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη στις εθνικές καταδικαστικές αποφάσεις στις οποίες βασίζεται μια αρχική καταχώριση (βλ. σκέψη 37 ανωτέρω). Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω απόφαση πρέπει να εξομοιωθεί με καταδικαστική δεδομένου ότι είναι οριστική, υπό την έννοια ότι δεν απαιτείται να την ακολουθήσει έρευνα, και ότι σκοπός της είναι η επιβολή απαγορευτικών μέτρων κατά των εμπλεκομένων προσώπων ή οντοτήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο με ποινικές συνέπειες για τα πρόσωπα που θα διατηρούσαν, κατά το μάλλον ή ήττον, στενούς δεσμούς με αυτά (βλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 155 και 156 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

81 Κατά συνέπεια, μολονότι το προσφεύγον αμφισβήτησε το υποστατό των εν λόγω απειλών επίθεσης, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι οι αιτιολογικές εκθέσεις ουδόλως περιέχουν στοιχεία ή επιχειρήματα που να τεκμηριώνουν την ύπαρξη των συγκεκριμένων απειλών, αυτές μπορούν να ληφθούν υπόψη εν προκειμένω. Προκύπτει επίσης ότι η χρονική απόσταση μεταξύ των τελευταίων περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη (1999) και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης του 2001 είναι περίπου δύο έτη. Ωστόσο, μια τέτοια χρονική απόσταση, μικρότερη των πέντε ετών, δεν θεωρείται υπερβολική (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 208 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

82 Ως εκ τούτου, δεν υπήρξε παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 λόγω του χρόνου επελεύσεως των περιστατικών βάσει των οποίων ελήφθη η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001, η οποία λαμβάνεται υπόψη δυνάμει της εν λόγω διατάξεως.

83 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, οι αιτιάσεις που βάλλουν κατά του ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις βασίζονται στην απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001 πρέπει να απορριφθούν.

β) Επί των αποφάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών

84 Το προσφεύγον αμφισβητεί ότι οι αποφάσεις των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών του 1997 και του 2001 μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αποφάσεις αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, προβάλλοντας επιχειρήματα που αφορούν την έννοια της «αρμόδιας αρχής» και στις ενδείξεις που απαιτούνται για να καταδειχθεί ότι έχουν ληφθεί τέτοιες αποφάσεις.

85 Υπενθυμίζεται, συναφώς, η πάγια πλέον νομολογία κατά την οποία η έννοια της «αρμόδιας αρχής» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 δεν περιορίζεται στις αρχές των κρατών μελών, αλλά μπορεί, κατ’ αρχήν, να καταλαμβάνει και αρχές τρίτων κρατών (αποφάσεις της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2017:583, σκέψη 22, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 244, και της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 43).

86 Η ερμηνεία αυτή δικαιολογείται, αφενός, από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, το οποίο δεν υπάγει στο σημασιολογικό περιεχόμενο του όρου «αρμόδιες αρχές» αποκλειστικώς τις αρχές των κρατών μελών, και, αφετέρου, από τον σκοπό της κοινής αυτής θέσης, η οποία υιοθετήθηκε για την εφαρμογή του ψηφίσματος 1373 (2001) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο αποσκοπεί στην εντατικοποίηση της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσω της συστηματικής και στενής συνεργασίας όλων των κρατών (αποφάσεις της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2017:583, σκέψη 23, της 14ης Δεκεμβρίου 2018, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑400/10 RENV, EU:T:2018:966, σκέψη 245, και της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 44).

87 Ωστόσο, από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι εναπόκειται στο Συμβούλιο, προτού στηριχθεί επί απόφασης αρχής τρίτου κράτους, να εξακριβώσει αν η απόφαση αυτή εκδόθηκε υπό συνθήκες σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (αποφάσεις της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2017:583, σκέψεις 24 και 31, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψη 58).

88 Ως εκ τούτου, πρέπει να εξεταστούν, κατ’ αρχάς, τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος με τα οποία αμφισβητείται ο ανωτέρω έλεγχος, όπως διενεργήθηκε εν προκειμένω από το Συμβούλιο. Συναφώς, είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η ανάγκη διενέργειας αυτού του ελέγχου συνάγεται, μεταξύ άλλων, από τον σκοπό της επιταγής, που προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, κατά την οποία η αρχική καταχώριση ενός προσώπου ή μιας οντότητας στον κατάλογο περί δεσμεύσεως κεφαλαίων πρέπει να βασίζεται σε απόφαση που εκδίδεται από αρμόδια αρχή. Η επιταγή αυτή αποσκοπεί, συγκεκριμένα, στην προστασία των εν λόγω προσώπων, διασφαλίζοντας ότι η αρχική καταχώρισή τους στον επίμαχο κατάλογο λαμβάνει χώρα μόνον όταν θεμελιούται σε αρκούντως βάσιμα στοιχεία (πρβλ. απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2012, Al-Aqsa κατά Συμβουλίου και Κάτω Χώρες κατά Al-Aqsa, C‑539/10 P και C‑550/10 P, EU:C:2012:711, σκέψη 68). Ο σκοπός αυτός, όμως, δύναται να επιτευχθεί μόνον εάν οι αποφάσεις των τρίτων κρατών επί των οποίων το Συμβούλιο θεμελιώνει τις αρχικές καταχωρίσεις προσώπων ή οντοτήτων στον εν λόγω κατάλογο λαμβάνονται υπό συνθήκες σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (απόφαση της 26ης Ιουλίου 2017, Συμβούλιο κατά LTTE, C‑599/14 P, EU:C:2017:583, σκέψη 26).

89 Εν προκειμένω, στο παράρτημα Γ των αιτιολογικών εκθέσεων, σχετικά με τους χαρακτηρισμούς του PKK ως FTO και SDGT από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο είναι πανομοιότυπο εκείνου των πράξεων των ετών 2015 έως 2017 και των αποφάσεων του 2019, το Συμβούλιο αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο χαρακτηρισμός ως FTO αποφασίστηκε στις 8 Οκτωβρίου 1997 και ότι ο χαρακτηρισμός ως SDGT αποφασίστηκε στις 31 Οκτωβρίου 2001 (σημεία 3 και 4).

90 Το Συμβούλιο επισημαίνει, εν συνεχεία, ότι οι χαρακτηρισμοί οντοτήτων ως FTO επανεξετάζονται αυτεπαγγέλτως ανά πενταετία από τον Υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτείων, εφόσον δεν έχει εν τω μεταξύ υποβληθεί αίτηση ανακλήσεως του χαρακτηρισμού. Η θιγόμενη οντότητα μπορεί επίσης να ζητήσει η ίδια, κάθε δύο έτη, την ανάκληση του χαρακτηρισμού της, προσκομίζοντας αποδεικτικά στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι οι περιστάσεις επί των οποίων στηρίχθηκε ο χαρακτηρισμός της ως FTO έχουν μεταβληθεί ουσιαστικώς. Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών και το United States Congress (Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής) μπορούν επίσης να ανακαλέσουν αυτεπαγγέλτως έναν χαρακτηρισμό ως FTO. Επιπλέον, η θιγόμενη οντότητα μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά του χαρακτηρισμού της ως FTO ενώπιον του Circuit Court of Appeals for the District of Columbia (ομοσπονδιακού εφετείου της περιφέρειας της Κολούμπια, Ηνωμένες Πολιτείες). Όσον αφορά τους χαρακτηρισμούς οντοτήτων ως SDGT, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι δεν υπόκεινται σε περιοδική επανεξέταση, αλλά μπορούν να προσβληθούν ενώπιον των ομοσπονδιακών δικαστηρίων (σημεία 8 έως 11 του παραρτήματος Γ των αιτιολογικών εκθέσεων). Επιπλέον, το Συμβούλιο διαπιστώνει ότι οι χαρακτηρισμοί του προσφεύγοντος ως FTO και ως SDGT δεν έχουν προσβληθεί ενώπιον των αμερικανικών δικαστηρίων και δεν αποτελούν αντικείμενο καμίας εκκρεμούς δίκης (σημεία 11 και 12 του παραρτήματος Γ των αιτιολογικών εκθέσεων). Λαμβανομένων υπόψη των διαδικασιών επανεξετάσεως και της περιγραφής των διαθέσιμων μέσων δικαστικής προστασίας, το Συμβούλιο φρονεί ότι η εφαρμοστέα νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών διασφαλίζει την προστασία των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (σημείο 13 του παραρτήματος Γ των αιτιολογικών εκθέσεων).

91 Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να κρίνει, με διάφορες αποφάσεις στις οποίες αποφάνθηκε επί αιτιολογικών εκθέσεων πανομοιότυπων με εκείνες που επισυνάπτονται στις πράξεις των ετών 2015 έως 2017 και στις αποφάσεις του 2019, ότι οι εκθέσεις αυτές δεν ήταν επαρκείς για να διαπιστωθεί ότι το Συμβούλιο είχε προβεί στην απαιτούμενο έλεγχο όσον αφορά την τήρηση, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας (αποφάσεις της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψεις 54 έως 65, της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου, T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψεις 93 έως 104, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψεις 65 έως 76). Επιπλέον, το Δικαστήριο έκρινε, στη μοναδική αναιρετική απόφαση με την οποία αποφάνθηκε επί λόγου που βάλλει κατά της ανάλυσης του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το ότι το Συμβούλιο στηρίχθηκε στις αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών (απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557), ότι οι εν λόγω επικρίσεις ήταν απαράδεκτες και ότι η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είχε περιβληθεί ισχύ δεδικασμένου (απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2021, Συμβούλιο κατά Hamas, C‑833/19 P, EU:C:2021:950, σκέψεις 36 έως 40 και 82).

92 Η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας επιτάσσει να παρέχεται η δυνατότητα, στα πρόσωπα που είναι αποδέκτες αποφάσεων που επηρεάζουν αισθητώς τα συμφέροντά τους, να γνωστοποιούν λυσιτελώς την άποψή τους επί των στοιχείων στα οποία στηρίχθηκαν οι επίμαχες αποφάσεις. Στην περίπτωση μέτρων που σκοπούν την καταχώριση των ονομάτων προσώπων ή οντοτήτων σε κατάλογο περί δεσμεύσεως κεφαλαίων, η αρχή αυτή συνεπάγεται ότι οι λόγοι λήψης των μέτρων πρέπει να γνωστοποιούνται στα εν λόγω πρόσωπα ή οντότητες ταυτοχρόνως ή αμέσως μετά τη λήψη τους (βλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψεις 65 και 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

93 Ωστόσο, όσον αφορά τη νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών που διέπει τον χαρακτηρισμό οντότητας ως SDGT, βάσει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του 2001, η γενική περιγραφή που παραθέτει το Συμβούλιο στις αιτιολογικές εκθέσεις δεν μνημονεύει καμία υποχρέωση των αμερικανικών αρχών να γνωστοποιούν στους ενδιαφερομένους αιτιολογία των αποφάσεών τους ή ακόμη να δημοσιεύουν τις αποφάσεις αυτές, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να διακριβωθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας (πρβλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψεις 69 και 70).

94 Όσον αφορά τη νομοθεσία που διέπει τον χαρακτηρισμό ως FTO, βάσει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του 1997, η συγκεκριμένη νομοθεσία προβλέπει, βεβαίως, τη δημοσίευση των εν λόγω αποφάσεων στο ομοσπονδιακό μητρώο. Ωστόσο, από τις αιτιολογικές εκθέσεις δεν προκύπτει, πέραν του διατακτικού των αποφάσεων, ότι περιλαμβανόταν στη σχετική δημοσίευση αιτιολογία οποιασδήποτε μορφής –όπως προκύπτει άλλωστε και από τα αποσπάσματα του ομοσπονδιακού μητρώου που επισυνάπτονται στο υπόμνημα αντικρούσεως στην υπόθεση T‑316/14 RENV– ούτε ότι γνωστοποιήθηκε στο προσφεύγον αιτιολογία με οποιονδήποτε τρόπο (πρβλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψεις 71 έως 75). Ο μνημονευόμενος στις αιτιολογικές εκθέσεις «διοικητικός φάκελος» του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με το ΡΚΚ, ο οποίος ανάγεται στο 2013 ή το 2019 και τον οποίο υποστηρίζεται ότι είχαν στη διάθεσή τους οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι στην πραγματικότητα κατά πολύ μεταγενέστερος των αποφάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών του 1997 και του 2001, ουδόλως δε προκύπτει ότι περιέχει στοιχεία σχετικά με τις εν λόγω αποφάσεις και το σκεπτικό τους. Επιπλέον, το Συμβούλιο δεν διευκρινίζει καθόλου τους όρους πρόσβασης στο διοικητικό φάκελο, αναφέροντας μόνο στις γραπτές παρατηρήσεις του ότι το προσφεύγον δεν άσκησε το δικαίωμά του για παροχή πρόσβασης στον εν λόγω φάκελο.

95 Ωστόσο, ως άνω δημοσίευση του διατακτικού της απόφασης του 1997 στο ομοσπονδιακό μητρώο και, επομένως, απλώς η μνεία της δημοσίευσης στην αιτιολογική έκθεση δεν αρκούν για να διαπιστωθεί ότι το Συμβούλιο προέβη στον απαιτούμενο έλεγχο όσον αφορά την τήρηση, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας (απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου, T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψη 76).

96 Πρέπει συνεπώς να γίνει δεκτό εν προκειμένω, όπως έχει κρίνει το Γενικό Δικαστήριο με τις αποφάσεις της 6ης Μαρτίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου (T‑289/15, EU:T:2019:138, σκέψη 65), της 10ης Απριλίου 2019, Gamaa Islamya Egypt κατά Συμβουλίου (T‑643/16, EU:T:2019:238, σκέψη 104), και της 4ης Σεπτεμβρίου 2019, Hamas κατά Συμβουλίου (T‑308/18, EU:T:2019:557, σκέψη 76), ότι οι αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών δεν μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση των πράξεων των ετών 2015 έως 2017 και των αποφάσεων του 2019, ως αποφάσεις αρμόδιων αρχών κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί το ζήτημα του σεβασμού του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

97 Όσον αφορά τις πράξεις του 2014, αυτές ενέχουν κατά μείζονα λόγο την ίδια πλημμέλεια, δεδομένου ότι το Συμβούλιο απλώς μνημονεύει, στις σχετικές αιτιολογικές εκθέσεις, τους δικαστικούς ή διοικητικούς ελέγχους που επιδέχονται οι επίμαχες αποφάσεις, χωρίς να αναφέρει καμία υποχρέωση των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών να κοινοποιήσουν αιτιολογία στους ενδιαφερομένους ή ακόμη και να δημοσιεύσουν τις αποφάσεις αυτές. Επιπλέον επισημαίνεται ότι, όταν το Συμβούλιο κάνει λόγο στις πράξεις του 2014 για τις αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν αναφέρει καν την ημερομηνία των εν λόγω αποφάσεων, με αποτέλεσμα οι πράξεις αυτές να μην πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 όσον αφορά την παροχή συγκεκριμένων πληροφοριών που καταδεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση από αρμόδια αρχή (βλ. σκέψεις 74 και 75 ανωτέρω).

98 Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 πρέπει να γίνει δεκτός κατά το μέρος που οι προσβαλλόμενες πράξεις βασίζονται στις αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών του 1997 και του 2001, αλλά να απορριφθεί κατά το μέρος που οι εν λόγω πράξεις βασίζονται στην απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου του 2001.

2. Επί του λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931

99 Λαμβανομένου υπόψη ότι έγινε δεκτός ο λόγος ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 όσον αφορά τις αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών του 1997 και του 2001, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως δεν θα εξετασθεί στο μέτρο που αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό των περιστατικών στα οποία στηρίχθηκαν οι αποφάσεις αυτές ως τρομοκρατικών πράξεων.

100 Στις υποθέσεις T‑316/14 RENV και T‑148/19, το προσφεύγον προβάλλει δύο είδη επιχειρημάτων προς στήριξη του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931, καθόσον με ορισμένα εξ αυτών αμφισβητείται εν γένει ότι πράξεις τελούμενες στο πλαίσιο ένοπλης σύγκρουσης με σκοπό την αυτοδιάθεση, ενώ με άλλα αμφισβητούνται ειδικότερα οι τρομοκρατικοί σκοποί, όπως ορίζονται ρητώς στη παραπάνω διάταξη, τους οποίους επιδιώκουν ορισμένες από τις πράξεις που μνημονεύονται στις αιτιολογικές εκθέσεις. Το προσφεύγον υποστηρίζει επίσης, μόνο στην υπόθεση Τ-148/19, ότι δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «τρομοκρατική ομάδα» κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931, δεδομένου ότι δεν αποτελεί δομημένη ένωση που ενεργεί συντονισμένα με σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων.

101 Στο μέτρο που το Συμβούλιο αμφισβητεί τόσο το παραδεκτό όσο και το λυσιτελές του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως στην υπόθεση Τ-148/19, είναι σκόπιμο να εξεταστούν κατ’ αρχάς οι πτυχές αυτές πριν αναλυθεί το βάσιμό του.

α) Επί του παραδεκτού του λόγου ακυρώσεως

102 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως είναι απαράδεκτος, διότι δεν τεκμηριώνεται με αποδεικτικά στοιχεία.

103 Αυτή η ένσταση απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί.

104 Πράγματι, βάσει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του παραπάνω Οργανισμού, και βάσει του άρθρου 76, στοιχείο δ’, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να προσδιορίζει το αντικείμενο της διαφοράς, τους λόγους και τα επιχειρήματα που προβάλλονται, καθώς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων λόγων. Κατά πάγια νομολογία, τα στοιχεία αυτά πρέπει να εκτίθενται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να μπορεί ο μεν καθού διάδικος να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής, ενδεχομένως χωρίς να χρειάζεται άλλα στοιχεία. Χάριν της ασφαʹλειας δικαίου και προς διασφάλιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, για να είναι παραδεκτή μια προσφυγή πρέπει τα ουσιωʹδη πραγματικαʹ και νομικαʹ στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλαʹχιστον συνοπτικωʹς, πλην όμως καταʹ τρόπο συνεπή και κατανοητό, από το ίδιο το κείμενο του σχετικού δικογραʹφου. Προς τούτο, απαιτείται ιδίως ο προσφεύγων να προβάλλει επιχειρήματα προς στήριξη του προβαλλόμενου λόγου ακυρώσεως, τα οποία να παρέχουν στον καθού και στο δικαιοδοτικό όργανο της Ένωσης τη δυνατότητα να κατανοήσουν τον λόγο και να απαντήσουν σε αυτόν (πρβλ. απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2018, BSCA κατά Επιτροπής, T‑818/14, EU:T:2018:33, σκέψεις 94 έως 96 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

105 Αντιθέτως, ο προσφεύγων δεν υποχρεούται να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη του λόγου ακυρώσεως που προβάλλει, καθόσον η τεκμηρίωση του λόγου με τέτοια στοιχεία εμπίπτει στην εκτίμηση του βασίμου του, η δε έλλειψη των στοιχείων αυτών μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως ως αβάσιμου. Η μνεία, στην προμνημονευθείσα νομολογία, περί «πραγματικών στοιχείων» που πρέπει να εκτίθενται συνοπτικώς στο δικόγραφο της προσφυγής αφορά στην πράξη τους πραγματικούς λόγους και ισχυρισμούς που καθιστούν το δικόγραφο της προσφυγής κατανοητό, ανεξαρτήτως της τεκμηριώσεως των πραγματικών αυτών λόγων και ισχυρισμών με αποδεικτικά στοιχεία (βλ. σκέψη 104 ανωτέρω).

106 Εν προκειμένω, όμως, το προσφεύγον προέβαλε λεπτομερή επιχειρήματα προς στήριξη του πρώτου λόγου ακυρώσεως, τα οποία αναπτύσσονται σε περισσότερα από 60 σημεία του δικογράφου της προσφυγής στην υπόθεση Τ‑148/19, στοιχείο το οποίο, άλλωστε, δεν αμφισβητείται, αλλά λαμβάνεται υπόψη από το Συμβούλιο, το οποίο απάντησε αναλυτικώς σε καθένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε το προσφεύγον προς στήριξη του λόγου ακυρώσεως. Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως κρίνεται παραδεκτός.

β) Επί της λυσιτέλειας του λόγου ακυρώσεως

107 Το προσφεύγον διατείνεται ότι δεν αποτελεί δομημένη ένωση που ενεργεί συντονισμένα με σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων. Το προσφεύγων υποστηρίζει ότι ο όρος ΡΚΚ δηλώνει ταυτόχρονα ένα δομημένο κόμμα εντός ενός πολυεπίπεδου συμπλέγματος, το ίδιο το σύμπλεγμα και το κουρδικό εργατικό κίνημα, το δε Συμβούλιο δεν κατέστησε σαφές, στις αποφάσεις του 2019 ποια από τις υποστάσεις αυτές σκόπευε να διατηρήσει στους επίμαχους καταλόγους. Κατά το προσφεύγον, όμως, ούτε το «σύμπλεγμα», το οποίο αποτελείται από πλήθος κομμάτων και άλλων μορφών ενώσεων με ανεξάρτητη οργάνωση, ούτε το κουρδικό εργατικό κίνημα, τα μέλη του οποίου δεν ελέγχονται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το προσφεύγον, μπορούν να θεωρηθούν δομημένη ένωση και, ως εκ τούτου, τρομοκρατική ομάδα. Όσον αφορά το ΡΚΚ, ως κόμμα εντός του «συμπλέγματος», μολονότι είναι επαρκώς δομημένο, δεν έχει ως σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων ούτε και τελεί τέτοιες πράξεις.

108 Το Συμβούλιο φρονεί ότι η αιτίαση αυτή που προβάλλεται προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως είναι αλυσιτελής, δεδομένου ότι από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 προκύπτει ότι ο χαρακτηρισμός ως «τρομοκρατικής ομάδας», ιδίως δε ο χαρακτηρισμός ως «ομάδας», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, δεν αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή της εν λόγω κοινής θέσης.

109 Από τους όρους της κοινής θέσης 2001/931 προκύπτει πράγματι ότι ο χαρακτηρισμός ως «τρομοκρατική[ς] ομάδα[ς]» κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της εν λόγω κοινής θέσης, δηλαδή ως «μιας δομημένης ένωσης περισσοτέρων των δύο προσώπων, η οποία έχει συσταθεί για ορισμένο χρονικό διάστημα και ενεργεί συντονισμένα με σκοπό τη διάπραξη τρομοκρατικών πράξεων», δεν αποτελεί γενική προϋπόθεση για την εφαρμογή της εν λόγω κοινής θέσης.

110 Πράγματι, όπως μνημονεύεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της κοινής θέσης 2001/931, η εν λόγω θέση ισχύει για τα φυσικά πρόσωπα καθώς και για τις ομάδες και τις οντότητες, εκ των οποίων άλλωστε οι τελευταίες δεν διακρίνονται στον κατάλογο που επισυνάπτεται στην κοινή θέση και στις αποφάσεις του 2019, όπου απαριθμούνται, σε πρώτο σημείο, τα «φυσικά πρόσωπα» και, σε δεύτερο, οι «ομάδες και οντότητες». Ο ορισμός της «τρομοκρατικής ομάδας» κατά το άρθρο 1, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της κοινής θέσης 2001/931 έχει ως αποκλειστικό σκοπό τον προσδιορισμό δύο συγκεκριμένων τρομοκρατικών σκοπών, δηλαδή της «διεύθυνσης μιας τρομοκρατικής ομάδας» (άρθρο 1, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, στοιχείο ι’, της κοινής θέσης 2001/931) και της «συμμετοχής στις δραστηριότητες μιας τρομοκρατικής ομάδας» (άρθρο 1, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, στοιχείο ια’, της κοινής θέσης 2001/931), οι οποίοι δεν εξαντλούν το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω κοινής θέσης και δεν έχουν άλλωστε ληφθεί υπόψη από το Συμβούλιο στις αποφάσεις του 2019 όσον αφορά το PKK (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψη 253).

111 Κατά συνέπεια, στο μέτρο που το προσφεύγον καταχωρίσθηκε, σύμφωνα με τις επιταγές της κοινής θέσης 2001/931, στους επίμαχους καταλόγους ως «ομάδα και οντότητα» και στο μέτρο που ουδόλως αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό του ως «οντότητα», στερείται σημασίας το ότι, όπως υποστηρίζει, το PKK δεν αποτελεί «τρομοκρατική ομάδα».

112 Επομένως, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής, καθόσον βάλλει κατά του χαρακτηρισμού του προσφεύγοντος ως «τρομοκρατικής ομάδας».

113 Αντιθέτως, διευκρινίζεται, σε απάντηση στον ισχυρισμό του Συμβουλίου ότι δεν υποχρεούνταν να ελέγξει τον εκ μέρους της αρμόδιας εθνικής αρχής χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών , ότι το Συμβούλιο υπέχει τέτοια υποχρέωση και ότι τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος προβάλλονται, επομένως, λυσιτελώς στο μέτρο που αμφισβητούν το αποτέλεσμα του ελέγχου της αντιστοιχίας μεταξύ των πράξεων που έλαβαν υπόψη τους οι εθνικές αρχές και του ορισμού της τρομοκρατικής πράξης όπως διατυπώνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931.

114 Πράγματι, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, της κοινής θέσης 2001/931, στο οποίο μνημονεύεται μεταξύ άλλων η «καταδίκη» για «τρομοκρατική πράξη ή απόπειρα διάπραξης, συμμετοχή ή διευκόλυνση τέτοιας πράξης», το Συμβούλιο πρέπει να ελέγξει αν οι πράξεις που λαμβάνονται υπόψη από τις εθνικές αρχές αντιστοιχούν πράγματι σε τρομοκρατικές πράξεις όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 (πρβλ. απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2014, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑208/11 και T‑508/11, EU:T:2014:885, σκέψη 191). Ο έλεγχος αυτός απαιτείται κατά μείζονα λόγο καθόσον, όπως προκύπτει από ορισμένες αιτιάσεις που διατυπώνει το προσφεύγον, οι ορισμοί της τρομοκρατικής πράξης ποικίλουν από κράτος σε κράτος και δεν αντιστοιχούν κατ’ ανάγκην, ως προς όλα τα σημεία, στον ορισμό που υιοθετήθηκε στην κοινή θέση 2001/931.

115 Ωστόσο, όταν, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Συμβουλίου, η εμπλεκόμενη οντότητα δεν αμφισβητεί εμπεριστατωμένα ότι η εθνική απόφαση αφορά τρομοκρατικές πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931, το Συμβούλιο δεν υποχρεούται να αποφανθεί αναλυτικότερα επί του θέματος αυτού, αρκεί δε η εκ μέρους του μνεία, στις αιτιολογικές εκθέσεις, ότι έχει ελέγξει αν οι λόγοι βάσει των οποίων έλαβαν τις αποφάσεις οι αρμόδιες εθνικές αρχές εμπίπτουν στον ορισμό της τρομοκρατίας που διατυπώνεται στην κοινή θέση 2001/931 (πρβλ. απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου, T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 162 και 163 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

116 Πρέπει επίσης να διευκρινιστεί ότι ο έλεγχος τον οποίο οφείλει να διενεργήσει το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 αφορά αποκλειστικά τα περιστατικά που ελήφθησαν υπόψη στις αποφάσεις των εθνικών αρχών βάσει των οποίων έγινε η αρχική καταχώριση της εμπλεκόμενης οντότητας. Πράγματι, όπως προκύπτει από την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2021, LTTE κατά Συμβουλίου (T‑160/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:817, σκέψεις 168 και 276), όταν το Συμβούλιο διατηρεί το όνομα οντότητας στους καταλόγους περί δεσμεύσεως κεφαλαίων στο πλαίσιο της επανεξέτασης βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, δεν πρέπει να αποδείξει ότι η εν λόγω οντότητα έχει τελέσει τρομοκρατικές πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, της εν λόγω κοινής θέσης, αλλά ότι εξακολουθεί να υφίσταται ο κίνδυνος να εμπλέκεται η οντότητα σε τέτοιες πράξεις, στοιχείο που δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι τελεί τέτοιες πράξεις.

117 Ωστόσο, εξακολουθεί να ισχύει ότι αν κριθεί ότι το PKK έχει διαπράξει τρομοκρατικές πράξεις κατόπιν της αρχικής του καταχώρισης, τούτο δικαιολογεί κατά μείζονα λόγο τη διατήρηση σε ισχύ της καταχώρισής του.

118 Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως περί παράβασης του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 προβάλλεται αλυσιτελώς, καθόσον σχετίζεται με τον χαρακτηρισμό του προσφεύγοντος ως «τρομοκρατικής ομάδας» και καθόσον αφορά τις πράξεις που ελήφθησαν υπόψη για τη διατήρηση του ονόματός του στους επίμαχους καταλόγους κατά τις επανεξετάσεις που διενήργησε το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 6, της κοινής θέσης 2001/931, πλην όμως ο λόγος αυτός προβάλλεται λυσιτελώς καθόσον αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό ως τρομοκρατικών πράξεων των συμβάντων που ελήφθησαν υπόψη στις αποφάσεις των εθνικών αρχών, βάσει των οποίων πραγματοποιήθηκε η αρχική καταχώριση του προσφεύγοντος.

γ) Επί του βασίμου του λόγου ακυρώσεως

1) Επί του επιχειρήματος ότι οι σκοποί που μνημονεύονται στο άρθρο 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα του θεμιτού χαρακτήρα της ένοπλης σύγκρουσης με σκοπό την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού

119 Επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι, μολονότι το προσφεύγον παραιτήθηκε από τον πρώτο λόγο ακυρώσεως στην υπόθεση T‑316/14 RENV, o οποίος αφορούσε παράβαση του διεθνούς δικαίου περί ενόπλων συρράξεων (βλ. σκέψη 28 ανωτέρω), εμμένει στα επιχειρήματά του σχετικά με την ανάγκη να ληφθεί υπόψη η ύπαρξη ένοπλης συγκρούσεως για την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931.

120 To προσφεύγoν αρνείται, επομένως, ότι οι πράξεις που του καταλογίζει το Συμβούλιο είχαν τελεσθεί για τρομοκρατικούς σκοπούς, επικαλούμενο την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ αυτού και της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Κατά το προσφεύγον, ήταν απαραίτητο να ληφθεί υπόψη το πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται οι προσβαλλόμενες πράξεις, δηλαδή η θεμιτού χαρακτήρα ένοπλη σύγκρουση για την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού μεταξύ του PKK και των τουρκικών αρχών, δεδομένου ότι η χρήση βίας επιτρέπεται κατ’ αρχήν σε περιόδους ένοπλης σύγκρουσης κατά το διεθνές δίκαιο. Πράγματι, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 5, και το άρθρο 21 ΣΕΕ, το άρθρο 1, παράγραφος 3, της κοινής θέσης 2001/931 πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου περί αυτοδιάθεσης, του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου ή των θεμελιωδών αξιών της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

121 Με τον τρόπο αυτόν, το προσφεύγον αμφισβητεί τους τρομοκρατικούς σκοπούς των πράξεων που του αποδόθη