ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8

Tο άρθρο 6, παράγραφος 2, στοιχεία a και c, της European Communities (Free Movement of Persons) (No 2) Regulations 2006 [κανονιστικής πράξεως αριθ. 2 του 2006 σχετικά με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων), στο εξής: κανονιστική πράξη του 2006], η οποία μετέφερε στο ιρλανδικό δίκαιο το άρθρο 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38, προβλέπει τα εξής: «a) Με την επιφύλαξη του άρθρου 20, πολίτης της Ένωσης δύναται να διαμένει στην ημεδαπή επί χρονικό διάστημα άνω των τριών μηνών: i) αν απασχολείται ως μισθωτός ή μη μισθωτός στην ημεδαπή· […] c) Με την επιφύλαξη του άρθρου 20, πρόσωπο επί του οποίου έχει εφαρμογή το στοιχείο a, σημείο i, δύναται να παραμείνει στην ημεδαπή μετά την παύση τής κατά το εν λόγω σημείο δραστηριότητάς του αν: […] ii) έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος, έχοντας απασχοληθεί επί χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους, και έχει καταγραφεί στην αρμόδια υπηρεσία του Department of Social and Family Affairs [Υπουργείου Κοινωνικών και Οικογενειακών Υποθέσεων, Ιρλανδία] και της FÁS [Foras Áiseanna Saothair, αρχής για την επαγγελματική κατάρτιση και την απασχόληση, Ιρλανδία] […] iii) με την επιφύλαξη του στοιχείου d, έχει καταγραφεί δεόντως ως ακουσίως άνεργος μετά τη λήξη της συμβάσεώς του εργασίας ορισμένου χρόνου με διάρκεια μικρότερη του ενός έτους ή αφότου κατέστη ακουσίως άνεργος κατά τη διάρκεια των δώδεκα πρώτων μηνών και έχει καταγραφεί στην αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Κοινωνικών και Οικογενειακών Υποθέσεων και της FÁS […]».
12

Με απόφαση της 1ης Απριλίου 2015, το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Commercial Court) [ανώτερο δικαστήριο (Αγγλία και Ουαλία), τμήμα του Queen’s Bench (εμπορικό τμήμα)] έκρινε ότι είχε διεθνή δικαιοδοσία να εξετάσει τις αιτιάσεις περί οργανωμένης συμφωνίας με χρήση παράνομων μέσων (unlawful means conspiracy) και περί παραβάσεως της υποχρεώσεως πίστεως (breach of fiduciary duty), οι οποίες είχαν προβληθεί προς στήριξη των αγωγών αποζημίωσης, με την εξαίρεση, όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, των πραγματικών περιστατικών που συνέβησαν κατά τον χρόνο που οι P. Bosworth και C. Hurley συνδέονταν με σύμβαση εργασίας με μία από τις εταιρίες του ομίλου Arcadia, επειδή, κατά την κρίση του δικαστηρίου αυτού, τα ως άνω περιστατικά αφορούσαν διαφορές από ατομική σύμβαση εργασίας, για την εκδίκαση των οποίων διεθνή δικαιοδοσία έχουν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 20, παράγραφος 1, της Συμβάσεως του Λουγκάνο II, τα ελβετικά δικαστήρια.
1

Με το δικόγραφο της προσφυγής της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι, παραλείποντας να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα, όσον αφορά τους χώρους υγειονομικής ταφής αποβλήτων Avigliano (τοποθεσία Serre Le Brecce), Ferrandina (τοποθεσία Venita), Genzano di Lucania (τοποθεσία Matinella), Latronico (τοποθεσία Torre), Lauria (τοποθεσία Carpineto), Maratea (τοποθεσία Montescuro), Moliterno (τοποθεσία Tempa La Guarella), τους δύο χώρους υγειονομικής ταφής Potenza (τοποθεσία Montegrosso-Pallareta), τους χώρους υγειονομικής ταφής Rapolla (τοποθεσία Albero in Piano), Roccanova (τοποθεσία Serre), Sant’Angelo Le Fratte (τοποθεσία Farisi), Campotosto (τοποθεσία Reperduso), Capistrello (τοποθεσία Trasolero), Francavilla (Valle Anzuca), L’Aquila (τοποθεσία Ponte delle Grotte), Andria (D’Oria G. & C. Snc), Canosa (CO.BE.MA), Bisceglie (CO.GE.SER), Andria (F.lli Acquaviva), Trani (BAT-Igea Srl), Torviscosa (Società Caffaro), Atella (τοποθεσία Cafaro), Corleto Perticara (τοποθεσία Tempa Masone), Marsico Nuovo (τοποθεσία Galaino), Matera (τοποθεσία La Martella), Pescopagano (τοποθεσία Domacchia), Rionero in Volture (τοποθεσία Ventaruolo), Salandra (τοποθεσία Piano del Governo), San Mauro Forte (τοποθεσία Priati), Senise (τοποθεσία Palomabara), Tito (τοποθεσία Aia dei Monaci), Tito (τοποθεσία Valle del Forno), Capestrano (τοποθεσία Tirassegno), Castellalto (τοποθεσία Colle Coccu), Castelvecchio Calvisio (τοποθεσία Termine), Corfinio (τοποθεσία Cannucce), Corfinio (τοποθεσία Case querceto), Mosciano S. Angelo (τοποθεσία Santa Assunta), S. Omero (τοποθεσία Ficcadenti), Montecorvino Pugliano (τοποθεσία Parapoti), San Bartolomeo in Galdo (τοποθεσία Serra Pastore), Trivigano (πρώην Cava Zof) και Torviscosa (τοποθεσία La Valletta), προκειμένου να παύσει το συντομότερο δυνατόν, σύμφωνα με τα άρθρα 7, στοιχείο ζʹ, και 13 της οδηγίας 1999/31/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Απριλίου 1999, περί υγειονομικής ταφής των αποβλήτων (ΕΕ 1999, L 182, σ. 1), η λειτουργία εκείνων από τους εν λόγω χώρους υγειονομικής ταφής αποβλήτων οι οποίοι δεν έλαβαν, σύμφωνα με το άρθρο 8 της οδηγίας αυτής, άδεια συνέχισης της λειτουργίας τους ή παραλείποντας να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να καταστούν σύμφωνοι προς την εν λόγω οδηγία εκείνοι από τους εν λόγω χώρους υγειονομικής ταφής αποβλήτων οι οποίοι έλαβαν άδεια συνέχισης της λειτουργίας τους, υπό την επιφύλαξη των όρων του παραρτήματος Ι, σημείο 1, της ίδιας οδηγίας, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, στοιχεία βʹ και γʹ, της οδηγίας 1999/31.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Unareti SpA και, αφετέρου, του Ministero dello Sviluppo Economico (Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης, Ιταλία), της Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per gli Affari Regionali (Προεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου – Τμήμα περιφερειακών υποθέσεων, Ιταλία), της Autorità Garante per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico – Sede di Milano (Αρχής για την ηλεκτρική ενέργεια, το φυσικό αέριο και το δίκτυο ύδρευσης – έδρα του Μιλάνου, Ιταλία), της Presidenza del Consiglio dei Ministri – Conferenza Stato Regioni ed Unificata (Προεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου – Διάσκεψη κράτους-περιφερειών και ενιαία, Ιταλία), του Ministero per gli affari regionali – Dipartimento per gli affari regionali e le autonomie (Υπουργείο Περιφερειακών Υποθέσεων – Τμήμα περιφερειακών υποθέσεων και δημοσίων επιχειρήσεων, Ιταλία) και της Conferenza Unificata Stato Regioni e Enti Locali (Ενιαίας Διάσκεψης κράτους-περιφερειών και οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, Ιταλία), με αντικείμενο προσφυγή με αίτημα την ακύρωση, αφενός, της decreto ministeriale no 74951 recante «Approvazione del documento “Linee Guida su criteri e modalità applicative per la valutazione del valore del rimborso degli impianti di distribuzione del gas naturale”» (υπουργικής αποφάσεως αριθ. 74951 περί εγκρίσεως του εγγράφου «Κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τα κριτήρια και τις εφαρμοστέες μεθόδους για την εκτίμηση της αξίας της αποζημιώσεως των εγκαταστάσεων διανομής φυσικού αερίου»), της 22ας Μαΐου 2014 (GURI αριθ. 129, της 6ης Ιουνίου 2014), και, αφετέρου, της decreto interministeriale no 106, regolamento recante modifica al decreto del 12 novembre 2011, no 226, concernente i criteri di gara per l’affidamento del servizio di distribuzione del gas naturale (διυπουργικής αποφάσεως αριθ. 106, περί τροποποιήσεως της υπουργικής αποφάσεως αριθ. 226, της 12ης Νοεμβρίου 2011, σχετικά με τα κριτήρια συμμετοχής στον διαγωνισμό για την ανάθεση συμβάσεων που αφορούν την υπηρεσία διανομής φυσικού αερίου), της 20ής Μαΐου 2015 (GURI αριθ. 161, της 14ης Ιουλίου 2015).
91

Πράγματι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τόσο οι διοικητικές αρχές όσο και τα εθνικά δικαστήρια τα οποία είναι επιφορτισμένα με την εφαρμογή, στο πλαίσιο των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους, των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης έχουν την υποχρέωση να διασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα των διατάξεων αυτών (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme, C‑628/15, EU:C:2017:687, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
10

Το άρθρο 15 του νόμου αυτού ορίζει τα ακόλουθα: «1. Ενήλικος χάνει την ολλανδική ιθαγένεια: […] c. εάν έχει επίσης αλλοδαπή ιθαγένεια και, επί συνεχές διάστημα δέκα ετών μετά την ενηλικίωσή του, έχοντας αμφότερες τις ιθαγένειες, είχε την κύρια διαμονή του εκτός των Κάτω Χωρών […] και εκτός των εδαφών όπου ισχύει η [Συνθήκη ΕΕ][…] […] 3. Το οριζόμενο στην παράγραφο 1, στοιχείο c, χρονικό διάστημα θεωρείται συνεχές όταν ο ενδιαφερόμενος έχει την κύρια διαμονή του στις Κάτω Χώρες […] ή σε εδάφη όπου ισχύει η [Συνθήκη ΕΕ] για διάστημα μικρότερο του ενός έτους. 4. Το οριζόμενο στην παράγραφο 1, στοιχείο c, χρονικό διάστημα διακόπτεται με την έκδοση πιστοποιητικού κατοχής της ολλανδικής ιθαγένειας ή ταξιδιωτικού εγγράφου ή ολλανδικού δελτίου ταυτότητας κατά την έννοια του [Paspoortwet (νόμου περί διαβατηρίων)]. Από την ημερομηνία εκδόσεως αρχίζει να τρέχει νέα δεκαετής προθεσμία.»
–

η Morgan Stanley & Co International plc, εκπροσωπούμενη από τους C. Aldebert και C. Reinbold, avocats,
8

Η εταιρία Manuport Services, στην οποία –καθώς και στην εταιρία Belgian Bunkering and Stevedoring– η Saint-Louis Sucre είχε αναθέσει την παραλαβή της ζάχαρης και τη φόρτωσή της στα πλοία, καθώς και τη σύνταξη των σχετικών εγγράφων, διεκπεραίωσε για λογαριασμό της Saint-Louis Sucre τις διαδικασίες σχετικά με τα έγγραφα αυτά και διαβίβασε τις διασαφήσεις εξαγωγής στον αρμόδιο οργανισμό πληρωμών, ήτοι στο Bureau d’intervention et de restitution belge (βελγικό οργανισμό παρεμβάσεως και επιστροφών, στο εξής: BIRB), ο οποίος την εποχή εκείνη ονομαζόταν Office central des contingents et licences (Κεντρική Υπηρεσία Ποσοστώσεων και Αδειών, Βέλγιο). Βάσει των διασαφήσεων αυτών η Saint-Louis Sucre εισέπραξε από τον BIRB προκαταβολή για την επιστροφή κατά την εξαγωγή που θα δικαιούνταν να εισπράξει. Η προκαταβολή αυτή περιήλθε οριστικά στη Saint-Louis Sucre, ως επιστροφή κατά την εξαγωγή, όταν προσκομίσθηκαν αποδείξεις ότι η ζάχαρη δεν βρισκόταν πλέον στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.
1

Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν, η Islamic Republic of Iran Shipping Lines (στο εξής: IRISL), η Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), η Khazar Shipping Lines, η IRISL Europe GmbH, η Qeshm Marine Services & Engineering Co. (πρώην IRISL Marine Services and Engineering Co.), η Irano Misr Shipping Co., η Safiran Payam Darya Shipping Lines, η Marine Information Technology Development Co. (πρώην Shipping Computer Services Co.), η Rahbaran Omid Darya Ship Management Co. (άλλως Soroush Sarzamin Asatir), η Hoopad Darya Shipping Agency (πρώην South Way Shipping Agency Co. Ltd) και η Valfajr 8th Shipping Line Co. ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 17ης Φεβρουαρίου 2017, Islamic Republic of Iran Shipping Lines κ.λπ. κατά Συμβουλίου (T-14/14 και T-87/14, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2017:102), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τα αιτήματά τους: – στην υπόθεση T-14/14, περί ακυρώσεως της αποφάσεως 2013/497/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 10ης Οκτωβρίου 2013, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2013, L 272, σ. 46), και του κανονισμού (ΕΕ) 971/2013 του Συμβουλίου, της 10ης Οκτωβρίου 2013, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2013, L 272, σ. 1), κατά το μέρος που οι πράξεις αυτές αφορούν τις αναιρεσείουσες (στο εξής: επίδικες πράξεις του Οκτωβρίου 2013), – στην υπόθεση T-87/14, αφενός, περί κηρύξεως ως ανεφάρμοστων της αποφάσεως 2013/497 και του κανονισμού 971/2013 και, αφετέρου, περί ακυρώσεως της αποφάσεως 2013/685/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2013, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2013, L 316, σ. 46), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1203/2013 του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 2013, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2013, L 316, σ. 1), κατά το μέρος που οι πράξεις αυτές αφορούν τις αναιρεσείουσες (στο εξής: επίδικες πράξεις του Νοεμβρίου 2013).
16

Το άρθρο 19 του decreto legislativo no 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (νομοθετικού διατάγματος αριθ. 385 – Κωδικοποιημένο κείμενο των νόμων σχετικά με τις τραπεζικές και πιστωτικές δραστηριότητες), της 1ης Σεπτεμβρίου 1993 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 230, της 30ής Σεπτεμβρίου 1993), όπως τροποποιήθηκε από το decreto legislativo no 72 (νομοθετικό διάταγμα αριθ. 72), της 12ης Μαΐου 2015 (στο εξής: κώδικας τραπεζικής νομοθεσίας), που μετέφερε στο ιταλικό δίκαιο το περιεχόμενο της οδηγίας CRD IV, απονέμει στην Τράπεζα της Ιταλίας την αρμοδιότητα να χορηγεί τις άδειες για την απόκτηση ειδικών συμμετοχών σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η παράγραφος 5 του άρθρου αυτού διευκρινίζει ότι οι άδειες αυτές χορηγούνται «εφόσον συντρέχουν συνθήκες ικανές να διασφαλίσουν την ορθή και συνετή διαχείριση της τράπεζας, αξιολογουμένων της ποιότητας του δυνητικού αγοραστή και της ορθότητας από χρηματοοικονομικής απόψεως της σχεδιαζόμενης αποκτήσεως σύμφωνα με τα ακόλουθα κριτήρια: την εντιμότητα του δυνητικού αγοραστή κατά την έννοια του άρθρου 25 […]».
–

ο Minister for Justice and Equality, ο Commissioner of An Garda Síochána και η Ιρλανδία, εκπροσωπούμενοι από τις M. Browne και L. Williams καθώς και από τον T. Joyce, επικουρούμενους από τους A. Kerr, BL, και B. Murray, SC,
17

Από τις πληροφορίες που παρέχει το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι το άρθρο 1 της decreto-legge 21 ottobre 1996, n. 536, recante «Misure per il contenimento della spesa farmaceutica e la rideterminazione del tetto di spesa per l’anno 1996», convertito dalla legge del 23 dicembre 1996, n. 648 (πράξεως νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 536, της 21ης Οκτωβρίου 1996, σχετικά με «Μέτρα ελέγχου της φαρμακευτικής δαπάνης και αναπροσδιορισμού των ανωτάτων ορίων της δαπάνης για το έτος 1996», η οποία κυρώθηκε με τον νόμο αριθ. 648 της 23ης Δεκεμβρίου 1996) (GURI αριθ. 11, της 15ης Ιανουαρίου 1997), όπως τροποποιήθηκε με την decreto-legge del 20 marzo 2014, n. 36, convertito dalla legge del 16 maggio 2014, n. 79 (πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 36, της 20ής Μαρτίου 2014, η οποία κυρώθηκε με τον νόμο αριθ. 79 της 16ης Μαΐου 2014) (GURI αριθ. 115, της 20ής Μαΐου 2014) (στο εξής: πράξη νομοθετικού περιεχομένου 536/96), προβλέπει τα ακόλουθα: «4. Όταν δεν υφίσταται αξιόπιστη θεραπεία αντικαταστάσεως, τα καινοτόμα φάρμακα των οποίων η εμπορία έχει εγκριθεί σε άλλα κράτη αλλά όχι στην εθνική επικράτεια, τα φάρμακα τα οποία δεν έχουν εγκριθεί ακόμη αλλά αποτελούν αντικείμενο κλινικών δοκιμών και τα φάρμακα που προορίζονται για χρήση για θεραπευτική ένδειξη διαφορετική από την εγκεκριμένη, τα οποία περιέχονται σε κατάλογο που καταρτίζει και επικαιροποιεί περιοδικά η Commissione unica del farmaco [(ενιαία επιτροπή φαρμάκων)], βάσει των διαδικασιών και των κριτηρίων που αυτή θεσπίζει, μπορούν να συνταγογραφούνται και καλύπτονται πλήρως από το [SSN] από την 1η Ιανουαρίου 1997. To [SSN] αναλαμβάνει, εντός των προβλεπόμενων ορίων της δαπάνης για τη φαρμακευτική περίθαλψη, το κόστος εκ της παρούσας διάταξης, το οποίο υπολογίζεται σε 30 δισεκατομμύρια [ιταλικές] λίρες [(ITL)]. 4 bis Έστω και αν υφίσταται θεραπεία αντικαταστάσεως μεταξύ των φαρμάκων που εγκρίνονται κατόπιν αξιολογήσεως από τον AIFA, τα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεραπευτική ένδειξη διαφορετική από εκείνη για την οποία εγκρίθηκαν εγγράφονται στον κατάλογο της παραγράφου 4 […] και αποζημιώνονται από το [SSN], υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω ένδειξη είναι γνωστή και σύμφωνη προς τις έρευνες που διεξάγονται στο πλαίσιο της εθνικής και διεθνούς ιατρικής επιστημονικής κοινότητας, βάσει παραμέτρων οικονομίας και καταλληλότητας. Στην περίπτωση αυτή, ο AIFA ενεργοποιεί τα κατάλληλα μέσα παρακολουθήσεως ώστε να μεριμνά για την ασφάλεια των ασθενών και λαμβάνει τις αναγκαίες αποφάσεις εγκαίρως.»
18

Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, το Supreme Court of the United Kingdom (Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου) έκρινε, με απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2013, ότι, κατά την επίμαχη στην κύρια δίκη περίοδο, ο D. P. O’Brien έπρεπε να θεωρηθεί ως εργαζόμενος μερικής απασχολήσεως, κατά την έννοια της ρήτρας 2, σημείο 1, της συμφωνίας-πλαισίου, και ότι δεν είχε προβληθεί κανένας αντικειμενικός λόγος ο οποίος να δικαιολογεί παρέκκλιση από την αρχή της αμοιβής των δικαστικών λειτουργών που ασκούν τα καθήκοντά τους με καθεστώς μερικής απασχολήσεως επί της ίδιας βάσεως με εκείνη των δικαστικών λειτουργών που ασκούν τα καθήκοντά τους με καθεστώς πλήρους απασχολήσεως, υπό την επιφύλαξη μιας προσαρμογής pro rata temporis. Το Supreme Court of the United Kingdom (Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου) αναγνώρισε, ως εκ τούτου, στον D. P. O’Brien το δικαίωμα να λάβει σύνταξη γήρατος υπό τους ίδιους όρους με έναν circuit judge (δικαστή δευτεροβάθμιου δικαστηρίου).
9

Η ρήτρα αυτή, η οποία έχει συνταχθεί στην αγγλική γλώσσα, έχει, σύμφωνα με την τελευταία εκδοχή της συμβάσεως διανομής, της 20ής Δεκεμβρίου 2005, ως εξής: «This Agreement and the corresponding relationship between the parties shall be governed by and construed in accordance with the laws of the Republic of Ireland and the parties shall submit to the jurisdiction of the courts of the Republic of Ireland. Apple [Sales International] reserves the right to institute proceedings against Reseller in the courts having jurisdiction in the place where Reseller has its seat or in any jurisdiction where a harm to Apple [Sales International] is occurring.»
15

Κατόπιν υποβολής ενστάσεως από την C, ο Υφυπουργός, με απόφαση της 24ης Ιουλίου 2015, χορήγησε στην C αυτόνομη άδεια διαμονής από τις 16 Φεβρουαρίου 2015. H απόφαση αυτή ελήφθη διότι η C υπέβαλε στον Υφυπουργό γνώμη που είχε συντάξει στις 15 Φεβρουαρίου 2015 η Dienst Uitvoering Onderwijs (υπηρεσία υπεύθυνη για εκπαιδευτικά ζητήματα, Κάτω Χώρες) με την οποία διαπιστωνόταν ότι η C είχε απαλλαγεί από την υποχρέωση περί κοινωνικής ενσωματώσεως. Εντούτοις, ο Υφυπουργός διατήρησε σε ισχύ την ανάκληση, αναδρομικώς από τις 10 Φεβρουαρίου 2014, της άδειας διαμονής που είχε η C προκειμένου να κατοικεί μαζί με τον σύζυγό της.
–

η Ρουμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη αρχικά από τον R. H. Radu καθώς και από τις C. M. Florescu και R. Mangu, στη συνέχεια από τον C. R. Canţăr καθώς και από τις C. M. Florescu και R. Mangu,
45

Συναφώς, η διαφορά μεταξύ του γαλλικού μηχανισμού, που βασίζεται στη χορήγηση της επίμαχης στην υπό κρίση υπόθεση πίστωσης φόρου, και του επίμαχου μηχανισμού του Ηνωμένου Βασιλείου στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in the FII Group Litigation (C‑446/04, EU:C:2006:774), και της 13ης Νοεμβρίου 2012, Test Claimants in the FII Group Litigation (C‑35/11, EU:C:2012:707), δεν θίγει την αρχή που υπομνήσθηκε στην προηγούμενη σκέψη. Συγκεκριμένα, η διαφορά αυτή αφορά μόνο τη φορολογική τεχνική που χρησιμοποιείται για την επίτευξη του ιδίου στόχου, δηλαδή την εξάλειψη της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμομένων κερδών. Κάθε κράτος μέλος παραμένει ελεύθερο να οργανώσει το δικό του σύστημα για την αποτροπή της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμομένων κερδών, υπό την προϋπόθεση ότι το εν λόγω σύστημα δεν συνεπάγεται απαγορευμένες από τη Συνθήκη ΛΕΕ διακρίσεις (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 2012, Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑35/11, EU:C:2012:707, σκέψη 40).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: φορολογική αρχή) και της Volkswagen Financial Services (UK) Ltd (στο εξής: VWFS), σχετικά με τη μέθοδο που εφαρμόζεται για τον καθορισμό του επιστρεπτέου τμήματος του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) τον οποίο καταβάλλει επί των εισροών η εν λόγω εταιρία στο πλαίσιο της δραστηριότητάς της, η οποία συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην παροχή υπηρεσιών εκμισθώσεως-πωλήσεως αυτοκινήτων.
57

Μολονότι το Δικαστήριο έχει ήδη οριοθετήσει, από διάφορες απόψεις και λαμβανομένων υπόψη των επιταγών του άρθρου 6, παράγραφος 1, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13, τον τρόπο με τον οποίο το εθνικό δικαστήριο οφείλει να διασφαλίζει την προστασία των δικαιωμάτων τα οποία οι καταναλωτές αντλούν από την ως άνω οδηγία, εντούτοις, καταρχήν, το δίκαιο της Ένωσης δεν εναρμονίζει τις διαδικασίες εξέτασης του φερόμενου ως καταχρηστικού χαρακτήρα μιας συμβατικής ρήτρας και, κατά συνέπεια, οι διαδικασίες αυτές διέπονται από την εσωτερική έννομη τάξη των κρατών μελών, υπό την προϋπόθεση πάντως ότι δεν είναι λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες που διέπουν παρόμοιες καταστάσεις υποκείμενες στο εσωτερικό δίκαιο (αρχή της ισοδυναμίας) και ότι προβλέπουν δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής, όπως το κατοχυρούμενο στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme, C-628/15, EU:C:2017:687, σκέψεις 58 και 59 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 31ης Μαΐου 2018, Sziber, C‑483/16, EU:C:2018:367, σκέψη 35 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
22

Το decreto legislativo no 259 – Codice delle comunicazioni elettroniche (νομοθετικό διάταγμα αριθ. 259, περί κώδικα ηλεκτρονικών επικοινωνιών), της 1ης Αυγούστου 2003 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 214, της 15ης Σεπτεμβρίου 2003, στο εξής: κώδικας ηλεκτρονικών επικοινωνιών), περιλαμβάνει σειρά διατάξεων που αποσκοπούν στην προστασία των καταναλωτών στον ειδικό τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αναθέτει τις σχετικές ρυθμιστικές εξουσίες και τις αντίστοιχες εξουσίες επιβολής κυρώσεων σε μια τομεακή αρχή, την Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (ρυθμιστική αρχή επικοινωνιών, Ιταλία, στο εξής: AGCom). Ειδικότερα, ο κώδικας αυτός μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη, με το άρθρο 70, το άρθρο 20 της οδηγίας περί καθολικής υπηρεσίας και, με το άρθρο 71, το άρθρο 21 της οδηγίας αυτής. Επιπλέον, ο κώδικας ηλεκτρονικών επικοινωνιών αναθέτει στην AGCom ειδικά ex ante ρυθμιστικά καθήκοντα και ειδικά ex post ελεγκτικά καθήκοντα, το δε άρθρο 98 του εν λόγω κώδικα της απονέμει, μεταξύ άλλων, εξουσίες προς επιβολή κυρώσεων.
6

Στις 22 Απριλίου 2008 η Επιτροπή πληροφορήθηκε την ύπαρξη συμπράξεως στον τομέα των μικροκυκλωμάτων για κάρτες εκ μέρους της Renesas Technology Corp. και των θυγατρικών της (στο εξής: Renesas), οι οποίες ζήτησαν να μην τους επιβληθούν πρόστιμα, βάσει της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή και τη μείωση των προστίμων σε υποθέσεις συμπράξεων (καρτέλ) (ΕΕ 2006, C 298, σ. 17, στο εξής: ανακοίνωση περί συνεργασίας). Στις 28 Μαρτίου 2011 η Επιτροπή, αφού διενήργησε αιφνιδιαστικούς ελέγχους στους χώρους πολλών εταιριών του τομέα αυτού, στις οποίες απηύθυνε αιτήσεις παροχής πληροφοριών, κίνησε διαδικασία, βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 6, του κανονισμού 1/2003, σε βάρος, πρώτον, της Koninklijke Philips NV και της Philips France SAS (στο εξής, από κοινού: Philips), δεύτερον, της Renesas, καθώς και, τρίτον, της Samsung Electronics Co. Ltd και της Samsung Semiconductor Europe GmbH (στο εξής, από κοινού: Samsung).
35

Ειδικότερα πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 40 των προτάσεών του, μολονότι οι γλωσσικές αποδόσεις της αιτιολογικής σκέψεως 20 της οδηγίας 2011/7 στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα φαίνεται να περιορίζουν το δικαίωμα κατ’ αποκοπήν αποζημιώσεως μόνο στα «εσωτερικά» έξοδα εισπράξεως (fixed sum to cover internal recovery costs) σε αντίθεση προς την αποζημίωση των «άλλων» εξόδων εισπράξεως (other recovery costs they incur), μια τέτοια φορμαλιστική διάκριση μεταξύ των εσωτερικών εξόδων και των «άλλων» εξόδων εισπράξεως δεν παρατηρείται σε άλλες γλωσσικές αποδόσεις της ίδιας αιτιολογικής σκέψεως, όπως για παράδειγμα στην ιταλική (diritto al pagamento di un importo forfettario per coprire i costi intern […] esigere anche il risarcimento delle restanti spese di recupero sostenute) ή στην ολλανδική γλώσσα (het recht op betaling van een vast bedrag ter dekking van interne invorderingskosten […] recht hebben op terugbetaling van de overige invorderingskosten die ontstaan).
–

οι Viking Motors AS, TKM Beauty Eesti OÜ, TKM King AS, Kaubamaja AS και Selver AS, εκπροσωπούμενες από τους E. Talur και L. Naaber-Kivisoo, vandeadvokaadid,