ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Ο code monétaire et financier (νομισματικός και χρηματοπιστωτικός κώδικας), όπως τροποποιήθηκε με την ordonnance no 2009‑866, du 15 juillet 2009, relative aux conditions régissant la fourniture de services de paiement et portant création des établissements de paiement (πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 2009/866, της 15ης Ιουλίου 2009, σχετικά με τους όρους παροχής υπηρεσιών πληρωμών και τη σύσταση ιδρυμάτων πληρωμών, JORF της 16ης Ιουλίου 2009, κείμενο αριθ. 13) (στο εξής: νομισματικός και χρηματοπιστωτικός κώδικας), ορίζει στο άρθρο L. 133-18 τα εξής: «Σε περίπτωση μη εγκεκριμένης πράξεως πληρωμής που έχει γνωστοποιηθεί από τον χρήστη υπό τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο L. 133‑24, ο πάροχος υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή επιστρέφει αμέσως στον πληρωτή το ποσό της μη εγκεκριμένης πράξεως και, εφόσον συντρέχει περίπτωση, επαναφέρει τον χρεωθέντα λογαριασμό στην κατάσταση που θα βρισκόταν εάν δεν είχε πραγματοποιηθεί η μη εγκεκριμένη πράξη πληρωμής. Ο πληρωτής και ο οικείος πάροχος υπηρεσιών πληρωμών μπορούν να συμφωνούν συμβατικώς τη χορήγηση περαιτέρω αποζημιώσεως.»
15

Το άρθρο 1, παράγραφος 340, του legge no 160 – Bilancio di previsione dello Stato per l’anno finanziario 2020 e bilancio pluriennale per il triennio 2020-2022 (νόμου 160, περί προσωρινού κρατικού προϋπολογισμού για το οικονομικό έτος 2020 και πολυετούς προϋπολογισμού για την τριετία 2020-2022), της 27ης Δεκεμβρίου 2019 (GURI αριθ. 304, της 30ής Δεκεμβρίου 2019, τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 45), επέκτεινε περαιτέρω τη χορήγηση του επιδόματος τοκετού για κάθε τέκνο που γεννήθηκε ή υιοθετήθηκε από την 1η Ιανουαρίου 2020 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, μέχρι τη συμπλήρωση του πρώτου έτους της ηλικίας του τέκνου ή του πρώτου έτους από την ένταξή του στον οικογενειακό πυρήνα μετά την υιοθεσία του, ορίζοντας ωστόσο ότι το ύψος του κυμαίνεται ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού, όπως αυτή προκύπτει βάσει του δείκτη που μνημονεύεται στη σκέψη 12 της παρούσας απόφασης, και ότι προσαυξάνεται κατά 20 % για κάθε τέκνο μετά το πρώτο.
33

Στις 3 Ιανουαρίου 2015, ο RT συνήψε με τη Volkswagen Bank σύμβαση πίστωσης για το ποσό των 11257,14 ευρώ. Στις 23 Μαΐου 2015, η SV συνήψε σύμβαση του ίδιου τύπου με την ίδια τράπεζα για το ποσό των 16400 ευρώ. Στις 24 Ιουλίου 2014, η BC συνήψε με τη Skoda Bank σύμβαση πίστωσης για το ποσό των 7332,34 ευρώ (στο εξής: επίμαχες στην υπόθεση C-155/20 συμβάσεις). Οι εν λόγω συμβάσεις πίστωσης είχαν σκοπό να χρηματοδοτήσουν την αγορά ενός οχήματος που προοριζόταν για ιδιωτική χρήση, μάρκας Volkswagen όσον αφορά τον RT, καθώς και την SV, και μάρκας Skoda όσον αφορά την BC. Πωλητές των οχημάτων ήταν αντιστοίχως η Autohaus Kilgus GmbH & Co. KG (στο εξής: πωλητής B), η Autohaus Humm GmbH (στο εξής: πωλητής C) και η Held & Ströhle GmbH & Co. KG (στο εξής: πωλητής D). Η τιμή αγοράς του οχήματος ανερχόταν σε 15750 ευρώ όσον αφορά τον RT, σε 23900 ευρώ όσον αφορά την SV και σε 15940 ευρώ όσον αφορά την BC. Οι ως άνω καταναλωτές κατέβαλαν στους πωλητές B, C και D προκαταβολή ύψους, αντιστοίχως, 5000 ευρώ, 7500 ευρώ και 8900 ευρώ και χρηματοδότησαν, μέσω των επίμαχων στην υπόθεση C-155/20 συμβάσεων, τα ποσά, αντιστοίχως, των 10750 ευρώ, των 16400 ευρώ και των 7040 ευρώ καθώς και, στις περιπτώσεις του RT και της BC, εφάπαξ εισφορά, αντιστοίχως, 507,14 ευρώ και 292,34 ευρώ για την ασφάλιση του υπολοίπου της οφειλής, ήτοι για συνολικά ποσά 11257,14 ευρώ και 7332,34 ευρώ.
50

Συναφώς, πρώτον, από το άρθρο 168 της οδηγίας ΦΠΑ προκύπτει ότι, για τη γένεση του δικαιώματος έκπτωσης, αφενός, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να είναι «υποκείμενος στον φόρο», κατά την έννοια της εν λόγω οδηγίας, και, αφετέρου, τα αγαθά ή οι υπηρεσίες που προβάλλονται προς θεμελίωση του εν λόγω δικαιώματος πρέπει να χρησιμοποιούνται στο στάδιο των εκροών από τον υποκείμενο στον φόρο για τις ανάγκες των φορολογητέων πράξεών του και, σε επίπεδο εισροών, τα εν λόγω αγαθά ή οι εν λόγω υπηρεσίες πρέπει να παρέχονται από άλλον υποκείμενο στον φόρο (απόφαση της 5ης Ιουλίου 2018, Marle Participations, C‑320/17, EU:C:2018:537, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 3ης Ιουλίου 2019, The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, σκέψη 23).
29

Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι οι γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 392 της οδηγίας ΦΠΑ παρουσιάζουν διαφορές. Συγκεκριμένα, η απόδοση της διάταξης αυτής στη γαλλική γλώσσα κάνει λόγο αποκλειστικά για τη μη ύπαρξη «δικαιώματος έκπτωσης» («droit à déduction»), χωρίς να διευκρινίζει αν η μη ύπαρξη του δικαιώματος αυτού οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι δεν επιβλήθηκε ΦΠΑ για την αρχική συναλλαγή ή ότι επιβλήθηκε μεν ΦΠΑ χωρίς όμως στη συνέχεια να θεμελιώνεται δικαίωμα έκπτωσης. Αντιθέτως, η απόδοση της ως άνω διάταξης στην αγγλική γλώσσα κάνει λόγο για τον «ΦΠΑ επί της αγοράς» διευκρινίζοντας ότι ο φόρος αυτός «δεν ήταν εκπεστέος» («the VAT on the purchase was not deductible»), αφήνοντας να εννοηθεί ότι η μεταβίβαση τέτοιων γηπέδων πρέπει, καταρχήν, να υπόκειται σε ΦΠΑ.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο τριών ενδίκων διαδικασιών που κίνησαν η BEMH και το Conseil national des centres commerciaux (Εθνικό συμβούλιο εμπορικών κέντρων, CNCC), σχετικά, ιδίως, με τη νομιμότητα του décret no 2019-331, du 17 avril 2019, relatif à la composition et au fonctionnement des commissions départementales d’aménagement commercial et aux demandes d’autorisation d’exploitation commerciale (διατάγματος 2019-331, της 17ης Απριλίου 2019, σχετικά με τη σύνθεση και τη λειτουργία των περιφερειακών επιτροπών εμπορικής χωροταξίας και τις αιτήσεις χορήγησης άδειας εμπορικής εκμετάλλευσης, JORF της 18ης Απριλίου 2019, κείμενο αριθ. 11).
–

το Department for Communities in Northern Ireland, εκπροσωπούμενο από την C. Cooley, επικουρούμενη από τον T. McGleenan, QC, και την L. McMahon, BL,
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Renesola UK Ltd (στο εξής: Renesola) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) σχετικά με την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικών δασμών επί ηλιακών συστοιχιών που εισάγονται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της BE, επιχείρησης που κηρύχθηκε σε πτώχευση, και του DT, εταίρου και διαχειριστή της επιχείρησης αυτής, και, αφετέρου, της Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava (περιφερειακής οικονομικής διεύθυνσης Suceava, Ρουμανία), της Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi (περιφερειακής γενικής διεύθυνσης δημόσιων οικονομικών Ιασίου, Ρουμανία) (στο εξής, από κοινού: φορολογικές αρχές), καθώς και της Accer Ipurl Suceava, η οποία ενεργεί ως δικαστικός εκκαθαριστής της BE, και του EP, με αντικείμενο την εκδοθείσα μετά την κήρυξη της ΒΕ σε πτώχευση απόφαση των φορολογικών αρχών για διακανονισμό ορισμένων εκπτώσεων του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) τις οποίες πραγματοποίησε η BE πριν από την κήρυξή της σε πτώχευση.
8

Από τις 2 Απριλίου 2007, η Sony NEC Optiarc, με τη θυγατρική της Sony Optiarc America (πρώην Sony NEC Optiarc America Inc.), η οποία της ανήκει κατά 100 %, δεύτερη αναιρεσείουσα, διαπραγματευόταν και αναλάμβανε συμβάσεις κατόπιν διαγωνισμών και δεχόταν παραγγελίες, τουλάχιστον από την Dell Inc., με αντικείμενο ΟΟΔ. Στην επίδικη απόφαση, η Sony NEC Optiarc και η Sony NEC Optiarc America καλούνται από κοινού «Sony Optiarc». Αντιθέτως, στην επίδικη απόφαση «Sony/Optiarc» καλείται το δίδυμο που αποτελείται από τη Sony Corporation και τη Sony Optiarc, οι οποίες προέβησαν από κοινού σε προφορικές δηλώσεις και απάντησαν σε αιτήματα παροχής πληροφοριών εκ μέρους της Επιτροπής. Μετά την 1η Σεπτεμβρίου 2007, η Sony NEC Optiarc συνέχισε να συμμετέχει στις διαδικασίες που διοργάνωνε η Dell. Την επικουρούσε υπάλληλος της Sony Electronics (Singapore) Pte. Ltd, ο οποίος ενεργούσε στο όνομα της Sony Optiarc και σύμφωνα με τις εντολές της.
7

Στις 5 Μαρτίου και στις 29 Οκτωβρίου 2013, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 [ΕΚ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1), η Επιτροπή κίνησε διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά των εταιριών HSBC και κατά της Barclays, των Crédit agricole SA και Crédit agricole Corporate and Investment Bank (στο εξής από κοινού: Crédit agricole), των Deutsche Bank AG, Deutsche Bank Services (Jersey) Ltd και DB Group Services (UK) Ltd (στο εξής από κοινού: Deutsche Bank), των JP Morgan Chase & Co., JP Morgan Chase Bank National Association και JP Morgan Services LLP (στο εξής από κοινού: εταιρίες JP Morgan Chase), των Royal Bank of Scotland plc και the Royal Bank of Scotland Group plc (στο εξής από κοινού: RBS) καθώς και κατά της Société générale.
258

Επομένως, δεν είναι συμβατή με τις επιταγές που είναι συμφυείς με την ίδια τη φύση του δικαίου της Ένωσης οποιαδήποτε εθνική ρύθμιση ή πρακτική που έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της πρακτικής αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης λόγω της μη αναγνωρίσεως στο αρμόδιο για την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης δικαστήριο της εξουσίας να πράττει, ακριβώς κατά τον χρόνο της εφαρμογής αυτής, οτιδήποτε είναι αναγκαίο ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή εθνικής διάταξης ή πρακτικής που παρακωλύει ενδεχομένως την πλήρη αποτελεσματικότητα των κανόνων δικαίου της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 2010, Melki και Abdeli, C‑188/10 και C‑189/10, EU:C:2010:363, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, της 5ης Απριλίου 2016, PFE, C‑689/13, EU:C:2016:199, σκέψη 41, και της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 36).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των YT, ZU, AW, BY, CX, DZ, EA, FB, GC, IE, JF, KG, LH, MI, NY, PL, HD και OK (στο εξής: ενάγοντες της κύριας δίκης), καθηγητών θρησκευτικών για το καθολικό δόγμα σε δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα, και, αφετέρου, του Ministero dell’Istruzione dell’Università e della Ricerca – MIUR (Υπουργείου Παιδείας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας, Ιταλία, στο εξής: MIUR) και της Ufficio Scolastico Regionale per la Campania (περιφερειακής διεύθυνσης εκπαίδευσης Καμπανίας, Ιταλία), αφορώσας το αίτημα των εναγόντων της κύριας δίκης για μετατροπή της σύμβασής τους εργασίας ορισμένου χρόνου σε σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Benedetti Pietro e Angelo Ss, Capparotto Giampaolo e Lorenzino Ss, Gonzo Dino Ss, Mantovani Giuseppe e Giorgio Ss, Azienda agricola Padovani Luigi, Azienda agricola La Pila di Mastrotto Piergiorgio e C. Ss, Azienda agricola Mastrotto Giuseppe και Soc. agr. semplice F.lli Isolan, Ιταλών παραγωγών γάλακτος, και της Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) (Υπηρεσίας γεωργικών χορηγήσεων, Ιταλία) σχετικά με τον υπολογισμό της συμπληρωματικής εισφοράς που βάρυνε τους ως άνω παραγωγούς για την περίοδο εμπορίας γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων μεταξύ 1ης Απριλίου 2005 και 31ης Μαρτίου 2006 (στο εξής: περίοδος αναφοράς).
7

Στις 15 Ιουλίου 2013, η Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – One million signatures for diversity in Europe (επιτροπή πολιτών για την πρωτοβουλία πολιτών «Minority SafePack – One million signatures for diversity in Europe», στο εξής: επιτροπή πολιτών ή διοργανωτές) υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την πρόταση ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών (στο εξής: ΕΠΠ) με τίτλο «Minority SafePack – One million signatures for diversity in Europe» (στο εξής: επίμαχη πρόταση ΕΠΠ).
34

Από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο προκύπτει ότι τα ερωτήματα αυτά ανεφύησαν κατόπιν μιας σειράς αποφάσεων της Επιτροπής με τις οποίες αυτή ενέκρινε, διαδοχικά, στις 3 Μαΐου 2002 (ενίσχυση N 461/2001) (ΕΕ 2002, C 146, σ. 7) (στο εξής: εγκριτική απόφαση του 2002), το αρχικό καθεστώς ενισχύσεων και, στη συνέχεια, στις 21 Ιουνίου 2005 (ενίσχυση N 582/2004) (ΕΕ 2005, C 240, σ. 21) και στις 11 Μαρτίου 2008 (ενισχύσεις N 326/2007) (ΕΕ 2008, C 134, σ. 1) (στο εξής, αντιστοίχως: εγκριτική απόφαση του 2005 και εγκριτική απόφαση του 2008), ορισμένες επιγενόμενες τροποποιήσεις του εν λόγω καθεστώτος (στο εξής, από κοινού οι τρεις αποφάσεις: σχετικές εγκριτικές αποφάσεις).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των Stichting Cartel Compensation (στο εξής: SCC) και Equilib Netherlands BV (στο εξής: Equilib) και, αφετέρου, των Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, British Airways plc, Air France SA, Singapore Airlines Ltd, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd, Swiss International Air Lines AG, Air Canada, Cathay Pacific Airways Ltd, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, SAS AB και SAS Cargo Group A/S, εναγομένων στην κύρια δίκη, με αντικείμενο την αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε λόγω παράβασης του άρθρου 81 ΕΚ την οποία διέπραξαν οι ως άνω αεροπορικές εταιρίες.
80

Εν προκειμένω, από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο προκύπτει ότι η DEHSt υιοθέτησε το πρότυπο συλλογής δεδομένων που δημοσίευσε η Επιτροπή, το οποίο αφορά τη διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας στο στοιχείο j) της ενότητας II. 2, η οποία τιτλοφορείται «Complete balance of measurable heat at the installation» (Πλήρες ισοζύγιο μετρήσιμης θερμότητας στην εγκατάσταση), του φύλλου E, το οποίο τιτλοφορείται «“EnergyFlows”– Data on Energy Input, Measurable Heat and Electricity» (Ροές ενέργειας – Στοιχεία σχετικά με την εισροή ενέργειας, τη μετρήσιμη θερμότητα και την ηλεκτρική ενέργεια).
20

Το άρθρο 353/A του Büntető Törvénykönyvről szóló 2012. évi C. törvény (νόμου C του 2012 περί θεσπίσεως του ποινικού κώδικα), της 13ης Ιουλίου 2012 (Magyar Közlöny 2012/92), ως είχε κατά τον κρίσιμο για την παρούσα διαδικασία χρόνο (στο εξής: ποινικός κώδικας), επιγράφεται «Διευκόλυνση της παράνομης μετανάστευσης» και προβλέπει τα εξής: «(1) Όποιος ασκεί δραστηριότητες οργάνωσης οι οποίες αποσκοπούν a) είτε στη διευκόλυνση της κίνησης διαδικασίας ασύλου στην Ουγγαρία από πρόσωπο που δεν υφίσταται διώξεις ούτε έχει βάσιμο φόβο άμεσων διώξεων στη χώρα της ιθαγένειάς του, στη χώρα της συνήθους διαμονής του ή σε άλλη χώρα μέσω της οποίας αφίχθη, λόγω της φυλής, της εθνικότητας, της ένταξής του σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή των θρησκευτικών ή πολιτικών του πεποιθήσεων, b) είτε στην παροχή συνδρομής για την απόκτηση άδειας διαμονής από πρόσωπο που εισέρχεται ή διαμένει παρανόμως στην Ουγγαρία, τίθεται υπό περιορισμό, εκτός αν έχει διαπράξει σοβαρότερο ποινικό αδίκημα. (2) Όποιος παρέχει υλικούς πόρους για την τέλεση του ποινικού αδικήματος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 ή ασκεί κατ’ εξακολούθηση τέτοιες δραστηριότητες οργάνωσης τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους. (3) Όποιος διαπράττει το ποινικό αδίκημα που αναφέρεται στην παράγραφο 1 a) για να αποκομίσει οικονομικό όφελος, b) παρέχοντας συνδρομή σε περισσότερα πρόσωπα ή c) σε απόσταση μικρότερη των οκτώ χιλιομέτρων από τα σύνορα ή τη συνοριακή γραμμή η οποία αντιστοιχεί στα εξωτερικά σύνορα κατά το άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/399 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Μαρτίου 2016, περί κώδικα της Ένωσης σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) [(ΕΕ 2016, L 77, σ. 1)], τιμωρείται με την ποινή που προβλέπεται στην παράγραφο 2. (4) Η κύρωση η οποία επιβάλλεται στον αυτουργό του ποινικού αδικήματος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 μπορεί να μειωθεί χωρίς περιορισμό ή, στις περιπτώσεις που χρήζουν ειδικής μεταχείρισης, μπορεί να αρθεί εάν ο αυτουργός αποκαλύψει τις περιστάσεις υπό τις οποίες διαπράχθηκε το ποινικό αδίκημα το αργότερο κατά τον χρόνο απαγγελίας κατηγορίας εις βάρος του. (5) Για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου και στο πλαίσιο ενός εκ των σκοπών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, οι δραστηριότητες οργάνωσης περιλαμβάνουν ειδικότερα: a) την επιτήρηση των συνόρων ή των συνοριακών γραμμών που αντιστοιχούν στα εξωτερικά σύνορα της Ουγγαρίας κατά το άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού 2016/399, b) την κατάρτιση ή τη διάθεση ενημερωτικών εγγράφων ή την ανάθεση σε τρίτον της εκτέλεσης των συγκεκριμένων πράξεων και c) τη σύσταση ή την εκμετάλλευση δικτύου.»
26

Ο IS συνελήφθη στην Ουγγαρία στις 25 Αυγούστου 2015 και έτυχε ακρόασης ως «ύποπτος» αυθημερόν. Πριν από την ακρόαση αυτή, ο IS ζήτησε τη συνδρομή δικηγόρου και διερμηνέα και, κατά τη διάρκειά της, στην οποία δεν μπόρεσε να παραστεί ο συνήγορός του, ενημερώθηκε για τις εις βάρος του υπόνοιες. Ο IS αρνήθηκε να καταθέσει διότι δεν μπορούσε να συμβουλευθεί τον συνήγορό του.
18

Από το ως άνω σκεπτικό προκύπτει ότι, για τη διατήρηση της Hamas στους καταλόγους, το Συμβούλιο στηρίχθηκε, αφενός, σε μια απόφαση του Secretary of State for the Home Department (Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου) της 29ης Μαρτίου 2001 (στο εξής: απόφαση του 2001 του Υπουργού Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου) και, αφετέρου, σε τρεις αποφάσεις που εκδόθηκαν από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στις 23 Ιανουαρίου 1995, στις 8 Οκτωβρίου 1997 και στις 31 Οκτωβρίου 2001 (στο εξής: αποφάσεις των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών). Στο κύριο μέρος του σκεπτικού, το Συμβούλιο επισήμανε, αφού εξέτασε χωριστά τις πληροφορίες που περιείχαν οι εν λόγω εθνικές αποφάσεις, ότι καθεμιά από αυτές παρείχε επαρκή αιτιολογία για την καταχώριση της Hamas στους ως άνω καταλόγους. Ως προς το ζήτημα αυτό, το Συμβούλιο διευκρίνισε ότι οι ίδιες εθνικές αποφάσεις συνιστούσαν αποφάσεις αρμόδιας αρχής κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσης 2001/931 και ότι εξακολουθούσαν να ισχύουν. Εν συνεχεία, επισήμανε ότι οι λόγοι βάσει των οποίων η Hamas είχε καταχωριστεί στους καταλόγους εξακολουθούσαν να υφίστανται και ότι, ως εκ τούτου, η ονομασία της έπρεπε να συνεχίσει να περιλαμβάνεται σε αυτούς.
8

Βάσει της εν λόγω σύμβασης, που υπογράφηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2008, και του Lov nr. 575 om anlæg og drift af en fast forbindelse over Femern Bælt med tilhørende landanlæg i Danmark (νόμου 575 για την κατασκευή και τη λειτουργία της μόνιμης ζεύξης του πορθμού Fehmarn και των συνδέσεων με τη δανική ενδοχώρα), της 4ης Μαΐου 2015, η εκτέλεση του έργου ανατέθηκε σε δύο δανικές δημόσιες επιχειρήσεις. Η πρώτη εξ αυτών, Femern A/S, η οποία ιδρύθηκε το 2005, είναι επιφορτισμένη με τη χρηματοδότηση, την κατασκευή και τη λειτουργία της μόνιμης ζεύξης. Η δεύτερη εξ αυτών, Femern Landanlæg A/S, η οποία ιδρύθηκε το 2009, είναι επιφορτισμένη με τη χρηματοδότηση, την κατασκευή και τη λειτουργία των οδικών και σιδηροδρομικών συνδέσεων με τη δανική ενδοχώρα. Η Femern Landanlæg είναι θυγατρική της Sund & Bælt Holding A/S, η οποία ανήκει στο Δανικό Δημόσιο. Μετά την ίδρυση της Femern Landanlæg, η Femern κατέστη θυγατρική της.
92

Εξάλλου, η EPSU υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, με τη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον «επιχείρησε παραλληλισμούς» με την απόφαση της 23ης Απριλίου 2018, One of Us κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑561/14, EU:T:2018:210), η οποία αφορούσε τον τομέα της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών. Κατά την EPSU, η διαδικασία των άρθρων 154 και 155 ΣΛΕΕ δεν ομοιάζει με τη διαδικασία της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών, δεδομένου ότι, αφενός, η τελευταία δεν συνιστά διαδικασία συλλογικής διαπραγματεύσεως, ούτε άσκηση θεμελιώδους δικαιώματος που κατοχυρώνεται στο άρθρο 28 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και, αφετέρου, τα μέρη που κινούν τη διαδικασία αυτή δεν συμμετέχουν στην επεξεργασία του κειμένου της νομοθετικής πρότασης.
14

Η European Union (Rights of Passengers when Travelling by Sea and Inland Waterway) Regulations 2012 [κανονιστική απόφαση του 2012 σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση (δικαιώματα των επιβατών στις θαλάσσιες και εσωτερικές πλωτές μεταφορές)] (στο εξής: κανονιστική απόφαση του 2012), η οποία εκδόθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2012, ορίζει με το άρθρο 3 την ιρλανδική αρχή μεταφορών ως φορέα υπεύθυνο για την εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού 1177/2010 κατά την έννοια του άρθρου 25 του κανονισμού αυτού.
29

Οι αναιρεσείουσες της κύριας δίκης άσκησαν προσφυγή ελέγχου νομιμότητας ενώπιον του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division [ανώτερου δικαστηρίου (Αγγλία και Ουαλία), τμήμα αστικών, εμπορικών και διοικητικών διαφορών (Ηνωμένο Βασίλειο)], αμφισβητώντας, κυρίως, το βάσιμο της διαπίστωσης της υπηρεσίας προδιαγραφών τροφίμων ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 9 του νόμου του 1990 και υποστηρίζοντας, επικουρικώς, ότι απόκειται στο Ηνωμένο Βασίλειο να προβλέψει ένδικο βοήθημα για την προσβολή αποφάσεων του επίσημου κτηνιάτρου σχετικών με την καταλληλότητα ή μη του κρέατος για κατανάλωση από τον άνθρωπο. Τόσο η προσφυγή όσο και η έφεσή τους απορρίφθηκαν, αντιστοίχως, από το ως άνω δικαστήριο και από το Court of Appeal (England & Wales) (Civil division) [εφετείο (Αγγλία και Ουαλία) (πολιτικό τμήμα), Ηνωμένο Βασίλειο]. Ως εκ τούτου, οι αναιρεσείουσες της κύριας δίκης άσκησαν αναίρεση ενώπιον του Supreme Court of the United Kingdom (Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου).
17

Στις 25 Μαρτίου 2013 η Computer Associates και η The Software Incubator συνήψαν συμφωνία. Σύμφωνα με τη ρήτρα 2.1 της συμφωνίας, η The Software Incubator συμφώνησε να προσεγγίζει για λογαριασμό της Computer Associates δυνητικούς πελάτες στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία με σκοπό «τη διάδοση, την εμπορική προώθηση και την πώληση του [επίμαχου λογισμικού]». Κατά την ως άνω συμφωνία, οι υποχρεώσεις της The Software Incubator περιορίζονταν στην διάδοση και την εμπορική προώθηση του λογισμικού. Η The Software Incubator δεν είχε καμία εξουσία μεταβίβασης ιδιοκτησιακού δικαιώματος επί του λογισμικού.
16

Τον Σεπτέμβριο του 2017, παράλληλα με τις διαδικασίες που κίνησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ο OH άσκησε αγωγή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με αίτημα να υποχρεωθεί το μέλος της Επιτροπής να αποκαταστήσει την περιουσιακή ζημία και την ηθική βλάβη την οποία ο OH υποστηρίζει ότι υπέστη λόγω των δυσφημιστικών αιτιάσεων που το μέλος αυτό διατύπωσε σε βάρος του, προσάπτοντάς του ότι είχε προκαλέσει τη διάρρηξη της σχέσεως αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ότι είχε υποπέσει σε παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά αυτή του μέλους της Επιτροπής είχε ως συνέπεια να προβεί η Επιτροπή στην καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του OH, ο οποίος υπέστη, ως εκ τούτου, υλική ζημία την οποία αποτιμά στο ποσό των 452299 ευρώ που αντιστοιχεί σε απώλεια αποδοχών για το διάστημα μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2016 και 31ης Οκτωβρίου 2019. Ο OH ζητεί, επίσης, από το αιτούν δικαστήριο να υποχρεωθεί το μέλος της Επιτροπής να του καταβάλει το ποσό των 600000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης καθώς και να ανακαλέσει τις ψευδείς και συκοφαντικές αιτιάσεις που τον προσέβαλαν.
60

Εν προκειμένω, λαμβανομένου υπόψη ιδίως του γεγονότος ότι η προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η αναιρεσείουσα στην υπόθεση T‑353/15 στηρίζεται σε λόγους οι οποίοι αποτέλεσαν το αντικείμενο κατ’ αντιμωλία συζητήσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και των οποίων η εξέταση δεν απαιτεί τη λήψη κανενός συμπληρωματικού μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας ή τη διεξαγωγή αποδείξεων, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφυγή αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση και ότι πρέπει να αποφανθεί το ίδιο οριστικώς επ’ αυτής (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C 119/19 P και C 126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 130), εντός των ορίων της διαφοράς που έχει επιληφθεί, δηλαδή του αιτήματος ακυρώσεως της δεύτερης επίδικης απόφασης (πρβλ. απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Chronopost και La Poste κατά UFEX κ.λπ., C 341/06 P και C 342/06 P, EU:C:2008:375, σκέψη 134).
84

Σε ό,τι αφορά την εξουσία εκτίμησης που αναγνωρίζεται στα κράτη μέλη στο πλαίσιο της εφαρμογής της οδηγίας 2004/38, η εξουσία αυτή είναι περιορισμένη, υπό την επιφύλαξη της εφαρμογής του άρθρου 37 της εν λόγω οδηγίας (πρβλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, The Department for Communities in Northern Ireland, C-709/20, EU:C:2021:602, σκέψη 83).