3.

Λίγα λόγια για τη νόσο του Newcastle και τις μεθόδους με τις οποίες καταπολεμάται. Πρόκειται για ιώδη νόσο που πλήττει τα πουλερικά και ιδίως τις όρνιθες και τους ινδιάνους προκαλώντας αναπνευστικές και άλλης (ρύσεως διαταραχές, καθυστέρηση στην ανάπτυξη, παύση της ωοτοκίας και συχνά το θάνατο του ζώου. Για την πρόληψη της πολλές φορές καταφεύγουν στον εμβολιασμό χρησιμοποιώντας ουσίες που παράγονται από ζώντες ή αδρανείς ιούς. Συνήθως όμως η θεραπεία αυτή δεν είναι υποχρεωτική και προστατεύει μέρος μόνο των πουλερικών μιας συγκεκριμένης χώρας. Εξάλλου, τα εμβολιασμένα πουλερικά, το κρέας τους και τα αυγά τους μπορεί να είναι φορείς μεταδοτικού ιού (ή όπως λέγεται επίσης «μη καλλιεργημένου»). Ενόψει αυτών των κινδύνων ορισμένα κράτη προτιμούν να απαγορεύουν τον εμβολιασμό (έτσι ώστε να ελέγχεται ταχύτερα η ενδεχόμενη εξαφάνιση της νόσου), να επιβάλλουν τη σφαγή των πουλερικών στις ζώνες όπου υπάρχουν οι εστίες της νόσου και να απαγορεύουν να περιορίζουν τις εισαγωγές πουλερικών, κρέατος πουλερικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από χώρες όπου τα πουλερικά εμβολιάζονται. Αυτό συμβαίνει λόγου χάρη στις δύο Ιρλανδίες. Από το τέλος της δεκαετίας του τριάντα η Ιρλανδία καταφεύγει στη σφαγή όταν και όπου εκδηλώνεται η εστία της νόσου, στην απαγόρευση του εμβολιασμού και σε αυστηρούς ελέγχους των εισαγωγών. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής υπήρξαν εξαιρετικά εφόσον η νόσος του Newcastle διαπιστώθηκε για τελευταία φορά το 1956 ενώ καμιά άλλη ασθένεια (μολυσματική λαρυγγοτραχειίτις, πανώλης, λύσσα, κόρυζα των ινδιάνων, νόσος της Αριζόνας) δεν έπληξε σ' αυτό το διάστημα τα εκτρεφόμενα στην Ιρλανδία πουλερικά. Η ήδη ισχύουσα ρύθμιση που παραμένει ουσιαστικά η ίδια από το 1938 στηρίζεται στον Diseases of Animals Act του 1966 και περιέχεται στο Poultry, Poultry Carcases, Poultry Eggs and Poultry Products (Restriction on Importation), Order του 1971 (SI 1971, No 139). To Order αυτό επιτρέπει την εισαγωγή πουλερικών, σφαγίων πουλερικών, αυγών και κτηνοτροφικών προϊόντων βάσει και υπό τους όρους αδείας που εκδίδει ο υπουργός γεωργίας και αλιείας. Η άδεια χορηγείται εφόσον πρόκειται για προϊόντα που προέρχονται από χώρες οι οποίες ακολουθούν ανάλογες μεθόδους (δηλαδή, στο κοινοτικό πλαίσιο, από το Ηνωμένο Βασίλειο (Βόρεια Ιρλανδία) και από τη Δανία) ή για αυγά και πτηνοτροφικά προϊόντα ψημένα ή που έχουν υποστεί θερμική επεξεργασία που επιτρέπει την εξάλειψη των παθογόνων ιών. Η ρύθμιση που ισχύει στη Βόρεια Ιρλανδία δεν είναι διαφορετική. Και εδώ σφάζονται υποχρεωτικά τα μολυσμένα ζώα, γίνονται ορολογικές εξετάσεις των εκτρεφομένων πτηνών, συχνές αναλύσεις εργαστηρίου καθώς και αυστηρός έλεγχος των εισαγωγών. Οι έλεγχοι των εισαγωγών ανατρέχουν στο 1933 ενώ τα μέτρα σχετικά με τη νόσο του Newcastle εφαρμόζονται από το 1949, οπότε κατέστη υποχρεωτικό να δηλώνεται στις αρχές κάθε εκδήλωση της νόσου. Η σημερινή ρύθμιση στηρίζεται στο Diseases of Animals (Northern Ireland) Act του 1958 και περιέχεται στο Diseases of Animals (Importation of Poultry) Order (Northern Ireland) 1965 (SI 1965 NI, No 175). To άρθρο 4, παράγραφος 1, του εν λόγω Order εξαρτά την εισαγωγή ζώντων πουλερικών, σφαγίων, αυγών και ^ ορισμένων συσκευών που χρησιμοποιούνται στην κτηνοτροφία από την κατοχή άδειας που εκδίδει το Υπουργείο Γεωργίας. Δυνάμει της παραγράφου 2, η άδεια χορηγείται εφόσον είναι βέβαιο ότι από τη χρήση της δεν προκύπτει κίνδυνος εισαγωγής των ασθενειών στην περιοχή: δηλαδή, χορηγείται και εδώ μόνο για εισαγωγές από χώρες που εφαρμόζουν τα ίδια υγειονομικά κριτήρια για προϊόντα που έχουν υποστεί θερμική επεξεργασία. Εξαίρεση γίνεται πάντως για την Ιρλανδία, τα προϊόντα της οποίας μπορούν να εισαχθούν βάσει «ανοικτής γενικής άδειας» ή και χωρίς άδεια στην περίπτωση που τα προϊόντα προορίζονται για άλλες χώρες. Τέλος, η εισαγωγή και η χρήση του εμβολίου απαγορεύονται ανέκαθεν. Στο διάστημα μεταξύ 30 Νοεμβρίου 1973 και 30 Μαρτίου 1974 ο κανόνας αυτός δεν τηρήθηκε προκειμένου να συγκρατηθεί η επιδημία της νόσου του Newcastle. Από τότε η νόσος εκδηλώθηκε σποραδικά και σε όλες τις περιπτώσεις καταπολεμήθηκε ταχέως.