ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 17ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1981. - JEAN LECLERCQ ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΠΡΩΗΝ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ : ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΕΛΕΤΩΝ. - ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΟΜΕΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 28 ΚΑΙ 165/80.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1981 σελίδα 02251



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Υπάλληλος — Προσφυγή — Βλαπτική πράξη — Έννοια — Απόφαση οργάνου πού αναφέρεται στή σύναψη συμβάσεων μελέτης μέ τρίτους — Δέν περιλαμβάνεται

( Κανονισμός περί τής υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων , άρθρα 90 καί 91 )

Περίληψη

Μία απόφαση πού αναφέρεται κατά γενικό τρόπο στήν διάθεση πιστώσεων πρός σύναψη συμβάσεων μελετών μέ πρόσωπα ή εταιρίες εκτός τών υπηρεσιών ενός οργάνου δέν δύναται νά θεωρηθεί ως βλαπτική γιά εναν πρώην υπάλληλο , κατά τήν έννοια τού άρθρου 91 τού κανονισμού περί τής υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων .

Διάδικοι

Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 28 καί 165/80 ,

JEAN LECLERCQ , πρώην υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , κάτοικος Βρυξελλών , εκπροσωπούμενος από τόν Marcel Slusny , δικηγόρο Βρυξελλών , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο E . Arendt , 34Β , rue Philippe-ΙΙ ,

προσφεύγων ,

κατά

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ , εκπροσωπουμένης από τόν Raymond Baeyens , νομικό σύμβουλο τής Επιτροπής επικουρούμενο από τόν J . C . Denoncin , δικηγόρο Βρυξελλών , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Mario Cervino , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο , κατά τήν παρούσα φάση τής διαδικασίας , τό παραδεκτό δύο προσφυγών πού ησκήθησαν κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 90 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφα πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 18 Ιανουαρίου καί 14 Ιουλίου 1980 ο Jean Leclercq , πρώην υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , ήσκησε βάσει τών διατάξεων τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων δύο προσφυγές περί ακυρώσεως τής αποφάσεως πού ο P . Baichere , γενικός διευθυντής Προσωπικού καί Διοικήσεως τής Επιτροπής , τού εκοινοποίησε μέ επιστολή τής 19ης Οκτωβρίου 1979 , καθώς καί τής αποφάσεως τής Επιτροπής , τού Νοεμβρίου 1978 στήν οποία ανεφέρετο η εν λόγω επιστολή .

2 Η επιστολή τού P . Baichere , στήν οποία αναφέρονται οι δύο προσφυγές , ηταν απάντηση στήν επιστολή πού απηύθυνε ο προσφεύγων , τήν 13η Ιουλίου 1979 , μέ τήν οποία ανέφερε οτι λίγο χρόνο μετά τήν λήξη τής υπηρεσίας του στήν Επιτροπή , τόν Ιούλιο τού 1973 , συνέστησε μέ άλλους τήν εταιρία ανεξαρτήτων συμβούλων υπό τήν επωνυμία SCIENCE , τό εταιρικό μερίδιο τής οποίας κατενέμετο μεταξύ πρώην υπαλλήλων τής Επιτροπής καί άλλων προσώπων διαφόρων εθνικοτήτων· ο προσφεύγων , χωρίς νά συμμετέχει ενεργώς , ετηρείτο ενήμερος τών δραστηριοτήτων τής εν λόγω εταιρίας , η οποία απεκλείσθη από τήν σύναψη συμβάσεως μελετών γιά τήν οποία ειχε προταθεί από τήν αρμοδία υπηρεσία , τήν Γενική Διεύθυνση Ενεργείας . Σύμφωνα μέ τηλεφωνικές πληροφορίες τής SCIENCE , ο ανωτέρω αποκλεισμός εστηρίζετο στό γεγονός οτι η εν λόγω εταιρία απησχόλει πρώην υπαλλήλους τής Επιτροπής πού διετήρουν οικονομικούς δεσμούς μαζί της . Ο προσφεύγων επεσήμανε στήν επιστολή του οτι η αιτιολογία αυτή τού «προεκάλει έκπληξη» καί εζήτει από τόν Baichere νά παρέμβει , ωστε νά αποφευχθεί μία διένεξη , δεδομένου οτι ο αποκλεισμός συνεπήγετο γιά τήν SCIENCE άμεση ζημία .

3 Μέ τήν απάντησή του τής 19ης Οκτωβρίου 1979 ο Baichere εξέφραζε λύπη γιά τήν αδυναμία του νά δώσει ευνοϊκή απάντηση . Ανέφερε οτι «σύμφωνα μέ νέα απόφαση πού έλαβε η Επιτροπή τόν Νοέμβριο τού παρελθόντος έτους , η Γενική Διεύθυνση Προϋπολισμών δέν επιτρέπεται νά συνάπτει στό εξής συμβάσεις μελετών μέ εταιρίες ή ενώσεις , στίς οποίες μετέχουν ως εταίροι , άμεσα ή έμμεσα , πρώην υπάλληλοι πού εξακολουθούν νά διατηρούν υπηρεσιακούς καί οικονομικούς δεσμούς μέ τό όργανο» .

4 Κατά τήν διαδικασία , οι διάδικοι εδέχθησαν οτι η «νέα απόφαση» , στήν οποία αναφέρεται η επιστολή τού Baichere , ειναι στήν πραγματικότητα απόφαση πού εξέδωσε η Επιτροπή στίς 26 Ιουνίου 1974 . Τό Δικαστήριο δέχεται οτι οι προσφυγές προσβάλλουν τήν ανωτέρω απόφαση καί τήν εφαρμογή της επί τής εταιρίας SCIENCE , οπως άλλωστε προκύπτει καί από τήν επιστολή τού Baichere .

5 Μέ δύο χωριστά υπομνήματα , πού υπέβαλε στίς 14 Μαρτίου καί 29 Μαρτίου καί 29 Σεπτεμβρίου 1980 , η Επιτροπή προέβαλε ενστάσεις απαραδέκτου , ζητώντας από τό Δικαστήριο νά αποφανθεί επ’ αυτών , χωρίς νά χωρήσει στήν συζήτηση επί τής ουσίας .

Ως πρός τό παραδεκτό

6 Όπως προκύπτει από τίς πληροφορίες , πού παρέσχε η Επιτροπή καί δέν αμφισβήτησε ο προσφεύγων , η απόφαση τής Επιτροπής , τής 26ης Ιουνίου 1974 , αφορούσε τήν διάθεση τών πιστώσεων μελετών καί ειχε ως εξής : «Πλήν εξαιρετικών περιπτώσεων καί ρητής αποφάσεως τής Επιτροπής περί παρεκκλίσεως , δέν ειναι δυνατή η σύναψη συμβάσεων μελετών μέ πρώην υπαλλήλους πού εξακολουθούν νά διατηρούν οικονομικές σχέσεις μέ τήν Επιτροπή» .

7 Παρόμοια απόφαση , πού αναφέρεται κατά γενικό τρόπο στήν διάθεση τών πιστώσεων πρός σύναψη συμβάσεων μελετών μέ πρόσωπα ή εταιρίες εκτός τών υπηρεσιών τής Επιτροπής , δέν δύναται νά θεωρηθεί ως βλαπτική γιά εναν πρώην υπάλληλο πράξη , κατά τήν έννοια τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως .

8 Εφ’ οσον η επιστολή τού Baichere τής 14ης Οκτωβρίου 1979 δέν δύναται νά θεωρηθεί ως απλή ενημέρωση , στήν οποία προβαίνει υπάλληλος τής Επιτροπής πρός παλαιό συνάδελφο , αλλ’ ως απόφαση αποκλείουσα από σύναψη συμβάσεως μελέτης δυνάμει τής αποφάσεως τής Επιτροπής , τής 26ης Ιουνίου 1974 , ο αποκλεισμός αυτός αντιτάσσεται κατά τής εταιρίας SCIENCE καί όχι κατά τού προσφεύγοντος . Επομένως , δέν αφορά τόν προσφεύγοντα ούτε αμέσως ούτε προσωπικώς .

9 Κατά συνέπεια , αμφότερες οι προσφυγές πρέπει νά απορριφθούν ως απαράδεκτες , χωρίς νά απαιτείται η εξέταση τού λόγου πού προβάλλει η Επιτροπή , σύμφωνα μέ τόν οποίο , προκειμένου γιά τήν υπόθεση 28/80 , η προσφυγή ειναι απαράδεκτη ελλείψει προηγουμένης διοικητικής ενστάσεως .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

10 Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας , ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα ομως μέ τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας , επί προσφυγών τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων τά όργανα φέρουν τά έξοδά τους .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Απορρίπτει τίς προσφυγές ως απαράδεκτες .

2 ) Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .