ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 14ΗΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 1981. - BENOIT SUSS ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ - ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 186/80.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1981 σελίδα 02041



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 . Υπάλληλοι — Κοινωνική ασφάλιση — Ασφάλιση έναντι ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών — Επιτροπή αναπηρίας — Δικαίωμα εξαιρέσεως τών υποδειχθέντων ιατρών — Έλλειψη — Προστασία δεόντως εξησφαλισμένη τών συμφερόντων τού υπαλλήλου — Υπόδειξη από τό όργανο ιατρού , συμβεβλημένου μέ τήν ασφαλιστική εταιρία καί συντάκτου τής αμφισβητουμένης εκθέσεως — Παραδεκτό

( Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άρθρο 73 )

2 . Υπάλληλοι — Κοινωνική ασφάλιση — Ασφάλιση έναντι ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών — Αναπηρία — Αποζημίωση — Δικαίωμα πρός είσπραξη — Προϋποθέσεις — Σταθεροποίηση τού συνόλου τών βλαβών

( Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άρθρο 73 )

3 . Υπάλληλοι — Κοινωνική ασφάλιση — Ασφάλιση έναντι ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών — Αναπηρία — Αποζημίωση — Χαρακτήρας κατ’ αποκοπήν χορηγήσεως — Τόκοι — Προϋποθέσεις απαιτητού — Αδικαιολόγητη καθυστέρηση καταβολής τής αποζημιώσεως από τήν διοίκηση

( Κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άρθρο 73 )

Περίληψη

1 . Κανένας λόγος εξαιρέσεως τών ιατρών , οι οποίοι υποδεικνύονται γιά νά συμμετάσχουν στήν υγειονομική επιτροπή , δέν προβλέπεται από τούς κανόνες , τούς σχετικούς μέ τήν κάλυψη τών κινδύνων ατυχήματος καί επαγγελματικής ασθενείας , πού έχουν θεσπισθεί δυνάμει τού άρθρου 73 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως .

Αυτό εξηγείται , ως πρός τόν υπάλληλο , από τό γεγονός οτι η προστασία τών συμφερόντων του ειναι δεόντως εξησφα λισμένη μέ τήν παρουσία στήν υγειονομική επιτροπή ιατρού , ο οποίος έχει τήν εμπιστοσύνη τού υπαλλήλου , καθώς καί μέ τήν υπόδειξη τού τρίτου μέλους τής επιτροπής αυτής κατόπιν κοινής συμφωνίας μεταξύ τού ιατρού τής εμπιστοσύνης τού υπαλλήλου καί τού υποδεικνυομένου από τό όργανο μέλους . Δέν ειναι συνεπώς δυνατόν νά αποκλεισθεί η δυνατότης , γιά τό όργανο , νά υποδείξει τόν ίδιο ιατρό , τόν οποίο ειχε επιλέξει γιά τήν συναγωγή τών πορισμάτων , βάσει τών οποίων ώφειλε νά προσδιορίσει τό ποσοστό αναπηρίας τού υπαλλήλου καί ο οποίος , υπό τήν ιδιότητα αυτή , ησχολήθη ήδη μέ τήν κατάσταση υγείας τού υπαλλήλου , ακόμα καί οταν ο ιατρός ειναι συμβεβλημένος μέ τήν ασφαλιστική εταιρία .

2 . Όπως προκύπτει από τούς κανόνες τούς σχετικούς μέ τήν κάλυψη τών κινδύνων ατυχήματος καί επαγγελματικής ασθενείας , τό δικαίωμα πρός είσπραξη τής αποζημιώσεως αναπηρίας δέν γεννάται κάθε φορά πού σταθεροποιείται η κάθε μία από τίς βλάβες , αλλά μόνο οταν σταθεροποιηθεί τό σύνολο τών βλαβών . Γι’ αυτόν ακριβώς τόν λόγο οι προαναφερθέντες κανόνες παρέχουν δικαίωμα σέ προσωρινή αποζημίωση .

3 . Δυνάμει τής ασφαλίσεως , η οποία προβλέπεται από τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως , η οφειλομένη σέ περίπτωση αναπηρίας αποζημίωση έχει τόν χαρακτήρα κατ’ αποκοπήν χορηγήσεως , η οποία υπολογίζεται σύμφωνα μέ τίς διαρκείς συνέπειες ενός ατυχήματος . Επομένως , δέν ειναι δυνατόν νά απαιτηθούν τόκοι παρά στήν περίπτωση οπου ο δικαιούχος θά ηδύνατο νά αποδείξει οτι η καταβολή τής αποζημιώσεως αυτής καθυστέρησε αδικαιολογήτως από τήν διοίκηση .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 186/80

BENOIT SUSS , συνταξιούχος υπάλληλος τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , κάτοικος Λουξεμβούργου , εκπροσωπούμενος από τόν G . Vandersanden , δικηγόρο Βρυξελλών , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο , τόν δικηγόρο N . Edon , 2 , rue Goethe ,

προσφεύγων ,

κατά

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ , εκπροσωπουμένης από τόν δικηγόρο J . Delmoly , μέλος τής νομικής της υπηρεσίας , επικουρούμενο από τόν R . Andersen , δικηγόρο Βρυξελλών , μέ αντίκλητο τόν νομικό της σύμβουλο M . Cervino , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο κατά τήν προσφυγή τήν εξαίρεση τού δρος Μ ., ως ιατρού , ο οποίος υπεδείχθη από τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή γιά νά συμμετάσχει στήν υγειονομική επιτροπή πού έχει συγκροτηθεί βάσει τού άρθρου 23 τών σχετικών μέ τήν κάλυψη έναντι τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών τών υπαλλήλων κανόνων . Μέ τήν προσφυγή ζητείται επί πλέον ο καταλογισμός στήν Επιτροπή τής ευθύνης γιά τίς καθυστερήσεις ως πρός τήν εκκαθάριση τής αποζημιώσεως αναπηρίας καί , επομένως , η καταβολή τόκων υπερημερίας . Στήν απάντηση , οι προτάσεις τού προσφεύγοντος επεκτείνονται επίσης στόν τρόπο πληρωμής τής αμοιβής τών μελών τής υγειονομικής επιτροπής καί στήν διαβίβαση στόν προσφεύγοντα τών πορισμάτων τής επιτροπής αναπηρίας ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 10 Σεπτεμβρίου 1980 , ο Benoit Suss , συνταξιούχος υπάλληλος τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , ήσκησε προσφυγή μέ τήν οποία ζητεί κυρίως , αφ’ ενός , τήν εξαίρεση τού ιατρού πού υπεδείχθη από τήν Επιτροπή γιά νά συμμετάσχει στήν υγειονομική επιτροπή , η οποία συνεκροτήθη δυνάμει τού άρθρου 23 τών κανόνων περί καλύψεως , σύμφωνα μέ τό άρθρο 73 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως , τών κινδύνων ατυχημάτων τών υπαλλήλων , πρός τόν σκοπό προσδιορισμού τού βαθμού διαρκούς αναπηρίας τού προσφεύγοντος καί , αφ’ ετέρου , τόν καταλογισμό στήν Επιτροπή τών καθυστερήσεων κατά τήν εκκαθάριση τής αποζημιώσεως αναπηρίας καί , επομένως , τήν καταβολή τόκων υπερημερίας . Στήν απάντηση επεξετάθησαν οι προτάσεις τού προσφεύγοντος στόν τρόπο πληρωμής τής αμοιβής τών μελών τής υγειονομικής επιτροπής καί στήν διαβίβαση πρός τόν προσφεύγοντα τών πορισμάτων τής επιτροπής αναπηρίας πού αφορούν τήν συνταξιοδότησή του .

2 Ο προσφεύγων , πού υπήρξε θύμα επιθέσεως τόν Μάιο 1977 καί εσυνταξιοδοτήθη λόγω αναπηρίας από τής 1ης Δεκεμβρίου 1979 , εξητάσθη , τόν Ιούνιο 1978 , από τόν ιατρό πού υπεδείχθη από τήν Επιτροπή , σύμφωνα μέ τό άρθρο 19 τών προαναφερθέντων «κανόνων» , πρός τόν σκοπό καθορισμού τών συνεπειών τής επιθέσεως . Ο ιατρός αυτός ηταν επίσης συμβεβλημένος μέ τήν ασφαλιστική εταιρία , στήν οποία η Επιτροπή έχει αφαλίσει συλλογικώς τό προσωπικό της . Λόγω τής μή σταθεροποιήσεως τών βλαβών , ο προαναφερθείς ιατρός απεφάσισε νά επανεξετάσει τόν προσφεύγοντα εναν χρόνο αργότερα καί εζήτησε από τόν ιατρό , ο οποίος τόν ειχε εξετάσει κατά τήν παραμονή του στό νοσοκομείο , νά προβεί σέ συμπληρωματική εξέταση . Η έκθεση πού αφορά τήν εξέταση αυτή δέν παρεδόθη παρά στίς 26 Απριλίου 1979 . Τόν Νοέμβριο 1978 , ο προσφεύγων εζήτησε προσωρινή αποζημίωση δυνάμει τού άρθρου 20 τελευταίο εδάφιο τών «κανόνων» .

3 Μετά τήν λήψη τών ιατρικών πιστοποιητικών πού αφορούσαν τίς διάφορες βλάβες , ο υποδειχθείς από τήν Επιτροπή ιατρός επανεξήτασε τόν προσφεύγοντα στίς 18 Μα ΐου 1979 καί κατέληξε σέ συνολικό ποσοστό μερικής διαρκούς αναπηρίας 34 % , πού ωρίσθη εν συνεχεία σέ 37 % . Επ’ αυτής τής βάσεως , η Επιτροπή συνέταξε σχέδιο αποφάσεως , η οποία εκοινοποιήθη στόν προσφεύγοντα τόν Ιούλιο 1979 , σύμφωνα μέ τό άρθρο 21 τών «κανόνων» . Επειδή ο προσφεύγων ηρνήθη τό σχέδιο αυτό καί εζήτησε νά επιληφθεί η προβλεπομένη από τό άρθρο 23 υγειονομική επιτροπή , η Επιτροπή υπέδειξε , γιά νά συμμετάσχει στήν επιτροπή αυτή , τόν ιατρό , τόν οποίο ειχε ήδη υποδείξει δυνάμει τού άρθρου 19 . Μέ επιστολή πού απηύθυνε στόν επιλεγέντα από τόν προσφεύγοντα ιατρό , η Επιτροπή κατέστησε γνωστό οτι ο ιατρός , τόν οποίο ειχε επιλέξει εκείνη , θά υπεδείκνυε τήν ακολουθητέα διαδικασία ως πρός τήν πληρωμή τών ιατρικών αμοιβών .

4 Τόν Νοέμβριο 1979 , η Επιτροπή κατέβαλε στόν προσφεύγοντα προσωρινή αποζημίωση , η οποία υπελογίσθη βάσει ποσοστού 25 % . Μετά τήν άσκηση τής παρούσης προσφυγής , η Επιτροπή τού κατέβαλε συμπληρωματική αποζημίωση 12 % , έτσι ωστε η προσωρινή αποζημίωση νά ανέλθει στό ίδιο ποσό , τό οποίο ειχε προταθεί στόν προσφεύγοντα μέ τό σχέδιο αποφάσεως .

5 Κατά τήν εξέλιξη τής έγγραφης διαδικασίας , ο προσφεύγων υπέβαλε αίτηση περί λήψεως ασφαλιστικών μέτρων μέ τήν οποία εζήτει τήν αντικατάσταση τού ιατρού πού ειχε υποδειχθεί από τήν Επιτροπή . Μέ διάταξη τής 3ης Νοεμβρίου 1980 , ο πρόεδρος τού δευτέρου τμήματος τού Δικαστηρίου απέρριψε τήν αίτηση αυτή γιά δύο λόγους , διότι ο προσφεύγων απέτυχε νά αποδείξει οτι επέκειτο οιαδήποτε βλάβη καί διότι δέν υπήρχε κανένας κατεπείγων λόγος επεμβάσεως στό στάδιο αυτό , αφού ο προσφεύγων θά ειχε τήν δυνατότητα νά ασκήσει προσφυγή κατά τής αποφάσεως , τήν οποία θά ελάμβανε τό όργανο βάσει τής εκθέσεως τής υγειονομικής επιτροπής . Μέ τήν αίτηση περί λήψεως ασφαλιστικών μέτρων εζητείτο , επίσης , η ανακοίνωση τών πορισμάτων τής επιτροπής αναπηρίας στόν προσφεύγοντα . Μέ τήν διάταξη , τό αίτημα αυτό απερρίφθη ως άσχετο πρός τήν παρούσα υπόθεση .

Επί τής συνθέσεως τής υγειονομικής επιτροπής

6 Ο προσφεύγων ζητεί τήν εξαίρεση τού ιατρού πού υπεδείχθη από τήν Επιτροπή ως μέλος τής υγειονομικής επιτροπής , ισχυριζόμενος οτι ο διορισμός αυτός ειναι ασυμβίβαστος πρός τήν αρχή τής θεμιτής εμπιστοσύνης καί αντίθετος πρός τήν αμεροληψία τής υγειονομικής επιτροπής γιά δύο λόγους , διότι ο ιατρός αυτός συνέταξε τήν έκθεση , τήν οποία ημφισβήτησε ο προσφεύγων καί διότι ειναι ιατρός-σύμβουλος ή , τουλάχιστον , ιατρός συμβεβλημένος μέ τήν ασφαλιστική εταιρία . Επί τού τελευταίου σημείου , η Επιτροπή διευκρίνισε οτι πράγματι συνεφώνησε μέ τήν ασφαλιστική εταιρία επί ενός πίνακος ιατρών , στούς οποίους δύνανται νά ανατεθούν οι εξετάσεις πού προβλέπονται από τόν κανονισμό .

7 Οι «κανόνες» πού εθεσπίσθησαν δυνάμει τού άρθρου 73 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ορίζουν τούς τρόπους επιλύσεως τών διαφορών , οι οποίες δυνατόν νά προκύψουν μέσα στό πλαίσιο τής εφαρμογής τού σχετικού μέ τήν κάλυψη κατά τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικών ασθενειών ασφαλιστικού καθεστώτος , ως εξής :

Άρθρο 19

«Οι αποφάσεις περί τού οτι ενα συμβάν οφείλεται σέ ατύχημα καί περί τού οτι αποδίδεται σέ κινδύνους υπηρεσιακούς ή μή , οι αποφάσεις περί αναγνωρίσεως μιάς ασθενείας ως επαγγελματικής , καθώς καί οι αποφάσεις περί προσδιορισμού τού βαθμού διαρκούς αναπηρίας , λαμβάνονται από τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή , σύμφωνα μέ τήν διαδικασία τού άρθρου 21 :

— βάσει τών πορισμάτων τού ή τών υποδειχθέντων από τά όργανα ιατρών ,

— καί , εφ’ οσον τό ζητήσει ο υπάλληλος , κατόπιν γνωματεύσεως τής υγειονομικής επιτροπής πού προβλέπεται στό άρθρο 23.»

Άρθρο 23

«1 . Η υγειονομική επιτροπή απαρτίζεται από τρείς ιατρούς , οι οποίοι ορίζονται :

— ο πρώτος , από τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή·

— ο δεύτερος , από τόν υπάλληλο ή τούς ελκοντας εξ αυτού δικαίωμα·

— ο τρίτος , διά κοινής συμφωνίας τών ιατρών πού ωρίσθησαν κατά τόν ανωτέρω τρόπο .

Ελλείψει συμφωνίας επί τού ορισμού τού τρίτου ιατρού εντός προθεσμίας δύο μηνών από τού ορισμού τού δευτέρου ιατρού , ο τρίτος ιατρός διορίζεται αυτεπαγγέλτως από τόν πρόεδρο τού Δικαστηρίου τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατόπιν πρωτοβουλίας ενός τών διαδίκων .

Μετά τό πέρας τών εργασιών της , η υγειονομική επιτροπή συντάσσει γνωμάτευση πού απευθύνεται στήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή καί στόν υπάλληλο ή τούς ελκοντας εξ αυτού δικαίωμα.»

8 Όπως έχει ήδη υπογραμμισθεί από τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 21ης Μα ΐου 1981 ( υπόθεση 156/80 , Morbelli , πού δέν έχει ακόμα δημοσιευθεί στήν Συλλογή ) οι διατάξεις τών «κανόνων» έχουν ως σκοπό νά διασφαλίσουν στούς υπαλλήλους διττή εξέταση , κατ’ αρχάς από τούς ιατρούς τής εμπιστοσύνης τού οργάνου καί , σέ περίπτωση ασυμφωνίας , από μία υγειονομική επιτροπή , στήν οποία κάθε διάδικος υποδεικνύει εναν ιατρό τής εμπιστοσύνης του .

9 Κανένας λόγος εξαιρέσεως δέν προβλέπεται από τούς «κανόνες» , πράγμα πού ευρίσκει τήν εξήγησή του , ως πρός τούς υπαλλήλους , στό γεγονός οτι η προστασία τών συμφερόντων τους ειναι δεόντως εξησφαλισμένη μέ τήν παρουσία στήν υγειονομική επιτροπή ενός ιατρού , ο οποίος έχει τήν εμπιστοσύνη τού υπαλλήλου , καθώς καί μέ τήν υπόδειξη τού τρίτου μέλους τής επιτροπής αυτής κατόπιν κοινής συμφωνίας μεταξύ τού ιατρού τής εμπιστοσύνης τού υπαλλήλου καί τού υποδεικνυομένου από τό όργανο μέλους .

10 Γιά τόν ίδιο λόγο δέν ειναι δυνατόν νά αποκλεισθεί η δυνατότης γιά τό όργανο νά υποδείξει τόν ίδιο ιατρό , τόν οποίο ειχε επιλέξει δυνάμει τού άρθρου 19 τών «κανόνων» καί ο οποίος , υπό τήν ιδιότητα αυτή , ησχολήθη ήδη μέ τήν κατάσταση υγείας τού υπαλλήλου . Ομοίως , άλλωστε , τίποτε δέν εμποδίζει τόν υπάλληλο νά υποδείξει εναν ιατρό , ο οποίος ήδη εξέδωσε , κατόπιν αιτήσεώς του , πιστοποιητικά , τά οποία αφορούν τήν αναπηρία γιά τήν οποία πρόκειται .

11 Επί πλέον , πρέπει νά υπογραμμισθεί οτι η υπόδειξη από τήν Επιτροπή ενός ιατρού-συμβούλου , ο οποίος ειναι επίσης συμβεβλημένος μέ τήν ασφαλιστική εταιρία , εκτός τού οτι ειναι πρός όφελος τών σχέσεων μεταξύ τής τελευταίας καί τής Επιτροπής , δέν ειναι δυνατόν καθ’ οιονδήποτε τρόπο νά βλάψει τά συμφέροντα τού υπαλλήλου .

12 Όπως προκύπτει από τό σύνολο τών ανωτέρω σκέψεων , πρέπει νά απορριφθεί τό σχετικό μέ τήν σύνθεση τής υγειονομικής επιτροπής αίτημα τού προσφεύγοντος .

Επί τού αιτήματος καταβολής τόκων υπερημερίας

13 Ο προσφεύγων ζητεί τήν αύξηση τής αποζημιώσεως κατά τούς τόκους από τής σταθεροποιήσεως κάθε βλάβης . Ισχυρίζεται σχετικά μέ αυτό οτι η εξέλιξη τής διαδικασίας προσδιορισμού τού ποσοστού μερικής διαρκούς αναπηρίας υπήρξε εξαιρετικά μακρά καί οτι τό γεγονός αυτό πρέπει νά καταλογισθεί στήν Επιτροπή , εξ αιτίας τής συμπεριφοράς τού υποδειχθέντος από αυτήν ιατρού . Αυτός ώφειλε νά παρακολουθεί τόν φάκελλο μέ τέτοιο τρόπο ωστε νά ειναι σέ θέση νά διαπιστώνει τίς σταθεροποιήσεις κάθε φορά πού εσημειώνοντο . Αντιθέτως , ο ιατρός αυτός απεφάσισε νά αναβάλει τήν τελική του εξέταση γιά τόν επόμενο χρόνο , αναθέτοντας ειδικές εξετάσεις σέ άλλον ιατρό , ο οποίος συνέταξε τήν γνωμάτευσή του μέ σημαντική καθυστέρηση . Ο χειρισμός τού φακέλλου δέν υπήρξε επίσης ικανοποιητικός κατά τό οτι ο προσφεύγων ηναγκάσθη νά απευθυνθεί στούς ιατρούς πού υπεδείχθησαν από τόν υποδειχθέντα από τήν Επιτροπή ιατρό καί κατά τό οτι οι εξετάσεις στίς οποίες αυτοί προέβησαν υπήρξαν ελλιπείς , εξαναγκάζοντας έτσι τόν προσφεύγοντα νά καταφύγει μεταγενεστέρως σέ επανεξετάσεις μέ δική του πρωτοβουλία .

14 Πρέπει νά υπογραμμισθεί κατ’ αρχάς οτι , σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τών εν λόγω «κανόνων» «η απόφαση περί προσδιορισμού τού βαθμού αναπηρίας λαμβάνεται μετά τήν σταθεροποίηση τών βλαβών τού υπαλλήλου» καί οτι , σύμφωνα μέ τό δεύτερο εδάφιο τού ιδίου άρθρου «οταν , μετά τό πέρας τής ιατρικής θεραπείας , ο βαθμός αναπηρίας δέν δύναται ακόμα νά προσδιορισθεί οριστικώς , η γνώμη τού ή τών ιατρών πού αναφέρονται στό άρθρο 19 ή , ενδεχομένως , η γνωμάτευση τής υγειονομικής επιτροπής , η οποία προβλέπεται στό άρθρο 23 , πρέπει νά ορίζει τήν ημερομηνία κατά τήν οποία θά πρέπει τό αργότερο νά επανεξετασθεί ο φάκελλος τού υπαλλήλου» .

15 Όπως προκύπτει από τίς διατάξεις αυτές , τό δικαίωμα πρός είσπραξη τής αποζημιώσεως αναπηρίας δέν γεννάται κάθε φορά πού σταθεροποιείται κάθε βλάβη , αλλά μόνο οταν σταθεροποιηθεί τό σύνολο τών βλαβών . Γι’ αυτόν ακριβώς τόν λόγο τό τελευταίο εδάφιο τού προαναφερθέντος άρθρου παρέχει δικαίωμα χορηγήσεως προσωρινής αποζημιώσεως .

16 Πρέπει εξ άλλου νά τονισθεί οτι δυνάμει τής ασφαλείας , η οποία προβλέπεται από τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως , η οφειλομένη σέ περίπτωση αναπηρίας αποζημίωση έχει τόν χαρακτήρα κατ’ αποκοπήν παροχής , η οποία υπολογίζεται σύμφωνα μέ τίς χρόνιες συνέπειες ενός ατυχήματος . Επομένως , δέν δύνανται νά απαιτηθούν τόκοι παρά μόνο στήν περίπτωση πού ο δικαιούχος ειναι σέ θέση νά αποδείξει οτι η καταβολή τής αποζημιώσεως αυτής από τήν διοίκηση καθυστέρησε αδικαιολογήτως .

17 Αυτό δέν συμβαίνει στήν προκειμένη περίπτωση . Τά προσκομισθέντα ιατρικά πιστοποιητικά αποδεικνύουν τήν σημαντική δυσχέρεια γιά τόν προσδιορισμό τής ημερομηνίας σταθεροποιήσεως τών βλαβών τού προσφεύγοντος καί δικαιολογούν , επομένως , τήν απόφαση τού ιατρού-συμβούλου τής Επιτροπής νά επα νεξετάσει τόν προσφεύγοντα εναν χρόνο μετά τήν πρώτη εξέταση . Άλλωστε , ο προσφεύγων δέν φαίνεται νά ημφισβήτησε τότε τήν απόφαση αυτή . Η γνωμάτευση πού εζητήθη από τόν ιατρό , ο οποίος ειχε εξετάσει τόν προσφεύγοντα κατά τήν παραμονή του στό νοσοκομείο , περιήλθε στόν ιατρό-σύμβουλο τής Επιτροπής πρίν από τήν εκπνοή τής εν λόγω ετησίας προθεσμίας . Ο ιατρός αυτός , αφού επανεξήτασε τόν προσφεύγοντα , υπέβαλε τήν οριστική του γνωμάτευση στήν Επιτροπή , η οποία , επίσης χωρίς καθυστέρηση , συνέταξε σχέδιο αποφάσεως σύμφωνα μέ τό άρθρο 21 τών «κανόνων» .

18 Πρέπει συνεπώς νά απορριφθεί επίσης τό αίτημα περί επιδικάσεως τόκων υπερημερίας .

Επί τών περιεχομένων στήν απάντηση συμπληρωματικών αιτημάτων

19 Τό αίτημα διαβιβάσεως τών πορισμάτων τής επιτροπής αναπηρίας αφορά , σύμφωνα μέ τίς δοθείσες εξηγήσεις , όχι τά καθαυτό πορίσματα πού ήδη διεβιβάσθησαν στόν προσφεύγοντα , αλλά τό σύνολο τής γνωματεύσεως τής επιτροπής . Όπως επίσης προκύπτει από τόν φάκελλο , η έκθεση αυτή ειναι στήν διάθεση τής υγειονομικής επιτροπής , τό αίτημα δέ αυτό στηρίζεται στήν επιθυμία τού προσφεύγοντος νά ευρεθεί σέ θέση νά προσβάλει , ενδεχομένως διά τής δικαστικής οδού , τήν συνταξιοδότησή του λόγω αναπηρίας . Δοθέντος οτι τό αίτημα αυτό υπεβλήθη οψίμως καί οτι δέν έχει καμμία σχέση μέ τά άλλα αιτήματα τής παρούσης προσφυγής , πρέπει νά απορριφθεί ως απαράδεκτο .

20 Όσον αφορά τό αίτημα πού αφορά τίς αμοιβές τών μελών τής υγειονομικής επιτροπής , ο προσφεύγων χαρακτηρίζει «ως απαραδέκτως διφορούμενη» τήν επιστολή μέ τήν οποία η Επιτροπή εζήτησε από τόν ιατρό τής εμπιστοσύνης τού προσφεύγοντος νά απευθυνθεί , ως πρός τήν είσπραξη τής αμοιβής , στόν υποδειχθέντα από τήν Επιτροπή ιατρό , αλλά ο οποίος ηταν ταυτοχρόνως ιατρός-σύμβουλος τού ασφαλιστού . Μέ αυτή τήν ενέργειά της , η Επιτροπή έδωσε τήν εντύπωση οτι ο ασφαλιστής ειναι εκείνος πού οφείλει νά καταβάλει τίς αμοιβές . Εναπέκειτο επομένως στήν Επιτροπή νά υποδείξει τήν αρμοδία γιά τήν πληρωμή υπηρεσία της .

21 Ακόμη καί άν τό αίτημα αυτό δέν ηταν όψιμο , θά ηταν εν πάση περιπτώσει άνευ αντικειμένου μετά τήν απάντηση τής Επιτροπής , στήν οποία επισημαίνει σαφώς οτι τό όργανο αναλαμβάνει απ’ ευθείας τίς αμοιβές .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

22 Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας η ηττηθείσα διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .

23 Εκτός από ενα σημείο τής διαφοράς , τό οποίο ερρυθμίσθη από τήν Επιτροπή κατά τήν διάρκεια τής διαδικασίας μέ τήν καταβολή συμπληρωματικής προσωρινής αποζημιώσεως 12 % , απερρίφθησαν ολοι οι ισχυρισμοί τού προσφεύγοντος .

24 Εν τούτοις , κατά τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας , προκειμένου περί προσφυγών τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων , τά όργανα φέρουν τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή .

2 ) Κάθε διάδικος φέρει τά έξοδά του .