ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 11ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1987. - NUOVA CEAM S. R. L. ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 205/87.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1987 σελίδα 04427



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Προσφυγή ακυρώσεως - Φυσικά ή νομικά πρόσωπα - Πράξεις που αφορούν άμεσα και ατομικά τον προσφεύγοντα - Κανονισμός επιβάλλων δασμούς αντιντάμπινγκ - Αποκλειστικός εισαγωγέας

( Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 173, παράγραφος 2 κανονισμός του Συμβουλίου 2176/84, άρθρο 2, παράγραφος 8 κανονισμός της Επιτροπής 1043/87 )

Περίληψη

Ο εισάγων σ' ένα κράτος μέλος προϊόντα τα οποία αφορούν οι δασμοί αντιντάμπινγκ, ο οποίος δεν συνδέεται με τον εξαγωγέα και οι τιμές μεταπωλήσεως του οποίου δεν έχουν ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ, δεν ανήκει στην κατηγορία των επιχειρηματιών που έχουν το δικαίωμα ασκήσεως ενώπιον του Δικαστηρίου ευθείας προσφυγής ακυρώσεως κανονισμού επιβάλλοντος τους εν λόγω δασμούς, έστω κι αν μετέσχε στην έρευνα που προηγήθηκε της εκδόσεως του κανονισμού .

Διάδικοι

Στην υπόθεση 205/87,

Nuova Ceam Srl, με έδρα το Busto Arsizio ( Ιταλία ), εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο Κόμο Dino Ranieri, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Ernest Arendt, 4, avenue Marie-Therese,

προσφεύγουσα,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Eugenio de March, μέλος της νομικής υπηρεσίας της, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού 1043/87 της Επιτροπής, της 10ης Απριλίου 1987, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τυποποιημένων πολυφασικών ηλεκτρικών κινητήρων ισχύος μεγαλύτερης από 0,75, αλλά όχι μεγαλύτερης από 75 kw καταγωγής Γιουγκοσλαβίας,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

συγκείμενο από τους G . Bosco, πρόεδρο τμήματος, προεδρεύοντα, O . Due και J . C . Moitinho de Almeida, προέδρους τμήματος, T . Koopmans, U . Everling, K . Bahlmann, Y . Galmot, Κ . Κακούρη, R . Joliet, T . F . O' Higgins και F . Schockweiler, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας : J . L . da Cruz Vilaca

γραμματέας : P . Heim

αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα,

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Ιουλίου 1987, η εταιρία Nuova Ceam Srl άσκησε, βάσει του άρθρου 173, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση του κανονισμού 1043/87 της Επιτροπής, της 10ης Απριλίου 1987, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τυποποιημένων πολυφασικών ηλεκτρικών κινητήρων ισχύος μεγαλύτερης από 0,75, αλλά όχι μεγαλύτερης από 75 kw καταγωγής Γιουγκοσλαβίας ( ΕΕ L 102, σ . 5 ). Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2176/84 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1984, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας ( ΕΕ L 201, σ . 1 ), καθώς και την παραβίαση ορισμένων γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου .

2 Το Νοέμβριο του 1986 η Επιτροπή άρχισε την έρευνα αντιντάμπινγκ που κατέληξε στην επιβολή του επίδικου προσωρινού δασμού, κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλαν ενώσεις που αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής κοινοτικής παραγωγής των επίμαχων προϊόντων ( ΕΕ C 282, σ . 2 ).

3 'Οπως προκύπτει από τη δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή εξέτασε την ύπαρξη ντάμπινγκ σε συνάρτηση προς τις πραγματικά καταβληθείσες ή καταβλητέες τιμές εξαγωγής στο πλαίσιο των επίδικων συναλλαγών, χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να προβεί στην προβλεπόμενη από το άρθρο 2, παράγραφος 8, στοιχείο β ), του κανονισμού 2176/84 κατασκευή των τιμών εξαγωγής, βάσει των εφαρμοζόμενων από τους εισαγωγείς τιμών μεταπωλήσεως των εμπορευμάτων εντός της Κοινότητας .

4 Ωστόσο, με το άρθρο 1, παράγραφος 4, στοιχείο β ), του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή κατονόμασε δύο εισαγωγείς επί των οποίων εφαρμόζονται οι διατάξεις που ισχύουν για τους εισαγωγείς που συνδέονται με εξαγωγέα κατά την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 2, παράγραφος 8, στοιχείο β ). Η προσφεύγουσα δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των εν λόγω εταιριών .

5 Εξάλλου, το άρθρο 1, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού εξαρτά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία των ηλεκτρικών κινητήρων του προαναφερθέντος τύπου καταγωγής Γιουγκοσλαβίας από την κατάθεση ισόποσης προς τον προσωρινό δασμό εγγύησης .

6 Από τη δικογραφία προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είναι ιταλική εταιρία εισάγουσα κατ' αποκλειστικότητα στην Ιταλία ηλεκτρικούς κινητήρες προελεύσεως Γιουγκοσλαβίας, που εξάγονται από την εταιρία Sever, χωρίς ωστόσο να συνδέεται, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 8, στοιχείο β ), του κανονισμού 2176/84, προς την τελευταία αυτή εταιρία ή προς έναν από τους άλλους οικείους εξαγωγείς .

7 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 7 Αυγούστου 1987, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου κατά το άρθρο 91, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας . Προς στήριξη της ενστάσεως που προέβαλε, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο επίδικος κανονισμός δεν αφορά άμεσα και ατομικά την προσφεύγουσα, αλλά μάλλον συνιστά πράξη γενικής ισχύος . Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν συνδέεται με κανέναν από τους γιουγκοσλάβους εξαγωγείς των επίδικων προϊόντων, η δε ύπαρξη ντάμπινγκ δεν αποδείχτηκε σε συνάρτηση προς τις τιμές στις οποίες μεταπωλούσε, αλλά σε συνάρτηση προς τις τιμές εξαγωγής των γιουγκοσλάβων κατασκευαστών και/ή εξαγωγέων, η προσφεύγουσα δεν ανήκει σε καμιά από τις κατηγορίες επιχειρηματιών, υπέρ των οποίων το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα ασκήσεως ευθείας προσφυγής κατά κανονισμών με τους οποίους επιβάλλεται δασμός αντιντάμπινγκ .

8 Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι εισάγει κατ' αποκλειστικότητα στην Ιταλία ηλεκτρικούς κινητήρες που κατασκευάζει μία από τις γιουγκοσλαβικές εταιρίες και ότι η τιμή εξαγωγής υπολογίστηκε σε συνάρτηση ακριβώς προς τις τιμές της εν λόγω εταιρίας . Επομένως, υφίσταται τουλάχιστον μία "εν τοις πράγμασι" εξάρτηση, η οποία ωθεί στο να γίνει δεκτό ότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά όντως άμεσα και ατομικά την προσφεύγουσα . Επιπλέον, η Επιτροπή έλαβε υπόψη τις παρατηρήσεις που διατύπωσε η προσφεύγουσα κατά τη διαδικασία αντιντάμπινγκ . Τέλος, η έννομη προστασία που παρέχεται με την άσκηση προσφυγής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων είναι πολύ λιγότερο τελεσφόρα και πλέον επισφαλής λόγω του μάλλον μακρού χρονικού διαστήματος που απαιτείται μέχρις ότου αναγνωριστεί, ενδεχομένως, ο παράνομος χαρακτήρας της πράξεως, καθώς και λόγω του γεγονότος ότι η είσπραξη του δασμού αντιντάμπινγκ από τις εθνικές αρχές, κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα, υπάρχει κίνδυνος να ζημιώσει την προσφεύγουσα .

9 Το ζήτημα παραδεκτού που έχει θέσει η Επιτροπή πρέπει να επιλυθεί βάσει του άρθρου 173, παράγραφος 2, της Συνθήκης, το οποίο εξαρτά το παραδεκτό της ασκούμενης από ιδιώτη προσφυγής ακυρώσεως από την προϋπόθεση ότι η προσβαλλόμενη πράξη, μολονότι έχει εκδοθεί ως κανονισμός, συνιστά στην πραγματικότητα απόφαση που τον αφορά άμεσα και ατομικά .

10 Ωστόσο, η προσφυγή που ασκεί ιδιώτης δεν είναι παραδεκτή, καθόσον βάλλει κατά κανονισμού γενικής ισχύος κατά την έννοια του άρθρου 189, παράγραφος 2, της Συνθήκης, δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το κριτήριο της διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως πρέπει να αναζητείται στη γενική ή μη ισχύ της υπό κρίση πράξεως .

11 Σχετικώς, πρέπει να γίνει καταρχάς δεκτό ότι οι κανονισμοί με τους οποίους επιβάλλεται δασμός αντιντάμπινγκ έχουν πράγματι κανονιστικό χαρακτήρα, λόγω της φύσεως και της εκτάσεως ισχύος τους, καθόσον εφαρμόζονται επί του συνόλου των οικείων επιχειρηματιών ( βλέπε απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1984, Allied Corporation I, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 239 και 275/82, Συλλογή 1984, σ . 1005 ).

12 Ωστόσο, το Δικαστήριο έχει δεχτεί ότι δεν αποκλείεται ορισμένες διατάξεις των εν λόγω κανονισμών να αφορούν άμεσα και ατομικά εκείνους από τους παραγωγούς και τους εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος, στους οποίους καταλογίζεται η πρακτική ντάμπινγκ, με τη χρησιμοποίηση στοιχείων προερχόμενων από την εμπορική δραστηριότητά τους . Αυτό συμβαίνει γενικώς με τις παραγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις, που μπορούν να αποδείξουν ότι από τις πράξεις της Επιτροπής ή του Συμβουλίου προκύπτει η ταυτότητά τους ή ότι τις αφορούν οι προπαρασκευαστικές έρευνες ( βλέπε αποφάσεις της 21ης Φεβρουαρίου 1984, Allied Corporation I, προαναφερθείσα, και της 23ης Μαΐου 1985, Allied Corporation II, 53/83, Συλλογή 1985, σ . 1621 ).

13 Το ίδιο ισχύει για τους εισαγωγείς τους οποίους αφορούν άμεσα οι διαπιστώσεις ως προς την ύπαρξη πρακτικής ντάμπινγκ λόγω του γεγονότος ότι οι τιμές εξαγωγής έχουν καθοριστεί σε συνάρτηση προς τις δικές τους τιμές μεταπωλήσεως και όχι σε συνάρτηση προς τις τιμές εξαγωγής που εφαρμόζουν οι οικείοι παραγωγοί ή εξαγωγείς ( βλέπε απόφαση της 29ης Μαρτίου 1979, ΙSΟ, 118/77, Racc . 1979, σ . 1277, και προαναφερθείσα απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1984, Allied Corporation I ). 'Οπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 8, στοιχείο β ), του κανονισμού 2176/84, η κατασκευή των τιμών εξαγωγής μπορεί να γίνει κυρίως στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχει σύνδεσμος μεταξύ του εξαγωγέα και του εισαγωγέα .

14 Η προσφεύγουσα δεν ανήκει σε καμία από τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες επιχειρηματιών, υπέρ των οποίων το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα ασκήσεως ευθείας προσφυγής κατά κανονισμών με τους οποίους επιβάλλεται δασμός αντιντάμπινγκ . Πράγματι, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν συνδέεται με κανέναν από τους εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος και ότι η ύπαρξη ντάμπινγκ δεν έχει αποδειχτεί σε συνάρτηση προς τις τιμές μεταπωλήσεως της προσφεύγουσας, αλλά σε συνάρτηση προς τις πράγματι καταβληθείσες ή καταβλητέες τιμές εξαγωγής .

15 Το προβαλλόμενο από την προσφεύγουσα γεγονός ότι είναι αποκλειστικώς εισαγωγέας, στο κράτος μέλος όπου ανήκει, ηλεκτρικών κινητήρων προερχομένων από ένα γιουγκοσλάβο εξαγωγέα δεν μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική εκτίμηση . Πράγματι, ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά την προσφεύγουσα λόγω ορισμένων ιδιοτήτων που προσιδιάζουν σ' αυτή ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τη χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο, αλλά λόγω και μόνο της αντικειμενικής ιδιότητάς της ως εισαγωγέα των εν λόγω προϊόντων, και κατά τον ίδιο τρόπο όπως και κάθε άλλον εμπορευόμενο που θα μπορούσε να βρεθεί, τώρα ή μελλοντικά, στην ίδια κατάσταση ( βλέπε απόφαση της 14ης Ιουλίου 1983, Spijker, 231/82, Συλλογή 1983, σ . 2559, και Διατάξεις της 8ης Ιουλίου 1987, Sermes, 279/86, και Frimodt Pedersen, 301/86, Συλλογή 1987, σσ . 3109 και 3123, αντίστοιχα ).

16 Το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η συμμετοχή της στην έρευνα που πραγματοποίησε η Επιτροπή πρέπει να συνεπάγεται το παραδεκτό της προσφυγής της δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτό, εφόσον η διάκριση μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως μπορεί να στηριχτεί μόνο στη φύση της ίδιας της πράξης και στα έννομα αποτελέσματα που αυτή παράγει και όχι στον τρόπο της εκδόσεώς της ( βλέπε απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 1982, Alusuisse, 307/81, Συλλογή 1982, σ . 3463, και τις Διατάξεις της 8ης Ιουλίου 1987, Sermes, 279/86, και Frimodt Pedersen, 301/86, που προαναφέρθηκαν ).

17 Εξάλλου, η λύση αυτή συνάδει προς το σύστημα των μέσων παροχής εννόμου προστασίας που θεσπίζει το κοινοτικό δίκαιο, δεδομένου ότι οι εισαγωγείς μπορούν, σύμφωνα με τις διατάξεις του εθνικού δικαίου, να προσβάλλουν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τις ατομικές πράξεις που εκδίδουν οι εθνικές αρχές για την εφαρμογή του κοινοτικού κανονισμού .

18 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη πράξη συνιστά έναντι της προσφεύγουσας κανονισμό γενικής ισχύος και όχι απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 173, παράγραφος 2, της Συνθήκης .

19 Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, με έκδοση Διατάξεως και χωρίς συζήτηση επί της ουσίας, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφοι 3 και 4, του κανονισμού διαδικασίας .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

20 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα . Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα .

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

διατάσσει :

1 ) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη .

2 ) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα .

Λουξεμβούργο, 11 Νοεμβρίου 1987 .