Διάταξη του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 9ης Δεκεμßρίου 1999. - CPL Imperial 2 SpA και Unifrigo Gadus Srl κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Αίτηση αναιρέσεως - Εκ των υστέρων είσπραξη δασμών - Κανονισμός (ΕΟΚ) 1697/79 - Κανονισμός (ΕΟΚ) 2454/93 - Αίτηση αναιρέσεως προδήλως απαράδεκτη και προδήλως αßάσιμη. - Υπόθεση C-299/98 P.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα I-08683



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

1 Αναίρεση - Λόγοι - Εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών - Απαράδεκτο - Απόρριψη - Νομικός χαρακτηρισμός των πραγματικών περιστατικών - Παραδεκτό

[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 168 Α (νυν άρθρο 225 ΕΚ)· Οργανισμός ΕΚ του Δικαστηρίου, άρθρο 51, εδ. 1]

2 Ίδιοι πόροι των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων - Εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών - Προϋποθέσεις μη εισπράξεως που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79 - Λάθος των αρμοδίων αρχών - Δεν συντρέχει - Καλή πίστη του εισαγωγέα που είναι υπεύθυνος για την καταβολή αυτής της τελωνειακής οφειλής - Δεν ασκεί επιρροή

(Κανονισμός 1697/79 του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 2)

3 Αναίρεση - Λόγοι - Ισχυρισμός προβαλλόμενος για πρώτη φορά στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως - Απαράδεκτο

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 113 § 2)

4 Διαδικασία - Προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης - Προϋποθέσεις - Εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία - Λόγος προβαλλόμενος για πρώτη φορά στο πλαίσιο του υπομνήματος απαντήσεως και στηριζόμενος σε πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν πριν από την εν λόγω διαδικασία - Απαράδεκτον

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρα 42 § 2 και 118)

Περίληψη

1 Από τα άρθρα 168 Α της Συνθήκης (νυν άρθρο 225 ΕΚ) και 51, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και πρέπει να βασίζεται σε λόγους που αντλούνται από την αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, από πλημμέλειες κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος ή από παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το Πρωτοδικείο.

Η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να στηρίζεται παρά μόνο σε λόγους που αφορούν την παράβαση νομικών κανόνων, αποκλειομένης οποιασδήποτε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών. Το Πρωτοδικείο είναι το μόνον αρμόδιο, αφενός, για την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του υποβλήθηκαν, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών. Οσάκις το Πρωτοδικείο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει ορισμένα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ασκεί τον έλεγχο, δυνάμει του άρθρου 168 Α της Συνθήκης, στον νομικό χαρακτηρισμό και στις έννομες συνέπειες που έχει συναγάγει από αυτά το Πρωτοδικείο.

2 Σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79 περί της εκ των υστέρων εισπράξεως των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, πρέπει να συντρέχουν τρεις σωρευτικώς πληρούμενες προϋποθέσεις για να μπορούν οι αρμόδιες αρχές να μην προβούν στην εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών δασμών, ήτοι οι δασμοί να μην έχουν εισπραχθεί συνεπεία σφάλματος των αρμοδίων αρχών, ο υπόχρεος να έχει ενεργήσει καλοπίστως και να έχει τηρήσει όλες τις διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας όσον αφορά την τελωνειακή διασάφηση.

Πάντως, η πρώτη προϋπόθεση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πληρούται όταν οι αρμόδιες αρχές έχουν οδηγηθεί σε πλάνη, ιδίως περί την καταγωγή των εμπορευμάτων, από ανακριβείς δηλώσεις του εξαγωγέα, την εγκυρότητα των οποίων δεν υποχρεούνται να εκτιμήσουν ή να ελέγξουν. Πράγματι, μόνον τα σφάλματα που μπορούν να καταλογιστούν σε ενεργό συμπεριφορά των αρμοδίων αρχών γεννούν δικαίωμα προς μη πραγματοποίηση της εκ των υστέρων εισπράξεως των δασμών.

Εξάλλου, ο υπόχρεως, καλόπιστος εισαγωγέας, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει παραβιασθεί η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης καθόσον, στους επιχειρηματίες εναπόκειται να λαμβάνουν, στο πλαίσιο των συμβατικών τους σχέσεων, τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να προφυλαχθούν από τους κινδύνους αγωγής για την εκ των υστέρων είσπραξη δασμών.

3 Σύμφωνα με το άρθρο 113, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να τροποποποιήσει το αντικείμενο της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαφοράς. Έτσι, αν επιτρεπόταν σε διάδικο να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμό, τον οποίο δεν είχε προβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου, τούτο θα σήμαινε ότι ο διάδικος αυτός θα είχε τη δυνατότητα να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα επί των αιτήσεων αναιρέσεως είναι περιορισμένη, διαφορά με περιεχόμενο ευρύτερο απ' ό,τι είχε η διαφορά που εκδίκασε το Πρωτοδικείο. Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται, συνεπώς, στον έλεγχο της εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτιμήσεως των ισχυρισμών που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιόν του.

4 Το άρθρο 42, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του εν λόγω κανονισμού, απαγορεύει την προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία. Έτσι, λόγος που προβάλλεται για πρώτη φορά από τον αναιρεσείοντα με το υπόμνημα απαντήσεως ενώπιον του Δικαστηρίου και αφορά κανονισμό, που εκδόθηκε και δημοσιεύθηκε πριν από την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.