Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Alber της 25ης Οκτωβρίου 2001. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμßούργου. - Παράβαση κράτους μέλους - Ατελής μεταφορά της οδηγίας 97/11/ΕΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-366/00.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2002 σελίδα I-01749



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1. Με την προσφυγή της, η Επιτροπή βάλλει κατά της μη εμπρόθεσμης μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 97/11/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 1997, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον .

2. Κατά το άρθρο 3 της οδηγίας 97/11, η οδηγία αυτή έπρεπε να μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο το αργότερο μέχρι τις 14 Μαρτίου 1999. Η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζήτησε να διαπιστωθεί ότι το Λουξεμβούργο, μη θεσπίζοντας και, επικουρικώς, μη ανακοινώνοντας στην Επιτροπή, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά της οδηγίας 97/11 στο εσωτερικό δίκαιο, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.

3. Το Λουξεμβούργο δεν αμφισβητεί την ορθότητα της αιτιάσεως αυτής. Στις 23 Νοεμβρίου 1999 διαβίβασε στην Επιτροπή σχέδιο κανονισμού. Η Επιτροπή έκρινε το σχέδιο αυτό ανεπαρκές και, κατά συνέπεια, με την από 26 Ιανουαρίου 2000 αιτιολογημένη γνώμη, έταξε στο Λουξεμβούργο προθεσμία δύο μηνών προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις του. Με έγγραφο της 17ης Απριλίου 2000 το Λουξεμβούργο απήντησε ότι ο κανονισμός του Μεγάλου Δούκα, ο οποίος επρόκειτο να μεταφέρει την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο, αναμενόταν να εκδοθεί εντός του δευτέρου εξαμήνου του έτους 2000.

4. Κατά πάγια νομολογία, η ενδεχόμενη άρση της παραβάσεως μετά την πάροδο της προθεσμίας που τάσσεται με την αιτιολογημένη γνώμη ουδόλως επηρεάζει το βάσιμο της προσφυγής. Το αντικείμενο της διαφοράς καθορίζεται με την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής. Ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η παράβαση εξέλιπε μετά την προθεσμία που καθορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 226, παράγραφος 2, ΕΚ, εξακολουθεί να υπάρχει συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης, στο μέτρο που θεμελιώνεται ενδεχομένως η ευθύνη του κράτους μέλους λόγω παραβάσεως των υποχρεώσεών του έναντι άλλων κρατών μελών, της Κοινότητας ή ιδιωτών .

5. Το Λουξεμβούργο δεν αμφισβητεί ότι δεν μετέφερε εμπροθέσμως την οδηγία 97/11 στο εσωτερικό δίκαιο. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα της Επιτροπής.

6. Επιπλέον, η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί το Λουξεμβούργο στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

ρόταση

7. Λαμβανομένων υπόψη των προηγουμένων σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:

1) Το Λουξεμβούργο, μη θέτοντας σε ισχύ, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο την οδηγία 97/11/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 1997, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη.

2) Το Λουξεμβούργο φέρει τα δικαστικά έξοδα.