EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2010 :21 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)
της 25ης Μαρτίου 2010
Υπόθεση F-102/08
Luigi M ar cuc cio
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Μετακόμιση των προσωπικών αν τικειμένων το υ 
προσφεύγοντος-ενάγοντος — Αγωγή αποζημιώσεως — Προσφυγή-αγωγή προδήλως απαράδεκτη — 
Προσφυγή-αγωγή προδήλως στερούμενη νομικού ερε ίσματος — Άρθρο 94 το υ 
Κανονισμού Διαδικασίας»
Αντικείμενο:Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 236 Ε Κ και 152 E A, με την οποία ο 
L. Marcuccio ζητεί, αφενός, να κ ηρυχθεί ανυπόστατη ή, τουλάχιστον, να α κυρωθεί η 
απόφαση της Επιτροπής να μ ην το υ κοινοποιήσει αντίγραφο των φωτογραφιών που 
ελήφθησαν κ ατά τη μετακόμιση από την υπηρεσιακή κατοικία το υ στη Λ ουάντα 
(Αγκόλα) και να κ αταστρέψει όλα τα σχε τικά με τη μετακόμιση αυτή έγγραφα, και, 
αφετέρου, να υ ποχρεωθεί η Ε πιτροπή να α ποζημιώσει τον L. Marcuccio για τη ζημία 
που υπέστη λόγω της αποφάσεως της Επιτροπής να π ροβεί στην εν λόγω μετακόμιση 
παρά τη βούλησή το υ.
Απόφαση: Η π ροσφυγή-αγωγή απορρίπτεται ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει 
προδήλως αβάσιμη. Ο π ροσφεύγων-ενάγων καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Ο 
προσφεύγων-ενάγων υποχρεούται να α ποδώσει στο Δ ικαστήριο Δ ημόσιας Διοίκησης 
το π οσό των 1 500  ευρώ.
Περίληψη
1. Υπάλληλοι — Προσφυγή — Αγωγή αποζημιώσεως — Α ίτημα για ακ ύρωση της προ της ασκήσεως της 
προσφυγής εκδοθείσας διοικητικής αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα περί αποζημιώσεως
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως, άρθρα 90 κα ι 91)
2. Πράξεις των οργάνων — Τεκμήριο νομιμότητας — Ανυπόστατη πράξη — Έννοια
(Άρθρο 249 Ε Κ)
3. Υπάλληλοι — Προσφυγή — Προηγούμενη δ ιοικητική έ νσταση — Προθεσμίες — 
Εκπρόθεσμη άσκηση — Έναρξη νέας προθεσμίας — Προϋπόθεση — Νέο ουσιώδες περιστατικό
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως, άρθρα 90 κα ι 91)
2 ECLI:EU:F:2010 :21ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-102/08
MARCUCCIOκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
1. Η α πόφαση θεσμικού οργάνου με την οποία α πορρίπτεται αίτημα α ποζημιώσεως αποτελεί 
αναπόσπαστο τ μήμα της διοικητικής διαδικασίας η ο ποία προηγείται της αγωγής αποζημιώσεως που 
ασκείται ενώπιον το υ Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Δ ιοίκησης και, κατά σ υνέπεια, τα α ιτήματα π ερί 
ακυρώσεώς της που υπέβαλε ο ε νάγων δεν μπορούν να κ ριθούν αυτοτελώς σε σχέσ η με τα αιτήματα 
περί αποζημιώσεως.
(βλ. σκέψη 23)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 18 Δεκεμβρίου 1997 , T-90/95, Gill κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997 , σ. I-A-471 κ αι II-1231 , σκέψη 45· 
6 Μαρτίου 2001 , T-77/99, Ojha κατά Ε πιτροπής, Συλλογή Υ π.Υπ. 2001 , σ. I-A-61 κ αι II-293, σκέψη 68· 
5 Δεκεμβρίου 2002 , T-209/99, Hoyer κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002 , σ. I-A-243 κ αι II-1211 , σκέψη 32
2. Κηρύσσονται αν υπόστατες μ όνον οι π ράξεις π ου π άσχουν ιδιαίτερα σ οβαρά κ αι εμφανή 
ελαττώματα. Η β αρύτητα των συνεπειών που συνδέονται προς την ανα γνώριση πράξεως θεσμικού 
οργάνου ως αν υπόστατης επιτάσσει, για λόγους ασφάλειας δικαίου, να χ ωρεί η ανα γνώριση αυτή σε 
εντελώς ακραίες περιπτώσεις.
Δεν πάσχει τέτοια νομικά ελαττώματα η α πόφαση της Επιτροπής να μ ην καταστρέψει έγγραφα των 
οποίων τη διατήρηση το ε ν λόγω όργανο δικαιολόγησε μ ε το σ κεπτικό ότι ε ξασφαλίζουν, τόσο για 
τον ενδιαφερόμενο υπάλληλο όσο και για την Επιτροπή, τη δυ νατότητα να ε λέγξουν την παράδοση 
του συνόλου των αν τικειμένων που μετακομίστηκαν σ τη νέα κατοικία το υ υπαλλήλου.
(βλ. σκέψεις 29 κ αι 32)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 10 Δεκεμβρίου 1957 , 1/57 κ αι 14/57, Société des usines à t ubes de la Sarre κατά Ανωτάτης Αρχ ής, Συλλογή 
τόμος 1954 -1964 , σ. 167· 15 Ιουνίου 1994 , C-137/92 P , Επιτροπή κατά BASF κ.λπ., Συλλογή 1994 , σ. I-2555 , 
σκέψη 50· 5 Οκτωβρίου 2004 , C-475/01, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 2004 , σ. I-8923 , σκέψη 20
3. Ο υ πάλληλος μπορεί μεν να ζ ητήσει από την αρμόδια γι α το υς διορισμούς αρχή, δυνάμει του 
άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, να ε κδώσει απόφαση ως προς αυτόν, πλην όμως η δυ νατότητα 
αυτή δεν συνεπάγεται ότι ο υ πάλληλος μπορεί να α σκήσει, χωρίς να τ ηρήσει τις προθεσμίες των 
άρθρων 90 κ αι 91 το υ ΚΥΚ, διοικητική ένσταση και προσφυγή με τις οποίες αμφισβητεί εμμέσως, 
μέσω αιτήματος που προβάλλει, προγενέστερη απόφαση την οποία δεν αμφισβήτησε ε μπρόθεσμα. 
Μόνον η ύ παρξη νέων ουσιωδώ ν πραγματικών περιστατικών μπορεί να δ ικαιολογήσει αίτημα περί 
επανεξετάσεως τέτοιας αποφάσεως.
(βλ. σκέψη 36)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 15 Μαΐου 1985 , 127/84, Esly κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985 , σ. 1437 , σκέψη 10