EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2011 :11 1ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(τρίτο τ μήμα)
της 15ης Φεβρουαρίου 2011
Υπόθεση F-68/09
Florence Barbin
κατά
Ευρωπαϊκ ού Κοινοβουλίου
«Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Περίοδος προαγωγών 2006 — Εκτέλεση αποφάσεως 
του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης — Συγκριτική εξέταση των προσόντων — Αρχή της ίσης 
μεταχειρίσεως — Γονική άδεια μερικού χρ όνου»
Αντικείμενο:Προσφυγή, ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 236 Ε Κ και 152 E A, με την οποία η 
F. Barbin ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Κοινοβουλίου να μ ην την προαγάγει 
στον βαθμό AD 12 κ ατά την περίοδο προαγωγών 2006 .
Απόφαση: Η προσφυγή απορρίπτεται. Η π ροσφεύγουσα φέρει το σ ύνολο των δικαστικών εξόδων.
Περίληψη
1. Υπάλληλοι — Προαγωγή — Υποχρέωση αιτιολογήσεως όλων των αποφάσεων περί μη προαγωγής 
υπαλλήλων που έχουν φτάσει το όριο αναφοράς — Δεν υφίσταται
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)
2. Υπάλληλοι — Προαγωγή — Συγκριτική ε ξέταση των προσόντων — Απονομή μορίων αξιολογήσεως 
και καθορισμός ορίου α ναφοράς
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)
3. Υπάλληλοι — Προαγωγή — Συγκριτική εξέταση των προσόντων — Σχετικές λεπτομέρειες
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)
4. Υπάλληλοι — Ίση μεταχείριση — Έννοια — Όρια
5. Υπάλληλοι — Προαγωγή — Συγκριτική εξέταση των προσόντων — Απόφαση περί προαγωγής
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)
6. Υπάλληλοι — Προσφυγή — Λόγοι — Λόγος σ τηριζόμενος σ την ύ παρξη δ ιακρίσεως — 
Υποχρέωση συνεκτιμήσεως όλων των σχετικών πραγματικών περιστάσεων
1. Κατά το σ ημείο I.3.4 της α ποφάσεως το υ γ ραφείου το υ Ε υρωπαϊκού Κ οινοβουλίου, της 
13ης Φεβρουαρίου 2006 , περί πολιτικής προαγωγών και προγραμματισμού σταδιοδρομίας, το κ είμενο 
του οποίου παρατίθεται, κατ’ ουσίαν, αυτούσιο σ το σ ημείο II.2, στοιχείο βʹ, δεύτερο εδάφιο, της
2 ECLI:EU:F:2011 :11ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-68/09
BARBINκατάΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
 αποφάσεως του γενικού γραμματέα το υ Κοινοβουλίου, της 10ης Μαΐου 2006 , περί θεσπίσεως μέτρων 
εφαρμογής σχε τικών με την απονομή μορίων αξιολογήσεως και τις προαγωγές, η Δ ιοίκηση πρέπει να 
αιτιολογεί όλες τις αποφάσεις προαγωγής των υπαλλήλων οι ο ποίοι δ εν έχ ουν φτάσει το ό ριο 
αναφοράς. Ενώ δε οι ε ν λόγω διατάξεις δεν προσδιορίζουν έναντι π οίου έχε ι την υποχρέωση να 
αιτιολογεί τις αποφάσεις της η α ρμόδια για το υς διορισμούς αρχή, αν γι νόταν δ εκτό ότι η υ ποχρέωση 
αυτή αιτιολογήσεως υφίσταται έναντι παντός μη προαχθέντος υπαλλήλου ο ο ποίος έχε ι φθάσει το ό ριο 
αναφοράς, τούτο ό χι μόνο θα επέβαλλε περιττό φ όρτο ερ γασίας στη Διοίκηση αλλά θα αν τέκειτο 
επιπλέον στη νομολογία σύμφωνα μ ε την οποία η α ιτιολογία μίας απόφασης προαγωγής πρέπει να 
αναφέρεται στην ατομική κατάσταση το υ μη προαχθέντος υπαλλήλου. Κατά συνέπεια, αβασίμως 
ισχυρίζεται ο ε ν λόγω υ πάλληλος ότι υ φίσταται έναντι α υτού υποχρέωση της Δ ιοικήσεως να 
αιτιολογήσει την προαγωγή των συναδέλφων του οι ο ποίοι δ εν είχαν φ τάσει το ό ριο ανα φοράς.
Η απορρέουσα από τις ως άν ω διατάξεις υποχρέωση μπορεί να θ εωρηθεί ότι έχε ι πληρωθεί εφόσον η 
Διοίκηση παρέσχε σ την επιτροπή προαγωγών, όργανο ίσης εκπροσωπήσεως όπου εκπροσωπούνται οι 
υπάλληλοι, αιτιολογία όσον αφορά τις προαγωγές των υπαλλήλων που δεν έχ ουν φτάσει το ό ριο 
αναφοράς.
(βλ. σκέψεις 59 κ αι 61)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 4 Ιουλίου 2007 , T-502/04, Lopparelli κατά Επιτροπής, σκέψη 75
2. Κατ’ ε φαρμογήν τ ης α ποφάσεως το υ γ ραφείου το υ Ε υρωπαϊκού Κ οινοβουλίου τ ης 
13ης Φεβρουαρίου 2006 , περί πολιτικής προαγωγών και προγραμματισμού σταδιοδρομίας, τα μόρια 
αξιολογήσεως δεν απονέμονται ύστερα από συγκριτική εξέταση όλων των προαγώγιμων υπαλλήλων 
που ενδέχεται να αν ταποκρίνονται στις απαιτήσεις το υ άρθρου 45 το υ ΚΥΚ. Πράγματι, έκαστος 
υπάλληλος μιας διευθύνσεως ή μ ιας υπηρεσίας που έχε ι δικαίωμα προαγωγής συναγωνίζεται μόνον 
τους άλλους υπαλλήλους της διεύθυνσης ή τ ης υπηρεσίας στην οποία υπάγεται για περιορισμένο 
αριθμό μορίων αξιολογήσεως. Όμως, καθόσον το ό ριο ανα φοράς δεν καθορίζεται με σχε τικό τρόπο, 
ήτοι λ αμβάνοντας υπόψη το ν μέσο όρο των μορίων αξι ολογήσεως των υπαλλήλων το υς οποίους 
αφορά, αλλά ως απόλυτο μ έγεθος που αν τιστοιχεί στο δ ιπλάσιο της μέσης παραμονής στον βαθμό, 
που για το ν βαθμό AD 11 ε ίναι τέσσερ α έτη, το γ εγονός της υπέρβασης του ορίου αυτού δεν μπορεί 
να εξομοιωθεί με άμεση ή έ μμεση σύγκριση των στοιχείων αξιολογήσεως των δικαιουμένων προαγωγής 
υπαλλήλων. Κατά συνέπεια, η Δ ιοίκηση δεν μπορεί να π ροαγάγει έναν υ πάλληλο για το ν λόγο κ αι 
μόνον ότι έχε ι φτάσει το ό ρι ο ανα φοράς, διότι, αν ε νεργούσε κ ατ’ αυτόν το ν τρόπο, τα προσόντα το υ 
εν λόγω υπαλλήλου δεν θα συγκρίνονταν, σε κ ανένα σ τάδιο της διαδικασίας προαγωγών, με τα 
προσόντα καθενός από το υς δικαιουμένους προαγωγής υπαλλήλους.
(βλ. σκέψη 83)
Παραπομπή:
ΔΔΔ ΕΕ: 8 Οκτωβρίου 2008 , F-44/07, Barbin κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 44
3. Κατά το ά ρθρο 45 το υ ΚΥΚ, η α ρμόδια για το υς διορισμούς αρχή δεν μπορεί να α ρκείται στην 
εξέταση της ατομικής καταστάσεως εκάστου υπαλλήλου, αλλά υ ποχρεούται να σ υγκρίνει τα 
προσόντα το υ συνόλου των εν λόγω υπαλλήλων προκειμένου να α ποφασίσει ποιοι θ α προαχθούν. 
Στο π λαίσιο α υτό, η α ρχαιότητα μπορεί να λ αμβάνεται υπόψη ω ς κριτήριο π ροαγωγής μόνον 
επικουρικώς. Επομένως, μια απόφαση που χορηγεί προαγωγή σε υ πάλληλο μόνο με βάση το ότι δ εν 
μπορεί να κ αταλογιστεί κάτι αρνητικό στον υπάλληλο αυτό ή το ότι έχε ι ορισμένη αρχαιότητα στον 
συγκεκριμένο βαθμό, χωρίς να λ αμβάνει υπόψη την κατάσταση των άλλων υπαλλήλων, παραβιάζει 
την αρχή της συγκριτικής εξέτασης των προσόντων το υ συνόλου των δικαιουμένων προαγωγής 
υπαλλήλων την οποία καθιερώνει το ε ν λόγω ά ρθρο. Κατά συνέπεια, μολονότι η α πόφαση το υ
ECLI:EU:F:2011 :11 3ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-68/09
BARBINκατάΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
 γραφείου το υ Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 13ης Φεβρουαρίου 2006 , περί πολιτικής προαγωγών και 
προγραμματισμού σταδιοδρομίας, προβλέπει όριο ανα φοράς εξαρτώμενο από μια μέση διάρκεια 
εκφραζόμενη σε έ τη συμπληρωθέντα σε ο ρισμένο βαθμό, από το σ τοιχείο α υτό δ εν μπορεί να 
συναχθεί ότι ι σχύει αρχή κατά την οποία ένας υπάλληλος μπορεί να π ροαχθεί εφόσον δεν το υ έχε ι 
καταλογιστεί κάτι α ρνητικό, ή α ρχή σταθερής εξέλιξης της σταδιοδρομίας βάσει της οποίας η 
Διοίκηση υποχρεούται να π ροαγάγει αυτομάτως έναν υ πάλληλο γι α το ν λόγο κ αι μόνον ότι έχε ι 
ορισμένη αρχαιότητα στον βαθμό.
(βλ. σκέψεις 90 κ αι 91)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: Απόφαση Lopparelli κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 75
ΔΔΔ ΕΕ: 10 Σεπτεμβρίου 2009 , F-124/07, Behmer κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 106
4. Προκειμένου να μ ην παραβιάζει την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων και την αρχή της ίσης 
μεταχειρίσεως, η Δ ιοίκηση οφείλει να μ εριμνά ώ στε να μ ην τυγχάνουν διαφορετικής μεταχειρίσεως 
πανομοιότυπες καταστάσεις ούτε ίδιας μεταχειρίσεως διαφορετικές καταστάσεις, εκτός εάν α υτό 
δικαιολογείται από αν τικειμενικούς λόγους. Κατά συνέπεια, όταν έ νας υπάλληλος ασκεί δικαίωμα το 
οποίο το υ παρέχε ι ο Κ ΥΚ, η Δ ιοίκηση δεν μπορεί, χωρίς να δ ιακυβεύει την αποτελεσματικότητα το υ 
εν λόγω δικαιώματος, να θ εωρήσει ότι η κ ατάστασή το υ είναι διαφορετική από την κατάσταση ενός 
υπαλλήλου που δεν άσκησε το δ ικαίωμα αυτό κ αι, ως εκ το ύτου, να το ν μεταχειριστεί με διαφορετικό 
τρόπο, εκτός εάν η ε ν λόγω διαφορετική μεταχείριση, αφενός, δικαιολογείται από αν τικειμενικούς 
λόγους, ιδίως στο μ έτρο που απλώς επιβάλλει τις συνέπειες, για την επίμαχη περίοδο, της μη παροχής 
εργασίας εκ μέρους του ενδιαφερομένου υπαλλήλου, και, αφετέρου, είναι αυστηρά ανά λογη προς την 
παρεχόμενη αιτιολογία.
(βλ. σκέψη 100)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 16 Οκτωβρίου 1980 , 147 /79, Hochstrass κατά Δικαστηρίου, σκέψη 7
ΓΔΕΕ: 25 Οκτωβρίου 2005 , T-368/03, De Bustamante Tello κατά Συμβουλίου, σκέψη 69
5. Το γεγονός ότι μ ια απόφαση περί προαγωγών στηρίχθηκε τυπικά σε ν όμιμη αιτιολογία, ήτοι σ τον 
αριθμό των μορίων αξιολογήσεως που απονεμήθηκαν σ τον οι κείο υ πάλληλο, δεν αποκλείει το 
ενδεχόμενο η ε ν λόγω απόφαση να ε λήφθη ουσιαστικά γι α λόγους λιγότερο αποδεκτούς, όπως η 
συνεκτίμηση της γο νικής αδείας του εν λόγω υπαλλήλου, υπό το ν όρον όμως ότι υ πάρχουν ενδείξεις 
που δικαιολογούν την ύπαρξη αμφιβολιών για το αν η π ροαναφερθείσα αιτιολογία αν τιστοιχεί στην 
πραγματική αιτία της αποφάσεως.
(βλ. σκέψεις 102 κ αι 103)
6. Για την εκτίμηση της βασιμότητας λόγου ακυρώσεως που στηρίζεται στην ύπαρξη δυ σμενούς 
διακρίσεως, πρέπει να λ αμβάνεται υπόψη το σ ύνολο των σχε τικών πραγματικών περιστάσεων, στις 
οποίες περιλαμβάνονται οι ε κτιμήσεις που περιέχονται σε π ρογενέστερες αποφάσεις οι ο ποίες έχουν 
καταστεί απρόσβλητες. Κατά συνέπεια, μια απόφαση που κατέστη απρόσβλητη μπορεί, χωρίς να 
επανεξετάζεται η ν ομιμότητά της, να α ποτελέσει στοιχείο π ου λαμβάνεται υπόψη, μαζί με άλλες 
ενδείξεις, προκειμένου να δ ιαπιστωθεί η ύ παρξη συμπεριφοράς της Διοικήσεως που, μεταξύ άλλων, 
εισάγει δυσμενή διάκριση. Αυτό ισχύει κατά μείζονα λ όγο κ αθότι ε ίναι δυνατό η ύ παρξη δυ σμενούς 
διακρίσεως να α ποκαλυφθεί μόνο μετά την πάροδο των προθεσμιών για την άσκηση προσφυγής κατά 
αποφάσεως που αποτελεί έκφραση της εν λόγω διακρίσεως.
4 ECLI:EU:F:2011 :11ΠΕΡΙΛΗΨΗ–ΥΠΟΘΕΣΗF-68/09
BARBINκατάΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
(βλ. σκέψη 109)