ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
25

Εντούτοις, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 252, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ο γενικός εισαγγελέας διατυπώνει δημοσία, με πλήρη αμεροληψία και ανεξαρτησία, αιτιολογημένες προτάσεις επί των υποθέσεων οι οποίες, σύμφωνα με τον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτούν την παρέμβασή του. Το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται ούτε από τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα ούτε από την αιτιολογία βάσει της οποίας αυτός καταλήγει στις εν λόγω προτάσεις (απόφαση της 5ης Μαρτίου 2020, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi κατά EUIPO, C‑766/18 P, EU:C:2020:170, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
3

Κατά την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2005 έως την ημερομηνία έκδοσης της επίδικης απόφασης, οι κάτοικοι Σλοβακίας μπορούσαν να επιλέξουν μεταξύ των ακόλουθων φορέων ασφάλισης υγείας: – Všeobecná zdravotná poisťovňa a.s. (στο εξής: VšZP) και Spoločná zdravotná poisťovňa a.s. (στο εξής: SZP), οι οποίες συγχωνεύθηκαν την 1η Ιανουαρίου 2010 και των οποίων μοναδικός μέτοχος είναι το Σλοβακικό Δημόσιο· – Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. (στο εξής: Dôvera), της οποίας οι μέτοχοι είναι οντότητες του ιδιωτικού τομέα, και – Union zdravotná poist’ovňa a.s. (στο εξής: Union), της οποίας οι μέτοχοι είναι οντότητες του ιδιωτικού τομέα.
–

η Reliantco Investments LTD και η Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala Bucureşti, εκπροσωπούμενες από τους C. Stoica, L. Radu και D. Aragea, avocats,
–

η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους M. Sánchez Rydelski και C. Zatschler καθώς και από τις C. Simpson και C. Howdle,
46

Το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα υπενθυμίσει ότι τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η διαδικασία προδικαστικής αποφάσεως προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι εκκρεμεί πράγματι διαφορά ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, στο πλαίσιο της οποίας αυτά καλούνται να εκδώσουν απόφαση που θα λαμβάνει υπόψη την προδικαστική απόφαση (αποφάσεις της 21ης Απριλίου 1988, Pardini, 338/85, EU:C:1988:194, σκέψη 11, της 4ης Οκτωβρίου 1991, Society for the Protection of Unborn Children Ireland, C‑159/90, EU:C:1991:378, σκέψεις 12 και 13, και της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Pohotovosť, C‑470/12, EU:C:2014:101, σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
1

Με την αίτησή του αναιρέσεως, το Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Ίδρυμα για την Προστασία του Παραδοσιακού Τυριού της Κύπρου ονομαζόμενου «Χαλλούμι») ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 25ης Σεπτεμβρίου 2018, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi – M. J. Dairies (BBQLOUMI) (T‑328/17, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2018:594), με την οποία απερρίφθη η προσφυγή του εν λόγω ιδρύματος κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας (EUIPO) της 16ης Μαρτίου 2017 (υπόθεση R 497/2016-4), εκδοθείσας επί διαδικασίας ανακοπής (στο εξής: επίδικη απόφαση).
8

Μεταξύ των μέτρων τα οποία έλαβε η Ιταλική Δημοκρατία προκειμένου να διασφαλίσει τις έγκαιρες πληρωμές εκ μέρους των δημοσίων αρχών περιλαμβάνεται το decreto-legge n. 35 – Disposizioni urgenti per il pagamento dei debiti scaduti della pubblica amministrazione, per il riequilibrio finanziario degli enti territoriali, nonché in materia di versamento di tributi degli enti locali (πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 35, σχετικά με επείγουσες διατάξεις για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών της δημόσιας διοίκησης, για την ανάκτηση της χρηματοοικονομικής ισορροπίας των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και περιφερειακής διοίκησης και για την καταβολή των φόρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης), της 8ης Απριλίου 2013 (GURI αριθ. 82, της 8ης Απριλίου 2013), που μετατράπηκε σε νόμο, κατόπιν τροποποιήσεων, δυνάμει του νόμου αριθ. 64 της 6ης Ιουνίου 2013 (GURI αριθ. 132, της 7ης Ιουνίου 2013), καθώς και το decreto-legge n. 66 – Misure urgenti per la competitività e la giustizia sociale (πράξη νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 66, σχετικά με επείγοντα μέτρα για την ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη) της 24ης Απριλίου 2014 (GURI αριθ. 95, της 24ης Απριλίου 2014), που μετατράπηκε σε νόμο, κατόπιν τροποποιήσεων, δυνάμει του νόμου αριθ. 89 της 23ης Ιουνίου 2014 (GURI αριθ. 143, της 23ης Ιουνίου 2014). Οι εν λόγω πράξεις νομοθετικού περιεχομένου προβλέπουν, μεταξύ άλλων, τη χορήγηση συμπληρωματικών οικονομικών πόρων προς εξόφληση απαιτήσεων βεβαίων, εκκαθαρισμένων και απαιτητών τις οποίες έχουν οι επιχειρήσεις έναντι των δημοσίων αρχών.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της GAEC Jeanningros, γεωργικής συνεταιριστικής ενώσεως, αφενός, και του Institut national de l’origine et de la qualité (INAO) (Εθνικού Ινστιτούτου Ονομασιών Προελεύσεως και Ποιότητας, Γαλλία), του ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation (Υπουργού Γεωργίας και Τροφίμων, Γαλλία) και του ministre de l’Économie et des Finances (Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, Γαλλία), αφετέρου, σχετικά με την τροποποίηση των προδιαγραφών της προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως (ΠΟΠ) «Comté».
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Sky plc, Sky International AG και Sky UK Ltd (στο εξής, από κοινού: Sky κ.λπ.) και των SkyKick UK Ltd και SkyKick Inc (στο εξής, από κοινού: εταιρίες SkyKick), με αντικείμενο προβαλλόμενη προσβολή, εκ μέρους των εταιριών Skykick, σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εθνικού σήματος του Ηνωμένου Βασιλείου που ανήκουν στις Sky κ.λπ.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των Generics (UK) Ltd (στο εξής: GUK), GlaxoSmithKline plc (στο εξής: GSK), Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma LLC –πρώην Zoetis Products LLC–, Actavis UK Ltd και Merck KGaA και, αφετέρου, της Competition and Markets Authority (αρχής ανταγωνισμού και αγορών, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: CMA), σχετικά με την από 12 Φεβρουαρίου 2016 απόφαση της αρχής αυτής, με την οποία διαπιστώθηκαν συμπράξεις στις οποίες συμμετείχαν οι εταιρίες αυτές και καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως εκ μέρους της GSK και επιβλήθηκαν χρηματικές κυρώσεις στις εν λόγω εταιρίες (στο εξής: απόφαση της CMA).
21

Το άρθρο 2 της ως άνω οδηγίας, που φέρει τον τίτλο «Πεδίο εφαρμογής», προβλέπει στην παράγραφο 4 τα εξής: «Η παρούσα οδηγία δεν θίγει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τη δικαιοδοσία των κρατών μελών επί των θαλασσίων υδάτων, τα οποία απορρέουν από τις σχετικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου, ιδίως δε από τ[η] [Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (United Nations Convention on the Law of the Sea, UNCLOS), που υπογράφηκε στο Μοντέγκο Μπαίυ στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 (Recueil des traités des Nations unies, τόμοι 1833, 1834 και 1835, σ. 3)]. Ειδικότερα, η εφαρμογή της παρούσας οδηγίας δεν θίγει τη χάραξη και την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών από τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της UNCLOS.»
12

Μετά τη μεταβίβαση στην FSI της συμμετοχής στο κεφάλαιο της FSE, το άρθρο 47, παράγραφος 7, της decreto-legge 24 aprile 2017, n. 50 – Disposizioni urgenti in materia finanziaria, iniziative a favore degli enti territoriali, ulteriori interventi per le zone colpite da eventi sismici e misure per lo sviluppo (πράξης νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 50 ‐ Επείγουσες διατάξεις για χρηματοοικονομικά θέματα, πρωτοβουλίες υπέρ τοπικών αρχών, περαιτέρω παρεμβάσεις στις σεισμόπληκτες περιοχές και αναπτυξιακά μέτρα), της 24ης Απριλίου 2017 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 95, της 24ης Απριλίου 2017, στο εξής: πράξη νομοθετικού περιεχομένου 50/2017), κυρωθείσας, κατόπιν τροποποιήσεως, με τον νόμο 96, της 21ης Ιουνίου 2017 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 31, της 23ης Ιουνίου 2017), τροποποίησε την έκτη περίοδο του άρθρου 1, παράγραφος 867, του νόμου του 2016 περί σταθερότητας, αντικαθιστώντας την με το ακόλουθο κείμενο: «Με την επιφύλαξη των προβλεπόμενων στην παρούσα παράγραφο υποχρεώσεων, εγκρίνεται η δαπάνη ύψους 70 εκατομμυρίων ευρώ για το έτος 2016. Οι σχετικοί πόροι μεταβιβάζονται στο ενεργητικό της [FSE] για να διατεθούν, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο πλαίσιο του σχεδίου εξυγίανσης της εταιρίας, αποκλειστικά και μόνο για την κάλυψη των υποχρεώσεων, ακόμη και προγενέστερων, και των οικονομικών αναγκών του τομέα υποδομών. Δεν θίγονται οι πράξεις, τα μέτρα και οι ενέργειες που έχουν ήδη υλοποιηθεί δυνάμει της [αποφάσεως της 4ης Αυγούστου 2016] […]».
37

Ως προς το ζήτημα αυτό, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της συμβάσεως του Μόντρεαλ προκύπτει ότι τα συμβαλλόμενα μέρη προέκριναν τη χρήση του όρου «δυστύχημα» αντί του όρου «συμβάν» που προτεινόταν με το αρχικό σχέδιο συμβάσεως (βλ., ιδίως, τη γνωμοδότηση της International Union of Aviation Insurers, DCW Doc No.28, 13 Μαΐου 1999, καθώς και την έκθεση του Rapporteur on the Modernization and Consolidation of the Warsaw System, C‑WP/10576). Η χρήση του όρου αυτού προκρίθηκε επειδή ο όρος «συμβάν» θεωρήθηκε υπερβολικά ευρύς, δεδομένου ότι καλύπτει όλες τις περιστάσεις και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλημμυρίδα αγωγών.
–

οι Nederlands Uitgeversverbond και Groep Algemene Uitgevers, εκπροσωπούμενες από τους C. A. Alberdingk Thijm, C. F. M. de Vries και S. C. van Velze, advocaten,
1

Με την αίτηση αναιρέσεως, οι Patrick Grégor Puppinck, Filippo Vari, Jakub Baltroszewicz και Manfred Liebner καθώς και οι Josephine Quintavalle, Edith Frivaldszky και Alicia Latorre Canizares ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 23ης Απριλίου 2018, One of Us κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑561/14, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2018:210), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση της ανακοινώσεως COM(2014) 355 final της Επιτροπής, της 28ης Μαΐου 2014, σχετικά με την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών «Ένας από μας» (στο εξής: επίδικη ανακοίνωση).
3)

Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, με αποτέλεσμα να μπορεί το κράτος μέλος να εφαρμόζει άλλες απαιτήσεις πέραν της προβλεπομένης στο άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας [2003/86] (ήτοι “για τη συντήρησή του υπεύθυνος να είναι ο πρόσφυγας”), σημαίνει τούτο ότι το κράτος μέλος δύναται να επιβάλει, εφόσον το κρίνει σκόπιμο, οποιαδήποτε απαίτηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ορίζονται στο άρθρο 4, παράγραφοι 2 και 3, [της οδηγίας αυτής] σε σχέση με άλλα μέλη της οικογένειας, ή μπορεί να εφαρμόζει αποκλειστικά την απαίτηση του άρθρου 4, παράγραφος 3, της [εν λόγω οδηγίας]; Στην περίπτωση αυτή, ποια πραγματική κατάσταση προϋποθέτει η απαίτηση “objectively unable to provide for their own needs on account of their state of health” (ήτοι “[να μην] μπορούν αντικειμενικά να καλύψουν τις ανάγκες τους λόγω της κατάστασης της υγείας τους”) του άρθρου 4, παράγραφος 3, της οδηγίας; Έχει την έννοια ότι το μέλος της οικογένειας δεν μπορεί να [καλύψει] “τις δικές του ανάγκες” ή την έννοια ότι “δεν είναι ικανό” να φροντίσει “τον εαυτό του”, ή πρέπει να ερμηνεύεται με άλλο τρόπο, ανάλογα με την περίπτωση;»
18

Με δικόγραφο της 18ης Ιουνίου 2015, η IT Development άσκησε αγωγή κατά της Free Mobile ενώπιον του tribunal de grande instance de Paris (πρωτοδικείου Παρισιού, Γαλλία) λόγω παραποίησης του λογισμικού ClickOnSite, ζητώντας αποκατάσταση της ζημίας της. Η IT Development προσήψε στη Free Mobile ότι τροποποίησε το λογισμικό, πιο συγκεκριμένα με τη δημιουργία νέων υποδειγμάτων. Εκτός από τον ουσιώδη, κατά την IT Development, χαρακτήρα των εν λόγω τροποποιήσεων, η εταιρία αυτή επικαλέστηκε ειδικότερα, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η Free Mobile δεν είχε το δικαίωμα να προβεί σε τέτοιες τροποποιήσεις, τις διατάξεις του άρθρου 6 της σύμβασης παραχώρησης άδειας εκμετάλλευσης, το οποίο φέρει τον τίτλο «Περιεχόμενο άδειας εκμετάλλευσης» και προβλέπει κατ’ ουσίαν ότι απαγορεύεται ρητώς στον πελάτη η αναπαραγωγή, άμεση ή έμμεση, του λογισμικού πακέτου, η αποσυμπίληση και/ή η εκτέλεση εργασιών ανάστροφης μηχανίκευσης στο πακέτο, καθώς και η τροποποίηση, η διόρθωση, η προσαρμογή, η δημιουργία δεύτερων έργων και προσθηκών, άμεσα ή έμμεσα, σε σχέση με το λογισμικό αυτό.
35

Συνεπώς, πρέπει κατ’ αρχάς να απορριφθεί το επιχείρημα της GRDF ότι οι αποφάσεις της Αρχής επίλυσης διαφορών είναι διοικητικές αποφάσεις των οποίων τα αποτελέσματα δεν μπορούν να ανατρέχουν σε χρόνο προγενέστερο της γένεσης της διαφοράς μεταξύ των μερών. Μια τέτοια ερμηνεία θα αντέβαινε στους σκοπούς της οδηγίας 2009/73 και θα την καθιστούσε άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας. Όπως επισήμανε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις γραπτές παρατηρήσεις της, πρέπει να ληφθεί υπόψη η πάγια νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία η υποχρέωση διασφάλισης της πλήρους αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης, μεταξύ άλλων μέσω της εξάλειψης των συνεπειών μιας παραβιάσεως του δικαίου της Ένωσης, βαρύνει τα εθνικά δικαστήρια αλλά και, στο πλαίσιο των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους, όλα τα όργανα του οικείου κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένων των διοικητικών αρχών (πρβλ. αποφάσεις της 12ης Ιουνίου 1990, Γερμανία κατά Επιτροπής, C‑8/88, EU:C:1990:241, σκέψη 13· της 7ης Ιανουαρίου 2004, Wells, C‑201/02, EU:C:2004:12, σκέψη 64, και της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψεις 38 και 39).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Amoena Ltd και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, στο εξής: φορολογική αρχή), σχετικά με τη δασμολογική κατάταξη στηθόδεσμων μαστεκτομής.
19

Με τη regeling van de Staatssecretaris van Economische Zaken, nr. WJZ/16105576, houdende wijziging van de Regeling Europese EZ-subsidies en de Regeling openstelling EZ-subsidies 2016 in verband met de subsidiemodule inzake productie- en afzetprogramma’s en andere wijzigingen in het kader van het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij (απόφαση του Υφυπουργού Οικονομίας αριθ. WJZ/16105576, περί τροποποίησης της απόφασης για τις ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις στον τομέα της οικονομίας και της απόφασης για τη διάθεση επιχορηγήσεων στον τομέα της οικονομίας για το έτος 2016 όσον αφορά τη διαδικασία επιχορήγησης σχεδίων παραγωγής και εμπορίας και περί λοιπών τροποποιήσεων στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Θάλασσας και Αλιείας), της 25ης Αυγούστου 2016 (Stcrt. 2016, no 43926, στο εξής: απόφαση περί διαδικασίας επιχορηγήσεων σχετικά με τα σχέδια παραγωγής και εμπορίας), το Βασίλειο των Κάτω Χωρών προέβλεψε τη διαδικασία επιχορηγήσεων σχετικά με τα σχέδια παραγωγής και εμπορίας για την περίοδο από 29 Αυγούστου έως 16 Σεπτεμβρίου 2016.
32

Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της καθιερούμενης με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται αποκλειστικά στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
16

Η προσφυγή την οποία άσκησε ο Α. Bocero Torrico κατά του INSS και του γενικού ταμείου κοινωνικής ασφαλίσεως ενώπιον του Juzgado de lo Social no 2 de Ourense (δικαστηρίου εργατικών διαφορών αριθ. 2 του Ορένσε, Ισπανία), καθώς και η προσφυγή που άσκησε ο J. P. K. F. Bode κατά των οργανισμών αυτών ενώπιον του Juzgado de lo Social no 2 de A Coruña (δικαστηρίου εργατικών διαφορών αριθ. 2 της A Coruña, Ισπανία) απορρίφθηκαν. Τα ως άνω δικαστήρια έκριναν ότι το ποσό της «καταβλητέας συντάξεως», κατά την έννοια του άρθρου 208, παράγραφος 1, στοιχείο c, του LGSS, το οποίο πρέπει να υπερβαίνει το ποσό της κατώτατης συντάξεως που ισχύει για τον ενδιαφερόμενο κατά τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του προκειμένου να λάβει πρόωρη σύνταξη γήρατος, είναι το ποσό της πραγματικής συντάξεως της οποίας η καταβολή βαρύνει την Ισπανία. Τα δικαστήρια αυτά στηρίχθηκαν στον σκοπό τον οποίο επιδιώκει η ισπανική νομοθεσία, δηλαδή στην αποτροπή του ενδεχομένου καταβολής συμπληρώματος μέχρι το εκ του νόμου οριζόμενο κατώτατο ποσό των συντάξεων γήρατος για πρόσωπα τα οποία δεν έχουν ακόμη συμπληρώσει το νόμιμο όριο ηλικίας συνταξιοδοτήσεως και στην παράταση, ως εκ τούτου, της συμμετοχής των προσώπων αυτών στην αγορά εργασίας.
–

η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις C. Van Lul και C. Pochet, καθώς και από τον P. Cottin, επικουρούμενους από την C. Decordier, avocate, και την T. Bricout, advocaat,
37

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά το σημείο 8 των κατευθυντηρίων γραμμών για το παράλληλο εμπόριο φυτοπροστατευτικών προϊόντων (Guidance document concerning the parallel trade of plant protection products), που δημοσιεύθηκαν στις 14 Ιουλίου 2015, «[κ]ατά τη λήξη μιας άδειας παράλληλου εμπορίου, πρέπει να υποβάλλεται νέα αίτηση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 52 του κανονισμού 1107/2009. Οι αιτήσεις αυτές εξετάζονται υπό το πρίσμα των κριτηρίων του άρθρου 52 ως νέες αιτήσεις. Επομένως, είναι απαραίτητο να υποβληθεί ένα πλήρες σύνολο εγγράφων».
–

η Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (Spedidam) και οι PG και GF, εκπροσωπούμενοι από την C. Waquet και τον H. Hazan, avocats,
–

η UPS Deutschland Inc. Co. OHG, η DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG και η Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V., εκπροσωπούμενες από τους S. Maaßen και P. Pommerening, Rechtsanwälte,
12

Το κριτήριο βάσει του οποίου τα γερμανικά πολιτικά δικαστήρια ασκούν τον έλεγχό τους επί των τελών που καθορίζει ο φορέας διαχείρισης αερολιμένα προκύπτει από το άρθρο 315 του Bürgerliches Gesetzbuch (αστικού κώδικα), όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο για την υπόθεση της κύριας δίκης χρόνο (στο εξής: BGB). Η διάταξη αυτή, η οποία επιγράφεται «Προσδιορισμός της παροχής από έναν εκ των συμβαλλομένων», προβλέπει τα εξής: «(1) Εάν η παροχή πρέπει να προσδιορισθεί από έναν εκ των συμβαλλομένων, σε περίπτωση αμφιβολίας, ο προσδιορισμός αυτός πρέπει να γίνει ex aequo et bono. (2) Ο προσδιορισμός συντελείται μέσω δήλωσης απευθυνόμενης στον αντισυμβαλλόμενο. (3) Εφόσον ο προσδιορισμός της παροχής πρέπει να γίνει ex aequo et bono, o προσδιορισμός που έγινε είναι δεσμευτικός για τον αντισυμβαλλόμενο μόνον εφόσον είναι σύμφωνος προς το κριτήριο της δίκαιης κρίσης. Εάν δεν είναι σύμφωνος προς αυτό, πραγματοποιείται με δικαστική απόφαση· το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση κατά την οποία ο προσδιορισμός βραδύνει.»
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ, αφενός, των εταιριών Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl και Sorì Italia Srl (στο εξής, από κοινού: Caseificio Cirigliana κ.λπ.) και, αφετέρου, του Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali (Υπουργείου Γεωργικής και Δασικής Πολιτικής και Πολιτικής Τροφίμων, Ιταλία), της Presidenza del Consiglio dei Ministri (Προεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου, Ιταλία) και του Ministero della Salute (Υπουργείου Υγείας, Ιταλία) σχετικά με αίτημα μεταρρυθμίσεως μιας αποφάσεως του Tribunale amministrativo regionale del Lazio, sede di Roma (περιφερειακού διοικητικού πρωτοδικείου του Lazio, με έδρα τη Ρώμη, Ιταλία), της 19ης Νοεμβρίου 2015, αφορώσας την decreto ministeriale no 76262 – Modalità per l’ attuazione delle disposizioni di cui all’articolo 4 del decreto-legge 24 giugno 2014, n.° 91, recante: «Misure per la sicurezza alimentare e la produzione della Mozzarella di bufala Campana DOP» (υπουργική απόφαση 76262 σχετικά με λεπτομέρειες εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 4 της πράξεως νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 91 της 24ης Ιουνίου 2014 με τίτλο: «Μέτρα για την ασφάλεια των τροφίμων και την παραγωγή της “Mozzarella di bufala Campana ΠΟΠ”»), της 9ης Σεπτεμβρίου 2014 (GURI αριθ. 219, της 20ής Σεπτεμβρίου 2014, σ. 8) (στο εξής: υπουργική απόφαση 76262/2014).
8

Το άρθρο 61 του legge n. 99 – Disposizioni per lo sviluppo e l’internazionalizzazione delle imprese, nonché in materia di energia (νόμου 99, για τη θέσπιση διατάξεων για την ανάπτυξη και τη διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, καθώς και για τον τομέα της ενέργειας), της 23ης Ιουλίου 2009 (GURI αριθ. 176, της 31ης Ιουλίου 2009), ορίζει τα εξής: «Οι αρμόδιες αρχές για την ανάθεση συμβάσεων παροχής υπηρεσιών μπορούν, ακόμη και κατά παρέκκλιση από τους κανόνες που διέπουν τον σχετικό τομέα, να επικαλεσθούν τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφοι 2, 4, 5 και 6, και του άρθρου 8, παράγραφος 2, του [κανονισμού 1370/2007]. Για τις εταιρίες οι οποίες, εντός της Ιταλίας ή στην αλλοδαπή, είναι ανάδοχοι συμβάσεων παροχής υπηρεσιών υπό την έννοια των διατάξεων του ως άνω [κανονισμού 1370/2007] δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί η εξαίρεση του άρθρου 18, παράγραφος 2, στοιχείο a, του [decreto legislativo n. 422 – Conferimento alle regioni ed agli enti locali di funzioni e compiti in materia di trasporto pubblico locale, a norma dell’articolo 4, comma 4, della legge 15 marzo 1997, n. 59 (νομοθετικού διατάγματος 422, σχετικά με τη μεταβίβαση στις περιφέρειες και στους τοπικούς οργανισμούς καθηκόντων και αρμοδιοτήτων στον τομέα των δημόσιων τοπικών μεταφορών σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 4, του νόμου 59, της 15ης Μαρτίου 1997), της 19ης Νοεμβρίου 1997 (GURI αριθ. 287, της 10ης Δεκεμβρίου 1997, σ. 4)].»
17

Το άρθρο 1, τμήμα 2, μέρος A, παράγραφος 2, του παραρτήματος I του decreto n. 264 – Regolamento recante criteri indicativi per agevolare la dimostrazione della sussistenza dei requisiti per la qualifica dei residui di produzione come sottoprodotti e non come rifiuti (διατάγματος 264, περί κανόνων που θέτουν ενδεικτικά κριτήρια προκειμένου να διευκολυνθεί η απόδειξη της συνδρομής των όρων για τον χαρακτηρισμό των καταλοίπων παραγωγής ως υποπροϊόντων και όχι ως αποβλήτων), της 13ης Οκτωβρίου 2016 (GURI αριθ. 38, της 15ης Φεβρουαρίου 2017), έχει ως εξής: «Βάσει της νομοθεσίας που ίσχυε κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του παρόντος διατάγματος, για την παραγωγή ενέργειας διά της καύσεως μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνον τα κατάλοιπα βιομάζας του παραρτήματος Χ του μέρους V του [νομοθετικού διατάγματος 152/2006] και του άρθρου 2-bis της πράξης νομοθετικού περιεχομένου 171 της 3ης Νοεμβρίου 2008, υπό την επιφύλαξη των μελλοντικών διατάξεων που θα ρυθμίζουν ρητώς τη χρήση των καταλοίπων βιομάζας ως καυσίμων. Σε περίπτωση που προορίζονται για την παραγωγή ενέργειας διά της καύσεως, τα υλικά του άρθρου 185 του [νομοθετικού διατάγματος 152/2006] υπάγονται, εν πάση περιπτώσει, στο καθεστώς των αποβλήτων εφόσον δεν αναγράφονται στις διαλαμβανόμενες στην παρούσα παράγραφο διατάξεις.»
14

Κατά το άρθρο 106a, παράγραφος 1, του Vreemdelingwet 2000 (νόμου του 2000 περί αλλοδαπών), της 23ης Νοεμβρίου 2000 (Stb. 2000, αριθ. 495), όπως τροποποιήθηκε με τον wet tot wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met de uitbreiding van het gebruik van biometrische kenmerken in de vreemdelingenketen in verband met het verbeteren van de identiteitsvaststelling van de vreemdeling (νόμο για την τροποποίηση του νόμου του 2000 περί αλλοδαπών όσον αφορά τη διευρυμένη χρήση βιομετρικών αναγνωριστικών στοιχείων στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ των αρμόδιων οργάνων στον τομέα των αλλοδαπών με σκοπό τη βελτίωση της ταυτοποίησης αλλοδαπού υπηκόου), της 11ης Δεκεμβρίου 2013 (Stb. 2014, αριθ. 2) (στο εξής: νόμος περί αλλοδαπών): «Επιτρέπεται η λήψη και η επεξεργασία εικόνας προσώπου και εικόνας των δέκα δακτυλικών αποτυπωμάτων αλλοδαπού, όταν οι αναφερόμενοι στο άρθρο 1 ευρωπαϊκοί κανονισμοί σχετικά με τα βιομετρικά δεδομένα δεν προβλέπουν σχετική δυνατότητα, προκειμένου να εξακριβωθεί η ταυτότητα του προσώπου αυτού για την εφαρμογή του παρόντος νόμου. Οι εικόνες του προσώπου και των δακτυλικών αποτυπωμάτων συγκρίνονται με τις εικόνες που περιλαμβάνονται στο αρχείο αλλοδαπών υπηκόων.»
–

ο Α. R. Newton, εκπροσωπούμενος από τον A. Short, QC, την C. Bell και τον M. Uberoi, barristers, καθώς και από την C. Rowland-Frank και τον J. H. C. Briggs, solicitors,