ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

Το βασικό ζήτημα της κύριας δίκης αφορά τον αναλογούντα στα δελτία φόρο προστιθεμένης αξίας επί των εκροών (στο εξής: ΦΠΑ) τον οποίο οφείλει η Argos για τις πωλήσεις αγαθών που πραγματοποιούνται με τη χρήση δελτίων. Η καθής της κύρίας δίκης εθνική φορολογική αρχή, οι Commissioners for Customs and Excise (στο εξής: Commissioners), έχει την πάγια άποψη ότι, για τον καθορισμό της βάσεως επιβολής του φόρου, η αναγραφόμενη στα δελτία αξία συνιστά την πραγματική αντιπαροχή εις χρήμα για την παράδοση των αγαθών, ανεξαρτήτως του αν αρχικώς τα δελτία πωλήθηκαν με έκπτωση. Η Argos, ισχυριζόμενη ότι έλαβε ως αντιπαροχή μόνο τη μειωμένη κατόπιν εκπτώσεως αξία των δελτίων και όχι ολόκληρη την αναγραφόμενη αξία, υπέβαλε αίτηση στους Commissioners στις 14 Μαΐου 1993 για την επιστροφή ποσού 1363245 UK£, το οποίο αποτελεί μέρος του καταβληθέντος μεταξύ 1ης Απριλίου 1983 και 27 Μαρτίου 1993 ΦΠΑ. Κατόπιν της απορρίψεως της αιτήσεως της από τους Commissioners, η Argos άσκησε προσφυγή ενώπιον του Value Added Tax Tribunal, London (στο εξής: Tribunal) ( 3 ).
75.

Τούτο επιβεβαιώνεται, καταρχάς, από την επιστολή κάποιου Boyd της MMD όπου εκτίθενται τα εξής: «Μολονότι το ιδιοσκεύασμα το οποίο ονομάζεται Ditropan στο Βέλγιο είναι γνωστό στη Marion Merrell Dow και ελέγχεται από αυτήν, δεν συμβαίνει το ίδιο με το προϊόν Ditropan που παράγεται στη Μεγάλη Βρετανία, την άδεια κυκλοφορίας του οποίου διαθέτει η Smith and Nephew Ltd. Η Smith and Nephew Ltd είναι νομικό πρόσωπο που δεν ανήκει στον όμιλο εταιριών MMD. Η Marion Merrell Dow περιορίζεται να παρέχει στη Smith and Nephew Ltd το οξυβουτυνικό χλωρίδιο. Συνεπώς, οεν μπορεί να βεβαιωθεί ότι τα χαρακτηριστικά του παραγομένου στο Βέλγιο Ditropan ταυτίζονται με αυτά του προϊόντος που παρασκευάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο από τη Smith mid Nephew» ( 42 ).
23.

Περαιτέρω, η ίδια η Επιτροπή επιβεβαίωσε, σε υπόμνημα της 23ης Ιουνίου 1994, αναφερόμενη στην ανάγκη τροποποιήσεως των κριτηρίων σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας ΟΝΡ για να ληφθεί υπόψη η σταδιακή ελευθέρωση των υποδομών των τηλεπικοινωνιών που επιβάλλεται από τις κοινοτικές οδηγίες, ότι: «The concept of special and exclusive rights has been used up to the present as the major criteria for applying Open Network Provision conditions. With the future abolition of special and exclusive rights, the issue of the entities to be covered by Open Network Provision must be revisited». ( 10 )
1.

Στην παρούσα υπόθεση υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο από το Value Added Tax Tribunal του Λονδίνου ορισμένα ερωτήματα σχετικά με τις σε μετοχές επενδυτικές δραστηριότητες μιας limited-liability trust corporation (της Wellcome Trust Ltd). Η δημιουργία αυτής της trust corporation, η οποία είναι η προσφεύγουσα της κυρίας δίκης, ανάγεται στον Sir Henry Wellcome. Η Burroughs, Wellcome and Company ιδρύθηκε ως partnership (ομόρρυθμη εταιρία) στο Λονδίνο το 1880 από δύο Αμερικανούς φαρμακοποιούς, τον Silas Burroughs και τον Henry Wellcome, οι οποίοι στη συνέχεια απέκτησαν αμφότεροι τη βρετανική ιθαγένεια. Η Wellcome Foundation Ltd (στο εξής: Foundation), η οποία ανέλαβε τις τότε υφιστάμενες δραστηριότητες, έγινε εταιρία το 1924. Ο Sir Henry Wellcome πέθανε το 1936. Η διαθήκη του όριζε ότι όλες οι μετοχές της Foundation θα περιέρχονταν σε φιλανθρωπικά trusts (το Wellcome Trust) για την πρόοδο της ιατρικής και κτηνιατρικής έρευνας και την υποστήριξη της ιστορίας της ιατρικής. Αρχικώς ορίστηκαν επτά trustees. Εντούτοις, την 1η Ιουνίου 1992, κατόπιν διαταγής δικαστηρίου και πιστοποιητικού που εξεδόθη από τον Lord Chancellor, η Wellcome Trust Ltd, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, ορίστηκε ο μόνος trustee ο οποίος θα ενεργούσε αντί των υπολοίπων trustees. Οι προηγούμενοι trustees έγιναν διευθυντές της Wellcome Trust Ltd. Δεν αμφισβητείται ότι η αλλαγή αυτή δεν ασκεί επιρροή επί των υποβληθέντων στην παρούσα υπόθεση ερωτημάτων (οι αναφορές στο «trust» στο κείμενο που ακολουθεί αφορούν τους μεμονωμένους trustees και, για την περίοδο μετά την 1η Ιουνίου 1992, τη Wellcome Trust Ltd).
6.

Με την απόφαση Transport Act 1985 (Extension of Eligibility for Travel Concessions) Order 1986, η οποία ελήφθη βάσει της εξουσιοδοτήσεως που παρασχέθηκε με το άρθρο 93, παράγραφος 7, στοιχείο f, του νόμου, ο Υπουργός Μεταφορών διηύρυνε τον κύκλο των δικαιούχων, έτσι ώστε να περιλαμβάνονται και: «a) οι πάσχοντες από διανοητική αναπηρία· b) τα πρόσωπα που δεν έλαβαν άδεια οδηγήσεως για ιατρικούς λόγους· c) οι κωφοί και οι κωφάλαλοι· d) τα πρόσωπα των οποίων η όραση είναι τόσο ελαττωματική ώστε να μη μπορούν να αντιληφθούν ορθώς τον όγκο και την ταχύτητα των οχημάτων· e) τα πρόσωπα που στερούνται της χρήσεως και των δύο βραχιόνων· f) οι δηλωθέντες συνοδοί δικαιούχων, οι οποίοι, κατά την κρίση της αρμόδιας αρχής, πάσχουν τόσο σοβαρή αναπηρία ώστε να χρήζουν συνοδού για να μπορούν να μετακινούνται με τις δημόσιες συγκοινωνίες».
2.

Η εταιρία A/S Richard Frederiksen & Co., προσφεύγουσα της κύριας δίκης (στο εξής: προσφεύγουσα), κατέχει το σύνολο των μετοχών της εταιρίας Sydjysk Sten og Grus A/S (στο εξής: θυγατρική). Η προσφεύγουσα χορήγησε το 1984 άτοκο δάνειο στη θυγατρική της. Η αρμόδια φορολογική αρχή της Δανίας θεώρησε ότι, για τον προσδιορισμό του φορολογητέου εισοδήματος, το εν λόγω δάνειο απέδιδε τόκο ίσο προς το 11 % του μέσου ύψους του δανείου και, κατά συνέπεια, προέβη στη διόρθωση των φορολογικών δηλώσεων της προσφεύγουσας για τα φορολογικά έτη 1986/87, 1987/88 και 1988/89. Η πραγματοποιηθείσα από τη φορολογική αρχή διόρθωση δικαιολογήθηκε από τη σκέψη ότι το άτοκο δάνειο δεν συνιστούσε συνήθη συναλλαγή, αλλά χορηγήθηκε αποκλειστικά βάσει της κοινότητας συμφερόντων που υπάρχει μεταξύ των δύο εταιριών. Κατά συνέπεια, στην προσφεύγουσα επιβλήθηκε φόρος εισοδήματος για το εκτιμηθέν όφελος που προκύπτει από το άτοκο δάνειο που χορήγησε στη θυγατρική της, με φορολόγηση του μεταβιβασθέντος στη θυγατρική κεφαλαίου που συνίστατο στην εξοικονόμηση των τόκων. Εξάλλου, η φορολογική αρχή έκρινε ότι η θεωρητική απόδοση του ατόκου δανείου συνιστούσε φορολογητέα επιδότηση της θυγατρικής, η τελευταία όμως απέκτησε ωστόσο το δικαίωμα φορολογικής εκπτώσεως του ποσού αυτού. Επομένως, η πραγματοποιηθείσα από τη φορολογική αρχή διόρθωση όσον αφορά τη θυγατρική ήταν «ουδέτερη» από φορολογική άποψη.
2.

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3019/86 της Επιτροπής, της 30ής Σεπτεμβρίου 1986 (στο εξής: κανονισμός 1986) ( 1 ), επέβαλε προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές τυποποιημένων πολυφασικών ηλεκτρικών κινητήρων, ισχύος μεγαλύτερης από 0,75 kilowatts έως και 75 kilowatts, καταγωγής Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Ρουμανίας, Τσεχοσλοβακίας και Σοβιετικής Ένωσης. Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 864/87 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 1987 (στο εξής: κανονισμός 1987) ( 2 ), επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές των εν λόγω ηλεκτρικών κινητήρων καταγωγής όλων αυτών των χωρών κρατικού εμπορίου, εξαιρέσει της Ρουμανίας ( 3 ). Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1986 και το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 1987 ορίζουν τους οικείους πολυφασικούς ηλεκτρικούς κινητήρες ως εκείνους «που υπάγονται στη διάκριση ex 85.01 BIß' του Κοινού Δασμολογίου, που αντιστοιχεί στον κώδικα Nimexe ex 85.01-33, ex 85.01-34 και ex 85.01-36».
9.

Η αγωγή στην υπό κρίση υπόθεση ασκήθηκε στις 11 Ιουνίου 1991 ενώπιον του Commercial Court of the Queen's Bench Division of the High Court of Justice of England and Wales. Οι ενάγουσες ζητούν αποζημίωση και από τις τέσσερις εταιρίες που διαδέχθηκαν τη CEGB για προβαλλόμενες παραβάσεις του άρθρου 86 της Συνθήκης ΕΚ εκ μέρους της CEGB, όσον αφορά τις συμβάσεις αγοράς άνθρακα για την περίοδο από το 1985 έως τις 31 Μαρτίου 1990. Η υπόθεση διαγράφηκε στη συνέχεια ως προς δύο από τις εταιρίες αυτές (τη National Grid Company pic και τη Nuclear Electric pic), λόγω του τρόπου κατανομής του παθητικού της CEGB κατά την αναδιοργάνωση της βιομηχανίας προμηθείας ηλεκτρικής ενεργείας. Οι ενάγουσες έλαβαν αργότερα άδεια από το High Court να διευρύνουν την αγωγή τους ώστε να περιλάβουν ισχυρισμούς στηριζόμενους στα άρθρα 4 και 63, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 7ης Δεκεμβρίου 1995. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 91/263/ΕΟΚ - Μη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη. - Υπόθεση C-239/94.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα I-00983



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

1 Στην υπό κρίση υπόθεση, η οποία αφορά διαδικασία αναγνωρίσεως παραβάσεως της Συνθήκης, η Επιτροπή προσάπτει στην Ιρλανδία ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ καθώς και από το άρθρο 17 της οδηγίας 91/263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1991, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τον τερματικό εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών περιλαμβανομένης και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως της πιστότητας (1), καθόσον δεν θέσπισε τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθεί προς την εν λόγω οδηγία ή δεν ανακοίνωσε στην Επιτροπή τα μέτρα τα οποία έλαβε για να συμμορφωθεί προς την οδηγία αυτή.

2 Κατά το άρθρο 17 της οδηγίας 91/263, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα μέτρα που είναι απαραίτητα για τη συμμόρφωσή τους προς την εν λόγω οδηγία το αργότερο στις 6 Νοεμβρίου 1992, έχουν δε την υποχρέωση να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

3 Η Ιρλανδία δεν αμφισβητεί ότι διέπραξε την παράβαση που της προσάπτεται. Αναφέρει απλώς ότι τα απαραίτητα για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο μέτρα βρίσκονται στο στάδιο της εκπονήσεως.

4 Υπό τις συνθήκες αυτές, προτείνω απλώς στο Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 91/263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1991, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τον τερματικό εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών περιλαμβανομένης και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως της πιστότητας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ καθώς και από το άρθρο 17 της οδηγίας αυτής. Επιπλέον, προτείνω στο Δικαστήριο να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά εξοδα.

(1) - ΕΕ L 128, σ. 1.
«1)

Απαγορεύει το άρθρο 9 της οδηγίας 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, στον Secretary of State for the Home Department (Υπουργό Εσωτερικών) να εκδώσει απόφαση περί απελάσεως βάσει του άρθρου 7 του νόμου Prevention of Terrorism (Temporary Provisions) Act 1989 [νόμου για την πρόληψη της τρομοκρατίας (προσωρινές διατάξεις) του 1989] πριν διατυπώσει γνώμη η “αρμόδια αρχή”, εφόσον οι σχετικές διατάξεις του παραρτήματος 2 του νόμου του 1989 προβλέπουν ότι: a) το υπό απέλαση πρόσωπο δικαιούται να υποβάλει παρατηρήσεις στην αρμόδια αρχή και b) αν υποβληθούν παρατηρήσεις στην αρμόδια αρχή, ο υπουργός υποχρεούται να λάβει υπόψη τη γνώμη της αρχής αυτής και να επανεξετάσει το βάσιμο της εκδόσεως αποφάσεως περί απελάσεως πριν από την απέλαση του ατόμου από το Ηνωμένο Βασίλειο (εκτός αν το εν λόγω άτομο συμφωνεί να απομακρυνθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο);
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Tesauro της 13ης Ιουλίου 1995. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕΛΟΥΣ - ΟΔΗΓΙΑ 91/339/ΕΟΚ - ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-236/94.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1995 σελίδα I-03025



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

1 Με προσφυγή που άσκησε στις 18 Αυγούστου 1994, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 91/339/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1991, για την ενδέκατη τροποποίηση της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που αφορούν περιορισμούς κυκλοφορίας στην αγορά και χρήσεως επικινδύνων ουσιών και παρασκευασμάτων (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.

2 Συναφώς, αρκεί η παρατήρηση ότι η Βελγική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται. Με τις παρατηρήσεις της περιορίστηκε στο να προβάλει ότι διάταξη που αποβλέπει στην προσαρμογή της εθνικής νομοθεσίας σύμφωνα με την οδηγία υποβλήθηκε προς εξέταση στο Υπουργικό Συμβούλιο.

3 Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή και να καταδικάσει το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.

(1) - ΕΕ L 186, σ. 64.
57.

Υπογραμμίζω για μια φορά ακόμη ότι δεν είναι αναγκαίο να αποφανθεί το Δικαστήριο για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο στη διένεξη μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ ή να λάβει θέση ως προς το ποιος δικαιούται της ονομασίας «Μακεδονία» και των μακεδόνικων συμβόλων. Για τους προεκτεθέντες λόγους, είναι όμως αναγκαίο να εξεταστούν από τη σκοπιά της Ελλάδος διάφορα ζητήματα. Η άποψη της Ελλάδος είναι, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, ότι η ΠΓΔΜ, ως νεοσύστατο ανεξάρτητο κράτος χαρακτηριζόμενο από μεγάλη εθνική ανομοιογένεια, προσπαθεί να σφυρηλατήσει ένα είδος εθνικής ταυτότητας, με σκοπό να συνενώσει τον ετερογενή πληθυσμό της, καλλιεργώντας στους πολίτες της μια μακεδόνικη συνείδηση και εμποτίζοντας τους με την πεποίθηση ότι είναι κληρονόμοι του αρχαίου Βασιλείου του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου. Η Ελλάδα, ορθά ή εσφαλμένα, θεωρεί τούτο σφετερισμό ενός μέρους της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Επιπλέον, η Ελλάδα υπογραμμίζει τη χρησιμοποίηση σχολικών βιβλίων με χάρτες της Μακεδονίας που περιλαμβάνουν, εκτός από το σημερινό έδαφος της ΠΓΔΜ, την περιοχή του Πιρίν της Βουλγαρίας και τμήμα του ελληνικού εδάφους που εκτείνεται νοτίως μέχρι τη Θεσσαλονίκη και το όρος Όλυμπος. Οι προφανείς μακροπρόθεσμοι φόβοι της Ελλάδος περιγράφονται σε φυλλάδιο με τον τίτλο «Macedonia: more than a difference over a name», οποίο εξέδωσε η Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών τον Απρίλιο του 1994 (παράρτημα Ια του υπομνήματος αντικρούσεως, σ. 11 και 12): «(...) a new generation is being educated in FYROM believing that territories belonging to neighbouring countries form part of their “fatherland” and have been unjustly detached from it. Accordingly, it is not difficult to presume that the new generation — and the generations to come — will nurture feelings of aggressiveness, vindictiveness and revanchism towards “usurping” neighbours.» [«(...) η νέα γενιά στην ΠΓΔΜ γαλουχείται με την ιδέα ότι εδάφη που ανήκουν σε γειτονικές χώρες αποτελούν τμήμα της “μητέρας πατρίδας” και έχουν αδίκως αποσπαστεί από αυτήν. Επομένως, ευχερώς τεκμαίρεται ότι στη νέα γενιά — και στις επερχόμενες γενιές — θα καλλιεργούνται αισθήματα επιθετικότητας, μνησικακίας και εκδικητικότητας κατά των “σφετεριστών” γειτόνων.»]
2.

Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο μιας διαφοράς μεταξύ του ενάγοντος στην κύρια δίκη, Ole Rygaard, και του εργοδότου του, της εναγομένης εταιρίας Strø Mølle Akoustik A/S (στο εξής: Strø Mølle). Σύμφωνα με την απόφαση του αιτούντος δικαστηρίου, ο ενάγων ήταν υπάλληλος της εταιρίας οικοδομικών εργασιών Svend Pedersen A/S (στο εξής: Pedersen). Η εταιρία αυτή είχε αναλάβει την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών για λογαριασμό της εταιρίας SAS Service Partner A/S (στο εξής: SAS). Με επιστολή της 27ης Ιανουαρίου 1992, η εταιρία Pedersen εγνώρισε στην εταιρία SAS, τον κύριο του έργου, ότι επιθυμούσε να ανατεθεί η αποπεράτωση ενός μέρους των εργασιών (οροφές και ξυλουργικές εργασίες) στην εταιρία Strø Mølle. Η τελευταία αυτή εταιρία υπέβαλε στις 29 Ιανουαρίου 1992, ύστερα από πρόσκληση της εταιρίας SAS, προσφορά σχετικά με την εκτέλεση των εργασιών αυτών. Στις 30 Ιανουαρίου 1992, η εταιρία Pedersen και η εταιρία Strø Mølle συνήψαν συμφωνία σχετικά με τις προϋποθέσεις αναλήψεως από την εταιρία Strø Mølle των παραχωρουμένων σε αυτήν εργασιών. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι η εταιρία Strø Mølle ανελάμβανε την υποχρέωση να αποδώσει στην εταιρία Pedersen τα έξοδα, συμπεριλαμβανομένων και των μισθών, στα οποία είχε ήδη υποβληθεί η εταιρία Pedersen όσον αφορά τις εκχωρούμενες εργασίες. Η συμφωνία προέβλεπε επίσης ότι περιήρ-χοντο στην υπηρεσία της εταιρίας Strø Mølle δύο μαθητευόμενοι εργάτες της εταιρίας Pedersen για την περίοδο από 1ης Φεβρουαρίου 1992 έως 1ης Μαΐου του ιδίου έτους.
18.

Πριν από την εκδίκαση της εφέσεως, η BLP είχε ζητήσει να υποβληθεί στο Δικαστήριο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως βάσει του άρθρου 177 της Συνθήκης. Το High Court απέρριψε την αίτηση αυτή. Η BLP άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Court of Appeal, το οποίο έκανε δεκτή την έφεση και ανέπεμψε την υπόθεση σε άλλον δικαστή του High Court, με το αιτιολογικό ότι το High Court δεν τήρησε απόλυτα τις οδηγίες για την εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, τις οποίες είχε θέσει το Court of Appeal στην υπόθεση Bulmer Ltd κατά Bollinger SA ( 6 ). Κατόπιν τούτου, το High Court υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα ερωτήματα: 1) Λαμβανομένων υπόψη του άρθρου 2 της πρώτης οδηγίας και του άρθρου 17 της έπτης οδηγίας, στην περίπτωση όπου ένας υποκείμενος στον φόρο («Α») παρέχει υπηρεσίες σε άλλον υποκείμενο στον φόρο («Β»), τις οποίες αυτός χρησιμοποιεί για την πραγματοποίηση απαλλασσομένης από τον φόρο πράξεως (πώληση εταιρικών μεριδίων) που θεωρήθηκε «παρεπόμενη χρηματοδοτική πράξη» και είχε ως σκοπό και ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση χρημάτων προς εξόφληση όλων των χρεών του Β, αποτελούν οι εν λόγω υπηρεσίες που παρέχει ο Α: α) υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση απαλλασσόμένης πράξεως και ο φόρος επί των οποίων δεν εκπίπτει- β) υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση φορολογουμένων πράξεων (συγκεκριμένα για τις κύριες δραστηριότητες του Β, που είναι η παροχή φορολογούμενων υπηρεσιών) και ο φόρος επί των οποίων εκπίπτει ολόκληρος γ) υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται για φορολογούμενες και για απαλλασσόμενες πράξεις, οπότε ο εκπεστέος φόρος μπορεί να υπολογιστεί σύμφωνα με το άρθρο 17, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας; 2) Αν η απάντηση στο ερώτημα 1 είναι ότι ισχύει η περίπτωση γ' και αν το κράτος μέλος, ασκώντας την ευχέρεια που του παρέχει το άρθρο 17, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας έχει θεσπίσει ειδική μέθοδο κατά την έννοια του άρθρου 17, παράγραφος 5, στοιχείο γ', για τον προσδιορισμό του μέρους του φόρου που μπορεί να. εκπέσει, έχει εφαρμογή το άρθρο 19 της έκτης οδηγίας για τον υπολογισμό του ύψους της εκπτώσεως; 3) Αν η απάντηση στο ερώτημα 2 είναι ότι το άρθρο 19 έχει εφαρμογή για τον υπολογισμό του μέρους του φόρου που εκπίπτει, επιτρέπει η παράγραφος 2 του άρθρου 19 την έκπτωση ολοκλήρου του φόρου με το να μη ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της αναλογίας της εκπτώσεως κατά το άρθρο 19, παράγραφος 1, η πώληση εταιρικών μεριδίων ως «παρεπόμενη χρηματοδοτική πράξη»;
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 23ης Φεβρουαρίου 1995. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕΛΟΥΣ - ΟΔΗΓΙΑ 91/263/ΕΟΚ - ΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΔΗΓΙΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-218/94.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1995 σελίδα I-01089



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

1. Στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής λόγω παραβάσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Βασίλειο του Βελγίου ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, καθώς και από το άρθρο 17 της οδηγίας 91/263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1991, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τον τερματικό εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών περιλαμβανομένης και της αμοιβαίας αναγνωρίσεως της πιστότητας (1) μη εκδίδοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις της προπαρατεθείσας οδηγίας. Ζητεί επικουρικώς από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι, εν πάση περιπτώσει, το Βασίλειο του Βελγίου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις ίδιες διατάξεις, μη ενημερώνοντας αμέσως την Επιτροπή για αυτά τα μέτρα.

2. Το άρθρο 17 της οδηγίας 91/263, επιβάλλει στα κράτη μέλη να λάβουν τα αναγκαία μέτρα, προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία το αργότερο έως τις 6 Νοεμβρίου 1992, και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

3. Το Βασίλειο του Βελγίου δεν αμφισβητεί την παράβαση που του προσάπτεται. Εφιστά απλώς την προσοχή στο γεγονός ότι επεξεργάστηκε τις αναγκαίες διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο. Τα εν λόγω σχέδια, εντούτοις, δεν είχαν γίνει αποδεκτά από τις αρμόδιες αρχές κατά το κρίσιμο χρονικό σημείο * δηλαδή κατά τη λήξη της προθεσμίας δύο μηνών που είχε τάξει η Επιτροπή στο Βασίλειο του Βελγίου με την από 7 Φεβρουαρίου 1994 αιτιολογημένη γνώμη της. Καθόσον μπορώ να γνωρίζω, έως τώρα, η κατάσταση αυτή δεν έχει μεταβληθεί.

4. Υπό τις συνθήκες αυτές, μπορώ μόνον να προτείνω στο Δικαστήριο να γίνει δεκτό το κύριο αίτημα της Επιτροπής και να καταδικαστεί το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.

(1) * ΕΕ L 128, σ. 1.
Μου φαίνεται ότι, συναφώς, είναι χρήσιμη η σύγκριση με το αμερικανικό δίκαιο. Οι κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατών και άλλοι προσφεύγοντες, οι οποίοι υπέστησαν ζημία λόγω παραβάσεως των νόμων στον τομέα του ανταγωνισμού («by reason of anything forbidden in the antitrust laws»), δικαιούνται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Clayton Act ( 32 ), της καταβολής ενός ποσού ίσου με το τριπλάσιο του ποσού της ζημίας ( 33 ). Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Clayton Act ( 34 ), οι διάδικοι μπορούν να ζητήσουν την επιβολή δικαστικών μέτρων («injunctive relief»), οσάκις απειλείται τέτοια ζημία. Οι ιδιώτες ενάγοντες πρέπει συναφώς να αποδεικνύουν, σε κάθε περίπτωση, τη νομιμοποίηση τους για την άσκηση αγωγής. Σύμφωνα με τη νομολογία, αυτό προϋποθέτει, ιδίως, ότι ο ενάγων υπέστη ζημία λόγω της νομοθεσίας περί ανταγωνισμού («antitrust injury») (ή ότι κινδυνεύει να υποστεί τέτοια ζημία). Με την απόφαση του στην υπόθεση Brunswick ( 35 ), το Supreme Court όρισε τις ζημίες αυτές ως «injury of the type the antitrust laws were intended to prevent and that flows from that which makes defendants' acts unlawful» (ζημίες του είδους εκείνων που οι νόμοι περί ανταγωνισμού αποσκοπούν να εμποδίσουν και των οποίων η συνέπεια είναι να καθίστανται παράνομες οι πράξεις των εναγομένων) ( 36 ). Στην υπόθεση αυτή επρόκειτο για αγωγή αποζημιώσεως ασκηθείσα από διάφορα Bowling-Center, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 4 του Clayton Act, λόγω του ότι ένας ανταγωνιστής είχε αναλάβει ορισμένα Bowling-Center. Οι ενάγοντες ισχυρίστηκαν ότι τα αποκτηθέντα Bowling-Center θα είχαν πτωχεύσει αν εκείνος δεν τα είχε αναλάβει και ότι στην περίπτωση αυτή θα ήταν σε θέση να απορροφήσουν τουλάχιστον ένα μέρος της πελατείας των εν λόγω Center. Το Supreme Court έκρινε ότι η «ζημία» των εναγόντων δενήταν εξ εκείνων των ζημιών τις οποίες οι διατάξεις περί ανταγωνισμού επιδιώκουν να εμποδίσουν ( 37 ). Με την απόφαση του στην υπόθεση Cargill ( 38 ), το Supreme Court επέκτεινε τη νομολογία αυτή στις κατ' εφαρμογήν του άρθρου 16 του Clayton Act ασκούμενες αγωγές ( 39 ).

Τα αμερικάνικα δικαστήρια είχαν ήδη πολλές φορές επιληφθεί αγωγών εταίρων μιας επιχειρήσεως, οι οποίες στηρίζονταν στην παράβαση των νόμων περί ανταγωνισμού σε βάρος της επιχειρήσεως αυτής. Το Circuit Court of Appeal, Third Circuit, απέρριψε μια τέτοια αγωγή ήδη το 1910 στην υπόθεση Loeb ( 40 ). Η απόφαση αυτή παρατέθηκε και επικυρώθηκε από το Supreme Court με την απόφαση του στην υπόθεση Associated General Contractors ( 41 ). Ένα δευτεροβάθμιο δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού, με μια πρόσφατη απόφαση, ότι οι μέτοχοι θιγομένης επιχειρήσεως δεν νομιμοποιούνται για την άσκηση αγωγής:

«Merely derivative injuries sustained by employees, officers, stockholders, and creditors of an injured company do not constitute “antitrust injury” sufficient to confer antitrust standing» (παράγωγες μόνο ζημίες, τις οποίες υπέστησαν οι υπάλληλοι, τα στελέχη, οι μέτοχοι ή οι πιστωτές εταιρίας, η οποία υπέστη ζημία, δεν συνιστούν «antitrust injury» επαρκούσα για να νομιμοποιηθούν αυτοί για την άσκηση αγωγής στον τομέα του ανταγωνισμού ( 42 ).
11.

To High Court of Justice στο οποίο ανέπεμψε την υπόθεση το Court of Appeal αποφάνθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1992 επί δύο σημείων: — ήρε την αναστολή της εκδικάσεως που είχε διατάξει προηγουμένως κρίνοντας ότι οφείλει για λόγους «comity» (αβροφροσύνης) ( 15 ) να σεβαστεί την απόφαση του γαλλικού δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως του 1987 «κατ' ουσίαν» — απέρριψε την προσφυγή της Ampersand κατά της διατάξεως περί εγγραφής προς εκτέλεση (πρόκειται για «απόφαση επί της προσφυγής» κατά την έννοια της Συμβάσεως).