ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΗΣ 16ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1994. - NORMAN MCCUTCHEON ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ. - ΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ T-541/93.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1994 σελίδα II-01235



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

Διαδικασία * 'Εξοδα * Προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού 2187/93 για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένους παραγωγούς γάλακτος οι οποίοι εμποδίστηκαν προσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους * Παραίτηση κατόπιν δηλώσεως του καθού ενώπιον του Πρωτοδικείου αναφορικά με τη στάση που θα τηρήσει σε περίπτωση ακυρώσεως του κανονισμού στο πλαίσιο άλλης προσφυγής * Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την καταδίκη του αντιδίκου στα δικαστικά έξοδα * Συμψηφισμός

(Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 87 PAR 5 κανονισμός 2187/93 του Συμβουλίου)

Περίληψη

Η λήψη θέσεως εκ μέρους των κοινοτικών οργάνων, γεγονός που έχει καταχωρηθεί στα πρακτικά μιας ενώπιον του Πρωτοδικείου ακροάσεως, σχετικά με τις συνέπειες που θα ήταν αυτά πρόθυμα να αποδεχθούν από μια ενδεχόμενη εκ μέρους του κοινοτικού δικαστή ακύρωση του κανονισμού 2187/93, για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένους παραγωγούς γάλακτος οι οποίοι εμποδίστηκαν πρoσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους, δηλαδή ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι, έστω και αν δεν υπήρξαν διάδικοι στην προσφυγή που είχε ως αποτέλεσμα την ακύρωση αυτή, θα μπορούσαν να αξιώσουν αποζημίωση υπολογιζομένη χωρίς την εφαρμογή των προβλεπομένων από τα άρθρα 8 και 14 του εν λόγω κανονισμού περιορισμών, είναι ικανή να αποτελέσει κίνητρο για την απόφαση περί παραιτήσεως ορισμένων από τους προσφεύγοντες οι οποίοι είχαν ζητήσει την ακύρωση του κανονισμού, καθόσον διαφωτίστηκαν ως προς τη θέση του Συμβουλίου όσον αφορά τις συνέπειες που θα είχε, σε περίπτωση ακυρώσεως του επιδίκου κανονισμού, η αποδοχή της προσφοράς απoζημιώσεως που περιέχεται στον κανονισμό αυτό.

Ωστόσο, η φύση της δηλώσεως αυτής δεν μπορεί να δικαιολογήσει, από απόψεως του άρθρου 87, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, την καταδίκη του καθού οργάνου στα δικαστικά έξοδα των προσφευγόντων. Υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε διάδικος πρέπει να φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.

Διάδικοι

Στην υπόθεση T-541/93,

Norman McCutcheon, κάτοικος Aldhogal (Ηνωμένο Βασίλειο) και λοιποί παραγωγοί γάλακτος, τα ονόματα των οποίων αναγράφονται στο παράρτημα της παρούσας διατάξεως, εκπροσωπούμενοι από τον James O' Reilly, SC, και τη Philippa Watson, barrister, του Δικηγορικού Συλλόγου Ιρλανδίας, ενεργούντες κατόπιν παραγγελίας του Oliver Ryan-Purcell, solicitor, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το Fyfe Business Centre, 29, rue Jean-Pierre Brasseur,

προσφεύγοντες,

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, εκπροσωπουμένου από τον Arthur Brautigam, νομικό σύμβουλο, και τον Michel Bishop, μέλος της νομικής του υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Bruno Eynard, διευθυντή της Διευθύνσεως Νομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,

καθού,

υποστηριζομένου από την

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένη από τους Gerard Rozet, νομικό σύμβουλο, και Xavier Lewis, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

και το

Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, εκπροσωπούμενο αρχικώς από τον J. D. Colahan και στη συνέχεια από τον S. T. Braviner, του Treasury Solicitor' s Department, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου, 14, boulevard Roosevelt,

παρεμβαίνοντες,

που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2187/93 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 1993, για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένους παραγωγούς γάλακτος ή γαλακτοκομικών προϊόντων, οι οποίοι εμποδίστηκαν προσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους (ΕΕ L 196, σ. 6), και, ειδικότερα, των άρθρων του 8 και 14,

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 14 Οκτωβρίου 1993, ο Norman McCutcheon και οι λοιποί προσφεύγοντες, τα ονόματα των οποίων αναγράφονται στο παράρτημα της παρούσας διατάξεως, άσκησαν, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή κατά του Συμβουλίου, με την οποία ζήτησαν την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 2187/93 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 1993, για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένους παραγωγούς γάλακτος ή γαλακτοκομικών προϊόντων, οι οποίοι εμποδίστηκαν προσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους (ΕΕ L 196, σ. 6, στο εξής: κανονισμός 2187/93), και, ειδικότερα, των άρθρων του 8 και 14.

2 Με χωριστό δικόγραφο, που πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 19 Νοεμβρίου 1993, οι προσφεύγοντες υπέβαλαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία ζήτησαν από το Πρωτοδικείο, αφενός, να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως του κανονισμού 2187/93, και ειδικότερα του άρθρου 14, τέταρτο εδάφιο, και, αφετέρου, να αναγνωρίσει ότι οι αιτούντες μπορούν να λάβουν την κατ' αποκοπήν αποζημίωση που προβλέπει ο κανονισμός 2187/93, χωρίς να υποχρεωθούν να παραιτηθούν από την εκκρεμή ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή τους.

3 Με διάταξη της 1ης Φεβρουαρίου 1994, ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου απέρριψε την εν λόγω αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα (Τ-278/93 R και T-555/93 R, T-280/93 R και T-541/93 R, Jones κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. ΙΙ-11).

4 Με δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 5 Ιανουαρίου 1994, η Επιτροπή ζήτησε να παρέμβει στην υπόθεση υπέρ του καθού. Με διάταξη της 30ής Αυγούστου 1994, ο πρόεδρος του δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου δέχθηκε την αίτηση αυτή.

5 Με δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 2 Μαρτίου 1994, το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησε να παρέμβει στην υπόθεση υπέρ του καθού. Με διάταξη της 30ής Αυγούστου 1994, ο πρόεδρος του δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου δέχθηκε την αίτηση αυτή.

6 Με δικόγραφα που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου μεταξύ της 25ης Φεβρουαρίου και της 7ης Οκτωβρίου 1994, οι προσφεύγοντες, εξαιρουμένων των Gregory Walsh, Patrick Hefferman, Thomas Fitzsimons, Patrick Wall, Patrick Griffin, John Harris, Sean Coughlan και James Connaughton, παραιτήθηκαν από την προσφυγή τους.

7 Δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, πρώτη φράση, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παραιτούμενος διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Εν προκειμένω ωστόσο, οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο να εφαρμόσει το άρθρο 87, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, δεύτερη φράση, του εν λόγω κανονισμού, κατά την οποία καταδικάζεται στα έξοδα ο αντίδικος, αν τούτο δικαιολογείται από τη στάση του. Το αίτημα αυτό των διαδίκων καλύπτει επίσης τα έξοδα της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.

8 Με τις παρατηρήσεις του που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία μεταξύ της 19ης Μαΐου 1994 και της 4ης Νοεμβρίου 1994, το Συμβούλιο αντιτάχθηκε στο αίτημα των προσφευγόντων για τον διακανονισμό των δικαστικών εξόδων. Με τις παρατηρήσεις της που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία στις 4 Νοεμβρίου 1994, η Επιτροπή, η οποία, ως παρεμβαίνουσα, φέρει, δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα δικαστικά της έξοδα, αμφισβήτησε επίσης την ορθότητα των επιχειρημάτων των προσφευγόντων όσον αφορά την καταδίκη του Συμβουλίου στα δικαστικά έξοδα.

9 Προς στήριξη του αιτήματός τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν τρία κύρια επιχειρήματα. Πρώτον, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι τα καθών όργανα ευθύνονται για τη ραγδαία αύξηση των διαφορών σχετικά με τις ποσοστώσεις γάλακτος, λόγω του ότι επικαλέστηκαν, με τον κανονισμό 2187/93, την παραγραφή έναντι των παραγωγών που βρίσκονται σε κατάσταση παρεμφερή με τη δική τους. Επιπλέον, κατά το άρθρο 14 του κανονισμού αυτού, προκειμένου να λάβουν την αποζημίωση που τους προσφέρθηκε, οι παραγωγοί πρέπει να παραιτηθούν από οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα κατά των κοινοτικών οργάνων για τη ζημία την οποία σκοπεύει να αποκαταστήσει η προσφερόμενη αποζημίωση. Επομένως, ο κανονισμός αυτός δεν προσφέρει αποζημίωση ικανή να καλύψει τις πράγματι επελθούσες ζημίες. Κατά τους προσφεύγοντες, η παραίτηση από κάθε ένδικο βοήθημα θα είχε ως συνέπεια να τους στερήσει το δικαίωμα αποζημιώσεως για ένα μέρος των ζημιών τις οποίες θεωρούν ότι υπέστησαν. Δεύτερον, οι προσφεύγοντες επικαλούνται το γεγονός ότι η Επιτροπή, αφού δέχθηκε, με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2648/93, της 28ης Σεπτεμβρίου 1993, περί λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2187/93 (ΕΕ L 243, σ. 1, στο εξής: κανονισμός 2648/93), να καταβάλει ένα κατ' αποκοπή ποσό για την αμοιβή των δικηγόρων όλων των παραγωγών γάλακτος που προέβησαν σε διαβήματα πριν από την ανακοίνωση της 5ης Αυγούστου 1992 (ΕΕ C 198, σ. 4), θα έπρεπε επίσης, κατ' αναλογία, να καταβάλει τις δαπάνες για την αμοιβή των δικηγόρων στις οποίες υποβλήθηκαν οι προσφεύγοντες μετά τις 5 Αυγούστου 1992, λόγω του ότι οι υπηρεσίες των δικηγόρων αυτών αποδείχθηκαν αναγκαίες για τη βελτίωση της θέσεως των παραγωγών. Τρίτον, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι από την προπαρατεθείσα διάταξη Jones κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, και ειδικότερα από τη σκέψη 52, προκύπτει ότι, στην περίπτωση κατά την οποία οι διατάξεις του κανονισμού 2187/93 που προσβάλλονταν στις υποθέσεις της κυρίας δίκης κρίνονταν παράνομες, δεν θα υφίσταντο ζημία εκ του γεγονότος ότι αποδέχθηκαν εν τω μεταξύ την προσφορά αποζημιώσεως που περιέχεται στον κανονισμό αυτό. Η σκέψη αυτή διατυπώθηκε ως συνέπεια σχετικής δηλώσεως στην οποία προέβησαν οι εκπρόσωποι των καθών οργάνων κατά την ακρόαση των διαδίκων και η οποία παρατίθεται στη σκέψη 51 της διατάξεως. Οι προσφεύγοντες εξηγούν ότι, ενόψει της μεγαλύτερης ασφάλειας δικαίου που απορρέει γι' αυτούς από τη διάταξη, είναι τώρα σε θέση να παραιτηθούν.

10 'Οσον αφορά το πρώτο επιχείρημα των προσφευγόντων, το Συμβούλιο διατείνεται ότι η άσκηση πλειόνων ατομικών προσφυγών ακυρώσεως του κανονισμού 2187/93 ήταν απολύτως αλυσιτελής, καθόσον, αν το Πρωτοδικείο ακύρωνε τον εν λόγω κανονισμό, η ακύρωση αυτή θα ίσχυε έναντι όλων. Η δε Επιτροπή διατείνεται ότι η άσκηση της προσφυγής ακυρώσεως δεν ήταν αναγκαία για την αποκατάσταση των ζημιών των προσφευγόντων. Η παραίτηση των προσφευγόντων είναι πράξη καθαρώς οικειοθελής, στην οποία αποφάσισαν να προβούν προκειμένου να εισπράξουν την αποζημίωση που προβλέπεται στον κανονισμό 2187/93, και δεν αποτελεί συνέπεια αλλαγής της θέσεως των οργάνων.

11 'Οσον αφορά τα δύο άλλα επιχειρήματα, το Συμβούλιο και η Επιτροπή διατείνονται ότι η προπαρατεθείσα διάταξη Jones κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής περιορίζεται στο να αναγνωρίσει την υποχρέωση των οργάνων να λάβουν όλα τα μέτρα που θα συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως που θα εκδοθεί ενδεχομένως από το Πρωτοδικείο ή το Δικαστήριο και θα ακυρώνει τον κανονισμό 2187/93 λόγω εσφαλμένης εφαρμογής των κανόνων του Οργανισμού (ΕΟΚ) του Δικαστηρίου ως προς την παραγραφή. Από τη διάταξη αυτή δεν απορρέει καμία δικαιολογία όσον αφορά την παραίτηση των προσφευγόντων από τις προσφυγές ακυρώσεως που άσκησαν. Η προσφορά αποδόσεως της αμοιβής των δικηγόρων που περιλαμβάνεται στον κανονισμό 2648/93 εξαρτάται από την αποδοχή της προσφοράς αποζημιώσεως, οι τρόποι καταβολής της οποίας καθορίστηκαν με τον κανονισμό 2187/93, και δεν μπορεί να εφαρμοστεί εκτός του πλαισίου αυτού.

12 Πρέπει καταρχάς να υπομνηστεί ότι, κατά το άρθρο 8 του κανονισμού 2187/93, η κατ' αποκοπήν αποζημίωση καταβάλλεται μόνον για την περίοδο για την οποία το δικαίωμα προς αποζημίωση δεν έχει παραγραφεί και η πενταετής προθεσμία παραγραφής, που προβλέπει το άρθρο 43 του Οργανισμού (ΕΟΚ) του Δικαστηρίου σχετικά με την εξωσυμβατική ευθύνη, θεωρείται ότι διακόπτεται είτε κατά την ημερομηνία υποβολής σε κάποιο κοινοτικό όργανο της αιτήσεως του παραγωγού είτε κατά την ημερομηνία της προσφυγής στο Δικαστήριο είτε ακόμη κατά την ημερομηνία της ανακοινώσεως της 5ης Αυγούστου 1992, με την οποία το Συμβούλιο και η Επιτροπή ανέλαβαν τη δέσμευση να εφαρμόσουν την απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Μαΐου 1992, C-104/89 και C-37/90, Mulder κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1992, σ. Ι-3061), σε όλους τους θιγομένους παραγωγούς γάλακτος. Κατά το άρθρο 14 του κανονισμού 2187/93, η αποδοχή της προσφοράς αποζημιώσεως συνεπάγεται την παραίτηση από οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα κατά των κοινοτικών οργάνων για τη ζημία της οποίας ζητείται η αποκατάσταση με τις αιτήσεις αποζημιώσεως.

13 Πρέπει στη συνέχεια να τονιστεί ότι, κατά τη διαδικασία εκδικάσεως των αιτήσεων λήψεως ασφαλιστικών μέτρων που υποβλήθηκαν στην παρούσα υπόθεση καθώς και σε ανάλογες υποθέσεις, το Συμβούλιο, όπως ακριβώς η Επιτροπή, καθής σε ορισμένες από τις υποθέσεις αυτές, ισχυρίστηκαν, κατά τη γραπτή διαδικασία, ότι το γεγονός ότι οι προσφεύγοντες δέχθηκαν την προσφορά αποζημιώσεως και παραιτήθηκαν από κάθε ένδικο βοήθημα κατά των οργάνων δεν σημαίνει οπωσδήποτε και απώλεια όλων των δικαιωμάτων τους να λάβουν αποζημίωση για ολόκληρη την περίοδο για την οποία φρονούν ότι έχουν το σχετικό δικαίωμα, εφόσον το Πρωτοδικείο ή το Δικαστήριο κρίνει παράνομες τις διατάξεις περί παραγραφής του άρθρου 8 του κανονισμού 2187/93. Κατά το Συμβούλιο, υπό τις περιστάσεις αυτές, η αποζημίωση καθίσταται καταρχήν απαιτητή για ολόκληρη την επίμαχη περίοδο.

14 Κατά την ακρόαση των διαδίκων της 6ης Ιανουαρίου 1994, στις προπαρατεθείσες υποθέσεις ασφαλιστικών μέτρων, οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου και της Επιτροπής δέχθηκαν να καταχωρισθεί στα πρακτικά δήλωση του ιδίου περιεχομένου (βλ. προπαρατεθείσα διάταξη Jones κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, σκέψη 51).

15 Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι, ακόμη και αν η αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων έχει απορριφθεί, η τοποθέτηση αυτή των κοινοτικών οργάνων ήταν ικανή να αποτελέσει κίνητρο για την απόφαση των προσφευγόντων να παραιτηθούν, καθόσον διαφωτίστηκαν ως προς τη θέση του Συμβουλίου και της Επιτροπής όσον αφορά τις συνέπειες που θα είχε, σε περίπτωση ακυρώσεως του επίδικου κανονισμού, η αποδοχή της προσφοράς αποζημιώσεως που περιέχεται στον κανονισμό αυτό.

16 Ωστόσο, η φύση της δηλώσεως αυτής δεν μπορεί να δικαιολογήσει, από απόψεως άρθρου 87, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, την καταδίκη του καθού οργάνου στα δικαστικά έξοδα των προσφευγόντων. Υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε διάδικος πρέπει να φέρει τα δικαστικά του έξοδα. Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τον κανονισμό 2648/93, ο οποίος προβλέπει απλώς, στο άρθρο 2, την καταβολή των εξόδων για την αμοιβή των δικηγόρων στα οποία υποβλήθηκαν οι ενδιαφερόμενοι πριν από τις 5 Αυγούστου 1992.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ

διατάσσει:

1) Τα ονόματα του Norman McCutcheon και των λοιπών παραγωγών γάλακτος που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της παρούσας διατάξεως διαγράφονται από τον πίνακα των προσφευγόντων στην υπόθεση Τ-541/93, εξαιρουμένων των ονομάτων των Gregory Walsh, Patrick Hefferman, Thomas Fitzsimons, Patrick Wall, Patrick Griffin, John Harris, Sean Coughlan και James Connaughton.

2) Κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.

3) Οι παρεμβαίνοντες θα φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.

Λουξεμβούργο, 16 Δεκεμβρίου 1994.