C 222/8

Αναίρεση που άσκησε στις 19 Απριλίου 2016 η GFKL Financial Services GmbH, πρώην GFKL Financial Services AG, κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (ένατο τμήμα) στις 4 Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-620/11, GFKL Financial Services AG κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-219/16 P)

(2016/C 222/10)

Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: GFKL Financial Services GmbH, πρώην GFKL Financial Services AG (εκπρόσωποι: Dr. M. Schweda, J. Eggers, Dr. M. Knebelsberger, Dr. F. Loose, δικηγόροι)

Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας

Αιτήματα

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 4ης Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-6210/11, στο μέτρο που με αυτήν απορρίφθηκε η προσφυγή ως αβάσιμη και να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 26ης Ιανουαρίου 2011 σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 7/10 (πρώην CP 250/09 και NN 5/10) που χορηγήθηκε από τη Γερμανία «KStG, Νόμος περί φορολογίας νομικών προσώπων, ρήτρα εξυγίανσης» (1), στοιχεία K(2011) 275,

— επικουρικώς: να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 4ης Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-6210/11, στο μέτρο που με αυτήν απορρίφθηκε η προσφυγή ως αβάσιμη, και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,

— να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Στην αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά του χαρακτηρισμού της ρήτρας εξυγιάνσεως του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, του KStG, ως επιλεκτικής ενισχύσεως.

Προς στήριξη της αίτησης αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους:

Πρώτος λόγος: Παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ

Η ρήτρα εξυγιάνσεως δεν είναι επιλεκτικό μέτρο και, επομένως, δεν συνιστά ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.

— Το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα διαπίστωσε ότι αποτελεί τμήμα τους συστήματος αναφοράς η εισάγουσα εξαίρεση διάταξη του άρθρου 8c, παράγραφος 1, KStG, κατά την οποία σε συγκεκριμένες περιπτώσεις κτήσης μετοχών καταπίπτουν ζημίες που μπορούν μα μεταφερθούν ως έχουν. Στην πραγματικότητα, η εν λόγω διάταξη συνιστά παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς. Το τελευταίο συνίσταται στη γενικότερη δυνατότητα μεταφοράς των ζημιών σε μεταγενέστερα φορολογικά έτη.

— Η ρήτρας εξυγιάνσεως έχει εξάλλου γενικό χαρακτήρα, στο μέτρο που δεν παρέχει κανένα επιλεκτικό πλεονέκτημα. Υφίστανται σημαντικές διαφορές μεταξύ των προβληματικών επιχειρήσεων, οι οποίες εμπίπτουν στη ρήτρα εξυγιάνσεως, και των υπολοίπων, ιδίως των οικονομικά υγιών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα να μην βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση οι δύο αυτές ομάδες επιχειρήσεων. Επιπλέον, στο πλαίσιο του ελέγχου της ισότητας, το Γενικό Δικαστήριο βασίζεται σε μια αμιγώς θεωρητική υπόθεση· η ομάδα σύγκρισης την οποία έλαβε υπόψη το Γενικό Δικαστήριο δεν υφίσταται στην πράξη από νομικής απόψεως.

— Επίσης, η ρήτρα εξυγιάνσεως ευνοεί δήθεν «ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής». Χρήση της ρήτρας εξυγιάνσεως μπορεί ουσιαστικά να κάνει κάθε επιχείρηση και δεν αποκλείεται καμία ομάδα επιχειρήσεων εκ των προτέρων. Η εν λόγω ρήτρα δεν συνδέεται με την «ειδική φύση» μιας επιχείρησης, αλλά με μια οικονομική ενέργεια, τουτέστιν τη λεγόμενη κτήση για εξυγίανση.

— Η ρήτρα εξυγιάνσεως δικαιολογείται επίσης από την ύπαρξη και τους γενικούς σκοπούς του γερμανικού φορολογικού συστήματος. Εξυπηρετεί θεμελιώδεις αρχές της γερμανικής νομοθεσίας περί φορολογίας εταιρειών, μεταξύ άλλων, την αρχή περί μεταφοράς των ζημιών, την αρχή της φορολογήσεως με βάση τη φοροδοτική ικανότητα, καθώς και τον γενικό φορολογικό στόχο να διασφαλίζονται βιώσιμα φορολογικά έσοδα.

Δεύτερος λόγος: Παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης

Η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου παραβιάζει την κατοχυρωμένη στο δίκαιο της Ένωσης αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Ο δήθεν χαρακτήρας της ρήτρας εξυγιάνσεως ως ενίσχυσης δεν θα γινόταν αντιληπτός από κανέναν επιμελή επιχειρηματία. Η Επιτροπή ουδέποτε θεώρησε ως αντίθετες προς το δίκαιο περί ενισχύσεων παρόμοιες ρυθμίσεις στη Γερμανία ή σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ.

(1) ΕΕ L 235, σ. 26.