EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:T:2011 :699 1ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟ Υ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (αναιρετικό τμήμα)
της 29ης Νοεμβρίου 2011
Υπόθεση T-10/11 P
Ger hard Birkhoff
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Αίτηση ανα ιρέσε ως — Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Οικογενειακά επιδόματα — 
Επίδομα συντηρούμενου τέκνου — Τέκνο με ανα πηρία η ο ποία το ε μποδίζει να κ αλύπτει τις 
βιοποριστικές ανά γκες του — Άρνηση παρατάσεως καταβολής του επιδόματος»
Αντικείμενο:Αίτηση ανα ιρέσε ως κατά της αποφάσεως το υ Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 
Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεύτερο τμήμα) της 27ης Οκτωβρίου 2010 , F-60/09, Birkhoff κατά 
Επιτροπής.
Απόφαση: Η α πόφαση το υ Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεύτερο 
τμήμα) της 27ης Οκτωβρίου 2010 , F-60/09, Birkhoff κατά Επιτροπής, ανα ιρείται. Η 
υπόθεση ανα πέμπεται ενώπιον το υ Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Δ ιοίκησης. Το Γενικό 
Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1. Υπάλληλοι — Αποδοχές — Οικογενειακά ε πιδόματα — Επίδομα σ υντηρούμενου τ έκνου — 
Δικαίωμα σε παράτασή του χωρίς περιορισμό ηλικίας σε περίπτωση αδυναμίας του τέκνου να κα λύπτει 
τις ανάγκες του
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VII, άρθρο 2 § 5)
2. Υπάλληλοι — Αποδοχές — Οικογενειακά ε πιδόματα — Επίδομα σ υντηρούμενου τ έκνου — 
Δικαίωμα σε παράτασή του χωρίς περιορισμό ηλικίας σε περίπτωση αδυναμίας του τέκνου να κα λύπτει 
τις ανάγκες του
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VII, άρθρο 2 § 5)
1. Κατά το ά ρθρο 2, παράγραφος 5, του παραρτήματος VII το υ ΚΥΚ, η κ αταβολή το υ επιδόματος 
συντηρούμενου τέκνου παρατείνεται χωρίς κανένα ό ριο η λικίας αν το τ έκνο έχε ι προσβληθεί από 
βαρειά ασθένεια ή ανα πηρία που το ε μποδίζει να αν ταποκριθεί στις βιοποριστικές ανά γκες του.
Όσον αφορά το τ έκνο που ασθενεί ή έχε ι ανα πηρία, η έ ννοια της εκφράσεως «εμποδίζε[ται] να 
ανταποκριθεί στις ανά γκες το υ» επιτάσσει να λ αμβάνονται υπόψη οι ε ιδικές συνθήκες κάθε 
περιπτώσεως.
2 ECLI:EU:T:2011 :699ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗT-10/11P
BIRKHOFFκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Όμως, στο π λαίσιο της συλλογιστικής η ο ποία, για λόγους κοινωνικής τάξεως, απαιτεί να λ αμβάνονται 
υπόψη οι ι διαίτερες νομικές και πραγματικές περιστάσεις κάθε περιπτώσεως, προς προσδιορισμό το υ 
ύψους το υ εισοδήματος που διαθέτει το ανά πηρο άτομο για να αν ταποκριθεί στις ανά γκες το υ, υπό 
την έννοια της εν λόγω διατάξεως, πρέπει να λ αμβάνεται υπόψη το κ αθαρό εισόδημα μετά την 
αφαίρεση κάθε είδους φόρων, κρατήσεων και κρατικών επιβαρύνσεων το υ ατόμου αυτού και όχι το 
ακαθάριστο εισόδημά το υ.
Πράγματι, πρώτον, μόνον το κ αθαρό εισόδημα συνιστά το π οσό το ο ποίο το ε νδιαφερόμενο άτομο 
μπορεί πράγματι να δ ιαθέτει για να κ αλύπτει τις ανά γκες της καθημερινής ζωής και τα συνήθη έξοδά 
του, όπως τα έξοδα διατροφής, ενδύσεως, κατοικίας, επιπλώσεως, τα οι κιακά έξοδα, τα έξοδα 
θερμάνσεως, κ.λπ.
Δεύτερον, από π λευράς της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως – η ο ποία επιβάλλει διαφορετικές 
καταστάσεις να μ ην τ υγχάνουν τ ης ίδιας μ εταχειρίσεως, εκτός αν μ ια τ έτοια μ εταχείριση 
δικαιολογείται αντικειμενικά–, δεν μπορεί να π αραβλέπεται το ότι έ νας ανά πηρος στου οποίου το 
ακαθάριστο ε ισόδημα επιβάλλονται πολύ υψ ηλές επιβαρύνσεις κάθε είδους και ο ο ποίος διαθέτει, 
επομένως, ένα σχε τικά χαμηλό καθαρό εισόδημα βρίσκεται σε δ ιαφορετική πραγματική κατάσταση 
από εκείνη το υ ανα πήρου που αποκομίζει το ί διο ακαθάριστο εισόδημα στο ο ποίο ε πιβάλλονται πολύ 
μικρότερες κρατήσεις, όποιες και αν ε ίναι αυτές, και, κατά συνέπεια, έχε ι σχε τικά υψ ηλό καθαρό 
εισόδημα. Λαμβανομένου υπόψη το υ προαναφερθέντος σκοπού κοινωνικής τάξεως, κανένα σ τοιχείο 
δεν δικαιολογεί την ίση μεταχείριση των δύ ο αυτών περιπτώσεων με τη δικαιολογία ότι κ αι τα δύ ο 
αυτά ακαθάριστα εισοδήματα είναι τα ίδια, ενώ τα πράγματι διαθέσιμα προς κάλυψη των ανα γκών 
της καθημερινής ζωής εισοδήματα διαφέρουν κατά πολύ. Η α ρμόδια αρχή υποχρεούται να ε ξετάζει 
τις ιδιαίτερες νομικές και πραγματικές περιστάσεις κάθε περιπτώσεως προκειμένου να π ροσδιορίσει 
αν το ε νδιαφερόμενο ανά πηρο άτομο όντως εμποδίζεται να αν ταποκριθεί στις ανά γκες το υ, υπό την 
έννοια της εν λόγω διατάξεως του ΚΥΚ.
Τρίτον, το να λ αμβάνεται υπόψη το κ αθαρό εισόδημα, το ο ποίο δ ιαθέτει όντως το ε νδιαφερόμενο 
άτομο, συνάδει προς το γ εγονός ότι π ρέπει επίσης να α φαιρούνται από το ε παγγελματικό το υ 
εισόδημα τα έξοδα με τα οποία επιβαρύνεται το ά τομο αυτό λ όγω της ανα πηρίας του.
Τέλος, καίτοι οι δ ιατάξεις το υ δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παρέχουν δικαίωμα λήψεως 
οικονομικών παροχών πρέπει να ερ μηνεύονται στενά, από τις αν ωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι μ όνο 
μια ερ μηνεία που λαμβάνει υπόψη το κ αθαρό εισόδημα το ο ποίο δ ιαθέτει πράγματι το π ροσβληθέν 
από σοβαρή ασθένεια ή ανά πηρο τέκνο είναι σύμφωνο προς τον κοινωνικό σκοπό που επιδιώκεται με 
την καταβολή το υ επιδόματος το ο ποίο π ροβλέπει το ά ρθρο 2, παράγραφος 5, του παραρτήματος VII 
του ΚΥΚ για ένα τ έτοιο τ έκνο αν α υτό εμποδίζεται να αν ταποκριθεί στις ανά γκες του.
(βλ. σκέψεις 28, 34, 37 έ ως 40 κ αι 50)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 3 Μαΐου 2007 , C-303/05, Advocaten voor de W ereld, Συλλογή 2007 , σ. I-3633 , σκέψη 56 κ αι εκεί παρατιθέμενη 
νομολογία
ΓΔΕΕ: 30 Νοεμβρίου 1994 , T-498/93, Dornonville de la Cour κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994 , σ. I-A-257 
και II-813, σκέψη 39
2. Το επίδομα συντηρούμενου τέκνου αν ταποκρίνεται σε έ να σ κοπό κοινωνικού χαρακτήρα, ο ο ποίος 
δικαιολογείται από τα έξοδα που απορρέουν από μια ενεστώσα και βέβαιη ανά γκη, συνδεόμενη με την 
ύπαρξη και την ουσιαστική συντήρηση το υ τέκνου, πράγμα το ο ποίο π ρέπει να ο δηγεί την αρμόδια 
αρχή να ε ξακριβώνει, σε κ άθε συγκεκριμένη περίπτωση, αν ε πιτυγχάνεται ο ε ν λόγω σκοπός και να 
προσδιορίζει, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις της κάθε περιπτώσεως, αν η σχε τική σοβαρή 
ασθένεια ή ανα πηρία εμποδίζει το τ έκνο να κ αλύπτει τις ανά γκες του.
ECLI:EU:T:2011 :699 3ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗT-10/11P
BIRKHOFFκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Υπό την προοπτική αυτή, η ε κ μέρους θεσμικού οργάνου διατύπωση αν τικειμενικού κριτηρίου, με 
σκοπό την ερ μηνεία το υ άρθρου 2, παράγραφος 5, το υ παραρτήματος VII το υ Κ ΥΚ, δεν το 
απαλλάσσει, όποιο κ αι είναι το κ ριτήριο α υτό, από την υποχρέωση να ε ξετάζει τις συγκεκριμένες 
περιστάσεις της κάθε υποθέσεως.
Προκειμένου να λ ηφθούν υπόψη οι ι διαίτερες νομικές και πραγματικές συνθήκες της καταστάσεως 
ενός ανά πηρου ατόμου πρέπει να α φαιρεί από τα επαγγελματικά εισοδήματα το υ ατόμου αυτού κάθε 
είδους έξοδο με το ο ποίο ε πιβαρύνεται λόγω της ανα πηρίας το υ. Έτσι, μόνο το α πομένον εισόδημα 
πρέπει να λ αμβάνεται υπόψη προς εκτίμηση το υ αν ο ανά πηρος εμποδίζεται να αν ταποκριθεί στις 
βιοποριστικές ανά γκες του, υπό την έννοια το υ άρθρου 2, παράγραφος 5, του παραρτήματος VII το υ 
ΚΥΚ.
Η υ πέρ το υ ανα πήρου ατόμου δράση δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά σκοπεί στη διασφάλιση της 
αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, οπότε αυτή επιτρέπεται μόνον εφόσον τείνει στη διασφάλιση της ίσης 
μεταχειρίσεως του ανα πήρου έναντι ατόμου χωρίς ανα πηρία ευρισκόμενου σε π αρεμφερή κατάσταση. 
Στην περίπτωση αυτή, η α ρχή της ίσης μεταχειρίσεως υποχρεώνει τη Διοίκηση να λ αμβάνει υπόψη 
μόνον τα έξοδα που συνδέονται ειδικά με την ανα πηρία το υ οικείου τέκνου, έτσι ώστε να ε ξομοιωθεί 
οικονομικά προς άτομο χωρίς ανα πηρία ευρισκόμενο σε π αρεμφερή κατάσταση.
Συναφώς, η μ ερική έ κπτωση τ ων ε ξόδων π ου σ υνδέονται με α γαθά κ αι υπηρεσίες π ου 
χρησιμοποιούνται ευρέως από κάθε άτομο, και όχι μόνον από ανα πήρους, δεν πάσχει ούτε λόγω 
πλάνης περί τα πράγματα ούτε λόγω πλάνης περί το δ ίκαιο ούτε λόγω πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως.
(βλ. σκέψεις 30, 32, 36, 57, 59 κ αι 60)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 21 Οκτωβρίου 2003 , T-302/01, Birkhoff κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2003 , σ. I-A-245 κ αι II-1185 , 
σκέψεις 39, 40 κ αι 44