2

Το Γενικό Δικαστήριο προέβη στις ακόλουθες διαπιστώσεις: «Οι εμπλεκόμενες ναυτιλιακές εταιρίες 1 Η […] Corsica Ferries France SAS [στο εξής: Corsica Ferries] είναι ναυτιλιακή εταιρία που πραγματοποιεί τακτικές θαλάσσιες συνδέσεις από την ηπειρωτική Γαλλία (Μασσαλία, Τουλόν και Νίκαια) και από την Ιταλία προς την Κορσική. 2 Η [SNCM] είναι ναυτιλιακή εταιρία που πραγματοποιεί τακτικές συνδέσεις από την ηπειρωτική Γαλλία (Μασσαλία, Τουλόν και Νίκαια) προς την Κορσική και προς τη Βόρεια Αφρική (Αλγερία και Τυνησία), καθώς και συνδέσεις προς τη Σαρδηνία. Μία από τις κύριες θυγατρικές της SNCM, την οποία κατέχει σε ποσοστό 100 %, είναι η Compagnie méridionale de navigation […]. 3 Το 2002, το κεφάλαιο της SNCM κατείχαν κατά ποσοστό 20 % η Société nationale des chemins de fer και σε ποσοστό 80 % η Compagnie générale maritime et financière (στο εξής: CGMF), ανήκουσες κατά ποσοστό 100 % στο Γαλλικό Δημόσιο. Κατά την προσφορά μετοχών το 2006, δύο ιδιώτες αγοραστές, η Butler Capital Partners […] και η Veolia Transport […], απέκτησαν, αντιστοίχως, το 38 % και το 28 % του κεφαλαίου, ενώ η CGMF παρέμεινε στην εταιρία έχοντας στην κατοχή της το 25 %, το δε 9 % του κεφαλαίου κατείχαν οι εργαζόμενοι. Η [Butler Capital Partners] μεταβίβασε στη συνέχεια το μερίδιό της στη [Veolia Transport]. Η διοικητική διαδικασία 4 Με την απόφαση 2002/149/ΕΚ, της 30ής Οκτωβρίου 2001, όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις οι οποίες καταβλήθηκαν από τη Γαλλία στην [Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM)] (ΕΕ 2002, L 50, σ. 66 […]), η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι η ενίσχυση των 787 εκατομμυρίων ευρώ που χορηγήθηκε στην SNCM, για το διάστημα 1991 έως 2001, ως αποζημίωση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας, ήταν συμβατή με την κοινή αγορά, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ. Η απόφαση αυτή δεν προσεβλήθη με προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. 5 Με έγγραφο της 18ης Φεβρουαρίου 2002, η Γαλλική Δημοκρατία κοινοποίησε στην Επιτροπή σχέδιο ενισχύσεως για αναδιάρθρωση υπέρ της SNCM, ύψους 76 εκατομμυρίων ευρώ (στο εξής: σχέδιο του 2002). 6 Με την απόφαση 2004/166/ΕΚ, της 9ης Ιουλίου 2003, όσον αφορά την ενίσχυση αναδιάρθρωσης την οποία η Γαλλία προτίθεται να χορηγήσει στην [Societé nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM)] (ΕΕ 2004, L 61, σ. 13, στο εξής: απόφαση του 2003), η Επιτροπή ενέκρινε, με ορισμένους όρους, τη χορήγηση ενισχύσεως για αναδιάρθρωση υπέρ της SNCM συνολικού ύψους 76 εκατομμυρίων ευρώ, καταβλητέας σε δύο δόσεις, η μία ύψους 66 εκατομμυρίων ευρώ, καταβλητέα αμέσως, και η άλλη ανώτατου ποσού 10 εκατομμυρίων ευρώ, καταβλητέα αναλόγως του καθαρού προϊόντος που θα προέκυπτε από την εκποίηση, μεταξύ άλλων, των πλοίων της SNCM. 7 Η [Corsica Ferries] άσκησε προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως του 2003 ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, στις 13 Οκτωβρίου 2003 [(απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου Corsica Ferries France κατά Επιτροπής, T‑349/03, EU:T:2005:221)]. 8 Με την απόφαση 2005/36/ΕΚ, της 8ης Σεπτεμβρίου 2004, για την τροποποίηση της αποφάσεως [2004/166/ΕΚ σχετικά με την ενίσχυση αναδιάρθρωσης την οποία η Γαλλία προτίθεται να χορηγήσει στην Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM)] (ΕΕ [2005,] L 19, σ. 70 […]), η Επιτροπή τροποποίησε έναν από τους όρους του άρθρου 2 της αποφάσεως του 2003. Επρόκειτο για τον όρο σχετικά με τον ανώτατο αριθμό των ένδεκα πλοίων τα οποία επιτρεπόταν να εκποιήσει η SNCM. Με την απόφαση [2005/36], η Επιτροπή επέτρεψε την αντικατάσταση του πλοίου Aliso με το πλοίο Asco. 9 Με απόφαση της 16ης Μαρτίου 2005, η Επιτροπή ενέκρινε την καταβολή δεύτερης δόσης της ενισχύσεως για αναδιάρθρωση, ποσού 3327400 ευρώ, βάσει της αποφάσεως του 2003 (στο εξής: απόφαση του 2005). 10 Με [την απόφαση Corsica Ferries France κατά Επιτροπής (EU:T:2005:221)], το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του 2003 λόγω εσφαλμένης εκτιμήσεως του ελάχιστου χαρακτήρα του ποσού της ενισχύσεως, οφειλόμενης κυρίως σε σφάλματα κατά τον υπολογισμό του καθαρού προϊόντος από τις εκποιήσεις, ενώ απέρριψε όλους τους άλλους λόγους ακυρώσεως που αφορούσαν ελλιπή αιτιολόγηση και παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΚ και των κοινοτικών κατευθυντηρίων γραμμών όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων (ΕΕ 1999, C 288, σ. 2, στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές). 11 Με επιστολή της 7ης Απριλίου 2006, οι γαλλικές αρχές ζήτησαν από την Επιτροπή να αποφανθεί ότι ένα μέρος της ενισχύσεως για αναδιάρθρωση που εγκρίθηκε στο πλαίσιο του σχεδίου του 2002, ύψους 53,48 εκατομμυρίων ευρώ, δεν έπρεπε, καθόσον επρόκειτο για αποζημίωση λόγω παροχής δημόσιας υπηρεσίας, να χαρακτηριστεί ως μέτρο που ελήφθη στο πλαίσιο ενός σχεδίου αναδιάρθρωσης, αλλά ως μέτρο που δεν συνιστούσε ενίσχυση κατά την έννοια της [αποφάσεως Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, EU:C:2003:415)], ή ως μέτρο ανεξάρτητο του σχεδίου του 2002 βάσει του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ. 12 Στις 21 Απριλίου 2006 κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή, βάσει του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων [(“ο κανονισμός ΕΚ για τις συγκεντρώσεις”)] (ΕΕ L 24, σ. 1), το σχέδιο συγκέντρωσης για την από κοινού απόκτηση του ελέγχου της SNCM από την [Butler Capital Partners] και την [Veolia Transport]. Η Επιτροπή ενέκρινε αυτήν την πράξη συγκέντρωσης στις 29 Μαΐου 2006 βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού. [...] 14 Στις 13 Σεπτεμβρίου 2006 η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει την προβλεπόμενη στο άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ διαδικασία όσον αφορά τα νέα μέτρα που τέθηκαν σε εφαρμογή υπέρ της SNCM, συμπεριλαμβάνοντας το σχέδιο του 2002 (ΕΕ 2006, C 303, σ. 53 […]). 15 Με την [επίμαχη] απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι τα μέτρα του σχεδίου του 2002 συνιστούσαν παράνομες κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ, αλλά ήταν συμβατά με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ και του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΚ, και ότι τα μέτρα του σχεδίου ιδιωτικοποίησης του 2006 (στο εξής: σχέδιο του 2006) δεν συνιστούσαν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Τα επίμαχα μέτρα 16 Η [επίμαχη] απόφαση έχει ως αντικείμενο τα εξής μέτρα: — στο πλαίσιο του σχεδίου του 2002: την εισφορά κεφαλαίου της CGMF προς την SNCM ύψους 76 εκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία 53,48 εκατομμύρια ευρώ για την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας και το υπόλοιπο για ενισχύσεις αναδιάρθρωσης· — στο πλαίσιο του σχεδίου του 2006: — την αρνητική τιμή πωλήσεως της SNCM προς τη CGMF ποσού 158 εκατομμυρίων ευρώ· — την εισφορά κεφαλαίου της CGMF ύψους 8,75 εκατομμυρίων ευρώ· — την προκαταβολή σε τρεχούμενο λογαριασμό από τη CGMF ποσού 38,5 εκατομμυρίων ευρώ υπέρ του απολυθέντος προσωπικού της SNCM για την περίπτωση νέου κοινωνικού σχεδίου. Η [επίμαχη] απόφαση 17 Με την [επίμαχη] απόφαση, ιδίως με τις αιτιολογικές σκέψεις 37 έως 54, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η εξυπηρέτηση της Κορσικής για τη μεταφορά επιβατών αποτελούσε αγορά με εποχιακό και συγκεντρωτικό χαρακτήρα. Η ανταγωνιστική δομή της αγοράς παρουσίασε σημαντική εξέλιξη μετά την είσοδο στην αγορά αυτή της [Corsica Ferries], το 1996. Από το 2000, η SNCM και η [Corsica Ferries] αποτελούσαν ένα εν τοις πράγμασι δυοπώλιο που κατείχε το 90 % και πλέον της αγοράς. Το 2007, η [Corsica Ferries] απέκτησε σαφές προβάδισμα έναντι της SNCM και μετέφερε ένα εκατομμύριο επιβάτες επιπλέον, σε μια αγορά που αυξάνεται κατά 4 % ετησίως. Η SNCM, από κοινού με την [Compagnie méridionale de navigation], κατείχαν αντιθέτως οιονεί μονοπώλιο εν τοις πράγμασι στις μεταφορές εμπορευμάτων. 18 Η Επιτροπή θεώρησε, στις αιτιολογικές σκέψεις 219 έως 225 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι το σύνολο των εισφορών που έλαβε η SNCM μέσω της CGMF προερχόταν από κρατικούς πόρους, ότι υπήρχε κίνδυνος νοθεύσεως του ανταγωνισμού και ότι επηρεαζόταν το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών. Έτσι, θεώρησε ότι πληρούνται οι τρεις από τις τέσσερις προϋποθέσεις του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Εξέτασε, στη συνέχεια, για κάθε μέτρο την ύπαρξη επιλεκτικού ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος και την ενδεχόμενη συμβατότητά του με την κοινή αγορά. 19 Όσον αφορά τα 76 εκατομμύρια ευρώ που κοινοποιήθηκαν το 2002, η Επιτροπή έκρινε, στην αιτιολογική σκέψη 236 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι τα 53,48 εκατομμύρια μπορούσαν να θεωρηθούν ως αποζημίωση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας. Σύμφωνα με τη σκέψη 320 της αποφάσεως [Corsica Ferries France κατά Επιτροπής (EU:T:2005:221)], η Επιτροπή εκτίμησε την εισφορά αυτή βάσει της αποφάσεως Altmark [Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (EU:C:2003:415)] και κατέληξε, στην αιτιολογική σκέψη 257 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι το ποσό αυτό συνιστούσε κρατική ενίσχυση, συμβατή όμως με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ. Τα υπόλοιπα 22,52 εκατομμύρια ευρώ έπρεπε επομένως να θεωρηθούν ως ενίσχυση για αναδιάρθρωση. 20 Όσον αφορά το σχέδιο του 2006, η Επιτροπή εφάρμοσε στη συνέχεια, στις [αιτιολογικές σκέψεις] 267 έως 352 της [επίμαχης] αποφάσεως, το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς (στο εξής: κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή) στην αρνητική τιμή πώλησης των 158 εκατομμυρίων ευρώ. Προς τούτο, εκτίμησε αν ένας υποθετικός ιδιώτης επενδυτής, ευρισκόμενος στη θέση της CGMF, θα προτιμούσε να ανακεφαλαιοποιήσει την [SNCM] για το ποσό αυτό ή να θέσει την εταιρία υπό εκκαθάριση και να επωμιστεί το κόστος. Ήταν επομένως απαραίτητο να εκτιμήσει το ελάχιστο κόστος της εκκαθάρισης. 21 Η Επιτροπή εκτίμησε, στις [αιτιολογικές σκέψεις] 267 έως 280 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι στο κόστος εκκαθάρισης έπρεπε να συμπεριληφθεί το κόστος ενός σχεδίου κοινωνικών μέτρων, δηλαδή το κόστος των συμπληρωματικών αποζημιώσεων απόλυσης πέραν των νόμιμων και συμβατικών υποχρεώσεων, προκειμένου να συμμορφωθεί με την τρέχουσα πρακτική των μεγάλων ομίλων επιχειρήσεων και προκειμένου να μην πληγεί η εικόνα της εταιρίας και του τελικού μετόχου της. Εκτίμησε επομένως, με ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα, το κόστος των συμπληρωματικών αποζημιώσεων συγκρίνοντας τα σχέδια κοινωνικών μέτρων που εφάρμοσαν πρόσφατα στη Γαλλία διάφοροι όμιλοι επιχειρήσεων, όπως οι Michelin ή Yves Saint-Laurent. 22 Η Επιτροπή θεώρησε, στην [αιτιολογική σκέψη] 350 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι η αρνητική τιμή πώλησης υπήρξε αποτέλεσμα διαδικασίας επιλογής ανοικτής, διαφανούς και χωρίς διακρίσεις και όρους και ότι, στο πλαίσιο αυτό, αντανακλούσε την αγοραία τιμή. Επομένως, δεχόμενη την υπόθεση ότι το κόστος εκκαθάρισης περιορίζεται μόνο στις αποζημιώσεις απόλυσης, η Επιτροπή κατέληξε, στην [αιτιολογική σκέψη] 352 της εν λόγω αποφάσεως, ότι το κόστος εκκαθάρισης ήταν υψηλότερο από την αρνητική τιμή πώλησης και ότι η εισφορά κεφαλαίου των 158 εκατομμυρίων ευρώ δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. 23 Όσον αφορά την εισφορά κεφαλαίου των 8,75 εκατομμυρίων ευρώ της CGMF, η Επιτροπή εκτίμησε, στις [αιτιολογικές σκέψεις] 356 έως 358 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι, δεδομένου ότι η εισφορά των ιδιωτών αγοραστών ήταν σημαντική και ταυτόχρονη, μπορούσε εξαρχής να αποκλειστεί ότι επρόκειτο περί ενισχύσεως. Διαπίστωσε στη συνέχεια ότι το σταθερό ποσοστό αποδοτικότητας συνιστούσε δίκαιη ανταμοιβή για τα επενδυμένα κεφάλαια και ότι η ύπαρξη ρήτρας με δικαίωμα υπαναχώρησης από τη μεταβίβαση δεν υπονομεύει την ίση μεταχείριση. Κατέληξε, στην [αιτιολογική σκέψη] 365 της ίδιας αποφάσεως, ότι η εισφορά κεφαλαίου της CGMF, ύψους 8,75 εκατομμυρίων ευρώ, δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος, 1, ΕΚ. 24 Η Επιτροπή παρατήρησε στη συνέχεια, στις [αιτιολογικές σκέψεις] 372 έως 378 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι τα μέτρα ενισχύσεως σε πρόσωπα, ύψους 38,5 εκατομμυρίων ευρώ, που είχαν κατατεθεί σε δεσμευμένο λογαριασμό θα εφαρμόζονταν σε περίπτωση ενός νέου κοινωνικού σχεδίου εκτελεστέου από τους αγοραστές και δεν αφορούσαν την περικοπή προσωπικού που προβλεπόταν στο σχέδιο του 2002. Οι ενισχύσεις αυτές, κατά την Επιτροπή, μπορούσαν να καταβληθούν μόνο σε πρόσωπα των οποίων η σύμβαση εργασίας με την SNCM είχε ήδη λυθεί. Επομένως, τα εν λόγω μέτρα δεν αποτελούσαν επιβαρύνσεις που προκύπτουν από τη συνήθη εφαρμογή της εφαρμοστέας κοινωνικής νομοθεσίας στο πλαίσιο απολύσεων. Η Επιτροπή κατέληξε ότι οι ενισχύσεις αυτές σε πρόσωπα, που εγκρίθηκαν από το κράτος υπό την ιδιότητα του φορέα άσκησης δημόσιας εξουσίας και όχι από το κράτος υπό την ιδιότητα του μετόχου, εντάσσονταν στην κοινωνική πολιτική των κρατών μελών και δεν συνιστούσαν, ως εκ τούτου, ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. 25 Όσον αφορά το υπόλοιπο των 22,52 εκατομμυρίων ευρώ που κοινοποιήθηκαν ως ενισχύσεις αναδιάρθρωσης, δηλαδή το υπόλοιπο των 76 εκατομμυρίων ευρώ που κοινοποιήθηκαν στο πλαίσιο του σχεδίου του 2002 και των 53,48 εκατομμυρίων ευρώ που κρίθηκαν συμβατά με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ [...], η Επιτροπή έκρινε, στην [αιτιολογική σκέψη] 381 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι η επιδότηση αυτή συνιστούσε κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Η Επιτροπή εκτίμησε στη συνέχεια τη συμβατότητα του μέτρου αυτού με τις κατευθυντήριες γραμμές. 26 Στα σημεία 387 έως 401 της [επίμαχης] αποφάσεως, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η SNCM αποτελούσε πράγματι, το 2002, προβληματική επιχείρηση κατά την έννοια του σημείου 5, στοιχείο αʹ, και του σημείου 6 των κατευθυντήριων γραμμών και ότι το σχέδιο του 2002 μπορούσε να εξασφαλίσει την αποκατάσταση της βιωσιμότητας της επιχείρησης, σύμφωνα με τα σημεία 31 έως 34 των κατευθυντήριων γραμμών. 27 Όσον αφορά την πρόληψη των αδικαιολόγητων στρεβλώσεων του ανταγωνισμού (σημεία 35 έως 39 των κατευθυντήριων γραμμών), η Επιτροπή εκτίμησε, στην [αιτιολογική σκέψη] 404 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι δεν υπήρχε πλεονάζουσα ικανότητα στην αγορά των θαλάσσιων μεταφορών προς την Κορσική και ότι, επομένως, δεν ετίθετο ζήτημα συμβολής στην εξυγίανσή της. Θεώρησε στη συνέχεια, στην [αιτιολογική σκέψη] 406 της εν λόγω αποφάσεως, ότι το σχέδιο αναδιάρθρωσης συνέβαλε σημαντικά στη μείωση της παρουσίας της επιχείρησης στην αγορά. Συνεπώς, πληρούνταν και το κριτήριο σχετικά με την πρόληψη των αδικαιολόγητων στρεβλώσεων του ανταγωνισμού. 28 Η Επιτροπή παρατήρησε, στις [αιτιολογικές] σκέψεις 410 έως 419 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι η ανάγκη ενισχύσεως, υπολογιζόμενη στο ελάχιστο απαιτούμενο βάσει των σκέψεων 40 και 41 των κατευθυντήριων γραμμών, είχε περιοριστεί στα 19,75 εκατομμύρια ευρώ στις 9 Ιουλίου 2003, υπό την επιφύλαξη του καθαρού προϊόντος των εκποιήσεων που προβλέπονταν με την απόφαση του 2003. Προς τούτο, η Επιτροπή υπολόγισε τις ανάγκες ρευστότητας της SNCM για το σχέδιο αναδιάρθρωσης. Το κόστος του σχεδίου αναδιάρθρωσης εκτιμήθηκε, κατ’ αυτήν, σε 46 εκατομμύρια ευρώ. Στη συνέχεια αφαίρεσε το σύνολο των εκποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα μεταξύ 18ης Φεβρουαρίου 2002 (ημερομηνία κοινοποιήσεως του σχεδίου του 2002) και 9ης Ιουλίου 2003 (ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως του 2003), δηλαδή 26,25 εκατομμύρια ευρώ, και κατέληξε στο ποσό των 19,75 εκατομμυρίων ευρώ. 29 Όσον αφορά τα αντισταθμιστικά μέτρα, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το σύνολο των όρων που προέβλεπε η απόφαση του 2003 όσον αφορά τις αγορές, τη χρήση του στόλου, τις εκποιήσεις στοιχείων του ενεργητικού, την απαγόρευση προσφοράς τιμών χαμηλότερων από τις τιμές των ανταγωνιστών της […] και τον περιορισμό των δρομολογίων με επιστροφή με αφετηρία την Κορσική, τηρήθηκαν σχεδόν στο σύνολό τους. Στον βαθμό που οι όροι αυτοί είχαν τηρηθεί και το κοινοποιηθέν ποσό της ενισχύσεως ήταν σημαντικά μικρότερο από το ποσό που εγκρίθηκε το 2003, η Επιτροπή δεν έκρινε απαραίτητο να επιβάλει συμπληρωματικές υποχρεώσεις. Έτσι, αφού έλαβε υπόψη το ποσό των πρόσθετων εκποιήσεων που προέβλεπε η απόφαση του 2003, η Επιτροπή θεώρησε, στην [αιτιολογική σκέψη] 434 της [επίμαχης] αποφάσεως, ότι το τελικό υπόλοιπο της αναδιάρθρωσης, υπολογισθέν σε 15,81 εκατομμύρια ευρώ, συνιστούσε κρατική ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΕΚ. 30 Το διατακτικό της [επίμαχης] αποφάσεως έχει ως εξής: “Άρθρο 1 Η αποζημίωση που κατέβαλε το γαλλικό κράτος στην SNCM ύψους 53,48 εκατ. EUR για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας κατά την περίοδο 1991-2001 συνιστά κρατική ενίσχυση παράνομη κατά την έννοια του άρθρου 88, παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, αλλά συμβατή με την κοινή αγορά κατά την έννοια του άρθρου 86 παράγραφος 2 της εν λόγω συνθήκης. Η αρνητική τιμή πώλησης της SNCM των 158 εκατ. EUR, η ανάληψη από την CGMF του κόστους των κοινωνικών μέτρων έναντι των μισθωτών για ποσό 38,5 εκατ. EUR και η νέα κεφαλαιοποίηση της SNCM που πραγματοποίησε από κοινού και ταυτόχρονα η CGMF για ποσό 8,75 εκατ. EUR δεν συνιστούν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ. Η ενίσχυση αναδιάρθρωσης ποσού 15,81 εκατ. EUR την οποία η Γαλλία χορήγησε στην [SNCM] συνιστά κρατική ενίσχυση παράνομη κατά την έννοια του άρθρου 88 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, αλλά συμβατή με την κοινή αγορά δυνάμει του άρθρου 86 παράγραφος 2 της ίδιας συνθήκης. Άρθρο 2 Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Γαλλική Δημοκρατία.“»