ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Διάταξη του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα) της 3ης Ιουλίου 1997. - Smanor SA, Hubert Ségaud και Monique Ségaud κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Παράλειψη κινήσεως της διαδικασίας διαπιστώσεως παραβάσεως - Προσφυγή κατά παραλείψεως - Αγωγή αποζημιώσεως - Απαράδεκτο. - Υπόθεση T-201/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1997 σελίδα II-01081



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

1 Προσφυγή κατά παραλείψεως - Φυσικά ή νομικά πρόσωπα - Παραλείψεις δεκτικές προσφυγής - Παράλειψη κινήσεως διαδικασίας διαπιστώσεως παραβάσεως - Απαράδεκτο

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 169, 173, εδ. 4, και 175)

2 Εξωσυμβατική ευθύνη - Προϋποθέσεις - Παράνομη συμπεριφορά - Παράλειψη της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία διαπιστώσεως παραβάσεως - Πραγματικό γεγονός που δεν συνιστά παράνομη συμπεριφορά - Αίτημα αποζημιώσεως - Απαράδεκτο

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 169 και 215, εδ. 2)

Περίληψη

3 Είναι απαράδεκτη προσφυγή κατά παραλείψεως ασκουμένη από φυσικό ή νομικό πρόσωπο με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί ότι η Επιτροπή, μη κινώντας κατά κράτους μέλους διαδικασία προς διαπίστωση παραβάσεως, απέσχε να αποφανθεί κατά παραβίαση της Συνθήκης και τούτο ανεξαρτήτως της φύσεως της παραβιάσεως του κοινοτικού δικαίου που φέρεται ότι διέπραξε το οικείο κράτος μέλος.

Πράγματι, από την οικονομία του άρθρου 169 προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να κινήσει διαδικασία κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, αλλά ότι διαθέτει συναφώς διακριτική ευχέρεια που αποκλείει το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν από το όργανο αυτό να λάβει συγκεκριμένη θέση. ηΑλλωστε, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που ζητεί από την Επιτροπή να κινήσει διαδικασία κατ' εφαρμογή του άρθρου 169 ζητεί στην πραγματικότητα τη θέσπιση πράξεων που δεν θα το αφορούσαν άμεσα και ατομικά υπό την έννοια του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, και τις οποίες, εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσε να προσβάλει με προσφυγή ακυρώσεως.

4 Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να κινήσει διαδικασία διαπιστώσεως παραβάσεως βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης, η απόφασή της να μη κινήσει τη διαδικασία αυτή δεν συνιστά, εν πάση περιπτώσει, παράνομη συμπεριφορά, οπότε δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας, και η μόνη συμπεριφορά που θα μπορούσε ενδεχομένως να προβληθεί ως αιτία της ζημίας είναι η συμπεριφορά του οικείου κράτους μέλους. Επομένως, είναι απαράδεκτο το αίτημα αποζημιώσεως με το οποίο επιδιώκεται στην πραγματικότητα ο ψόγος έναντι της παραλείψεως της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία διαπιστώσεως παραβάσεως κατά κράτους μέλους.
Διάταξη του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 18ης Ιουλίου 1997. - Oleifici Italiani SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Διαγωνισμός για τη δωρεάν προμήθεια ελαιολάδου στους πληθυσμούς της Γεωργίας και της Αρμενίας - Ζημία που υποστηρίζει ότι υπέστη ο ανάδοχος λόγω καθυστερήσεως στην παραλαßή του ελαιολάδου από τον μεταφορέα που είχε ορίσει η Επιτροπή - Προσφυγή ακυρώσεως κατά της αρνήσεως της Επιτροπής να χορηγήσει αποζημίωση - Αγωγή λόγω εξωσυμßατικής ευθύνης - Συμßατικός χαρακτήρας της υποχρεώσεως της Επιτροπής επί της οποίας στηρίζεται η αγωγή - Έλλειψη ρήτρας διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 181 της Συνθήκης ΕΚ - Πρόδηλη αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου. - Υπόθεση T-44/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1997 σελίδα II-01331



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Διαδικασία - Αγωγή αποζημιώσεως και προσφυγή περί ακυρώσεως αρνήσεως αποζημιώσεως - Αθέτηση υποχρεώσεων της Επιτροπής έναντι αναδόχων προμηθειών επισιτιστικής βοήθειας - Δικαιοπρακτικό θεμέλιο - Ρήτρα διαιτησίας - Δεν υπάρχει - Αναρμόδια τα κοινοτικά δικαστήρια

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 173, 178, 181 και 183)

Περίληψη

Στο πλαίσιο διαφοράς που ανακύπτει μεταξύ της Επιτροπής και του αναδόχου της προμηθείας επισιτιστικής βοήθειας σε τρίτες χώρες, η ασκούμενη κατ' αυτής αγωγή αποζημιώσεως, λόγω αθετήσεως της υποχρεώσεώς της να εξασφαλίσει την παραλαβή των εμπορευμάτων από τον μεταφορέα τον οποίο είχε ορίσει, εντός της προθεσμίας που ορίζεται με την κοινοτική ρύθμιση και συνομολογήθηκε μεταξύ του αναδόχου και της Επιτροπής, στηρίζεται σε δικαιοπρακτικό θεμέλιο. Συγκεκριμένα, η επισιτιστική βοήθεια εκτελείται μέσω συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ της Επιτροπής και των αναδόχων· επομένως, και η ευθύνη την οποία ενδέχεται να υπέχει η Κοινότητα, λόγω της οργανώσεως των εργασιών προμηθείας, είναι επίσης συμβατικής φύσεως.

Επομένως, ελλείψει ρήτρας διαιτησίας κατά την έννοια του άρθρου 181 της Συνθήκης, το Πρωτοδικείο είναι προδήλως αναρμόδιο, οσάκις ασκείται ενώπιόν του αγωγή λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης βάσει του άρθρου 178 της Συνθήκης, να αποφαίνεται, στην πραγματικότητα, επί αιτήματος αποζημιώσεως λόγω συμβατικής ευθύνης. Στην αντίθετη περίπτωση, το Πρωτοδικείο θα επεξέτεινε την αρμοδιότητά του πέραν των διαφορών των οποίων την εκδίκαση του αναθέτει περιοριστικά το άρθρο 183 της Συνθήκης, το οποίο όμως, αντιθέτως, προβλέπει ότι τα εθνικά δικαστήρια είναι αρμόδια κατά το κοινό δίκαιο για την εκδίκαση διαφορών στις οποίες είναι διάδικος η Κοινότητα.

Επίσης προδήλως απαράδεκτο είναι το αίτημα περί ακυρώσεως της αρνήσεως της Επιτροπής να αποζημιώσει τον ανάδοχο για τη ζημία που του προξένησε η αθέτηση της υποχρεώσεως στην οποία στηρίζεται και η αγωγή αποζημιώσεως. Και τούτο διότι ο αντισυμβαλλόμενος της Επιτροπής δεν μπορεί να παρακάμψει μονομερώς την κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ του Πρωτοδικείου και των εθνικών δικαστηρίων, προκαλώντας απόρριψη του περί αποζημιώσεως αιτήματός του από την Επιτροπή και χαρακτηρίζοντας, στη συνέχεια, την απόρριψη αυτή ως απόφαση υπό την έννοια του άρθρου 173 της Συνθήκης.
Διάταξη του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 3ης Οκτωβρίου 1997. - Mutual Aid Administration Services NV κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Διαγωνισμός για τη μεταφορά γεωργικών προϊόντων που διατέθηκαν δωρεάν στους πληθυσμούς της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν - Άρνηση της Επιτροπής να καταβάλει στον ανάδοχο της μεταφοράς στο ακέραιον το τίμημα που αξίωσε - Προσφυγή ακυρώσεως - Προσφυγή συνιστώσα στην πραγματικότητα αγωγή εκτελέσεως συμβάσεως μεταφοράς - Πρόδηλη αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου - Προσφυγή ακυρώσεως προδήλως απαράδεκτη. - Υπόθεση T-186/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1997 σελίδα II-01633



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Προσφυγή ακυρώσεως - Προσφυγή συνιστώσα στην πραγματικότητα αγωγή εκτελέσεως συμβάσεως - Αναρμοδιότητα του κοινοτικού δικαστηρίου - Προσφυγή αναδόχου μεταφοράς προϋόντων στα πλαίσια επισιτιστικής βοήθειας - Απαράδεκτη

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 173, 181 και 183)

Περίληψη

Ελλείψει ρήτρας διαιτησίας υπό την έννοια του άρθρου 181 της Συνθήκης, το Πρωτοδικείο είναι προδήλως αναρμόδιο, οσάκις επιλαμβάνεται προσφυγής ακυρώσεως ασκηθείσας βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης, να αποφανθεί, στην πραγματικότητα, επί αγωγής εκτελέσεως η οποία στηρίζεται σε σύμβαση. Διαφορετικά, το Πρωτοδικείο θα επεξέτεινε τη δικαιοδοσία του πέραν των διαφορών των οποίων την εκδίκαση του απονέμει περιοριστικά το άρθρο 183 της Συνθήκης, δεδομένου ότι η διάταξη αυτή αναθέτει, αντιθέτως, στα εθνικά δικαστήρια την κοινού δικαίου αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται διαφορών στις οποίες η Κοινότητα είναι διάδικος.

Επομένως, είναι προδήλως απαράδεκτη η προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε ανάδοχος της μεταφοράς προϋόντων στα πλαίσια επισιτιστικής βοήθειας προς τρίτες χώρες κατά της αρνήσεως της Επιτροπής να του καταβάλει στο ακέραιον το τίμημα της μεταφοράς, καθόσον, μολονότι ασκείται βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης, η προσφυγή αυτή συνιστά στην πραγματικότητα αγωγή εκτελέσεως συμβάσεως συναφθείσας μεταξύ του αναδόχου και της Επιτροπής για τη μεταφορά των εμπορευμάτων που αποτελούν το αντικείμενο των εν λόγω παροχών.
Διάταξη του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα) της 20ης Μαρτίου 1998. - CAS Succhi di Frutta SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Παρέμβαση. - Υπόθεση T-191/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1998 σελίδα II-00573



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Διαδικασία - Παρέμβαση - Ενδιαφερόμενοι - Εκτίμηση του συμφέροντος παρεμβάσεως από τον κοινοτικό δικαστή

[Οργανισμός (ΕΚ) του Δικαστηρίου, άρθρο 37, εδ. 2· Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 115]

Περίληψη

Tο συμφέρον προς υποβολή αιτήσεως παρεμβάσεως, υπό την έννοια του άρθρου 37, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, πρέπει να προσδιορίζεται βάσει αυτού τούτου του αντικειμένου της υπό κρίση διαφοράς. Για να επιτρέψει μια τέτοια παρέμβαση, ο κοινοτικός δικαστής πρέπει να εξετάσει, εφόσον πρόκειται περί δίκης επί προσφυγής ακυρώσεως, αν ο αιτών την παρέμβαση θίγεται ευθέως από την προσβαλλομένη απόφαση και αν είναι βέβαιον ότι έχει συμφέρον για τη συγκεκριμένη έκβαση της διαφοράς. Ομοίως, ο αιτών την παρέμβαση πρέπει να αποδείξει άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την ευδοκίμηση αυτών τούτων των αιτημάτων και όχι συμφέρον σε σχέση με τους προβληθέντες ισχυρισμούς. Το απαιτούμενο προς τούτο συμφέρον δεν πρέπει να αφορά απλώς τις αφηρημένες νομικές απόψεις, αλλά πρέπει να άπτεται αυτών τούτων των αιτημάτων ενός διαδίκου της δίκης επί της προσφυγής.

Ειδικότερα, πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των αιτούντων την παρέμβαση που δικαιολογούν άμεσο συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται στη συγκεκριμένη πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση και των αιτούντων την παρέμβαση που δεν δικαιολογούν παρά μόνον έμμεσο συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς λόγω των ομοιοτήτων μεταξύ της καταστάσεώς του και της καταστάσεως ενός των διαδίκων. Συναφώς, το γεγονός και μόνον ότι ένας επιχειρηματίας βρίσκεται σε κατάσταση παρόμοια με αυτή του προσφεύγοντος, ιδίως διότι φρονεί ότι έχει υποστεί ζημία προκληθείσα από την ίδια κοινοτική πράξη, και ότι το σκεπτικό της αποφάσεως επί της υποθέσεως στην οποία ζητεί να παρέμβει μπορεί να ασκήσει επιρροή στον τρόπο με τον οποίο το καθού κοινοτικό όργανο θα αντιμετωπίσει τη δική του κατάσταση δεν αρκεί, αφ' εαυτού, για να δικαιολογήσει συμφέρον παρεμβάσεως, υπό την έννοια της προαναφερθείσας διατάξεως.
Διάταξη του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 26ης Μαρτίου 1999. - Confiserie du TECH SA και Biscuiterie Confiserie LOR SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Προσφυγή ακυρώσεως - Κανονισμός (ΕΚ) 1107/96 - Καταχώρηση γεωγραφικών ενδείξεων - "Turrón de Jijona" και "Turrón de Alicante" - Νομιμοποίηση - Απαράδεκτο. - Υπόθεση T-114/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα II-00913



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Προσφυγή ακυρώσεως - Φυσικά ή νομικά πρόσωπα - Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά - Κανονισμός σχετικά με την καταχώρηση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού 2081/92 - Προσφυγή παραγωγών μαντολάτων - Απαράδεκτη

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 173, εδ. 4, και 189, εδ. 4· κανονισμός 2081/92 του Συμβουλίου· κανονισμός 1107/96 της Επιτροπής)

Περίληψη

Είναι απαράδεκτη προσφυγή ασκούμενη από εγκατεστημένους στη Γαλλία παραγωγούς μαντολάτων και στρεφόμενη κατά του κανονισμού 1107/96, σχετικά με την καταχώρηση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού 2081/92, καθόσον αφορά την καταχώρηση των προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων «Jijona» και «Turrσn de Alicante».

Πράγματι, αφενός, ο κανονισμός αυτός έχει, λόγω της φύσεως και του περιεχομένου του, κανονιστικό χαρακτήρα, και δεν αποτελεί απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 189, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης, δεδομένου ότι εφαρμόζεται σε αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και έχει έννομα αποτελέσματα έναντι προσώπων τα οποία προσδιορίζονται με τρόπο γενικό και αφηρημένο, αναγνωρίζοντας σε όλες τις επιχειρήσεις των οποίων τα προϋόντα πληρούν τις απαιτούμενες γεωγραφικές και ποιοτικές προϋποθέσεις το δικαίωμα να τα εμπορεύονται με κάποια από τις προαναφερθείσες ονομασίες, στερώντας το δικαίωμα αυτό από όλες εκείνες των οποίων τα προϋόντα δεν πληρούν τις ως άνω προϋποθέσεις.

Αφετέρου, ναι μεν σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αποκλείεται μια πράξη κανονιστικού χαρακτήρα, έχουσα γενική ισχύ έναντι των ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών, να μπορεί να αφορά ατομικά ορισμένους από αυτούς, τούτο όμως δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Απλώς και μόνον το γεγονός ότι επιχειρήσεις χρησιμοποιούσαν ονομασίες όπως οι ονομασίες «Jijona» και «Alicante» για την εμπορία των μαντολάτων που παρασκευάζουν δεν αρκεί για να τις εξατομικεύσει όταν δεν υφίσταται κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι η χρήση αυτή προέκυπτε από συγκεκριμένο δικαίωμα που απέκτησαν σε εθνικό κοινοτικό επίπεδο πριν από την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού, το οποίο εθίγη λόγω του κανονισμού αυτού.
Διάταξη του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 21ης Νοεμβρίου 1996. - Syndicat des producteurs de viande bovine de la coordination rurale, Syndicat des producteurs de lait de la coordination rurale και Philippe de Villiers κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Κοινή γεωργική πολιτική - Επείγοντα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας - Αγωγή αποζημιώσεως - Απρόβλεπτες ζημίες - Απαράδεκτο. - Υπόθεση T-53/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα II-01579



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Διαδικασία - Εισαγωγικό δικόγραφο - Τυπικές προϋποθέσεις - Συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών - Δικόγραφο με το οποίο ζητείται αποκατάσταση ζημίας που προξενήθηκε από κοινοτικό όργανο - οΕλλειψη στοιχείων όσον αφορά την προκληθείσα ζημία και τον αιτιώδη σύνδεσμο - Απαράδεκτο - Η έλλειψη αυτή δεν μπορεί να καλυφθεί από το αίτημα περί διορισμού πραγματογνώμονα ο οποίος θα προσδιορίσει την προκληθείσα υλική ζημία

[Οργανισμός (ΕΚ) του Δικαστηρίου, άρθρο 19· Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρα 44 § 1, στοιχ. γγ, 64 § 2, στοιχ. ββ και γγ, και 65, στοιχ. δδ]

Περίληψη

Κατά το άρθρο 19 του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου και το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γγ του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση. Στις απαιτήσεις αυτές δεν ανταποκρίνεται το δικόγραφο με το οποίο ζητείται αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε από κοινοτικό όργανο, η οποία δεν παρέχει το παραμικρό στοιχείο όσον αφορά τη φύση της προβαλλομένης ζημίας ούτε τον τρόπο κατά τον οποίο η ενδεχομένως προκληθείσα ζημία οφείλεται στην προσαπτομένη στο εναγόμενο όργανο συμπεριφορά.

Αυτή η πλήρης έλλειψη στοιχείων δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτεται από το διατυπούμενο με το δικόγραφο της αγωγής αίτημα περί διορισμού πραγματογνώμονα, ο οποίος θα κληθεί να προσδιορίσει την προς αποκατάσταση υλική ζημία. Πράγματι, το αίτημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό ως αίτημα διεξαγωγής του αποδεικτικού μέσου του άρθρου 65, στοιχείο δδ, του Κανονισμού Διαδικασίας, δεδομένου ότι το μέτρο αυτό προϋποθέτει ότι έχουν προσδιοριστεί τα προς απόδειξη περιστατικά, τα οποία ακριβώς δεν προσδιορίζονται με το δικόγραφο της αγωγής. Δεν μπορεί εξάλλου να γίνει δεκτό ούτε υπό την έννοια ότι ζητείται να διαταχθεί η λήψη μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας κατά την έννοια του άρθρου 64, παράγραφος 2, στοιχεία ββ και γγ, του ιδίου Κανονισμού, διότι δεν έχει ως αντικείμενο ούτε να καθοριστούν τα σημεία που απαιτούν τη διεξαγωγή αποδείξεων, ούτε να διευκρινιστεί το περιεχόμενο των αιτημάτων, ούτε να διευκρινιστεί κάποιο επίδικο μεταξύ των διαδίκων σημείο.
Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 29ης Νοεμβρίου 1996. - J. Antonissen κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Γαλακτοκομικές ποσοστώσεις - Ζημία προκληθείσα από την Κοινότητα - Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων - Αίτημα να υποχρεωθεί η Κοινότητα να καταβάλει αποζημίωση - Προσωρινός χαρακτήρας - Δεν υφίσταται. - Υπόθεση T-179/96 R.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα II-01641



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Ασφαλιστικά μέτρα - Προσωρινά μέτρα - Προϋποθέσεις χορηγήσεως - Μέτρα μη προδικάζοντα την απόφαση επί της ουσίας - Κύρια αγωγή θεμελιούμενη στην εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας - Προκαταβολή μέρους της ζητουμένης αποζημιώσεως - Αποκλείεται

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 178, 186 και 215, εδ. 2· Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 107 §§ 3 και 4)

Περίληψη

Τα προσωρινά μέτρα που μπορεί να λάβει ο αρμόδιος επί των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής πρέπει να αποβλέπουν αποκλειστικά στη διαφύλαξη, κατά τη διάρκεια της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου ή του Πρωτοδικείου, των συμφερόντων ενός των διαδίκων, ώστε να μη καταστεί μάταιη η απόφαση της κύριας δίκης καθόσον θα στερείται πρακτικής αποτελεσματικότητας. Ως εκ τούτου, τα μέτρα αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 107, παράγραφοι 3 και 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, είναι προσωρινά και, καταρχήν, παύουν να ισχύουν από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως με την οποία τερματίζεται η κύρια δίκη. Συνεπώς, δεν πρέπει να προδικάζουν την απόφαση επί της ουσίας, δηλαδή δεν πρέπει να κρίνουν ήδη τις συνέπειες της αποφάσεως που θα εκδοθεί μεταγενεστέρως επί της ουσίας.

Είναι, συνεπώς, απορριπτέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί η Κοινότητα να καταβάλει ποσά αντιστοιχούντα σε μέρος του ποσού στο οποίο ο αιτών εκτιμά τη ζημία του στο πλαίσιο της κύριας αγωγής που έχει ασκήσει βάσει των άρθρων 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης.

Πράγματι, η αποδοχή ενός τέτοιου αιτήματος θα προδίκαζε τη συζήτηση επί της ουσίας, καθόσον ο αρμόδιος επί των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής θα εκαλείτο, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του fumus boni juris, να αποφανθεί εκ πρώτης όψεως επί της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας και, εν συνεχεία, να χορηγήσει ένα μέρος των μέτρων που ζητούνται με την κύρια αγωγή, χωρίς να έχει εξεταστεί το βάσιμο της αγωγής αυτής από πλευράς του άρθρου 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης. Η διαπίστωση, όμως, της υπάρξεως ευθύνης και των συνεπειών που απορρέουν από αυτήν δεν μπορεί να στηριχθεί σε εκ πρώτης όψεως διαπίστωση του βασίμου της αξιώσεως, αλλά πρέπει να βασίζεται σε οριστική εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των προβαλλομένων ισχυρισμών και, επομένως, απαιτεί διαδικασία ικανή να εξασφαλίσει τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας όλων των διαδίκων.
Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 6ης Δεκεμßρίου 1996. - Δήμος του Mainz (Γερμανία) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Ασφαλιστικά μέτρα - Αναστολή εκτελέσεως - Κρατική ενίσχυση - Επείγου. - Υπόθεση T-155/96 R.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα II-01655



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Ασφαλιστικά μέτρα - Αναστολή εκτελέσεως - Αναστολή εκτελέσεως αποφάσεως διατάσσουσας την αναζήτηση ενισχύσεως - Προϋποθέσεις χορηγήσεως του μέτρου - Σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία - Έννοια - Βάρος της αποδείξεως

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 185· Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 104 § 2)

Περίληψη

Το επείγον της λήψεως προσωρινών μέτρων πρέπει να εκτιμάται εξεταζομένου του αν η εκτέλεση των επιδίκων πράξεων, πριν από την έκδοση της αποφάσεως του κοινοτικού δικαστή επί της κύριας δίκης, είναι δυνατόν να συνεπάγεται, για τον διάδικο που ζητεί τα μέτρα αυτά, σοβαρές και ανεπανόρθωτες ζημίες οι οποίες δεν θα μπορούσαν να αποκατασταθούν έστω και αν ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ή οι οποίες, παρά τον προσωρινό τους χαρακτήρα, θα ήσαν δυσανάλογες προς το συμφέρον του καθού να εκτελεστούν οι πράξεις του, έστω κι αν αυτές έχουν αποτελέσει το αντικείμενο ένδικης προσφυγής. Στον αιτούντα διάδικο εναπόκειται να αποδείξει ότι οι προϋποθέσεις αυτές συντρέχουν.

Είναι απορριπτέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ζητείται η αναστολή της εκτελέσεως αποφάσεως με την οποία η Επιτροπή, διαπιστώνοντας ότι η πώληση οικοπέδου έναντι τιμήματος χαμηλοτέρου της εμπορικής του αξίας, η οποία συνομολογήθηκε μεταξύ του αιτούντος δήμου και επιχειρήσεως, συνιστούσε κρατική ενίσχυση αντιβαίνουσα στη Συνθήκη, διέταξε την αναζήτησή της από το ενδιαφερόμενο κράτος, εφόσον ο αιτών δεν προέβαλε πειστικά επιχειρήματα προς απόδειξη του βασίμου της απόψεώς του, σύμφωνα με την οποία ο κίνδυνος προκλήσεως σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας προέκυπτε, πρώτον, από το ότι ο αιτών θα μπορούσε να υποχρεωθεί να κινήσει ένδικη διαδικασία κατά του αντισυμβαλλομένου για την ανάκτηση του ποσού της υποτιθεμένης κρατικής ενισχύσεως και, δεύτερον, από ενδεχόμενη ουσιώδη τροποποίηση των συμβατικών όρων της πωλήσεως, ή ακόμα και την ακύρωση της συμβάσεως, εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου.
Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμßρίου 1996. - Moccia Irme SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - ΕΚΑΧ - Κρατική ενίσχυση - Ατομική απόφαση περί μη εγκρίσεως της χορηγήσεως κρατικής ενισχύσεως σε επιχείρηση της ßιομηχανίας σιδήρου και χάλυßα - Αναστολή εκτελέσεως - Αναγκαία προσωρινά μέτρα - Συμφέρον για προσωρινά μέτρα - Απόρριψη της αιτήσεως. - Υπόθεση T-164/96 R.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1996 σελίδα II-02261



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Ασφαλιστικά μέτρα - Αναστολή εκτελέσεως - Προσωρινά μέτρα - Προϋποθέσεις χορηγήσεως - Συμφέρον του αιτούντος για τη λήψη προσωρινών μέτρων - Μέτρα μη προδικάζοντα την επί της ουσίας απόφαση - Αναστολή αποφάσεως περί μη εγκρίσεως της χορηγήσεως ενισχύσεως σε βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα και αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας εξετάσεως αυτής της ενισχύσεως - Απόρριψη - Αίτηση με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί η Επιτροπή να επιβάλει σε κράτος μέλος την αναστολή καταβολής ενισχύσεων εντασσομένων σε εγκεκριμένο σύστημα ενισχύσεων - Απόρριψη

(Συνθήκη ΕΚΑΞ, άρθρα 4, στοιχ. γγ, 34 και 39· απόφαση 3855/91 της Επιτροπής)

Περίληψη

Απόφαση της Επιτροπής περί μη εγκρίσεως της χορηγήσεως κρατικής ενισχύσεως σε επιχείρηση της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα έχει αρνητικό χαρακτήρα. Μια τέτοια επιχείρηση ουδόλως δύναται να δικαιολογήσει συμφέρον για την αναστολή, υπό μορφή προσωρινού μέτρου, μιας τέτοιας αποφάσεως αν, ελλείψει θετικής αποφάσεως της Επιτροπής εγκρίνουσας τη συγκεκριμένη ενίσχυση, έχει εφαρμογή η απαγόρευση των επιδοτήσεων και των ενισχύσεων που επιβάλλει το άρθρο 4, στοιχείο γγ, της Συνθήκης ΕΚΑΞ.

Μια τέτοια επιχείρηση δεν μπορεί, επίσης, να δικαιολογήσει συμφέρον για την επανάληψη, υπό μορφή προσωρινού μέτρου, της διαδικασίας εξετάσεως της εν λόγω ενισχύσεως, καθόσον μια τέτοια επανάληψη δεν θα οδηγούσε αναγκαστικά στην εκ μέρους της Επιτροπής έκδοση θετικής αποφάσεως, η οποία και μόνο θα μπορούσε να επιτρέψει στο οικείο κράτος την καταβολή της ενισχύσεως. Εξάλλου, ένα τέτοιο μέτρο δεν θα είχε προσωρινό χαρακτήρα, διότι θα είχε τις ίδιες ακριβώς συνέπειες με εκείνες που επιδιώκει η κύρια προσφυγή και θα προδίκαζε την επί της ουσίας απόφαση.

Τέλος, όταν η ενίσχυση αυτή συνδέεται με σύστημα ενισχύσεων για το οριστικό κλείσιμο εγκαταστάσεων της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα, το οποίο έχει ήδη εγκρίνει η Επιτροπή, προσωρινό μέτρο με το οποίο ζητείται να υποχρεωθεί η Επιτροπή να καλέσει το οικείο κράτος μέλος να αναστείλει την καταβολή ενισχύσεων για το κλείσιμο εγκαταστάσεων άλλων υποψηφίων επιχειρήσεων δεν θα είχε παρά επιφανειακή μόνο χρησιμότητα, καθόσον δεν συνεπάγεται την εκπνοή της προθεσμίας, της καθορισθείσας με την απόφαση 3855/91, πέραν της οποίας δεν επιτρέπεται η καταβολή ενισχύσεων. Εξάλλου, ένα τέτοιο μέτρο συνιστάμενο σε εντολή απευθυνόμενη προς κράτος μέλος να αναστείλει σύστημα ενισχύσεων που έχει ήδη αναγνωριστεί ως σύμφωνο με την εν λόγω Συνθήκη θα υπερέβαινε προφανώς τις αρμοδιότητες της Επιτροπής.