10.

Πρέπει να αναφερθούμε στις αρχές αυτές για να καθορίσουμε εάν ένα πρόσωπο δικαιούται επιστροφής του ΦΠΑ, λόγω της ομοιότητας των δύο περιπτώσεων. Νομίζω ότι αυτό επιβεβαιώνεται από το γράμμα της όγδοης οδηγίας, η οποία, στο άρθρο 3, στοιχείο β', εξαρτά το δικαίωμα επιστροφής από την υποβολή εκ μέρους του υποκειμένου στον φόρο «πιστοποιητικού εκδοθέντος από τη διοίκηση του κράτους στο οποίο είναι εγκατεστημένος, ότι υπόκειται στον φόρο προστιθεμένης αξίας εντός του κράτους αυτού». Πάντως ο Débouche επικαλέστηκε ακριβώς τη διάταξη αυτή, συγκεκριμένα την αγγλική απόδοση της, σύμφωνα με την οποία ο αιτών πρέπει να «produce evidence (...) that he is a taxable person for the purposes of value added tax in that State», για να στηρίξει την άποψη του σύμφωνα με την οποία, προκειμένου για την επιστροφή του φόρου, αρκεί να καταδειχθεί η ιδιότητα του υποκειμένου στον φόρο υπό την έννοια του άρθρου 4 της έκτης οδηγίας. Περαιτέρω, είναι αληθές ότι η διατύπωση του άρθρου 3, στοιχείο β', δίνει λαβή σε διάφορες ερμηνείες αναλόγως των γλωσσικών αποδόσεων της οδηγίας: έστω και αν πράγματι στις περισσότερες από τις αποδόσεις αυτές η χρήση της μετοχής παρακειμένου, π.χ. στη γαλλική απόδοση [«tout assujetti (...) doit justifier (...) qu'il est assujetti à la taxe sur la valeur ajoutée dans cet État»], στην ιταλική [«ogni soggetto passivo (...) deve (...) comprovare (...) che egli è assoggettato all'imposta sul valore aggiunto in tale Stato»], στην ολλανδική [«een belastingsplichtige (...) moet (...) aantonen dat hij in die Staat onderworpen is aan de belasting over de toegevoegde waarde»] και στην ισπανική [«todo sujeto pasivo (...) estará obligado a (...) justificar (...) que está sometido al impuesto sobre el valor añadido en dicho Estado»], καθιστά προφανή την πρόθεση να εξαρτηθεί η γένεση του δικαιώματος επιστροφής του φόρου του υποκειμένου στον φόρο από την πραγματοποίηση φορολογητέων πράξεων στη χώρα κατοικίας, παρ' όλα αυτά μπορεί να γίνει δεκτό ότι άλλες γλωσσικές αποδόσεις, ιδιαίτερα στην αγγλική, αλλά και στη γερμανική, σύμφωνα με την οποία ο αιτών πρέπει να αποδείξει «daß er Mehrwersteuerpflichtiger dieses Staates ist», επιδέχονται αντιφατικές ερμηνείες. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων κοινοτικής διατάξεως, λόγω της ανάγκης ομοιόμορφης εφαρμογής δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κάθε νομοθετικό κείμενο μεμονωμένα σε μία από τις γλωσσικές του αποδόσεις και επιβάλλεται να ερμηνεύεται σε σχέση τόσο με την πραγματική βούληση του νομοθέτη όσο και με τον σκοπό που αυτός επιδιώκει ( 6 ). Υπό το φως των προηγουμένων σκέψεων, μπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί ότι ερμηνεία του άρθρου 3, στοιχείο β', η οποία εξαρτά το δικαίωμα επιστροφής του φόρου από την απλή πραγματοποίηση φορολογητέων πράξεων από τον υποκείμενο στον φόρο στη χώρα που αυτός έχει εγκατασταθεί, συνάδει περισσότερο με τη λογική του κοινοτικού συστήματος του ΦΠΑ και με τους συγκεκριμένους στόχους της όγδοης οδηγίας, προκειμένου ιδίως να αποφευχθούν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού. Πράγματι, εάν το δικαίωμα αυτό αναγνωριζόταν σε περιπτώσεις όπως αυτή της παρούσας υποθέσεως, δηλαδή υπέρ ενός προσώπου που παρέχει υπηρεσίες απαλλαγμένες φόρου, το επιτευχθέν αποτέλεσμα σε τελευταία ανάλυση θα ήταν η εφαρμογή του αποκαλουμένου «μηδενικού συντελεστή» όσον αφορά τη δραστηριότητα του, δηλαδή η απαλλαγή με δικαίωμα εκπτώσεως του καταβληθέντος σε προηγούμενο φόρου, πρακτική η οποία απαγορεύεται γενικώς από την έκτη οδηγία ( 7 ).