Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)

της 14ης Δεκεμβρίου 2022 ( )

«Επιδοτήσεις – Εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2019/2092 – Οριστικός αντισταθμιστικός δασμός – Άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 – Χρηματοδοτική συνεισφορά – Άρθρο 3, σημείο 2, του κανονισμού 2016/1037 – Πλεονέκτημα – Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2016/1037 – Υπολογισμός του ποσού της αντισταθμίσιμης επιδότησης – Άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, και σημείο 2, του κανονισμού 2016/1037 – Ενέργεια η οποία συνίσταται σε “ανάθεση” ή “εντολή” προς ιδιωτικό φορέα να εκτελέσει μια λειτουργία που συνιστά χρηματοδοτική συνεισφορά – Τίμημα χαμηλότερο του κανονικού – Στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών – Άρθρο 28, παράγραφος 5, του κανονισμού 2016/1037 – Χρησιμοποίηση των διαθέσιμων στοιχείων – Άρθρο 3, σημείο 2, και άρθρο 6, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 2016/1037 – Πλεονέκτημα – Άρθρο 8, παράγραφος 8, του κανονισμού 2016/1037 – Κίνδυνος πρόκλησης σημαντικής ζημίας στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής – Άρθρο 8, παράγραφοι 5 και 6, του κανονισμού 2016/1037 – Αιτιώδης συνάφεια – Ανάλυση περί καταλογισμού – Ανάλυση περί μη καταλογισμού»

Στην υπόθεση T‑111/20,

PT Wilmar Bioenergi Indonesia, με έδρα τη Medan (Ινδονησία),

PT Wilmar Nabati Indonesia, με έδρα τη Medan,

PT Multi Nabati Sulawesi, με έδρα τη Sulawesi Utara (Ινδονησία),

εκπροσωπούμενες από τους P. Vander Schueren και T. Martin‑Brieu, δικηγόρους,

προσφεύγουσες,

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον P. Kienapfel, τον G. Luengo και την P. Němečková,

καθής,

υποστηριζόμενης από το

European Biodiesel Board (EBB), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενο από τους M.-S. Dibling και L. Amiel, δικηγόρους,

παρεμβαίνον,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα),

συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους S. Gervasoni (εισηγητή), πρόεδρο, L. Madise, P. Nihoul, R. Frendo και J. Martín y Pérez de Nanclares, δικαστές,

γραμματέας: I. Kurme, διοικητική υπάλληλος,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,

κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 13ης Ιανουαρίου 2022,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1 Με την προσφυγή που άσκησαν βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, οι προσφεύγουσες, PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia και PT Multi Nabati Sulawesi, ζητούν την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/2092 της Επιτροπής, της 28ης Νοεμβρίου 2019, για την επιβολή οριστικού αντισταθμιστικού δασμού στις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας (ΕΕ 2019, L 317, σ. 42, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός), στο μέτρο που ο εν λόγω κανονισμός τις αφορά.

Ιστορικό της διαφοράς

2 Οι προσφεύγουσες είναι ινδονησιακές εταιρίες που παράγουν και εξάγουν βιοντίζελ.

3 Στις 19 Νοεμβρίου 2013 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕE) 1194/2013, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές βιοντίζελ, καταγωγής Αργεντινής και Ινδονησίας (ΕΕ 2013, L 315, σ. 2), με τον οποίο επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις προσφεύγουσες.

4 Στις 25 Νοεμβρίου 2013 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΕ) 1198/2013, για την περάτωση της διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων σχετικά με τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Αργεντινής και Ινδονησίας και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 330/2013 για την υπαγωγή των εν λόγω εισαγωγών σε καταγραφή (ΕΕ 2013, L 315, σ. 67).

5 Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τα άρθρα 1 και 2 του εκτελεστικού κανονισμού 1194/2013, καθόσον αφορούσαν τις δύο πρώτες προσφεύγουσες (απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, PT Wilmar Bioenergi Indonesia και PT Wilmar Nabati Indonesia κατά Συμβουλίου, T‑139/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:499).

6 Στις 25 Ιανουαρίου 2018, μετά από αίτηση της Δημοκρατίας της Ινδονησίας, η ειδική ομάδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) εξέδωσε έκθεση σχετικά με τα μέτρα αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον εκτελεστικό κανονισμό 1194/2013 στις εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία [έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ με τίτλο «Ευρωπαϊκή Ένωση – Μέτρα αντιντάμπινγκ επί του βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας», εκδοθείσα στις 25 Ιανουαρίου 2018 (WT/DS 480/R)]. Η ειδική ομάδα του ΠΟΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ενεργήσει κατά τρόπο μη συμβατό με πλείονες διατάξεις της γενικής συμφωνίας για τους τελωνειακούς δασμούς και το εμπόριο (ΓΣΔΕ) και της συμφωνίας για την εφαρμογή του άρθρου VI της ΓΣΔΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103), που περιέχονται στο παράρτημα 1 A της συμφωνίας για την ίδρυση του ΠΟΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 3).

7 Στις 22 Οκτωβρίου 2018 το European Biodiesel Board (EBB) υπέβαλε στην Επιτροπή καταγγελία βάσει του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 55), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EE) 2018/825 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2018 (EE 2018, L 143, σ. 1) (στο εξής: βασικός κανονισμός). Κατά την καταγγελία του EBB, οι εισαγωγές βιοντίζελ από την Ινδονησία ήταν επιδοτούμενες και, ως εκ τούτου, προκαλούσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.

8 Με ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 6 Δεκεμβρίου 2018 (ΕΕ 2018, C 439, σ. 16), η Επιτροπή κίνησε διαδικασία κατά των επιδοτήσεων σχετικά με τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας.

9 Το προϊόν που αφορούσε η έρευνα είναι «οι μονοαλκυλεστέρες λιπαρών οξέων και/ή τα παραφινικά πετρέλαια που προέρχονται από σύνθεση και/ή υδρογονοκατεργασία, μη ορυκτής προέλευσης, κοινώς γνωστό ως “βιοντίζελ”, σε καθαρή μορφή ή σε μορφή μείγματος, καταγωγής Ινδονησίας».

10 Το βιοντίζελ που παράγεται στην Ινδονησία είναι κυρίως μεθυλεστέρας φοινικέλαιου (στο εξής: ΜΦ), που προέρχεται από ακατέργαστο φοινικέλαιο (στο εξής: ΑΦ). Το βιοντίζελ που παράγεται στην Ένωση είναι κυρίως μεθυλεστέρας ελαιοκράμβης (στο εξής: ΜΕ), αλλά προέρχεται και από άλλες πρώτες ύλες, περιλαμβανομένου του ΑΦ.

11 Ο ΜΦ και ο ΜΕ ανήκουν αμφότεροι στην κατηγορία των μονοαλκυλεστέρων λιπαρών οξέων. Ο όρος «εστέρες» παραπέμπει στη μετεστεροποίηση φυτικών ελαίων, δηλαδή στην ανάμειξη του ελαίου με αλκοόλη, από την οποία παράγεται βιοντίζελ και, ως υποπροϊόν, γλυκερίνη. Ο όρος «μεθυλ-» αναφέρεται στη μεθανόλη, την αλκοόλη που χρησιμοποιείται συχνότερα στη διαδικασία. Οι μονοαλκυλεστέρες λιπαρών οξέων είναι γνωστοί και ως «μεθυλεστέρες λιπαρών οξέων» (στο εξής: FAME). Μολονότι ο ΜΦ και ο ΜΕ είναι αμφότεροι FAME, έχουν επίσης εν μέρει διαφορετικές φυσικές και χημικές ιδιότητες και, κυρίως, διαφορετικό σημείο έμφραξης φίλτρου εν ψυχρώ (στο εξής: CFPP). Το CFPP είναι η θερμοκρασία στην οποία ένα καύσιμο προκαλεί έμφραξη στο φίλτρο καυσίμου επειδή ορισμένα συστατικά του καυσίμου κρυσταλλώνουν ή παγώνουν. Για τον ΜΕ, το CFPP μπορεί να είναι – 14 °C, ενώ για τον ΜΦ είναι περίπου 13 °C. Στην αγορά, το βιοντίζελ με συγκεκριμένο CFPP περιγράφεται συχνά ως FAME X, όπως FAME 0 ή FAME 5.

12 Η έρευνα για τις επιδοτήσεις και τη ζημία κάλυψε την περίοδο από την 1η Οκτωβρίου 2017 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2018 (στο εξής: περίοδος έρευνας). Η ανάλυση των χρήσιμων τάσεων για την εξακρίβωση της ζημίας κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως το τέλος της περιόδου έρευνας. Όπου κρίθηκε απαραίτητο, η Επιτροπή εξέτασε και στοιχεία μεταγενέστερα της περιόδου έρευνας.

13 Με έγγραφο της 25ης Ιανουαρίου 2019, η PT Wilmar Bioenergi Indonesia απάντησε στο ερωτηματολόγιο που της είχε αποστείλει η Επιτροπή σχετικά με τις επιδοτήσεις στις 19 Δεκεμβρίου 2018. Η Επιτροπή διενήργησε επιτόπιους ελέγχους στις εγκαταστάσεις των προσφευγουσών στην Ινδονησία από τις 18 έως την 21η Μαρτίου 2019.

14 Συγχρόνως, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις ακόλουθες παρατηρήσεις: στις 17 Ιανουαρίου 2019, επί της καταγγελίας· στις 14 Φεβρουαρίου 2019, επί των στοιχείων που υπέβαλαν το EBB και οι παραγωγοί βιοντίζελ της Ένωσης του δείγματος και επί των ισχυρισμών περί κινδύνου πρόκλησης ζημίας· στις 14 Φεβρουαρίου 2019, επί της δυνατότητας λήψης αντισταθμιστικών μέτρων σε σχέση με τα εικαζόμενα καθεστώτα επιδοτήσεων, και, στις 19 Ιουνίου 2019, επί των ισχυρισμών περί κινδύνου πρόκλησης ζημίας που περιέχονταν στις παρατηρήσεις του EBB της 29ης Απριλίου 2019 και επί του αιτήματος καταγραφής των εισαγωγών που υπέβαλε το EBB.

15 Στις 12 Αυγούστου 2019 η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2019/2013, για την επιβολή προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού στις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας (ΕΕ 2019, L 212, σ. 1, στο εξής: προσωρινός κανονισμός). Ο συντελεστής του προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού που επιβλήθηκε στην PT Wilmar Bioenergi Indonesia και στην PT Wilmar Nabati Indonesia ήταν 15,7 %. Ο συντελεστής του προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού που επιβλήθηκε σε «[ό]λες τις άλλες εταιρίες» πλην εκείνων που κατονομάζονταν ρητώς στο άρθρο 1 του προσωρινού κανονισμού ήταν 18 %.

16 Στις 13 Αυγούστου 2019 η Επιτροπή γνωστοποίησε στις προσφεύγουσες τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων εξέδωσε τον προσωρινό κανονισμό.

17 Στις 28 Αυγούστου 2019 οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί του προσωρινού κανονισμού και επί των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και των εκτιμήσεων βάσει των οποίων εκδόθηκε ο προσωρινός κανονισμός.

18 Στις 4 Οκτωβρίου 2019 η Επιτροπή κοινοποίησε τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων επροτίθετο να λάβει οριστικά αντισταθμιστικά μέτρα για τις εισαγωγές βιοντίζελ καταγωγής Ινδονησίας. Οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επ’ αυτών στις 14 Οκτωβρίου 2019.

19 Στο πέρας της διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό με τον οποίο επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει με τον προσωρινό κανονισμό. Η Επιτροπή έκρινε ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε στηρίξει τον κλάδο του βιοντίζελ μέσω επιδοτήσεων κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού. Κατά την Επιτροπή, η εν λόγω στήριξη παρασχέθηκε μέσω ορισμένων προγραμμάτων. Ειδικότερα, το Oil Palm Plantation Fund (στο εξής: OPPF), δημόσιος οργανισμός, κατέβαλλε στους παραγωγούς βιοντίζελ που προμήθευαν βιοντίζελ σε εταιρίες οι οποίες είχαν οριστεί ως «Petrofuel Entities» τη διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ορυκτού ντίζελ, την οποία κατέβαλλαν οι εν λόγω Petrofuel Entities, και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ που καθόριζε ο Υπουργός Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων. Η Επιτροπή κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε αναθέσει ή είχε δώσει εντολή στους παραγωγούς ΑΦ, πρώτης ύλης την οποία οι παραγωγοί βιοντίζελ αγόραζαν με σκοπό να τη μεταποιήσουν σε βιοντίζελ, να προμηθεύουν την εν λόγω πρώτη ύλη έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, μεταξύ άλλων μέσω εξαγωγικών περιορισμών και ελέγχου των τιμών μέσω του ομίλου δημόσιων εταιριών PT Perkebunan Nusantara (στο εξής: PTPN).

20 Ο συντελεστής του οριστικού αντισταθμιστικού δασμού που επιβλήθηκε στην PT Wilmar Bioenergi Indonesia και στην PT Wilmar Nabati Indonesia ήταν 15,7 %. Ο συντελεστής του οριστικού αντισταθμιστικού δασμού που επιβλήθηκε σε «[ό]λες τις άλλες εταιρίες» πλην εκείνων που κατονομάζονταν ρητώς στο άρθρο 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού ήταν 18 %.

Αιτήματα των διαδίκων

21 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

– να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό κατά το μέρος που τις αφορά·

– να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

22 Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το EBB, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη όσον αφορά την PT Multi Nabati Sulawesi·

– να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·

– να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό

23 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν κατ’ ουσίαν τέσσερις λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούν:

– ο πρώτος, παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, και σημείο 2, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού και περιπτώσεις πρόδηλης πλάνης εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον, αφενός, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF συνιστούν αντισταθμίσιμες επιδοτήσεις και, αφετέρου, δεν προσάρμοσε ούτε το όφελος που δήθεν προσπορίστηκαν οι προσφεύγουσες, ώστε να ληφθούν υπόψη οι συμφωνηθείσες μειώσεις, ούτε το κόστος μεταφοράς και πιστώσεων με το οποίο επιβαρύνθηκαν οι προσφεύγουσες για τη λήψη των υποτιθέμενων επιδοτήσεων·

– ο δεύτερος, παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, σημείο 1, στοιχείο βʹ, και σημείο 2, του άρθρου 6, στοιχείο δʹ, και του άρθρου 28, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, καθώς και περιπτώσεις πρόδηλης πλάνης εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξε κρατική ενίσχυση για την αγορά ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού·

– ο τρίτος, παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 8, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε κίνδυνος πρόκλησης σημαντικής ζημίας στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής·

– ο τέταρτος, παράβαση του άρθρου 8, παράγραφοι 5 και 6, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εισαγωγές από την Ινδονησία ενέχουν κίνδυνο πρόκλησης ζημίας για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, και παρέβλεψε τις επιπτώσεις των εισαγωγών από την Αργεντινή.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, και σημείο 2, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, καθώς και περιπτώσεις πρόδηλης πλάνης εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον, αφενός, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF συνιστούν αντισταθμίσιμες επιδοτήσεις και, αφετέρου, δεν προσάρμοσε ούτε το όφελος που δήθεν προσπορίστηκαν οι προσφεύγουσες, ώστε να ληφθούν υπόψη οι συμφωνηθείσες μειώσεις, ούτε το κόστος μεταφοράς και πιστώσεων με το οποίο επιβαρύνθηκαν οι προσφεύγουσες για τη λήψη των υποτιθέμενων επιδοτήσεων

24 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από τέσσερα σκέλη, τα οποία η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το EBB, αντικρούει.

Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον έκρινε ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF συνιστούν χρηματική συνεισφορά του Δημοσίου ή δημόσιου οργανισμού

25 Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF δεν συνιστούν χρηματική συνεισφορά του Δημοσίου ή δημόσιου οργανισμού.

26 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτίμησης λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που οφείλουν να εξετάζουν (βλ. απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Gul Ahmed Textile Mills κατά Συμβουλίου, C‑100/17 P, EU:C:2018:842, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

27 Η ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας αφορά επίσης την εξακρίβωση της ύπαρξης χρηματοδοτικής συνεισφοράς κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 2012, Novatex κατά Συμβουλίου, T‑556/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:537, σκέψεις 34 και 35).

28 Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού ορίζει ότι η επιδότηση θεωρείται ότι συντρέχει εφόσον πληρούνται οι όροι που αναφέρονται στα σημεία 1 και 2, δηλαδή εφόσον υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» του Δημοσίου στη χώρα καταγωγής ή εξαγωγής και εφόσον με τον τρόπο αυτό προσπορίζεται κάποιο «όφελος».

29 Σκοπός του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού είναι να ορίσει την έννοια «χρηματοδοτική συνεισφορά» κατά τρόπον ώστε να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής του ορισμού αυτού τα μέτρα του Δημοσίου τα οποία δεν υπάγονται σε μία από τις κατηγορίες που απαριθμούνται στην εν λόγω διάταξη. Υπ’ αυτό ακριβώς το πρίσμα, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του βασικού κανονισμού απαριθμεί συγκεκριμένες περιπτώσεις οι οποίες πρέπει να θεωρείται ότι συνεπάγονται χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου, ήτοι άμεση ή έμμεση μεταφορά πόρων, διαφυγόντα κρατικά έσοδα ή παροχή αγαθών ή υπηρεσιών ή αγορά αγαθών, ενώ το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, προβλέπει ότι το γεγονός ότι το Δημόσιο αναθέτει ή δίνει εντολή σε ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει μία ή περισσότερες από τις πράξεις που περιγράφονται υπό i, ii και iii ισοδυναμεί με χορήγηση χρηματοδοτικής συνεισφοράς από το Δημόσιο κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 106).

30 Από την ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, και ιδίως τη φράση «χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου», καθίσταται σαφές ότι η χρηματοδοτική συνεισφορά πρέπει να μπορεί να καταλογιστεί στο Δημόσιο. Εντούτοις, η συγκεκριμένη διάταξη δεν περιέχει οποιαδήποτε διευκρίνιση όσον αφορά την προέλευση των μεταφερόμενων κεφαλαίων. Συγκεκριμένα, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, περιλαμβάνει στην έννοια της «χρηματοδοτικής συνεισφοράς» την περίπτωση στην οποία «το Δημόσιο ενεργεί κατά τρόπο» που συνεπάγεται άμεση μεταφορά κεφαλαίων, χωρίς πρόσθετες απαιτήσεις όσον αφορά την προέλευση των εν λόγω κεφαλαίων. Το γεγονός ότι η προέλευση των κεφαλαίων ουδεμία ασκεί επιρροή στον χαρακτηρισμό ενέργειας του Δημοσίου ως «χρηματοδοτικής συνεισφοράς του Δημοσίου» αναδεικνύεται σαφώς στη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, στην οποία προβλέπεται ότι το Δημόσιο αναθέτει ή δίνει εντολή σε ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει ορισμένες πράξεις, όπως την άμεση μεταφορά κεφαλαίων, χωρίς να διευκρινίζεται η προέλευση των χρησιμοποιούμενων κεφαλαίων. Από τις προμνησθείσες διατάξεις προκύπτει ότι η έννοια της «χρηματοδοτικής συνεισφοράς του Δημοσίου» περιλαμβάνει κάθε χρηματικό μέσο το οποίο το Δημόσιο μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει.

31 Εν προκειμένω, από τις αιτιολογικές σκέψεις 30 έως 33 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι το OPPF είναι δημόσιος οργανισμός, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητείται από τις προσφεύγουσες. Το OPPF χρησιμοποιείται για τη στήριξη των αγορών βιοντίζελ από τις οντότητες τις οποίες ορίζουν κρατικοί φορείς, έχει δε αναθέσει σε έναν οργανισμό, τον Οργανισμό διαχείρισης του ταμείου (στο εξής: οργανισμός διαχείρισης), την είσπραξη των εισφορών που καταβάλλονται κατά την εξαγωγή προϊόντων φοινικέλαιου από τις οποίες χρηματοδοτείται (αιτιολογικές σκέψεις 41 έως 43 του προσωρινού κανονισμού).

32 Από τον προσωρινό κανονισμό προκύπτει ότι το ταμείο επιδότησης βιοντίζελ, το οποίο αποτελεί τμήμα του OPPF, ιδρύθηκε με τον προεδρικό κανονισμό 61/2015 (αιτιολογική σκέψη 40) και ότι στον οργανισμό διαχείρισης ανατέθηκε το καθήκον είσπραξης των εισφορών κατά την εξαγωγή προϊόντων φοινικέλαιου, από τις οποίες χρηματοδοτείται το OPPF (αιτιολογικές σκέψεις 41 και 42). Με το άρθρο 1, παράγραφος 4, του προεδρικού κανονισμού 61/2015 η Κυβέρνηση της Ινδονησίας εξουσιοδότησε τον οργανισμό διαχείρισης να αξιοποιεί τις εισφορές κατά την εξαγωγή και τους εξαγωγικούς φόρους που επιβάλλονται στο ΑΦ και τα παράγωγά του, το δε άρθρο 18, παράγραφος 1, του προεδρικού κανονισμού 66/2018 ορίζει ρητώς ότι «η αξιοποίηση των κεφαλαίων [...] προορίζεται για την κάλυψη της διαφοράς μεταξύ του δείκτη τιμών της αγοράς για το ντίζελ και του δείκτη τιμών της αγοράς για το βιοντίζελ» (αιτιολογικές σκέψεις 58 και 60). Επομένως, η διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ καταβάλλεται στους παραγωγούς βιοντίζελ από τον οργανισμό διαχείρισης από τα κεφάλαια του OPPF (αιτιολογική σκέψη 47).

33 Πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η προέλευση και ο χαρακτήρας των κεφαλαίων που χρησιμοποιήθηκαν για τις πληρωμές του οργανισμού διαχείρισης στους παραγωγούς βιοντίζελ, ήτοι η εισφορά κατά την εξαγωγή που κατέβαλλαν οι παραγωγοί-εξαγωγείς, είναι στοιχεία κρίσιμα προκειμένου να εξακριβωθεί η ύπαρξη χρηματοδοτικής συνεισφοράς. Δεύτερον, κατά τις προσφεύγουσες, η εισφορά κατά την εξαγωγή προοριζόταν ρητώς για τη χρηματοδότηση του OPPF και η Κυβέρνηση της Ινδονησίας δεν μπορούσε να τη διαθέσει με άλλον τρόπο. Τρίτον, κατά τις προσφεύγουσες, το OPPF χρηματοδοτούνταν από την αλυσίδα εφοδιασμού ΑΦ προς όφελος της ίδιας αυτής αλυσίδας και, επομένως, οι πληρωμές δεν συνεπάγονταν οποιοδήποτε κόστος για την Κυβέρνηση της Ινδονησίας.

34 Επ’ αυτού, υπενθυμίζεται, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 30 ανωτέρω, ότι το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού δεν περιέχει οποιαδήποτε διευκρίνιση όσον αφορά την προέλευση των μεταβιβαζόμενων κεφαλαίων και, επομένως, περιλαμβάνει κάθε χρηματικό μέσο το οποίο το Δημόσιο μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει.

35 Συνεπώς, η προτεινόμενη από τις προσφεύγουσες ερμηνεία της ως άνω διάταξης, η οποία λαμβάνει υπόψη την προέλευση των κεφαλαίων που το Δημόσιο κατέβαλε ως χρηματοδοτική συνεισφορά και τον τρόπο με τον οποίο το Δημόσιο μπορεί να διαθέσει τα εν λόγω κεφάλαια δυνάμει της εθνικής ρύθμισης, πρέπει να απορριφθεί. Επιπλέον, το γεγονός ότι τα κεφάλαια του OPPF προέρχονται από την εισφορά κατά την εξαγωγή που καταβάλλουν οι παραγωγοί-εξαγωγείς δεν συνεπάγεται ότι, όταν τα εν λόγω κεφάλαια καταβάλλονται στους παραγωγούς βιοντίζελ για την κάλυψη της διαφοράς μεταξύ του δείκτη τιμών της αγοράς για το ντίζελ και του δείκτη τιμών της αγοράς για το βιοντίζελ, δεν υπάρχει επιβάρυνση για τον δημόσιο φορέα που τα καταβάλλει.

36 Επισημαίνεται, επιπλέον, πρώτον, ότι το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από την απόφαση της 14ης Ιουλίου 1988, Fediol κατά Επιτροπής (188/85, EU:C:1988:400), την οποία επικαλούνται οι προσφεύγουσες. Είναι αληθές ότι, σε εκείνη την υπόθεση, η οποία είχε ως αντικείμενο προσφυγή με αίτημα την ακύρωση απόφασης της Επιτροπής σχετικά με την περάτωση διαδικασίας κατά των επιδοτήσεων που είχε κινηθεί κατόπιν καταγγελίας της προσφεύγουσας, το Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα ότι η έννοια της επιδότησης πρέπει να ερμηνευθεί ευρέως και ότι υπάρχει επιδότηση εφόσον αποτέλεσμα του συνόλου των λαμβανόμενων μέτρων είναι η παροχή πλεονεκτημάτων σε όσους ωφελούνται από τα μέτρα αυτά. Εντούτοις, με την ίδια απόφαση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της επιδότησης των εξαγωγών του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2176/84 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1984, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ 1984, L 201, σ. 1), προϋποθέτει αναγκαστικά, κατά τον νομοθέτη της Ένωσης, την άμεση ή έμμεση χρηματική επιβάρυνση δημόσιων οργανισμών, η δε έννοια της επιβάρυνσης καλύπτει όχι μόνο την περίπτωση κατά την οποία το Δημόσιο προβαίνει στην καταβολή χρηματικών ποσών, αλλά και την περίπτωση κατά την οποία παραιτείται από την είσπραξη φορολογικών απαιτήσεων (απόφαση της 14ης Ιουλίου 1988, Fediol κατά Επιτροπής, 188/85, EU:C:1988:400, σκέψη 12). Η συγκεκριμένη απόφαση, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη την προέλευση των χρησιμοποιηθέντων κεφαλαίων, δεν αποκλείει τα ποσά που κατέβαλε εν προκειμένω ο οργανισμός διαχείρισης, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από την είσπραξη εισφοράς κατά την εξαγωγή από τον εν λόγω οργανισμό, να συνιστούν άμεση χρηματική επιβάρυνση δημόσιου οργανισμού.

37 Δεύτερον, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα που οι προσφεύγουσες αντλούν από την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ με τίτλο «ΗΠΑ – Μέτρα που επηρεάζουν το εμπόριο μεγάλων πολιτικών αεροσκαφών (Δεύτερη καταγγελία)», η οποία εκδόθηκε στις 12 Μαρτίου 2012 (WT/DS 353/AB/R, σημείο 617) [στο εξής: έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου με τίτλο «ΗΠΑ – Μεγάλα πολιτικά αεροσκάφη (Δεύτερη καταγγελία)»].

38 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, οι ερμηνείες, από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο, της συμφωνίας για τις επιδοτήσεις και τα αντισταθμιστικά μέτρα που περιέχεται στο παράρτημα 1 A της συμφωνίας για την ίδρυση του ΠΟΕ (ΕΕ 1994, L 336, σ. 156, στο εξής: συμφωνία ΕΑΜ) δεν δεσμεύουν το Γενικό Δικαστήριο κατά την εκτίμηση του κύρους του προσβαλλόμενου κανονισμού (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 1ης Μαρτίου 2005, Van Parys, C‑377/02, EU:C:2005:121, σκέψη 54, της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 103, και της 19ης Μαΐου 2021, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑254/18, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2021:278, σκέψη 419).

39 Εντούτοις, το Δικαστήριο υπογραμμίζει επίσης ότι η αρχή του γενικού διεθνούς δικαίου περί υποχρέωσης τήρησης των συμβατικών δεσμεύσεων (pacta sunt servanda), η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 26 της Σύμβασης της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969, συνεπάγεται ότι ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των διατάξεων της συμφωνίας ΕΑΜ, να λάβει υπόψη την ερμηνεία των διαφόρων διατάξεων της συμφωνίας αυτής από το όργανο επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 32, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημείο 24, τις οποίες το Δικαστήριο υιοθέτησε στην εν λόγω υπόθεση· βλ. επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Τριτοβάθμια εκπαίδευση), C‑66/18, EU:C:2020:792, σκέψη 92]. Επομένως, ουδόλως εμποδίζεται το Γενικό Δικαστήριο να λάβει υπόψη την ερμηνεία αυτή, όταν πρόκειται να προβεί σε ερμηνεία των διατάξεων του βασικού κανονισμού που αντιστοιχούν στις διατάξεις της συμφωνίας ΕΑΜ (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 103).

40 Εν πάση περιπτώσει, στο σημείο 617 της έκθεσης του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου με τίτλο «ΗΠΑ – Μεγάλα πολιτικά αεροσκάφη (Δεύτερη καταγγελία)», την οποία επικαλέστηκαν οι προσφεύγουσες, διευκρινίζεται ότι «η άμεση μεταφορά κεφαλαίων θα συνεπάγεται κανονικά τη χορήγηση χρηματοδότησης από το Δημόσιο στον αποδέκτη». Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εν λόγω έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η χρηματοδοτική συνεισφορά χορηγείται «κανονικά [...] από το Δημόσιο», πλην όμως, εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, δεν θέτει απαιτήσεις όσον αφορά την προέλευση των κεφαλαίων που διαθέτει το Δημόσιο.

41 Δεδομένου ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών απορρίφθηκαν στο σύνολό τους, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον έκρινε ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF συνιστούν επιδοτήσεις

42 Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF δεν συνιστούν άμεση μεταφορά κεφαλαίου υπό μορφή επιδότησης, αλλά πληρωμή για την αγορά του βιοντίζελ.

43 Υπενθυμίζεται, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 29 και 30 ανωτέρω, ότι στο άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού απαριθμούνται συγκεκριμένες περιπτώσεις οι οποίες πρέπει να θεωρείται ότι ενέχουν χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου, μεταξύ άλλων η άμεση ή έμμεση μεταφορά κεφαλαίων, και ότι η χρηματοδοτική συνεισφορά πρέπει να μπορεί να καταλογιστεί στο Δημόσιο.

44 Επιπλέον, προκειμένου να εκτιμηθεί αν άμεση μεταφορά κεφαλαίων αποτελεί όφελος που συνιστά επιδότηση κατά την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού, δυνάμενη να δικαιολογήσει την επιβολή αντισταθμιστικού δασμού, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η έλλειψη ανταλλάγματος, ή ισοδύναμου ανταλλάγματος, εκ μέρους της αποδέκτριας της μεταφοράς κεφαλαίων επιχείρησης.

45 Εν προκειμένω, κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 45 έως 50 του προσωρινού κανονισμού (και την αιτιολογική σκέψη 37 του προσβαλλόμενου κανονισμού), η διαδικασία που η Επιτροπή χαρακτήρισε «άμεση μεταφορά κεφαλαίων» ήταν η εξής:

«(45) Πιο συγκεκριμένα, στο άρθρο 9 παράγραφος 1 του προεδρικού κανονισμού 26/2016 προβλέπεται ότι “ο γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Νέας Ανανεώσιμης Ενέργειας και Εξοικονόμησης Ενέργειας (EBTKE) διορίζει τον φορέα Petrofuel Entity, ο οποίος υλοποιεί την προμήθεια βιοντίζελ, όπως νοείται στο άρθρο 4, στο πλαίσιο της χρηματοδότησης από τον Οργανισμό διαχείρισης του ταμείου, τηρώντας την πολιτική της διοικούσας επιτροπής του Οργανισμού διαχείρισης του ταμείου” και στο ακόλουθο άρθρο 9 παράγραφος 8 ότι “βάσει έγκρισης του Υπουργού, όπως νοείται στην παράγραφο 7, ο γενικός διευθυντής του EBTKE ορίζει, εξ ονόματος του Υπουργού: α. τους παραγωγούς βιοντίζελ που πρόκειται να συμμετάσχουν στην προμήθεια βιοντίζελ· και β. την κατανομή του όγκου βιοντίζελ για κάθε παραγωγό βιοντίζελ”. […]

(46) Οι παραγωγοί βιοντίζελ που επέλεξαν να συμμετάσχουν και στους οποίους χορηγήθηκε ποσόστωση δυνάμει του εν λόγω κανονισμού υποχρεούνται να πωλούν τη μηνιαία ποσότητα βιοντίζελ στον αποκαλούμενο φορέα “Petrofuel Entity”. Έως τώρα, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας έχει διορίσει ως Petrofuel Entity τις εξής εταιρίες:

α) PT Pertamina (“Pertamina”), εταιρία πετρελαίου και φυσικού αερίου κρατικής ιδιοκτησίας, και

β) PT AKR Corporindo Tbk (“AKR”), ιδιωτική εταιρία πετρελαίου και φυσικού αερίου.

(47) Το ταμείο OPPF προβλέπει έναν ειδικό μηχανισμό πληρωμών, με βάση τον οποίο η Pertamina (και για ορισμένες μικρές ποσότητες η AKR) καταβάλλει στους παραγωγούς βιοντίζελ την τιμή αναφοράς του ντίζελ (σε αντίθεση με την πραγματική τιμή βιοντίζελ, η οποία κατά την περίοδο της έρευνας θα ήταν υψηλότερη), ενώ η διαφορά ανάμεσα στην τιμή αναφοράς του ντίζελ και την τιμή αναφοράς του βιοντίζελ καταβάλλεται στους παραγωγούς βιοντίζελ από τον Οργανισμό διαχείρισης μέσω του ταμείου OPPF.

(48) Η τιμή αναφοράς για το ντίζελ και το βιοντίζελ καθορίζεται από τον Υπουργό Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων [...] ως εξής:

α) Η τιμή αναφοράς του ντίζελ βασίζεται στις τιμές που αναφέρει η Platts Singapore για το πετρέλαιο [...] και στο κόστος παραγωγής ντίζελ στην Ινδονησία.

β) [...] η τιμή αναφοράς του βιοντίζελ βασίζεται στην εγχώρια τιμή του [ΑΦ], στην οποία προστίθεται το κόστος μεταποίησης [...].

(49) Πιο συγκεκριμένα, κάθε παραγωγός βιοντίζελ –συμπεριλαμβανομένων όλων των παραγωγών-εξαγωγέων– εκδίδει τιμολόγια προς την Pertamina (ή την AKR, κατά περίπτωση) για τον όγκο βιοντίζελ τον οποίο απαιτείται να χρησιμοποιεί ο αγοραστής βάσει της υποχρέωσης ανάμειξης [κατά την οποία, σε ό,τι αφορά διάφορες εφαρμογές, όπως, για παράδειγμα, τη δημόσια συγκοινωνία, οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να χρησιμοποιούν ως καύσιμο ένα μείγμα ορυκτού ντίζελ και βιοντίζελ, το οποίο περιέχει βιοντίζελ σε ποσοστό τουλάχιστον 20 %], και η Pertamina (ή η AKR) καταβάλλει στον παραγωγό την τιμή αναφοράς του ντίζελ για την εν λόγω περίοδο. [...]

(50) Προκειμένου ο παραγωγός βιοντίζελ να λάβει επιστροφή της διαφοράς στην τιμή μεταξύ της τιμής που κατεβλήθη από την Pertamina και την AKR (με βάση την τιμή αναφοράς του ντίζελ) και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ, αποστέλλει ένα επιπλέον τιμολόγιο για τον ίδιο όγκο στον Οργανισμό διαχείρισης, συμπεριλαμβάνοντας μια λίστα δικαιολογητικών. Αφού ο Οργανισμός διαχείρισης λάβει το τιμολόγιο, και κατόπιν επαλήθευσης των στοιχείων που περιέχονται σε αυτό, καταβάλλει στον οικείο παραγωγό βιοντίζελ τη διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ (που κατεβλήθη από την Pertamina ή την AKR, κατά περίπτωση) και της καθορισθείσας τιμής αναφοράς του βιοντίζελ για την εν λόγω περίοδο.»

46 Κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή χαρακτήρισε τα ποσά που κατέβαλε το OPPF ως άμεση μεταφορά κεφαλαίων και όχι ως ποσά καταβληθέντα ως αντάλλαγμα για την αγορά βιοντίζελ. Πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι το σύστημα πληρωμών του OPPF περιελάμβανε αμοιβαίες υποχρεώσεις για την Κυβέρνηση της Ινδονησίας και τους παραγωγούς βιοντίζελ, ήτοι την πώληση βιοντίζελ έναντι της καταβολής τιμήματος. Η ύπαρξη προηγούμενων συμβάσεων μεταξύ των προσφευγουσών και του OPPF και το γεγονός ότι οι πρώτες απέστελλαν τιμολόγια στο δεύτερο προκειμένου να εισπράξουν τα ποσά θα πρέπει να ληφθούν υπόψη υπ’ αυτή την έννοια. Ο χαρακτήρας του OPPF, που σκοπούσε τη στήριξη των αγορών και της χρήσης βιοντίζελ για την εκπλήρωση της υποχρέωσης που θέσπισε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας όσον αφορά την ανάμειξη του βιοντίζελ, έπρεπε να έχει ληφθεί υπόψη προκειμένου να εξακριβωθεί ο χαρακτήρας της επίμαχης συνεισφοράς. Δεύτερον, η πλειονότητα των αγορών βιοντίζελ από τις προσφεύγουσες πραγματοποιήθηκε από την PT Pertamina (στο εξής: Pertamina), δημόσιο οργανισμό που αποτελεί μέρος της Κυβέρνησης της Ινδονησίας. Τρίτον, βάσει των ανωτέρω στοιχείων, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή έπρεπε να έχει χαρακτηρίσει τα ποσά που κατέβαλε το OPPF ως μέρος αγοράς αγαθών κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iii, του βασικού κανονισμού.

47 Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στην αιτιολογική σκέψη 38 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι «οι εκταμιεύσεις του ταμείου OPPF υπέρ των παραγωγών βιοντίζελ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν πληρωμές που οφείλονται στο πλαίσιο σύμβασης αγοράς μεταξύ της Κυβέρνησης της Ινδονησίας και των παραγωγών βιοντίζελ αλλά συνιστούν άμεση μεταφορά κεφαλαίων».

48 Από το πραγματικό πλαίσιο της υπόθεσης, όπως εκτέθηκε στις αιτιολογικές σκέψεις 45 έως 50 του προσωρινού κανονισμού και στην αιτιολογική σκέψη 37 του προσβαλλόμενου κανονισμού (βλ. σκέψη 45 ανωτέρω) χωρίς να αμφισβητηθεί από τις προσφεύγουσες, προκύπτει ότι, στο πλαίσιο του συστήματος που θεσπίστηκε με τον προεδρικό κανονισμό 26/2016, ο οργανισμός διαχείρισης δεν παρενέβαινε στη συναλλαγή μεταξύ των παραγωγών βιοντίζελ και της Pertamina και της PT AKR Corporindo Tbk (στο εξής: AKR). Συγκεκριμένα, ο γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Νέας Ανανεώσιμης Ενέργειας και Εξοικονόμησης Ενέργειας (EBTKE) όριζε, πρώτον, τους επιφορτισμένους με την αγορά του βιοντίζελ φορείς (κατ’ εφαρμογήν της πολιτικής που καθόριζε η διοικούσα επιτροπή του οργανισμού διαχείρισης) και, δεύτερον, εξ ονόματος του Υπουργού, τους παραγωγούς βιοντίζελ που συμμετείχαν στην προμήθεια βιοντίζελ, καθώς και την κατανομή του όγκου βιοντίζελ για κάθε παραγωγό. Η τιμή αναφοράς για το ντίζελ και το βιοντίζελ καθοριζόταν από τον Υπουργό Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων. Εν συνεχεία, κάθε παραγωγός εξέδιδε τιμολόγια προς την Pertamina ή την AKR για τον όγκο βιοντίζελ που οι εν λόγω επιχειρήσεις υποχρεούνταν να χρησιμοποιήσουν δυνάμει της υποχρέωσης ανάμειξης και οι επιχειρήσεις κατέβαλλαν στον παραγωγό την τιμή αναφοράς του ντίζελ. Μόνον μετά το πέρας της εν λόγω συναλλαγής οι παραγωγοί βιοντίζελ απέστελλαν στον οργανισμό διαχείρισης ένα επιπλέον τιμολόγιο για τον ίδιο όγκο βιοντίζελ, προκειμένου να τους καταβληθεί η διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ, συνοδευόμενο από αντίγραφο της απόφασης της Γενικής Διεύθυνσης Νέας Ανανεώσιμης Ενέργειας και Εξοικονόμησης Ενέργειας (EBTKE) βάσει της οποίας επιτρεπόταν να συμμετέχουν στην προμήθεια βιοντίζελ και στην οποία προσδιοριζόταν ο αντίστοιχος όγκος διάθεσης βιοντίζελ, αντίγραφο της σύμβασης προμήθειας βιοντίζελ που συνήφθη με την Pertamina ή την AKR, πιστοποιητικό υπογεγραμμένο από την Pertamina ή την AKR και τον οικείο παραγωγό βιοντίζελ, που έφερε τη σφραγίδα της Κυβέρνησης της Ινδονησίας και περιελάμβανε πληροφορίες σχετικά με τον τόπο παράδοσης, τον όγκο και τον τύπο βιοντίζελ, το ποσό του κόστους μεταφοράς, καθώς και αντίγραφο της συμφωνίας μεταξύ του οργανισμού διαχείρισης και του οικείου παραγωγού βιοντίζελ.

49 Επιπλέον, στις αιτιολογικές σκέψεις 67 και 69 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή έκρινε ότι η τιμή αναφοράς για το βιοντίζελ που καταβάλλεται στους ανεξάρτητους προμηθευτές δεν αντικατοπτρίζει τη ζήτηση και προσφορά υπό συνήθεις συνθήκες της αγοράς χωρίς παρέμβαση της κυβέρνησης και ότι το ποσό του κόστους μεταποίησης που υπολόγισε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας στο πλαίσιο του χρησιμοποιούμενου τύπου για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς για το βιοντίζελ ήταν υπερβολικό. Χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης, η Επιτροπή συμπέρανε από την ως άνω κατάσταση, στην αιτιολογική σκέψη 68 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι, ελλείψει των εν λόγω πληρωμών, οι τιμές του βιοντίζελ στην Ινδονησία θα ήταν χαμηλότερες. Δεδομένου ότι υπολογίζονται βάσει τιμής αναφοράς του βιοντίζελ η οποία δεν προκύπτει από συνήθεις συνθήκες της αγοράς, τα ποσά που κατέβαλε ο οργανισμός διαχείρισης στους παραγωγούς βιοντίζελ δεν μπορούν να θεωρηθούν πρόσθετο τίμημα το οποίο οι παραγωγοί δικαιούνται να εισπράξουν ως αντάλλαγμα για τις προμήθειές τους στην Pertamina ή την AKR.

50 Βάσει των προεκτεθέντων πραγματικών στοιχείων, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτίμησης που της αναγνωρίζεται από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 27 ανωτέρω όσον αφορά την εξακρίβωση της ύπαρξης χρηματοδοτικής συνεισφοράς κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού, καθώς και οφέλους κατά την έννοια του σημείου 2 της ίδιας διάταξης, η Επιτροπή θεώρησε, στην αιτιολογική σκέψη 37 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι τα κεφάλαια που κατέβαλε το OPPF «δεν αποτελού[σα]ν, ως εκ τούτου, μέρος σύμβασης εξ επαχθούς αιτίας (όπως η αγορά βιοντίζελ από την Κυβέρνηση έναντι τιμήματος)». Συγκεκριμένα, από την έκθεση των πραγματικών περιστατικών δεν προκύπτει ότι το OPPF παρενέβαινε στη συναλλαγή μεταξύ των παραγωγών βιοντίζελ και των «Petrofuel Entities», ήτοι της Pertamina και της AKR, ούτε ότι το OPPF εισέπραττε οποιοδήποτε αντάλλαγμα για τα ποσά που κατέβαλλε. Επομένως, ο χαρακτήρας της συναλλαγής, στον οποίο οι προσφεύγουσες έδωσαν έμφαση κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δεν μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF αποτελούσαν μέρος ενός καθεστώτος αμοιβαίων υποχρεώσεων.

51 Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τον χαρακτήρα του OPPF που, κατά τις προσφεύγουσες, σκοπούσε τη στήριξη των αγορών και της χρήσης βιοντίζελ για την εκπλήρωση της υποχρέωσης που θέσπισε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας όσον αφορά το μείγμα του βιοντίζελ. Συγκεκριμένα, εν προκειμένω, ορθώς η Επιτροπή έλαβε υπόψη τον χαρακτήρα και τον σκοπό του εν λόγω ταμείου, στις αιτιολογικές σκέψεις 56 έως 61 του προσωρινού κανονισμού και στην αιτιολογική σκέψη 30 του προσβαλλόμενου κανονισμού, προκειμένου να χαρακτηρίσει τα ποσά που κατέβαλε το OPPF ως «χρηματοδοτική συνεισφορά».

52 Επιπλέον, το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται επίσης από την παραπομπή των προσφευγουσών στα σημεία 616 και 617 της έκθεσης του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου με τίτλο «ΗΠΑ – Μεγάλα πολιτικά αεροσκάφη (Δεύτερη καταγγελία)», όπου επισημαίνεται ότι, «σε τέτοια συναλλαγή [“επιχορήγηση”], τα χρήματα ή το ισοδύναμο δίνονται σε αποδέκτη, κανονικά χωρίς να υποχρεούται ή να πρέπει να χορηγήσει οτιδήποτε ως αντάλλαγμα στον χορηγό», ότι «η άμεση μεταφορά κεφαλαίων θα περιλαμβάνει κανονικά χρηματοδότηση χορηγηθείσα από το Δημόσιο στον αποδέκτη» και ότι, «[σ]ε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε αυτήν της επιχορήγησης, η μεταφορά κεφαλαίων δεν θα συνεπάγεται αμοιβαία υποχρέωση εκ μέρους του αποδέκτη».

53 Συναφώς, υπενθυμίζεται προκαταρκτικώς ότι, κατά τη νομολογία, οι ερμηνείες, από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο, της συμφωνίας ΕΑΜ δεν δεσμεύουν το Γενικό Δικαστήριο κατά την εκτίμηση του κύρους του προσβαλλόμενου κανονισμού (βλ. σκέψεις 38 και 39 ανωτέρω).

54 Κατά τα λοιπά, από την ερμηνεία του χωρίου που παρέθεσαν οι προσφεύγουσες προκύπτει ότι η έννοια της άμεσης μεταφοράς κεφαλαίων συνεπάγεται «κανονικά» χρηματοδότηση χορηγούμενη «από το Δημόσιο» και ότι, όταν πρόκειται περί «επιχορήγησης», «η μεταφορά κεφαλαίων δεν θα συνεπάγεται αμοιβαία υποχρέωση» και πραγματοποιείται «κανονικά χωρίς [ο αποδέκτης] να υποχρεούται ή να πρέπει να χορηγήσει οτιδήποτε ως αντάλλαγμα στον χορηγό».

55 Όσον αφορά τα επιχειρήματα των προσφευγουσών που εκτέθηκαν στη σκέψη 46 ανωτέρω, πρώτον, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 48 και 49 ανωτέρω, δεδομένου ότι υπολογίζονται βάσει τιμής αναφοράς του βιοντίζελ η οποία δεν προκύπτει από συνήθεις συνθήκες της αγοράς, τα ποσά που κατέβαλε ο οργανισμός διαχείρισης στους παραγωγούς βιοντίζελ δεν μπορούν να θεωρηθούν πρόσθετο τίμημα το οποίο οι παραγωγοί δικαιούνται να εισπράξουν ως αντάλλαγμα για τις προμήθειές τους στην Pertamina ή την AKR. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο επιχείρημα των προσφευγουσών πρέπει να απορριφθεί.

56 Δεύτερον, παρατηρείται ότι από την αιτιολογική σκέψη 46 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει ότι η Pertamina είναι κρατικής ιδιοκτησίας. Ακόμη και αν γίνει δεκτό, αντίθετα προς τα συμπεράσματα της Επιτροπής στις αιτιολογικές 48 και 49 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι η Pertamina είναι δημόσιος οργανισμός, πρόκειται περί οντότητας χωριστής από το OPPF και τον οργανισμό διαχείρισης και κανένα στοιχείο δεν υποδηλώνει ότι η Pertamina ενήργησε ως αγοραστής βιοντίζελ μαζί με το OPPF, όπως διατείνονται οι προσφεύγουσες. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, η Pertamina δεν είναι οργανισμός επιφορτισμένος από το Δημόσιο να ασκεί μόνον ορισμένα καθήκοντα, αλλά εταιρία πετρελαίου και φυσικού αερίου που ασκούσε τα ίδια καθήκοντα με την AKR, ιδιωτική εταιρία πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 46 του προσωρινού κανονισμού και την αιτιολογική σκέψη 55 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στοιχείο το οποίο οι προσφεύγουσες δεν αμφισβήτησαν.

57 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, παρατηρείται ότι, ακόμη και αν οι ισχυρισμοί των προσφευγουσών ότι η Pertamina ήταν δημόσιος οργανισμός ήταν ορθοί, πλάνη της Επιτροπής επί του ζητήματος αυτού θα δικαιολογούσε την ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού μόνον εάν έθετε υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητά του, καθιστώντας ελαττωματική τη σχετική με την ύπαρξη επιδότησης ανάλυση του θεσμικού οργάνου (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2011, Transnational Company «Kazchrome» και ENRC Marketing κατά Συμβουλίου, T‑192/08, EU:T:2011:619, σκέψη 119), κάτι το οποίο δεν συντρέχει εν προκειμένω.

58 Τρίτον, το γεγονός ότι τα επίμαχα ποσά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αντάλλαγμα για την αγορά βιοντίζελ συνεπάγεται ότι η επίμαχη εν προκειμένω συναλλαγή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «αγορά» αγαθών από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας και να εμπίπτει, επομένως, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iii, του βασικού κανονισμού. Ως εκ τούτου, τα σχετικά επιχειρήματα των προσφευγουσών πρέπει να απορριφθούν.

59 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες προβάλλουν πλείονα επιχειρήματα που κατατείνουν να αποδείξουν ότι, ακόμη και αν το Γενικό Δικαστήριο εκτιμήσει ότι η Pertamina δεν είναι δημόσιος οργανισμός, εντούτοις η Κυβέρνηση της Ινδονησίας «ανέθεσε» ή «έδωσε εντολή» στην Pertamina να αγοράζει βιοντίζελ και «ανέθεσε» ή «έδωσε εντολή» στους παραγωγούς βιοντίζελ να το πωλούν, κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού.

60 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν θεώρησε ως «άμεση μεταφορά κεφαλαίων» ούτε την καταβολή, από την Pertamina, της τιμής αναφοράς του ντίζελ ως ανταλλάγματος για την αγορά του βιοντίζελ ούτε την πώληση, από τους παραγωγούς, του ντίζελ, αλλά την καταβολή στον οικείο παραγωγό βιοντίζελ από τον οργανισμό διαχείρισης, δημόσιο φορέα, της διαφοράς μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της καθορισθείσας τιμής αναφοράς του βιοντίζελ για την επίμαχη περίοδο. Επομένως, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού, που αφορά τη συμπεριφορά ιδιωτικών φορέων (βλ. σκέψεις 111 και 116 κατωτέρω), δεν έχει εφαρμογή.

61 Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 2, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον έκρινε ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF προσπόριζαν όφελος

62 Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα ποσά που κατέβαλε το OPPF δεν προσπορίζουν όφελος στους παραγωγούς βιοντίζελ.

63 Συναφώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι η επιδότηση θεωρείται ότι συντρέχει εφόσον υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» ή «στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών» εκ μέρους του Δημοσίου και εφόσον με τον τρόπο αυτό προσπορίζεται κάποιο «όφελος». Τα άρθρα 6 και 7 του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζουν τον τρόπο υπολογισμού του «οφέλους» που προσπορίζεται ο αποδέκτης. Κατά τη νομολογία, προσπορίζεται όφελος στον αποδέκτη όταν ο αποδέκτης περιέρχεται σε κατάσταση ευνοϊκότερη από εκείνη στην οποία θα βρισκόταν απουσία του καθεστώτος επιδότησης. Επιπλέον, όπως προκύπτει από το άρθρο 3, σημεία 1 και 2, του βασικού κανονισμού, μόνο στην περίπτωση κατά την οποία μια χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου προσπορίζει πράγματι όφελος σε έναν παραγωγό-εξαγωγέα θεωρείται ότι συντρέχει επιδότηση για τον εν λόγω παραγωγό-εξαγωγέα (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψεις 195 και 210).

64 Στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή βασίστηκε σε προδήλως εσφαλμένο αντιπαράδειγμα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, απουσία του OPPF και ελλείψει των ποσών που κατέβαλε, οι παραγωγοί βιοντίζελ δεν θα μπορούσαν να πωλήσουν το προϊόν τους στην ινδονησιακή αγορά και ότι οι τιμές του βιοντίζελ θα ήταν χαμηλότερες. Απουσία του OPPF, η υποχρέωση ανάμειξης υφίσταται παρά ταύτα και οι εταιρίες ανάμειξης οφείλουν να αγοράζουν βιοντίζελ προκειμένου να συμμορφωθούν προς την υποχρέωση ανάμειξης, οι δε παραγωγοί βιοντίζελ επιβάλλουν την ίδια τιμή με εκείνη που θα μπορούσαν να επιτύχουν στην παγκόσμια αγορά.

65 Εν προκειμένω, στην αιτιολογική σκέψη 65 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή εκτίμησε ότι το ορθό αντιπαράδειγμα δεν ήταν ότι, απουσία του OPPF, οι εταιρίες ανάμειξης θα κατέβαλλαν την τιμή αναφοράς του βιοντίζελ. Κατά την Επιτροπή, χωρίς την υποχρέωση ανάμειξης, απουσία του OPPF και ελλείψει πληρωμών, οι εταιρίες ανάμειξης δεν θα είχαν κανένα κίνητρο να αγοράσουν βιοντίζελ, οι δε παραγωγοί βιοντίζελ δεν θα λάμβαναν τα πρόσθετα κεφάλαια που αντιστοιχούσαν στη διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ που καθορίζεται από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας.

66 Από τον προσωρινό κανονισμό προκύπτει ότι η υποχρέωση ανάμειξης θεσπίστηκε με τον κανονισμό 12/2015 του Υπουργείου Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων (αιτιολογική σκέψη 189). Το ίδιο έτος (2015), ιδρύθηκε με τον προεδρικό κανονισμό 61/2015 το ταμείο επιδότησης βιοντίζελ, το οποίο αποτελεί τμήμα του OPPF (αιτιολογική σκέψη 40), και ανατέθηκε στον οργανισμό διαχείρισης το καθήκον είσπραξης των εισφορών που επιβάλλονται κατά την εξαγωγή προϊόντων φοινικέλαιου από τις οποίες χρηματοδοτείται το OPPF (αιτιολογικές σκέψεις 41 και 42). Βάσει της ίδιας διάταξης (άρθρο 1, παράγραφος 4, του προεδρικού κανονισμού 61/2015), η Κυβέρνηση της Ινδονησίας εξουσιοδότησε τον οργανισμό διαχείρισης να αξιοποιεί τις εισφορές κατά την εξαγωγή και τους εξαγωγικούς φόρους που επιβάλλονται στο ΑΦ και τα παράγωγά του και επέβαλε την υποχρέωση προμήθειας και χρήσης βιοντίζελ (αιτιολογική σκέψη 60). Τα κεφάλαια για την καταβολή στους παραγωγούς βιοντίζελ της διαφοράς μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ προέρχονταν από τα κεφάλαια που διατίθεντο κατά τον τρόπο αυτό στον οργανισμό διαχείρισης.

67 Επομένως, η εκπλήρωση της υποχρέωσης ανάμειξης στο πλαίσιο του συστήματος που θέσπισε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας εξαρτιόταν από τη χρηματοδότηση εκ μέρους του οργανισμού διαχείρισης. Πρόκειται για ένα περίπλοκο σύστημα το οποίο η Κυβέρνηση της Ινδονησίας θέσπισε με σκοπό τη στήριξη των αγορών βιοντίζελ από τις οντότητες τις οποίες ορίζουν οι κρατικοί φορείς, όπως προκύπτει από τους προεδρικούς κανονισμούς 24/2016 και 26/2016 (αιτιολογική σκέψη 44 του προσωρινού κανονισμού). Επομένως, το σενάριο περί ύπαρξης της υποχρέωσης ανάμειξης χωρίς τη χρηματοδότηση από τον οργανισμό διαχείρισης είναι αμιγώς υποθετικό και δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν στήριξε την ανάλυσή της σε αυτό.

68 Συνεπώς, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 26 και 27 ανωτέρω, η οποία έχει επίσης εφαρμογή στην εξακρίβωση της ύπαρξης οφέλους το οποίο προσπορίζεται στον αποδέκτη επιδότησης, η Επιτροπή έλαβε υπόψη το εν λόγω σύστημα ως σύνολο για τον σκοπό της εξακρίβωσης της ύπαρξης οφέλους.

69 Στο πλαίσιο της δεύτερης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, απουσία του OPPF, η τιμή αναφοράς του βιοντίζελ θα ήταν χαμηλότερη.

70 Προκαταρκτικώς, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η συγκεκριμένη αιτίαση των προσφευγουσών είναι αλυσιτελής. Είναι αληθές ότι η Επιτροπή υπογράμμισε ορθώς, με τα υπομνήματά της και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι το άρθρο 3, σημείο 2, του βασικού κανονισμού δεν απαιτεί τον ακριβή υπολογισμό του ύψους του οφέλους, αλλά μάλλον την εξακρίβωση της ύπαρξης οφέλους. Ο υπολογισμός του οφέλους ενέπιπτε στα άρθρα 6 και 7 του βασικού κανονισμού. Εντούτοις, το γεγονός ότι η τιμή αναφοράς του βιοντίζελ ήταν υψηλότερη από εκείνη που θα προέκυπτε από τις συνθήκες της αγοράς, χωρίς να απαιτείται, στο συγκεκριμένο στάδιο της ανάλυσης, να προσδιοριστεί κάτι τέτοιο επακριβώς από ποσοτικής απόψεως, είναι μια από τις πτυχές του συστήματος πληρωμών του OPPF που καθιστά δυνατή τη διαπίστωση της ύπαρξης οφέλους. Το γεγονός ότι το ύψος των ποσών που κατέβαλε το OPPF μπορούσε ενδεχομένως να ληφθεί επίσης υπόψη κατά τον υπολογισμό του οφέλους που προσπορίζεται στον αποδέκτη δεν σημαίνει ότι είναι εκ προοιμίου αλυσιτελές για την εξακρίβωση της ύπαρξης τέτοιου οφέλους.

71 Επομένως, το επιχείρημα των προσφευγουσών είναι λυσιτελές.

72 Εν προκειμένω, στην αιτιολογική σκέψη 69 του προσβαλλόμενου κανονισμού διαλαμβάνονται τα ακόλουθα:

«Ειδικότερα, η Επιτροπή παρατήρησε ότι οι τιμές αναφοράς που χρησιμοποιούνται από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας για τον καθορισμό του ποσού της επιχορήγησης που διατίθεται από το [OPPF] δεν είναι ενδεικτικές μιας αγοραίας τιμής, καθώς ο τύπος υπολογισμού τους δεν βασίζεται σε μια μη στρεβλωμένη πραγματικότητα της αγοράς. Αυτό οφείλεται, αφενός, στο ότι ολόκληρη η αγορά, τόσο προηγούμενου όσο και επόμενου σταδίου, είναι στρεβλωμένη και δεν μπορεί, συνεπώς, να είναι αντιπροσωπευτική κανονικών, ανταγωνιστικών συνθηκών αγοράς. Αφετέρου, η Επιτροπή έκρινε ότι το ποσό του κόστους μετατροπής που υπολογίστηκε από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας στο πλαίσιο του χρησιμοποιούμενου τύπου για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς για το βιοντίζελ (η μέση εγχώρια τιμή για το ΑΦ συν ένα τέλος μετατροπής ύψους 100 [δολαρίων ΗΠΑ] ανά τόνο) είναι υπερβολικό. Η Επιτροπή επαλήθευσε το πραγματικό κόστος μεταποίησης για ορισμένους από τους παραγωγούς-εξαγωγείς και παρατήρησε ότι ο υπολογισμός της Κυβέρνησης της Ινδονησίας υπερεκτιμά το κόστος αυτό. Το εν λόγω πραγματικό κόστος μεταποίησης ανερχόταν, κατά μέσο όρο, σε ένα ποσό μεταξύ 60 και 80 [δολαρίων ΗΠΑ] ανά τόνο κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας.»

73 Επομένως, από την αιτιολογική σκέψη 69 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη δύο στοιχεία προκειμένου να διαπιστώσει την ύπαρξη οφέλους. Πρώτον, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ολόκληρη η ινδονησιακή αγορά, τόσο προηγούμενου όσο και επόμενου σταδίου, ήταν στρεβλωμένη και δεν μπορούσε, συνεπώς, να είναι αντιπροσωπευτική κανονικών και ανταγωνιστικών συνθηκών αγοράς και, δεύτερον, εκτίμησε ότι το ύψος του κόστους μεταποίησης, ήτοι 100 δολάρια ΗΠΑ (USD) ανά τόνο, το οποίο χρησιμοποιείται στον τύπο για τον υπολογισμό της τιμής αναφοράς για το βιοντίζελ, ήταν υπερβολικό σε σχέση με το πραγματικό κόστος μεταποίησης για ορισμένους παραγωγούς-εξαγωγείς το οποίο επαλήθευσε.

74 Κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η τιμή αναφοράς για το βιοντίζελ δεν προστάτευσε τους παραγωγούς βιοντίζελ από τις διακυμάνσεις της αγοράς, καθότι εξελίχθηκε σύμφωνα με τις τιμές CIF (Costs, Insurance, Freight, κόστος, ασφάλιση, ναύλος) του Ρότερνταμ (Κάτω Χώρες) για το ΑΦ.

75 Επ’ αυτού, επισημαίνεται ότι το γεγονός ότι η ινδονησιακή τιμή αναφοράς του βιοντίζελ εξελισσόταν σύμφωνα με τις τιμές CIF του Ρότερνταμ για το ΑΦ, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, δεν συνεπάγεται ότι συνιστούσε τιμή αγοράς. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, το γεγονός ότι η τιμή αναφοράς του βιοντίζελ ακολουθούσε τις διακυμάνσεις άλλων διεθνών τιμών δεν μεταβάλλει τη διαπίστωση ότι η εν λόγω τιμή αναφοράς καθοριζόταν βάσει της εγχώριας τιμής του ΑΦ (βλ. αιτιολογική σκέψη 48 του προσωρινού κανονισμού) η οποία είχε διαμορφωθεί με την παρέμβαση της Κυβέρνησης της Ινδονησίας (βλ. σκέψη 150 κατωτέρω). Επιπλέον, η τιμή CIF του Ρότερνταμ για το ΑΦ περιλαμβάνει ήδη το κόστος μεταφοράς και ασφάλισης, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην περίπτωση του προϊόντος που πωλείται στην εγχώρια αγορά. Επομένως, το επιχείρημα των προσφευγουσών δεν μπορεί, αφ’ εαυτού, να αναιρέσει τα συμπεράσματα της Επιτροπής.

76 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η τιμή αναφοράς του βιοντίζελ καθοριζόταν βάσει του κόστους των πρώτων υλών, προσαυξημένου κατά ένα εύλογο ποσό για την κάλυψη των διαφόρων τύπων του κόστους μεταποίησης. Κατά τις προσφεύγουσες, η Επιτροπή δεν έλαβε, όμως, υπόψη το γεγονός ότι το εν λόγω «κόστος μεταποίησης» δεν περιοριζόταν στο συγκεκριμένο κόστος, αλλά περιελάμβανε επίσης ένα εύλογο ποσό για τα «γενικά και διοικητικά έξοδα και έξοδα πωλήσεων και το κέρδος».

77 Από την αιτιολογική σκέψη 81 του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι το κόστος μεταποίησης είχε οριστεί σε 100 USD ανά τόνο από την 21η Μαρτίου 2016, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από τις προσφεύγουσες. Από το συγκεκριμένο στοιχείο συνάγεται ότι το κόστος μεταποίησης δεν υπέκειτο σε διακυμάνσεις. Επιπλέον, δεν υφίσταται προφανής σχέση μεταξύ θέσεων του προϋπολογισμού όπως «γενικά και διοικητικά έξοδα και έξοδα πωλήσεων και το κέρδος» και της κατηγορίας δαπανών «κόστος μεταποίησης». Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν προσέθεσε στο πραγματικό κόστος μεταποίησης για τους παραγωγούς-εξαγωγείς, το οποίο ανερχόταν σε ποσό από 60 έως 80 USD ανά τόνο κατά την περίοδο έρευνας, βάσει της αιτιολογικής σκέψης 69 του προσβαλλόμενου κανονισμού, τέτοιες θέσεις του προϋπολογισμού που δεν σχετίζονται με τη μεταποίηση του προϊόντος.

78 Από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 26 ανωτέρω, όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ινδονησιακή τιμή αναφοράς για το βιοντίζελ ήταν υπερβολική.

79 Στο πλαίσιο της τρίτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κάθε όφελος που προκύπτει από τα ποσά που κατέβαλε το OPPF μετακυλίστηκε στις «Petrofuel Entities».

80 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών τα οποία κατατείνουν να αμφισβητήσουν την ύπαρξη χρηματοδοτικής συνεισφοράς που τους προσπόριζε όφελος απορρίφθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως. Δεν αμφισβητείται, επίσης, ότι ο οργανισμός διαχείρισης κατέβαλε τα επίμαχα ποσά, τα οποία αντιστοιχούν στη διαφορά μεταξύ της τιμής αναφοράς του ντίζελ και της τιμής αναφοράς του βιοντίζελ, στους παραγωγούς βιοντίζελ, περιλαμβανομένων των προσφευγουσών. Οι προσφεύγουσες δεν προσκόμισαν επαρκή στοιχεία τα οποία θα καταδείκνυαν ότι μέρος των εν λόγω ποσών ή του οφέλους που προσπορίστηκε από την καταβολή τους μεταβιβάστηκε στην AKR και στην Pertamina. Μια τέτοια απόδειξη είναι όμως απαραίτητη προκειμένου να συναχθεί ότι θεσμικό όργανο της Ένωσης υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης που να δικαιολογεί την ακύρωση μιας πράξης (πρβλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, Gold East Paper και Gold Huasheng Paper κατά Συμβουλίου, T‑444/11, EU:T:2014:773, σκέψη 62). Το γεγονός ότι το σύστημα που θέσπισε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας μπορεί να ωφέλησε επίσης την AKR και την Pertamina δεν συνεπάγεται ότι το όφελος που προσπορίστηκε στους αποδέκτες μετακυλίστηκε στις εν λόγω επιχειρήσεις. Επιπλέον, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι οι εταιρίες ανάμειξης επωφελήθηκαν ευνοϊκών όρων αγοράς βιοντίζελ, αγοράζοντας το βιοντίζελ στην τιμή αναφοράς του ντίζελ και όχι στην τιμή αναφοράς του βιοντίζελ, το ενδεχόμενο αυτό δεν αποκλείει, στο πλαίσιο του ίδιου συστήματος, οι παραγωγοί βιοντίζελ να επωφελήθηκαν άλλου οφέλους, ως αποτέλεσμα των ποσών που κατέβαλε ο οργανισμός διαχείρισης.

81 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η τρίτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.

82 Στο πλαίσιο της τέταρτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι, με την ανάλυσή της όσον αφορά το όφελος, η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι το OPPF χρηματοδοτούνταν από τις εισφορές κατά την εξαγωγή που κατέβαλλαν, μεταξύ άλλων, οι παραγωγοί βιοντίζελ. Σκοπός των εν λόγω εισφορών ήταν, κατά τις προσφεύγουσες, η χρηματοδότηση του OPPF και δεν θα υπήρχαν απουσία του εν λόγω ταμείου και των ποσών που κατέβαλλε.

83 Προκαταρκτικώς, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η συγκεκριμένη αιτίαση των προσφευγουσών είναι αλυσιτελής. Δεδομένου ότι οι εισφορές κατά την εξαγωγή αποτελούν μέρος της χρηματοδότησης του OPPF, ο ρόλος τους στο σύστημα πληρωμών του εν λόγω ταμείου μπορεί να ασκεί επιρροή στην ύπαρξη οφέλους για τον αποδέκτη. Το γεγονός ότι το ύψος των εισφορών κατά την εξαγωγή θα μπορούσε ενδεχομένως να ληφθεί επίσης υπόψη κατά τον υπολογισμό του οφέλους που προσπορίζεται στον αποδέκτη δεν σημαίνει ότι είναι εκ προοιμίου αλυσιτελές για την εξακρίβωση της ύπαρξης τέτοιου οφέλους.

84 Εν προκειμένω, από την αιτιολογική σκέψη 89 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει σαφώς, και αναγνωρίζεται από τις προσφεύγουσες, ότι η εισφορά κατά την εξαγωγή δεν αφορά μόνον το βιοντίζελ, αλλά το «ΑΦ και τα κατάντη προϊόντα», περιλαμβανομένου του βιοντίζελ. Εξάλλου, από την ίδια αιτιολογική σκέψη προκύπτει ότι η εισφορά κατά την εξαγωγή ήταν, κατά την περίοδο έρευνας, πολύ υψηλότερη για το ΑΦ από ό,τι για το βιοντίζελ. Στο πλαίσιο αυτό, οι προσφεύγουσες δεν εξηγούν τον τρόπο με τον οποίο εισφορά κατά την εξαγωγή, η οποία αφορά πλείονα προϊόντα, αντισταθμίζει την επιδότηση που χορηγείται σε ένα από τα εν λόγω προϊόντα και εξαλείφει τοιουτοτρόπως το όφελος που προσπορίστηκε στους αποδέκτες της εν λόγω επιδότησης.

85 Επιπλέον, και με την επιφύλαξη της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 38 και 39 ανωτέρω, τα επιχειρήματα που οι προσφεύγουσες αντλούν από τις εκθέσεις των οργάνων του ΠΟΕ δεν μπορούν να γίνουν δεκτά.

86 Πρώτον, οι προσφεύγουσες επικαλούνται την έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ με τίτλο «ΗΠΑ – Μέτρα που επηρεάζουν το εμπόριο των μεγάλων πολιτικών αεροσκαφών – Δεύτερη καταγγελία (επίκληση από την Ευρωπαϊκή Ένωση του άρθρου 21.5 του μνημονίου συμφωνίας σχετικά με το όργανο επίλυσης διαφορών)», η οποία εκδόθηκε στις 9 Ιουνίου 2017 (WT/DS 353/RW). Αντικείμενο της σχετικής διαφοράς ήταν το αν οι άμεσες μεταφορές κεφαλαίων από την Πολιτεία της Νότιας Καρολίνας (ΗΠΑ) στην εταιρία Boeing είχαν αντισταθμιστεί, με τη μορφή επενδύσεων της Boeing σε ακίνητα στον χώρο του σχετικού έργου, ή αν συνιστούσαν επιδότηση. Το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο είχε κρίνει ότι η ύπαρξη παροχής αντιστάθμισης από την Boeing δεν είχε αποδειχθεί, δεδομένου ότι δεν προέκυπτε από τη συμφωνία που είχε συναφθεί μεταξύ της Πολιτείας της Νότιας Καρολίνας και της Boeing ότι η υπολειμματική αξία των ακινήτων επρόκειτο να επιστραφεί στην Πολιτεία της Νότιας Καρολίνας. Συνεπώς, η εν λόγω διαφορά δεν αφορούσε το αν εισφορές κατά την εξαγωγή επί ενός εύρους προϊόντων αντισταθμίζουν επιδότηση την οποία λαμβάνουν οι παραγωγοί ενός εκ των εν λόγω προϊόντων και, ως εκ τούτου, το επιχείρημα των προσφευγουσών που αντλείται από a contrario ανάλυση της έκθεσης της ειδικής ομάδας είναι απορριπτέο.

87 Δεύτερον, οι προσφεύγουσες επικαλούνται την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ με τίτλο «ΗΠΑ – Αντισταθμιστικά μέτρα για ορισμένα πλατέα προϊόντα ανθρακοχάλυβα θερμής έλασης από την Ινδία», η οποία εκδόθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2014 (WT/DS 436/ΑΒ/R). Η συγκεκριμένη διαφορά αφορούσε το αν έπρεπε να ληφθούν υπόψη τα έξοδα με τα οποία επιβαρύνθηκαν οι αποδέκτες ορισμένων δανείων προκειμένου να εξακριβωθεί αν τα εν λόγω δάνεια προσπόριζαν όφελος στους αποδέκτες. Συνεπώς, η εν λόγω διαφορά δεν αφορούσε το αν εισφορές κατά την εξαγωγή επί ενός εύρους προϊόντων αντισταθμίζουν επιδότηση την οποία λαμβάνουν οι παραγωγοί ενός εκ των εν λόγω προϊόντων και, ως εκ τούτου, το κατ’ αναλογίαν επιχείρημα των προσφευγουσών είναι απορριπτέο.

88 Για τους ως άνω λόγους, τα επιχειρήματα των προσφευγουσών είναι απορριπτέα και, ως εκ τούτου, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.

Επί του τέταρτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον δεν προσάρμοσε το ύψος της επιδότησης προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι συμφωνηθείσες μειώσεις και το κόστος μεταφοράς και πιστώσεων

89 Με το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι, κατά τον υπολογισμό του ύψους της αντισταθμίσιμης επιδότησης, η Επιτροπή έπρεπε να είχε αφαιρέσει το κόστος μεταφοράς και πιστώσεων με το οποίο επιβαρύνθηκαν οι προσφεύγουσες.

90 Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:

«[...] Κατά τον καθορισμό του [ποσού της αντισταθμίσιμης επιδότησης], είναι δυνατό να αφαιρούνται τα ακόλουθα στοιχεία από τη συνολική επιδότηση:

α) κάθε τέλος για την υποβολή της σχετικής αίτησης και κάθε άλλο αναγκαίο έξοδο που πραγματοποιήθηκε με σκοπό την εξασφάλιση του δικαιώματος προς επιδότηση ή τη λήψη της επιδότησης·

β) οι φόροι, δασμοί και λοιπές επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στο προϊόν κατά την εξαγωγή του στην Ένωση και που αποσκοπούν ειδικά στην αντιστάθμιση της επιδότησης.

Όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος ζητάει μια τέτοια αφαίρεση, οφείλει να αποδείξει ότι το αίτημα αυτό είναι δικαιολογημένο.»

91 Προκαταρκτικώς, υπογραμμίζεται ότι, από την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, και ιδίως από τη φράση «είναι δυνατό να αφαιρούνται», προκύπτει σαφώς ότι η Επιτροπή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης κατά την εφαρμογή της εν λόγω διάταξης, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 26 ανωτέρω. Η αφαίρεση των εν λόγω στοιχείων από το ποσό της αντισταθμίσιμης επιδότησης προϋποθέτει ότι ο ενδιαφερόμενος αποδεικνύει ότι το αίτημα αφαίρεσης είναι δικαιολογημένο. Εφόσον η απόδειξη προσκομιστεί, η Επιτροπή πρέπει να προβεί στη ζητηθείσα αφαίρεση.

92 Κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή έπρεπε να έχει αφαιρέσει από το ποσό της αντισταθμίσιμης επιδότησης το κόστος μεταφοράς του βιοντίζελ στο πλαίσιο των πωλήσεων στην Pertamina και στην AKR το οποίο ήταν αναγκαίο για τη λήψη των πληρωμών από το OPPF. Οι προσφεύγουσες θεωρούν ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν δεσμεύεται κατά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού από την ανακοίνωση της Επιτροπής με τίτλο «Κατευθύνσεις για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης στις έρευνες με αντικείμενο την επιβολή αντισταθμιστικού δασμού» (ΕΕ 1998, C 394, σ. 6, στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης), η οποία περιορίζει το κόστος μεταφοράς που μπορεί να αφαιρεθεί σε εκείνο που καταβλήθηκε απευθείας στο Δημόσιο ή σε δημόσιο φορέα.

93 Συναφώς, επισημαίνεται ότι οι κατευθυντήριες γραμμές αποτελούν ένα μέσον το οποίο αποσκοπεί στο να διευκρινισθούν, τηρουμένων των κανόνων δικαίου υπέρτερης τυπικής ισχύος, τα κριτήρια που η Επιτροπή προτίθεται να εφαρμόσει κατά την άσκηση της εξουσίας εκτίμησης την οποία διαθέτει κατά τον υπολογισμό του ύψους των αντισταθμίσιμων επιδοτήσεων (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 15ης Μαρτίου 2006, Daiichi Pharmaceutical κατά Επιτροπής, T‑26/02, EU:T:2006:75, σκέψη 49). Εξ αυτού συνάγεται ότι, όταν εκδίδει κατευθυντήριες γραμμές, η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλίνει από το κείμενο υπέρτερης τυπικής ισχύος του οποίου τα κριτήρια εφαρμογής διευκρινίζει.

94 Επιπλέον, κατά τη νομολογία, υιοθετώντας κανόνες συμπεριφοράς που αποβλέπουν στην παραγωγή εξωτερικών αποτελεσμάτων, όπως συμβαίνει με τις κατευθυντήριες γραμμές που αφορούν τους επιχειρηματίες, και αναγγέλλοντας με τη δημοσίευσή τους ότι θα τους εφαρμόζει πλέον στις περιπτώσεις τις οποίες οι κανόνες αυτοί αφορούν, το θεσμικό όργανο αυτοπεριορίζεται κατά την άσκηση της εξουσίας εκτίμησης και δεν μπορεί να αποκλίνει από τους εν λόγω κανόνες, διότι άλλως οι αποφάσεις του θα επικριθούν, ενδεχομένως, λόγω παραβιάσεως γενικών αρχών του δικαίου, όπως είναι η ίση μεταχείριση ή η προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Δεν μπορεί συνεπώς να αποκλείεται ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και ανάλογα με το περιεχόμενό τους, αυτοί οι κανόνες συμπεριφοράς που είναι γενικής ισχύος μπορούν να παραγάγουν έννομα αποτελέσματα (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 28ης Ιουνίου 2005, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P έως C‑208/02 P και C‑213/02 P, EU:C:2005:408, σκέψεις 210 και 211).

95 Στις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης προβλέπεται, υπό τον τίτλο «Ζ. Αφαίρεση από το ποσό της επιδότησης», ότι «[τ]α μόνα τέλη ή έξοδα που μπορούν κανονικά να αφαιρεθούν είναι αυτά που καταβλήθηκαν απευθείας στο Δημόσιο κατά την περίοδο της έρευνας», ότι «[π]ρέπει να αποδειχθεί ότι η πληρωμή αυτή είναι υποχρεωτική για τη χορήγηση της επιδότησης» και ότι, «[σ]υνεπώς, δεν αφαιρούνται πληρωμές σε ιδιώτες, π.χ. δικηγόρους ή λογιστές, κατά την υποβολή αίτησης για επιδότηση».

96 Οι ως άνω διευκρινίσεις συνάδουν προς το κείμενο υπέρτερης τυπικής ισχύος το οποίο προορίζονται να επεξηγήσουν. Πρώτον, η διευκρίνιση ότι πρέπει να αποδειχθεί ότι τα τέλη και τα έξοδα που μπορούν να αφαιρεθούν είναι «υποχρεωτικά για τη χορήγηση της επιδότησης» συνάδει με την προϋπόθεση που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, ότι τα τέλη και τα έξοδα που μπορούν να αφαιρεθούν πρέπει να «πραγματοποιήθηκαν» προκειμένου να ληφθεί η επιδότηση. Δεύτερον, η διευκρίνιση ότι «τα μόνα τέλη ή έξοδα που μπορούν κανονικά να αφαιρεθούν είναι αυτά που καταβλήθηκαν απευθείας στο Δημόσιο κατά την περίοδο της έρευνας» συνάδει επίσης προς την ως άνω διάταξη. Λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτίμησης την οποία η Επιτροπή διαθέτει στον συγκεκριμένο τομέα, κατά τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 91 ανωτέρω, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη, εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, περιορίζοντας τα τέλη και τα έξοδα που μπορούν να αφαιρεθούν, μέσω της διευκρίνισης που περιέχεται στις κατευθυντήριες γραμμές ότι η φράση «κάθε τέλος για την υποβολή της σχετικής αίτησης και κάθε άλλο αναγκαίο έξοδο που πραγματοποιήθηκε με σκοπό την εξασφάλιση του δικαιώματος προς επιδότηση», τα οποία μνημονεύονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, παραπέμπει σε τέλη και έξοδα «που καταβλήθηκαν απευθείας στο Δημόσιο κατά την περίοδο της έρευνας».

97 Ως εκ τούτου, ορθώς η Επιτροπή εφάρμοσε, στις αιτιολογικές σκέψεις 87 έως 92 του προσβαλλόμενου κανονισμού, όσον αφορά το αίτημα αφαίρεσης του κόστους μεταφοράς, τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης.

98 Εν προκειμένω, όμως, πρώτον, οι προσφεύγουσες δεν υποστηρίζουν ότι το κόστος μεταφοράς για την προμήθεια του βιοντίζελ καταβλήθηκε απευθείας στην Κυβέρνηση της Ινδονησίας κατά την περίοδο έρευνας. Δεύτερον, το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι το κόστος μεταφοράς ήταν αναγκαίο για τη λήψη των ποσών που κατέβαλε το OPPF, τα οποία εξαρτιόνταν από την παράδοση του βιοντίζελ, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Συγκεκριμένα, το εν λόγω κόστος σχετιζόταν αποκλειστικά και μόνο με την εκτέλεση της σύμβασης πώλησης που συνήφθη μεταξύ των προσφευγουσών και της Pertamina ή της AKR. Το γεγονός ότι, προκειμένου να λάβουν τις πληρωμές από τον οργανισμό διαχείρισης, οι παραγωγοί βιοντίζελ έπρεπε να προσαρτήσουν στο τιμολόγιό τους ορισμένα δικαιολογητικά έγγραφα, περιλαμβανομένων πληροφοριών σχετικά με τον τρόπο παράδοσης, τον όγκο και τον τύπο του βιοντίζελ που προμήθευσαν και το ύψος του κόστους μεταφοράς, δεν συνεπάγεται ότι το εν λόγω κόστος ήταν «υποχρεωτικό για τη χορήγηση της επιδότησης» κατά την έννοια των κατευθυντήριων γραμμών για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης και δεν αναιρεί το ως άνω συμπέρασμα.

99 Κατά συνέπεια, τα προεκτεθέντα επιχειρήματα πρέπει να απορριφθούν.

100 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή έπρεπε να έχει αφαιρέσει από το ποσό της αντισταθμίσιμης επιδότησης το κόστος πιστώσεων που σχετιζόταν με τα ποσά που κατέβαλε το OPPF. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι μπορούν να εκδώσουν τιμολόγιο προς το OPPF για το μέρος της τιμής που αφορά τις πωλήσεις βιοντίζελ, το οποίο πρέπει να τους καταβάλει το εν λόγω ταμείο μόνον μετά την έκδοση του τιμολογίου προς την Pertamina ή την AKR. Το OPPF επαληθεύει πολλαπλώς τα στοιχεία που υποβάλλονται, οι δε προσφεύγουσες λαμβάνουν τα ποσά πλείονες μήνες μετά την αποστολή του τιμολογίου στην Pertamina ή την AKR. Οι προσφεύγουσες διευκρίνισαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι το κόστος πιστώσεων οφείλεται στο χρονικό διάστημα που παρέρχεται από την παράδοση του βιοντίζελ έως την καταβολή των ποσών από το OPPF.

101 Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το εν λόγω κόστος πιστώσεων, εφόσον θεωρηθεί αποδεδειγμένο, προκύπτει από τη διαδικασία που έχει θεσπίσει η Κυβέρνηση της Ινδονησίας και τον χρόνο επεξεργασίας των δικαιολογητικών εγγράφων που οι προσφεύγουσες υποβάλλουν στον οργανισμό διαχείρισης, σύμφωνα με τη διαδικασία που εκτίθεται στις αιτιολογικές σκέψεις 49 και 50 του προσωρινού κανονισμού. Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται περί «αναγκαίου εξόδου που πραγματοποιήθηκε με σκοπό την εξασφάλιση του δικαιώματος προς επιδότηση» κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού. Το εν λόγω κόστος δεν συνιστά επίσης «τέλη ή έξοδα [...] που καταβλήθηκαν απευθείας στο Δημόσιο» κατά την έννοια των κατευθυντήριων γραμμών για τον υπολογισμό του ποσού της επιδότησης, καθότι, δεδομένου ότι πρόκειται περί κόστους που σχετίζεται με τον χρόνο επεξεργασίας από το OPPF, δεν μπορεί να θεωρηθεί ποσό που «καταβλήθηκε απευθείας» στο εν λόγω ταμείο. Επιπλέον, οι προσφεύγουσες κάνουν λόγο για το χρονικό διάστημα που παρέρχεται μεταξύ, αφενός, της παράδοσης βιοντίζελ και της ημερομηνίας αποστολής του τιμολογίου στην Pertamina ή την AKR και, αφετέρου, της ημερομηνίας καταβολής των ποσών. Η κρίσιμη ημερομηνία, όμως, προκειμένου να εκτιμηθεί αν η πραγματοποίηση των εξόδων πιστώσεων ήταν αναγκαία για τη λήψη της επιδότησης πρέπει να είναι όχι αυτή της παράδοσης του βιοντίζελ ή της αποστολής του τιμολογίου στην Pertamina ή την AKR, αλλά η μεταγενέστερη ημερομηνία της αποστολής του τιμολογίου στο OPPF, πράξη η οποία συνιστά αναγκαία διατύπωση για τη λήψη των ποσών που κατέβαλλε το εν λόγω ταμείο. Επομένως, με το συγκεκριμένο επιχείρημα, οι προσφεύγουσες δεν αποδεικνύουν ότι επιβαρύνθηκαν με κόστος πιστώσεων προκειμένου να λάβουν την επιδότηση από το OPPF.

102 Κατά συνέπεια, το ως άνω επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί.

103 Κατά τρίτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι επιβαρύνθηκαν επίσης με «κόστος που προκύπτει από τη μείωση που εφαρμόστηκε» για τη λήψη των ποσών που κατέβαλλε το OPPF, το οποίο η Επιτροπή έπρεπε να έχει αφαιρέσει από το ποσό της αντισταθμίσιμης επιδότησης.

104 Η Επιτροπή αντιτάσσει ότι οι προσφεύγουσες δεν υποστήριξαν, κατά τη διάρκεια της έρευνας, ότι το ποσό της επιδότησης έπρεπε να προσαρμοστεί προκειμένου να ληφθεί υπόψη η παρούσα αξία του βιοντίζελ που πωλήθηκε στην Pertamina και την AKR. Χωρίς να ισχυρίζονται ότι υπέβαλαν σχετικό αίτημα, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή είχε στη διάθεσή της τις απαραίτητες πληροφορίες και, δυνάμει της αρχής της χρηστής διοίκησης, όφειλε να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο και να θεωρήσει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισαν τα ενδιαφερόμενα μέρη δικαιολογούσαν την αφαίρεση.

105 Επ’ αυτού επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από το άρθρο 7, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι, όταν ζητεί αφαίρεση, το ενδιαφερόμενο μέρος «οφείλει να αποδείξει ότι το αίτημα αυτό είναι δικαιολογημένο». Από τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, τα οποία εκτέθηκαν στη σκέψη 104 ανωτέρω, προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες δεν υπέβαλαν τέτοιο αίτημα ούτε προσκόμισαν τις αναγκαίες διευκρινίσεις συναφώς. Στο πλαίσιο, όμως, της αφαίρεσης των εξόδων από το ποσό της αντισταθμίσιμης επιδότησης και λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτίμησης που η Επιτροπή διαθέτει κατά τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 91 ανωτέρω, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν αφαίρεσε έξοδα ιδία πρωτοβουλία.

106 Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το συγκεκριμένο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως είναι απορριπτέο στο σύνολό του.

107 Δεδομένου ότι όλα τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως απορρίφθηκαν, ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.

Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, σημείο 1, στοιχείο βʹ, και σημείο 2, του άρθρου 6, στοιχείο δʹ, και του άρθρου 28, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού και περιπτώσεις πρόδηλης πλάνης εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξε κρατική ενίσχυση για την αγορά ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού

108 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από τρία σκέλη, τα οποία η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το EBB, αντικρούει.

Επί του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αφορά παράβαση του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, και του άρθρου 28, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στους προμηθευτές ΑΦ ανατέθηκε ή δόθηκε εντολή να προμηθεύσουν ΑΦ έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού

109 Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας ανέθεσε ή έδωσε εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, πρώτον, μέσω εξαγωγικού φόρου και εισφοράς κατά την εξαγωγή και, δεύτερον, μέσω διαφανούς «καθορισμού των τιμών» από την PTPN, παραγωγό ΑΦ που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Κυβέρνηση της Ινδονησίας. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν επίσης ότι οι Ινδονήσιοι προμηθευτές ΑΦ δεν υπόκεινται σε οποιαδήποτε μορφή απειλής ή καταναγκασμού ώστε να πωλούν το προϊόν τους στην εγχώρια αγορά σε χαμηλότερες τιμές.

110 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι η ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν, κατά τη νομολογία, στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας αφορά επίσης την εξακρίβωση της ύπαρξης χρηματοδοτικής συνεισφοράς κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του βασικού κανονισμού (βλ. σκέψεις 26 και 27 ανωτέρω).

111 Το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού ορίζει ότι η επιδότηση θεωρείται ότι συντρέχει εφόσον πληρούνται οι όροι που αναφέρονται στα σημεία 1 και 2, δηλαδή εφόσον υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» του Δημοσίου στη χώρα καταγωγής ή εξαγωγής και εφόσον με τον τρόπο αυτό προσπορίζεται κάποιο «όφελος». Κατά το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού, υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» όταν το Δημόσιο «αναθέτει ή δίδει εντολή σε έναν ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει μια ή περισσότερες από τις πράξεις που περιγράφονται υπό i, ii και iii, οι οποίες κανονικά υπάγονται στην αρμοδιότητά του και εφόσον η διενέργεια των εν λόγω πράξεων δεν διαφέρει κατ’ ουσίαν διόλου από τη συνήθη διενέργεια πράξεων εκ μέρους του Δημοσίου».

112 Οι έννοιες «αναθέτει» ή «δίδει εντολή» δεν ορίζονται στον βασικό κανονισμό.

113 Κατά πάγια νομολογία, η σημασία και το περιεχόμενο εννοιών για τις οποίες το δίκαιο της Ένωσης δεν παρέχει οποιονδήποτε ορισμό πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένων υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (πρβλ. αποφάσεις της 3ης Σεπτεμβρίου 2014, Deckmyn και Vrijheidsfonds, C‑201/13, EU:C:2014:2132, σκέψη 19, και της 5ης Απριλίου 2017, Changshu City Standard Parts Factory και Ningbo Jinding Fastener κατά Συμβουλίου, C‑376/15 P και C‑377/15 P, EU:C:2017:269, σκέψη 52).

114 Συναφώς, επισημαίνεται ότι σκοπός του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού είναι ο ορισμός της έννοιας της αντισταθμίσιμης «επιδότησης».

115 Ειδικότερα, σκοπός του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού είναι να ορίσει την έννοια «χρηματοδοτική συνεισφορά» κατά τρόπον ώστε να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής του ορισμού αυτού τα μέτρα του Δημοσίου τα οποία δεν υπάγονται σε μία από τις κατηγορίες που απαριθμούνται στην εν λόγω διάταξη. Υπ’ αυτό ακριβώς το πρίσμα, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του βασικού κανονισμού απαριθμεί συγκεκριμένες περιπτώσεις που πρέπει να θεωρείται ότι συνεπάγονται χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου, ήτοι άμεση ή έμμεση μεταφορά πόρων, διαφυγόντα κρατικά έσοδα ή παροχή αγαθών ή υπηρεσιών. Το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού προβλέπει στη δεύτερη περίπτωση ότι το γεγονός ότι το Δημόσιο αναθέτει ή δίνει εντολή σε ιδιωτικό φορέα να διενεργήσει μία ή περισσότερες από τις κατά τα ανωτέρω περιγραφόμενες πράξεις ισοδυναμεί με χορήγηση χρηματοδοτικής συνεισφοράς από το Δημόσιο κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 106).

116 Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού αποτελεί, κατ’ ουσίαν, διάταξη κατά της καταστρατήγησης, η οποία αποσκοπεί στο να εξασφαλίσει ότι οι δημόσιες αρχές των τρίτων χωρών δεν θα μπορούν να παρακάμψουν τους κανόνες σχετικά με τις επιδοτήσεις θεσπίζοντας μέτρα τα οποία, φαινομενικά, δεν εμπίπτουν stricto sensu στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του εν λόγω κανονισμού, αλλά, στην πραγματικότητα, έχουν ισοδύναμο αποτέλεσμα (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 107). Αυτή είναι επίσης η ερμηνεία, από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ, του άρθρου 1.1, στοιχείο a, σημείο 1, υπό iv, της συμφωνίας ΕΑΜ, του οποίου το περιεχόμενο είναι παρεμφερές εκείνου του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού [βλ. έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, με τίτλο «ΗΠΑ – Έρευνα αντισταθμιστικού δασμού σχετικά με προϊόντα δυναμικής μνήμης τυχαίας προσπέλασης (DRAM) από την Κορέα», η οποία εκδόθηκε στις 27 Ιουνίου 2005 (WT/DS 296/AB/R, σημείο 113), στο εξής: έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου «ΗΠΑ – DRAM»].

117 Το σύνηθες νόημα στην καθημερινή γλώσσα του όρου «αναθέτω» είναι «απονέμω καθήκον ή αξίωμα, ορίζω, εξουσιοδοτώ, καθιστώ». Επομένως, προκειμένου να διασφαλιστεί πλήρως η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού, η νομολογία έχει ερμηνεύσει τον συγκεκριμένο όρο ως «κάθε ενέργεια του Δημοσίου που συνεπάγεται, άμεσα ή έμμεσα, την ανάθεση σε ιδιωτικό φορέα της ευθύνης διενέργειας μιας εκ των πράξεων που περιγράφονται στο άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του εν λόγω κανονισμού» (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 108). Κατά συνέπεια, ο όρος «δίνω εντολή», ο οποίος, κατά το σύνηθες νόημά του στην καθημερινή γλώσσα, σημαίνει «ζητώ, διατάσσω, ορίζω, επιβάλλω, επιτάσσω, απαιτώ», περιλαμβάνει κάθε ενέργεια του Δημοσίου που συνίσταται, άμεσα ή έμμεσα, στην άσκηση των εξουσιών του σε ιδιωτικό φορέα προκειμένου αυτός να διενεργήσει μια από τις πράξεις που μνημονεύονται στο άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό i έως iii, του βασικού κανονισμού.

118 Επιπλέον, προκύπτει σαφώς από τον παρατακτικό σύνδεσμο «ή», ο οποίος υποδηλώνει την εναλλακτική δυνατότητα μεταξύ του «αναθέτει» και του «δίδει εντολή», ότι οι δύο πράξεις μπορούν να διενεργούνται ανεξάρτητα η μία από την άλλη, αλλά και συγχρόνως. Επίσης, από την ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού, το οποίο δεν περιορίζει τη φύση ή το αντικείμενο της ενέργειας του «αναθέτω» ή «δίνω εντολή, και από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 117 ανωτέρω, η οποία λαμβάνει υπόψη «κάθε ενέργεια του Δημοσίου», συνάγεται ότι η συγκεκριμένη πράξη δεν πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην το αποτέλεσμα πράξης ή μέτρου που εξετάζονται μεμονωμένα, αλλά μπορεί επίσης να είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα πλειόνων μέτρων.

119 Το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επιδίωξε να εξασφαλίσει από τους παραγωγούς ΑΦ την προμήθεια του συγκεκριμένου προϊόντος στην ινδονησιακή αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού με μέτρα όπως την επιβολή εξαγωγικού φόρου ή εισφοράς κατά την εξαγωγή, τον de facto έλεγχο των εγχώριων τιμών ΑΦ μέσω της PTPN και τη χορήγηση των επιδοτήσεων στους παραγωγούς ΑΦ πρέπει να αναλυθεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω παρατηρήσεων.

– Επί του εξαγωγικού φόρου και της εισφοράς κατά την εξαγωγή

120 Στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κακώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εξαγωγικός φόρος, ο οποίος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο έρευνας, και η εισφορά κατά την εξαγωγή, η οποία ήταν φόρος που σκοπούσε τη δημιουργία εσόδων και είχε μηδενικό συντελεστή τον Δεκέμβριο του 2018, είχαν ως αποτέλεσμα να «ανατεθεί» ή να δοθεί εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού.

121 Από τις αιτιολογικές σκέψεις 113 έως 117 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει ότι, εν προκειμένω, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επέβαλλε επί του ΑΦ φόρο και εισφορά κατά την εξαγωγή.

122 Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 87 και 88 του προσωρινού κανονισμού, ο εξαγωγικός φόρος τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1994 και, ως ίσχυε το 2016, περιελάμβανε προοδευτικό δασμολογικό καθεστώς για το ΑΦ καθώς και άλλα προϊόντα, περιλαμβανομένου του βιοντίζελ (για το οποίο καθοριζόταν σταθερά χαμηλότερο ποσοστό σε σχέση με το ΑΦ). Οι Ινδονήσιοι εξαγωγείς κατέβαλλαν φόρο για τις εξαγωγές ΑΦ, ο οποίος συνδεόταν με την τιμή αναφοράς της Κυβέρνησης της Ινδονησίας. Επομένως, όταν η τιμή αναφοράς εξαγωγής που καθόριζε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας αυξανόταν, αυξανόταν και ο εξαγωγικός δασμός. Όταν η τιμή αναφοράς ήταν κάτω των 750 USD ανά τόνο, ο εφαρμοστέος συντελεστής εξαγωγικού φόρου ήταν 0 %. Κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας, η τιμή του ΑΦ διατηρήθηκε κάτω από το όριο των 750 δολαρίων ΗΠΑ ανά τόνο και, συνεπώς, δεν καταβαλλόταν εξαγωγικός φόρος.

123 Κατά την αιτιολογική σκέψη 89 του προσωρινού κανονισμού, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε επίσης επιβάλει το 2015 εισφορά κατά την εξαγωγή στο ΑΦ και στα κατάντη προϊόντα. Η εν λόγω εισφορά, στη διάρκεια της περιόδου έρευνας, καθορίστηκε σε 50 USD ανά τόνο για το ΑΦ και σε 20 USD ανά τόνο για το βιοντίζελ.

124 Για να καταδείξει την ύπαρξη χρηματοδοτικής συνεισφοράς με τον προσωρινό κανονισμό, τα συμπεράσματα του οποίου επιβεβαιώθηκαν με τον προσβαλλόμενο κανονισμό (στις αιτιολογικές σκέψεις 102 έως 161), η Επιτροπή διενήργησε ανάλυση βασισμένη στη σχετική νομολογία του ΠΟΕ.

125 Βάσει της ως άνω ανάλυσης, η Επιτροπή έκρινε, στις αιτιολογικές σκέψεις 111 έως 157 του προσωρινού κανονισμού, ότι με την ενέργειά της η Κυβέρνηση της Ινδονησίας «ανέθεσε» ή «έδωσε εντολή» στους παραγωγούς ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους στους εγχώριους χρήστες έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού προκειμένου να δημιουργηθεί στην Ινδονησία μια τεχνητή αγορά ΑΦ με χαμηλές εγχώριες τιμές. Εν συνεχεία, η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 160 του προσωρινού κανονισμού, ότι όλοι οι παραγωγοί ΑΦ έπρεπε να θεωρηθούν ιδιωτικοί φορείς και, στις αιτιολογικές σκέψεις 162 και 169 του ίδιου κανονισμού, ότι οι εν λόγω επιχειρήσεις είχαν προμηθεύσει ΑΦ στην εγχώρια αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Τέλος, στην αιτιολογική σκέψη 170 του ίδιου κανονισμού, η Επιτροπή εκτίμησε ότι η προμήθεια ΑΦ από το έδαφος της Ινδονησίας στον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ της Ινδονησίας αποτελούσε πράξη που κανονικά υπαγόταν στην αρμοδιότητα του Δημοσίου. Συγκεκριμένα, στην ίδια αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή έκρινε ότι τέτοια πράξη συνιστά ο καθορισμός από την κυβέρνηση ενός κράτους, που ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα επί των εθνικών πόρων του, των κανονιστικών όρων προμήθειας πρώτων υλών της χώρας στις επιχειρήσεις της ίδιας χώρας.

126 Με την επίμαχη ανάλυση, η Επιτροπή διαπίστωσε, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 134 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι με τον εξαγωγικό φόρο και την εισφορά κατά την εξαγωγή, σε συνδυασμό, όπως υπογραμμίστηκε στις αιτιολογικές σκέψεις 103, 146 και 157 του προσβαλλόμενου κανονισμού, με άλλα μέτρα, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επιδίωξε να επιτύχει την προμήθεια ΑΦ, από τους παραγωγούς ΑΦ, στην ινδονησιακή αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού. Συγκεκριμένα, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε θεσπίσει ένα σύστημα εξαγωγικών περιορισμών το οποίο καθιστούσε εμπορικά μη ελκυστική την εξαγωγή ΑΦ.

127 Το γεγονός ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας σχεδίασε και θέσπισε ένα τέτοιο σύστημα καταδεικνύεται από πλείονα στοιχεία τα οποία η Επιτροπή εκθέτει με τον προσβαλλόμενο κανονισμό και τον προσωρινό κανονισμό.

128 Συγκεκριμένα, στην αιτιολογική σκέψη 116 του προσωρινού κανονισμού, επισημαίνεται ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε συνδέσει άμεσα το σύστημα εξαγωγικών φόρων με τις διεθνείς τιμές ΑΦ, και όχι με άλλα στοιχεία (όπως τα επίπεδα παραγωγής ή τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο), με σκοπό να υπάρξουν επιπτώσεις στις τιμές που κατέβαλλαν οι παραγωγοί-εξαγωγείς. Από τον πίνακα 1 που παρατίθεται στην ίδια αιτιολογική σκέψη προκύπτει ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας παρακολουθούσε την εξέλιξη των τιμών σε διεθνές επίπεδο και προσάρμοζε τους εξαγωγικούς φόρους ανάλογα με τις εν λόγω τιμές, με αποτέλεσμα τη μείωση της κερδοφορίας των εξαγωγών.

129 Η Επιτροπή επισήμανε επίσης, στην αιτιολογική σκέψη 119 του προσωρινού κανονισμού, ότι η ινδονησιακή Γενική Διεύθυνση Τελωνείων και Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης είχε εξηγήσει δημοσίως, το 2015, ότι στόχος των εξαγωγικών δασμών είναι να διασφαλίζουν τη διαθεσιμότητα πρώτων υλών και να προωθήσουν την ανάπτυξη του εγχώριου κατάντη κλάδου φοινικέλαιου, των οποίων η παραγωγή βιοντίζελ είναι αναπόσπαστο τμήμα.

130 Όσον αφορά την εισφορά κατά την εξαγωγή, στην αιτιολογική σκέψη 117 του προσωρινού κανονισμού, η Επιτροπή υπογράμμισε ότι η θέσπισή της το 2015 είχε συμπέσει με μια περίοδο κατά την οποία οι τιμές Ινδονησίας ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με τις διεθνείς τιμές και είχε παράσχει στους παραγωγούς βιοντίζελ τη δυνατότητα να αγοράζουν ΑΦ σε τιμές χαμηλότερες από εκείνες που θα ίσχυαν σε διαφορετική περίπτωση. Επιπλέον, στην αιτιολογική σκέψη 114 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή εξέθεσε ότι η εν λόγω εισφορά χρηματοδοτούσε το OPPF και στήριζε de facto αποκλειστικά τον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ μέσω των επιδοτήσεων.

131 Στον προσβαλλόμενο κανονισμό μνημονεύονται επίσης, στις αιτιολογικές σκέψεις 128 και 129, δύο άρθρα στον Τύπο, μεταγενέστερα της περιόδου έρευνας, τα οποία επιρρωννύουν τα συμπεράσματα της Επιτροπής για την εν λόγω περίοδο. Συγκεκριμένα, σε άρθρο της 19ης Δεκεμβρίου 2018, ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Φοινικέλαιου Ινδονησίας προέβλεπε ότι οι εξαγωγές ΑΦ μπορεί να σημειώσουν αλματώδη αύξηση μετά τη μείωση της εισφοράς κατά την εξαγωγή σε μηδέν. Σε άρθρο της 6ης Δεκεμβρίου 2018, ανεξάρτητη αναλύτρια εκτιμά ότι η κατάργηση της εισφοράς κατά την εξαγωγή θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των Ινδονήσιων εξαγωγέων προϊόντων φοινικέλαιου χάρη σε οικονομίες κλίμακας οι οποίες ενδέχεται να επιστραφούν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στους Ινδονήσιους γεωργούς μέσω υψηλότερων εγχώριων τιμών για το ΑΦ.

132 Βάσει των ως άνω παρατηρήσεων, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα, στην αιτιολογική σκέψη 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι «το συνολικό σύστημα των περιορισμών επί των εξαγωγών, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή από την Κυβέρνηση της Ινδονησίας, έχει ως σκοπό να ωφελήσει τον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ με τη διατήρηση των εγχώριων τιμών [ΑΦ] σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα».

133 Επ’ αυτού, κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο εξαγωγικός φόρος, ο οποίος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο έρευνας, δεν καθιστούσε δυνατό να ανατεθεί ή να δοθεί εντολή στους προμηθευτές ΑΦ να προμηθεύουν τα προϊόντα τους έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού.

134 Εντούτοις, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 122 και 128 ανωτέρω, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας είχε συνδέσει άμεσα το σύστημα εξαγωγικών φόρων με τις διεθνείς τιμές ΑΦ. Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι ο εξαγωγικός φόρος ήταν μηδενικός κατά την περίοδο αναφοράς οφειλόταν, όπως υπογραμμίζεται στην αιτιολογική σκέψη 113 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στις ειδικές συνθήκες της αγοράς. Συγκεκριμένα, το χαμηλό επίπεδο των διεθνών τιμών αρκούσε αφ’ εαυτού για να υποκινήσει τους παραγωγούς ΑΦ να ικανοποιήσουν κατά προτεραιότητα την εγχώρια ζήτηση. Όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή, εάν πρόθεση της Κυβέρνησης της Ινδονησίας ήταν να μην εισπράττει πλέον τον συγκεκριμένο φόρο, θα τον είχε καταργήσει. Επιπλέον, όπως προκύπτει μεταξύ άλλων από την αιτιολογική σκέψη 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Επιτροπή έλαβε υπόψη το συνδυασμένο αποτέλεσμα του εξαγωγικού φόρου και της εισφοράς κατά την εξαγωγή (η οποία εισπραττόταν κατά την περίοδο έρευνας) ως συνολικό σύστημα περιορισμών επί των εξαγωγών το οποίο η Κυβέρνηση της Ινδονησίας έθεσε σε εφαρμογή με σκοπό να ωφελήσει τον κλάδο παραγωγής βιοντίζελ διατηρώντας τις εγχώριες τιμές ΑΦ σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα.

135 Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι κάθε αναφορά της Επιτροπής στον εξαγωγικό φόρο δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη.

136 Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι, θεσπίζοντας την εισφορά κατά την εξαγωγή, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας άσκησε τις γενικές κανονιστικές εξουσίες της για την παραγωγή εσόδων από τις εξαγωγές βασικών προϊόντων τα οποία, μολονότι υπέκειντο σε εισφορά κατά την εξαγωγή, παρέμειναν ανταγωνιστικά στις εξαγωγικές αγορές.

137 Πρώτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή αναγνώρισε, στην αιτιολογική σκέψη 62 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι, όταν η Κυβέρνηση της Ινδονησίας αποφάσισε να χρηματοδοτήσει το OPPF με εισφορά κατά την εξαγωγή, άσκησε απλώς και μόνον τις γενικές κανονιστικές εξουσίες της, απόφαση η οποία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ενέργεια «ανάθεσης» ή «εντολής». Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας τους οι προσφεύγουσες επικαλούνται την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου «ΗΠΑ – DRAM».

138 Επ’ αυτού, διαπιστώνεται ότι, με την επιβολή των επίμαχων εξαγωγικών περιορισμών σε συγκεκριμένο πλαίσιο στο οποίο, αφενός, ο εξαγωγικός φόρος συνδεόταν με τις διεθνείς τιμές ΑΦ και αυξανόταν όταν αυξάνονταν οι εν λόγω τιμές και στο οποίο, αφετέρου, η εισφορά κατά την εξαγωγή θεσπίστηκε στο διάστημα περιόδου κατά την οποία οι ινδονησιακές τιμές ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με τις παγκόσμιες τιμές, η Κυβέρνηση της Ινδονησίας παρεμπόδισε την ελευθερία δράσης των επιχειρήσεων αυτών περιορίζοντας στην πράξη την ικανότητά τους να επιλέξουν την αγορά πώλησης των προϊόντων τους (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 124).

139 Το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από την ανάλυση της Επιτροπής στην αιτιολογική σκέψη 62 του προσβαλλόμενου κανονισμού, στην οποία, εξετάζοντας μια άλλη πτυχή της υπόθεσης, ήτοι την ύπαρξη οφέλους, η Επιτροπή παρατηρεί ότι «όλες οι εταιρίες που συμμετέχουν στην αξιακή αλυσίδα του [ΑΦ], συμπεριλαμβανομένων των παραγωγών βιοντίζελ, υποχρεούνται να καταβάλλουν την εισφορά [κατά την εξαγωγή] δυνάμει κανονιστικών διατάξεων» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το OPPF είναι ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο, αλλά χρηματοδοτείται μάλλον μέσω «της κανονικής δημοσιονομικής δραστηριότητας και δραστηριότητας είσπραξης δημοσίων εσόδων της Κυβέρνησης της Ινδονησίας».

140 Συγκεκριμένα, και με την επιφύλαξη της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 38 και 39 ανωτέρω, η ως άνω παρατήρηση της Επιτροπής δεν σημαίνει ότι, αντιθέτως προς την ερμηνεία του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ που παρέθεσαν οι προσφεύγουσες, ήτοι το σημείο 115 της έκθεσης του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου «ΗΠΑ – DRAM», η Επιτροπή ερμήνευσε το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, υπό iv, του βασικού κανονισμού κατά τρόπο ώστε να «επιτρέπει στα μέλη να επιβάλλουν αντισταθμιστικά μέτρα σε προϊόντα όταν το Δημόσιο ασκεί απλώς τις γενικές κανονιστικές εξουσίες του».

141 Εν προκειμένω, το γεγονός ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επέβαλλε και προσάρμοζε διαρκώς τους επίμαχους εξαγωγικούς περιορισμούς προκειμένου να εξασφαλίσει την επίτευξη του σκοπού που επιδίωκαν οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή παρότρυνση προς τους εγχώριους παραγωγούς ΑΦ. Αντιθέτως, οι εν λόγω πράξεις της Κυβέρνησης της Ινδονησίας ώθησαν τους προμνησθέντες παραγωγούς να πωλούν τα προϊόντα τους στην εγχώρια αγορά έναντι τιμήματος χαμηλότερου του κανονικού, συνέπεια η οποία, εν αντιθέσει προς όσα ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, δεν μπορεί να θεωρηθεί «απλώς και μόνον απροσδόκητη συνέπεια ρύθμισης του Δημοσίου», κατά την έννοια του σημείου 114 της έκθεσης του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου «ΗΠΑ – DRAM» (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής, T‑300/16, EU:T:2019:235, σκέψη 125).

142 Επομένως, πρέπει να απορριφθεί το συγκεκριμένο επιχείρημα των προσφευγουσών.

143 Δεύτερον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι τα έγγραφα και οι ανακοινώσεις που μνημόνευσε η Επιτροπή στις αιτιολογικές σκέψεις 118 έως 121 του προσωρινού κανονισμού, προς στήριξη της διαπίστωσης ότι η Κυβέρνηση της Ινδονησίας επιδίωξε ρητώς έναν στόχο πολιτικής στήριξης και ανάπτυξης του κλάδου παραγωγής βιοντίζελ, μεταξύ άλλων επιδιώκοντας να μειώσει την τιμή του ΑΦ, αφορούν τον εξαγωγικό φόρο (ο οποίος ήταν μηδενικός και, επομένως, δεν είχε αντίκτυπο στους παραγωγούς ΑΦ), και όχι την εισφορά κατά την εξαγωγή. Κατά τις προσφεύγουσες, τα δύο μέσα ήταν διακριτά, ο δε σκοπός της εισφοράς κατά την εξαγωγή ήταν η χρηματοδότηση του OPPF και όχι η συμπίεση των εγχώριων τιμών του ΑΦ.

144 Το ανωτέρω επιχείρημα των προσφευγουσών βασίζεται σε πεπλανημένη ερμηνεία του προσωρινού κανονισμού. Συγκεκριμένα, αφού επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 118 του εν λόγω κανονισμού, ότι από ορισμένα έγγραφα προκύπτει ο στόχος πολιτικής που επιδίωκε η Κυβέρνηση της Ινδονησίας, η Επιτροπή παρέθεσε δημόσιες δηλώσεις της Κυβέρνησης της Ινδονησίας οι οποίες αφορούσαν τον εξαγωγικό φόρο και τους εξαγωγικούς δασμούς (αιτιολογική σκέψη119) και εκθέσεις του ΠΟΕ και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που αφορούσαν τον εξαγωγικό φόρο (αιτιολογικές σκέψεις 120 και 121). Εν συνεχεία, στην αιτιολογική σκέψη 122, η Επιτροπή επικέντρωσε την ανάλυσή της στην εισφορά κατά την εξαγωγή και έκρινε ότι σκοπός της εν λόγω εισφοράς, η οποία διατίθετο στο OPPF, ήταν η στήριξη του κλάδου παραγωγής βιοντίζελ, όπως το μεγαλύτερο ποσοστό των κεφαλαίων του εν λόγω ταμείου. Από τις προμνησθείσες αιτιολογικές σκέψεις προκύπτει ότι η Επιτροπή εξέτασε τόσο τον εξαγωγικό φόρο όσο και την εισφορά κατά την εξαγωγή προτού καταλήξει σε συμπεράσματα σχετικά με τους σκοπούς των εν λόγω εξαγωγικών περιορισμών στην αιτιολογική σκέψη 123 του προσωρινού κανονισμού και στην αιτιολογική σκέψη 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού. Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών που αντλούνται από το γεγονός ότι ο εξαγωγικός φόρος ήταν μηδενικός κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας απορρίφθηκαν στη σκέψη 134 ανωτέρω.

145 Το γεγονός ότι, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, η εισφορά κατά την εξαγωγή επιβάλλεται επίσης στις εξαγωγές βιοντίζελ και θεσπίστηκε προς στήριξη του OPPF δεν αναιρεί τις προεκτεθείσες παρατηρήσεις. Αφενός, από την αιτιολογική σκέψη 117 του προσωρινού κανονισμού προκύπτει ότι η εν λόγω εισφορά ήταν σημαντικά υψηλότερη για το ΑΦ από ό,τι για τα εξευγενισμένα προϊόντα, όπως το βιοντίζελ, και, αφετέρου, το γεγονός ότι η εισφορά κατά την εξαγωγή διατίθετο στο OPPF, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τις πληρωμές στο πλαίσιο του συστήματος που εκτέθηκε στη σκέψη 45 ανωτέρω, επιρρωννύει τα συμπεράσματα της Επιτροπής.

146 Επομένως, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 26 και 27, καταλήγοντας στο συμπέρασμα, στην αιτιολογική σκέψη 123 του προσωρινού κανονισμού, ότι «στόχος του συστήματος εξαγωγικών περιορισμών που εφάρμοσε η κυβέρνηση της Ινδονησίας [ήταν] πράγματι η άμεση και έμμεση ενίσχυση του κλάδου παραγωγής βιοντίζελ και ότι δεν [επρόκειτο] απλώς για “παρενέργεια” από την άσκηση γενικών κανονιστικών εξουσιών», συμπέρασμα το οποίο επιβεβαιώνεται στην αιτιολογική σκέψη 118 του προσβαλλόμενου κανονισμού.

147 Τρίτον, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η διαπίστωση της Επιτροπής στην αιτιολογική σκέψη 115 του προσβαλλόμενου κανονισμού ότι «η θέσπιση της εισφοράς κατά την εξαγωγή, το 2015, από την κυβέρνηση της Ινδονησίας συνέπεσε με μια περίοδο κατά την οποία οι ινδονησιακές τιμές ακατέργαστου φοινικέλαιου ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με τις διεθνείς τιμές» είναι αμιγώς συγκυριακή και δεν αποδεικνύει ότι η εισφορά κατά την εξαγωγή θεσπίστηκε με σκοπό τη συμπίεση των τιμών του ΑΦ, οι οποίες εξελίχθηκαν συνεχώς ανάλογα με τις παγκόσμιες τιμές. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν επίσης ότι κακώς η Επιτροπή έκρινε, στην αιτιολογική σκέψη 116 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι η εισφορά κατά την εξαγωγή είχε επιτύχει τον σκοπό της, ήτοι τη συμπίεση των τιμών του ΑΦ στην ινδονησιακή εγχώρια αγορά. Κατά τις προσφεύγουσες, η συγκεκριμένη διαφορά μεταξύ των εγχώριων τιμών και των τιμών εξαγωγής του ΑΦ αντιστοιχούσε στην εισφορά κατά την εξαγωγή ύψους 50 USD ανά τόνο. Επιπλέον, η συμπίεση των τιμών του ΑΦ στην ινδονησιακή αγορά οφείλεται, κατά τις προσφεύγουσες, στην κατάρρευση της παγκόσμιας αγοράς των βασικών προϊόντων.

148 Υπογραμμίζεται ότι οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν τις διαπιστώσεις της Επιτροπής περί των πραγματικών περιστατικών, ήτοι, αφενός, ότι η θέσπιση της εισφοράς κατά την εξαγωγή συνέπεσε με συμπίεση των τιμών ΑΦ στην ινδονησιακή αγορά και, αφετέρου, ότι η αύξηση της παραγωγής βιοντίζελ που διαπιστώνεται στον πίνακα 2 που παρατίθεται στην αιτιολογική σκέψη 192 του προσωρινού κανονισμού συνεπαγόταν αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης ΑΦ το 2016, όπως διαπιστώνεται στην αιτιολογική σκέψη 117 του προσωρινού κανονισμού. Επιπλέον, από πίνακα που οι προσφεύγουσες περιέλαβαν στο υπόμνημα απαντήσεως προκύπτει ότι η τιμή του ΑΦ στην ινδονησιακή εγχώρια αγορά μειώθηκε κατά τη διάρκεια της σχετικής περιόδου και ότι οι ινδονησιακές τιμές του ΑΦ ήταν, κατά κανόνα, χαμηλότερες των παγκόσμιων τιμών.

149 Με την ανωτέρω επιχειρηματολογία, οι προσφεύγουσες αντικρούουν όχι την ορθότητα των διαπιστώσεων περί των πραγματικών περιστατικών τις οποίες έλαβε υπόψη η Επιτροπή, αλλά την εκτίμηση των σχετικών πραγματικών περιστατικών από το εν λόγω θεσμικό όργανο. Κατά τη νομολογία, όμως, ο εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου έλεγχος των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στήριξαν τις διαπιστώσεις τους στον τομέα της πολιτικής για την άμυνα κατά των επιδοτήσεων δεν αποτελεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία υποκαθιστά εκείνη των εν λόγω οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία εξο