Διάταξη του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999. - Edouard Dubois & fils SA κατά Συμßουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Αναίρεση - Εξωσυμßατική ευθύνη - Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη - Εκτελωνιστής. - Υπόθεση C-95/98 P.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα I-04835



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

1 Εξωσυμβατική ευθύνη - Αντικείμενο - Πράξεις των κοινοτικών οργάνων ή πράξεις των υπαλλήλων της Κοινότητας - Έννοια - Πράξεις του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου - Αποκλείονται - Ζημία που πηγάζει από την Ενιαία Πράξη

[Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 7 Α (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, 14 ΕΚ), 178 (νυν 235 ΕΚ) και 215, εδ. 2 (νυν 218, εδ. 2, ΕΚ)]

2 Αναίρεση - Λόγοι - Ισχυρισμός προβαλλόμενος για πρώτη φορά στο πλαίσιο αναιρετικής διαδικασίας - Απαράδεκτο

(Οργανισμός του Δικαστηρίου ΕΚ, άρθρο 51)

3 Αναίρεση - Λόγοι - Εσφαλμένη εκτίμηση πραγματικών περιστατικών - Aπαράδεκτo - τΕλεγχος από το Δικαστήριο της εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων - Αποκλείεται, με εξαίρεση την περίπτωση αλλοιώσεως στοιχείων

[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 168 Α (νυν 225 ΕΚ)· Οργανισμός του Δικαστηρίου EK, άρθρο 51]

Περίληψη

1 Όσον αφορά την άνευ πταίσματος ευθύνη της Κοινότητας, δεν είναι δυνατό να καταλογισθεί στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή η αιτία της ζημίας που υπέστησαν οι εκτελωνιστές λόγω της καταργήσεως των τελωνειακών και φορολογικών συνόρων και η οποία οφείλεται στην έναρξη εφαρμογής της Ενιαίας Πράξεως. Πράγματι, το άρθρο 13 της Ενιαίας Πράξεως, που πρόσθεσε στη Συνθήκη το άρθρο 8 A, νυν άρθρο 7 A της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 14 ΕΚ), το οποίο ορίζει ότι «Η εσωτερική αγορά περιλαμβάνει ένα χώρο χωρίς εσωτερικά σύνορα», αποτελεί την άμεση και αναγκαία αιτία της εν λόγω ζημίας. Η Ενιαία Πράξη όμως αποτελεί πράξη του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου, η οποία συνεπώς δεν συνιστά ούτε πράξη των κοινοτικών οργάνων ούτε πράξη των υπαλλήλων της Κοινότητας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπό την έννοια του άρθρου 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης (νυν άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ) και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεμελιώσει την εξωσυμβατική ευθύνη άνευ πταίσματος της Κοινότητας.

2 Οι προβαλλόμενοι για πρώτη φορά στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμοί πρέπει να απορρίπτονται ως απαράδεκτοι. Αν επιτρεπόταν στον διάδικο να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμό που δεν πρόβαλε ενώπιον του Πρωτοδικείου, τούτο θα σήμαινε ότι ο διάδικος αυτός θα είχε τη δυνατότητα να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα επί των αιτήσεων αναιρέσεως είναι περιορισμένη, διαφορά με ευρύτερο περιεχόμενο απ' ό,τι η διαφορά που εκδίκασε το Πρωτοδικείο. οΟταν έχει ασκηθεί αναίρεση, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται συνεπώς στον έλεγχο της νομικής λύσεως που δόθηκε ενόψει των ισχυρισμών που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου.

3 Το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του υποβλήθηκαν, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών. Η εκτίμηση συνεπώς των πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί, με την επιφύλαξη της περιπτώσεως αλλοιώσεως των στοιχείων αυτών, νομικό ζήτημα υποκείμενο στον έλεγχο του Δικαστηρίου.