ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 8ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1981. - PROCUREUR GENERAL PRES LA COUR D'APPEL ΤΗΣ PAU ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΚΑΤΑ JOSE ARBELAIZ-EMAZABEL. - (ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ COUR DE CASSATION ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ). - "ΑΛΙΕΙΑ : ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ". - ΥΠΟΘΕΣΗ 181/80.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1981 σελίδα 02961

Ισπανική ειδική έκδοση σελίδα 00781



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 . Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνίες τών Κρατών μελών — Σύμβαση τού Λονδίνου περί αλιείας , τού 1964 — Αρμοδιότης τής Κοινότητος επί θεμάτων διατηρήσεως τών θαλασσίων πόρων — Αντιτάξιμο έναντι τών λοιπών συμβαλλομένων τής συμβάσεως

( Σύμβαση τού Λονδίνου περί αλιείας , τής 9ης Μαρτίου 1964 , άρθρα 5 καί 10 )

2 . Αλιεία — Διατήρηση τών θαλασσίων πόρων — Κοινοτική ρύθμιση εφαρμοστέα επί τών ισπανικών πλοίων — Σύστημα αδειών — Διάκριση εις βάρος τών ισπανών αλιέων — Έλλειψη

( Κανονισμοί 373/77 καί 746/77 τού Συμβουλίου )

3 . Αλιεία — Διατήρηση τών θαλασσίων πόρων — Κοινοτική ρύθμιση εφαρμοστέα επί τών ισπανικών πλοίων — Προσωρινό καθεστώς εντασσόμενο στό πλαίσιο τών σχέσεων μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας — Υποκατάσταση έναντι προγενεστέρων διεθνών δεσμεύσεων μεταξύ ορισμένων Κρατών μελών καί τής Ισπανίας — Συνέπειες

( Κανονισμοί 373/77 , 747/77 καί 2160/77 τού Συμβουλίου· συμφωνία τής 15ης Απριλίου 1980 μεταξύ ΕΟΚ-Ισπανίας )

Περίληψη

1 . Όπως προκύπτει από τά άρθρα 5 καί 10 τής συμβάσεως τού Λονδίνου περί αλιείας , τής 9ης Μαρτίου 1964 , τά συμβαλλόμενα μέρη τής συμβάσεως εγνώριζαν τήν υπαρξη αμοιβαίων δεσμεύσεων στόν τομέα τής αλιείας , τίς οποίες ανέλαβαν στό πλαίσιο τής Κοινότητος τά Κράτη μέλη της , αποδεχόμενα τήν αρχή τών μέτρων διατηρήσεως καί τήν ανάγκη θεσπίσεως τών καταλλήλων ρυθμίσεων , πρός εφαρμογή τους εντός τής ζώνης πού προβλέπει η σύμβαση . Από αυτό συνάγεται οτι τά εν λόγω συμβαλλόμενα μέρη δέν ηδύναντο νά αγνοούν τό γεγονός οτι η αρμοδιότης θεσπίσεως μέτρων διατηρήσεως κατά τήν έννοια τού άρθρου 5 τής συμβάσεως θά ησκείτο , οσον αφορά τά Κράτη μέλη τής Κοινότητος , από ορισμένου χρονικού σημείου από τά κοινοτικά όργανα .

2 . Σύστημα αδειών οπως τό θεσπισθέν μέ τόν κανονισμό 746/77 , αφορών τούς ισπανούς αλιείς , δέν αποτελεί παρά μέσο αναγκαίο γιά τήν αποτελεσματικότητα τού συστήματος τών ποσοστώσεων αλιεύσεως πού καθιέρωσε η Κοινότης μέ τόν κανονισμό 373/77 , δεδομένου οτι ο έλεγχος τής αλιεύσεως εκ μέρους τών αλιευτικών τρίτων χωρών δέν δύναται νά διενεργηθεί εντός τών ομόρων παρακτίων λιμένων , επειδή τά εν λόγω πλοία συνήθως επιστρέφουν στούς λιμένες προελεύσεώς τους γιά τήν εκφόρτωση τών αλιευμάτων τους . Η εισαγωγή , επομένως , τέτοιου συστήματος αδειών δέν συνίστα αφ’ εαυτής πράξη δυσμενή γιά τούς ισπανούς αλιείς σέ σχέση μέ τούς αλιείς τής Κοινότητος , επί τών οποίων επιβάλλονται επίσης ποσοστώσεις αλιεύσεως .

3 . Τό προσωρινό καθεστώς αλιείας , πού καθιέρωσε η Κοινότης δυνάμει τών ιδίων της κανόνων , εγγράφεται στό πλαίσιο τών σχέσεων μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας γιά τήν επίλυση τών προβλημάτων πού απτονται τών μέτρων διατηρήσεως καί τής επεκτάσεως τών αλιευτικών ζωνών , καθώς καί γιά τήν αμοιβαία εξασφάλιση τής προσβάσεως τών αλιέων στά υδατα πού υπόκεινται σέ παρόμοια μέτρα . Οι εν λόγω σχέσεις πού καθιέρωσε η συναφθείσα μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας συμφωνία περί αλιείας καί οι οποίες διεμορφώθησαν προοδευτικά μέ τήν συνδρομή τών ισπανικών αρχών εν συνεχεία τών αποφάσεων πού ελήφθησαν από τήν Κοινότητα καί τά Κράτη μέλη της τό 1976 , εν σχέσει πρός τήν ολοένα επιτακτικότερη ανάγκη νά λαμβάνεται υπ’ όψη η διατήρηση τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης , καθώς καί η γενική εξέλιξη τού διεθνούς δικαίου στόν τομέα τής θαλασσίας αλιείας , υποκατέστησαν τίς προϋφιστάμενες διεθνείς δεσμεύσεις μεταξύ ορισμένων Κρατών μελών , οπως η Γαλλία καί η Ισπανία .

Άρα σέ περίπτωση ασυμβιβάστου μεταξύ τών δύο κατηγοριών διατάξεων οι ισπανοί αλιείς δέν δύνανται νά επικαλεσθούν προγενέστερες διεθνείς δεσμεύσεις μεταξύ Γαλλίας καί Ισπανίας έναντι τής εφαρμογής τών προσωρινών κανονισμών πού εθέσπισε η Κοινότης .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 181/80 ,

πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Cour de cassation τής Γαλλίας πρός τό Δικαστήριο , δυνάμει τού άρθρου 117 τής συνθήκης ΕΟΚ , μέ τήν οποία ζητείται , στό πλαίσιο τής ενώπιον τού αιτούντος δικαστηρίου εκκρεμούσης διαφοράς μεταξύ

PROCUREUR GENERAL PRES LA COUR D’APPEL ΤΗΣ PAU ,

ADMINISTRATEUR DES AFFAIRES MARITIMES DU QUARTIER DE BAYONNE , προσθέτως παρεμβαίνοντος ,

SYNDICAT DES MARINS DE SAINT-JEAN-DE-LUZ , πολιτικώς ενάγοντος ,

καί

JOSE ARBELAIZ-EMAZABEL ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τό κύρος κανονισμών τού Συμβουλίου περί ορισμένων προσωρινών μέτρων διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τών αλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται επί πλοίων υπό σημαία ορισμένων τρίτων χωρών καί ιδίως τής Ισπανίας ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ απόφαση τής 7ης Ιουλίου 1980 , πού περιήλθε στό Δικαστήριο στίς 25 Αυγούστου , τό Cour de cassation τής Γαλλίας υπέβαλε , δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ , προδικαστικό ερώτημα ως πρός τό κύρος καί τό αντιτάξιμο έναντι τών ισπανών υπηκόων ορισμένων κανονισμών τού Συμβουλίου καί ιδίως τού κανονισμού 2160/77 , τής 30ής Σεπτεμβρίου 1977 , περί ορισμένων προσωρινών μέτρων διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τών αλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται επί πλοίων υπό ισπανική σημαία ( JO L 250 , σ . 17 ).

2 Τό ανωτέρω ερώτημα ανέκυψε στό πλαίσιο ποινικής διώξεως κατά τού κυβερνήτου αλιευτικού υπό ισπανική σημαία , ο οποίος κατηγορείται οτι στίς 3 Νοεμβρίου 1977 αλίευε εντός τής γαλλικής αιγιαλίτιδος ζώνης , στά ανοικτά τής Bayonne , στήν ζώνη πού περιλαμβάνεται μεταξύ 6 καί 12 ναυτικών μιλίων από τίς ακτές , χωρίς νά ειναι εφοδιασμένος μέ τήν άδεια αλιείας πού απαιτεί τό άρθρο 3 τού κανονισμού 2160/77 .

3 Μέ απόφασή του πού επεκύρωσε τό cour d’appel τής Pau , τό tribunal de grande instance τής Bayonne απήλλαξε τόν κατηγορούμενο . Στήν κατ’ έφεση δίκη διεπιστώθη οτι ο κατηγορούμενος ειχε πράγματι καταληφθεί νά αλιεύει εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων , χωρίς νά ειναι εφοδιασμένος μέ άδεια αλιείας , εθεωρήθη ομως οτι ειχε τό σχετικό δικαίωμα βάσει τής γενικής συμφωνίας περί αλιείας πού υπεγράφη μεταξύ Γαλλίας καί Ισπανίας στίς 20 Μαρτίου 1967 μέ ανταλλαγή διακοινώσεων ( Επίσημη Εφημερίδα τής Γαλλικής Δημοκρατίας τής 4ης Αυγούστου 1967 , σ . 7807 ), η οποία εξακολουθούσε νά ισχύει κατά τόν κρίσιμο χρόνο .

4 Κατά τούς ορους τής εν λόγω συμφωνίας , οι ισπανοί αλιείς «απολαύουν διαρκούς δικαιώματος αλιείας» ολων τών ειδών εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων κατά μήκος τών γαλλικών ακτών επί τού Ατλαντικού από τίς εκβολές τού Bidassoa εως τόν παράλληλο πού διέρχεται από τό βόρειο σημείο της Belle-Ile . Κατά τήν παράγραφο V , η συμφωνία συνήφθη στό πλαίσιο τών διευθετήσεων γειτνιάσεως πού προβλέπει η σύμβαση τού Λονδίνου περί αλιείας , τής 9ης Μαρτίου 1964 ( Συλλογή συνθηκών τών Ηνωμένων Εθνών 581/υπ’ αριθ . 8432 ), τής οποίας τόσο η Γαλλία , οσο καί η Ισπανία ειναι συμβαλλόμενα μέρη .

5 Τό cour d’appel απέρριψε τήν άποψη κατά τήν οποία ο κανονισμός 2160/77 δέν ηγνόει τή γαλλοϊσπανική συμφωνία , δοθέντος οτι δέν απηγόρευε τήν αλιεία στά ισπανικά πλοία , αλλά περιορίζετο στήν ρύθμιση τής ασκήσεώς της εκ μέρους τους . Τό cour d’appel έκρινε οτι , αντιθέτως πρός τίς διατάξεις τής συμβάσεως τού Λονδίνου , ο εν λόγω κανονισμός δέν εκοινοποιήθη στήν Ισπανία πρό τής θεσπίσεώς του , περιώριζε κατά πολύ τό δικαίωμα αλιείας τών ισπανικών πλοίων καί καθιέρωνε διάκριση εις βάρος τους , εφ’ οσον τά πλοία τών χωρών τής Κοινότητος δέν υπεχρεούντο νά κατέχουν σχετική άδεια .

6 Μέ τήν αίτηση αναιρέσεως του ο procureur general παρά τώ Cour d’appel τής Pau υπεστήριξε οτι , οπως προέκυπτε από τίς διατάξεις τής συμβάσεως τού Λονδίνου καί τής γαλλοϊσπανικής συμφωνίας , η Γαλλία εδικαιούτο νά ρυθμίζει τήν αλιεία έναντι τών ισπανικών πλοίων εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων , η δέ σχετική ρύθμιση καθωρίσθη μέ τό γαλλικό διάταγμα τής 23ης Φεβρουαρίου 1968 ( Επίσημη Εφημερίδα τής Γαλλικής Δημοκρατίας , τής 3ης Μαρτίου 1968 , σ . 2327 ). Τό εν λόγω διάταγμα , τό οποίο δέν έθετε ορια αλιευμάτων , κατηργήθη πάντως σιωπηρώς από τούς κοινοτικούς κανονισμούς περί διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τής αλιείας πού εφαρμόζονται επί ισπανικών πλοίων , οι οποίοι καί ενσωματώθησαν στήν έννομο τάξη τών Κρατών μελών . Οι ανωτέρω κανονισμοί συνιστούν νέα ρύθμιση τής αλιείας πού περιορίζει , χωρίς νά καταργεί τό δικαίωμα τών ισπανικών πλοίων μέ τόν καθορισμό ποσοστώσεων καί τήν χορήγηση αδειών .

7 Τό Cour de cassation έκρινε οτι ηγείρετο σοβαρή αμφισβήτηση ως πρός τό κύρος τών κοινοτικών κανονισμών εν όψει τών αναφερθεισών προγενεστέρων διεθνών δεσμεύσεων καί , σέ καταφατική περίπτωση , άν ειναι αντιτάξιμοι έναντι τών ισπανών υπηκόων κατά τό μέτρο πού οι εν λόγω κανονισμοί καθορίζουν νέους ορους ασκήσεως τής αλιείας από τά ισπανικά πλοία εντός τής αλιευτικής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 ναυτικών μιλίων καί εζήτησε από τό Δικαστήριο νά αποφανθεί επί τού ανωτέρω προδικαστικού ερωτήματος .

8 Κατ’ αρχάς , οπως έχει ήδη δεχθεί μέ προγενέστερη νομολογία του τό Δικαστήριο καί ιδίως μέ τήν απόφασή του τής 14ης Ιουλίου 1976 ( Kramer , 3 , 4 καί 6/76 , Rec . σ . 1279 ), πρέπει νά παρατηρηθεί οτι , οπως προκύπτει από τό σύνολο τών διατάξεων τού ισχύοντος κοινοτικού δικαίου στόν τομέα τής αλιείας , η Κοινότης διαθέτει , επί εσωτερικού επιπέδου , τήν εξουσία νά λαμβάνει κάθε μέτρο πού αποβλέπει στήν διατήρηση τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης , συμπεριλαμβανομένου τού καθορισμού ποσοστώσεων αλιεύσεως , καί ως εκ τούτου έχει επίσης αρμοδιότητα νά αναλαμβάνει διεθνείς δεσμεύσεις πού έχουν τόν αυτό σκοπό .

9 Στήν προαναφερθείσα απόφασή του τό Δικαστήριο προσέθεσε πάντως οτι κατά τήν περιόδο πού η Κοινότης δέν ειχε ακόμα ασκήσει πλήρως τήν επί τού θέματος αρμοδιότητά της , τά Κράτη μέλη διέθεταν τήν εξουσία αναλήψεως ορισμένων διεθνών δεσμεύσεων , σχετικών μέ τήν διατήρηση τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης , καθώς επίσης καί τό δικαίωμα διασφαλίσεως τής εφαρμογής των εντός τών ορίων τής δικαιοδοσίας των . Μέ τήν ιδία απόφαση τό Δικαστήριο διευκρίνισε οτι η εν λόγω αρμοδιότης τών Κρατών μελών δέν ειχε παρά μεταβατικό χαρακτήρα καί ώφειλε νά λήξει μέ τήν εκπνοή τής περιόδου τών εξι ετών πού προβλέπει τό άρθρο 102 τής πράξεως προσχωρήσεως τού 1972 , ήτοι στίς 31 Δεκεμβρίου 1978 . Κατά τήν διάρκεια τής εν λόγω περιόδου , τά κοινοτικά όργανα ώφειλαν πράγματι νά καθορίσουν τούς ορους ασκήσεως τής αλιείας πρός τόν σκοπό διασφαλίσεως τής προστασίας τών αλιευτικών αποθεμάτων καί τής διατηρήσεως τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης .

10 Η Γαλλία επεκύρωσε τήν σύμβαση τού Λονδίνου στίς 5 Ιουλίου 1965 , ήτοι σέ μιά εποχή κατά τήν οποία η Κοινότης δέν ειχε ακόμα θεσπίσει κανονιστικές διατάξεις στόν τομέα τής θαλασσίας αλιείας . Εξ απόψεως κοινοτικού δικαίου , η Γαλλία ηδυνήθη συνεπώς νά συνάψει εγκύρως τήν εν λόγω σύμβαση , καθώς καί τήν διμερή συμφωνία τού 1967 μέ τήν Ισπανία κατ’ εφαρμογή τής ανωτέρω συμβάσεως , οπως προκύπτει από τήν παράγραφο V , καθώς καί από τίς διευκρινίσεις τής γαλλικής κυβερνήσεως .

11 Εντεταγμένο στό πλαίσιο αυτό , τό ερώτημα πού υπέβαλε τό εθνικό δικαιοδοτικό όργανο αποσκοπεί επομένως στό νά διευκρινισθεί κατά πόσο οι σχετικές διεθνείς δεσμεύσεις πού ανέλαβε η Γαλλία συνιστούν εμπόδιο ως πρός τό κύρος καί τό αντιτάξιμο έναντι τών ισπανών υπηκόων τών κοινοτικών κανονισμών πού ήδη από τού Φεβρουαρίου 1977 καθώρισαν προσωρινά μέτρα διατηρήσεως τών αλιευτικών πόρων καί οι οποίοι θίγουν τούς ορους ασκήσεως τής αλιείας από τά ισπανικά πλοία εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων .

12 Πρέπει κατ’ αρχάς νά παρατηρηθεί οτι η σύμβαση τού Λονδίνου προβλέπει στό άρθρο 10 οτι καμμία από τίς διατάξεις της δέν δύναται νά αποτελέσει εμπόδιο στήν καθιέρωση ειδικού καθεστώτος στόν τομέα τής αλιείας μεταξύ τών Κρατών μελών τής Κοινότητος , ενώ μέ τό άρθρο 5 επιτρέπει στό παράκτιο κράτος καί υπό ορισμένες προϋποθέσεις νά επιβάλλει τήν τήρηση τών μέτρων διατηρήσεως εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων .

13 Φαίνεται λοιπόν οτι τά συμβαλλόμενα στήν σύμβαση τού Λονδίνου μέρη εγνώριζαν τήν υπαρξη αμοιβαίων δεσμεύσεων στόν τομέα τής αλιείας , τίς οποίες ανέλαβαν στό πλαίσιο τής Κοινότητος τά Κράτη μέλη της , αποδεχόμενα τήν αρχή τών μέτρων διατηρήσεως καί τήν ανάγκη θεσπίσεως τών καταλλήλων ρυθμίσεων , πρός εφαρμογή τους εντός τής ζώνης πού προβλέπει η σύμβαση . Από αυτό συνάγεται οτι τά εν λόγω συμβαλλόμενα μέρη δέν ηδύναντο νά αγνοούν τό γεγονός οτι η αρμοδιότης θεσπίσεως μέτρων διατηρήσεως κατά τήν έννοια τού άρθρου 5 τής συμβάσεως θά ησκείτο , οσον αφορά τά Κράτη μέλη τής Κοινότητος , από ορισμένου χρονικού σημείου , από τά κοινοτικά όργανα .

14 Περαιτέρω πρέπει νά εξετασθούν οι περιστάσεις υπό τίς οποίες η Κοινότης ήχθη στήν καθιέρωση καθεστώτος διατηρήσεως τών αλιευτικών πόρων καί στήν αντιμετώπιση τών συνεπειών τού εν λόγω καθεστώτος γιά τούς ισπανούς αλιείς .

15 Η καθιέρωση από τήν Κοινότητα καθεστώτος διατηρήσεως τών θαλασσίων πόρων έγινε σέ στιγμή κατά τήν οποία τό διεθνές δίκαιο τής αλιείας υφίστατο βαθείες αλλαγές . Γιά νά ληφθεί υπ’ οψη η γενική εξέλιξη τού διεθνούς δικαίου κατά τήν εν λόγω περίοδο , τά Κράτη μέλη απεφάσισαν μέ κοινή ενέργεια πού συνεφωνήθη εντός τού Συμβουλίου νά επεκτείνουν τήν αλιευτική τους ζώνη στά 200 μίλια από τίς γραμμές βάσεως . Μέ απόφαση τής 3ης Νοεμβρίου 1976 , πού αφορά ορισμένα εξωτερικά θέματα τής δημιουργίας εντός τής Κοινότητος αλιευτικής ζώνης 200 μιλίων από τήν 1η Ιανουαρίου 1977 ( ΕΕ 1981 , C 105 , σ . 1 ), τό Συμβούλιο , αφού υπεγράμμισε τήν ανάγκη αμέσου δράσεως τής Κοινότητος γιά τήν προστασία τών νομίμων συμφερόντων της εντός τών θαλασσίων ζωνών πού απειλούνται περισσότερο από τίς συνέπειες τών μέτρων επεκτάσεως , απεφάσισε οτι από τήν 1η Ιανουαρίου 1977 η εκμετάλλευση τών αλιευτικών πόρων πού ευρίσκονται στίς ζώνες αυτές από αλιευτικά πλοία τρίτων χωρών θά διέπεται από συμφωνίες μεταξύ τής Κοινότητος καί τών ενδιαφερομένων τρίτων χωρών .

16 Μέ τήν ίδια απόφαση τό Συμβούλιο ανέθεσε στήν Επιτροπή τήν άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων μέ τίς τρίτες χώρες πού εθίγοντο από τά κοινοτικά μέτρα διατηρήσεως , ωστε νά συμβιβαστούν οι ανάγκες διατηρήσεως μέ τά συμφέροντα τών αλιέων πού ασκούν κατά παράδοση αλιεία εντός τών εν λόγω υδάτων . Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας ήρχισαν στίς 3 Δεκεμβρίου 1976 . Κατέληξαν στήν συμφωνία περί αλιείας μεταξύ τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος καί τής ισπανικής κυβερνήσεως , τό κείμενο τής οποίας εμονογραφήθη στίς 23 Σεπτεμβρίου 1978 καί υπεγράφη στίς 15 Απριλίου 1980 ( JO 1980 , C 263 , σ . 1 ).

17 Αναμένοντας τό αποτέλεσμα τών εν λόγω διαπραγματεύσεων καί πρός αντιμετώπιση επειγούσης ανάγκης , η Κοινότης εθέσπισε , ήδη από τής καθιερώσεως τής πολιτικής της τής διατηρήσεως , ορισμένες προσωρινές ρυθμίσεις πού εκάλυπταν περιόδους βραχείας διαρκείας καί επεξέτειναν τό κοινοτικό καθεστώς ποσοστώσεων αλιεύσεως επί τού συνόλου τών αλιέων τών τρίτων χωρών , συμπεριλαμβανομένων τών ισπανών αλιέων .

18 Από τίς πληροφορίες πού παρέσχε η Επιτροπή συνάγεται οτι κατά τήν διάρκεια τών διαπραγματεύσεων πού κατέληξαν στήν συμφωνία η ισπανική κυβέρνηση εζήτησε κατ’ αρχάς τήν διατήρηση τών δικαιωμάτων τών αλιευτικών της εντός τής ζώνης μεταξύ 6 καί 12 μιλίων , αλλά οτι εν συνεχεία παρητήθη από τήν θέση της αυτή , δηλώνοντας κατά τήν μονογραφή τής συμφωνίας οτι «οι διατάξεις τής συμφωνίας αντικαθιστούν τίς διατάξεις τών συμφωνιών τών οποίων συμβαλλόμενα μέρη ειναι τά Κράτη μέλη τής ΕΟΚ καί η Ισπανία καί αφορούν τίς σχέσεις επί θεμάτων αλιείας» .

19 Εκ μέρους τής Κοινότητος η συμφωνία συνήφθη κατά τήν έννοια τού άρθρου 228 τής συνθήκης μέ τήν θέσπιση τού κανονισμού 3062/80 τού Συμβουλίου , τής 25ης Νοεμβρίου 1980 ( JO L 322 , σ . 3 ). Η συμφωνία , η οποία δυνάμει τού άρθρου 12 εφηρμόσθη προσωρινώς εκ μέρους τής Κοινότητος καί τής Ισπανίας από τήν ημερομηνία υπογραφής της , ετέθη σέ ισχύ στίς 22 Μα ΐου 1981 ( ΕΕ L 204 , σ . 34 ).

20 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 παράγραφος 1 , η συμφωνία έχει ως αντικείμενο τήν θέσπιση τών αρχών καί κανόνων πού θά διέπουν τό σύνολο τών προϋποθέσεων ασκήσεως τής αλιείας εκ μέρους τών πλοίων τών συμβαλλομένων μερών «εντός τών αλιευτικών ζωνών πού υπάγονται στήν δικαιοδοσία τού ετέρου συμβαλλομένου» . Η μόνη εξαίρεση από τόν εν λόγω ορισμό τού εδαφικού πεδίου εφαρμογής τής συμφωνίας υπάρχει στό άρθρο 1 παράγραφος 2 , σύμφωνα μέ τό οποίο η συμφωνία δέν θίγει τήν άσκηση αλιείας αμοιβαίως εκ μέρους τών αλιέων «στόν Bidassoa καί στόν κόλπο τού Figuier» , οπως καθορίζει η γαλλοϊσπανική συμφωνία τού 1959 .

21 Η συμφωνία παρέχει στά συμβαλλόμενα μέρη τήν ευχέρεια νά λάβουν εντός τών αλιευτικών ζωνών πού υπάγονται στήν δικαιοδοσία τους τά αναγκαία μέτρα πρός διασφάλιση ορθολογικής διαχειρίσεως τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης· τά εν λόγω μέτρα δύνανται νά συνίστανται στόν καθορισμό ποσοστώσεων αλιεύσεως , καθώς καί στήν υπαγωγή τής ασκήσεως τής αλιείας σέ προηγουμένη χορήγηση αδείας .

22 Η κατά τήν εν λόγω περίοδο ισχύουσα έννομη κατάσταση καί ειδικότερα τό κύρος τών διαφόρων κοινοτικών κανονισμών πού θίγουν τήν άσκηση αλιείας από τά ισπανικά πλοία εντός τών αλιευτικών ζωνών τών Κρατών μελών πρέπει νά εκτιμηθούν υπό τό φώς τού συνόλου τών περιστατικών πού εμεσολάβησαν από τής αποφάσεως τού Συμβουλίου , τής 3ης Νοεμβρίου 1976 , εν αναμονή τής οριστικής ενάρξεως ισχύος τής συμφωνίας .

23 Επ’ αυτού ενδείκνυται νά υπογραμμισθεί οτι ο πρώτος από τούς εν λόγω κανονισμούς , ήτοι ο κανονισμός 373/77 τού Συμβουλίου , τής 24ης Φεβρουαρίου 1977 , περί ορισμένων προσωρινών μέτρων διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τών αλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται επί πλοίων υπό σημαία ορισμένων τρίτων χωρών ( JO L 53 , σ . 1 ), εθεσπίσθη «αναμένοντας τήν σύναψη συμφωνιών περί αλιείας πού τελούν υπό διαπραγμάτευση μέ τίς εν λόγω χώρες» , οπως άλλωστε προκύπτει από τήν εκτη αιτιολογική του σκέψη .

24 Ο εν λόγω κανονισμός περιωρίζετο στόν καθορισμό ποσοστώσεων , ενώ τό σύστημα αδειών , τό οποίο παρέτεινε τήν εφαρμογή ορισμένων διατάξεων τού κανονισμού 373/77 ( JO L 90 , σ . 8 ) έναντι τής Ισπανίας , τής Φιλανδίας , καί τής Πορτογαλίας , δέν εισήχθη παρά μέ τόν κανονισμό 746/77 τού Συμβουλίου , τής 5ης Απριλίου 1977 , πού εθεσπίσθη πολλούς μήνες μετά τήν έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ τής Κοινότητος καί τής Ισπανίας επί τού ιδίου θέματος .

25 Πρέπει νά σημειωθεί οτι ενα τέτεοιο σύστημα αδειών δέν αποτελεί παρά μέσον αναγκαίο γιά τήν αποτελεσματικότητα τού συστήματος τών ποσοστώσεων αλιεύσεως πού καθιέρωσε η Κοινότης , δεδομένου οτι ο έλεγχος τής αλιεύσεως εκ μέρους αλιευτικών τών τρίτων χωρών δέν δύναται νά διενεργηθεί εντός τών ομόρων παρακτίων λιμένων , επειδή τά εν λόγω πλοία επιστρέφουν συνήθως στούς λιμένες προελεύσεώς τους γιά τήν εκφόρτωση τών αλιευμάτων τους . Η εισαγωγή , επομένως , συστήματος αδειών μέ τόν κανονισμό 746/77 δέν συνίστα αφ’ εαυτής πράξη δυσμενή γιά τούς ισπανούς αλιείς εν σχέσει μέ τούς αλιείς τής Κοινότητος , επί τών οποίων επιβάλλονται επίσης ποσοστώσεις αλιεύσεως .

26 Οι μεταγενέστεροι κανονισμοί περί προσωρινών μέτρων διατηρήσεως πού εφαρμόζονται επί ισπανικών πλοίων , μεταξύ τών οποίων ο κανονισμός 2160/77 , ο οποίος ίσχυε κατά τόν κρίσιμο χρόνο , διετήρησαν , πλήν ορισμένων λεπτομερειών τό σύστημα ποσοστώσεων αλιεύσεως εν συνδυασμώ μέ τήν χορήγηση αδειών καθ’ ολην τήν διάρκεια τών διαπραγματεύσεων σχετικά μέ τήν συμφωνία περί αλιείας μεταξύ τής Κοινότητος καί τής Ισπανίας , ακόμη καί κατά τήν προσωρινή εφαρμογή της από τίς 15 Απριλίου 1980 .

27 Καθ’ ολη τήν περίοδο εφαρμογής τού προσωρινού καθεστώτος πού καθιέρωσε η Κοινότης , οι ισπανικές αρχές συνηργάσθησαν γιά τήν λειτουργία του . Συμμετέσχον στήν χορήγηση τών κοινοτικών αδειών — πού εχορηγήθησαν γιά συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες άνευ διακρίσεως μεταξύ τών ζωνών από 6 εως 12 μίλια καί από 12 εως 200 μίλια — καθώς καί στίς συζητήσεις επί τού τρόπου εφαρμογής τού προσωρινού καθεστώτος μεταξύ τών οποίων καί η αντικατάσταση πλοίων καί η ισοτιμία τών αδειών .

28 Όσον αφορά τήν εφαρμογή τού κανονισμού 2160/77 , από τήν δικογραφία συνάγεται οτι η διπλωματική αντιπροσωπεία τής Ισπανίας στίς Ευρωπαϊκές Κοινότητες διεβίβασε στήν Επιτροπή κατάλογο τών αιτήσεων γιά χορήγηση αδειών , καθώς καί οτι η κατανομή τών χορηγηθεισών αδειών μεταξύ τών δικαιούχων επραγματοποιήθη από τίς ισπανικές αρχές .

29 Όπως προκύπτει από τό σύνολο τών προηγουμένων σκέψεων τό προσωρινό καθεστώς πού καθιέρωσε η Κοινότης δυνάμει τών ιδίων της κανόνων εγγράφεται στό πλαίσιο τών σχέσεων μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας γιά τήν επίλυση τών προβλημάτων πού απτονται τών μέτρων διατηρήσεως καί τής επεκτάσεως τών αλιευτικών ζωνών , καθώς καί γιά τήν αμοιβαία διασφάλιση τής προσβάσεως τών αλιέων στά υδατα πού υπόκεινται σέ παρόμοια μέτρα .

30 Οι εν λόγω σχέσεις πού καθιέρωσε η συναφθείσα μεταξύ Κοινότητος καί Ισπανίας συμφωνία περί αλιείας καί οι οποίες διεμορφώθησαν προοδευτικά μέ τήν συνδρομή τών ισπανικών αρχών εν συνεχεία τών αποφάσεων πού ελήφθησαν από τήν Κοινότητα καί τά Κράτη μέλη της τό 1976 εν σχέσει πρός τήν ολοένα επιτακτικότερη ανάγκη τής διατηρήσεως τών βιολογικών πόρων τής θαλάσσης , καθώς καί η γενική εξέλιξη τού διεθνούς δικαίου στόν τομέα τής θαλασσίας αλιείας , υποκατέστησαν τίς προϋφιστάμενες διεθνείς δεσμεύσεις μεταξύ ορισμένων Κρατών μελών , οπως η Γαλλία καί η Ισπανία .

31 Άρα , σέ περίπτωση ασυμβιβάστου μεταξύ τών δύο κατηγοριών διατάξεων , οι ισπανοί αλιείς δέν δύνανται νά επικαλεσθούν προγενέστερες διεθνείς δεσμεύσεις μεταξύ τής Γαλλίας καί τής Ισπανίας έναντι τής εφαρμογής τών προσωρινών κανονισμών πού εθέσπισε η Κοινότης .

32 Από τά ανωτέρω συνάγεται οτι η εξέταση τού υποβληθέντος ερωτήματος δέν απεκάλυψε κανένα στοιχείο ικανό νά θίξει τό κύρος τού κανονισμού 2160/77 καί οτι οι διατάξεις τού ανωτέρω κανονισμού αντιτάσσονται στούς ισπανούς υπηκόους .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

33 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η γαλλική καί βρετανική κυβέρνηση καθώς καί τό Συμβούλιο καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , πού κατέθεσαν ενώπιον τού Δικαστηρίου παρατηρήσεις , δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος , πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου , σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

κρίνοντας επί τού ερωτήματος , πού τού υπέβαλε τό Cour de cassation τής Γαλλίας μέ απόφαση τής 7ης Ιουλίου 1980 , αποφαίνεται :

Η εξέταση τού υποβληθέντος ερωτήματος δέν απεκάλυψε κανένα στοιχείο ικανό νά θίξει τό κύρος τού κανονισμού 2160/77 τού Συμβουλίου , τής 30ής Σεπτεμβρίου 1977 , περί ορισμένων προσωρινών μέτρων διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τών αλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται επί πλοίων υπό ισπανική σημαία ( JO L 250 , σ . 17 ). Οι διατάξεις τού εν λόγω κανονισμού αντιτάσσονται στούς ισπανούς υπηκόους .