13

Το άρθρο 37 του loi no 2003-8, du 3 janvier 2003, relative aux marchés du gaz et de l’électricité et au service public de l’énergie (νόμου 2003-8, της 3ης Ιανουαρίου 2003, περί των αγορών φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας και περί της δημόσιας υπηρεσίας ενέργειας) (JORF της 4ης Ιανουαρίου 2003, σ. 265), ο οποίος τροποποίησε τον νόμο 2000-108, προέβλεπε τα εξής: «I. – Η παράγραφος I του άρθρου 5 του νόμου 2000-108 […] έχει ως εξής: “I. – Οι επιβαρύνσεις που οφείλονται σε παροχή δημόσιας υπηρεσίας η οποία έχει ανατεθεί στους δραστηριοποιούμενους στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας φορείς αντισταθμίζονται πλήρως. Οι επιβαρύνσεις αυτές περιλαμβάνουν: a) Όσον αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας: 1° Το τυχόν επιπλέον κόστος λόγω της εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 8 και 10 σε σχέση με το κόστος επενδύσεως και εκμεταλλεύσεως που εξοικονομεί η Électricité de France (γαλλική επιχείρηση ηλεκτρισμού) ή, ενδεχομένως, οι μη εθνικοποιημένες επιχειρήσεις ηλεκτρισμού, όπως αυτές διαλαμβάνονται στο άρθρο 23 του loi no 46-628 du 8 avril 1946 [sur la nationalisation de l’électricité et du gaz (νόμου 46-628, της 8ης Απριλίου 1946, για την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου)] στις οποίες έχουν εφαρμογή οι διατάξεις αυτές. Οι ίδιοι δείκτες εξοικονομούμενου κόστους ισχύουν ως βάση για τον καθορισμό του αντισταθμιζόμενου επιπλέον κόστους στην περίπτωση κατά την οποία τις οικείες εγκαταστάσεις εκμεταλλεύεται η Électricité de France ή ένας μη εθνικοποιημένος διανομέας. Όταν οι συμβάσεις έχουν ως αντικείμενο την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας παραγόμενης από εγκατάσταση παραγωγής που βρίσκεται σε περιοχή μη διασυνδεδεμένη με το ηπειρωτικό μητροπολιτικό δίκτυο, το επιπλέον κόστος υπολογίζεται σε σχέση με το σχετικό με την παραγωγή τμήμα των τιμολογίων πωλήσεως προς μη επιλέξιμους πελάτες· 2° Το επιπλέον κόστος παραγωγής στις περιοχές που δεν είναι διασυνδεδεμένες με το ηπειρωτικό μητροπολιτικό δίκτυο το οποίο, λόγω των ιδιαιτεροτήτων που είναι εγγενείς προς τη φύση των περιοχών αυτών καθόσον αποτελούν πάρκα παραγωγής [ηλεκτρικής ενέργειας] δεν καλύπτεται από το σχετικό με την παραγωγή τμήμα των τιμολογίων πωλήσεως προς μη επιλέξιμους πελάτες ή από τα τυχόν όρια τιμών που προβλέπονται στην παράγραφο Ι του άρθρου 4 του παρόντος νόμου· b) Όσον αφορά την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας: 1° Την απώλεια εσόδων και τα έξοδα που βαρύνουν τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας λόγω της εφαρμογής του ειδικού τιμολογίου για τα “είδη πρώτης ανάγκης”, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος Ι, τελευταίο εδάφιο. 2° Τα έξοδα που βαρύνουν τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας συνεπεία της συμμετοχής τους στο σύστημα μέτρων προστασίας για τους ενδεείς, όπως προσδιορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος III, σημείο 1. Τα έξοδα αυτά λαμβάνονται υπόψη με όριο το ποσοστό της επιβαρύνσεως που φέρει ο πάροχος λόγω της εφαρμογής του ειδικού τιμολογίου για τα “είδη πρώτης ανάγκης” που αναφέρεται στο προηγούμενο εδάφιο. Το ποσοστό αυτό καθορίζεται από τον Υπουργό Ενέργειας. Οι επιβαρύνσεις υπολογίζονται βάσει της προσήκουσας λογιστικής καταγραφής στην οποία προβαίνουν οι φορείς οι οποίοι φέρουν τις επιβαρύνσεις αυτές. Η λογιστική καταγραφή αυτή, η οποία πραγματοποιείται βάσει των κανόνων που καθορίζει η Commission de régulation de l’énergie [(Ρυθμιστική Επιτροπή Ενέργειας, στο εξής: ρυθμιστική αρχή)], ελέγχεται, με έξοδα των βαρυνόμενων φορέων, από τον οικονομικό ελεγκτή τους ή, εφόσον πρόκειται για δημόσιες επιχειρήσεις, από τον δημόσιο υπόλογό τους. Η ρυθμιστική αρχή μπορεί, με έξοδα του φορέα, να ζητήσει τον έλεγχο των εν λόγω λογαριασμών από ανεξάρτητο οργανισμό δικής της επιλογής. Ο Υπουργός Ενέργειας καθορίζει το ύψος των εν λόγω επιβαρύνσεων κατόπιν ετήσιας προτάσεως της ρυθμιστικής αρχής. Η αντιστάθμιση των επιβαρύνσεων τις οποίες φέρουν οι ως άνω φορείς διασφαλίζεται μέσω εισφορών τις οποίες οφείλουν οι τελικοί καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας που είναι εγκατεστημένοι εντός της εθνικής επικράτειας. Το ύψος των ως άνω εισφορών υπολογίζεται με βάση την ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας που έχει καταναλωθεί. Ωστόσο, η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από τον παραγωγό για ίδια χρήση ή η ηλεκτρική ενέργεια την οποία αγοράζει για ίδια χρήση τελικός καταναλωτής από τρίτο ο οποίος εκμεταλλεύεται εγκατάσταση παραγωγής στο σημείο καταναλώσεως λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της εισφοράς μόνον όταν υπερβαίνει τα 240 εκατομμύρια κιλοβατώρες ανά έτος και ανά μονάδα παραγωγής. Το ύψος της οφειλόμενης εισφοράς ανά σημείο καταναλώσεως, από τους τελικούς καταναλωτές περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 22, παράγραφος Ι, πρώτο εδάφιο, δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 500000 [ευρώ]. Το ύψος της εισφοράς για κάθε κιλοβατώρα υπολογίζεται κατά τρόπον ώστε οι εισφορές να καλύπτουν το σύνολο των επιβαρύνσεων που μνημονεύονται στα στοιχεία a και b, καθώς και τα έξοδα διαχειρίσεως στα οποία υποβάλλεται το Caisse des dépôts et consignations [(Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων)], όπως αναφέρονται κατωτέρω. Ο Υπουργός Ενέργειας καθορίζει το ύψος τους κατόπιν ετήσιας προτάσεως της ρυθμιστικής αρχής. Η εισφορά για κάθε κιλοβατώρα δεν μπορεί να υπερβαίνει το 7 % του τιμολογίου πωλήσεως της κιλοβατώρας, εκτός πάγιας συνδρομής και φόρων, το οποίο ισχύει για τη συνομολόγηση συμβάσεως για παροχή ενέργειας ισχύος 6 kVA, χωρίς διακοπή ή διακύμανση αναλόγως της περιόδου ή του ωραρίου καταναλώσεως. […]»