Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 21ης Ιανουαρίου 1999. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγίες 93/119/ΕΚ, 94/42/ΕΚ, 94/16/ΕΚ και 93/118/ΕΚ - Παράλειψη μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο εντός των ταχθεισών προθεσμιών. - Υπόθεση C-416/97.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα I-00335



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 Κράτη μέλη - Υποχρεώσεις - Εκτέλεση των οδηγιών - Μη αμφισβητούμενη παράβαση

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 169)

2 Διαδικασία - Δικαστικά έξοδα - Παραίτηση δικαιολογούμενη από τη στάση του αντιδίκου

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 69 § 5)

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-416/97,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένη από τον Francesco P. Ruggeri Laderchi, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gσmez de la Cruz, μέλος της ίδιας υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον καθηγητή Umberto Leanza, προϋστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικουρούμενο από τον Ivo M. Braguglia, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adιlaοde,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις οδηγίες

- 93/119/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1993, για την προστασία των ζώων κατά τη σφαγή ή/και τη θανάτωσή τους (ΕΕ L 340, σ. 21),

- 94/42/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για την τροποποίηση της οδηγίας 64/432/ΕΟΚ περί προβλημάτων υγειονομικού ελέγχου του τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών βοοειδών και χοιροειδών (ΕΕ L 201, σ. 26),

- 94/16/ΕΚ της Επιτροπής, της 22ας Απριλίου 1994, για την τροποποίηση της οδηγίας 74/63/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις ανεπιθύμητες ουσίες και προϋόντα στη διατροφή των ζώων (ΕΕ L 104, σ. 32), και

- 93/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1993, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 85/73/ΕΟΚ για τη χρηματοδότηση των υγειονομικών επιθεωρήσεων και ελέγχων των νωπών κρεάτων και των κρεάτων πουλερικών (EE L 340, σ. 15),

ή, εν πάση περιπτώσει, μη κοινοποιώντας τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(τέταρτο τμήμα),

συγκείμενο από τους P. J. G. Kapteyn, πρόεδρο τμήματος, J. L. Murray και H. Ragnemalm (εισηγητή), δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: J. Mischo

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 13ης Οκτωβρίου 1998,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 9 Δεκεμβρίου 1997, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ, προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις οδηγίες

- 93/119/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1993, για την προστασία των ζώων κατά τη σφαγή ή/και τη θανάτωσή τους (ΕΕ L 340, σ. 21),

- 94/42/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για την τροποποίηση της οδηγίας 64/432/ΕΟΚ περί προβλημάτων υγειονομικού ελέγχου του τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών βοοειδών και χοιροειδών (ΕΕ L 201, σ. 26),

- 94/16/ΕΚ της Επιτροπής, της 22ας Απριλίου 1994, για την τροποποίηση της οδηγίας 74/63/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις ανεπιθύμητες ουσίες και προϋόντα στη διατροφή των ζώων (ΕΕ L 104, σ. 32), και

- 93/18/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1993, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 85/73/ΕΟΚ για τη χρηματοδότηση των υγειονομικών επιθεωρήσεων και ελέγχων των νωπών κρεάτων και των κρεάτων πουλερικών (EE L 340, σ. 15),

ή, εν πάση περιπτώσει, μη κοινοποιώντας τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές.

2 Κατά το άρθρο 18, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 93/119, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 94/42 και το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 94/16, τα κράτη μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς τις οδηγίες αυτές την 1η Ιανουαρίου 1995, όσον αφορά τις δύο πρώτες από αυτές, και το αργότερο μέχρι την 1η Μαρτίου 1995, όσον αφορά την τρίτη. Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 93/118, τα κράτη μέλη όφειλαν να θεσπίσουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν προς ορισμένες διατάξεις της το αργότερο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1993 και, όσον αφορά τις λοιπές διατάξεις της, το αργότερο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1994.

3 Μη έχοντας λάβει καμία κοινοποίηση σχετικά με τη μεταφορά των οδηγιών αυτών στην ιταλική έννομη τάξη και μη διαθέτοντας κανένα άλλο πληροφοριακό στοιχείο που να της επιτρέπει να συμπεράνει ότι η Ιταλική Δημοκρατία είχε συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις της αυτές, η Επιτροπή κίνησε, με έγγραφα της 2ας Αυγούστου 1995, όσον αφορά τις τρεις πρώτες οδηγίες, και της 16ης Μαου 1995, όσον αφορά την τελευταία, την προβλεπόμενη στο άρθρο 169 της Συνθήκης διαδικασία, καλώντας το κράτος αυτό να υποβάλει τις παρατηρήσεις του εντός προθεσμίας δύο μηνών.

4 Με έγγραφο της 26ης Σεπτεμβρίου 1995, η Ιταλική Κυβέρνηση πληροφόρησε την Επιτροπή ότι οι ιταλικές αρχές προετοίμαζαν τα αναγκαία για τη συμμόρφωση προς τις οδηγίες 93/119, 94/42 και 94/16 μέτρα.

5 Ελλείψει περαιτέρω ανακοινώσεως εκ μέρους των ιταλικών αρχών, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ιταλική Δημοκρατία, στις 19 Σεπτεμβρίου 1996, τρεις αιτιολογημένες γνώμες, καλώντας την να θεσπίσει τις αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις εν λόγω οδηγίες εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεως των γνωμών αυτών.

6 Δεδομένου ότι η Ιταλική Κυβέρνηση δεν απάντησε στις εν λόγω αιτιολογημένες γνώμες, η Επιτροπή άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

7 Ωστόσο, δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία γνωστοποίησε στην Επιτροπή ότι οι οδηγίες 94/16 και 93/119 είχαν μεταφερθεί στην ιταλική έννομη τάξη, η πρώτη με υπουργική απόφαση της 11ης Μαου 1998 και η δεύτερη με νομοθετικό διάταγμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1998, η Επιτροπή παραιτήθηκε, με δικόγραφα που κατέθεσε στο Δικαστήριο στις 20 Οκτωβρίου 1998 και στις 10 Δεκεμβρίου 1998, αντιστοίχως, του σκέλους της προσφυγής της που αφορούσε την παράλειψη μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο των οδηγιών 94/16 και 94/119. Η Επιτροπή ζήτησε, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. Επομένως, παρέλκει πλέον η έκδοση αποφάσεως ως προς την παράλειψη μεταφοράς των οδηγιών αυτών στην εθνική έννομη τάξη εντός των ταχθεισών από αυτές προθεσμιών.

8 Όσον αφορά τις οδηγίες 94/42 και 93/118, η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, ότι θα μεταφερθούν στο εσωτερικό δίκαιο με νομοθετικό διάταγμα ή με κανονιστική πράξη μόλις εγκριθεί και τεθεί σε ισχύ ο κοινοτικός νόμος για τα έτη 1995-1997.

9 Δεδομένου ότι η μεταφορά των δύο αυτών οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο δεν πραγματοποιήθηκε εντός των ταχθεισών από αυτές προθεσμιών, η προσφυγή που άσκησε συναφώς η Επιτροπή πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη.

10 Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις οδηγίες 94/42 και 93/118, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις εν λόγω οδηγίες.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

11 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επιπλέον, η παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της ιδίας αυτής διατάξεως προβλέπει ότι, κατόπιν αιτήσεως του παραιτουμένου διαδίκου, καταδικάζεται στα έξοδα ο αντίδικος, αν τούτο δικαιολογείται από τη στάση του.

12 Εν προκειμένω, η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε όσον αφορά τις οδηγίες 94/42 και 93/118. Η άσκηση της προσφυγής ως προς τις οδηγίες 94/16 και 93/119 καθώς και οι παραιτήσεις που επακολούθησαν οφείλονται στη στάση του εν λόγω κράτους, το οποίο δεν κοινοποίησε τα μέτρα περί μεταφοράς των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο παρά μόνο μετά την άσκηση της εν λόγω προσφυγής.

13 Επομένως, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(τέταρτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις οδηγίες

- 94/42/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για την τροποποίηση της οδηγίας 64/432/ΕΟΚ περί προβλημάτων υγειονομικού ελέγχου του τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών βοοειδών και χοιροειδών, και

- 93/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1993, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 85/73/ΕΟΚ για τη χρηματοδότηση των υγειονομικών επιθεωρήσεων και ελέγχων των νωπών κρεάτων και των κρεάτων πουλερικών,

παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές.

2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.