ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΓΑΛΛΙΑΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 1ης Οκτωβρίου 1991 * 
Στην υπόθεση C-14/90, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Ι. Pernice, μέλος 
της Νομικής Υπηρεσίας, επικουρούμενη από τον Ν. Coutrelis, δικηγόρο Παρισιού, με 
αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Guido Berardis, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, 
Centre Wagner, Kirchberg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Γαλλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον P. Pouzoulet, υποδιευθυντή των 
νομικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών, και από τον M. Giacomini, γραμ­
ματέα των εξωτερικών υποθέσεων, στο ίδιο υπουργείο, με τόπο επιδόσεων στο 
Λουξεμβούργο την πρεσβεία της Γαλλίας, 9, boulevard du Prince-Henri, 
καθής, 
η οποία έχει ως αντικείμενο να διαπιστωθεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, μη θεσπί­
ζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας όλες τις αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να 
συμμορφωθεί με την οδηγία 85/203/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 1985, σχε­
τικά με τις προδιαγραφές ποιότητας του αέρα για το διοξείδιο του αζώτου ( ΕΕ L 87, 
σ. 1 ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, G. C Rodríguez Iglesias και Μ. Díez de 
Velasco, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, Κ. Ν. Κακούρη, R. Joliét, F. Gré-
visse, M. Zuleeg και P. J. G. Kapteyn, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
Ι - 4333 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 1. 10. 1991 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-14/90 
αποφασίζει: 
1) Η Γαλλική Δημοκρατία μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας όλες τις 
αναγκαίες διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί με την οδηγία 85/203/ΕΟΚ του 
Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 1985, σχετικά με τις προδιαγραφές ποιότητας του αέρα 
για το διοξείδιο του αζώτου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη 
ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. 
Ι - 4334
BUTON KAI VINICOLA EUROPEA 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) 
της 15ης Μαΐου 1991 * 
Στην υπόθεση C-201/90, 
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του πρώτου πολιτικού τμήματος του tribunale penale e 
civile di Trieste ( Ιταλία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συν­
θήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο των εκκρεμών ενώπιον του αιτούντος 
δικαστηρίου υποθέσεων μεταξύ 
Gio Buton SpA και Vinicola europea SpA 
και 
Amministrazione delle finanze dello Stato και Ricevitore capo della dogana di Trieste, 
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς το κύρος του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 
2541/84 της Επιτροπής, της 4ης Σεπτεμβρίου 1984, περί καθορισμού εξισωτικής 
εισφοράς στις εισαγωγές στα άλλα κράτη μέλη αιθυλικής αλκοόλης γεωργικής προε­
λεύσεως που έχει παραχθεί στη Γαλλία ( ΕΕ 1984, L 238, σ. 16 ), και του κανονισμού 
( ΕΟΚ) 644/85 της Επιτροπής, της 12ης Μαρτίου 1985, περί τροποποιήσεως του κανο­
νισμού 2541/84 ( ΕΕ 1984, L 73, σ. 15 ), 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους G. C. Rodríguez Iglesias, πρόεδρο τμήματος, Sir Gordon Slynn 
και R. Joliét, δικαστές, 
( παραλείπεται το σκεπτικό ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική. 
Ι - 2455 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 15. 5. 1991 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-201/90 
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε το πρώτο πολιτικό τμήμα του tri­
bunale penale e civile di Trieste με Διάταξη της 9ης Μαΐου 1990, αποφαίνεται: 
1) Από την εξέταση του πρώτου ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να 
θίξει το κύρος του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2541/84 της Επιτροπής, της 4ης Σεπτεμβρίου 
1984, περί καθορισμού εξισωτικής εισφοράς στις εισαγωγές στα άλλα κράτη μέλη 
αιθυλικής αλκοόλης γεωργικής προελεύσεως που έχει παραχθεί στη Γαλλία, καθώς 
και του κανονισμού (ΕΟΚ) 644/85 της Επιτροπής, της 12ης Μαρτίου 1985, περί 
τροποποιήσεως του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 2541/84. 
2 ) Η προβλεπομένη στον κανονισμό 2541/84 εξισωτική εισφορά πρέπει να εισπράττεται 
για την αιθυλική αλκοόλη που μετουσιώνεται εντός ελεύθερης ζώνης και ενσωματώ­
νεται σε τελικό προϊόν, προοριζόμενο να εισαχθεί σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να 
έχει υπαχθεί σε ειδικά τελωνειακά καθεστώτα, πλην εκείνου της τελωνειακής 
επιβλέψεως. 
Ι - 2456
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 16ης Μαΐου 1991 * 
Στην υπόθεση C-168/90, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμενη από τον Étienne Lasnet, 
νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Guido Berardis, μέλος της 
Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, εκπροσωπουμένου από τον Raymond Mousty, 
πρώτο κυβερνητικό σύμβουλο στο Υπουργείο Υγείας, με τόπο επιδόσεων στο 
Λουξεμβούργο τα γραφεία του εν λόγω Υπουργείου, 57 και 90, boulevard de la 
Pétrusse, 
καθού, 
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του 
Λουξεμβούργου, παραλείποντας να γνωστοποιήσει ή να θεσπίσει πριν από την 1η 
Οκτωβρίου 1987, με εξαίρεση τις διατάξεις που προβλέπουν τα άρθρα της 15 και 17, τα 
αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 85/433/ΕΟΚ του 
Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 1985, περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλω­
μάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων φαρμακευτικής και περί της λήψεως μέτρων 
προς διευκόλυνση της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως για 
ορισμένες δραστηριότητες του φαρμακευτικού τομέα ( ΕΕ L 253, σ. 37 ), όπως τροπο­
ποιήθηκε με την οδηγία 85/584/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, 
λόγω της προσχωρήσεως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας (ΕΕ L 373, σ. 42), 
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, G. F. Mancini, T. F. O'Higgins, 
G. C. Rodríguez Iglesias, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, R. Joliét, 
F. Α. Schockweiler, F. Grévisse και M. Zuleeg, δικαστές, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
Ι - 2541 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 16. 5. 1991 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-168/90 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως 
τις αναγκαίες διατάξεις για την εφαρμογή των οδηγιών 85/433/ΕΟΚ του 
Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 1985 και 85/584/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής 
Δεκεμβρίου 1985, περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων, πιστοποιητικών 
και άλλων τίτλων φαρμακευτικής και περί της λήψεως μέτρων προς διευκόλυνση 
της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως για ορισμένες δραστη­
ριότητες του φαρμακευτικού τομέα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συν­
θήκη ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα. 
Ι - 2542
8.

Όπως προκύπτει από τη Διάταξη παραπομπής και τη δικογραφία, η συνεταιριστική εταιρία An Bord Bainne (στο εξής: An Bord Bainne), επιχείρηση με έδρα την Ιρλανδία, συνήψε στις 11 Φεβρουαρίου 1983 με ολλανδική επιχείρηση σειρά συμβάσεων που αφορούσαν την παράδοση αποβουτυρωμένου γάλακτος σε σκόνη, από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1983 (στο εξής: συμβάσεις ). Τα εμπορεύματα έπρεπε να παραδοθούν απευθείας σε επιχείρηση στη Γερμανία. Τον κίνδυνο των νομισματικών εξισωτικών ποσών έφερε η An Bord Bainne. Η αξία των εν λόγω εμπορευμάτων έπρεπε να καταβληθεί σε γερμανικά μάρκα ( DM ).
33.

Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου τονίζει ότι, αν το δικαίωμα πλεύσεως υπό ορισμένη σημαία δεν χορηγηθεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ορισμένες τρίτες χώρες μπορούν να μη δεχθούν ότι το πλοίο έχει την εθνικότητα του κράτους της σημαίας υπό την οποία θεωρητικά πλέει ( μειοψηφήσασα άποψη του δικαστή Jessup στην υπόθεση Barcelona Traction, Light and Power Co Ltd, ICJ Reports 1970, σ. 3, ειδικότερα σ. 189).
10.

Όσον αφορά τη νομολογία, η Επιτροπή αναφέρεται καταρχάς στην απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1976, συνεκδι-κασθείσες υποθέσεις 3, 4 και 6/76, Kramer (Rec. 1976, σ. 1279). Με την απόφαση του αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι: «πρέπει να διευκρινιστεί ότι, μολονότι το άρθρο 5 του κανονισμού 2141/70 είχε εφαρμογή μόνο σε μια περιορισμένη γεωγραφικώς αλιευτική ζώνη, παρ' όλα αυτά, από το άρθρο 102 της Πράξεως Προσχωρήσεως, από το άρθρο 1 του εν λόγω κανονισμού και επιπλέον από την ίδια τη φύση των πραγμάτων προκύπτει ότι η κανονιστική αρμοδιότητα ratione matériáé της Κοινότητας εκτείνεται επίσης, κατά το μέτρο που ανάλογη αρμοδιότητα ανήκει στα κράτη μέλη δυνάμει του δημοσίου διεθνούς δικαίου, στην αλιεία στην ανοικτή θάλασσα ». Επ' ευκαιρία της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή παρατηρεί περαιτέρω ότι η συλλογιστική του Δικαστηρίου καταδεικνύει ότι η επέκταση της αρμοδιότητας της Κοινότητας στις δραστηριότητες των αλιέων και των κοινοτικών πλοίων στην ανοικτή θάλασσα ως « in foro interno » αρμοδιότητα αποτελεί προϋπόθεση της σιωπηρής αρμοδιότητας της Κοινότητας να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες, ήτοι της « in foro externo » αρμοδιότητας. Εξάλλου, κατά την Επιτροπή, η « in foro externo » αρμοδιότητα συνεπάγεται και την «in foro interno » αρμοδιότητα. Στη συνέχεια, η Επιτροπή αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Φεβρουαρίου 1978 στην υπόθεση 61/77, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας (Rec. 1978, σ. 417), με την οποία έγινε δεκτό ότι η αρμοδιότητα της Κοινότητας να θεσπίζει μέτρα διατηρήσεως μπορεί να εκδηλώνεται τόσο κατά τρόπο αυτόνομο όσο και υπό τη μορφή συμβάσεων με τρίτα κράτη ή στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών. Η Επιτροπή παρατηρεί συναφώς ότι φαίνεται να μην ευσταθεί η υποστηριζόμενη άποψη ότι η αρμοδιότητα αναλήψεως αυτοτελούς δράσεως μπορεί να έχει πεδίο εδαφικής εφαρμογής διαφορετικό εκείνου της αρμοδιότητας ασκήσεως δραστηριοτήτων ως προϊόντος διεθνούς συμφωνίας. Τρίτον, η Επιτροπή επικαλείται την απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Ιουλίου 1979, συνεκ-δικασθείσες υποθέσεις 185 έως 204/78, Van Dam ( Rec. 1979, σ. 2345 ). Από τα ανωτέρω η Επιτροπή συνάγει ότι η αρμοδιότητα της Κοινότητας περιλαμβάνει και την αρμοδιότητα εκδόσεως αυτοτελώς μέτρων, αρμοδιότητα το πεδίο της οποίας εκτείνεται πέραν της ζώνης των 200 μιλίων. Τέλος, η Επιτροπή αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Νοεμβρίου 1989, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 6/88 καΐ 7/88, Βασίλειο της Ισπανίας κατά Επιτροπής και Γαλλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1989, σ. 3639), με την οποία το Δικαστήριο, αποκλίνοντας άλλωστε στο σημείο αυτό από τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, έκρινε το ζήτημα του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού 170/83, χωρίς να αναφερθεί σε ενδεχόμενο περιορισμό του πεδίου αυτού στην αλιευτική ζώνη της Κοινότητας.
1.

Η προσφεύγουσα εταιρία Nakajima All Precision Co. Ltd (στο εξής: Nakajima), με έδρα το Τόκυο, είναι μια οικογενειακή επιχείρηση, το κεφάλαιο της οποίας ανήκει εξ ολοκλήρου στην οικογένεια Nakajima.
—

η εταιρία The Upjohn Company και NV Upjohn, εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Χάγης C. J. J. C. van Nispen,
β)

Σύμφωνα με το αρχικό της κείμενο, η οδηγία 73/239 δεν εφαρμοζόταν επί των εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την υποστήριξη του κράτους. Ωστόσο, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο δ, προέβλεπε ότι ο συντονισμός σ' αυτόν τον τομέα δραστηριοτήτων θα γινόταν εντός προθεσμίας τεσσάρων ετών από της κοινοποιήσεως της οδηγίας. Στο πλαίσιο της εκπονήσεως της οδηγίας 87/343 περί τροποποιήσεως της οδηγίας 73/239, με πρόταση της Επιτροπής, που υποβλήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1979 ( EE C 245, σ. 7), διατηρήθηκε ο αποκλεισμός των εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους και εξαλείφθηκε οποιαδήποτε αναφορά σε μεταγενέστερο συντονισμό όσον αφορά τον τομέα αυτό. Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, με τη γνώμη που διατύπωσε στις 27 Φεβρουαρίου 1980 επί της προτάσεως αυτής για τροποποίηση (OJ C 146, σ. 6), εξέφρασε τη λύπη της για το γεγονός ότι, « (... ) λόγω του πολιτικού κυρίως χαρακτήρα των προβλημάτων που έχουν σχέση με την ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων, η Επιτροπή εγκατέλειψε την προσπάθεια επιτεύξεως συντονισμού στον σχετικό τομέα (... ) ». Με το ψήφισμα του της 17ης Οκτωβρίου 1980, σχετικά με διατύπωση γνώμης επί της προτάσεως περί τροποποιήσεως της Επιτροπής ( OJ C 291, σ. 70), το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεώρησε ότι, « (... ) όσον αφορά τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, πρέπει να διασφαλίζεται ο πλήρης ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα· στο πλαίσιο των ενδοκοινοτικών σχέσεων, η οικονομική φύση των κινδύνων που καλύπτονται από την ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων δεν είναι διαφορετική απ' αυτήν των κινδύνων που καλύπτονται από την ασφάλιση πιστώσεων όσον αφορά τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται εντός της αγοράς κράτους μέλους· ως εκ τούτου, οι εργασίες ασφαλίσεως πιστώσεων που πραγματοποιούνται με την εγγύηση του κράτους πρέπει, στην περίπτωση αυτή, να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας· όσον αφορά τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων στο πλαίσιο σχέσεων μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών, θα πρέπει να επιτευχθεί, μεταγενέστερα, συντονισμός των εθνικών διατάξεων ώστε να πραγματοποιηθεί μια κοινή πολιτική εξαγωγών, στοιχείο ουσιώδες της κοινής εμπορικής πολιτικής ». Υιοθετώντας τις απόψεις αυτές, η Επιτροπή τροποποίησε την αρχική της πρόταση (ΕΕ 1983, C 5, σ. 2): — υπάγοντας στο πεδίον εφαρμογής της οδηγίας 73/239 τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους όταν ο πελάτης του ασφαλισμένου είναι υπήκοος κράτους μέλους — προβλέποντας μεταγενέστερο συντονισμό, χωρίς καθυστέρηση, όσον αφορά τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους όταν ο πελάτης του ασφαλισμένου είναι υπήκοος κράτους μέλους. Το Συμβούλιο αρνήθηκε, με την οδηγία 87/343, να υιοθετήσει την τελευταία αυτή πρόταση της Επιτροπής. Πράγματι, σύμφωνα με τη νέα του διατύπωση, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο δ, της οδηγίας 73/239 αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας: «έως μεταγενέστερο συντονισμό τις εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων για το λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους ή όταν το κράτος είναι ασφαλιστής ».
140.

Ο διαθέτων σχετική άδεια (να εισέλθει στο Ηνωμένο Βασίλειο κατ' εφαρμογή του σημείου 67 ) έχει κατά κανόνα τη δυνατότητα να διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο επί έξι μήνες προτού ζητήσει την προβλεπόμενη για τους υπηκόους των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας άδεια διαμονής ( “ Redisence Permit for a National of a Member State of the EC”). Η άδεια διαμονής χορηγείται εφόσον ο ενδιαφερόμενος: α) έχει ανεύρει εργασία· ή β) ίδρυσε εμπορικό κατάστημα ή ασκεί μη μισθωτή δραστηριότητα ή άλλη δραστηριότητα σύμφωνα προς τις κοινοτικές διατάξεις που αφορούν το δικαίωμα εγκαταστάσεως και τα δικαιώματα των παρεχόντων και δεχόμενων υπηρεσίες· ή γ) είναι μέλος της οικογενείας (... ) προσώπου από τα αναφερόμενα στις περιπτώσεις α και β. Υπό την έννοια αυτή, χορηγείται στον ενδιαφερόμενο άδεια διαμονής, εφόσον ο ίδιος είναι υπήκοος της Κοινότητας ή παρατείνεται η διαμονή του εφόσον δεν είναι, υπό τις αυτές προϋποθέσεις με τις ισχύουσες για τον σύζυγο ή για τα πρόσωπα από τα οποία εξαρτάται.
3

To ερώτημα που υπέβαλε το tribunal de grande instance του Παρισιού ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της SARPP, Société d'application et de recherches en pharmacologie et phytothérapie ( στο εξής: SARPP ), και της Chambre syndicale des raffineurs et conditionneurs de sucre de France ( στο εξής: Chambre syndicale ) και πολλών εταιριών που εισάγουν ή εμπορεύονται συνθετικά γλυκαντικά στη Γαλλία.
4

Συμμορφούμενες προς την υποχρέωση ενημερώσεως που τους επιβάλλει το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας, οι ιταλικές αρχές γνωστοποίησαν, στις 28 Οκτωβρίου 1985, στην Επιτροπή ότι οι επιτασσόμενοι από την οδηγία κανόνες προβλέπονταν ήδη σε διάφορες ρυθμίσεις, συγκεκριμένα τον νόμο 319, της 10ης Μαΐου 1976, περί θεσπίσεως διατάξεως για την προστασία των υδάτων από τη μόλυνση ( GURI no 141, της 29.5.1976 ), τον τροποποιητικό νόμο 650 της 24ης Δεκεμβρίου 1979 ( GURI no 352, της 29.12.1979), την εγκύκλιο της διυπουργικής επιτροπής της 29ης Δεκεμβρίου 1976 και την απόφαση της ιδίας επιτροπής της 4ης Φεβρουαρίου 1977 ( supplemento ordinario alla GURI no 69 της 21.2.1977).
1

Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 21 Φεβρουαρίου 1989, η Société d' initiatives et de coopération agricoles ( SICA) και η Société d' intérêt professionnel des producteurs et expéditeurs de fruits, légumes, bulbes et fleurs d' Ille-et-Vilaine (Sipefel), γαλλικές οργανώσεις παραγωγών πρωίμων πατατών (στο εξής: ενάγουσες), άσκησαν αγωγή, κατ' εφαρμογήν των άρθρων 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητούν αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε από την έκδοση του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 530/88 της Επιτροπής, της 26ης Φεβρουαρίου 1988, για την απόσυρση των πρωίμων πατατών από τον πίνακα των προϊόντων που υπόκεινται στον συμπληρωματικό μηχανισμό στις συναλλαγές ( ΕΕ L 53, σ. 71 ), τον οποίο θεωρούν παράνομο.
13.

Δεύτερον, ο παλαιός κανόνας του common law, κατά τον οποίο κανένα προσωρινό μέτρο δεν μπορεί να διατάσσεται κατά του Στέμματος, δηλαδή κατά της κυβερνήσεως, εμποδίζει επίσης τη λήψη προσωρινών μέτρων όσον αφορά την υπόθεση της κύριας δίκης. Σχετικά, το House of Lords επισημαίνει ότι στην υπόθεση Regina κατά Secretary of State for the Home Department, ex parte: Herbage (1987) QB 782, το Divisional Court του Queen's Bench Division έκρινε ότι το άρθρο 31 του Supreme Court Act του 1981 ( κανόνας κατά τον οποίο το High Court of Justice μπορεί να διατάσσει προσωρινά μέτρα, εφόσον κρίνει κάτι τέτοιο δίκαιο και ενδεδειγμένο, σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες του υποβάλλεται αίτηση δικαστικού ελέγχου) είχε άρει την ασυλία του Στέμματος όσον αφορά τα προσωρινά μέτρα, η διαπίστωση δε αυτή επικυρώθηκε στη συνέχεια από το Court of Appeal στην υπόθεση Regina κατά Licensing Authority, ex parte: Smith Kline & French Laboratories Ltd (αριθ. 2) ( 1989) 2 W.L.R., 378. Εντούτοις, κατά το House of Lords, η νομολογία αυτή στηρίζεται σε πεπλανημένη ερμηνεία του Supreme Court Act του 1981. Έτσι, όπως ήταν επόμενο, το House of Lords δεν εφάρμοσε τη νομολογία αυτή, αλλά, με την απόφαση του στην υπό κρίση υπόθεση, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, τα δικαστήρια δεν είναι αρμόδια να διατάσσουν προσωρινά μέτρα κατά του Στέμματος.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
25 Ιουλίου 1991 * 
Στην υπόθεση C-252/89, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τη Μαρία Κοντού-
Durande, μέλος της Νομικής της Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον 
Guido Berardis, επίσης μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, εκπροσωπούμενου από τον Claude Franck, 
πρώτου τη τάξει συμβούλου της κυβερνήσεως στο Υπουργείο Χωροταξίας και Περι­
βάλλοντος, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το εν λόγω υπουργείο, 5 A, rue de 
Prague, 
καθού, 
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λου­
ξεμβούργου, παραλείποντας να καταρτίσει και να ανακοινώσει στην Επιτροπή τα προ­
γράμματα, καθώς και να θεσπίσει και να ανακοινώσει τις αναγκαίες νομοθετικές, 
κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 
85/339/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για τις συσκευασίες υγρών τρο­
φίμων ( ΕΕ L 176, σ. 18 ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
Ι-3975 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 25. 7. 1991 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-252/89 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, G. F. Mancini, G. C. Rodríguez Iglesias, 
M. Diez de Velasco, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, Κ. Ν. Κακούρη, R. Joliét, 
F. A. Schockweiler και Ρ. J. G. Kapteyn, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να καταρτίσει και να ανα­
κοινώσει στην Επιτροπή τα προγράμματα, καθώς και να θεσπίσει και να ανακοι­
νώσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να 
συμμορφωθεί προς την οδηγία 85/339/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, 
για τις συσκευασίες υγρών τροφίμων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη 
Συνθήκη ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα. 
Ι - 3976
DONA ALFONSO 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) 
της 18ης Ιουνίου 1991 * 
Στην υπόθεση C-295/89, 
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Tribunale amministrativo regionale del Friuli-
Venezia Giulia ( Ιταλία ) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συν­
θήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον 
του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ 
Impresa Dona Alfonso di Dona Alfonso & Figli SnC 
και 
Consorzio per lo sviluppo industriale del comune di Monfalcone, 
Regione Friuli-Venezia Giulia, 
Impresa Luigi Tacchino SpA, 
Impresa Carlutti Costruttori Sri, 
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 29, παρά­
γραφος 5, της οδηγίας 71/305/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 1971, περί συ­
ντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων ( ΕΕ ειδ. έκδ. 
17/001, σ. 7), 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους G. C Rodríguez Iglesias, πρόεδρο τμήματος, Sir Gordon Slynn, 
και R. Joliét, δικαστές, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική. 
Ι - 2969 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 18. 6. 1991 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-295/89 
( το σκεπτικό δεν παρατίθεται ) 
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με Διάταξη της 7ης Απριλίου 1989 το 
Tribunale amministrativo regionale del Friuli-Venezia Giulia, αποφαίνεται: 
1) Το άρθρο 29, παράγραφος 5, της οδηγίας 71/305/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης 
Ιουλίου 1971, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημο­
σίων έργων, απαγορεύει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν διατάξεις που προβλέπουν ότι 
αποκλείονται αυτόματα από τους διαγωνισμούς για τις συμβάσεις δημοσίων έργων 
ορισμένες προσφορές, που καθορίζονται βάσει μαθηματικού κριτηρίου, αντί να υπο­
χρεώνουν την αναθέτουσα αρχή να ακολουθεί τη διαδικασία εξακριβώσεως κατόπιν 
ακροάσεως των ενδιαφερομένων, όπως προβλέπεται από την οδηγία. 
2) Τα κράτη μέλη, κατά τη μεταφορά της οδηγίας 71/305/ΕΟΚ του Συμβουλίου στο 
εσωτερικό τους δίκαιο, δεν μπορούν να αποκλίνουν ουσιωδώς από τις διατάξεις του 
άρθρου 29, παράγραφος 5, της οδηγίας αυτής. 
3) Το άρθρο 29, παράγραφος 5, της οδηγίας 71/305/ΕΟΚ του Συμβουλίου επιτρέπει στα 
κράτη μέλη να επιβάλλουν την υποχρέωση εξακριβώσεως όχι μόνο των προσφορών 
που είναι έκδηλα υπερβολικά χαμηλές, αλλά και των προσφορών που φαίνονται 
υπερβολικά χαμηλές. 
Ι - 2970
SHEPTONHURST 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) 
της 7ης Μαΐου 1991 * 
Στην υπόθεση C-350/89, 
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του High Court of Justice, Queen's Bench Division, 
προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία 
ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου 
μεταξύ 
Sheptonhurst Limited 
και 
Newham Borough Council, 
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30 και 36 της 
Συνθήκης ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους Μ. Diez de Velasco, πρόεδρο τμήματος, Κ. Ν. Κακούρη και 
P. J. G. Kapteyn, δικαστές, 
(το σκεπτικό παραλείπεται) 
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε το High Court, Queen's Bench Divi­
sion, με Διάταξη της 12ης Οκτωβρίου 1988, αποφαίνεται: 
Το άρθρο 30 της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εθνικές διατάξεις 
οι οποίες απαγορεύουν την πώληση νομίμως κυκλοφορούντος πορνογραφικού υλικού 
από καταστήματα πορνογραφικού υλικού που δεν έχουν την προς τούτο άδεια δεν συνι­
στούν μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικού περιορισμό επί των εισαγωγών. 
* Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική. 
Ι-2389