ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2

Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο ένδικων διαφορών μεταξύ, αφενός, των Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra), Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali – Fedespedi, Associazione Nazionale Imprese Trasporti Automobilistici, Associazione non Riconosciuta Alsea, Associazione Fedit, Fercam SpA, Tnt Global Express SpA και Carioni Spedizioni Internazionali Srl (C-259/16), καθώς και των Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI), DHL Express (Italy) Srl, Federal Express Europe Inc. και United Parcel Service Italia Ups Srl (C-260/16), ενώσεων επιχειρήσεων και επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της μεταφοράς εμπορευμάτων, των οδικών μεταφορών ή των ταχυμεταφορών, και, αφετέρου, της Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (ρυθμιστικής αρχής στον τομέα των επικοινωνιών, Ιταλία) (στο εξής: AGCOM) και του Ministero dello Sviluppo Economico (Υπουργείου Οικονομικής Αναπτύξεως, Ιταλία), σχετικά με τη νομιμότητα των ρυθμιστικών πράξεων που εκδόθηκαν για τη μεταφορά της οδηγίας 97/67 στην εσωτερική έννομη τάξη.
–

η Ρουμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη αρχικά από τον R.-H. Radu, καθώς και από τις C. M. Florescu, E. Gane και R. Mangu, στη συνέχεια από τον C. R. Canţăr καθώς και από τις C. M. Florescu, E. Gane και R. Mangu,
15

Στις 26 Αυγούστου 2010, εκδόθηκαν εις βάρος του ένταλμα συλλήψεως του US District Court for the Southern District of Florida in Fort Lauderdale (ομοσπονδιακού δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής της νότιας περιφέρειας της Πολιτείας της Φλόριδας, με έδρα στο Fort Lauderdale) και κατηγορητήριο του grand jury του δικαστηρίου αυτού. Ο R. Pisciotti κατηγορούνταν ότι ήταν μέλος ομάδας εργασίας αποτελούμενης από εμπορικούς αντιπροσώπους εταιριών κατασκευής θαλάσσιων σωλήνων, η οποία νόθευσε τον ανταγωνισμό διά της κατανομής της αγοράς θαλάσσιων σωλήνων, στην Πολιτεία της Φλόριδας (Ηνωμένες Πολιτείες) και αλλού, κατά το διάστημα από το 1999 έως τα τέλη του 2006.
32

Ο F. Vomero προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του Asylum and Immigration Tribunal (δικαστηρίου αρμόδιου για θέματα ασύλου και μετανάστευσης, Ηνωμένο Βασίλειο). Ο F. Vomero άσκησε έφεση κατά της απόφασης του ανωτέρω δικαστηρίου ενώπιον του Court of Appeal (England and Wales) [εφετείου (Αγγλία και Ουαλία), Ηνωμένο Βασίλειο], το οποίο εξέδωσε τη δική του απόφαση στις 14 Σεπτεμβρίου 2012, κατά της τελευταίας δε αυτής απόφασης ασκήθηκε η αναίρεση που εκκρεμεί ενώπιον του Supreme Court of the United Kingdom (Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου). Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε δύο φορές εν αναμονή της έκβασης άλλων υποθέσεων, ιδίως εκείνων στις οποίες υποβλήθηκαν οι αιτήσεις προδικαστικής απόφασης επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 16ης Ιανουαρίου 2014, Onuekwere (C‑378/12, EU:C:2014:13), και της 16ης Ιανουαρίου 2014, G. (C‑400/12, EU:C:2014:9).
19

Η Richtlinie des Rates der Evangelischen Kirche in Deutschland über die Anforderungen der privatrechtlichen beruflichen Mitarbeit in der Evangelischen Kirche in Deutschland und des Diakonischen Werkes (οδηγία του συμβουλίου της EKD σχετικά με τις απαιτήσεις που ισχύουν για την ιδιωτικού δικαίου επαγγελματική συνεργασία με την EKD και για τη διακονική αποστολή, στο εξής: οδηγία περί επαγγελματικής συνεργασίας με την EKD), της 1ης Ιουλίου 2005, η οποία εκδόθηκε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 9, στοιχείο βʹ, του ανωτέρω θεμελιώδους κανονισμού, όπως έχει τροποποιηθεί, προβλέπει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, τα εξής: «Το έργο της Εκκλησίας καθορίζεται από την αποστολή διαδόσεως του Ευαγγελίου λόγω και έργω. Οι γυναίκες και οι άνδρες που εργάζονται στους κόλπους της Εκκλησίας και της διακονίας συμβάλλουν στο σύνολό τους, με διάφορους τρόπους, στην εκπλήρωση της αποστολής αυτής. Η εν λόγω αποστολή αποτελεί τη βάση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των εργοδοτών, καθώς και των συνεργάτιδων και των συνεργατών.»
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του MP και του Secretary of State for the Home Department (Υπουργού Εσωτερικών, Ηνωμένο Βασίλειο) με αντικείμενο την απόρριψη της αιτήσεώς του ασύλου.
21

Κατά πάγια νομολογία, η ελευθερία εγκαταστάσεως έχει ως σκοπό να εξασφαλίζει εντός του κράτους μέλους υποδοχής την ίση με τους ημεδαπούς μεταχείριση των υπηκόων άλλου κράτους μέλους και των εταιριών τις οποίες αφορά το άρθρο 54 ΣΛΕΕ και απαγορεύει, ως προς τις εταιρίες, κάθε διάκριση που βασίζεται στον τόπο της έδρας τους (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, C‑374/04, EU:C:2006:773, σκέψη 43, καθώς και της 14ης Δεκεμβρίου 2006, Denkavit Internationaal και Denkavit France, C‑170/05, EU:C:2006:783, σκέψη 22).
16

Κατά πάγια νομολογία, η ελευθερία εγκαταστάσεως έχει ως σκοπό να εξασφαλίζει εντός του κράτους μέλους υποδοχής την ίση με τους ημεδαπούς μεταχείριση των υπηκόων άλλου κράτους μέλους και των εταιριών τις οποίες αφορά το άρθρο 54 ΣΛΕΕ και απαγορεύει, ως προς τις εταιρίες, κάθε διάκριση που βασίζεται στον τόπο της έδρας τους (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, C‑374/04, EU:C:2006:773, σκέψη 43, καθώς και της 14ης Δεκεμβρίου 2006, Denkavit Internationaal και Denkavit France, C‑170/05, EU:C:2006:783, σκέψη 22).
29

Κατά πάγια νομολογία, η ελευθερία εγκαταστάσεως έχει ως σκοπό να εξασφαλίζει εντός του κράτους μέλους υποδοχής την ίση με τους ημεδαπούς μεταχείριση των υπηκόων άλλου κράτους μέλους και των εταιριών τις οποίες αφορά το άρθρο 54 ΣΛΕΕ και απαγορεύει, ως προς τις εταιρίες, κάθε διάκριση που βασίζεται στον τόπο της έδρας τους (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, C‑374/04, EU:C:2006:773, σκέψη 43, καθώς και της 14ης Δεκεμβρίου 2006, Denkavit Internationaal και Denkavit France, C‑170/05, EU:C:2006:783, σκέψη 22).
9

Το άρθρο 32, παράγραφος 5, του legge n. 183 – Deleghe al Governo in materia di lavori usuranti, di riorganizzazione di enti, di congedi, aspettative e permessi, di ammortizzatori sociali, di servizi per l’impiego, di incentivi all’occupazione, di apprendistato, di occupazione femminile, nonché misure contro il lavoro sommerso e disposizioni in tema di lavoro pubblico e di controversie di lavoro (εξουσιοδοτικού νόμου 183 για τη ρύθμιση θεμάτων σχετικών με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, με την αναδιάρθρωση φορέων, με τις άδειες, την ετοιμότητα προς εργασία και τις δικαιολογημένες απουσίες, με μέτρα κοινωνικής προστασίας, με τους οργανισμούς απασχόλησης, με την παροχή κινήτρων για απασχόληση, με τη μαθητεία και με την απασχόληση των γυναικών, με μέτρα κατά της αδήλωτης εργασίας, καθώς και με την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και τις εργατικές διαφορές), της 4ης Νοεμβρίου 2010 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 262, της 9ης Νοεμβρίου 2010, στο εξής: νόμος 183/2010), ορίζει τα εξής: «Σε περίπτωση μετατροπής της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου, το δικαστήριο καταδικάζει τον εργοδότη σε αποκατάσταση της ζημίας του εργαζομένου επιδικάζοντας συνολική αποζημίωση κυμαινόμενη μεταξύ των τελευταίων πλήρων πραγματικών αποδοχών 2,5 και 12 μηνών, λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων τα οποία προβλέπει το άρθρο 8 του νόμου 604 της 15ης Ιουλίου 1966.»
2

H αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του Christian Picart και του ministre des Finances et des Comptes publics (Υπουργού Οικονομικών και Δημόσιου Λογιστικού, Γαλλία) σχετικά με την απόφαση με την οποία η γαλλική φορολογική αρχή, αφενός, επανεκτίμησε το ποσό της λανθάνουσας υπεραξίας της σχετικής με σημαντικές συμμετοχές, στο κεφάλαιο εγκατεστημένων στη Γαλλία εταιριών, που ο C. Picart κατείχε και που είχε δηλώσει κατά τη μεταφορά της κατοικίας του από το κράτος καταγωγής του στην Ελβετία, και, αφετέρου, επέβαλε στον C. Picart πρόσθετες εισφορές όσον αφορά τον φόρο εισοδήματος και εισφορές κοινωνικού χαρακτήρα, πλέον των σχετικών προστίμων.
–

η North East Pylon Pressure Campaign Ltd και η Μ. Sheehy, εκπροσωπούμενες από τις D. Courtney και B. Sawey, solicitors, καθώς και από τους M. O’Donnell, barrister, C. Hughes, barrister, E. Keane, SC, και C. Bradley, SC,
7

Το άρθρο 184 του decreto legislativo n. 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria, ai sensi degli articoli 8 e 21 della legge 6 febbraio 1996, n. 52 (νομοθετικού διατάγματος 58, ενιαίο κείμενο των διατάξεων σχετικά με τη χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση, κατά την έννοια των άρθρων 8 και 21 του νόμου της 6ης Φεβρουαρίου 1996, no 52), της 24ης Φεβρουαρίου 1998 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 71, της 26ης Μαρτίου 1998), όπως τροποποιήθηκε με τον legge n. 62 – Disposizioni per l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunità europee. Legge comunitaria 2004 (νόμο 62 περί διατάξεων σχετικά με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν για την Ιταλία από το γεγονός ότι ανήκει στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Κοινοτικός νόμος του 2004), της 18ης Απριλίου 2005 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 76, της 27ης Απριλίου 2005) (στο εξής: TUF), που επιγράφεται «Κατάχρηση εμπιστευτικών πληροφοριών», ορίζει τα εξής: «1. Τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή διάρκειας ενός έως έξι ετών και με πρόστιμο ύψους από είκοσι χιλιάδες ευρώ έως τρία εκατομμύρια ευρώ όποιος, ενώ κατέχει εμπιστευτικές πληροφορίες λόγω της ιδιότητας του μέλους των διοικητικών, διευθυντικών, ή εποπτικών οργάνων του εκδότη, της συμμετοχής του στο κεφάλαιο του εκδότη, ή της εργασίας, της ασκήσεως επαγγέλματος ή καθηκόντων, περιλαμβανομένων και των δημοσίων: a) αγοράζει, πωλεί ή διενεργεί άλλες πράξεις, άμεσα ή έμμεσα, για ίδιο λογαριασμό ή για λογαριασμό τρίτων, επί χρηματοπιστωτικών μέσων χρησιμοποιώντας τις ως άνω πληροφορίες· b) γνωστοποιεί τις εν λόγω πληροφορίες σε άλλα πρόσωπα, εκτός εάν ενεργεί εντός του συνήθους πλαισίου ασκήσεως της εργασίας, του επαγγέλματος ή των καθηκόντων του· c) συνιστά ή παροτρύνει άλλα πρόσωπα, βάσει εμπιστευτικών πληροφοριών, να προβούν σε οποιαδήποτε από τις πράξεις οι οποίες απαριθμούνται στο στοιχείο a ανωτέρω. 2. Η προβλεπόμενη στην παράγραφο 1 ποινή επιβάλλεται σε όποιον, ενώ κατέχει εμπιστευτικές πληροφορίες λόγω της προπαρασκευής ή της εκτελέσεως παράνομων δραστηριοτήτων, τελεί οποιαδήποτε από τις πράξεις οι οποίες απαριθμούνται στην παράγραφο 1. 3. Το δικαστήριο δύναται να αυξήσει το ύψος του προστίμου έως το τριπλάσιο του [προβλεπόμενου ανώτατου ποσού] ή έως και το δεκαπλάσιο της αξίας του αντληθέντος από την παράβαση προϊόντος ή ωφελήματος, όταν, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρότητας της παραβατικής συμπεριφοράς, των προσωπικών χαρακτηριστικών του παραβάτη ή της αξίας του αντληθέντος προϊόντος ή ωφελήματος, το ύψος του προστίμου δεν θα ήταν επαρκές έστω και αν επιβαλλόταν το ανώτατο ποσό.» […]»
6

Το άρθρο 185 του decreto legislativo n. 58 – Testo unico delle disposizioni in materia di intermediazione finanziaria, ai sensi degli articoli 8 e 21 della legge 6 febbraio 1996, n. 52 (νομοθετικού διατάγματος 58, ενιαίο κείμενο των διατάξεων σχετικά με τη χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση, κατά την έννοια των άρθρων 8 και 21 του νόμου της 6ης Φεβρουαρίου 1996, no 52), της 24ης Φεβρουαρίου 1998 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 71, της 26ης Μαρτίου 1998), όπως τροποποιήθηκε με τον legge n. 62 – Disposizioni per l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunità europee. Legge comunitaria 2004 (νόμο 62 περί διατάξεων σχετικών με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν για την Ιταλία από το γεγονός ότι ανήκει στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Κοινοτικός νόμος του 2004), της 18ης Απριλίου 2005 (τακτικό συμπλήρωμα στην GURI αριθ. 76, της 27ης Απριλίου 2005) (στο εξής: TUF), που επιγράφεται «Χειραγώγηση της αγοράς», ορίζει τα εξής: «1. Τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή ενός έως έξι ετών και με πρόστιμο από είκοσι χιλιάδες ευρώ έως πέντε εκατομμύρια ευρώ όποιος διαδίδει ψευδή στοιχεία ή προβαίνει σε εικονικές συναλλαγές ή άλλες παράτυπες ενέργειες δυνάμενες να προκαλέσουν ουσιώδη μεταβολή της τιμής των χρηματοπιστωτικών μέσων. 2. Το δικαστήριο δύναται να αυξήσει το ύψος του προστίμου έως το τριπλάσιο του [προβλεπόμενου ποσού] ή έως και το δεκαπλάσιο της αξίας του αντληθέντος από την παράβαση προϊόντος ή ωφελήματος, όταν, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρότητας της παραβατικής συμπεριφοράς, των προσωπικών χαρακτηριστικών του παραβάτη ή της αξίας του αντληθέντος προϊόντος ή ωφελήματος, το ύψος του προστίμου δεν θα ήταν επαρκές έστω και αν επιβαλλόταν το ανώτατο ποσό.»
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο δύο ένδικων διαφορών μεταξύ της Western Sahara Campaign UK, αφενός, και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) και του Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs (Υπουργού Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Θεμάτων, Ηνωμένο Βασίλειο), αφετέρου, σχετικά με την εφαρμογή, εκ μέρους της αρχής αυτής και του εν λόγω Υπουργού, διεθνών συμφωνιών συναφθεισών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου καθώς και των σχετικών με τις συμφωνίες αυτές πράξεων του παραγώγου δικαίου.
27

Συναφώς, η Trinseo τονίζει ότι τόσο από το από 18 Μαρτίου 2010 έγγραφο της Επιτροπής που φέρει τον τίτλο «Guidance on Interpretation of Annex I of the [Directive 2003/87] (excl. aviation activities)» [«Κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την ερμηνεία του παραρτήματος I της οδηγίας [2003/87] (πλην των αεροπορικών δραστηριοτήτων)»] όσο και από την αιτιολογική σκέψη 16 της αποφάσεως 2013/448 προκύπτει ότι η παραγωγή πολυμερών εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/87. Δυνάμει δε της αποφάσεως 2011/278, όταν μια εγκατάσταση η οποία υπόκειται στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής παρέχει θερμότητα σε άλλη εγκατάσταση υποκείμενη στο σύστημα αυτό, η δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής πρέπει να γίνει στη δεύτερη εγκατάσταση, δεδομένου άλλωστε ότι η απόφαση 2013/448 απαγορεύει την κατανομή των δικαιωμάτων αυτών στην πρώτη εγκατάσταση. Δεδομένου ότι το παράρτημα 1, μέρος 2, σημείο 27, του TEHG δεν μεταφέρει ορθώς στο εσωτερικό δίκαιο την οδηγία 2003/87, η Trinseo μπορεί να επικαλεστεί δικαίωμα σε δωρεάν κατανομή τέτοιων δικαιωμάτων, το οποίο αντλεί απευθείας από την οδηγία.
44

Από τον ορισμό αυτόν προκύπτει ότι ο χαρακτηρισμός ενός μέτρου ως «μέτρου ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό επί των εξαγωγών» προϋποθέτει την ύπαρξη περιοριστικών αποτελεσμάτων επί των εμπορικών συναλλαγών (απόφαση της 21ης Ιουνίου 2016, New Valmar, C-15/15, EU:C:2016:464, σκέψη 42). Τα αποτελέσματα αυτά μπορούν να είναι ακόμη και ήσσονος σημασίας (απόφαση της 1ης Απριλίου 2008, Gouvernement de la Communauté française et gouvernement wallon,C-212/06, EU:C:2008:178, σκέψη 52), αρκεί να μην είναι ούτε υπερβολικά αβέβαια ούτε υπερβολικά έμμεσα (απόφαση της 21ης Ιουνίου 2016, New Valmar, C-15/15, EU:C:2016:464, σκέψη 45 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
45

Συναφώς, όσον αφορά το επιχείρημα της Ουγγρικής Κυβερνήσεως ότι το αιτούν δικαστήριο δεν δύναται να αποφανθεί σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων επικαρπίας που καταργήθηκαν με το άρθρο 108 του νόμου του 2013 περί μεταβατικών μέτρων και διαγράφηκαν δυνάμει του άρθρου 94 του νόμου για το κτηματολόγιο, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, διατάξεις όπως αυτές των άρθρων 49 και 63 ΣΛΕΕ, οι οποίες έχουν άμεση εφαρμογή, μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο επικλήσεως ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου και να επαχθούν τη μη εφαρμογή των αντίθετων προς αυτές εθνικών κανόνων (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 5ης Νοεμβρίου 2002, Überseering, C‑208/00, EU:C:2002:632, σκέψη 60, και της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme, C‑628/15, EU:C:2017:687, σκέψη 49 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των Kubota (UK) Ltd και EP Barrus Ltd και, αφετέρου, των Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο), με αντικείμενο τη δασμολογική κατάταξη ορισμένων αυτοκινήτων οχημάτων για τη μεταφορά εμπορευμάτων, τα οποία εισάγονται από τις εταιρίες αυτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
17

Δεδομένου ότι ορισμένα τεχνικά χαρακτηριστικά των κατηγοριών C και C1 είναι πανομοιότυπα με εκείνα των κατηγοριών D1 και D, η Επιτροπή υπογραμμίζει την ανάγκη να οριοθετηθούν με ακρίβεια οι κατηγορίες C1 και C, αφενός, και οι κατηγορίες D1 και D, αφετέρου. Η οριοθέτηση που γίνεται συναφώς δεκτή από την οδηγία 2006/126, δηλαδή η φράση «πλην εκείνων των κατηγοριών D1 ή D» που περιλαμβάνεται στον ορισμό των κατηγοριών C1 και C, σημαίνει επομένως ότι τα οχήματα που πληρούν τα τεχνικά κριτήρια των κατηγοριών C1/C και D1/D, αλλά που προορίζονται κυρίως για τη μεταφορά επιβατών, εμπίπτουν στις κατηγορίες D1 και D, ενώ τα οχήματα που δεν ανήκουν στις κατηγορίες D1 και D εμπίπτουν στις κατηγορίες C1 και C.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ, αφενός, του Peter Valach, της Alena Valachová, της SC Europa ZV II a.s, της SC Europa LV a.s., της VAV Parking a.s., της SC Europa BB a.s. και της Byty A s.r.o. και, αφετέρου, της Waldviertler Sparkasse Bank AG, της Československá obchodná banka a.s. και της Stadt Banská Bystrica (Δήμου της Banská Bystrica) σχετικά με αγωγή αποζημιώσεως λόγω αδικοπραξίας ασκηθείσα κατόπιν της απορρίψεως προγράμματος εξυγιάνσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας που αφορά τη VAV invest s.r.o.
–

η Provincia autonoma di Bolzano και η Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), εκπροσωπούμενες από τον C. Guccione, avvocato, την R. von Guggenberg, Rechtsanwältin, και τους L. Fadanelli, A. Roilo και S. Bikircher, avvocati,
58

Παρατηρείται ότι το κείμενο του άρθρου 13, παράγραφος 3, τρίτη περίοδος, της οδηγίας για την πρόσβαση στη γερμανική γλώσσα («Die nationalen Regulierungsbehörden können von einem Betreiber die umfassende Rechtfertigung seiner Preise und gegebenenfalls deren Anpassung verlangen»), στην αγγλική γλώσσα («National regulatory authorities may require an operator to provide full justification for its prices, and may, where appropriate, require prices to be adjusted»), στη γαλλική γλώσσα («Les [ARN] peuvent demander à une entreprise de justifier intégralement ses prix et, si nécessaire, en exiger l’adaptation») και στην ιταλική γλώσσα («Le autorità nazionali di regolamentazione possono esigere che un operatore giustifichi pienamente i propri prezzi e, ove necessario, li adegui») προσανατολίζει στο να ερμηνευθεί η διάταξη αυτή υπό την έννοια ότι οι τιμές δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη να έχουν ήδη εφαρμοσθεί από τον φορέα πριν του επιβληθεί, ενδεχομένως, από την ΕΡΑ η προσαρμογή των τιμών του.
28

Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι απόκειται σε έκαστο των κρατών μελών, ιδίως δυνάμει της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας η οποία αποτυπώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, ΣΕΕ, να εξασφαλίζει, εντός του εδάφους του, την εφαρμογή και την τήρηση του δικαίου της Ένωσης και ότι, δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να εξασφαλίζει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης (βλ., συναφώς, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, The Trustees of the BT Pension Scheme,C‑628/15, EU:C:2017:687, σκέψη 47).
32

Όσον αφορά, εξάλλου, τη φράση «έχοντας ασκήσει επαγγελματική δραστηριότητα», στην απόδοση, μεταξύ άλλων, στην αγγλική («after having been employed») και τη γαλλική γλώσσα («après avoir été employé») του άρθρου 7, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/38 χρησιμοποιούνται φράσεις οι οποίες, όπως υπογράμμισαν ιδίως οι εφεσίβλητοι της κύριας δίκης, δεν περιλαμβάνονταν στην αρχική και την τροποποιημένη πρόταση οδηγίας που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή [πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών (ΕΕ 2001, C 270 E, σ. 150), και τροποποιημένη πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών, COM(2003) 199 τελικό], είναι αληθές ότι οι όροι αυτοί θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι αναφέρονται στην προηγούμενη άσκηση μισθωτής δραστηριότητας.
3)

Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στα δύο προηγούμενα προδικαστικά ερωτήματα, αντιτίθεται η ερμηνεία αυτή του όρου “κυκλοφορία οχημάτων” του άρθρου 3, παράγραφος 1, της [πρώτης οδηγίας] σε εθνική νομοθετική ρύθμιση (άρθρο 4, παράγραφος 4, του [Decreto-Lei n.o 291/2007 que aprova o regime do sistema do seguro obrigatório de responsabilidade civil automóvel (νομοθετικού διατάγματος 291/2007 σχετικά με το καθεστώς υποχρεωτικής ασφαλίσεως της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκίνητων οχημάτων), της 21ης Αυγούστου 2007 (στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 291/2007)]) η οποία εξαιρεί από την προβλεπόμενη στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 1, [της οδηγίας αυτής] υποχρέωση ασφαλίσεως τις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα οχήματα χρησιμοποιούνται σε αμιγώς γεωργικές ή βιομηχανικές εργασίες;»
33

Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από τις κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής σχετικά με τον χαρακτηρισμό και την κατάταξη των λογισμικών που χρησιμοποιούνται αυτοτελώς στην ιατρική στο κανονιστικό πλαίσιο των ιατροτεχνολογικών προϊόντων («Guidelines on the qualification and classification of stand alone software used in healthcare within the regulatory framework of medical devices», Meddev 2.1/6), οι οποίες έχουν ως αντικείμενο τη διευκόλυνση της ομοιόμορφης εφαρμογής των διατάξεων της οδηγίας 93/42 εντός της Ένωσης. Πράγματι, τόσο στη δημοσιευθείσα τον Ιανουάριο του 2012 έκδοση όσο και στη δημοσιευθείσα τον Ιούλιο του 2016, οι κατευθυντήριες αυτές γραμμές αναφέρουν ότι αποτελούν ιατροτεχνολογικά προϊόντα τα λογισμικά που προορίζονται από τον κατασκευαστή για έναν από τους σκοπούς που απαριθμούνται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 93/42 και προορίζονται να δημιουργήσουν ή να τροποποιήσουν ιατρικής φύσεως πληροφορίες, ιδίως μέσω διαδικασίας υπολογισμού, ποσοτικού προσδιορισμού ή και συγκρίσεως των στοιχείων που έχουν καταχωρισθεί με ορισμένες παραπομπές, για την παροχή πληροφοριών σχετικά με συγκεκριμένο ασθενή. Οι εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές προσθέτουν ότι δεν πρέπει να θεωρείται ότι συνιστούν ιατροτεχνολογικά προϊόντα τα λογισμικά τα οποία ουδόλως επενεργούν επί των δεδομένων ή των οποίων η δράση περιορίζεται στην αποθήκευση, στην αρχειοθέτηση, στη μη απωλεστική συμπίεση ή, τέλος, σε απλή αναζήτηση, ήτοι, όσον αφορά την τελευταία περίπτωση, λογισμικά τα οποία έχουν λειτουργία ψηφιακής βιβλιοθήκης και καθιστούν δυνατή την ανεύρεση πληροφοριών που προέρχονται από μεταδεδομένα, χωρίς να τα τροποποιούν ή να τα ερμηνεύουν.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Avon Cosmetics Ltd (στο εξής: Avon) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: φορολογική αρχή), σχετικά ιδίως με τη μη συνεκτίμηση ορισμένων δαπανών που βαρύνουν μη υποκείμενους στον φόρο μεταπωλητές για τον καθορισμό της βάσεως επιβολής του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) τον οποίο οφείλει η Avon κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως 89/534.
10

Με έγγραφο που απηύθυνε στην Επιτροπή στις 27 Ιουλίου 2013, το China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (στο εξής: CCCME) [Εμπορικό Επιμελητήριο της Κίνας για τις Εισαγωγές και της Εξαγωγές Μηχανημάτων και Ηλεκτρονικών Προϊόντων (CCCME), Κίνα] υπέβαλε, στο πλαίσιο της έρευνας αντιντάμπινγκ, προσφορά για την ανάληψη υποχρεώσεως από κοινού με πλειάδα Κινέζων παραγωγών-εξαγωγέων. Πρότεινε, ουσιαστικά, εξ ονόματος των ανωτέρω καθώς και ιδίω ονόματι, την εφαρμογή ελάχιστων τιμών κατά την εισαγωγή για τις φωτοβολταϊκές συστοιχίες και καθένα από τα βασικά συστατικά στοιχεία τους (κυψέλες και πλακίδια) μέχρις ενός ορισμένου ετήσιου επιπέδου εισαγωγών (στο εξής: ΕΤΕ).