ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ /ΕΛΛΑΔΟΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 18ης Ιανουαρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-287/87, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Δ. Γκουλούση, 
νομικό σύμβουλο, και Θ. Χριστόφορου, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντί­
κλητο στο Λουξεμβούργο τον Γ. Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre 
Wagner, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Ελληνικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον Ν. Φραγκάκη, νομικό σύμβουλο 
στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες στις Βρυξέλλες, 
και την Εύη Σκανδάλου, δικηγόρο στην ειδική νομική υπηρεσία των Ευρωπαϊκών Κοι­
νοτήτων του Υπουργείου Εξωτερικών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την 
ελληνική πρεσβεία, 117, Val Sainte-Croix, 
καθής, 
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας 
να θεσπίσει και κοινοποιήσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, στην Επιτροπή τα 
αναγκαία νομοθετικά, κανονιστικά και διοικητικά μέτρα, προκειμένου να συμμορ­
φωθεί προς την οδηγία 74/562/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Νοεμβρίου 1974, περί 
προσβάσεως στο επάγγελμα του μεταφορέα επιβατών στον τομέα των εσωτερικών και 
διεθνών οδικών μεταφορών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 07/001, σ. 236 ), όπως τροποποιήθηκε με την 
οδηγία 80/1179/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Δεκεμβρίου 1980 ( ΕΕ ειδ. έκδ. 06/003, 
σ. 5 ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ, 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική. 
Ι-127 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 18. 1. 1990 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-287/87 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 
συγκείμενο από τους Ο. Due, πρόεδρο, Sir Gordon Slynn, Κ. Ν. Κακοόρη, 
F. Α. Schockweiler, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, R. Joliét, T. F. O'Higgins, 
G. C. Rodríguez Iglesias, M. Diez de Velasco, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
1) Η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει και γνωστοποιήσει εντός της 
ταχθείσας προθεσμίας στην Επιτροπή τα αναγκαία νομοθετικά, κανονιστικά και διοι­
κητικά μέτρα, προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία του Συμβουλίου, της 
12ης Νοεμβρίου 1974, περί προσβάσεως στο επάγγελμα του μεταφορέα επιβατών στον 
τομέα των εσωτερικών και διεθνών οδικών μεταφορών, όπως τροποποιήθηκε με την 
οδηγία 80/1179/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Δεκεμβρίου 1989, παρέβη τις υπο­
χρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. 
Ι-128
GEMEENTE AMSTERDAM KAI VIA ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα) 
της 7ης Φεβρουαρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-213/87, 
1) Gemeente Amsterdam, 
2) Stichting Vrouwenvakschool voor Informatica Amsterdam ( VIA ), 
εκπροσωπούμενοι από τους J. Werner και W. D. T. D. Wiarda, δικηγόρους Αμστερ­
νταμ, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Jacques Loesch, 8, rue Zithe, 
προσφεύγοντες, 
κατά 
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμένης από τους Julian Currall 
και Pieter-Jan Kuyper, μέλη της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο 
Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, Centre Wagner, 
Kirchberg, 
καθής, 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως C( 87 ) 0670 της Επιτροπής, της 
31ης Μαρτίου 1987, περί συμμετοχής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου στη χρη­
ματοδότηση προγραμμάτων υποβληθέντων από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών για το 
έτος 1987, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα), 
συγκείμενο από τους F. Α. Schockweiler, πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini και T. F. 
O'Higgins, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική. 
Ι - 223 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 7. 2. 1990 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-213/87 
αποφασίζει: 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Καταδικάζει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα. 
I-224
TIPP-EX ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα) 
της 8ης Φεβρουαρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-279/87, 
Tipp-Ex GmbH & Co. KG, Liederbach, εκπροσωπούμενη από τον Ulrich Dörr, δικη­
γόρο Φρανκφούρτης επί του Μάιν ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ), με 
αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Jean Wagener, 10 A, boulevard de la 
Foire, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον νομικό της 
σύμβουλο Norbert Koch, επικουρούμενο από τον Alexander Böhlke, δικηγόρο Φρανκ­
φούρτης επί του Μάιν, που έχει το γραφείο του στις Βρυξέλλες, με αντίκλητο στο 
Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, 
Centre Wagner, Kirchberg, 
καθής, 
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 87/406/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 
10ης Ιουλίου 1987, σχετικά με διαδικασία του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ 
(IV/31.192 — Tipp-Ex) [IV/31.507 — Tipp-Ex (σύμβαση-τύπος)]. 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα), 
συγκείμενο από τους Sir Gordon Slynn, πρόεδρο τμήματος, Μ. Zuleeg, R. Joliét, J. C. 
Moitinho de Almeida και G. C. Rodríguez Iglesias, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
αποφασίζει: 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική. 
Ι-263 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 8. 2. 1990 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-279/87 
1) Απορρίπτει την προσφυγή. 
2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. 
Ι-264
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΜΗΜΑ) ΤΗΣ 13ΗΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 1989. - ANDREAS JAEGER ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ - ΠΡΩΗΝ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΑΠΟΛΥΣΗ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 161/86.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1989 σελίδα 02467

Pub.RJ σελίδα Pub somm



Περίληψη

Διάδικοι

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

1. Υπάλληλοι - Προσφυγή - Δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής - Πρόσωπα που διεκδικούν την ιδιότητα του μονίμου ή μη μονίμου υπαλλήλου, πλην του τοπικού

2. Υπάλληλοι - Υπαλληλική ιδιότητα - Μη πλήρωση των προϋποθέσεων κτήσεως - Εφαρμογή του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως - Αποκλείεται

Περίληψη

1. Οχι μόνο τα πρόσωπα που έχουν την ιδιότητα του μονίμου ή του μη μονίμου μη τοπικού υπαλλήλου, αλλά και τα πρόσωπα που διεκδικούν τις ιδιότητες αυτές μπορούν να προσβάλλουν ενώπιον του Δικαστηρίου βλαπτικές γι' αυτά αποφάσεις (βλέπε απόφαση της 11ης Ιουλίου 1985, Salerno κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, 87, 130/77, 22/83, 9 και 10/84, Συλλογή 1985, σ. 2523).

2. Η ιδιότητα του μονίμου ή μη μονίμου κοινοτικού υπαλλήλου δεν μπορεί να αναγνωριστεί στο προσωπικό μιας διεθνούς ενώσεως που διέπεται από το δίκαιο ενός κράτους μέλους και η οποία δεν μπορεί, ανεξαρτήτως των σχέσεών της με την Επιτροπή, να εξομοιωθεί προς διοικητική μονάδα της τελευταίας (βλέπε απόφαση της 11ης Ιουλίου 1985, Salerno κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, 87, 130/77, 22/83, 9 και 10/84, Συλλογή 1985, σ. 2523).

Κατά συνέπεια, καμία διάταξη του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως δεν μπορεί να προβληθεί λυσιτελώς κατά αποφάσεως απολύσεως ληφθείσας από μια τέτοια ένωση υπό την ιδιότητά της ως εργοδότη σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις εργασίας μεταξύ της ενώσεως και του προσωπικού της.

Διάδικοι

Στην υπόθεση 161/86,

Αndreas Jaeger, πρώην υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως για τη Συνεργασία, κάτοικος Ρώμης (Ιταλία), 27, Via di Villa Ruffo, εκπροσωπούμενος από το δικηγόρο Βρυξελλών Μarcel Slusny και με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο την Catherine Wolter, 4, rue Lemire,

προσφεύγων,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον Ηendrik van Lier, μέλος της νομικής υπηρεσίας της, επικουρούμενο από το δικηγόρο Βρυξελλών Robert Andersen, avenue Montjoie 214, Βρυξέλλες, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, Centre Wagner, Λουξεμβούργο,

καθής,

που έχει κυρίως ως αντικείμενο την ακύρωση της πράξεως απολύσεως του προσφεύγοντος,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)

συγκείμενο απο τους Τ. Κoopmans, πρόεδρο τμήματος, Κ. Ν. Κακούρη και Μ. Diez de Velasco, δικαστές, αποφασίζει:

(το σκεπτικό παραλείπεται)

Διατακτικό

1) Απορρίπτει την προσφυγή.

2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
CHOLAY KAI BIZON'S CLUB 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) 
της 12ης Δεκεμβρίου 1990 * 
Στην υπόθεση C-270/86, 
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Cour ď appel de Paris προς το Δικαστήριο, κατ' 
εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο 
της δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ 
J. Cholay, 
Société « Bizon's Club » 
και 
Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique ( SACEM ), 
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30 και 36 της 
εν λόγω Συνθήκης, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα ), 
συγκείμενο από τους Μ. Diez de Velasco, πρόεδρο τμήματος, Κ. Ν. Κακούρη και 
P. J. G. Kapteyn, δικαστές, 
γενικός εισαγγελέας: G Ο. Lenz 
γραμματέας: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματέας 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική. 
Ι - 4609 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 12. 12. 1990 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-270/86 
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε το Cour ď appel de Paris με απόφαση 
της 9ης Απριλίου 1986, όπως ερμηνεύθηκε με την απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 1987, 
αποφαίνεται: 
Τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν 
εμποδίζουν την εφαρμογή εθνικών νομοθετικών διατάξεων που επιτρέπουν σε μια 
εθνική εταιρία διαχειρίσεως δικαιωμάτων του δημιουργού να εισπράττει, λόγω της 
δημόσιας εκτέλεσης υλικών φορέων ήχου, δικαίωμα καλούμενο «συμπληρωματικό 
δικαίωμα μηχανικής αναπαραγωγής» που προστίθεται στο δικαίωμα δημόσιας εκτέ­
λεσης, ακόμη κι όταν αυτό το συμπληρωματικό δικαίωμα δεν προβλέπεται στο κράτος 
μέλος όπου οι εν λόγω υλικοί φορείς ήχου διατίθενται κανονικά στην αγορά. 
Ι-4610
« Α —

It has been agreed during negotiations on trade in steel mill products between the European Communities ( EC ) and the United States (US) that for the duration of the Arrangement negotiated for those products diversions of trade from steel products described in Appendix Β of the steel Arrangement towards pipes and tubes should be avoided. The US Government wishes trade in the tube sector to be examined at this stage. The Communities are of the opinion that such a diversion will not take place insofar as annual exports of pipes and tubes to the US do not exceed the 1979-1981 average share of annual US apparent consumption. In the light of its market forecasts, the European Economic Community believes that exports of pipes and tubes to the US will not exceed this average. ...
—

Η πρώτη απόφαση αποκλεισμού από τις εξετάσεις δεν μπορεί να επικριθεί, καθόσον από τα συνημμένα στην αίτηση συμμετοχής έγγραφα του προσφεύγοντος δεν μπορούσε να καθοριστεί αν η θέση του « financial analyst associate » μπορούσε να θεωρηθεί ως ισοδύναμη με θέση που απαιτεί πανεπιστημιακό πτυχίο. Δεδομένου δε ότι καθήκοντα « productivity project analyst» άσκησε μόνο από κάποια μη προσδιοριζόμενη ημερομηνία του έτους 1981 μέχρι τον Απρίλιο του 1983, δηλαδή επί περίοδο μικρότερη των τριών ετών, η απόφαση της εξεταστικής επιτροπής ήταν βάσιμη. Εξάλλου, ο προσφεύγων είχε δημιουργήσει μια αμφιβολία ως προς την ακριβή φύση των καθηκόντων που ασκούσε στην IBM, βεβαιώνοντας, τόσο στο βιογραφικό του σημείωμα όσο και στην προσφυγή του, ότι ασκούσε καθήκοντα « financial analyst », ενώ από τα πιστοποιητικά της εταιρίας IBM που προσεκόμισε προκύπτει ότι στην πραγματικότητα ήταν « financial analyst associate ».
2.

Η Επιτροπή βεβαιώνει ότι η υφιστάμενη διαφορά ως προς το μηνιαίο βασικό μισθό εξηγείται ιστορικά από λόγους που άπτονται του προϋπολογισμού. Κατά την Επιτροπή, αν δεν υπήρχε η διαφορά αυτή, ο κανονισμός 2615/76, ο οποίος κατέστησε δυνατή την υπαγωγή στο ενιαίο συμβατικό καθεστώς του έκτακτου υπαλλήλου για όλα τα μέλη του προσωπικού των ερευνητικών κέντρων, συμπεριλαμβανομένων των υπαλλήλων επιπέδου αντίστοιχου προς τις κατηγορίες C και D οι οποίοι προηγουμένως ήταν μέλη του προσωπικού εγκαταστάσεων ή τοπικοί υπάλληλοι, ίσως να μην είχε δει ποτέ το φως η λύση ακριβώς που επελέγη για τον καθορισμό του μισθολογίου των μη μονίμων υπαλλήλων C και D ( μείον 5 % σε σχέση με το μισθολόγιο των μονίμων υπαλλήλων C και D ) είναι εκείνη που επέτρεψε στην Επιτροπή να αποδείξει ότι η σχεδιαζόμενη μετατροπή μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς καμία πρόσθετη χρηματική επιβάρυνση για τις πιστώσεις ερευνών. Το γεγονός ότι ο κανονισμός 2615/76 δεν προέβλεπε την ίδια διαφορά του 5 ο/ο για τους μηνιαίους βασικούς μισθούς των υπαγόμενων στις κατηγορίες Α και Β έκτακτων υπαλλήλων κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο δ), οφείλεται στο ότι, όταν επρόκειτο να θεσπιστεί ο επίδικος κανονισμός, οι υπάλληλοι των κατηγοριών Α και Β είχαν στη μεγάλη πλειοψηφία τους την ιδιότητα των μόνιμων υπαλλήλων, ενώ, όσον αφορά τις χαμηλότερες κατηγορίες, οι περισσότεροι από τους υπαλλήλους είχαν την ιδιότητα του τοπικού υπαλλήλου ή του μέλους του προσωπικού εγκαταστάσεων και δεν υπήρχε παρά μια μειοψηφία μόνιμων υπαλλήλων της κατηγορίας C και κανένας μόνιμος υπάλληλος της κατηγορίας D. Εν πάση περιπτώσει, ο κανονισμός 2615/76 επέφερε αισθητή βελτίωση της κατάστασης των πρώην μελών του προσωπικού εγκαταστάσεων και των τοπικών υπαλλήλων των ερευνητικών κέντρων. Κατά την Επιτροπή, οι εν λόγω υπάλληλοι όχι μόνο έλαβαν τη διαβεβαίωση ότι, αποκτώντας την ιδιότητα των έκτακτων υπαλλήλων κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο δ ), του ΚΛΠ, δεν θα υφίσταντο καμία μείωση των αποδοχών τους, αλλ' επιπλέον οι εν λόγω υπάλληλοι όλων σχεδόν των εγκαταστάσεων έλαβαν αποδοχές σαφώς υψηλότερες από εκείνες που εισέπρατταν προηγουμένως, και αυτό παρά το γεγονός ότι οι μηνιαίοι βασικοί μισθοί, όπως καθορίζονταν στον ενσωματωμένο στο άρθρο 20 του ΚΛΠ πίνακα, ήταν κατά 5 % κατώτεροι, όσον αφορά τις κατηγορίες C και D, από εκείνους των μόνιμων υπαλλήλων και των λοιπών έκτακτων υπαλλήλων των αντίστοιχων κατηγοριών.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΑΣ 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
της 16ης Μαΐου 1991 * 
Στην υπόθεση C-263/85, 
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Gianluigi Campo-
grande, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Guido Berardis, μέλος 
της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, 
προσφεύγουσα, 
κατά 
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον Luigi Ferrari Bravo, επικεφαλής του 
δικαστικού των διπλωματικών υπηρεσιών, επικουρούμενο από τον Pier Giorgio Ferri, 
avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την ιταλική πρεσβεία, 5-7, 
rue Marie-Adélaïde, 
καθής, 
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας 
στους δημοσίους οργανισμούς να αγοράζουν οχήματα εγχωρίας παραγωγής προκει­
μένου να επωφελούνται των ενισχύσεων που προβλέπονται στον νόμο 151 της 10ης 
Απριλίου 1981, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 30 της Συνθήκης 
ΕΟΚ, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 
συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, G. F. Mancini, T. F. O'Higgins και 
G. C Rodríguez Iglesias, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, Κ. Ν. Κακούρη, 
R. Joliét, F. Α. Schockweiler και P. J. G. Kapteyn, δικαστές, 
( το σκεπτικό παραλείπεται ) 
* Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική. 
Ι - 2459 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 16. 5. 1991 - ΥΠΟΘΕΣΗ C-263/85 
αποφασίζει: 
1) Η Ιταλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας στους δημοσίους οργανισμούς να αγοράζουν 
οχήματα εγχωριας παραγωγής προκειμένου να επωφελούνται των ενισχύσεων που 
προβλέπονται στον νόμο 151 της 10ης Απριλίου 1981, παρέβη τις υποχρεώσεις που 
υπέχει από το άρθρο 30 της Συνθήκης ΕΟΚ. 
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. 
Ι-2460
1.

Η BL ισχυρίζεται ότι ο κάτοχος πιστοποιητικού ΝΤΑ δεν δικαιούται πλέον να εκδίδει πιστοποιητικά καταλληλότητας για οχήματα υποστάντα μετατροπή η οποία δεν δηλώθηκε παρά τη σχετική υποχρέωση. Οι πρώτες από αυτές τις μη γνωστοποιηθείσες μετατροπές χρονολογούνται από τον Οκτώβριο του 1981. Η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί υποτιθέμενη πεποίθηση της BL ως προς την εγκυρότητα του πιστοποιητικού ΝΤΑ κατά τη διάρκεια της προθεσμίας χάριτος 6 μηνών, για να αποδείξει τον καταχρηστικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς της. 'Αλλωστε, η επιβολή προστίμου στην BL δεν στηρίζεται στην πεποίθηση αυτή, αλλά στην άποψη ότι η έγκριση εξακολουθούσε να ισχύει. Επί των έξι συγκεκριμένων περιπτώσεων αρνήσεως που επικαλείται η Επιτροπή, οι τρεις, δηλαδή οι περιπτώσεις Auto-Europa, International Cars RH D Ltd και Fox, τοποθετούνται πριν από την εκπνοή ισχύος της έγκρισης: Η BL πρότεινε στην Auto-Europa, η οποία ζήτησε αριθμούς εγκρίσεως, να της χορηγήσει πιστοποιητικά καταλληλότητας με την επιφύλαξη ορισμένων ελέγχων, προκειμένου να καταστούν τα οχήματα σύμφωνα προς τις προϋποθέσεις εγκρίσεως. Η International Cars RH D Ltd δεν ζήτησε πιστοποιητικό καταλληλότητας για συγκεκριμένα οχήματα, αλλά θέλησε να πληροφορηθεί τον αριθμό εγκρίσεως του μοντέλου' η BL ορθώς της απάντησε ότι δεν μπορούσε να της γνωστοποιήσει τον αριθμό αυτό, ο οποίος αποτελούσε την απόδειξη της ύπαρξης του πιστοποιητικού καταλληλότητας και ότι για τα εξαχθέντα οχήματα με αριστερή θέση οδηγήσεως δεν υφίστατο κανένα πιστοποιητικό του τύπου αυτού. Η Fox παρουσιάστηκε ως εισαγωγέας για προσωπική χρήση και ορθώς η BL της επέστησε την προσοχή σχετικά με την εξαίρεση όσον αφορά τις εισαγωγές για προσωπικούς σκοπούς. Οι επιστολές προς τη Royal Cars AMS Ltd, τον Merson και τον Doyle τοποθετούνται μετά την 1η Οκτωβρίου 1981. Η BL αρνήθηκε να γνωστοποιήσει στη Royal Cars AMS Ltd τους αριθμούς εγκρίσεως για συγκεκριμένα τμήματα του αυτοκινήτου ή « τα στοιχεία συστήματος » που ζητήθηκαν προκειμένου να αποκτηθεί ένα πιστοποιητικό PMAC, λόγω της μέτριας φήμης της εταιρίας αυτής' όμως, με την απόφαση της Επιτροπής δεν επικρίνεται η άρνηση παροχής τέτοιων πληροφοριών. Ο Merson άρχισε εισάγοντας αυτοκίνητα για προσωπική χρήση. Μεταγενέστερες αιτήσεις ταξινομήσεως απορρίφθηκαν για το λόγο ότι το εν λόγω πρόσωπο δεν ήταν εισαγωγέας αυτοκινήτων για προσωπικούς σκοπούς. Η BL αρνήθηκε να του χορηγήσει πιστοποιητικό καταλληλότητας διότι θεώρησε ότι επρόκειτο για αυτοκίνητο κατασκευασθέν μετά την 1η Οκτωβρίου 1981. Όταν η BL δήλωσε ότι ήταν έτοιμη να του παράσχει το εν λόγω πιστοποιητικό, ο Merson είχε ήδη κατορθώσει να ταξινομήσει το όχημα. Το αίτημα του Doyle αφορούσε αυτοκίνητα « Mini », κατασκευασθέντα μετά την εκπνοή της έγκρισης.
7

Οι αιτήσεις όμως αυτές απορρίφθηκαν κατ' εφαρμογή της απόφασης της Επιτροπής, της 12ης Απριλίου 1983 ( ΕΕ C 102, σ. 3 ), με την οποία η Επιτροπή, κατόπιν αιτήσεως της κυβερνήσεως των Κάτω Χωρών, η οποία υποβλήθηκε από συμφώνου με τις κυβερνήσεις των λοιπών χωρών της Benelux, επέτρεψε στις χώρες αυτές, βάσει του άρθρου 115 της Συνθήκης ΕΟΚ, να εξαιρέσουν από την κοινοτική μεταχείριση, για την περίοδο από τις 2 Απριλίου μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1983, τα προϊόντα των κλάσεων ex 61.01 Β V και ex 61.02 Β II του ΚΔ καταγωγής Μακάο που είχαν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στα λοιπά κράτη μέλη και για τα οποία οι αιτήσεις αδειών εισαγωγής είχαν υποβληθεί μετά την 1η Απριλίου 1983.
2.

Πριν από την πρώτη επ' ακροατηρίου συζήτηση της υπό κρίση υποθέσεως ο αρμόδιος υπουργός χορήγησε βεβαίωση, κατά την έννοια του άρθρου 53 του Sex Discrimination Order, πιστοποιούσα ότι η άρνηση προσφοράς θέσεως πλήρους απασχολήσεως στην Johnston εντός της RUCR έγινε χάριν της διαφυλάξεως της εθνικής ασφάλειας και της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας και τάξης. Τότε, η Johnston δέχτηκε ενώπιον του Industrial Tribunal ότι, κατ' εφαρμογή αυτών καθαυτών και μόνο των διατάξεων του Sex Discrimination Order, η βεβαίωση αυτή τη στερούσε από κάθε έννομη προστασία. Εντούτοις, η Johnston στηρίχτηκε στις διατάξεις της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση, την εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας. To Industrial Tribunal αποφάσισε να υποβάλει, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ερώτημα προς το Δικαστήριο, καίτοι επιφυλάχτηκε ως προς τη διατύπωση των ερωτημάτων που επρόκειτο να θέσει. Έφεση κατά της απόφασης αυτής που άσκησε ο Chief Constable απορρίφθηκε από τον Lord Lowry, Lord Chief Justice της Βόρειας Ιρλανδίας, κατά της αποφάσεως του οποίου ο Chief Constable προσέφυγε ενώπιον του Court of Appeal της Βόρειας Ιρλανδίας. Κατόπιν αναστολής της διαδικασίας αυτής, προκειμένου να γίνει νέα επί της ουσίας συζήτηση ενώπιον του Industrial Tribunal, ο Chief Constable δέχτηκε ότι τα άρθρα 10 και 19 του Sex Discrimination Order δεν προσφέρονταν ως μέσο άμυνας και επικαλέστηκε το άρθρο 224 της Συνθήκης ΕΟΚ. To Industrial Tribunal έκρινε ότι αυτό το μέσο άμυνας έθεσε άλλα ζητήματα ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, τα οποία έπρεπε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, να υποβληθούν στο Δικαστήριο. Η έφεση του Chief Constable κατά της αποφάσεως του Lord Chief Justice της Βόρειας Ιρλανδίας απορρίφθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1983.
1

Με Διάταξη της 18ης Μαΐου 1984 που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 4 Ιουλίου 1984, το Commercial Court of the Queen's Bench Division του High Court of Justice υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, ορισμένα προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία διατάξεων του εφαρμοστέου κοινοτικού δικαίου προκειμένου να εκτιμηθεί το κύρος, ενόψει του κοινοτικού δικαίου, της πολιτικής που ακολούθησε το Ηνωμένο Βασίλειο κατά το έτος 1981, ως προς τους ποσοτικούς περιορισμούς επί των εξαγωγών αργού πετρελαίου προς τρίτες χώρες και κυρίως προς το Ισραήλ.
2

Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της J. Roberts ( στο εξής: η εφεσείουσα ) και της εταιρίας Tate & Lyle Industries Ltd, πρώην Tate & Lyle Food and Distribution Ltd ( στο εξής: η εφεσίβλητη ) ως προς το κατά πόσο η απόλυση της εφεσείουσας ήταν σύμφωνη με το άρθρο 6, παράγραφος 4, του Sex Discrimination Act 1975 ( στο εξής: το SD Α ) και το κοινοτικό δίκαιο.
1

Με απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 1984, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 17 Φεβρουαρίου 1984, οι Commissioners for the Special Purposes of the Income Taxes Acts του Λονδίνου (στο εξής: «Special Commissioners») υπέβαλαν, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων και γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου και ιδίως του άρθρου 3 της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως και των προσαρμογών των Συνθηκών ( στο εξής: « Πράξη Προσχωρήσεως » ), που προσαρτήθηκε στη Συνθήκη περί προσχωρήσεως του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ και στην ΕΚΑΕ (στο εξής: «Συνθήκη Προσχωρήσεως»), καθώς και των άρθρων 5 και 7 της Συνθήκης ΕΟΚ, προκειμένου να διαπιστωθεί αν ορισμένο τμήμα των εισοδημάτων του διδακτικού προσωπικού των Ευρωπαϊκών Σχολείων μπορεί να υπόκειται στον εθνικό φόρο εισοδήματος.
9

Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, η Επιτροπή διαβίβασε, με κάποια καθυστέρηση οφειλόμενη στην προσχώρηση των νέων κρατών μελών, στις 10 Απριλίου 1975, πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου (JO C 96, σ. 4), με την οποία συνέστησε τη γενίκευση της χορήγησης των οικογενειακών παροχών της χώρας απασχολήσεως, ανεξάρτητα από τη χώρα κατοικίας των μελών της οικογένειας. Η λύση αυτή υποστηρίχτηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (γνώμη της 14ης Οκτωβρίου 1975, JO C 257) και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (γνώμη της 24ης Σεπτεμβρίου 1975, JO C 286). Το ζήτημα συζητήθηκε στο Συμβούλιο κατά τις συνεδριάσεις της 18ης Δεκεμβρίου 1975 και της 9ης Δεκεμβρίου 1976, χωρίς ωστόσο να επιτευχθεί η λήψη αποφάσεως.
Υπόθεση 44/84

Derrick Guy Edmund Hurd

κατά

Kenneth Jones ( Her Majesty's Inspector of Taxes )

αίτηση των Commissioners for the special purposes of the Income Tax Acts για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως

«Ευρωπαϊκό Σχολείο — Εθνική φορολογία επί των αποδοχών του διδακτικού προσωπικού»

Περίληψη

Προδικαστικά ερωτήματα – Αρμοδιότητα τον Δικαστηρίου – Πράξη Προσχωρήσεως του 1972 – Άρθρο 3 – Όρια (Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 177 Συνθήκη ΕΚΑΕ, άρθρο 150. Συνθήκη Προσχωρήσεως τον 1972, άρθρο 1, παράγραφος 3 Πράξη Προσχωρήσεως τον 1972, άρθρο 3 ) Προσχώρηση νέων κρατών μελών στις Κοινότητες – Πράξη Προσχωρήσεως του 1972 – Άρθρο 3 – Πεδίο εφαρμογής – Αποτελέσματα ( Πράξη Προσχωρήσεως τον 1972, άρθρο 3) Κράτη μέλη – Υποχρεώσεις – Άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ – Έκταση ισχύος (Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 5) Κράτη μέλη – Υποχρεώσεις – Περιορισμός στην άσκηση της φορολογικής αρμοδιότητας όσον αφορά τους μισθούς τον διδακτικού προσωπικού των Ευρωπαϊκών Σχολείων – Άμεσο αποτέλεσμα – Δεν υφίσταται (ΣννΟήκη ΕΟΚ, άρθρο 5) Κοινοτικό δίκαιο – Αρχές – Ίση μεταχείριση – Διάκριση λόγω ιθαγενείας – Απαγόρευση – Έκταση (Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 7)