ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

GIOVANNI PITRUZZELLA

της 30ής Απριλίου 2020 ( 1 )

Υπόθεση C‑809/18 P

Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)

κατά

John Mills Ltd

«Αίτηση αναιρέσεως – Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία ανακοπής – Σήμα του οποίου την καταχώριση ζητεί ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος του νόμιμου δικαιούχου – Άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009»

1. Με την αίτηση αναιρέσεως που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας υποθέσεως, το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως της 15ης Οκτωβρίου 2018, John Mills κατά EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T‑7/17, EU:T:2018:679), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την προσφυγή της εταιρίας John Mills Ltd. κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 5ης Οκτωβρίου 2016 (διαδικασία R 2087/2015‑1) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) σχετικά με διαδικασία ανακοπής που είχε κινηθεί από την εταιρία Jerome Alexander Consulting Corp.

2. Με την αίτηση αναιρέσεως που ασκείται από το EUIPO δίνεται στο Δικαστήριο η ευκαιρία να αποφανθεί για πρώτη φορά επί της ερμηνείας του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 ( 2 ) (νυν άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 ( 3 )), το οποίο προβλέπει μεταξύ των σχετικών λόγων απαραδέκτου καταχωρίσεως ενός σημείου ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίπτωση στην οποία η αίτηση καταχωρίσεως υποβάλλεται ιδίω ονόματι από τον ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο του δικαιούχου του σήματος χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου ( 4 ).

I. Νομικό πλαίσιο

Α. Διεθνές δίκαιο

3. Η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συμφωνία για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας στον Τομέα του Εμπορίου (TRIPS) της 15ης Απριλίου 1994 ( 5 ), που αποτελεί το παράρτημα 1Γ της Συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) ( 6 ). Το άρθρο 2, παράγραφος 1, της εν λόγω συμφωνίας προβλέπει ότι, όσον αφορά το τμήμα ΙΙ της εν λόγω συμφωνίας, στο οποίο περιέχονται οι διατάξεις σχετικά με τα εμπορικά σήματα, τα συμβαλλόμενα κράτη οφείλουν να συμμορφώνονται, μεταξύ άλλων, με τα άρθρα 1 έως 12 της Συμβάσεως για την προστασία της βιομηχανικής ιδιοκτησίας, η οποία υπογράφηκε στο Παρίσι στις 20 Μαρτίου 1883, αναθεωρήθηκε για τελευταία φορά στη Στοκχόλμη στις 14 Ιουλίου 1967, τροποποιήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1979 ( 7 ) και δεσμεύει όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης.

4. Το άρθρο 6 επτάκις της εν λόγω συμβάσεως, όπως αναθεωρήθηκε και τροποποιήθηκε, έχει ως εξής: «1) Εάν ο πράκτωρ ή ο αντιπρόσωπος του δικαιούχου ενός σήματος εις μίαν χώραν της Ενώσεως ζητήση, άνευ αδείας του δικαιούχου τούτου, την καταχώρησιν του σήματος τούτου, επ’ ονόματί του εις μίαν ή περισσοτέρας των Χωρών της Ενώσεως, ο δικαιούχος έχει το δικαίωμα να εναντιωθή εις την αιτηθείσαν καταχώρησιν ή να ζητήση την διαγραφήν ή εάν ο νόμος της χώρας το επιτρέπη την μεταβίβασιν της καταχωρήσεως ταύτης προς όφελός του, εφ’ όσον ο πράκτωρ ή ο αντιπρόσωπος ούτος δεν δικαιολογεί τας ενεργείας του. 2) Ο δικαιούχος του σήματος έχει, υπό τας επιφυλάξεις της ανωτέρου παραγράφου 1, το δικαίωμα να εναντιωθή εις την χρησιμοποίησιν του σήματός του, υπό του πράκτορος ή αντιπροσώπου αυτού, εάν δεν έχη επιτρέψει την χρησιμοποίησιν ταύτην. 3) Αι εσωτερικαί νομοθεσίαι, έχουσι την ευχέρειαν να προβλέψωσι μίαν εύλογον προθεσμίαν εντός της οποίας ο δικαιούχος του σήματος θα διεκδικήση τα δικαιώματα τα προβλεπόμενα υπό του παρόντος άρθρου».

Β. Το δίκαιο της Ένωσης

5. Το άρθρο 8 του κανονισμού 207/2009, το οποίο εφαρμόζεται ratione temporis στα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, απαριθμεί τους σχετικούς λόγους απαραδέκτου όσον αφορά την καταχώριση του σήματος. Η παράγραφος 3 του εν λόγω άρθρου έχει ως εξής: «Κατόπιν ανακοπής του δικαιούχου του σήματος, η καταχώριση […] σήματος είναι απαράδεκτη όταν τη ζητάει ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος του δικαιούχου του σήματος, ιδίω ονόματι και χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου, εκτός εάν ο εν λόγω ειδικός πληρεξούσιος ή αντιπρόσωπος δικαιολογήσει την πράξη του» ( 8 ).

6. Το άρθρο 11 του εν λόγω κανονισμού με τον τίτλο «Απαγόρευση της χρήσης του σήματος της ΕΕ το οποίο έχει καταχωρισθεί επ’ ονόματι ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου» ορίζει ότι, «[α]ν ένα σήμα της ΕΕ έχει καταχωρισθεί επ’ ονόματι του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου εκείνου ο οποίος είναι δικαιούχος του σήματος αυτού, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, ο δικαιούχος δικαιούται να αντιταχθεί στη χρήση του σήματός του από τον ειδικό πληρεξούσιό του ή τον αντιπρόσωπό του, εφόσον δεν είχε επιτρέψει τη χρήση αυτή, εκτός εάν ο εν λόγω ειδικός πληρεξούσιος ή αντιπρόσωπος δικαιολογήσει την πράξη του» ( 9 ).

7. Το άρθρο 18 του ίδιου κανονισμού με τίτλο «Μεταβίβαση σήματος που έχει καταχωρηθεί επ’ ονόματι ειδικού πληρεξουσίου» ορίζει ότι, «[α]ν ένα κοινοτικό σήμα έχει καταχωρισθεί επ’ ονόματι του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου εκείνου ο οποίος είναι δικαιούχος του σήματος, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, ο δικαιούχος δικαιούται να ζητήσει τη μεταβίβαση της εν λόγω καταχώρισης επ’ ονόματί του, εκτός εάν ο εν λόγω ειδικός πληρεξούσιος ή αντιπρόσωπος δικαιολογήσει την πράξη του» ( 10 ).

8. Τέλος, το άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 ορίζει ότι «[τ]ο σήμα της ΕΕ κηρύσσεται άκυρο μετά από αίτηση που υποβάλλεται στο Γραφείο ή μετά από άσκηση ανταγωγής στα πλαίσια αγωγής για παραποίηση/απομίμηση […] όταν υφίσταται σήμα προβλεπόμενο στο άρθρο 8, παράγραφος 3, και πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου αυτής» ( 11 ).

II. Ιστορικό της διαφοράς, διαδικασία ενώπιον του EUIPO, διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

9. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 η John Mills Ltd υπέβαλε στο EUIPO αίτηση καταχώρισης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά το λεκτικό σημείο «MINERAL MAGIC». Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση εμπίπτουν στην κλάση 3 υπό την έννοια του διακανονισμού της Νίκαιας σχετικά με τη διεθνή ταξινόμηση προϊόντων και υπηρεσιών όσον αφορά την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως αναθεωρήθηκε και τροποποιήθηκε, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Λοσιόν για τα μαλλιά· παρασκευάσματα απόξεσης· σαπούνια· αρωματισμού (προϊόντα)· αιθέρια (έλαια)· καλλυντικά· παρασκευάσματα καθαρισμού και περιποίησης του δέρματος, του τριχωτού της κεφαλής και των μαλλιών· αποσμητικά σώματος (είδη αρωματοποιίας)».

10. Στις 23 Απριλίου 2014 η Jerome Alexander Consulting Corp., άσκησε ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του ως άνω σήματος, προβάλλοντας τον λόγο απαραδέκτου που διαλαμβάνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009. Η ανακοπή στηριζόταν, μεταξύ άλλων, στο λεκτικό σήμα «MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER» που είχε καταχωριστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 15 Ιανουαρίου 2013 για τα ακόλουθα προϊόντα: «Πούδρα προσώπου με μεταλλικά στοιχεία». Με απόφαση της 18ης Αυγούστου 2015, το τμήμα ανακοπών απέρριψε την ανακοπή. Στις 15 Οκτωβρίου 2015, η Jerome Alexander άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO κατά της ως άνω απορριπτικής αποφάσεως.

11. Στις 5 Οκτωβρίου 2016, το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών και, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, αρνήθηκε τη ζητηθείσα καταχώριση σήματος. Στην εν λόγω απόφαση, το τμήμα προσφυγών μνημόνευσε, πρωτίστως, τον σκοπό του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, δηλαδή «την αποτροπή του ενδεχομένου αθέμιτης οικειοποίησης σήματος από τον ειδικό πληρεξούσιο του δικαιούχου του» ( 12 ), και απαρίθμησε τις προϋποθέσεις οι οποίες, κατά την κρίση του, πρέπει να πληρούνται προκειμένου να γίνει δεκτή η ανακοπή βάσει της διατάξεως αυτής, δηλαδή «ο ανακόπτων να είναι ο δικαιούχος του προγενεστέρου σήματος, ο αιτών την καταχώριση του σήματος να είναι ή να ήταν ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος του προαναφερθέντος δικαιούχου, η αίτηση καταχώρισης να έχει υποβληθεί επ’ ονόματι του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου και χωρίς να υπάρχουν θεμιτοί λόγοι που να δικαιολογούν την πράξη του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου και η αίτηση καταχώρισης να αφορά πανομοιότυπα ή παρόμοια σημεία και προϊόντα» ( 13 ). Δέχθηκε, ως εκ τούτου, «την ύπαρξη πραγματικής, ενεργού και διαρκούς εμπορικής σχέσης, η οποία γεννά γενική υποχρέωση εμπιστοσύνης και πίστης, κατά την ημερομηνία κατάθεσης του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και ότι η προσφεύγουσα ήταν ειδικός πληρεξούσιος υπό την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009» ( 14 ). Τέλος, το τμήμα προσφυγών έκρινε, ότι, στην επίμαχη υπόθεση, τα προϊόντα τα οποία καλύπτονται από τα αντιπαρατιθέμενα σημεία ήταν πανομοιότυπα ( 15 ) και τα επίμαχα σημεία ήταν παρόμοια ( 16 ).

12. Στις 5 Ιανουαρίου 2017, η John Mills άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου για την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως επικαλούμενη έναν και μόνο λόγο, υποδιαιρούμενο σε τρεις αιτιάσεις, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009. Η πρώτη αιτίαση αφορούσε τον χαρακτηρισμό της John Mills ως «ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου» υπό την έννοια της εν λόγω διατάξεως. Με τη δεύτερη και τρίτη αιτίαση, η John Mills προέβαλε ότι το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε ότι η εν λόγω διάταξη εφαρμόζεται ακόμη και όταν τα αντιπαρατιθέμενα σημεία είναι απλώς παρόμοια και όχι πανομοιότυπα, τούτο δε παρά το γεγονός ότι τα καλυπτόμενα από το προγενέστερο σήμα προϊόντα δεν είναι πανομοιότυπα με εκείνα που καλύπτονται από το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.

13. Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε καταρχάς τη δεύτερη αιτίαση και την έκανε δεκτή. Στη συνέχεια ακύρωσε την απόφαση του τμήματος προσφυγών χωρίς να αποφανθεί επί της πρώτης και της τρίτης αιτιάσεως και καταδίκασε το EUIPO και την Jerome Alexander να καταβάλουν έκαστο το ήμισυ των εξόδων της John Mills.

III. Διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και αιτήματα των διαδίκων

14. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 20 Δεκεμβρίου 2018, το EUIPO άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως. Το EUIPO ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να καταδικάσει την John Mills στα δικαστικά έξοδα. Η John Mills ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως του EUIPO και να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα. Το EUIPO και η John Mills ανέπτυξαν τις παρατηρήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 16ης Ιανουαρίου 2020.

IV. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως

15. Προς στήριξη της αναιρέσεώς του, το EUIPO προβάλλει δύο λόγους. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, ενώ με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως παράβαση του άρθρου 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου.

Α. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009

1. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

16. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά τις σκέψεις 25 έως 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

17. Στη σκέψη 25 της εν λόγω αποφάσεως, αφού το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι σκοπός του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 είναι η «αποτροπή του ενδεχομένου αθέμιτης οικειοποίησης του σήματος του δικαιούχου από τον ειδικό πληρεξούσιο ή τον αντιπρόσωπό του, δεδομένου ότι ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος μπορεί να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις και την πείρα που απέκτησε κατά τη διάρκεια της εμπορικής σχέσης με τον δικαιούχο και, ως εκ τούτου, να αντλήσει αθέμιτο όφελος από τις προσπάθειες που κατέβαλε και την επένδυση στην οποία προέβη ο δικαιούχος του σήματος», επιβεβαίωσε ότι η εν λόγω διάταξη «επιβάλλει κατ’ ουσίαν να υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ του σήματος του δικαιούχου και του σήματος του οποίου την καταχώριση ζητεί ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος ιδίω ονόματι» και ότι «[μ]ια τέτοια σχέση μπορεί να νοηθεί μόνον αν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ των επίμαχων σημάτων». Το Γενικό Δικαστήριο στη συνέχεια έκρινε ότι τόσο οι προπαρασκευαστικές εργασίες του κανονισμού 40/94 για το κοινοτικό σήμα ( 17 ) (σκέψεις 26 έως 31 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως) όσο και η διατύπωση του άρθρου 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων (σκέψεις 32 έως 35 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως) συνηγορούν υπέρ της ερμηνείας ότι το προγενέστερο σήμα και το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση πρέπει να είναι πανομοιότυπα –και όχι απλώς παρόμοια–, προκειμένου να τύχει εφαρμογής το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009.

2. Επιχειρήματα των διαδίκων

18. Το EUIPO προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, κατά το μέτρο που περιόρισε το πεδίο εφαρμογής της έννοιας της «ταυτότητας» των σημείων και απέδωσε στην έννοια αυτή τη σημασία που έχει στο πλαίσιο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009. Το EUIPΟ προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι προέκρινε τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη τον σκοπό της εν λόγω διατάξεως. Συναφώς, το EUIPO υπογραμμίζει, αφενός, ότι η γραμματική ερμηνεία δεν αποκλείει την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως επίσης ως προς παρόμοια σήματα, και, αφετέρου, ότι ο δικαστής της Ένωσης έχει συστηματικά προκρίνει μια τελολογική προσέγγιση όσον αφορά την ερμηνεία των διατάξεων που διέπουν τα εμπορικά σήματα. Κατά το EUIPO, ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος θα μπορούσε να αντλήσει το αθέμιτο όφελος στο οποίο αναφέρεται το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 25 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως όχι μόνον στην περίπτωση στην οποία χρησιμοποιεί πανομοιότυπο σήμα με εκείνο του δικαιούχου, αλλά επίσης σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιφέρει τροποποιήσεις οι οποίες δεν αλλοιώνουν τα ουσιώδη στοιχεία του εν λόγω σήματος και επιτυγχάνει την οικειοποίησή του. Στις περιπτώσεις αυτές, ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος όχι μόνον έχει τη δυνατότητα να αποσπάσει πελάτες του δικαιούχου του σήματος και να καταστήσει λιγότερο επωφελή τυχόν εμπορική επέκταση ή είσοδο του τελευταίου στην αγορά της Ένωσης, αλλά θα μπορούσε και να εμποδίσει την ίδια την καταχώριση του σήματος του δικαιούχου και/ή τη χρήση του εντός της Ένωσης βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, ή του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009. Το EUIPO διατείνεται ότι το κρίσιμο κριτήριο για την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, ερμηνευόμενο με γνώμονα τον σκοπό του, δεν είναι ούτε η ταυτότητα ούτε η ομοιότητα των αντιπαρατιθέμενων σημάτων, όπως απαιτείται, αντιθέτως, για τους σκοπούς της εκτιμήσεως της ύπαρξης κινδύνου συγχύσεως, αλλά η «ισοδυναμία του συνόλου σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο». Η εν λόγω ισοδυναμία συντρέχει οσάκις είναι δυνατή η «σαφής αναγνώριση» του σημείου του δικαιούχου στο σήμα το οποίο διεκδικεί ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος. Τούτο θα συνέβαινε στην περίπτωση στην οποία τα αντιπαρατιθέμενα σήματα συμπίπτουν «με στοιχεία στα οποία συνίσταται κατ’ ουσίαν ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος». Τέλος, το EUIPO διατείνεται ότι το γεγονός ότι οι αιτήσεις καταχωρίσεως, όπως η επίμαχη, ενέχουν το στοιχείο της κακής πίστης και εμπίπτουν στον λόγο ακυρότητας που προβλέπεται στο άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν μπορεί να οδηγήσει σε στενή ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού. Ωστόσο, εάν ο δικαιούχος του σήματος οφείλει να αναμείνει την καταχώριση του σήματος που έχει ζητηθεί από τον ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο προκειμένου να είναι σε θέση να προστατεύσει τα έννομα συμφέροντά του, τούτο θα αντέκειτο στις αρχές της οικονομίας της δίκης και της χρηστής διοικήσεως.

19. Κατά την John Mills, προκύπτει με σαφήνεια από το γράμμα τόσο του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 όσο και του άρθρου 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων ότι οι εν λόγω διατάξεις αναφέρονται σε πανομοιότυπα και όχι σε απλώς παρόμοια σήματα. Το εν λόγω στοιχείο επιβεβαιώνεται επίσης από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του κανονισμού 40/94, όπως έχει ορθώς επισημάνει το Γενικό Δικαστήριο. Η John Mills τονίζει επίσης τον ασαφή και ανακριβή χαρακτήρα του κριτηρίου που προτείνεται από το EUIPO για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, το οποίο βασίζεται στην οικειοποίηση του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος του δικαιούχου εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου. Η εν λόγω εταιρία επισημαίνει ότι η εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα δεν διενεργείται με αφηρημένο τρόπο, αλλά από την οπτική του ενδιαφερόμενου καταναλωτή. Ο εν λόγω καταναλωτής είναι εκείνος του κράτους στο οποίο καταχωρίστηκε (ή απολαύει άλλης μορφής προστασίας) το σήμα του δικαιούχου και όχι εκείνος της Ένωσης, όπως εσφαλμένα έκρινε το τμήμα προσφυγών. Υπό τις περιστάσεις αυτές, η εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα θα μπορούσε να αποδειχθεί δυσχερής. Εν προκειμένω, δεν προσκομίστηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο σχετικά με τον διακριτικό χαρακτήρα των όρων MAGIC MINERALS όσον αφορά τα προϊόντα «πούδρα προσώπου με μεταλλικά στοιχεία» από την οπτική του καταναλωτή των ΗΠΑ. H John Mills επισημαίνει ομοίως ότι το κριτήριο που προτείνει το EUIPO είναι ευρύτερο σε σχέση με εκείνα που θεσπίζονται στον κανονισμό 207/2009, και, συγκεκριμένα, στο άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 5, του εν λόγω κανονισμού. Θα ήταν παράλογο να θεωρηθεί ότι ο ενωσιακός νομοθέτης αποσκοπεί στο να κατοχυρώσει υπέρ αλλοδαπών σημάτων, τα οποία μάλιστα δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ στην Ένωση, μια προστασία ευρύτερη σε σχέση με εκείνη που επιφυλάσσεται στα εθνικά σήματα ή τα σήματα της Ένωσης. Τέλος, η John Mills προβάλλει ότι η ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 που προκρίνει το EUIPO θα οδηγούσε όχι μόνο σε σημαντικές δυσχέρειες εφαρμογής, αλλά και σε μια πρόδηλη ανασφάλεια δικαίου όσον αφορά το πραγματικό πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως, ενώ το άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, σχετικά με τις κακόπιστες ενέργειες κατά την κατάθεση αίτησης σήματος, προβλέπει ήδη αποτελεσματικό μέσο κυρώσεων κατά των συμπεριφορών που εκθέτει το EUIPO στην αίτηση αναιρέσεώς του.

3. Ανάλυση

α) Επί της ερμηνείας του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009

1) Γραμματική ερμηνεία

20. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, o προσδιορισμός της σημασίας και του περιεχομένου όρων ως προς τους οποίους το δίκαιο της Ένωσης δεν παρέχει κανέναν ορισμό πρέπει να γίνεται σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένων ταυτοχρόνως υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση της οποίας αποτελούν τμήμα ( 18 ). Η ερμηνεία διατάξεως της νομοθεσίας της Ένωσης συνεπάγεται, περαιτέρω, σύγκριση μεταξύ των κειμένων της στις διάφορες γλώσσες ( 19 ). Σε περίπτωση αποκλίσεως μεταξύ των κειμένων, η επίμαχη διάταξη θα πρέπει να ερμηνευθεί με γνώμονα την όλη οικονομία και τον σκοπό της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί στοιχείο ( 20 ).

21. Η υπό κρίση υπόθεση δεν αφορά τον προσδιορισμό της σημασίας ενός όρου ή εκφράσεως που περιέχεται στη διάταξη η οποία πρέπει να αναλυθεί, αλλά την εκτίμηση κατά πόσον οι εκφράσεις ή η σύνταξη που χρησιμοποιείται στην εν λόγω διάταξη επιτρέπουν τον αδιαμφισβήτητο προσδιορισμό της σχέσεως που πρέπει να συνδέει, βάσει της εν λόγω διατάξεως, το σήμα του οποίου την καταχώριση ζητεί ο ειδικός πληρεξούσιος ή αντιπρόσωπος και το σήμα του δικαιούχου.

22. Δεδομένου ότι η απαίτηση ενός τέτοιου συνδέσμου προκύπτει σαφώς από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 το οποίο σε αντίθετη περίπτωση θα στερείτο κάθε λογικής, πρέπει να επισημανθεί ότι, εκ πρώτης όψεως, η εν λόγω διάταξη φαίνεται να καθιερώνει, σε πλείονες γλωσσικές αποδόσεις, την ύπαρξη αλληλεπικάλυψης ή «αντιστοιχίας» μεταξύ των εν λόγω σημάτων, ο δε τελευταίος όρος χρησιμοποιείται από το Γενικό Δικαστήριο ( 21 ). Τούτο οφείλεται, ιδίως, στη χρήση του οριστικού άρθρου στη φράση «δικαιούχου του σήματος», και στις δύο περιπτώσεις στις οποίες εμφανίζεται, από το οποίο αφήνεται να εννοηθεί ότι το κατατεθέν σήμα και το προγενέστερο σήμα στην ουσία αποτελούνται από το ίδιο σημείο. Η εν λόγω αντιστοιχία προκύπτει με ιδιαίτερη σαφήνεια σε ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις, όπως, ειδικότερα, στην ισπανική απόδοση, με την οποία κρίνεται απαράδεκτη η καταχώριση του «ιδίου» σήματος («misma») και η φράση «δικαιούχου του σήματος» («titular de la marca») στη δεύτερη εμφάνισή του, διατυπώνεται ως «δικαιούχου του εν λόγω σήματος» («titular de dicha marca») ( 22 ).

23. Εντούτοις, κατά την κρίση μου, δεν προκύπτει αδιαμφισβήτητα από το εν λόγω στοιχείο ότι μόνον ένα σήμα που είναι πανομοιότυπο με εκείνο του δικαιούχου, και όχι τυχόν σήμα που παρουσιάζει ορισμένες τροποποιήσεις σε σχέση με το σήμα του τελευταίου, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο του λόγου απαραδέκτου που ορίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009. Επιπλέον, καίτοι πράγματι ένα σήμα προσδιορίζεται επίσης βάσει των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτει, το γράμμα της εν λόγω διατάξεως δεν περιέχει καμία ρητή ένδειξη όσον αφορά τη σχέση με την οποία πρέπει να συνδέονται τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που ορίζονται στην αίτηση καταχωρίσεως και εκείνα που καλύπτονται από το σήμα του δικαιούχου, ενώ δεν δύναται να αποκλείσει μετά βεβαιότητας από το πεδίο εφαρμογής της τυχόν σημεία, ακόμα και πανομοιότυπα, που προορίζονται για χρήση σε προϊόντα ή υπηρεσίες που δεν είναι πανομοιότυπα.

24. Πρέπει επομένως να ανατρέξουμε σε άλλα ερμηνευτικά εργαλεία για τον προσδιορισμό του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως. Από την πλευρά του, το Γενικό Δικαστήριο, σε αντιδιαστολή προς τους ισχυρισμούς του EUIPO, δεν βασίστηκε στη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, αλλά, αντιθέτως, βάσει του σκοπού που επιδιώκεται με την εν λόγω διάταξη ( 23 ), συνήγαγε, στη σκέψη 25 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την απαίτηση να υφίσταται «άμεση σχέση» μεταξύ του σήματος του δικαιούχου και του σήματος του πληρεξούσιου ή αντιπροσώπου, η οποία έχει την έννοια της μεταξύ τους «αντιστοιχίας».

2) Συστηματική ερμηνεία

25. Ορισμένα στοιχεία που αντλούνται από την εσωτερική οικονομία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 στηρίζουν, κατά την κρίση μου, την απαίτηση «αντιστοιχίας» μεταξύ του σήματος του πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου και του σήματος του δικαιούχου. Η εν λόγω διάταξη θεσπίζει τη θετική προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία η αίτηση καταχωρίσεως πρέπει να υποβάλλεται από ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο «ιδίω ονόματι» καθώς και την αρνητική προϋπόθεση περί απουσίας συγκαταθέσεως του δικαιούχου. Στην πραγματικότητα, αμφότερες οι προϋποθέσεις συνηγορούν υπέρ της θέσεως ότι το σήμα που αποτελεί αντικείμενο της αιτήσεως καταχωρίσεως επ’ ονόματι του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου τελεί στην πραγματικότητα υπό την κυριότητα του νόμιμου δικαιούχου, επ’ ονόματι του οποίου και με τη συγκατάθεση του οποίου πρέπει να υποβάλλεται η εν λόγω αίτηση. Εξάλλου, η ως άνω θέση επιρρωννύεται από το γράμμα του άρθρου 18 του κανονισμού 207/2009, το οποίο εντάσσεται στο τμήμα 4 του εν λόγω κανονισμού, με τον τίτλο «Το κοινοτικό σήμα ως αντικείμενο κυριότητας», και με βάση το οποίο θεσπίζεται το δικαίωμα του δικαιούχου να ζητήσει τη μεταβίβαση επ’ ονόματί του του σήματος στην καταχώριση του οποίου προέβη ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος άνευ της άδειας του δικαιούχου.

26. Αντιθέτως, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 8 του κανονισμού 207/2009 ως συνόλου, προκύπτει η αυτοτέλεια της παραγράφου 3 σε σχέση με την παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου. Αμφότερες οι διατάξεις θεσπίζουν λόγους απαραδέκτου όσον αφορά περιπτώσεις συγκρούσεως του κατατεθέντος σήματος με προγενέστερο σήμα, και η καθεμία θεσπίζει τους δικούς της όρους εφαρμογής εκάστου λόγου απαραδέκτου. Η παράγραφος 1 προβλέπει στα στοιχεία αʹ και βʹ αυτής δύο περιπτώσεις διπλής ταυτότητας και ομοιότητας που δύνανται να προκαλέσουν σύγχυση μεταξύ των σημάτων, ενώ η παράγραφος 3 απαιτεί την ύπαρξη μιας συγκεκριμένης σχέσεως (εκείνη της πληρεξουσιότητας ή της εκπροσώπησης) μεταξύ του καταθέτοντος και του δικαιούχου του προγενέστερου σήματος, την ύπαρξη συγκαταθέσεως του τελευταίου, καθώς και την απουσία δικαιολογητικών λόγων της πράξεως του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου. Αντιθέτως, δεν διευκρινίζεται η ύπαρξη σχέσεως μεταξύ του κατατεθέντος σήματος και του προγενέστερου σήματος, πολλώ δε μάλλον διά της παραπομπής στις έννοιες της «ταυτότητας» και της «ομοιότητας» που χρησιμοποιούνται στην ως άνω παράγραφο 1. Τα ως άνω ισχύουν όσον αφορά τη σχέση μεταξύ της παραγράφου 3 και της παραγράφου 5 του άρθρου 8 του κανονισμού 207/2009, στο οποίο αντιθέτως γίνεται ρητή αναφορά στις έννοιες της «ταυτότητας» και της «ομοιότητας».

3) Ιστορική ερμηνεία

27. Όπως επισημαίνεται στη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το προσχέδιο του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα του Απριλίου 1977 ( 24 ), προέβλεπε στο άρθρο 12, παράγραφος 3, ότι ο σχετικός λόγος απαραδέκτου εφαρμόζεται σε «πανομοιότυπα ή παρόμοια σήματα» σε σχέση με το προγενέστερο σήμα για «ταυτόσημα ή παρόμοια προϊόντα» με εκείνα που καλύπτει το τελευταίο.

28. Εντούτοις, η ρητή αναφορά στη διπλή περίπτωση ταυτότητας και ομοιότητας τόσο των σημείων όσο και των προϊόντων ή υπηρεσιών εντούτοις απαλείφθηκε στη σχετική διάταξη της προτάσεως του κανονισμού ( 25 ) που υποβλήθηκε από την Επιτροπή στο Συμβούλιο τον Νοέμβριο του 1980, η οποία αποτέλεσε την απαρχή του κανονισμού 40/94. Ούτε το προκαταρκτικό σχέδιο ούτε η πρόταση της Επιτροπής προέβλεπαν διατάξεις ανάλογες με εκείνες του άρθρου 11 και του άρθρου 18 του κανονισμού 207/2009 ( 26 ). Εξάλλου, τα εν λόγω κείμενα δεν προέβλεπαν έναν γενικό λόγο ακυρότητας του κοινοτικού σήματος λόγω της κακόπιστης καταχωρίσεως ( 27 ). Το ζήτημα των καταχρηστικών καταχωρίσεων προβλήθηκε το 1982 από την ιταλική αντιπροσωπία και η πρόταση περί εισαγωγής σχετικής διατάξεως ενσωματώθηκε στην έκθεση της ομάδας εργασίας του Συμβουλίου που συστάθηκε για την εξέταση της προτάσεως του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα. Οι εν λόγω συζητήσεις, καθώς και οι μεταγενέστερες αυτών, που συνέβαλαν στον ορισμό του περιεχομένου των κανόνων που σχετίζονται με τις κακόπιστες καταχωρίσεις διεξήχθησαν στο περιθώριο εκείνων που αφορούσαν το άρθρο 7, παράγραφος 3, της προτάσεως του κανονισμού, με το οποίο ρυθμιζόταν η περίπτωση αιτήσεως που έχει υποβληθεί από τον ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο του δικαιούχου του σήματος άνευ αδείας του τελευταίου ( 28 ).

29. Όσον αφορά την τελευταία αυτή διάταξη, όπως επισημαίνεται στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σε έγγραφο που καταρτίστηκε στο πλαίσιο συζητήσεων της ομάδας εργασίας για την πρόταση του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, το Συμβούλιο επισήμανε ότι είχε απορρίψει την πρόταση της γερμανικής αντιπροσωπίας η οποία τασσόταν υπέρ της επεκτάσεως της εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως και στην περίπτωση «παρόμοιων σημάτων για παρόμοια προϊόντα» ( 29 ). Στο ίδιο έγγραφο επισημαίνεται ότι απορρίφθηκε η πρόταση της δανικής αντιπροσωπίας όσον αφορά τη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της ίδιας διατάξεως σε κάθε πρόσωπο που ενεργεί κακόπιστα, κατά το μέτρο που θα εισήγαγε υποκειμενικό κριτήριο που δεν συνάδει με το αντικειμενικό κριτήριο που προτάσσεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της προτάσεως του κανονισμού, και διότι θα παρείχε τη δυνατότητα στον δικαιούχο προγενέστερου δικαιώματος να αντιταχθεί στη δημιουργία κοινοτικού σήματος ελλείψει αμοιβαιότητας.

30. Όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του κανονισμού 40/94 προκύπτει η βούληση του κοινοτικού νομοθέτη να διατηρήσει το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού (εν συνεχεία άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009) εντός καθορισμένων ορίων. Συγκεκριμένα, η εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως για παρόμοια σήματα που καλύπτουν παρόμοια προϊόντα απορρίφθηκε ρητώς. Στο πλαίσιο αυτό, σε αντίθεση με τα όσα διατείνεται το EUIPO, το γεγονός ότι το εν λόγω άρθρο δεν αναφέρει ρητώς τη δυνατότητα εφαρμογής του σε παρόμοια σήματα δεν μπορεί να εξομοιωθεί ερμηνευτικά με την έλλειψη ρητής παραπομπής στην έννοια της ταυτότητας. Πράγματι, αφενός, η οικειοποίηση ενός σημείου πανομοιότυπου σε σχέση με εκείνο του δικαιούχου εκ μέρους ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου συνιστά χαρακτηριστική περίπτωση η οποία καλύπτεται από την υπό κρίση διάταξη, και η οποία αντικατοπτρίζεται αδιαμφισβήτητα στο γράμμα της εν λόγω διατάξεως, και, αφετέρου, όπως προαναφέρθηκε, η παράλειψη κάθε αναφοράς στην έννοια της ομοιότητας εκφράζει τη σαφή πρόθεση του κοινοτικού νομοθέτη, όπως εκφράστηκε σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις στη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση του κανονισμού 40/94, την πρώτη φορά εμμέσως και τη δεύτερη φορά ρητώς.

31. Επιπλέον, υπέρ της κρίσεως ότι ο κοινοτικός νομοθέτης αποσκοπούσε στον περιορισμό του πεδίου εφαρμογής του υπό κρίση λόγου απαραδέκτου σε περίπτωση αντικειμενικής αντιστοιχίας μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων συνηγορεί το γεγονός ότι η εφαρμογή του δεν υπόκειται στην απόδειξη τυχόν άλλων στοιχείων, είτε αντικειμενικών (για παράδειγμα, τη στοιχειοθέτηση αθέμιτου οφέλους στο πρόσωπο του μη εξουσιοδοτημένου ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου ή ζημίας σε βάρος του νόμιμου δικαιούχου) είτε υποκειμενικών (για παράδειγμα, την κακή πίστη του μη εξουσιοδοτημένου ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου). Σε περίπτωση που υφίσταται η εν λόγω αντιστοιχία, και εφόσον ο ειδικός πληρεξούσιος ή ο αντιπρόσωπος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ενέργειά του, η προστασία του δικαιούχου είναι αυτόματη, καίτοι απόκειται στην πρωτοβουλία του να τη διεκδικήσει.

4) Τελολογική ερμηνεία

32. Όπως παλαιόθεν έχει αναγνωριστεί στη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου, ο σχετικός λόγος απαραδέκτου που κατοχυρώνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 αποσκοπεί στην αποτροπή της οικειοποίησης σήματος από τον αντιπρόσωπο του δικαιούχου του, δεδομένου ότι αυτός ο αντιπρόσωπος μπορεί να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις και την πείρα που απέκτησε όσο διαρκούσε η εμπορική σχέση με τον δικαιούχο και συνεπώς να αποκομίσει αδικαιολόγητα όφελος από τις προσπάθειες και την επένδυση που πραγματοποίησε ο ίδιος ο δικαιούχος του σήματος ( 30 ). Τα ως άνω εφαρμόζονται ιδίως στις περιπτώσεις στις οποίες ο δικαιούχος ενός σήματος το οποίο προστατεύεται αποκλειστικά εκτός της Ένωσης διανέμει τα οικεία προϊόντα ή υπηρεσίες στην αγορά της Ένωσης μέσω ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου. Στις περιπτώσεις αυτές ο δικαιούχος του σήματος εκτίθεται στον κίνδυνο αθέμιτης συμπεριφοράς εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου. Κατόπιν της καταχωρίσεως του σήματος της Ένωσης ιδίω ονόματι, ο τελευταίος θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον ίδιο τον δικαιούχο, και, με βάση την προτεραιότητα που απέκτησε στην αγορά, να εμποδίσει τη χρήση του σήματος εκ μέρους του δικαιούχου, ή, στην περίπτωση που ο δικαιούχος δεν διαθέτει ακόμα παρουσία στην αγορά της Ένωσης, να εμποδίσει ακόμα και την πρόσβασή του σε αυτήν. Τίποτα δεν εμποδίζει τον δικαιούχο να αντιταχθεί στην καταχώριση ενός σήματος με βάση τον σχετικό λόγο απαραδέκτου ακόμα και σε περίπτωση που το σήμα απολαύει οποιασδήποτε μορφής προστασίας εντός της Ένωσης ή κράτους μέλος. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, διαθέτει και άλλα μέσα προστασίας που προβλέπονται στο άρθρο 8, εφόσον συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις.

33. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ευρεία ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, όπως αυτή προκρίνεται από το EUIPO, συμπεριλαμβάνουσα την περίπτωση απλής ομοιότητας μεταξύ του σημείου του οποίου ζητείται η καταχώριση και του σημείου του ανακόπτοντος, θα συνέβαλε στην πραγμάτωση του σκοπού που επιδιώκεται με την εν λόγω διάταξη. Εντούτοις, σε αντίθεση με τα όσα διατείνεται το EUIPO, τυχόν στενή ερμηνεία που θα περιόριζε το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, αποκλειστικά στις περιπτώσεις πανομοιότυπων αντιπαρατιθέμενων σημάτων, δεν θα στερούσε από τη διάταξη αυτή κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα, αλλά θα οριοθετούσε την πραγμάτωση του σκοπού προστασίας σε σαφώς καθορισμένες περιπτώσεις.

34. Κατά το μέτρο που ο εν λόγω περιορισμός φαίνεται να τελεί σε συνοχή τόσο με το γράμμα της επίμαχης διατάξεως όσον και με τη σαφή πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης, διερωτώμαι εάν ο ερμηνευτής του δικαίου δύναται να παραβλέψει τα εν λόγω στοιχεία, προκρίνοντας μια ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως που κατά την κρίση μου βαίνει πέραν μιας απλής τελολογικής ερμηνείας και οδηγεί σε μια μάλλον αναλογική εφαρμογή του κανόνα που περιέχεται σε αυτήν ( 31 ). Συναφώς, υπενθυμίζω, αφενός, ότι το Δικαστήριο έχει ήδη διευκρινίσει ότι η τελολογική ερμηνεία δεν μπορεί να οδηγήσει σε ερμηνεία διατάξεως που να αντίκειται στο γράμμα της ( 32 ), και, αφετέρου, ότι, ανεξαρτήτως τυχόν άλλης εκτιμήσεως, το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 θεσπίζεται ως εξαίρεση από την αρχή της προτεραιότητας που διέπει το δίκαιο των σημάτων ( 33 ), και, ως τέτοια, πρέπει να ερμηνεύεται στενά και, επομένως, δεν επιδέχεται αναλογική ερμηνεία ( 34 ).

5) Το άρθρο 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων

35. Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο μπορεί να ερμηνεύσει διατάξεις διεθνών συμβάσεων, στην περίπτωση που παραπέμπουν σε αυτές κανόνες του δικαίου της Ένωσης ή όταν το νομοθέτημα της Ένωσης θεσπίστηκε προς μεταφορά κανόνων διεθνών συμβάσεων στην έννομη τάξη της Ένωσης ( 35 ).

36. Το άρθρο 6 επτάκις εισήχθη στο κείμενο της Συμβάσεως των Παρισίων κατόπιν της αναθεωρητικής διασκέψεως της Λισσαβώνας του 1958 ( 36 ) και αποσκοπεί στην προστασία του δικαιούχου σήματος που προστατεύεται σε ένα από τα κράτη που δεσμεύονται από τη Σύμβαση έναντι των καταχρήσεων που διαπράττονται από τον ειδικό πληρεξούσιο ή τον αντιπρόσωπο του εν λόγω δικαιούχου σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος ( 37 ). Το άρθρο αυτό προβλέπει τρεις διαφορετικές μορφές προστασίας που αποσκοπούν, αντιστοίχως, στην παρεμπόδιση της καταχωρίσεως του σήματος του δικαιούχου εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου ή στη δυνατότητα υποβολής αιτήσεως για την κήρυξη της ακυρότητάς του, στην απαγόρευση της μη εξουσιοδοτημένης χρήσεώς του εκ μέρους του τελευταίου, καθώς και στη δυνατότητα μεταβιβάσεως του σήματος που αποτέλεσε αντικείμενο παράνομης καταχωρίσεως εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου στον δικαιούχο. Όπως προελέχθη, ο κανονισμός 207/2009 (και πλέον ομοίως η οδηγία 2015/2436) προβλέπει και τις τρεις ως άνω μορφές προστασίας.

37. Από το γράμμα του άρθρου 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων στη γαλλική απόδοση, η οποία θεωρείται και αυθεντική ( 38 ), προκύπτει με ακόμη σαφέστερο τρόπο, σε σχέση με το αντίστοιχο κείμενο του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, ότι αντικείμενο της αιτήσεως καταχωρίσεως του ειδικού πληρεξουσίου ή αντιπροσώπου είναι το σήμα του δικαιούχου ( 39 ). Πράγματι, όπως επισημαίνει το EUIPO, τόσο στις προπαρασκευαστικές εργασίες της Συμβάσεως της Λισσαβώνας ( 40 ), όσο και στις κατευθυντήριες γραμμές για την εφαρμογή της Συμβάσεως των Παρισίων ( 41 ), επιβεβαιώνεται ότι το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως πρέπει να νοείται ότι καλύπτει τόσο τα «πανομοιότυπα» όσο και τα «παρόμοια» σήματα ( 42 ). Εντούτοις, δεδομένου ότι το γράμμα του άρθρου 6 επτάκις δεν επιρρωννύει μια τέτοια ερμηνεία, θεωρώ ορθή τη διαπίστωση στην οποία οδηγήθηκε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με βάση την οποία η εν λόγω διάταξη προϋποθέτει την αντιστοιχία μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων.

38. Σε κάθε περίπτωση, το εν λόγω συμπέρασμα δεν ασκεί επιρροή στην ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009. Πράγματι, καίτοι αναγνωρίζεται ότι η εν λόγω διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με το άρθρο 6 επτάκις της Σύμβασης των Παρισίων, εντούτοις επισημαίνεται ότι το άρθρο αυτό παρέχει ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στα συμβαλλόμενα κράτη, τα οποία διατηρούν ιδίως τη δυνατότητα να προβλέπουν στην οικεία έννομη τάξη ευρύτερη προστασία της βιομηχανικής ιδιοκτησίας σε σχέση με εκείνη που προβλέπεται στη Σύμβαση ( 43 ).

6) Συμπεράσματα όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009

39. Το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 προβλέπει ότι ο δικαιούχος σήματος, ακόμα και εάν προστατεύεται αποκλειστικά εκτός του εδάφους της Ένωσης, έχει τη δυνατότητα να αντιταχθεί στην καταχρηστική καταχώριση του σήματός του εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου του. Πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση στην οποία γίνεται δεκτή η ανακοπή κατά αιτήσεως καταχωρίσεως της οποίας η κατάθεση τεκμαίρεται ότι έλαβε χώρα κατά παραβίαση της γενικής αρχής της καλής πίστης ( 44 ). Στις λοιπές περιπτώσεις, οι θιγόμενοι δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιταχθούν στην καταχώριση του σήματος και διαθέτουν μόνον τη δυνατότητα υποβολής αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας που προβλέπεται στο άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού.

40. Οι λόγοι αυτής της διαφορετικής προσέγγισης είναι ποικίλοι, από την ανάγκη να εισαχθεί στο σύστημα των σημάτων της Ένωσης μια διάταξη που να ενσωματώνει το άρθρο 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων έως και την πρόθεση να μην επιβαρυνθεί η διαδικασία καταχωρίσεως με ανακοπές κατά τυχόν καταχρηστικών αιτήσεων καταχωρίσεως στις οποίες, σε αντίθεση με τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, η κακή πίστη του καταθέτοντος δεν μπορεί απλώς να τεκμαίρεται (άνευ αιτιολογήσεως) αλλά πρέπει επιπλέον να αποδεικνύεται. Εντούτοις, θεωρώ ότι η εν λόγω διάταξη, όπως και το άρθρο 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων, εμφορείται επίσης από την ιδέα ότι ανήκει αποκλειστικά στον δικαιούχο το δικαίωμα καταθέσεως ή η παροχή άδειας για την κατάθεση του οικείου σήματος σε έδαφος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο προστατεύεται, και, ως εκ τούτου, ανεξαρτήτως της υπάρξεως καλής πίστης, η εν λόγω διάταξη τιμωρεί πρωτίστως την έλλειψη νομιμοποιήσεως του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου που δεν διαθέτει άδεια να προβεί στην κατάθεση. Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει κατά την κρίση μου να γίνει δεκτό ότι η αναγκαία αντιστοιχία μεταξύ των σημάτων προκύπτει από το γράμμα της υπό κρίση διατάξεως.

41. Πάντως, από τα ανωτέρω διαπιστώνεται ότι τυχόν ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 με βάση την οποία ο σχετικός λόγος απαραδέκτου που ορίζεται σε αυτό εφαρμόζεται και στην περίπτωση παρόμοιων σημάτων, πολλώ δε μάλλον στην περίπτωση ομοιότητας που συνεπάγεται κίνδυνο συγχύσεως όπως διαλαμβάνεται στην παράγραφο 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω άρθρου, δεν συνάδει ούτε με το γράμμα της υπό κρίση διατάξεως ούτε με την πρόδηλη βούληση του κοινοτικού νομοθέτη κατά την εισαγωγή της εν λόγω διατάξεως στο καθεστώς των σημάτων της Ένωσης. Με άλλα λόγια, το κριτήριο που διέπει τη σύγκριση μεταξύ των σημάτων για τους σκοπούς εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως δεν μπορεί να είναι το ίδιο με αυτό που εφαρμόζεται στην περίπτωση των ανακοπών κατά καταχωρίσεων που ασκούνται με βάση δικαιώματα που προστατεύονται στο έδαφος της Ένωσης.

42. Εντούτοις, από τα ανωτέρω δεν προκύπτει αυτομάτως ότι το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 έχει την έννοια ότι η άσκηση ανακοπής είναι δυνατή μόνον στην περίπτωση στην οποία υφίσταται διπλή ταυτότητα μεταξύ τόσο των αντιπαρατιθέμενων σημείων όσο και των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτονται από αυτά, κατά την έννοια της παραγράφου 1, στοιχείο αʹ, του εν λόγω άρθρου. Πράγματι, όπως ορθώς επικαλείται το EUIPO, τυχόν ερμηνεία της υπό κρίση διατάξεως με βάση την οποία το πεδίο εφαρμογής της υπόκειται στο αυστηρό κριτήριο της ταυτότητας μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων, και κατά μείζονα λόγο, εκείνον της διπλής ταυτότητας θα επέτρεπε στον ειδικό πληρεξούσιο ή στον αντιπρόσωπο να αποφύγει την κύρωση της απαγορεύσεως καταχωρίσεως του σήματος, τούτο δε απλώς διά της ελαφράς τροποποιήσεως του σημείου ή της περιγραφής των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτει. Το ευρύ φάσμα δυνατοτήτων καταστρατηγήσεως του κανόνα θα καθιστούσε τον κανόνα αυτό σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική.

43. Όπως σημειώθηκε ανωτέρω, από την οικονομία του άρθρου 8 του κανονισμού 207/2009 προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος απαραδέκτου της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου είναι αυτοτελής. Ελλείψει ρητής παραπομπής στις έννοιες που περιγράφονται στην παράγραφο 1, στοιχεία αʹ και βʹ του εν λόγω άρθρου, ο σύνδεσμος μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων που απαιτείται για την κάλυψη από την προστασία που προσφέρεται στην υπό κρίση διάταξη μπορεί να καθοριστεί ανεξαρτήτως του εύρους που αναγνωρίζεται στις έννοιες αυτές στο πλαίσιο των σχετικών λόγων απαραδέκτου του άρθρου 8, παράγραφος 1.

44. Επομένως, καίτοι πράγματι, όπως ήδη αναφέρθηκε, με βάση το γράμμα του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, ο εν λόγω σύνδεσμος προϋποθέτει μια αντιστοιχία μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων, εντούτοις, κατά την κρίση μου, η εν λόγω αντιστοιχία πρέπει να αποκλείεται αυτομάτως εάν δεν υφίσταται πλήρης ταυτότητα. Ομοίως, ο δικαιούχος του σήματος δεν πρέπει να στερείται την προστασία που προσφέρει η εν λόγω διάταξη απλώς και μόνον λόγω του γεγονότος ότι δεν υφίσταται πλήρης ταυτότητα μεταξύ των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτονται από τα αντιπαρατιθέμενα σημεία.

45. Πρέπει επομένως να προσδιοριστεί το κριτήριο με βάση το οποίο διαπιστώνεται ότι υφίσταται η αντιστοιχία που απαιτείται για την εφαρμογή του σχετικού λόγου απαραδέκτου που εξετάζεται εν προκειμένω, σε περίπτωση που τα αντιπαρατιθέμενα σήματα, καθώς και τα αντίστοιχα προϊόντα ή υπηρεσίες, δεν είναι πανομοιότυπα.

46. Κατά την παρούσα διαδικασία, το EUIPO επέδειξε, κατά την κρίση μου, μια υπέρμετρα ελαστική στάση όσον αφορά την ανάγκη καθορισμού ενός τέτοιου κριτηρίου, φθάνοντας μέχρι του σημείου να δηλώσει ότι η διάκριση μεταξύ περιπτώσεων στις οποίες ο σχετικός λόγος απαραδέκτου εφαρμόζεται και εκείνων στις οποίες δεν εφαρμόζεται έγκειται, πέραν της σχέσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων, στην ύπαρξη αθέμιτου οφέλους εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου που δεν διαθέτει άδεια να καταθέσει αίτηση καταχωρίσεως ή να χρησιμοποιήσει το σήμα, η οποία θα πρέπει να αξιολογείται κατά περίπτωση. Θεωρώ απορριπτέα την ως άνω επιχειρηματολογία. Όπως έχω ήδη επισημάνει, καίτοι είναι αδιαμφισβήτητο ότι το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 αποσκοπεί στο να εμποδίσει τον ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο να καταχραστεί τη σχέση που τον συνδέει με τον δικαιούχο του σήματος, εντούτοις το ίδιο άρθρο προϋποθέτει επίσης την αντιστοιχία μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων. Η εν λόγω αντιστοιχία πρέπει να αξιολογείται με βάση ένα προκαθορισμένο κριτήριο, ιδίως δε για λόγους ασφάλειας δικαίου.

47. Τούτου λεχθέντος, φρονώ περαιτέρω ότι το κριτήριο της «ουσιαστικής ισοδυναμίας» μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων το οποίο βρίσκεται σε μια ενδιάμεση σφαίρα μεταξύ της «ταυτότητας» και της «ομοιότητας» η οποία προκαλεί σύγχυση, προβλέπεται και στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, με βάση τις οποίες η επίμαχη διάταξη δεν πρέπει να εφαρμόζεται μόνον στην περίπτωση ταυτότητας μεταξύ των σημάτων και ταυτότητας μεταξύ των αντίστοιχων προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά επίσης «όταν το σήμα για το οποίο ζητείται καταχώριση από τον αντιπρόσωπο ή τον ειδικό πληρεξούσιο αναπαράγει ουσιαστικά το προγενέστερο σήμα με ελάχιστες τροποποιήσεις, προσθήκες ή διαγραφές, οι οποίες δεν επηρεάζουν σημαντικά τον διακριτικό χαρακτήρα του» ή όταν «τα επίδικα προϊόντα και οι υπηρεσίες συνδέονται στενά ή είναι εμπορικώς ισοδύναμα» ( 45 ). Καίτοι οι ως άνω κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO αναφέρονται επίσης σε κριτήριο του κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των σημάτων ( 46 ), εντούτοις θεωρώ ότι, τουλάχιστον κατά τον τρόπο με τον οποίο διατυπώνεται, το κριτήριο που προτάσσουν προϋποθέτει την ύπαρξη στενότερου συνδέσμου μεταξύ των σημάτων και των αντίστοιχων προϊόντων και υπηρεσιών σε σχέση με τυχόν σύνδεσμο που δύναται να προκαλέσει κίνδυνο συγχύσεως.

48. Εντούτοις θεωρώ ότι το εν λόγω κριτήριο πρέπει να γίνεται δεκτό, υπό τον όρο ότι δεν θα καταλήγει σε εκτίμηση της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων. Κατά την κρίση μου, το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, πρέπει να εφαρμόζεται τόσο στην περίπτωση ταυτόσημων σημάτων όσο και στην περίπτωση στην οποία το σήμα του οποίου την καταχώριση έχει ζητήσει ο ειδικός πληρεξούσιος ή αντιπρόσωπος περιλαμβάνει ελάχιστες τροποποιήσεις, προσθήκες ή διαγραφές, οι οποίες δεν επηρεάζουν σημαντικά τον διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος. Τα ως άνω ισχύουν, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, οσάκις το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση αναπαράγει χωρίς ουσιαστικές τροποποιήσεις την «καρδιά» του προγενέστερου σήματος, ήτοι το στοιχείο ή τα στοιχεία που συνθέτουν τον διακριτικό του χαρακτήρα. Η εν λόγω εκτίμηση πρέπει να πραγματοποιείται συγκρίνοντας τα δύο σημεία με αντικειμενικό τρόπο. Σε περίπτωση που από την εν λόγω σύγκριση δεν μπορεί να διαπιστωθεί η ουσιαστική ισοδυναμία μεταξύ των σημείων, ακόμα και εάν υφίσταται ορισμένος βαθμός ομοιότητας μεταξύ τους, η υπό κρίση διάταξη δεν τυγχάνει εφαρμογής και ο νόμιμος δικαιούχος του σήματος μπορεί ενδεχομένως να υποβάλει αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 (νυν άρθρο 59, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001). Ομοίως, το άρθρο 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση στην οποία δεν υφίσταται στενός σύνδεσμος ή ισοδυναμία μεταξύ των προϊόντων και των υπηρεσιών που αφορούν τα αντιπαρατιθέμενα σήματα. Τα συμφέροντα του νόμιμου δικαιούχου ο οποίος, για παράδειγμα, είχε σχεδιάσει την εμπορική επέκταση του σήματός του μπορούν να προστατευτούν μόνον εκ των υστέρων μέσω της υποβολής αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας.

β) Πρόταση σχετικά με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως

49. Με βάση το σύνολο των ως άνω εκτιμήσεων, θεωρώ ότι το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον ερμήνευσε το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται αποκλειστικά στην περίπτωση ταυτότητας μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, και, για τον λόγο αυτό, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός.

Β. Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου

1. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

50. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά τις σκέψεις 39 έως 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

51. Το Γενικό Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009 εφαρμόζεται μόνον εάν τα αντιπαρατιθέμενα σήματα είναι πανομοιότυπα, έκρινε ότι είναι εφαρμόσιμη, κατά το μέτρο που συνδέεται «έμμεσα» με το ζήτημα της ταυτότητας, η νομολογία σχετικά με το άρθρο 15 του κανονισμού 207/2009 (νυν άρθρο 18 του κανονισμού 2017/1001), όσον αφορά την απόδειξη χρήσεως ( 47 ), και διατύπωσε, στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την πρόθεσή του να διαπιστώσει αν τα αντιπαρατιθέμενα σημεία είναι «πανομοιότυπα», ιδίως υπό το πρίσμα της εν λόγω νομολογίας. Στη σκέψη 41 επικύρωσε την κρίση του τμήματος προσφυγών ότι τα αντιπαρατιθέμενα σημεία έπρεπε να κριθούν παρόμοια και χαρακτήρισε ως «πρόδηλη» και «προφανή» την απουσία ταυτότητας μεταξύ των εν λόγω σημάτων. Στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι τα αντιπαρατιθέμενα σημεία δεν είναι πανομοιότυπα, το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε ότι εφαρμόζεται το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009.

2. Επιχειρήματα των διαδίκων

52. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως το EUIPΟ προβάλλει δύο διαφορετικές αιτιάσεις κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Πρώτον, προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υιοθέτησε αντιφατική αιτιολογία, κατά το μέτρο που εφάρμοσε την έννοια του «ταυτόσημου» σε δύο διαφορετικές νομικές και πραγματικές καταστάσεις. Σύμφωνα με το EUIPO, το κριτήριο που προβλέπεται στο άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν σχετίζεται με την έννοια του «ταυτοσήμου» και η εφαρμογή του κριτηρίου αυτού δεν συνάδει με τη στενή ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο. Δεύτερον, το EUIPΟ προβάλλει ότι, σε αντίθεση με τα οριζόμενα στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη στην εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου, αλλά απλώς περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι τα αντιπαρατιθέμενα σημεία δεν ήταν προδήλως πανομοιότυπα.

53. H John Mills αντιτάσσει ότι το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε στην επίκληση του άρθρου 15 του κανονισμού 207/2009 προκειμένου να διαπιστώσει ότι η έννοια του «ταυτόσημου» ετέθη εντός ορίων στο πλαίσιο της εν λόγω διατάξεως, και ότι, αφετέρου, το άρθρο 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού δεν απαιτεί την εφαρμογή ενός κριτηρίου περί πλήρους ταυτίσεως. Στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα αντιπαρατιθέμενα σημεία δεν μπορούσαν να κριθούν ως πανομοιότυπα ούτε με βάση την αποδυναμωμένη έννοια του ταυτόσημου που προβλέπεται στο άρθρο 15 του κανονισμού 207/2009.

3. Ανάλυση

54. Φρονώ ότι πρέπει να γίνουν δεκτές ομοίως οι δύο αιτιάσεις που προβάλλει το EUIPO στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.

55. Πρώτον, συντάσσομαι με την άποψη του αναιρεσείοντος κατά την οποία το άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν προβλέπει κριτήριο ταυτότητας αλλά κριτήριο «ουσιαστικής ισοδυναμίας», το οποίο παρουσιάζει ορισμένες ομοιότητες με εκείνο που προτείνεται στο σημείο 48 των παρουσών προτάσεων, και σύμφωνα με το οποίο απαιτείται να προσδιοριστεί το διακριτικό στοιχείο ή στοιχεία του σημείου και να διαπιστωθεί εάν τα εν λόγω στοιχεία υπέστησαν ουσιώδεις μεταβολές κατά την εμπορική χρήση του καταχωρισθέντος σήματος ( 48 ). Αντιθέτως, όπως ορθώς επισημαίνει το EUIPO, το εν λόγω κριτήριο προϋποθέτει την απουσία ταυτότητας μεταξύ των εξεταζόμενων σημείων ( 49 ). Πρέπει ομοίως να επισημανθεί ότι η σύγκριση μεταξύ της καταχωρισθείσας εκδοχής ενός σήματος και της εκδοχής που χρησιμοποιείται στο εμπόριο, η οποία διέπει την εφαρμογή του άρθρου 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009, επιδιώκει διαφορετικό σκοπό και εξυπηρετεί διαφορετική λογική σε σχέση με τη σύγκριση μεταξύ του κατατεθέντος σήματος και του προγενέστερου σήματος για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 8 του εν λόγω κανονισμού. Συγκεκριμένα, στην πρώτη περίπτωση, η εν λόγω σύγκριση εξυπηρετεί τον σκοπό της αποδείξεως χρήσεως ενός σήματος εκ μέρους ενός δικαιούχου ακόμα και στην περίπτωση που ο τελευταίος, στο πλαίσιο της εμπορικής εκμεταλλεύσεως του, επέφερε στο σημείο παραλλαγές οι οποίες, χωρίς να μεταβάλλουν τον διακριτικό του χαρακτήρα, επιτρέπουν την καλύτερη προσαρμογή του στις απαιτήσεις εμπορίας και διαφήμισης των εν λόγω προϊόντων ή υπηρεσιών ( 50 ). Σύμφωνα με τον εν λόγω σκοπό, ο έλεγχος της ουσιαστικής ισοδυναμίας που προβλέπεται στο άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009 διεξάγεται επί σειράς στοιχείων για τα οποία πρέπει να ληφθούν υπόψη οι απαιτήσεις και οι εμπορικές χρήσεις του σχετικού τομέα ( 51 ), καθώς και η λειτουργία που επιτελεί ο διακριτικός χαρακτήρας του σημείου όπως χρησιμοποιείται συγκεκριμένα από τον δικαιούχο του σήματος ( 52 ).

56. Δεύτερον, όπως ορθώς προβάλλει το EUIPO, το Γενικό Δικαστήριο, σε αντίθεση με την εκδηλωθείσα πρόθεσή του στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν εξέτασε κατ’ ουσίαν τη διενεργηθείσα σύγκριση μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων που πραγματοποιήθηκε από το τμήμα προσφυγών, προκειμένου να επαληθεύσει εάν τα αποτελέσματα της εν λόγω συγκρίσεως είναι συμβατά με την εφαρμογή του κριτηρίου που προβλέπεται στο άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009. Αντιθέτως, περιορίστηκε, μέσω μιας τυπολατρικής και κατ’ ουσίαν διάλληλης επιχειρηματολογίας, να δηλώσει ότι, εφόσον το τμήμα προσφυγών είχε κρίνει ότι τα αντιπαρατιθέμενα σήματα είναι απλώς παρόμοια, εξ ορισμού δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ταυτόσημα, με αποτέλεσμα τούτο να συνάγεται, χωρίς να διατυπώνεται ρητώς, ότι το εν λόγω κριτήριο, που το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο είχε χαρακτηρίσει ως κριτήριο «ταυτότητας», δεν μπορούσε, ως εκ τούτου, να θεωρηθεί ότι πληρούνταν.

57. Βάσει των ανωτέρω, θεωρώ ότι πρέπει να γίνει δεκτός επίσης ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως.

Γ. Πρόταση επί της αιτήσεως αναιρέσεως

58. Αμφότεροι οι λόγοι αναιρέσεως είναι κατά την κρίση μου βάσιμοι. Επομένως, θεωρώ ότι πρέπει να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Κατά το άρθρο 61, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν η αναίρεση κριθεί βάσιμη, το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί είτε το ίδιο να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση, είτε να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει. H υπόθεση είναι ώριμη προς εκδίκαση από το Δικαστήριο όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση του μοναδικού λόγου ακυρώσεως που προβάλλει η John Mills ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

V. Επί της δεύτερης αιτιάσεως του μοναδικού λόγου ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου

59. Από το περιεχόμενο των σκέψεων 33 και 34 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι το τμήμα προσφυγών συνέκρινε τα αντιπαρατιθέμενα σημεία προκειμένου να εκτιμήσει εάν, από την οπτική του καταναλωτή της Ένωσης, υφίσταται μεταξύ τους ενδεχόμενος κίνδυνος συγχύσεως. Επομένως, το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε διαφορετικό κριτήριο σε σχέση με εκείνο που διέπει την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, όπως εκτίθεται στο σημείο 48 των παρουσών προτάσεων. Η δεύτερη αιτίαση του μοναδικού λόγου ακυρώσεως της John Mills πρέπει επομένως να γίνει δεκτή και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

VI. Επί των δικαστικών εξόδων

60. Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη ή όταν γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται και επί των δικαστικών εξόδων. Καθόσον προτείνω να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και καθόσον το EUIPO ζήτησε να καταδικαστεί η John Mills στα δικαστικά έξοδα, η John Mills πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας. Επιπλέον, καθόσον προτείνω να γίνει δεκτή η προσφυγή που ασκήθηκε πρωτοδίκως από την John Mills και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, προτείνω στο Δικαστήριο να διατηρήσει την κατανομή των δικαστικών εξόδων που περιέχεται στα σημεία 2 και 3 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

VII. Πρόταση

61. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω εκτιμήσεων, προτείνω στο Δικαστήριο: – να αναιρέσει την απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2018, John Mills κατά EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T‑7/17, EU:T:2018:679), – να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 5ης Οκτωβρίου 2016 (διαδικασία R 2087/2015 1), – να καταδικάσει την John Mills στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, και – να διατηρήσει την κατανομή των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου που περιέχεται στα σημεία 2 και 3 του διατακτικού της αποφάσεως της 15ης Οκτωβρίου 2018, John Mills κατά EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T‑7/17, EU:T:2018:679).

( 1 ) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.

( 2 ) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).

( 3 ) Κανονισμός (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1).

( 4 ) Το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί σχετικά με το ζήτημα που ανέκυψε εν προκειμένω, καίτοι μόνον εμμέσως, με τις αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, DEF-TEC Defense Technology κατά ΓΕΕΑ–Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (T‑6/05, EU:T:2006:241), της 13ης Απριλίου 2011, Safariland κατά ΓΕΕΑ – DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (T‑262/09, EU:T:2011:171), και της 29ης Νοεμβρίου 2012, Adamowski κατά ΓΕΕΑ-Fagumit (FAGUMIT) (T‑537/10 και T‑538/10, EU:T:2012:634).

( 5 ) ΕΕ 1994, L 336, σ. 214.

( 6 ) ΕΕ 1994, L 336, σ. 3.

( 7 ) Recueil des traités des Nations unies, τόμος 828, αριθ. 11851, σ. 305 (στο εξής: Σύμβαση των Παρισίων).

( 8 ) Μια ανάλογη διάταξη καταχωρίστηκε μόλις στην τελευταία οδηγία περί εναρμονίσεως του δικαίου των σημάτων, βλ. άρθρο 5, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας (ΕΕ) 2015/2436 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2015, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 2015, L 336, σ. 1). Πριν από την εν λόγω τροποποίηση τα κράτη μέλη όφειλαν ως εκ τούτου να εφαρμόζουν το άρθρο 6 επτάκις της Συμβάσεως των Παρισίων.

( 9 ) Άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2015/2436.

( 10 ) Άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2015/2436.

( 11 ) Ο κανονισμός 207/2009 καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε, από 1ης Οκτωβρίου 2017, από τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1). Ο νέος κανονισμός αναπαράγει, χωρίς καμία τροποποίηση δυνάμενη να ασκήσει επιρροή εν προκειμένω, το περιεχόμενο των διατάξεων του κανονισμού 207/2009 που παρατίθενται ανωτέρω (τα άρθρα 11, 18 και 53, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 είναι πλέον τα άρθρα 13, 21, παράγραφος 1, και 60, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, αντιστοίχως, του κανονισμού 2017/1001).

( 12 ) Πρβλ. απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, DEF-TEC Defense Technology κατά ΓΕΕΑ–Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (T‑6/05, EU:T:2006:241, σκέψη 38), μνημονευόμενη στο σημείο 17 της προσβαλλομένης αποφάσεως.

( 13 ) Πρόκειται για τις προϋποθέσεις που διαλαμβάνονται στη σκέψη 61 της αποφάσεως της 13ης Απριλίου 2011, Safariland κατά ΓΕΕΑ – DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (T‑262/09, EU:T:2011:171), μνημονευόμενη στο σημείο 18 της προσβαλλομένης αποφάσεως.

( 14 ) Βλ. σκέψη 13 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και σημεία 20 έως 25 της προσβαλλομένης αποφάσεως.

( 15 ) Το τμήμα προσφυγών έκρινε, αφενός, ότι τα «καλλυντικά» που καλύπτει το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση περιλάμβαναν την «πούδρα προσώπου με μεταλλικά στοιχεία» την οποία κάλυπτε το προγενέστερο σήμα, και, αφετέρου, ότι τα λοιπά προϊόντα που καλύπτονται από το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση παρουσίαζαν κοινά στοιχεία με εκείνα που καλύπτονταν από το προγενέστερο σήμα (βλ. σκέψη 14 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και σημεία 30 και 31 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

( 16 ) Το τμήμα προσφυγών, επισήμανε, καταρχάς την αξιοσημείωτη ομοιότητα των δύο πρώτων λεκτικών στοιχείων («magic» και «minerals») του προγενέστερου σήματος και των λεκτικών στοιχείων του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση. Ακολούθως, τόνισε ότι το προγενέστερο σήμα μπορούσε να γίνει αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό της Ένωσης ως σημείο αποτελούμενο από δύο στοιχεία: το στοιχείο «by jerome alexander» θα γινόταν αντιληπτό ως προσδιορισμός της οντότητας που φέρει την ευθύνη για το προϊόν, και το στοιχείο «magic minerals» θα γινόταν «κατά πάσα πιθανότητα αντιληπτό ως προσδιορισμός του ίδιου του προϊόντος ή της σειράς προϊόντων» (βλ. σκέψη 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και σημεία 33 έως 35 της προσβαλλομένης αποφάσεως).

( 17 ) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).

( 18 ) Αποφάσεις της 24ης Ιουνίου 2015, Hotel Sava Rogaška (C‑207/14, EU:C:2015:414, σκέψη 25), της 27ης Σεπτεμβρίου 2012, Partena (C‑137/11, EU:C:2012:593, σκέψη 56), και της 10ης Μαρτίου 2005, easyCar (C‑336/03, EU:C:2005:150, σκέψη 21).

( 19 ) Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 24ης Ιουνίου 2015, Hotel Sava Rogaška (C‑207/14, EU:C:2015:414, σκέψη 26), και της 30ής Ιανουαρίου 2001, Ισπανία κατά Συμβουλίου (C‑36/98, EU:C:2001:64, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

( 20 ) Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 24ης Ιουνίου 2015, Hotel Sava Rogaška (C‑207/14, EU:C:2015:414, σκέψη 26), και της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Brey (C‑140/12, EU:C:2013:565, σκέψη 74).

( 21 ) Βλ. για παράδειγμα, εκτός της ιταλικής απόδοσης, τις αποδόσεις στην αγγλική, τη γαλλική, τη γερμανική, τη ρουμανική και την πορτογαλική γλώσσα.

( 22 ) Με βάση το κείμενο στην ισπανική απόδοση του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, «[m]ediando oposición del titular de la marca, se denegará el registro de la misma cuando el agente o representante del titular de dicha marca la solicite en su propio nombre […]».

( 23 ) Η δεύτερη περίοδος της σκέψεως 25 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως συνδέεται με την πρώτη (στην οποία το Γενικό Δικαστήριο εκθέτει τον στόχο του άρθρου 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009) μέσω του συμπερασματικού συνδέσμου «επομένως») («thus», στην αγγλική, γλώσσα διαδικασίας, και «donc» στη γαλλική, γλώσσα σύνταξης του εγγράφου).

( 24 ) III/ex/C/268/77-E, διαθέσιμο στα αγγλικά στην ιστοσελίδα http://aei.pitt.edu/5526/1/002057_1.pdf.

( 25 ) Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα, που κατατέθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1980, COM/1980/635/FINAL/2 (ΕΕ 1980, C 351, σ. 5), άρθρο 7, παράγραφος 3 (στο εξής: πρόταση του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα).

( 26 ) Εντούτοις, προβλεπόταν λόγος ακυρότητας σήματος σε περίπτωση που είχε καταχωριστεί από τον ειδικό πληρεξούσιο ή αντιπρόσωπο άνευ της αδείας του δικαιούχου (άρθρο 42, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της προτάσεως κανονισμού για το κοινοτικό σήμα).

( 27 ) Η κακή πίστη απέκλειε απλώς την παραγραφή μέσω της δυνατότητας υποβολής αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας (άρθρο 44 της προτάσεως του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα) και του περιορισμού της αδυναμίας προβολής προγενέστερων δικαιωμάτων τοπικής ισχύος έναντι του κοινοτικού σήματος σε περίπτωση ανοχής της χρήσεως αυτών.

( 28 ) Για το ιστορικό της γενέσεως των διατάξεων του κανονισμού 40/94 όσον αφορά την κακή πίστη, βλ. Τsoutsanis, Trade Mark Registrations in Bad faith, 2010, Oxford University Press, σ. 47 επ.

( 29 ) Βλ. συμπεράσματα της συνεδρίασης της ομάδας εργασίας σχετικά με τη διανοητική ιδιοκτησία (εμπορικά σήματα) η οποία διεξήχθη στις Βρυξέλλες στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1982, έγγραφο αριθ. 11035/82, παράρτημα I. Το σημείωμα συντάχθηκε με την ακόλουθη διατύπωση: «The working party did not adopt a suggestion for the German delegation that this provision should also apply to similar trade marks for similar products».

( 30 ) Βλ. απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, DEF-TEC Defense Technology κατά ΓΕΕΑ–Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (T‑6/05, EU:T:2006:241, σκέψη 38).

( 31 ) Πρβλ. απόφαση του τμήματος προσφυγών, σημείο 27.

( 32 ) Πρβλ., αποφάσεις της 23ης Μαρτίου 2000, Met-Trans και Sagpol (C‑310/98 και C‑406/98, EU:C:2000:154, σκέψη 32), και της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, Mc Fadden (C‑484/14, EU:C:2016:689, σκέψεις 68 έως 70).

( 33 ) Κατά το μέτρο που χορηγείται προστασία σε μη προστατευόμενα σήματα στο έδαφος της Ένωσης, βλ. Α. Kur, Not prior in time, but superior in right- how trademark registrations can be affected by third-party interests in a sign, International Review of Intellectual property and Competition Law, IIC, 2013, 44(7), σ. 790 επ.

( 34 ) Βλ. απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 2013, Salzgitter Mannesmann Handel (C‑157/12, EU:C:2013:597, σκέψη 39).

( 35 ) Βλ. απόφαση της 11ης Μαρτίου 2003, Ansul (C‑40/01, EU:C:2003:145, σκέψεις 32 επ.)

( 36 ) Η εισαγωγή διατάξεως που αποσκοπεί στην προστασία του δικαιούχου του σήματος έναντι τυχόν καταχρηστικών ενεργειών εκ μέρους του ειδικού πληρεξουσίου εξετάστηκε τόσο κατά την αναθεωρητική διάσκεψη της Χάγης του 1925 όσο και κατά την αναθεωρητική διάσκεψη του Λονδίνου το 1934, αλλά προσέκρουσε στην αντίθεση διαφόρων αντιπροσωπιών και κυρίως της ιαπωνικής· βλ. S. Ricketson, The Paris Convention for the Protection of Industrial Property, a Commentary, Οξφόρδη, 2015, σ. 579 επ.

( 37 ) Βλ. διάφορες καταχρηστικές πρακτικές που παρατίθενται στα πρακτικά της διασκέψεως της Λισσαβώνας που πραγματοποιήθηκε στις 6-13 Οκτωβρίου 1958, σημείο XVII του προγράμματος, σ. 680.

( 38 ) Βλ. άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της Συμβάσεως των Παρισίων.

( 39 ) Στη γαλλική απόδοση: «Si l’agent ou le représentant de celui qui est titulaire d’une marque dans un pays de l’Union demande, sans l’autorisation de ce titulaire, l’enregistrement de cette marque dans son propre nom […]», η υπογράμμιση δική μου.

( 40 ) Βλ. σ. 681.

( 41 ) Βλ. Bodenhausen, G.H.C., Guide d’application de la convention de Paris pour la protection de la propriété industrielle telle que revidée à Stockholm en 1967, σ. 131(https://www.wipo.int/edocs/pubdocs/fr/intproperty/611/wipo_pub_611.pdf, στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές για την εφαρμογή της Συμβάσεως των Παρισίων).

( 42 ) Εντούτοις, στις κατευθυντήριες γραμμές για την εφαρμογή της Συμβάσεως των Παρισίων, σ. 131, επισημαίνεται ότι το άρθρο 6 επτάκις «μπορεί» επίσης να εφαρμοστεί σε περίπτωση που τα αντιπαρατιθέμενα σημεία είναι παρόμοια και όχι ταυτόσημα, πράγμα από το οποίο μπορεί να συναχθεί ότι μια τέτοια εφαρμογή δεν αποτελεί μέρος του κανονιστικού περιεχομένου της εν λόγω διατάξεως.

( 43 ) Βλ. πρακτικά της Συμβάσεως των Παρισίων, I, σ. 131.

( 44 ) Στο πλαίσιο της αναθεωρήσεως του κανονισμού 207/2009, η Επιτροπή είχε προτείνει την εισαγωγή της δυνατότητας ανακοπής κατά καταχωρίσεως σήματος σε όλες τις περιπτώσεις κακόπιστης υποβολής αιτήσεως, αφήνοντας ωστόσο αμετάβλητο, και ως εκ τούτου αυτοτελή, τον σχετικό λόγο απαραδέκτου που σχετίζεται με την καταχρηστική συμπεριφορά του ειδικού πληρεξουσίου ή του αντιπροσώπου του νόμιμου δικαιούχου του σήματος, βλ. COM(2013) 161 τελικό, άρθρο 8, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ. Ωστόσο, η σχετική πρόταση απορρίφθηκε.

( 45 ) Κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την εξέταση σημάτων από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Μέρος Γ, Ανακοπή, Τμήμα 3, Κατάθεση άνευ αδείας από ειδικούς πληρεξουσίους του δικαιούχου του σήματος (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO), διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο του EUIPO, σ. 19.

( 46 ) Βλ. κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, σ. 19, στις οποίες ορίζεται ότι «θα θίγονταν σοβαρά τα συμφέροντα του δικαιούχου, ιδίως εάν το προγενέστερο σήμα χρησιμοποιείται ήδη και οι μεταβολές στις οποίες προέβη ο καταθέτης δεν είναι επαρκώς σημαντικές ώστε να αποκλείεται η σύγχυση».

( 47 ) Βλ. σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Με βάση την παράγραφο 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του εν λόγω άρθρου λογίζεται ως χρήση του σήματος «η χρήση του κοινοτικού σήματος υπό μορφή που διαφέρει ως προς στοιχεία τα οποία όμως δεν μεταβάλλουν το διακριτικό χαρακτήρα του σήματος στην καταχωρισμένη του μορφή».

( 48 ) Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2016, hyphen κατά EUIPO – Skylotec (Αναπαράσταση ενός πολυγώνου) (T‑146/15, EU:T:2016:469, σκέψη 28), με βάση την οποία «προς διαπίστωση της αλλοιώσεως του διακριτικού χαρακτήρα του καταχωρισμένου σήματος απαιτείται να εξετάζεται ο διακριτικός και κυρίαρχος χαρακτήρας των στοιχείων που έχουν προστεθεί, με βάση τις εγγενείς ιδιότητες καθενός από τα στοιχεία αυτά καθώς και τη σχετική θέση των διαφόρων στοιχείων στην απεικόνιση του σήματος»· βλ., επίσης, απόφαση της 1ης Δεκεμβρίου 2016, Klement κατά EUIPO (C‑642/15 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:918, σκέψη 29).

( 49 ) Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 2017, EUIPO κατά Cactus (C‑501/15 P, EU:C:2017:750), στην οποία το Δικαστήριο χαρακτήρισε ως ισοδύναμο υπό τους όρους του άρθρου 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009, λεκτικό και εικονιστικό στοιχείο που αποτελείται από τη λέξη «cactus» και από το σχηματοποιημένο σχέδιο ενός κάκτου με σήμα στο οποίο είχε παραληφθεί το λεκτικό στοιχείο και περιεχόταν μόνον το σχηματοποιημένο σχέδιο.

( 50 ) Βλ. αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου 2006, Il Ponte Finanziaria κατά ΓΕΕΑ–Marine Enterprise Projects (BAINBRIDGE) (T‑194/03, EU:T:2006:65, σκέψη 50), και της 3ης Ιουλίου 2019, Viridis Pharmaceutical κατά EUIPO (C‑668/17 P, EU:C:2019:557, σκέψη 56).

( 51 ) Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 18ης Ιουλίου 2013, Specsavers International Healthcare κ.λπ. (C‑252/12, EU:C:2013:497, σκέψεις 21 έως 26), και της 11ης Οκτωβρίου 2017, EUIPO κατά Cactus (C‑501/15 P, EU:C:2017:750).

( 52 ) Βλ. απόφαση της 18ης Ιουλίου 2013, Specsavers International Healthcare κ.λπ. (C‑252/12, EU:C:2013:497, σκέψη 23).