ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
50

Συναφώς, από το έγγραφο με τίτλο «Guidance Document no2 on the harmonized free allocation methodology for the EU-ETS post 2012 (Guidance on distribution methodologies)» [κατευθυντήριο έγγραφο αριθ. 2 για την εναρμονισμένη μέθοδο δωρεάν κατανομής στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2012 (οδηγός των μεθοδολογιών κατανομής)], της 14ης Απριλίου και της 29ης Ιουνίου 2011 (σελίδες 40 και 41), προκύπτει ότι τα ιστορικά επίπεδα δραστηριότητας μιας εγκαταστάσεως πρέπει να προσδιορίζονται σε συνάρτηση με τη διαθέσιμη παραγωγική ικανότητα κατά την περίοδο αναφοράς η οποία καθορίζεται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 9, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2011/278.
41

Το κοινό σύστημα ΦΠΑ διασφαλίζει, κατά τον τρόπο αυτόν, την πλήρη ουδετερότητα ως προς τη φορολογική επιβάρυνση όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, ανεξαρτήτως του σκοπού ή των αποτελεσμάτων τους, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω δραστηριότητες υπόκεινται καταρχήν στον ΦΠΑ (απόφαση της 3ης Ιουλίου 2019, The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
12

Ο lei n.o 5/2004, das Comunicações electrónicas (νόμος 5/2004 περί ηλεκτρονικών επικοινωνιών), της 10ης Φεβρουαρίου 2004 (Diário da República I, σειρά I-A, αριθ. 34, της 10ης Φεβρουαρίου 2004), όπως τροποποιήθηκε με τον lei n.o 15/2016 (νόμος 15/2016), της 17ης Ιουνίου 2016 (Diário da República, 1η σειρά, αριθ. 115, της 17ης Ιουνίου 2016) (στο εξής: νόμος περί ηλεκτρονικών επικοινωνιών), προβλέπει στο άρθρο 47, παράγραφοι 1 και 2, στοιχείο c, τα εξής: «1. Οι επιχειρήσεις που παρέχουν δημόσια δίκτυα επικοινωνιών ή υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών στο κοινό υποχρεούνται να θέτουν στη διάθεση του κοινού, καθώς και οποιουδήποτε δηλώνει την πρόθεσή του να συνάψει σύμβαση παροχής των υπηρεσιών που αυτές προσφέρουν, κατάλληλες, διαφανείς, συγκρίσιμες και επικαιροποιημένες πληροφορίες σχετικά με τους συνήθεις όρους και προϋποθέσεις όσον αφορά την πρόσβαση και τη χρήση των υπηρεσιών που παρέχουν στους τελικούς χρήστες και στους καταναλωτές, προσδιορίζοντας λεπτομερώς τις τιμές και τις λοιπές επιβαρύνσεις, καθώς και, εφόσον είναι αναγκαίο, τις επιβαρύνσεις που σχετίζονται με την καταγγελία των συμβάσεων. 2. Για τους σκοπούς της εφαρμογής της προηγούμενης παραγράφου, οι επιχειρήσεις αυτές υποχρεούνται να δημοσιεύουν […] τις ακόλουθες πληροφορίες, οι οποίες πρέπει επίσης να παρέχονται προηγουμένως σε κάθε ενδιαφερόμενο να συνάψει με αυτές σύμβαση παροχής υπηρεσιών: […] c) τις κανονικές τιμές, προσδιορίζοντας τα ποσά που οφείλονται για καθεμιά από τις παροχές υπηρεσιών και το περιεχόμενο κάθε στοιχείου της τιμής, οι οποίες καλύπτουν ειδικότερα: i) τις επιβαρύνσεις που συνδέονται με την ενεργοποίηση της υπηρεσίας, καθώς και με την πρόσβαση, τη χρήση και τη συντήρηση· ii) τις λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις συνήθως εφαρμοζόμενες εκπτώσεις και τα ειδικά ή συγκεκριμένα τιμολογιακά συστήματα, καθώς και με τις τυχόν πρόσθετες επιβαρύνσεις· iii) τα έξοδα που συνδέονται με μισθωμένο τερματικό εξοπλισμό ή εξοπλισμό του οποίου ο πελάτης αποκτά την κυριότητα· iv) τις επιβαρύνσεις που απορρέουν από την καταγγελία της σύμβασης, συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής εξοπλισμού ή των ποινικών ρητρών για πρόωρη καταγγελία με πρωτοβουλία των συνδρομητών».
54

Σε περίπτωση ανακοπής που στηρίζεται σε προγενέστερο ατομικό σήμα, ο κίνδυνος συγχύσεως, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009, νοείται ως ο κίνδυνος να σχηματίσει το κοινό την πεποίθηση ότι τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες που αφορά το σήμα αυτό και τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες που αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από οικονομικώς συνδεόμενες μεταξύ τους επιχειρήσεις. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κινδύνου πρέπει να εκτιμάται σφαιρικώς, λαμβανομένων υπόψη όλων των κρίσιμων παραγόντων της υπό κρίση περιπτώσεως (απόφαση της 5ης Μαρτίου 2020, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi κατά EUIPO, C‑766/18 P, EU:C:2020:170, σκέψεις 63 και 67 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
12

Μία από τις παρεμβάσεις αυτές, αποκαλούμενη «πρώτο μέτρο» ή «μέτρο 1», συνίστατο στην μεταβίβαση, το 2006, από την FSIH προς την DII της συμμετοχής της στην Duferco US σε ποσοστό 49,9 %, την οποία κατείχε από το 2003. Η μεταβίβαση αυτή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων ενόψει της συμμετοχής του ομίλου NLMK στον όμιλο Duferco μέσω της SIF, δεδομένου ότι ο όμιλος NLMK είχε διατυπώσει την επιθυμία να ελέγχει η SIF το σύνολο των μετοχών της Duferco US. Επομένως, για να αποδεσμευθεί από την Duferco US, η FSIH παραχώρησε στην DII, στις 14 Ιουνίου 2006, δικαίωμα προαιρέσεως για την εξαγορά των μετοχών της στην Duferco US, δικαίωμα που μεταβιβάσθηκε εν συνεχεία στην Ultima, η οποία το άσκησε προβαίνοντας στην εξαγορά του συνόλου της συμμετοχής της FSIH στην Duferco US έναντι ποσού 125,85 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ (USD) (περίπου 95 εκατομμύρια ευρώ).
26

Ο MS και η AS υπογράμμισαν ότι, δεδομένου ότι η NK δεν είχε τηρήσει τις υποχρεώσεις παροχής πληροφοριών τις οποίες υπείχε από το άρθρο 4, παράγραφος 1, σημεία 8 και 10, του FAGG, η προβλεπόμενη στο άρθρο 11, παράγραφος 1, του FAGG προθεσμία υπαναχωρήσεως δεκατεσσάρων ημερών παρατάθηκε κατά δώδεκα μήνες σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 12, παράγραφος 1, του FAGG, με αποτέλεσμα να είναι έγκυρη η υπαναχώρηση της 12ης Φεβρουαρίου 2017. Επιπλέον, η NK άρχισε την εκτέλεση της συμβάσεως πριν από την εκπνοή της προθεσμίας υπαναχωρήσεως, χωρίς να απαιτήσει από τον MS και την AS να της απευθύνουν ρητή αίτηση γι’ αυτή την πρόωρη εκτέλεση σύμφωνα με το άρθρο 10 του FAGG. Τέλος, ο MS και η AS δεν υπέχουν την προβλεπόμενη στο άρθρο 16, παράγραφος 1, του FAGG υποχρέωση να καταβάλουν, σε περίπτωση υπαναχωρήσεως, ποσό που αναλογεί προς τα παρασχεθέντα, δεδομένου ότι η NK παρέβη τις υποχρεώσεις παροχής πληροφοριών που υπέχει. Επομένως, ο MS και η AS υποστήριξαν ότι δεν οφείλουν καμία αμοιβή.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Viasat UK Ltd και Viasat Inc. (στο εξής, από κοινού: Viasat), αφενός, και του Institut belge des services postaux et des télécommunications (βελγικού ινστιτούτου ταχυδρομικών υπηρεσιών και τηλεπικοινωνιών) (IBPT) (Βέλγιο), αφετέρου, σχετικά με την απόφαση του τελευταίου να χορηγήσει στην Inmarsat Ventures Ltd c.o. (στο εξής: Inmarsat) δικαιώματα χρήσης συμπληρωματικών επίγειων σκελών (στο εξής: ΣΕΣ) κινητών δορυφορικών συστημάτων.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Pfizer Consumer Healthcare Ltd (στο εξής: Pfizer) και της Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο, στο εξής: φορολογική αρχή), σχετικά με τη δασμολογική κατάταξη αυτοθερμαινόμενων επιθεμάτων και ζωνών που προορίζονται για την ανακούφιση από τον πόνο.
25

Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της καθιερούμενης με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται αποκλειστικά στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
3)

Η FVE Holýšov I s. r. o., η FVE Stříbro s. r. o., η FVE Úsilné s. r. o., η FVE Mozolov s. r. o., η FVE Osečná s. r. o., η Solarpark Rybníček s. r. o., η FVE Kněžmost s. r. o., η Hutira FVE – Omice a.s., η Exit 90 SPV s. r. o., η Onyx Energy s. r. o., η Onyx Energy projekt II s. r. o., η Photon SPV 1 s. r. o., η Photon SPV 3 s. r. o., η Photon SPV 4 s. r. o., η Photon SPV 6 s. r. o., η Photon SPV 8 s. r. o., η Photon SPV 10 s. r. o., η Photon SPV 11 s. r. o., η Antaris GmbH, ο Michael Göde, η NGL Business Europe Ltd, η NIG NV, η GIHG Ltd, η Radiance Energy Holding Sàrl, η ICW Europe Investments Ltd, η Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, η Voltaic Network GmbH και η WA Investments-Europa Nova Ltd καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα που αφορούν την κύρια αναίρεση.
148

Αφετέρου, πρέπει να υπογραμμισθεί, εν πάση περιπτώσει, ότι τα αποτελέσματα που συνδέονται με την αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης ισχύουν για το σύνολο των οργάνων κράτους μέλους, χωρίς, ιδίως, οι εσωτερικές διατάξεις περί κατανομής των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων, περιλαμβανομένων των διατάξεων συνταγματικής ισχύος, να μπορούν να τα εμποδίσουν. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι κανόνες του εθνικού δικαίου, έστω και συνταγματικής ισχύος, δύνανται να θίγουν την ενότητα και την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης (αποφάσεις της 15ης Ιανουαρίου 2013, Križan κ.λπ., C‑416/10, EU:C:2013:8, σκέψη 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
72

Εξάλλου, κάθε εθνικός δικαστής, επιλαμβανόμενος υποθέσεως στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του, έχει την υποχρέωση να αφήνει αυτεπαγγέλτως ανεφάρμοστη κάθε εθνική διάταξη που αντιβαίνει σε διάταξη του δικαίου της Ένωσης και έχει άμεσο αποτέλεσμα στη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί ο εν λόγω δικαστής, χωρίς να υποχρεούται να ζητήσει ή να αναμείνει την προηγούμενη εξαφάνισή της διά της νομοθετικής οδού ή με οποιαδήποτε άλλη συνταγματική διαδικασία [πρβλ. αποφάσεις της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 35, και της 19ης Νοεμβρίου 2019, A. K. κ.λπ. (Ανεξαρτησία του πειθαρχικού τμήματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου), C‑585/18, C‑624/18 και C‑625/18, EU:C:2019:982, σκέψεις 160 και 161 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
34

Προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν πέντε λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον έκρινε ότι ούτε ο τελωνειακός κώδικας ούτε ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός ή ο εκτελεστικός κανονισμός παρέχουν στην Επιτροπή την εξουσία να εκδίδει αποφάσεις οι οποίες δεσμεύουν τις εθνικές αρχές στο πλαίσιο των διαδικασιών χορήγησης άδειας για τελειοποίηση προς επανεξαγωγή. Ο δεύτερος λόγος στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον έκρινε ότι ο ρόλος της Επιτροπής στο πλαίσιο της εξέτασης των οικονομικών όρων έχει αμιγώς διαδικαστικό χαρακτήρα. Ο τρίτος λόγος στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον έκρινε ότι η απόφαση της 11ης Μαΐου 2006, Friesland Coberco Dairy Foods (C-11/05, στο εξής: απόφαση Friesland Coberco, EU:C:2006:312), είναι νομικώς δεσμευτική για την ερμηνεία του άρθρου 259, παράγραφος 5, του εκτελεστικού κανονισμού. Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον δεν έλαβε υπόψη, ως απόδειξη του δεσμευτικού χαρακτήρα των επίδικων συμπερασμάτων, το έγγραφο με τίτλο «Διοικητική πρακτική σχετικά με την εξέταση των οικονομικών όρων σύμφωνα με το άρθρο 211, παράγραφος 6, του [τελωνειακού κώδικα] και το άρθρο 259 του [εκτελεστικού κανονισμού]» (Administrative practice regarding the examination of the economic conditions in accordance with Articles 211(6) [Union Customs Code (UCC)] and 259 [UCC Implementing Act (IA UCC)]), της 5ης Αυγούστου 2016 [Ares(2016) 4155451, στο εξής: διοικητική ρύθμιση]. Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον δεν δέχθηκε ότι τα επίδικα συμπεράσματα αφορούσαν τις αναιρεσείουσες άμεσα και ατομικά.
27

Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 2013, η Bayer CropScience και η Syngenta Crop Protection AG, υποστηριζόμενες από την Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), τη The National Farmers’ Union (NFU), την Association européenne pour la protection des cultures (ECPA), τη Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, τη European Seed Association (ESA) και την Agricultural Industries Confederation Ltd, άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.
27

Στη σχετική με την ως άνω απόφαση ανακοίνωσή της (ΕΕ 2017, C 296, σ. 16, στο εξής: ανακοίνωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2017), η Επιτροπή επισήμανε, όσον αφορά την έκταση στην οποία θα επαναλαμβανόταν η διαδικασία ντάμπινγκ, αφενός, ότι «η διαδικασία στην οποία βασίζεται [η έκδοση του επίδικου κανονισμού] μπορεί να συνεχιστεί από το σημείο ακριβώς στο οποίο συνέβη η παρανομία. Συνεπώς, για τη συμμόρφωσή της προς την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Ιουνίου 2017, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να θεραπεύσει τις πτυχές της διαδικασίας που οδήγησαν στην ακύρωση, αφήνοντας αμετάβλητα τα μέρη που δεν επηρεάζονται από την απόφαση». Αφετέρου, διευκρίνισε ότι «[τ]α συμπεράσματα που συνήχθησαν στον [επίδικο] κανονισμό τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν ή αμφισβητήθηκαν, αλλά η αμφισβήτησή τους απορρίφθηκε από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου ή δεν εξετάστηκαν από το Γενικό Δικαστήριο και, ως εκ τούτου, δεν είχαν ως συνέπεια την ακύρωση του [επίδικου] κανονισμού, παραμένουν έγκυρα». Το εν λόγω θεσμικό όργανο επισήμανε, εξάλλου, ότι «[η] επανέναρξη περιορίζεται κατ’ αντικείμενο στην εφαρμογή της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου ως προς την Changmao Biochemical Engineering Co Ltd. Η επανέναρξη δεν επηρεάζει άλλες έρευνες. Συνεπώς, ως προς τον οικείο παραγωγό‑εξαγωγέα εξακολουθεί να εφαρμόζεται ο εκτελεστικός κανονισμός [349/2012]».
4)

Οι K. Chrysostomides & Co. LLC, Agroton plc, Joanna και Kyriaki Andreou, Bundeena Holding plc, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C. G. Christofides Industrial Ltd, Phidias Christodoulou, Georgia Phanou‑Christodoulou, Christakis Christofides, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. και Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, James Droushiotis, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, Kalia Georgiou LLC, Komposit Ltd, Platon M. Kyriakides, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Athena Mavronicola-Droushiotis, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International Inc., Sophia Nicolatos, Paris & Barcelona Ltd, Louiza Patsiou, Probus Mare Marine Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A.M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, The Prnses Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Unienergy Holdings Ltd και Julia Justine Jane Woods καθώς και Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Coal Energy Trading Ltd, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Athanasia Chrysostomou, Sofoklis Chrysostomou, Clearlining Ltd, Alan Dimant, Dodoni Ependyseis Chartofylakou Dimosia Etaireia Ltd, Dtek Holding Ltd, Dtek Trading Ltd, Elma Holdings pcl, Elma Properties & Investments pcl, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, Jupiter Portfolio Investments pcl, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Liberty Life Insurance pcl, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Akis Micromatis, Erginos Micromatis, Harinos Micromatis, Alvinos Micromatis, Plotinos Micromatis, Nertera Investments Ltd, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Lambros Panayiotides, Ersi Papaefthymiou, Kostas Papaefthymiou, Restful Time Co., Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd, Sofoklis Chrisostomou & Yioí Ltd, Marinos C. Soteriou, Sparotin Ltd και Miranda και Myria Tanou φέρουν, πέραν των δικών τους δικαστικών εξόδων, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τόσο στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας διαδικασίας όσο και στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας στις υποθέσεις C‑597/18 P, και C‑598/18 P.
1

Με την αίτηση αναιρέσεως, η The Goldman Sachs Group Inc. ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 12ης Ιουλίου 2018, The Goldman Sachs Group κατά Επιτροπής (T‑419/14, EU:T:2018:445, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της με αίτημα, αφενός, την ακύρωση της αποφάσεως C(2014) 2139 τελικό της Επιτροπής, της 2ας Απριλίου 2014, σχετικά με διαδικασία βάσει του άρθρου 101 [ΣΛΕΕ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση AT.39610 – Ηλεκτρικά καλώδια) (στο εξής: επίδικη απόφαση), στο μέτρο που την αφορά, και, αφετέρου, τη μείωση του ποσού του επιβληθέντος σε αυτήν προστίμου.
–

η Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA, εκπροσωπούμενη από τον C. Radu, επικουρούμενο από τον C. Alexandru, τον K. Mansour και την C. Calabache, avocați,
12

Το άρθρο L. 324-1-1 του code du tourisme (τουριστικού κώδικα), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών των διαφορών των κύριων δικών (στο εξής: τουριστικός κώδικας), ορίζει τα εξής: «Όποιος διαθέτει προς εκμίσθωση επιπλωμένο τουριστικό κατάλυμα, ανεξαρτήτως του αν αυτό είναι ταξινομημένο κατά την έννοια του παρόντος κώδικα, πρέπει να το έχει προηγουμένως δηλώσει στον δήμαρχο του δήμου της τοποθεσίας του καταλύματος. Η ως άνω προηγούμενη δήλωση δεν είναι υποχρεωτική, όταν το ακίνητο οικιακής χρήσης αποτελεί την κύρια κατοικία του εκμισθωτή, κατά την έννοια του άρθρου 2 του loi no 89-462 du 6 juillet 1989 tendant à améliorer les rapports locatifs et portant modification de la loi no 86-1290 du 23 décembre 1986 (νόμου 89-462, της 6ης Ιουλίου 1989, για τη βελτίωση των μισθωτικών σχέσεων και για την τροποποίηση του νόμου 86-1290 της 23ης Δεκεμβρίου 1986).»
22

Όσον αφορά την πρακτική της Επιτροπής, επισημαίνεται ότι το πλαίσιο σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για την έρευνα και ανάπτυξη και την καινοτομία (ΕΕ 2014, C 198, σ. 1), οι κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020) (ΕΕ 2014, C 200, σ. 1), οι κατευθυντήριες γραμμές της [Ευρωπαϊκής Ένωσης] για την εφαρμογή των κανόνων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων όσον αφορά την ταχεία ανάπτυξη των ευρυζωνικών δικτύων (ΕΕ 2013, C 25, σ. 1) και οι κατευθυντήριες γραμμές για τις ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα 2014-2020 (ΕΕ 2013, C 209, σ. 1), τις οποίες επικαλείται η Δημοκρατία της Αυστρίας, δεν έχουν εφαρμογή στην περίπτωση των επίμαχων μέτρων, δεδομένου ότι κανένα από τα κείμενα αυτά δεν αφορά τις ενισχύσεις για τη στήριξη της δραστηριότητας πυρηνικού σταθμού.
7

Από τις 18 Φεβρουαρίου 1999 έως τις 28 Ιουλίου 2005, η ιταλική εταιρία Pirelli & C. SpA (στο εξής: Pirelli), πρώην Pirelli SpA, ήταν η μητρική εταιρία της Pirelli Cavi e Sistemi SpA (στο εξής: PirelliCS), στη συνέχεια δε, της Pirelli Cavi e Sistemi Energia SpA (στο εξής: PirelliCSE), οι οποίες δραστηριοποιούνταν στον κλάδο των υποβρύχιων και υπόγειων ηλεκτρικών καλωδίων. Στις 28 Ιουλίου 2005, η Pirelli μεταβίβασε την τελευταία αυτή εταιρία σε θυγατρική της αμερικανικής εταιρίας The Goldman Sachs Group Inc. (στο εξής: Goldman Sachs). Κατόπιν της μεταβιβάσεως αυτής, η PirelliCSE μετονομάστηκε σε Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl (στο εξής: PrysmianCSE) και εν συνεχεία σε PrysmianCS.
2

Η αίτηση στην υπόθεση C‑511/18 υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφορών μεταξύ, αφενός, της La Quadrature du Net, της French Data Network, της Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (Ομοσπονδίας των ενώσεων παρόχων πρόσβασης στο διαδίκτυο, Γαλλία) και της Igwan.net και, αφετέρου, του Premier ministre (Πρωθυπουργού, Γαλλία), του Garde des Sceaux, Ministre de la Justice (Υπουργού Δικαιοσύνης, Γαλλία), του Ministre de l’Intérieur (Υπουργού Εσωτερικών, Γαλλία) και του Ministre des Armées (Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Γαλλία) σχετικά με τη νομιμότητα του décret no 2015‑1185, du 28 septembre 2015, portant désignation des services spécialisés de renseignement (διατάγματος 2015‑1185, της 28ης Σεπτεμβρίου 2015, περί καθορισμού των ειδικών υπηρεσιών πληροφοριών) (JORF της 29ης Σεπτεμβρίου 2015, κείμενο 1 από 97, στο εξής: διάταγμα 2015‑1185), του décret no 2015‑1211, du 1er octobre 2015, relatif au contentieux de la mise en œuvre des techniques de renseignement soumises à autorisation et des fichiers intéressant la sûreté de l’État (διατάγματος 2015‑1211, της 1ης Οκτωβρίου 2015, περί ενδίκων διαφορών σχετικών με την εφαρμογή των μεθόδων συλλογής πληροφοριών που προϋποθέτουν τη χορήγηση αδείας και των αρχείων που άπτονται της κρατικής ασφάλειας) (JORF της 2ας Οκτωβρίου 2015, κείμενο 7 από 108, στο εξής: διάταγμα 2015‑1211), του décret no 2015‑1639, du 11 décembre 2015, relatif à la désignation des services autres que les services spécialisés de renseignement, autorisés à recourir aux techniques mentionnées au titre V du livre VIII du code de la sécurité intérieure, pris en application de l’article L. 811‑4 du code de la sécurité intérieure (διατάγματος 2015‑1639, της 11ης Δεκεμβρίου 2015, περί καθορισμού των εξειδικευμένων υπηρεσιών πέραν των υπηρεσιών πληροφοριών, οι οποίες δύνανται να χρησιμοποιούν τις μεθόδους που αναφέρονται στον τίτλο V του βιβλίου VIII του κώδικα εσωτερικής ασφάλειας, το οποίο εκδόθηκε κατ’ εφαρμογήν του άρθρου L. 811‑4) (JORF της 12ης Δεκεμβρίου 2015, κείμενο 28 από 127, στο εξής: διάταγμα 2015‑1639), καθώς και του décret no 2016‑67, du 29 janvier 2016, relatif aux techniques de recueil de renseignement (διατάγματος 2016‑67, της 29ης Ιανουαρίου 2016, περί των μεθόδων συλλογής πληροφοριών) (JORF της 31ης Ιανουαρίου 2016, κείμενο 2 από 113, στο εξής: διάταγμα 2016‑67).
11

Το άρθρο 20 του decreto legislativo n. 276 – Attuazione delle deleghe in materia di occupazione e mercato del lavoro, di cui alla legge 14 febbraio 2003, n. 30 (νομοθετικού διατάγματος 276/2003, για την εφαρμογή των εξουσιοδοτήσεων στον τομέα της απασχόλησης και της αγοράς εργασίας, τις οποίες προβλέπει ο νόμος 30 της 14ης Φεβρουαρίου 2003), της 10ης Σεπτεμβρίου 2003 (τακτικό συμπλήρωμα αριθ. 159 στην GURI αριθ. 235, της 9ης Οκτωβρίου 2003), όπως τροποποιήθηκε με την decreto-legge n. 34 – Disposizioni urgenti per favorire il rilancio dell’occupazione e per la semplificazione degli adempimenti a carico delle imprese (πράξη νομοθετικού περιεχομένου 34, Επείγουσες ρυθμίσεις για την τόνωση της απασχόλησης και τον εξορθολογισμό των τυπικών υποχρεώσεων των επιχειρήσεων), της 20ής Μαρτίου 2014 (GURI αριθ. 66, της 20ής Μαρτίου 2014), κυρωθείσα, κατόπιν τροποποιήσεων, με τον νόμο 78/2014 (GURI αριθ. 114, της 19ης Μαΐου 2014) (στο εξής: νομοθετικό διάταγμα 276/2003), το οποίο φέρει τον τίτλο «Προϋποθέσεις νομιμότητας», προβλέπει, στην παράγραφο 3, κατ’ ουσίαν, ότι η σύμβαση διάθεσης προσωπικού μπορεί μεν να συναφθεί για ορισμένο ή για αόριστο χρόνο, αλλά η διάθεση προσωπικού για αόριστο χρόνο επιτρέπεται μόνο για ορισμένα επαγγέλματα και δραστηριότητες που απαριθμούνται στη διάταξη αυτή.
29

Όσον αφορά το άρθρο 62, παράγραφος 2, της οδηγίας 2015/849, το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει ότι η μεταφορά του στην εσωτερική έννομη τάξη διασφαλίζεται με την υφιστάμενη κανονιστική ρύθμιση, δεδομένου ότι η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας είναι εκείνη η οποία επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις, με βάση τους Fitness and Probity Standards (code issued under Section 50 of the Central Bank Reform Act 2010) [Κανόνες εντιμότητας και ικανότητας (κώδικας θεσπισθείς δυνάμει του άρθρου 50 του νόμου του 2010 για τη μεταρρύθμιση της Κεντρικής Τράπεζας)], τους οποίους θέσπισε η εν λόγω τράπεζα κατά τη διάρκεια του 2014.
–

η Facebook Ireland Ltd, εκπροσωπούμενη από τον P. Gallagher, SC, την N. Hyland, SC, την A. Mulligan, BL, και τον F. Kieran, BL, καθώς και από τους P. Nolan, C. Monaghan, C. O’Neill και R. Woulfe, solicitors,