18.

Μέχρι τώρα ασχολήθηκα με ζητήματα κοινά για όλες τις προσφεύγουσες ή για μεγάλο μέρος τους. Πρέπει τώρα να εξετασθούν ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο διαφόρων προσφυγών, τα οποία δεν προσφέρονται για σφαιρική εξέταση. α) Η εταιρία Acciaieria di Darfo, προσφεύγουσα στην υπόθεση 227/78, θεωρεί ότι συνιστά πλημμέλεια της προσβαλλομένης ατομικής αποφάσεως το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν της παρέσχε την δυνατότητα να συμπληρώσει προφορικά τις παρατηρήσεις της: κλήθηκε να παρουσιαστεί στις Βρυξέλλες στις 29 Ιουλίου 1978, ειδοποιη-θείσα μόλις έξι ημέρες πριν, ζήτησε παράταση δύο εβδομάδων και πληροφορήθηκε την άρνηση της Επιτροπής με τηλεγράφημα που έλαβε στις 29 Ιουνίου, δηλαδή την ημέρα που είχε καθορισθεί για την ακρόαση. Η εν λόγω εταιρία υποστηρίζει ότι κατ' αυτόν τον τρόπο στερήθηκε ενός διαδικαστικού δικαιώματος της, κατά παράβαση της αρχής της ακροάσεως που προβλέπει το άρθρο 36, της Συνθήκης ΕΚΑΧ. Η παράβαση αυτή καθίσταται σήμερα ακόμη βαρύτερη λόγω του γεγονότος ότι η Επιτροπή αρνείται το δικαίωμα της προσφεύγουσας να επικαλεσθεί έγγραφα τα οποία θα έπρεπε να έχουν τουλάχιστον ως συνέπεια την μείωση του ύψους του προστίμου. Όλα αυτά επιδρούν επί της προσβαλλομένης ατομικής αποφάσεως, καθιστώντας την πλημμελή. Από τις διευκρινίσεις αμφοτέρων των διαδίκων, προκύπτει ότι πράγματι η προσφεύγουσα έλαβε την πρόσκληση της Επιτροπής έξι ημέρες πριν από την ημέρα που είχε καθορισθεί για την ακρόαση. Εν τούτοις, η Επιτροπή παρατήρησε ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας επιβολής χρηματικών κυρώσεων λόγω παραβάσεων κανόνων της ΕΚΑΧ, η συζήτηση μετά την κατάθεση γραπτών παρατηρήσεων εκ μέρους της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως συνιστά εντελώς συμπτωματικό στάδιο της διαδικασίας, για το οποίο δεν προβλέπεται καμιά προθεσμία προειδοποιήσεως. Πράγματι, το άρθρο 36 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, στο οποίο αναφέρθηκε η εταιρία Acciaieria di Darfo, προβλέπει απλώς ότι η Ανωτάτη Αρχή, πριν επιβάλει χρηματική κύρωση ή ποινή, πρέπει να παρέχει στον ενδιαφερόμενο την ευκαιρία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του· συνεπώς, το δικαίωμα ακροάσεως μπορεί να θεωρηθεί ότι ασκήθηκε, δεδομένης της δυνατότητας που δόθηκε στην επιχείρηση να διατυπώσει γραπτές παρατηρήσεις. Απομένει προς εξέταση το ζήτημα αν η παράλειψη εμφανίσεως ορισμένων εγγράφων κατά τον χρόνο της έρευνας ή ως συνημμένων στις γραπτές παρατηρήσεις αποκλείει στην επιχείρηση την δυνατότητα να προσκομίσει τα έγγραφα αυτά κατά την διάρκεια της δίκης που έπεται, ενδεχομένως, της αποφάσεως περί επιβολής προστίμου. Αντίθετα από την άποψη της Επιτροπής, νομίζω ότι δεν υφίσταται τέτοιο κώλυμα. Η προαναφερθείσα απόφαση της 12ης Ιουλίου 1962 στην υπόθεση 16/61 υπογραμμίζει «τον καθαρώς προκαταρκτικό χαρακτήρα της διαδικασίας του άρθρου 36 της Συνθήκης» και δέχεται ότι ένας λόγος δεν μπορεί να απορριφθεί απλώς και μόνο επειδή δεν προβλήθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής. Κατά συνέπεια, τα έγγραφα τα οποία η ενδιαφερόμενη επιχείρηση παρέλειψε να επικαλεστεί όταν διετύπωσε τις παρατηρήσεις της στην Επιτροπή πρέπει να ληφθούν επίσης υπόψη από το Δικαστήριο. Κατά την εταιρία Acciaieria di Darfo, η Επιτροπή περιέλαβε μεταξύ των συναλλαγών για τις οποίες επέβαλε τα πρόστιμα και ορισμένες πωλήσεις προϊόντων μη υπαγομένων στο σύστημα κατωτάτων τιμών. Η Επιτροπή, όμως, απήντησε ότι τα σχετικά τιμολόγια φέρουν την σφραγίδα «μερική ευθυγράμμιση προς τον τιμοκατάλογο AFIM» και ότι ο τιμοκατάλογος AFIM αφορά αποκλειστικώς τιμές σχετικές με ράβδους οπλισμού σκυροδέματος κυκλικής διατομής. Η προσφεύγουσα, κατά την προφορική διαδικασία, δεν διέψευσε την δήλωση αυτή. Επομένως, ο ισχυρισμός της κα-θής πρέπει να θεωρηθεί βάσιμος. Η εταιρία Acciaieria di Darfo ισχυρίστηκε, περαιτέρω, ότι μεταξύ των πωλήσεων για τις οποίες επιβλήθηκε πρόστιμο περιελήφθησαν και παραδόσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε εκτέλεση συμβάσεων συναφθεισών προ της ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως 962/77 ΕΚΑΧ. Σχετικώς, η προσφεύγουσα αναφέρθηκε ειδικώς σε δύο ομάδες τιμολογίων μία ομάδα σχετική με παραδόσεις που έγιναν προς την επιχείρηση Maretto Blein, σε εκτέλεση παραγγελιών που έγιναν στις 27 και 28 Απριλίου 1977 μέσω της εταιρίας Darma του Μιλάνου, και μια δεύτερη ομάδα σχετική με παραδόσεις προς την εταιρία Baraclit, σε εκτέλεση παραγγελιών που έγιναν στις 28 Απριλίου 1977 μέσω της εταιρίας Albani. Η Επιτροπή αντέταξε ότι οι παραγγελίες αυτές δεν επιδείχθηκαν κατά την επιθεώρηση της ενδιαφερόμενης εταιρίας· για τους μόλις προε-κτεθέντες λόγους, όμως, η αντίρρηση αυτή είναι άνευ σημασίας. Επομένως, δεδομένου ότι η καθής δεν αμφισβήτησε την ακρίβεια των εγγράφων που προσκόμισε η προσφεύγουσα, θεωρώ ότι το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη τα τιμολόγια υπ' αρ. 1315, 1316, 1416, 1454, 1514, 1691, 1705, 1713, 1714, τα οποία αναφέρονται σε παραδόσεις προς την επιχείρηση Blein (παραρτήματα 4 έως 9 του υπομνήματος απαντήσεως), καθώς και τα τιμολόγια 1660, 1661 και 1662, που αναφέρονται στις παραδόσεις προς την εταιρία Baraclit, προκειμένου να εξαιρέσει τις αντίστοιχες πωλήσεις από τις υποκείμενες στην επιβολή προστίμου. β) Η εταιρία Rumi, προσφεύγουσα στην υπόθεση 263/78, υποστηρίζει ότι η ατομική απόφαση που απευθύνεται προς αυτήν δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη όσον αφορά το κριτήριο που εφαρμόστηκε προς υπολογισμό του προστίμου. Η Επιτροπή δηλώνει, από την πλευρά της, ότι στην περίπτωση αυτή, όπως και στις άλλες, ενέμεινε στο αντικειμενικό κριτήριο, το οποίο συνίσταται στην εφαρμογή επί του υποτιμολογη-θέντος ποσού ορισμένου ποσοστού επί τοις εκατό, του οποίου το ύψος ποικίλλει σε συνάρτηση με τη βαρύτητα της παραβάσεως. Στην προσβαλλομένη απόφαση η Επιτροπή προσδιόρισε, πράγματι, τα υποτιμολογηθέ-ντα ποσά καθώς και το ύψος των αντικανονικών πωλήσεων, κατόπιν δε αναφέρθηκε στο άρθρο 74 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, το οποίο της επιτρέπει να επιβάλλει πρόστιμο «μέχρι του διπλασίου της αξίας των αντικανονικών πωλήσεων». Είναι αλήθεια ότι κατ' αυτόν τον τρόπο δεν διευκρινίζεται σαφώς ποιος από τους δύο αριθμούς ελήφθη ως βάση υπολογισμού του προστίμου (γνωρίζουμε ότι ήταν ο αριθμός των υποτιμολογήσεων, επειδή το διευκρίνισε η Επιτροπή κατά τη δίκη) και ότι ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να γνω-σθεί το ποσοστό που εφαρμόστηκε. Εν τούτοις, νομίζω ότι στην προσβαλλόμενη πράξη περιέχονται, τουλάχιστον, στοιχεία σχετικά με τις βασικές πραγματικές και νομικές προϋποθέσεις εκδόσεως της και δεν νομίζω ότι το προβαλλόμενο κενό της αιτιολογίας επέδρασε αρνητικώς επί των δυνατοτήτων δικαστικής προστασίας της επιχειρήσεως και ελέγχου εκ μέρους του Δικαστηρίου (ελέγχου ο οποίος διευκολύνθηκε κατόπιν με τις διευκρινίσεις που παρέσχε η καθής). Επικουρικώς, η ίδια προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, κατά τον υπολογισμό του συνόλου των ποσών των υποτιμολογήσεων τα οποία της καταλογίζονται, η καθής διέπραξε σφάλμα, καθόσον ο επιθεωρητής της Επιτροπής παρέβαλε τις τιμές που αναγράφονταν στα τιμολόγια προς τη γενική τιμή Davignon, ενώ οι Γερμανοί αγοραστές υπολόγισαν τις πραγματικές τιμές λαμβάνοντας υπόψη ως αφετηρίες μεταφοράς -το Saarbrücken ή το Oberhausen και τα έξοδα μεταφοράς, με αποτέλεσμα τη μείωση της τιμής Davignon από 540 σε 451,87 γερμανικά μάρκα ανά τόνο. Αν εφαρμόζονταν οι πραγματικές αυτές τιμές όπως προκύπτουν από την μέθοδο ευθυγραμμίσεως, οι υποτιμολογήσεις της προσφεύγουσας θα μειώνονταν στο ήμισυ του αριθμού που δέχεται η προσβαλλομένη απόφαση (δηλαδή από 200 σε 100 περίπου εκατομμύρια λίρες Ιταλίας). Προς απόδειξη της ευθυγραμμίσεως που επικαλείται, η προσφεύγουσα προσκόμισε τηλετύπημα της 23ης Ιουνίου 1978 της Walzstahl-Vereinigung (συνημμένο 16 της προσφυγής). Εν τούτοις, όπως ορθώς επισημαίνει η καθής, το έγγραφο αυτό αναφέρεται σε πωλήσεις μεταγενέστερες των πωλήσεων οι οποίες ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό των υποτιμολογήσεων. Περαιτέρω, στο υπόμνημα απαντήσεως η Επιτροπή δήλωσε, χωρίς να διαψευσθεί από την προσφεύγουσα, ότι τα προϊόντα για τα οποία επρόκειτο είχαν ως τελικό προορισμό τις Κάτω Χώρες. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η ευθυγράμμιση προς τις γερμανικές αφετηρίες μεταφοράς θα ήταν αντίθετη προς το άρθρο 60, παράγραφος 2, στοιχείο β, τέταρτη περίπτωση, της Συνθήκης. Επομένως, ούτε ο λόγος που προέβαλε επικουρικώς η εταιρία Rumi δεν πρέπει να γίνει δεκτός. γ) Στην υπόθεση 264/78, με προσφεύγουσα την εταιρία Feralpi, διατυπώνεται αμφισβήτηση σχετικά με μία ομάδα τιμολογίων, ως προς τα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται ότι η εταιρία Feralpi «εφάρμοσε τιμές χαμηλότερες από τις κατώτατες τιμές, οι οποίες είχαν γραφεί με το χέρι σε ορισμένα δελτία εξόδου». Κατά την προσφεύγουσα, ο ισχυρισμός αυτός, ο οποίος δεν περιλαμβανόταν στην κοινοποίηση των αιτιάσεων, είναι αστήρικτος. Καμιά αποδεικτική αξία δεν πρέπει να αναγνωριστεί σε ενδεχόμενες σημειώσεις επί των συνοδευτικών εγγράφων, δεδομένου ότι πρόκειται για έγγραφα που έχουν ως προορισμό να συνοδεύουν τα εμπορεύματα σύμφωνα με φορολογικές διατάξεις, είναι όμως άσχετα προς τις συμβατικές σχέσεις. Εξάλλου, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι αποκλείεται η τιμή, που προκύπτει από το τιμολόγιο να ήταν διαφορετική από την πραγματική τιμή, δεδομένου ότι οι ισχύουσες ρυθμίσεις επιβάλλουν τα έγγραφα αυτά να υποβάλλονται στον έλεγχο των αρμοδίων αρχών και ότι η αναγραφή εικονικής τιμής αποτελεί ποινικό αδίκημα σχετικό με το νόμισμα, τιμωρούμενο στην Ιταλία με αυστηρές ποινές. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η καθής προσκόμισε, ως συνημμένα στο υπόμνημα ανταπαντήσεως, τηλετυπήματα που αφορούν τις εν λόγω πωλήσεις, στα οποία διακρίνεται σαφώς η τιμή πωλήσεως, εκπεφρασμένη σε γερμανικά μάρκα, από το ποσό που πρόκειται να αναγραφεί στο τιμολόγιο, εκπεφρασμένο σε ιταλικές λίρες. Πέραν του γεγονότος ότι εκφράζονται σε διαφορετικά νομίσματα, τα δύο ποσά είναι διαφορετικής αξίας, όπως επισήμανε η Επιτροπή. Θεωρώ, επομένως, ως αποδεδειγμένη την υποτιμολόγηση, για την οποία επιβλήθηκε πρόστιμο με την προσβαλλομένη απόφαση εν αναφορά προς την εν λόγω ομάδα τιμολογίων. Επικουρικώς, η προσφεύγουσα Feralpi αμφισβητεί την ακρίβεια των υπολογισμών βάσει των οποίων η Επιτροπή καθόρισε το ύψος της χρηματικής κυρώσεως που επέβαλε στην εταιρία αυτή. Ειδικότερα, όταν πρόκειται για τον υπολογισμό των ποσών των φερομένων ως αντικανονικών πωλήσεων, η Επιτροπή έλαβε υπόψη της όχι μόνο τη βασική τιμή, αλλά και πρόσθετα ποσά, ενώ τα ποσά αυτά είχαν αποκλεισθεί από τον υπολογισμό της διαφοράς, τουλάχιστον σε σχέση με την κατώτατη τιμή. Αυτό είναι αντίθετο προς το άρθρο 2 της αποφάσεως 3000/77, η οποία περιλαμβάνει στις κατώτατες τιμές και τα πρόσθετα ποσά λόγω ποιότητος. Κατά την προσφεύγουσα, θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη για την κατώτατη τιμή οποιαδήποτε πρόσθετα ποσά σχετικά με την ποιότητα του εμπορεύματος, επομένως δε όχι μόνον η προσαύξηση που αντιστοιχεί σε ιδιαίτερα αυστηρούς ελέγχους, αλλά και η προσαύξηση που είναι ανάλογη με το μήκος ή τη διάμετρο του προϊόντος. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το άρθρο 1 της αποφάσεως 3000/77 προσδιορίζει την ποιότητα στην οποία αναφέρονται οι κατώτατες τιμές: πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, για βασική ποιότητα συγκεκριμένου προϊόντος. Για κάθε περίπτωση ανώτερης ποιότητας, η τιμή είναι υψηλότερη είτε αυξανόμενη κατά το πρόσθετο ποσό λόγω ποιότητας (το λεγόμενο extra de qualité), είτε αναγράφεται στο τιμολόγιο η τιμή βάσεως που έχει καθορισθεί για την συγκεκριμένη ποιότητα. Εν συνεχεία, από το άρθρο 4 της ίδιας αποφάσεως προκύπτει ότι τα extra (προσαυξήσεις και συμπληρωματικές τιμές) δεν μπορούν να μειωθούν ή να καταργηθούν. Κατά συνέπεια, οι τιμοκατάλογοι δεν υπόκεινται σε τροποποιήσεις (με εξαίρεση τις τιμές βάσεως, εάν είναι χαμηλότερες από τις κατώτατες τιμές), πρέπει δε να εφαρμόζονται όλες οι ειδικές προϋποθέσεις των τιμοκαταλόγων αυτών, συμπεριλαμβανομένων των προσαυξήσεων. Η προσφεύγουσα απαντά παρατηρώντας ότι το ζήτημα δεν είναι αν οι τιμές του τιμοκαταλόγου υπόκεινται σε τροποποιήσεις, αλλά μάλλον ότι δεν πρέπει να λησμονείται ότι η κατώτατη τιμή περιλαμβάνει την προσαύξηση λόγω ποιότητας και ότι προς τον σκοπό αυτό πρέπει να θεωρείται ως προσαύξηση λόγω ποιότητας και η προσαύξηση λόγω μεγαλύτερης διαμέτρου. Το υπόμνημα ανταπαντήσεως της Επιτροπής δεν ασχολείται περαιτέρω με το ζήτημα αυτό. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, ο εκπρόσωπος της καθής εξέφρασε την άποψη ότι αν η Επιτροπή δεν είχε εφαρμόσει αυστηρώς τους κανόνες, αυτό θα απέβαινε προς όφελος της Feralpi και επομένως η προσφεύγουσα δεν θα είχε συμφέρον να διαμαρτυρηθεί. Δεν μπορεί να λεχθεί ότι το ζητούμενο του προβλήματος είναι επαρκώς σαφές ούτε ότι η άμυνα της Επιτροπής συνέβαλε στην αποσαφήνιση του. Η προσφεύγουσα είχε την εντύπωση ότι, επί ορισμένων σημείων, η καθής συμμεριζόταν την ερμηνεία της, η δε καθής έκανε λόγο για την δυνατότητα να έσφαλε προς όφελος της προσφεύγουσας. Απ' όσο μπορώ να καταλάβω, ο πυρήνας της εν λόγω αιτιάσεως συνίσταται στο ότι, ενώ κατά τον υπολογισμό του ύψους των αντικανονικών πωλήσεων που πραγματοποίησε η επιχείρηση οι προσαυξήσεις προστέθηκαν στην τιμή βάσεως που ανέγραφε η επιχείρηση στα τιμολόγια, κατά τον υπολογισμό της διαφοράς μεταξύ πραγματικής τιμής και κατωτάτης τιμής έγινε αντιθέτως αναφορά μόνο στην τιμή βάσεως, χωρίς τις προσαυξήσεις (έτσι ώστε η διαφορά αυτή αυξήθηκε, επιδρώντας αναλόγως επί των προστίμων). Δυνάμει του άρθρου 2 της αποφάσεως 3000/77 — του οποίου το κύρος αναγνωρίζουν αμφότεροι οι διάδικοι — η κατώτατη τιμή είναι τιμή βάσεως η οποία περιλαμβάνει τις προσαυξήσεις λόγω ποιότητας· επομένως, το σημείο αναφοράς που λαμβάνεται υπόψη προς υπολογισμό της διαφοράς σε σχέση με την πραγματική τιμή είναι εκτός αμφισβητήσεως. Όσον αφορά την πραγματική τιμή, αν η επιχείρηση τιμολογεί τις προσαυξήσεις λόγω ποιότητας ξεχωριστά από την τιμή βάσεως της, φαίνεται ορθή η πρόσθεση των προσαυξήσεων αυτών στην τιμή βάσεως, έτσι ώστε ο συνολικός αριθμός που αντιπροσωπεύει την πραγματική τιμή να περιλαμβάνει τις προσαυξήσεις και έτσι να έχει ενιαία μορφή σε σχέση με το νόμιμο σημείο αναφοράς (κατώτατη τιμή). Συνεπώς, αν η Επιτροπή υπολόγισε κατά διαφορετικό τρόπο τη διαφορά μεταξύ πραγματικής τιμής και νόμιμης τιμής, ο υπολογισμός αυτός πρέπει να διορθωθεί και πρέπει να γίνουν οι μεταβολές που θα προκύψουν ενδεχομένως από την διόρθωση αυτή για το ποσό του προστίμου προς όφελος της προσφεύγουσας. Τέλος, η προσφεύγουσα Feralpi αμφισβητεί την ακρίβεια των υπολογισμών στους οποίους στηρίχθηκε η Επιτροπή κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και σε σχέση με το τιμολόγιο No. 2738. Στο τηλετύπημα της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων αναφέρεται, πράγματι, ότι το τιμολόγιο στο οποίο αναγράφεται ο αριθμός αυτός αφορά παρτίδα 550000 τόνων με προορισμό την επιχείρηση Feralpi, ενώ στην πραγματικότητα το τιμολόγιο 2738 προοριζόταν για την εταιρία Acciaierie di Carisano και αφορούσε παρτίδα 20920 τόνων. Η Επιτροπή αρνείται ότι διέπραξε σφάλμα που επέδρασε στον υπολογισμό του προστίμου, περιορίζεται δε στο να υπογραμμίσει ότι ναι μεν ο αριθμός του εν λόγω τιμολογίου ήταν δυσανάγνωστος και μπορεί να μεταφέρθηκε εσφαλμένως, όλα όμως τα άλλα στοιχεία του ιδίου τιμολογίου μεταφέρθηκαν ορθά (και επομένως η πώληση 550000 τόνων στην επιχείρηση Ferrari διενεργήθηκε πράγματι). Ο ισχυρισμός αυτός δεν διαψεύστηκε ειδικώς από την προσφεύγουσα. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η εν λόγω αιτίαση πρέπει να θεωρηθεί αβάσιμη. δ) Η εταιρία Forges de Thy-Marcinelle et Monceau άσκησε δύο προσφυγές, υπό τους αριθμούς 26/79 και 86/79, αντίστοιχα: την πρώτη, με σκοπό την ακύρωση της ατομικής αποφάσεως της 10ης Ιανουαρίου 1979, την δεύτερη κατά της αποφάσεως της 2ας Μαίου 1979, με την οποία η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη νέα πραγματικά στοιχεία, μειώνει το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα με την προηγούμενη απόφαση. Στην υπόθεση 86/79, η καθής, καίτοι χωρίς τυπικώς να προβάλει ένσταση, αμφισβητεί το παραδεκτό της δεύτερης προσφυγής, παρατηρώντας ότι το αντικείμενο της και οι προβαλλόμενοι λόγοι περιλαμβάνονται ήδη στην προσφυγή 26/79. Δεν αρνούμαι ότι η απόφαση της 2ας Μαίου έχει χαρακτήρα παρακολουθηματι-κό σε σχέση με την προηγούμενη απόφαση, καθόσον περιορίζεται στην τροποποίηση των μερών της τελευταίας που αναφέρονται στο ύψος των συναλλαγών που πραγματοποιήθηκαν σε τιμές κάτω των κατωτάτων τιμών, τις οποίες προσδιορίζει σε χαμηλότερο επίπεδο, καταλήγοντας έτσι σε μείωση του ύψους του αρχικώς επιβληθέντος προστίμου. Εν τούτοις, στην προσφυγή 86/77η προσφεύγουσα προβάλλει ένα νέο λόγο, ο οποίος αφορά το κριτήριο που εφάρμοσε η Επιτροπή κατά τη μείωση του προστίμου, χωρίς αμφιβολία δε ο λόγος αυτός συνδέεται ειδικώς προς την απόφαση της 2ας Μαΐου. Κατά την γνώμη μου, η διαπίστωση αυτή αρκεί για να θεωρηθούν αβάσιμες οι επιφυλάξεις τις οποίες εξέφρασε η καθής ως προς το παραδεκτό της προσφυγής. Προχωρώντας στην ουσία των συνεκδι-καζομένων προσφυγών 26 και 86/79, παρατηρώ ότι οι προσφυγές αυτές διακρίνονται από τις άλλες προσφυγές με τις οποίες ασχολήθηκα μέχρι τώρα, καθόσον θέτουν ένα ειδικό πρόβλημα, δηλαδή αν η απόφαση 962/77 ΕΚΑΧ εφαρμόζεται επί των πωλήσεων ράβδων οπλισμού σκυροδέματος κυκλικής διατομής οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μετά την έναρξη της ισχύος της, αλλά προβλέπονταν από προγενέστερες συμβάσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν προσδιόριζαν την τιμή του εμπορεύματος. Υπενθυμίζω, κατ' αρχάς ότι κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, της εν λόγω αποφάσεως, η κατά το άρθρο 1 κατώτατες τιμές «είναι υποχρεωτικές για τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται από την τρίτη ημέρα μετά την έναρξη της ισχύος της παρούσης αποφάσεως και υποκαθίστανται, από της ημερομηνίας αυτής, στη θέση των χαμηλότερων τιμών τιμοκαταλόγου, μέχρις ότου οι επιχειρήσεις τις τροποποιήσουν σύμφωνα με το άρθρο 3». Στηριζόμενη στη διάταξη αυτή, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το σύστημα κατωτάτων τιμών δεν είχε εφαρμογή επί των παρτίδων εμπορευμάτων εν αναφορά προς τις οποίες της επιβλήθηκε το πρόστιμο, υποστηρίζοντας ότι οι παρτίδες αυτές είχαν, βεβαίως, παραδοθεί μετά τις 8 Μαΐου 1977, αλλά σε εκτέλεση συμβάσεων προγενεστέρων της ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως. Πράγματι, υπό την έννοια «συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν» μετά την ημερομηνία αυτή πρέπει να νοηθούν οι συμβάσεις και όχι οι παραδόσεις που έγιναν σε εκτέλεση συμβάσεων, πράγμα που δείχνει ακόμη σαφέστερα το γαλλικό κείμενο της αποφάσεως, όπου χρησιμοποιείται ο όρος «transactions effectuées». Επομένως, πρέπει πράγματι να γίνει δεκτό ότι όσον αφορά τις παραδόσεις που πραγματοποιήθηκαν σε εκτέλεση συμβάσεων πωλήσεως οι οποίες συνήφθησαν προ της ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως 962/77 ΕΚΑΧ δεν απαιτείται συμμόρφωση προς το σύστημα κατωτάτων τιμών. Αυτό φαίνεται, εξάλλου, προφανές και ανταποκρίνεται στην πρακτική που ακολουθεί η Επιτροπή. Πρέπει, ωστόσο, να μην λησμονείται ότι, για να αποτελεί «συναλλαγή που πραγματοποιήθηκε» προ της ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως 962/77 ΕΚΑΧ, η σύμβαση πωλήσεως πρέπει να περιέχει όλα τα ουσιώδη στοιχεία της. Στο βελγικό δίκαιο, όπως και σε πολλά άλλα, η σύμβαση πωλήσεως μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει συναφθεί ακόμη και όταν ο καθορισμός της τιμής αναβάλλεται για μεταγενέστερο χρόνο, εφόσον, όμως, ο προσδιορισμός αυτός πρέπει να έχει γίνει βάσει αντικειμενικών στοιχείων, επομένως δε αποκλείει το ενδεχόμενο νέας δηλώσεως βουλήσεως εκ μέρους ενός από τους συμβαλλομένους. Στα αντίγραφα των παραγγελιών τα οποία προσκόμισε η προσφεύγουσα, υπό την επικεφαλίδα «τιμή» γίνεται παραπομπή.στις τιμές που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ αγοραστού και πωλητού. Κατά την προσφεύγουσα, επρόκειτο για σταθερές τιμές, των οποίων το ύψος είχε ήδη καθορισθεί ακριβώς κατά τον χρόνο συνάψεως των συμβάσεων. Ο ισχυρισμός αυτός, όμως, δεν στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αντίθετα δε είναι αντίθετος προς την πρακτική που ακολούθησε η προσφεύγουσα, η οποία προκύπτει από τα έγγραφα που προσκόμισε η καθής (βλ. συνημμένα 1, 8, 17, και 22 του υπομνήματος αντικρούσεως). Πρόκειται για επιβεβαιώσεις παραγγελιών στις οποίες αναφερόταν διαρκώς η εταιρία Forges de Thy-Marcinelle, για τον καθορισμό της τιμής, στον τιμοκατάλογο που ίσχυε κατά τον χρόνο της αποστολής. Ο τρόπος αυτός ενεργείας φαίνεται, εξάλλου, σύμφωνος προς τους γενικούς όρους πωλήσεως που περιλαμβάνονται στους τιμοκαταλόγους της εν λόγω προσφεύγουσας, οι οποίοι ορίζουν, όσον αφορά τις ράβδους οπλισμού σκυροδέματος κυκλικής διατομής, ότι «Nos ventes sont faites aux prix, surpix et conditions de nos barèmes en vigueur le jour de ľ expédition (ou de la facture de mise à disposition). Les prix, suprix et conditions figurant dans nos offres ou accusés de réception n' ont donc qu' une valeur indicative» (συνημμένο 2 του υπομνήματος αντικρούσεως). Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, μου φαίνεται σαφές ότι η γενική αναφορά στην τιμή που συμφωνήθηκε με τον αγοραστή, η οποία περιέχεται σε σύμβαση πωλήσεως ράβδων οπλισμού σκυροδέματος κυκλικής διατομής συναφθείσα από την προσφεύγουσα και δεν συνοδεύεται από καμιά άλλη ένδειξη, πρέπει να ερμηνευθεί ως παραπομπή στις τιμές τιμοκαταλόγου, σύμφωνα με τους γενικούς όρους πωλήσεως και με την εμπορική πρακτική της προσφεύγουσας. Τα τιμολόγια που αναφέρονται στις πωλήσεις σχετικά με τις οποίες υπάρχει ακόμα αμφισβήτηση (μετά την απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή κατά την διάρκεια της δίκης, με την οποία περιορίστηκαν οι αιτιάσεις και κατά συνέπεια το ύψος του προστίμου που επιβλήθηκε αρχικά στην προσφεύγουσα) είναι όλα μεταγενέστερα της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως 962/77 ΕΚΑΧ και αναφέρονται σε έγγραφα αποστολής επίσης μεταγενέστερα της ημερομηνίας αυτής. Πρέπει, επομένως, να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι εν λόγω πωλήσεις ολοκληρώθηκαν αφού είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το σύστημα κατωτάτων τιμών. Τούτο δε σύμφωνα προς την αρχή κατά την οποία δεν υπάρχει σύμβαση πωλήσεως μέχρις ότου καθορισθεί η τιμή και δεν αρκεί η δυνατότητα καθορισμού της τιμής εάν τα μέρη αναφέρθηκαν σε τιμές που ίσχυαν κατά τον χρόνο της παραδόσεως και αν ο καθορισμός εναπόκειται στον πωλητή μόνον, χωρίς παρέμβαση δημοσίας αρχής (αρχή την οποία δέχεται τόσο η βελγική όσο και η γαλλική νομολογία· βλ. για παράδειγμα, Tribunal de commerce de Tournai, 9 Φεβρουαρίου 1947, Pasicrisie 1949, III, σ. 31· Cassation civile française, I,1973, Brell. Ι, αρ. 96, σ. 89). Αφετέρου, η άποψη αυτή του ζητήματος θα μπορούσε ακόμα και να τεθεί κατά μέρος στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον υπάρχει ένας απλούστερος λόγος για να απορριφθεί η προσφυγή. Πράγματι, αφού είναι δεδομένο ότι ο καθορισμός της τιμής έγινε με αναφορά στις τιμές τιμοκαταλόγου που ίσχυαν κατά τον χρόνο της παραδόσεως, η ανάγκη συμμορφώσεως προς τις κατώτατες τιμές σχετικά με τις εν λόγω πωλήσεις συνάγεται, εν πάση περιπτώσει, από το γεγονός ότι, μετά την έναρξη της ισχύος της αποφάσεως 962/77 ΕΚΑΧ, καμία επιχείρηση δεν μπορούσε να καθορίσει τιμές τιμοκαταλόγου χαμηλότερες από τις κατώτατες τιμές. Κατά συνέπεια, η τιμή πωλήσεως που είχε συμφωνηθεί «per relationem» προ της ενάρξεως της ισχύος της προαναφερθείσης αποφάσεως έπρεπε να είναι σύμφωνη προς τις υποχρεώσεις που επέβαλε το σύστημα κατωτάτων τιμών. Όσον αφορά, εν συνεχεία, τη μείωση του προστίμου που επιβλήθηκε τον Ιανουάριο του 1979, στην οποία προέβη η Επιτροπή τέσσερις μήνες μετά, κατ' αναλογίαν της μειώσεως του ύψους των υποτιμολογήσεων (περίπου 10%), η εταιρία Thy-Marcinelle υποστηρίζει ότι θα ήταν λογικότερο να γίνει μείωση ανάλογη προς τη μείωση του ύψους των αντικανονικών συναλλαγών (20 %). Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Το κριτήριο που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για την μείωση του προστίμου μου φαίνεται σύμφωνο προς το κριτήριο στο οποίο στηρίχτηκε για τον ίδιο τον καθορισμό του προστίμου. Προς τον σκοπό αυτό, εφαρμόστηκε ο συντελεστής 10% του ποσού των υποτιμολογήσεων επομένως, είναι λογικό το ότι η μείωση έγινε με αφαίρεση του 10% όχι του συνολικού ποσού των αντικανονικών πωλήσεων, αλλά μόνον του κατά την Επιτροπή ποσού των υποτιμολογήσεων το οποίο αφορά τις συναλλαγές αυτές. Πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι στην υπόθεση 26/79η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε το κύρος του κριτηρίου που εφαρμόστηκε κατά τον υπολογισμό του προστίμου και ότι, εξάλλου, η ίδια μέθοδος χρησιμοποιήθηκε από την Επιτροπή και ως προς τις άλλες προσφεύγουσες. Επομένως, η εν λόγω αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.