ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
88

Το Βασίλειο του Βελγίου υποστηρίζει ότι μετέφερε στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 37, παράγραφοι 6 και 9, της οδηγίας 2009/72 με διάφορες διατάξεις του Arrêté royal du 22 avril 2019, établissant un règlement technique pour la gestion du réseau de transport de l’électricité et l’accès á celui-ci (νόμου περί ηλεκτρικής ενέργειας και του βασιλικού διατάγματος της 22ας Απριλίου 2019, περί θεσπίσεως τεχνικού κανονισμού για τη διαχείριση του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και την πρόσβαση σε αυτό) (Moniteur belge της 29ης Απριλίου 2019, σ. 41040) (στο εξής: τεχνικός κανονισμός), καθώς και μέσω των αρμοδιοτήτων εγκρίσεως οι οποίες ανατέθηκαν στην CREG και οι οποίες διαλαμβάνονται στα μέρη 4, 5 και 6 του τίτλου 4 του εν λόγω τεχνικού κανονισμού. Εξάλλου, θεωρεί ότι μετέφερε στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 41, παράγραφοι 6 και 9, της οδηγίας 2009/73 με διάφορες διατάξεις του νόμου περί φυσικού αερίου καθώς και με το Arrêté royal du 23 décembre 2010, relatif au code de bonne conduite en matière d’accès aux réseaux de transport de gaz naturel, à l’installation de stockage de gaz naturel et à l’installation de GNL et portant modification de l’arrêté royal du 12 juin 2001 relatif aux conditions générales de fourniture de gaz naturel et aux conditions d’octroi des autorisations de fourniture de gaz naturel (βασιλικό διάταγμα της 23ης Δεκεμβρίου 2010, περί κώδικα χρηστής συμπεριφοράς όσον αφορά την πρόσβαση στα δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου, στις εγκαταστάσεις αποθηκεύσεως φυσικού αερίου και στην εγκατάσταση ΥΦΑ και περί τροποποιήσεως του βασιλικού διατάγματος της 12ης Ιουνίου 2001 περί γενικών όρων προμήθειας φυσικού αερίου και περί προϋποθέσεων χορηγήσεως αδειών για την προμήθεια φυσικού αερίου) (Moniteur belge της 5ης Ιανουαρίου 2011, σ. 181) (στο εξής: κώδικας χρηστής συμπεριφοράς).
4

Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της obecně závazná vyhláška města Děčín č. 3/2013, o regulaci provozování sázkových her, loterií a jiných podobných her (δημοτικής διάταξης 3/2013 του Δήμου του Děčín, για τη ρύθμιση της εκμετάλλευσης παιγνίων στοιχηματισμού, τυχερών παιγνίων και άλλων παρεμφερών παιγνίων, στο εξής: δημοτική διάταξη 3/2013), την οποία εξέδωσε το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου του Děčín, βάσει του άρθρου 50, παράγραφος 4, του νόμου 202/1990 για τα τυχερά παίγνια και άλλα παρεμφερή παίγνια, έχει ως εξής: «Απαγορεύεται σε όλη την εδαφική περιφέρεια του Δήμου του Děčín, εξαιρουμένων των καζίνων που απαριθμούνται στο παράρτημα 1 της παρούσας, η εκμετάλλευση: a) παιγνίων στοιχηματισμού κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχεία i, l, m και n, του νόμου για τα τυχερά παίγνια, b) τυχερών και παρεμφερών παιγνίων κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο j, του νόμου για τα τυχερά παίγνια, c) τυχερών και παρεμφερών παιγνίων κατά την έννοια του άρθρου 50, παράγραφος 3, του νόμου για τα τυχερά παίγνια.»
131

Δεδομένου ότι η Groupe Canal +, η EFADs, η UPC και η C More Entertainment AB ζήτησαν να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, η Επιτροπή πρέπει να φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Groupe Canal +, η EFADs και η UPC στο πλαίσιο της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας και στο πλαίσιο της πρωτόδικης διαδικασίας, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η C More Entertainment AB στο πλαίσιο της πρωτόδικης διαδικασίας.
29

Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η οδηγία ΦΠΑ, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2007, κατάργησε την έκτη οδηγία, χωρίς να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε σχέση με την οδηγία αυτή. Δεδομένου ότι οι κρίσιμες διατάξεις της οδηγίας ΦΠΑ έχουν περιεχόμενο κατ’ ουσίαν ταυτόσημο με εκείνο των κρίσιμων διατάξεων της έκτης οδηγίας, η νομολογία του Δικαστηρίου επί της οδηγίας ΦΠΑ έχει επίσης εφαρμογή όσον αφορά την έκτη οδηγία (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 3ης Ιουλίου 2019, The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, σκέψη 17).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Kaplan International Colleges UK Limited (στο εξής: KIC) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου, στο εξής: φορολογική αρχή) σχετικά με την άρνηση της φορολογικής αρχής να χορηγήσει στην KIC την απαλλαγή από τον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) που προβλέπεται για τις ανεξάρτητες ενώσεις προσώπων.
25

Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων που καθιερώνεται με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, εναπόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της εκδοθησόμενης δικαστικής απόφασης, να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υπόθεσης, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του απόφασης όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
13

Υπό τις συνθήκες αυτές το Østre Landsret (εφετείο ανατολικής περιφέρειας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Έχει το εθνικό δικαστήριο την υποχρέωση να επιβάλει στον αποδέκτη ενισχύσεως την καταβολή τόκων για το χρονικό διάστημα της παρανομίας (βλ. απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2008, CELF και ministre de la Culture et de la Communication, C‑199/06, EU:C:2008:79) ακόμη και σε περίπτωση όπως αυτή της υπό κρίση υποθέσεως, στην οποία η παράνομη κρατική ενίσχυση χορηγήθηκε ως αποζημίωση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας, την οποία η Επιτροπή έκρινε εκ των υστέρων συμβατή με την εσωτερική αγορά σύμφωνα με το άρθρο 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και η οποία εγκρίθηκε βάσει εκτιμήσεως της συνολικής οικονομικής καταστάσεως της επιχειρήσεως παροχής δημόσιας υπηρεσίας, συμπεριλαμβανομένης της κεφαλαιοποιήσεώς της; 2) Έχει το εθνικό δικαστήριο την υποχρέωση να επιβάλει στον αποδέκτη ενισχύσεως την καταβολή τόκων για το χρονικό διάστημα της παρανομίας (βλ. απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2008, CELF και ministre de la Culture et de la Communication, C‑199/06, EU:C:2008:79) και για τα ποσά που, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, μεταβιβάστηκαν από τον αποδέκτη της ενισχύσεως σε συνδεδεμένες με αυτόν επιχειρήσεις βάσει υποχρεώσεως δημοσίου δικαίου, αλλά χαρακτηρίστηκαν, με απόφαση της Επιτροπής που κατέστη απρόσβλητη, ως ευνοϊκή μεταχείριση του αποδέκτη της ενισχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ; 3) Έχει το εθνικό δικαστήριο την υποχρέωση να επιβάλει στον αποδέκτη ενισχύσεως την καταβολή τόκων για το χρονικό διάστημα της παρανομίας (βλ. απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2008, CELF και ministre de la Culture et de la Communication, C‑199/06, EU:C:2008:79) και για τις κρατικές ενισχύσεις που, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, χορηγήθηκαν στον αποδέκτη τους από μια ελεγχόμενη από το Δημόσιο επιχείρηση, όταν μέρος των πόρων της τελευταίας προέρχεται από την εμπορία των υπηρεσιών που παρέχει ο αποδέκτης της ενισχύσεως;»
1

Με την προσφυγή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι, εισάγοντας έκτακτη συνεισφορά για τον επιμερισμό του καθαρού κόστους των υποχρεώσεων καθολικής υπηρεσίας από το έτος 2007, σύμφωνα με τον Lei n.o 35/2012 procede à criação do fundo de compensação do serviço universal de comunicações eletrónicas previsto na Lei das Comunicações Eletrónicas, destinado ao financiamento dos custos líquidos decorrentes da prestação do serviço universal (νόμο 35/2012 περί ιδρύσεως ταμείου αποζημίωσης για την παροχή της καθολικής υπηρεσίας που προβλέπεται από τον νόμο για τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, το οποίο προορίζεται για τη χρηματοδότηση του καθαρού κόστους της παροχής καθολικής υπηρεσίας), της 23ης Αυγούστου 2012 (Diário da República, σειρά 1, αριθ. 163, της 23ης Αυγούστου 2012), όπως τροποποιήθηκε και κωδικοποιήθηκε με τον Lei n.o 149/2015 (νόμο 149/2015), της 10ης Σεπτεμβρίου 2015 (Diário da República, σειρά 1, αριθ. 177, της 10ης Σεπτεμβρίου 2015) (στο εξής: νόμος 35/2012), η Πορτογαλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 13, παράγραφος 3, και από το παράρτημα IV, μέρος B, της οδηγίας 2002/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία καθολικής υπηρεσίας) (ΕΕ 2002, L 108, σ. 51).
5

Το κείμενο του Estatuto de los Trabajadores (Εργατικού Κώδικα) προέκυψε από το Real Decreto Legislativo 2/2015, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Estatuto de los Trabajadores (βασιλικό νομοθετικό διάταγμα 2/2015, περί εγκρίσεως του ενοποιημένου κειμένου του νόμου για τον Εργατικό Κώδικα), της 23ης Οκτωβρίου 2015 (BOE αριθ. 255 της 24ης Οκτωβρίου 2015, σ. 100224). Το άρθρο 51 του εν λόγω κώδικα, που φέρει τον τίτλο «Ομαδική απόλυση», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής: «Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου, ως “ομαδική απόλυση” νοείται η λύση συμβάσεων εργασίας για οικονομικούς ή τεχνικούς λόγους ή για λόγους σχετικούς με την οργάνωση ή την παραγωγή, όταν, εντός περιόδου 90 ημερών, αφορά τουλάχιστον: a) 10 εργαζομένους, σε επιχειρήσεις που απασχολούν λιγότερους από 100 εργαζομένους· b) το 10 % του αριθμού των εργαζομένων, σε επιχειρήσεις που απασχολούν από 100 έως 300 εργαζομένους· c) 30 εργαζομένους, σε επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από 300 εργαζομένους. […] Για τον υπολογισμό του αριθμού των λύσεων συμβάσεων εργασίας στον οποίο αναφέρεται το πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, λαμβάνονται υπόψη επίσης όσες συμβάσεις λύθηκαν κατά την περίοδο αναφοράς με πρωτοβουλία του εργοδότη για άλλους λόγους που δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο του εργαζομένου και είναι διαφορετικοί από τους λόγους που προβλέπει το άρθρο 49, παράγραφος 1, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, υπό την προϋπόθεση ότι ο αριθμός των λύσεων αυτών είναι τουλάχιστον πέντε. Όταν, σε διαδοχικές περιόδους ενενήντα ημερών και με σκοπό την καταστρατήγηση των διατάξεων του παρόντος άρθρου, η επιχείρηση προβαίνει, δυνάμει του άρθρου 52, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, σε λύσεις συμβάσεων που δεν υπερβαίνουν τα ως άνω κατώτατα όρια, χωρίς να συντρέχουν νέοι λόγοι που δικαιολογούν τέτοια ενέργεια, οι νέες αυτές λύσεις θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκαν κατά καταστρατήγηση του νόμου και θα κηρύσσονται άκυρες και ανίσχυρες.»
11

Με αγωγή παραλείψεως η οποία ασκήθηκε ενώπιον του Bezirksgericht Zell am See (ειρηνοδικείου του Zell am See, Αυστρία), ο SP ζήτησε την παύση της εν λόγω «χρήσεως ως τουριστικού καταλύματος», εκ του λόγου ότι είναι αντίθετη προς τη χρήση για την οποία προορίζεται το εν λόγω ακίνητο και μονομερής, ελλείψει συναινέσεως των λοιπών κυρίων οριζοντίων ιδιοκτησιών, με αποτέλεσμα να προσβάλλεται το δικαίωμά του οριζόντιας ιδιοκτησίας. Όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου αυτού, ο SP επικαλέστηκε την αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία που προβλέπει το άρθρο 24, σημείο 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1215/2012.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Union des industries de la protection des plantes (Ένωσης βιομηχανιών φυτοπροστατευτικών προϊόντων) και, αφετέρου, του Premier ministre (Πρωθυπουργού), του ministre de la Transition écologique et solidaire (Υπουργού Οικολογικής και Αλληλέγγυας Μετάβασης), του ministre des Solidarités et de la Santé (Υπουργού Αλληλεγγύης και Υγείας), του ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation (Υπουργού Γεωργίας και Τροφίμων), καθώς και της Agence nationale de sécurité sanitaire de l’alimentation, de l’environnement et du travail (Εθνικής υπηρεσίας για την ασφάλεια των τροφίμων, του περιβάλλοντος και της εργασίας, Γαλλία) σχετικά με την απαγόρευση της χρήσης φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν μία ή περισσότερες δραστικές ουσίες της οικογένειας των νεονικοτινοειδών και των σπόρων που έχουν υποστεί επεξεργασία με τα προϊόντα αυτά.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των United Biscuits (Pension Trustees) Ltd (στο εξής: United Biscuits Pension) και United Biscuits Pension Investments Ltd (στο εξής: UB) και, αφετέρου, των Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου), σχετικά με την υπαγωγή στον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) των υπηρεσιών διαχειρίσεως κεφαλαίων συνταξιοδοτικών ταμείων.
28

Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της καθιερούμενης με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται αποκλειστικά στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24

Πράγματι, σκοπός του συστήματος εκπτώσεως το οποίο θεσπίστηκε με την έκτη οδηγία είναι να απαλλαγεί πλήρως ο επιχειρηματίας από την επιβάρυνση του ΦΠΑ που οφείλεται ή καταβλήθηκε στο πλαίσιο όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων του. Το κοινό σύστημα ΦΠΑ διασφαλίζει, ως εκ τούτου, την πλήρη ουδετερότητα ως προς τη φορολογική επιβάρυνση όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, ανεξαρτήτως του σκοπού ή των αποτελεσμάτων τους, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω δραστηριότητες υπόκεινται καταρχήν στον ΦΠΑ (απόφαση της 3ης Ιουλίου 2019, The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge, C‑316/18, EU:C:2019:559, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30

Το αιτούν δικαστήριο φρονεί, ωστόσο, ότι το δικαίωμα διαμονής που θεμελιώνεται στο άρθρο 10 του κανονισμού 492/2011 δεν υπόκειται στις διατάξεις της οδηγίας 2004/38. Στηρίζει τη θέση του αυτή στις αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου 2010, Ibrahim και Secretary of State for the Home Department (C‑310/08, EU:C:2010:80), καθώς και της 23ης Φεβρουαρίου 2010, Teixeira (C‑480/08, EU:C:2010:83), με τις οποίες, κατά το αιτούν δικαστήριο, το Δικαστήριο αναγνώρισε την αυτοτέλεια του δικαιώματος διαμονής που θεμελιώνεται στο άρθρο 12 του κανονισμού 1612/68, του οποίου η διατύπωση είναι πανομοιότυπη με αυτή του άρθρου 10 του κανονισμού 492/2011. Περαιτέρω, επισημαίνει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν αξιοποίησε την ευκαιρία της θέσπισης του κανονισμού 492/2011, με τον οποίο καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε ο κανονισμός 1612/68, προκειμένου να εισαγάγει περιορισμούς στην αρχή της ίσης μεταχείρισης που απέρρεε από τον κανονισμό 1612/68, όπως αυτός είχε ερμηνευθεί από το Δικαστήριο.
–

οι B, C, D και F. C., εκπροσωπούμενοι από την C. Henlé, avocate,
28

Κατά την Edison, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε κατ’ αυτόν τον τρόπο να λάβει υπόψη τόσο τα κριτήρια εκτιμήσεως τα οποία συνήγαγε ο γενικός εισαγγελέας Y. Bot με τις προτάσεις του στην υπόθεση The Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2011:784) όσο και τη λειτουργική προσέγγιση που υιοθετεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας (ΠΟΔΙ), όπως αυτή εκτίθεται στον ιστότοπό του. Η Edison παρατηρεί, επικαλούμενη την απόφαση της 19ης Ιουνίου 2012, Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2012:361), ότι, όσον αφορά τους ορισμούς «ανά κατηγορία», δεν πρέπει να αποδίδεται στις γενικές ενδείξεις οι οποίες περιλαμβάνονται στις επικεφαλίδες των κλάσεων της Ταξινόμησης της Νίκαιας «η πιο γνωστή σημασία ή η πρώτη που έρχεται στο μυαλό», αλλά να αναζητείται το νόημα που έχουν στη γλώσσα των επιχειρηματιών και των ρυθμιστικών φορέων της αγοράς. Υπογραμμίζει ότι, αντιθέτως προς την κρίση που διατυπώνεται στην επίδικη απόφαση, οι οικονομικοί φορείς, όπως και οι αρμόδιες αρχές, είχαν επίγνωση, το 2003, όταν υποβλήθηκε η αίτηση καταχωρίσεως του επίμαχου εικονιστικού σήματος, της σημασίας την οποία έχει η ηλεκτρική ενέργεια ως εναλλακτικό καύσιμο. Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της, η Edison παραπέμπει σε διάφορα κανονιστικά έγγραφα και νομοπαρασκευαστικές εργασίες.
–

η SC Romenergo SA και η Aris Capital SA, εκπροσωπούμενες από τους C. C. Vasile, C. Secrieru, και M. Strîmbei, avocați,
39

Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της καθιερούμενης με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και το οποίο φέρει την ευθύνη της εκδοθησομένης δικαστικής αποφάσεως να αξιολογήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το αν τα ερωτήματα που υποβάλλει στο Δικαστήριο είναι λυσιτελή. Ως εκ τούτου, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Recorded Artists Actors Performers Ltd (στο εξής: RAAP) και, αφετέρου, της Phonographic Performance (Ireland) Ltd (στο εξής: PPI), του Minister for Jobs, Enterprise and Innovation (Υπουργού Απασχόλησης, Επιχειρηματικότητας και Καινοτομίας, Ιρλανδία), της Ireland (Ιρλανδίας) και του Attorney General, με αντικείμενο το δικαίωμα εύλογης και ενιαίας αμοιβής των υπηκόων τρίτων χωρών, όταν έχουν συμβάλει στη δημιουργία φωνογραφήματος το οποίο χρησιμοποιείται στην Ιρλανδία.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Friends of the Irish Environment Ltd και του An Bord Pleanála (συμβουλίου χωροταξικού σχεδιασμού, Ιρλανδία, στο εξής: συμβούλιο χωροταξίας), σχετικά με την απόφαση του τελευταίου να χορηγήσει πρόσθετη πενταετή προθεσμία για την κατασκευή τερματικού σταθμού επαναεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου, πλέον της δεκαετούς προθεσμίας που είχε αρχικώς ορισθεί με προγενέστερη απόφαση.
36

Η MCIB υπόκειται στη νομοθεσία αυτή. Υπόκειται επίσης στον Code of Practice for the Governance of State bodies (κώδικα ορθών πρακτικών για τη διοίκηση των κρατικών οργανισμών), ο οποίος, στο άρθρο 5, παράγραφος 1, προβλέπει την υποχρέωση της MCIB να εκδίδει κώδικα δεοντολογίας για τα μέλη και το προσωπικό της. Η Ιρλανδία επικαλείται συναφώς τον Code of Business Conduct (κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας) της MCIB και υπογραμμίζει ότι υπάρχουν στον κώδικα αυτόν κανόνες που προβλέπουν, μεταξύ άλλων, την αμεροληψία του εν λόγω οργανισμού, τη ρύθμιση των συγκρούσεων συμφερόντων, τη δυνατότητα πρόσβασης στις πληροφορίες και τις νομικές υποχρεώσεις της MCIB.
12

Στις 23 Μαρτίου 2017, οι NG και OH άσκησαν αγωγή ενώπιον του Tribunalul Specializat Cluj (ειδικού πρωτοδικείου Cluj, Ρουμανία) με αίτημα να διαπιστωθεί, μεταξύ άλλων, ο καταχρηστικός χαρακτήρας του τμήματος 4, σημείο 1, των γενικών όρων της συμβάσεως αναχρηματοδοτήσεως. Οι NG και OH υποστήριξαν επίσης ότι η Banca Transilvania είχε παραβεί την υποχρέωση ενημερώσεως που υπείχε, καθόσον δεν τους προειδοποίησε, κατά τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη της συμβάσεως, για τον κίνδυνο που ενείχε η μετατροπή της αρχικής συμβάσεως σε ξένο νόμισμα. Ειδικότερα, υποστήριξαν ότι, δεδομένου ότι τα εισοδήματά τους πραγματοποιούνταν αποκλειστικά σε ρουμανικά λέι, η Banca Transilvania όφειλε να επιστήσει την προσοχή τους στα αποτελέσματα που θα είχε η υποτίμηση του νομίσματος αυτού έναντι του ξένου νομίσματος στο οποίο έπρεπε να εξοφληθεί το δάνειο. Επιπλέον, η ρήτρα εξοφλήσεως σε ξένο νόμισμα προκαλούσε ανισορροπία εις βάρος των δανειοληπτών, καθόσον μόνον αυτοί έφεραν τον συναλλαγματικό κίνδυνο. Ως εκ τούτου, οι NG και OH ζήτησαν από το Tribunalul Specializat Cluj (ειδικό πρωτοδικείο Cluj, Ρουμανία) το πάγωμα της συναλλαγματικής ισοτιμίας CHF/RON όπως ίσχυε κατά τον χρόνο συνάψεως της συμβάσεως αναχρηματοδοτήσεως, καθώς και την επιστροφή των ποσών που είχαν καταβάλει βάσει λιγότερο ευνοϊκής για εκείνους συναλλαγματικής ισοτιμίας.
18

Το σημείο 49, παράγραφος 1, των Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 571/2003 privind Codul fiscal (εκτελεστικών διατάξεων του φορολογικού κώδικα) έχει ως εξής: «Δυνάμει του άρθρου 147 ter, παράγραφος 1, στοιχείο a, του φορολογικού κώδικα, κάθε υποκείμενος στον φόρο ο οποίος δεν είναι εγκατεστημένος στη Ρουμανία, αλλά είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος, μπορεί να τύχει επιστροφής του ΦΠΑ που κατέβαλε για εισαγωγές και αποκτήσεις αγαθών ή υπηρεσιών που πραγματοποιήθηκαν στη Ρουμανία. Ο [ΦΠΑ] επιστρέφεται από τη Ρουμανία, εφόσον ο ενδιαφερόμενος υποκείμενος στον φόρο πληροί τις ακόλουθες προϋποθέσεις: a) κατά την περίοδο την οποία αφορά η αίτηση επιστροφής, ο υποκείμενος στον φόρο δεν διατηρούσε στη Ρουμανία ούτε την έδρα της οικονομικής δραστηριότητάς του, ούτε μόνιμη εγκατάσταση από την οποία πραγματοποιούσε επιχειρηματικές πράξεις, ούτε, σε περίπτωση μη ύπαρξης τέτοιας μόνιμης εγκατάστασης, την κατοικία ή τον τόπο της συνήθους διαμονής του· b) κατά την περίοδο την οποία αφορά η αίτηση επιστροφής, ο υποκείμενος στον φόρο ούτε διέθετε ούτε υποχρεούνταν να αποκτήσει αριθμό φορολογικού μητρώου ΦΠΑ στη Ρουμανία σύμφωνα με το άρθρο 153 του φορολογικού κώδικα· c) κατά την περίοδο την οποία αφορά η αίτηση επιστροφής, ο υποκείμενος στον φόρο δεν πραγματοποίησε παράδοση αγαθών ούτε παροχή υπηρεσιών που να θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκε στη ρουμανική επικράτεια, με εξαίρεση τις ακόλουθες πράξεις: 1. παροχές υπηρεσιών μεταφοράς και συναφείς προς αυτές πράξεις, που απαλλάσσονται δυνάμει του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχεία c έως m, του άρθρου 144, παράγραφος 1, στοιχείο c, και του άρθρου 144 bis του φορολογικού κώδικα· 2. παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών σε πρόσωπο που υπέχει υποχρέωση πληρωμής ΦΠΑ σύμφωνα με το άρθρο 150, παράγραφοι 2 έως 6, του φορολογικού κώδικα.»
24

Το γράμμα της ως άνω διατάξεως δεν είναι δεκτικό αμφισημίας και προβλέπει ότι οι πληροφορίες περί των οποίων γίνεται λόγος στην προηγούμενη σκέψη πρέπει να περιλαμβάνονται «στους» γενικούς όρους, όταν αναρτώνται στον ιστότοπο του εμπόρου, και όχι σε άλλα έγγραφα που είναι προσβάσιμα εντός του εν λόγω ιστοτόπου ή σε άλλα επιμέρους σημεία του ιστοτόπου αυτού. Η έλλειψη αμφισημίας επιβεβαιώνεται από τις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω διατάξεως, ιδίως από την απόδοσή της στην ισπανική (en las condiciones generales), στην τσεχική (ve všeobecných obchodních podmínkách), στη γερμανική (in den allgemeinen Geschäftsbedingungen), στην αγγλική (in the general terms and conditions), στην ιταλική (nelle condizioni generali), στην ολλανδική (in de algemene voorwaarden), στην πολωνική (w ogólnych warunkach umów), στην πορτογαλική (nos termos e nas condições gerais), στη φινλανδική (yleisissä ehdoissa) και στη σουηδική γλώσσα (i de allmänna villkoren).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της BlackRock Investment Management (UK) Ltd (στο εξής: BlackRock) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) (στο εξής: φορολογική αρχή) σχετικά με την άρνηση της εν λόγω αρχής να χορηγήσει στην ως άνω εταιρία το ευεργέτημα της απαλλαγής από τον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) που προβλέπεται στο άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο ζʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ.
183

Το καθήκον να αφήνουν ανεφάρμοστη, εάν κριθεί αναγκαίο, εθνική νομοθεσία αντίθετη σε διάταξη του δικαίου της Ένωσης η οποία έχει άμεσο αποτέλεσμα δεν βαρύνει μόνον τα εθνικά δικαστήρια αλλά και όλα τα κρατικά όργανα, συμπεριλαμβανομένων των διοικητικών αρχών, τα οποία είναι επιφορτισμένα με την εφαρμογή, στο πλαίσιο των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους, του δικαίου της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 1989, Costanzo, 103/88, EU:C:1989:256, σκέψεις 30 και 31, της 4ης Δεκεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality και Commissioner of An Garda Síochána, C‑378/17, EU:C:2018:979, σκέψη 38, και της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander, C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 78).