Υπόθεση T-35/01

Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως

«Ντάμπινγκ — Επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ — Ηλεκτρονικοί ζυγοί προελεύσεως Κίνας — Καθεστώς επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς — Προσδιορισμός της ζημίας — Αιτιώδης συνάφεια — Δικαιώματα άμυνας»

Απόφαση του Πρωτοδικείου (τέταρτο πενταμελές τμήμα) της 28ης Οκτωβρίου 2004

Περίληψη της αποφάσεως

1. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ατoμική αvτιμετώπιση τωv επιχειρήσεωv πoυ εξάγουν από χώρα που δεν διαθέτει oικovoμία της αγoράς – Πρoϋπoθέσεις – Εξoυσία εκτιμήσεως τωv κοινοτικών oργάvωv – Δικαστικός έλεγχoς – Όρια

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου)

2. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Περιθώριo vτάμπιvγκ – Καθoρισμός της καvovικής αξίας – Εισαγωγές πρoελεύσεως χωρώv πoυ δεv διαθέτoυv oικovoμία της αγoράς, όπως αυτές πoυ μvημovεύovται στo άρθρo 2, παράγραφoς 7, στoιχείo β΄, τoυ καvovισμoύ 384/96 – Εφαρμoγή τωv σχετικώv με τις χώρες με oικovoμία αγoράς καvόvωv – Εφαρμoγή πoυ περιoρίζεται στoυς παραγωγoύς oι oπoίoι πληρoύv τις σωρευτικές πρoϋπoθέσεις του άρθρoυ 2, παράγραφoς 7, στoιχείo γ΄, τoυ καvovισμoύ 384/96 – Βάρος αποδείξεως που φέρουν οι παραγωγοί

(Κανονισμοί του Συμβουλίου 384/96, άρθρο 2 § 7, και 905/98)

3. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ζημία – Αξιολόγηση των δεικτών της ζημίας διά της αναλύσεως κατά κατηγορία της αγοράς του επίμαχου προϊόντος – Προϋποθέσεις

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 3)

4. Κoιvoτικό δίκαιo – Ερμηvεία – Μέθoδoι – Ερμηvεία υπό το πρίσμα διεθvώv συμφωvιώv πoυ έχει συvάψει η Κoιvότητα – Ερμηνεία του κανονισμού 384/96 υπό το πρίσμα του κώδικα αντιντάμπινγκ της GATT του 1994

(Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου, «κώδικας αντιντάμπινγκ του 1994»· κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου)

5. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ζημία – Έννοια των «εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ» – Συνεκτίμηση του συνόλου των εισαγωγών προελεύσεως χώρας που εφαρμόζει πρακτικές ντάμπινγκ – Όρια

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 3)

6. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ζημία – Διαφορές μεταξύ των αρχικών και των οριστικών στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της ζημίας – Παραδεκτό

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου)

7. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ζημία – Εισαγωγές – Υποχρέωση συγκρίσεως των περιθωρίων ντάμπινγκ με τα περιθώρια εφαρμογής χαμηλότερων τιμών επί των προϊόντων που εισάγονται σε τιμές ντάμπινγκ – Δεν υφίσταται

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 3)

8. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Έννοια της «κοινοτικής βιομηχανίας» – Περιεχόμενο

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 4 § 1)

9. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Ζημία – Περίοδος που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη – Εξουσία εκτιμήσεως των κοινοτικών οργάνων

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου)

10. Κoιvoτικό δίκαιo – Aρχές – Δικαιώματα άμυvας – Σεβασμός στo πλαίσιo τωv διoικητικώv διαδικασιώv – Αvτιvτάμπιvγκ – Υπoχρέωση τωv κοινοτικώv oργάvωv vα διασφαλίζoυv τηv εvημέρωση τωv εvδιαφερoμέvωv επιχειρήσεωv – Περιεχόμεvo – Τρόπoι αvακoιvώσεως – Μη τήρηση της δεκαήμερης προθεσμίας – Συνέπειες – Πρoϋποθέσεις

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 20)

11. Κoιvή εμπoρική πoλιτική – Άμυvα κατά τωv πρακτικώv vτάμπιvγκ – Διεξαγωγή της διαδικασίας – Αvώτατη διάρκεια εvός έτoυς – Επιτρέπεται – Πρoϋπόθεση – Τήρηση της δεσμευτικής προθεσμίας δεκαπέντε μηνών

(Κανονισμός 384/96 του Συμβουλίου, άρθρο 6 § 9)

1. Στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών, πολιτικών και νομικών καταστάσεων που πρέπει να εξετάσουν.

Εντεύθεν προκύπτει ότι ο έλεγχος του κοινοτικού δικαστή επί των εκτιμήσεων των κοινοτικών οργάνων πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τηρήσεως των διαδικαστικών κανόνων, του υποστατού των περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη για να πραγματοποιηθεί η αμφισβητούμενη επιλογή, της απουσίας πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως των περιστατικών αυτών ή της μη υπάρξεως καταχρήσεως εξουσίας. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά τις νομικής και πολιτικής φύσεως πραγματικές καταστάσεις σε συγκεκριμένη χώρα, τις οποίες τα κοινοτικά όργανα οφείλουν να εκτιμήσουν προκειμένου να καθορίσουν αν ένας εξαγωγέας ενεργεί υπό συνθήκες αγοράς χωρίς σημαντική κρατική επέμβαση και αν, κατά συνέπεια, μπορεί να επωφεληθεί του καθεστώτος που αναγνωρίζεται σε επιχειρήσεις που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

(βλ. σκέψεις 48-49)

2. Από το άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96, καθώς και από το προοίμιο του τροποποιητικού κανονισμού 905/98, προκύπτει, πρώτον, ότι τα κοινοτικά όργανα υποχρεούνται, στην περίπτωση εισαγωγών από την Κίνα, να διεξάγουν έλεγχο κατά περίπτωση, δεδομένου ότι η Κίνα δεν μπορεί να θεωρηθεί ακόμη ως χώρα με οικονομία αγοράς. Συνεπώς, η κανονική αξία ενός προϊόντος προελεύσεως Κίνας μπορεί να προσδιορισθεί σύμφωνα με τους κανόνες που εφαρμόζονται για τις χώρες με οικονομία αγοράς μόνον εάν αποδεικνύεται ότι οι συνθήκες οικονομίας της αγοράς ισχύουν για τον ή τους οικείους παραγωγούς.

Δεύτερον, από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το βάρος αποδείξεως φέρει ο παραγωγός-εξαγωγέας που επιθυμεί να υπαχθεί στο ευνοϊκό καθεστώς των επιχειρήσεων που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Επομένως, δεν εναπόκειται στα κοινοτικά όργανα να αποδείξουν ότι ο παραγωγός-εξαγωγέας δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή στο εν λόγω καθεστώς. Αντιθέτως, στα κοινοτικά όργανα εναπόκειται να εκτιμήσουν αν τα προσκομισθέντα από τον παραγωγό-εξαγωγέα στοιχεία επαρκούν προς απόδειξη του ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού, ενώ στα κοινοτικά δικαστήρια εναπόκειται να εξετάσουν αν τα εν λόγω όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση αυτή.

Εντεύθεν προκύπτει, τέλος, ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, είναι σωρευτικές, οπότε ο οικείος παραγωγός πρέπει να πληροί όλες τις προϋποθέσεις προκειμένου να μπορεί να υπαχθεί στο ευνοϊκό καθεστώς των επιχειρήσεων που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

(βλ. σκέψεις 52-54)

3. Όσον αφορά τον προσδιορισμό της ζημίας κατά το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96, από την παράγραφο 8 του εν λόγω άρθρου δεν προκύπτει ότι η ανάλυση κατά κατηγορία του επίμαχου προϊόντος δεν μπορεί να γίνει δεκτή και ότι η μέθοδος του μέσου υπολογισμού είναι υποχρεωτική. Επομένως, τα κοινοτικά όργανα δύνανται να προβούν σε ανάλυση κατά κατηγορία της αγοράς του επίμαχου προϊόντος προκειμένου να αξιολογήσουν τους διάφορους δείκτες της ζημίας, εφόσον η ανάλυση κατά κατηγορία λαμβάνει δεόντως υπόψη το επίμαχο προϊόν στο σύνολό του, ιδίως δε αν τα αποτελέσματα που προκύπτουν μέσω άλλης μεθόδου αποδεικνύονται για οποιονδήποτε λόγο πλασματικά.

Συναφώς, όπως είναι γνωστό στους ειδικούς επί των στατιστικών, όταν ένα προϊόν περιλαμβάνει πλείονες κατηγορίες, ο υπολογισμός της συνολικής εξελίξεως των τιμών (ο οποίος γίνεται βάσει της εξελίξεως του όγκου και της αξίας των πωλήσεων) δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική κατάσταση στην περίπτωση που οι τιμές και οι τάσεις του όγκου των πωλήσεων παρουσιάζουν αισθητές διαφορές από κατηγορία σε κατηγορία. Σε μια τέτοια περίπτωση, γίνεται δεκτός ο υπολογισμός εκ μέρους της Επιτροπής της εξελίξεως των τιμών για κάθε κατηγορία προϊόντων χωριστά.

(βλ. σκέψεις 127, 196)

4. Οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου πρέπει να ερμηνεύονται, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου, ιδίως όταν οι διατάξεις αυτές αποβλέπουν ακριβώς στο να θέσουν σε εφαρμογή διεθνή συμφωνία συναφθείσα από την Κοινότητα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96, ο οποίος εκδόθηκε για την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεων που απορρέουν από τον κώδικα αντιντάμπινγκ του 1994.

(βλ. σκέψη 138)

5. Η έννοια των «εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ» κατά το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96 καλύπτει το σύνολο των συναλλαγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ. Εντούτοις, δεδομένης της αδυναμίας να εξετασθούν όλες οι επιμέρους συναλλαγές, κατά την ανάλυση της ζημίας επιβάλλεται να λαμβάνονται υπόψη όλες οι εισαγωγές από τους παραγωγούς-εξαγωγείς για τους οποίους έχει διαπιστωθεί ότι εφαρμόζουν πρακτικές ντάμπινγκ. Αντιθέτως, οι εισαγωγές από παραγωγούς-εξαγωγείς στους οποίους έχει αναγνωρισθεί μηδενικό ή ελάχιστο περιθώριο ντάμπινγκ δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι «αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ» κατά την ανάλυση της ζημίας.

Η παράγραφος 4 του ίδιου άρθρου πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει τη συνεκτίμηση εισαγωγών από συγκεκριμένη χώρα μόνον εφόσον αυτές προέρχονται από παραγωγό-εξαγωγέα που αποδεδειγμένα εφαρμόζει πρακτικές ντάμπινγκ. Κατά συνέπεια, οι εισαγωγές από χώρα για την οποία έχει καθορισθεί περιθώριο ντάμπινγκ που υπερβαίνει το ελάχιστο όριο μπορούν να ληφθούν υπόψη στο σύνολό τους μόνον εφόσον στη χώρα αυτή δεν υπάρχει κανένας παραγωγός-εξαγωγέας στον οποίο να έχει αναγνωρισθεί μηδενικό ή ελάχιστο περιθώριο ντάμπινγκ.

Επομένως, υπό το πρίσμα του αντικειμένου και του σκοπού του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια των «εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ» δεν καλύπτει τις εισαγωγές από παραγωγό-εξαγωγέα που δεν εφαρμόζει πρακτικές ντάμπινγκ, ακόμη και αν αυτός ασκεί τις δραστηριότητές του σε χώρα για την οποία έχει καθορισθεί περιθώριο ντάμπινγκ μεγαλύτερο του επιπέδου de minimis.

(βλ. σκέψεις 158-162)

6. Όσον αφορά τις ενδεχόμενες διαφορές μεταξύ των αρχικών στοιχείων και των στοιχείων που λαμβάνονται τελικώς υπόψη για τον προσδιορισμό της ζημίας που οφείλεται σε πρακτικές ντάμπινγκ, πρέπει να επισημανθεί ότι η έρευνα αντιντάμπινγκ είναι πράγματι μια συνεχής διαδικασία, κατά τη διάρκεια της οποίας αναθεωρούνται διαρκώς πλείονα συμπεράσματα. Επομένως, δεν μπορεί να αποκλεισθεί η πιθανότητα τα τελικά συμπεράσματα των κοινοτικών οργάνων να διαφέρουν από τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν σε συγκεκριμένο χρονικό σημείο της έρευνας. Επιπλέον, τα προσωρινά στοιχεία μπορούν, εξ ορισμού, να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της έρευνας. Κατά συνέπεια, δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός μιας επιχειρήσεως ότι η απόκλιση μεταξύ των αρχικών και των τελικών στοιχείων αντικατοπτρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την έλλειψη αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας των επίμαχων στοιχείων. Τέλος, πρέπει να τονισθεί ότι η ζημία πρέπει να αποδεικνύεται σε σχέση με τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως με την οποία θεσπίζονται μέτρα εμπορικής άμυνας.

(βλ. σκέψη 182)

7. Ο βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ 384/96 δεν προβλέπει, όσον αφορά τον προσδιορισμό της ζημίας που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία, ότι τα περιθώρια ντάμπινγκ πρέπει να συγκρίνονται με τα περιθώρια εφαρμογής χαμηλότερων τιμών στα προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ σε σχέση με ομοειδή κοινοτικά προϊόντα, ούτε ότι, στην περίπτωση που το περιθώριο ντάμπινγκ υπολείπεται του περιθωρίου εφαρμογής χαμηλότερων τιμών, η σύγκριση αυτή συνεπάγεται ότι η ζημία που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία δεν οφείλεται σε ντάμπινγκ, αλλά σε άλλους παράγοντες, όπως τα πλεονεκτήματα από απόψεως κόστους των οποίων φυσιολογικώς απολαύουν οι εξαγωγείς.

(βλ. σκέψη 219)

8. Σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96, η έννοια της «κοινοτικής βιομηχανίας» αφορά το σύνολο των κοινοτικών παραγωγών ομοειδών προϊόντων ή εκείνους εξ αυτών των οποίων αθροιστικά η παραγωγή αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής κοινοτικής παραγωγής των εν λόγω προϊόντων. Συνεπώς, η έννοια αυτή δεν καλύπτει μόνον τους κοινοτικούς παραγωγούς που μετείχαν στην έρευνα.

(βλ. σκέψη 257)

9. Τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά τον προσδιορισμό της χρονικής περιόδου που πρέπει να ληφθεί υπόψη για την αποτίμηση της ζημίας στο πλαίσιο διαδικασίας αντιντάμπινγκ.

(βλ. σκέψη 277)

10. Η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου. Δυνάμει της αρχής αυτής, οι επιταγές της οποίας συγκεκριμενοποιούνται στο άρθρο 20 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96, οι εμπλεκόμενες σε διαδικασία έρευνας προ της εκδόσεως κανονισμού αντιντάμπινγκ επιχειρήσεις πρέπει να έχουν τη δυνατότητα, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, να γνωστοποιούν λυσιτελώς την άποψή τους επί του υποστατού και της συνάφειας των προβαλλομένων γεγονότων και περιστάσεων και επί των αποδεικτικών στοιχείων που έλαβε υπόψη η Επιτροπή για να στηρίξει τον ισχυρισμό της περί υπάρξεως πρακτικής ντάμπινγκ ή της εντεύθεν απορρέουσας ζημίας.

Ο ελλιπής χαρακτήρας της προβλεπόμενης στο άρθρο 20, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού τελικής γνωστοποιήσεως των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και εκτιμήσεων βάσει των οποίων η Επιτροπή εξετάζει το ενδεχόμενο να προτείνει στο Συμβούλιο την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ συνεπάγεται το παράνομο κανονισμού που επιβάλλει οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ μόνον στην περίπτωση που οι εμπλεκόμενες στη διοικητική διαδικασία επιχειρήσεις δεν ήταν σε θέση να υπερασπισθούν λυσιτελώς τα συμφέροντά τους.

Ομοίως, η απουσία αναφοράς ορισμένων στοιχείων στο ενημερωτικό έγγραφο δεν συνιστά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των επιχειρήσεων, εφόσον αποδεικνύεται ότι αυτές έλαβαν γνώση των στοιχείων αυτών με άλλη ευκαιρία, σε χρονικό σημείο κατά το οποίο είχαν ακόμη τη δυνατότητα να γνωστοποιήσουν λυσιτελώς την άποψή τους επί του ζητήματος αυτού, προτού η Επιτροπή διατυπώσει την πρότασή της σχετικά με την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού.

Τέλος, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι στις επιχειρήσεις αυτές πρέπει να χορηγείται προθεσμία τουλάχιστον δέκα ημερών για την υποβολή τυχόν παρατηρήσεών τους επί των στοιχείων που δεν περιλαμβάνονταν στο ενημερωτικό έγγραφο που τους διαβιβάσθηκε και ότι η προθεσμία αυτή δεν τηρήθηκε, εντούτοις η περίσταση αυτή δεν συνεπάγεται, άνευ ετέρου, την ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού. Πράγματι, πρέπει επίσης να αποδειχθεί ότι η μη χορήγηση στις επιχειρήσεις, εκ μέρους των κοινοτικών οργάνων, της προθεσμίας του άρθρου 20, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού για την υποβολή τυχόν παρατηρήσεών τους επί των συμπληρωματικών πληροφοριών που τους κοινοποιήθηκαν κατόπιν αιτήματός τους προσέβαλε με συγκεκριμένο τρόπο τα δικαιώματά τους άμυνας στο πλαίσιο της επίμαχης διαδικασίας.

(βλ. σκέψεις 287-290, 292, 330-331)

11. Το άρθρο 6, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ 384/96 προβλέπει ενδεικτική προθεσμία ενός έτους και δεσμευτική προθεσμία δεκαπέντε μηνών. Από τον συνδυασμό των δύο αυτών προθεσμιών προκύπτει ότι, αν τα κοινοτικά όργανα δεν έχουν ολοκληρώσει την έρευνα εντός της ενδεικτικής προθεσμίας ενός έτους, αρκεί, για τον σεβασμό των διαδικαστικών κανόνων του βασικού κανονισμού, η ολοκλήρωση της έρευνας εντός της δεσμευτικής προθεσμίας δεκαπέντε μηνών, χωρίς να απαιτείται να εξετασθεί αν η προθεσμία αυτή, η οποία υπερβαίνει την ενδεικτική, αλλά υπολείπεται της δεσμευτικής προθεσμίας, είναι εύλογη στην προκειμένη περίπτωση.

(βλ. σκέψη 348)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)

της 28ης Οκτωβρίου 2004 ( )

«Ντάμπινγκ – Επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ – Ηλεκτρονικοί ζυγοί προελεύσεως Κίνας – Καθεστώς επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς – Προσδιορισμός της ζημίας – Αιτιώδης συνάφεια – Δικαιώματα άμυνας»

Στην υπόθεση T-35/01,

Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd, με έδρα τη Σανγκάη (Κίνα), εκπροσωπούμενη από τον P. Waer, δικηγόρο,

προσφεύγουσα,

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, εκπροσωπούμενου από τον S. Marquardt, επικουρούμενο αρχικώς από τους G. Berrisch και P. Nehl, ακολούθως δε από τον G. Berrisch, δικηγόρους,

καθού,

υποστηριζόμενου από την

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον V. Kreuschitz, την S. Meany και τον T. Scharf, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

παρεμβαίνουσα,

με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως του άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΚ) 2605/2000 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων ηλεκτρονικών ζυγών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Δημοκρατίας της Κορέας και Ταϊβάν (ΕΕ L 301, σ. 42),

ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ

(τέταρτο πενταμελές τμήμα),

συγκείμενο από τους V. Tiili, πρόεδρο τμήματος, J. Pirrung, P. Mengozzi, A. W. H. Meij και Μ. Βηλαρά, δικαστές,

γραμματέας: J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Μαρτίου 2003,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Το νομοθετικό πλαίσιο

1 Το άρθρο 1, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1996, L 56, σ. 1, στο εξής: βασικός κανονισμός), προβλέπει:

«Για τους σκοπούς της εφαρμογής του [βασικού] κανονισμού, με τον όρο “ομοειδές προϊόν” νοείται ένα πανομοιότυπο προϊόν, δηλαδή όμοιο από κάθε άποψη με το εξεταζόμενο προϊόν ή, ελλείψει τούτου, ένα άλλο προϊόν το οποίο, αν και όχι όμοιο από κάθε άποψη, έχει χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν σημαντική ομοιότητα προς εκείνα του υπό εξέταση προϊόντος.»

2 Το άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 905/98 του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 1998 (ΕΕ L 128, σ. 18, διορθωτικό στο ΕΕ 2000, L 263, σ. 34), προβλέπει:

«α) Στην περίπτωση εισαγωγών από χώρες που δεν έχουν οικονομία αγοράς […], η κανονική αξία καθορίζεται με βάση την τιμή ή την κατασκευασμένη αξία σε τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς, ή την τιμή από αυτή την τρίτη χώρα προς άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κοινότητας, ή, όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, πάνω σε κάθε άλλη λογική βάση, συμπεριλαμβανομένης της τιμής που έχει πράγματι πληρωθεί ή πρέπει να πληρωθεί στην Κοινότητα για το ομοειδές προϊόν, δεόντως προσαρμοσμένης αν χρειάζεται ώστε να συμπεριλαμβάνει ένα εύλογο περιθώριο κέρδους.

Μια κατάλληλη τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς θα επιλέγεται με εύλογο τρόπο, αφού ληφθεί δεόντως υπόψη κάθε αξιόπιστη πληροφορία διαθέσιμη κατά τη στιγμή της επιλογής. Επίσης θα λαμβάνονται υπόψη οι σχετικές προθεσμίες· όπου είναι σκόπιμο, θα χρησιμοποιείται μία τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς η οποία εμπλέκεται στην ίδια έρευνα.

Οι υποκείμενοι σε έρευνα θα ενημερώνονται, αμέσως μετά την έναρξή της, σχετικά με την τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς που προβλέπεται να χρησιμοποιηθεί, και θα έχουν προθεσμία δέκα ημερών για να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους.

β) Στις έρευνες αντιντάμπινγκ που αφορούν τις εισαγωγές από τη Ρωσική Ομοσπονδία και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η κανονική αξία θα προσδιορίζεται σύμφωνα με τις παραγράφους 1 έως 6, εάν αποδεικνύεται, με βάση δεόντως αιτιολογημένους ισχυρισμούς που θα υποβάλουν ένας ή περισσότεροι παραγωγοί που υπόκεινται στην έρευνα και με βάση τα κριτήρια και διαδικασίες που περιλαμβάνονται στο στοιχείο γ΄, ότι υπόκεινται σε συνθήκες οικονομίας της αγοράς όσον αφορά την κατασκευή και την πώληση του σχετικού ομοειδούς προϊόντος. Άλλως εφαρμόζονται οι κανόνες που καθορίζονται στο στοιχείο α΄.

γ) Ένας ισχυρισμός κατά το στοιχείο β΄ γίνεται γραπτώς και πρέπει να δίδει επαρκείς αποδείξεις ότι ο παραγωγός λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, ήτοι:

– οι επιχειρηματικές αποφάσεις για τιμές, κόστος και εισροές, π.χ. πρώτες ύλες, τεχνολογία, εργατικό δυναμικό, εκροές, πωλήσεις και επενδύσεις, λαμβάνονται βάσει στοιχείων από την αγορά, όσον αφορά την προσφορά και τη ζήτηση, χωρίς σημαντική κρατική παρέμβαση, ενώ το κόστος των σημαντικότερων εισροών πρέπει να εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις τιμές στην αγορά,

– οι επιχειρήσεις πρέπει να τηρούν σαφή λογιστική καταγραφή, υποκειμένη σε ανεξάρτητο έλεγχο, βάσει των διεθνών λογιστικών προτύπων, η οποία και πρέπει να ακολουθείται συνεπώς,

– το κόστος παραγωγής και η οικονομική κατάσταση των επιχειρήσεων δεν πρέπει να υπόκειται σε μείζονες στρεβλώσεις, προερχόμενες από το παλαιό σύστημα που δεν ακολουθούσε την οικονομία της αγοράς, ιδίως ως προς την απαξίωση του ενεργητικού, άλλες αποσβέσεις, δοσοληψίες αντιπραγματισμού και πληρωμές με συμψηφισμό,

– οι οικείες επιχειρήσεις υπόκεινται σε νομοθεσία περί πτωχεύσεως και ιδιοκτησιακού καθεστώτος η οποία εγγυάται ασφάλεια δικαίου και λειτουργική σταθερότητα

και

– ο καθορισμός των συναλλαγματικών ισοτιμιών γίνεται με τιμές αγοράς.

Η απόφαση ότι ο παραγωγός πληροί τα ανωτέρω κριτήρια θα ληφθεί εντός τριμήνου από την έναρξη της έρευνας, αφού ζητηθεί συγκεκριμένα η γνώμη της συμβουλευτικής επιτροπής και αφού δοθεί στην κοινοτική βιομηχανία η δυνατότης να λάβει θέση. Η απόφαση θα παραμείνει σε ισχύ καθόλη τη διάρκεια της έρευνας.»

3 Το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού προβλέπει:

«Προσδιορισμός της ζημίας

1. Κατά την εφαρμογή του [βασικού] κανονισμού και εφόσον δεν ορίζεται κάτι διαφορετικό, ο όρος “ζημία” σημαίνει τη σημαντική ζημία που προκαλείται στην κοινοτική βιομηχανία, τον κίνδυνο πρόκλησης σημαντικής ζημίας στην κοινοτική βιομηχανία ή την αισθητή καθυστέρηση της δημιουργίας μιας τέτοιας βιομηχανίας· η ερμηνεία του όρου διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.

2. Ο προσδιορισμός της ζημίας γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση τόσο α) του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επίδρασής τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Κοινότητας, όσο και β) των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για την κοινοτική βιομηχανία.

3. Προκειμένου περί του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, εξετάζεται κατά πόσον έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση των εισαγωγών αυτών, είτε σε απόλυτα μεγέθη, είτε σε συνάρτηση με την παραγωγή ή την κατανάλωση στην Κοινότητα. Προκειμένου περί της επίδρασης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών, εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ σε τιμές αισθητά κατώτερες από τις τιμές που εφαρμόζει για τα ομοειδή προϊόντα η κοινοτική βιομηχανία ή κατά πόσον εισαγωγές αυτού του είδους προκαλούν με οποιονδήποτε τρόπο τη συμπίεση των τιμών σε σημαντικό βαθμό ή τη σε σημαντικό βαθμό παρακώλυση της αύξησης των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση. Κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες, ούτε περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.

4. Όταν διεξάγονται ταυτοχρόνως έρευνες αντιντάμπινγκ σε σχέση με τις εισαγωγές δεδομένου προϊόντος από περισσότερες της μίας χώρες, οι επιπτώσεις των εισαγωγών αυτών αξιολογούνται σωρευτικώς μόνον εφόσον διαπιστώνεται ότι α) το περιθώριο ντάμπινγκ που προκύπτει για τις εισαγωγές από κάθε χώρα ξεχωριστά υπερβαίνει το ελάχιστο όριο που ορίζεται από το άρθρο 9, παράγραφος 3, και ότι ο όγκος των εισαγωγών από κάθε χώρα ξεχωριστά δεν είναι αμελητέος, καθώς και ότι β) η σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των επίμαχων εισαγωγών είναι η ενδεδειγμένη, ενόψει των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των εισαγόμενων προϊόντων, όπως επίσης των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των εισαγόμενων προϊόντων και του ομοειδούς κοινοτικού προϊόντος.

5. Η εξέταση των επιπτώσεων των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ για την οικεία κοινοτική βιομηχανία περιλαμβάνει αξιολόγηση όλων των συναφών οικονομικών παραγόντων και των δεικτών που έχουν σημασία για την κατάσταση της κοινοτικής βιομηχανίας· σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται: το γεγονός ότι η […] βιομηχανία εξακολουθεί να διέρχεται φάση ανάκτησης των δυνάμεών της μετά τις συνέπειες από παλαιότερες πρακτικές ντάμπινγκ ή επιδοτήσεις· το μέγεθος του πραγματικού περιθωρίου ντάμπινγκ, η πραγματική ή δυνητική μείωση των πωλήσεων, των κερδών, της παραγωγής, του μεριδίου αγοράς, της παραγωγικότητας, της αποδοτικότητας των επενδύσεων και της χρησιμοποίησης ικανότητας· παράγοντες επηρεάζοντες τις κοινοτικές τιμές· οι πραγματικές ή δυνητικές αρνητικές συνέπειες για τις ταμειακές ροές, τα αποθέματα, την απασχόληση, τους μισθούς, την ανάπτυξη, την ικανότητα άντλησης κεφαλαίων ή τις επενδύσεις. Η παραπάνω απαρίθμηση δεν είναι εξαντλητική και κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες, ούτε περισσότεροι εξ αυτών από κοινού δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.

6. Πρέπει να αποδεικνύεται, με βάση το σύνολο των συναφών αποδεικτικών στοιχείων που έχουν υποβληθεί σε σχέση με την παράγραφο 2, ότι οι εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ προκαλούν ζημία κατά την έννοια του [βασικού] κανονισμού. Ειδικότερα, είναι απαραίτητο να αποδεικνύεται ότι ο όγκος ή/και το επίπεδο των τιμών, όπως αυτά έχουν καθοριστεί βάσει της παραγράφου 3, ευθύνονται για τις συνέπειες επί της κοινοτικής βιομηχανίας, κατά τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 5, όπως επίσης ότι οι συνέπειες αυτές είναι τέτοιας έκτασης, ώστε να είναι δυνατό να θεωρηθούν σημαντικές.

7. Άλλοι γνωστοί παράγοντες πλην των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, οι οποίοι προξενούν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα ζημία στην κοινοτική βιομηχανία, εξετάζονται ομοίως, προκειμένου να διασφαλισθεί ότι η προκαλούμενη από τους εν λόγω άλλους παράγοντες ζημία δεν αποδίδεται στις εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 6. Στους παράγοντες που είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη εν προκειμένω περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο όγκος και οι τιμές εισαγωγών πωλούμενων σε τιμές που δεν απορρέουν από πρακτικές ντάμπινγκ, η τυχόν συρρίκνωση της ζήτησης ή μεταβολές των δεδομένων κατανάλωσης, τυχόν περιοριστικές εμπορικές πρακτικές που εφαρμόζουν οι παραγωγοί τρίτων χωρών και της Κοινότητας και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός, οι τεχνολογικές εξελίξεις, καθώς και οι εξαγωγικές επιδόσεις και η παραγωγικότητα της κοινοτικής βιομηχανίας.

8. Οι επιπτώσεις των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ αξιολογούνται σε συνάρτηση με την παραγωγή του ομοειδούς προϊόντος από την κοινοτική βιομηχανία, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία τα οποία επιτρέπουν το χωριστό προσδιορισμό της εν λόγω παραγωγής βάσει ορισμένων κριτηρίων, όπως είναι η μέθοδος παραγωγής, οι πωλήσεις των παραγωγών και τα κέρδη. Σε περίπτωση που δεν είναι δυνατός ο χωριστός προσδιορισμός της εν λόγω παραγωγής, οι επιπτώσεις των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ αξιολογούνται μέσω της εξέτασης της παραγωγής της πλέον περιορισμένης ομάδας ή φάσματος προϊόντων, που περιλαμβάνει το ομοειδές προϊόν και σε σχέση με την οποία ομάδα ή φάσμα προϊόντων είναι δυνατό να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες πληροφορίες.

9. Για να διαπιστωθεί κατά πόσον υφίσταται κίνδυνος πρόκλησης σημαντικής ζημίας, λαμβάνονται υπόψη τα πραγματικά περιστατικά, και όχι απλώς τυχόν ισχυρισμοί, εικασίες ή μεμακρυσμένες πιθανότητες. Οποιαδήποτε μεταβολή των περιστάσεων, που θα δημιουργούσε κατάσταση υπό την οποία είναι πιθανή η πρόκληση ζημίας από το ντάμπινγκ, πρέπει να είναι δυνατόν να προβλεφθεί με βεβαιότητα και να είναι επικείμενη.

Όταν εξετάζεται κατά πόσον υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης σημαντικής ζημίας, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθοι παράγοντες:

α) τυχόν αύξηση σε σημαντικό ποσοστό των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ στην αγορά της Κοινότητας, η οποία αποτελεί ένδειξη για την πιθανότητα ουσιώδους αύξησης των εισαγωγών·

β) η ύπαρξη επαρκούς, ελεύθερα διαθέσιμης ικανότητας του εξαγωγέα ή η επικείμενη σημαντική αύξηση της ικανότητάς του, από την οποία προκύπτει ως πιθανή σημαντική αύξηση των εξαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ προς την Κοινότητα, λαμβανομένης υπόψη της ύπαρξης άλλων εξαγωγικών αγορών, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να απορροφήσουν τυχόν πρόσθετες εξαγωγές·

γ) το κατά πόσον τα εισαγόμενα προϊόντα εισέρχονται σε τιμές που θα είχαν ως αποτέλεσμα τη σε σημαντικό βαθμό συμπίεση ή παρεμπόδιση της αύξησης των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση και οι οποίες είναι πιθανό να οδηγήσουν σε αύξηση της ζήτησης για επιπλέον εισαγωγές

και

δ) τα αποθέματα του υπό διεύρυνση προϊόντος.

Κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες δεν έχει κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία, αλλά όλοι οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη πρέπει να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι επίκειται η πραγματοποίηση περαιτέρω εξαγωγών με πρακτικές ντάμπινγκ και ότι είναι πιθανή η πρόκληση σημαντικής ζημίας αν δεν ληφθούν προστατευτικά μέτρα.»

4 Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού:

«Για διαδικασίες κινηθείσες κατά το άρθρο 5, παράγραφος 9, η έρευνα περατούται ει δυνατόν εντός έτους. Οι έρευνες περατούνται εντός 15 μηνών από την έναρξη της διαδικασίας βάσει των πορισμάτων που εξάγονται σύμφωνα με τα άρθρα 8 ή 9.»

5 Τέλος, το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού προβλέπει:

«[...]

2. Τα μέρη που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δύνανται να ζητούν την τελική αποκάλυψη των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού επί τη βάσει των οποίων πρόκειται να διατυπωθεί εισήγηση για την επιβολή οριστικών μέτρων ή για την περάτωση της έρευνας ή της διαδικασίας άνευ επιβολής μέτρων· εν προκειμένω, λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για τη γνωστοποίηση εκείνων των πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού που ενδεχομένως διαφέρουν από εκείνα που αποτέλεσαν τη βάση για την επιβολή των προσωρινών μέτρων.

3. Οι αιτήσεις για την τελική αποκάλυψη στοιχείων, η οποία ορίζεται στην παράγραφο 2, αποστέλλονται γραπτώς στην Επιτροπή και παραλαμβάνονται, σε περιπτώσεις που έχει ήδη επιβληθεί προσωρινός δασμός, το αργότερο ένα μήνα μετά τη δημοσίευση της πράξης επιβολής του εν λόγω δασμού. Αν δεν έχει επιβληθεί προσωρινός δασμός, παρέχεται στα μέρη η δυνατότητα να ζητήσουν την τελική αποκάλυψη στοιχείων εντός προθεσμίας που τάσσει η Επιτροπή.

4. Η τελική αποκάλυψη στοιχείων γίνεται γραπτώς· λαμβανομένης δεόντως υπόψη της ανάγκης προστασίας των πληροφοριών εμπιστευτικού χαρακτήρα, η τελική αποκάλυψη στοιχείων πρέπει να πραγματοποιείται το συντομότερο δυνατόν και, καταρχήν, το αργότερο ένα μήνα πριν από την οριστική απόφαση ή την υποβολή εκ μέρους της Επιτροπής οποιασδήποτε πρότασης για τη λήψη οριστικών μέτρων βάσει του άρθρου 9. Σε περίπτωση που η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να αποκαλύψει ορισμένα πραγματικά περιστατικά ή το σκεπτικό τη δεδομένη στιγμή, αυτά πρέπει να γνωστοποιούνται το συντομότερο δυνατόν σε μεταγενέστερο στάδιο. Η αποκάλυψη αυτή δεν θίγει οποιαδήποτε μεταγενέστερη απόφαση την οποία ενδεχομένως λαμβάνει η Επιτροπή ή το Συμβούλιο, αλλά αν η απόφαση αυτή στηρίζεται σε διαφορετικά πραγματικά περιστατικά και σε διαφορετικό σκεπτικό, αυτά πρέπει να γνωστοποιούνται το συντομότερο δυνατόν.

5. Τυχόν παραστάσεις των ενδιαφερομένων μετά την τελική αποκάλυψη στοιχείων λαμβάνονται υπόψη εφόσον παραληφθούν εντός προθεσμίας που ορίζει η Επιτροπή κατά περίπτωση, η οποία δεν μπορεί να είναι βραχύτερη των δέκα ημερών, λαμβανομένου δεόντως υπόψη του επείγοντος του θέματος.»

Τα πραγματικά περιστατικά

6 Κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλαν στις 30 Ιουλίου 1999 εγκατεστημένοι στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα παραγωγοί ηλεκτρικών ζυγών, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο τμήμα της συνολικής κοινοτικής παραγωγής του επίμαχου προϊόντος, η Επιτροπή κίνησε, σύμφωνα με το άρθρο 5 του βασικού κανονισμού, με ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1999 (ΕΕ C 262, σ. 8), διαδικασία αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Κοινότητα ορισμένων ηλεκτρονικών ζυγών προελεύσεως Κίνας, Νότιας Κορέας και Ταϊβάν.

7 Στην έρευνα της Επιτροπής συμμετείχαν δύο κοινοτικοί παραγωγοί ηλεκτρονικών ζυγών, η Avery Berkel Ltd και η Bizerba GmbH, οι οποίες αντιπροσώπευαν από κοινού το 39 % της κοινοτικής παραγωγής κατά τον χρόνο εκείνο.

8 Περαιτέρω, στα ερωτηματολόγια της Επιτροπής έδωσαν απαντήσεις οκτώ παραγωγοί-εξαγωγείς εγκατεστημένοι στις εν λόγω χώρες, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα εταιρία, τέσσερις εισαγωγείς με δραστηριότητα συνδεόμενη με το επίμαχο προϊόν, καθώς και ο συνεργαζόμενος παραγωγός στην ανάλογη χώρα, ήτοι στην Ινδονησία.

9 Η έρευνα ως προς το ντάμπινγκ και την εντεύθεν απορρέουσα ζημία κάλυψε τη χρονική περίοδο από την 1η Σεπτεμβρίου 1998 έως τις 31 Αυγούστου 1999 (στο εξής: χρονική περίοδος έρευνας). Η εξέταση των τάσεων σχετικά με τον καθορισμό της ζημίας κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 1995 μέχρι το τέλος της χρονικής περιόδου έρευνας (στο εξής: χρονική περίοδος αναλύσεως).

10 Η Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd (στο εξής: προσφεύγουσα ή Shanghai Teraoka) είναι εταιρία κινεζικού δικαίου που ιδρύθηκε το 1992, της οποίας το κεφάλαιο ανήκει αποκλειστικώς σε αλλοδαπούς επενδυτές και η οποία παράγει και εξάγει, ιδίως προς την Κοινότητα, ηλεκτρονικούς ζυγούς.

11 Στις 11 Οκτωβρίου 1999, η προσφεύγουσα ζήτησε από την Επιτροπή την υπαγωγή της, στο πλαίσιο της έρευνας, στο ευνοϊκό καθεστώς επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού. Με τηλεομοιοτυπία της 17ης Δεκεμβρίου 1999, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού για την υπαγωγή της στο ευνοϊκό καθεστώς επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

12 Κατόπιν της απορρίψεως του αιτήματός της, η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της στην Επιτροπή με έγγραφα της 27ης Δεκεμβρίου 1999 και της 11ης Ιανουαρίου 2000.

13 Στις 4 Ιανουαρίου 2000 και στις 3 Φεβρουαρίου 2000, η Επιτροπή επανέλαβε την άρνησή της να αναγνωρίσει στην προσφεύγουσα καθεστώς επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

14 Κατόπιν συναντήσεως, στις 6 Απριλίου 2000, μεταξύ της Επιτροπής και των εκπροσώπων της οικείας κοινοτικής βιομηχανίας, δύο κοινοτικοί παραγωγοί υπέβαλαν στην Επιτροπή, στις 10 και στις 14 Απριλίου 2000, τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της Επιτροπής ως προς το ζήτημα της ζημίας της εν λόγω κοινοτικής βιομηχανίας.

15 Την 1η Αυγούστου 2000, η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή παρατηρήσεις ως προς τα ζητήματα της ζημίας και της αιτιώδους συνάφειας.

16 Με τηλεομοιοτυπία της 21ης Σεπτεμβρίου 2000, η Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα τα πραγματικά περιστατικά και το σκεπτικό βάσει των οποίων σκόπευε να προτείνει την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ ύψους 13,1 % επί των εισαγωγών ορισμένων κατασκευαζόμενων από την προσφεύγουσα ηλεκτρονικών ζυγών.

17 Με τηλεομοιοτυπία της 29ης Σεπτεμβρίου 2000, η προσφεύγουσα ζήτησε συμπληρωματικές πληροφορίες ως προς την ύπαρξη ντάμπινγκ και τον προσδιορισμό της εντεύθεν απορρέουσας ζημίας.

18 Η Επιτροπή απάντησε στο αίτημα αυτό με δύο έγγραφα της 29ης Σεπτεμβρίου 2000 και της 4ης Οκτωβρίου 2000 αντιστοίχως.

19 Με τηλεομοιοτυπία της 4ης Οκτωβρίου 2000, η προσφεύγουσα ζήτησε συμπληρωματική προθεσμία προκειμένου να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Με τηλεομοιοτυπία της 5ης Οκτωβρίου 2000, η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα αυτό με την αιτιολογία του επείγοντος.

20 Στις 10 Οκτωβρίου 2000, η προσφεύγουσα υπέβαλε παρατηρήσεις επί των πληροφοριακών στοιχείων που είχε λάβει.

21 Με τηλεομοιοτυπία της 11ης Οκτωβρίου 2000, η Επιτροπή απάντησε στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας και μείωσε το περιθώριο ντάμπινγκ από 13,1 σε 12,8 %.

22 Με τηλεομοιοτυπία της 23ης Οκτωβρίου 2000, η Επιτροπή ολοκλήρωσε την απάντησή της στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας.

23 Με τον κανονισμό (ΕΚ) 2605/2000 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων ηλεκτρονικών ζυγών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Δημοκρατίας της Κορέας και Ταϊβάν (ΕΕ 2000, L 301, σ. 42, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός), το Συμβούλιο επέβαλε δασμούς αντιντάμπινγκ ύψους 12, 8 % επί των εξαγόμενων από την προσφεύγουσα προϊόντων, όπως αυτά ορίζονται κατωτέρω. Κατά το άρθρο 1 του προσβαλλόμενου κανονισμού:

«1. Επιβάλλεται οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ηλεκτρονικών ζυγών με δυνατότητα που δεν υπερβαίνει τα 30 kg, που χρησιμοποιούνται στο λιανεμπόριο και στους οποίους ενσωματώνεται ψηφιακό σύστημα απεικόνισης του βάρους, της μοναδιαίας τιμής και της τιμής που πρέπει να καταβληθεί (είτε περιλαμβάνουν είτε όχι μέσο εκτύπωσης των δεδομένων αυτών), που υπάγονται προς το παρόν στον κωδικό ΣΟ ex 84238150 (κωδικός TARIC 8423 81 50 10), καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Κορέας και Ταϊβάν.

2. Ο δασμός που υπολογίσθηκε με βάση την καθαρή τιμή ελεύθερο στα σύνορα της Κοινότητας για το προϊόν, πριν τον εκτελωνισμό, είναι [όσον αφορά την προσφεύγουσα]: […] 12, 8 % […]».

Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων

24 Η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 16 Φεβρουαρίου 2001.

25 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 12 Ιουνίου 2001, η Επιτροπή ζήτησε να της επιτραπεί να παρέμβει στην παρούσα δίκη υπέρ του καθού. Με διάταξη της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο πρόεδρος του τέταρτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου επέτρεψε την παρέμβαση αυτή.

26 Δεδομένου ότι η Επιτροπή παραιτήθηκε από την υποβολή υπομνήματος παρεμβάσεως, η έγγραφη διαδικασία περατώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2001.

27 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο (τέταρτο πενταμελές τμήμα) αποφάσισε να κινήσει την προφορική διαδικασία.

28 Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της δίκης, το Πρωτοδικείο κάλεσε τους διαδίκους να απαντήσουν σε γραπτές ερωτήσεις και να προσκομίσουν ορισμένα έγγραφα. Οι διάδικοι ανταποκρίθηκαν μερικώς στα αιτήματα αυτά.

29 Οι κύριοι διάδικοι και η παρεμβαίνουσα αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 6ης Μαρτίου 2003.

30 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– να ακυρώσει το άρθρο 1 του προσβαλλόμενου κανονισμού, καθόσον επιβάλλει οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ επί των εξαγόμενων από την προσφεύγουσα ηλεκτρονικών ζυγών·

– να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.

31 Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– να απορρίψει την προσφυγή·

– να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Επί της ουσίας

32 Η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τέσσερις λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της προσφυγής της. O πρώτος λόγος αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού. Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2, 3, 5 και 8, του βασικού κανονισμού και από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά τον προσδιορισμό της ζημίας. Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού. Τέλος, ο τέταρτος λόγος αντλείται από παράβαση των διαδικαστικών κανόνων του βασικού κανονισμού.

Α – Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού

1. Εισαγωγή

33 Κατά την προσφεύγουσα, τα κοινοτικά όργανα κακώς έκριναν ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού, το οποίο ρυθμίζει την αναγνώριση καθεστώτος επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι απέδειξε επαρκώς ότι έπρεπε να υπαχθεί στο εν λόγω ευνοϊκό καθεστώς.

34 Το Συμβούλιο αιτιολόγησε την άρνηση αναγνωρίσεως του καθεστώτος επιχειρήσεως που λειτουργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς με την αιτιολογική σκέψη 46 του προσβαλλόμενου κανονισμού:

«Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι […] δύο εταιρείες [μεταξύ των οποίων η προσφεύγουσα] πραγματοποιούσαν πωλήσεις με ενιαίες ως επί το πλείστον τιμές επί ζημία στην [Κίνα] για πολλά χρόνια. Επιπλέον, και οι δύο εταιρείες δεν ήταν εντελώς ελεύθερες να αποφασίζουν αν και μέχρι ποιου βαθμού μπορούσαν να πωλούν την παραγωγή τους στην εγχώρια αγορά. Είναι η συνήθης πρακτική της Επιτροπής να απορρίπτει αιτήσεις για καθεστώς [επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες] οικονομίας αγοράς όταν οι εγχώριες πωλήσεις είναι περιορισμένες και όταν δεν υπάρχουν διακυμάνσεις τιμών μεταξύ πελατών εφόσον αυτή η ενιαία τιμολόγηση μπορεί να απορρέει από κεντρικά ελεγχόμενες τιμές. Ως προς αυτό, τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν ότι αυτές οι τιμές ήταν σε επίπεδα που προκαλούσαν ζημία επί πολλά έτη πράγμα που δείχνει επίσης ότι οι παραγωγοί δεν λειτουργούσαν σε συνθήκες οικονομίας της αγοράς.»

35 Κατά συνέπεια, με την αιτιολογική σκέψη 47 του προσβαλλόμενου κανονισμού το Συμβούλιο έκρινε ότι «δεν τηρούνται οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, [στοιχείο] γ΄, του βασικού κανονισμού» από την προσφεύγουσα.

36 Όπως επισημάνθηκε ανωτέρω με τις σκέψεις 11 και 13, η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση της προσφεύγουσας περί υπαγωγής της στο καθεστώς επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας αγοράς με τηλεομοιοτυπία της 17ης Δεκεμβρίου 1999 και επανέλαβε την άρνησή της με τηλεομοιοτυπίες της 4ης Ιανουαρίου 2000 και της 3ης Φεβρουαρίου 2000. Η Επιτροπή, αφού παρέθεσε τα αποτελέσματα της έρευνας, στήριξε την ανάλυσή της στα ακόλουθα τρία στοιχεία. Πρώτον, η προσφεύγουσα υπαγόταν στον κινεζικό νόμο περί καθορισμού των τιμών, της 29ης Δεκεμβρίου 1997 (στο εξής: νόμος περί των τιμών), βάσει του οποίου υποχρεωνόταν να πραγματοποιεί πωλήσεις επί ζημία, με ενιαίες ως επί το πλείστον τιμές, στην κινεζική αγορά. Δεύτερον, η προσφεύγουσα δεν ήταν εντελώς ελεύθερη να αποφασίζει για την πώληση των προϊόντων της στην εγχώρια αγορά ή σε αγορές του εξωτερικού, ούτε να προσδιορίζει το εύρος των πωλήσεών αυτών. Τέλος, η προσφεύγουσα παρέσχε ψευδείς πληροφορίες στην Επιτροπή ή παρέλειψε να κοινοποιήσει χρήσιμα έγγραφα και, εξ αυτού του λόγου, παρεμπόδισε την έρευνα.

37 Στο πλαίσιο αυτού του λόγου ακυρώσεως η προσφεύγουσα αμφισβητεί, πρώτον, την ερμηνεία που έδωσαν η Επιτροπή και, εν συνεχεία, το Συμβούλιο στο άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.

38 Δεύτερον, αμφισβητεί τις διαπιστώσεις της Επιτροπής και του Συμβουλίου βάσει των οποίων τα εν λόγω κοινοτικά όργανα έκριναν ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τις διαπιστώσεις της Επιτροπής που περιλαμβάνονται στο τμήμα «Αποτελέσματα της έρευνας» της τηλεομοιοτυπίας της 17ης Δεκεμβρίου 1999, οι οποίες αφορούν την έλλειψη υποχρεώσεως της προσφεύγουσας να εγγράψει στο παθητικό του ισολογισμού της προβλέψεις για επισφαλείς απαιτήσεις, την ύπαρξη ανώτατου ορίου στον τραπεζικό της λογαριασμό σε συνάλλαγμα ίσου με το ποσό του κεφαλαίου της επιχειρήσεως, τις διαπιστωθείσες συστηματικές πωλήσεις επί ζημία στην κινεζική αγορά, την απαγόρευση που επιβάλλεται στην προσφεύγουσα δυνάμει του νόμου περί των τιμών να εφαρμόζει στην κινεζική αγορά διαφορετικές τιμές για παρόμοιους πελάτες, τους περιορισμούς στις ελεύθερες πωλήσεις στην κινεζική αγορά και το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της έρευνας η προσφεύγουσα παρέσχε στην Επιτροπή αναληθείς πληροφορίες.

39 Τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που αφορούν τα πρώτα δύο στοιχεία της ανωτέρω σκέψεως πρέπει να απορριφθούν ευθύς εξαρχής. Πράγματι, τα εν λόγω επιχειρήματα είναι αλυσιτελή, δεδομένου ότι η κρίση τόσο του Συμβουλίου όσο και της Επιτροπής δεν στηρίχθηκε στα στοιχεία αυτά.

40 Τρίτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι τα κοινοτικά όργανα παρέλειψαν να της κοινοποιήσουν τα έγγραφα βάσει των οποίων αρνήθηκαν να την υπαγάγουν στο καθεστώς επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Η αιτίαση αυτή πρέπει επίσης να απορριφθεί, δεδομένου ότι τα κοινοτικά όργανα προέβησαν στην αξιολόγηση του αιτήματος της προσφεύγουσας στηριζόμενα σε έγγραφα που η ίδια η προσφεύγουσα είχε προσκομίσει στην Επιτροπή στο πλαίσιο της απαντήσεώς της στο μέρος Δ του ερωτηματολογίου της έρευνας, καθώς και σε έγγραφα των οποίων η Επιτροπή έλαβε γνώση κατά την επιτόπια έρευνα.

41 Περαιτέρω, επιβάλλεται να τονισθεί ότι η προσφεύγουσα δεν προσδιόρισε για ποια «νέα στοιχεία» επρόκειτο και περιορίσθηκε να παραπέμψει σε πληροφορίες που περιλαμβάνονταν στα δικά της έγγραφα. Με το υπόμνημά της απαντήσεως αναγνώρισε ότι «[το] σύνολο των τιμολογίων των σχετικών με τις μεμονωμένες συναλλαγές στην κινεζική αγορά, καθώς και όλες οι πληροφορίες περί της λογιστικής καταστάσεως και του κόστους παραγωγής, τέθηκαν στη διάθεση των διενεργούντων την έρευνα κατά τη διάρκεια της επιτόπιας έρευνας». Επομένως, τα κοινοτικά όργανα δεν όφειλαν να κοινοποιήσουν στη Shanghai Teraoka τα επίμαχα έγγραφα, τα οποία αξιοποίησαν για την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων, δεδομένου ότι τα έγγραφα αυτά ήταν γνωστά στην προσφεύγουσα ως προερχόμενα από την ίδια.

42 Στο πλαίσιο αυτό επιβάλλεται να προστεθεί ότι είναι αλυσιτελές το επιχείρημα της προσφεύγουσας που προβλήθηκε για πρώτη φορά με το υπόμνημα απαντήσεως, το οποίο αντλείται από την παράβαση του άρθρου 20, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού και σύμφωνα με το οποίο το Συμβούλιο προσκόμισε κατά τη διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου στοιχεία που δεν είχαν κοινοποιηθεί στην προσφεύγουσα κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας. Πράγματι, το επιχείρημα αυτό είναι ενδεικτικό του ότι γίνεται σύγχυση μεταξύ της διαδικασίας που αφορά την αναγνώριση καθεστώτος επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς και της διαδικασίας που αφορά την επιβολή οριστικών μέτρων αντιντάμπινγκ. Καθόσον το σχετικό με την τελευταία αυτή διαδικασία άρθρο 20, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού δεν συνδέεται με την αναγνώριση του καθεστώτος επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, η παράβαση αυτού δεν μπορεί να προβληθεί λυσιτελώς από την προσφεύγουσα σε σχέση με έγγραφα που αποσκοπούν ακριβώς στην αναγνώριση του εν λόγω καθεστώτος.

2. Επί της οικονομίας του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού

Επιχειρήματα των διαδίκων

43 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού από τα κοινοτικά όργανα, ιδίως όσον αφορά το βάρος αποδείξεως. Υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψη τη ratio legis της τροποποιήσεως του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, η οποία αποσκοπούσε στη συνεκτίμηση των θεμελιωδών αλλαγών στη δομή της κινεζικής οικονομίας.

44 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα επικαλείται την απόφαση του Πρωτοδικείου της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, T-80/97, Starway κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2000, σ. II-3099, σκέψη 112), από την οποία προκύπτει ότι το να απαιτείται από εξαγωγέα η προσκόμιση αποδεικτικού μέσου στο οποίο δεν έχει πρόσβαση συνιστά παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της τηρήσεως των δικαιωμάτων άμυνας.

45 Τέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι εναπόκειται στα κοινοτικά όργανα, όταν επικαλούνται ορισμένα πραγματικά περιστατικά, να αποδεικνύουν το υποστατό και την ορθή διαπίστωση αυτών. Η προσφεύγουσα επικαλείται συναφώς την απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 2001, C-381/99, Brunnhofer (Συλλογή 2001, σ. Ι-4961, σκέψη 52).

46 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η συλλογιστική της προσφεύγουσας στηρίζεται σε πεπλανημένη ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού. Ιδίως από το προοίμιο του κανονισμού 905/98 προκύπτει ότι η προαναφερθείσα διάταξη καθιερώνει, ως προς την Κίνα και τη Ρωσία, ένα απλό τεκμήριο μη συνδρομής των συνθηκών που χαρακτηρίζουν την οικονομία της αγοράς και, επομένως, εναπόκειται στον οικείο παραγωγό-εξαγωγέα, εν προκειμένω δε στην προσφεύγουσα, να προσκομίσει αποδείξεις περί του αντιθέτου. Κατά το Συμβούλιο, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας στηρίζεται σε αντιστροφή του βάρους αποδείξεως. Επιπλέον, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στον τομέα του αντιντάμπινγκ, όπως προκύπτει, αφενός, από τη νομολογία (απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Ιουλίου 1998, T-118/96, Thai Bicycle κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. II-2991, σκέψη 32) και, αφετέρου, από τους όρους «δεόντως αιτιολογημένοι ισχυρισμοί» και «επαρκείς αποδείξεις» που χρησιμοποιούνται στο άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.

47 Τέλος, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι, κατ’ αρχήν, οι πέντε προϋποθέσεις της προαναφερθείσας διατάξεως έχουν σωρευτικό χαρακτήρα. Εντούτοις, υπογραμμίζει ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν έχουν όλες την ίδια σημασία. Κατά το Συμβούλιο, η πρώτη προϋπόθεση, σύμφωνα με την οποία οι επιχειρηματικές αποφάσεις για τις τιμές, το κόστος και τις εισροές πρέπει να λαμβάνονται χωρίς σημαντική κρατική παρέμβαση βάσει στοιχείων που παρέχει η αγορά ως προς την προσφορά και τη ζήτηση, έχει πρωτεύουσα σημασία. Επομένως, η διαπίστωση και μόνον της αδυναμίας της προσφεύγουσας να ανταποκριθεί στην προϋπόθεση αυτή αρκεί για την απόρριψη του αιτήματός της περί υπαγωγής στο καθεστώς επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

48 Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι, στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών, πολιτικών και νομικών καταστάσεων που πρέπει να εξετάσουν (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 5ης Ιουνίου 1996, Τ-162/94, NMB France κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-427, σκέψη 72· της 29ης Ιανουαρίου 1998, T-97/95, Sinochem κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. II-85, σκέψη 51· προαναφερθείσα στην ανωτέρω σκέψη 46 απόφαση Thai Bicycle κατά Συμβουλίου, σκέψη 32, και απόφαση της 4ης Ιουλίου 2002, Τ-340/99, Mathisen κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-2905, σκέψη 53 ).

49 Εντεύθεν προκύπτει ότι ο έλεγχος του κοινοτικού δικαστή επί των εκτιμήσεων των κοινοτικών οργάνων πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τηρήσεως των διαδικαστικών κανόνων, του υποστατού των περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη για να πραγματοποιηθεί η αμφισβητούμενη επιλογή, της απουσίας πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως των περιστατικών αυτών ή της μη υπάρξεως καταχρήσεως εξουσίας (απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Μαΐου 1987, 240/84, Toyo κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1984, σ. 1809, σκέψη 19· προαναφερθείσα στην ανωτέρω σκέψη 46 απόφαση Thai Bicycle κατά Συμβουλίου, σκέψη 33, και προαναφερθείσα στην ανωτέρω σκέψη 48 απόφαση Mathisen κατά Συμβουλίου, σκέψη 54). Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά τις νομικής και πολιτικής φύσεως πραγματικές καταστάσεις σε συγκεκριμένη χώρα, τις οποίες τα κοινοτικά όργανα οφείλουν να εκτιμήσουν προκειμένου να καθορίσουν αν ένας εξαγωγέας ενεργεί υπό συνθήκες αγοράς χωρίς σημαντική κρατική επέμβαση και αν, κατά συνέπεια, μπορεί να επωφεληθεί του καθεστώτος που αναγνωρίζεται σε επιχειρήσεις που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1996, Τ-155/94, Climax Paper κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. ΙΙ-873, σκέψη 98) .

50 Περαιτέρω, πρέπει να επισημανθεί ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο β΄, του βασικού κανονισμού μέθοδος καθορισμού της κανονικής αξίας ενός προϊόντος αποτελεί εξαίρεση από την ειδική μέθοδο που προβλέπεται προς τον σκοπό αυτό στο άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού κανονισμού, η οποία εφαρμόζεται κατ’ αρχήν στην περίπτωση εισαγωγών από χώρες που δεν διαθέτουν οικονομία της αγοράς. Πάντως, κατά πάγια νομολογία, κάθε παρέκκλιση ή εξαίρεση από έναν γενικό κανόνα πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 1995, C-399/93, Oude Luttikhuis κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. I-4515, σκέψη 23· της 18ης Ιανουαρίου 2001, C-83/99, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2001, σ. I-445, σκέψη 19, και της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-5/01, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I-11991, σκέψη 56).

51 Το αρχικό κείμενο του άρθρου 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 905/98, δεδομένου ότι το Συμβούλιο έκρινε ότι η διαδικασία μεταρρυθμίσεων στη Ρωσία και στην Κίνα είχε μεταβάλει ουσιωδώς την οικονομία των χωρών αυτών και είχε οδηγήσει στην εμφάνιση εταιριών που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Η πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 905/98 τονίζει τη σημασία της αναθεωρήσεως της κοινοτικής πρακτικής αντιντάμπινγκ έναντι των χωρών αυτών, διευκρινίζοντας ότι η κανονική αξία ενός προϊόντος μπορεί να καθορίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που εφαρμόζονται σε χώρες με οικονομία αγοράς όταν αποδεικνύεται ότι επικρατούν συνθήκες αγοράς για έναν ή περισσότερους παραγωγούς που υπόκεινται σε έρευνα ως προς την κατασκευή και την πώληση του σχετικού προϊόντος. Η έκτη αιτιολογική σκέψη του ίδιου κανονισμού ορίζει ότι «η εξέταση για το αν επικρατούν συνθήκες της αγοράς γίνεται με βάση δεόντως αιτιολογημένους ισχυρισμούς που θα υποβάλλουν ένας ή περισσότεροι παραγωγοί που υπόκεινται στην έρευνα, οι οποίοι επιθυμούν να επωφεληθούν από τη δυνατότητα καθορισμού της κανονικής αξίας [του επίμαχου προϊόντος] με βάση τους κανόνες που ισχύουν σε χώρες με οικονομία αγοράς».

52 Επομένως, από το άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού και τις προπαρατεθείσες αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 905/98 προκύπτει, πρώτον, ότι τα κοινοτικά όργανα υποχρεούνται, σε καταστάσεις όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, να διεξάγουν έλεγχο κατά περίπτωση, δεδομένου ότι η Κίνα δεν μπορεί να θεωρηθεί ακόμη ως χώρα με οικονομία αγοράς. Συνεπώς, η κανονική αξία ενός προϊόντος προελεύσεως Κίνας μπορεί να προσδιορισθεί σύμφωνα με τους κανόνες που εφαρμόζονται για τις χώρες με οικονομία αγοράς μόνον «εάν αποδεικνύεται […] ότι [ένας ή περισσότεροι παραγωγοί που υπόκεινται στην έρευνα] υπόκεινται σε συνθήκες οικονομίας της αγοράς».

53 Δεύτερον, από τις προαναφερθείσες διατάξεις προκύπτει ότι το βάρος αποδείξεως φέρει ο παραγωγός-εξαγωγέας που επιθυμεί να υπαχθεί στο ευνοϊκό καθεστώς των επιχειρήσεων που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Πράγματι, το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι η σχετική αίτηση «πρέπει να δίδει επαρκείς αποδείξεις». Επομένως, δεν εναπόκειται στα κοινοτικά όργανα να αποδείξουν ότι ο παραγωγός-εξαγωγέας δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή στο εν λόγω καθεστώς. Αντιθέτως, στα κοινοτικά όργανα εναπόκειται να εκτιμήσουν αν τα προσκομισθέντα από τον παραγωγό-εξαγωγέα στοιχεία επαρκούν προς απόδειξη του ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού, ενώ στα κοινοτικά δικαστήρια εναπόκειται να εξετάσουν αν τα εν λόγω όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση αυτή.

54 Προκειμένου να εκτιμηθεί η επάρκεια των προσκομισθεισών από τον ενδιαφερόμενο παραγωγό αποδείξεων, επιβάλλεται η εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, πρώτη περίπτωση, του βασικού κανονισμού. Συναφώς, από τη χρήση του συνδέσμου «και» μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης περιπτώσεως της διατάξεως αυτής, καθώς και από την ίδια τη φύση των ως άνω προϋποθέσεων, προκύπτει ότι αυτές είναι σωρευτικές. Επομένως, ο οικείος παραγωγός πρέπει να πληροί όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού προκειμένου να μπορεί να υπαχθεί στο ευνοϊκό καθεστώς των επιχειρήσεων που λειτουργούν υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, ενώ, αν δεν πληροί κάποια από τις προϋποθέσεις αυτές, το αίτημά του πρέπει να απορρίπτεται.

55 Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί αν η προσφεύγουσα απέδειξε ότι πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού, σύμφωνα με την οποία οι επιχειρηματικές αποφάσεις για τις τιμές, το κόστος και τις εισροές πρέπει να λαμβάνονται, χωρίς σημαντική κρατική παρέμβαση, σε συνάρτηση προς τα στοιχεία που παρέχει η αγορά ως προς την προσφορά και τη ζήτηση.

3. Επί της πρώτης προϋποθέσεως του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού

Ως προς τον καθορισμό ενιαίων τιμών

Επιχειρήματα των διαδίκων

56 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η διαπίστωση ότι πωλούσε τα προϊόντα της στην Κίνα σε ενιαίες τιμές είναι προδήλως πεπλανημένη. Ισχυρίζεται ότι ο νόμος περί των τιμών δεν εφαρμόζεται στην αγορά των ηλεκτρονικών ζυγών. Εν πάση περιπτώσει, το περιεχόμενο του νόμου περί των τιμών δεν είναι αυτό που περιγράφει η Επιτροπή. Η προσφεύγουσα τονίζει επίσης ότι ο κατάλογος τιμών στον οποίο βασίστηκε το Συμβούλιο δεν αντικατοπτρίζει τις τελικές τιμές, οι οποίες αποτελούν αντικείμενο επαναδιαπραγματεύσεως με τους μεταπωλητές. Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι η εφαρμογή ενιαίας τιμής έναντι των αντισυμβαλλομένων της που βρίσκονται στο ίδιο εμπορικό επίπεδο συνηγορεί υπέρ της εκ μέρους της τηρήσεως της αρχής του θεμιτού ανταγωνισμού, όπως αυτή εφαρμόζεται εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας υπό τη μορφή της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως.

57 Η προσφεύγουσα επαναλαμβάνει ότι οι τιμές της καθορίζονταν βάσει της προσφοράς και της ζήτησης και ότι η κινεζική αγορά ήταν άκρως ανταγωνιστική. Επιπλέον, τα κοινοτικά όργανα ακολούθησαν μια ιδιαιτέρως αποσπασματική και ανακριβή προσέγγιση, λαμβάνοντας υπόψη μόνο δεκατρία τιμολόγια πωλήσεων στην κινεζική αγορά, τα οποία αφορούσαν 25 701 τεμάχια κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου έρευνας. Εντούτοις, το σύνολο των τιμολογίων για τις επιμέρους συναλλαγές στην κινεζική αγορά, από το οποίο προκύπτει η διεξαγωγή διαπραγματεύσεων επί των τιμών μεταξύ της προσφεύγουσας και των πελατών της, είχε τεθεί στη διάθεση των ελεγκτών της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της επιτόπιας έρευνας. Τα κοινοτικά όργανα δεν έλαβαν υπόψη το γεγονός ότι κατά τις διαπραγματεύσεις αυτές δεν έγινε καμία αναφορά στην ύπαρξη κυβερνητικού ελέγχου επί των τιμών. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι απέδειξε, με την απάντησή της στο ερωτηματολόγιο για την αναγνώριση καθεστώτος επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, ότι η μέση μηνιαία τιμή πωλήσεως στην κινεζική αγορά παρουσίαζε σημαντικές διακυμάνσεις, γεγονός που συνηγορεί υπέρ του ισχυρισμού της ότι το ίδιο συνέβαινε με τις τιμές των επιμέρους συναλλαγών της.

58 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη πραγματικών διαπραγματεύσεων επί των τιμών.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

59 Επιβάλλεται να εξετασθεί αν η προσφεύγουσα απέδειξε επαρκώς στο πλαίσιο της έρευνας ότι ήταν ελεύθερη να καθορίζει τις τιμές της στην κινεζική αγορά «βάσει στοιχείων από την αγορά, όσον αφορά την προσφορά και τη ζήτηση, χωρίς σημαντική κρατική παρέμβαση», όπως επιτάσσει το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, πρώτη περίπτωση, του βασικού κανονισμού.

60 Στην προσφεύγουσα εναπόκειτο να προσκομίσει στην Επιτροπή, στο πλαίσιο της διεξαγωγής της έρευνας, αποδείξεις ως προς τη διακύμανση των τιμών, όπως αυτή προκύπτει από τις επιμέρους συναλλαγές της, π.χ. από τα σχετικά τιμολόγια. Συναφώς, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να προσάπτει στα κοινοτικά όργανα ότι δεν έλαβαν υπόψη όλα τα τιμολόγια (άνω των 25 000) που αφορούν τις πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη χρονική περίοδο έρευνας. Πράγματι, στην προσφεύγουσα εναπόκειτο να προσδιορίσει τα τιμολόγια από τα οποία θα μπορούσε να προκύψει ότι εφάρμοζε όντως διαφορετικές τιμές κατά την πώληση του ίδιου τύπου προϊόντος σε διαφορετικούς πελάτες. Πρέπει να προστεθεί ότι η προσφεύγουσα, κατά τον χρόνο που έλαβε γνώση των συμπερασμάτων της Επιτροπής περί των πωλήσεών της σε ενιαίες τιμές, είχε ακόμη τη δυνατότητα, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, να προσκομίσει στην Επιτροπή τα, κατά την άποψή της, συναφή τιμολόγια.

61 Περαιτέρω, επιβάλλεται να εξετασθεί αν η προσφεύγουσα τήρησε τους σχετικούς με τη διεξαγωγή των αποδείξεων κανόνες, καθόσον προσκόμισε στους διενεργούντες την επιτόπια έρευνα υπαλλήλους της Επιτροπής πρακτικά των διαπραγματεύσεων (negotiation sheets) και συμβάσεις (national contracts), προκειμένου να αποδείξει ότι είχαν διεξαχθεί διαπραγματεύσεις επί των τιμών με τα τοπικά υποκαταστήματα της SA Carrefour (στο εξής: Carrefour) στην Κίνα. Συναφώς, επιβάλλεται να τονισθεί ότι τα έγγραφα αυτά, τα οποία η προσφεύγουσα προσκόμισε ενώπιον του Πρωτοδικείου, όχι μόνο δεν αποδεικνύουν τη χορήγηση εκπτώσεως στον συγκεκριμένο πελάτη, αλλά αντιθέτως καθιστούν σαφή την ύπαρξη ακριβούς αντιστοιχίας μεταξύ της τελικής τιμής και της τιμής που περιλαμβάνεται στον καταρτισθέντα για την κινεζική αγορά κατάλογο τιμών. Συγκεκριμένα, η βασική τιμή του μοντέλου με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στο Carrefour ήταν πανομοιότυπη με την τιμή που περιλαμβανόταν στον κατάλογο τιμών της προσφεύγουσας για την κινεζική αγορά. Πράγματι, από τη σύγκριση των προσκομισθέντων εγγράφων με τον κατάλογο τιμών του οικείου προϊόντος για την κινεζική αγορά προκύπτει ότι η τιμή του επίμαχου μοντέλου (ήτοι των ηλεκτρονικών ζυγών SM-80SXB της κατηγορίας υψηλής τεχνολογίας) ουδόλως διέφερε από αυτήν του εν λόγω καταλόγου, ήτοι 6 837,61 κινεζικά γιεν (CNY), με τη διευκρίνιση ότι η τιμή των 8 000 CNY που αναγράφουν τα εκδοθέντα από την Carrefour και προσκομισθέντα από την προσφεύγουσα τιμολόγια περιλαμβάνει φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) 17 % επί της τιμής του καταλόγου. Τα πρακτικά διαπραγματεύσεων της Carrefour αναφέρουν τιμή 12 000 CNY, η οποία προκύπτει από την τιμή του καταλόγου επαυξημένη με ΦΠΑ 17 % και συμπληρωματικό ποσό ύψους 4 000 CNY για υπηρεσίες υποστηρίξεως. Ενιαία τιμή προκύπτει και για το μοντέλο SM-80SXP. Τέλος, το Συμβούλιο, απαντώντας σε γραπτή ερώτηση, προσκόμισε στο Πρωτοδικείο τιμολόγιο της Carrefour, από το οποίο προκύπτει ότι η τελική τιμή αντιστοιχεί στο άθροισμα της τιμής του καταλόγου, ΦΠΑ 17 % και συμπληρωματικού ποσού 4 000 CNY, μέθοδος η οποία συμπίπτει με την προκύπτουσα από την εξέταση των πρακτικών διαπραγματεύσεων. Επιπλέον, η προσφεύγουσα αναγνώρισε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι είναι συνήθης πρακτική να καταβάλλεται κατ’ αποκοπήν ποσό 4 000 CNY για υπηρεσίες υποστηρίξεως.

62 Επιβάλλεται, επομένως, η διαπίστωση ότι οι τιμές που αναγράφονται στα τιμολόγια, τις συμβάσεις και τα πρακτικά διαπραγματεύσεων της Carrefour δεν διαφέρουν από εκείνες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο τιμών. Από την εξέταση των πρακτικών διαπραγματεύσεων προκύπτει ότι το ίδιο ισχύει και για τις τιμές που εφαρμόζει η προσφεύγουσα έναντι ενός άλλου πελάτη της, της εταιρίας Nanjing Supermarket Ltd.

63 Συνεπώς, ούτε από τα πρακτικά διαπραγματεύσεων ούτε από τις συμβάσεις ούτε από τα προσκομισθέντα τιμολόγια προκύπτει ότι η προσφεύγουσα εφάρμοσε για το ίδιο προϊόν διαφορετικές τιμές έναντι των διαφόρων πελατών της.

64 Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, ότι ο βασικός πελάτης της στην κινεζική αγορά, ήτοι η εταιρία Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd, επιτύγχανε μέσω διαπραγματεύσεων με την προσφεύγουσα καλύτερες τιμές από εκείνες των λοιπών πελατών της. Πράγματι, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή με την από 17 Δεκεμβρίου 1999 τηλεομοιοτυπία της, υπάρχουν αμφιβολίες ως προς την ανεξαρτησία της επιχειρήσεως αυτής έναντι της προσφεύγουσας. Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι η προσφεύγουσα δεν επιχείρησε καν, με την αλληλογραφία της με την Επιτροπή ή με τα δικόγραφα προσφυγής και απαντήσεως, να αμφισβητήσει την ύπαρξη των εν λόγω δεσμών. Με την από 27 Δεκεμβρίου 1999 επιστολή της, με την οποία αμφισβητούσε τα αποτελέσματα και τα συμπεράσματα της Επιτροπής της 17ης Δεκεμβρίου 1999, η προσφεύγουσα δεν αντέκρουσε το επιχείρημα ότι συνδεόταν με την εταιρία Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd η ίδια. Τούτο ισχύει και για την επιστολή της 11ης Ιανουαρίου 2000, με την οποία η προσφεύγουσα αμφισβητούσε τις από 4 Ιανουαρίου 2000 απαντήσεις της Επιτροπής στις παρατηρήσεις της, απαντήσεις που επαναλάμβαναν τις αμφιβολίες του κοινοτικού οργάνου ως προς τους δεσμούς της προσφεύγουσας με την εν λόγω εταιρία. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη δεσμών μεταξύ αυτής και της εταιρίας Shanghai Teraoka Electronic Scales Co. Ltd, η Επιτροπή ορθώς δεν περιέλαβε στην ανάλυσή της τις τιμές της προσφεύγουσας έναντι της εν λόγω εταιρίας.

65 Επιβάλλεται περαιτέρω να εξετασθεί εάν, παρά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε χρήσιμα για την έρευνα τιμολόγια, εντούτοις προσκόμισε σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία με την απάντησή της στο τμήμα Δ του ερωτηματολογίου έρευνας της Επιτροπής, το οποίο αφορά την αναγνώριση καθεστώτος επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Με την απάντησή της η προσφεύγουσα κοινοποίησε στην Επιτροπή τις ακόλουθες πληροφορίες ως προς τις πωλήσεις της: τις μηνιαίες πωλήσεις του οικείου προϊόντος στην κινεζική αγορά και τον μηνιαίο μέσο όρο των τιμών πωλήσεως του οικείου προϊόντος στην κινεζική αγορά κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, το σύνολο των πωλήσεων, εκφραζόμενο σε όγκο πωλήσεων ανά προϊόν, των κύριων προϊόντων που διέθεσε η προσφεύγουσα στην κινεζική αγορά κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, τον κατάλογο τιμών πωλήσεως του οικείου προϊόντος στην κινεζική αγορά, τις μηνιαίες ποσότητες των εξαγωγικών πωλήσεων του οικείου προϊόντος και τον μηνιαίο μέσο όρο των τιμών των εξαγωγικών πωλήσεων κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, τον κατάλογο των εξαγωγικών τιμών του οικείου προϊόντος και τον κατάλογο των εξαγωγικών πωλήσεων προς την Κοινότητα, ο οποίος καταρτίσθηκε σε μηνιαία βάση, για τους τρεις βασικούς μήνες της χρονικής περιόδου έρευνας, ήτοι τον Σεπτέμβριο 1998, τον Ιανουάριο 1999 και τον Μάρτιο 1999.

66 Βάσει των δεδομένων που περιλαμβάνονται στον συνημμένο στο δικόγραφο της προσφυγής πίνακα περί του μηνιαίου μέσου όρου των τιμών πωλήσεως του οικείου προϊόντος στην κινεζική αγορά κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, η προσφεύγουσα κατήρτισε νέο πίνακα, ο οποίος περιλαμβάνεται στο δικόγραφο απαντήσεως και εμφαίνει το ποσοστό διακυμάνσεως μεταξύ της μέσης κατώτατης και της μέσης ανώτατης τιμής για κάθε μοντέλο ηλεκτρονικού ζυγού, προκειμένου να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα δεν εφάρμοζε ενιαίες τιμές. Συναφώς, επιβάλλεται να παρατεθεί πίνακας που εμφαίνει την ποσότητα και το ποσοστό των πωλήσεων στην κινεζική αγορά για κάθε μοντέλο, καθώς και το ποσοστό διακυμάνσεως της τιμής πωλήσεως κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, ο οποίος στηρίζεται στα μη αμφισβητηθέντα από τα κοινοτικά όργανα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην απάντηση της προσφεύγουσας στο τμήμα Δ του ερωτηματολογίου έρευνας της Επιτροπής. Πρέπει να τονισθεί ότι, σύμφωνα με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η αγορά ηλεκτρονικών ζυγών διακρίνεται σε τρεις κατηγορίες: την κατηγορία χαμηλής τεχνολογίας, την κατηγορία μέσης τεχνολογίας και την κατηγορία υψηλής τεχνολογίας.

Μοντέλο Πωλήσεις στην κινεζική αγορά Ποσοστό των πωλήσεων στην κινεζική αγορά Ποσοστό διακυμάνσεως των τιμών πωλήσεως στην κινεζική αγορά DS-685B 13 693 53,28 2,21 DS-685FB 2 127 8,27 9,72 DS-685FP 26 0,10 15,86 DS-688B 3 455 13,44 11,88 DS-688P 6 0,02 μη διαθέσιμο DS-688FB 3 471 13,50 9,54 DS-688FP 88 0,34 13,47 DS-650 361 1,40 8,70 DS-681 189 0,74 68,75 SM-80/81B 151 0,59 71,89 SM-80/81P 1 982 7,71 34,55 SM-90H 18 0,07 21,87 RM-30 134 0,52 47,64

67 Στον ως άνω πίνακα περιλαμβάνονται οκτώ μοντέλα (DS-685FP, DS-688P, DS-688FP, DS-650, DS-681, SM-80/81B, SM-90H και RM-30) που αντιπροσωπεύουν συνολικώς ποσοστό 3,78 % επί των πωλήσεων της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά. Πρέπει, όμως, να επισημανθεί ότι ακριβώς αυτά τα μοντέλα παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες διακυμάνσεις ως προς τις τιμές. Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, δεδομένων των χαμηλών συνολικών πωλήσεων των μοντέλων αυτών, οι σχετικές διακυμάνσεις των τιμών δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αντιπροσωπευτικές μιας τάσης που χαρακτηρίζει τη συνολική συμπεριφορά της προσφεύγουσας ως προς τον καθορισμό των τιμών της έναντι των διαφόρων πελατών της.

68 Επιπλέον, οι διακυμάνσεις ύψους 71,89 και 34,55 % στις τιμές των ηλεκτρονικών ζυγών SM‑80/81B και SM‑80/81P της κατηγορίας υψηλής τεχνολογίας οφείλονται κυρίως στο γεγονός, το οποίο επισήμανε το Συμβούλιο χωρίς να αντικρουσθεί συναφώς από την προσφεύγουσα, ότι τα επίμαχα μοντέλα περιλαμβάνουν έναν ορισμένο αριθμό επιμέρους μοντέλων. Από το γεγονός ότι κάθε επιμέρους μοντέλο έχει διαφορετική τιμή προκύπτει, παρόλο που το ίδιο επιμέρους μοντέλο πωλείται σε ενιαία τιμή, διακύμανση της μέσης τιμής πωλήσεως, η οποία είναι συνάρτηση του όγκου των πωλήσεων κάθε επιμέρους μοντέλου σε δεδομένη χρονική περίοδο.

69 Από τον πίνακα αυτό προκύπτει επίσης ότι η διακύμανση των μέσων μηνιαίων τιμών για το μοντέλο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις (ήτοι το μοντέλο DS-685B που αντιπροσωπεύει ποσοστό 53,28 % των πωλήσεων στην κινεζική αγορά) ανέρχεται σε 2,21 %. Πρέπει, όμως, να τονισθεί ότι αυτή και μόνον η ιδιαιτέρως περιορισμένη διακύμανση δεν αποδεικνύει την εφαρμογή διαφορετικών τιμών έναντι των διαφόρων πελατών. Τέλος, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική αυτή και μόνον η διακύμανση ύψους περίπου 10 % για καθένα από τα υπόλοιπα τρία μοντέλα (ήτοι τα μοντέλα DS-685FB, DS-688B και DS-688FB).

70 Πράγματι, τα προσκομισθέντα από την προσφεύγουσα στοιχεία αφορούν μόνον τον μηνιαίο μέσο όρο των τιμών πωλήσεως, η διακύμανση του οποίου μπορεί επίσης να οφείλεται σε διακύμανση των τιμών σε βάθος χρόνου, οπότε δεν αποκλείεται η δυνατότητα εφαρμογής ενιαίων τιμών έναντι διαφορετικών πελατών σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Επομένως, πρέπει να τονισθεί ότι από τα στοιχεία του φακέλου, και ιδίως από τα στοιχεία του προπαρατεθέντος στην ανωτέρω σκέψη 66 πίνακα, δεν προκύπτει ότι εφαρμόσθηκαν πράγματι διαφορετικές τιμές έναντι των διαφόρων πελατών κατά τη χρονική περίοδο έρευνας.

71 Εξάλλου, η προσφεύγουσα ουδέν στοιχείο προσκόμισε προς απόδειξη του ισχυρισμού της ότι ασκούσε τις δραστηριότητές της υπό καθεστώς γενικευμένου ανταγωνισμού, στο πλαίσιο του οποίου διαμόρφωνε και προσάρμοζε τις τιμές της σε συνάρτηση προς αυτές των ανταγωνιστών της. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι εν προκειμένω πληρούνταν οι προϋποθέσεις προκειμένου να θεωρηθεί καταχρηστική, από απόψεως ανταγωνισμού, η πρακτική των διαφοροποιημένων τιμών.

72 Τέλος, ως προς το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο νόμος περί των τιμών δεν επηρέασε την τιμολογιακή πολιτική της, αρκεί η διαπίστωση ότι το Συμβούλιο δεν στηρίχθηκε στην ενδεχόμενη εφαρμογή του νόμου αυτού, αλλά στο γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε επαρκώς ότι διαμόρφωνε τις τιμές της σε συνάρτηση προς τις συνθήκες της αγοράς.

73 Συνεπώς, η Επιτροπή και, εν συνεχεία, το Συμβούλιο δεν υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση του αν η προσφεύγουσα απέδειξε επαρκώς κατά τη διάρκεια της έρευνας ότι εφάρμοζε διαφορετικές τιμές για το ίδιο προϊόν έναντι των διαφόρων πελατών της.

Επί των πωλήσεων επί ζημία

Επιχειρήματα των διαδίκων

74 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι πωλούσε συστηματικά επί ζημία στην κινεζική αγορά είναι πρόωρο και δεν ασκεί επιρροή. Συγκεκριμένα, αφενός, η Επιτροπή έκρινε επί του ζητήματος αυτού χωρίς να έχει λάβει προηγουμένως όλα τα αναγκαία προς τούτο στοιχεία. Αφετέρου, από τα συμπεράσματα του Συμβουλίου προκύπτει ότι η πρακτική αυτή είναι συνήθης για ορισμένους επιχειρηματίες που ασκούν τις δραστηριότητές τους υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Η προσφεύγουσα παραπέμπει συναφώς στις αιτιολογικές σκέψεις 30 και 38 του προσβαλλόμενου κανονισμού.

75 Όσον αφορά τα συνολικά κέρδη και ζημίες, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τις διαπιστώσεις των κοινοτικών οργάνων σύμφωνα με τις οποίες υπέστη σημαντικές και συστηματικές ζημίες στην κινεζική αγορά και πραγματοποίησε υψηλά κέρδη με τις εξαγωγές της στις αγορές του εξωτερικού. Επισημαίνει ότι πωλεί στην κινεζική αγορά σημαντική ποσότητα άλλων προϊόντων πέραν των ηλεκτρονικών ζυγών. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστες ενδείξεις ως προς την κερδοφορία των πωλήσεων ηλεκτρονικών ζυγών στην κινεζική αγορά, δεδομένου ότι τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στον λογαριασμό αποτελεσμάτων χρήσεως ως προς τις πωλήσεις στην κινεζική αγορά αφορούν το σύνολο των προϊόντων της. Επιπλέον, ο ισολογισμός δεν εμφαίνει χωριστά τις ζημίες και τα κέρδη για τις εξαγωγικές πωλήσεις και για τις πωλήσεις στην κινεζική αγορά. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι από τον λογαριασμό αποτελεσμάτων χρήσεως προκύπτουν με σαφήνεια υψηλά κέρδη για τις εξαγωγές και σημαντικές ζημίες για τις πωλήσεις στην κινεζική αγορά.

76 Κατά την προσφεύγουσα, τα κοινοτικά όργανα ουδέποτε κοινοποίησαν τους υπολογισμούς στους οποίους στηρίζονται οι ως άνω ισχυρισμοί. Ακολουθώντας τους υπολογισμούς στους οποίους εικάζει ότι προέβησαν τα κοινοτικά όργανα, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ως προς τις πωλήσεις στην κινεζική αγορά, προκύπτει κέρδος 1,96 % για το έτος 1997 και ζημία, αμελητέα κατά την άποψή της, 0,73 % για το έτος 1998. Σύμφωνα με τον ίδιο υπολογισμό, τα κέρδη από τις εξαγωγές ανέρχονταν σε 8,68 % για το 1997 και σε 10,50 % για το 1998. Συνεπώς, το Συμβούλιο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμώντας ότι τα στοιχεία αυτά συνιστούν σαφείς ενδείξεις περί σημαντικών ζημιών επί σειρά ετών από τις πωλήσεις της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά.

77 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον ισχυρισμό του Συμβουλίου ότι υπέστη «τεράστιες ζημίες» από τις πωλήσεις του μοντέλου DS-685B στην κινεζική αγορά κατά τη χρονική περίοδο έρευνας και υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο δεν δημοσιοποίησε τα στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η διαπίστωση αυτή. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι από την αλληλογραφία της με την Επιτροπή προκύπτει αντιθέτως ότι τα μεγαλύτερα κέρδη της προήλθαν από πωλήσεις στην κινεζική αγορά, ιδίως των μοντέλων SM-80 και SM-90.

78 Επιπλέον, η προσφεύγουσα ζητεί από το Συμβούλιο να προσκομίσει τα στοιχεία που το οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα πωλούσε σχεδόν όλα τα μοντέλα της επί ζημία και σε ενιαίες τιμές στην κινεζική αγορά. Για την περίπτωση που το Συμβούλιο παρουσιάσει νέα στοιχεία, η προσφεύγουσα προβάλλει νέο νομικό ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο τα στοιχεία αυτά δεν γνωστοποιήθηκαν κατά την έννοια του βασικού κανονισμού, με συνέπεια να συντρέχει παράβαση του άρθρου 20, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού.

79 Κατά το Συμβούλιο, από την απάντηση της προσφεύγουσας στο ερωτηματολόγιο έρευνας της Επιτροπής, καθώς και από τα συγκεντρωθέντα κατά την επιτόπια έρευνα έγγραφα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα πραγματοποιούσε υψηλά κέρδη από τις εξαγωγές της, ενώ υφίστατο σημαντικές ζημίες στην κινεζική αγορά.

80 Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι οι υπολογισμοί της προσφεύγουσας δεν είναι ορθοί, δεδομένου ότι δεν ελήφθησαν υπόψη οι επιδοτήσεις που έλαβε η προσφεύγουσα, καθώς και, για το έτος 1998, τα έσοδα από άλλες πράξεις. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Συμβουλίου, οι πωλήσεις της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά παρουσιάζουν στην πραγματικότητα κέρδος, αμελητέο κατά την άποψή του, 0,24 % για το έτος 1997 και σημαντική ζημία 2,59 % για το έτος 1998, ενώ τα κέρδη από τις εξαγωγές ανέρχονται σε 6,96 % το 1997 και 8,67 % το 1998. Συναφώς, το Συμβούλιο κατήρτισε τον ακόλουθο πίνακα προσθέτοντας στον πίνακα της προσφεύγουσας περί κερδών και ζημιών τις επιδοτήσεις που αυτή έλαβε, τα ποσά των οποίων παρατίθενται με έντονα τονισμένους χαρακτήρες (ο πίνακας αυτός διορθώθηκε από το Πρωτοδικείο χάριν μεγαλύτερης ακρίβειας):

1998 1997 Συνολικά στοιχεία της εταιρίας Εξαγωγές Εγχώρια αγορά Συνολικά στοιχεία της εταιρίας Εξαγωγές Εγχώρια αγορά Πωλήσεις 123 463 310,37 76 972 132,82 46 491 177,55 106 828 244,78 64 065 349,63 42 762 895,15 Κόστος πωλήσεων 97 605 947,54 57 656 631,16 39 949 316,38 84 044 953,44 48 673 547,18 35 371 406,26 Λοιπές δαπάνες και εισοδήματα 18 113 541,34

+ 2 273 246,55

+ 150 000,00

20 536 787,89 11 230 395,63

+ 1 409 412,86

12 639 808,49 6 883 145,71

+ 863 833,68

7 746 979,39 16 381 137,64

+ 1 844 989,62

18 226 127,26 9 828 682,58

+ 1 106 993,77

10 935 676,35 6 552 455,06

+ 737 995,84

7 290 450,90 Κέρδη/ζημίες 7 743 821,49

5 320 574,94 8 085 106,03

6 675 693,17 - 341 284,54

-1 205 118,22 6 402 153,70

4 557 164,08 5 563 119,87

4 456 126,10 839 033,83

101 037,99 Κέρδη/ζημίες % του κύκλου εργασιών (πωλήσεις) 6,27

4,31 10,50

8,67 - 0,73

- 2,59 5,99

4,27 8,68

6,96 1,96

0,24

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

81 Επιβάλλεται να εξετασθεί, πρώτον, αν υπήρξε προσβολή των δικονομικών δικαιωμάτων της προσφεύγουσας όσον αφορά τα πραγματικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκαν τα κοινοτικά όργανα ως προς το ζήτημα των πωλήσεων επί ζημία, δεύτερον, αν τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμησή τους ότι οι πωλήσεις επί ζημία συνιστούσαν στοιχείο που αποδεικνύει ότι η προσφεύγουσα δεν λειτουργούσε υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς και, τρίτον, αν τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη δεχόμενα, βάσει των στοιχείων αυτών, ότι υφίσταντο πωλήσεις επί ζημία.

82 Όσον αφορά, πρώτον, την αιτίαση της προσφεύγουσας περί προσβολής των δικονομικών της δικαιωμάτων, αρκεί η παραπομπή στη σκέψη 40 της παρούσας αποφάσεως.

83 Δεύτερον, πρέπει να τονισθεί ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ορισμένοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς συμβαίνει κατά καιρούς να πραγματοποιούν πωλήσεις επί ζημία δεν αναιρεί το γεγονός ότι η πρακτική αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη, ιδίως δε όταν συντρέχουν και άλλοι παράγοντες, όπως ενιαίες τιμές ή περιορισμοί στις πωλήσεις, ότι ο επιχειρηματίας δεν απέδειξε ότι πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού.

84 Τρίτον, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε να αναγνωρίσει καθεστώς επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς με το αιτιολογικό ότι «τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν ότι […] οι τιμές [της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά] ήταν σε επίπεδα που προκαλούσαν ζημία επί πολλά έτη». Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι στην προσφεύγουσα εναπόκειτο να αποδείξει ότι λειτουργούσε υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Εντούτοις, όταν η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα, με επιστολή της 17ης Δεκεμβρίου 1999, ότι, κατά τη γνώμη της, πραγματοποιούσε συστηματικώς ζημίες στην κινεζική αγορά, η προσφεύγουσα, αντί να προσκομίσει αποδείξεις περί του αντιθέτου, περιορίστηκε να υποστηρίξει με τις από 27 Δεκεμβρίου 1999 και 11 Ιανουαρίου 2000 επιστολές της ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να κρίνει συναφώς χωρίς να διαθέτει στοιχεία που ήταν δυνατό να ζητηθούν μόνο στο πλαίσιο της απαντήσεως στο τμήμα Γ του ερωτηματολογίου έρευνας, το οποίο αφορά ιδίως την αποδοτικότητα της επιχειρήσεως. Εάν η προσφεύγουσα θεωρούσε ότι τα συμπεράσματα της Επιτροπής ήταν ανακριβή, τίποτε δεν την εμπόδιζε να προσκομίσει στην Επιτροπή στοιχεία υπέρ περί των κερδών που ενδεχομένως πραγματοποιούσε στην κινεζική αγορά κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα. Η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε τέτοια στοιχεία.

85 Όσον αφορά, περαιτέρω, τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η εκτίμηση των κοινοτικών οργάνων, επιβάλλεται κατ’ αρχάς η διαπίστωση ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα πωλούσε και άλλα προϊόντα πέραν των ηλεκτρονικών ζυγών δεν συνεπάγεται, εν προκειμένω, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως επικαλούμενη τα στοιχεία του λογαριασμού αποτελεσμάτων χρήσεως της προσφεύγουσας προκειμένου να υπολογίσει τις ζημίες και τα κέρδη σε σχέση με το επίμαχο προϊόν. Πράγματι, βάσει των εγγράφων που προσκόμισε η προσφεύγουσα κατά την έρευνα, ήταν δυνατό να προσδιορισθεί το ποσό της πραγματικής χρηματικής αξίας των πωλήσεων ηλεκτρονικών ζυγών. Συναφώς, πρέπει να τονισθεί ότι από τη μέτρηση των πωλήσεων σε πραγματική χρηματική αξία και όχι σε λογιστικές μονάδες προκύπτει ότι οι πωλήσεις ηλεκτρονικών ζυγών αντιπροσώπευαν περίπου τρία τέταρτα των πωλήσεων της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά. Πράγματι, σύμφωνα με τον λογαριασμό αποτελεσμάτων χρήσεως για το έτος 1998, ο κύκλος εργασιών της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά ήταν περίπου 46,5 εκατομμύρια CNY (ήτοι ο συνολικός κύκλος εργασιών κατόπιν αφαιρέσεως του κύκλου εργασιών των εξαγωγών), ενώ, σύμφωνα με τον πίνακα με τη μέση μηνιαία τιμή πωλήσεως και τις μηνιαίες πωλήσεις ηλεκτρονικών ζυγών στην κινεζική αγορά κατά τη χρονική περίοδο έρευνας, τον οποίο παρουσίασε η προσφεύγουσα και δεν αμφισβήτησε το Συμβούλιο, το ποσό των πωλήσεων ηλεκτρονικών ζυγών ανήλθε σε 34,1 εκατομμύρια CNY.

86 Εν συνεχεία, πρέπει να εξετασθεί η ορθότητα του υπολογισμού της προσφεύγουσας, σύμφωνα με τον οποίο οι πωλήσεις της στην κινεζική αγορά απέφεραν κέρδος 1,96 % κατά τη χρήση 1997 και ζημία 0,73 % κατά τη χρήση 1998. Συναφώς, το Συμβούλιο ορθώς επισημαίνει ότι η προσφεύγουσα προσέθεσε στα κέρδη από τις πωλήσεις της κατά τη χρονική περίοδο 1997-1998 επιδοτήσεις ύψους άνω των τεσσάρων εκατομμυρίων CNY.

87 Το γεγονός αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την εγκυρότητα των υπολογισμών της προσφεύγουσας. Πράγματι, μολονότι είναι αληθές ότι επιδοτήσεις χορηγούνται και σε καθεστώτα οικονομίας της αγοράς, εντούτοις πρόκειται σε κάθε περίπτωση για στοιχείο ξένο προς την αγορά και για παρέμβαση δημόσιας εξουσίας που μπορεί να προσανατολίσει τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων σε κατεύθυνση διαφορετική από εκείνη προς την οποία την οδηγούν οι δυνάμεις της αγοράς. Επιβάλλεται να τονισθεί ότι ακόμη και αν θεωρηθεί ότι το ποσό των επίμαχων επιδοτήσεων είναι μικρό σε σχέση με τον συνολικό κύκλο εργασιών της προσφεύγουσας κατά τα δύο αυτά έτη, εντούτοις το ποσό αυτό αποκτά σημασία αν συγκριθεί με τα ιδιαιτέρως χαμηλά και περιστασιακά κέρδη της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά.

88 Συγκεκριμένα, αν από τα κέρδη της προσφεύγουσας αφαιρεθούν οι επιδοτήσεις που έλαβε, όπως προτείνει το Συμβούλιο (βλ. σκέψη 80 της παρούσας αποφάσεως), διαπιστώνεται πράγματι ότι οι ζημίες της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά ανέρχονταν σε 2,59 % το 1998, ενώ το 1997 η κατάστασή της ήταν σχεδόν ισορροπημένη με κέρδη της τάξεως του 0,24 %. Ομοίως, από τον υπολογισμό αυτό προκύπτει ότι οι ζημίες της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά κατά τα επίμαχα δύο έτη υπερέβησαν το 1,1 εκατομμύριο CNY, ενώ τα κέρδη της από τις εξαγωγές υπερέβησαν τα 11,1 εκατομμύρια CNY.

89 Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται, βεβαίως, η διαπίστωση ότι η ορολογία που χρησιμοποιείται στις αιτιολογικές σκέψεις του προσβαλλόμενου κανονισμού βαίνει πέραν των όσων προκύπτουν από τα στοιχεία στα οποία στηρίχθηκαν τα κοινοτικά όργανα. Εντούτοις, τα κοινοτικά όργανα ήταν σε θέση, βάσει των στοιχείων αυτών, να αποφανθούν, χωρίς να υποπέσουν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, ότι οι πωλήσεις της προσφεύγουσας στην Κίνα πραγματοποιούνταν συνολικώς επί ζημία κατά τη χρονική περίοδο για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.

90 Τούτο συνιστά ένδειξη η οποία, συνδυαζόμενη με τα λοιπά στοιχεία της υποθέσεως, είναι δυνατό να δικαιολογήσει το συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι λειτουργούσε υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

91 Δεδομένης της ενδείξεως αυτής, στην προσφεύγουσα εναπόκειτο είτε να προσκομίσει κατά τη διοικητική διαδικασία στοιχεία προς αντίκρουση της σχετικής διαπιστώσεως των κοινοτικών οργάνων είτε να προσκομίσει συγκεκριμένα στοιχεία προς απόδειξη του ότι, παρά τη συνολική έλλειψη κερδοφορίας, οι πωλήσεις της στην Κίνα ήταν σύμφωνες προς τη συμπεριφορά επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

92 Συναφώς, η προσφεύγουσα περιορίζεται να ισχυρισθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των κερδών στην κινεζική αγορά προήλθε από τις πωλήσεις των μοντέλων ηλεκτρονικών ζυγών SM-80 και SM-90. Εντούτοις, το γεγονός ότι τα κέρδη προήλθαν από την πώληση των εν λόγω μοντέλων, ενώ έχει προηγηθεί η διαπίστωση ότι προσφεύγουσα πωλούσε το σύνολο των υπολοίπων ηλεκτρονικών ζυγών επί ζημία στην κινεζική αγορά, οδηγεί κατά λογική ακολουθία στο συμπέρασμα ότι σημειώνονταν μεγαλύτερες ζημίες για τα λοιπά μοντέλα, ιδίως για τα μοντέλα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, όπως το μοντέλο DS-685B της κατηγορίας χαμηλής τεχνολογίας, γεγονός που αναιρεί τον υπολογισμό της προσφεύγουσας, ιδίως όσον αφορά το έτος 1998. Τα ίδια αυτά μοντέλα της κατηγορίας χαμηλής τεχνολογίας είναι εκείνα που η προσφεύγουσα εξήγαγε προς την Κοινότητα.

93 Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι τα κοινοτικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμώντας ότι πωλούσε επί ζημία τα προϊόντα της στην Κίνα.

Επί της σχέσεως μεταξύ των πωλήσεων στην κινεζική αγορά και των εξαγωγών

Επιχειρήματα των διαδίκων

94 Η προσφεύγουσα απορρίπτει την κρίση που εκφράζεται με τον προσβαλλόμενο κανονισμό ότι δεν ήταν απολύτως ελεύθερη να αποφασίζει την αναλογία μεταξύ των πωλήσεών της στην κινεζική αγορά και των εξαγωγικών της πωλήσεων.

95 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι, με συμφωνία μεταξύ αυτής και της τοπικής αρχής για τις επενδύσεις, της επιβλήθηκε ορισμένο ποσοστό εξαγωγών, κατ’ εφαρμογή των καταστατικών της διατάξεων και του άρθρου 15 των λεπτομερών διατάξεων για την εφαρμογή του κινεζικού νόμου περί των εταιριών των οποίων το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές (στο εξής: λεπτομερείς διατάξεις). Κατά την προσφεύγουσα, το ότι τέτοιο ποσοστό δεν υφίσταται αποδεικνύεται, αφενός, από το προσκομισθέν πιστοποιητικό της οικονομικής επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων του Jinshan (Κίνα), της 22ας Δεκεμβρίου 1999 (στο εξής: πιστοποιητικό του Jinshan), και, αφετέρου, από το γεγονός ότι πραγματοποιούσε το μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεών της στην κινεζική αγορά. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι από το πιστοποιητικό του Jinshan προκύπτει ρητώς ότι ουδέν ποσοστό επιβλήθηκε από τις κινεζικές αρχές ως προς τις εξαγωγικές πωλήσεις της προσφεύγουσας. Το αποδεικτικό αυτό στοιχείο είναι, κατά την προσφεύγουσα, το μόνο λυσιτελές προς απόδειξη του ότι ουδέν ποσοστό της επιβλήθηκε από την Κινεζική Κυβέρνηση.

96 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί τους ισχυρισμούς του Συμβουλίου που αφορούν την πολιτική της Κινεζικής Κυβερνήσεως στον οικείο τομέα. Κατά την προσφεύγουσα, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη κινεζικών δημοσίων επιχειρήσεων κατασκευής ηλεκτρονικών ζυγών, οι οποίες άρχισαν να πωλούν τα εν λόγω προϊόντα στην κινεζική αγορά από τη δεκαετία του ‘80.

97 Το Συμβούλιο υποστηρίζει, αφενός, ότι μεταξύ 1996 και χρονικής περιόδου έρευνας τα κοινοτικά όργανα διαπίστωσαν την ύπαρξη σταθερής αναλογίας μεταξύ των εξαγωγικών πωλήσεων της Shanghai Teraoka και των πωλήσεών της στην κινεζική αγορά και, αφετέρου, ότι η προσφεύγουσα δεν εξήγησε γιατί διατήρησε παρά τις ζημίες στην κινεζική αγορά ένα τέτοιο ποσοστό, εφόσον, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, δεν της είχε επιβληθεί καμία αναλογία ως προς τις εξαγωγικές πωλήσεις.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

98 Το πιστοποιητικό του Jinshan έχει ως εξής:

«Η οικονομική επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων του Jinshan είναι η αρμόδια επιτροπή για την έγκριση της συστάσεως στην Κίνα της επιχειρήσεως Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd, η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στην επιχείρηση Teraoka Seiko Co. Ltd, Japon. Κατόπιν των άψογων προκαταρκτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ του Kazuharu Teraoka, προέδρου του διοικητικού συμβουλίου, και της επιτροπής, αποφασίσθηκε να μην επιβληθεί ποσοστό εξαγωγικών πωλήσεων στην εν λόγω εταιρία. Περαιτέρω, δεν υπογράφηκε συμφωνία, δεδομένου ότι η Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd είναι εταιρία της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές.»

99 Προκειμένου να κριθεί αν το έγγραφο αυτό αποδεικνύει ότι η προσφεύγουσα ήταν ελεύθερη να λαμβάνει αποφάσεις, με γνώμονα τις συνθήκες της αγοράς, ως προς τον όγκο των εγχώριων και των εξαγωγικών της πωλήσεων, επιβάλλεται να υπομνησθεί, κατ’ αρχάς, η κινεζική νομοθεσία περί της συστάσεως επιχειρήσεως όπως της προσφεύγουσας.

100 Το άρθρο 15 των λεπτομερών διατάξεων ορίζει ότι στην αίτηση για τη σύσταση επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές πρέπει να προσδιορίζεται, μεταξύ άλλων, το ποσοστό πωλήσεων στην κινεζική και στη διεθνή αγορά. Δυνάμει του άρθρου 45 των ίδιων διατάξεων, «[Ό]ταν μια επιχείρηση της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές πωλεί προϊόντα στην κινεζική αγορά, οφείλει να συμμορφώνεται προς το εγκριθέν ποσοστό πωλήσεων» και «στην περίπτωση που μια επιχείρηση της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές προτίθεται να πωλήσει στην κινεζική αγορά ποσότητες υπερβαίνουσες το εγκριθέν ποσοστό πωλήσεων, απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας για τον έλεγχο και την έγκριση αρχής».

101 Ως προς την ύπαρξη «συμφωνίας» δυνάμει του άρθρου 15 των λεπτομερών διατάξεων, πρέπει να επισημανθεί ότι πρόκειται κατ’ ουσίαν για την «αίτηση για τη σύσταση επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές», στην οποία πρέπει να προσδιορίζεται, μεταξύ άλλων, η αναλογία εγχώριων και εξαγωγικών πωλήσεων. Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, παρά το αίτημα της Επιτροπής για την προσκόμισή του, το έγγραφο αυτό δεν περιλαμβάνεται στα πληροφοριακά στοιχεία τα οποία η προσφεύγουσα κοινοποίησε στην Επιτροπή κατά τη διάρκεια της έρευνας.

102 Αντιθέτως, απαντώντας σε γραπτή ερώτηση, η προσφεύγουσα προσκόμισε ενώπιον του Πρωτοδικείου έγγραφα σχετικά με τη διαδικασία συστάσεώς της. Από τα τρία αυτά έγγραφα, ήτοι, πρώτον, από τη μελέτη σκοπιμότητας του υποστηριζόμενου από έναν και μόνον επενδυτή σχεδίου κατασκευής και λειτουργίας συλλεκτών υψηλής ακρίβειας και των εφαρμογών τους, η οποία υποβλήθηκε από την προσφεύγουσα στις 8 Αυγούστου 1992, δεύτερον, από την επίσημη απάντηση της κομητείας του Jinshan στις 3 Σεπτεμβρίου 1992 και, τρίτον, από την αίτηση για την έγκριση του σχεδίου εγκαταστάσεως επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει σε αλλοδαπούς επενδυτές, η οποία υποβλήθηκε ενώπιον της επιτροπής εξωτερικού εμπορίου και οικονομικής συνεργασίας της κομητείας του Jinshan στις 4 Σεπτεμβρίου 1992, προκύπτει ότι ποσοστό 50 % των προϊόντων έπρεπε να πωλείται στο εξωτερικό. Τα λοιπά έγγραφα, ήτοι, πρώτον, ο φάκελος υποψηφιότητας προσφάτως συσταθείσας ή αναπτυχθείσας επιχειρήσεως, ο οποίος κατατέθηκε ενώπιον της επιτροπής αναπτύξεως και προγραμματισμού της κομητείας του Jinshan στις 31 Αυγούστου 1992, δεύτερον, η έκθεση για τη μελέτη σκοπιμότητας και τις καταστατικές διατάξεις επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει σε αλλοδαπούς επενδυτές, η οποία καταρτίσθηκε από την επιτροπή εξωτερικού εμπορίου και οικονομικής συνεργασίας της κομητείας του Jinshan στις 17 Σεπτεμβρίου 1992, και τρίτον, η από 17 Σεπτεμβρίου 1992 επίσημη απάντηση της κομητείας του Jinshan ως προς τη μελέτη σκοπιμότητας και τις καταστατικές διατάξεις επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει σε αλλοδαπούς επενδυτές, κάνουν λόγο μόνο για «τμήμα» της παραγωγής που πρέπει να εξάγεται. Τα έγγραφα αυτά επιβεβαιώνουν, αφενός, ότι η προσφεύγουσα όφειλε, κατά την υποβολή της αιτήσεώς της για τη σύσταση επιχειρήσεως της οποίας το κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου σε αλλοδαπούς επενδυτές, να προσδιορίσει το ποσοστό πωλήσεων που θα αντιπροσώπευαν οι εξαγωγικές της πωλήσεις και, αφετέρου, ότι το ποσοστό αυτό εγκρίθηκε από τις αρχές της κομητείας του Jinshan με την από 3 Σεπτεμβρίου 1992 επίσημη απάντηση στην αίτηση για τη σύσταση της επιχειρήσεως της προσφεύγουσας. Από τα έγγραφα αυτά προκύπτει ότι κατά τον χρόνο συστάσεως της επιχειρήσεως της προσφεύγουσας δεν υπήρχε πρόθεση παροχής σ’ αυτήν πλήρους ελευθερίας ως προς την κατανομή των πωλήσεών της. Υπό τις συνθήκες αυτές, το πιστοποιητικό αυτό δεν αρκεί προς απόδειξη του ότι η προσφεύγουσα ήταν ελεύθερη να αποφασίζει, άνευ επεμβάσεων των κινεζικών αρχών, ως προς την αναλογία των εγχώριων και των εξαγωγικών πωλήσεών της.

103 Επομένως, πρέπει να εξετασθεί αν η προσφεύγουσα προσκόμισε κατά τη διοικητική διαδικασία περαιτέρω στοιχεία βάσει των οποίων μπορεί να διαπιστωθεί ότι ουδεμία αναλογία της επιβλήθηκε ως προς την κατανομή των πωλήσεών της στην κινεζική αγορά και στο εξωτερικό και ότι οι οικονομικής φύσεως αποφάσεις της λαμβάνονταν με γνώμονα τους δείκτες προσφοράς και ζήτησης της αγοράς.

104 Συναφώς, επιβάλλεται η παράθεση ενός πίνακα που καταρτίσθηκε από την προσφεύγουσα και δεν αμφισβητήθηκε από το Συμβούλιο, ο οποίος περιλαμβάνει τα στοιχεία που η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή με την απάντησή της στο ερωτηματολόγιο έρευνας περί του καθεστώτος επιχειρήσεως λειτουργούσας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

1995 1996 1997 1998 ΠΕ * Πωλήσεις στην Κίνα 9 020 26 122 23 241 26 183 25 695 Πωλήσεις στην Κοινότητα 2 070 9 045 4 407 7 597 5 552 Σύνολο πωλήσεων παγκοσμίως 12 452 43 859 40 882 44 740 42 687 Ποσοστό πωλήσεων στην Κίνα επί του συνόλου των πωλήσεων 72,44 59,56 56,85 58,52 60,19

* Περίοδος έρευνας.

105 Από τον προπαρατεθέντα πίνακα προκύπτει ότι μεταξύ 1996 και τέλους της χρονικής περιόδου έρευνας οι πωλήσεις στην κινεζική αγορά ανέρχονταν πάντοτε σε ποσοστό περίπου 57 έως 60 % του συνόλου των πωλήσεων, ήτοι παρουσίαζαν μικρή μόνο διακύμανση. Λαμβανομένου υπόψη του σταθερού αυτού ποσοστού, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι υφίστατο ορισμένη αναλογία μεταξύ των εγχώριων και των εξαγωγικών πωλήσεων της προσφεύγουσας και ότι η αναλογία αυτή ήταν σχεδόν σταθερή. Όσον αφορά το γεγονός ότι το ποσοστό πωλήσεων στην κινεζική αγορά ανήλθε το 1995 σε 72 %, πρέπει να τονισθεί ότι η ίδια η προσφεύγουσα επισήμανε, κατά τη διάρκεια της επιτόπιας έρευνας, ότι άρχισε να κατασκευάζει ηλεκτρονικούς ζυγούς το 1995 και ανέπτυξε δυνατότητα ολοκληρωμένης παραγωγής μόλις το 1996. Συνεπώς, η διαπιστωθείσα για το 1995 αναλογία πωλήσεων, η οποία διαφέρει από αυτή των επομένων ετών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτική λόγω των ειδικών περιστάσεων του έτους αυτού, δεδομένου ότι οι συνολικές πωλήσεις του 1995 ανέρχονταν μόλις στο ένα τρίτο των συνολικών πωλήσεων των επομένων ετών. Επομένως, ορθώς ελήφθησαν υπόψη μόνον τα επόμενα έτη και διαπιστώθηκε η ύπαρξη σταθερής αναλογίας πωλήσεων.

106 Το γεγονός και μόνον ότι η εν λόγω αναλογία δεν ήταν της τάξεως του 50 %, όπως προβλεπόταν με τις διατάξεις και τους όρους συστάσεως της προσφεύγουσας, αλλά της τάξεως του 60 % περίπου, δεν αποδεικνύει ότι η κατανομή αυτή των πωλήσεων ήταν αποτέλεσμα αυτόνομων αποφάσεων της προσφεύγουσας που ελήφθησαν με βάση τα δεδομένα της αγοράς και άνευ επεμβάσεων των κινεζικών αρχών. Πράγματι, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι οι λεπτομερείς διατάξεις προέβλεπαν τη δυνατότητα αυξήσεως του ποσοστού των εγχώριων πωλήσεων μιας επιχειρήσεως κατόπιν εγκρίσεως από την αρμόδια αρχή.

107 Περαιτέρω, πρέπει να τονισθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση, η οποία χαρακτηρίζεται από πωλήσεις επί ζημία ή, εν πάση περιπτώσει, από ελάχιστα κερδοφόρες πωλήσεις της προσφεύγουσας στην κινεζική αγορά, καθώς και από επιδοτήσεις τις οποίες αυτή έλαβε, το συμπέρασμα ότι η σταθερή αναλογία πωλήσεων δεν ήταν απόρροια των δυνάμεων της αγοράς είναι το πιο εύλογο και εναπόκειτο στην προσφεύγουσα να αποδείξει το αντίθετο.

108 Η προσφεύγουσα, απαντώντας κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σε ερώτηση του Πρωτοδικείου γιατί η Shanghai Teraoka πωλούσε σταθερά το 60 % των προϊόντων της στην κινεζική αγορά παρά το ότι οι πωλήσεις αυτές πραγματοποιούνταν επί ζημία, εξήγησε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο δραστηριοποιούνταν εταιρία ανήκουσα στον ίδιο όμιλο, η οποία παρήγε μεγάλο μέρος των προοριζόμενων για την ευρωπαϊκή αγορά προϊόντων, και ότι, εξ αυτού του λόγου, δεν υπήρχε λόγος να εξάγει η ίδια από την Κίνα στην αγορά αυτή. Εντούτοις, το επιχείρημα αυτό δεν εξηγεί επαρκώς γιατί η προσφεύγουσα πωλούσε επί ζημία στην κινεζική αγορά. Πράγματι, όπως ισχυρίζεται το Συμβούλιο, υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, η προσφεύγουσα θα επιχειρούσε είτε να αυξήσει τις τιμές της στην κινεζική αγορά είτε να παύσει τις πωλήσεις στην εν λόγω αγορά, προκειμένου να επικεντρωθεί στις εξαγωγικές της δραστηριότητες.

109 Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε επαρκώς ότι ήταν ελεύθερη να αποφασίζει αν και μέχρι ποιου βαθμού μπορούσε να πωλεί την παραγωγή της στην εγχώρια αγορά.

Συμπέρασμα ως προς την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού

110 Πρέπει να τονισθεί, πρώτον, ότι, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω σκέψεις 59 έως 73, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε επαρκώς ότι εφάρμοζε διαφορετικές τιμές έναντι των διαφόρων πελατών της και ότι οι οικονομικής φύσεως αποφάσεις της λαμβάνονταν με γνώμονα τους δείκτες προσφοράς και ζήτησης της αγοράς.

111 Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω σκέψεις 81 έως 93, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι δεν πωλούσε τα προϊόντα της στην Κίνα επί ζημία ή ότι η συμπεριφορά της οφειλόταν σε αμιγώς εμπορικούς λόγους.

112 Τρίτον, πρέπει να τονισθεί ότι, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω σκέψεις 98 έως 109, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι διατηρούσε τη σταθερή αναλογία μεταξύ των εγχώριων και των εξαγωγικών πωλήσεών της για αμιγώς εμπορικούς λόγους και ότι η αναλογία αυτή δεν της επιβλήθηκε από τις διατάξεις της οικείας κινεζικής νομοθεσίας. Ειδικότερα, δεν μπόρεσε βασίμως να εξηγήσει γιατί διατήρησε την αναλογία αυτή παρά τις ζημίες της στην κινεζική αγορά, ενώ οι εξαγωγικές πωλήσεις της ήταν κερδοφόρες.

113 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα δεν υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών καταλήγοντας, βάσει των στοιχείων που προσκόμισε η προσφεύγουσα κατά τη διάρκεια της έρευνας, στο συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο γ΄, του βασικού κανονισμού και, ως εκ τούτου, λειτουργούσε υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.

114 Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Β – Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2, 3, 5 και 8, του βασικού κανονισμού και από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως προς τον προσδιορισμό της ζημίας

1. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

115 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα κοινοτικά όργανα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κοινοτική βιομηχανία υπέστη σημαντική ζημία, παρέβησαν το άρθρο 3, παράγραφοι 2, 3, 5 και 8, του βασικού κανονισμού. Ο λόγος αυτός ακυρώσεως μπορεί να χωρισθεί σε έξι σκέλη. Το πρώτο αφορά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, το δεύτερο τη συνεκτίμηση, για τον προσδιορισμό της ζημίας, εισαγωγών που δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, το τρίτο το συμπέρασμα ότι η κοινοτική βιομηχανία υπέστη σημαντική ζημία, το τέταρτο πρόδηλη πλάνη των κοινοτικών οργάνων ως προς την αξιολόγηση της σημασίας του πραγματικού περιθωρίου ντάμπινγκ, το πέμπτο παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού λόγω συνεκτιμήσεως στοιχείων προερχόμενων από τη στατιστική υπηρεσία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Eurostat) και το έκτο παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 8, του βασικού κανονισμού ως προς την αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ σε σχέση με την παραγωγή μιας κατηγορίας μόνον του ομοειδούς προϊόντος από την κοινοτική βιομηχανία.

116 Προ της εξετάσεως των διαφόρων σκελών του δευτέρου λόγου ακυρώσεως επιβάλλεται να εξετασθεί η προβαλλόμενη από την προσφεύγουσα, με το δικόγραφό της απαντήσεως, παράβαση του άρθρου 48 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.

117 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παρέβη τον Κανονισμό Διαδικασίας, προβάλλοντας με το υπόμνημά του απαντήσεως νέα πραγματικά περιστατικά ή ισχυρισμούς που ουδέποτε της κοινοποιήθηκαν κατά τη διοικητική διαδικασία. Πρόκειται ιδίως για τον ισχυρισμό που περιλαμβάνεται στο υπόμνημα απαντήσεως, σύμφωνα με την οποίο «η εξέλιξη της κατανομής των πωλήσεων προκύπτει ειδικότερα από την πρόσφατη αύξηση των πωλήσεων ηλεκτρονικών ζυγών της κατηγορίας υψηλής τεχνολογίας». Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αναφορά στο άρθρο 48 του Κανονισμού Διαδικασίας δεν ασκεί επιρροή, δεδομένου ότι, εν προκειμένω, η προσφεύγουσα προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Συμβούλιο ότι συμπλήρωσε την αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού με το υπόμνημα απαντήσεως. Συναφώς, αρκεί να τονισθεί ότι η αιτίαση της προσφεύγουσας στηρίζεται σε πεπλανημένη παραδοχή. Πράγματι, όπως προκύπτει από το ενημερωτικό έγγραφο της 21ης Σεπτεμβρίου 2000, η Επιτροπή κοινοποίησε στην προσφεύγουσα την εξέλιξη των πωλήσεων για κάθε κατηγορία χωριστά. Ως εκ τούτου, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί.

118 Επί της ουσίας του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, επιβάλλεται ευθύς εξαρχής να υπομνησθεί ότι, όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο με την ανωτέρω σκέψη 48, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν ευρύ περιθώριο κατά την εκτίμηση περίπλοκων οικονομικών ζητημάτων.

119 Στην προσφεύγουσα εναπόκειται να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία που θα επιτρέψουν στο Πρωτοδικείο να διαπιστώσει ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως της ζημίας (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 1997, T-121/95, EFMA κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1997, σ. II-2391, σκέψη 106· της 28ης Οκτωβρίου 1999, T-210/95, EFMA κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. II-3291, σκέψη 58, και της 19ης Σεπτεμβρίου 2001, T-58/99, Mukand κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2001, σ. II-2521, σκέψη 41).

120 Επιβάλλεται να εξετασθεί κατ’ αρχάς το έκτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως.

2. Έκτο σκέλος: επί της παραβάσεως του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 8, του βασικού κανονισμού, το οποίο αφορά την αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ σε σχέση με την παραγωγή μιας κατηγορίας μόνον του ομοειδούς προϊόντος από την κοινοτική βιομηχανία

Επιχειρήματα των διαδίκων

121 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το Συμβούλιο, αξιολογώντας τις επιπτώσεις των εισαγωγών σε σχέση με την παραγωγή μιας κατηγορίας μόνον του ομοειδούς προϊόντος, παρέβη το άρθρο 3, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 8, του βασικού κανονισμού. Κατά την προσφεύγουσα, η σαφής διατύπωση της εν λόγω παραγράφου 8 απαγορεύει την αξιολόγηση των εισαγωγών σε σχέση με την παραγωγή κατηγορίας μόνον του ομοειδούς πρ