ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9

Οι Bilbaína de Alquitranes, SA, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica SA, SGL Carbon GmbH (Γερμανία), SGL Carbon GmbH (Αυστρία), SGL Carbon, SGL Carbon SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG και Tokai erftcarbon GmbH (στο εξής: Bilbaína κ.λπ.) άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού, προς στήριξη της οποίας προέβαλαν τρεις λόγους ακυρώσεως, ο δεύτερος από τους οποίους αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως της Επιτροπής όσον αφορά το επίπεδο τοξικότητας της CTPHT.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements (στο εξής: εμπιστευματοδόχοι Παναγή) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (στο εξής: φορολογική αρχή) όσον αφορά τη φορολόγηση λανθανουσών υπεραξιών σχετικών με περιουσιακά στοιχεία εμπιστεύματος λόγω μεταφοράς του τόπου φορολογικής κατοικίας των εμπιστευματοδόχων του σε άλλο κράτος μέλος πλην του κράτους μέλους καταγωγής.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ των Trustees of the BT Pension Scheme (στο εξής: Trustees) και των Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου) (στο εξής: Commissioners), η οποία αφορά την άρνηση αναγνωρίσεως δικαιώματος πιστώσεως φόρου σε συνταξιοδοτικό ταμείο, μη υποκείμενο σε φόρο εισοδήματος από επενδύσεις, ως προς μερίσματα που αυτό εισπράττει και τα οποία αποτελούν εισοδήματα αλλοδαπής προελεύσεως εταιρίας που έχει τη φορολογική της έδρα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
–

ο έκτος λόγος, υποδιαιρούμενος σε τρία σκέλη, αφορούσε παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως καθώς και παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της χρηστής διοικήσεως, στον βαθμό που η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη οικονομικής μονάδας περιλαμβάνουσας τη Samsung SDI Co. (στο εξής: Samsung), μία ακόμη συμμετέχουσα στις συμπράξεις τις οποίες αφορά η επίμαχη απόφαση, και τη Samsung Electronics Co. Ltd (στο εξής: SEC) και, κατά συνέπεια, για τον υπολογισμό του προστίμου που είχε επιβληθεί στη Samsung, δεν έλαβε υπόψη της, ως απευθείας πωλήσεις εντός του ΕΟΧ μέσω μεταποιημένων προϊόντων, τις πωλήσεις τηλεοράσεων και ηλεκτρονικών υπολογιστών με ενσωματωμένους CRT κατασκευασμένους από τη Samsung, οι οποίες είχαν πραγματοποιηθεί εντός του ΕΟΧ από τη SEC.
1

Με τις αιτήσεις αναιρέσεώς του, το The Tea Board ζητεί την αναίρεση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 2ας Οκτωβρίου 2015, The Tea Board κατά ΓΕΕΑ – Delta Lingerie (Darjeeling) (T‑624/13, EU:T:2015:743), της 2ας Οκτωβρίου 2015, The Tea Board κατά ΓΕΕΑ – Delta Lingerie (Darjeeling collection de lingerie) (T‑625/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:742), της 2ας Οκτωβρίου 2015, The Tea Board κατά ΓΕΕΑ – Delta Lingerie (DARJEELING collection de lingerie) (T‑626/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:741), και της 2ας Οκτωβρίου 2015, The Tea Board κατά ΓΕΕΑ – Delta Lingerie (Darjeeling) (T‑627/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:740) (στο εξής, από κοινού: αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις), στο μέτρο που, με τις αποφάσεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε μερικώς τις προσφυγές του με τις οποίες ζητούσε την ακύρωση των αποφάσεων του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) της 11ης και 17ης Σεπτεμβρίου 2013 (υποθέσεις R 1387/2012-2, R 1501/2012-2, R 1502/2012-2 και R 1504/2012-2, στο εξής: προσβαλλόμενες αποφάσεις), σχετικά με διαδικασίες ανακοπής μεταξύ των The Tea Board και Delta Lingerie.
65

Αφετέρου, επισημαίνεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης τόνισε επίσης στην αιτιολογική σκέψη 76 ότι πρέπει πάντως να μελετηθούν και άλλες μέθοδοι εξακριβώσεως. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 18, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/28 προβλέπει ότι η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση σχετικά με τη λειτουργία της μεθόδου επαληθεύσεως ισοζυγίου μάζας και σχετικά με τις δυνατότητες εγκρίσεως της χρήσεως άλλων μεθόδων επαληθεύσεως, ειδικότερα αυτών σύμφωνα με τις οποίες οι πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά αειφορίας δεν αποδίδονται αναγκαστικά σε συγκεκριμένες παρτίδες ή μείγματα, λαμβανομένης επίσης υπόψη της ανάγκης να διατηρούνται η ακεραιότητα και η αποτελεσματικότητα του συστήματος επαληθεύσεως χωρίς να επιβαρύνονται υπερβολικά οι επιχειρήσεις. Συναφώς, η Επιτροπή κατέληξε στη σκοπιμότητα διατηρήσεως της μεθόδου του ισοζυγίου μάζας [βλ., μεταξύ άλλων, Commission Staff Working Document: Report on the operation of the mass balance verification method for the biofuels and bioliquids sustainability scheme in accordance with Article 18(2) of Directive 2009/28/EC (SEC/2010/0129 final)].
1

Με τις αιτήσεις της αναιρέσεως, η Novartis Europharm Ltd (στο εξής: Novartis) ζητεί την αναίρεση, στις υποθέσεις αντιστοίχως C‑629/15 P και C‑630/15 P, των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 15ης Σεπτεμβρίου 2015, Novartis Europharm κατά Επιτροπής (T‑472/12, EU:T:2015:637), και Novartis Europharm κατά Επιτροπής (T‑67/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:636) (στο εξής, από κοινού: αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις), με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της που έβαλλαν, αντιστοίχως, κατά της εκτελεστικής αποφάσεως C (2012) 5894 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Αυγούστου 2012, για τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 726/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για το προοριζόμενο για ανθρώπινη χρήση φάρμακο Zoledronic acid Teva Pharma – zoledronic acid, και της εκτελεστικής αποφάσεως C (2012) 8605 τελικό της Επιτροπής, της 19ης Νοεμβρίου 2012, για τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 726/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για το προοριζόμενο για ανθρώπινη χρήση φάρμακο Zoledronic acid Hospira – zoledronic acid (στο εξής, από κοινού: επίδικες αποφάσεις).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της London Borough of Ealing (δημοτικής ενότητας Ealing του Λονδίνου, Ηνωμένο Βασίλειο) και της Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου, στο εξής: φορολογική αρχή) σχετικά με την υπαγωγή στον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) των δικαιωμάτων εισόδου (εισιτηρίων) σε αθλητικές εγκαταστάσεις.
10

Στις αιτιολογικές εκθέσεις των πράξεων αυτών, το Συμβούλιο περιγράφει τη Hamas ως τρομοκρατική ομάδα και μνημονεύει σειρά τρομοκρατικών πράξεων τις οποίες φέρεται να τέλεσε η δεύτερη από του έτους 2005. Επιπλέον, το Συμβούλιο μνημόνευσε, μεταξύ άλλων, απόφαση την οποία εξέδωσε το 2001 το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, καθώς και δύο αποφάσεις που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια του ιδίου έτους από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου εκδόθηκε από τον Secretary of State for the Home Departement (Υπουργό Εσωτερικών) και απαγορεύει τη Hamas, η οποία χαρακτηρίζεται ως οργάνωση που ενέχεται σε τρομοκρατικές ενέργειες. Οι αποφάσεις των αρχών των ΗΠΑ συνίστανται σε απόφαση της κυβερνήσεως με την οποία η Hamas χαρακτηρίζεται ως αλλοδαπή τρομοκρατική οργάνωση, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 219 του US Immigration and Nationality Act (νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών περί μεταναστεύσεως και ιθαγενείας), και σε απόφαση με την οποία η Hamas χαρακτηρίζεται ως οντότητα που ρητώς έχει κριθεί ότι αποτελεί διεθνή τρομοκρατική οργάνωση, κατ’ εφαρμογήν του προεδρικού διατάγματος 13224 (στο εξής, από κοινού: αποφάσεις των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών). Το Συμβούλιο, έχοντας διαπιστώσει, όσον αφορά την προμνημονευθείσα απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου, ότι αποτελεί το αντικείμενο τακτικής επανεξετάσεως από εθνική κυβερνητική επιτροπή και, όσον αφορά τις αποφάσεις των αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι υπόκεινται σε διοικητικό και δικαστικό έλεγχο, έκρινε ότι οι αποφάσεις αυτές είχαν εκδοθεί από αρμόδιες αρχές, κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, της κοινής θέσεως 2001/931. Τέλος, το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι οι εν λόγω αποφάσεις εξακολουθούσαν να ισχύουν και εκτίμησε ότι οι λόγοι βάσει των οποίων περιελήφθη η Hamas στον επίμαχο κατάλογο εξακολουθούσαν να υφίστανται.
8

Το άρθρο 6 της εν λόγω οδηγίας, που τιτλοφορείται «Προδιαγραφές», προβλέπει τα εξής: «1. Η Επιτροπή εγκρίνει αρχικά προδιαγραφές αναγκαίες για να εξασφαλιστεί η συμβατότητα, η διαλειτουργικότητα και η συνέχεια της ανάπτυξης και λειτουργικής χρήσης των ITS για τις δράσεις προτεραιότητας. […] 4. Ανάλογα με την περίπτωση και με τον τομέα της προδιαγραφής, αυτή περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα κάτωθι είδη διατάξεων: α) λειτουργικές διατάξεις: περιγράφουν τους ρόλους των διαφόρων παραγόντων και τη ροή πληροφοριών μεταξύ τους· β) τεχνικές διατάξεις: προβλέπουν τα τεχνικά μέσα για την εκπλήρωση των λειτουργικών διατάξεων· γ) οργανωτικές διατάξεις: περιγράφουν τις διαδικαστικές υποχρεώσεις των διαφόρων παραγόντων· δ) διατάξεις σχετικά με τις υπηρεσίες: περιγράφουν τα διάφορα επίπεδα υπηρεσιών και τον περιεχόμενό τους για τις εφαρμογές και υπηρεσίες ITS. 5. Με την επιφύλαξη των διατάξεων βάσει της οδηγίας 98/34/ΕΚ, οι προδιαγραφές καθορίζουν, ενδεχομένως, τους όρους με τους οποίους τα κράτη μέλη μπορούν, έπειτα από κοινοποίηση στην Επιτροπή, να θεσπίζουν πρόσθετους κανόνες για την παροχή υπηρεσιών ITS σε ολόκληρο ή σε τμήμα του εδάφους τους, όταν οι κανόνες δεν παρεμποδίζουν τη διαλειτουργικότητα. 6. Οι προδιαγραφές βασίζονται, ενδεχομένως, σε οποιοδήποτε πρότυπο του άρθρου 8. Οι προδιαγραφές προβλέπουν, ενδεχομένως, αξιολόγηση της πιστότητας σύμφωνα με την απόφαση αριθ. 768/2008/ΕΚ. Οι προδιαγραφές συνάδουν με τις βασικές αρχές του παραρτήματος ΙΙ. […]»
14

Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως ο C. Schlyter υποστήριξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001 και του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της σύμβασης του Aarhus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (ΕΕ 2006, L 264, σ. 13). Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως ο C. Schlyter προσήψε στην Επιτροπή πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και έλλειψη αιτιολογίας κατά την εφαρμογή του κριτηρίου του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, in fine, του κανονισμού 1049/2001 και στο άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως ο C. Schlyter υποστήριξε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και έλλειψη αιτιολογίας ως προς την εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 6, του κανονισμού 1049/2001.
1

Με την αίτησή της, η Yoshida Metal Industry Co. Ltd (στο εξής: Yoshida) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Μαΐου 2015, Yoshida Metal Industry κατά ΓΕΕΑ (T‑331/10 RENV και T‑416/10 RENV, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2015:302), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση των αποφάσεων του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 20ής Μαΐου 2010 (υποθέσεις R 1235/2008‑1 και R 1237/2008‑1, στο εξής: επίμαχες αποφάσεις), σχετικά με διαδικασίες κηρύξεως ακυρότητας που κίνησαν οι Pi‑Design AG, Bodum France SAS και Bodum Logistics A/S (στο εξής, από κοινού: Pi‑Design κ.λπ.), όσον αφορά δύο σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία είχαν καταχωρισθεί κατόπιν αιτημάτων της Yoshida.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited (στο εξής: GBGA) και, αφετέρου, της Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (φορολογικής και τελωνειακής αρχής, Ηνωμένο Βασίλειο) και του Her Majesty’s Treasury (δημοσίου ταμείου, Ηνωμένο Βασίλειο), με αντικείμενο τη νομιμότητα φορολογικού καθεστώτος για την επιβολή φόρων στα τυχερά παίγνια.
21

Η Η. C. Chavez-Vilchez, υπήκοος Βενεζουέλας, εισήλθε στις Κάτω Χώρες με τουριστική θεώρηση κατά το έτος 2007 ή 2008. Από τη σχέση της με Ολλανδό υπήκοο γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 2009 ένα τέκνο, το οποίο έχει την ολλανδική ιθαγένεια. Οι γονείς και το τέκνο έζησαν στη Γερμανία μέχρι τον Ιούνιο του 2011, μήνα κατά τον οποίο η Η. C. Chavez-Vilchez με το τέκνο της αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την οικογενειακή εστία. Παρουσιάστηκαν στο κέντρο υποδοχής ατόμων σε κατάσταση επείγουσας ανάγκης του Arnhem (Κάτω Χώρες), όπου διέμειναν για ένα διάστημα. Έκτοτε, η Η. C. Chavez-Vilchez ασκεί την επιμέλεια της κόρης της και κατά δήλωσή της ο πατέρας του τέκνου δεν συμβάλλει στη συντήρηση και την εκπαίδευση του τέκνου.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της PJSC Rosneft Oil Company, πρώην Rosneft Oil Company OJSC (στο εξής: Rosneft), εταιρίας εγγεγραμμένης στο ρωσικό μητρώο εταιριών, και του Her Majesty’s Treasury (βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών), του The Secretary of State for Business, Innovation and Skills (Υπουργού Επιχειρήσεων, Καινοτομίας και Επαγγελματικών Προσόντων) και της The Financial Conduct Authority (βρετανικής Αρχής Χρηματοπιστωτικής Συμπεριφοράς, στο εξής: FCA), με αντικείμενο περιοριστικά μέτρα που έλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση σε βάρος ορισμένων ρωσικών εταιριών, συμπεριλαμβανομένης της Rosneft.
123

Ωστόσο, λαμβανομένου υπόψη, ειδικότερα, ότι ο Διαμεσολαβητής, με την απόφασή του της 22ας Οκτωβρίου 2007, είχε μόλις περατώσει μια έρευνα η οποία διήρκεσε περίπου ένα έτος, αφενός, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι αυτός, απλώς και μόνον επειδή, σε ένα πρώτο στάδιο, δεν απάντησε στην επιστολή που του διαβίβασε in extremis η C. Staelen στις 19 Οκτωβρίου 2007, πριν αυτή του υποβάλει, στις 24 Ιανουαρίου 2008, αίτηση στηριζόμενη στο στοιχείο που περιεχόταν στην εν λόγω επιστολή της 19ης Οκτωβρίoυ 2007, προκειμένου, ενδεχομένως, να κινηθεί εκ νέου η έρευνα, υπερέβη κατά τρόπο πρόδηλο και σοβαρό τα όρια της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 33 της παρούσας αποφάσεως και την οποία διαθέτει ως προς την εκτίμηση της βασιμότητας των υποβαλλομένων καταγγελιών και τη συνέχεια που πρέπει να δοθεί σε αυτές ή ότι, στο πλαίσιο αυτό, προσέβαλε το δικαίωμα της C. Staelen όπως οι αιτήσεις της εξετασθούν εντός εύλογης προθεσμίας.
8

Το arrêté royal no 20, du 20 juillet 1970, fixant les taux de la taxe sur la valeur ajoutée et déterminant la répartition des biens et des services selon ces taux (βασιλικό διάταγμα αριθ. 20, της 20ής Ιουλίου 1970, περί καθορισμού των συντελεστών φόρου προστιθέμενης αξίας και περί κατανομής των αγαθών και των υπηρεσιών βάσει των εν λόγω συντελεστών) (στο εξής: βασιλικό διάταγμα αριθ. 20), ορίζει ότι εισπράττεται ΦΠΑ με συντελεστή 6 % για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που αναφέρονται στον πίνακα Α του παραρτήματος του διατάγματος αυτού.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Secretary of State for Work and Pensions (Υπουργού Εργασίας και Συντάξεων του Ηνωμένου Βασιλείου, στο εξής: Υπουργός) και της L. Tolley, αποβιώσασας στις 10 Μαΐου 2011 και εκπροσωπούμενης στην κύρια δίκη από τον σύζυγό της με την ιδιότητα του εκκαθαριστή της κληρονομίας της, διαφοράς η οποία ανάγεται στην κατάργηση του δικαιώματος της L. Tolley να λαμβάνει το σχετικό με τη φροντίδα τμήμα του επιδόματος διαβιώσεως αναπήρων (disability living allowance, στο εξής: DLA) με την αιτιολογία ότι δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις κατοικίας και παρουσίας στη Μεγάλη Βρετανία.
5

Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας μετέφερε στην εσωτερική νομοθεσία του το άρθρο 13, A, παράγραφος 1, στοιχείο ιδʹ, της έκτης οδηγίας το πρώτον την 1η Ιουνίου 1996, ημερομηνία κατά την οποία η Group 13 of Schedule 9 of the Value Added Tax Act 1994 (κατηγορία 13 του παραρτήματος 9 του νόμου του 1994 για τον φόρο προστιθέμενης αξίας) ετέθη σε ισχύ.
29

Υπενθυμίζεται όμως ότι ο χαρακτηρισμός επιβαρύνσεως, φόρου, τέλους ή εισφοράς από πλευράς του δικαίου της Ένωσης εναπόκειται στο Δικαστήριο αναλόγως των αντικειμενικών χαρακτηριστικών της φορολογήσεως, ανεξαρτήτως του πώς αυτά χαρακτηρίζονται από το εθνικό δίκαιο (βλ. αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, Test Claimants in the FII Group Litigation, C-446/04, EU:C:2006:774, σκέψη 107, καθώς και της 24ης Ιουνίου 2010, P. Ferrero e C. και General Beverage Europe, C-338/08 και C-339/08, EU:C:2010:364, σκέψη 25).
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της NEW WAVE CZ, a.s. (στο εξής: NEW WAVE), δικαιούχου του λεκτικού σήματος MegaBabe, και της ALLTOYS, spol. s r. o. αναφορικά με τη χρησιμοποίηση εκ μέρους της δεύτερης του εν λόγω σήματος χωρίς τη συγκατάθεση της πρώτης.
14

Με απόφαση της 11ης Αυγούστου 2009, το Sąd Okręgowy we Wrocławiu (πρωτοδικείο Wroclaw, Πολωνία) υποχρέωσε την OTK να καταβάλει στην SFP νομιμοτόκως το ποσό των 160275,69 PLN (περίπου 36135,62 ευρώ), απορρίπτοντας ουσιαστικώς την αγωγή κατά τα λοιπά. Δεδομένου ότι οι εφέσεις που άσκησαν κατά της αποφάσεως αυτής αμφότερες οι διάδικοι των κυρίων δικών απορρίφθηκαν, καθεμία εξ αυτών υπέβαλε αίτηση αναιρέσεως. Με απόφαση όμως της 15ης Ιουνίου 2011, το Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο, Πολωνία) ανέπεμψε την υπόθεση προς επανεξέταση ενώπιον του Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (εφετείου Wrocław, Πολωνία), το οποίο εξέδωσε δεύτερη απόφαση στις 19 Δεκεμβρίου 2011. Η απόφαση αυτή επίσης αναιρέθηκε, κατόπιν ασκήσεως αιτήσεως αναιρέσεως, από το Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο) και η υπόθεση αναπέμφθηκε εκ νέου προς επανεξέταση ενώπιον του Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (εφετείου Wrocławiu). Κατά της αποφάσεως που εξέδωσε εν συνεχεία το τελευταίο αυτό δικαστήριο ασκήθηκε αναίρεση από την OTK.
18

Ο βιότοπος αυτός αποτελεί το νοτιότερο τμήμα του τόπου κοινοτικής σημασίας (στο εξής: ΤΚΣ) και της ζώνης ειδικής προστασίας (στο εξής: ΖΕΠ) που έχουν καταχωριστεί υπό την ονομασία «ακτή Βενετίας: βιότοπος ακτογραμμής» (κωδικός IT 3250023) και αποτελεί συνέχεια του ΤΚΣ και της ΖΕΠ που έχουν καταχωριστεί υπό την ονομασία «λιμνοθάλασσα της Βενετίας» (κωδικός IT 3250046), καθώς και του ΤΚΣ που έχει καταχωριστεί υπό την ονομασία «μέση κατώτερη λιμνοθάλασσα Βενετίας» (κωδικός IT 3250030). Κατά το αιτούν δικαστήριο, στην Ca’ Roman υπάρχει μια ζώνη που συνορεύει με τους εν λόγω ΤΚΣ και με τις εν λόγω ΖΕΠ, όπου σήμερα βρίσκονται εγκαταλειμμένα κτίρια.
—

ο Secretary of State for Energy and Climate Change, εκπροσωπούμενος από τον N. Cohen, barrister,
10

Η οδηγία 2000/26 μεταφέρθηκε στο πορτογαλικό δίκαιο με το Decreto-Lei no 72-A/2003 – Lei do Seguro Obrigatório (νομοθετικό διάταγμα 72-A/2003, σχετικά με τον νόμο περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως), της 14ης Απριλίου 2003, που τροποποιεί, αφενός, το Decreto-Lei no 522/85 – Seguro Obrigatório de Responsabilidade Civil Automóvel (νομοθετικό διάταγμα 522/85 περί της υποχρεωτικής ασφαλίσεως αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία μηχανοκίνητων οχημάτων), της 31ης Δεκεμβρίου 1985, και, αφετέρου, το Decreto-Lei no 94-B/98 – Regula as condições de acesso e de exercício da actividade seguradora e resseguradora no território da Comunidade Europeia (νομοθετικό διάταγμα 94-B/98, περί των όρων προσβάσεως και ασκήσεως ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών δραστηριοτήτων επί του εδάφους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας), της 17ης Απριλίου 1998.
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Loterie Nationale-Nationale Loterij NV van publiek recht (στο εξής: Loterie Nationale) και, αφετέρου, των Paul Adriaensen και Werner De Kesel καθώς και της The Right Frequency VZW όσον αφορά την εγκαθίδρυση και την προώθηση ενός συστήματος ομαδικής συμμετοχής στις κρατικές λαχειοφόρους αγορές στο Βέλγιο, το οποίο αποκαλείται «Lucky 4 All» (στο εξής: σύστημα Lucky 4 All).
—

ο T. Μ. Hemming, ενεργών υπό την εμπορική επωνυμία «Simply Pleasure Ltd», ο J. A. Poulton, η Harmony Ltd, η Gatisle Ltd, ενεργούσα υπό την εμπορική επωνυμία «Janus», η Winart Publications Ltd, η Darker Enterprises Ltd και η Swish Publications Ltd, εκπροσωπούμενοι από τους T. Johnston και M. Hutchings, barristers, από τον P. Kolvin, QC, από τη V. Wakefield, barrister, από την A. Milner και από τον S. Dillon, solicitors,
14

Ο loi no 2012‑287, relative à l’exploitation numérique des livres indisponibles du XX ème siècle (νόμος 2012‑287, περί της ψηφιακής εκμεταλλεύσεως των εκτός κυκλοφορίας βιβλίων του 20ού αιώνα), της 1ης Μαρτίου 2012 ( JORF της 2ας Μαρτίου 2012, σ. 3986), προσέθεσε εντός του τίτλου III του βιβλίου I του πρώτου μέρους του code de la propriété intellectuelle (κώδικα διανοητικής ιδιοκτησίας), που αφορά την «Εκμετάλλευση των δικαιωμάτων» που απορρέουν από το δικαίωμα του δημιουργού, το κεφάλαιο IV το οποίο επιγράφεται «Ειδικές διατάξεις περί ψηφιακής εκμεταλλεύσεως των εκτός κυκλοφορίας βιβλίων» και αποτελείται από τα άρθρα L. 134‑1 έως L. 134‑9 του κώδικα αυτού. Ορισμένα από τα εν λόγω άρθρα είτε τροποποιήθηκαν είτε καταργήθηκαν μεταγενεστέρως με τον loi no 2015‑195, portant diverses dispositions d’adaptation au droit de l’Union européenne dans les domaines de la propriété littéraire et artistique et du patrimoine culturel (νόμο 2015‑195, περί διατάξεων προσαρμογής στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους τομείς της πνευματικής ιδιοκτησίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς), της 20ής Φεβρουαρίου 2015 (JORF της 22ας Φεβρουαρίου 2015, σ. 3294).
—

η Higher Education Authority, το Department of Public Expenditure and Reform και το Department of Education and Skills, εκπροσωπούμενα από τις G. Hodge και E. Creedon, καθώς και από τον A. Joyce, επικουρούμενο από τον A. Kerr, barrister,
—

οι Permanent TSB Group Holdings plc, πρώην Irish Life and Permanent Group Holdings plc, και Permanent TSB plc, πρώην Irish Life and Permanent plc, εκπροσωπούμενες από τους C. MacCarthy, A. Walsh, solicitors, και τον P. Gallagher, SC, καθώς και την C. Geoghegan, barrister,
1

Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Simba Toys GmbH & Co. KG ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 25 Νοεμβρίου 2014, επί της υποθέσεως Simba Toys κατά ΓΕΕΑ – Seven Towns (Σχήμα κύβου του οποίου οι έδρες έχουν δομή πλέγματος) (T‑450/09, EU:T:2014:983, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), και με την οποία απέρριψε την προσφυγή της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) (στο εξής; τμήμα προσφυγών) της 1ης Σεπτεμβρίου 2009 (υπόθεση R 1526/2008‑2), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ της νυν αναιρεσείουσας και της Seven Towns Ltd (στο εξής: επίμαχη απόφαση).