EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2011 :183 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΠΡ ΟΕΔΡΟΥ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
της 16ης Νοεμβρίου 2011
Υπόθεση F-61/11 R
Daniele Po ssanzini
κατά
Ευρωπαϊκ ού Οργανισμού για τη Δ ιαχείριση της Ε πιχειρησιακής Σ υνεργασίας στα Εξωτερικά 
Σύνορα τω ν Κρατών Μ ελών της Ε υρωπαϊκ ής Έ νωσης (FRONT E X )
«Υπαλληλική υπόθεση — Ασφαλιστικά μέτρα — Αίτηση ανα στολής εκτελέσεως — Απαράδεκτο της 
κύριας προσφυγής — Στάθμιση των συμφερόντων»
Αντικείμενο:Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ασκηθείσα δυ νάμει των άρθρων 278 ΣΛΕΕ κ αι 157 EA 
καθώς και του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, το ο ποίο ε φαρμόζεται στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του 
άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο D . Possanzini ζητεί, κατ’ ουσίαν, την 
αναστολή των αποφάσεων με τις οποίες ο F RONTEX α ρνήθηκε να αναν εώσει τη 
σύμβασή το υ ως εκτάκτου υπαλλήλου.
Απόφαση: Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απορρίπτεται. Ο Π ρόεδρος του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Περίληψη
1. Ασφαλιστικά μ έτρα — Προϋποθέσεις παραδεκτού — Παραδεκτό της κύριας προσφυγής — Δεν ασκεί 
επιρροή — Όρια
(Άρθρο 278 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 102 § 2)
2. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
Fumus boni juris — Επείγον — Σωρευτικός χα ρακτήρας — Στάθμιση όλων των εμπλεκομένων 
συμφερόντων — Σειρά εξετάσεως κα ι τρόπος ελέγχου — Εξουσία εκτιμήσεως του δ ικαστή των 
ασφαλιστικών μέτρων — Προσωρινός χαρακτήρας του μ έτρου
(Άρθρα 278 ΣΛΕΕ κα ι 279 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, 
άρθρο 102)
1. Το ζήτημα το υ παραδεκτού της κύ ριας προσφυγής δεν πρέπει, κατ’ αρχήν, να ε ξετάζεται στο 
πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, αλλά μόνον κατά την εξέταση της εν λόγω προσφυγής, 
εκτός αν α υτή εκτιμάται, εκ π ρώτης όψεως, ως προδήλως απαράδεκτη. Πράγματι, η έ κδοση 
αποφάσεως επί του παραδεκτού κατά το σ τάδιο των ασφαλιστικών μέτρων, στις περιπτώσεις κατά τις 
οποίες εκ πρώτης όψεως το π αραδεκτό α υτό δ εν αποκλείεται τελείως, θα προδίκαζε την απόφαση το υ 
δικαστή επί της κύριας προσφυγής.
2 ECLI:EU:F:2011 :183ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-61/11
POSSANZINIκατάFRONTEX
Εξάλλου, ακόμη και αν ο κ αθού η α ίτηση δεν επικαλέστηκε το π ροδήλως απαράδεκτο τ ης κύ ριας 
προσφυγής, δεν αποκλείεται ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων να α ποφανθεί επί του ζητήματος 
αυτού, στο μ έτρο που το α παράδεκτο π ροσφυγής με την οποία επιδιώκεται ο δ ικαστικός έλεγχος 
πράξεως αποτελεί λόγο δ ημοσίας τάξεως το ν οποίο μ πορεί και μάλιστα ο φείλει να ε ξετάζει 
αυτεπαγγέλτως ο δ ικαστής της Ένωσης.
(βλ. σκέψεις 17 κ αι 18)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 4 Φεβρουαρίου 1999 , T-196/98 R, Peña Abizanda κ .λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 10 κ αι εκεί παρατιθέμενη 
νομολογία
ΔΔΔ ΕΕ: 14 Δεκεμβρίου 2006 , F-120/06 R, Dálnoky κ ατά Επιτροπής, σκέψη 41
2. Οι προϋποθέσεις το υ επείγοντος χαρακτήρα και το υ εκ πρώτης όψεως βασίμου της αιτήσεως 
(fumus boni juris) πρέπει να π ληρούνται σωρευτικώς, οπότε η α ίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων 
πρέπει να α πορρίπτεται εφόσον δεν συντρέχε ι μία εκ των προϋποθέσεων αυτών. Ο δ ικαστής των 
ασφαλιστικών μέτρων προβαίνει επίσης, ενδεχομένως, στη στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων.
Στο π λαίσιο α υτής της συνολικής εξετάσεως, ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία 
εξουσία εκτιμήσεως και είναι ελεύθερος να κ αθορίσει, λαμβάνοντας υπόψη τι ς ιδιαιτερότητες της 
υποθέσεως, τον τρόπο κατά το ν οποίο π ρέπει να ε ξακριβωθεί η σ υνδρομή των διαφόρων αυτών 
προϋποθέσεων καθώς και τη σε ιρά με την οποία θα διεξαχθεί η ε ξέταση αυτή, εφόσον κανένας 
κανόνας δικαίου δεν το υ επιβάλλει προκαθορισμένο σχέ διο ανα λύσεως για να ε κτιμήσει κατά πόσον 
είναι ανα γκαίο να δ ιατάξει προσωρινά μ έτρα.
Όταν, στο π λαίσιο α ιτήσεως λήψεως προσωρινών μέτρων, ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, 
ενώπιον το υ οποίου προβάλλεται ο κ ίνδυνος για το ν αιτούντα να υ ποστεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη 
ζημία, σταθμίζει τα διάφορα εμπλεκόμενα σ υμφέροντα, πρέπει να ε ξετάζει κυρίως αν , σε π ερίπτωση 
ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως από το ν δικαστή της ουσίας, θα είναι δυνατή η ανα τροπή της 
καταστάσεως που θα έχε ι δημιουργηθεί από την άμεση εκτέλεση της αποφάσεως αυτής και, 
αντιστρόφως, αν η ανα στολή εκτελέσεως της εν λόγω α ποφάσεως μπορεί να π αρεμποδίσει την 
παραγωγή όλων των αποτελεσμάτων της σε π ερίπτωση που απορριφθεί η κύ ρια προσφυγή.
Όσον αφορά τις συνέπειες της χορηγήσεως ανα στολής εκτελέσεως της αρνήσεως αναν εώσεως της 
συμβάσεως υπαλλήλου, η α πλή ανα στολή της εν λόγω αρνήσεως δεν θα μετέβαλλε την κατάσταση 
του ενδιαφερομένου διότι δ εν θα μπορούσε, αυτή καθεαυτή, να το υ παράσχει δικαίωμα αναν εώσεως 
της συμβάσεώς το υ ούτε να κ αταστήσει δυ νατή την επανεξέταση της καταστάσεώς το υ. Κατά 
συνέπεια, τέτοιου είδους ανα στολή θα στερείτο, αυτή καθεαυτή, αποτελέσματος και, επομένως, ο 
αιτών δεν έχε ι συμφέρον σε α υτή.
(βλ. σκέψεις 41, 42, 50 κ αι 51)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 31 Ιουλίου 1989 , 206 /89 R, S. κατά Επιτροπής, σκέψεις 14 κ αι 15
ΓΔΕΕ: 10 Σεπτεμβρίου 1999 , T-173/99 R, Elkaïm κ αι Mazuel κατά Επιτροπής, σκέψη 18· 9 Αυγούστου 2001 , 
T-120/01 R, De Nicola κατά ΕΤΕπ, σκέψη 12· 30 Απριλίου 2008 , T-65/08 R, Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 82 κ αι 
εκεί παρατιθέμενη νομολογία
ΔΔΔ ΕΕ: 31 Μαΐου 2006 , F-38/06 R, Bianchi κατά ETF, σκέψη 20