Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Mischo της 27ης Ιανουαρίου 1988. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. - ΑΜΠΕΛΟΟΙΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ - ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 74/86.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1988 σελίδα 02139



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1 . Η προσφυγή την οποία άσκησε η Επιτροπή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, λόγω της διατάξεως την οποία προσέθεσε στην παράγραφο 6, δεύτερο εδάφιο, του γερμανικού νόμου περί οίνου με το νόμο της 27ης Αυγούστου 1982, δεν δημιουργεί σοβαρές δυσχέρειες εκτιμήσεως . Μπορώ επομένως να αναπτύξω παραχρήμα τις προτάσεις μου, συμφωνώντας πλήρως με τις θέσεις της Επιτροπής .

2 . Με το υπόμνημα αντικρούσεώς της και σήμερα κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δήλωσε άλλωστε ότι δεν αμφισβητεί και ουδέποτε στο παρελθόν αμφισβήτησε το βάσιμο της αιτιάσεως της Επιτροπής .

3 . Η καθής προσέθεσε ωστόσο ότι οι κοινοτικού δικαίου διατάξεις περί αυξήσεως του αλκοολικού τίτλου κατ' όγκον ετύγχαναν στην πράξη αυστηρής εφαρμογής, ούτως ώστε να μην απειλείται στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας η ασφάλεια του δικαίου .

4 . Δυστυχώς, δεν μπορώ να συμμεριστώ την άποψη αυτή . Η διάταξη μεταξύ του κειμένου του νόμου και της πρακτικής της διοικήσεως μπορεί, σε μερίδα τουλάχιστον των αμπελουργών, να γεννήσει αβεβαιότητα για το τι επιτρέπεται και τι όχι . Τούτο επιβεβαιώνεται από άρθρο δημοσιευθέν σε ειδικό έντυπο, το οποίο μόλις παρέθεσε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής . 'Οπως άλλωστε προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου και ιδίως από τις αποφάσεις της 4ης Απριλίου 1974 ( υπόθεση 167/73, Επιτροπή κατά Γαλλικής Δημοκρατίας, Rec . σ . 359, σκέψη 47 ), της 25ης Οκτωβρίου 1979 ( υπόθεση 159/78, Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, Rec . σ . 3247, σκέψη 22 ) και της 15ης Οκτωβρίου 1986 ( υπόθεση 168/85, Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, Συλλογή σ . 2945, σκέψη 11 ):

"Η διατήρηση χωρίς καμιά τροποποίηση στη νομοθεσία κράτους μέλους ενός νομοθετήματος που είναι ασυμβίβαστο με κάποια διάταξη της Συνθήκης, έστω και αν η εν λόγω διάταξη έχει απευθείας εφαρμογή στην έννομη τάξη των κρατών μελών, παρέχει αφορμή για τη δημιουργία συγχύσεως, καθόσον διατηρεί για τα υποκείμενα δικαίου που αφορά κατάσταση αβεβαιότητας σχετικά με τη δυνατότητα που έχουν να επικαλεστούν το κοινοτικό δίκαιο και ... επομένως το γεγονός αυτό συνιστά, ως προς το εν λόγω κράτος, παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει δυνάμει της Συνθήκης ."

Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο προκειμένου περί της εισαγωγής, στην εθνική νομοθεσία κράτους μέλους, νέας διατάξεως μη συμβιβαζόμενης προς το κοινοτικό δίκαιο .

5 . Στη σκέψη 13 της ίδιας απόφασης της 15ης Οκτωβρίου 1986, το Δικαστήριο υπέμνησε, εξάλλου, την πάγια νομολογία του, κατά την οποία :

"Απλή διοικητική πρακτική, που από τη φύση της μπορεί να τροποποιηθεί κατά βούληση από τη διοίκηση και που στερείται της προσήκουσας δημοσιότητας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά έγκυρη εκτέλεση των υποχρεώσεων που πηγάζουν από τη Συνθήκη ."

6 . Συμμερίζομαι, τέλος, την άποψη της Επιτροπής ότι είναι πολύ αμφίβολο αν, υπό τη μορφή που έχει η παράγραφος 6, δεύτερο εδάφιο, του νόμου περί οίνου, τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να εφαρμόσουν τις ποινικές διατάξεις του νόμου αυτού σε περίπτωση κατά την οποία ένας ιδιώτης διώκεται διότι προέβη σε εμπλουτισμό υπερβαίνοντα το "κανονικό ποσοστό" του 3,5 % vol .

Συμπέρασμα

7 . Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν μπορώ παρά να σας προτείνω να δεχτείτε την προσφυγή της Επιτροπής και να αναγνωρίσετε ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εισάγοντας στο γερμανικό νόμο περί οίνου κανόνα καθορίζοντα, για τις αμπελουργικές περιοχές Mosel-Saar-Ruwer, Mittelrhein και Ahr, το ανώτατο όριο εμπλουτισμού σε 4,5 % vol . για ορισμένες ποικιλίες και για ορισμένες αμπελουργικές εκτάσεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τους κανόνες περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς, και ιδίως από το άρθρο 32 του κανονισμού 337/79 του Συμβουλίου, όπως αντικαταστάθηκε εν τω μεταξύ με το άρθρο 18 του κανονισμού 822/87, και από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ .

8 . Επομένως, τα δικαστικά έξοδα πρέπει να βαρύνουν την καθής .

(*) Μετάφραση από τα γαλλικά .