Απόφαση του Πρωτοδικείου (τρίτο πενταμελές τμήμα) της 14ης Μαΐου 1998. - Finnish Board Mills Association - Finnboard κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Ανταγωνισμός - Άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ - Ανταλλαγή πληροφοριών - Διαταγή - Πρόστιμο - Επιμέτρηση - Αιτιολογία - Συνεργασία κατά τη διοικητική διαδικασία. - Υπόθεση T-338/94.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1998 σελίδα II-01617



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

1 Ανταγωνισμός - Διοικητική διαδικασία - Γλωσσικό καθεστώς - Ανακοίνωση των αιτιάσεων και τελική απόφαση - Επιλογή της γλώσσας την οποία χρησιμοποιεί εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα επιχείρηση στην αλληλογραφία της με τις θυγατρικές πωλήσεών της εντός των κρατών μελών της Κοινότητας - Παραρτήματα της ανακοινώσεως των αιτιάσεων - Διατίθενται στη γλώσσα του πρωτοτύπου

(Κανονισμός 1 του Συμβουλίου· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 19· κανονισμός 99/63 της Επιτροπής, άρθρο 2)

2 Πράξεις των οργάνων - Ατομική απόφαση - Κοινοποίηση - Έννοια - Ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου - Γίνεται δεκτή

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 191)

3 Ανταγωνισμός - Διοικητική διαδικασία - Ανακοίνωση των αιτιάσεων - Διαβίβαση με τη μορφή μη υπογεγραμμένου εγγράφου, συνημμένου σε επιστολή του γενικού διευθυντή ανταγωνισμού - Γίνεται δεκτή

(Κανονισμός 99/63 της Επιτροπής, άρθρο 2)

4 Πράξεις των οργάνων - Αιτιολογία - Υποχρέωση - Έκταση - Απόφαση εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 190)

5 Ανταγωνισμός - Διοικητική διαδικασία - Παύση των παραβάσεων - Επιβαλλόμενες στις επιχειρήσεις υποχρεώσεις - Αναλογικότητα - Κριτήρια

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)

6 Ανταγωνισμός - Πρόστιμα - Ύψος - Επιμέτρηση - Ποιος κύκλος εργασιών λαμβάνεται υπόψη - Ο κύκλος εργασιών του συνόλου των επιχειρήσεων που συναποτελούν ένωση επιχειρήσεων - Επιτρέπεται

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15 § 2)

7 Πράξεις των οργάνων - Αιτιολογία - Υποχρέωση - Έκταση - Απόφαση επιβάλλουσα πρόστιμα σε πλείονες επιχειρήσεις λόγω παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 190· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15)

8 Ανταγωνισμός - Πρόστιμα - Ύψος - Επιμέτρηση - Κριτήρια - Σοβαρότητα των παραβάσεων - Επιβαρυντικές περιστάσεις - Απόκρυψη της συμπράξεως - Αποδεικνύεται από την έλλειψη σημειώσεων από τις συναντήσεις των μετεχουσών στη σύμπραξη επιχειρήσεων

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15)

9 Ανταγωνισμός - Πρόστιμα - Ύψος - Επιμέτρηση - Κριτήρια - Σοβαρότητα και διάρκεια των παραβάσεων - Στοιχεία εκτιμήσεως - Δυνατότητα αυξήσεως του επιπέδου των προστίμων προς ενίσχυση του αποτρεπτικού τους αποτελέσματος

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15 § 2)

10 Ανταγωνισμός - Πρόστιμα - Ύψος - Επιμέτρηση - Κριτήρια - Στάση της επιχειρήσεως κατά τη διοικητική διαδικασία

(Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15)

Περίληψη

1 Εάν, δυνάμει της κοινοτικής ρυθμίσεως, δεν προβλέπεται ρητά η χρήση κάποιας επίσημης γλώσσας της Κοινότητας στις σχέσεις μεταξύ της Επιτροπής και μιας επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε τρίτη χώρα, η οποία μετέσχε σε παράβαση των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, η Επιτροπή έχει την ευχέρεια να επιλέξει ως γλώσσα της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και της αποφάσεως τη γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί η εν λόγω επιχείρηση στην αλληλογραφία της με τις θυγατρικές πωλήσεών της εντός των κρατών μελών της Κοινότητας και όχι τη γλώσσα του κράτους μέλους όπου εδρεύει ο εντολοδόχος της.

Συγκεκριμένα, αφενός μεν ο κανονισμός 1 προβλέπει απλώς κανόνες περί του γλωσσικού καθεστώτος που ισχύει μεταξύ της Κοινότητας και κράτους μέλους ή προσώπου υπαγομένου στη δικαιοδοσία κράτους μέλους. Αφετέρου δε ούτε το άρθρο 2 του κανονισμού 99/63 ούτε το άρθρο 6 της Ευρωπαϋκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και αν ακόμη υποτεθεί ότι την τελευταία αυτή διάταξη μπορεί να επικαλεστεί επιχείρηση υποκείμενη σε διοικητική εξέταση σχετική με το δίκαιο ανταγωνισμού, επιβάλλουν τα απευθυνόμενα έγγραφα να είναι συντεταγμένα στη γλώσσα του κράτους μέλους όπου εδρεύει ο εντολοδόχος. Τέλος, η επιλογή της γλώσσας της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και της αποφάσεως πρέπει να γίνεται εν όψει της σχέσεως την οποία διατηρεί η ενδιαφερομένη επιχείρηση, εντός της Κοινότητας, με ένα κράτος μέλος.

Τέλος, τα παραρτήματα της ανακοινώσεως των αιτιάσεων τα οποία δεν προέρχονται από την Επιτροπή πρέπει να θεωρούνται ως πειστήρια επί των οποίων στηρίζεται η Επιτροπή και, επομένως, πρέπει να γνωστοποιούνται στον αποδέκτη όπως έχουν.

2 Προσήκουσα κοινοποίηση υπάρχει, όταν η απόφαση έχει ανακοινωθεί στον αποδέκτη της και αυτός είναι σε θέση να λάβει γνώση αυτής.

Ως προς το νομότυπον της κοινοποιήσεως, καμμία διάταξη του κοινοτικού δικαίου δεν αποκλείει να κοινοποιείται η απόφαση υπό μορφή ακριβούς αντιγράφου, ούτε να κοινοποιείται χωριστά διορθωτική απόφαση. Αντίγραφο αποφάσεως εφαρμογής των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, φέρον το όνομα του αρμοδίου επί θεμάτων ανταγωνισμού μέλους της Επιτροπής και τη μνεία «ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου» («certified copy») και υπογεγραμμένο περαιτέρω από τον γενικό γραμματέα της Επιτροπής, είναι νομότυπο και διαθέτει την ίδια νομική ισχύ με το πρωτότυπο της πράξεως που εξεδόθη από το σώμα των μελών και κυρώθηκε κατά τους τύπους τους οποίους επιβάλλει ο εσωτερικός κανονισμός της Επιτροπής.

3 Στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας αφορώσας το δίκαιο ανταγωνισμού, η ανακοίνωση των αιτιάσεων διαβιβάζεται εγκύρως στην ενδιαφερομένη επιχείρηση με τη μορφή μη υπογεγραμμένου εγγράφου, συνημμένου σε επιστολή του γενικού διευθυντή ανταγωνισμού της Επιτροπής.

Υπογράφοντας την επιστολή, ο γενικός διευθυντής δεν ενεργεί στο πλαίσιο μεταβιβάσεως αρμοδιότητας, αλλ' απλής εξουσιοδοτήσεως υπογραφής την οποία του έχει παράσχει το αρμόδιο μέλος της Επιτροπής. Μια τέτοια εξουσιοδότηση υπογραφής αποτελεί συνήθη τρόπο με τον οποίο ασκεί τις αρμοδιότητές της η Επιτροπή. Εξ άλλου, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 99/63 δεν απαιτεί η ανακοίνωση των αιτιάσεων να φέρει ιδιόχειρη υπογραφή πάνω στο ίδιο το έγγραφο, ούτε να συνίσταται σε τυπικώς ενιαία πράξη.

4 Η υποχρέωση αιτιολογήσεως μιας ατομικής αποφάσεως σκοπό έχει να επιτρέψει στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως και να παράσχει στον ενδιαφερόμενο ικανές ενδείξεις ως προς το αν η απόφαση έχει επαρκές έρεισμα ή αν ενδεχομένως πάσχει ελάττωμα λόγω του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της, το δε περιεχόμενο της υποχρεώσεως αυτής εξαρτάται από τη φύση της περί ης πρόκειται πράξεως και από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε.

Και, ναι μεν η Επιτροπή υποχρεούται, βάσει του άρθρου 190 της Συνθήκης, να μνημονεύει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η νόμιμη δικαιολόγηση της αποφάσεως και τις σκέψεις που την οδήγησαν να την λάβει, δεν απαιτείται όμως να λαμβάνει θέση εφ' όλων των πραγματικών και νομικών ζητημάτων που ανακινήθηκαν κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.

Συναφώς, όταν μια απόφαση εφαρμογής των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού περιέχει επαρκή αιτιολόγηση, βάσει της οποίας μπορεί να γίνει αντιληπτό για ποιους λόγους οι διαπιστωθείσες παραβάσεις χαρακτηρίστηκαν ως συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική, η Επιτροπή δεν υποχρεούται να χαρακτηρίζει χωριστά ως συμφωνία ή ως εναρμονισμένη πρακτική κάθε μια από τις διαπιστωθείσες ενέργειες.

5 Η εφαρμογή του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 μπορεί να συνεπάγεται απαγόρευση εξακολουθήσεως ορισμένων δραστηριοτήτων, πρακτικών ή καταστάσεων που έχουν κριθεί παράνομες, αλλά και απαγόρευση παρόμοιας συμπεριφοράς στο μέλλον. Επί πλέον, κατά το μέτρο που η εφαρμογή της διατάξεως αυτής πρέπει να γίνεται σε συνάρτηση προς τη διαπιστωθείσα παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού, η Επιτροπή έχει την εξουσία να καθορίζει την έκταση των υποχρεώσεων τις οποίες υπέχουν οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις προκειμένου να τεθεί τέρμα στην εν λόγω παράβαση. Οι βαρύνουσες, όμως, κατ' αυτόν τον τρόπο τις επιχειρήσεις υποχρεώσεις δεν πρέπει να υπερβαίνουν το μέτρο που είναι ενδεδειγμένο και αναγκαίο για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός, δηλαδή η αποκατάσταση της νομιμότητας σε σχέση με τους κανόνες που παραβιάστηκαν.

Δεν πληροί τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 μια απαγόρευση που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της ανταλλαγής αμιγώς στατιστικών πληροφοριών μη εχουσών τον χαρακτήρα ατομικών ή δυναμένων να εξατομικευθούν πληροφοριών, εφόσον αφενός μεν από την απόφαση δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή θεώρησε αυτή καθαυτή την ανταλλαγή στατιστικών στοιχείων ως παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, αφετέρου δε το γεγονός και μόνον ότι ένα σύστημα ανταλλαγής στατιστικών πληροφοριών ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί για αντίθετους στον ανταγωνισμό σκοπούς δεν το καθιστά αντίθετο προς τη διάταξη αυτή, διότι, υπ' αυτές τις συνθήκες, πρέπει να διαπιστωθεί ότι αυτό παράγει συγκεκριμένα αντίθετα στον ανταγωνισμό αποτελέσματα.

6 Η χρήση του γενικού όρου «παράβαση» στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17, που καλύπτει, χωρίς διάκριση, τις συμφωνίες, τις εναρμονισμένες πρακτικές και τις αποφάσεις ενώσεων επιχειρήσεων, δείχνει ότι τα ανώτατα όρια που προβλέπει η διάταξη αυτή ισχύουν εξ ίσου αφενός για τις συμφωνίες και τις εναρμονισμένες πρακτικές και αφετέρου για τις αποφάσεις ενώσεων επιχειρήσεων. Κατά συνέπεια, το ανώτατο όριο του 10 % του κύκλου εργασιών πρέπει να υπολογίζεται επί του κύκλου εργασιών που πραγματοποιεί καθεμιά από τις επιχειρήσεις που μετέχουν στις επίμαχες συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές ή το σύνολο των επιχειρήσεων που είναι μέλη των ενώσεων επιχειρήσεων, τουλάχιστον εφόσον, κατά τους εσωτερικούς κανόνες λειτουργίας της ενώσεως, είναι δυνατή η γένεση ευθύνης των μελών της. Το βάσιμο της αναλύσεως αυτής επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η επιρροή που άσκησε η επιχείρηση επί της αγοράς δεν εξαρτάται από τον δικό της «κύκλο εργασιών», ο οποίος δεν προδίδει ούτε το μέγεθός της ούτε την οικονομική της ισχύ, αλλά από τον κύκλο εργασιών των μελών της, ο οποίος αποτελεί ένδειξη του μεγέθους και της οικονομικής της ισχύος.

Όταν μια ένωση ενεργεί ιδίω ονόματι και για λογαριασμό των εταιριών μελών της τις πωλήσεις του προϋόντος το οποίο αφορά η παράβαση, διατηρεί στενές έννομες και πραγματικές σχέσεις με τις εταιρίες μέλη της και δεν έχει ίδιο οικονομικό συμφέρον να συμμετέχει στη συμπαιγνία ως προς τις τιμές, η αξία αυτών των πωλήσεων αποτελεί ένδειξη του αληθούς μεγέθους και της οικονομικής ισχύος της ενώσεως και μπορεί, επομένως, να ληφθεί από την Επιτροπή ως βάση υπολογισμού του ανωτάτου ορίου του επιβλητέου προστίμου.

7 Η υποχρέωση αιτιολογήσεως μιας ατομικής αποφάσεως σκοπό έχει να επιτρέψει στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως και να παράσχει στον ενδιαφερόμενο ικανές ενδείξεις ως προς το αν η απόφαση έχει επαρκές έρεισμα ή αν ενδεχομένως πάσχει ελάττωμα λόγω του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της, το δε περιεχόμενο της υποχρεώσεως αυτής εξαρτάται από τη φύση της περί ης πρόκειται πράξεως και από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε.

Προκειμένου περί αποφάσεως που επιβάλλει πρόστιμα σε πλείονες επιχειρήσεις λόγω παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, η έκταση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως πρέπει να προσδιορίζεται ιδίως με γνώμονα το γεγονός ότι η σοβαρότητα των παραβάσεων πρέπει να αποδεικνύεται βάσει μεγάλου αριθμού στοιχείων όπως είναι, ιδίως, τα ιδιαίτερα περιστατικά της υποθέσεως, το πλαίσιό της και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, και τούτο χωρίς να υφίσταται δεσμευτικός ή εξαντλητικός κατάλογος κριτηρίων που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη.

Επί πλέον, κατά τον καθορισμό του ύψους κάθε προστίμου, η Επιτροπή διαθέτει εξουσία εκτιμήσεως και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υποχρεούται να εφαρμόζει προς τούτο κάποιον συγκεκριμένο μαθηματικό τύπο.

Τέλος, η αιτιολογία αποφάσεως πρέπει να περιλαμβάνεται στο σώμα της αποφάσεως, ενώ εξηγήσεις παρεχόμενες μεταγενεστέρως από την Επιτροπή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, πλην ειδικών περιστάσεων.

Όταν διαπιστώνει, σε μια απόφαση, παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού και επιβάλλει πρόστιμα στις επιχειρήσεις που έχουν μετάσχει σ' αυτήν, η Επιτροπή οφείλει, εφόσον έχει λάβει κατά σύστημα υπόψη ορισμένα βασικά στοιχεία προς καθορισμό του ύψους των προστίμων, να μνημονεύει τα στοιχεία αυτά στο σώμα της αποφάσεως, ώστε να παρέχει στους αποδέκτες της τη δυνατότητα να επαληθεύουν αν το ύψος του προστίμου καθορίστηκε προσηκόντως και να εκτιμούν μήπως ασκήθηκε διάκριση.

8 Το ότι οι επιχειρήσεις που μετείχαν σε σύμπραξη ως προς τις τιμές συντόνιζαν τις αναγγελίες των ανατιμήσεών τους και απετρέποντο από του να τηρούν σημειώσεις κατά τις σχετικές συναντήσεις αποδεικνύει ότι είχαν επίγνωση του παρανόμου της συμπεριφοράς τους και ότι ελάμβαναν μέτρα αποκρύψεως της συμπαιγνίας. Η Επιτροπή δύναται να θεωρεί τα μέτρα αυτά ως επιβαρυντική περίσταση κατά την εκτίμηση της βαρύτητας της παραβάσεως.

Σχετικώς, η έλλειψη επισήμων πρακτικών και η σχεδόν παντελής έλλειψη σημειώσεων εσωτερικής χρήσεως από τις εν λόγω συναντήσεις ενδέχεται να συνιστούν, εν όψει του πλήθους, της χρονικής διάρκειας και της φύσεως των εν λόγω συζητήσεων, επαρκή απόδειξη του ότι οι μετέχοντες απετρέποντο από του να τηρούν σημειώσεις.

9 Κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου λόγω παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού λαμβάνονται υπόψη η σοβαρότητα της παραβάσεως και η διάρκειά της. Συναφώς, η σοβαρότητα των παραβάσεων πρέπει να αποδεικνύεται βάσει μεγάλου αριθμού στοιχείων όπως είναι, ιδίως, τα ιδιαίτερα περιστατικά της υποθέσεως, το πλαίσιό της και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, και τούτο χωρίς να υφίσταται δεσμευτικός ή εξαντλητικός κατάλογος κριτηρίων που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη.

Κατά την εκτίμηση του γενικού επιπέδου των προστίμων, η Επιτροπή ευλόγως λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι εξακολουθούν να εμφανίζονται σχετικά συχνά κατάφωρες παραβάσεις των κοινοτικών κανόνων του ανταγωνισμού και, επομένως, έχει τη δυνατότητα να αυξάνει το ύψος των προστίμων προκειμένου να ενισχύει το προληπτικό τους αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια, το ότι η Επιτροπή επέβαλε στο παρελθόν πρόστιμα ορισμένου ύψους για ορισμένες μορφές παραβάσεων δεν της στερεί τη δυνατότητα να αυξάνει το ύψος αυτό, εντός των ορίων που τίθενται με τον κανονισμό 17, αν αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να κατοχυρωθεί η εφαρμογή της κοινοτικής πολιτικής ανταγωνισμού.

Περαιτέρω, κατά τον καθορισμό του γενικού επιπέδου των προστίμων, η Επιτροπή δύναται να συνεκτιμά τη μακρά διάρκεια και τον κατάφωρο χαρακτήρα παραβάσεως του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, η οποία διαπράχθηκε παρά την προειδοποίηση την οποία θα όφειλε να συνιστά η προηγούμενη πρακτική των αποφάσεων της Επιτροπής.

10 Κατά την επιμέτρηση προστίμου λόγω παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, μείωση του προστίμου λόγω συνεργασίας κατά τη διοικητική διαδικασία δικαιολογείται μόνον εάν η συμπεριφορά της κατηγορουμένης επιχειρήσεως διευκόλυνε την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση της παραβάσεως και, ενδεχομένως, τον τερματισμό της.

Συναφώς, όταν μια επιχείρηση αμφισβητεί, με την απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, τα βασικά στοιχεία των ισχυρισμών τους οποίους προβάλλει με αυτήν η Επιτροπή, η Επιτροπή μπορεί δικαιολογημένα να κρίνει ότι η επιχείρηση δεν συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο δικαιολογούντα μείωση του προστίμου λόγω συνεργασίας κατά τη διοικητική διαδικασία.

Διάδικοι

Στην υπόθεση T-338/94,

Finnish Board Mills Association - Finnboard, επαγγελματική ένωση φινλανδικού δικαίου, με έδρα το Ελσίνκι, εκπροσωπούμενη αρχικώς μεν από τους Hans Hellmann και Hans-Joachim Voges, δικηγόρους Κολωνίας, έπειτα δε μόνον από τον H. Hellmann, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους Loesch & Wolter, 11, Rue Goethe,

προσφεύγουσα,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τους Bernd Langeheine και Richard Lyal, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, επικουρούμενους από τον Dirk Schroeder, δικηγόρο Κολωνίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gσmez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως 94/601/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 1994, σχετικά με μια διαδικασία βάσει του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/C/33.833 - Ξαρτόνι) (ΕΕ 1994, L 243, σ. 1),

ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑ$ΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ

(τρίτο πενταμελές τμήμα),

συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, C. P. Briλt, P. Lindh, A. Potocki και J. D. Cooke, δικαστές,

γραμματέας: J. Palacio Gonzαlez, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας που διεξήχθη από τις 25 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου 1997,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

Ιστορικό της διαφοράς

1 Η παρούσα υπόθεση αφορά την απόφαση 94/601/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 1994, σχετικά με μια διαδικασία βάσει του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/C/33.833 - Ξαρτόνι) (ΕΕ 1994, L 243, σ. 1), όπως διορθώθηκε πριν από τη δημοσίευσή της με απόφαση της Επιτροπής της 26ης Ιουλίου 1994 [C(94) 2135 τελικό] (στο εξής: απόφαση). Με την απόφαση, επιβλήθηκαν πρόστιμα σε 19 κατασκευαστές προμηθευτές χαρτονιού εγκατεστημένους εντός της Κοινότητας, λόγω παραβάσεων του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης.

2 Το προϋόν που αποτελεί αντικείμενο της αποφάσεως είναι το χαρτόνι. Στην απόφαση μνημονεύονται τρεις τύποι χαρτονιού, που περιγράφονται ως ανήκοντες στις ποιότητες GC, GD και SBS.

3 Το χαρτόνι ποιότητας GD (στο εξής: χαρτόνι GD) είναι μονωτική ινόπλακα λευκής επιστρώσεως (ανακυκλωμένο χαρτί), που χρησιμοποιείται συνήθως για τη συσκευασία μη εδωδίμων προϋόντων.

4 Το χαρτόνι ποιότητας GC (στο εξής: χαρτόνι GC) περιβάλλεται από λευκή επίστρωση και χρησιμοποιείται συνήθως για τη συσκευασία τροφίμων. Το χαρτόνι GC έχει ανώτερη ποιότητα από το χαρτόνι GD. Κατά το καλυπτόμενο από την απόφαση χρονικό διάστημα, η διαφορά τιμής μεταξύ των δύο αυτών προϋόντων ήταν συνήθως της τάξεως του 30 %. Σε μικρότερη έκταση, το χαρτόνι GC υψηλής ποιότητας χρησιμοποιείται επίσης για γραφικές εφαρμογές.

5 Με τα αρχικά SBS χαρακτηρίζεται το εντελώς λευκό χαρτόνι (στο εξής: χαρτόνι SBS). Η τιμή του προϋόντος αυτού υπερβαίνει κατά 20 % περίπου την του χαρτονιού GC. Ξρησιμοποιείται για τη συσκευασία τροφίμων, καλλυντικών, φαρμακευτικών προϋόντων και σιγαρέτων, κυρίως όμως για γραφικές εφαρμογές.

6 Με επιστολή της 22ας Νοεμβρίου 1990, η British Printing Industries Federation, οργάνωση που αντιπροσωπεύει τις περισσότερες βιομηχανίες εκτυπώσεως χαρτονιού στο Ηνωμένο Βασίλειο (στο εξής: BPIF), κατέθεσε στην Επιτροπή ανεπίσημη καταγγελία. Υποστήριξε ότι οι παραγωγοί χαρτονιού που εφοδιάζουν την αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν προβεί σε μια σειρά ταυτοχρόνων και ενιαίων αυξήσεων των τιμών και ζητούσε από την Επιτροπή να διενεργήσει ελέγχους για να διαπιστωθεί κατά πόσον είχε διαπραχθεί παράβαση των κοινοτικών κανόνων περί ανταγωνισμού. Για να προσδώσει δημοσιότητα στην πρωτοβουλία της, η BPIF εξέδωσε ανακοινωθέν Τύπου. Στοιχεία αυτού του ανακοινωθέντος περιέλαβε ο ειδικευμένος εμπορικός Τύπος κατά τον μήνα Δεκέμβριο του 1990.

7 Στις 12 Δεκεμβρίου 1990, η Fιdιration franηaise de cartonnage υπέβαλε επίσης ανεπίσημη καταγγελία στην Επιτροπή, παρόμοια με εκείνη της BPIF, στην οποία διατύπωνε κατηγορίες σχετικά με τη γαλλική αγορά χαρτονιού.

8 Στις 23 και 24 Απριλίου 1991, υπάλληλοι της Επιτροπής διενήργησαν, βάσει του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτος κανονισμός εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25, στο εξής: κανονισμός 17), ταυτοχρόνους ελέγχους χωρίς προειδοποίηση στα κτίρια και τις εγκαταστάσεις ορισμένων επιχειρήσεων και εμπορικών συνδέσμων του κλάδου του χαρτονιού.

9 Μετά τους ελέγχους αυτούς, η Επιτροπή απηύθυνε αίτηση παροχής πληροφοριών και εγγράφων βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 σε όλους τους αποδέκτες της αποφάσεως.

10 Τα στοιχεία τα οποία συνέλεξε στο πλαίσιο αυτών των ελέγχων και αιτήσεων παροχής πληροφοριών και εγγράφων οδήγησαν την Επιτροπή στο συμπέρασμα ότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις είχαν, από τα μέσα του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1991 τουλάχιστον (στις πλείστες των περιπτώσεων), μετάσχει σε παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης.

11 Αποφάσισε, κατά συνέπεια, να κινήσει την κατ' εφαρμογήν της διατάξεως αυτής προβλεπόμενη διαδικασία. Με επιστολή της 21ης Δεκεμβρίου 1992, απηύθυνε ανακοίνωση των αιτιάσεων σε κάθε μια από τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις. Όλες οι αποδέκτριες επιχειρήσεις απάντησαν γραπτώς. Εννέα εξ αυτών ζήτησαν να εκθέσουν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους. Η ακρόασή τους διενεργήθηκε από τις 7 έως τις 9 Ιουνίου 1993.

12 Κατά το πέρας της διαδικασίας, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση, η οποία περιέχει τις ακόλουθες διατάξεις:

«Άρθρο 1

Οι επιχειρήσεις Buchmann GmbH, Cascades SA, Enso-Gutzeit Oy, Europa Carton AG, Finnboard - the Finnish Board Mills Association, Fiskeby Board AB, Gruber & Weber GmbH & Co KG, Kartonfabriek De Eendracht NV (με εμπορική επωνυμία BPB de Eendracht NV) Koninklijke KNP BT NV (πρώην Koninklijke Nederlandse Papierfabrieken NV), Laakmann Karton GmbH & Co. KG, Mo Och Domsjφ AB (MoDo), Mayr-Melnhof Gesellschaft mbH, Papeteries de Lancey SA, Rena Kartonfabrik AS, Sarriσ SpA, SCA Holding Ltd [πρώην Reed Paper & Board (UK) Ltd], Stora Kopparberge Bergslags AB, Enso Espaρola SA (πρώην Tampella Espaρola SA) και Moritz J. Weig GmbH & Co. KG παρέβησαν το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης με τη συμμετοχή τους:

- στην περίπτωση της Buchmann και της Rena από τον Μάρτιο του 1988 περίπου μέχρι τα τέλη του 1990 τουλάχιστον,

- στην περίπτωση της Enso Espaρola, τουλάχιστον από τον Μάρτιο του 1988 μέχρι το τέλος Απριλίου 1991 τουλάχιστον,

- στην περίπτωση της Gruber & Weber από το 1988 τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 1990,

- στις υπόλοιπες περιπτώσεις, από τα μέσα του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1991 τουλάχιστον,

σε μία συμφωνία και μια εναρμονισμένη πρακτική με τις οποίες, από τα μέσα του 1986, οι προμηθευτές χαρτονιού στην Κοινότητα:

- πραγματοποίησαν σε τακτά χρονικά διαστήματα σειρά μυστικών και θεσμοθετημένων συναντήσεων για να συζητήσουν και να υιοθετήσουν ένα κοινό βιομηχανικό σχέδιο περιορισμού του ανταγωνισμού,

- συμφώνησαν τακτικές αυξήσεις των τιμών για κάθε ποιότητα του προϋόντος σε κάθε εθνικό νόμισμα,

- προσχεδίασαν και εφήρμοσαν ταυτόχρονες και ενιαίες αυξήσεις των τιμών σε ολόκληρη την Κοινότητα,

- συμφώνησαν άτυπα να διατηρηθούν σταθερά τα μερίδια των σημαντικότερων παραγωγών στην αγορά με κατά καιρούς τροποποιήσεις,

- έλαβαν, όλο και συχνότερα από τις αρχές του 1990, εναρμονισμένα μέτρα ελέγχου της προσφοράς του προϋόντος στην κοινοτική αγορά, για να εξασφαλίσουν την εφαρμογή των εν λόγω εναρμονισμένων αυξήσεων των τιμών,

- αντήλλαξαν εμπορικές πληροφορίες (για τις παραδόσεις, τις τιμές, την παύση της λειτουργίας των εργοστασίων, τις ανεκτέλεστες παραγγελίες και τα ποσοστά χρησιμοποίησης των μηχανημάτων) για τη στήριξη των παραπάνω μέτρων.

(...)

Άρθρο 3

Με την παρούσα απόφαση επιβάλλονται, για τις παραβάσεις του άρθρου 1 που διαπιστώθηκαν, τα ακόλουθα πρόστιμα στις παρακάτω επιχειρήσεις:

(...)

v) Finnboard - the Finnish Board Mills Association, πρόστιμο 20 000 000 ECU, για το οποίο η Oy Kyro AB είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον υπεύθυνη με τη Finnboard για το ποσό των 3 000 000 ECU, η Metsδ-Serla Oy για το ποσό των 7 000 000 ECU, η Tampella Corp. για το ποσό των 5 000 000 ECU και η United Paper Mills Ltd για το ποσό των 5 000 000 ECU·

(...)».

13 Κατά την απόφαση, η παράβαση εξελίχθηκε στο πλαίσιο ενός φορέα γνωστού ως Product Group Paperboard (στο εξής: PG Paperboard), ο οποίος απετελείτο από διάφορες ομάδες ή επιτροπές.

14 Εντός του φορέα αυτού συστάθηκε, περί τα μέσα του 1986, μια Presidents Working Group (ομάδα εργασίας προέδρων, στο εξής: PWG), αποτελούμενη από υψηλά ισταμένους εκπροσώπους των (οκτώ περίπου) μεγαλυτέρων παραγωγών χαρτονιού της Κοινότητας.

15 Η PWG είχε ως βασική δραστηριότητα να συζητεί και να διαβουλεύεται για την αγορά, τα μερίδια αγοράς, τις τιμές και την παραγωγική ικανότητα. Ειδικότερα, ελάμβανε βασικές αποφάσεις τόσο για το χρονοδιάγραμμα όσο και για το επίπεδο των αυξήσεων των τιμών που θα πραγματοποιούσαν οι παραγωγοί.

16 Η PWG υπέβαλλε εκθέσεις στην President Conference (συμβούλιο προέδρων, στο εξής: PC), στην οποία μετείχαν (κατά το μάλλον ή ήττον τακτικά) όλοι σχεδόν οι διευθύνοντες σύμβουλοι των οικείων επιχειρήσεων. Η PC συνερχόταν κατά την υπό κρίση περίοδο δύο φορές ετησίως.

17 Περί τα τέλη του 1987, συστάθηκε η Joint Marketing Committee (κοινή επιτροπή μάρκετινγκ, στο εξής: JMC). Βασικό της έργο ήταν αφενός μεν να προσδιορίζει εάν και, εφόσον ναι, με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ οι αυξήσεις των τιμών, αφετέρου δε να επεξεργάζεται τις λεπτομέρειες των πρωτοβουλιών για τις τιμές που απεφάσιζε η PWG για καθεμία χώρα μεμονωμένα και για τους κυριοτέρους πελάτες με στόχο τη δημιουργία ενός συστήματος ισοδυνάμων τιμών στην Ευρώπη.

18 Τέλος, η «οικονομική επιτροπή» (στο εξής: ΟΕ) συζητούσε θέματα όπως οι διακυμάνσεις των τιμών στις εθνικές αγορές και οι ανεκτέλεστες παραγγελίες και γνωστοποιούσε τα πορίσματά της στην JMC ή, πριν από τα τέλη του 1987, στην προκάτοχο της JMC, Marketing Committee. H ΟΕ απετελείτο από διευθυντές μάρκετινγκ ή/και πωλήσεων των περισσοτέρων από τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις και συνερχόταν περισσότερες από μία φορές ετησίως.

19 Όπως προκύπτει ακόμη από την απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι οι δραστηριότητες της PG Paperboard υπεβοηθούντο από την ανταλλαγή πληροφοριών που γινόταν μέσω της εταιρείας καταπιστευτικής διαχειρίσεως Fides με έδρα τη Ζυρίχη (Ελβετία). Κατά την απόφαση, τα περισσότερα μέλη της PG Paperboard υπέβαλλαν στη Fides περιοδικές εκθέσεις σχετικά με τις παραγγελίες, την παραγωγή, τις πωλήσεις και τη χρησιμοποίηση της παραγωγικής ικανότητας. Οι εκθέσεις αυτές συγκεντρώνονταν στο πλαίσιο του συστήματος Fides, τα δε συγκεντρωμένα κατ' αυτόν τον τρόπο στοιχεία διαβιβάζονταν στη συνέχεια στους μετέχοντες.

20 Η προσφεύγουσα Finnish Board Mills Association - Finnboard (στο εξής: Finnboard) είναι επαγγελματική ένωση φινλανδικού δικαίου, που, το 1991, αριθμούσε έξι εταιρίες μέλη, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι παραγωγοί χαρτονιού Oy Kiro AB, Metsδ-Serla Oy, Tampella Corporation και United Paper Mills. Η Finnboard εμπορεύεται σε ολόκληρη την Κοινότητα, εν μέρει μέσω των θυγατρικών της, το χαρτόνι το οποίο παράγουν οι τέσσερις αυτές εταιρίες μέλη.

21 Κατά την απόφαση, μετείχε, από τα μέσα του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1991 τουλάχιστον, στις συναντήσεις όλων των οργάνων της PG Paperboard. Εκπρόσωπος της Finnboard προήδρευε, επί δύο έτη περίπου της PWG και της PC.

Διαδικασία

22 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 14 Οκτωβρίου 1994, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

23 Κατά της αποφάσεως προσέφυγαν επίσης δεκαέξι από τις λοιπές δεκαοκτώ επιχειρήσεις που θεωρήθηκαν υπαίτιες της παραβάσεως (υποθέσεις T-295/94, T-301/94, T-304/94, T-308/94, T-309/94, T-310/94, T-311/94, T-317/94, T-319/94, T-327/94, T-334/94, T-337/94, T-347/94, T-348/94, T-352/94 και T-354/94).

24 Με επιστολή που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 10 Ιουνίου 1996, η προσφεύγουσα στην υπόθεση T-301/94, Laakmann Karton GmbH, παραιτήθηκε της προσφυγής της, η δε υπόθεση διαγράφηκε από το πρωτόκολλο του Πρωτοδικείου με διάταξη της 18ης Ιουλίου 1996, T-301/94, Laakmann Karton κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή).

25 Κατά της αποφάσεως προσέφυγαν επίσης οι τέσσερις προαναφερθείσες φινλανδικές επιχειρήσεις, μέλη της προσφεύγουσας και ευθυνόμενες αλληλεγγύως, υπ' αυτή τους την ιδιότητα, για την πληρωμή του επιβληθέντος σ' αυτήν προστίμου (συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-339/94, T-340/94, T-341/94 και T-342/94).

26 Τέλος, προσφυγή άσκησε ο σύνδεσμος CEPI-Cartonboard, μη αποδέκτης της αποφάσεως. Παραιτήθηκε όμως της προσφυγής του με επιστολή που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 8 Ιανουαρίου 1997, η δε υπόθεση διαγράφηκε από το πρωτόκολλο του Πρωτοδικείου με διάταξη της 6ης Μαρτίου 1997, T-312/94, CEPI-Cartonboard κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή).

27 Με επιστολή της 5ης Φεβρουαρίου 1997, το Πρωτοδικείο κάλεσε τους διαδίκους να μετάσχουν σε ανεπίσημη συνάντηση, ιδίως για ν' αναπτύξουν τις παρατηρήσεις τους επί του ενδεχομένου της συνεκδικάσεως των υποθέσεων T-295/94, T-304/94, T-308/94, T-309/94, T-310/94, T-311/94, T-317/94, T-319/94, T-327/94, T-334/94, T-337/94, T-338/94, T-347/94, T-348/94, T-352/94 και T-354/94, προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας. Κατά την εν λόγω συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε στις 29 Απριλίου 1997, οι διάδικοι αποδέχθηκαν τη συνεκδίκαση αυτή.

28 Με διάταξη της 4ης Ιουνίου 1997, ο πρόεδρος του τρίτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου αποφάσισε να συνεκδικάσει λόγω συναφείας τις προαναφερθείσες υποθέσεις προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας, σύμφωνα με το άρθρο 50 του Κανονισμού Διαδικασίας, δέχθηκε δε αίτηση εμπιστευτικού χειρισμού την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα της υποθέσεως T-334/94.

29 Με διάταξη της 20ής Ιουνίου 1997, δέχθηκε αίτηση εμπιστευτικού χειρισμού την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα της υποθέσεως T-337/94 σχετικά με έγγραφο το οποίο προσκόμισε εις απάντηση γραπτής ερωτήσεως του Πρωτοδικείου.

30 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο (τρίτο πενταμελές τμήμα) αποφάσισε να λάβει μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας, ζητώντας από τους διαδίκους να απαντήσουν σε ορισμένες γραπτές ερωτήσεις και να προσκομίσουν ορισμένα έγγραφα. Οι διάδικοι ανταποκρίθηκαν στα αιτήματα αυτά.

31 Οι διάδικοι των απαριθμουμένων στη σκέψη 27 υποθέσεων αγόρευσαν και απάντησαν στις προφορικές ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά τη δημόσια συνεδρίαση που διεξήχθη από τις 25 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου 1997.

32 Όσον αφορά ειδικά την παρούσα υπόθεση, η προσφεύγουσα δήλωσε, με επιστολή της 19ης Ιουλίου 1995, ότι παραιτείται της καταθέσεως υπομνήματος απαντήσεως. Προέβαλε όμως, στην εν λόγω επιστολή, επιχειρήματα περί ανακριβείας των στοιχείων στα οποία στηρίχτηκε η Επιτροπή για να υπολογίσει το πρόστιμο.

33 Στις 6 Οκτωβρίου 1995, η Επιτροπή υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της επιστολής της προσφεύγουσας.

Αιτήματα των διαδίκων

34 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:

- να ακυρώσει την απόφαση καθ' όσον την αφορά·

- επικουρικώς, να μειώσει το ποσό του προστίμου·

- να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.

35 Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:

- να απορρίψει την προσφυγή·

- να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Επί του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως

Επί του λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως του γλωσσικού καθεστώτος

Επιχειρήματα των διαδίκων

36 Ο λόγος αυτός αποτελείται από δύο σκέλη.

37 Με ένα πρώτο σκέλος, η προσφεύγουσα τονίζει ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως, δεν υπαγόταν στη δικαιοδοσία κράτους μέλους. Η απόφαση, επομένως, δεν μπορούσε να είναι αυθεντική έναντι αυτής, κατά την έννοια του άρθρου 16 του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής της 17ης Φεβρουαρίου 1993 (ΕΕ 1993 L 230, σ. 15, στο εξής: εσωτερικός κανονισμός της Επιτροπής), παρά μόνο στη γλώσσα του εντολοδόχου της, που ήταν η γερμανική. Προς στήριξη της απόψεώς της, επικαλείται τον κανονισμό 99/63/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1963, περί των ακροάσεων που προβλέπονται στο άρθρο 19, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αριθ. 17 του Συμβουλίου (EE 1963, 127, σ. 2268, στο εξής: κανονισμός 99/63/ΕΟΚ), του οποίου το άρθρο 2, παράγραφος 1, ορίζει ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων μπορεί να απευθύνεται στην επιχείρηση ή στον εντολοδόχο της. Σε μια περίπτωση, όπως η παρούσα, όπου ο επιλεγείς εντολοδόχος υπάγεται στη δικαιοδοσία κράτους μέλους, η εν λόγω διάταξη επιβάλλει ως γλώσσα της διαδικασίας να επιλεγεί η γλώσσα του εντολοδόχου. Η γλώσσα αυτή είναι και η μόνη στην οποία η απόφαση μπορεί να είναι αυθεντική.

38 Η προσφεύγουσα διατείνεται περαιτέρω ότι ο κανονισμός αριθ. 1 του Συμβουλίου, της 15ης Απριλίου 1958, περί καθορισμού του γλωσσικού καθεστώτος της Ευρωπαϋκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 14), εφαρμόζεται κατ' αναλογίαν και ότι, εφόσον η απάντηση στις αιτήσεις παροχής πληροφοριών της Επιτροπής ήταν συντεταγμένη στη γερμανική, η γλώσσα αυτή επελέγη ως γλώσσα της διαδικασίας. Παρά, όμως, τα παράπονα που επανειλημμένα της απηύθυνε ο εντολοδόχος της προσφεύγουσας, η Επιτροπή εξακολούθησε να διαβιβάζει έγγραφα συντεταγμένα στην αγγλική.

39 Τέλος, η επιλογή της αγγλικής ως γλώσσας της διαδικασίας συνιστά παράβαση του άρθρου 6, παράγραφος 3, στοιχείο αα, της Ευρωπαϋκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, της 4ης Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: Ευρωπαϋκή Σύμβαση).

40 Με ένα δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι υπήρξε παράβαση του γλωσσικού καθεστώτος κατά την κοινοποίηση της αποφάσεως. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 191, παράγραφος 3, της Συνθήκης, οι αποφάσεις πρέπει να κοινοποιούνται στη γλώσσα των αποδεκτών. Εν προκειμένω όμως, η απόφαση της κοινοποιήθηκε συντεταγμένη στην αγγλική.

41 Τέλος, με ένα τρίτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι προσεβλήθη το δικαίωμά της ακροάσεως, διότι η επίσημη ανακοίνωση των στρεφομένων κατ' αυτής αιτιάσεων, η διαβιβαστική επιστολή, καθώς και πολυάριθμα συνημμένα στην ανακοίνωση αποδεικτικά στοιχεία ήσαν συντεταγμένα στην αγγλική. Παραπέμποντας στο πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, υποστηρίζει ότι τα έγγραφα αυτά έπρεπε να είναι συντεταγμένα στη γερμανική και αμφισβητεί, επομένως, το κύρος της ανακοινώσεως των κατ' αυτής αιτιάσεων.

42 Προσθέτει ότι, εν όψει αφενός μεν της εκτάσεως της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και των παραρτημάτων της, αφετέρου δε του ότι μέγα μέρος των εγγράφων αυτών ήταν συντεταγμένο σε ξένη γλώσσα, η προθεσμία που της ετάχθη για ν' απαντήσει ήταν ανεπαρκής.

43 Η Επιτροπή διατείνεται ότι ουδόλως παρέβη τις διατάξεις περί του γλωσσικού καθεστώτος.

44 Ως προς το πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή τονίζει ότι ο κανονισμός αριθ. 1 αφορά μόνο την αλληλογραφία που απευθύνεται σε πρόσωπα υπαγόμενα στη δικαιοδοσία κράτους μέλους, ενώ η απόφαση εκδόθηκε πριν από την προσχώρηση της Φινλανδίας στην Κοινότητα. Επί πλέον, η απόφαση δεν συνιστά «απάντηση» κατά την έννοια του άρθρου 2 του κανονισμού αριθ. 1.

45 Μπορούσε, επομένως, να επιλέξει ελευθέρως τη γλώσσα διαδικασίας, λαμβάνοντας πάντως υπόψη τις τυχόν υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ της προσφεύγουσας και των κρατών μελών της Κοινότητας (απόφαση του Δικαστηρίου της 21ης Φεβρουαρίου 1973, 6/72, Europemballage και Continental Can κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 445, σκέψη 12). Εν προκειμένω, επέλεξε ως γλώσσα της διαδικασίας την αγγλική, δεδομένου ότι είναι η γλώσσα εργασίας της Ευρωπαϋκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) και η γλώσσα διαδικασίας του Δικαστηρίου ΕΖΕΣ, ότι η προσφεύγουσα χρησιμοποιούσε την αγγλική στην αλληλογραφία της με τις θυγατρικές πωλήσεών της εντός της Κοινότητας και ότι, τέλος, φέρει αγγλική επωνυμία.

46 Ως προς το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή τονίζει ότι ενδεχόμενες πλημμέλειες της κοινοποιήσεως αποφάσεως δεν θίγουν τη νομιμότητά της. Συγκεκριμένα, τέτοιες πλημμέλειες μπορούν απλώς να κωλύσουν, υπό ορισμένες περιστάσεις, την έναρξη της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, αποτέλεσμα που δεν ασκεί εν προκειμένω επιρροή (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1972, 52/69, Geigy κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 189, σκέψη 11).

47 Όσον αφορά, τέλος, το τρίτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι η προσφεύγουσα και ο εντολοδόχος της έλαβαν και το γερμανικό κείμενο της ανακοινώσεως των αιτιάσεων. Εν πάση περιπτώσει, η απάντηση της προσφεύγουσας στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, που κατατέθηκε χωρίς να έχει ζητήσει παράταση της προθεσμίας, αποδεικνύουν ότι ήταν κάλλιστα σε θέση να λάβει γνώση των αιτιάσεων που διατυπώθηκαν κατ' αυτής. Δεν μπορεί να θεωρηθεί, επομένως, ότι παραγνωρίστηκε το δικαίωμά της ακροάσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιουλίου 1970, 41/69, ACF Chemiefarma κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 397, σκέψεις 48, 52 και 53).

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

48 Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η Επιτροπή έστειλε την ανακοίνωση των αιτιάσεων και την απόφαση στην έδρα της προσφεύγουσας στη Φινλανδία και ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως, η προσφεύγουσα δεν υπαγόταν ακόμη στη δικαιοδοσία κράτους μέλους της Κοινότητας. Τότε, καμμία επίσημη γλώσσα της Κοινότητας δεν ίσχυε ειδικά, δυνάμει της κοινοτικής ρυθμίσεως, στις σχέσεις μεταξύ της Επιτροπής και μιας επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε τρίτη χώρα.

49 Συγκεκριμένα, ο κανονισμός αριθ. 1, όπως τροποποιήθηκε, τον οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, προβλέπει απλώς κανόνες περί του γλωσσικού καθεστώτος που ισχύει μεταξύ της Κοινότητας και κράτους μέλους ή προσώπου υπαγομένου στη δικαιοδοσία κράτους μέλους.

50 Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν απηύθυνε κανένα επίσημο έγγραφο στον εντολοδόχο της προσφεύγουσας στη Γερμανία, εφόσον τα έγγραφα τα οποία έλαβε αυτός ήσαν αντίγραφα των επισήμων εγγράφων που είχαν σταλεί απευθείας στην προσφεύγουσα.

51 Περαιτέρω, ούτε το άρθρο 2 του κανονισμού 99/63 ούτε το άρθρο 6 της Ευρωπαϋκής Συμβάσεως, και αν ακόμη υποτεθεί ότι την τελευταία αυτή διάταξη μπορεί να επικαλεστεί επιχείρηση υποκείμενη σε διοικητική εξέταση σχετική με το δίκαιο ανταγωνισμού, επιβάλλουν τα απευθυνόμενα έγγραφα να είναι συντεταγμένα στη γλώσσα του κράτους μέλους όπου εδρεύει ο εντολοδόχος.

52 Η επιλογή της γλώσσας της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και της αποφάσεως έπρεπε, κατά συνέπεια, να γίνει εν όψει της σχέσεως την οποία διατηρούσε η προσφεύγουσα, εντός της Κοινότητας, με ένα κράτος μέλος (βλ. σχετικώς προαναφερθείσα απόφαση Europemballage και Continental Can κατά Επιτροπής, σκέψη 12). Είναι δε αδιαμφισβήτητο ότι, στην αλληλογραφία της με τις θυγατρικές πωλήσεών της στα κράτη μέλη της Κοινότητας, η προσφεύγουσα χρησιμοποιούσε την αγγλική γλώσσα. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η Επιτροπή είχε την ευχέρεια να επιλέξει ως γλώσσα της ανακοινώσεως των αιτιάσεων και της αποφάσεως την αγγλική.

53 Τέλος, τα παραρτήματα της κοινοποιήσεως των αιτιάσεων τα οποία δεν προέρχονται από την Επιτροπή πρέπει να θεωρούνται ως πειστήρια επί των οποίων στηρίζεται η Επιτροπή και, επομένως, πρέπει να γνωστοποιούνται στον αποδέκτη όπως έχουν (βλ. ιδίως απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Απριλίου 1995, T-148/89, Trιfilunion κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-1063, σκέψη 21).

54 Όσο για τον ισχυρισμό ότι η ταχθείσα στην προσφεύγουσα προθεσμία δεν της αρκούσε για ν' απαντήσει στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, αρκεί να σημειωθεί ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι δεν ζήτησε καμμία παράταση προθεσμίας για την κατάθεση απαντήσεως στην ανακοίνωση των αιτιάσεων.

55 Εν όψει των προεκτεθέντων, ο λόγος ακυρώσεως πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του λόγου ακυρώσεως περί πλημμελειών της διαδικασίας εκδόσεως, κυρώσεως και κοινοποιήσεως των αποφάσεων της Επιτροπής

Επιχειρήματα των διαδίκων

56 Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, προς διασφάλιση της αποδεικτικής ισχύος της αποφάσεως και χάριν της εννόμου προστασίας των αποδεκτών, έπρεπε η απόφαση να κυρωθεί άπαξ, εάν δε υπήρχαν περισσότερα του ενός φύλλα, να συνδέονται με υλικό μέσο. Μόνο μ' αυτόν τον τρόπο μπορούσε να εμποδισθεί η απάλειψη ή μεταβολή ορισμένων μερών της αποφάσεως. Η υπό κρίσιν απόφαση δεν είχε κυρωθεί άπαξ. Το ηθελημένο περιεχόμενό της προκύπτει μόνον εάν η απόφαση της 13ης Ιουλίου 1994 αναγνωσθεί σε συνδυασμό με τη διορθωτική απόφαση της 26ης Ιουλίου 1994. Οι δύο αυτές αποφάσεις επιδόθηκαν στην προσφεύγουσα χωριστά, πράγμα που πλήττει την αποδεικτική ισχύ τους.

57 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο να καλέσει την Επιτροπή να προσκομίσει το πρωτότυπο των δύο επιδίκων αποφάσεων, για να ελέγξει αφενός μεν αν έχουν συνδεθεί με υλικό μέσο, αφετέρου δε αν η αρχική απόφαση φέρει μνεία της τροποποιήσεως που επακολούθησε.

58 Επισημαίνει περαιτέρω ότι το άρθρο 15, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚΑΞ, στο γερμανικό του κείμενο, προβλέπει ότι οι ατομικές πράξεις δεσμεύουν τον ενδιαφερόμενο «durch die Zustellung» που του γίνεται, ενώ το άρθρο 191, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ, χρησιμοποιεί, στο γερμανικό του κείμενο, την έκφραση «bekannt werden». Το γαλλικό όμως κείμενο των δύο Συνθηκών, χρησιμοποιώντας τον όρο «notification», επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των δύο αυτών διατάξεων. Στηρίζοντας την ανάλυσή της στο άρθρο 4 της αποφάσεως 22/60 της Ανωτάτης Αρχής, της 7ης Σεπτεμβρίου 1960, περί εκτελέσεως του άρθρου 15 της Συνθήκης (JO 1960, 61, σ. 1248), η προσφεύγουσα συνάγει ότι μόνον η νομότυπη κοινοποίηση, είτε του πρωτοτύπου της αποφάσεως, είτε κεκυρωμένου αντιγράφου της, μπορεί να θεωρηθεί ως έγκυρη κοινοποίηση. Κατά συνέπεια, η κοινοποίηση, όπως εν προκειμένω, ακριβούς αντιγράφου συνεπάγεται το ανίσχυρον της αποφάσεως.

59 Τέλος, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η απόφαση δεν κυρώθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 16 του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής, με την υπογραφή του προέδρου και του γενικού γραμματέα της Επιτροπής. Συναφώς, υπενθυμίζει ότι η κοινοποιηθείσα απόφαση έφερε μόνο την υπογραφή του αρμοδίου επί θεμάτων ανταγωνισμού μέλους της Επιτροπής. Ζητεί από το Πρωτοδικείο να καλέσει την Επιτροπή να καταθέσει το πρωτότυπο της αποφάσεως, για να ελέγξει αν είναι κεκυρωμένο.

60 Και αν ακόμη υποτεθεί ότι το πρωτότυπο της αποφάσεως είναι προσηκόντως κεκυρωμένο, η απόφαση παραμένει ανίσχυρη, διότι δεν κοινοποιήθηκε κείμενο πανομοιότυπο με το πρωτότυπο της αποφάσεως.

61 Προκαταρκτικώς, η Επιτροπή τονίζει ότι το άρθρο 191, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ δεν επιβάλλει ορισμένο τύπο κοινοποιήσεως. Αρκεί η απόφαση να περιέλθει στον αποδέκτη, με μορφή απλού εγγράφου, αυτός δε να μπορέσει να λάβει γνώση της (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 10ης Δεκεμβρίου 1957, 8/56, ALMA κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 163, και της 15ης Δεκεμβρίου 1994, C-195/91 P, Bayer κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I-5619, σκέψεις 7 και 20). Εφόσον οι προϋποθέσεις αυτές πληρούνται εν προκειμένω, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας περί πλημμελειών της διαδικασίας κοινοποιήσεως στερούνται ερείσματος.

62 Περαιτέρω, το ακριβές αντίγραφο της αποφάσεως θεωρείται ότι συνιστά πλήρη απόδειξη (απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Οκτωβρίου 1989, 97/87, 98/87 και 99/87, Dow Chemical Ibιrica κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 3165, σκέψη 59, και αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 7ης Ιουλίου 1994, T-43/92, Dunlop Slazenger κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. II-441, σκέψεις 24 και 25, και της 27ης Οκτωβρίου 1994, T-34/92, Fiatagri και New Holland Ford κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. II-905, σκέψη 27).

63 Εν προκειμένω, η απόφαση κυρώθηκε σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 16 του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής. Η προσφεύγουσα άλλωστε δεν προέβαλε καμμία ένδειξη περί πλημμελειών της διαδικασίας εκδόσεως της αποφάσεως. Συναφώς, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η απόφαση της 26ης Ιουλίου 1994 ουδόλως μετέβαλε την απόφαση καθ' όσον αφορά την προσφεύγουσα και ότι, εν πάση περιπτώσει, η παραπομπή της αποφάσεως της 26ης Ιουλίου 1994 στην απόφαση συνιστά επαρκή σύνδεσμο μεταξύ των δύο επιδίκων αποφάσεων.

64 Υπ' αυτές τις συνθήκες, πρέπει να υποχρεωθεί η Επιτροπή να προσκομίσει το πρωτότυπο της αποφάσεως (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Bayer κατά Επιτροπής, Fiatagri και New Holland Ford κατά Επιτροπής, και Dunlop Slazenger κατά Επιτροπής).

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

65 Προς αμφισβήτηση του νομοτύπου της εκδόσεως και κυρώσεως της αποφάσεως, το μόνο επιχείρημα το οποίο μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς η προσφεύγουσα είναι ότι το πιστοποιούμενο «ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου» που της απεστάλη δεν φέρει τις υπογραφές του προέδρου και του γενικού γραμματέα της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, το άρθρο 16 του εσωτερικού κανονισμού της Επιτροπής, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως, ορίζει: «Οι πράξεις που εγκρίνονται σε συνεδρίαση [...] προσαρτώνται ως παράρτημα, στη γλώσσα ή τις γλώσσες που είναι αυθεντικές, στα πρακτικά της συνεδρίασης της Επιτροπής κατά τη διάρκεια της οποίας εγκρίθηκαν [...]. Οι πράξεις αυτές κυρώνονται με την υπογραφή του Προέδρου και του Γενικού Γραμματέα στην πρώτη σελίδα των εν λόγω πρακτικών.» Η διατύπωση, επομένως, της κυρώσεως αποφάσεως που εγκρίνεται σε συνεδρίαση του σώματος των μελών της Επιτροπής δεν απαιτεί να τίθενται οι υπογραφές του προέδρου και του γενικού γραμματέα της Επιτροπής πάνω στο σώμα της αποφάσεως, αλλά στο πρακτικό της αποφάσεως κατά την οποία η πράξη αυτή εγκρίθηκε. Επομένως, η έλλειψη των υπογραφών του προέδρου και του γενικού γραμματέα της Επιτροπής πάνω στο αντίγραφο της αποφάσεως που πιστοποιείται ως «ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου» δεν συνιστά ένδειξη ότι η απόφαση δεν κυρώθηκε προσηκόντως.

66 Η προσφεύγουσα δεν επικαλείται καμμία άλλη ένδειξη, ούτε και κάποια συγκεκριμένη περίσταση, ικανή να αποδυναμώσει το τεκμήριο νομιμότητας που ισχύει για τις κοινοτικές πράξεις (βλ. ιδίως προαναφερθείσα απόφαση Dunlop Slazenger κατά Επιτροπής, σκέψη 24).

67 Ελλείψει τέτοιας ενδείξεως, δεν συντρέχει λόγος να διατάξει το Πρωτοδικείο την αιτηθείσα διεξαγωγή αποδείξεων.

68 Ως προς το νομότυπον της κοινοποιήσεως, καμμία διάταξη του κοινοτικού δικαίου δεν αποκλείει να κοινοποιείται η απόφαση υπό μορφή ακριβούς αντιγράφου, ούτε να κοινοποιείται χωριστά διορθωτική απόφαση.

69 Εν προκειμένω, το αντίγραφο της αποφάσεως που απευθύνθηκε στην προσφεύγουσα φέρει το όνομα του αρμοδίου επί θεμάτων ανταγωνισμού μέλους της Επιτροπής και τη μνεία «ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου» («certified copy»). Επίσης, είναι υπογεγραμμένο από τον γενικό γραμματέα της Επιτροπής. Ένα τέτοιο αντίγραφο είναι νομότυπο. Διαθέτει την ίδια νομική ισχύ με το πρωτότυπο της πράξεως που εξεδόθη από το σώμα των μελών και κυρώθηκε κατά τους τύπους τους οποίους επιβάλλει ο εσωτερικός κανονισμός της Επιτροπής.

70 Όσον αφορά τον τύπο της κοινοποιήσεως, κατά πάγια νομολογία, προσήκουσα κοινοποίηση, σύμφωνα με τη Συνθήκη, υπάρχει, όταν η απόφαση έχει ανακοινωθεί στον αποδέκτη της και αυτός είναι σε θέση να λάβει γνώση αυτής (προαναφερθείσα απόφαση Europemballage και Continental Can κατά Επιτροπής, σκέψη 10). Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από το ίδιο το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα ήταν σε θέση να λάβει πλήρη γνώση της αποφάσεως και να υπερασπίσει όλα τα δικαιώματά της ενώπιον του Πρωτοδικείου.

71 Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του λόγου ακυρώσεως περί προσβολής των δικαιωμάτων του αμυνομένου και παραβάσεως των κανόνων περί του τύπου της ανακοινώσεως των αιτιάσεων

Επιχειρήματα των διαδίκων

72 Ο λόγος αυτός υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.

73 Με το πρώτο σκέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων δεν εκδόθηκε ούτε ανακοινώθηκε στους αποδέκτες από το αρμόδιο σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού 99/63 όργανο, ήτοι την Επιτροπή.

74 Η ανακοίνωση των αιτιάσεων τής διαβιβάστηκε με τη μορφή μη υπογεγραμμένου εγγράφου, συνημμένου σε επιστολή του γενικού διευθυντή ανταγωνισμού. Ελλείψει υπογραφής, το έγγραφο αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «πράξη» της Επιτροπής. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση της αποφάσεως.

75 Άλλωστε, και αν ακόμη υποτεθεί ότι το εν λόγω έγγραφο, από κοινού με τη διαβιβαστική του επιστολή, μπορεί να θεωρηθεί ως «ανακοίνωση των αιτιάσεων» κατά την έννοια του κανονισμού 99/63, αυτή δεν της ανακοινώθηκε από την Επιτροπή. Ωστόσο, το άρθρο 19, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 απονέμει την αποκλειστική προς τούτο αρμοδιότητα στην Επιτροπή, της οποίας ο εσωτερικός κανονισμός δεν επιτρέπει την ανάθεση σε άλλο όργανο. Εν πάση περιπτώσει, ούτε ο καθορισμός του περιεχομένου της ανακοινώσεως των αιτιάσεων ούτε η γνωστοποίηση αυτής στους αποδέκτες μπορούν, δυνάμει του εσωτερικού κανονισμού, να ανατεθούν σε τρίτους (αποφάσεις του Δικαστηρίου Geigy κατά Επιτροπής, όπ.π., και της 17ης Οκτωβρίου 1972, 8/72, Cementhandelaren κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 224). Ομοίως, ούτε η αρμοδιότητα ορισμού της προθεσμίας απαντήσεως στην ανακοίνωση των αιτιάσεων μπορεί ν' ανατεθεί σε τρίτους.

76 Με το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, μη συνδέοντας με υλικό μέσο την ανακοίνωση των αιτιάσεων και τα παραρτήματά της, η Επιτροπή παρέβη την προβλεπόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 99/63 υποχρέωση τηρήσεως εγγράφου τύπου, σκοπός του οποίου είναι να εξασφαλισθούν οι ίδιες εγγυήσεις με εκείνες που προκύπτουν από την υποχρέωση κυρώσεως των τελικών αποφάσεων. Επομένως, η ανακοίνωση των αιτιάσεων δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως θεμέλιο της αποφάσεως.

77 Η υποχρέωση τηρήσεως εγγράφου τύπου επιβάλλει, άλλωστε, η ανακοίνωση των αιτιάσεων να είναι υπογεγραμμένη στο κάτω μέρος της τελευταίας σελίδας. Η υπογραφή του γενικού διευθυντή επί της διαβιβαστικής επιστολής δεν αναπληρώνει την απαιτούμενη υπογραφή.

78 Η Επιτροπή υπενθυμίζει, ως προς το πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, ότι από τα υποβληθέντα στην προσφεύγουσα έγγραφα προκύπτει ότι οι διατυπωθείσες κατ' αυτής αιτιάσεις εγκρίθηκαν από την Επιτροπή. Περαιτέρω, ο γενικός διευθυντής της Επιτροπής υπέγραψε την ανακοίνωση των αιτιάσεων δυνάμει απλής εξουσιοδοτήσεως υπογραφής, και επομένως το περί αναρμοδιότητάς του επιχείρημα είναι αβάσιμο (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 17ης Ιανουαρίου 1984, 43/82 και 63/82, VBVB και VBBB κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 19, σκέψη 14, και Geigy κατά Επιτροπής, όπ.π., σκέψη 5).

79 Η Επιτροπή τονίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο απεστάλη, δυνάμει του άρθρου 10 του κανονισμού 99/63, η ανακοίνωση των αιτιάσεων σκοπό έχει, προ πάντων, να διασφαλίσει την απόδειξη της ημερομηνίας της ανακοινώσεως. Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση των αιτιάσεων συντελείται προσηκόντως, αν ο αποδέκτης είναι σε θέση να λάβει πλήρη γνώση του περιεχομένου των κατ' αυτού αιτιάσεων (προαναφερθείσες αποφάσεις Geigy κατά Επιτροπής, σκέψη 11, και Bayer κατά Επιτροπής, σκέψεις 7 και 20).

80 Ως προς το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα παραγνωρίζει το νόημα του του άρθρου 2 του κανονισμού 99/63. Το άρθρο αυτό δεν επιβάλλει η ανακοίνωση των αιτιάσεων να φέρει ιδίοχειρη υπογραφή, ούτε η ανακοίνωση να συνίσταται σε ενιαία πράξη. Για να εμφαίνεται ο υφιστάμενος μεταξύ των διαβιβαζομένων εγγράφων και των παραρτημάτων σύνδεσμος, αρκεί να επιγράφονται τα παραρτήματα και να αριθμούνται όλες οι σελίδες.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

81 Ως προς το πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η απευθυνθείσα στην προσφεύγουσα ανακοίνωση των αιτιάσεων συνοδευόταν από επιστολή υπογεγραμμένη από τον γενικό διευθυντή ανταγωνισμού (ΓΔ IV) της Επιτροπής.

82 Υπογράφοντας, όμως, αυτή την επιστολή, ο γενικός διευθυντής δεν ενήργησε στο πλαίσιο μεταβιβάσεως αρμοδιότητας, αλλ' απλής εξουσιοδοτήσεως υπογραφής την οποία του είχε παράσχει το αρμόδιο μέλος της Επιτροπής (προαναφερθείσα απόφαση Geigy κατά Επιτροπής, σκέψη 5). Μια τέτοια εξουσιοδότηση υπογραφής αποτελεί συνήθη τρόπο με τον οποίο ασκεί τις αρμοδιότητές της η Επιτροπή (προαναφερθείσα απόφαση VBVB και VBBB κατά Επιτροπής, σκέψη 14).

83 Κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι, εν προκειμένω, η κοινοτική διοίκηση δεν ετήρησε τους εφαρμοστέους εν προκειμένω κανόνες (προαναφερθείσα απόφαση VBVB και VBBB κατά Επιτροπής, σκέψη 14), η αιτίαση πρέπει ν' απορριφθεί.

84 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, δεύτερον, ότι η ανακοίνωση των αιτιάσεων δεν εγκρίθηκε από την Επιτροπή. Συναφώς, αρκεί να επισημανθεί ότι η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει καμμία ένδειξη ικανή ν' αποδυναμώσει το τεκμήριο νομιμότητας που ισχύει για τις κοινοτικές πράξεις. Παρέλκει, επομένως, ο έλεγχος της ενδεχόμενης συνδρομής της φερομένης παραβάσεως (κατ' αναλογίαν, απόφαση Fiatagri και New Holland Ford κατά Επιτροπής, σκέψη 27).

85 Επομένως, το πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως πρέπει ν' απορριφθεί.

86 Ως προς το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, ούτε αυτό μπορεί να γίνει δεκτό.

87 Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 99/63, «η Επιτροπή ανακοινώνει γραπτώς στις επιχειρήσεις και στις ενώσεις επιχειρήσεων τις αιτιάσεις που τους προσάπτονται». Η διάταξη αυτή δεν απαιτεί η ανακοίνωση των αιτιάσεων να φέρει ιδιόχειρη υπογραφή πάνω στο ίδιο το έγγραφο, ούτε να συνίσταται σε τυπικώς ενιαία πράξη.

88 Εν πάση περιπτώσει, οι προσαφθείσες στην προσφεύγουσα αιτιάσεις τής κοινοποιήθηκαν εγγράφως κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δύναται να εντοπίσει επακριβώς σε ποια έγγραφα στήριζε τις αιτιάσεις αυτές η Επιτροπή.

89 Εν όψει των προεκτεθέντων, ο λόγος ακυρώσεως πρέπει ν' απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως του άρθρου 190 της Συνθήκης

Επιχειρήματα των διαδίκων

90 Η προσφεύγουσα, εκθέτοντας λεπτομερώς τους σκοπούς της προβλεπομένης στο άρθρο 190 της Συνθήκης υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, διατείνεται, πρώτον, ότι η Επιτροπή όφειλε, για κάθε ενέργεια την οποία χαρακτηρίζει ως παράβαση, να αναφέρει ποιας διατάξεως συνιστά παράβαση και να διευκρινίζει αν η παράβαση είχε διαπραχθεί υπό μορφή συμφωνίας ή εναρμονισμένης πρακτικής. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα για να ελεγχθεί αν κάθε μια από τις αμφισβητούμενες ενέργειες στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, που είναι η γενεσιουργός πράξη, το παράνομον και η υπαιτιότητα. Συνεπώς, το ότι η παράβαση συνίστατο στη συμμετοχή σε συμφωνία ή σε εναρμονισμένη πρακτική δεν αρκεί, διότι μία και η αυτή ενέργεια δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική.

91 Και ναι μεν πλείονες ενέργειες δύνανται να χαρακτηρισθούν διαρκής παράβαση, η δυνατότητα όμως αυτή δεν απαλλάσσει την Επιτροπή από την υποχρέωση να μνημονεύει, για κάθε επί μέρους ενέργεια, τα συστατικά του αδικήματος στοιχεία. Μόνον αν καθεμιά από τις επί μέρους ενέργειες συνιστά αδίκημα, το σύνολο αυτών των ενεργειών μπορεί ενδεχομένως να χαρακτηρισθεί διαρκής παράβαση.

92 Δεύτερον, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η απόφαση όφειλε επίσης να περιλαμβάνει, για κάθε ενέργεια την οποία χαρακτηρίζει ως αδίκημα, ακριβή περιγραφή των συγκεκριμένων πραγματικών περιστάσεων, όπως τον τόπο στον οποίο συνετελέσθη, ποιοι μετείχαν και τον ακριβή ρόλο καθενός.

93 Τρίτον και τελευταίον, η απόφαση όφειλε να περιέχει, για κάθε αμφισβητούμενη ενέργεια, μνεία των φυσικών προσώπων που έδρασαν. Συναφώς, το άρθρο 15 του κανονισμού 17 προϋποθέτει μεν δράση φυσικού προσώπου εκ προθέσεως ή εξ αμελείας, καταλογιστή όμως σε επιχείρηση.

94 Η Επιτροπή θεωρεί ότι η απόφαση περιέχει επαρκή περιγραφή των πραγματικών στοιχείων που δικαιολογούν την επιβολή προστίμου. Εφόσον πρόκειται για σύνθετη και μακράς διάρκειας σύμπραξη, κάθε ατομική συμπεριφορά εντάσσεται σε ενιαίο σύστημα που αποσκοπεί στη παρεμπόδιση της ελεύθερης λειτουργίας του ανταγωνισμού, οπότε δεν χρειάζεται να χαρακτηρισθεί κάθε ατομική συμπεριφορά ως συμφωνία ή ως εναρμονισμένη πρακτική (απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 1991, T-7/89, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. II-1711, σκέψεις 262 έως 264). Εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή διευκρίνισε, στις αιτιολογικές σκέψεις 131 και 132 της αποφάσεως, ότι, από τα τέλη του 1987, η συμπεριφορά των επιχειρήσεων παρουσίαζε όλα τα χαρακτηριστικά μιας πραγματικής συμφωνίας κατά την έννοια του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης και ότι, μέχρι τότε, η συμπεριφορά των επιχειρήσεων στοιχειοθετούσε εναρμονισμένη πρακτική. Θα μπορούσε, άλλωστε, να χαρακτηρίσει μια δράση κυρίως μεν ως συμφωνία επικουρικώς δε ως εναρμονισμένη πρακτική (απόφαση της 10ης Μαρτίου 1992, T-13/89, ICI κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II-1021, σκέψεις 251 και 252).

95 Εφόσον πρόκειται για ενιαία παράβαση, η Επιτροπή δεν υποχρεούται ν' αποδείξει ότι κάθε επί μέρους πράξη της συμπράξεως πληροί τα κριτήρια του άρθρου 85 (ίδια απόφαση, σκέψεις 259 και 260).

96 Ούτε είναι αναγκαίο ν' αποδεικνύεται η συμμετοχή κάθε επιχειρήσεως σε κάθε εκδήλωση της συμπράξεως. Όπως εκτίθεται στις αιτιολογικές σκέψεις 116 και 117 της αποφάσεως, αρκεί η Επιτροπή ν' αποδεικνύει αφενός μεν την ύπαρξη της συνολικής συμπράξεως, αφετέρου δε τη συμμετοχή κάθε επιχειρήσεως σε ορισμένες ενέργειες που εμπίπτουν στο κοινό συνολικό σχέδιο (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις ICI κατά Επιτροπής, σκέψεις 256 έως 261 και 305, και Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, σκέψη 272).

97 Τέλος, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν υπεχρεούτο να κατονομάσει, στην απόφαση, τα πρόσωπα που ενήργησαν, διότι το άρθρο 85 απευθύνεται ειδικώς στις επιχειρήσεις. Αναγκαίο είναι μόνο να αποδεικνύεται ότι στη σύμπραξη μετείχαν πρόσωπα εξουσιοδοτημένα να ενεργούν για λογαριασμό των επιχειρήσεων που μετείχαν στη σύμπραξη, διότι αυτών των προσώπων οι ενέργειες καταλογίζονται στις οικείες επιχειρήσεις (απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 1983, 100/80, 101/80, 102/80 και 103/80, Musique Diffusion franηaise κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1825, σκέψη 97). Ως προς το σημείο αυτό, όμως, η ανακοίνωση των αιτιάσεων περιέχει λεπτομερή έκθεση των αποδείξεων που χρησιμοποίησε κατά της προσφεύγουσας, τα δε παραρτήματα αυτής της ανακοινώσεως αποκαλύπτουν την ταυτότητα των προσώπων που έδρασαν.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

98 Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως μιας ατομικής αποφάσεως σκοπό έχει να επιτρέψει στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως και να παράσχει στον ενδιαφερόμενο ικανές ενδείξεις ως προς το αν η απόφαση έχει επαρκές έρεισμα ή αν ενδεχομένως πάσχει ελάττωμα λόγω του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της, το δε περιεχόμενο της υποχρεώσεως αυτής εξαρτάται από τη φύση της περί ης πρόκειται πράξεως και από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Δεκεμβρίου 1996, T-49/95, Van Megen Sports κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. ΙΙ-1799, σκέψη 51). Και ναι μεν η Επιτροπή υποχρεούται, βάσει του άρθρου 190 της Συνθήκης, να μνημονεύει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η νόμιμη δικαιολόγηση της αποφάσεως και τις σκέψεις που την οδήγησαν να την λάβει, δεν απαιτείται όμως να λαμβάνει θέση εφ' όλων των πραγματικών και νομικών ζητημάτων που ανακινήθηκαν κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας (βλ. ιδίως απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Οκτωβρίου 1980, 209/78 έως 215/78 και 218/78, Van Landewyck κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/III, σ. 207, σκέψη 66).

99 Εν προκειμένω, η Επιτροπή εκθέτει λεπτομερώς για ποιους λόγους η Επιτροπή έκρινε ότι η διαπιστωθείσα εις βάρος των επιχειρήσεων που κατονομάζονται στο άρθρο 1 της αποφάσεως παράβαση έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική (αιτιολογικές σκέψεις 129 έως 132). Όπως προκύπτει, ειδικότερα, από την αιτιολογική σκέψη 131, πρώτο εδάφιο, «από τα τέλη του 1987, με την υλοποίηση της προοδευτικής αθέμιτης συνεργασίας των παραγωγών στο σύστημα "η τιμή πριν από την ποσότητα", η παράβαση παρουσίαζε όλα τα χαρακτηριστικά μιας πραγματικής "συμφωνίας" κατά την έννοια του άρθρου 85». Επί πλέον, διευκρινίζεται ότι «η κατάστρωση ενός σχεδίου μέσω εξαμηνιαίων πρωτοβουλιών για τις τιμές δεν πρέπει να θεωρείται σαν μια σειρά μεμονωμένων συμφωνιών ή εναρμονισμένων πρακτικών, αλλά σαν μια ενιαία συνεχής συμφωνία» (ίδια αιτιολογική σκέψη, δεύτερο εδάφιο).

100 Όταν όμως, όπως εν προκειμένω, μια απόφαση περιέχει επαρκή αιτιολόγηση, βάσει της οποίας μπορεί να γίνει αντιληπτό για ποιους λόγους οι διαπιστωθείσες παραβάσεις χαρακτηρίστηκαν ως συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική, η Επιτροπή δεν υποχρεούται να χαρακτηρίζει χωριστά ως συμφωνία ή ως εναρμονισμένη πρακτική κάθε μια από τις διαπιστωθείσες ενέργειες (βλ., στην ίδια κατεύθυνση, προαναφερθείσα απόφαση Hercules Chemicals κατά Επιτροπής, σκέψη 264).

101 Η απόφαση περιέχει επίσης λεπτομερή αιτιολογία όσον αφορά τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στην παράβαση. Συναφώς, περιέχει άμεσες αναφορές στην προσφεύγουσα όσον αφορά τις εναρμονισμένες ανατιμήσεις (αιτιολογικές σκέψεις 74, 76, 78, 79, 81, 85 και 87). Περαιτέρω, και με επιφύλαξη της ακρίβειας των λόγων που εκθέτουν, ο έλεγχος των οποίων ανάγεται στην εξέταση του βασίμου της αποφάσεως, τα σημεία της όπου περιγράφονται οι αντικείμενες στον ανταγωνισμό συζητήσεις που διεξήγοντο εντός της PWG (ιδίως αιτιολογικές σκέψεις 37, 51 και 52) αφορούν κατ' ανάγκην την προσφεύγουσα, εφόσον, κατά την απόφαση, η προσφεύγουσα μετείχε στις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού (αιτιολογική σκέψη 36, δεύτερο εδάφιο). Ομοίως, τα σημεία της αποφάσεως όπου περιγράφονται οι αντικείμενες στον ανταγωνισμό συζητήσεις που διεξήγοντο εντός της JMC (αιτιολογικές σκέψεις 44 έως 46, 58, 71, 73, 84, 85 και 87) αφορούν επίσης την προσφεύγουσα, καθ' όσον η Επιτροπή έκρινε ότι αυτή μετείχε στις συναντήσεις του οργάνου αυτού (συνημμένος στην απόφαση πίνακας 7 και αιτιολογική σκέψη 46, πρώτο εδάφιο).

102 Υπ' αυτές τις συνθήκες, η αιτιολογία της αποφάσεως παρέσχε στην προσφεύγουσα επαρκείς ενδείξεις ώστε να γνωρίζει τα κύρια πραγματικά και νομικά στοιχεία στα οποία στηρίχτηκε η συλλογιστική βάσει της οποίας η Επιτροπή την έκρινε υπαίτια παραβάσεως του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης.

103 Τέλος, εφόσον οι πράξεις φυσικού προσώπου καταλογίζονται, υπό το πρίσμα του άρθρου 85 της Συνθήκης, σε επιχείρηση, όταν το πρόσωπο αυτό έχει εξουσιοδοτηθεί να ενεργεί για λογαριασμό της επιχειρήσεως (κατ' αναλογίαν, προαναφερθείσα απόφαση Musique Diffusion franηaise κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 97), έπεται ότι η Επιτροπή αιτιολόγησε επαρκώς τη απόφαση μνημονεύοντας την επωνυμία της προσφεύγουσας.

104 Εν πάση περιπτώσει, οι συνημμένες στην ανακοίνωση των αιτιάσεων ατομικές πληροφορίες εμφαίνουν την ταυτότητα των εκπροσώπων της προσφεύγουσας, που, όπως έκρινε η Επιτροπή, είχαν μετάσχει στις συνεδριάσεις των οργάνων της PG Paperboard.

105 Εφόσον καμμία από τις αιτιάσεις της προσφεύγουσας δεν έγινε δεκτή, ο λόγος ακυρώσεως πρέπει ν' απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως ότι η Επιτροπή, μη αποδεικνύοντας τη συμμετοχή της προσφεύγουσας σε οιαδήποτε σύμπραξη, παρέβη το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης

106 Αυτός ο λόγος ακυρώσεως περιλαμβάνει τρία σκέλη. Κάθε σκέλος θα εξεταστεί χωριστά.

Επί του πρώτου σκέλους, ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί συμμετοχής της προσφεύγουσας σε οιαδήποτε σύμπραξη

- Επιχειρήματα των διαδίκων

107 Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι ουδέποτε μετέσχε στις συναντήσεις των διαφόρων οργάνων της PG Paperboard και ότι δεν είχε καμμία γνώση των στρεφομένων κατά του ανταγωνισμού συζητήσεων που, σύμφωνα μς την απόφαση, διεξήγοντο κατά τις συναντήσεις αυτές.

108 Συγκεκριμένα, τα πρόσωπα τα οποία, κατά τη απόφαση, την εκπροσωπούσαν στα όργανα της PG Paperboard μετείχαν σ' αυτά απλώς ως εκπρόσωποι του Nordic Paperboard Institute (στο εξής: NPI), σκανδιναβικής ενώσεως των παραγωγών χαρτονιού. Οι δηλώσεις άλλων παραγωγών (βλ. συνημμένο στην απόφαση πίνακα 5), ότι εθεωρείτο ένα από τα μέλη της JMC, ήσαν πεπλανημένες.

109 Όσον αφορά τις συμφωνίες και/ή εναρμονισμένες πρακτικές μεταξύ όσων μετείχαν στις συναντήσεις των οργάνων της PG Paperboard, η απόφαση δεν περιέχει κανένα ακριβές στοιχείο, από το οποίο να μπορεί να προσδιοριστεί σε ποιες συναντήσεις έλαβαν χώρα οι συζητήσεις αυτές, ποιοι μετείχαν στις συναντήσεις και, τέλος, ποιοι μετείχαν στις διαβουλεύσεις. Ειδικότερα, η απόφαση, σε πολλά σημεία, ουδόλως μνημονεύει την προσφεύγουσα ή τις εταιρίες μέλη της.

110 Η προσφεύγουσα, επισημαίνοντας ότι οι φερόμενοι ως εκπρόσωποί της μετέσχαν, ακόμη και σύμφωνα με την απόφαση, σε περιορισμένο μόνο αριθμό συνεδριάσεων της PWG και της JMC, υποστηρίζει ότι η απόφαση δεν περιέχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει τη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε διαβούλευση. Ειδικότερα, και αν ακόμη υποτεθεί ότι κατά τη διάρκεια ορισμένων συνεδριάσεων έγιναν διαβουλεύσεις και ότι εξεπροσωπείτο εντός των οικείων οργάνων, δεν αποδεικνύεται ότι οι διαβουλεύσεις έγιναν κατά τις συνεδριάσεις στις οποίες παρέστησαν οι φερόμενοι ως εκπρόσωποί της.

111 Ως προς την PWG, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι τα αποτελέσματα στα οποία κατέληγαν οι συναντήσεις αυτού του οργάνου ανακοινώνονταν στις επιχειρήσεις μη μέλη της PWG (αιτιολογική σκέψη 38 της αποφάσεως). Ειδικότερα, ο ισχυρισμός ότι «οι σκανδιναβοί παραγωγοί (όλοι μέλη της NPI) επληροφορούντο συνήθως την έκβαση των συζητήσεων από την Finnboard» (αιτιολογική σκέψη 38, τέταρτο εδάφιο, της αποφάσεως) δεν στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο.

112 Ο ισχυρισμός ότι οι επιχειρήσεις μη μέλη της PWG ενημερώνονταν για τα αποτελέσματα των σναντήσεων του οργάνου αυτού κατά τη διάρκεια των συναντήσεων της PC (αιτιολογική σκέψη 38 της αποφάσεως) αποτελεί απλή εικασία.

113 Ως προς τις συνεδριάσεις της PC, το αναφερόμενο στην απόφαση ότι η προσφεύγουσα και, ως ένα βαθμό, οι εταιρίες μέλη της μετείχαν στις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού αποτελεί αστήρικτο ισχυρισμό.

114 Σχετικά με τη JMC, η δήλωση της Fiskeby ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενημερωνόταν για τα αποτελέσματα των συνεδριάσεων από εκπρόσωπο της NPI (αιτιολογική σκέψη 46 της αποφάσεως), δήλωση άλλωστε άγνωστη στην προσφεύγουσα, επιβεβαιώνει ότι οι εκπρόσωποι της NPI, και όχι οι της προσφεύγουσας, μετείχαν στις συνεδριάσεις της επιτροπής αυτής.

115 Τέλος, οι διεξαγόμενες κατά τις συνεδριάσεις της ΟΕ συζητήσεις αφορούσαν, κατά την ίδια την απόφαση, τη γενική κατάσταση της αγοράς.

116 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσεύγουσα ήταν ένα από τα πλήρη μέλη της PG Paperboard. Παραπέμπει σχετικώς στην από 23 Δεκεμβρίου 1991 δήλωση της Stora (παράρτημα 43 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), όπου η προσφεύγουσα περιγράφεται ως μία από τις εκπροσωπούμενες εντός της PWG επιχειρήσεις. Επί πλέον, τα πρακτικά των συνεδριάσεων της PC περιγράφουν τους γενικούς διευθυντές της Finnboard ως εκπροσώπους της Φινλανδίας, παράλληλα με τους αντιπροσώπους άλλων σκανδιναβικών χωρών.

117 Η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας ότι δεν μετείχε στις συνεδριάσεις της PWG είναι ούτως ή άλλως αλυσιτελής. Συγκεκριμένα, και αν ακόμη υποτεθεί ότι οι γενικοί διευθυντές της Finnboard ενεργούσαν ως εκπρόσωποι της NPI, αυτό σημαίνει απλώς ότι εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα του συνόλου σχεδόν των Σκανδιναβών παραγωγών. Κατ' ανάγκην ελάμβαναν υπόψη τα συμφέροντα της προσφεύγουσας, εν όψει των καθηκόντων τους εντός της επιχειρήσεως αυτής.

118 Η προσφεύγουσα εξεπροσωπείτο επίσης στις συνεδριάσεις της JMC και της ΟΕ. Διάφοροι παραγωγοί χαρτονιού την χαρακτήρισαν ως ένα από τα μέλη της JMC.

119 Κατά τα λοιπά, η Επιτροπή θεμελιώνει το επιχείρημά της στην περιεχόμενη στην απόφαση περιγραφή των βασικών λειτουργιών των οργάνων.

- Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

120 Κατά την απόφαση, η προσφεύγουσα και οι λοιπές επιχειρήσεις που κατονομάζονται στο άρθρο 1 της αποφάσεως παρέβησαν το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης μετέχοντας σε συμφωνία και σε εναρμονισμένη πρακτική. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσφεύγουσα μετέσχε στην παράβαση αυτή από τα μέσα του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1991 τουλάχιστον.

121 Κατά τον συνημμένο στην απόφαση πίνακα 7, η προσφεύγουσα μετείχε στις συνεδριάσεις της PWG, της PC, της JMC καιτης ΟΕ.

122 Συναφώς, η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσφεύγουσα μετείχε στις συνεδριάσεις της PWG για δικό της λογαριασμό και ως εκπρόσωπος της NPI (αιτιολογική σκέψη 38, τέταρτο εδάφιο, και αιτιολογική σκέψη 79, τέταρτο εδάφιο). Επί πλέον, αναφέρεται ότι «ο διευθύνων σύμβουλός της [της Finnboard] ήταν επίσης πρόεδρος της PG Paperboard και προήδρευε των συνεδριάσεων της PWG από τον Μάιο του 1988» (αιτιολογική σκέψη 79, τέταρτο εδάφιο, της αποφάσεως).

123 Σχετικά με τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στη JMC, διευκρινίζεται ότι «η Finnboard φαίνεται ότι εκπροσωπούσε τόσο την NPI όσο και τις τέσσερις χαρτοποιίες της, Kyro, Metsδ-Serla, Tampella και United Paper Mills» (αιτιολογική σκέψη 32, πρώτο εδάφιο).

124 Τέλος, ως προς τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στις συνεδριάσεις της PC, «οι εκπρόσωποι της Finnboard (συμμετείχαν και στις συνεδριάσεις της PWG που είχαν πραγματοποιηθεί λίγο ενωρίτερα) έλαβαν μέρος σε όλες τις συνεδριάσεις του συμβουλίου προέδρων χωριστά από την NPI» (αιτιολογική σκέψη 42, δεύτερο εδάφιο).

125 Τα έγγραφα του φακέλου πιστοποιούν ότι οι ιθύνοντες της προσφεύγουσας είχαν ανάμιξη στις δομές της PG Paperboard κατά τον καλυπτόμενο από την απόφαση χρόνο. Έτσι, οι συνημμένες στην ανακοίνωση των αιτιάσεων ατομικές πληροφορίες αναφέρουν ότι την αντιπροεδρεία της PG Paperboard κατείχε, κατά τον καλυπτόμενο από την απόφαση χρόνο, ένας διευθυντής («managing director») της προσφεύγουσας, και συγκεκριμένα ο De la Chapelle από τα μέσα 1986 μέχρι το 1987, ο Sommar από το 1987 μέχρι το 1988, και ο Lindahl από το 1990 και μετά.

126 Ο Sommar εξελέγη αντιπρόεδρος της PG Paperboard κατά τη γενική συνέλευση του 1987· προτάθηκε τότε για τα νέα αυτά καθήκοντα, παρουσιαζόμενος ρητά ως «ο νέος πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Finnboard» («the new Chairman of the Finnboard Executive Committee») (παράρτημα 97 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων).

127 Επί πλέον, είναι αδιαμφισβήτητο ότι την προεδρεία της PG Paperboard κατείχε ο Kφhler από τον Μάϋο του 1988 μέχρι το φθινόπωρο του 1990. Το πρακτικό της συνεδριάσεως της PWG της 6ης Απριλίου 1990 (που προσκομίζεται ως παράρτημα του υπομνήματος αντικρούσεως) σχετικώς αναφέρει:

«Ο κ. Kφhler μάς υπενθυμίζει ότι θ' αναλάβει άλλα καθήκοντα στη φινλανδική βιομηχανία δασοκομίας από το προσεχές φθινόπωρο. Επομένως, θα αποχωρήσει από τη Finnboard και θα αναγκασθεί να παραιτηθεί από την προεδρεία της PG Paperboard.»

128 Κατά τις δηλώσεις της Stora, η προσφεύγουσα μετέσχε στις συνεδριάσεις της PWG [παράρτημα 35 (σ. 14), 37 (σ. 2) και 43 (σ. 3) της ανακοινώσεως των αιτιάσεων].

129 Τέλος, διάφορες επιχειρήσεις κατονόμασαν την προσφεύγουσα μεταξύ όσων μετείχαν στις συνεδριάσεις της JMC (βλ. τον συνημμένο στην απόφαση πίνακα 5).

130 Εν όψει των δηλώσεων της Stora και της πραγματικής συμμετοχής στις συνεδριάσεις των οργάνων της PG Paperboard διαφόρων υπαλλήλων της προσφεύγουσας, ο ισχυρισμός της ότι τα πρόσωπα αυτά μετείχαν απλώς ως εκπρόσωποι της NPI δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

131 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο, όπως, π.χ., εντολή αποκλειστικής εκπροσωπήσεως της NPI, για ν' αμφισβητήσει τις συγκλίνουσες αποδείξεις του ότι μετείχε στις συνεδριάσεις των οργάνων της PG Paperboard για ίδιο λογαριασμό. Επ' ακροατηρίου, παραδέχτηκε μάλιστα ότι είχε επιβαρυνθεί με έξοδα ταξιδίου που προέκυψαν από τη συμμετοχή των υπαλλήλων της στις σχετικές συνεδριάσεις, πραγματικό στοιχείο που κατ' ανάγκην επιβεβαιώνει την ακρίβεια των διαπιστώσεων της Επιτροπής.

132 Βάσει των παραπάνω στοιχείων, η συμμετοχή της προσφεύγουσας στις συνεδριάσεις των οργάνων της PG Paperboard για ίδιο λογαριασμό πρέπει να θεωρηθεί αποδεδειγμένη.

133 Καθ' όσον η προσφεύγουσα επιδιώκει, με το παρόν σκέλος του λόγου ακυρώσεως, να αμφισβητήσει το βάσιμο των ισχυρισμών της Επιτροπής ότι οι επίμαχες συνεδριάσεις εστρέφοντο κατά του ανταγωνισμού, τα σχετικά επιχειρήματά της πρέπει να εξετασθούν στο πλαίσιο των δύο άλλων σκελών του λόγου ακυρώσεως.

134 Εν όψει των προεκτεθέντων, το πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

Επί του δευτέρου σκέλους, ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί συμμετοχής της προσφεύγουσας στις πρωτοβουλίες για τις τιμές

- Επιχειρήματα των διαδίκων

135 Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η απόφαση δεν περιέχει κανένα απτό στοιχείο, από το οποίο να προκύπτει η συμμετοχή της σε πρωτοβουλίες για τις τιμές. Η γενική αιτιολογία της αποφάσεως δεν θεμελιώνει τον σύνδεσμο που ενδεχομένως υπάρχει μεταξύ των διαφόρων πρωτοβουλιών για τις τιμές που ανελήφθησαν και της συμπεριφοράς των επί μέρους επιχειρήσεων. Ειδικότερα, η αιτιολογία της αποφάσεως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να έγιναν διαβουλεύσεις στο περιθώριο των συνεδριάσεων ή κατά τις συνεδριάσεις στις οποίες δεν μετείχε κανένα πρόσωπο συνδεόμενο με την προσφεύγουσα.

136 Οι συστηματικές αναγγελίες των ανατιμήσεων δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη διαβουλεύσεως, διότι αποτελούν απλώς ευθεία συνέπεια των συνθηκών της αγοράς.

137 Παραπέμποντας στα παραρτήματα της ανακοινώσεως των αιτιάσεων που μνημονεύονται στην απόφαση, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι πολλά έγγραφα δεν μνημονεύουν, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα, το όνομά της, ενώ τα έγγραφα που την κατονομάζουν περιέχουν ασήμαντες συνήθως πληροφορίες, χωρίς μνεία της πηγής τους. Επί πλέον, ορισμένα έγγραφα έχουν συνταχθεί υπό συνθήκες που προδίδουν έλλειψη σχέσεως μεταξύ των εγγράφων και των συνεδριάσεων των οργάνων της PG Paperboard. Επομένως, τέτοια έγγραφα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αποδεικνύοντα τη συμμετοχή της σε πρωτοβουλίες για τις τιμές.

138 Βάσει των παραπάνω σκέψεων, η προσφεύγουσα αμφισβητεί την αποδεικτική ισχύ σημαντικού μέρους των εγγράφων τα οποία επικαλείται η Επιτροπή. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι τα έγγραφα που περιέχονται στα παραρτήματα 44, 109, 130 και 131 και στην ανακοίνωση των αιτιάσεων - και που μνημονεύονται στην απόφαση - δεν έχουν την αποδεικτική ισχύ που τους αποδίδει η Επιτροπή. Αντιθέτως, μαρτυρούν μάλλον ότι η προσφεύγουσα δεν μετείχε σε οιαδήποτε συμπαιγνία.

139 Ο τιμοκατάλογος που βρέθηκε στις εγκαταστάσεις της εταιρίας Finnboard (UK) Ltd. (βλ. αιτιολογική σκέψη 79 της αποφάσεως, στο εξής: τιμοκατάλογος Finnboard) δεν μνημόνευε την προσφεύγουσα. Το έγγραφο αυτό δεν εμφανίζει τέτοιες ομοιότητες με τους δύο τιμοκαταλόγους που βρέθηκαν στη Rena (παραρτήματα 110 και 111 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), ώστε να μπορούν να αντληθούν εξ αυτού συμπεράσματα σχετικά με την προσφεύγουσα. Συγκεκριμένα, αυτή δεν μνημονεύεται ούτε στους τιμοκαταλόγους της Rena, ενώ ο τιμοκατάλογος Finnboard περιέχει μόνον πληροφορίες προσιτές σε όλους και αναφέρεται, όπως φαίνεται, με τη χρήση της σουηδικής λέξεως «hφjs» (ρήμα που, στον βασικό του τύπο, σημαίνει «αυξάνω»), σε παρελθούσα πράξη. Επί πλέον, οι τιμοκατάλογοι που βρέθηκαν στη Rena περιέχουν στοιχεία σχετικά με την Ιρλανδία, δεν μνημονεύουν όμως την Φινλανδία. Στον τιμοκατάλογο Finnboard, ισχύει το αντίστροφο.

140 Το σημείωμα που ελήφθη από τη Rena, το οποίο, κατά την απόφαση, αφορούσε τη συνεδρίαση της JMC της 6ης Σεπτεμβρίου 1989 (παράρτημα 117 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), αναφέρει μόνο: «[...] 10,5 % της διαφοράς μεταξύ GC I και GC στις κατώτατες τιμές τις οποίες εφάρμοζε η Finnboard [...]». Η παρατήρηση αυτή δεν αποκαλύπτει καμμία συμμετοχή της προσφεύγουσας σε οποιαδήποτε διαβούλευση, αλλά ο συντάκτης του σημειώματος διαπίστωσε απλώς διαφορά τιμής μεταξύ των δύο προϋόντων. Σύμφωνα, άλλωστε, με τη διαβιβαστική επιστολή της Rena (παράρτημα 116 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), τα περιεχόμενα στο σημείωμα αυτό στοιχεία στηρίζονταν σε κατ' ιδίαν συνομιλίες που διεξήχθησαν στο περιθώριο της JMC, συνομιλίες στις οποίες δεν μετείχαν οι συνεργάτες της προσφεύγουσας.

141 Το σημείωμα της Rena, που αφορούσε, κατά την απόφαση, τη συνεδρίαση της JMC της 6ης Σεπτεμβρίου 1990 (παράρτημα 118 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), δεν αφορά ούτε μία συνεδρίαση της JMC (βλ. διαβιβαστική επιστολή της Rena, παράρτημα 116 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), αλλ' αναφέρεται αποκλειστικά σε εσωτερικές συζητήσεις. Η μοναδική μνεία της προσφεύγουσας («Finnboard a lot down in USSR [...]») δεν αποτελεί στοιχείο προδίδον οιαδήποτε διαβούλευση.

142 Όσον αφορά τη δήλωση της Stora που περιγράφει τον ρόλο της JMC στην εφαρμογή των πρωτοβουλιών για τις τιμές (παράρτημα 35 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, σ. 17), η προσφεύγουσα τονίζει ότι, και αν ακόμη θεωρηθεί ότι μετέσχε - πράγμα που δεν αληθεύει - στις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού, αυτή και η Stora μετέσχαν, κατά την απόφαση, από κοινού σε επτά μόνο συνεδριάσεις της JMC. Είναι, επομένως, κάλλιστα δυνατόν ενδεχόμενες συζητήσεις με αντίθετο στον ανταγωνισμό περιεχόμενο να έγιναν μόνο κατά τις συνεδριάσεις στις οποίες δεν μετείχε η προσφεύγουσα, σ' αυτές δε τις επτά συνεδριάσεις της JMC να έγιναν ασήμαντες συζητήσεις, στις οποίες μετείχαν η Stora και η προσφεύγουσα από κοινού.

143 Η Επιτροπή φρονεί ότι απέδειξε αφενός μεν την ύπαρξη των πρωτοβουλιών για τις τιμές, αφετέρου δε τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στις πρωτοβουλίες αυτές.

144 Όσον αφορά την ύπαρξη των πρωτοβουλιών για τις τιμές, αναφέρεται, κυρίως, στις αιτιολογικές σκέψεις 74 έως 90 της αποφάσεως. Περαιτέρω, αναδεικνύει ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία επικαλείται στην απόφαση (παραρτήματα 44 και 70 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων).

145 Τέλος, αναφέρεται στους δύο καταλόγους ανατιμήσεων που αποκαλύφθηκαν στη Rena (παραρτήματα 110 και 111 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, και που μνημονεύονται στις αιτιολογικές σκέψεις 80 και 83 αντιστοίχως της αποφάσεως). Οι τιμοκατάλογοι αυτοί, κοινής προελεύσεως, επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις της Stora σχετικά με τους διακανονισμούς που επιτεύχθηκαν εντός της PG Paperboard σχετικά με τις ανατιμήσεις. Δεν κατονομάζουν καμμία συγκεκριμένη εταιρία, αλλά παραθέτουν τις αυξήσεις που ισχύουν σε κάθε ευρωπαϋκή χώρα. Συνεπώς, η παράλειψη ρητής μνείας της προσφεύγουσας δεν ασκεί επιρροή.

146 Όσον αφορά τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στις πρωτοβουλίες για τις τιμές, η Επιτροπή αμφισβητεί ότι οι ανατιμήσεις ήσαν αποτέλεσμα των γενικών όρων της αγοράς. Αφενός μεν, απέδειξε τις σχετικές διαβουλεύσεις, πράγμα που πολλοί από τους εμπλεκομένους παραγωγούς δεν αμφισβήτησαν καν. Αφετέρου δε, η συμμετοχή σε συνεδριάσεις κατά τις οποίες έγιναν συζητήσεις στρεφόμενες κατά του ανταγωνισμού αρκεί για να πληρωθούν τα κριτήρια εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης (απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Οκτωβρίου 1991, T-1/89, Rhτne-Poulenc κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. II-867, σκέψη 66).

147 Ο τιμοκατάλογος Finnboard περιέχει στοιχεία σχετικά με τις ποιότητες GD που προδίδουν ότι δεν επρόκειτο για εσωτερικό έγγραφο, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν παρήγε αυτές τις ποιότητες. Η ομοιότητα μεταξύ του τιμοκαταλόγου Finnboard και των τιμοκαταλόγων που βρέθηκαν στη Rena δείχνει περαιτέρω ότι η πρώτη αφορούσε τις ανατιμήσεις επί των οποίων είχαν συνεννοηθεί οι παραγωγοί χαρτονιού. Τα στοιχεία που περιέχονται στον τιμοκατάλογο Finnboard δικαιολογούν τον ισχυρισμό ότι αφορούσε την ανατίμηση του δευτέρου τριμήνου του 1989 και δεν αναφερόταν - όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα - σε παρελθόντα στοιχεία.

148 Τέλος, η συμμετοχή της προσφεύγουσας αποδεικνύεται από τα χειρόγραφα σημειώματα που αποκαλύφθηκαν στην FS-Karton και τη Rena (παραρτήματα 113 και 117 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων)· τα έγγραφα αυτά κατονομάζουν, πράγματι, ορισμένους παραγωγούς χαρτονιού, μεταξύ των οποίων η Finnboard.

- Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

149 Κατά το άρθρο 1 της αποφάσεως, οι αποδέκτριες της αποφάσεως επιχειρήσεις παρέβησαν το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης συμμετέχοντας, κατά την περίοδο αναφοράς, σε συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική με τις οποίες οι προμηθευτές χαρτονιού στην Κοινότητα, μεταξύ άλλων, «συμφώνησαν τακτικές αυξήσεις των τιμών για κάθε ποιότητα του προϋόντος σε κάθε εθνικό νόμισμα» και «προσχεδίασαν και εφήρμοσαν ταυτόχρονες και ενιαίες αυξήσεις των τιμών σε ολόκληρη την Κοινότητα».

150 Όπως έγινε ήδη δεκτό, η προσφεύγουσα μετείχε στις συνεδριάσεις της PWG και της JMC από τα μέσα του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1991 τουλάχιστον. Πρέπει, επομένως, να εξεταστεί αν η Επιτροπή απέδειξε ότι οι συνεδριάσεις των δύο αυτών οργάνων είχαν, μεταξύ άλλων, ως αντικείμενο τη συμπαιγνία ως προς τις τιμές, πριν εξεταστεί η ατομική στάση της προσφεύγουσας έναντι του αντικειμένου αυτών των συνεδριάσεων.

151 Όσον αφορά την PWG, η απόφαση αναφέρει ότι ένας από τους πραγματικούς σκοπούς της PWG «ήταν η διεξαγωγή "συζητήσεων και συνεννοήσεων για την αγορά, τα μερίδια της αγοράς, τις τιμές, τις αυξήσεις των τιμών και την παραγωγική ικανότητα"» (αιτιολογική σκέψη 37, τρίτο εδάφιο) και ότι, «αμέσως μετά τη σύστασή της, η PWG "κατέληξε σε συμφωνία και έλαβε βασικές αποφάσεις τόσο για το χρονοδιάγραμμα όσο και για το επίπεδο των αυξήσεων των τιμών που θα πραγματοποιούσαν οι παραγωγοί χαρτονιού"» (αιτιολογική σκέψη 37, τέταρτο εδάφιο).

152 Τα στοιχεία αυτά περιλαμβάνονται στις δηλώσεις της Stora (παράρτημα 39 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), η οποία διευκρινίζει άλλωστε ότι «από το 1986 άρχισαν συναντήσεις της PWG, που σκοπό είχαν τη ρύθμιση της αγοράς». Βρίσκουν έρεισμα στο παράρτημα 73 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, εμπιστευτικό σημείωμα με ημερομηνία 28 Δεκεμβρίου 1988, το οποίο απηύθυνε ο υπεύθυνος πωλήσεων διευθυντής μάρκετινγκ του ομίλου Mayr-Melnhof στη Γερμανία (ονόματι Katzner) προς τον γενικό διευθυντή της Mayr-Melnhof στην Αυστρία (ονόματι Grφller), με αντικείμενο την κατάσταση της αγοράς.

153 Κατά το έγγραφο αυτό, η - αποφασισθείσα το 1987 - στενότερη συνεργασία εντός του «κύκλου των προέδρων» («Prδsidentenkreis») είχε επιφέρει δύο χαρακτηριστικά αποτελέσματα:

«- PRO-Carton

- Πειθαρχία ως προς τις τιμές.

Και στους δύο αυτούς τομείς, μπορούν να επισημανθούν τόσο θετικά όσο και αρνητικά αποτελέσματα:

[...]

- Ως προς τις τιμές: κερδισμένοι και χαμένοι.»

154 Ο συντάκτης του σημειώματος συνεχίζει διευκρινίζοντας ότι «όλοι οι μετέχοντες ήσαν (και παραμένουν) κερδισμένοι κατά το μέτρο που η διαρκής, μέχρι το φθινόπωρο του 1987, πτωτική των τιμών τάση ανασχέθηκε και κατέστη δυνατόν να αντικατασταθεί από ανατιμήσεις σε δύο (μέχρι τώρα) στάδια σαφώς αισθητά και ορατά».

155 Επισημαίνεται ότι την έκφραση «κύκλος των προέδρων» ερμήνευσε η Mayr-Melnhof ως καταλαμβάνουσα ταυτόχρονα την PWG και την PC στο γενικότερό τους πλαίσιο, χωρίς δηλαδή να αναφέρεται σε κάποιο γεγονός ή κάποια συγκεκριμένη συνάντηση (παράρτημα 75 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, σημείο 2.a), ερμηνεία που δεν χρειάζεται να συζητηθεί στο παρόν πλαίσιο.

156 Εν όψει των στοιχείων αυτών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή απέδειξε τον ρόλο τον οποίο διαδραμάτιζε η PWG στη συμπαιγνία ως προς τις τιμές.

157 Όσον αφορά την JMC, από την απόφαση προκύπτει ότι βασικό της έργο ήταν εξ αρχής:

«- να προσδιορίζει κατά πόσο και, εάν αυτό συνέβαινε, με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ οι αυξήσεις των τιμών και να γνωστοποιεί τα συμπεράσματά της στην PWG,

- να επεξεργάζεται τις λεπτομέρειες των πρωτοβουλιών για τις τιμές που απεφάσιζε η PWG για καθεμία χώρα μεμονωμένα και για τους κυριότερους πελάτες με στόχο τη δημιουργία ενός συστήματος ταυτόσημων (δηλαδή ενιαίων) τιμών στην Ευρώπη (...)» (αιτιολογική σκέψη 44, δεύτερο εδάφιο, της αποφάσεως).

158 Ειδικότερα, στην αιτιολογική σκέψη 45, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει:

«Η Επιτροπή αυτή συζητούσε τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο να εφαρμοστούν από κάθε παραγωγό στις διάφορες αγορές οι αυξήσεις των τιμών που συμφωνούσε η PWG. Οι πρακτικές λεπτομέρειες για την υλοποίηση των προτεινόμενων αυξήσεων των τιμών εξετάζονταν σε συζητήσεις "στρογγυλής τραπέζης", όπου κάθε σύνεδρος είχε την ευκαιρία να σχολιάζει την προτεινόμενη αύξηση.

Τυχόν δυσκολίες για την υλοποίηση των αυξήσεων των τιμών που είχε αποφασίσει η PWG, ή η κατά διαστήματα άρνηση συνεργασίας, εγνωστοποιούντο στην PWG, η οποία (κατά τη Stora) "επεδίωκε τότε να επιτύχει το επίπεδο συνεργασίας που εθεωρείτο αναγκαίο". Η JMC υπέβαλλε χωριστές εκθέσεις για τις ποιότητες GC και GD. Σε περίπτωση που η PWG τροποποιούσε μια απόφαση για τις τιμές βάσει των εκθέσεων που λάμβανε από την JMC, τα κατάλληλα μέτρα που έπρεπε να εφαρμοστούν εσυζητούντο κατά την επόμενη συνεδρίαση της JMC.»

159 Διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή ορθώς αναφέρεται, προς στήριξη των στοιχείων που προβάλλει σχετικά με το αντικείμενο των συναντήσεων της JMC, στις δηλώσεις της Stora (παραρτήματα 35 και 39 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων).

160 Περαιτέρω, έστω και αν δεν διαθέτει κανένα επίσημο πρακτικό συναντήσεως της JMC, απέσπασε από τη Mayr-Melnhof και τη Rena ορισμένα εσωτερικά σημειώματα αναφερόμενα στις συναντήσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 1989, της 16ης Οκτωβρίου 1989 και της 6ης Σεπτεμβρίου 1990 (παραρτήματα 117, 109 και 118 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων). Τα σημειώματα αυτά, το περιεχόμενο των οποίων περιγράφεται στις αιτιολογικές σκέψεις 80, 82 και 87 της αποφάσεως, αντανακλούν τις λεπτομερείς συζητήσεις που διεξήχθησαν κατά τις συναντήσεις αυτές επί των εναρμονισμένων πρωτοβουλιών για τις τιμές. Συνιστούν, επομένως, αποδεικτικά στοιχεία που σαφώς επιρρωννύουν την παρασχεθείσα από τη Stora περιγραφή των καθηκόντων της JMC.

161 Συναφώς, αρκεί να παρατεθούν, δίκην παραδείγματος, οι σημειώσεις που είχε τηρήσει η Rena από τη συνεδρίαση της JMC της 6ης Σεπτεμβρίου 1990 (παράρτημα 118 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), στις οποίες αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Την επόμενη εβδομάδα, τον Σεπτέμβριο θα ανακοινωθεί αύξηση των τιμών

Γαλλία 40 FF

Κάτω Ξώρες 14

Γερμανία 12 DM

Ιταλία 80 LΙΤ

Βέλγιο 2,50 BFR

Ελβετία 9 SF

Ηνωμένο Βασίλειο 40 UK£

Ιρλανδία 45 IR£

Η αύξηση των τιμών θα είναι "η ίδια" για όλες τις ποιότητες, GD, UD, GT, GC κ.λπ. θα είναι ίση.

Μόνο μία αύξηση της τιμής ετησίως.

Για τις παραδόσεις από 7 Ιανουαρίου.

Όχι αργότερα από τις 31 Ιανουαρίου.

Επιστολή της 14ης Σεπτεμβρίου για την αύξηση των τιμών (Mayr-Melnhof).

19 Σεπτεμβρίου η Feldmόhle διαβιβάζει επιστολή.

Η Cascades πριν από το τέλος Σεπτεμβρίου.

Όλοι πρέπει να αποστείλουν τις επιστολές τους πριν από τις 8 Οκτωβρίου».

162 Όπως εξηγεί η Επιτροπή στις αιτιολογικές σκέψεις 88 έως 90 της αποφάσεως, μπόρεσε περαιτέρω να αποσπάσει εσωτερικά έγγραφα, που της επέτρεπαν να συμπεράνει ότι οι επιχειρήσεις, και ιδίως οι ρητώς κατονομαζόμενες στο παράρτημα 118 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, ανήγγειλαν και εφάρμοσαν όντως τις συμφωνηθείσες ανατιμήσεις (βλ. επίσης τον πίνακα Ζ του παραρτήματος της αποφάσεως).

163 Συναφώς, πρέπει ν' απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι δεν είναι αποδεδειγμένο πως το παράρτημα 118 της ανακοινώσεως των αιτάσεων αφορά συνεδρίαση της JMC. Συγκεκριμένα, το έγγραφο αυτό είναι συνετεταγμένο σε έντυπα φέροντα την επικεφαλίδα «Schweizerischer Bankverein» («Sociιtι de Banque Suisse») και φέρει ημερομηνία 6 Σεπτεμβρίου 1990, την ημερομηνία δηλαδή κατά την οποία η JMC συνεδρίασε στη Ζυρίχη. Καταγράφει σαφέστατα συζητήσεις στρεφόμενες κατά του ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγών που μνημονεύονται σ' αυτό. Συνεπώς, αποδεικνύεται ότι αφορά τη συνεδρίαση της JMC που διεξήχθη κατά την παραπάνω ημερομηνία.

164 Έστω και αν τα έγγραφα τα οποία επικαλείται η Επιτροπή αφορούν μικρό μόνον αριθμό των συναντήσεων της JMC που διεξήχθησαν κατά το καλυπτόμενο από την απόφαση χρονικό διάστημα, όλες οι διατιθέμενες αποδείξεις ενισχύουν τη δήλωση της Stora ότι βασικός σκοπός της JMC ήταν να καθορίζει τις εναρμονισμένες ανατιμήσεις και να προγραμματίζει την εφαρμογή τους. Συναφώς, η σχεδόν παντελής έλλειψη πρακτικών, επισήμων ή εσωτερικής χρήσεως, των συναντήσεων της JMC πρέπει να θεωρηθεί ως επαρκής απόδειξη του ισχυρισμού της Επιτροπής ότι οι επιχειρήσεις που είχαν μετάσχει στις συναντήσεις προσπαθούσαν να αποκρύψουν την αληθή φύση των συζητήσεων αυτού του οργάνου (βλ. ιδίως αιτιολογική σκέψη 45 της αποφάσεως). Υπ' αυτές τις συνθήκες, αντεστράφη το βάρος της αποδείξεως και εναπέκειτο στις αποδέκτριες της αποφάσεως επιχειρήσεις που είχαν μετάσχει στις συναντήσεις αυτού του οργάνου να αποδείξουν ότι είχε θεμιτούς σκοπούς. Δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις αυτές δεν το απέδειξαν, ορθώς η Επιτροπή θεώρησε ότι οι συζητήσεις τις οποίες διεξήγαν στις συναντήσεις αυτού του οργάνου οι επιχειρήσεις είχαν αντικείμενο κυρίως αντίθετο προς τον ανταγωνισμό.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ: 694A0338.1

165 Όσο για την ατομική στάση της προσφεύγουσας, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι η συμμετοχή της στις συνεδριάσεις της PWG και της JMC αποτελεί επαρκή απόδειξη της συμμετοχής της σε συμπαιγνία ως προς τις τιμές.

166 Κατ' αρχάς, τονίζεται ότι οι ιθύνοντες της προσφεύγουσας ασκούσαν διευθυντικά καθήκοντα εντός της PG Paperboard κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των μέσων του 1986 και του φθινοπώρου του 1990 (βλ. σκέψεις 122 έως 127 ανωτέρω). Περαιτέρω, το παράρτημα 118 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων παραθέτει συζητήσεις που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια συνεδριάσεως της JMC κατά την οποία είναι αδιαμφισβήτητο ότι μετείχε ένας υπάλληλος της προσφεύγουσας.

167 Η συμμετοχή της προσφεύγουσας στη συμπαιγνία ως προς τις τιμές επιρρωννύεται άλλωστε από τις έγγραφες αποδείξεις που μνημονεύονται στην απόφαση. Ειδικότερα, ο - περιγραφόμενος στην αιτιολογική σκέψη 79 της αποφάσεως - τιμοκατάλογος Finnboard εμφανίζει εντυπωσιακές μορφολογικές ομοιότητες με τους δύο άλλους τιμοκαταλόγους που μνημονεύονται στις αιτιολογικές σκέψεις 80 και 83 της αποφάσεως, ήτοι τους τιμοκαταλόγους τους οποίους έλαβε η Επιτροπή από τις εγκαταστάσεις της Rena (παραρτήματα 110 και 111 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων). Οι τρεις τιμοκατάλογοι περιλαμβάνουν στοιχεία για διαφόρους τύπους χαρτονιού και για διάφορες χώρες της Κοινότητας, για τις ακριβείς ημερομηνίες και τα ακριβή ποσά των ανατιμήσεων τις οποίες εφάρμοσαν οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις τον Απρίλιο του 1989, τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990. Τα στοιχεία αυτά αντιστοιχούν - ως προς τα ποσά των ανατιμήσεων και τις ημερομηνίες εφαρμογής τους - στην πράγματι εκδηλωθείσα συμπεριφορά των επιχειρήσεων στην αγορά (βλ. τους πίνακες Δ, Ε και Στ του παραρτήματος της αποφάσεως).

168 Εν όψει των εντυπωσιακών μορφολογικών ομοιοτήτων που εμφανίζουν οι τρεις αυτοί τιμοκατάλογοι, πρέπει να θεωρηθεί ότι έχουν κοινή καταγωγή. Επί πλέον, το παράρτημα 110 χρονολογείται από τις 3 Δεκεμβρίου 1989, ήτοι πριν από την αναγγελία των ανατιμήσεων τις οποίες αναφέρει. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δικαιολογημένα συνήγαγε ότι οι δύο άλλοι αχρονολόγητοι τιμοκατάλογοι έπρεπε να θεωρηθούν ως επίσης καταρτισθέντες πριν από την πραγματική αναγγελία των μνημονευομένων ανατιμήσεων.

169 Όσον αφορά ειδικότερα τον τιμοκατάλογο Finnboard, το επιχείρημα της προσφεύγουσας, ότι η σουηδική λέξη «hφjs» υποδηλώνει ότι το επίμαχο έγγραφο αφορά προγενέστερη ανατίμηση του χαρτονιού γραφικής χρήσεως, πρέπει ν' απορριφθεί ως αστήρικτο. Αυτή η λέξη «hφjs» ενδέχεται, πράγματι, να αναφέρεται είτε σε παρόν («αυξάνει») είτε σε μέλλον γεγονός («θα αυξηθεί»).

170 Τέλος, όσον αφορά τον ίδιο τιμοκατάλογο, η Επιτροπή ορθώς επισήμανε στην απόφαση (αιτιολογική σκέψη 79, τέταρτο εδάφιο):

«Η Finnboard δεν παράγει ποιότητες UD ή GD, οπότε ο κατάλογος δεν μπορεί να είναι αμιγώς εσωτερικός ή να έχει σχέση μόνο με τις εσωτερικές υποθέσεις της Finnboard.»

171 Εν όψει των προεκτεθέντων και χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθούν οι αμφισβητήσεις της προσφεύγουσας σχετικά με άλλα έγγραφα (παραρτήματα 44, 130 και 131 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), το Πρωτοδικείο αντλεί το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή απέδειξε τη συμμετοχή της προσφεύγουσας σε συμπαιγνία ως προς τις τιμές.

Επί του τρίτου σκέλους, ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί συμμετοχής της προσφεύγουσας στον έλεγχο του όγκου παραγωγής

- Επιχειρήματα των διαδίκων

172 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση δεν περιέχει κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι παρέβη το άρθρο 85 της Συνθήκης όσον αφορά τον έλεγχο του όγκου παραγωγής. Το παράρτημα 73 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων (βλ. αιτιολογική σκέψη 53 της αποφάσεως), έγγραφο που έχει ιδιαίτερη σημασία στην αιτιολογία της αποφάσεως, δεν μνημονεύει ούτε μία φορά το όνομα της προσφεύγουσας.

173 Η αιτιολογική σκέψη 61 της αποφάσεως σχετικά με το σύστημα επιτηρήσεως και ελέγχου του παραγωγικού δυναμικού και του όγκου παραγωγής και των πωλήσεων δεν περιέχει καμμία μομφή εις βάρος της προσφεύγουσας, εφόσον αυτή δεν παρέσχε πληροφορίες στη Fides ούτε έλαβε καμμία έκθεση παραγωγικού δυναμικού.

174 Η αιτιολογία της αποφάσεως σχετικά με τις ανεκτέλεστες παραγγελίες και τις διακοπές παραγωγής έχει αμιγώς θεωρητικό χαρακτήρα. Δεν περιέχει καν μνεία περί ενδεχομένης συμφωνίας με τέτοιο αντικείμενο, εφόσον, κατά την απόφαση, υπήρξε απλώς κάποιο χαλαρό σύστημα ενθαρρύνσεως.

175 Όσον αφορά, τέλος, τη συμφωνία που φέρεται ότι συνήφθη εντός της PWG σχετικά με την παγίωση των μεριδίων που κατείχαν οι κυριότεροι παραγωγοί στην αγορά, η προσφεύγουσα επαναλαμβάνει ότι δεν μετείχε σ' αυτές τις συναντήσεις. Περαιτέρω, ούτε η δήλωση της Stora (παράρτημα 43 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων) ούτε το σημείωμα της Rena που αφορούσε συνεδρίαση της NPI (παράρτημα 102 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, βλ. αιτιολογική σκέψη 58 της αποφάσεως) περιέχει στοιχεία από τα οποία να συνάγεται ότι η προσφεύγουσα μετέσχε σε διαβούλευση. Ειδικότερα, η δήλωση της Stora αποκαλύπτει ότι οι συζητήσεις για τα μερίδια αγοράς ήσαν άκρως αόριστες και δεν αφορούσαν τις κατ' ιδίαν επιχειρήσεις.

176 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η ύπαρξη συμπαιγνίας σχετικά με τον έλεγχο του όγκου παραγωγής είναι αποδεδειγμένη (αιτιολογικές σκέψεις 51 έως 71 της αποφάσεως).

177 Η πολιτική της τιμής πριν από την ποσότητα περιγράφηκε λεπτομερώς από τη Stora (παράρτημα 39 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων). Η εφαρμογή της πολιτικής αυτής εσήμαινε έλεγχο του όγκου παραγωγής και της προσαρμογής του στη ζήτηση. Γι' αυτόν τον λόγο, οι παραγωγοί αντήλασσαν πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των ανεκτελέστων παραγγελιών, τις εισερχόμενες παραγγελίες και τη χρήση του παραγωγικού δυναμικού. Περαιτέρω, αντήλλασσαν πληροφορίες για τη διάρκεια των διαστημάτων διακοπής που σχεδίαζαν να εφαρμόσουν ή είχαν εφαρμόσει, ώστε να προγραμματίζουν τα διαστήματα διακοπής στην κλίμακα του κλάδου.

178 Την περιγραφή αυτή της πολιτικής της τιμής πριν από την ποσότητα επιρρωννύουν ένα σημείωμα της Mayr-Melnhof σχετικά με τη συνεδρίαση της ΟΕ της 3ης Οκτωβρίου 1989 (παράρτημα 70 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), ένα εμπιστευτικό σημείωμα της 28ης Δεκεμβρίου 1988, συντεταγμένο από τον διευθυντή πωλήσεων της Mayr-Melnhof (παράρτημα 73 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), καθώς και τα παραρτήματα 113, 130 και 131 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων.

179 Όσον αφορά τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στις σχετικές συζητήσεις, η Επιτροπή τονίζει ότι τη συμμετοχή της αποδεικνύει το γεγονός ότι εξασφάλιζε, επί μακρό χρονικό διάστημα, την προεδρία της PWG, εντός της οποίας γίνονταν οι εν λόγω συζητήσεις.

180 Περαιτέρω, τον ρόλο της προσφεύγουσας επιβεβαιώνουν πολυάριθμα έγγραφα, και ειδικότερα τα παραρτήματα 70, 130 και 131 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, που επανειλημμένα μνημονεύουν την προσφεύγουσα.

- Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

181 Κατά το άρθρο 1 της αποφάσεως, οι αποδέκτριες της αποφάσεως επιχειρήσεις παρέβησαν το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης συμμετέχοντας, κατά την περίοδο αναφοράς, σε συμφωνία και εναρμονισμένη πρακτική με τις οποίες οι προμηθευτές χαρτονιού στην Κοινότητα, μεταξύ άλλων, «συμφώνησαν άτυπα να διατηρηθούν σταθερά τα μερίδια των σημαντικότερων παραγωγών στην αγορά με κατά καιρούς τροποποιήσεις» και «έλαβαν, όλο και συχνότερα από τις αρχές του 1991, εναρμονισμένα μέτρα ελέγχου της προσφοράς του προϋόντος στην κοινοτική αγορά, για να εξασφαλίσουν την εφαρμογή των εν λόγω εναρμονισμένων αυξήσεων των τιμών».

182 Κατά την Επιτροπή, οι δύο αυτές μορφές συμπαιγνίας, οι οποίες περιγράφονται στην απόφαση ως «επιβολή πειθαρχίας στην αγορά», εισήχθησαν για πρώτη φορά κατά την περίοδο αναφοράς από τους μετέχοντες στις συναντήσεις της PWG. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 37, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως, το αληθές έργο της PWG, όπως περιγράφεται από τη Stora, «ήταν η διεξαγωγή "συζητήσεων και συνεννοήσεων για την αγορά, τα μερίδια της αγοράς, τις τιμές, τις αυξήσεις των τιμών και την παραγωγική ικανότητα"».

183 Όσο για τον ρόλο της PWG στη συμπαιγνία περί τα μερίδια αγοράς, η απόφαση (αιτιολογική σκέψη 37, πέμπτο εδάφιο) επισημαίνει: «Σε συνδυασμό με τις ενέργειες για αύξηση των τιμών, η PWG πραγματοποιούσε λεπτομερείς συζητήσεις για τα μερίδια των εθνικών ομίλων και των μεμονωμένων ομίλων παραγωγών στην αγορά της Δυτικής Ευρώπης. Κατόπιν αυτών, οι συμμετέχοντες κατέληγαν σε ορισμένες "άτυπες συμφωνίες" για τα αντίστοιχα μερίδια της αγοράς, με στόχο να μην τεθούν σε κίνδυνο οι συντονισμένες πρωτοβουλίες για τις τιμές λόγω υπερβάλλουσας προσφοράς. Οι μεγαλύτεροι όμιλοι παραγωγών συμφωνούσαν στην ουσία να διατηρήσουν τα μερίδιά τους στην αγορά στα επίπεδα που εγνωστοποιούντο κάθε χρόνο μέσω των στοιχείων για την ετήσια παραγωγή και τις πωλήσεις, τα οποία η Fides ανακοίνωσε στην τελική τους μορφή τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Σε κάθε συνεδρίαση της PWG αναλύονταν οι εξελίξεις των μεριδίων της αγοράς βάσει των μηνιαίων εκθέσεων της Fides και, εάν προέκυπταν σημαντικές διακυμάνσεις, εζητούντο εξηγήσεις από την επιχείρηση που εθεωρείτο υπεύθυνη».

184 Κατά την αιτιολογική σκέψη 52, «η συμφωνία που επιτεύχθηκε στην PWG κατά το 1987 προέβλεπε το "πάγωμα" στα τότε επίπεδα των μεριδίων των κυριότερων παραγωγών στην αγορά της Δυτικής Ευρώπης, χωρίς προσπάθειες για την προσέλκυση νέων πελατών ή την επέκταση των υφιστάμενων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων με επιθετική πολιτική τιμολόγησης».

185 Στην αιτιολογική σκέψη 56, πρώτο εδάφιο, τονίζεται: «Η βασική άτυπη συμφωνία μεταξύ των κυριότερων παραγωγών για τη διατήρηση των αντίστοιχων μεριδίων τους στην αγορά συνέχισε να ισχύει καθόλη την περίοδο που καλύπτει η παρούσα απόφαση». Κατά την αιτιολογική σκέψη 57, «η "εξέλιξη των μεριδίων της αγοράς" αναλυόταν σε κάθε συνεδρίαση της PWG βάσει προσωρινών στατιστικών στοιχείων». Τέλος, στην αιτιολογική σκέψη 56, τελευταίο εδάφιο, τονίζεται: «Οι επιχειρήσεις που συμμετείχαν στις συζητήσεις αυτές για τα μερίδια της αγοράς ήταν εκείνες που εκπροσωπούντο στην PWG, και συγκεκριμένα η Cascades, η Finnboard, η KNP (μέχρι το 1988), η Μayr-Μelnhof, η MoDo, η Sarriσ, οι δύο όμιλοι παραγωγών της Stora, CBC και Feldmόhle, και (από το 1988) η Weig».

186 Πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή ορθώς δέχτηκε την ύπαρξη συμπαιγνίας ως προς τα μερίδια αγοράς μεταξύ των μετεχόντων στις συναντήσεις της PWG.

187 Ειδικότερα, η ανάλυση της Επιτροπής στηρίζεται ουσιαστικά στις δηλώσεις της Stora (παραρτήματα 39 και 43 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), ενισχύεται δε από το παράρτημα 73 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων.

188 Στο παράρτημα 39 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, η Stora εξηγεί:«Η PWG συνεδρίαζε από το 1986 για να συνδράμει στην επιβολή πειθαρχίας στην αγορά (...). Μεταξύ άλλων (θεμιτών) δραστηριοτήτων, είχε ως αντικείμενο τη συζήτηση και τη συνεννόηση για την αγορά, τα μερίδια της αγοράς, τις τιμές, τις αυξήσεις των τιμών, τη ζήτηση και την παραγωγική ικανότητα. Ο ρόλος της ήταν, μεταξύ άλλων, να αξιολογεί και να παρουσιάζει στο συμβούλιο προέδρων την ακριβή κατάσταση της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά και τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν για να επιβληθεί τάξη σε αυτήν».

189 Όσον αφορά ειδικότερα τη σύμπραξη σχετικά με τα μερίδια αγοράς, η Stora δηλώνει ότι, «στο πλαίσιο της PWG, εξετάζονταν τα μερίδια τα οποία κατελάμβαναν οι εθνικοί όμιλοι της Ευρωπαϋκής Κοινότητας, της ΕΖΕΣ και των λοιπών χωρών τις οποίες εφοδίαζαν τα μέλη της PG Paperboard» και ότι η PWG «διερευνούσε τη δυνατότητα να διατηρηθούν τα μερίδια αγοράς στα επίπεδα του προηγουμένου έτους» (παράρτημα 39 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, παράγραφος 19). Επισημαίνει άλλωστε (ίδιο έγγραφο, παράγραφος 2) ότι, «κατά την ίδια περίοδο, έλαβαν επίσης χώρα συζητήσεις σχετικά με τα μερίδια αγοράς των κατασκευαστών στην Ευρώπη, έχοντας ως πρώτη περίοδο αναφοράς τα επίπεδα του 1987».

190 Σε απάντησή της σε ερώτημα της Επιτροπής της 23ης Δεκεμβρίου 1991, την οποία απέστειλε στις 14 Φεβρουαρίου 1992 (παράρτημα 43 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων), η Stora διευκρινίζει ακόμη: «Οι συμπράξεις σχετικά με τα μερίδια αγοράς τις οποίες συνήπταν τα μέλη της PWG αφορούσαν την Ευρώπη στο σύνολό της. Οι συμπράξεις αυτές στηρίζονταν σε ετήσιους συνολικούς αριθμούς του προηγουμένου έτους, οι οποίοι είχαν συνήθως διαμορφωθεί οριστικά και ήσαν διαθέσιμοι από τον μήνα Μάρτιο του επομένου έτους» (σημείο 1.1).

191 Ο ισχυρισμός αυτός επιβεβαιώνεται, στο ίδιο έγγραφο, από τα κάτωθι: «(...) οι συζητήσεις κατέληγαν σε συμπράξεις, οι οποίες, κατά κανόνα, συνήπτοντο κατά τον μήνα Μάρτιο κάθε έτους, μεταξύ των μελών της PWG, με σκοπό τη διατήρηση των μεριδίων τους στα επίπεδα του προηγουμένου έτους» (σημείο 1.4). Η Stora επισημαίνει ότι «κανένα μέτρο δεν λαμβανόταν για να εξασφαλισθεί η συμμόρφωση προς τις συμπράξεις» και ότι οι μετέχοντες στις συναντήσεις της PWG «είχαν επίγνωση ότι, εάν κατελάμβαναν κατ' εξαίρεση θέσεις σε ορισμένες αγορές εφοδιαζόμενες από άλλους, αυτοί θα έπρατταν το ίδιο σε άλλες αγορές» (ίδιο σημείο).

192 Τέλος, δηλώνει ότι στις συζητήσεις σχετικά με τα μερίδια αγοράς έλαβε μέρος και η Finnboard (σημείο 1.2).

193 Τους ισχυρισμούς της Stora ότι υπήρξε συμπαιγνία περί τα μερίδια αγοράς στηρίζει το παράρτημα 73 της ανακοινώσεως των αιτιάσεων (βλ. ανωτέρω σκέψεις 152 και 178).

194 Κατά το έγγραφο αυτό, που μνημονεύεται στις αιτιολογικές σκέψεις 53 έως 55, η αποφασισθείσα το 1987 στενότερη συνεργασία στο πλαίσιο του «κύκλου των προέδρων» («Prδsidentenkreis»), δημιούργησε «κερδισμένους» και «χαμένους». Ο συντάκτης του σημειώματος κατατάσσει τη Mayr-Melnhof μεταξύ των «χαμένων» για σειρά λόγων, και ιδίως για τους κάτωθι:

«2) Η σύναψη συμφωνίας κατέστη δυνατή μόνο χάρη στην επιβολή "κυρώσεως" - απαίτησαν από μας να κάνουμε "θυσίε