Υπόθεση T-23/03

CAS SpA

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

«Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ ΕΟΚ και Δημοκρατίας της Τουρκίας — Διαγραφή εισαγωγικών δασμών — Συμπυκνωμένος χυμός φρούτων προελεύσεως Τουρκίας — Κοινοτικός τελωνειακός κώδικας — Πιστοποιητικά κυκλοφορίας — Ειδική κατάσταση — Δικαιώματα άμυνας»

Περίληψη της αποφάσεως

1. Ίδιοι πόροι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — Επιστροφή ή διαγραφή εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών

(Κανονισμός 2913/92 του Συμβουλίου, άρθρο 239)

2. Κοινοτικό δίκαιο — Αρχές — Δικαιώματα άμυνας

(Άρθρο 255 ΕΚ· κανονισμός 2913/92 του Συμβουλίου, άρθρο 239)

3. Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας — Τελωνειακή ένωση — Καταγωγή των εμπορευμάτων

(Συμφωνία συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας)

4. Προσφυγή ακυρώσεως — Έννομο συμφέρον

(Άρθρο 230 ΕΚ)

5. Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας — Υποχρεώσεις της Επιτροπής

(Άρθρο 211 ΕΚ· Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας)

6. Ίδιοι πόροι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — Εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών

(Κανονισμός 2913/92 του Συμβουλίου , άρθρο 220 § 2, στοιχείο β΄)

1. Στο πλαίσιο διαδικασίας διαγραφής εισαγωγικών δασμών πρέπει να εξασφαλίζεται ο σεβασμός του δικαιώματος ακροάσεως, λαμβανομένης υπόψη ιδίως της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή όταν λαμβάνει απόφαση κατ’ εφαρμογήν της γενικής ρήτρας επιεικείας που προβλέπεται από το άρθρο 239 του κανονισμού 2913/92, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα.

(βλ. σκέψη 87)

2. Στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας στον τομέα της διαγραφής εισαγωγικών δασμών, η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας συνεπάγεται μόνον ότι πρέπει να παρέχεται στον ενδιαφερόμενο η δυνατότητα να γνωστοποιήσει λυσιτελώς την άποψή του επί των οικείων στοιχείων, περιλαμβανομένων των εγγράφων που η Επιτροπή έλαβε υπόψη εις βάρος του για να στηρίξει την απόφασή της. Κατά συνέπεια, η αρχή αυτή δεν απαιτεί να παρέχει η Επιτροπή, με δική της πρωτοβουλία, πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων που ενδέχεται να έχουν σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση της οποίας έχει επιληφθεί στο πλαίσιο αιτήσεως διαγραφής δασμών. Αν ο ενδιαφερόμενος θεωρεί ότι τα έγγραφα αυτά είναι χρήσιμα για να αποδειχθεί η ύπαρξη ειδικής περιπτώσεως ή/και η έλλειψη προφανούς αμέλειάς ή δόλου του, σ’ αυτόν απόκειται να ζητήσει πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα, σύμφωνα με τις διατάξεις που έχουν θεσπίσει τα κοινοτικά όργανα βάσει του άρθρου 255 ΕΚ.

Πράγματι, η Επιτροπή υποχρεούται να εξασφαλίζει τη δυνατότητα προσβάσεως σε όλα τα μη εμπιστευτικά διοικητικά έγγραφα που αφορούν την προσβαλλομένη απόφαση κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου. Ελλείψει τέτοιας αιτήσεως, συνεπώς, δεν υφίσταται αυτόματη πρόσβαση στα έγγραφα που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή.

(βλ. σκέψεις 88-89)

3. Ο καθορισμός της καταγωγής των εμπορευμάτων στο πλαίσιο, μεταξύ άλλων, της τελωνειακής ενώσεως την οποία προβλέπει η Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας, βασίζεται στην κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των αρχών του κράτους εξαγωγής και των αρχών του κράτους εισαγωγής, υπό την έννοια ότι η καταγωγή καθορίζεται από τις αρχές του κράτους εξαγωγής, ενώ ο έλεγχος της λειτουργίας του συστήματος αυτού εξασφαλίζεται χάρη στη συνεργασία μεταξύ των ενδιαφερομένων διοικητικών υπηρεσιών. Το σύστημα αυτό δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι αρχές του κράτους εξαγωγής βρίσκονται σε καλύτερη θέση για να ελέγξουν τα πραγματικά περιστατικά που καθορίζουν την καταγωγή.

Ο προβλεπόμενος μηχανισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνον αν η τελωνειακή υπηρεσία του κράτους εισαγωγής αναγνωρίζει τις εκτιμήσεις στις οποίες προβαίνουν νομίμως οι αρχές του κράτους εξαγωγής. Η αναγνώριση των αποφάσεων αυτών από τις τελωνειακές υπηρεσίες των κρατών μελών είναι απαραίτητη προκειμένου να μπορεί η Κοινότητα να ζητήσει από τις αρχές των άλλων κρατών, που είναι συνδεδεμένα μαζί της στο πλαίσιο καθεστώτων ελευθέρων συναλλαγών, την αναγνώριση των αποφάσεων που λαμβάνουν οι τελωνειακές αρχές των κρατών μελών σχετικά με την καταγωγή των προϊόντων που εξάγονται από την Κοινότητα προς τα κράτη αυτά.

(βλ. σκέψεις 120-121)

4. Ο προσφεύγων δεν έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση αποφάσεως λόγω τυπικού ελαττώματος στην περίπτωση που η ακύρωση της αποφάσεως δεν θα μπορούσε να οδηγήσει παρά σε έκδοση νέας αποφάσεως, ουσιαστικά πανομοιότυπης προς την ακυρωθείσα.

(βλ. σκέψη 132)

5. Δυνάμει του άρθρου 211 ΕΚ και της αρχής της χρηστής διοικήσεως, η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει την ορθή εφαρμογή της Συμφωνίας Συνδέσεως. Η υποχρέωση αυτή προκύπτει επίσης από την ίδια τη Συμφωνία Συνδέσεως και από διάφορες αποφάσεις εκδοθείσες από το Συμβούλιο Συνδέσεως.

(βλ. σκέψη 234)

6. Το άρθρο 220, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του κανονισμού 2913/92, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, ορίζει ότι πρέπει να πληρούνται τρεις σωρευτικές προϋποθέσεις ώστε οι αρμόδιες αρχές να μην προβαίνουν σε εκ των υστέρων επιβολή εισαγωγικών δασμών. Καταρχάς, πρέπει οι δασμοί αυτοί να μην έχουν εισπραχθεί κατόπιν σφάλματος των ίδιων των αρμοδίων αρχών, στη συνέχεια το σφάλμα τους να είναι τέτοιας φύσεως ώστε να μην μπορεί να ανακαλυφθεί ευλόγως από έναν καλόπιστο φορολογούμενο και, τέλος, ο τελευταίος να τήρησε όλες τις διατάξεις που προβλέπει η ισχύουσα ρύθμιση όσον αφορά την τελωνειακή διασάφησή του.

Η εν λόγω διάταξη αποσκοπεί στην προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του υποχρέου στον φόρο όσον αφορά το βάσιμο του συνόλου των στοιχείων της αποφάσεως περί εισπράξεως ή μη εισπράξεως δασμών. Εντούτοις, η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του φορολογουμένου είναι άξια της προστασίας που παρέχει η διάταξη αυτή μόνον αν οι ίδιες οι αρμόδιες αρχές δημιούργησαν το έρεισμα της εμπιστοσύνης του υποχρέου στον φόρο. Έτσι, μόνον τα σφάλματα που μπορούν να αποδοθούν σε ενέργειες των αρμόδιων αρχών και που δεν ήταν ευλόγως δυνατό να διαπιστωθούν από τον υπόχρεο στον φόρο δημιουργούν δικαίωμα του να μην εισπραχθούν εκ των υστέρων δασμοί.

(βλ. σκέψεις 303-304)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)

της 6ης Φεβρουαρίου 2007 ( )

«Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ ΕΟΚ και Δημοκρατίας της Τουρκίας – Διαγραφή εισαγωγικών δασμών – Συμπυκνωμένος χυμός φρούτων προελεύσεως Τουρκίας – Κοινοτικός τελωνειακός κώδικας – Πιστοποιητικά κυκλοφορίας – Ειδική κατάσταση – Δικαιώματα άμυνας»

Στην υπόθεση T-23/03,

CAS SpA, με έδρα τη Βερόνα (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τον D. Ehle, δικηγόρο,

προσφεύγουσα,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον X. Lewis, επικουρούμενο από τον M. Nuñez Müller, δικηγόρο,

καθής,

με αντικείμενο προσφυγή περί μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 18ης Οκτωβρίου 2002 (REC 10/01), σχετικά με ένα αίτημα διαγραφής εισαγωγικών δασμών,

ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ

ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (πέμπτο τμήμα),

συγκείμενο από τους Μ. Βηλαρά, Πρόεδρο, E. Martins Ribeiro και K. Jürimäe, δικαστές,

γραμματέας: K. Andová, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 15ης Νοεμβρίου 2005,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Νομικό πλαίσιο

Α – Η κανονιστική ρύθμιση σχετικά με το προτιμησιακό σύστημα

1 Η υπό κρίση υπόθεση ανέκυψε στο πλαίσιο της Συμφωνίας Συνδέσεως περί δημιουργίας συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (EΟK) και της Δημοκρατίας της Τουρκίας (στο εξής: Συμφωνία Συνδέσεως), που υπεγράφη στην Άγκυρα από τη Δημοκρατία της Τουρκίας, αφενός, και τα κράτη μέλη της ΕΟΚ και την Κοινότητα, αφετέρου (στο εξής: συμβαλλόμενα μέρη). Η Συμφωνία Συνδέσεως εγκρίθηκε με την απόφαση 64/732/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Δεκεμβρίου 1963 (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001, σ. 48). Άρχισε να ισχύει την 1η Δεκεμβρίου 1964.

2 Η Συμφωνία Συνδέσεως αποσκοπεί, βάσει του άρθρου 2 αυτής που περιλαμβάνεται στον τίτλο Ι, σχετικά με τις αρχές που διέπουν τη Συμφωνία, στην προαγωγή της συνεχούς και ισόρροπης ενισχύσεως των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των συμβαλλομένων μερών.

3 Η συμφωνία περιλαμβάνει ένα προπαρασκευαστικό στάδιο, παρέχον τη δυνατότητα στη Δημοκρατία της Τουρκίας, σύμφωνα με το άρθρο 3, να ενισχύσει την οικονομία της, με τη βοήθεια της Κοινότητας, ένα μεταβατικό στάδιο, αποβλέπον, σύμφωνα με το άρθρο 4, στη βαθμιαία σύσταση τελωνειακής ενώσεως και στην προσέγγιση των οικονομικών πολιτικών, και ένα οριστικό στάδιο, το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 5, βασίζεται στην τελωνειακή ένωση και συνεπάγεται την ενίσχυση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών.

4 Σύμφωνα με το άρθρο 7, τα συμβαλλόμενα μέρη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα γενικά ή ειδικά μέτρα για να εξασφαλίσουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Συμφωνία και απέχουν από κάθε μέτρο που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την επίτευξη των σκοπών της Συμφωνίας.

5 Τα άρθρα 22 και 23, τα οποία περιλαμβάνονται στον τίτλο ΙΙΙ περί των γενικών και τελικών διατάξεων, προβλέπουν τη σύσταση Συμβουλίου Συνδέσεως αποτελούμενου, αφενός, από μέλη των κυβερνήσεων των κρατών μελών, του Συμβουλίου και της Επιτροπής και, αφετέρου, από μέλη της Τουρκικής Κυβερνήσεως. Το Συμβούλιο Συνδέσεως έχει την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις με ομοφωνία για την επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας Συνδέσεως. Με το άρθρο 25 παρέχεται στο Συμβουλίο Συνδέσεως, τη σύγκληση του οποίου μπορεί να ζητήσει καθένα από τα συμβαλλόμενα μέρη, η αρμοδιότητα να ρυθμίζει οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με την εφαρμογή ή την ερμηνεία της Συμφωνίας Συνδέσεως ή να υποβάλλει τη διαφορά στο Δικαστήριο.

6 Το οριστικό στάδιο της τελωνειακής ενώσεως άρχισε να ισχύει στις 31 Δεκεμβρίου 1995 [άρθρο 1 και άρθρο 65, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/95 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την εφαρμογή της οριστικής φάσης της τελωνειακής ένωσης (ΕΕ 1996, L 35, σ. 1), στο εξής: απόφαση 1/95 ή βασική απόφαση].

7 Σύμφωνα με το άρθρο 11 της Συμφωνίας Συνδέσεως, το καθεστώς της συνδέσεως επεκτείνεται στη γεωργία και στις εμπορικές συναλλαγές γεωργικών προϊόντων, κατά ειδική διαδικασία που λαμβάνει υπόψη την κοινή γεωργική πολιτική της Κοινότητας.

1. Η ισχύουσα κατά τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου κανονιστική ρύθμιση

8 Με την απόφαση 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της Συνδέσεως, το Συμβούλιο Συνδέσεως αποφάσισε την κατάργηση των δασμών που εξακολουθούσαν να ισχύουν κατά την εισαγωγή, εντός της Κοινότητας, γεωργικών προϊόντων καταγωγής Τουρκίας που δεν απαλλάσσονταν ακόμα από δασμούς εντός της Κοινότητας.

9 Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού (EΟK) 4115/86 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την εισαγωγή στην Κοινότητα γεωργικών προϊόντων καταγωγής Τουρκίας (ΕΕ L 380, σ. 16), τα προϊόντα καταγωγής Τουρκίας τα οποία απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙ της Συνθήκης ΕΟΚ, εκτός από εκείνα που περιλαμβάνονται στο παράρτημα του εν λόγω κανονισμού, τίθενται σε ελεύθερη κυκλοφορία με ατέλεια δασμών εντός της Κοινότητας. Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού 4115/86, θεωρούνταν ως «προϊόντα καταγωγής» Τουρκίας τα προϊόντα που πληρούσαν τους όρους της αποφάσεως 4/72 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 29ης Δεκεμβρίου 1972, σχετικά με τον ορισμό των «προϊόντων καταγωγής» Τουρκίας όσον αφορά την εφαρμογή των διατάξεων του παραρτήματος 6, κεφάλαιο I, του προσθέτου πρωτοκόλλου της Συμφωνίας Συνδέσεως, που έχει προσαρτηθεί στον κανονισμό (EΟK) 428/73 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1973, περί εφαρμογής των αποφάσεων 5/72 και 4/72 του Συμβουλίου Συνδέσεως (ΕΕ ειδ. έκδ. 02/001, σ. 180), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 1/75 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 26ης Μαΐου 1975, που έχει προσαρτηθεί στον κανονισμό (EΟK) 1431/75 του Συμβουλίου, περί τροποποίησης του κανονισμού 428/73 (ΕΕ ειδ. έκδ. 02/002, σ. 76).

10 Κατά το άρθρο 1 της αποφάσεως 4/72, θεωρούνται ως προϊόντα καταγωγής Τουρκίας:

«α) τα προϊόντα του φυτικού βασιλείου […] των οποίων η συγκομιδή πραγματοποιείται στην Τουρκία,

[…]

στ) τα εμπορεύματα που παράγονται στην Τουρκία μέσω επεξεργασίας ή μεταποιήσεως των προϊόντων τα οποία απαριθμούνται στα στοιχεία α΄ έως στ΄, έστω και αν για την παραγωγή τους χρησιμοποιούνται και άλλα προϊόντα, υπό την προϋπόθεση ότι τα προϊόντα που δεν έχουν παραχθεί στην Τουρκία ή εντός της Κοινότητας έχουν δευτερεύουσα σημασία στην εν λόγω παραγωγή».

11 Ο κανονισμός (EΟK) 3719/88 της Επιτροπής, της 16ης Νοεμβρίου 1988, περί κοινών τρόπων εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα (ΕΕ L 331, σ. 1), ισχύει στα πιστοποιητικά τα οποία προβλέπουν οι κανονισμοί που απαριθμούνται στο άρθρο 1. Το άρθρο 28, παράγραφος 4, ορίζει τα ακόλουθα:

«4. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν επίσης στην Επιτροπή τα αποτυπώματα των επισήμων σφραγίδων και, κατά περίπτωση, των τυπωμένων χαρτοσήμων των αρχών που καλούνται να παρέμβουν. Η Επιτροπή πληροφορεί αμέσως τα άλλα κράτη μέλη σχετικά.»

12 Με την απόφαση 5/72, της 29ης Δεκεμβρίου 1972, περί των μεθόδων διοικητικής συνεργασίας για την εφαρμογή των άρθρων 2 και 3 του συνημμένου στη Συμφωνία Συνδέσεως προσθέτου πρωτοκόλλου (ABl. 1973, L 59, σ. 74), το Συμβούλιο Συνδέσεως έθεσε τον κανόνα ότι η προσκόμιση δικαιολογητικού εκδοθέντος κατόπιν αιτήσεως του εξαγωγέα από τις τελωνειακές αρχές της Δημοκρατίας της Τουρκίας ή ενός κράτους μέλους είναι αναγκαία για την υπαγωγή στο προτιμησιακό καθεστώς. Για τα εμπορεύματα που μεταφέρονται απευθείας από την Τουρκία σε ένα κράτος μέλος, πρόκειται για το πιστοποιητικό κυκλοφορίας εμπορευμάτων A.TR.1 (στο εξής: πιστοποιητικό A.TR.1), υπόδειγμα του οποίου είναι συνημμένο στην απόφαση (άρθρο 2). Το υπόδειγμα αυτό αντικαταστάθηκε με το έντυπο που είναι συνημμένο στην απόφαση 1/78 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 18ης Ιουλίου 1978, με την οποία τροποποιήθηκε η απόφαση 5/72 (ABl. L 253, σ. 2). Το τελευταίο αυτό υπόδειγμα τροποποιήθηκε ελαφρά εκ νέου με την απόφαση 4/95 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την τροποποίηση της απόφασης 5/72 (ΕΕ 1996, L 35, σ. 48).

13 Το άρθρο 11 της αποφάσεως 5/72 ορίζει ότι τα κράτη μέλη και η Δημοκρατία της Τουρκίας παρέχουν αμοιβαία συνδρομή, μέσω των τελωνειακών αρχών τους, όσον αφορά τον έλεγχο της γνησιότητας και του νομοτύπου των πιστοποιητικών, «προκειμένου να εξασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή των διατάξεων της παρούσας αποφάσεως».

14 Το άρθρο 12 της αποφάσεως 5/72 ορίζει στη συνέχεια τα ακόλουθα:

«Η [Δημοκρατία της] Τουρκίας, τα κράτη μέλη και η Κοινότητα λαμβάνουν, κάθε μέρος καθόσον το αφορά, τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση των διατάξεων της αποφάσεως.»

15 Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 4115/86, οι προοριζόμενες να εξασφαλίσουν την επιβολή μειωμένων δασμών στα προϊόντα περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 1 μέθοδοι διοικητικής συνεργασίας ήταν εκείνες που καθορίζονταν με την απόφαση 5/72, που τροποποιήθηκε πλέον πρόσφατα με την απόφαση 1/78.

2. Η ισχύουσα κατά τη διάρκεια του οριστικού σταδίου κανονιστική ρύθμιση

16 Η απόφαση 1/95 ρυθμίζει λεπτομερώς την εφαρμογή του οριστικού σταδίου της τελωνειακής ενώσεως. Το άρθρο 29 αυτής ορίζει τα ακόλουθα:

«Η αμοιβαία συνδρομή επί τελωνειακών θεμάτων μεταξύ των διοικητικών αρχών των συμβαλλομένων μερών διέπεται από τις διατάξεις του παραρτήματος 7, το οποίο, όσον αφορά την Κοινότητα, καλύπτει τους τομείς που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Κοινότητας.»

17 Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του παραρτήματος 7, σχετικά με την αμοιβαία συνδρομή στον τελωνειακό τομέα, της αποφάσεως 1/95, ορίζει τα ακόλουθα:

«Τα συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να παρέχουν αμοιβαία συνδρομή, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους […], ώστε να εξασφαλίζεται η ορθή εφαρμογή της τελωνειακής νομοθεσίας, ιδίως μέσω της πρόληψης, του εντοπισμού και της διερεύνησης των παραβάσεων της εν λόγω νομοθεσίας.»

18 Το άρθρο 3, παράγραφος 6, της αποφάσεως 1/95 ορίζει ότι η επιτροπή τελωνειακής συνεργασίας καθορίζει τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας.

19 Το άρθρο 5, παράγραφος 2, της αποφάσεως 1/96 της επιτροπής διοικητικής συνεργασίας, της 20ής Μαΐου 1996, για τον καθορισμό λεπτομερών κανόνων εφαρμογής της απόφασης 1/95 (ΕΕ L 200, σ. 14) ορίζει ότι η επικύρωση που είναι αναγκαία για την ελεύθερη κυκλοφορία των σχετικών εμπορευμάτων δημιουργεί τελωνειακή οφειλή για την εισαγωγή των εμπορευμάτων αυτών. Σύμφωνα με το άρθρο 6 της ως άνω αποφάσεως, η προτιμησιακή δασμολογική μεταχείριση των γεωργικών προϊόντων που εισάγονται από την Τουρκία εξαρτάται από τη χορήγηση του αποδεικτικού εγγράφου A.TR.1. Ένα υπόδειγμα του σχετικού πιστοποιητικού περιλαμβάνεται στο παράρτημα I, αλλά το άρθρο 7, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως ορίζει ότι τα υποδείγματα που περιλαμβάνονται στην απόφαση 5/72 μπορούσαν να εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούνται μέχρι τις 30 Ιουνίου 1997.

20 Το άρθρο 15 της αποφάσεως 1/96 προβλέπει τα εξής:

«Για την ορθή εφαρμογή των διατάξεων της παρούσας απόφασης, τα κράτη μέλη και η [Δημοκρατία της] Τουρκίας παρέχουν αμοιβαία συνδρομή, μέσω των αντίστοιχων τελωνειακών τους διοικήσεων και στο πλαίσιο της αμοιβαίας συνδρομής που προβλέπεται στο άρθρο 29 και στο παράρτημα 7 της βασικής απόφασης, για τον έλεγχο της γνησιότητας και της ακρίβειας των πιστοποιητικών.»

21 Το άρθρο 13, παράγραφος 2, της αποφάσεως 1/96 ορίζει τα ακόλουθα:

«[…] Στη θέση 12 του αποσπάσματος αναγράφεται ο αριθμός καταχώρησης, η ημερομηνία, το τελωνείο και η χώρα έκδοσης του αρχικού πιστοποιητικού […]»

22 Το παράρτημα II, σημείο II, παράγραφος 12, της αποφάσεως 1/96 προβλέπει ότι οι ενδείξεις σχετικά με τη θέση 12 του πιστοποιητικού κυκλοφορίας A.TR.1 συμπληρώνονται από την αρμόδια αρχή.

23 Τέλος, το άρθρο 4 της αποφάσεως 1/96 έχει ως ακολούθως:

«Με την επιφύλαξη των διατάξεων για την ελεύθερη κυκλοφορία που περιέχονται στη βασική απόφαση, ο κοινοτικός τελωνειακός κώδικας και οι διατάξεις εφαρμογής του, που εφαρμόζονται στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας, και ο τουρκικός τελωνειακός κώδικας και οι διατάξεις εφαρμογής του, που εφαρμόζονται στο τελωνειακό έδαφος της [Δημοκρατίας της] Τουρκίας, ισχύουν κατά τις συναλλαγές εμπορευμάτων μεταξύ των δύο μερών της τελωνειακής ένωσης, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζει η παρούσα απόφαση.»

Β – Η τελωνειακή ρύθμιση

1. Η ρύθμιση σχετικά με τη διαγραφή δασμών

24 Όσον αφορά τη δυνατότητα διαγραφής εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, το άρθρο 239 του κανονισμού (EΟK) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ. 1, στο εξής: ΚΤΚ), ορίζει τα ακόλουθα:

«Η επιστροφή […] εισαγωγικών […] δασμών είναι δυνατή σε περιπτώσεις […] οι οποίες […] προκύπτουν από περιστάσεις που δεν συνεπάγονται ούτε δόλο ούτε πρόδηλη αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερόμενου. Οι καταστάσεις στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί η διάταξη αυτή, καθώς και οι λεπτομέρειες της διαδικασίας που πρέπει να ακολουθείται, καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπής.»

25 Το άρθρο 905 του κανονισμού (EΟK) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού 2913/92 (ΕΕ L 253, σ. 1, στο εξής: κανονισμός εφαρμογής του ΚΤΔ), προβλέπει, στην παράγραφο 1 αυτού, τις ακόλουθες διατάξεις:

«1. Όταν η τελωνειακή αρχή απόφασης, στην οποία έχει υποβληθεί αίτηση επιστροφής ή διαγραφής βάσει του άρθρου 239, παράγραφος 2, του [ΚΤΚ] δεν είναι σε θέση να αποφασίσει, με βάση το άρθρο 899 και η αίτηση συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία που μπορούν να αποτελέσουν ειδική κατάσταση που προκύπτει από περιστάσεις για τις οποίες δεν υπήρξε δόλος ή προφανής αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου, το κράτος μέλος, στο οποίο υπάγεται η αρχή, διαβιβάζει τον φάκελο στην Επιτροπή για να ληφθεί απόφαση σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπουν τα άρθρα 906 έως 909 [...]»

26 Tο άρθρο 904, στοιχείο γ΄, του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ ορίζει τα ακόλουθα:

«Η επιστροφή ή η διαγραφή εισαγωγικών δασμών δεν εγκρίνεται όταν, κατά περίπτωση, ο μόνος λόγος υποστήριξης της αίτησης επιστροφής ή διαγραφής συνίσταται:

[…]

γ) στην προσκόμιση, έστω και με καλή πίστη, για τη χορήγηση προτιμησιακής δασμολογικής μεταχείρισης για εμπορεύματα που διασαφίστηκαν για να τεθούν σε ελεύθερη κυκλοφορία, εγγράφων τα οποία εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι ήταν ψευδή, πλαστογραφημένα ή δεν ίσχυαν για τη χορήγηση αυτής της προτιμησιακής δασμολογικής μεταχείρισης.»

27 Το άρθρο 236 του ΚΤΔ ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Η επιστροφή ή η διαγραφή εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών πραγματοποιείται εφόσον αποδεικνύεται ότι κατά τη στιγμή της πληρωμής τους το ποσό τους δεν οφειλόταν νομίμως ή ότι το ποσό βεβαιώθηκε κατά παράβαση του άρθρου 220, παράγραφος 2.

Η διαγραφή εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών πραγματοποιείται εφόσον αποδεικνύεται ότι κατά τη στιγμή της βεβαίωσης τους το ποσό τους δεν οφειλόταν νομίμως ή ότι το ποσό βεβαιώθηκε κατά παράβαση του άρθρου 220, παράγραφος 2.

Δεν χορηγείται επιστροφή ή διαγραφή δασμών όταν τα γεγονότα που οδήγησαν στην πληρωμή ή τη βεβαίωση ποσού το οποίο δεν οφειλόταν νομίμως προκύπτουν από δόλιο τέχνασμα του ενδιαφερομένου.

[…]»

28 Το άρθρο 220, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του ΚΤΔ ορίζει ότι δεν επιτρέπεται εκ των υστέρων βεβαίωση δασμών που προκύπτουν από τελωνειακή οφειλή όταν το νομίμως οφειλόμενο ποσό των δασμών δεν βεβαιώθηκε από λάθος των ίδιων των τελωνειακών αρχών, το οποίο λογικά δεν μπορούσε να ανακαλύψει ο οφειλέτης, εφόσον ο τελευταίος ενήργησε με καλή πίστη και τήρησε όλες τις διατάξεις που προβλέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία όσον αφορά την τελωνειακή διασάφηση.

2. Η κανονιστική ρύθμιση σχετικά με τους κανόνες καταγωγής

29 Το άρθρο 20 του ΚΤΔ ορίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«1. Οι δασμοί που καθίστανται απαιτητοί σε περίπτωση γένεσης τελωνειακής οφειλής βασίζονται στο δασμολόγιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

2. Τα άλλα μέτρα που καθιερώνονται από ειδικές κοινοτικές ρυθμίσεις στα πλαίσια των εμπορικών συναλλαγών εφαρμόζονται, κατά περίπτωση, σε σχέση με τη δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων αυτών.

3. Το δασμολόγιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων περιλαμβάνει:

[…]

δ) τα προτιμησιακά δασμολογικά μέτρα που περιλαμβάνονται στις συμφωνίες που έχει συνάψει η Κοινότητα με ορισμένες χώρες ή ομάδες χωρών και που προβλέπουν τη χορήγηση προτιμησιακού δασμολογικού καθεστώτος.»

30 Το άρθρο 27, στοιχείο α΄, του ΚΤΔ προβλέπει τα ακόλουθα:

«Οι κανόνες προτιμησιακής καταγωγής καθορίζουν τους όρους που διέπουν την απόκτηση της καταγωγής, τους οποίους τα εμπορεύματα πρέπει να πληρούν προκειμένου να επωφελούνται των μέτρων που αναφέρονται στο άρθρο 20, παράγραφος 3, στοιχεία δ΄ ή ε΄. Οι κανόνες αυτοί:

α) για τα εμπορεύματα που περιλαμβάνονται στις συμφωνίες που αναφέρονται στο άρθρο 20, παράγραφος 3, στοιχείο δ΄, προσδιορίζονται στις εν λόγω συμφωνίες.»

31 Ο κανονισμός εφαρμογής του ΚΤΔ, όπως ισχύει στην υπό κρίση διαφορά [άρθρο 93, που τροποποιήθηκε και κατέστη κατόπιν αναριθμήσεως άρθρο 92 με τον κανονισμό (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής της 19ης Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ L 346, σ. 1), στο εξής: άρθρο 93 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ], ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Οι δικαιούχοι χώρες κοινοποιούν στην Επιτροπή τα ονόματα και τις διευθύνσεις των κυβερνητικών αρχών που είναι εγκατεστημένες στο έδαφός τους και είναι εξουσιοδοτημένες για την έκδοση πιστοποιητικών καταγωγής τύπου Α, καθώς και δείγματα των αποτυπωμάτων των σφραγίδων, που χρησιμοποιούν οι εν λόγω αρχές. Η Επιτροπή προωθεί τις σχετικές πληροφορίες στις τελωνειακές αρχές των κρατών μελών.

2. Οι δικαιούχοι χώρες κοινοποιούν, επίσης, στην Επιτροπή τα ονόματα και τις διευθύνσεις των κυβερνητικών αρχών που είναι εξουσιοδοτημένες για την έκδοση των πιστοποιητικών γνησιότητας που αναφέρει το άρθρο 86, καθώς και δείγματα των αποτυπωμάτων των σφραγίδων, που χρησιμοποιούν οι εν λόγω αρχές. Η Επιτροπή προωθεί τις σχετικές πληροφορίες στις τελωνειακές αρχές των κρατών μελών.

3. Η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (σειρά C) την ημερομηνία κατά την οποία οι νέες δικαιούχοι χώρες κατά την έννοια τον άρθρου 97 εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στις παραγράφους 1 και 2.»

Γ – Η κανονιστική ρύθμιση σχετικά με το απόρρητο ορισμένων εγγράφων

32 Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (EK) 1073/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με τις έρευνες που πραγματοποιούνται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) (ΕΕ L 136, σ. 1), προβλέπει τα ακόλουθα:

«Εμπιστευτικότητα και προστασία των δεδομένων

1. Οι πληροφορίες που λαμβάνονται στο πλαίσιο εξωτερικών ερευνών, υπό οποιαδήποτε μορφή, προστατεύονται από τις διατάξεις σχετικά με τις έρευνες αυτές.»

33 Το άρθρο 9, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:

«Έκθεση της έρευνας και συνέχεια που δίδεται στις έρευνες

[…]

2. Οι εκθέσεις αυτές καταρτίζονται, λαμβάνοντας υπόψη τις διαδικαστικές απαιτήσεις που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο του οικείου κράτους μέλους. Οι εκθέσεις που καταρτίζονται με τον τρόπο αυτό αποτελούν, όπως οι διοικητικές εκθέσεις που καταρτίζονται από τους εθνικούς διοικητικούς ελεγκτές και υπό τους ιδίους όρους, αποδεικτικά στοιχεία παραδεκτά στις διοικητικές ή δικαστικές διαδικασίες του κράτους μέλους, στο οποίο η χρησιμοποίησή τους αποβαίνει αναγκαία. Υπόκεινται στους ίδιους κανόνες εκτίμησης με εκείνους που εφαρμόζονται στις διοικητικές εκθέσεις τις καταρτιζόμενες από τους εθνικούς διοικητικούς ελεγκτές και έχουν ισότιμο κύρος με αυτές.»

34 Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (Ευρατόμ, ΕΚ) 2185/96 του Συμβουλίου, της 11ης Νοεμβρίου 1996, σχετικά με τους ελέγχους και εξακριβώσεις που διεξάγει επιτοπίως η Επιτροπή με σκοπό την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από απάτες και λοιπές παρατυπίες (ΕΕ L 292, σ. 2), ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Οι πληροφορίες οι οποίες ανακοινώνονται ή λαμβάνονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο και απολαύουν της προστασίας που παρέχει το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους παραλήπτη σε ανάλογες πληροφορίες, καθώς και οι σχετικές διατάξεις οι εφαρμοστέες στα όργανα της Κοινότητας.»

35 Το άρθρο 4 του κανονισμού (EK) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145, σ. 43), ορίζει τα ακόλουθα:

«Εξαιρέσεις

1. Τα θεσμικά όργανα αρνούνται την πρόσβαση σε ένα έγγραφο, η γνωστοποίηση του οποίου θα έθιγε την προστασία:

α) του δημόσιου συμφέροντος, όσον αφορά:

– τη δημόσια ασφάλεια,

– την άμυνα και τις στρατιωτικές υποθέσεις,

– τις διεθνείς σχέσεις,

– τη δημοσιονομική, νομισματική ή οικονομική πολιτική της Κοινότητας ή ενός κράτους μέλους·

β) της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου, ιδίως σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία σχετικά με την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

2. Τα θεσμικά όργανα αρνούνται την πρόσβαση σ’ ένα έγγραφο, η γνωστοποίηση του οποίου θα έθιγε την προστασία:

– των εμπορικών συμφερόντων ενός συγκεκριμένου φυσικού ή νομικού προσώπου, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας,

– των δικαστικών διαδικασιών και της παροχής νομικών συμβουλών,

– του σκοπού επιθεώρησης, έρευνας και οικονομικού ελέγχου,

εκτός εάν για τη γνωστοποίηση του εγγράφου υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον.»

Ιστορικό της διαφοράς

Α – Οι επίμαχες εισαγωγές

36 Η προσφεύγουσα CAS SpA είναι μια εταιρία ιταλικού δικαίου, θυγατρική κατά 95,1 % της εταιρίας Steinhauser GmbH (στο εξής: Steinhauser), με έδρα το Ravensburg (Γερμανία). H κύρια δραστηριότητα της προσφεύγουσας είναι η μεταποίηση εισαγόμενων συμπυκνωμένων χυμών φρούτων, παράλληλα δε ασχολείται με την εισαγωγή των σχετικών προϊόντων στην Ιταλία. Η εταιρία Steinhauser είναι εκείνη η οποία ουσιαστικά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τους αλλοδαπούς προμηθευτές.

37 Στο διάστημα από 5 Απριλίου 1995 μέχρι 20 Νοεμβρίου 1997 η προσφεύγουσα εισήγαγε και έθεσε σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας ποσότητες συμπυκνωμένου χυμού μήλου και αχλαδιού, που δηλώθηκαν ως προϊόντα προελεύσεως και καταγωγής Τουρκίας. Η εισαγωγή εντός της Κοινότητας προϊόντων του είδους αυτού πραγματοποιήθηκε με πιστοποιητικά A.TR.1, οπότε τα προϊόντα αυτά έτυχαν της απαλλαγής δασμών που προβλέπει η Συμφωνία Συνδέσεως και το πρόσθετο πρωτόκολλο.

38 Σύμφωνα με το άρθρο 29 της αποφάσεως 1/95, η τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας (Ιταλία) προέβη σε εκ των υστέρων έλεγχο παραστατικών όσον αφορά τη γνησιότητα του πιστοποιητικού A.TR.1 D 141591, που υπέβαλε η προσφεύγουσα επ’ ευκαιρία μιας από τις διαδικασίες εισαγωγής που περιλαμβάνονται στο διάστημα από 5 Απριλίου 1995 μέχρι 20 Νοεμβρίου 1997. Σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν στον τομέα αυτό, υποβλήθηκε στις τουρκικές αρχές αίτημα εξακριβώσεως της γνησιότητας του εν λόγω πιστοποιητικού.

39 Με έγγραφο της 15ης Μαΐου 1998 οι τουρκικές αρχές πληροφόρησαν την τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας ότι από τον πραγματοποιηθέντα έλεγχο προέκυψε ότι το πιστοποιητικό αυτό δεν ήταν γνήσιο, δεδομένου ότι δεν είχε εκδοθεί από τις τουρκικές τελωνειακές αρχές. Εξάλλου, ανακοίνωσαν ότι θα πραγματοποιούνταν και άλλοι έλεγχοι.

40 Κατά συνέπεια, οι ιταλικές αρχές προέβησαν στον εκ των υστέρων έλεγχο 103 πιστοποιητικών A.TR.1 που είχε υποβάλει η προσφεύγουσα επ’ ευκαιρία διαφόρων εισαγωγών.

41 Με έγγραφο της 10ης Ιουλίου 1998 η μόνιμη αντιπροσωπεία της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στο εξής: μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία) πληροφόρησε την Επιτροπή ότι 22 πιστοποιητικά A.TR.1 που είχε υποβάλει η προσφεύγουσα, τα οποία απαριθμούνται στο παράρτημα του εγγράφου αυτού και αφορούν τις εξαγωγές της τουρκικής εταιρίας Akman στην Ιταλία, ήταν πλαστά (false). Η Επιτροπή διαβίβασε το έγγραφο αυτό στις ιταλικές τελωνειακές αρχές με έγγραφο της 20ής Ιουλίου 1998.

42 Στο διάστημα μεταξύ 12 και 15 Οκτωβρίου 1998, καθώς και μεταξύ 30 Νοεμβρίου και 2 Δεκεμβρίου 1998, η Μονάδα συντονισμού για την καταπολέμηση της απάτης [(UCLAF), πρόδρομος της OLAF] της Επιτροπής προέβη σε έρευνες στην Τουρκία.

43 Με έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999 η μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία πληροφόρησε την τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας ότι 32 πιστοποιητικά A.TR.1 που είχε υποβάλει η προσφεύγουσα (στο εξής: επίδικα πιστοποιητικά), περιλαμβανομένων 18 πιστοποιητικών που απαριθμούνται στο παράρτημα του εγγράφου της 10ης Ιουλίου 1998, δεν είχαν εκδοθεί ούτε είχαν επικυρωθεί από τις τουρκικές αρχές. Τα εν λόγω πιστοποιητικά προσδιορίζονται στο παράρτημα του εγγράφου αυτού.

44 Οι ιταλικές τελωνειακές αρχές θεώρησαν ότι από το σύνολο της αλληλογραφίας που ανταλλάχθηκε μεταξύ των ιδίων, της Επιτροπής, της UCLAF και των τουρκικών αρχών προέκυπτε ότι οι τελευταίες αυτές αρχές θεωρούσαν ότι 48 πιστοποιητικά A.TR.1, περιλαμβανομένων των επίδικων πιστοποιητικών, σχετικά με εξαγωγές προς την Ιταλία που πραγματοποίησε η προσφεύγουσα μέσω της τουρκικής εταιρίας Akman, ήταν είτε πλαστά είτε παράτυπα.

45 Εν προκειμένω, τα 32 επίδικα πιστοποιητικά [που αντιστοιχούν σε δασμούς συνολικού ποσού 3 296 190 371 ιταλικών λιρών (LIT), ήτοι 1 702 340,25 ευρώ] θεωρούνταν πλαστά, δεδομένου ότι δεν είχαν χορηγηθεί ούτε επικυρωθεί από τα τουρκικά τελωνεία. Αντιθέτως, τα 16 άλλα πιστοποιητικά (που αντιστοιχούν σε δασμούς συνολικού ποσού 1 904 763 758 LIT, ήτοι 983 728,38 ευρώ) θεωρηθούνταν άκυρα, δεδομένου ότι, μολονότι είχαν χορηγηθεί από τις τουρκικές τελωνειακές αρχές, τα σχετικά εμπορεύματα δεν ήταν καταγωγής Τουρκίας.

46 Καθόσον τα 48 πιστοποιητικά θεωρήθηκαν στο σύνολό τους είτε πλαστά είτε άκυρα, τα σχετικά εμπορεύματα δεν μπορούσαν να τύχουν της προτιμησιακής δασμολογικής μεταχειρίσεως που προβλέπεται για τις εισαγωγές τουρκικών γεωργικών προϊόντων.

47 Κατά συνέπεια, η ιταλική τελωνειακή αρχή ζήτησε από την προσφεύγουσα την καταβολή των οφειλομένων δασμών, συνολικού ύψους 5 200 954 129 LIT, ήτοι 2 686 068,63 ευρώ.

Β – Η ποινική και η διοικητική διαδικασία ενώπιον των ιταλικών και των κοινοτικών αρχών

48 Με έγγραφο της 28ης Μαρτίου 2000 η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στο άρθρο 220, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, και στα άρθρα 236 και 239 του ΚΤΔ, απηύθυνε στην τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας αίτημα να μη ληφθούν υπόψη εκ των υστέρων και να της επιστραφούν οι ζητούμενοι εισαγωγικοί δασμοί. Προς στήριξη του αιτήματός της η προσφεύγουσα επικαλέστηκε την καλή πίστη της, τα σφάλματα των αρμοδίων αρχών τα οποία δεν μπορούσε να γνωρίζει, καθώς και παραβάσεις των αρχών αυτών.

49 Με έγγραφο της 15ης Μαΐου 2000 οι ιταλικές τελωνειακές αρχές πληροφόρησαν την εισαγγελία της Ραβέννας για τα πραγματικά περιστατικά σχετικά με τις εισαγωγές που είχε πραγματοποιήσει η προσφεύγουσα με τα πλαστά πιστοποιητικά. Όταν έλαβε γνώση των περιστατικών αυτών, η εισαγγελία της Ραβέννας κίνησε σχετική έρευνα.

50 Με απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2000 το Tribunale civile e penale (πρωτοβάθμιο ποινικό και αστικό δικαστήριο) της Ραβέννας αποφάσισε την παύση της ποινικής διώξεως σε βάρος του διαχειριστή της προσφεύγουσας, B. Steinhauser, εκτιμώντας ότι τα πραγματικά περιστατικά που του προσάπτονταν δεν είχαν αποδειχθεί.

51 Με έγγραφο της 30ής Νοεμβρίου 2001, το οποίο παρέλαβε η Επιτροπή στις 12 Δεκεμβρίου 2001, η Ιταλική Δημοκρατία ζήτησε από την Επιτροπή να αποφασίσει αν ήταν δικαιολογημένο να μη ληφθούν υπόψη εκ των υστέρων οι εισαγωγικοί δασμοί που ζητούνταν από την προσφεύγουσα δυνάμει του άρθρου 220, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του ΚΤΔ ή να επιστραφούν οι δασμοί αυτοί δυνάμει του άρθρου 239 του ΚΤΔ.

52 Σύμφωνα με τα άρθρα 871 και 905 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ, η προσφεύγουσα εξέθεσε ότι είχε λάβει γνώση του διοικητικού φακέλου που είχαν αποστείλει οι ιταλικές αρχές στην Επιτροπή. Επιπλέον, η προσφεύγουσα εξέθεσε την άποψή της και τις παρατηρήσεις της, τις οποίες οι ιταλικές αρχές διαβίβασαν στην Επιτροπή ως παράρτημα του από 30 Νοεμβρίου 2001 εγγράφου τους.

53 Με έγγραφο της 3ης Ιουνίου 2002 η Επιτροπή ζήτησε ορισμένες συμπληρωματικές πληροφορίες από τις ιταλικές αρχές, που απάντησαν σχετικά με έγγραφο της 7ης Ιουνίου 2002.

54 Με έγγραφο της 25ης Ιουλίου 2002 η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα για την πρόθεσή της να μην αποδεχθεί το αίτημά της. Πριν λάβει οριστική απόφαση, η Επιτροπή κάλεσε εντούτοις την προσφεύγουσα να της υποβάλει τις ενδεχόμενες παρατηρήσεις της και να μελετήσει τον σχετικό φάκελο προκειμένου να λάβει γνώση των μη εμπιστευτικών εγγράφων.

55 Στις 6 Αυγούστου 2002 οι εκπρόσωποι της προσφεύγουσας συμβουλεύθηκαν τον διοικητικό φάκελο στα γραφεία της Επιτροπής. Εξάλλου, υπέγραψαν μια δήλωση επιβεβαιώνουσα ότι μελέτησαν τα έγγραφα που απαριθμούνταν σε παράρτημά της.

56 Με έγγραφο της 15ης Αυγούστου 2002 η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της στην Επιτροπή. Με αυτές ενέμεινε, μεταξύ άλλων, επί της απόψεώς της ότι οι αρμόδιες τελωνειακές αρχές υπέπεσαν με τις ενέργειές τους σε σφάλματα τα οποία η ίδια δεν μπορούσε να γνωρίζει, σφάλματα τα οποία εξομοιώνει με παραβάσεις ικανές να αποτελούν ειδική κατάσταση υπό την έννοια του άρθρου 239 του ΚΤΔ.

57 Στις 18 Οκτωβρίου 2002 η Επιτροπή έλαβε την απόφαση REC 10/01 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), που κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις 21 Νοεμβρίου 2002.

58 Πρώτον, η Επιτροπή συνεπέρανε ότι ήταν δικαιολογημένο να ληφθούν υπόψη οι εισαγωγικοί δασμοί που αποτελούν το αντικείμενο του αιτήματος.

59 Δεύτερον, η Επιτροπή συνήγαγε εντούτοις ότι ήταν δικαιολογημένη η επιστροφή των εισαγωγικών όσον αφορά το μέρος εκείνο του αιτήματος που αφορούσε τα 16 ανίσχυρα πιστοποιητικά, καθόσον η προσφεύγουσα βρισκόταν, σχετικά με αυτά, σε μια ειδική κατάσταση υπό την έννοια του άρθρου 239 του ΚΤΔ.

60 Τρίτον, όσον αφορά τα 32 επίδικα πιστοποιητικά, η Επιτροπή συνήγαγε, αντιθέτως, ότι οι περιστάσεις που επικαλείτο η προσφεύγουσα δεν μπορούσαν να συνιστούν ειδική κατάσταση υπό την έννοια του άρθρου 239 του ΚΤΔ. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή αποφάσισε, με το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν ήταν δικαιολογημένη η επιστροφή των σχετικών εισαγωγικών δασμών, ύψους 1 702 340,25 ευρώ.

61 Τέλος, με έγγραφο της 20ής Ιουνίου 2003 η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή αίτημα προσβάσεως σε άλλα έγγραφα του διοικητικού φακέλου. Η Επιτροπή δέχθηκε το αίτημα αυτό με έγγραφο της 10ης Ιουλίου 2003. Η προσφεύγουσα εντούτοις δεν μελέτησε εκ νέου τον σχετικό φάκελο.

Γ – Το πιστοποιητικό D 437214

62 Με έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 2002 η προσφεύγουσα ανέφερε στην Επιτροπή ότι το πιστοποιητικό A.TR.1 D 437214, που περιλαμβάνεται μεταξύ των επίδικων πιστοποιητικών, δεν είχε θεωρηθεί ως πλαστό από τις τουρκικές αρχές, αλλά απλώς ως ανίσχυρο. Η Επιτροπή γνωστοποίησε το έγγραφο αυτό στις ιταλικές τελωνειακές αρχές στις 6 Ιανουαρίου 2003.

63 Με έγγραφο της 24ης Ιανουαρίου 2003 οι ιταλικές τελωνειακές αρχές, παραπέμποντας στο έγγραφο των τουρκικών τελωνειακών αρχών της 8ης Μαρτίου 1999 καθώς και σε ένα έγγραφο της UCLAF της 6ης Μαΐου 1999, ανέφεραν ότι το πιστοποιητικό αυτό ήταν πλαστό.

64 Με έγγραφο της 4ης Μαρτίου 2003 η Επιτροπή κάλεσε τις ιταλικές τελωνειακές αρχές να ενημερώσουν την προσφεύγουσα περί του αποτελέσματος της έρευνας σχετικά με το πιστοποιητικό A.TR.1 D 437214. Με έγγραφο της 18ης Μαρτίου 2003 που απεστάλη στην προσφεύγουσα η ιταλική τελωνειακή αρχή επιβεβαίωσε ότι το πιστοποιητικό αυτό ήταν πλαστό, διότι δεν είχε εκδοθεί από τις τουρκικές αρχές.

Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων

65 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 29 Ιανουαρίου 2003 η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

66 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία. Στο πλαίσιο μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, οι διάδικοι κλήθηκαν να προσκομίσουν ορισμένα έγγραφα και να απαντήσουν σε ορισμένες έγγραφες ερωτήσεις του Πρωτοδικείου. Οι διάδικοι συμμορφώθηκαν στα αιτήματα αυτά.

67 Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις προφορικές ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 15ης Νοεμβρίου 2005.

68 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– να ακυρώσει το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως·

– να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

69 Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– να απορρίψει την προσφυγή·

– να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό

70 Η προσφεύγουσα επικαλείται τρεις λόγους προς στήριξη των αιτημάτων της, που στηρίζονται, πρώτον, σε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, δεύτερον, σε παράβαση του άρθρου 239 του ΚΤΔ και, τρίτον, σε παράβαση του άρθρου 220, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του ΚΤΔ.

Α – Επί του πρώτου λόγου, που στηρίζεται σε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

71 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας παραβιάστηκαν τα δικαιώματα άμυνας που είχε. Ισχυρίζεται κατ’ ουσίαν ότι, μολονότι είχε πρόσβαση στον φάκελο που περιελάμβανε τα έγγραφα στα οποία η Επιτροπή στήριξε την προσβαλλόμενη απόφαση, εντούτοις δεν είχε πρόσβαση σε έγγραφα αποφασιστικής σημασίας για την εκ μέρους της Επιτροπής συνολική εκτίμηση της καταστάσεως. Επιπλέον, κατά την προσφεύγουσα, ορισμένα έγγραφα τα οποία συμβουλεύθηκε ήταν ελλιπή. Τέλος, η εξέταση του φακέλου δεν της παρέσχε τη δυνατότητα να διακρίνει τα έγγραφα που θεωρούνταν εμπιστευτικά από τα υπόλοιπα, ούτε να διαγνώσει τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν προς τούτο.

72 Πρώτον, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι δεν της γνωστοποιήθηκαν τα ακόλουθα έγγραφα του φακέλου: 1) τα πλήρη πρακτικά των αποστολών της UCLAF στην Τουρκία· 2) το σύνολο της αλληλογραφίας που ανταλλάχθηκε μεταξύ, αφενός, UCLAF και Επιτροπής και, αφετέρου, μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας και αρμοδίων αρχών στην Τουρκία· 3) το σύνολο της αλληλογραφίας μεταξύ Επιτροπής ή/και UCLAF και των εθνικών τελωνειακών αρχών, ειδικότερα των ιταλικών τελωνειακών αρχών, και 4) τα πρακτικά των συνεδριάσεων της επιτροπής διοικητικής συνεργασίας σχετικά με τα πιστοποιητικά A.TR.1 που κρίθηκαν παράτυπα ή πλαστά στο πλαίσιο της εξαγωγής συμπυκνωμένων χυμών φρούτων και άλλων εμπορευμάτων καταγωγής Τουρκίας.

73 Με το υπόμνημα απαντήσεως η προσφεύγουσα εκθέτει, εξάλλου, ότι δεν μπόρεσε να λάβει πληροφορίες περί της αποστολής της UCLAF στην Τουρκία τον Οκτώβριο 1998, στην οποία παραπέμπει η Επιτροπή με την αιτιολογική σκέψη 32 της προσβαλλομένης αποφάσεως. Κατά την προσφεύγουσα, απλώς και μόνον από τη μελέτη του φακέλου προκύπτει ότι στις 13 και 14 Οκτωβρίου 1998 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη μεταξύ UCLAF και μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας, η σύσκεψη δε αυτή μνημονεύεται σε ένα έγγραφο της 21ης Οκτωβρίου 1998 της UCLAF. Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι δεν έλαβε γνώση ούτε των εγγράφων της UCLAF προς τη μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία, με ημερομηνία 1 και 9 Δεκεμβρίου 1998, που παραθέτει η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως.

74 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα έγγραφα που παραθέτει έχουν σχέση η οποία δεν είναι απλώς ενδεχόμενη αλλά, αντιθέτως, άμεση και πολύ στενή με το ζήτημα αν τα επίδικα πιστοποιητικά είναι πράγματι πλαστά ή μόνον παράτυπα.

75 Δεύτερον, η προσφεύγουσα εταιρία αμφισβητεί την άποψη της Επιτροπής κατά την οποία το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος της προσφεύγουσας υπέγραψε δήλωση ότι έλαβε γνώση όλων των εγγράφων που αφορούν την υπόθεση επιβεβαιώνει ότι η ίδια είχε όντως πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων του φακέλου. Συναφώς, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι η δήλωση αυτή είναι ένα προσυντεταγμένο έγγραφο και ότι ο ενδιαφερόμενος που προβαίνει στη σχετική μελέτη, χωρίς να γνωρίζει το σύνολο των εγγράφων του φακέλου, δεν μπορεί σε τελική ανάλυση να θεωρήσει ότι ικανοποιείται. Έτσι, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε γνώση της εν λόγω δηλώσεως, περιλαμβάνουσας κατάλογο των εγγράφων REC 10/01 και προσαρτημένης στο υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής, παρά μόνον ανακαλύπτοντας το παράρτημα αυτό.

76 Τρίτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ορισμένα έγγραφα στα οποία είχε πρόσβαση ήταν ελλιπή, οπότε δεν είχε πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων που ήταν προσαρτημένα στην εν λόγω δήλωση. Συναφώς, η προσφεύγουσα απορρίπτει τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι μελέτησε το σύνολο των εκθέσεων αποστολής της UCLAF στην Τουρκία και διατείνεται ότι μπόρεσε να μελετήσει μόνον τα έγγραφα σχετικά με τις εκθέσεις αποστολής της 9ης και της 23ης Δεκεμβρίου 1998, που αποτελούνταν από δύο ή τρεις σελίδες.

77 Τέταρτον, η προσφεύγουσα αμφισβητεί, με το υπόμνημα απαντήσεώς της, το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο, εν πάση περιπτώσει, δεν είχε δικαίωμα προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα, μεταξύ των οποίων οι εκθέσεις αποστολής της UCLAF, καθόσον αυτά είναι εμπιστευτικά. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι όχι μόνον οι εκθέσεις αυτές δεν είναι εμπιστευτικές, καθόσον εξάλλου η Επιτροπή δεν απέδειξε τον απόρρητο χαρακτήρα τους, αλλά ακόμη ότι παρόμοιες εκθέσεις τέθηκαν στη διάθεση των ενδιαφερομένων στο πλαίσιο παρόμοιων διαδικασιών που έχουν αχθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου.

78 Το γεγονός ότι οι εκθέσεις έρευνας δεν είναι εμπιστευτικές προκύπτει από τις διατάξεις του κανονισμού 1073/1999. Κατά την προσφεύγουσα, δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, οι εκθέσεις έρευνας αποτελούν, όπως και οι διοικητικές εκθέσεις που συντάσσουν οι εθνικοί διοικητικοί ελεγκτές και υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, αποδεικτικά στοιχεία που είναι αποδεκτά στις διοικητικές ή δικαστικές διαδικασίες του κράτους μέλους όπου η χρησιμοποίησή τους καθίσταται αναγκαία, κατά μείζονα λόγο δε τούτο ισχύει για τις διαδικασίες ενώπιον των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων.

79 Τέλος, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, με έγγραφο της 20ής Ιουνίου 2003, υπέβαλε ένα νέο αίτημα προσβάσεως στον φάκελο, σύμφωνα με το άρθρο 255 ΕΚ, ύστερα από την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής. Εντούτοις, κατόπιν της γραπτής απαντήσεως της Επιτροπής, της 10ης Ιουλίου 2003, δεν μελέτησε τον φάκελο, καθόσον η Επιτροπή εξέθεσε ότι η μελέτη αυτή θα αφορούσε αποκλειστικά τα έγγραφα στα οποία η προσφεύγουσα είχε ήδη πρόσβαση, μεταξύ των οποίων, ιδίως, τα έγγραφα σχετικά με τις εκθέσεις αποστολής της UCLAF.

80 Η Επιτροπή απορρίπτει κατ’ ουσίαν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

81 Πρώτον, υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται αποκλειστικά σε στοιχεία τα οποία η προσφεύγουσα είχε συμβουλευτεί, που περιλαμβάνονταν στην προσωρινή άποψη που εξέφρασε η Επιτροπή με το από 25 Ιουλίου 2002 έγγραφό της. Επιπλέον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, στις 6 Αυγούστου 2002, η προσφεύγουσα είχε πρόσβαση στον φάκελο που αποτέλεσε τη βάση για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και αναγνώρισε ρητά, μέσω της έγγραφης επιβεβαιώσεως, ότι μπόρεσε να συμβουλευτεί όλα τα έγγραφα που είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τον φάκελο. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο κατάλογος των εγγράφων στα οποία είχε πρόσβαση η προσφεύγουσα περιλαμβάνει τις εκθέσεις αποστολής της UCLAF, την άφθονη αλληλογραφία της UCLAF και διαφόρων τουρκικών αρχών, καθώς και τα έγγραφα που ανταλλάχθηκαν μεταξύ Επιτροπής ή/και UCLAF και εθνικών τελωνειακών αρχών.

82 Με το υπόμνημα ανταπαντήσεως η Επιτροπή αμφισβητεί τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας ότι ο φάκελος που συμβουλεύθηκε στις 6 Αυγούστου 2002 δεν περιείχε τις εκθέσεις αποστολής της UCLAF, αλλά μόνον έγγραφα σχετικά με τις εκθέσεις αποστολής. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι τα επίμαχα έγγραφα αποτελούν πράγματι τις πρωτότυπες σύντομες εκθέσεις που είχε συντάξει η UCLAF, με ημερομηνία 9 Δεκεμβρίου 1998 (αριθ. 8279) και 23 Δεκεμβρίου 1998 (αριθ. 8673), και δεν ήταν απλώς ανακεφαλαιωτικά κείμενα.

83 Δεύτερον, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι δεν απαιτείται να παρέχει η Επιτροπή με δική της πρωτοβουλία πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων εκείνων που έχουν απλώς μια έμμεση και ενδεχόμενη σχέση με την οικεία υπόθεση, αλλά ότι εναπόκειται αντιθέτως στον ενδιαφερόμενο να ζητήσει, ενδεχομένως, την πρόσβαση στα έγγραφα αυτά σύμφωνα με το άρθρο 255 ΕΚ.

84 Εν προκειμένω, τα έγγραφα που δεν μπόρεσε να συμβουλευθεί η προσφεύγουσα έχουν έμμεση και ενδεχόμενη σχέση με την υπό κρίση υπόθεση. Όμως, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το νέο αίτημα προσβάσεως στον φάκελο το οποίο υπέβαλε η προσφεύγουσα στις 20 Ιουνίου 2003, δηλαδή μετά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, και το οποίο έγινε δεκτό με έγγραφο της 10ης Ιουλίου 2003 δεν μπορεί να ασκεί επιρροή από νομικής απόψεως. Η προσφεύγουσα όχι μόνον δεν έδωσε συνέχεια στο αίτημα αυτό, αλλά, εν πάση περιπτώσει, αίτημα υποβαλλόμενο μετά την περάτωση διοικητικής διαδικασίας και κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας μιας υποθέσεως δεν μπορεί, a priori, να συνεπάγεται προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας που προηγήθηκε του αιτήματος αυτού.

85 Τρίτον, η Επιτροπή διατείνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, τα σχετικά έγγραφα δεν καλύπτονται από το δικαίωμα προσβάσεως στον φάκελο, καθόσον είναι εμπιστευτικά. Συναφώς, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το δικαίωμα προσβάσεως στον φάκελο δεν περιλαμβάνει την πρόσβαση σε εμπιστευτικά έγγραφα, όπως είναι οι εκθέσεις της UCLAF ή της OLAF, η αλληλογραφία μεταξύ Επιτροπής και τρίτων κρατών και τα πρακτικά συσκέψεων στις οποίες μετείχαν τρίτα κράτη, καθώς και η αλληλογραφία μεταξύ Επιτροπής και αρχών των κρατών μελών.

86 Εξάλλου, η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο της ερμηνείας του άρθρου 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 1073/1999, στην οποία προβαίνει η προσφεύγουσα. Κατά την Επιτροπή, η διάταξη αυτή αναφέρεται στην τελική έκθεση που συντάσσει η UCLAF σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, του κανονισμού, ενώ το άρθρο 8 του κανονισμού αφορά το απόρρητο και την προστασία στοιχείων περιλαμβανομένων σε έγγραφα που συντάσσει η OLAF.

2. Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

87 Πρέπει να υπομνησθεί εκ προοιμίου ότι στο πλαίσιο διαδικασίας διαγραφής εισαγωγικών δασμών πρέπει να εξασφαλίζεται ο σεβασμός του δικαιώματος ακροάσεως, λαμβανομένης υπόψη ιδίως της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή όταν λαμβάνει απόφαση κατ’ εφαρμογήν της γενικής ρήτρας επιεικείας που προβλέπεται από το άρθρο 239 του ΚΤΔ (απόφαση του Πρωτοδικείου της 10ης Μαΐου 2001, T-186/97, T-187/97, T-190/97 έως T-192/97, T-210/97, T-211/97, T-216/97 έως T-218/97, T-279/97, T-280/97, T-293/97 και T-147/99, Kaufring κ.λπ. κατά Επιτροπής, λεγόμενη «Τουρκικές τηλεοράσεις», Συλλογή 2001, σ. II-1337, σκέψη 152, και της 27ης Φεβρουαρίου 2003, T-329/00, Bonn Fleisch Ex- und Import κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II-287, σκέψη 45).

88 Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι, στον τομέα αυτό, η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας συνεπάγεται μόνον ότι πρέπει να παρέχεται στον ενδιαφερόμενο η δυνατότητα να γνωστοποιήσει λυσιτελώς την άποψή του επί των οικείων στοιχείων, περιλαμβανομένων των εγγράφων που η Επιτροπή έλαβε υπόψη εις βάρος του για να στηρίξει την απόφασή της. Κατά συνέπεια, η αρχή αυτή δεν απαιτεί να παρέχει η Επιτροπή, με δική της πρωτοβουλία, την πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων που ενδέχεται να έχουν σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση της οποίας έχει επιληφθεί στο πλαίσιο αιτήσεως διαγραφής δασμών. Αν ο ενδιαφερόμενος θεωρεί ότι τα έγγραφα αυτά είναι χρήσιμα για να αποδειχθεί η ύπαρξη ειδικής περιπτώσεως ή/και η έλλειψη προφανούς αμέλειάς ή δόλου του, σ’ αυτόν απόκειται να ζητήσει πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα, σύμφωνα με τις διατάξεις που έχουν θεσπίσει τα κοινοτικά όργανα βάσει του άρθρου 255 ΕΚ (απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Ιουλίου 2002, T-205/99, Hyper κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. ΙΙ-3141, σκέψη 63, και Bonn Fleisch Ex- und Import κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 46).

89 Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όσον αφορά τη διοικητική διαδικασία στον τομέα της διαγραφής τελωνειακών δασμών, το Πρωτοδικείο έχει δεχθεί σαφώς ότι η καθής υποχρεούται να εξασφαλίζει τη δυνατότητα προσβάσεως σε όλα τα μη εμπιστευτικά διοικητικά έγγραφα που αφορούν την προσβαλλομένη απόφαση κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου. Ελλείψει τέτοιας αιτήσεως, συνεπώς, δεν υφίσταται αυτόματη πρόσβαση στα έγγραφα που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 19ης Φεβρουαρίου 1998, T-42/96, Eyckeler & Malt κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-401, σκέψη 81· της 17ης Σεπτεμβρίου 1998, T-50/96, Primex Produkte Import-Export κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-3773, σκέψη 64, και Bonn Fleisch Ex- und Import κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 46).

90 Με γνώμονα αυτές τις αρχές πρέπει να εξεταστεί ο λόγος που στηρίζεται σε προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.

91 Διαπιστώνεται εκ προοιμίου ότι η προσφεύγουσα παραδέχεται ρητά με το δικόγραφο της προσφυγής ότι είχε πρόσβαση στο σύνολο των εγγράφων στα οποία η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της. Εντούτοις, δεν είχε πρόσβαση σε έγγραφα αποφασιστικής σημασίας για την εκ μέρους της Επιτροπής συνολική εκτίμηση της καταστάσεως. Επ’ αυτού, ισχυρίζεται ότι τα έγγραφα που της παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της προσβάσεως στον φάκελο είναι ελλιπή. Έτσι, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι δεν μπόρεσε να συμβουλευθεί τις δύο εκθέσεις αποστολής της UCLAF της 9ης και της 23ης Δεκεμβρίου 1998 στο σύνολό τους, αλλά απλώς «εκθέσεις σχετικά με τις εκθέσεις αποστολής». Ομοίως, διατείνεται ότι δεν μπόρεσε να συμβουλευθεί τα πρακτικά της κοινοτικής αποστολής του Οκτωβρίου 1998, περί της οποίας γίνεται λόγος στην αιτιολογική σκέψη 32 της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθώς και τα έγγραφα της UCLAF της 1ης και της 9ης Δεκεμβρίου 1998 που απεστάλησαν στη μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία, τα οποία μνημονεύει το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής.

92 Συναφώς, διαπιστώνεται ότι τα έγγραφα στα οποία αναφέρεται η προσφεύγουσα δεν μνημονεύονται ρητά στην προσβαλλόμενη απόφαση. Τούτο δεν αποκλείει ορισμένα από τα έγγραφα αυτά να στήριξαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Εντούτοις, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το ίδιο ισχύει για το σύνολο της ογκώδους αλληλογραφίας στην οποία αναφέρεται η προσφεύγουσα. Πρόκειται, τουλάχιστον όσον αφορά ορισμένα από αυτά, για έγγραφα τα οποία έχουν έμμεση σχέση με τη γενική αλληλουχία πραγματικών περιστατικών στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται η υπό κρίση υπόθεση.

93 Ειδικότερα, δεν μπορεί να γίνει δεκτό, ενώ μάλιστα κανένα στοιχείο της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν στηρίζει μια τέτοια άποψη, ότι τα πρακτικά των συσκέψεων της επιτροπής διοικητικής συνεργασίας, σχετικά με τα πιστοποιητικά A.TR.1 που θεωρήθηκαν παράτυπα ή πλαστά στο πλαίσιο της εξαγωγής συμπυκνωμένων χυμών φρούτων και άλλων εμπορευμάτων καταγωγής Τουρκίας, στήριξαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Το ίδιο συμπέρασμα επιβάλλεται όσον αφορά μια γνωμοδότηση της τελωνειακής υπηρεσίας της Ραβέννας της 12ης Ιουνίου 1998, που παραθέτει η Επιτροπή με το υπόμνημα αντικρούσεως, την οποία η προσφεύγουσα διατείνεται ότι δεν μπόρεσε να συμβουλευθεί.

94 Εν πάση περιπτώσει, όταν δεν έχουν γνωστοποιηθεί έγγραφα που δεν χρησίμευσαν προς στήριξη της προσβαλλομένης αποφάσεως, το γεγονός ότι αυτά ενδεχομένως δεν έλαβαν δημοσιότητα είναι άνευ σημασίας, δεδομένου ότι τέτοια έγγραφα δεν μπορούν εν πάση περιπτώσει να έχουν κάποια επίπτωση επί της προσβαλλομένης αποφάσεως. Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση λόγος, καθόσον αφορά τη μη ανακοίνωση τέτοιων εγγράφων, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.

95 Αντιθέτως, τούτο δεν ισχύει όσον αφορά τη μη ανακοίνωση των εγγράφων στα οποία η Επιτροπή στήριξε την προσβαλλόμενη απόφαση.

96 Στο πλαίσιο της εξετάσεως των εγγράφων αυτών πρέπει να υπομνησθεί ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα, με έγγραφο της 25ης Ιουλίου 2002, περί της προσωρινής της αναλύσεως κατά την οποία δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για να γίνει δεκτή η διαγραφή των εισαγωγικών δασμών. Επομένως, δεν αμφισβητείται ότι, με το έγγραφο αυτό της Επιτροπής, ήδη πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δόθηκε η δυνατότητα στην προσφεύγουσα να λάβει θέση και να γνωρίσει την άποψή της επί των στοιχείων που δικαιολογούσαν, κατά την Επιτροπή, την απόρριψη της αιτήσεως διαγραφής δασμών.

97 Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί εξάλλου τη διαπίστωση αυτή, αλλά υποστηρίζει ότι υπήρξε προσβολή της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, επειδή δεν της επετράπη η πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα στα οποία η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της ή, τουλάχιστον, επειδή τα έγγραφα αυτά δεν ήταν πλήρη.

98 Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι, κατόπιν του εγγράφου της Επιτροπής της 25ης Ιουλίου 2002, ο εκπρόσωπος της προσφεύγουσας συμβουλεύθηκε τον φάκελο που αφορούσε την προσβαλλόμενη απόφαση στα γραφεία της Επιτροπής στις 6 Αυγούστου 2002. Αφού συμβουλεύθηκε τα σχετικά έγγραφα, ο ως άνω εκπρόσωπος υπέγραψε μια γραπτή δήλωση με την οποία επιβεβαιώνει ρητά ότι είχε πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα που είχαν άμεση και έμμεση σχέση με τον επίδικο φάκελο. Επιπλέον, στη δήλωση αυτή προσαρτήθηκε κατάλογος που απαριθμεί όλα τα έγγραφα στα οποία ο εκπρόσωπος αυτός είχε πρόσβαση.

99 Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι ο κατάλογος αυτός κάνει λόγο για τις εκθέσεις αποστολής της UCLAF της 9ης και της 23ης Δεκεμβρίου 1998, που φέρουν αντιστοίχως τους αριθμούς 8279 και 8673. Σε απάντηση σε γραπτή ερώτηση του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή κατέθεσε δύο εκθέσεις με τους ίδιους αριθμούς. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση η Επιτροπή πληροφόρησε το Πρωτοδικείο ότι οι εκθέσεις αυτές αντιστοιχούσαν πράγματι στις πλήρεις συνοπτικές εκθέσεις, αφενός, της 9ης Δεκεμβρίου 1998, σχετικά με την αποστολή που διεκπεραιώθηκε μεταξύ 12ης και 15ης Οκτωβρίου 1998 (αριθ. 8279), και, αφετέρου, της 23ης Δεκεμβρίου 1998, σχετικά με την αποστολή έρευνας που διεκπεραιώθηκε μεταξύ 30ής Νοεμβρίου και 2ας Δεκεμβρίου 1998 (αριθ. 8673), και ότι καμία άλλη έκθεση δεν είχε συνταχθεί σχετικά με τις δύο αποστολές της UCLAF. Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η αντιστοιχία μεταξύ των αριθμών που περιλαμβάνονται στην πρώτη σελίδα της εκθέσεως και των αριθμών που αναφέρει ο κατάλογος που προσαρτάται στη δήλωση του εκπροσώπου της προσφεύγουσας, με ημερομηνία 6 Αυγούστου 2002, αποδεικνύει ότι η προσφεύγουσα, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει, είχε πρόσβαση στις εκθέσεις αποστολής. Όσον αφορά το αίτημα της προσφεύγουσας να της δοθεί πρόσβαση στα πρακτικά της κοινοτικής αποστολής του Οκτωβρίου 1998, αρκεί η διαπίστωση ότι τέτοια πρακτικά δεν υπάρχουν. Πράγματι, αφενός, όπως διευκρίνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η έκθεση αριθ. 8279 είναι η μόνη έκθεση που συντάχθηκε σχετικά με την αποστολή της 12ης μέχρι την 15η Οκτωβρίου 1998 και, αφετέρου, η προσβαλλόμενη απόφαση ουδόλως αναφέρεται σε τέτοια πρακτικά.

100 Όσον αφορά στη συνέχεια τα έγγραφα της UCLAF της 1ης Δεκεμβρίου και της 9ης Δεκεμβρίου 1998 που επικαλείται η προσφεύγουσα, διαπιστώνεται, αφενός, ότι ο κατάλογος της 6ης Αυγούστου 2002 που απαριθμεί τα έγγραφα στα οποία αυτή είχε πρόσβαση αναφέρει το έγγραφο της UCLAF αριθ. 8281, με ημερομηνία 9 Δεκεμβρίου 1998, που απευθυνόταν στη μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία. Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα όντως είχε πρόσβαση στο έγγραφο αυτό. Αφετέρου, όσον αφορά το έγγραφο με ημερομηνία 1η Δεκεμβρίου 1998, η Επιτροπή διευκρίνισε, στο πλαίσιο γραπτής ερωτήσεως του Πρωτοδικείου, ότι τέτοιο έγγραφο δεν υπάρχει και ότι η περιλαμβανόμενη στο υπόμνημα αντικρούσεως μνεία ενός εγγράφου της UCLAF της 1ης Δεκεμβρίου 1998 οφειλόταν σε σφάλμα. Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η διευκρίνιση αυτή επιβεβαιώνεται από τον κατάλογο της 6ης Αυγούστου 2002, που περιλαμβάνει, όσον αφορά την 1η Δεκεμβρίου 1998, ένα μόνο έγγραφο του τουρκικού Υπουργείου Δικαιοσύνης απευθυνόμενο στην UCLAF.

101 Όσον αφορά τις ανακοινώσεις που αντάλλαξαν η Επιτροπή και η UCLAF με τις τουρκικές αρχές και τις εθνικές τελωνειακές αρχές των κρατών μελών, αρκεί να σημειωθεί ότι από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να υποτεθεί ότι η Επιτροπή στήριξε την προσβαλλόμενη απόφαση σε άλλα έγγραφα πέραν αυτών που περιλαμβάνονται στον φάκελο τον οποίο συμβουλεύθηκε η προσφεύγουσα στις 6 Αυγούστου 2002.

102 Κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας η προσφεύγουσα δεν υπέβαλε κανένα αίτημα προσβάσεως σε άλλα στοιχεία του φακέλου. Όσον αφορά το αίτημα προσβάσεως σε έγγραφα το οποίο υπέβαλε η προσφεύγουσα μετά από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, διαπιστώνεται ότι αυτό δεν έχει σημασία προκειμένου να εκτιμηθεί μια ενδεχόμενη προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας της προσφεύγουσας κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και δεν μπορεί παρά να στερείται επιπτώσεων επί του κύρους της εν λόγω αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, προκύπτει ότι η Επιτροπή ανέφερε στην προσφεύγουσα, με έγγραφο της 10ης Ιουλίου 2003, ότι η τελευταία μπορούσε να συμβουλευτεί τα επίμαχα έγγραφα σύμφωνα με το υποβληθέν δυνάμει του άρθρου 255 ΕΚ αίτημα. Όμως, η προσφεύγουσα δεν έδωσε συνέχεια στην πρόσκληση αυτή.

103 Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Β – Επί του δευτέρου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 239 του ΚΤΔ

104 Ο ως άνω λόγος έχει τέσσερα σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά τον εσφαλμένο χαρακτηρισμό του πιστοποιητικού κυκλοφορίας A.TR.1 D 437214. Με το δεύτερο και το τρίτο σκέλος εκτίθενται, αντιστοίχως, οι σοβαρές παραβάσεις των τουρκικών αρχών και εκείνες της Επιτροπής. Τέλος, το τέταρτο σκέλος αφορά την πρόδηλη ανυπαρξία αμελείας από μέρους της προσφεύγουσας και την εκτίμηση των εμπορικών κινδύνων.

1. Επί του πιστοποιητικού κυκλοφορίας A.TR.1 D 437214

Επιχειρήματα των διαδίκων

105 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε σφάλμα στο επίμαχο τμήμα της προσβαλλομένης αποφάσεως, περιλαμβάνοντας το πιστοποιητικό A.TR.1 D 437214 μεταξύ των πιστοποιητικών που θεωρήθηκαν μη γνήσια. Κατά την προσφεύγουσα, από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι το πιστοποιητικό όφειλε να θεωρηθεί απλώς ανίσχυρο και, κατά συνέπεια, οι συναφείς εισαγωγικοί δασμοί έπρεπε να επιστραφούν. Από πολλά στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι οι τουρκικές αρχές δεν χαρακτήρισαν το πιστοποιητικό D 437214 μη γνήσιο. Η προσφεύγουσα επισήμανε το σφάλμα αυτό στην Επιτροπή με έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 2002.

106 Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι μόνον το έγγραφο της τουρκικής τελωνειακής αρχής (Prime Minister, Undersecretariate for Customs) της 8ης Μαρτίου 1999, που απευθυνόταν στην ιταλική τελωνειακή αρχή, θα μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της ελλείψεως γνησιότητας του εν λόγω πιστοποιητικού. Εντούτοις, δεν διευκρινίζεται αν αυτό είναι παράτυπο ή μη γνήσιο, αλλά απλώς αναφέρεται ότι «δεν είχε χορηγηθεί και θεωρηθεί από το [τουρκικό] τελωνείο» (was not issued and endorsed by our customs office).

107 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει εντούτοις ότι το έγγραφο αυτό ακυρώθηκε από τις τουρκικές αρχές, ιδίως όπως αναφέρεται στο έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 22ας Απριλίου 1999, το οποίο σαφώς αναφέρει ότι το επίμαχο πιστοποιητικό «δεν [ήταν] ακριβές και δεν [είχε] χορηγηθεί σύμφωνα με τους προβλεπόμενους κανόνες» ([was] not correct and [was] not issued according to the rules), δηλαδή ότι κακώς είχε χορηγηθεί.

108 Με το υπόμνημα απαντήσεως η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η έκφραση «not correct» σημαίνει σαφώς ότι το επίμαχο πιστοποιητικό ήταν παράτυπο. Λόγω της προσθήκης των λέξεων «not issued according to the rules», μόνο μία σχετική ερμηνεία είναι δυνατή, δηλαδή ότι η τουρκική τελωνειακή αρχή συνέταξε και χορήγησε το πιστοποιητικό αυτό κατά παράβαση των ισχυόντων στην Τουρκία κανόνων καταγωγής των εμπορευμάτων. Η άποψη αυτή επιρρωννύεται από τη φράση «θεωρήθηκε ότι τα έγγραφα αυτά είχαν χορηγηθεί στο πλαίσιο του καθεστώτος διαμετακομίσεως» (it has been understood that these documents had been issued for transit trade), που χρησιμοποιείται στο ίδιο έγγραφο. Επομένως, η τουρκική τελωνειακή αρχή παραδέχθηκε επίσης ότι χορήγησε πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων υπό καθεστώς διαμετακομίσεως, με άλλα λόγια για συμπυκνωμένο χυμό μήλου προελεύσεως Ιράν ο οποίος δεν είχε μεταποιηθεί στο πλαίσιο του καθεστώτος ενεργητικής τελειοποιήσεως στην Τουρκία.

109 Τρίτον, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι το έγγραφο της 22ας Απριλίου 1999 της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας μνημονεύει, μαζί με το πιστοποιητικό A.TR.1 D 437214, δύο άλλα πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων, δηλαδή εκείνα με τα στοιχεία C 982920 και C 982938. Η μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία θεώρησε ότι τα πιστοποιητικά αυτά «δεν [ήταν] ακριβή και δεν είχαν χορηγηθεί σύμφωνα με τους προβλεπόμενους κανόνες» ([were] not correct and were not issued according to the rules), χωρίς να διακρίνει μεταξύ αυτών. Όμως, η προσφεύγουσα είχε ζητήσει την επιστροφή των εισαγωγικών δασμών που συνδέονται με τα δύο αυτά πιστοποιητικά. Οι ιταλικές τελωνειακές αρχές τα θεώρησαν ανίσχυρα, αυτά δε περιελήφθησαν στο σύνολο των πιστοποιητικών σχετικά με τα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση προβλέπει τη χορήγηση επιστροφής δασμών. Η προσφεύγουσα διατείνεται επομένως ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ώστε το πιστοποιητικό D 437214 να αποτελέσει από νομικής και πραγματικής απόψεως το αντικείμενο διαφορετικής εκτιμήσεως σε σχέση με την αφορώσα τα πιστοποιητικά C 982920 και C 982938. Σε αντίθεση με όσα διατείνεται η Επιτροπή, το έγγραφο της 22ας Απριλίου 1999 δεν επιφέρει καμία ρητή διόρθωση στο έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999, καθόσον δεν κάνει καμία σχετική ρητή μνεία, περιοριζόμενο σε αναφορά προηγουμένων ανακοινώσεων.

110 Τέταρτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το ακριβές της απόψεώς της επιβεβαιώνεται επίσης από ένα έγγραφο της 10ης Αυγούστου 1999 της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας. Στη σελίδα 3, στοιχείο X, του εν λόγω εγγράφου, επιβεβαιώνεται εκ νέου ότι τα πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων που μνημονεύει το έγγραφο της 22ας Απριλίου 1999, περιλαμβανομένου του πιστοποιητικού D 437214, είχαν χορηγηθεί υπό καθεστώς διαμετακομίσεως για χυμό μήλου που δεν ήταν καταγωγής Τουρκίας. Το έγγραφο αυτό δεν αναφέρει περαιτέρω ότι τα αναφερόμενα πιστοποιητικά ήταν μη γνήσια ή πλαστά. Το έγγραφο της UCLAF προς τη μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία της 9ης Δεκεμβρίου 1998 περιλαμβάνει την ίδια εκτίμηση, χαρακτηρίζοντας το πιστοποιητικό A.TR.1 D 437214 «ανακριβές» (not correct).

111 Τέλος, με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί την άποψη της Επιτροπής κατά την οποία το έγγραφο της ιταλικής τελωνειακής αρχής της 24ης Μαρτίου 2003 επιβεβαιώνει την έλλειψη γνησιότητας του επίμαχου πιστοποιητικού. Κατά την προσφεύγουσα, οι ιταλικές αρχές μνημονεύουν συναφώς μόνον το έγγραφο της τουρκικής τελωνειακής αρχής της 8ης Μαρτίου 1999, χωρίς ωστόσο να σχολιάζουν το επίσης επισυναπτόμενο έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 22ας Απριλίου 1999. Επιπλέον, ένα έγγραφο της 18ης Μαΐου 1999 του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών, που περιλαμβάνεται σε παράρτημα στον σχετικό φάκελο, αφορά πιθανότατα το έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 22ας Απριλίου 1999 και το πιστοποιητικό D 437214, αναφέροντας ότι επρόκειτο για ένα παράτυπο πιστοποιητικό. Οι ιταλικές τελωνειακές αρχές υπέβαλαν μάλιστα ένα νέο αίτημα στην τουρκική τελωνειακή αρχή προς παροχή διευκρινίσεων σχετικά με τον χαρακτηρισμό του πιστοποιητικού D 437214, χωρίς αυτή να έχει απαντήσει ως τώρα.

112 Η Επιτροπή υπογραμμίζει καταρχάς ότι, σύμφωνα με την εφαρμοστέα ρύθμιση εν προκειμένω στο πλαίσιο της Συμφωνίας Συνδέσεως, οι τουρκικές αρχές είναι αρμόδιες να διαπιστώνουν αν τα τουρκικά πιστοποιητικά καταγωγής είναι γνήσια ή όχι. Επ’ αυτού, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το Πρωτοδικείο έκρινε, με την προαναφερθείσα απόφαση Bonn Fleisch Ex- und Import κατά Επιτροπής (σκέψη 77), ότι η Επιτροπή μπορούσε να δεχθεί τις δηλώσεις των ισπανικών αρχών σχετικά με την έλλειψη γνησιότητας αποσπασμάτων πιστοποιητικών εισαγωγής και ότι δεν επιβαλλόταν επ’ αυτού καμία συμπληρωματική έρευνα. Κατά την Επιτροπή, αν η ίδια μπορεί να εμπιστεύεται τις δηλώσεις των αρχών κρατών μελών όσον αφορά τη γνησιότητα τέτοιων εγγράφων, το ίδιο ισχύει, κατά μείζονα λόγο, προκειμένου περί αρχών τρίτου κράτους, το οποίο δεν δεσμεύεται από τη Συνθήκη ΕΚ και δεν υπόκειται στις αρμοδιότητες της Επιτροπής στον τομέα αυτό.

113 Στη συνέχεια, η Επιτροπή αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο η προσφεύγουσα αντιλαμβάνεται τα διάφορα έγγραφα που παραθέτει, υποστηρίζει δε ότι, καθόσον οι τουρκικές αρχές χαρακτήρισαν πλαστό το επίμαχο πιστοποιητικό, δεν μπορεί να λεχθεί ότι η ίδια υπέπεσε σε κάποιο σφάλμα.

114 Πράγματι, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999 της τουρκικής τελωνειακής αρχής πρέπει να θεωρηθεί ότι δηλώνει ότι το επίμαχο πιστοποιητικό θεωρήθηκε πλαστό διότι δεν είχε εκδοθεί από τις τουρκικές τελωνειακές αρχές. Όμως, κατά την Επιτροπή, οι τουρκικές αρχές δεν αναθεώρησαν την από 8 Μαρτίου 1999 διαπίστωσή τους ποτέ και με κανένα έγγραφο, διαπίστωση κατά την οποία το επίμαχο πιστοποιητικό κυκλοφορίας εμπορευμάτων δεν είχε εκδοθεί από τις υπηρεσίες τους.

115 Πρώτον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία, με το από 22 Απριλίου 1999 έγγραφό της, δεν αναθεώρησε την προηγούμενη διαπίστωσή της ότι το πιστοποιητικό ήταν πλαστό, αλλά μόνον διαπίστωσε ότι δεν ήταν ακριβές και ότι δεν είχε χορηγηθεί σύμφωνα με την εφαρμοστέα ρύθμιση.

116 Δεύτερον, η πλαστογράφηση του εν λόγω πιστοποιητικού επιβεβαιώθηκε από την UCLAF, με έγγραφο της 6ης Μαΐου 1999, καθώς και από την κεντρική ιταλική διοίκηση των τελωνείων, με έγγραφο της 18ης Μαΐου 1999, δύο έγγραφα στα οποία παραπέμπει ένα έγγραφο των ιταλικών τελωνειακών αρχών της 24ης Ιανουαρίου 2003 απευθυνόμενο στην Επιτροπή. Η προσφεύγουσα είχε ενημερωθεί περί των διαπιστώσεων αυτών με έγγραφο της 18ης Μαρτίου 2003.

117 Τρίτον, οι ιταλικές τελωνειακές αρχές, με τα από 7 Ιουνίου 2002 και 10 Σεπτεμβρίου 2003 έγγραφά τους επίσης επιβεβαίωσαν στην Επιτροπή ότι η τουρκική τελωνειακή αρχή είχε συναγάγει ότι υπήρξε πλαστογράφηση του πιστοποιητικού.

118 Τέταρτον, η Επιτροπή προβάλλει τον ισχυρισμό ότι, με έγγραφο της 22ας Αυγούστου 2003 απευθυνόμενο στην ιταλική τελωνειακή αρχή, η τουρκική τελωνειακή αρχή επιβεβαίωσε εκ νέου την από 8 Μαρτίου 1999 διαπίστωσή της και ανέφερε ότι το εν λόγω πιστοποιητικό ήταν πλαστό, διευκρινίζοντας, επιπλέον, ότι ο αρμόδιος στον τομέα αυτό ελεγκτής της τουρκικής τελωνειακής αρχής είχε επανεξετάσει την υπόθεση αυτή και συνήγαγε ότι υπήρξε πλαστογράφηση του εν λόγω πιστοποιητικού.

119 Τέλος, η Επιτροπή τονίζει το γεγονός ότι ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας κατά τον οποίο η τουρκική τελωνειακή αρχή είχε επίσης χορηγήσει πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων για εμπορία υπό καθεστώς διαμετακομίσεως είναι άνευ σημασίας. Κατά την Επιτροπή, η προσφεύγουσα αναφέρεται σε ανακριβή πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων, τα οποία δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας. Αφετέρου, τα ανακριβή πιστοποιητικά στα οποία αναφέρεται η προσφεύγουσα δεν είχαν χορηγηθεί από τις τουρκικές αρχές για εμπορία υπό καθεστώς διαμετακομίσεως, αλλά, αντιθέτως, αφορούν εμπορεύματα προερχόμενα από εμπορία υπό καθεστώς διαμετακομίσεως.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

120 Κατά πάγια νομολογία ο καθορισμός της καταγωγής των εμπορευμάτων βασίζεται στην κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των αρχών του κράτους εξαγωγής και των αρχών του κράτους εισαγωγής, υπό την έννοια ότι η καταγωγή καθορίζεται από τις αρχές του κράτους εξαγωγής, ενώ ο έλεγχος της λειτουργίας του συστήματος αυτού εξασφαλίζεται χάρη στη συνεργασία μεταξύ των ενδιαφερομένων διοικητικών υπηρεσιών. Το σύστημα αυτό δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι αρχές του κράτους εξαγωγής βρίσκονται σε καλύτερη θέση για να ελέγξουν τα περιστατικά που καθορίζουν την καταγωγή (απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Μαΐου 1996, C-153/94 και C-204/94, Faroe Seafood κ.λπ., Συλλογή 1996, σ. I-2465, σκέψη 19).

121 Ο προβλεπόμενος μηχανισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνον αν η τελωνειακή υπηρεσία του κράτους εισαγωγής αναγνωρίζει τις εκτιμήσεις στις οποίες προβαίνουν νομίμως οι αρχές του κράτους εξαγωγής (απόφαση Faroe Seafood κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 20). Η αναγνώριση των αποφάσεων αυτών από τις τελωνειακές υπηρεσίες των κρατών μελών είναι απαραίτητη προκειμένου να μπορεί η Κοινότητα να ζητήσει από τις αρχές των άλλων κρατών, που είναι συνδεδεμένα μαζί της στο πλαίσιο καθεστώτων ελευθέρων συναλλαγών, την αναγνώριση των αποφάσεων που λαμβάνουν οι τελωνειακές αρχές των κρατών μελών σχετικά με την καταγωγή των προϊόντων που εξάγονται από την Κοινότητα προς τα κράτη αυτά (απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1984, 218/83, Les Rapides Savoyards, Συλλογή 1984, σ. 3105, σκέψη 27).

122 Στην υπό κρίση υπόθεση, προκειμένου να προσδιοριστεί αν ορθώς η Επιτροπή συνήγαγε ότι υπήρξε πλαστογράφηση του πιστοποιητικού D 437214, είναι αναγκαίο να εξεταστεί η αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε μεταξύ της ιδίας, των ιταλικών τελωνειακών αρχών και των αρμοδίων τουρκικών αρχών. Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή βασίστηκε ουσιαστικά στο έγγραφο των τουρκικών αρχών της 8ης Μαρτίου 1999 που απευθυνόταν στην τελωνειακή υπηρεσία της Ραβέννας, σχετικά με το μέρος εκείνο της προσβαλλομένης αποφάσεως που αφορά τα πλαστά πιστοποιητικά.

123 Όμως, το έγγραφο αυτό περιλαμβάνει σε παράρτημα έναν κατάλογο των 32 πιστοποιητικών τα οποία οι τουρκικές αρχές θεώρησαν πλαστά, μεταξύ των οποίων το πιστοποιητικό D 437214. Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η διατύπωση που χρησιμοποιούν οι τουρκικές αρχές στο ως άνω κείμενο, ήτοι ότι «τα πιστοποιητικά που απαριθμούνται σε παράρτημα δεν είναι ακριβή και δεν έχουν χορηγηθεί και θεωρηθεί από το τελωνείο μας» (the certificates that have been listed in annex are not correct and were not issued and endorsed by our customs office), αποτελεί σαφή ένδειξη περί της πλαστογραφήσεως των απαριθμούμενων πιστοποιητικών.

124 Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι από τη σύγκριση μεταξύ του περιεχομένου του εγγράφου της 8ης Μαρτίου 1999 και εκείνου των συνακόλουθων ανακοινώσεων των τουρκικών αρχών ανακύπτουν ασάφειες όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του πιστοποιητικού D 437214. Έτσι, το συνταχθέν στην αγγλική έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας προς την UCLAF της 22ας Απριλίου 1999 παραπέμπει σε έξι πιστοποιητικά, μεταξύ των οποίων το επίμαχο πιστοποιητικό, χαρακτηρίζοντάς τα ως «ανακριβή και μη χορηγηθέντα σύμφωνα με τους προβλεπόμενους κανόνες (καταγωγής)» (not correct and […] not issued according to the rules). Κατά το ίδιο αυτό έγγραφο, τα ως άνω έξι πιστοποιητικά είχαν εκδοθεί προς εμπορία στο πλαίσιο καθεστώτος διαμετακομίσεως.

125 Επομένως, η διαφορά μεταξύ των διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στο έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999 και εκείνων της 22ας Απριλίου 1999 προκύπτει από την ερμηνεία της εκφράσεως «not correct […] and not issued according to the rules». Έστω και αν η έκφραση «not correct», που χρησιμοποιείται στα έγγραφα της UCLAF της 9ης Δεκεμβρίου 1998, δεν δίδει απάντηση στο ζήτημα της ενδεχόμενης πλαστογραφίας, η έκφραση αυτή εντούτοις θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι σημαίνει ότι τα επίμαχα πιστοποιητικά δεν ήταν πλαστά.

126 Λαμβανομένων υπόψη των υφισταμένων ασαφειών, από τα στοιχεία που διέθετε η Επιτροπή πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορούσε να συναχθεί με βεβαιότητα αν το πιστοποιητικό D 437214 ήταν πλαστό ή απλώς παράτυπο. Τα επιχειρήματα της Επιτροπής τα οποία στηρίζονται στο περιεχόμενο των εγγράφων των ιταλικών αρχών με ημερομηνία 24 Ιανουαρίου 2003 και 7 Ιουνίου 2002 ουδόλως αποδυναμώνουν το συμπέρασμα αυτό.

127 Καταρχάς, το έγγραφο της 24ης Ιανουαρίου 2003 αναφέρεται σε δύο έγγραφα, δηλαδή σε ένα έγγραφο της UCLAF της 6ης Μαΐου 1999 και σε ένα έγγραφο της κεντρικής διοικήσεως των τελωνείων της Ρώμης της 18ης Μαΐου 1999. Όμως, διαπιστώνεται ότι τα δύο τελευταία στηρίζονται σε διαπιστώσεις περιλαμβανόμενες στο έγγραφο των τουρκικών αρχών της 22ας Απριλίου 1999. Στη συνέχεια, όσον αφορά το έγγραφο της 7ης Ιουνίου 2002, προκύπτει ότι αυτό περιορίζεται στην απαρίθμηση των πιστοποιητικών που θεωρούνταν πλαστά, στηριζόμενο ιδίως στο έγγραφο των τουρκικών αρχών της 8ης Μαρτίου 1999, χωρίς να προσθέτει κάποιο νέο στοιχείο. Όμως, η προσφεύγουσα είχε επισημάνει στην Επιτροπή, με έγγραφο της 12ης Νοεμβρίου 2001, ότι από το έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 22ας Απριλίου 1999 προέκυπτε ότι το πιστοποιητικό D 437214 έπρεπε να θεωρηθεί ανακριβές και όχι πλαστό.

128 Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, λαμβανομένων υπόψη των υφισταμένων διαφορών, η Επιτροπή δεν μπορούσε βασίμως να συναγάγει ότι υπήρξε πλαστογράφηση του πιστοποιητικού D 437214 πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.

129 Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι, κατόπιν αιτήματος που υπέβαλε η προσφεύγουσα με έγγραφο της 17ης Δεκεμβρίου 2002, δηλαδή ύστερα από την έκδοση της προσβαλλομένης πράξεως, η Επιτροπή ζήτησε εκ νέου πληροφορίες από τις ιταλικές αρχές σχετικά με τον χαρακτηρισμό του επίμαχου πιστοποιητικού. Οι αρχές αυτές έκριναν αναγκαίο να ζητήσουν συμπληρωματικές διευκρινίσεις από τις τουρκικές αρχές. Με έγγραφο της 22ας Αυγούστου 2003 οι τουρκικές αρχές όχι μόνον επιβεβαίωσαν τα συμπεράσματα που περιλαμβάνονταν στο έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999, αλλά εξέθεσαν επιπλέον ότι ο ελεγκτής των τελωνείων είχε συναγάγει ότι επρόκειτο για πλαστογραφία, διαλύοντας με τον τρόπο αυτό κάθε αμφιβολία σχετικά με το κύρος του πιστοποιητικού D 437214.

130 Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι μόνο μετά από την επιβεβαίωση που περιλαμβάνεται στην τελευταία αυτή ανακοίνωση τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου παρείχαν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να θεωρήσει με βεβαιότητα ότι το επίμαχο πιστοποιητικό ήταν πλαστό. Κατά συνέπεια, λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω στοιχεία, η Επιτροπή δεν μπορούσε βασίμως να αρνηθεί την επιστροφή των δασμών σχετικά με τα εμπορεύματα που καλύπτονταν από το πιστοποιητικό D 437214 κατά τον χρόνο της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, αλλά όφειλε να περιοριστεί, λαμβανομένων υπόψη των εν λόγω στοιχείων, στο να αναστείλει τη σχετική επιστροφή των δασμών.

131 Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί, από μόνη της, για να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

132 Πράγματι, ο προσφεύγων δεν έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση αποφάσεως λόγω τυπικού ελαττώματος στην περίπτωση που η ακύρωση της αποφάσεως δεν θα μπορούσε να οδηγήσει παρά σε έκδοση νέας αποφάσεως, ουσιαστικά πανομοιότυπης προς την ακυρωθείσα [βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 3ης Δεκεμβρίου 2003, T-16/02, Audi κατά ΓΕΕΑ (TDI), Συλλογή 2003, σ. II-5167, σκέψεις 97 και 98, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία]. Όμως, εν προκειμένω, από τη σκέψη 129 ανωτέρω προκύπτει ότι το πιστοποιητικό D 437214 πρέπει να θεωρηθεί πλαστό.

133 Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι ο προσφεύγων διάδικος δεν έχει έννομο συμφέρον για μερική ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον αυτό θα οδηγούσε μόνο στην έκδοση νέας αποφάσεως πανομοιότυπης όσον αφορά την ουσία. Επομένως, το υπό κρίση σκέλος του δευτέρου λόγου πρέπει να απορριφθεί ως άνευ περιεχομένου.

2. Επί των παραβάσεων που προσάπτονται στις τουρκικές αρχές

134 Κατ’ ουσίαν, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι τουρκικές αρχές παρέβησαν σε μεγάλο βαθμό τις υποχρεώσεις που υπέχουν δυνάμει της Συμφωνίας Συνδέσεως και των συμπληρωματικών της διατάξεων. Πράγματι, οι αρχές αυτές όχι μόνον συγκάλυψαν την αλήθεια θεωρώντας πλαστά τα 32 επίδικα πιστοποιητικά, αλλά ακόμη επέδειξαν συστηματικά αθέμιτη συμπεριφορά εκδίδοντας πιστοποιητικά κυκλοφορίας για εμπορεύματα που δεν ήταν καταγωγής Τουρκίας. Κατά την προσφεύγουσα, το προτιμησιακό καθεστώς που προβλέπει η Συμφωνία Συνδέσεως καταστρατηγήθηκε με σκοπό την εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με προτιμησιακούς δασμούς, σημαντικών ποσοτήτων εμπορευμάτων καταγωγής τρίτων χωρών, παρουσιάζοντάς τα ως τουρκικά προϊόντα χάρη στην έκδοση πιστοποιητικών κυκλοφορίας. Η πολιτική αυτή κατέστη έκδηλη λόγω του πολύ έντονου ρυθμού αυξήσεως των τουρκικών εισαγωγών και εξαγωγών μεταξύ 1993 και 1996. Εν προκειμένω, τα επίδικα πιστοποιητικά είναι έγγραφα γνήσια, τα οποία είχε καταχωρήσει και χορηγήσει το τελωνείο της Μερσίνας (Τουρκία).

135 Η Επιτροπή απορρίπτει ουσιαστικά τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας και υποστηρίζει ότι το σύνολο της προσφυγής στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι τα 32 επίδικα πιστοποιητικά δεν είναι πλαστά, αλλά, αντιθέτως, είχαν χορηγηθεί από τις τουρκικές τελωνειακές αρχές της Μερσίνας, οι οποίες είχαν εκφραστεί ψευδώς σχετικά με αυτά. Εντούτοις, κατά την Επιτροπή, η προσφεύγουσα δεν είναι σε θέση να προσκομίσει την παραμικρή απόδειξη προς στήριξη της απόψεως αυτής, που διαψεύδεται εξάλλου από τις σαφείς και συγκεκριμένες δηλώσεις των τουρκικών αρχών.

Επί των αποτυπωμάτων των σφραγίδων και των δειγμάτων υπογραφών

Επιχειρήματα των διαδίκων

136 Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα αποτυπώματα των σφραγίδων και οι υπογραφές που έφεραν τα επίδικα πιστοποιητικά αποδεικνύουν ότι πιθανότατα είχαν χορηγηθεί και επικυρωθεί από τις τουρκικές αρχές.

137 Kατά την προσφεύγουσα, η κεντρική διοίκηση των τουρκικών τελωνείων επιβεβαίωσε ότι είχε αποστείλει στην Επιτροπή τα δείγματα αποτυπωμάτων των σφραγίδων, τα οποία διαβιβάστηκαν σε όλες τις εθνικές τελωνειακές αρχές της Κοινότητας πριν από το 1995. Προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού η προσφεύγουσα διατείνεται ότι το ιταλικό Υπουργείο Οικονομικών τής επέτρεψε να λάβει φωτοτυπίες πέντε εγγράφων, τα οποία είχε στη διάθεσή της επίσης η Επιτροπή, που βεβαίωναν το γεγονός ότι οι τουρκικές αρχές είχαν διαβιβάσει στις ιταλικές αρχές και στην Επιτροπή τα ως άνω αντίγραφα των αποτυπωμάτων.

138 Όμως, οι ιταλικές τελωνειακές αρχές, που είχαν επομένως στη διάθεσή τους αντίγραφα των πρωτότυπων σφραγίδων, προέβησαν σε σύγκριση με τις σφραγίδες και τις υπογραφές που έφεραν τα επίδικα πιστοποιητικά και, παρά ταύτα, τα δέχθηκαν. Επιπλέον, τα αντίγραφα των επίδικων πιστοποιητικών, που θεωρήθηκαν μη γνήσια ή πλαστά, δεν διαφέρουν από άλλα πιστοποιητικά που χαρακτηρίστηκαν νομότυπα. Εξάλλου, οι σφραγίδες που χρησιμοποιήθηκαν στα πιστοποιητικά, ή τουλάχιστον στα αντίγραφα, είναι εν μέρει κακέκτυπες και δυσανάγνωστες. Όμως, οι τελωνειακοί της Μερσίνας επιβεβαίωσαν στην προσφεύγουσα ότι οι σφραγίδες που χρησιμοποιούσαν ήταν δυσανάγνωστες.

139 Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η υποχρέωση των τουρκικών αρχών να ανακοινώνουν στην Επιτροπή τα δείγματα των αποτυπωμάτων των σφραγίδων και των υπογραφών που χρησιμοποιούν τα τελωνεία τους για τη θεώρηση των πιστοποιητικών μεταφοράς εμπορευμάτων απορρέει τόσο από το προτιμησιακό καθεστώς με τη Δημοκρατία της Τουρκίας όσο και από το άρθρο 93 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ. Σε αντίθεση με όσα εκτιμά η Επιτροπή, το άρθρο 4 της αποφάσεως 1/96 παραπέμπει στο άρθρο 93 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ και το προσαρμόζει, καθόσον η χρησιμοποιούμενη σ’ αυτό έκφραση «τύπου A» έπρεπε να αντικατασταθεί από τον τον όρο «A.TR.1». Επομένως, δεν είναι αναγκαία η ρητή πρόβλεψη της υποχρεώσεως ανακοινώσεως των δειγμάτων στις αποφάσεις του Συμβουλίου Συνδέσεως. Κακώς η Επιτροπή διατείνεται ότι, όσον αφορά τους κανόνες καταγωγής, η παραπομπή στη Συμφωνία Συνδέσεως και στις εφαρμοστέες διατάξεις του Συμβουλίου Συνδέσεως στην οποία προβαίνουν τα άρθρα 27, στοιχείο α΄, και 20, παράγραφος 3, στοιχείο δ΄, του ΚΤΔ αποκλείει την υποχρέωση διαβιβάσεως των ως άνω δειγμάτων.

140 Επιπλέον, η υποχρέωση ανακοινώσεως δειγμάτων ισχύει όχι μόνον για τα χορηγούμενα κατά την απλοποιημένη διαδικασία πιστοποιητικά την οποία προβλέπει το άρθρο 12, παράγραφος 5, της αποφάσεως 1/96, αλλά επιβάλλεται γενικά και αποτελεί τη βάση του ελέγχου της γνησιότητας και του νομοτύπου των εν λόγω πιστοποιητικών. Η υποχρέωση αυτή απορρέει επίσης από το άρθρο 26 της αποφάσεως 1/95, καθόσον αφορά την προοδευτική βελτίωση του προτιμησιακού καθεστώτος για τις εμπορικές συναλλαγές γεωργικών προϊόντων.

141 Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν είναι μέλος της Κοινότητας και, επομένως, έχει κυριαρχικό δικαίωμα επιβολής ή μη επιβολής μιας τέτοιας υποχρεώσεως ανακοινώσεως, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι υπάρχουν και άλλα κυρίαρχα κράτη με τα οποία έχει συμφωνηθεί η ανακοίνωση σφραγίδων και υπογραφών στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ διοικητικών αρχών. Για παράδειγμα, η προσφεύγουσα παραθέτει την ευρωμεσογειακή συμφωνία που συνήφθη με το κράτος του Ισραήλ στις 21 Ιουνίου 2000 (ΕΕ L 147, σ. 1).

142 Τέλος, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, αν υφίσταται η υποχρέωση, στο πλαίσιο των εκδιδόμενων κατ’ εφαρμογήν της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT) του 1994 πιστοποιητικών, περί ανακοινώσεως στην Επιτροπή των σφραγίδων και των υπογραφών της εθνικής τελωνειακής αρχής ακόμα και εντός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με την τελωνειακή της ένωση και την ενιαία γεωργική αγορά, η υποχρέωση αυτή θα έπρεπε να ισχύει, κατά μείζονα λόγο, βάσει των προαναφερθεισών διατάξεων, και στις σχέσεις μεταξύ Κοινότητας και Δημοκρατίας της Τουρκίας.

143 Η Επιτροπή διατείνεται, καταρχάς, ότι οι τουρκικές αρχές δεν ήταν υποχρεωμένες να της γνωστοποιήσουν δείγματα των σφραγίδων και των υπογραφών που χρησιμοποιούν τα τελωνεία τους. Κατά την Επιτροπή, το άρθρο 93 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ δεν εφαρμόζεται εν προκειμένω, καθόσον, αφενός, αφορά μόνον τα έντυπα APR και τα πιστοποιητικά καταγωγής «τύπου A», που συνδέονται μόνο με την εισαγωγή εμπορευμάτων καταγωγής αναπτυσσομένων χωρών, και, αφετέρου, το άρθρο 20 του ΚΤΔ δεν προβλέπει την ανάλογη εφαρμογή του, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Συνδέσεως.

144 Στη συνέχεια, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι μια τέτοια υποχρέωση ανακοινώσεως δεν επιβάλλεται ούτε από το άρθρο 28, παράγραφος 4, του κανονισμού (EΟK) 3719/88, της 16ης Νοεμβρίου 1988, περί κοινών τρόπων εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα (ΕΕ L 331, σ. 1), όπως ερμηνεύθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση Bonn Fleisch Ex- und Import κατά Επιτροπής, διότι το άρθρο 1 του εν λόγω κανονισμού περιορίζει το πεδίο εφαρμογής του. Η ως άνω διάταξη δεν μνημονεύει την τελωνειακή ένωση ή/και τη Συμφωνία Συνδέσεως, ενώ οι αποφάσεις του Συμβουλίου Συνδέσεως ή/και οι κανονισμοί της Κοινότητας με τους οποίους παρέχεται σχετική έγκριση δεν ορίζουν ότι ο κανονισμός 3719/88 ισχύει κατ’ αναλογία στο πλαίσιο αυτό.

145 Εξάλλου, η Επιτροπή εκτιμά ότι από την αναλογία με την ευρωμεσογειακή συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του κράτους του Ισραήλ δεν μπορεί να συναχθεί η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 93 του κανονισμού εφαρμογής του ΚΤΔ. Πράγματι, τούτο προσκρούει στο ρητό περιεχόμενο της Συμφωνίας Συνδέσεως και των αποφάσεων του Συμβουλίου Συνδέσεως.

146 Επιπλέον, η Επιτροπή εκτιμά ότι η προσφεύγουσα παραβλέπει το γεγονός ότι, δυνάμει του καθεστώτος που προβλέπει η Συμφωνία Συνδέσεως, ο έλεγχος και η ενδεχόμενη διαπίστωση του μη γνησίου των πιστοποιητικών κυκλοφορίας εμπορευμάτων A.TR.1 εναπόκεινται στις αρμόδιες τουρκικές αρχές και όχι στα θεσμικά όργανα της Κοινότητας. Όμως, κατά την Επιτροπή, οι τουρκικές αρχές σαφώς δήλωσαν επανειλημμένα, ιδίως με το έγγραφο της 8ης Μαρτίου 1999 που παρατίθεται ανωτέρω, ότι τα 32 επίδικα πιστοποιητικά δεν ήταν γνήσια, καθόσον ήταν πλαστογραφημένα. Επομένως, οι υποθέσεις της προσφεύγουσας σχετικά με τη γνησιότητα των επίδικων πιστοποιητικών είναι άνευ σημασίας.

147 Τέλος, όσον αφορά τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας ότι τα αποτυπώματα των σφραγίδων είναι δυσανάγνωστα ή ότι αυτές είναι πεπαλαιωμένες, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, καθόσον η προσφεύγουσα αναφέρεται σε αντίγραφα, τούτο δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι οι σφραγίδες που χρησιμοποίησαν οι τουρκικές αρχές στο πρωτότυπο ήταν πεπαλαιωμένες ή δυσανάγνωστες. Αφετέρου, η παλαιότητα των σφραγίδων και το δυσανάγνωστο των αποτυπωμάτων ουδόλως σημαίνει ότι παρ’ όλα αυτά τα επίμαχα πιστοποιητικά είχαν εκδοθεί από τις τουρκικές αρχές.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

– Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

148 Ως προκαταρκτική παρατήρηση πρέπει να σημειωθεί ότι από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, για να εκτιμηθεί αν υφίστανται παραβάσεις εκ μέρους των αρχών τρίτων χωρών ή/και της Επιτροπής, οι οποίες είναι ικανές να στοιχειοθετήσουν ειδικές καταστάσεις κατά την έννοια του άρθρου 239 του ΚΤΔ, επιβάλλεται, σε κάθε κρινόμενη περίπτωση, η εξέταση της πραγματικής φύσεως των υποχρεώσεων που υπέχουν οι εν λόγω αρχές και η Επιτροπή, αντιστοίχως, από την ισχύουσα ρύθμιση (απόφαση Hyper κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 117).

149 Επ’ αυτού, έχει σημασία να σημειωθεί ότι η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας στηρίζεται ουσιαστικά στην άποψη ότι οι τουρκικές αρχές πράγματι χορήγησαν και θεώρησαν τα επίδικα πιστοποιητικά. Οι διάφορες παραβάσεις που προσάπτει η προσφεύγουσα στις τουρκικές αρχές αποτελούν κατ’ αυτήν ενδείξεις περί του βασίμου της απόψεώς της. Έτσι, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ύπαρξη ειδικής καταστάσεως στην περίπτωσή της προκύπτει από το σύνολο των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, ιδίως εκείνων σχετικά με τις δυσλειτουργίες που προσάπτει στις τουρκικές αρχές.

– Επί της ουσίας

150 Όσον αφορά τις παραβάσεις σχετικά με τις σφραγίδες και τις υπογραφές που προσάπτονται στις τουρκικές αρχές, έχει σημασία να σημειωθεί ότι τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που στηρίζονται στον ισχυρισμό ότι στα επίδικα πιστοποιητικά είχαν τεθεί οι πρωτότυπες σφραγίδες και υπογραφές είναι άνευ σημασίας. Πράγματι, μόνον οι δημόσιες αρχές είναι αρμόδιες προς διαπίστωση του αν έγγραφα που αυτές εξέδωσαν είναι πρωτότυπα ή πλαστογραφημένα, όπως υπενθυμίζεται με τις σκέψεις 120 και 121 ανωτέρω. Όμως, εν προκειμένω, οι τουρκικές αρχές συνήγαγαν ότι τα επίδικα πιστοποιητικά ήταν πλαστά. Επομένως, ακόμα και αν γίνει δεκτό ότι τα πρωτότυπα των σφραγίδων που χρησιμοποιούσαν οι τελωνειακές αρχές της Μερσίνας ήταν δυσανάγνωστα, το γεγονός ότι οι σφραγίδες τις οποίες φέρουν τα επίδικα πιστοποιητικά είναι επίσης δυσανάγνωστες είναι άνευ σημασίας. Το ίδιο συμπέρασμα επιβάλλεται όσον αφορά τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας τα οποία αναφέρονται στην ομοιότητα μεταξύ των αντιγράφων των επίδικων πιστοποιητικών που κατείχε και γνησίων πιστοποιητικών.

151 Τέλος, πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας κατά το οποίο εκ του γεγονότος ότι οι ιταλικές τελωνειακές αρχές συνέκριναν τα δείγματα αποτυπωμάτων που διέθεταν με τα επίδικα πιστοποιητικά πριν τα δεχθούν μπορεί να συναχθεί η γνησιότητά τους. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία ο πολίτης δεν μπορεί να θεμελιώσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ως προς το κύρος κάποιων πιστοποιητικών στο γεγονός ότι τα πιστοποιητικά αυτά έγιναν αρχικά δεκτά από τις τελωνειακές αρχές κράτους μέλους, δεδομένου ότι ο ρόλος των αρχών αυτών, στο πλαίσιο της αρχικής αποδοχής των διασαφήσεων, ουδόλως αποτελεί εμπόδιο για τη διενέργεια μεταγενέστερων ελέγχων (βλ. απόφαση Faroe Seafood κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 93, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

152 Επομένως, τα σχετικά επιχειρήματα της προσφεύγουσας δεν της παρέχουν τη δυνατότητα να αποδείξει την ύπαρξη δικαιολογιών που να μπορούν να συνιστούν ειδική κατάσταση, οπότε πρέπει να απορριφθούν.

Επί της καταχωρήσεως των πιστοποιητικών εκ μέρους των τουρκικών αρχών

Επιχειρήματα των διαδίκων

153 Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η γνησιότητα των επίδικων πιστοποιητικών επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι αυτά καταχωρήθηκαν επισήμως. Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το αρμόδιο τελωνείο της Μερσίνας διαθέτει μητρώο περιλαμβάνον τους αριθμούς καταχωρήσεως των 32 επίδικων πιστοποιητικών. Προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι εκπρόσωποί της είδαν τα μητρώα αυτά στο τελωνείο της Μερσίνας και ζήτησαν από έναν Τούρκο υπάλληλο του τελωνείου να τους δώσει αντίγραφα. Ο ως άνω υπάλληλος, μολονότι αρχικά επρόκειτο να ικανοποιήσει το αίτημα αυτό, αργότερα αρνήθηκε αφού δέχθηκε απειλές.

154 Όσον αφορά την υποχρέωση των τουρκικών αρχών να αναγράφουν τους αριθμούς των πιστοποιητικών A.TR.1 στα τελωνειακά μητρώα, η προσφεύγουσα απορρίπτει το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο κάτι τέτοιο δεν επιβαλλόταν από καμία απόφαση του Συμβουλίου Συνδέσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η καταχώρηση αυτή αποτελεί εσωτερικό ζήτημα της τουρκικής εννόμου τάξεως. Η εν λόγω καταχώρηση είναι τόσο αυτονόητη ώστε δεν απαιτεί καμία σχετική απόφαση του Συμβουλίου Συνδέσεως.

155 Εντούτοις, η ορθή αμοιβαία συνδρομή επιβάλλει όχι μόνον την καταχώρηση των πιστοποιητικών A.TR.1, αλλά και την αρχειοθέτησή τους στην Τουρκία. Επ’ αυτού, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 7, παράγραφος 2, του παραρτήματος 7 της αποφάσεως 1/95, κατά το οποίο οι αιτήσεις συνδρομής ικανοποιούνται σύμφωνα με τη νομοθεσία του συμβαλλόμενου μέρους στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Η διάταξη αυτή υποχρεώνει επίσης τις τουρκικές τελωνειακές αρχές να καταχωρούν τα πιστοποιητικά που χορηγούν, σημειώνοντας τουλάχιστον τα στοιχεία τα οποία πρέπει να περιλαμβάνονται στη θέση 12 των πιστοποιητικών A.TR.1. Η καταχώρηση των πιστοποιητικών, χωρίς την οποία είναι απολύτως αδύνατη η παροχή πληροφοριών περί της γνησιότητας και του νομοτύπου τους, αποτελεί την καθοριστικής σημασίας βάση μιας συνεργασίας μεταξύ των τουρκικών και των κοινοτικών αρχών όσον αφορά τα προτιμησιακά καθεστώτα.

156 Επιπλέον, κατά την προσφεύγουσα, το άρθρο 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/96 ορίζει ότι οι τελωνειακές αρχές του κράτους εξαγωγής θεωρούν το πιστοποιητικό κυκλοφορίας εμπορευμάτων A.TR.1. Το παράρτημα II, σημείο II, παράγραφος 12, της αποφάσεως 1/96 ορίζει ότι η θέση 12 συμπληρώνεται από την αρμόδια αρχή. Εν προκειμένω, η θέση 12 σε καθένα από τα 32 επίμαχα πιστοποιητικά A.TR.1 περιλαμβάνει όχι μόνο σφραγίδα και υπογραφή, αλλά και ειδικό αριθμό καταχωρήσεως με συγκεκριμένη ημερομηνία, που πρέπει να σημειώνεται και σε μητρώο της αρμόδιας τελωνειακής αρχής.

157 Τέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από την εξέταση των 32 επίδικων πιστοποιητικών προκύπτει ότι αυτά αντιστοιχούν στα ισχύοντα νόμιμα υποδείγματα (άρθρο 10, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και παράρτημα 1 της αποφάσεως 1/96). Εν προκειμένω, στο κάτω αριστερά περιθώριό τους αναφέρουν το όνομα εγκεκριμένου τυπογραφείου και περιλαμβάνουν το όνομα, τη διεύθυνση και το διακριτικό σήμα του, καθώς και αριθμό σειράς που τα εξατομικεύει. Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο πλαστογράφοι μπόρεσαν να ακολουθήσουν κατά μεγάλη προσέγγιση τους αριθμούς των αυθεντικών πιστοποιητικών, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι πρόκειται για απλή υπόθεση.

158 Η Επιτροπή παρατηρεί, εκ προοιμίου, ότι ούτε η Συμφωνία Συνδέσεως ούτε οι αποφάσεις του Συμβουλίου Συνδέσεως προέβλεπαν την τήρηση μητρώων στα οποία θα καταγράφονταν τα τελωνειακά πιστοποιητικά.

159 Επιπλέον, ακόμα και αν γίνει δεκτό ότι υφίστανται τέτοια μητρώα, μπορεί να υποτεθεί ότι οι τουρκικές τελωνειακές αρχές χορήγησαν στην προσφεύγουσα 32 πιστοποιητικά A.TR.1 για άλλες παρτίδες εμπορευμάτων και όχι για τα επίμαχα εμπορεύματα. Επομένως, είναι δυνατό πλαστογράφοι να αντέγραψαν 32 αυθεντικά πιστοποιητικά που δεν αφορούσαν τις επίδικες παραδόσεις στην προσφεύγουσα προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν, στη συνέχεια, γι’ αυτές.

160 Τέλος, η Επιτροπή διατείνεται ότι ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας κατά τον οποίο τα πλαστά πιστοποιητικά αντιστοιχούν στα νόμιμα υποδείγματα είναι άνευ σημασίας, διότι αυτά είναι πασίγνωστα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι τα επίδικα πιστοποιητικά φέρουν επίσης το όνομα, τη διεύθυνση, τα χαρακτηριστικά και τον αριθμό σειράς του εγκεκριμένου τυπογραφείου στην Τουρκία, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι μόνο μερικά από τα 32 επίδικα πιστοποιητικά περιλαμβάνουν τέτοια μνεία και ότι είναι δυσχερές να προσδιοριστεί σαφώς αν οι σχετικές έντυπες αναφορές προσδιορίζουν πράγματι τα τυπογραφεία ή αν πρόκειται απλώς για επίπλαστα στοιχεία. Συναφώς, η Επιτροπή παρατηρεί ότι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι επρόκειτο για μνεία εγκεκριμένων τυπογραφείων, εντούτοις μπορεί επίσης να υποτεθεί ότι κυκλοφορούσε ένας αρκετά μεγάλος αριθμός γνήσιων πιστοποιητικών προερχομένων από εγκεκριμένα τυπογραφεία, πράγμα το οποίο μπορούσε να παράσχει τη δυνατότητα σε πλαστογράφους να προμηθευτούν κάποιο σχετικό έντυπο ή αντίγραφο προκειμένου να κατασκευάσουν πλαστά.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

161 Όσον αφορά την καταχώρηση των πιστοποιητικών από τις τουρκικές αρχές, πρέπει να σημειωθεί ότι ούτε η Συμφωνία Συνδέσεως ούτε οι διατάξεις εφαρμογής της προβλέπουν ρητά την τήρηση σχετικών μητρώων. Εντούτοις, το παράρτημα II, σημείο II, παράγραφος 12, της αποφάσεως 1/96 προβλέπει την αναγραφή του αριθμού του εγγράφου στη θέση 12 των πιστοποιητικών A.TR.1. Επιπλέον, το άρθρο 13 της ίδιας αποφάσεως προβλέπει ότι σε περίπτωση κατατμήσεως των πιστοποιητικών, στη θέση 12 του αποσπάσματος αναγράφεται, ειδικότερα, ο αριθμός καταχωρήσεως του αρχικού πιστοποιητικού. Επομένως, είναι δυνατό τα πιστοποιητικά A.TR.1 να καταχωρούνται από τις αρχές που τα εκδίδουν, μολονότι η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα αποδεικτικό στοιχείο ικανό να αποδείξει την ύπαρξη των μητρώων αυτών.

162 Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι, έστω και αν γίνει δεκτό ότι οι αριθμοί που περιλαμβάνονται στη θέση 12 των επίδικων πιστοποιητικών σημειώνονται σε μητρώα των τουρκικών τελωνείων, τούτο δεν σημαίνει ότι πρόκειται για γνήσια πιστοποιητικά. Πράγματι, όπως ορθά παρατηρεί η Επιτροπή, οι πλαστογράφοι έχουν κάθε συμφέρον να χρησιμοποιούν για τα πλαστά πιστοποιητικά αριθμούς καταχωρήσεως αντιστοιχούντες σε νομότυπο πιστοποιητικό.

163 Όμως, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι αριθμοί που περιλαμβάνονται στα μητρώα αυτά αντιστοιχούν στα επίδικα πιστοποιητικά. Περιορίζεται στην προβολή του ισχυρισμού ότι εκπρόσωποί της διαπίστωσαν ότι τέτοια μητρώα υπήρχαν και προτίθεται να ζητήσει τη μαρτυρία τους.

164 Επομένως, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας είναι άνευ σημασίας, οπότε πρέπει να απορριφθούν.

Επί της συνδρομής των τουρκικών τελωνειακών αρχών

Επιχειρήματα των διαδίκων

165 Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι ήταν αδύνατη η χορήγηση πιστοποιητικού A.TR.1 για τα επίμαχα εμπορεύματα χωρίς τη συνδρομή των τουρκικών τελωνειακών αρχών. Πράγματι, η εφαρμοστέα νομοθεσία απέτρεπε σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο καταχρηστικής χρησιμοποιήσεως των πιστοποιητικών A.TR.1, τα οποία όχι μόνον θεωρούνται από τις τελωνειακές αρχές του κράτους εξαγωγής, με παράλληλη καταχώρησή τους, αλλά αποτελούν επίσης αντικείμενο ελέγχου σε σχέση με τα εμπορεύματα τα οποία αφορούν, προκειμένου να εξασφαλίζεται ότι τα εμπορεύματα αυτά πράγματι εξάγονται. Τα πιστοποιητικά A.TR.1 παραμένουν στην κατοχή του εξαγωγέα μόλις πραγματοποιηθεί η εξαγωγή, ενώ μόνον όλως εξαιρετικώς ένα πιστοποιητικό μπορεί να θεωρηθεί μετά την εξαγωγή (βλ. άρθρο 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/96, καθώς και το άρθρο 4, παράγραφος 1, της αποφάσεως 5/72). Οι διατάξεις αυτές εξασφαλίζουν ότι, όταν το πιστοποιητικό A.TR.1 παραδίδεται στον εξαγωγέα, η αρμόδια τελωνειακή αρχή έχει ακόμη την ευκαιρία να εξακριβώσει αν αυτό αντιστοιχεί στην καταγωγή των εμπορευμάτων.

166 Η Επιτροπή αντιτείνει ότι τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας σχετικά με τη συνδρομή των τουρκικών αρχών στη χορήγηση των επίδικων πιστοποιητικών είναι άνευ σημασίας. Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι είναι αναμφισβήτητο ότι η ισχύουσα ρύθμιση πρέπει να αποκλείει την υποβολή πιστοποιητικών A.TR.1 για προϊόντα που δεν είναι καταγωγής Τουρκίας. Εν προκειμένω, η υποβολή πιστοποιητικών A.TR.1 για τις επίμαχες εξαγωγές δεν σημαίνει ότι υπήρξε συμπαιγνία με τις τουρκικές τελωνειακές αρχές.

Εκτίμηση του Πρωτοδικείου

167 Όσον αφορά το επιχείρημα σχετικά με τη συνδρομή των τουρκικών αρχών, αρκεί να υπομνησθεί ότι τα επίδικα πιστοποιητικά αποδείχθηκαν πλαστά. Όμως, μόνον από την υποβολή πλαστών εγγράφων δεν μπορεί να συναχθεί κάποια συμπαιγνία μεταξύ εξαγωγέων και τελωνειακών αρχών που τα εκδίδουν.

168 Επομένως, το επιχείρημα αυτό είναι παντελώς αβάσιμο και πρέπει, κατά συνέπεια, να απορριφθεί.

Επί της παραβάσεως των κανόνων στον τομέα της συνδρομής μεταξύ διοικητικών αρχών

Επιχειρήματα των διαδίκων

169 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει καταρχάς ότι οι τουρκικές τελωνειακές αρχές υπέχουν υποχρέωση συνδρομής μεταξύ διοικητικών αρχών δυνάμει των διατάξεων εφαρμογής της Συμφωνίας Συνδέσεως. Η προσφεύγουσα επικαλείται, επ’ αυτού, το άρθρο 15 της αποφάσεως 1/96 και το άρθρο 26 και το παράρτημα 7 της αποφάσεως 1/95. Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο οι αποφάσεις 1/95 και 1/96 ισχύουν μόνον από 31ης Δεκεμβρίου 1995, η προσφεύγουσα διατείνεται, αφενός, ότι το σύστημα συνδρομής μεταξύ διοικητικών αρχών εφαρμοζόταν ήδη δυνάμει των προγενέστερων αποφάσεων και, αφετέρου, ότι οι αποφάσεις 1/95 και 1/96 προβλέπουν, συναφώς, ουσιαστικό δικαίωμα ισχύον επίσης για καταστάσεις του παρελθόντος.

170 Όμως, εν προκειμένω, οι τουρκικές τελωνειακές αρχές παρέβησαν την υποχρέωση που είχαν να παράσχουν ταχεία και αποτελεσματική συνδρομή στην έρευνα σχετικά με τα πιστοποιητικά κυκλοφορίας και, ειδικότερα, την υποχρέωση να παράσχουν ταχέως ακριβείς πληροφορίες όσον αφορά τη γνησιότητα των επίδικων πιστοποιητικών. Λόγω των παραβάσεων αυτών δικαιολογείται να θεωρηθεί ότι πιθανότατα οι αρχές είχαν κάποια συμμετοχή στην έκδοση των πιστοποιητικών.

171 Στη συνέχεια, η προσφεύγουσα εκθέτει τις αρχές που φαίνεται ότι ακολούθησαν οι τουρκικές αρχές προκειμένου να χαρακτηρίσουν κάποιο πιστοποιητικό A.TR.1 παράτυπο ή πλαστό. Έτσι, τα πιστοποιητικά σχετικά με συμπυκνωμένους χυμούς φρούτων καταγωγής τρίτων χωρών, που μεταποιήθηκαν στην Τουρκία στο πλαίσιο του καθεστώτος τελειοποιήσεως και στη συνέχεια εξήχθησαν, κρίθηκαν παράτυπα, διότι κακώς είχαν θεωρηθεί. Αντιθέτως, τα πιστοποιητικά A.TR.1 που είχαν χορηγηθεί για συμπυκνωμένους χυμούς φρούτων οι οποίοι υπάγονταν στην Τουρκία σε καθεστώς εμπορίας διαμετακομίσεως (Transit-Trade-Regime) θεωρήθηκαν πλαστά. Η διάκριση αυτή γίνεται αντιληπτή στα έγγραφα της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 10ης Ιουλίου 1998 και της 1ης Οκτωβρίου 1999, απευθυνόμενα, αντιστοίχως, στην Επιτροπή και στην OLAF, καθώς και στο έγγραφο της 12ης Οκτωβρίου 1999 το οποίο απέστειλε η UCLAF στη Guardia di Finanza (αστυνομικό σώμα επιφορτισμένο με την καταστολή παραβάσεων οικονομικής φύσεως). Η άποψη της προσφεύγουσας επιβεβαιώνεται από την έκθεση αποστολής της UCLAF της 21ης Δεκεμβρίου 1998, που αναφέρει ότι οι εξαγωγείς δεν ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για την κατάσταση και ότι επιβάλλονταν έρευνες σε βάθος στο τελωνείο της Μερσίνας.

172 Προκειμένου να αποδείξει την έλλειψη συνεργασίας των τουρκικών αρχών στο πλαίσιο της συνδρομής μεταξύ διοικητικών αρχών, η προσφεύγουσα επικαλείται, πρώτον, ένα έγγραφο της 9ης Ιανουαρίου 1998 που απέστειλε η μόνιμη τουρκική αντιπροσωπεία στην UCLAF, όπου οι τουρκικές αρχές δηλώνουν ότι δεν ήταν αναγκαίο, την περίοδο εκείνη, να μεταβούν στην Τουρκία εκπρόσωποι της UCLAF. Συναφώς, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τον ισχυρισμό της Επιτροπής κατά τον οποίο το έγγραφο αυτό δεν αφορούσε την εξαγωγή συμπυκνωμένου χυμού μήλου.

173 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το προαναφερθέν στη σκέψη 41 ανωτέρω έγγραφο της μόνιμης τουρκικής αντιπροσωπείας της 10ης Ιουλίου 1998 δεν διευκρινίζει, σύμφωνα με τις ενδείξεις που περιλαμβάνονται στη θέση 14 κάθε πιστοποιητικού A.TR.1, αν τα 22 πιστοποιητικά που αυτό αναφέρει ήταν μη γνήσια ή παράτυπα, περιοριζόμενο να τα χαρακτηρίσει «false», όρος ο οποίος καλύπτει δύο δυνατότητες. Επ’ αυτού, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, μολονότι η θέση 14 κάθε πιστοποιητικού A.TR.1 τιτλοφορείται «Αίτημα ελέγχου» και η θέση 15 «Αποτέλεσμα του ελέγχου», τα έγγραφα σχετικά με τη συγκεκριμένη απάντηση που δόθηκε στα αιτήματα διενέργειας ελέγχου των επίδικων πιστοποιητικών δεν προσκομίστηκαν.

174 Τρίτον, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή, στο σημείο C ενός εγγράφου της 26ης Αυγούστου 1999 αποσταλέν στην τελωνειακή αστυνομική υπηρεσία της Κολωνίας (Γερμανία), ανέφερε ότι η OLAF θα ζητούσε από τις τουρκικές αρχές να διευκρινίσουν, για κάθε ανίσχυρο πιστοποιητικό, αν ήταν πλαστογραφημένο ή παράτυπο. Η προσφεύγουσα διατείνεται εντούτοις ότι δεν γνωρίζει αν ζητήθηκε κάτι τέτοιο.

175 Όσον αφορά τις αντιφατικές πληροφορίες των τουρκικών αρχών, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, πιστοποιητικά μ