α)

Τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, ὅπως ἴσχυε μέχρι τήν 31η Μαρτίου 1979, ὥριζε: «Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. ΟΙ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοῦ φράγκου ὑπολογίζονται βάσει τῶν ισοτιμιών πού γίνονται δεκτές ἀπό τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οἱ όποιες 'ίσχυαν τήν 1η 'Ιανουαρίου 1965.» Βάσει αὐτῶν τῶν ισοτιμιῶν υπήρχε, μεταξύ άλλων, ἡ ἀντιστοιχία: 12,50 BFR πρός 1 DM καί 8 BFR πρός 100 LIT. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ, ένας υπάλληλος δύναται νά ζητήσει ὅπως μέρος τῶν ἀποδοχών του μεταφέρεται τακτικά ἤ κατ' εξαίρεση σέ χώρα έκτός εκείνης, ὅπου ἀσκεῖ τά καθήκοντά του. Ή παράγραφος 4 τοῦ ἀναφερθέντος άρθρου, ὅπως 'ίσχυε μέχρι τήν 31η Μαρτίου 1979, ὥριζε ὅτι οἱ μεταφορές αυτές έπρεπε νά πραγματοποιούνται μέσω τοῦ ὀργάνου στό όποιο ὑπήγετο ὁ υπάλληλος, «βάσει τῶν επισήμων τιμών συναλλάγματος πού ἴσχυαν κατά τήν ἡμερομηνία τῆς μεταφοράς». Ὡς «επίσημη τιμή συναλλάγματος», κατά τήν έννοια τῆς διατάξεως αυτής, εθεωρείτο ἡ τελευταία ισοτιμία πού εἶχε γίνει δεκτή ἀπό τό ΔΝΤ, ή ὁποία δέν εἶχε τροποποιηθεί ἀπό 1ης Νοεμβρίου 1969 (ήτοι πχ. 13,66 BFR προς 1 DM). Μετά τήν κατάργηση, τό 1971, τοῦ διεθνοῦς συστήματος τῶν σταθερών τιμών συναλλάγματος, στό όποιο ἐστηρίζοντο οἱ ἐν λόγω διατάξεις, οἱ ισοτιμίες αὐτές εξέφραζαν ὅλο καί λιγότερο τήν ἀγοραστική δύναμη τῶν ἐν λόγω νομισμάτων καί τήν ἀξία τους εντός τῆς ἀγορᾶς συναλλάγματος. Οἱ υπάλληλοι πού προέβαιναν σέ μεταφορές πρός χώρες τῶν ὁποίων τό νόμισμα εἶχε ὑπερτιμηθεί ἐν σχέσει πρός τίς ἰσοτιμίες πού είχαν γίνει δεκτές ἀπό τό ΔΝΤ ἠδύναντο, επομένως, νά πραγματοποιούν κέρδη ἐπί τῆς χρηματιστηριακής τιμής ἐν σχέσει πρός τίς μεταφορές πού ἐπραγματοποιοῦντο ὑπό τους συνήθεις ὅρους τῆς ἀγορᾶς. Βάσει τῶν διατάξεων πού ἴσχυαν πρό της 1ης 'Απριλίου 1979 ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού ἀναφέρεται στό άρθρο 64 τοῦ κανονισμού, ὁ όποιος ἐκφράζει τίς συνθήκες ζωής τοῦ τόπου υπηρεσίας τοῦ υπαλλήλου, έπρεπε νά εφαρμόζεται ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ἀποδοχών, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ ποσοῦ πού προωρίζετο νά μεταφερθεί σέ άλλη χώρα, βάσει τοῦ άρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Αυτό εἶχε ὡς συνέπεια τήν αύξηση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τους υπαλλήλους πού ὑπηρετοῦσαν σέ χώρες, ὅπως ή 'Ιταλία, ὅπου τό νόμισμα είχε υποτιμηθεί ἐν σχέσει πρός τίς ἰσοτιμίες τοῦ ΔΝΤ, καί τήν μείωση τοῦ συντελεστοῦ γιά τους υπαλλήλους πού ὑπηρετοῦσαν σέ χώρες, τῶν ὁποίων τό νόμισμα εἶχε υπερτιμηθεί ἐν σχέσει πρός τίς ἰσοτιμίες ΔΝΤ. Ὁ προσφεύγων, ὅμως, υποστηρίζει ὅτι ο συντελεστής ἀναπροσαρμογής εἶχε αὐξηθεί κατά πολύ μικρότερο ποσοστό. Συγκεκριμένα, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς γιά τήν 'Ιταλία ηὐξήθη, ἀριθμητικώς, ἀπό 100 σέ 146,9, ἐνῶ ἡ συναλλαγματική ισοτιμία ἐμειώθη ἀπό 12,5 λιρέτες πρός 1 βελγικό φράγκο σέ 28 λιρέτες πρός 1 βελγικό φράγκο. Βάσει αυτής τῆς διατάξεως, οἱ δικαιούχοι συντάξεως ἠδύναντο νά τύχουν ειδικών πλεονεκτημάτων. 'Αν ἐδήλωναν ὅτι κατοικούν σέ χώρα τῆς ὁποίας τό νόμισμα εἶχε ὑποτιμηθεί, ἐπί τῆς συντάξεως τους ἐφηρμό-ζετο ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού εἶχε καθορισθεί γιά τήν χώρα αυτή, βάσει τοῦ ἄρθρου 82, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμού. Τό άρθρο 45 τοῦ παραρτήματος VΙΙΙ τοῦ κανονισμοί) τους παρείχε τήν δυνατότητα νά εισπράττουν τίς ἐν λόγω συντάξεις στό ισχυρό νόμισμα τῆς χώρας καταγωγής τους ἤ τῆς χώρας ὅπού εὑρί-σκετο ἡ έδρα τοῦ ὀργάνου στό ὁποῖο ὑπή-γοντο. Ή τακτική αυτή ἐπεκρίθη ἀπό τόν γενικό εισαγγελέα Mayras στίς προτάσεις του ἐπί τῆς υποθέσεως 28/74 (Gillet, Recueil 1975, σελ. 478). Ἀπό τοῦ 1974, ἡ 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο προτάσεις μέ σκοπό τήν ἐξάλειψη τῶν ἀτελειών ἐπί τῆς καταβολής των ἀποδοχῶν καί τῶν συντάξεων εφαρμοζομένων κανόνων πού προήρχοντο ἀπό τήν κατάργηση τοῦ διεθνούς συστήματος των σταθερών τιμών συναλλάγματος. Ή πρόταση κανονισμού τοῦ Συμβουλίου, τῆς 13ης Ἰουνίου 1974 (JO C 88, σ. 25) περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, προέβλεψε τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 17, παράγραφος 4, τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού: «Οἱ μεταφορές πού προβλέπονται στίς ἀνωτέρω παραγράφους 2 καί 3 πραγματοποιούνται βάσει τῶν ισοτιμιών πού ἀναφέρονται στό άρθρο 63, τελευταία παράγραφος, τοῦ κανονισμού τά μεταφερόμενα ποσά προσαρμόζονται βάσει τοῦ συ-ντελεστοῦ, ὁ όποιος προκύπτει ἀπό τόν συσχετισμό τοῦ συντελεστού ἀναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τή χώρα στό νόμισμα τῆς ὁποίας πραγματοποιείται ή μεταφορά καί τοῦ συντελεστού ἀναπροσαρμογής πού έχει καθορισθεί γιά τή χώρα τοποθετήσεως τοῦ υπαλλήλου.» Τήν 1η 'Απριλίου 1977, ἡ Ἐπιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο πρόταση κανονισμοῦ περί εισαγωγής τῆς εὐρωπαϊκής λογιστικής μονάδος (UCE) στόν κανονισμό (JO C 99, σ. 5), πού ἀπερρίφθη ἀπό τήν ἐπιληφθεῖσα ἐπί τοῦ κανονισμού επιτροπή. Τό Συμβούλιο ἐζήτησε τήν γνωμοδότηση τοῦ Εὐρωπάικοῦ Κοινοβουλίου καί τοῦ Δικαστηρίου. Μέ ψήφισμα τῆς 7ης 'Ιουλίου 1977 (JO C 183, σ. 55), τό Κοινοβούλιο ενέκρινε τήν πρόταση, ἀφοῦ έλαβε ὑπ' ὄψη «τίς διαβεβαιώσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι οἱ προτάσεις της ουδαμώς θά ἐπηρέαζαν τήν πραγματική αξία τῶν ποσών πού καταβάλλονται στους υπαλλήλους ὡς μισθοί, συντάξεις καί ἀποζημιώσεις». Κατά τήν συνεδρίαση, ὁ Tugendhat, ἁρμόδιο ἐπί τῶν διοικητικών υποθέσεων μέλος τῆς Ἐπιτροπής, ἐδήλωσε: «... τό σύστημα πού ἐθεσπίσθη ἀπό τήν 'Επιτροπή ἀποσκοπεί στην επίτευξη οικονομικής οὐδετερότητος, νομίζουμε δέ ὅτι εἶναι δυνατόν νά επιφέρει ισότητα ἀγοραστικής δυνάμεως. Πράγματι, επιθυμούμε ένας υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς δεδομένου βαθμού, πού εργάζεται στίς Βρυξέλλες, στό Λουξεμβούργο, στό Λονδίνο ἡ σέ ὁποιοδήποτε άλλο μέρος τῆς Κοινότητος, νά εἶναι σέ θέση νά ἀγοράζει τήν ἴδια ἀκριβώς ποσότητα ἀγαθών πού ἀγοράζει ὁ ἀντίστοιχος υπάλληλος πού εἶναι εγκατεστημένος άλλοῦ, εντός τῆς Κοινότητος... Τό πρόβλημα τῶν μεταφορών ἀπασχολεί επίσης τήν Ἐπιτροπή. Ἐπί τοῦ παρόντος εξετάζεται πρόταση περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού τῶν υπαλλήλων. Κρίνουμε ὅτι ἡ τροποποίηση αυτή πρέπει νά επέλθει τό ἀργότερο μέχρι τῆς θεσπίσεως τῆς παρούσης προτάσεως κανονισμοί), νομίζω δέ ὅτι αυτό εἶναι ένα άλλο σημείο πού έχει προκαλέσει ὁρισμένες ἀνησυχίες». Δεδομένου ὅτι τό Συμβούλιο δέν υιοθέτησε κατά τό 1978 τήν πρόταση κανονισμού, περί εφαρμογῆς τῆς ευρωπαϊκῆς λογιστικῆς μονάδος (UCE) στίς πράξεις τῶν ὀργάνων των Κοινοτήτων, τῆς 6ης 'Οκτωβρίου 1976 (JO C 271, σ. 5), ἡ Ἐπιτροπή ἀνέλαβε τήν προσπάθεια πραγματοποιήσεως τῆς ἀναπροσαρμογής τῶν συντελεστῶν μετατροπής των ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων, πού ἀναφέρεται στην πρόταση τῆς 1ης 'Απριλίου 1977, ἀφοῦ ἔλαβε ὑπ' ὅψη τήν κατ' αυτόν τόν τρόπο δημιουργηθεῖσα κατάσταση. Ή 'Επιτροπή, σέ παράρτημα τῆς εκθέσεως τῆς τοῦ 1978 περί τῆς εξετάσεως τοῦ ετησίου επιπέδου τῶν ἀποδοχῶν (Ἔγγρ. COM (78) 673 τελικό τῆς 29ης Νοεμβρίου 1978), ἀπηύθυνε προς τό Συμβούλιο τήν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση, ἡ ὁποία δέν υπεβλήθη πρός διαβούλευση στό Κοινοβούλιο ούτε στό Δικαστήριο ούτε στην ἐπί τοῦ κανονισμοῦ επιτροπή: «... τό κείμενο τῶν δύο πρώτων παραγράφων τοῦ ἄρθρου 63 ἀντικαθίσταται ἀπό τό ακόλουθο κείμενο: “οἱ ἀποδοχές τῶν υπαλλήλων εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα' καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διαφορετικό ἀπό βελγικά φράγκα, ὑπολογίζονται βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού ἐχρησιμοποιήθησαν γιά τήν ἐκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοί) τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων...” Ή 'Επιτροπή επιμένει ὁπως τό Συμβούλιο, πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ έτους, υἱοθετήσει τό ἀνωτέρω άρθρο καθώς καί τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, ὅπως διεμορφώθη μετά τίς εργασίες τοῦ Συμβουλίου πού έγιναν στό πλαίσιο τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ κανονισμού ... (Ό)... κανονισμός (έπρεπε νά τεθεί) ἐν ἰσχύι τήν 1η Ἰανουαρίου 1979, ... (καί νά τεθεί ) σέ εφαρμογή ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979. Ὅσον ἀφορᾶ, ὅμως, τους δικαιούχους ἀποζημιώσεων συνταξιοδοτούμενους, τῶν ὁποίων οἱ καθαρές χρηματικές παροχές υφίστανται μείωση λόγω τῆς εφαρμογής τοῦ παρόντος συστήματος, ὁ κανονισμός θά έχει εφαρμογή ἀπό 1ης 'Οκτωβρίου 1979 ... »