Διάταξη του Πρωτοδικείου (τέταρτο τμήμα) της 24ης Ιανουαρίου 2001. - Iberotam SA, Probelete SA, Agripraza SA, Protex SA, Laboratoire d'achat pour l'agriculture (LAPA), Afrasa SA, Herbex SA, European Crop Care Association (ECCA) και K & N Efthymiadis SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Προσφυγή ακυρώσεως - Οδηγία 91/414/ΕΟΚ - Διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων - Κανονισμός (ΕΚ) 451/2000 - Πρόγραμμα εργασίας για την εξέταση δραστικών ουσιών που υφίστανται στην αγορά (δεύτερη και τρίτη φάση) - Απαράδεκτο. - Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-112/00 και T-122/00.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2001 σελίδα II-00097



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

ροσφυγή ακυρώσεως - Φυσικά ή νομικά πρόσωπα - ράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά - Κανονισμός που θεσπίζει διαδικασία κοινοποιήσεως και αξιολογήσεως των δραστικών ουσιών στην αγορά των φυτοπροστατευτικών προϊόντων - ροσφυγή επιχειρήσεων που εμπορεύονται φυτοπροστατευτικά προϊόντα τα οποία περιέχουν δραστικές ουσίες και μιας ενώσεως της οποίας αυτές είναι μέλη - Απαράδεκτο

(Άρθρο 230, εδ. 4, ΕΚ· κανονισμός 451/2000 της Επιτροπής· οδηγία 91/414 του Συμβουλίου)

Περίληψη

$$Δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο κανονισμός 451/2000, για καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της δεύτερης και τρίτης φάσης του προγράμματος εργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/414, καθόσον προβλέπει τη διαδικασία κοινοποιήσεως και αξιολογήσεως ορισμένων δραστικών ουσιών, αφορά ατομικώς επιχειρήσεις που εμπορεύονται φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν δραστικές ουσίες. ρώτον, καθόσον στην πλειονότητα των κρατών μελών οι επιχειρηματίες πρέπει να κατέχουν άδεια διαθέσεως στην αγορά για να μπορούν να θέτουν σε κυκλοφορία φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν δραστικές ουσίες, η κατοχή αδείας διαθέσεως στην αγορά δεν συνιστά ειδικό χαρακτηριστικό ή συγκεκριμένη πραγματική κατάσταση ικανή να εξατομικεύσει τις προσφεύγουσες κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον του αποδέκτη μιας αποφάσεως. Δεύτερον, δεν αρκεί ορισμένοι επιχειρηματίες να θίγονται οικονομικώς από μια πράξη περισσότερο απ' ό,τι οι ανταγωνιστές τους για να θεωρηθεί ότι η εν λόγω πράξη τούς αφορά ατομικώς.

Επίσης, μια ένωση, της οποίας οι εν λόγω επιχειρήσεις είναι μέλη, δεν επιτρέπεται να προβάλει την ύπαρξη αυτοτελούς ατομικού συμφέροντος, διαφορετικού από το συμφέρον των μελών της, για να αποδείξει ότι νομιμοποιείται ενεργητικά. ράγματι, ούτε το άρθρο 43 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 37 ΕΚ), το οποίο χρησίμευσε ως νομική βάση για τη θέσπιση της οδηγίας 91/414, ούτε η ίδια η οδηγία προβλέπουν την παρέμβαση ιδιωτών στη θέσπιση της εν λόγω ρυθμίσεως. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να συμβουλευθεί ή να λάβει υπόψη τις παρατηρήσεις των προσφευγουσών στο πλαίσιο της θεσπίσεως του προσβαλλομένου κανονισμού. Επί πλέον, ούτε η διαδικασία επεξεργασίας των κανονιστικών πράξεων ούτε οι ίδιες οι κανονιστικές πράξεις, ως μέτρα γενικής ισχύος, απαιτούν, δυνάμει των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων καταλέγεται το δικαίωμα ακροάσεως, τη συμμετοχή των θιγόμενων προσώπων, τα συμφέροντα των οποίων θεωρείται ότι εκπροσωπούνται από τα όργανα που καλούνται σε πολιτικό επίπεδο να εκδώσουν τις πράξεις αυτές.

( βλ. σκέψεις 68, 70, 72, 77-78, 80 )

Διάδικοι

Στις υποθέσεις T-112/00 και T-122/00,

Iberotam, SA, με έδρα τη Βαρκελώνη (Ισπανία),

Probelete, SA, με έδρα τη Murcia (Ισπανία),

Agripraza, SA, με έδρα το Torres Vedras (ορτογαλία),

Protex SA, με έδρα το Wijnegem (Βέλγιο),

Laboratoire d'achat pour l'agriculture (LAPA), με έδρα το Omicourt (Βέλγιο),

Afrasa, SA, με έδρα το Fuente del Jarro-Paterna (Ισπανία),

Herbex, SA, με έδρα το Sintra (ορτογαλία),

European Crop Care Association (ECCA), με έδρα το Eghezee (Βέλγιο),

εκπροσωπούμενες από τους Μ. Roca Junyent και J. Roca Sagarra, δικηγόρους Βαρκελώνης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο V. Gillen, 13, rue Aldringen,

προσφεύγουσες στην υπόθεση Τ-112/00,

και

Κ. & Ν. Ευθυμιάδης ΑΕ, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, εκπροσωπούμενη από τους Μ. Roca Junyent και J. Roca Sagarra, δικηγόρους Βαρκελώνης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο V. Gillen, 13, rue Aldringen,

προσφεύγουσα στην υπόθεση Τ-122/00,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον G. Berscheid και την A.-Μ. Alves Vieira, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg

καθής,

που έχουν ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΚ) 451/2000 της Επιτροπής, της 28ης Φεβρουαρίου 2000, για καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της δεύτερης και της τρίτης φάσης του προγράμματος εργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 55, σ. 25),

ΤΟ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τέταρτο τμήμα),

συγκείμενο από τον P. Mengozzi, ρόεδρο, τη V. Tiili και τον R. Μ. Moura Ramos, δικαστές,

γραμματέας: H. Jung

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

ραγματικά περιστατικά και νομικό πλαίσιο

1 Ο φυτοφαρμακευτικός τομέας συγκεντρώνει επιχειρήσεις των οποίων η δραστηριότητα συνίσταται στην παραγωγή, εισαγωγή, διανομή και/ή διάθεση στο εμπόριο δραστικών ουσιών και φυτοπροστατευτικών προϊόντων. Τα προϊόντα ή σκευάσματα αυτά περιέχουν μία ή περισσότερες δραστικές ουσίες και χρησιμεύουν για την προστασία των φυτών από τους επιβλαβείς οργανισμούς, για τον επηρεασμό των ζωτικών τους λειτουργιών, για τη διατήρησή τους και για την καταστροφή των ανεπιθύμητων φυτικών οργανισμών ή ενός μέρους τους.

2 Οι προσφεύγουσες είναι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που ανήκουν στον τομέα αυτόν. Είναι όλες μέλη της European Crop Care Association (ECCA), ενώσεως των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων του φυτοφαρμακευτικού τομέα.

3 Στον οικείο τομέα υπάρχει ακόμη μία ένωση, η European Crop Protection Association (ECPA), στην οποία μετέχουν, μεταξύ άλλων, 20 εθνικά σωματεία και περίπου 18 μεγάλες επιχειρήσεις που παράγουν δραστικές ουσίες. Τα μέλη της παράγουν το 90 % των φυτοπροστατευτικών προϊόντων που διατίθενται στην κοινοτική αγορά.

4 Στις 15 Ιουλίου 1991 το Συμβούλιο εξέδωσε την οδηγία 91/414/ΕΟΚ, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (ΕΕ L 230, σ. 1, στο εξής: οδηγία), που έχει ως αντικείμενο τη διατύπωση ενιαίων κανόνων που διέπουν τους όρους και τις διαδικασίες εγκρίσεως για τη διάθεση στην αγορά (στο εξής: ΕΔΑ) και τη χρήση αυτών των προϊόντων.

5 Κύριος στόχος της οδηγίας δεν είναι μόνο η βελτίωση της γεωργικής παραγωγής με τη χρήση αποτελεσματικών φυτοπροστατευτικών προϊόντων, αλλά και η προστασία του ανθρώπου, των ζώων και του περιβάλλοντος από τους κινδύνους που ενέχει η εσφαλμένη χρήση αυτών των προϊόντων. Για τον λόγο αυτό, με την οδηγία επιχειρείται η διασφάλιση της διαθέσεως στην αγορά ασφαλών προϊόντων, που δεν θα έχουν κανένα άμεσο ή έμμεσο βλαβερό αποτέλεσμα για την υγεία των ανθρώπων ή των ζώων και για το περιβάλλον. Εξάλλου, με την οδηγία σκοπείται η εξάλειψη των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων αυτού του είδους.

6 Το άρθρο 2, σημείο 1, της οδηγίας ορίζει ως φυτοπροστατευτικά προϊόντα τις δραστικές ουσίες και τα σκευάσματα τα οποία περιέχουν μία ή περισσότερες δραστικές ουσίες, προσφέρονται με τη μορφή με την οποία παραδίδονται στον χρήστη και προορίζονται για συγκεκριμένες χρήσεις, οι οποίες απαριθμούνται στην ίδια διάταξη. Το άρθρο 2, σημείο 4, ορίζει τις δραστικές ουσίες ως τις ουσίες ή τους μικροοργανισμούς, περιλαμβανομένων των ιών, που παρουσιάζουν γενική ή ειδική δράση εναντίον επιβλαβών οργανισμών ή σε φυτά, μέρη φυτών ή φυτικά προϊόντα.

7 Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, τα κράτη μέλη ορίζουν ότι τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα μπορούν να διατίθενται στην αγορά και να χρησιμοποιούνται στην επικράτειά τους μόνον εάν έχουν εγκριθεί σύμφωνα με τις διατάξεις της εν λόγω οδηγίας

8 Το άρθρο 4 της οδηγίας προβλέπει τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία του κοινού δικαίου που ισχύουν για την έγκριση (άρθρο 4, παράγραφοι 1 έως 4), την αναθεώρηση (άρθρο 4, παράγραφος 5) και την ανάκληση (άρθρο 4, παράγραφος 6) της ΕΔΑ των φυτοπροστατευτικών προϊόντων. Η παράγραφος 1, στοιχείο α_, του άρθρου αυτού προσδιορίζει ότι εγκρίνονται μόνο τα προϊόντα των οποίων οι δραστικές ουσίες περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι. Απόκειται στην Επιτροπή να συντάξει τον κατάλογο των εγκεκριμένων δραστικών ουσιών σύμφωνα με προκαθορισμένη διαδικασία.

9 Οι προϋποθέσεις της καταχωρίσεως των δραστικών ουσιών στο παράρτημα Ι καθορίζονται με το άρθρο 5 της οδηγίας. Η καταχώριση αυτή επιτρέπεται μόνον εφόσον, με βάση τις τρέχουσες επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις, μπορεί να αναμένεται ότι τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν την οικεία δραστική ουσία θα πληρούν ορισμένους όρους που αφορούν την έλλειψη βλαβερών επιδράσεων.

10 Κατά παρέκκλιση από τη διαδικασία του κοινού δικαίου που καθορίζεται με το άρθρο 4 της οδηγίας και εν αναμονή της εκδόσεως του καταλόγου των εγκεκριμένων δραστικών ουσιών, ο κοινοτικός νομοθέτης προέβλεψε δύο είδη μεταβατικών μέτρων. Κατά το άρθρο 8 της οδηγίας, η χορήγηση της ΕΔΑ για προϊόν που περιέχει δραστική ουσία μη καταχωρισμένη στο παράρτημα Ι υπόκειται σε διαφορετικό καθεστώς, ανάλογα με το αν η οικεία δραστική ουσία «υφίσταται», ήτοι περιέχεται σε προϊόν το οποίο διατίθεται ήδη στην αγορά δύο έτη μετά την ημερομηνία κοινοποιήσεως της οδηγίας (άρθρο 8, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο), ή δεν υφίσταται (άρθρο 8, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο).

11 Κατά το άρθρο 8, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας, ένα κράτος μέλος μπορεί, επί περίοδο δώδεκα ετών από την ημερομηνία κοινοποιήσεως της οδηγίας, να εγκρίνει τη διάθεση στην αγορά, στην επικράτειά του, φυτοπροστατευτικών προϊόντων τα οποία περιέχουν υφιστάμενες δραστικές ουσίες.

12 Το ίδιο άρθρο προβλέπει ότι η Επιτροπή θα αρχίσει πρόγραμμα εργασίας για την προοδευτική εξέταση των δραστικών αυτών ουσιών εντός της ανωτέρω περιόδου των δώδεκα ετών. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να επιβάλει στα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν όλα τα απαιτούμενα δεδομένα στην Επιτροπή και στα κράτη μέλη εντός προθεσμίας που θα ορίζει το πρόγραμμα. Το ίδιο άρθρο προβλέπει, εξάλλου, ότι η Επιτροπή θα εκδώσει κανονισμό που θα προβλέπει όλες τις διατάξεις που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή του προγράμματος.

13 Κατά τη δωδεκαετή αυτή περίοδο μπορεί να αποφασισθεί ότι μια δραστική ουσία, αφού εξετασθεί από την μόνιμη φυτοϋγειονομική επιτροπή, μπορεί να καταχωρισθεί στο παράρτημα Ι της οδηγίας και να καθοριστούν οι όροι της καταχωρίσεως αυτής ή, εφόσον δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 ή δεν έχουν υποβληθεί οι απαιτούμενες πληροφορίες και τα απαιτούμενα δεδομένα εντός της οριζόμενης προθεσμίας, ότι δεν θα καταχωρισθεί. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι, ανάλογα με την περίπτωση, οι σχετικές εγκρίσεις χορηγούνται, ανακαλούνται ή τροποποιούνται εντός της οριζόμενης προθεσμίας.

14 Το άρθρο 13 της οδηγίας προβλέπει τις παραγραφές όσον αφορά τις πληροφορίες που πρέπει να υποβληθούν από όποιον υποβάλλει αίτηση ΕΔΑ, την προστασία και τον εμπιστευτικό χαρακτήρα αυτών των πληροφοριών. Ορίζει, συγκεκριμένα, ότι ο αιτών ΕΔΑ φυτοπροστατευτικού προϊόντος πρέπει να υποβάλει μαζί με την αίτησή του, «για κάθε δραστική ουσία του φυτοπροστατευτικού προϊόντος, φάκελο σύμφωνο με τις απαιτήσεις του παραρτήματος ΙΙ, με βάση τις τρέχουσες επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις». Το άρθρο αυτό επιβάλλει, εξάλλου, στις αρμόδιες κρατικές αρχές να τηρούν για ορισμένη περίοδο το απόρρητο των πληροφοριών που υπέβαλε ο αιτών προς στήριξη της αιτήσεως εγκρίσεως (άρθρο 13, παράγραφος 3).

15 Το παράρτημα Ι της οδηγίας περιλαμβάνει τον κατάλογο των εγκεκριμένων δραστικών ουσιών των φυτοπροστατευτικών προϊόντων. Το παράρτημα ΙΙ περιλαμβάνει τις «πληροφορίες που πρέπει να περιέχονται στον φάκελο που υποβάλλεται για να καταχωρισθεί μια δραστική ουσία στο παράρτημα Ι». Οι πληροφορίες που πρέπει να περιέχονται στον φάκελο για να εγκριθεί ένα φυτοπροστατευτικό προϊόν περιλαμβάνονται στο παράρτημα ΙΙΙ.

16 Το πρόγραμμα εργασίας για την προοδευτική εξέταση των υφισταμένων δραστικών ουσιών αποτέλεσε αντικείμενο δύο κανονισμών. Κατ' αρχάς, με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3600/92 της Επιτροπής, της 11ης Δεκεμβρίου 1992, σχετικά με τον καθορισμό των λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του πρώτου σταδίου του προγράμματος εργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας (ΕE L 366, σ. 10), θεσπίστηκε διαδικασία εκτιμήσεως 90 υφισταμένων δραστικών ουσιών ενόψει ενδεχομένης καταχωρίσεώς τους στο παράρτημα Ι της οδηγίας.

17 Στη συνέχεια, ο κανονισμός (ΕΚ) 451/2000 της Επιτροπής, της 28ης Φεβρουαρίου 2000, για καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της δεύτερης και τρίτης φάσης του προγράμματος εργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας (ΕE L 55, σ. 25, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός), προέβλεψε την αξιολόγηση των δραστικών ουσιών που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι του κανονισμού με σκοπό την καταχώρισή τους στο παράρτημα Ι της οδηγίας (δεύτερη φάση) και την αξιολόγηση των δραστικών ουσιών που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙ του κανονισμού, με σκοπό την ενδεχόμενη εγγραφή τους σε κατάλογο προτεραιότητας και, σε μεταγενέστερη φάση, στο παράρτημα Ι της οδηγίας (τρίτη φάση).

18 Τα άρθρα 4 έως 9 του κανονισμού αυτού αφορούν την εφαρμογή της δεύτερης φάσης του προγράμματος εργασίας. Το άρθρο 4, παράγραφος 1, ορίζει:

«Κάθε παραγωγός, ο οποίος επιθυμεί να διασφαλίσει την καταχώριση μιας δραστικής ουσίας που αναφέρεται στο παράρτημα Ι του παρόντος κανονισμού, ή οποιωνδήποτε μορφών της, [...] ειδοποιεί σχετικά, για κάθε δραστική ουσία χωριστά, το κράτος μέλος εισηγητή, [...] εντός 6 μηνών από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού.»

19 Το άρθρο 4, παράγραφος 3, ορίζει:

«Κάθε παραγωγός, ο οποίος δεν έχει κοινοποιήσει οποιαδήποτε δεδομένη δραστική ουσία που αναφέρεται στην παράγραφο 1 εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στην εν λόγω παράγραφο ή η κοινοποίηση του οποίου απορρίφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφος 2, θα έχει δικαίωμα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα αυτό μόνο ομαδικά με έναν ή περισσότερους κοινοποιούντες τη δραστική ουσία, η κοινοποίηση των οποίων έχει γίνει αποδεκτή σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, υποβάλλοντας κοινό φάκελο.»

20 Το άρθρο 5, παράγραφος 1, προβλέπει ότι, για κάθε δραστική ουσία, το κράτος μέλος το οποίο έχει ορισθεί ως εισηγητής, τρεις μήνες μετά την προθεσμία που αναφέρεται στο προεκτεθέν άρθρο 4, παράγραφος 1, διαβιβάζει έκθεση στην Επιτροπή σχετικά με την δυνατότητα αποδοχής των κοινοποιήσεων. Στη συνέχεια, η Επιτροπή παραπέμπει τις εκθέσεις στη μόνιμη φυτοϋγειονομική επιτροπή, η οποία εξετάζει τη δυνατότητα αποδοχής της αιτήσεως. Το άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ορίζει:

«Μετά την εξέταση αυτή, εκδίδεται κανονισμός [...] σχετικά με τον κατάλογο των δραστικών ουσιών που εγκρίθηκαν για αξιολόγηση, με σκοπό την ενδεχόμενη συμπερίληψή τους στο παράρτημα Ι της οδηγίας. Μόνο οι δραστικές ουσίες για τις οποίες τουλάχιστον μία κοινοποίηση κρίθηκε αποδεκτή βάσει των διατάξεων του πρώτου εδαφίου θα περιλαμβάνονται στον κανονισμό αυτόν.»

21 Κατά το άρθρο 6, όλοι οι παραγωγοί που επιθυμούν να επιτύχουν την καταχώριση μιας δραστικής ουσίας στο παράρτημα Ι της οδηγίας πρέπει, μεμονωμένα ή ομαδικά, να υποβάλουν στην εθνική αρχή πλήρη φάκελο εντός της προθεσμίας που τάσσει ο κανονισμός για τον κατάλογο των δραστικών ουσιών που εγκρίθηκαν για αξιολόγηση.

22 Το άρθρο 6, παράγραφος 7, ορίζει:

«[...] η Επιτροπή θα αποφασίσει [...] να μη συμπεριληφθεί στο παράρτημα Ι της οδηγίας μια δραστική ουσία, για την οποία δεν υπεβλήθη, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, κοινοποίηση ή φάκελος, κάνοντας μνεία των λόγων που υπαγόρευσαν τη μη καταχώρηση. Τα κράτη μέλη θα ανακαλέσουν, μέχρι τις 25 Ιουλίου 2003, τις εγκρίσεις φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν αυτές τις δραστικές ουσίες.»

23 Το άρθρο 7, που αφορά τον έλεγχο πληρότητας των φακέλων, προβλέπει, στην παράγραφο 3, παρόμοιες συνέπειες στην περίπτωση που δεν θα υποβληθεί εμπροθέσμως πλήρης φάκελος.

24 Το άρθρο 8 καθορίζει τη διαδικασία αξιολογήσεως των φακέλων από τα κράτη μέλη εισηγητές και την Επιτροπή. Τα κράτη μέλη εισηγητές προβαίνουν στην εξέταση των φακέλων και υποβάλλουν έκθεση αξιολογήσεως στην Επιτροπή, με την οποία προτείνουν, αναφέροντας τους λόγους, την καταχώριση ή τη μη καταχώριση της δραστικής ουσίας στο παράρτημα Ι της οδηγίας. Το άρθρο 8, παράγραφος 4, προβλέπει ότι η Επιτροπή εκδίδει, μετά από διαδικασία διαβουλεύσεως, ιδίως με τη μόνιμη φυτοϋγειονομική επιτροπή, είτε οδηγία για την καταχώριση της δραστικής ουσίας στο παράρτημα Ι της οδηγίας, με την οποία καθορίζονται ενδεχομένως οι όροι, συμπεριλαμβανομένης της προθεσμίας, για την εν λόγω καταχώριση, είτε αιτιολογημένη απόφαση προς τα κράτη μέλη για την απόσυρση των αδειών των φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν τη δραστική ουσία, σύμφωνα με το τέταρτο εδάφιο του άρθρου 8, παράγραφος 2, της οδηγίας, γεγονός που, κατά συνέπεια, σημαίνει τη μη καταχώριση της ουσίας αυτής στο παράρτημα Ι της οδηγίας.

25 Το άρθρο 10 του προσβαλλομένου κανονισμού καθορίζει τους όρους κοινοποιήσεως των δραστικών ουσιών που αφορά η τρίτη φάση του προγράμματος εργασίας. Η παράγραφος 1 προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι «[κ]άθε παραγωγός που επιθυμεί να εξασφαλίσει την καταχώριση μιας δραστικής ουσίας, που αναφέρεται στο παράρτημα ΙΙ του παρόντος κανονισμού, στο παράρτημα Ι της οδηγίας, προβαίνει σε σχετική κοινοποίηση στον οργανισμό ο οποίος αναφέρεται στο παράρτημα VII του παρόντος κανονισμού».

26 Το άρθρο 11, παράγραφος 2, του προσβαλλομένου κανονισμού ορίζει ότι η Επιτροπή αποφασίζει να μη συμπεριληφθούν στο παράρτημα Ι της οδηγίας οι δραστικές ουσίες τις οποίες αφορά αυτή η φάση αξιολογήσεως και για τις οποίες δεν υπεβλήθη εμπροθέσμως πλήρης φάκελος, αιτιολογώντας την απόφασή της. Τα κράτη μέλη οφείλουν να ανακαλέσουν μέχρι τις 25 Ιουλίου 2003 τις εγκρίσεις φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν τις εν λόγω δραστικές ουσίες.

27 ριν από την έκδοση του προσβαλλομένου κανονισμού, η ECCA ανακοίνωσε στην Επιτροπή τις αντιρρήσεις της σχετικά με το σύστημα που θέσπισε η οδηγία.

28 Συγκεκριμένα, η ECCA υπέβαλε καταγγελίες στις Γενικές Διευθύνσεις Ανταγωνισμού (στις 13 Νοεμβρίου 1998 και στις 5 Ιανουαρίου 2000), Γεωργίας (στις 9 Δεκεμβρίου 1998) και ολιτικής των Επιχειρήσεων, Εμπορίου, Τουρισμού και Κοινωνικής Οικονομίας (στις 9 Δεκεμβρίου 1998 και στις 21 Ιουλίου 1999). Οι καταγγελίες αυτές αποσκοπούσαν στην πληροφόρηση της Επιτροπής για την κατάσταση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων του φυτοφαρμακευτικού τομέα μετά από τις πρώτες πρακτικές εφαρμογές του συστήματος που θεσπίστηκε με την οδηγία και τον κανονισμό 3600/92. Συγκεκριμένα, οι καταγγελίες αυτές επέκριναν τη στάση ορισμένων επιχειρήσεων που προστατεύονταν από τον κανόνα του απορρήτου των δεδομένων του άρθρου 13 της εν λόγω οδηγίας (βλ. ανωτέρω σκέψη 14).

29 Κατά τη διάρκεια της φάσεως προετοιμασίας του προσβαλλομένου κανονισμού, η ECCA απέστειλε στην Επιτροπή σχόλια επί των διαφόρων προπαρασκευαστικών κειμένων του εν λόγω κανονισμού με πέντε επιστολές, στις 9 και στις 17 Φεβρουαρίου 1999, στις 8 και στις 22 Μαρτίου 1999 και στις 20 Μα_ου 1999. Από τις επιστολές αυτές προκύπτει ότι ορισμένα σχόλια αφορούσαν την καταγγελία που η ECCA είχε υποβάλει στην Επιτροπή, σχετικά με παραβίαση των κανόνων του ανταγωνισμού από τις μεγάλες επιχειρήσεις εις βάρος των μελών της, η οποία διευκολυνόταν από τους κανόνες της οδηγίας περί απορρήτου των πληροφοριών.

30 Με έγγραφα της 6ης Απριλίου 1999 και της 28 Ιουλίου 1999, η Επιτροπή απάντησε στα σχόλια της ECCA. Στο έγγραφο της 6ης Απριλίου 1999, η Επιτροπή επισήμανε τα εξής:

«Επιθυμώ να σας συμβουλευθώ για ένα σχέδιο του εγγράφου εργασίας (6304/VI/98 rev. 1) που αφορά το δεύτερο πρόγραμμα επανεξετάσεως των δραστικών ουσιών των φυτοπροστατευτικών προϊόντων, στο πλαίσιο της οδηγίας 91/414 [...]. Στην περίπτωση που επέλθουν μείζονες τροποποιήσεις ως αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων μεταξύ των υπηρεσιών, θα ενημερωθείτε το ταχύτερο δυνατόν.

αρακαλώ να αποστείλετε κάθε ενδεχόμενη παρατήρηση το αργότερο μέχρι τις 26 Απριλίου.»

31 Στο έγγραφο της 28ης Ιουλίου 1999, η Επιτροπή ανέφερε:

«Ευχαριστώ για την από 20 Μα_ου 1999 επιστολή σας, με τα σχόλιά σας επί του σχεδίου κανονισμού της Επιτροπής. Σας διαβεβαιώνω ότι λάβαμε δεόντως υπόψη τις παρατηρήσεις σας, τις οποίες κοινοποιήσαμε επίσης στα κράτη μέλη στο πλαίσιο της ομάδας εργασίας "νομοθεσία - φυτοπροστατευτικά προϊόντα" και τις συζητήσαμε μαζί τους.

Δεν είναι δυνατόν να δοθεί θετική απάντηση σε όλες τις παρατηρήσεις σας. Μπορώ ωστόσο να σας διαβεβαιώσω ότι, εντός των ορίων που θέτει η οδηγία 91/414 [...], καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια να λάβουμε υπόψη τις παρατηρήσεις σας.

[...]

ρος ενημέρωσή σας, επισυνάπτω την πιο πρόσφατη μορφή του σχεδίου προτάσεως.»

32 Μεταξύ της ημερομηνίας εκδόσεως του προσβαλλομένου κανονισμού και του Αυγούστου 2000, κοινοποιήθηκαν 98 δραστικές ουσίες.

Διαδικασία και προτάσεις των διαδίκων

33 Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 2 Μα_ου (υπόθεση Τ-112/00) και στις 8 Μα_ου 2000 (υπόθεση Τ-122/00), οι προσφεύγουσες άσκησαν τις παρούσες προσφυγές.

34 Με χωριστά δικόγραφα, που κατέθεσε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 19 Ιουλίου και στις 7 Αυγούστου 2000, η Επιτροπή προέβαλε ενστάσεις απαραδέκτου κατά κάθε μιας από τις προσφυγές αυτές, σύμφωνα με το άρθρο 114 του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου. Οι προσφεύγουσες κατέθεσαν τις παρατηρήσεις τους επί των ενστάσεων αυτών στις 21 Σεπτεμβρίου 2000, στην υπόθεση Τ-122/00, και στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, στην υπόθεση Τ-112/00.

35 Με δικόγραφα που κατέθεσε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 6 Οκτωβρίου 2000, η ECPA ζήτησε να παρέμβει στις υποθέσεις Τ-112/00 και Τ-122/00 υπέρ της καθής.

36 Σύμφωνα με το άρθρο 50 του Κανονισμού Διαδικασίας, κατόπιν ακροάσεως των διαδίκων, επιβάλλεται η συνεκδίκαση των υποθέσεων Τ-112/00 και Τ-122/00 για την έκδοση της παρούσας διατάξεως.

37 Στις υποθέσεις Τ-112/00 και Τ-122/00, οι προσφεύγουσες ζητούν με την προσφυγή τους από το ρωτοδικείο:

- να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό·

- να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

38 Στις υποθέσεις Τ-112/00 και Τ-122/00, η Επιτροπή ζητεί από το ρωτοδικείο:

- να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·

- να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.

39 Στις παρατηρήσεις τους επί των ενστάσεων απαραδέκτου, οι προσφεύγουσες στις υποθέσεις Τ-112/00 και Τ-122/00 ζητούν από το ρωτοδικείο να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή.

Επι του παραδεκτού

40 Κατά το άρθρο 114, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, η διαδικασία επί της ενστάσεως απαραδέκτου συνεχίζεται προφορικά, εκτός αν το ρωτοδικείο αποφασίσει άλλως. Το ρωτοδικείο εκτιμά ότι, εν προκειμένω, διαθέτει επαρκή στοιχεία βάσει του φακέλου της υποθέσεως και δεν υπάρχει λόγος να προσωρήσει στην προφορική διαδικασία.

Επιχειρήματα των διαδίκων

41 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι προσφυγές, που στηρίζονται στο άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, είναι απαράδεκτες για τρεις λόγους. ρώτον, η καθής ισχυρίζεται ότι ο πραγματικός σκοπός των προσφυγών είναι η ακύρωση της οδηγίας και όχι του προσβαλλομένου κανονισμού. Όμως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι θα ήταν δυνατό να προσβάλουν οι προσφεύγουσες την οδηγία ενώπιον του ρωτοδικείου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η δίμηνη προθεσμία για την άσκηση της προσφυγής ακυρώσεως έχει ήδη προ πολλού παρέλθει, καθόσον η οδηγία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 19 Αυγούστου 1991.

42 Δεύτερον, κατά την Επιτροπή, χωρίς να ληφθεί υπόψη το πραγματικό αντικείμενο των προκειμένων προσφυγών, ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά άμεσα τις προσφεύγουσες. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι ο κανονισμός αποσκοπεί μόνο στη θέσπιση της διαδικασίας κοινοποιήσεως και αξιολογήσεως των υφισταμένων δραστικών ουσιών οι οποίες αποτελούν αντικείμενο της δεύτερης και της τρίτης φάσεως του προγράμματος αξιολογήσεως που προβλέπει το άρθρο 8 της οδηγίας. Επομένως, μόνον η μεταγενέστερη απόφαση της Επιτροπής να περιλάβει ή να μην περιλάβει μια δραστική ουσία στο παράρτημα Ι της οδηγίας και, κατά συνέπεια, η ενδεχόμενη απόφαση αποσύρσεως μιας δραστικής ουσίας από την αγορά θα μπορούσε να έχει οριστικά αποτελέσματα έναντι των προσφευγουσών.

43 Εξάλλου, οι προσφεύγουσες δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι θίγονται από τον προσβαλλόμενο κανονισμό, καθόσον δεν αναφέρουν πουθενά στα δικόγραφα των προσφυγών τους ποιες είναι οι δραστικές ουσίες που παράγουν και, κατά συνέπεια, με ποιον τρόπο μπορεί να τις ζημιώσει ο προσβαλλόμενος κανονισμός.

44 Τρίτον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά ατομικώς τις προσφεύγουσες καθόσον εφαρμόζεται σε καταστάσεις αντικειμενικώς προσδιορισμένες και επάγεται νομικά αποτελέσματα ως προς μια κατηγορία προσώπων που οριοθετείται γενικά και αφηρημένα. Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί απόφαση που εκδόθηκε με τη μορφή κανονισμού.

45 Επί πλέον, κατά την Επιτροπή, οι προσφεύγουσες δεν θίγονται από τον προσβαλλόμενο κανονισμό λόγω πραγματικών καταστάσεων που τις χαρακτηρίζουν σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και τις εξατομικεύουν όπως θα εξατομίκευαν τον αποδέκτη μιας αποφάσεως.

46 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι στην πραγματικότητα απόφαση με τη μορφή κανονισμού. Κατ' αρχάς, καθόσον ο προσβαλλόμενος κανονισμός θεσπίζει τη διαδικασία κοινοποιήσεως και αξιολογήσεως των δραστικών ουσιών που απαριθμούνται στα παραρτήματά του Ι και ΙΙ, δεν αφορά τις δραστικές ουσίες γενικώς, αλλά έναν περιορισμένο και ακριβή κατάλογο δραστικών ουσιών.

47 Επίσης, με την ειδική ρύθμιση της δυνατότητας που έχουν οι παραγωγοί δραστικών ουσιών τις οποίες αφορά ο κανονισμός να ζητήσουν την καταχώριση των ουσιών στο παράρτημα Ι της οδηγίας, ο προσβαλλόμενος κανονισμός αφορά μόνον τους παραγωγούς οι οποίοι, την ημερομηνία της θέσεώς του σε ισχύ, παράγουν τις δραστικές αυτές ουσίες. Συνεπώς, παράγει αποτελέσματα όσον αφορά μια απολύτως καθορισμένη και μη δυνάμενη να μεταβληθεί στο μέλλον ομάδα παραγωγών.

48 Εν πάση περιπτώσει, κατά πάγια νομολογία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η εν λόγω πράξη έχει κανονιστικό χαρακτήρα - γεγονός που αμφισβητούν οι προσφεύγουσες -, αυτό δεν αποκλείει ότι είναι δυνατόν να αφορά ατομικά ορισμένους επιχειρηματίες (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 15ης Ιουλίου 1963, 25/62, Plaumann κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 937, και της 18ης Μα_ου 1994, C-309/89, Codorniu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. Ι-1853, σκέψη 20· απόφαση του ρωτοδικείου της 1ης Δεκεμβρίου 1999, Τ-125/96 και Τ-152/96, Boehringer κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-3427, σκέψη 163).

49 Οι προσφεύγουσες προβάλλουν, κατ' ουσίαν, τρία επιχειρήματα για να αποδείξουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός τις αφορά ατομικά.

50 ρώτον, επικαλούνται το γεγονός ότι η ECCA (της οποίας είναι όλες μέλη) συμμετέσχε στη διαδικασία εκπονήσεως του προσβαλλομένου κανονισμού. Η συμμετοχή αυτή αποδεικνύεται από την αλληλογραφία που αντάλλαξε με την Επιτροπή, συγκεκριμένα από το έγγραφο της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 1999 και από τα σχόλια που απέστειλε η ECCA στην Επιτροπή σχετικά με τα προπαρασκευαστικά κείμενα του προσβαλλομένου κανονισμού (βλ. ανωτέρω, σκέψη 29).

51 Δεύτερον, ο προσβαλλόμενος κανονισμός επιφέρει ουσιαστική αλλαγή στη νομική κατάσταση των προσφευγουσών και θίγει συγκεκριμένα δικαιώματά τους. Συγκεκριμένα, οι επιχειρήσεις που δεν είναι σε θέση να υποβάλουν τον πλήρη φάκελο που απαιτεί ο προσβαλλόμενος κανονισμός για την κοινοποίηση των δραστικών ουσιών ώστε να συμπεριληφθούν στο παράρτημα Ι της οδηγίας στερούνται τη δυνατότητα να διαθέτουν στην αγορά τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν αυτές τις ουσίες. Οι προσφεύγουσες είναι επί του παρόντος κάτοχοι ΕΔΑ στα κράτη μέλη, εγκρίσεων που θα μπορούσαν να τους αφαιρεθούν εξαιτίας της αδυναμίας τους να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις που περιλαμβάνονται στον προσβαλλόμενο κανονισμό σχετικά με την κοινοποίηση των δραστικών ουσιών και την παρουσίαση πλήρων φακέλων.

52 Τρίτον, η συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι προσφεύγουσες σε σχέση με τον προσβαλλόμενο κανονισμό οφείλεται, εξάλλου, στα χαρακτηριστικά του φυτοφαρμακευτικού τομέα, τα οποία δεν λαμβάνει υπόψη ο εν λόγω κανονισμός.

53 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, συναφώς, ότι υπάρχουν δύο ομάδες επιχειρηματιών στον τομέα αυτόν. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει όσους παράγουν δραστικές ουσίες και οι οποίοι στη συνέχεια παρασκευάζουν προϊόντα με βάση τις ουσίες αυτές. ρόκειται για εταιρίες που κατέχουν διπλώματα ευρεσιτεχνίας και έχουν, ως επί το πλείστον, πολυεθνικές διαστάσεις. Οι επιχειρηματίες της δεύτερης ομάδας είναι όσοι, όπως οι προσφεύγουσες, ασχολούνται κυρίως με την παρασκευή προϊόντων με βάση δραστικές ουσίες τις οποίες παράγουν οι επιχειρηματίες της πρώτης ομάδας και των οποίων έχουν λήξει τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Οι εταιρίες αυτές, αντιθέτως, δεν διαθέτουν ερευνητικές μονάδες για τη δημιουργία νέων ουσιών και δραστηριοποιούνται, ως επί το πλείστον, σε εθνικό επίπεδο, αναπτύσσοντας συμπληρωματικώς εξαγωγική δραστηριότητα.

54 Οι επιχειρηματίες της δεύτερης ομάδας εξαρτώνται από τους παραγωγούς της πρώτης ομάδας για τον εφοδιασμό με δραστικές ουσίες. Εξάλλου, δεδομένου ότι οι επιχειρηματίες αυτοί δεν παράγουν τις δραστικές ουσίες, δεν είναι σε θέση να παράσχουν τις απαραίτητες για την κοινοποίησή τους πληροφορίες. Υπό τις συνθήκες αυτές, αρκεί οι επιχειρήσεις που παρήγαγαν τις δραστικές ουσίες να μην τις κοινοποιήσουν, για να βρεθούν οι επιχειρηματίες της δεύτερης ομάδας σε αδυναμία να συνεχίσουν να τις χρησιμοποιούν. Ο προσβαλλόμενος κανονισμός, μη λαμβάνοντας υπόψη αυτή την κατάσταση εξαρτήσεως των προσφευγουσών έναντι των πληροφοριών που κατέχουν οι μεγάλες πολυεθνικές, επηρεάζει σοβαρά και ανεπανόρθωτα την ανταγωνιστική θέση των προσφευγουσών, διότι καθιστά απολύτως αδύνατη τη συνέχιση της εμπορίας ορισμένων προϊόντων.

55 Επομένως, η βλάβη που προκαλεί ο προσβαλλόμενος κανονισμός στην ανταγωνιστικότητα των προσφευγουσών επιχειρήσεων συνιστά, κατά τη νομολογία του ρωτοδικείου, λόγο εξατομικεύσεως ενός ιδιώτη ως προς κοινοτική πράξη (απόφαση της 6ης Ιουλίου 1995, T-447/93 έως Τ-449/93, AITEC κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-1971, σκέψεις 59 έως 61).

56 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, στη συνέχεια, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός τις αφορά άμεσα, καθόσον δεν αφήνει διακριτική δύναμη στους αποδέκτες του που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, ήτοι στα κράτη μέλη. αρότι οι αρμόδιες αρχές σε κάθε κράτος μέλος είναι επιφορτισμένες με την εξέταση των κοινοποιήσεων των δραστικών ουσιών, απόκειται στην Επιτροπή να αποφασίσει τελικώς για το αν οι εν λόγω ουσίες θα γίνουν δεκτές και θα συμπεριληφθούν στο παράρτημα Ι της οδηγίας. Εν πάση περιπτώσει, η ζημία των προσφευγουσών οφείλεται στις απαιτήσεις κοινοποιήσεως των δραστικών ουσιών που τους επιβάλλει ο προσβαλλόμενος κανονισμός και όχι στις τελικές αποφάσεις της Επιτροπής για τη χορήγηση ή όχι άδειας για συγκεκριμένες δραστικές ουσίες.

57 Τέλος, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι οι παρούσες προσφυγές είναι το μόνο νομικό μέσο που διαθέτουν για να υποβάλουν σε δικαστικό έλεγχο τον προσβαλλόμενο κανονισμό, διότι δεν απαιτούνται μέτρα μεταφοράς του στα εσωτερικά δίκαια και, συνεπώς, οι προσφεύγουσες δεν θα μπορούσαν ποτέ να αμφισβητήσουν τη νομιμότητά του ενώπιον του εθνικού δικαστή.

Εκτίμηση του ρωτοδικείου

58 Κατά το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δύναται να ασκεί προσφυγή κατά των αποφάσεων που απευθύνονται σ' αυτό, καθώς και κατά των αποφάσεων που, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, το αφορούν άμεσα και ατομικά.

59 Οι προσφεύγουσες αμφισβητούν, πρώτον, την κανονιστική φύση της προσβαλλομένης πράξεως και ισχυρίζονται ότι πρέπει να εκληφθεί ως απόφαση απευθυνόμενη προς αυτές, ως μέλη του κλειστού και περιορισμένου κύκλου των ενδιαφερομένων επιχειρηματιών.

60 Επιβάλλεται συναφώς η υπενθύμιση ότι το κριτήριο της διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως πρέπει να αναζητείται στη γενική ή μη ισχύ της οικείας πράξεως, που προκύπτει από την εκτίμηση της φύσης της προσβαλλόμενης πράξης και, ιδίως, των εννόμων αποτελεσμάτων που αποσκοπεί να παραγάγει ή παρήγαγε πράγματι (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Φεβρουαρίου 1987, 26/86, Deutz και Geldermann κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 941, σκέψη 7, και τις διατάξεις του Δικαστηρίου της 23ης Νοεμβρίου 1995, C-10/95 Ρ, Asocarne κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. Ι-4149, σκέψη 28, και της 24ης Απριλίου 1996, C-87/95 Ρ, CNPAAP κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. Ι-2003, σκέψη 33).

61 Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός, ο οποίος έχει γενική και αφηρημένη διατύπωση, αποσκοπεί στη θέσπιση καταλόγου των εγκεκριμένων δραστικών ουσιών, μεταξύ των ήδη υφισταμένων με σκοπό τη χορήγηση της ΕΔΑ που προβλέπεται στην οδηγία. Συναφώς, θεσπίζει τη διαδικασία κοινοποιήσεως και αξιολογήσεως ορισμένου αριθμού δραστικών ουσιών, τις οποίες απαριθμεί. Επομένως, εφόσον ο κανονισμός αυτός έχει ως αποδέκτη «κάθε παραγωγό, ο οποίος επιθυμεί να διασφαλίσει την καταχώριση μιας δραστικής ουσίας που αναφέρεται στο παράρτημα Ι του παρόντος κανονισμού, ή οποιωνδήποτε μορφών της [...], στο παράρτημα Ι της οδηγίας», η εφαρμογή του πραγματοποιείται βάσει μιας αντικειμενικής πραγματικής και νομικής καταστάσεως την οποία προσδιορίζει η κανονιστική πράξη σε σχέση με τον σκοπό της.

62 Ακόμη και αν υποτεθεί ότι είναι δυνατόν να εξατομικευθούν οι παραγωγοί των δραστικών ουσιών τις οποίες αφορούσε η προσβαλλόμενη πράξη κατά την έναρξη της ισχύος της, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η κανονιστική φύση της προσβαλλομένης πράξεως δεν θίγεται από τη δυνατότητα προσδιορισμού, με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται (βλ., για παράδειγμα, την απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Φεβρουαρίου 1996, C-209/94 Ρ, Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. Ι-615, σκέψη 24).

63 Συνεπώς, ο προσβαλλόμενος κανονισμός έχει, λόγω της γενικής του ισχύος, κανονιστικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 249 ΕΚ.

64 άντως, ο κανονιστικός χαρακτήρας του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να αφορά ο κανονισμός αυτός άμεσα και ατομικά ορισμένα φυσικά ή νομικά πρόσωπα κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ (βλ. την προπαρατεθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου, σκέψη 19· αποφάσεις του ρωτοδικείου της 14ης Σεπτεμβρίου 1995, T-480/93 και T-483/93, Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-2305, σκέψη 66, και της 13ης Δεκεμβρίου 1995, T-481/93 και T-484/93, Exporteurs in Levende Varkens κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-2941, σκέψη 50). Αυτό συμβαίνει αν η επίμαχη διάταξη θίγει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο λόγω ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών του ή μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο (προπαρατεθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου, σκέψη 20).

65 Στο πλαίσιο αυτό, οι προσφεύγουσες επικαλούνται, κατ' ουσίαν, τρία επιχειρήματα: πρώτον, τη συμμετοχή της ECCA - ενώσεως της οποίας είναι όλες μέλη - στη διαδικασία εκπονήσεως του προσβαλλομένου κανονισμού, δεύτερον, την ουσιαστική αλλαγή που επιφέρει ο κανονισμός αυτός στη νομική τους κατάσταση, καθόσον θίγει συγκεκριμένα δικαιώματά τους, και, τρίτον, την οικονομική επίπτωση επί της θέσεώς τους στην αγορά την οποία έχει το σύστημα της κοινοποιήσεως που προβλέπεται με τον προσβαλλόμενο κανονισμό.

66 Κατ' αρχάς επιβάλλεται να συνεξεταστούν τα επιχειρήματα με τα οποία επιδιώκεται να αποδειχθεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά ατομικώς τις προσφεύγουσες επιχειρήσεις και, στη συνέχεια, να εξεταστεί το επιχείρημα που αφορά την κατάσταση της ECCA ως ενώσεως.

67 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός θίγει τα συγκεκριμένα τους δικαιώματα, καθόσον είναι κάτοχοι ΕΔΑ στα διάφορα κράτη μέλη και οι εγκρίσεις αυτές θα μπορούσαν να ανακληθούν αν δεν πληρούν τις απαιτήσεις του εν λόγω κανονισμού.

68 Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι, καθόσον στην πλειονότητα των κρατών μελών οι επιχειρηματίες πρέπει να είναι κάτοχοι ΕΔΑ για να μπορούν να θέτουν σε κυκλοφορία φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν δραστικές ουσίες, η κατοχή μιας ΕΔΑ δεν συνιστά ειδικό χαρακτηριστικό ή συγκεκριμένη πραγματική κατάσταση ικανή να εξατομικεύσει τις προσφεύγουσες κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον του αποδέκτη μιας αποφάσεως.

69 Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν, ωστόσο, ότι η νομική τους θέση θίγεται συγκεκριμένα από τον προσβαλλόμενο κανονισμό επειδή δεν είναι σε θέση, αντίθετα από τους παραγωγούς δραστικών ουσιών, να παράσχουν τις αναγκαίες πληροφορίες για την καταχώριση των δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούν στο παράρτημα Ι της οδηγίας. Επομένως, ενδέχεται να βρεθούν σε αδυναμία να εμπορευθούν τα προϊόντα τους και, ως εκ τούτου, κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρές ζημίες.

70 Συναφώς, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι δεν αρκεί ορισμένοι επιχειρηματίες να θίγονται οικονομικώς από μια πράξη περισσότερο απ' ό,τι οι ανταγωνιστές τους για να θεωρηθεί ότι η εν λόγω πράξη τούς αφορά ατομικώς (διάταξη του ρωτοδικείου της 15ης Σεπτεμβρίου 1999, Τ-11/99, Van Parys κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-2653, σκέψη 50).

71 Όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγουσών που αντλείται από την προπαρατεθείσα απόφαση AITEC κ.λπ. κατά Επιτροπής, δεν υπάρχει λόγος να εξετασθεί, διότι, εν πάση περιπτώσει, οι προσφεύγουσες δεν προσκόμισαν ενώπιον του ρωτοδικείου κανένα στοιχείο προκειμένου να αποδείξουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός μπορεί να θίξει ουσιαστικά τη θέση τους στην αγορά. Συγκεκριμένα, οι προσφεύγουσες περιορίστηκαν στην προβολή ισχυρισμών γενικού χαρακτήρα, ότι δηλαδή εμπορεύονται φυτοπροστατευτικά προϊόντα που περιέχουν δραστικές ουσίες τις οποίες αφορά ο προσβαλλόμενος κανονισμός και ότι δεν είναι σε θέση να προσκομίσουν τις απαραίτητες πληροφορίες για να ζητήσουν την καταχώριση των ουσιών αυτών στο παράρτημα Ι της οδηγίας, χωρίς πάντως να προσκομίσουν στο ρωτοδικείο κανένα στοιχείο που επιτρέπει την απόδειξη των ισχυρισμών αυτών. Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ούτε τα έγγραφα που επισυνήψαν οι προσφεύγουσες στις παρατηρήσεις τους επί των ενστάσεων απαραδέκτου ούτε τα αντίγραφα των καταγγελιών που είχε καταθέσει η ECCA στην Επιτροπή και τα οποία οι προσφεύγουσες συμπεριέλαβαν στον φάκελο της υποθέσεως περιέχουν στοιχεία ικανά να αποδείξουν ότι οι οικονομικές τους δραστηριότητες εξαρτώνται κατά πολύ από την έγκριση των δραστικών ουσιών που αφορά ο προσβαλλόμενος κανονισμός.

72 Από το σύνολο των σκέψεων αυτών προκύπτει ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αφορά ατομικώς τις προσφεύγουσες επιχειρήσεις.

73 Στη συνέχεια, επιβάλλεται να εξεταστεί αν ο προσβαλλόμενος κανονισμός αφορά άμεσα την ECCA ως ένωση.

74 Συναφώς, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, κατά πάγια νομολογία, πράξη θίγουσα τα γενικά συμφέροντα μιας κατηγορίας πολιτών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά ατομικώς, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, την ένωση η οποία έχει συσταθεί για να προωθεί τα συλλογικά συμφέροντα της κατηγορίας αυτής και, συνεπώς, η ένωση αυτή δεν νομιμοποιείται να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως εξ ονόματος των μελών της, όταν τα μέλη της δεν νομιμοποιούνται ατομικώς προς τούτο (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 1962, 19/62 έως 22/62, Fédération nationale de la boucherie en gros et du commerce en gros des viandes κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 845, και της 2ας Απριλίου 1998, C-321/95 Ρ, Greenpeace Council κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι-1651, σκέψεις 14 και 29). Επομένως, εφόσον, όπως διαπιστώθηκε ανωτέρω, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αφορά ατομικώς τις προσφεύγουσες επιχειρήσεις, ο κανονισμός αυτός δεν μπορεί, κατά τη νομολογία αυτή, να αφορά ατομικώς ούτε την ECCA, ως εκπρόσωπο των συλλογικών τους συμφερόντων.

75 Ωστόσο, η ύπαρξη ιδιαίτερων περιστάσεων, όπως ο ρόλος που διαδραμάτισε μια ένωση στο πλαίσιο της διαδικασίας θεσπίσεως μιας πράξεως του άρθρου 230 ΕΚ, μπορεί να θεμελιώνει το παραδεκτό προσφυγής που ασκεί ένωση της οποίας τα μέλη δεν αφορά ατομικώς η εν λόγω πράξη, ιδίως όταν η πράξη αυτή θίγει τη διαπραγματευτική της θέση (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 2ας Φεβρουαρίου 1988, 67/85, 68/85 και 70/85, Van der Kooy κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 219, σκέψεις 19 έως 25, και της 24ης Μαρτίου 1993, C-313/90, CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. Ι-1125, σκέψεις 29 και 30).

76 Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται να εξεταστεί αν η ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ της Επιτροπής και της ECCA συνιστά ιδιαίτερη περίσταση λόγω της οποίας να νομιμοποιείται ενεργητικά η ECCA ως επαγγελματική ένωση που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μελών της, κατά την έννοια της προεκτεθείσας νομολογίας.

77 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ούτε το άρθρο 43 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 37 ΕΚ), το οποίο χρησίμευσε ως νομική βάση για τη θέσπιση της οδηγίας, ούτε η ίδια η οδηγία προβλέπουν την παρέμβαση ιδιωτών στη θέσπιση της εν λόγω ρυθμίσεως και ότι, κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να συμβουλευθεί ή να λάβει υπόψη τις παρατηρήσεις των προσφευγουσών στο πλαίσιο της θεσπίσεως του προσβαλλομένου κανονισμού. Επί πλέον, όπως έχει ήδη κρίνει το ρωτοδικείο, ούτε η διαδικασία επεξεργασίας των κανονιστικών πράξεων ούτε οι ίδιες οι κανονιστικές πράξεις, ως μέτρα γενικής ισχύος, απαιτούν, δυνάμει των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων καταλέγεται το δικαίωμα ακροάσεως, τη συμμετοχή των θιγόμενων προσώπων, τα συμφέροντα των οποίων θεωρείται ότι εκπροσωπούνται από τα όργανα που καλούνται σε πολιτικό επίπεδο να εκδώσουν τις πράξεις αυτές (διατάξεις του ρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 1997, Τ-122/96, Federolio κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-1559, σκέψη 75, και της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, T-109/97, Molkerei Großbraunshain και Bene Nahrungsmittel κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-3533, σκέψη 60).

78 Υπό τις συνθήκες αυτές, η ECCA δεν επιτρέπεται να προβάλει την ύπαρξη αυτοτελούς ατομικού συμφέροντος, διαφορετικού από το συμφέρον των μελών της, για να αποδείξει ότι νομιμοποιείται ενεργητικά.

79 Όσον αφορά, τέλος, το επιχείρημα ότι η παρούσα προσφυγή αποτελεί το μόνο νομικό μέσο που διαθέτουν οι προσφεύγουσες για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα του προσβαλλομένου κανονισμού, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι στην Επιτροπή απόκειται η απόφαση να μη συμπεριληφθούν στο παράρτημα Ι της οδηγίας οι δραστικές ουσίες οι οποίες δεν αποτέλεσαν αντικείμενο παραδεκτής κοινοποιήσεως και/ή για τις οποίες δεν υποβλήθηκε εμπροθέσμως πλήρης φάκελος (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 22 και 23). Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν αποκλείεται, συγκεκριμένα, ότι οι προσφεύγουσες θα μπορούν να ασκήσουν προσφυγή ενώπιον του ρωτοδικείου, με βάση το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, κατά αποφάσεως της Επιτροπής απορρίπτουσας τέτοια αίτηση περί καταχωρίσεως και να επικαλεστούν, στο πλαίσιο αυτής της προσφυγής, τον παράνομο χαρακτήρα του προσβαλλομένου κανονισμού, βάσει του άρθρου 241 ΕΚ.

80 Από τις προεκτεθείσες σκέψεις προκύπτει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά ατομικά τις προσφεύγουσες. Συνεπώς, δεν νομιμοποιούνται να ζητήσουν την ακύρωσή του κατά το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ και παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αν ο προσβαλλόμενος κανονισμός τις αφορά άμεσα.

81 Επομένως, οι προσφυγές πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες και παρέλκει η απόφαση επί της αιτήσεως παρεμβάσεως της ECPA.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

82 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)

διατάσσει:

1) Ενώνει τις υποθέσεις Τ-112/00 και Τ-122/00 προς συνεκδίκαση.

2) Απορρίπτει τις προσφυγές ως απαράδεκτες.

3) Καταδικάζει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.

4) αρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως παρεμβάσεως της European Crop Association (ECPA).