EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 171/6

Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 25ης Απριλίου 2013 [αίτηση του High Court of Ireland (Ιρλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Thomas Hogan κ.λπ. κατά Minister for Social and Family Affairs κ.λπ.

(Υπόθεση C-398/11) (1)

(Προδικαστική παραπομπή - Κοινωνική πολιτική - Προσέγγιση των νομοθεσιών - Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη - Οδηγία 2008/94/ΕΚ - Πεδίο εφαρμογής - Επαγγελματικά συνταξιοδοτικά προγράμματα - Πρόγραμμα καθορισμένων παροχών για τους εργαζομένους και μεταβλητού κόστους για τον εργοδότη - Ανεπάρκεια του ενεργητικού - Ελάχιστη προστασία - Οικονομική κρίση - Ισόρροπη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη - Υποχρεώσεις του οικείου κράτους μέλους σε περίπτωση ανεπάρκειας του ενεργητικού - Ευθύνη του κράτους μέλους σε περίπτωση πλημμελούς μεταφοράς της οδηγίας)

2013/C 171/11

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Ireland

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Thomas Hogan, John Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, William Walsh

κατά

Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

Αντικείμενο

Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — High Court of Ireland — Ερμηνεία των άρθρων 1, παράγραφος 1, και 8 της οδηγίας 2008/94/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, περί προστασίας των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (κωδικοποιημένη έκδοση) (ΕΕ L 283, σ. 36) — Επαγγελματικά συστήματα επικουρικής πρόνοιας — Ανεπάρκεια των κεφαλαίων των εν λόγω συστημάτων — Εθνική ρύθμιση η οποία δεν προβλέπει νομική βάση για την άσκηση από τους μισθωτούς αγωγής αποζημιώσεως κατά του εργοδότη τους σε περίπτωση πτωχεύσεως της επιχειρήσεως — Υποχρέωση του οικείου κράτους μέλους να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την προστασία των συμφερόντων των μισθωτών — Στοιχεία που οφείλει να λάβει υπόψη ο εθνικός δικαστής κατά την εξέταση του ζητήματος αν το κράτος μέλος τήρησε την ως άνω υποχρέωση

Διατακτικό

1) Η οδηγία 2008/94/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, περί προστασίας των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, έχει την έννοια ότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της τα δικαιώματα που έχουν οι πρώην εργαζόμενοι μιας επιχείρησης σε παροχές γήρατος βάσει συμπληρωματικού συνταξιοδοτικού προγράμματος το οποίο είχε δημιουργήσει ο εργοδότης τους.

2) Το άρθρο 8 της οδηγίας 2008/94 έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπεται να ληφθεί υπόψη η προβλεπόμενη από τον νόμο κρατική σύνταξη κατά την εκτίμηση του ζητήματος αν το οικείο κράτος μέλος εκπλήρωσε την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο αυτό.

3) Το άρθρο 8 της οδηγίας 2008/94 έχει την έννοια ότι τυγχάνει εφαρμογής απλώς και μόνον εφόσον το συμπληρωματικό επαγγελματικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα δεν έχει επάρκεια ενεργητικού κατά τον χρόνο που ο εργοδότης περιέρχεται σε κατάσταση αφερεγγυότητας και αυτός, λόγω ακριβώς της αφερεγγυότητάς του, δεν διαθέτει τα αναγκαία κεφάλαια για να καταβάλλει τις εισφορές οι οποίες θα καθιστούσαν δυνατή την εις το ακέραιο απόδοση των παροχών που οφείλονται στους μετέχοντες στο οικείο πρόγραμμα. Δεν απαιτείται από τους τελευταίους να αποδείξουν ότι συντρέχουν και άλλοι παράγοντες οι οποίοι συνετέλεσαν στην απώλεια των δεδουλευμένων τους παροχών γήρατος.

4) Η οδηγία 2008/94 έχει την έννοια ότι τα μέτρα που έλαβε η Ιρλανδία κατόπιν της έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 25ης Ιανουαρίου 2007, C-278/05, Robins κ.λπ., δεν συνιστούν εκπλήρωση των επιβαλλόμενων από την ως άνω οδηγία υποχρεώσεων, υπό το πρίσμα της αναγκαιότητας ισόρροπης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, και ότι η οικονομική κατάσταση δεν συνιστά εξαιρετική περίσταση, ικανή να δικαιολογήσει χαμηλότερο επίπεδο προστασίας των συμφερόντων των εργαζομένων όσον αφορά τις δεδουλευμένες τους παροχές γήρατος στο πλαίσιο συμπληρωματικού επαγγελματικού συνταξιοδοτικού προγράμματος.

5) Η οδηγία 2008/94 έχει την έννοια ότι αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός ότι τα μέτρα που έλαβε η Ιρλανδία μετά την προαναφερθείσα απόφαση Robins κ.λπ. δεν είχαν ως αποτέλεσμα να εξασφαλίσουν για τους ενάγοντες της κύριας δίκης πλέον του 49 % της αξίας των δεδουλευμένων παροχών τους δυνάμει του συμπληρωματικού επαγγελματικού τους συνταξιοδοτικού προγράμματος αρκεί για να στοιχειοθετηθεί κατάφωρη παράβαση των υποχρεώσεων του εν λόγω κράτους μέλους.

(1) ΕΕ C 290 της 1.10.2011.