EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:F:2010 :97 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΠΡ ΟΕΔΡΟΥ ΤΟ Υ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
της 10ης Σεπτεμβρίου 2010
Υπόθεση F-62/10 R
Jürgen Esders
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση — Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων — Αίτηση ανα στολής εκτελέσεως 
πράξεως — Αποκατάσταση — Κανόνες περί εναλλαγής των υπαλλήλων στις αν τιπροσωπείες της 
Επιτροπής — Επείγον — Δεν υφίσταται»
Αντικείμενο:Αίτηση υποβληθείσα δυ νάμει των άρθρων 278 Σ ΛΕΕ κ αι 157 E A, καθώς και το υ 
άρθρου 279 Σ ΛΕΕ το ο ποίο ε φαρμόζεται στη Σ υνθήκη Ε ΚΑΕ δυ νάμει το υ 
άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο J . Esders, υπάλληλος της Γενικής 
Διευθύνσεως Ε πικοινωνίας της Ευρωπαϊκής Ε πιτροπής στην Α ντιπροσωπεία τ ης 
Επιτροπής στη Γερμανία, ζητεί την ανα στολή της εκτελέσεως της από 27 Ιουλίου 2010 
αποφάσεως μ ε τ ην ο ποία μ ετατέθηκε σ την έ δρα τ ης Ε πιτροπής α πό τ ην 
1η Σεπτεμβρίου 2010 .
Απόφαση: Η αίτηση ανα στολής του αιτούντος απορρίπτεται. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά 
έξοδα.
Περίληψη
1. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — 
«Fumus boni juris» — Επείγον — Σωρευτικός χα ρακτήρας — Στάθμιση όλων των εμπλεκομένων 
συμφερόντων
(Άρθρο 278 Σ ΛΕΕ κα ι 279 Σ ΛΕΕ· Οργανισμός του Δ ικαστηρίου, άρθρο 39 κα ι παράρτημα I, άρθρο 7 
§ 1· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 102 § 2)
2. Ασφαλιστικά μ έτρα — Αναστολή ε κτελέσεως — Αναστολή ε κτελέσεως αποφάσεως μεταθέσεως στην 
έδρα υπαλλήλου π ου μ ετατέθηκε προηγουμένως σε αντιπροσωπεία της Επιτροπής σε άλλο κ ράτος 
μέλος — Προϋποθέσεις χορηγήσεως
(Άρθρο 278 Σ ΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δ ικαστηρίου Δ ημόσιας Διοίκησης, άρθρο 102 § 2)
1. Δυνάμει του άρθρου 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας 
Διοίκησης, οι α ιτήσεις λήψης προσωρινών μέτρων προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων, τα πραγματικά 
περιστατικά από τα οποία προκύπτει το ε πείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και 
νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν εκ πρώτης όψεως τη λήψη των προσωρινών μέτρων τα οποία 
ζητεί ο α ιτών.
2 ECLI:EU:F:2010 :97ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗF-62/10R
ESDERSκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Οι προϋποθέσεις περί του επείγοντος χαρακτήρα και του εκ πρώτης όψεως βάσιμου χαρακτήρα της 
αιτήσεως (fumus boni juris) πρέπει να π ληρούνται σωρευτικώς, οπότε τυχόν αίτηση προσωρινών 
μέτρων π ρέπει να α πορρίπτεται σε π ερίπτωση κ ατά τ ην ο ποία δ εν σ υντρέχε ι μία ε κ των 
προϋποθέσεων αυτών. Ο δ ικαστής των ασφαλιστικών μέτρων σταθμίζει επίσης, κατά περίπτωση, τα 
εμπλεκόμενα σ την υπό κρίση υπόθεση συμφέροντα. Στο π λαίσιο α υτού το υ συνολικού ελέγχου, ο 
δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και την ελευθερία να 
καθορίσει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της προκειμένης υποθέσεως, τον τρόπο με το ν 
οποίο θ α διακριβωθεί ότι π ληρούνται οι δ ιάφορες προϋποθέσεις αυτές, καθώς και τη σε ιρά της ως 
άνω διαδικασίας ελέγχου, καθόσον κανένας κανόνας δικαίου δεν το υ επιβάλλει να α κολουθήσει 
προκαθορισμένη ανά λυση προκειμένου να ε κτιμήσει την ανά γκη να α ποφανθεί προσωρινώς.
(βλ. σκέψεις 41 έ ως 43)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ: 10 Σεπτεμβρίου 1999 , T-173/99 R , Elkaïm κ αι Mazuel κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999 , σ. I-A-155 
και II-811, σκέψη 18· 9 Αυγούστου 2001 , T-120/01 R , De Nicola κατά ΕΤΕπ, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001 , σ. I-A-171 
και II-783, σκέψεις 12 κ αι 13
ΔΔΔ ΕΕ: 31 Μαΐου 2006 , F-38/06 R , Bianchi κατά ETF, Συλλογή Υπ.Υπ. 2006 , σ. I-A-1-27 κ αι II-A-1-93, σκέψεις 20 
και 22
2. Σκοπός της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων δεν είναι να δ ιασφαλισθεί η ε πανόρθωση ζημίας, 
αλλά να κ ατοχυρωθεί η π λήρης αποτελεσματικότητα της επί της ουσίας αποφάσεως. Για να ε πιτευχθεί 
ο δεύτερος αυτός σκοπός, πρέπει τα ζητούμενα μ έτρα να έχ ουν το ν χαρακτήρα το υ επείγοντος, υπό 
την έννοια ότι ε ίναι ανα γκαίο, προκειμένου να α ποτραπεί σοβαρή κ αι αν επανόρθωτη ζημία 
των συμφερόντων το υ αιτούντος, να δ ιαταχθούν και να π αραγάγουν τα έννομα αποτελέσματά το υς 
πριν την έκδοση της αποφάσεως επί της κύριας δίκης. Επιπλέον, στον διάδικο ο ο ποίος ζητεί τη λήψη 
του προσωρινού μέτρου απόκειται να α ποδείξει ότι δ εν μπορεί να ανα μείνει την έκβαση της κύ ριας 
δίκης, χωρίς να υ ποστεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
Η διαπίστωση εκ μέρους ενός ή π λειόνων ιατρών δεν αρκεί αυτή καθεαυτή, προκειμένου να α ποδειχθεί 
ότι, ελλείψει αι τήσεως ανα στολής εκτελέσεως της αποφάσεως περί επαναμεταθέσεως στην έδρα 
υπαλλήλου που είχε π ροηγουμένως μετατεθεί σε αν τιπροσωπεία της Επιτροπής σε ά λλο κράτος 
μέλος, ότι α υτός θα υποστεί σοβαρή και αν επανόρθωτη ζημία. Ειδικότερα, οι σ υντάκτες των 
προσκομισθέντων ιατρικών πιστοποιητικών είχαν τ η δυ νατότητα να α κούσουν μόνον τη γνώμη το υ 
αιτούντος, ενώ δεν αποδείχθηκε, ούτε εξάλλου προβλήθηκε, ότι μ πορούσαν να έχ ουν στη διάθεσή 
τους το σ ύνολο των αναγκαίων πληροφοριών και εγγράφων, προκειμένου να κ ατανοήσουν επαρκώς 
το επίμαχο επαγγελματικό πλαίσιο.
(βλ. σκέψεις 45 κ αι 47)
Παραπομπή:
ΔΕΕ: 25 Μαρτίου 1999 , C-65/99 P ( R), Willeme κ ατά Επιτροπής, Συλλογή 1999 , σ. I-1857 , σκέψη 62
ΓΔΕΕ: προπαρατεθείσα απόφαση Elkaïm και Mazuel κατά Επιτροπής, σκέψη 25· 19 Δεκεμβρίου 2002 , T-320/02 R , 
Esch-Leonhardt κ.λπ. κατά ΕΚΤ, σ. I-A-325 κ αι II-1555 , σκέψη 27
ΔΔΔ ΕΕ: 14 Ιουλίου 2010 , F-41/10 R, Bermejo Garde κατά ΕΟΚΕ, σκέψη 55