2.

Όπως προανέφερα, έργο του Δικαστηρίου είναι να κρίνει αν η διάταξη του άρθρου 48, παράγραφος 4, σύμφωνα με την οποία η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων δεν εφαρμόζεται « προκειμένου περί απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση », αφορά τις θέσεις νοσοκόμων στα δημόσια νοσοκομεία. Καταρχάς, παρατηρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι νέο. Πράγματι, το Δικαστήριο ασχολήθηκε με ανάλογες περιπτώσεις στις αποφάσεις του της 12ης Φεβρουαρίου 1974, υπόθεση 152/73, Sotgiu κατά Deutsche Bundespost (Race. 1974, σ. 153), της 17ης Δεκεμβρίου 1980 (μη οριστική) και της 26ης Μαΐου 1982 (οριστική), υπόθεση 149/79, Επιτροπή κατά Βασιλείου του Βελγίου, Race. 1980, σ. 3881, και Race. 1982, σ. 1845). Πρωταγωνιστής στην πρώτη διαφορά ήταν ένας ιταλός εργάτης, που είχε ήδη προσληφθεί από την υπηρεσία των γερμανικών ταχυδρομείων, και στον οποίο, λόγω του ότι ήταν αλλοδαπός, δεν είχε αναγνωριστεί η χορηγούμενη στους γερμανούς υπηκόους αποζημίωση αντίθετα, η δεύτερη διαφορά αφορούσε το διορισμό σε ορισμένες κενές θέσεις, υπό την προϋπόθεση ότι ο υποψήφιος θα είχε ορισμένη ιθαγένεια, σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως ή δημόσιους οργανισμούς του Βελγίου (Δήμο Βρυξελλών, Κοινότητα Auderghem, η Société nationale des chemins de fer vicinaux και Société nationale des chemins de fer belges ). Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μια από τις προς πλήρωση κενές θέσεις στο Βέλγιο ήταν η θέση νοσοκόμου στους βρεφονηπιακούς σταθμούς — ανάλογη σχεδόν με αυτή για την οποία πρόκειται σήμερα. Το Δικαστήριο, αφού απέρριψε τα επιχειρήματα που ανέπτυξαν η κυβέρνηση των Βρυξελλών και τα τρία κράτη — Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία — που είχαν παρέμβει υπέρ του Βελγίου, έκρινε ότι η εν λόγω θέση δεν ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του προαναφερθέντος κανόνα. Όμως, στην υπό κρίση υπόθεση η γαλλική κυβέρνηση επανήλθε στα σχετικά επιχειρήματα, επαναλαμβάνοντας τα κατά γράμμα. Δεν ανέφερε καν — το πληροφορήθηκα πριν τρεις μόλις μέρες — ότι η επίδικη διάταξη καταργήθηκε με το άρθρο 133 του νόμου 86-33 της 9ης Ιανουαρίου 1986 (γαλλική JO της 11.1.1986, σ. 547 ), επομένως είκοσι μέρες πριν από την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Υπό τις περιστάσεις αυτές θα μπορούσα να περατώσω αμέσως τη δουλειά μου ζητώντας απλώς από το Δικαστήριο να επικυρώσει ό,τι είχε ήδη δεχτεί το 1982. Εντούτοις, προτιμώ να προχωρήσω διαφορετικά και αυτό όχι μόνο διότι η Γαλλία ζητά από'το Δικαστήριο να τροποποιήσει τη νομολογία του. Το γεγονός είναι ότι οι αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκα προκάλεσαν τις αυστηρές επικρίσεις της θεωρίας και, πράγμα σπουδαιότερο, δεν « αφομοιώθηκαν » από πολλές κυβερνήσεις. Η άρνηση αυτή δεν με εκπλήσσει, αν ληφθεί υπόψη πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η γνώμη η οποία βλέπει σε μια δημόσια θέση να αναπτύσσεται σε όλη της την έκταση η εξουσία του κράτους και πόσο είναι διαδεδομένη σε περιόδους μεγάλης ανεργίας η τάση να θεωρείται η κρατική εξουσία ως βολικό απόθεμα θέσεων. Εντούτοις, η άρνηση αυτή εξακολουθεί να παραμένει ανησυχητική και πρέπει να αντιμετωπιστεί ριζικά πριν αρχίσουν να πολλαπλασιάζονται διαδικασίες παρόμοιες προς την παρούσα (οι υποθέσεις 66/85, Deborah Lawrie-Blum κατά Land Baden-Württemberg, και 75/86, Επιτροπή κατά Βελγίου, που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου ). Επομένως, δράττομαι της ευκαιρίας για να επανέλθω στο θέμα μου, δίνοντας του, όπως θα έλεγε ο Montaigne, « une pointe non pas le plus largement, mais le plus profondement que je scay ».