2.

Συνοψίζω τα πραγματικά περιστατικά. Η προσφεύγουσα εργάστηκε στο Δικαστήριο ως δακτυλογράφος, αρχικά ως επικουρική υπάλληλος (4 Σεπτεμβρίου 1979-31 Οκτωβρίου 1980, αρχικός βαθμός CVII, κλιμάκο 2, και τελικός βαθμός CVI, κλιμάκιο 1), στη συνέχεια ώς έκτακτη υπάλληλος (1η—31η Ιουλίου 1981, βαθμός C 4 , κλιμάκιο 3) και, τέλος, ως μόνιμη υπάλληλος, από 1ης Αυγούστου 1981, με τον ίδιο όαθμό και κλιμάκιο. Το 1980, έλαβε μέρος στο γενικό διαγωνισμό CJ 49/79 για την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις γραμματέων στενοδακτυλογράφων και δακτυλογράφων γαλλικής γλώσσας. Στις 12 Δεκεμβρίου 1980, η εξεταστική επιτροπή του εν λόγω διαγωνισμού υπέβαλε την τελική τηςέκθεση. Με έγγραφο από 27 Ιανουαρίου 1981, ο διευθυντής διοικήσεως του Δικαστηρίου πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι είχε περιληφθεί στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις χωρίς όμως να διευκρινίζει αν είχε περιληφθεί σ' αυτόν ως στενοδακτυλογράφος ή ως δακτυλογράφος. Με υπόμνημα της, που έφερε ημερομηνία 19 Ιουλίου 1981, αλλά που πιθανό να είχε συνταχθεί τον Αύγουστο του ίδιου έτους, απευθυνόμενο προς το γραμματέα του Δικαστηρίου, η Detti αμφισβητούσε τη βαθμολογία που της είχε δοθεί από την εξεταστική επιτροπή και ζητούσε μια «σοβαρή επανεξέταση» του γραπτού της στη στενογραφία. Πράγματι — και αυτό, όπως θα δούμε, είναι το λεπτό σημείο της υπόθεσης — η εξέλιξη της εξέτασης στη στενογραφία (καταγραφή διακοσίων σαράντα λέξεων σε τρία λεπτά) δεν υπήρξε ομοιόμορφη στους δύο τόπους διεξαγωγής των εξετάσεων (Λουξεμβούργο και Βρυξέλλες). Δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι στους υποψήφιους που παρουσιάστηκαν στο Λουξεμβούργο — και μεταξύ αυτών στην Detti — δεν υπαγορεύτηκε ο τίτλος του κειμένου της εξέτασης, αποτελούμενος από ένδεκα λέξεις. Η εξεταστική επιτροπή, όμως, κρίνοντας ότι όφειλε να θέσει όλους τους διαγωνιζόμενους σε συνθήκες ισότητας και ότι όφειλε, συνεπώς, να αντισταθμίσει το πλεονέκτημα που τεκμαίρεται ότι απορρέει από την υπαγόρευση ενός συντομότερου κειμένου στον ίδιο χρόνο, κατέφυγε σε ένα διορθωτικό μηχανισμό για την αξιολόγηση των γραπτών των υποψηφίων που είχαν υποβληθεί στις εξετάσεις στο Λουξεμβούργο. Τότε, ο διευθυντής διοικήσεως ζήτησε από την εξεταστική επιτροπή την υποβολή συμπληρωματικής έκθεσης. Στην έκθεση αυτή που αποστάληκε το Σεπτέμβριο 1981 και διαβιβάστηκε από το γραμματέα στην Detti στις 14 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η εξεταστική επιτροπή επισήμαινε τη δυσκολία του να αποφανθεί εκ νέου για την υποψήφια περισσότερο από εννέα μήνες μετά την υποβολή της τελικής της εκθέσεως και, πάντως, επιβεβαίωνε ότι δεν μπορούσε να επανέλθει στη ληφθείσα απόφαση. Δέχτηκε, όμως, η εξεταστική επιτροπή ότι, κατά τη διόρθωση των γραπτών, είχε λάβει υπόψη το γεγονός ότι στο Λουξεμβούργο η «υπαγόρευση ήταν βραδύτερη». Εν τω μεταξύ, στις 13 Οκτωβρίου, η προσφεύγουσα υπέβαλε στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή μια αίτηση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, με την οποία ζητούσε τη μεταρρύθμιση της αποφάσεως της 11ης Αυγούστου 1981 περί διορισμού της ως δοκίμου υπαλλήλου υπό την ιδιότητα της δακτυλογράφου με το βαθμό C 4 και νέο διορισμό της, που να ανατρέχει χρονικά στο ίδιο σημείο, ως γραμματέα στενοδακτυλογράφου με το βαθμό C 3. Η Detti στήριζε την αξίωση της στο γεγονός ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79 δεν την είχε εγγράψει στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις ως στενοδακτυλογράφο, επειδή υπολόγισε την παράλειψη των ένδεκα λέξεων του τίτλου του κειμένου της εξέτασης ως σφάλμα. Με υπόμνημα της, της 5ης Νοεμβρίου 1981, απευθυνόμενο επίσης στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, η προσφεύγουσα ζήτησε η αίτηση της της 13ης Οκτωβρίου 1981 να θεωρηθεί ως διοικητική ένσταση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων. Εις απάντηση της εν λόγω ενστάσεως και των αμφιβολιών που εξέφρασε η επιτροπή προσωπικού όσον αφορά την κανονικότητα των ενεργειών της εξεταστικής επιτροπής, (υπόμνημα της 23ης Οκτωβρίου 1981), ο διευθυντής διοικήσεως επικοινώνησε εκ νέου με την εξεταστική επιτροπή. Με υπόμνημα της 24ης Νοεμβρίου 1981, η εξεταστική επιτροπή διευκρίνισε κατά το μάλλον ή ήττον την υιοθετηθείσα μέθοδο διορθώσεως. Ενόψει του γεγονότος ότι «οι υποψήφιοι ... στο Λουξεμβούργο δεν ήσαν υποχρεωμένοι να στενογραφήσουν τον τίτλο του στενογραφικού κειμένου (ένδεκα λέξεις)» και «προκειμένου να διασφαλιστεί η ίση μεταχείριση όλων των υποψηφίων», η εξεταστική επιτροπή δήλωσε ότι «διόρθωσε το γραπτό με μεγαλύτερη αυστηρότητα». Προς το σκοπό αυτόν, από την αρχή και χωρίς να εξετάσει τα γραπτά των υποψηφίων, προσέδωσε «ορισμένη βαρύτητα στα διάφορα πιθανά σφάλματα». Επομένως, «διόρθωσε τα γραπτά των υποψηφίων του Λουξεμβούργου, βάσει των εν λόγω κριτηρίων». Με απόφαση της 11ης Φεβρουαρίου 1982, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, υπό την ιδιότητα του ως αρμόδια, για τους διορισμούς αρχή, απέρριψε την ένσταση της Detti. Στην απόφαση αυτή, ανέφερε ότι η μη υπαγόρευση του τίτλου του στενογραφικού κείμενου, ισοδυναμούσε με τυπικό σφάλμα, αλλά έκρινε ότι η κάλυψη του σφάλματος αυτού με αντιστάθμιση κατά τη βαθμολογία του κείμενου, ήταν «λογική». Κατά την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, το τυπικό σφάλμα «δεν είχε τόσο επιζήμιες συνέπειες ώστε να προσβάλλει το κύρος της διαδικασίας». Ούτε η ακολουθηθείσα μέθοδος διορθώσεως («ελαφρώς αυστηρότερη διόρθωση») προκάλεσε άδικα αποτελέσματα εφόσον πολλοί υποψήφιοι που διαγωνίστηκαν στο Λουξεμβούργο έχουν εγγραφεί στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις.