Υπόθεση T-85/09

Yassin Abdullah Kadi

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας – Περιοριστικά μέτρα κατά προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν – Κανονισμός (ΕΚ) 881/2002 – Δέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών πόρων ενός προσώπου λόγω του ότι έχει περιληφθεί σε κατάλογο που κατάρτισε όργανο των Ηνωμένων Εθνών – Επιτροπή κυρώσεων – Μεταγενέστερη εγγραφή του στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002 – Προσφυγή ακυρώσεως – Θεμελιώδη δικαιώματα – Δικαίωμα ακροάσεως, δικαίωμα σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο και δικαίωμα σεβασμού της ιδιοκτησίας»

Περίληψη της αποφάσεως

1. Διαδικασία – Κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου – Αμφισβήτηση, εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, των νομικών ζητημάτων που κρίθηκαν από το Δικαστήριο στο πλαίσιο προγενέστερης αιτήσεως αναιρέσεως

2. Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των οργάνων – Κανονισμός θεσπίζων περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν – Έλεγχος από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων – Έκταση

(Κανονισμός 881/2002 του Συμβουλίου· κανονισμός 1190/2008 της Επιτροπής)

3. Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των οργάνων – Κανονισμός θεσπίζων περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν – Δικαιώματα άμυνας

(Κανονισμός 881/2002 του Συμβουλίου· κανονισμός 1190/2008 της Επιτροπής)

4. Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των οργάνων – Κανονισμός θεσπίζων περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν – Γενική και διαρκής δέσμευση των κεφαλαίων, περιουσιακών στοιχείων και άλλων οικονομικών πόρων των εν λόγω προσώπων και οντοτήτων χωρίς ακρόασή τους – Προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας

(Κανονισμός 881/2002 του Συμβουλίου· κανονισμός 1190/2008 της Επιτροπής)

1. Υπό περιστάσεις στις οποίες πρόκειται για πράξη εκδοθείσα από την Επιτροπή προς αντικατάσταση προγενέστερης πράξεως ακυρωθείσας από το Δικαστήριο, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως ασκηθείσας κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή ακυρώσεως που είχε ασκηθεί κατά της πράξεως αυτής, η ίδια η αρχή της αιτήσεως αναιρέσεως και η συνακόλουθη ιεραρχία μεταξύ των δικαιοδοτικών οργάνων επιβάλλουν καταρχήν στο Γενικό Δικαστήριο να μη θέτει το ίδιο υπό αμφισβήτηση τα νομικά ζητήματα που έχουν κριθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου. Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ως τμήμα μείζονος συνθέσεως και θέλησε προδήλως να εκδώσει μια απόφαση αρχής. Συνεπώς, αν πρέπει να δοθεί απάντηση στα ερωτηματικά που διατυπώνουν τα όργανα, τα κράτη μέλη και οι ενδιαφερόμενοι νομικοί κύκλοι κατόπιν μιας αποφάσεως του Δικαστηρίου, θα πρέπει το ίδιο το Δικαστήριο να μεριμνήσει γι’ αυτό στο πλαίσιο των μελλοντικών υποθέσεων των οποίων ενδεχομένως θα επιληφθεί. Εξάλλου, υπό τις συνθήκες αυτές, στο Δικαστήριο εναπόκειται καταρχήν, και όχι στο Γενικό Δικαστήριο, να επιχειρήσει, ενδεχομένως, μια μεταστροφή της νομολογίας, αν το θεωρήσει δικαιολογημένο λαμβανομένων, ιδίως, υπόψη, των σοβαρών μειονεκτημάτων που επικαλούνται τα θεσμικά όργανα και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών.

(βλ. σκέψεις 121, 123)

2. Στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως με αντικείμενο τον κανονισμό 1190/2008, που τροποποιεί για 101η φορά τον κανονισμό 881/2002 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, στο Γενικό Δικαστήριο εναπόκειται να διασφαλίσει καταρχήν πλήρη έλεγχο της νομιμότητας του εν λόγω κανονισμού από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων, χωρίς να αναγνωρίσει υπέρ του κανονισμού αυτού καμία δικαστική ασυλία με το αιτιολογικό ότι αποσκοπεί στην εφαρμογή ψηφισμάτων εκδοθέντων από το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Αυτό θα πρέπει να ισχύει, τουλάχιστον, επί όσο χρονικό διάστημα οι διαδικασίες επανεξετάσεως που εφαρμόζει η επιτροπή κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών προδήλως δεν παρέχουν τις εγγυήσεις μιας αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συναφώς, εφόσον το Συμβούλιο Ασφαλείας εξακολουθεί να μην κρίνει σκόπιμη τη σύσταση ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου αρμόδιου να αποφαίνεται, από νομικής και πραγματικής απόψεως, επί των προσφυγών που βάλλουν κατά των ατομικών αποφάσεων της επιτροπής κυρώσεων, ο έλεγχος τον οποίο ασκεί ο κοινοτικός δικαστής επί των κοινοτικών μέτρων δεσμεύσεως των κεφαλαίων δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικός παρά μόνον αν αφορά, εμμέσως, τις επί της ουσίας εκτιμήσεις στις οποίες προέβη η ίδια η επιτροπή κυρώσεων και τα στοιχεία επί των οποίων στηρίζονται οι εκτιμήσεις αυτές.

Η αρχή του πλήρους και αυστηρού δικαστικού ελέγχου των μέτρων δεσμεύσεως κεφαλαίων δικαιολογείται κατά μείζονα λόγο καθόσον τα μέτρα αυτά θίγουν αισθητά και κατά μόνιμο τρόπο τα θεμελιώδη δικαιώματα των ενδιαφερομένων.

(βλ. σκέψεις 126-129, 151)

3. Εφόσον ο κανονισμός 1190/2008, που τροποποιεί για 101η φορά τον κανονισμό 881/2002 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, επιβάλλει σε κάποιο πρόσωπο περιοριστικά μέτρα, λόγω της εγγραφής του στον κατάλογο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Ι του κανονισμού αυτού, χωρίς να παρέχει στο εν λόγω πρόσωπο καμία πραγματική εγγύηση ως προς τη γνωστοποίηση των πληροφοριών και των αποδεικτικών στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη εις βάρος του ή τη λυσιτελή και αποτελεσματική ακρόασή του επί των στοιχείων αυτών, πρέπει να συναχθεί ότι ο κανονισμός αυτός εκδόθηκε κατόπιν διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας δεν έγιναν σεβαστά τα δικαιώματα άμυνας.

Επιπλέον, εφόσον δεν του επιτράπηκε η παραμικρή λυσιτελής πρόσβαση στις πληροφορίες και τα αποδεικτικά στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη εις βάρος του και λαμβανομένων υπόψη των σχέσεων που υφίστανται μεταξύ των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, το εν λόγω πρόσωπο δεν μπόρεσε επίσης να υπερασπίσει τα δικαιώματά του όσον αφορά τα εν λόγω στοιχεία υπό ικανοποιητικές συνθήκες ενώπιον του κοινοτικού δικαστή, οπότε πρέπει να διαπιστωθεί και προσβολή του εν λόγω δικαιώματος σε αποτελεσματική ένδικη προσφυγή.

(βλ. σκέψεις 181, 184)

4. Η επιβολή σε ορισμένο πρόσωπο των περιοριστικών μέτρων, όπως η δέσμευση κεφαλαίων, που συνεπάγεται ο κανονισμός 1190/2008, που τροποποιεί για 101η φορά τον κανονισμό 881/2002 για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, λόγω της εγγραφής του στον κατάλογο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Ι του κανονισμού αυτού, συνιστά αδικαιολόγητο περιορισμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας του, καθόσον ο εν λόγω κανονισμός 1190/2008 εκδόθηκε χωρίς καμία πραγματική εγγύηση επιτρέπουσα στο πρόσωπο αυτό να εκθέσει την άποψή του στις αρμόδιες αρχές, και τούτο υπό περιστάσεις στις οποίες ο περιορισμός του δικαιώματος ιδιοκτησίας του πρέπει να χαρακτηριστεί ως σημαντικός, λαμβανομένης υπόψη της γενικής ισχύος και της διάρκειας της ισχύος των μέτρων δεσμεύσεως που του επιβλήθηκαν.

(βλ. σκέψεις 192-193)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)

της 30ής Σεπτεμβρίου 2010 ( )

«Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας – Περιοριστικά μέτρα κατά προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν – Κανονισμός (ΕΚ) 881/2002 – Δέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών πόρων ενός προσώπου λόγω του ότι έχει περιληφθεί σε κατάλογο που κατάρτισε όργανο των Ηνωμένων Εθνών – Επιτροπή κυρώσεων –Μεταγενέστερη εγγραφή του στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002 – Προσφυγή ακυρώσεως – Θεμελιώδη δικαιώματα – Δικαίωμα ακροάσεως, δικαίωμα σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο και δικαίωμα σεβασμού της ιδιοκτησίας»

Στην υπόθεση T‑85/09,

Yassin Abdullah Kadi, κάτοικος Τζέντα (Σαουδική Αραβία), εκπροσωπούμενος από τον D. Anderson, QC, την M. Lester, barrister, και τον G. Martin, solicitor,

προσφεύγων,

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης, αρχικώς, από τους P. Hetsch, P. Aalto και F. Hoffmeister και, στη συνέχεια, από τους P. Hetsch, F. Hoffmeister και E. Paasivirta,

καθής,

υποστηριζόμενης από το

Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τον M. Bishop, την E. Finnegan και τον R. Szostak,

από τη

Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τους G. de Bergues και L. Butel,

και από το

Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, εκπροσωπούμενο από τις S. Behzadi-Spencer και E. Jenkinson, επικουρούμενες από τον D. Beard, barrister,

παρεμβαίνοντες,

με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΚ) 1190/2008 της Επιτροπής, της 28ης Νοεμβρίου 2008, που τροποποιεί για 101η φορά τον κανονισμό (ΕΚ) 881/2002 του Συμβουλίου για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν (ΕΕ L 322, σ. 25), στο μέτρο που η πράξη αυτή αφορά τον προσφεύγοντα,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),

συγκείμενο από τους N. J. Forwood (εισηγητή), πρόεδρο, E. Moavero Milanesi και J. Schwarcz, δικαστές,

γραμματέας: E. Coulon

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 17ης Ιουνίου 2010,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Το νομικό πλαίσιο και το ιστορικό της διαφοράς

1 Το ιστορικό της διαφοράς καθώς και το συναφές νομικό πλαίσιο εκτίθενται λεπτομερώς στις σκέψεις 3 έως 45 της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 3ης Σεπτεμβρίου 2008, C‑402/05 P και C‑415/05 P, Kadi και Al Barakaat International Foundation κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (Συλλογή 2008, σ. I‑6351, στο εξής: απόφαση Kadi του Δικαστηρίου), επί αιτήσεως αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, T‑315/01, Kadi κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (Συλλογή 2005, σ. II‑3649, στο εξής: απόφαση Kadi του Πρωτοδικείου), το οποίο έκρινε επί προσφυγής ακυρώσεως ασκηθείσας από τον προσφεύγοντα Yassin Abdullah Kadi κατά του κανονισμού (ΕΚ) 881/2002 του Συμβουλίου, της 27ης Μαΐου 2002, για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 467/2001 του Συμβουλίου για την απαγόρευση της εξαγωγής ορισμένων αγαθών και υπηρεσιών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση της απαγόρευσης πτήσεων και την παράταση της δέσμευσης κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων όσον αφορά τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν (ΕΕ L 139, σ. 9), στο μέτρο που η πράξη αυτή τον αφορούσε.

2 Στο πλαίσιο της παρούσας αποφάσεως, το νομικό πλαίσιο και το ιστορικό της διαφοράς μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως.

Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών και η Συνθήκη ΕΚ

3 Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών υπογράφηκε στον Άγιο Φραγκίσκο (Ηνωμένες Πολιτείες) στις 26 Ιουνίου 1945, προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο προοίμιό του, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών δηλώνουν τη βούλησή τους να σώσουν τις ερχόμενες γενεές από τη μάστιγα του πολέμου, να διακηρύξουν την πίστη τους στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και να δημιουργήσουν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τη διατήρηση της δικαιοσύνης και του σεβασμού των υποχρεώσεων που προκύπτουν από τις συνθήκες και από άλλες πηγές του διεθνούς δικαίου. Κατά το άρθρο 1 του Χάρτη, σκοποί των Ηνωμένων Εθνών είναι, μεταξύ άλλων, να διατηρούν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια και, προς τούτο, να λαμβάνουν αποτελεσματικά συλλογικά μέτρα για την πρόληψη και την απομάκρυνση των απειλών κατά της ειρήνης, αλλά και να αναπτύσσουν και να ενθαρρύνουν τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.

4 Κατά το άρθρο 24, παράγραφος 1, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (στο εξής: Συμβούλιο Ασφαλείας) ανατίθεται η κύρια ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Κατά το άρθρο 25 του εν λόγω Χάρτη, τα μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών [ΟΗΕ] συμφωνούν να αποδέχονται και να εκτελούν τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, σύμφωνα με αυτόν τον Χάρτη.

5 Το κεφάλαιο VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών καθορίζει τις ενέργειες σε περίπτωση απειλής κατά της ειρήνης, διαταράξεως της ειρήνης και επιθετικών πράξεων. Το άρθρο 39, που εισάγει το κεφάλαιο αυτό, ορίζει ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας διαπιστώνει την ύπαρξη τέτοιας απειλής και κάνει συστάσεις ή αποφασίζει ποια μέτρα θα ληφθούν σύμφωνα με τα άρθρα 41 και 42 για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Κατά το άρθρο 41 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το Συμβούλιο Ασφαλείας μπορεί να αποφασίζει ποια μέτρα μη συνεπαγόμενα τη χρησιμοποίηση ένοπλης δύναμης θα ληφθούν για να εξασφαλιστεί η εκτέλεση των αποφάσεών του, μπορεί δε να καλεί τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών να εφαρμόσουν αυτά τα μέτρα.

6 Δυνάμει του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας εκτελώνται απευθείας από τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών και μέσω των ενεργειών τους στο πλαίσιο των αρμόδιων διεθνών οργανώσεων των οποίων είναι μέλη.

7 Το άρθρο 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ορίζει ότι, σε περίπτωση συγκρούσεως μεταξύ των υποχρεώσεων που υπέχουν τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών από τον Χάρτη και των υποχρεώσεών τους δυνάμει οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας, θα υπερισχύουν οι πρώτες.

8 Κατά το πρώτο εδάφιο του άρθρου 307 ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 351 ΣΛΕΕ), «[τ]α δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από συμβάσεις που συνήφθησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 1958 ή, για τα κράτη που προσχωρούν, πριν από την ημερομηνία της προσχώρησής τους, μεταξύ ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών αφενός, και ενός ή περισσοτέρων τρίτων χωρών, αφετέρου, δεν θίγονται από τις Συνθήκες».

9 Κατά το άρθρο 297 ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 347 ΣΛΕΕ), «[τ]α κράτη μέλη συνεννοούνται μεταξύ τους, για να προβούν σε κοινή ενέργεια προς αποτροπή παρακωλύσεως της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς εξαιτίας μέτρων που λαμβάνει κράτος μέλος […] προς εκπλήρωση υποχρεώσεων που έχει αναλάβει με σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης και της διεθνούς ασφαλείας».

Ενέργειες του Συμβουλίου Ασφαλείας κατά της διεθνούς τρομοκρατίας

10 Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και ακόμα περισσότερο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη, την Ουάσινγκτον και την Πενσυλβανία (Ηνωμένες Πολιτείες), το Συμβούλιο Ασφαλείας έκανε χρήση των εκ του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών εξουσιών του προκειμένου να καταπολεμήσει με όλα τα μέσα, τηρώντας τον εν λόγω Χάρτη και το διεθνές δίκαιο, τις απειλές που συνιστούν αυτές οι τρομοκρατικές πράξεις για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.

11 Έτσι, στις 15 Οκτωβρίου 1999, το Συμβούλιο Ασφαλείας, σε απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των πρεσβειών των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ναϊρόμπι (Κένυα) και το Νταρ Ες Σαλάαμ (Τανζανία), εξέδωσε το Ψήφισμα 1267 (1999), η παράγραφος 4, στοιχείο b, του οποίου επιβάλλει σε όλα τα κράτη, μεταξύ άλλων, να δεσμεύσουν τα κεφάλαια και τους λοιπούς οικονομικούς πόρους των Ταλιμπάν του Αφγανιστάν, λόγω της υποστηρίξεως που παρείχαν οι τελευταίοι στον Οσάμα Μπιν Λάντεν.

12 Με την παράγραφο 6 του ίδιου ψηφίσματος, το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφάσισε να συστήσει επιτροπή του Συμβουλίου Ασφαλείας (στο εξής: επιτροπή κυρώσεων, κοινώς αποκαλούμενη επίσης επιτροπή 1267), συγκείμενη από όλα τα μέλη του, στην οποία ανατέθηκε, μεταξύ άλλων, να μεριμνά για την εκ μέρους των κρατών εφαρμογή των μέτρων που επιβλήθηκαν με την παράγραφο 4 του ψηφίσματος αυτού.

13 Το Ψήφισμα 1333 (2000) του Συμβουλίου Ασφαλείας, της 19ης Δεκεμβρίου 2000, διεύρυνε και ενίσχυσε σημαντικά αυτό το καθεστώς περιοριστικών μέτρων, το οποίο αρχικά στρεφόταν αποκλειστικά κατά των Ταλιμπάν. Έτσι, στην παράγραφο 8, στοιχείο c, ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα κράτη οφείλουν να δεσμεύσουν πάραυτα τα κεφάλαια και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία του Οσάμα Μπιν Λάντεν και των ατόμων ή οργανώσεων που συνδέονται με αυτόν και να μεριμνούν ώστε τα κεφάλαια και οι οικονομικοί πόροι να μη βρίσκονται στη διάθεση ή να χρησιμοποιούνται προς όφελος του Οσάμα Μπιν Λάντεν ή των εταίρων του, συμπεριλαμβανομένης της οργανώσεως Αλ Κάιντα.

14 Μετά το Ψήφισμα 1333 (2000), ακολούθησε σειρά άλλων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, τα οποία τροποποίησαν, ενίσχυσαν και επικαιροποίησαν το καθεστώς περιοριστικών μέτρων που αφορούσαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, την οργάνωση Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν, και τα πρόσωπα, ομάδες, επιχειρήσεις ή οντότητες που συνδέονταν με αυτούς. Πρόκειται, ιδίως, για τα ψηφίσματα 1390 (2002) της 16ης Ιανουαρίου 2002, 1455 (2003) της 17ης Ιανουαρίου 2003, 1526 (2004) της 30ής Ιανουαρίου 2004, 1617 (2005) της 29ης Ιουλίου 2005, 1735 (2006) της 22ας Δεκεμβρίου 2006, 1822 (2008) της 30ής Ιουνίου 2008 και 1904 (2009) της 17ης Δεκεμβρίου 2009. Όλα τα ψηφίσματα αυτά, τα οποία εκδόθηκαν δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, επιβάλλουν, μεταξύ άλλων, σε όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ την υποχρέωση να δεσμεύσουν τα κεφάλαια και τους λοιπούς οικονομικούς πόρους κάθε προσώπου ή οντότητας που συνδέεται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, την Αλ Κάιντα ή τους Ταλιμπάν, όπως καθορίζονται από την επιτροπή κυρώσεων.

15 Πέραν της επιβλέψεως της εφαρμογής αυτών των περιοριστικών μέτρων εκ μέρους των κρατών μελών, η επιτροπή κυρώσεων τηρεί ενημερωμένο συγκεντρωτικό κατάλογο (στο εξής: κατάλογος της επιτροπής κυρώσεων) των προσώπων και οντοτήτων των οποίων τα κεφάλαια και οι λοιποί οικονομικοί πόροι πρέπει να δεσμευτούν δυνάμει των προμνησθέντων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τα κράτη μπορούν να ζητήσουν από την επιτροπή κυρώσεων να προσθέσει και άλλα ονόματα στον κατάλογο αυτόν. Η επιτροπή κυρώσεων εξετάζει επίσης τις αιτήσεις διαγραφής ονομάτων από τον εν λόγω κατάλογο, καθώς και τις αιτήσεις παρεκκλίσεως από το μέτρο δεσμεύσεως των περιουσιακών στοιχείων, οι οποίες υποβάλλονται δυνάμει του ψηφίσματος 1452 (2002) του Συμβουλίου Ασφαλείας. Οι ακολουθητέες προς τούτο διαδικασίες καθορίζονται σήμερα, αφενός, στα ψηφίσματα 1735 (2006), 1822 (2008) και 1904 (2009) και, αφετέρου, στις οδηγίες που διέπουν τις εργασίες της επιτροπής κυρώσεων, τις οποίες έχει εκπονήσει η ίδια η επιτροπή.

16 Κατά την παράγραφο 5 του ψηφίσματος 1735 (2006), τα κράτη οφείλουν, όταν προτείνουν στην επιτροπή κυρώσεων την προσθήκη ονομάτων στον κατάλογό της, να υποβάλλουν αιτιολογική έκθεση, περιλαμβάνουσα όσο το δυνατόν λεπτομερέστερη έκθεση των λόγων που δικαιολογούν την αίτηση εγγραφής, συμπεριλαμβανομένων: i) όλων των στοιχείων που αποδεικνύουν ακριβώς ότι το άτομο ή η οντότητα πληρούν τα συναφή κριτήρια· ii) της φύσεως των πληροφοριακών στοιχείων, και iii) όλων των πληροφοριακών στοιχείων ή δικαιολογητικών που είναι δυνατόν να προσκομιστούν. Κατά την παράγραφο 6 του ίδιου ψηφίσματος, τα κράτη, όταν υποβάλλουν αίτηση εγγραφής, καλούνται να προσδιορίσουν τα στοιχεία της εκθέσεως που θα μπορούσαν να δημοσιοποιηθούν στο πλαίσιο κοινοποιήσεως προς το άτομο ή την οντότητα της οποίας το όνομα προστίθεται στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, καθώς και εκείνα που θα μπορούσαν να κοινοποιηθούν στα κράτη που θα το ζητήσουν.

17 Στο πλαίσιο της δεσμεύσεως που ανέλαβε να εξασφαλίσει την καθιέρωση δίκαιων και σαφών διαδικασιών για την εγγραφή ατόμων και οντοτήτων στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων και για τη διαγραφή τους από τον κατάλογο αυτόν, καθώς και για τη χορήγηση παρεκκλίσεων για ανθρωπιστικούς λόγους, το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε, εξάλλου, στις 19 Δεκεμβρίου 2006, το Ψήφισμα 1730 (2006), με το οποίο ζήτησε από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ να δημιουργήσει στην υπηρεσία της Γραμματείας των εξαρτημένων από το Συμβούλιο Ασφαλείας οργάνων ένα κεντρικό γραφείο επιφορτισμένο με την παραλαβή των αιτήσεων διαγραφής και την εκτέλεση των καθηκόντων που περιγράφονται στο παράρτημα του εν λόγω ψηφίσματος (στο εξής: κεντρικό γραφείο). Όσοι επιθυμούν να υποβάλουν αίτηση διαγραφής μπορούν πλέον να το πράττουν μέσω του κεντρικού γραφείου, σύμφωνα με τη διαδικασία που περιγράφεται στο Ψήφισμα 1730 (2006) και στο παράρτημά του, ή μέσω του κράτους στο οποίο κατοικούν ή του οποίου έχουν την ιθαγένεια. Με έγγραφο (S/2007/178) της 30ής Μαρτίου 2007, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ενημέρωσε τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη δημιουργία του κεντρικού γραφείου για τις αιτήσεις διαγραφής.

18 Στο προοίμιο του ψηφίσματος 1822 (2008), που ήταν το κρίσιμο Ψήφισμα κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως που προσβάλλεται με την υπό κρίση προσφυγή, το Συμβούλιο Ασφαλείας επαναλαμβάνει ότι η τρομοκρατία, υπό όλες τις μορφές και εκδηλώσεις της, αποτελεί μία από τις σοβαρότερες απειλές για την ειρήνη και την ασφάλεια καθώς και ότι καταδικάζει το δίκτυο της Αλ Κάιντα, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, τους Ταλιμπάν και τα λοιπά πρόσωπα, ομάδες, επιχειρήσεις και οντότητες που συνδέονται με αυτούς, εμμένει στο ότι η τρομοκρατία δεν μπορεί να παταχθεί παρά με την υιοθέτηση διαρκούς και σφαιρικής στάσεως στηριζόμενης στην ενεργό συμμετοχή και συνεργασία του συνόλου των κρατών και των διεθνών και θρησκευτικών οργανώσεων και υπογραμμίζει την ανάγκη της αυστηρής εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων που μνημονεύονται στην παράγραφο 1 του ψηφίσματος αυτού, σημειώνει, όμως, επίσης τις δυσκολίες στις οποίες προσκρούει η εφαρμογή των μέτρων αυτών, αναγνωρίζοντας τις προσπάθειες που καταβάλλουν τα κράτη και η επιτροπή κυρώσεων προς εξασφάλιση της καθιερώσεως δίκαιων και σαφών διαδικασιών για την εγγραφή των ενδιαφερομένων στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων και για τη διαγραφή τους από τον κατάλογο αυτόν και εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τη δημιουργία του κεντρικού γραφείου. Στο ίδιο προοίμιο επαναλαμβάνεται ότι τα επίμαχα μέτρα έχουν προληπτικό χαρακτήρα και είναι ανεξάρτητα των ποινικών κανόνων του εσωτερικού δικαίου.

19 Η παράγραφος 1 του ψηφίσματος 1822 (2008) προβλέπει τη διατήρηση της ισχύος των περιοριστικών μέτρων που είχαν ήδη ληφθεί με τα προγενέστερα ψηφίσματα 1267 (1999), 1333 (2000) και 1390 (2002). Στην παράγραφο 8 του ψηφίσματος αυτού επιβεβαιώνεται ότι όλα τα κράτη μέλη έχουν υποχρέωση να θεσπίσουν τα μέτρα που προβλέπει η παράγραφος 1 και να μεριμνούν για την τήρησή τους, ζητείται δε από όλα τα κράτη να εντείνουν τις σχετικές προσπάθειές τους. Οι παράγραφοι 9 έως 18, 19 έως 23 και 24 έως 26 του ίδιου ψηφίσματος αφορούν, αντιστοίχως, τις διαδικασίες εγγραφής στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, διαγραφής από τον κατάλογο αυτόν και αναθεωρήσεως και ενημερώσεως του εν λόγω καταλόγου.

20 Όσον αφορά τη διαδικασία εγγραφής, το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην παράγραφο 12 του ψηφίσματος 1822 (2008), επαναλαμβάνει ότι τα κράτη οφείλουν, όταν προτείνουν στην επιτροπή κυρώσεων την εγγραφή ονομάτων στον κατάλογο, να συμμορφώνονται προς την παράγραφο 5 του ψηφίσματος 1735 (2006) και να υποβάλλουν λεπτομερή αιτιολογική έκθεση, αποφασίζει δε ότι τα κράτη υποχρεούνται, για κάθε αίτηση εγγραφής, να προσδιορίζουν τα στοιχεία του αντίστοιχου υπομνήματος τα οποία θα μπορούσαν να δημοσιοποιηθούν, ιδίως ώστε η επιτροπή κυρώσεων να μπορεί να καταρτίσει την περίληψη που αναφέρεται στην παράγραφο 13 ή να ειδοποιήσει ή να ενημερώσει το πρόσωπο ή την οντότητα των οποίων το όνομα εγγράφεται στον κατάλογο. Η παράγραφος 13 του ίδιου ψηφίσματος προβλέπει, μεταξύ άλλων, αφενός, ότι η επιτροπή κυρώσεων, όταν προσθέτει ένα όνομα στον κατάλογό της, δημοσιεύει στον διαδικτυακό τόπο της, σε συντονισμό με τα κράτη που υπέβαλαν τις αντίστοιχες αιτήσεις εγγραφής, μια «περίληψη των λόγων της εγγραφής» και, αφετέρου, ότι η επιτροπή αυτή θα προσπαθήσει να δημοσιεύσει στον διαδικτυακό τόπο της, σε συντονισμό με τα κράτη που έχουν υποβάλει τις αντίστοιχες αιτήσεις εγγραφής, «περιλήψεις των λόγων που υπαγόρευσαν τις εγγραφές» των ονομάτων στον εν λόγω κατάλογο, πριν από τη ψήφιση αυτού του ψηφίσματος. Η παράγραφος 17 του ίδιου ψηφίσματος επιβάλλει στα εμπλεκόμενα κράτη να λαμβάνουν όλα τα δυνατά μέτρα, σύμφωνα με την εσωτερική νομοθεσία και πρακτική τους, προκειμένου να ειδοποιούν ή να ενημερώνουν εγκαίρως το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή την ενδιαφερόμενη οντότητα σχετικά με την εγγραφή του ονόματός του/της στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, καθώς και να επισυνάπτουν στην ειδοποίηση αυτή αντίγραφο του μέρους εκείνου του υπομνήματος το οποίο μπορεί να δημοσιοποιηθεί, τις πληροφορίες σχετικά με τους λόγους της εγγραφής που περιλαμβάνονται στον διαδικτυακό τόπο της επιτροπής κυρώσεων, περιγραφή των συνεπειών της εγγραφής όπως αυτές προκύπτουν από τα σχετικά ψηφίσματα, καθώς και πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία εξετάσεως, εκ μέρους της επιτροπής κυρώσεων, των αιτήσεων διαγραφής από τον κατάλογο και τις δυνατότητες παρεκκλίσεως.

21 Όσον αφορά τη διαδικασία διαγραφής, υπενθυμίζεται, στην παράγραφο 19 του ψηφίσματος 1822 (2008), ότι τα πρόσωπα, ομάδες, επιχειρήσεις και οντότητες που έχουν εγγραφεί στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση διαγραφής απευθείας στο κεντρικό γραφείο. Δυνάμει της παραγράφου 21 του ψηφίσματος αυτού, η επιτροπή κυρώσεων οφείλει να εξετάζει, σύμφωνα με τις οδηγίες που έχει, τις αιτήσεις με τις οποίες ζητείται η διαγραφή από τον κατάλογό της του ονόματος μελών της Αλ Κάιντα ή των Ταλιμπάν ή συνδεομένων με την Αλ Κάιντα, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν ή τους Ταλιμπάν που δεν πληρούν πλέον τα κριτήρια που καθορίστηκαν με τα σχετικά ψηφίσματα.

22 Το προοίμιο του ψηφίσματος 1904 (2009) υπογραμμίζει ότι οι κυρώσεις αποτελούν σημαντικό μέσο προβλεπόμενο από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, όπως και την ανάγκη της αυστηρής εφαρμογής των μέτρων που μνημονεύονται στην παράγραφο 1 του ψηφίσματος αυτού. Στο εν λόγω προοίμιο διευκρινίζεται ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει υπόψη του τις νομικής φύσεως δυσκολίες στις οποίες προσκρούει η εφαρμογή των μέτρων που λαμβάνουν τα κράτη σύμφωνα με την εν λόγω παράγραφο 1, εκφράζει την ικανοποίησή του για τις βελτιώσεις που έγιναν στις διαδικασίες της επιτροπής κυρώσεων και δηλώνει την πρόθεσή του να συνεχίσει τις προσπάθειες ώστε οι διαδικασίες αυτές να καταστούν δίκαιες και διαφανείς.

23 Η παράγραφος 1 του ψηφίσματος 1904 (2009) προβλέπει τη διατήρηση της ισχύος των περιοριστικών μέτρων που είχαν ήδη ληφθεί με τα προγενέστερα ψηφίσματα 1267 (1999), 1333 (2000) και 1390 (2002). Οι παράγραφοι 8 έως 19, 20 έως 27 και 28 έως 32 του ψηφίσματος αυτού αφορούν, αντιστοίχως, τις διαδικασίες εγγραφής στον κατάλογο της επιτροπής, κυρώσεων, διαγραφής από τον κατάλογο αυτόν, καθώς και αναθεωρήσεως και ενημερώσεως του εν λόγω καταλόγου.

24 Όσον αφορά τη διαδικασία εγγραφής, το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην παράγραφο 11 του ψηφίσματος 1904 (2009), επαναλαμβάνει ότι τα κράτη οφείλουν, όταν προτείνουν στην επιτροπή κυρώσεων την εγγραφή ονομάτων στην κατάλογό της, να συμμορφώνονται προς την παράγραφο 5 του ψηφίσματος 1735 (2006) και την παράγραφο 12 του ψηφίσματος 1822 (2008) και να υποβάλλουν λεπτομερή αιτιολογική έκθεση, αποφασίζει δε ότι η αιτιολογική έκθεση θα μπορεί να δημοσιοποιείται, κατόπιν σχετικής αιτήσεως, πλην των στοιχείων τα οποία το κράτος μέλος κρίνει εμπιστευτικά, και μπορεί να χρησιμεύσει για την κατάρτιση της περιλήψεως των λόγων εγγραφής στον κατάλογο η οποία περιγράφεται στην παράγραφο 14.

25 Όσον αφορά τη διαδικασία διαγραφής, όπως διευκρινίζεται στην παράγραφο 20 του ψηφίσματος 1904 (2009), το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει ότι η επιτροπή κυρώσεων, όταν εξετάζει τις αιτήσεις διαγραφής από τον κατάλογό της, θα επικουρείται από ένα «γραφείο διαμεσολαβητή», που θα δημιουργηθεί για αρχική περίοδο 18 μηνών από την ημερομηνία εγκρίσεως του ψηφίσματος αυτού, καλεί τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ να ορίσει, σε στενή συνεννόηση με την επιτροπή κυρώσεων, μια εξέχουσα προσωπικότητα χαίρουσα υψηλού ηθικού κύρους, γνωστή για την αμεροληψία και την ακεραιότητά της και διαθέτουσα τα απαιτούμενα υψηλά προσόντα και την απαιτούμενη πείρα στους συναφείς τομείς (νομικό, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστολής της τρομοκρατίας, κυρώσεων κ.λπ.) για να ασκήσει τα καθήκοντα του διαμεσολαβητή, η θητεία του οποίου καθορίζεται στο παράρτημα ΙΙ του εν λόγω ψηφίσματος, και ορίζει, εξάλλου, ότι ο διαμεσολαβητής θα ασκεί τα καθήκοντά του με πλήρη ανεξαρτησία και αμεροληψία και δεν θα ζητεί ούτε θα δέχεται οδηγίες από καμία κυβέρνηση. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 21 του εν λόγω ψηφίσματος, το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει ότι, μετά τον διορισμό του διαμεσολαβητή, στο γραφείο του διαμεσολαβητή θα υποβάλλονται οι αιτήσεις των προσώπων και οντοτήτων που επιθυμούν τη διαγραφή τους από τον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, σύμφωνα με τους λεπτομερείς κανόνες που καθορίζονται στο παράρτημα ΙΙ του ψηφίσματος αυτού, και ότι, μετά τον διορισμό του διαμεσολοβητή, δεν θα απευθύνονται πλέον τέτοιες αιτήσεις στον μηχανισμό του κεντρικού γραφείου. Στην παράγραφο 22 του ίδιου ψηφίσματος, προβλέπεται ότι η επιτροπή κυρώσεων συνεχίζει να εξετάζει, σύμφωνα με τις οδηγίες που έχει, τις αιτήσεις διαγραφής. Στην παράγραφο 25 του εν λόγω ψηφίσματος, το Συμβούλιο Ασφαλείας ενθαρρύνει την επιτροπή κυρώσεων να λαμβάνει δεόντως υπόψη, όταν εξετάζει τις αιτήσεις διαγραφής, τη γνώμη των κρατών που είχαν την πρωτοβουλία της εγγραφής και των κρατών της κατοικίας, της ιθαγένειας ή της συστάσεως των ενδιαφερομένων προσώπων ή οντοτήτων, ζητεί δε από τα μέλη της επιτροπής κυρώσεων να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αιτιολογούν κάθε αντίρρησή τους στις εν λόγω αιτήσεις διαγραφής.

26 Το παράρτημα ΙΙ του ψηφίσματος 1904 (2009) καθορίζει τα καθήκοντα τα οποία ο διαμεσολαβητής έχει την εξουσία να ασκεί, σύμφωνα με την παράγραφο 20 του ψηφίσματος αυτού, όταν του υποβάλλεται αίτηση διαγραφής. Τα καθήκοντα αυτά χωρίζονται σε μια φάση συλλογής πληροφοριών από τα ενδιαφερόμενα κράτη και σε μια φάση συνεννοήσεως, κατά την οποία μπορεί να γίνει διάλογος με τον αιτούντα. Κατά το πέρας αυτών των δύο φάσεων, ο διαμεσολαβητής καταρτίζει και κοινοποιεί στην επιτροπή κυρώσεων «συνολική έκθεση». Η επιτροπή κυρώσεων εξετάζει τότε την αίτηση διαγραφής, με τη συνδρομή του διαμεσολαβητή, και αποφασίζει, κατά το πέρας της εξετάσεως αυτής, αν εγκρίνει τη διαγραφή.

27 Στις 7 Ιουνίου 2010, ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ ανακοίνωσε τον διορισμό, από τον Γενικό Γραμματέα, της κυρίας Kimberly Prost, Καναδής δικαστή ad litem στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία, ως διαμεσολαβήτριας.

28 Αφού τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνελθόντα στο πλαίσιο του Συμβουλίου, θεώρησαν, με διάφορες κοινές θέσεις υιοθετηθείσες στο πλαίσιο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), ότι μια δράση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν αναγκαία για την εφαρμογή των προμνησθέντων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Συμβούλιο εξέδωσε διαδοχικά, μεταξύ άλλων, τον κανονισμό (ΕΚ) 337/2000, της 14ης Φεβρουαρίου 2000, για την απαγόρευση πτήσεων και το πάγωμα κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων που αφορούν την Ταλιμπάν του Αφγανιστάν (ΕΕ L 43, σ. 1), τον κανονισμό (ΕΚ) 467/2001, της 6ης Μαρτίου 2001, για την απαγόρευση της εξαγωγής ορισμένων αγαθών και υπηρεσιών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση της απαγόρευσης πτήσεων και την παράταση της δέσμευσης κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων όσον αφορά τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν, και την κατάργηση του κανονισμού 337/2000 (ΕΕ L 67, σ. 1), και τον κανονισμό 881/2002.

29 Οι δύο τελευταίοι αυτοί κανονισμοί προβλέπουν, μεταξύ άλλων, τη δέσμευση των κεφαλαίων και λοιπών οικονομικών πόρων των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που έχει ορίσει η επιτροπή κυρώσεων και περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι των κανονισμών αυτών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξουσιοδοτείται να τροποποιεί ή να συμπληρώνει το εν λόγω παράρτημα Ι βάσει των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας ή της επιτροπής κυρώσεων. Η εφαρμοστέα προς τούτο διαδικασία αναθεωρήθηκε, κατόπιν της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου, με τον κανονισμό (ΕΕ) 1286/2009 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2009, για την τροποποίηση του κανονισμού 881/2002 (ΕΕ L 346, σ. 22).

30 Στις 17 Οκτωβρίου 2001, η επιτροπή κυρώσεων δημοσίευσε μια προσθήκη του καταλόγου της, περιλαμβάνουσα μεταξύ άλλων το όνομα του προσφεύγοντος, που χαρακτηρίστηκε ως πρόσωπο συνδεόμενο με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.

31 Με τον κανονισμό (ΕΚ) 2062/2001 της Επιτροπής, της 19ης Οκτωβρίου 2001, για την τροποποίηση, για τρίτη φορά, του κανονισμού 467/2001 (ΕΕ L 277, σ. 25), το όνομα του προσφεύγοντος προστέθηκε, μαζί με άλλα, στο παράρτημα Ι του εν λόγω κανονισμού. Το όνομα του προσφεύγοντος εγγράφηκε στη συνέχεια στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002, όταν εκδόθηκε ο κανονισμός αυτός.

32 Παράλληλα με το ανωτέρω περιγραφέν καθεστώς, το οποίο αφορά μόνον τα πρόσωπα και τις οντότητες που έχουν χαρακτηρισθεί από την επιτροπή κυρώσεων ως συνδεόμενα με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, την οργάνωση Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, υπάρχει ένα ευρύτερο καθεστώς κυρώσεων, το οποίο προβλέπεται από το Ψήφισμα 1373 (2001) του Συμβουλίου Ασφαλείας, της 28ης Σεπτεμβρίου 2001, για τον καθορισμό των στρατηγικών για την με κάθε μέσο καταπολέμηση της τρομοκρατίας και, ειδικότερα, της χρηματοδότησής της, που εκδόθηκε και αυτό ως απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

33 Η παράγραφος 1, στοιχείο c, του ψηφίσματος αυτού ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα κράτη δεσμεύουν αμελλητί τα κεφάλαια και τα λοιπά χρηματικά περιουσιακά στοιχεία των προσώπων που διαπράττουν ή αποπειρώνται να διαπράξουν τρομοκρατικές πράξεις, τις διευκολύνουν ή συμμετέχουν σ’ αυτές, των οντοτήτων που ανήκουν στα πρόσωπα αυτά ή ελέγχονται από αυτά, και των προσώπων και οντοτήτων που ενεργούν εξ ονόματος ή βάσει εντολής των προσώπων αυτών. Η ταυτοποίηση αυτών των προσώπων ή οντοτήτων αφήνεται, πάντως, στην απόλυτη διάκριση των κρατών.

34 Θεωρώντας ότι μια δράση της Κοινότητας ήταν αναγκαία για την εφαρμογή αυτού του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Συμβούλιο εξέδωσε, μεταξύ άλλων, αφενός, την κοινή θέση 2001/931/ΚΕΠΠΑ, της 27ης Δεκεμβρίου 2001, για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (ΕΕ L 344, σ. 93), και, αφετέρου, τον κανονισμό (ΕΚ) 2580/2001, της 27ης Δεκεμβρίου 2001, για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (ΕΕ L 344, σ. 70, διορθωτικό στην ΕΕ 2010, L 52, σ. 58).

35 Οι πράξεις αυτές θεσπίζουν, μεταξύ άλλων, τη δέσμευση των κεφαλαίων και λοιπών οικονομικών πόρων των προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που εμπλέκονται σε τρομοκρατικές πράξεις, όπως καθορίζονται από το ίδιο το Συμβούλιο και εγγράφονται σε επισυναπτόμενο κατάλογο, τακτικά αναθεωρούμενο, βάσει ακριβών πληροφοριών ή στοιχείων του φακέλου που αποδεικνύουν ότι η αρμόδια αρχή έλαβε απόφαση ως προς τα εν λόγω πρόσωπα, ομάδες και οντότητες, ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για τη διεξαγωγή ανακριτικών πράξεων ή την κίνηση διώξεως για τρομοκρατική πράξη, ή απόπειρας διαπράξεώς της, ή συμμετοχής σε τέτοια πράξη ή διευκολύνσεώς της, βάσει σοβαρών και αξιόπιστων αποδείξεων και ενδείξεων, ή για καταδίκη για τέτοια πραγματικά περιστατικά.

36 Σύμφωνα με την απόφαση του United Kingdom Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου) της 27ης Ιαναουρίου 2010, Her Majesty’s Treasury (Respondent) v Mohammed Jabar Ahmed and Others (Appellants), Her Majesty’s Treasury (Respondent) v Mohammed al-Ghabra (Appellant) and R (on the application of Hani El Sayed Sabaei Youssef) (Respondent) v Her Majesty’s Treasury (Appellant) [2010] UKSC 2 (στο εξής: απόφαση Ahmed κ.λπ. του UK Supreme Court, σημείο 22), από τις εκθέσεις των κρατών μελών της Ένωσης προς την επιτροπή κυρώσεων προκύπτει ότι 11 από τα 27 κράτη μέλη στηρίζονται αποκλειστικά στον κανονισμό 881/2002 προς εκπλήρωση των εκ του ψηφίσματος 1333 (2000) υποχρεώσεών τους. Τα υπόλοιπα 16 κράτη μέλη έχουν επιπλέον θεσπίσει νομοθετικά μέτρα που αφορούν ευθέως την εφαρμογή του εν λόγω ψηφίσματος στο εθνικό δίκαιο και τα οποία συνυπάρχουν, συνεπώς, με τον κανονισμό 881/2002.

Οι αποφάσεις Kadi του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου

37 Στις 18 Δεκεμβρίου 2001, ο προσφεύγων άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση των κανονισμών 467/2001 και 2062/2001, στο μέτρο που οι πράξεις αυτές τον αφορούσαν, με το αιτιολογικό, μεταξύ άλλων, ότι οι πράξεις αυτές προσέβαλλαν το δικαίωμα ακροάσεώς του καθώς και το δικαίωμά του σε αποτελεσματική δικαστική προστασία και συνιστούσαν δυσανάλογη προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας του. Το αντικείμενο της προσφυγής αυτής τροποποιήθηκε μεταγενέστερα ώστε να αφορά την ακύρωση του κανονισμού 881/2002 στο μέτρο που ο κανονισμός αυτός αφορούσε τον προσφεύγοντα.

38 Με την απόφαση Kadi που εξέδωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 2005, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή αυτή. Έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι από τις αρχές που διέπουν τη διαμόρφωση των σχέσεων μεταξύ της διεθνούς έννομης τάξης που εγκαθιδρύουν τα Ηνωμένα Έθνη και της κοινοτικής έννομης τάξης προκύπτει ότι ο κανονισμός 881/2002, εφόσον αποσκοπούσε στην εφαρμογή ψηφίσματος εκδοθέντος από το Συμβούλιο Ασφαλείας βάσει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεδομένου ότι δεν άφηνε συναφώς κανένα περιθώριο, δεν μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο δικαστικού ελέγχου όσον αφορά την εσωτερική νομιμότητά του, πλην των περιπτώσεων που αφορούν τη συμβατότητά του με τους κανόνες του jus cogens, μη δυνάμενος, ως εκ τούτου και υπό την επιφύλαξη αυτή, να προσβληθεί (βλ., επίσης, απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Δεκεμβρίου 2009, C‑399/06 P και C‑403/06 P, Hassan και Ayadi κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, στο εξής: απόφαση Hassan του Δικαστηρίου, σκέψη 69).

39 Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο, με την απόφαση Kadi, έκρινε ότι η νομιμότητα του κανονισμού 881/2002 μπορούσε να ελεγχθεί, ακόμα και όσον αφορά τους λόγους που αντλούσε ο αναιρεσείων από την προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, μόνον έναντι του jus cogens, υπό την έννοια της διεθνούς δημοσίας τάξεως στην οποία υπόκεινται όλα τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου, περιλαμβανομένων των οργάνων του ΟΗΕ, χωρίς δυνατότητα παρεκκλίσεως από τους κανόνες της (βλ., επίσης, απόφαση Hassan του Δικαστηρίου, σκέψη 70).

40 Με την απόφαση Kadi που εξέδωσε στις 3 Σεπτεμβρίου 2008, το Δικαστήριο αναίρεσε την απόφαση Kadi του Πρωτοδικείου και ακύρωσε τον κανονισμό 881/2002 στο μέτρο που αφορούσε τον προσφεύγοντα.

41 Το Δικαστήριο, παρά τα άρθρα 25 και 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τα άρθρα 297 ΕΚ και 307 ΕΚ, και μολονότι παρατήρησε, με τη σκέψη 293 της αποφάσεως Kadi, ότι η τήρηση των υποχρεώσεων που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών επιβάλλεται και στο πλαίσιο της εκ μέρους της Κοινότητας εφαρμογής Ψηφισμάτων που εκδίδει το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του εν λόγω Χάρτη, έκρινε, στη σκέψη 316 της ίδιας αποφάσεως, ότι ο εκ μέρους του έλεγχος του κύρους όλων των κοινοτικών πράξεων με κριτήριο τα θεμελιώδη δικαιώματα πρέπει να θεωρείται ως έκφραση, εντός μιας κοινότητας δικαίου, συνταγματικής εγγυήσεως απορρέουσας από τη Συνθήκη ΕΚ ως αυτοτελούς νομικού συστήματος και μη δυνάμενης να τεθεί εν αμφιβόλω από διεθνή συμφωνία, δηλαδή, εν προκειμένω, από τον ίδιο τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

42 Το Δικαστήριο έκρινε επίσης, με τις σκέψεις 326 και 327 της αποφάσεως Kadi, ότι η θέση του Πρωτοδικείου που συνοψίζεται στις ανωτέρω σκέψεις 38 και 39 έπασχε από πλάνη περί το δίκαιο. Συγκεκριμένα, κατά το Δικαστήριο, τα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα οφείλουν, σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που τους έχουν ανατεθεί από τη Συνθήκη ΕΚ, να διασφαλίζουν τον, καταρχήν πλήρη, έλεγχο της νομιμότητας όλων των κοινοτικών πράξεων από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτικών πράξεων οι οποίες, όπως ο κανονισμός 881/2002, αποσκοπούν στην εφαρμογή Ψηφισμάτων εκδοθέντων από το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (βλ., επίσης, απόφαση Hassan του Δικαστηρίου, σκέψη 71).

43 Το Δικαστήριο κατέληξε, με τη σκέψη 328 της αποφάσεως Kadi, ότι, εφόσον οι λόγοι αναιρέσεως που προέβαλε ο αναιρεσείων ως προς το σημείο αυτό ήταν βάσιμοι, η απόφαση Kadi του Πρωτοδικείου έπρεπε να αναιρεθεί συναφώς.

44 Με τη σκέψη 348 της αποφάσεως Kadi, το Δικαστήριο έκρινε, άλλωστε, ότι, εφόσον το Συμβούλιο δεν είχε γνωστοποιήσει στον αναιρεσείοντα τα εις βάρος του στοιχεία επί των οποίων στηρίχθηκαν τα περιοριστικά μέτρα που του είχαν επιβληθεί ούτε του παρέσχε το δικαίωμα να λάβει γνώση των στοιχείων αυτών εντός εύλογου χρόνου μετά την επιβολή των μέτρων αυτών, ο ενδιαφερόμενος στερήθηκε τη δυνατότητα να διατυπώσει λυσιτελώς την άποψή του σχετικώς. Το Δικαστήριο κατέληξε ότι δεν είχαν γίνει σεβαστά τα δικαιώματα άμυνας του αναιρεσείοντος, ιδίως δε το δικαίωμα ακροάσεως.

45 Επιπλέον, με τη σκέψη 349 της αποφάσεως Kadi, το Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον δεν είχε ενημερωθεί σχετικά με τα εις βάρος του στοιχεία και λαμβανομένων υπόψη των σχέσεων, που επισημάνθηκαν στις σκέψεις 336 και 337 της εν λόγω αποφάσεως, μεταξύ των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, ο αναιρεσείων στερήθηκε, επίσης, τη δυνατότητα να προασπίσει τα δικαιώματά του ως προς τα εν λόγω στοιχεία υπό ικανοποιητικούς όρους ενώπιον του κοινοτικού δικαστή, οπότε έπρεπε επίσης να διαπιστωθεί και προσβολή του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία.

46 Όσον αφορά, τέλος τις αιτιάσεις του αναιρεσείοντος περί προσβολής του δικαιώματος προστασίας της ιδιοκτησίας εξ αιτίας των μέτρων δεσμεύσεως κεφαλαίων που επιβλήθηκαν δυνάμει του κανονισμού 881/2002, το Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 366 της αποφάσεως Kadi, ότι τα περιοριστικά μέτρα που επέβαλλε ο κανονισμός αυτός συνιστούσαν περιορισμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας ο οποίος, καταρχήν, ήταν δικαιολογημένος (βλ., επίσης, απόφαση Hassan του Δικαστηρίου, σκέψη 91).

47 Το Δικαστήριο κατέληξε, ωστόσο, με τις σκέψεις 369 και 370 της ίδιας αποφάσεως, ότι, υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, όπου ο κανονισμός 881/2002, καθόσον αφορούσε τον αναιρεσείοντα, είχε εκδοθεί χωρίς να παρασχεθεί σ’ αυτόν καμία δυνατότητα να διατυπώσει την άποψή του ενώπιον των αρμοδίων αρχών, και τούτο υπό περιστάσεις στις οποίες ο περιορισμός του δικαιώματος ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος έπρεπε να χαρακτηριστεί ως σημαντικός, λόγω της γενικής ισχύος και της διάρκειας της δεσμεύσεως των κεφαλαίων που του είχε επιβληθεί, η επιβολή των μέτρων αυτών στον αναιρεσείοντα συνιστούσε αδικαιολόγητο περιορισμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

48 Σύμφωνα με το άρθρο 231 ΕΚ, το Δικαστήριο διατήρησε σε ισχύ τα αποτελέσματα του κανονισμού 881/2002 για περίοδο μη δυνάμενη να υπερβεί τους τρεις μήνες, ούτως ώστε να παράσχει στο Συμβούλιο τη δυνατότητα να άρει τις διαπιστωθείσες παραβάσεις, λαμβάνοντας επίσης δεόντως υπόψη τις σημαντικές επιπτώσεις των περιοριστικών αυτών μέτρων επί των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του αναιρεσείοντος. Το Δικαστήριο παρατήρησε συναφώς, αφενός, ότι ακύρωση του κανονισμού αυτού με άμεση ισχύ θα μπορούσε να θίξει σοβαρά και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο την αποτελεσματικότητα των περιοριστικών μέτρων που επέβαλλε ο κανονισμός αυτός και τα οποία η Κοινότητα όφειλε να εφαρμόζει και, αφετέρου, ότι δεν αποκλειόταν, επί της ουσίας, η επιβολή τέτοιων μέτρων στον αναιρεσείοντα να αποδεικνύονταν εντούτοις δικαιολογημένη (σκέψεις 373 έως 376 της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου).

Τα επακόλουθα των αποφάσεων Kadi του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου

49 Με έγγραφο της 8ης Σεπτεμβρίου 2008, ο μόνιμος εκπρόσωπος της Γαλλίας στον ΟΗΕ, ενεργώντας εξ ονόματος της Ένωσης, ζήτησε από την επιτροπή κυρώσεων να καταστήσει επειγόντως προσβάσιμη στον διαδικτυακό της τόπο, σύμφωνα με την παράγραφο 13 του ψηφίσματος 1822 (2008), τη συνοπτική έκθεση των λόγων που υπαγόρευσαν την εγγραφή του προσφεύγοντος στον κατάλογο της επιτροπής αυτής.

50 Με έγγραφο της 21ης Οκτωβρίου 2008, ο πρόεδρος της επιτροπής κυρώσεων κοινοποίησε την εν λόγω συνοπτική αιτιολογική έκθεση στον μόνιμο εκπρόσωπο της Γαλλίας στον ΟΗΕ, επιτρέποντάς του να την κοινοποιήσει στον προσφεύγοντα και/ή στους δικηγόρους του. Η συνοπτική αυτή έκθεση έχει ως εξής:

«Ο Yasin Abdullah Ezzedine Qadi [...] πληροί τις προϋποθέσεις εγγραφής από την [επιτροπή κυρώσεων] λόγω των πράξεών του που συνίστανται α) σε συμμετοχή στη χρηματοδότηση, τον σχεδιασμό, τη διευκόλυνση, την προπαρασκευή ή την εκτέλεση πράξεων ή δραστηριοτήτων σε συνδυασμό με, εξ ονόματος, για λογαριασμό, ή προς στήριξη του δικτύου της Αλ Κάιντα, των Ταλιμπάν ή του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ή κάθε πυρήνα, υποομάδας ή παραφυάδας αυτών ή διαφωνούσας ομάδας· β) την προμήθεια, την πώληση ή τη μεταφορά όπλων και σχετικού υλικού προς αυτούς· γ) τη στρατολόγηση εξ ονόματός τους· δ) τη με οποιονδήποτε τρόπο στήριξη των πράξεων ή των δραστηριοτήτων τους [βλ. Ψήφισμα 1822 (2008) του Συμβουλίου Ασφαλείας, παράγραφος 2].

Ο Qadi αναγνώρισε ότι ήταν ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος Muwafaq του οποίου διηύθυνε τις δραστηριότητες. Το Ίδρυμα Muwafaq λειτουργούσε ανέκαθεν υπό την αιγίδα του αφγανικού Γραφείου [Makhtab al-Khidamat] (QE.M.12.01.), οργανώσεως συσταθείσας από τον Abdullah Azzam και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν [Usama Muhammed Awad Bin Laden] (QI.B.8.01.) και προδρόμου της Αλ Κάιντα (QE.A.4.01.). Μετά τη διάλυση του αφγανικού Γραφείου, στις αρχές Ιουνίου 2001, και την απορρόφησή του από την Αλ Κάιντα, διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις που ήταν άλλοτε συνδεδεμένες με αυτό, μεταξύ άλλων το Ίδρυμα Muwafaq, συνδέθηκαν και με την Αλ Κάιντα.

Το 1992, ο Qadi ανέθεσε στον Shafiq Ben Mohamed Ben Mohamed Al‑Ayadi (QI.A.25.01.) τη διεύθυνση των ευρωπαϊκών γραφείων του Ιδρύματος Muwafaq. Στα μέσα της δεκαετίας του 90, ο Al-Ayadi διηύθυνε επίσης το γραφείο του Ιδρύματος Muwafaq στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο Qadi προσέλαβε τον Al-Ayadi βάσει συστάσεως του γνωστού χρηματοδότη της Αλ Κάιντα Wa’el Hamza Abd al-Fatah Julaidan (QI.J.79.02.), ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Αφγανιστάν κατά τη δεκαετία του 80. Κατά τον χρόνο του διορισμού του από τον Al‑Qadi στη θέση του διευθυντή του Ιδρύματος Muwafaq για την Ευρώπη, ο Al‑Ayadi ενεργούσε βάσει συμφωνιών με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο Al-Ayadi μετέβη στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 90 για παραστρατιωτική εκπαίδευση, κατόπιν στο Σουδάν, μαζί με άλλους, για να συναντήσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, με τον οποίο συνήψαν επίσημη συμφωνία σχετικά με την υποδοχή και την εκπαίδευση Τυνησίων. Συνάντησαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν για δεύτερη φορά και συνήψαν συμφωνία βάσει της οποίας οι συνεργάτες του Μπιν Λάντεν στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη θα δέχονταν Τυνήσιους μαχητές προερχόμενους από την Ιταλία.

Το 1995, ο διευθύνων την Al-Gama’at al Islamiyya, Talad Fuad Kassem, δήλωσε ότι το Ίδρυμα Muwafaq είχε παράσχει λειτουργική και οικονομική υποστήριξη σε τάγμα μαχητών στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Στα μέσα της δεκαετίας του 90, το Ίδρυμα Muwafaq συνέβαλε στην οικονομική στήριξη τρομοκρατικών δραστηριοτήτων αυτών των μαχητών, καθώς και στη διακίνηση όπλων από την Αλβανία προς τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Μέρος της χρηματοδοτήσεως αυτών των δραστηριοτήτων προήλθε από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Ο Qadi ήταν επίσης ένας από τους κύριους μετόχους της Depositna Banka, με έδρα το Σεράγεβο, η οποία σήμερα δεν λειτουργεί πλέον, όπου ο Al‑Ayadi επίσης ασκούσε καθήκοντα και εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του Qadi. Συναντήσεις για την προπαρασκευή επιθέσεως κατά αμερικανικής εγκαταστάσεως στη Σαουδική Αραβία ενδέχεται να έλαβαν χώρα στην τράπεζα αυτή.

Εξάλλου, στην Αλβανία ο Qadi ήταν ιδιοκτήτης διαφόρων εταιριών οι οποίες έστελναν κεφάλαια σε εξτρεμιστές ή διόριζαν εξτρεμιστές σε θέσεις που τους επέτρεπαν να ελέγχουν τα κεφάλαια των εν λόγω εταιριών. Έως και πέντε από τις εταιρίες που ανήκαν στον Qadi στην Αλβανία έλαβαν κεφάλαια κινήσεως εκ μέρους του Μπιν Λάντεν.»

51 Στη συνέχεια, η συνοπτική αυτή έκθεση δημοσιεύθηκε και στον διαδικτυακό τόπο της επιτροπής κυρώσεων, σύμφωνα με την παράγραφο 13 του ψηφίσματος 1822 (2008).

52 Με έγγραφο της 22ας Οκτωβρίου 2008, ο μόνιμος εκπρόσωπος της Γαλλίας στην Ένωση διαβίβασε τη συνοπτική αιτιολογική έκθεση στην Επιτροπή, προκειμένου να της παράσχει τη δυνατότητα να συμμορφωθεί προς την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου.

53 Στις 22 Οκτωβρίου 2008, η Επιτροπή απηύθυνε στον προσφεύγοντα επιστολή, πληροφορώντας τον ότι, για τους λόγους που διευκρινίζονται στη συνοπτική αιτιολογική έκθεση που είχε παράσχει η επιτροπή κυρώσεων και την επισύναπτε στην εν λόγω επιστολή, σχεδίαζε να εκδώσει νομοθετική πράξη για τη διατήρηση της εγγραφής του στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού αυτού. Η Επιτροπή προσέθεσε ότι σκοπός της επιστολής αυτής ήταν να δώσει στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του επί των λόγων που αναφέρονταν στη συνοπτική αιτιολογική έκθεση και να της παράσχει κάθε πληροφορία που θα έκρινε κρίσιμη, προτού αυτή λάβει την τελική απόφασή της. Προς τούτο, έταξε στον προσφεύγοντα προθεσμία έως τις 10 Νοεμβρίου 2008.

54 Η συνοπτική αιτιολογική έκθεση που επισυνάφθηκε στην επιστολή αυτή (στο εξής: συνοπτική αιτιολογική έκθεση) ήταν διατυπωμένη με όρους ταυτόσημους με εκείνους της συνοπτικής αιτιολογικής εκθέσεως που είχε κοινοποιηθεί από την επιτροπή κυρώσεων (βλ. ανωτέρω σκέψη 50).

55 Με επιστολή της 10ης Νοεμβρίου 2008, ο προσφεύγων υπέβαλε τις παρατηρήσεις του απαντώντας στην Επιτροπή. Μεταξύ άλλων:

– ζήτησε από την Επιτροπή να παρουσιάσει αποδεικτικά στοιχεία που να στηρίζουν τους ισχυρισμούς που περιέχονταν στη συνοπτική αιτιολογική έκθεση καθώς και τα συναφή έγγραφα του φακέλου της Επιτροπής·

– ζήτησε να του δοθεί και άλλη ευκαιρία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του επί των αποδεικτικών αυτών στοιχείων αφού θα τα είχε λάβει·

– επιχείρησε να ανατρέψει, με αποδεικτικά στοιχεία, τους ισχυρισμούς που διατυπώνονταν στη συνοπτική αιτιολογική έκθεση, στο μέτρο που θεωρούσε ότι μπορούσε να απαντήσει στις γενικές κατηγορίες.

56 Στις 28 Νοεμβρίου 2008, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 1190/2008, που τροποποιεί για 101η φορά τον κανονισμό 881/2002 (ΕΕ L 322, σ. 25, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός).

57 Οι αιτιολογικές σκέψεις 3 έως 6, 8 και 9 του προοιμίου του προσβαλλόμενου κανονισμού έχουν ως εξής:

«(3) Προς συμμόρφωση με την απόφαση του Δικαστηρίου, η Επιτροπή κοινοποίησε στον κ. Kadi [τη συνοπτική αιτιολογική έκθεση] και [του] έδωσε την ευκαιρία να υποβάλ[ει] παρατηρήσεις σχετικά με αυτούς τους λόγους ώστε να γνωστοποιήσ[ει] τις απόψεις [του].

(4) Η Επιτροπή έλαβε παρατηρήσεις από τον κ. Kadi […] και εξέτασε τις παρατηρήσεις αυτές.

(5) Ο κατάλογος των προσώπων, των ομάδων και των οντοτήτων στα οποία πρέπει να εφαρμοστεί η δέσμευση κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων, τον οποίο κατήρτισε η επιτροπή κυρώσεων, περιλαμβάνει τον κ. Kadi [...].

(6) Αφού εξέτασε με προσοχή τις παρατηρήσεις που διατυπώνει ο κ. Kadi σε επιστολή της 10ης Νοεμβρίου 2008, και λόγω του προληπτικού χαρακτήρα της δέσμευσης κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων, η Επιτροπή εκτιμά ότι η καταχώριση του κ. Kadi στον κατάλογο αυτόν δικαιολογείται λόγω της σύνδεσής του με το δίκτυο της Αλ Κάιντα.

[...]

(8) Για τους λόγους αυτούς, ο κ. Kadi […] θα πρέπει να προστεθ[εί] στο παράρτημα I.

(9) Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να ισχύει από την 30ή Μαΐου 2002, λόγω του προληπτικού χαρακτήρα και των στόχων της δέσμευσης κεφαλαίων και άλλων οικονομικών πόρων βάσει του κανονισμού […] 881/2002 και λόγω της ανάγκης να προστατευθούν τα έννομα συμφέροντα των οικονομικών φορέων οι οποίοι βασίζονται στη νομιμότητα του […] κανονισμού [που ακυρώθηκε με την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου.]»

58 Σύμφωνα με το άρθρο 1 και το παράρτημα του προσβαλλόμενου κανονισμού, το παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002 τροποποιείται με την έννοια, μεταξύ άλλων, ότι στο μέρος «Φυσικά πρόσωπα» προστίθεται η ακόλουθη μνεία:

«Yasin Abdullah Ezzedine Qadi (επίσης γνωστός ως α) Kadi, Shaykh Yassin Abdullah· β) Kahdi, Yasin· γ) Yasin Al-Qadi). Ημερομηνία γέννησης: 23.2.1955. Τόπος γέννησης: Κάιρο, Αίγυπτος. Ιθαγένεια: Σαουδαραβική. Αριθ. διαβατηρίου: α) B 751550, β) E 976177 (εκδόθηκε στις 6.3.2004, λήγει στις 11.1.2009). Άλλες πληροφορίες: Τζέντα, Σαουδική Αραβία.»

59 Κατά το άρθρο 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ο κανονισμός αυτός αρχίζει να ισχύει στις 3 Δεκεμβρίου 2008 και εφαρμόζεται από τις 30 Μαΐου 2002.

60 Με επιστολή της 8ης Δεκεμβρίου 2008, η Επιτροπή απάντησε στις από 10 Νοεμβρίου 2008 παρατηρήσεις του προσφεύγοντος, αναφέροντας ότι εξέτασε τις εν λόγω παρατηρήσεις και τις συνέκρινε με τη συνοπτική αιτιολογική έκθεση και τα επιχειρήματα τα οποία αυτός είχε προβάλει συναφώς. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων:

– ότι, διαβιβάζοντας στον προσφεύγοντα τη συνοπτική αιτιολογική έκθεση και καλώντας τον να της γνωρίσει τις παρατηρήσεις του, συμμορφώθηκε προς την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου·

– ότι η απόφαση Kadi του Δικαστηρίου δεν της επέβαλλε την «κοινοποίηση πρόσθετων αποδείξεων» την οποία ζήτησε ο προσφεύγων·

– ότι, δεδομένου ότι τα σχετικά Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας επιβάλλουν «προληπτική» δέσμευση των κεφαλαίων, όπως επιβεβαιώνεται από την «ειδική σύσταση ΙΙΙ σχετικά με τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας» της Ομάδας χρηματοοικονομικής δράσης για το ξέπλυμα χρήματος (FATF), η εν λόγω δέσμευση πρέπει να στηρίζεται, όσον αφορά το επίπεδο των απαιτουμένων αποδείξεων, σε «εύλογους λόγους ή εύλογη βάση που να επιτρέπουν να υποτεθεί ότι το συγκεκριμένο άτομο ή η συγκεκριμένη οντότητα είναι τρομοκράτης, πρόσωπο το οποίο χρηματοδοτεί την τρομοκρατία ή τρομοκρατική οργάνωση»·

– ότι είχε το δικαίωμα να αγνοήσει τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσίασε ο προσφεύγων προκειμένου να ανατρέψει τις κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί εναντίον του, και ειδικότερα τα στοιχεία που αναφέρονταν στην παύση των εναντίον του ποινικών διώξεων στην Ελβετία, την Τουρκία και την Αλβανία, με την αιτιολογία ότι τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία εντάσσονταν «στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών», των οποίων «οι απαιτήσεις από πλευράς αποδείξεων είναι διαφορετικές από αυτές που εφαρμόζει η [επιτροπή κυρώσεων], που αποτελούν εκ φύσεως προληπτικές διαδικασίες».

61 Η Επιτροπή καταλήγει στην ανάλυσή της ως εξής: «[κ]ατά συνέπεια, αφού εξέτασε επιμελώς τις παρατηρήσεις που διατυπώσατε με την επιστολή της 10ης Νοεμβρίου 2008, η Επιτροπή κρίνει [ότι] η εγγραφή σας στον κατάλογο δικαιολογείται λόγω των σχέσεών σας με το δίκτυο της Αλ Κάιντα [· η] αιτιολογική έκθεση επισυνάπτεται στην παρούσα». Η Επιτροπή επισύναψε επίσης το κείμενο του προσβαλλόμενου κανονισμού, υπενθύμισε τη δυνατότητα προσβολής του κανονισμού αυτού ενώπιον του Πρωτοδικείου [νυν Γενικού Δικαστηρίου] και επέστησε, τέλος, την προσοχή του προσφεύγοντος στο ότι τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ομάδες και οντότητες μπορούν οποτεδήποτε να υποβάλουν αίτηση διαγραφής στην επιτροπή κυρώσεων, αναφέροντας λεπτομερή στοιχεία των υπηρεσιών με τις οποίες ο προσφεύγων μπορούσε να έρθει σε επαφή και τη διεύθυνση ενός διαδικτυακού τόπου, απ’ όπου ο προσφεύγων μπορούσε να λάβει περαιτέρω πληροφορίες.

62 Η αιτιολογική έκθεση που επισυνάφθηκε στην επιστολή της Επιτροπής της 8ης Δεκεμβρίου 2008 είναι ταυτόσημη με τη συνοπτική αιτιολογική έκθεση.

Διαδικασία

63 Υπό τις συνθήκες αυτές, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

64 Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία την ίδια ημέρα, ο προσφεύγων υπέβαλε αίτηση περί εκδικάσεως της υποθέσεως με ταχεία διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 76α του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου. Αφού άκουσε την Επιτροπή, το Πρωτοδικείο (έβδομο τμήμα) έκανε δεκτό το αίτημα αυτό με απόφαση της 20ής Μαρτίου 2009.

65 Η Επιτροπή επισύναψε στο υπόμνημα αντικρούσεως το από 22 Οκτωβρίου 2008 έγγραφο του μόνιμου αντιπρόσωπου της Γαλλίας στην Ένωση, που συνόδευε τη διαβίβαση της συνοπτικής αιτιολογικής εκθέσεως που είχε κοινοποιήσει η επιτροπή κυρώσεων (βλ. ανωτέρω σκέψη 52), και το οποίο εμφανίζει ως αποτελούν το σύνολο των εγγράφων που έλαβε από τα Ηνωμένα Έθνη και επί των οποίων στηρίζεται ο προσβαλλόμενος κανονισμός.

66 Με διατάξεις της 5ης Μαΐου και της 3ης Ιουλίου 2009, μετά από ακρόαση των διαδίκων, ο πρόεδρος του εβδόμου τμήματος του Πρωτοδικείου επέτρεψε, αφενός, στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, αφετέρου, στη Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.

67 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 18 Νοεμβρίου 2009, η Επιτροπή κατέθεσε έγγραφο σχετικό με εκκρεμή διαδικασία μεταξύ του προσφεύγοντος και των αμερικανικών αρχών ενώπιον του United States District Court for the District of Columbia (περιφερειακού πρωτοδικείου των Ηνωμένων Πολιτειών για την περιφέρεια της Columbia). Ο προσφεύγων και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους επί του εγγράφου αυτού στις 10 Δεκεμβρίου 2009.

68 Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.

69 Με επιστολή της 10ης Ιουνίου 2010, ο προσφεύγων προσκόμισε αντίγραφο της αποφάσεως Ahmed κ.λπ. του UK Supreme Court.

70 Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 17ης Ιουνίου 2010. Κατά τη συζήτηση αυτή, ο προσφεύγων προσκόμισε την «ένατη έκθεση της ομάδα αναλυτικής στήριξης και παρακολούθησης των κυρώσεων, που συστάθηκε κατ’ εφαρμογήν του ψηφίσματος 1526 (2004)» του Συμβουλίου Ασφαλείας για να επικουρεί την επιτροπή κυρώσεων κατά την εκπλήρωση του έργου της, όπως αυτή διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας από τον πρόεδρο της επιτροπής κυρώσεων με επιστολή της 11ης Μαΐου 2009 (έγγραφο S/2009/245, στο εξής: ένατη έκθεση της ομάδας παρακολούθησης).

Αιτήματα των διαδίκων

71 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να λάβει μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 64 του Κανονισμού Διαδικασίας, ούτως ώστε να ζητηθεί από την Επιτροπή να δημοσιοποιήσει «όλα τα έγγραφα τα σχετικά με την έκδοση» του προσβαλλόμενου κανονισμού·

– να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό στο μέτρο που τον αφορά·

– να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

72 Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να απορρίψει την προσφυγή·

– να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.

73 Η Επιτροπή θεωρεί, εξάλλου, ότι, εφόσον η εγγραφή του προσφεύγοντος στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002 στηρίζεται αποκλειστικά στα έγγραφα που επισυνάπτονται στο υπόμνημα αντικρούσεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να ζητήσει την προσκόμισή τους στο πλαίσιο μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας.

74 Το Συμβούλιο, η Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν το πρώτο αίτημα της Επιτροπής.

Επί των πραγματικών περιστατικών

75 Ο προσφεύγων είναι υπήκοος Σαουδικής Αραβίας, επιχειρηματίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, γεννηθείς το 1955. Αναγνωρίζει ότι υπήρξε, μέχρις ότου έπαυσε τις σχετικές δραστηριότητές του το 1998, διευθυντικό στέλεχος του Ιδρύματος Muwafaq, το οποίο περιγράφει ως φιλανθρωπικό ίδρυμα με έδρα το Jersey.

76 Τα κεφάλαια του προσφεύγοντος έχουν δεσμευθεί στο σύνολο της Ένωσης από τις 20 Οκτωβρίου 2001, αρχικά δυνάμει του κανονισμού 2062/2001, που εκδόθηκε κατόπιν της εγγραφής του, στις 17 Οκτωβρίου 2001, στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων (βλ. ανωτέρω σκέψεις 30 και 31), στη συνέχεια δυνάμει του κανονισμού 881/2002 και, τέλος, δυνάμει του προσβαλλόμενου κανονισμού, που εκδόθηκε κατόπιν της μερικής ακυρώσεως του εν λόγω κανονισμού 881/2002 με την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου.

77 Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι ουδέποτε ενεπλάκη στην τρομοκρατία και ουδέποτε υποστήριξε, χρηματικώς ή κατ’ άλλον τρόπο, την τρομοκρατία, είτε σε σχέση με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν είτε κατ’ άλλον τρόπο. Διατείνεται ότι ουδέποτε δικάστηκε ή κρίθηκε ένοχος για κάποιο ποινικό αδίκημα σχετικό με την τρομοκρατία, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

78 Ο προσφεύγων προσθέτει ότι εγγράφηκε στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, κατόπιν αιτήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς τα Ηνωμένα Έθνη να εξετάσουν ή να αξιολογήσουν, κατά τρόπο ανεξάρτητο, τους ισχυρισμούς που διατύπωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του. Όμως, πολλοί από τους ισχυρισμούς αυτούς είναι προδήλως ανακριβείς, όπως ο ισχυρισμός ότι ο προσφεύγων έχει αδελφό ή ότι είναι μέλος της πατριάς των Dossari. Οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών στηρίχθηκαν επίσης σε ισχυρισμούς που διατυπώθηκαν με ορισμένα άρθρα του Τύπου, ιδίως ένα άρθρο του δημοσιογράφου Jack Kelley στο τεύχος του USA Today της 29ης Οκτωβρίου 1999, όπου αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι το Ίδρυμα Muwafaq χρησίμευε ως προκάλυμμα για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όμως, ο J. Kelley αναγκάστηκε, στη συνέχεια, να παραιτηθεί μετά από έρευνα, στον δε διαδικτυακό τόπο του USA Today της 13ης Απριλίου 2004 δημοσιεύθηκε επανορθωτικό άρθρο, το οποίο επιβεβαίωνε ότι «ορισμένα από τα “λαβράκια” του J. Kelley ήταν επινοημένα» και ότι το άρθρο επί του οποίου είχαν στηριχθεί οι αμερικανικές αρχές περιείχε πολλά λάθη.

Σκεπτικό

Προκαταρκτικές σκέψεις

79 Αφού διατυπώνει ορισμένες προκαταρτικές σκέψεις όσον αφορά το επίπεδο δικαστικού ελέγχου που αρμόζει εν προκειμένω, ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της υπό κρίση προσφυγής. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από έλλειψη επαρκούς νομικής βάσεως. Ο δεύτερος λόγος, ο οποίος περιλαμβάνει δύο σκέλη, αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία. Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 253 ΕΚ. Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών. Τέλος, ο πέμπτος λόγος αντλείται από παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.

80 Πρέπει καταρχάς να εξεταστεί το ζήτημα του επιπέδου του δικαστικού ελέγχου που αρμόζει εν προκειμένω, το οποίο ορθώς χαρακτηρίζεται ως προαπαιτούμενο από όλους τους διαδίκους, και στη συνέχεια να εξεταστούν, διαδοχικά, ο δεύτερος και ο πέμπτος λόγος της προσφυγής, οι οποίοι επαναλαμβάνουν κατ’ ουσίαν, αιτιάσεις τις οποίες εξέτασε ήδη το Δικαστήριο με την απόφαση Kadi.

81 Προς τον σκοπό αυτής της εξετάσεως, δεν χρειάζεται να γίνει δεκτό το μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας το οποίο ζήτησε ο προσφεύγων. Πράγματι, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή προσκόμισε, ως συνημμένα στο υπόμνημα αντικρούσεως, όλα τα έγγραφα βάσει των οποίων εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό και τα οποία θα μπορούσε να αφορά το μέτρο αυτό.

Επί του επιπέδου του δικαστικού ελέγχου που αρμόζει εν προκειμένω

Επιχειρήματα των διαδίκων

82 Καταρχάς, ο προσφεύγων θεωρεί «σκόπιμο και αναγκαίο» να προβεί το Γενικό Δικαστήριο εν προκειμένω σε «ενδελεχή και αυστηρό» δικαστικό έλεγχο. Παραπέμπει, συναφώς, στις αρχές που διατυπώνονται στις σκέψεις 281 και 326 της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου και στο σημείο 45 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα M. Poiares Maduro στην ίδια υπόθεση (Συλλογή 2008, σ. I‑6363). Παραπέμπει επίσης στο επίπεδο του «πλήρους» ελέγχου που καθόρισε το Πρωτοδικείο, προκειμένου να εκτιμήσει τη νομιμότητα κοινοτικών μέτρων δεσμεύσεως κεφαλαίων τα οποία θεσπίστηκαν με τον κανονισμό 2580/2001, με τις αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2006, T‑228/02, Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2006, σ. II‑4665, στο εξής: απόφαση OMPI, σκέψεις 154, 155 και 159), της 23ης Οκτωβρίου 2008, T‑256/07, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2008, σ. II‑3019, στο εξής: απόφαση PMOI I, σκέψεις 141 έως 143), και της 4ης Δεκεμβρίου 2008, T‑284/08, People’s Mojahedin Organization of Iran κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2008, σ. II‑3487, στο εξής: απόφαση PMOI II, σκέψεις 74 και 75).

83 Δεύτερον, ο προσφεύγων εκτιμά ότι απαιτούνται ιδιαιτέρως πειστικά αποδεικτικά στοιχεία για να δικαιολογηθεί εν προκειμένω το επίδικο μέτρο δεσμεύσεως κεφαλαίων, για τους ακόλουθους λόγους:

– το μέτρο αυτό, δρακόντειο και χωρίς χρονικό περιορισμό ή περιορισμό ως προς το ποσό, συνιστά σοβαρή προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, γεγονός το οποίο μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες (προμνησθείσες προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Poiares Maduro στην υπόθεση Kadi του Δικαστηρίου, σημείο 47)·

– το μέτρο αυτό συνιστά κύρωση, όπως προκύπτει αντικειμενικά από τις ερμηνευτικές σημειώσεις της FATF τις οποίες επικαλείται η Επιτροπή, υπό την έννοια ότι τον χαρακτηρίζει δημοσίως ως τρομοκράτη ή οπαδό της τρομοκρατίας·

– τα περιουσιακά του στοιχεία είναι δεσμευμένα από το 2001, ενώ, προκειμένου για τη διατήρηση της δεσμεύσεως αυτής σε ισχύ, η Επιτροπή οφείλει να προσανατολίζεται βάσει του κριτηρίου της υπάρξεως «τρέχουσας ή μέλλουσας απειλής» και όχι βάσει του κριτηρίου απλώς μιας «παρελθούσας συμπεριφοράς» (απόφαση PMOI I, σκέψη 110).

84 Τρίτον, ο προσφεύγων θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό με ιδιαίτερη προσοχή, καθόσον ο κανονισμός αυτός υποτίθεται ότι εκδόθηκε προκειμένου να θεραπεύσει τις σοβαρές προσβολές των θεμελιωδών δικαιωμάτων που διαπίστωσε το Δικαστήριο με την απόφαση Kadi (ιδίως σκέψεις 334, 358, 369 και 370· βλ., επίσης, απόφαση PMOI I, σκέψεις 60 έως 62).

85 Κατά την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, πρέπει να επιτευχθεί η ορθή ισορροπία μεταξύ του θεμελιώδους δικαιώματος σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο, που έχουν οι ιδιώτες των οποίων τα κεφάλαια δεσμεύονται δυνάμει κοινοτικού μέτρου, και της ανάγκης καταπολεμήσεως της διεθνούς τρομοκρατίας σύμφωνα με τις δεσμευτικές αποφάσεις που λαμβάνει το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

86 Συναφώς, η Επιτροπή προτείνει να γίνεται διάκριση μεταξύ δύο επιπέδων δικαστικού ελέγχου, αναλόγως του αν το επίδικο μέτρο εμπίπτει ή όχι στην άσκηση ιδίας εξουσίας, συνεπαγόμενης διακριτική ευχέρεια της Κοινότητας (απόφαση OMPI, σκέψη 107).

87 Το πρώτο επίπεδο ελέγχου, χαρακτηριζόμενο ως «περιορισμένο», καθορίστηκε από το Πρωτοδικείο με τις αποφάσεις OMPI και PMOI, στο πλαίσιο της εφαρμογής της κοινής θέσεως 2001/931 και του κανονισμού 2580/2001. Ο έλεγχος αυτός εκτείνεται στην εκτίμηση των γεγονότων και περιστάσεων που προβάλλονται προς δικαιολόγηση του επίμαχου μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων, καθώς και στην επαλήθευση των αποδεικτικών και πληροφοριακών στοιχείων στα οποία βασίζεται η εκτίμηση αυτή (απόφαση OMPI, σκέψη 154), χωρίς ωστόσο να μπορεί ο κοινοτικός δικαστής να υποκαταστήσει τα κοινοτικά όργανα όσον αφορά την εκτίμηση των αποδείξεων, γεγονότων και περιστάσεων που δικαιολογούν τη λήψη ενός τέτοιου μέτρου (απόφαση OMPI, σκέψη 159). Περιορίζεται, συνεπώς, στην εξακρίβωση της τηρήσεως των διαδικαστικών κανόνων και των κανόνων αιτιολογίας, του υποστατού των πραγματικών περιστατικών, καθώς και της απουσίας πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών και καταχρήσεως εξουσίας. Ο περιορισμένος αυτός έλεγχος ισχύει, ειδικότερα, για την εκτίμηση των λόγων σκοπιμότητας επί των οποίων στηρίζεται το μέτρο δεσμεύσεως των κεφαλαίων.

88 Κατά την Επιτροπή, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από τον προσφεύγοντα, αυτό το πρώτο περιορισμένο επίπεδο δικαστικού ελέγχου δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής σε υποθέσεις όπως η υπό κρίση, όπου πρόκειται για κοινοτική πράξη εκδοθείσα, σύμφωνα με τη βούληση που εξέφρασαν ομοφώνως τα κράτη μέλη με την κοινή γνώμη 2002/402/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 27ης Μαΐου 2002, περί περιοριστικών μέτρων κατά του Οσάμα Μπιν Λάντεν, των μελών της οργάνωσης Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν και λοιπών προσώπων, ομάδων, επιχειρήσεων και άλλων φορέων που συνδέονται μαζί τους, και περί καταργήσεως των κοινών θέσεων 96/746/ΚΕΠΠΑ, 1999/727/ΚΕΠΠΑ, 2001/154/ΚΕΠΠΑ και 2001/771/ΚΕΠΠΑ (EE L 139, σ. 4), για τη συλλογική εφαρμογή των ατομικών μέτρων που επιβάλλονται απευθείας στα άτομα ή τις οντότητες που κατονομάζονται από την επιτροπή κυρώσεων.

89 Η Επιτροπή υπενθυμίζει συναφώς ότι, κατά την εκ μέρους της Κοινότητας εφαρμογή των Ψηφισμάτων που εκδίδει το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, επιβάλλεται η τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψη 293). Επομένως, τα κοινοτικά όργανα υποχρεούνται, δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ, να συμμορφώνονται προς τις αποφάσεις της επιτροπής κυρώσεων (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψη 296).

90 Τα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα οφείλουν, ωστόσο, να εξακριβώνουν κατά πόσον η θέσπιση ενός κοινοτικού εκτελεστικού μέτρου συμβιβάζεται με τις συνταγματικές αρχές της Συνθήκης ΕΚ, στις οποίες περιλαμβάνονται τα θεμελιώδη δικαιώματα (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψεις 298 έως 314). Συνεπώς, αυτό το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών δεν δικαιολογεί «γενικευμένη δικαστική ασυλία» στο πλαίσιο της κοινοτικής έννομης τάξεως, επί όσο διάστημα η διαδικασία επανεξετάσεως από την επιτροπή κυρώσεων δεν παρέχει τις εγγυήσεις μιας δικαστικής προστασίας (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψεις 322 in fine, 326 και 327).

91 Κατά την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, ο δικαστικός έλεγχος του Δικαστηρίου σε υποθέσεις που αφορούν κοινοτικές πράξεις εφαρμογής των κυρώσεων που έχουν αποφασιστεί από την επιτροπή κυρώσεων συνίστατο μέχρι τώρα στην εξακρίβωση του σεβασμού των διαδικαστικών εγγυήσεων εκ μέρους της αρμόδιας κοινοτικής αρχής (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψεις 336 και 345 έως 353). Αντιθέτως, το Δικαστήριο δεν έχει ακόμα αποφανθεί επί του επιπέδου του δικαστικού ελέγχου των λόγων επί των οποίων στηρίζεται το κοινοτικό εκτελεστικό μέτρο. Συνεπώς, στο Γενικό Δικαστήριο εναπόκειται να καθορίσει για πρώτη φορά το προσήκον επίπεδο ελέγχου, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο διεθνές πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε ο προσβαλλόμενος κανονισμός.

92 Συναφώς, η Επιτροπή υπογραμμίζει την υποχρέωση κάθε κράτους μέλους του ΟΗΕ, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 5, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, να παρέχει στον οργανισμό αυτόν «κάθε βοήθεια σε κάθε ενέργεια που αναλαμβάν[ει] σύμφωνα με τους όρους» του εν λόγω Χάρτη. Εξάλλου, στην παράγραφο 8 του ψηφίσματος 1822 (2008), το Συμβούλιο Ασφαλείας υπενθύμισε πρόσφατα την υποχρέωση όλων των κρατών μελών να εφαρμόζουν και να τηρούν τις κυρώσεις που λαμβάνονται έναντι των προσώπων που έχουν εγγραφεί στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων.

93 Το αυτό ισχύει και όταν, στο πλαίσιο της Ένωσης, οι αποφάσεις της επιτροπής κυρώσεων τίθενται σε εφαρμογή όχι από κάθε κράτος μέλος χωριστά, αλλά μέσω της θεσπίσεως κοινοτικών μέτρων δυνάμει των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση Kadi (σκέψη 294), έκρινε ότι η Κοινότητα, κατά την άσκηση αυτής της αρμοδιότητας, οφείλει να αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η έκδοση από το Συμβούλιο Ασφαλείας Ψηφισμάτων δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη αυτού συνιστά άσκηση της κύριας αρμοδιότητας αυτού του διεθνούς οργάνου προς εμπέδωση, σε διεθνές επίπεδο, της ειρήνης και της ασφάλειας, αρμοδιότητας η οποία, στο πλαίσιο του εν λόγω κεφαλαίου VII, «περιλαμβάνει την εξουσία προσδιορισμού των απειλών κατά της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και [λήψεως] των αναγκαίων μέτρων για την εμπέδωση ή την αποκατάστασή [τους]».

94 Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις υποστηρίζουν ότι, ανακοινώνοντας στον προσφεύγοντα τους λόγους της εγγραφής του στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002, η Κοινότητα του παρέχει τη δυνατότητα να διατυπώσει την άποψή του προς αντίκρουση των ισχυρισμών ότι έχει σχέση με τη διεθνή τρομοκρατία. Οι παρατηρήσεις που διατύπωσε ο ενδιαφερόμενος έπρεπε να εξεταστούν επιμελώς από την Επιτροπή. Αν, ωστόσο, πρόθεση του προσφεύγοντος είναι να προσβάλει τα αποδεικτικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται η συνοπτική έκθεση της επιτροπής κυρώσεων, δεν εναπόκειται στην Κοινότητα να υποκαταστήσει εκ των υστέρων την εν λόγω επιτροπή στην εκ μέρους της εκτίμηση των αποδεικτικών αυτών στοιχείων. Εξάλλου, η Κοινότητα δεν είναι σε θέση να προβεί σε μια τέτοια a posteriori εκτίμηση, καθόσον τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία κοινοποιήθηκαν στην επιτροπή κυρώσεων από ένα μόνον κράτος μέλος των Ηνωμένων Εθνών.

95 Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή επιβεβαίωσε, αφενός, ότι δεν διέθετε κανένα από τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία. Κατ’ αυτήν, πρέπει να ζητηθεί από τα κράτη μέλη του ΟΗΕ που κατέχουν τα στοιχεία αυτά να τα προσκομίσουν.

96 Αφετέρου, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, διευκρίνισε ότι το περιθώριο που κρίνει ότι διαθέτει προς αμφισβήτηση των εκτιμήσεων της επιτροπής κυρώσεων είναι ιδιαίτερα στενό και περιορίζεται, στην πραγματικότητα, στον έλεγχο της απολύτως πρόδηλης πραγματικής πλάνης ή πλάνης εκτιμήσεως, όπως π.χ. ένα λάθος στην ταυτοποίηση του κατονομαζομένου προσώπου. Σε περίπτωση που διαπιστωνόταν τέτοιο σφάλμα, η Επιτροπή θα έπρεπε να έλθει σε επαφή με την επιτροπή κυρώσεων προκειμένου να ζητήσει τη διόρθωσή του.

97 Κατά την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, η αποδοχή του αιτήματος του προσφεύγοντος για την καθιέρωση ειδικής κοινοτικής διαδικασίας για την ανακοίνωση και την εκτίμηση των αποδείξεων θα «υπονόμευε» το σύστημα κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών. Η επιτροπή κυρώσεων, που είναι ειδικευμένη στα θέματα αυτά και υπόκειται σε ειδικούς κανόνες εμπιστευτικότητας και διερευνήσεως των πραγματικών περιστατικών, έχει ακριβώς ως αποστολή την εξέταση εξαιρετικά ευαίσθητων αποδεικτικών στοιχείων. Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις προσθέτουν ότι, αν κάθε ένα από τα 192 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών έπρεπε να αποφανθεί, ατομικώς, επί των διαθεσίμων αποδεικτικών στοιχείων πριν από τη λήψη εκτελεστικού μέτρου, το συγκεντρωτικό σύστημα κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της διεθνούς τρομοκρατίας «θα κατέρρεε» άμεσα και θα ήταν αδύνατη η επίτευξη της ορθής ισορροπίας μεταξύ του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της ανάγκης καταπολεμήσεως της διεθνούς τρομοκρατίας.

98 Όσον αφορά την εκ μέρους των κοινοτικών δικαιοδοτικών οργάνων εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, κατόπιν της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου, η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις παρατηρούν ότι, ναι μεν τα δικαιοδοτικά αυτά όργανα είναι αρμόδια να ελέγξουν τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ο έλεγχος όμως αυτός εξαρτάται από τον περιορισμένο ρόλο που αναγνωρίζεται στην Κοινότητα, η οποία δεν έχει ως αποστολή να ελέγχει την απόφαση της επιτροπής κυρώσεων ή τα αποδεικτικά στοιχεία που φυλάσσονται αποκλειστικά στη Νέα Υόρκη. Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις υπογραμμίζουν επίσης ότι η εξουσία να αποφασίζει αν ένα πρόσωπο συνδέεται με την Αλ Κάιντα και αν, συνεπώς, είναι απαραίτητο να δεσμευθούν τα περιουσιακά του στοιχεία ώστε να εμποδιστεί να χρηματοδοτήσει ή να προπαρασκευάσει τρομοκρατικές ενέργειες έχει ανατεθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας και ότι είναι δύσκολο να υπάρξει πολιτικός τομέας σημαντικότερος και περιπλοκότερος, συνεπαγόμενος εκτιμήσεις αφορώσες τη διαφύλαξη της διεθνούς και εσωτερικής ασφάλειας.

99 Κατά την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Κοινότητα, στο σύνολό της, δεν μπορεί να υποκαταστήσει με τη δική της εκτίμηση την εκτίμηση της επιτροπής κυρώσεων. Η διακριτική ευχέρεια την οποία διαθέτει η δεύτερη πρέπει να γίνεται σεβαστή όχι μόνον από τα πολιτικά όργανα της Κοινότητας, αλλά και από τα δικαιοδοτικά της όργανα. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει, συνεπώς, να σεβαστεί την απόφαση της Επιτροπής να μην υποκαταστήσει με τη δική της εκτίμηση την εκτίμηση της επιτροπής κυρώσεων, εκτός αν η απόφαση αυτή της Επιτροπής εμφανίζεται προδήλως εσφαλμένη.

100 Στην αντίθετη περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε, κατά την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, να επιβάλει στα κράτη μέλη της Ένωσης υποχρεώσεις σαφώς αντιφατικές μεταξύ τους δυνάμει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του κοινοτικού δικαίου. Αν το Γενικό Δικαστήριο υποκαθιστούσε με την εκτίμησή του την εκτίμηση της επιτροπής κυρώσεων και κατέληγε ότι ορισμένο πρόσωπο δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να περιληφθεί στο παράρτημα Ι του κανονισμού 881/2002, τα κράτη μέλη της Ένωσης θα εξακολουθούσαν να υποχρεούνται, ως μέλη του ΟΗΕ, να εφαρμόσουν την απόφαση της επιτροπής κυρώσεων, ενώ συγχρόνως θα ήταν υποχρεωμένα, ως μέλη της Ένωσης, να μην επιβάλουν κυρώσεις. Όμως, όπως προσθέτει η Επιτροπή, από το άρθρο 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών προκύπτει ότι ένα κράτος μέλος της Ένωσης δεν μπορεί να επικαλεστεί το κοινοτικό δίκαιο για να δικαιολογήσει τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων τις οποίες υπέχει από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

101 Για όλους αυτούς τους λόγους, η Επιτροπή καλεί το Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει, αφενός, αν παρασχέθηκε όντως στον προσφεύγοντα το δικαίωμα ακροάσεως και, αφετέρου, αν η εκ μέρους της Επιτροπής εκτίμηση των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος είναι παράλογη ή πάσχει από πρόδηλη πλάνη.

102 Το Συμβούλιο επίσης αμφισβητεί την εκ μέρους του προσφεύγοντος ερμηνεία της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου. Υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων απομονώνει ορισμένα χωρία από το όλο πλαίσιό τους και τους προσδίδει έννοια την οποία το Δικαστήριο δεν είχε την πρόθεση να τους δώσει. Στην πραγματικότητα, το Δικαστήριο, έχοντας διαπιστώσει, στη σκέψη 351 της αποφάσεως αυτής, ότι δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τη νομιμότητας της προσβαλλομένης πράξεως, δεν εξέτασε το ζήτημα της εκτάσεως ή της εντάσεως του δικαστικού του ελέγχου, ούτε παρέσχε συναφώς την παραμικρή κατευθυντήρια γραμμή.

103 Ειδικότερα, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το ζήτημα κατά πόσον ο προσφεύγων συνδεόταν με το δίκτυο της Αλ Κάιντα ή τους Ταλιμπάν συνεπάγεται αξιολόγηση εκ μέρους της επιτροπής κυρώσεων, στηριζόμενη σε θεωρήσεις σχετικές με την ασφάλεια και αφορώσα τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας με βάση τις συλλεγείσες πληροφορίες.

104 Το Δικαστήριο, με τη σκέψη 294 της αποφάσεως Kadi, αναγνώρισε την υπεροχή του ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας στον τομέα αυτόν. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι τα κοινοτικά όργανα δεν πρέπει να υποκαθιστούν με τη δική τους εκτίμηση, όσον αφορά την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ ενός ατόμου και του δικτύου της Αλ Κάιντα ή των Ταλιμπάν, την εκτίμηση που περιέχεται σε δεσμευτικό Ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

105 Το Συμβούλιο φρονεί επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε, εν προκειμένω, να υιοθετήσει την ίδια προσέγγιση με εκείνη που ακολουθεί οσάκις τα κοινοτικά όργανα προβαίνουν σε εκτιμήσεις που αφορούν σύνθετους και καθορισμένους με ευρείς όρους σκοπούς. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν τότε ευρεία διακριτική ευχέρεια, οι δε επιλογές τους δεν θα πρέπει να ακυρώνονται παρά μόνον αν τα όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή ενήργησαν κατά κατάχρηση εξουσίας (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 17ης Ιουλίου 1997, C‑248/95 και C‑249/95, SAM Schiffahrt και Stapf, Συλλογή 1997, σ. I‑4475, σκέψεις 24 και 25, και της 10ης Ιανουαρίου 2006, C‑344/04, IATA και ELFAA, Συλλογή 2006, σ. I‑403, σκέψη 80).

106 Συγκεκριμένα, οι επίδικες εν προκειμένω εκτιμήσεις είναι σύνθετες και προϋποθέτουν αξιολόγηση των μέτρων που είναι απαραίτητα για τη διασφάλιση της διεθνούς και εσωτερικής ασφάλειας. Προϋποθέτουν τη δεξιότητα των υπηρεσιών πληροφοριών και την πολιτική διορατικότητα που, κατά το Συμβούλιο, μόνον οι κυβερνήσεις διαθέτουν.

107 Το γεγονός ότι, εν προκειμένω, η εκτίμηση είναι εκείνη της επιτροπής κυρώσεων, και όχι εκείνη των κοινοτικών οργάνων, δεν επηρεάζει τη φύση της και ουδόλως μεταβάλλει την αρχή σύμφωνα με την οποία ο κοινοτικός δικαστής οφείλει να μην υποκαθιστά με τη δική του εκτίμηση εκείνη των αρμόδιων πολιτικών αρχών. Το Συμβούλιο εκτιμά, συναφώς, ότι Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί ούτε πρέπει να εξετάζει την ουσία της εκτιμήσεως, η οποία, κατά τη γνώμη του, εμπίπτει στην αποκλειστική ευθύνη των κυβερνήσεων στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας.

108 Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Συμβούλιο υποστήριξε, εξάλλου, ότι από την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου δεν προκύπτει ότι ο –περιθωριακός– δικαστικός έλεγχος των κοινοτικών μέτρων δεσμεύσεως των κεφαλαίων πρέπει να επεκτείνεται και στην εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων αυτών καθαυτά (σε αντιδιαστολή προς τον –περιθωριακό– έλεγχο των λόγων που προβάλλονται προς δικαιολόγηση της δεσμεύσεως των κεφαλαίων). Αυτό προκύπτει με ιδιαίτερη σαφήνεια από ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω αποφάσεως, ιδίως από το αγγλικό και το σουηδικό κείμενο της αποφάσεως αυτής.

109 Το Συμβούλιο εφιστά επίσης την προσοχή στις γενικότερες συνέπειες ενός περισσότερο εμπεριστατωμένου ελέγχου εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, τον οποίο ζητεί ο προσφεύγων. Όπως και η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, το Συμβούλιο θεωρεί ότι ένας τέτοιος έλεγχος θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατάσταση στην οποία τα κράτη μέλη θα υπείχαν συγχρόνως αντιφατικές μεταξύ τους υποχρεώσεις, ως μέλη των Ηνωμένων Εθνών και της Ένωσης.

110 Κατά το Συμβούλιο, αν όλα τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών υιοθετούσαν αυτή την προσέγγιση, το σύστημα που στηρίζεται στα Ηνωμένα Έθνη θα έπαυε να λειτουργεί. Το Συμβούλιο παρατηρεί ότι, με την απόφαση Kadi, το Δικαστήριο υπογράμμισε τον πρωταρχικό ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Κατ’ αυτό, η προτεινόμενη από τον προσφεύγοντα προσέγγιση θα εξασθενούσε την ικανότητα του Συμβουλίου Ασφαλείας προς εκπλήρωση της αποστολής του.

111 Εν κατακλείδι, το Συμβούλιο εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να επαναβεβαιώσει τον πρωταρχικό ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας στον τομέα αυτόν και να αποφανθεί ότι τα κοινοτικά όργανα δεν πρέπει να υποκαθιστούν με τη δική τους εκτίμηση ως προς την ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ ενός ατόμου και του δικτύου της Α Κάιντα ή των Ταλιμπάν την εκτίμηση που περιέχεται σε δεσμευτικό Ψήφισμα εκδοθέν από το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου

112 Πρέπει, ευθύς εξαρχής, να υπογραμμιστεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν δεσμεύεται βάσει του άρθρου 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, από τα νομικά ζητήματα που έχουν κριθεί με την απόφαση Kadi του Δικαστηρίου.

113 Όμως, τα θεσμικά όργανα και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις επανέλαβαν με έμφαση, στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, τις ανησυχίες που είχαν ήδη διατυπώσει, στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, όσον αφορά τον κίνδυνο διαταράξεως του συστήματος των κυρώσεων που έχει εγκαθιδρυθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, στο πλαίσιο της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας, διαταράξεως που θα προέκυπτε από την καθιέρωση ενός εθνικού ή περιφερειακού επιπέδου δικαστικού ελέγχου του είδους που προτείνει ο προσφεύγων υπό το φως της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου.

114 Είναι αληθές ότι, όταν αναγνωρίζεται καταρχήν αρμοδιότητα του Συμβουλίου Ασφαλείας προς επιβολή κυρώσεων έναντι ιδιωτών, αντί της αρμοδιότητας των κρατών ή του συστήματός τους (smart sanctions), ο έλεγχος αυτός θα μπορούσε να συγκρουσθεί με τις προνομίες του Συμβουλίου Ασφαλείας, ιδίως όσον αφορά τον καθορισμό του τι συνιστά απειλή για τη διεθνή ειρήνη ή ασφάλεια, τη διαπίστωση της υπάρξεως τέτοιας απειλής και τον καθορισμό των μέσων για τον τερματισμό της.

115 Βασικά, εκφράστηκαν ορισμένες αμφιβολίες, στους νομικούς κύκλους, ως προς το κατά πόσο συμβιβάζεται πλήρως η απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, αφενός, με το διεθνές δίκαιο, ειδικότερα δε με τα άρθρα 25 και 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και, αφετέρου, με τις Συνθήκες ΕΚ και ΕΕ και, ειδικότερα, με το άρθρο 177, παράγραφος 3, ΕΚ, τα άρθρα 297 ΕΚ και 307 ΕΚ, το άρθρο 11, παράγραφος 1, ΕΕ και το άρθρο 19, παράγραφος 2, ΕΕ (βλ., επίσης, το άρθρο 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ και το άρθρο 21, παράγραφοι 1 και 2, ΣΕΕ, καθώς και τη δήλωση αριθ. 13 της διασκέψεως των κυβερνήσεων των κρατών μελών σχετικά με την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας, που επισυνάπτεται στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, όπου υπογραμμίζεται ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της θα εξακολουθήσουν να δεσμεύονται από τις διατάξεις του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και, ιδίως, από την πρωταρχική ευθύνη του Συμβουλίου Ασφαλείας και των κρατών μελών του για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας»).

116 Συναφώς, υποστηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι, μολονότι το Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 287 της αποφάσεως Kadi, ότι δεν εναπόκειται στον κοινοτικό δικαστή, στο πλαίσιο της αποκλειστικής αρμοδιότητας που προβλέπει το άρθρο 220 ΕΚ, να ελέγξει τη νομιμότητα ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας εκδοθέντος δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ο έλεγχος της νομιμότητας κοινοτικής πράξεως που περιορίζεται στην εφαρμογή, σε κοινοτικό επίπεδο, ενός τέτοιου ψηφίσματος μη αφήνοντας κανένα περιθώριο προς τούτο ισοδυναμεί αναγκαστικά με έλεγχο, από πλευράς των κανόνων και αρχών της κοινοτικής έννομης τάξεως, της νομιμότητας του εφαρμοζομένου κατά τον τρόπο αυτόν ψηφίσματος.

117 Επιβάλλεται, εξάλλου, η παρατήρηση ότι, με τις σκέψεις 320 έως 325 της αποφάσεως Kadi, το Δικαστήριο προέβη εν πάση περιπτώσει σε ένα τέτοιο δικαστικό έλεγχο της συμφωνίας του καθεστώτος κυρώσεων που εγκαθίδρυσαν τα Ηνωμένα Έθνη με το καθεστώς της δικαστικής προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων το οποίο προβλέπει η Συνθήκη ΕΚ, απαντώντας στο επιχείρημα της Επιτροπής ότι τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα προστατεύονταν πλέον επαρκώς στο πλαίσιο αυτού του καθεστώτος, λαμβανομένης, ειδικότερα, υπόψη της βελτιώσεως της διαδικασίας επανεξετάσεως που παρείχε στους ενδιαφερόμενους ιδιώτες και οντότητες αποδεκτή δυνατότητα ακροάσεως από την επιτροπή κυρώσεων. Το Δικαστήριο έκρινε ειδικότερα, με τις σκέψεις 322 και 323 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η εν λόγω διαδικασία επανεξετάσεως δεν παρείχε «ασφαλώς τις εγγυήσεις μιας δικαστικής προστασίας» και ότι τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ή οντότητες δεν είχαν «στην πράξη τη δυνατότητα να προασπίσουν τα δικαιώματά τους».

118 Ομοίως, καίτοι το Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 288 της αποφάσεως Kadi, ότι ενδεχόμενη απόφαση κοινοτικού δικαιοδοτικού οργάνου κρίνουσα ότι κοινοτική πράξη εκδοθείσα προς εφαρμογήν ενός τέτοιου ψηφίσματος αντιβαίνει προς υπέρτερο κανόνα της κοινοτικής έννομης τάξης δεν θα συνεπαγόταν αμφισβήτηση της υπεροχής του ψηφίσματος αυτού σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, παρατηρήθηκε ότι μια τέτοια απόφαση, κατά την οποία η επίμαχη κοινοτική πράξη ακυρώνεται, θα είχε αναγκαστικά ως συνέπεια να καθιστά αυτή την υπεροχή ανενεργή στην κοινοτική έννομη τάξη.

119 Συνεπώς, το Δικαστήριο, μολονότι αντιλαμβάνεται συνήθως τις σχέσεις μεταξύ κοινοτικού δικαίου με γνώμονα το άρθρο 307 ΕΚ [βλ., συναφώς, απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1997, C‑124/95, Centro-Com, Συλλογή 1997, σ. I‑81, σκέψεις 56 έως 61, όπου κρίθηκε ότι το άρθρο 234 ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 307 ΕΚ) μπορεί να επιτρέψει παρεκκλίσεις ακόμα και από το πρωτογενές δίκαιο, στην περίπτωση αυτή το άρθρο 133 ΕΚ], απέκλεισε, με την απόφαση Kadi, τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου αυτού όταν πρόκειται για τις «αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, καθώς και του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που καθιερώνονται με το άρθρο 6, παράγραφος 1, ΕΕ, ως θεμέλιο της Ενώσεως» (σκέψη 303) ή, κατ’ άλλη διατύπωση, τις «αρχές που συνιστούν τα θεμέλια της κοινοτικής εννόμου τάξεως, μεταξύ των οποίων η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων» (σκέψη 304). Προκειμένου για τις αρχές αυτές, το Δικαστήριο φαίνεται, συνεπώς, να ερμηνεύει το συνταγματικό πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ ως αυτό ενός καθαρά αυτόνομης έννομης τάξης, μη υποκείμενης στους υπέρτερους κανόνες του διεθνούς δικαίου, εν προκειμένω του δικαίου που απορρέει από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

120 Τέλος, εφόσον ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών αποτελεί συμφωνία μεταξύ κρατών και, επιπλέον, η σύναψή του προηγήθηκε της συνάψεως της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 25 Μαρτίου 1957, η εξομοίωση του εν λόγω Χάρτη προς διεθνή συμφωνία συναφθείσα μεταξύ της Κοινότητας και ενός ή πλειόνων κρατών ή διεθνών οργανισμών, κατά την έννοια του άρθρου 300 ΕΚ, η οποία γίνεται στις σκέψεις 306 έως 309 της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου, προς δικαιολόγηση του ότι η «υπεροχ[ή του] στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου δεν ισχύει έναντι του πρωτογενούς δικαίου» (σκέψη 308), δημιούργησε ορισμένα ερωτηματικά.

121 Το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι οι κριτικές αυτές δεν στερούνται σοβαρότητας. Ωστόσο, όσον αφορά τη λυσιτέλειά τους, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι, υπό περιστάσεις όπως οι υπό κρίση, όπου πρόκειται για πράξη εκδοθείσα από την Επιτροπή προς αντικατάσταση προγενέστερης πράξεως ακυρωθείσας από το Δικαστήριο, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως ασκηθείσας κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή ακυρώσεως που είχε ασκηθεί κατά της πράξεως αυτής, η ίδια η αρχή της αιτήσεως αναιρέσεως και η συνακόλουθη ιεραρχία μεταξύ των δικαιοδοτικών οργάνων τού επιβάλλουν καταρχήν να μη θέτει το ίδιο υπό αμφισβήτηση τα νομικά ζητήματα που έχουν κριθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου. Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν, όπως εν προκειμένω, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ως τμήμα μείζονος συνθέσεως και θέλησε προδήλως να εκδώσει μια απόφαση αρχής. Συνεπώς, αν πρέπει να δοθεί απάντηση στα ερωτηματικά που διατύπωσαν τα όργανα, τα κράτη μέλη και οι ενδιαφερόμενοι νομικοί κύκλοι κατόπιν της αποφάσεως Kadi του Δικαστηρίου, θα πρέπει το ίδιο το Δικαστήριο να μεριμνήσει γι’ αυτό στο πλαίσιο των μελλοντικών υποθέσεων των οποίων ενδεχομένως θα επιληφθεί.

122 Πρέπει, εν παρόδω, να παρατηρηθεί ότι, ενώ ορισμένα ανώτερα εθνικά δικαστήρια έχουν υιοθετήσει μάλλον παρόμοια προσέγγιση με αυτή που ακολούθησε το Πρωτοδικείο με την απόφαση Kadi [βλ., συναφώς, την απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Λωζάννης (Ελβετία) της 14ης Νοεμβρίου 2007, στην υπόθεση 1A.45/2007, Youssef Mustapha Nada κατά Secrétariat d’État pour l’Économie, και την απόφαση του House of Lords (Ηνωμένο Βασίλειο) της 12ης Δεκεμβρίου 2007 στην υπόθεση Al-Jedda v. Secretary of State for Defence [2007] UKHL 58, η οποία αποτελεί επί του παρόντος αντικείμενο της υποθέσεως 27021/08, Al Jedda κατά Ηνωμένου Βασιλείου ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο εξής: ΕΔΑΔ], άλλα δικαστήρια ακολούθησαν μάλλον την προσέγγιση του Δικαστηρίου, κρίνοντας ότι το σύστημα διορισμού της επιτροπής κυρώσεων ήταν ασυμβίβαστο με το θεμελιώδες δικαίωμα της ασκήσεως αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής ενώπιον ανεξάρτητου και αμερόληπτου δικαστηρίου (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, την απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου του Καναδά της 4ης Ιουνίου 2009 στην υπόθεση Abousfian Abdelrazik v The Minister of Foreign Affairs and the Attorney General of Canada [2009] FC 580, η οποία παρατίθεται στη σκέψη 69 της αποφάσεως Ahmed κ.λπ. του UK Supreme Court).

123 Όμως, ο περιορισμός εν προκειμένω της εκτάσεως και της εντάσεως του δικαστικού ελέγχου κατά τον τρόπο που προτείνεται από την Επιτροπή και τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις (βλ. ανωτέρω σκέψεις 86 έως 101) και από το Συμβούλιο (βλ. ανωτέρω σκέψεις 102 έως 111) καταλήγει όχι σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο του είδους που απαίτησε το Δικαστήριο με την απόφαση Kadi, αλλά σε μια παρωδία τέτοιου ελέγχου. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται την υιοθέτηση της προσεγγίσεως την οποία ακολούθησε το Πρωτοδικείο με τη δική του απόφαση Kadi, και την οποία το Δικαστήριο, με την απόφαση που εξέδωσε κατ’ αναίρεση, έκρινε ως πάσχουσα από νομική πλάνη. Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι στο Δικαστήριο εναπόκειται καταρχήν, και όχι σ’ αυτό το ίδιο, να επιχειρήσει, ενδεχομένως, μια τέτοια μεταστροφή της νομολογίας, αν το θεωρήσει δικαιολογημένο λαμβανομένων, ιδίως, υπόψη, των σοβαρών μειονεκτημάτων που επικαλούνται τα θεσμικά όργανα και οι παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις.

124 Ασφαλώς, όπως παρατηρούν η Επιτροπή και το Συμβούλιο, το Δικαστήριο, με την απόφαση Kadi, υπενθύμισε μεταξύ άλλων ότι οι αρμοδιότητες της Κοινότητας πρέπει να ασκούνται τηρουμένου του διεθνούς δικαίου (σκέψη 291), ότι η τήρηση των υποχρεώσεων που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών επιβάλλεται επίσης στον τομέα της εμπεδώσεως της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, στο πλαίσιο της εκ μέρους της Κοινότητας εφαρμογής, διά της εκδόσεως κοινοτικών πράξεων βάσει των άρθρων 60 ΕΚ και 301 ΕΚ, Ψηφισμάτων που έχει εκδώσει το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (σκέψη 293), ότι, κατά την άσκηση αυτής της αρμοδιότητας, η Κοινότητα οφείλει να αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η έκδοση από το Συμβούλιο Ασφαλείας Ψηφισμάτων δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη αυτού συνιστά άσκηση της κύριας αρμοδιότητας αυτού του διεθνούς οργάνου προς εμπέδωση, σε διεθνή κλίμακα, της ειρήνης και της ασφάλειας, αρμοδιότητας η οποία, στο πλαίσιο του εν λόγω κεφαλαίου VII, περιλαμβάνει την εξουσία προσδιορισμού των απειλών κατά της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας καθώς και λήψεως των αναγκαίων μέτρων για την εμπέδωση ή την αποκατάστασή της (σκέψη 294) και ότι, κατά την επεξεργασία των μέτρων προς εφαρμογή ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας εκδοθέντος δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η Κοινότητα οφείλει να λαμβάνει δεόντως υπόψη το γράμμα και τους σκοπούς του αντίστοιχου ψηφίσματος, καθώς και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την εφαρμογή ενός τέτοιου ψηφίσματος (σκέψη 296).

125 Ωστόσο, σε άλλο σημείο της αποφάσεως Kadi, το Δικαστήριο παρατήρησε, μεταξύ άλλων, ότι η εφαρμογή των Ψηφισμάτων που εκδίδει το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα σχετικώς στην εσωτερική έννομη τάξη του κάθε μέλους του ΟΗΕ (σκέψη 298), ότι οι αρχές που διέπουν τη διεθνή έννομη τάξη την απορρέουσα από τα Ηνωμένα Έθνη δεν αποκλείουν τη δυνατότητα δικαστικού ελέγχου της εσωτερικής νομιμότητας κοινοτικής πράξεως, όπως ο προσβαλλόμενος κανονισμός, από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων με το αιτιολογικό ότι η πράξη αυτή αποσκοπεί στην εφαρμογή ενός τέτοιου ψηφίσματος (299), ότι σε καμία διάταξη της Συνθήκης ΕΚ δεν μπορεί να στηριχθεί μια τέτοια δικαστική ασυλία μιας τέτοιας πράξεως (σκέψη 300), ότι ο εκ μέρους του Δικαστηρίου έλεγχος του κύρους όλων των κοινοτικών πράξεων από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων πρέπει να θεωρείται ως έκφραση, εντός μιας κοινότητας δικαίου, συνταγματικής εγγυήσεως απορρέουσας από τη Συνθήκη ΕΚ ως αυτοτελούς νομικού συστήματος και μη δυνάμενης να τεθεί εν αμφιβόλω από «διεθνή συμφωνία» (σκέψη 316) και ότι, κατά συνέπεια, «τα κοινοτικά [δικαιοδοτικά] όργανα οφείλουν, σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που τους έχουν ανατεθεί από τη Συνθήκη ΕΚ, να διασφαλίζουν τον, κατ’ αρχήν πλήρη, έλεγχο της νομιμότητας όλων των κοινοτικών πράξεων με κριτήρια τα θεμελιώδη δικαιώματα τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, περιλαμβανομένων των κοινοτικών πράξεων οι οποίες […] αποσκοπούν στην εφαρμογή Ψηφισμάτων που εξέδωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών» (σκέψη 326).

126 Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το Γενικό Δικαστήριο κρίνει, τελικά, ότι οφείλει να διασφαλίσει εν προκειμένω, όπως αποφάνθηκε το Δικαστήριο με τις σκέψεις 326 και 327 της αποφάσεως Kadi, «καταρχήν πλήρη» έλεγχο της νομιμότητας του προσβαλλόμενου κανονισμού από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων, χωρίς να αναγνωρίσει υπέρ του εν λόγω κανονισμού καμία δικαστική ασυλία με το αιτιολογικό ότι αποσκοπεί στην εφαρμογή ψηφισμάτων εκδοθέντων από το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

127 Αυτό θα πρέπει να ισχύει, τουλάχιστον, επί όσο χρονικό διάστημα οι διαδικασίες επανεξετάσεως που εφαρμόζει η επιτροπή κυρώσεων προδήλως δεν παρέχουν τις εγγυήσεις μιας αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όπως το Δικαστήριο αφήνει να εννοηθεί στη σκέψη 322 της αποφάσεως Kadi (βλ., επίσης, υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσες προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Poiares Maduro στην υπόθεση αυτή, σκέψη 54).

128 Οι σκέψεις που διατυπώνει συναφώς το Δικαστήριο, με τις σκέψεις 323 έως 325 της αποφάσεως Kadi, ιδίως όσον αφορά το κεντρικό γραφείο, εξακολουθούν βασικά να ισχύουν σήμερα, έστω και λαμβανομένου υπόψη του «γραφείου του διαμεσολαβητή», η δημιουργία του οποίου αποφασίστηκε καταρχήν με το Ψήφισμα 1904 (2009) και συστάθηκε πολύ πρόσφατα. Κατ’ ουσίαν, το Συμβούλιο Ασφαλείας εξακολουθεί να μην κρίνει σκόπιμη τη σύσταση ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου αρμόδιου να αποφαίνεται, από νομικής και πραγματικής απόψεως, επί των προσφυγών που βάλλουν κατά των ατομικών αποφάσεων της επιτροπής κυρώσεων. Εξάλλου, ούτε ο μηχανισμός του κεντρικού γραφείου ούτε το γραφείο του διαμεσολαβητή θέτουν εν αμφιβόλω την αρχή σύμφωνα με την οποία η διαγραφή ενός προσώπου από τον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων απαιτεί την επίτευξη consensus στο πλαίσιο της επιτροπής αυτής. Επιπλέον, η επιλογή των αποδεικτικών στοιχείων που μπορούν να αποκαλυφθούν στον ενδιαφερόμενο εξακολουθεί να εμπίπτει στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια του κράτους το οποίο πρότεινε την εγγραφή του στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων, κανένας δε μηχανισμός δεν εγγυάται ότι ο ενδιαφερόμενος θα διαθέτει επαρκή πληροφοριακά στοιχεία ώστε να μπορεί να αμυνθεί λυσιτελώς (ούτε ότι θα πληροφορηθεί ποιο κράτος ζήτησε την εγγραφή του στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων). Τουλάχιστον για τους λόγους αυτούς, η δημιουργία του κεντρικού γραφείου και του διαμεσολαβητή δεν μπορεί να εξομοιωθεί προς θέσπιση δυνατότητας ασκήσεως αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής κατά των αποφάσεων της επιτροπής κυρώσεων (βλ. επίσης, συναφώς, τα διαλαμβανόμενα στις σκέψεις 77, 78, 149, 181, 182 και 239 της αποφάσεως Ahmed κ.λπ. του UK Supreme Court και τις σκέψεις που διατυπώνονται στο σημείο III της ένατης έκθεσης της ομάδας παρακολούθησης των κυρώσεων).

129 Υπό τις συνθήκες αυτές, ο έλεγχος τον οποίο ασκεί ο κοινοτικός δικαστής επί των κοινοτικών μέτρων δεσμεύσεως των κεφαλαίων δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικός παρά μόνον αν αφορά, εμμέσως, τις επί της ουσίας εκτιμήσεις στις οποίες προέβη η ίδια η επιτροπή κυρώσεων και τα στοιχεία επί των οποίων στηρίζονται οι εκτιμήσεις αυτές (βλ. επίσης, υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση Ahmed κ.λπ. του UK Supreme Court, σκέψη 81).

130 Όσον αφορά, ειδικότερα, την έκταση και την ένταση αυτού του δικαστικού ελέγχου τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να ασκεί, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση Kadi, δεν εκφράστηκε επί του ζητήματος αυτού (βλ. ανωτέρω σκέψη 91). Ομοίως, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο δεν εξέτασε το ζήτημα αυτό ούτε παρέσχε συναφώς την παραμικρή κατευθυντήρια γραμμή (βλ. ανωτέρω σκέψεις 102 και 108).

131 Η επιχειρηματολογία αυτή είναι προδήλως εσφαλμένη.

132 Πρώτον, κρίνοντας, βάσει μακράς συλλογιστικής, ότι ο εν λόγω έλεγχος νομιμότητας πρέπει να είναι «καταρχήν πλήρης» και να ασκείται «σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που […] έχουν ανατεθεί [στα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα] από τη Συνθήκη ΕΚ» (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψη 326), και απορρίπτοντας, επιπλέον, ρητώς την άποψη του Πρωτοδικείου ότι η επίδικη πράξη έπρεπε να απολαύει «δικαστικής ασυλίας» καθόσον περιοριζόταν στην εφαρμογή Ψηφισμάτων εκδοθέντων από το Συμβούλιο Ασφαλείας δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (απόφαση Kadi του Δικαστηρίου, σκέψη 327), το Δικαστήριο, αντιθέτως, παρέσχε απολύτως σαφή ένδειξη ως προς το ποια θα πρέπει να είναι κανονικά η έκταση και η ένταση αυτού του ελέγχου.

133 Δεύτερον, το Δικαστήριο, με τη σκέψη 336 της αποφάσεως Kadi, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχος αυτός μπορεί να αφορά, μεταξύ άλλων, τη νομιμότητα των λόγων επί των οποίων στηρίζεται η προσβαλλόμενη κοινοτική πράξη. Όμως, από τη νομολογία της οποίας γίνεται επίκληση στην εν λόγω σκέψη 336 ως δικαιολογούσας το συμπέρασμα αυτό (βλ., ειδικότερα, απόφαση του Δικαστηρίου της 28ης Ιουνίου 2005, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P έως C‑208/02 P και C‑213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I‑5425, σκέψη 462) προκύπτει ότι αυτός ο έλεγχος την νομιμότητας των λόγων εκτείνεται, μεταξύ άλλων, και στην εξακρίβωση του βασίμου της προσβαλλόμενης πράξης καθώς και των ενδεχομένων ελαττωμάτων της.

134 Τρίτον, το Δικαστήριο, με τις σκέψεις 342 έως 344 της αποφάσεως Kadi, υπογράμμισε ότι επιτακτικοί λόγοι αναγόμενοι στην ασφάλεια ή απορρέοντες από τις διεθνείς σχέσεις της Κοινότητας και των κρατών μελών της ενδέχεται μεν να αποκλείουν τη γνωστοποίηση ορισμένων στοιχείων στους ενδιαφερομένους, όμως αυτό δεν σημαίνει,