Διάταξη του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 23ης Μαρτίου 1998. - Atlantic Container Line AB e.a. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Παρέμβαση. - Υπόθεση T-18/97.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1998 σελίδα II-00589



Περίληψη



Λέξεις κλειδιά

Διαδικασία - Παρέμβαση - Ενδιαφερόμενοι - Διαφορά σχετική με την ακύρωση αποφάσεως με την οποία ανακλήθηκε λόγω παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού το ευεργέτημα της ασυλίας έναντι των προστίμων - Ενώσεις που εκπροσωπούν επιχειρήσεις ανταγωνίστριες των επιχειρήσεων που αφορά η απόφαση ανακλήσεως του ευεργετήματος της ασυλίας - Έμμεσο και υποθετικό συμφέρον για τη λύση της διαφοράς - Απαράδεκτο

[Οργανισμός (ΕΚ) του Δικαστηρίου, άρθρο 37 εδ. 2· Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 115· κανονισμός 17 του Συμβουλίου, άρθρο 15 § 6]

Περίληψη

Το δικαίωμα παρεμβάσεως σε δίκη ενώπιον του Πρωτοδικείου εξαρτάται από την προϋπόθεση να δικαιολογηθεί άμεσο και ενεστώς συμφέρον για τη λύση της διαφοράς και όχι συμφέρον σε σχέση με τους προβληθέντες ισχυρισμούς. Το δικαίωμα αυτό μπορεί να αναγνωριστεί στις αντιπροσωπευτικές ενώσεις που έχουν ως σκοπό την προστασία των μελών τους σε υποθέσεις στις οποίες ανακύπτουν ζητήματα αρχής δυνάμενα να επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό τα συμφέροντα των μελών τους.

Προκειμένου περί δίκης σχετικής με το κύρος αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία ανακλήθηκε, βάσει του άρθρου 15, παράγραφος 6, του κανονισμού 17, το ευεργέτημα της ασυλίας έναντι των προστίμων το οποίο είχε χορηγηθεί στις επιχειρήσεις μέρη νομοτύπως κοινοποιηθείσας συμφωνίας, δεν επιτρέπεται να παρέμβουν, έστω και αν υπέβαλαν καταγγελία, ενώσεις που εκπροσωπούν επιχειρήσεις ανταγωνιστικές των επιχειρήσεων που αφορά η απόφαση αυτή, καθόσον τα συμφέροντα των μελών τους δεν μπορούν, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως της προσβαλλομένης πράξεως, να επηρεαστούν σε σημαντικό βαθμό από την εκδοθησομένη απόφαση.

Συγκεκριμένα, η απόφαση ανακλήσεως του ευεργετήματος της ασυλίας δεν έχει ως αποτέλεσμα να εμποδίσει τα μέρη της κοινοποιηθείσας συμφωνίας να την εφαρμόσουν. Παρ' όλον ότι είναι νοητό ότι ο κίνδυνος να τους επιβληθεί πρόστιμο μπορεί να αποτρέψει τα μέρη της συμφωνίας να την εφαρμόσουν, το ενδεχόμενο αυτό αποτέλεσμα, αναγόμενο καθαρώς στα πραγματικά περιστατικά, εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούληση των επιχειρήσεων που μετέχουν στη συμφωνία. Συνεπώς, ναι μεν οι τρίτοι σε σχέση με την κοινοποιηθείσα συμφωνία ενδέχεται να προτιμούν να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πλην όμως πρόκειται απλώς περί εμμέσου και υποθετικού συμφέροντος που είναι ανεπαρκές για να διαπιστωθεί ότι η νομική τους κατάσταση επηρεάζεται από τη λύση της διαφοράς μεταξύ της Επιτροπής και των αποδεκτών της αποφάσεως περί ανακλήσεως του ευεργετήματος της ασυλίας.

Άλλωστε, οι τρίτοι καταγγέλλοντες δεν έχουν θεμιτό συμφέρον να αφαιρεθεί από τα μέρη συμπράξεως το ευεργέτημα της ασυλίας. Συγκεκριμένα, αντίθετα με τα προσωρινά μέτρα που η Επιτροπή μπορεί να λάβει βάσει του άρθρου 3 του κανονισμού 17, η άρση της ασυλίας έναντι των προστίμων δεν μπορεί να ωφελήσει ευθέως τους τρίτους καταγγέλλοντες. Επί πλέον, η απόφαση ανακλήσεως του ευεργετήματος της ασυλίας, απόφαση την οποία υπαγορεύουν σκέψεις σκοπιμότητας και γενικού συμφέροντος, δεν έχει σκοπό να προστατεύσει τα συμφέροντα τρίτου επιχειρηματία. Περαιτέρω, η απόφαση αυτή λαμβάνεται κατά το πέρας ειδικής διαδικασίας χωριστής από την επί της ουσίας διαδικασία η οποία έχει σκοπό να εξεταστεί το συμβιβαστό της κοινοποιηθείσας συμφωνίας με το άρθρο 85 της Συνθήκης και στο πλαίσιο της οποίας παραμένουν άθικτα τα διαδικαστικά δικαιώματα των τρίτων καταγγελλόντων. Τέλος, η εν λόγω απόφαση δεν έχει καμία συνέπεια για το οριστικό κύρος των κοινοποιηθεισών συμφωνιών και, συνεπώς, δεν μπορεί να μεταβάλει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τη νομική κατάσταση των ενώσεων που ζητούν να παρέμβουν ή των μελών τους.