2.

Δεύτερον, ο προσφεύγων στηρίζεται στο ότι του είχε καταβληθεί προσωρινή αποζημίωση σε δυο δόσεις, για ποσοστό αναπηρίας 25 ο/ο και 12 ο/ο. Ήταν επομένως βέβαιο, ενόψει του άρθρου 20, παράγραφος 3, των κανόνων — το οποίο προβλέπει τέτοιες δόσεις μόνο για «το μη αμφιαδηνοΰ-μενο τμήμα ποσοστού αναπηρίας» — ότι το ποσοστό αναπηρίας 37 ο/ο, αναλυόμενο σύμφωνα με τα ποσοστά που είχε αποδεχτεί το Μάιο του 1979 ο ιατρός που είχε διορίσει η Επιτροπή, ήταν ποσοστό δεδομένο για τους ενδιαφερόμενους. Ούτε η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ούτε η υγειονομική επιτροπή μπορούσαν να επανέλθουν σε ό,τι είχε ήδη οριστεί' αντικείμενο συζητήσεως σε μεταγενέστερη φάση της διαδικασίας μπορούσε ακόμη να αποτελέσει μόνο το μη αμφισβητούμενο τμήμα του ποσοστού αναπηρίας (ειδικότερα το ζήτημα του υπολογισμού σε ποσοστό πλέον του 2 ο/ο για τη βλάβη στο γόνατο και η συνεκτίμηση της αισθητικής βλάβης, ζητήματα τα οποία δεν είχαν θιγεί στη\έκθεση της 25ης Μαΐου 1979). Ήταν επομένως παράνομη η κρίση της υγειονονο-μικής επιτροπής, που είχε εν τω μεταξύ επιληφθεί του φακέλου, ότι το ποσοστό μόνιμης μερικής αναπηρίας ήταν μόνο 34 0/0. Αν, αντίθετα, ληφθούν υπόψη τα στοιχεία της έκθεσης της υγειονομικής επιτροπής, τα οποία μπορούν ακόμη να αποτελέσουν αντικείμενο κρίσεως (δηλαδή 8 ο/ο για βλάβη στο γόνατο, 1 ο/ο για αισθητική βλάβη), κατ'ανάγκη γίνεται δεκτό ότι ο προσφεύγων δικαιούται αποζημίωση αντίστοιχη για ποσοστό αναπηρίας 44 ο/ο (αναλυόμενο σε 25 ο/ο για τη βλάβη της όρασης, 10 % για τον τραυματισμό του κρανίου, 8 ο/ο για τη βλάβη στο γόνατο και 1 ο/ο για την αισθηκτική βλάβη). Η Επιτροπή απέκρουσε τα ανωτέρω με δριμύτητα. Κατ' αρχήν τονίζει ότι σύμφωνα με το άρθρο 20 των κανόνων η καταβολή προσωρινής αποζημίωσης νοείται μόνο στην περίπτωση που το ποσοστό αναπηρίας δεν έχει οριστικοποιηθεί, επομένως πριν από τη σταθεροποίηση των σωματικών βλαβών. Αυτό δεν συνέβαινε εν προκειμένω, διότι η σταθεροποίηση είχε επέλθει — πρβλ. το σχέδιο αποφάσεως της Επιτροπής — ήδη από το Μάιο 1979· το γεγονός ότι η διαδικασία δεν είχε περατωθεί οφείλεται αποκλειστικά στην απόρριψη του ανωτέρω σχεδίου αποφάσεως και στη σύγκληση της υγειονομικής επιτροπής. Η Επιτροπή υποστηρίζει επιπλέον ότι ως μη αμφισβητούμενο τμήμα του ποσοστού αναπηρίας μπορεί να θεωρηθεί μόνο το ποσοστό 25 ο/ο. Αυτό προκύπτει με σαφήνεια από τα έγγραφα της της 22ας Οκτωβρίου 1979 και 30ής Ιανουαρίου 1980, στα οποία είχε τονιστεί ρητά ότι τα άλλα ποσοστά αναπηρίας έπρεπε να καθοριστούν και από υγειονομική επιτροπή. Δεν έπρεπε αντίθετα να ληφθεί υπόψη η καταβολή ποσού κατά τη διεξαγωγή της δίκης στην υπόθεση 186/80 ( 6 ), καθόσον το ποσό αυτό δεν καταβλήθηκε βάσει του άρθρου 20 των κανόνων στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο παρά για χειρονομία συνδιαλλαγής και το ποσό αυτό καταβλήθηκε επιπλέον υπό τους ρητούς όρους «sans aucune reconnaissance préjudiciable» (χωρίς καμία ζημιογόνο αναγνώριση) για την Επιτροπή και «sous toutes réserves généralement quelconques, et singulièrement sous réserve de l'avis qui sera émis par la commission médicale et de la décision qui sera prise par l'AIPN au vu de cet avis» (με κάθε γενική επιφύλαξη, ιδίως δε υπό την επιφύλαξη της μελλοντικής γνωμάτευσης της υγειονομικής επιτροπής και της απόφασης που θα ελάμβανε η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, με βάση τη γνωμάτευση αυτή). Υπό τις συνθήκες αυτές και ενόψει της ελευθερίας κρίσεως που διαθέτει η Επιτροπή, σε σχέση με τα ιατρικά πορίσματα του Μαΐου 1979, αντικείμενο συζητήσεως δεν μπορεί να αποτελέσει το γεγονός ότι μετά τη γνωμοδότηση της υγειονομικής επιτροπής το ποσοστό αναπηρίας καθορίστηκε οριστικά σε 34 ο/ο. Νομίζω ότι επί του σημείου αυτού δεν είναι δυνατό να ακολουθήσω την άποψη της Επιτροπής. — Κατ'αρχάς δεν θεωρώ πειστική την άποψη ότι το άρθρο 20, παράγραφος 3, των κανόνων εφαρμόζεται μόνο αν δεν έχει επέλθει ακόμη οριστική σταθεροποίηση των σωματικών βλαβών. Θεωρώ αντίθετα εντελώς λογικό να χορηγείται προσωρινή αποζημίωση για το μη αμφισβητούμενο τμήμα του ποσοστού αναπηρίας και στην περίπτωση που οι ενδιαφερόμενοι δεν συμφωνούν για το ποσοστό αναπηρίας το οποίο πρόκειται, να καθοριστεί από υγειονομική επιτροπή, για το οποίο μπορεί να χρειαστεί ορισμένος χρόνος. Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η Επιτροπή στην πραγματικότητα εφάρμοσε εν προκειμένω το άρθρο 20, παράγραφος 3, των κανόνων, οπότε οφείλει επίσης να το λάβει υπόψη της και να αναλάβει τις συνέπειες από την εφαρμογή της διάταξης αυτής. — Όσον αφορά το ζήτημα της καταβολής επιπλέον αποζημίωσης που αντιστοιχεί σε ποσοστό αναπηρίας 12 ο/ο — ποσό που καταβλήθηκε στο πλαίσιο της υπό9εσης 186/80 1 — κατ' αρχάς πρέπει να παρατηρηθεί ότι το ποσό αυτό καταβλήθηκε λαμβανομένων υπόψη των αιτημάτων του προσφεύγοντος για να υποχρεωθεί η Επιτροπή στην καταβολή τέτοιας αποζημίωσης και ότι η ίδια η Επιτροπή είχε δηλώσει με το υπόμνημα αντικρούσεως ότι «le chef de la demande du requérant relative à cette indemnité complémentaire devient ainsi sans objet» (το αίτημα του προσφεύγοντος για την επιπλέον αυτή αποζημίωση κααίσταται έτσι άνευ αντικείμενου). Πρέπει εξάλλου να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή χορήγησε την παροχή αυτή με κάθε σχετική επιφύλαξη, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Αυτό προκάλεσε προφανή αντίφαση. Το Δικαστήριο, κατά την άποψη μου, έχει άρει την αντίφαση αυτή δεχθέν, στην 23η σκέψη της απόφασης 186/80 ( 7 ), ότι το σημείο της διαφοράς ρυθμίστηκε με την καταβολή επιπλέον προσωρινής αποζημιώσεως. Αυτό σημαίνει κατ' ανάγκη ότι η επιφύλαξη της Επιτροπής θεωρήθηκε άνευ σημασίας ή ότι δεν μπορούσε να της αποδοθεί η έννοια που της απέδιδε η Επιτροπή (να επανεξεταστεί το ζήτημα αυτό εις βάρος του προσφεύγοντος). Πράγματι, είναι αδύνατο να θεωρηθεί η «ρύθμιση μιας διαφοράς» ως απλώς προσωρινή επίλυση ενός ζητήματος (αντίθετα προς την άποψη της Επιτροπής)· ένας τέτοιος διακανονισμός προϋποθέτει αντίθετα ότι το σημείο αυτό της διαφοράς ρυθμίστηκε έτσι ώστε να ικανοποιείται ο προσφεύγων. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει — εφόσον δεν είναι δυνατό να διαγνωστεί διαφορετική νομική βάση για την παροχή που χορήγησε η Επιτροπή — παρά μόνο αν θεωρηθεί ευθύς εξαρχής ότι το ποσό αυτό καταβλήθηκε για το μη αμφισβητούμενο τμήμα του ποσοστού αναπηρίας υπό την έννοια του άρθρου 20 των κανόνων, δηλαδή για το τμήμα το οποίο η διοίκηση δεν μπορεί πλέον να επανεξετάσει αργότερα. Από όλα αυτά προκύπτει ότι το ποσοστό αναπηρίας 37 ο/ο κατέστη κατά κάποιο τρόπο οριστικό (κατά τα λοιπά μπορεί να γίνει επίσης αναφορά στην απαγόρευση της reformatio in pejus, αρχή για την εφαρμογή της οποίας συνηγορεί όχι μόνο η διάταξη του άρθρου 22 των κανόνων, αλλά και η οικονομία του άρθρου 23, που αφορά την ανάληψη των εξόδων, το οποίο δεν αντιμετωπίζει προφανώς το ενδεχόμενο ότι η υγειονομική επιτροπή διαπιστώνει το έλασσον σε σχέση με τις διαπιστώσεις του διορισμένου ιατρού). Δεδομένου ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή μπορούσε να στηριχτεί αποκλειστικά στην ιατρική έκθεση της 25ης Μαΐου 1979 και ότι στο έγγραφο της 15ης Οκτωβρίου 1980 μνημόνευσε ρητά τη γνωμοδότηση του ιατρού αυτού, τούτο σημαίνει επιπλέον ότι το ποσοστό αναπηρίας 25°/ο για την οφθαλμολογική βλάβη, 10 ο/ο για τον τραυματισμό στο κρανίο και 2 °/ο για τη βλάβη στο γόνατο δεν μπορούσε πλέον να αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεως. Τα μοναδικά σημεία τα οποία μπορούσαν ακόμη να τεθούν υπό συζήτηση — και θα παρατηρούσα ότι θα έπρεπε να ανατεθεί σχετικά στην υγειονομική επιτροπή περιορισμένη εντολή — ήταν σημεία πρυ αφορούσαν την αισθητική βλάβη λόγω του ατυχήματος και το κατά πόσο η βλάβη στο γόνατο υπερβαίνει ή όχι ποσοστό αναπηρίας 2 ο/ο. Πρέπει επομένως να θεωρηθεί δεδομένο ότι η κρίση της υγειονομικής επιτροπής, όσον αφορά τις νευρολογικές βλάβες λόγω του ατυχήματος, στερείται νομικής βάσεως και ότι πρέπει επομένως να μη ληφθεί υπόψη. Αν υποτεθεί εξάλλου ότι καμιά κριτική δεν μπορεί να ασκηθεί κατά της εκθέσεως της υγειονομικής επιτροπής και ότι συνεπώς δεν συνέτρεχε καμιά ανάγκη να κινηθεί εκ νέου η διαδικασία αυτή (ζήτημα επί του οποίου πρέπει να επανέλθω αργότερα), θα πρέπει να θεωρηθούν ως δεδομένες οι κρίσεις της υγειονομικής επιτροπής που αφορούν το ποσοστό αναπηρίας λόγω της βλάβης στο γόνατο (8 °/ο) και το υποτιθέμενο ποσοστό αναπηρίας για βλάβες αισθητικής φύσεως ( 1 ο/ο), πράγμα το οποίο θα σήμαινε ότι ο προσφεύγων δικαιούται τουλάχιστον αποζημίωση για μόνιμη αναπηρία ποσοστού 44 ο/ο. Υπό την επιφύλαξη των συμπερασμάτων από την εξέταση των άλλων αιτημάτων, που 9α ενίσχυαν ή εξασθένιζαν ένα τέτοιο συμπέρασμα, τίποτε δεν εμποδίζει στη συγκεκριμένη περίπτωση της προκειμένης υπόθεσης η απόφαση που θα εκδώσει το Δικαστήριο να περιέχει μια σχετική διάταξη, έστω κι αν πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί κανονικά να προβαίνει σε τέτοιες κρίσεις ιατρικής φύσεως.