Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Léger της 8ης Ιουλίου 1999. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας. - Παράßαση κράτους μέλους - Οδηγία 92/100/ΕΟΚ. - Υπόθεση C-213/98.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα I-06973



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

1 Με την υπό κρίση προσφυγή, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει και να της κοινοποιήσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 1992, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϋόντων της διανοίας (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ. Η Επιτροπή ζητεί να καταδικαστεί η Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.

2 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, κατά το άρθρο 15 της οδηγίας 92/100, τα κράτη μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την οδηγία αυτή πριν από την 1η Ιουλίου 1994 και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

3 Όταν διαπίστωσε ότι η προθεσμία αυτή είχε παρέλθει χωρίς να της έχει γνωστοποιηθεί η ύπαρξη μέτρων ληφθέντων από την Ιρλανδία για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, η Επιτροπή κίνησε διαδικασία αναγνωρίσεως παραβάσεως κράτους μέλους, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 226 ΕΚ).

4 Με έγγραφο της 20ής Ιανουαρίου 1995, η Επιτροπή όχλησε την Ιρλανδική Κυβέρνηση να της διαβιβάσει εντός δίμηνης προθεσμίας τις παρατηρήσεις της σχετικά με τις επισημανθείσες παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου.

5 Με έγγραφο της 22ας Μαρτίου 1995, η Ιρλανδική Κυβέρνηση γνωστοποίησε στην Επιτροπή ότι το 1994 είχε αρχίσει μια πλήρης αναμόρφωση του Copyright Act του 1963 και ότι ένα νέο λεπτομερές σχέδιο νόμου, που θα προέβαινε στον εκσυγχρονισμό των στοιχείων της ιρλανδικής νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας διά της ενσωματώσεως των διατάξεων της οδηγίας 92/100, βρισκόταν στο στάδιο της καταρτίσεώς του.

6 Μη έχοντας λάβει καμία συμπληρωματική πληροφορία, η Επιτροπή απηύθηνε στην Ιρλανδία, την 1η Ιουλίου 1997, αιτιολογημένη γνώμη, με την οποία της υπογράμμιζε εκ νέου ότι η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο είχε λήξει την 1η Ιουλίου 1994 και ότι η Ιρλανδία ήταν υποχρεωμένη να της γνωστοποιήσει κάθε εκτελεστικό μέτρο που είχε λάβει.

7 Δεδομένου ότι δεν έλαβε καμία πληροφορία σχετικά με την πρόοδο του σχεδίου μεταφοράς της οδηγίας 92/100 στο εσωτερικό δίκαιο, η Επιτροπή κίνησε την παρούσα προσφυγή για την αναγνώριση παραβάσεως κράτους μέλους.

8 Η μόνιμη αντιπροσωπεία της Ιρλανδίας στην Ευρωπαϋκή Ένωση απάντησε στην αιτιολογημένη γνώμη με έγγραφο της 26ης Αυγούστου 1997, με το οποίο γνωστοποίησε στην Επιτροπή ότι είχε σημειωθεί σημαντική πρόοδος στην κατάρτιση του σχεδίου νόμου.

9 Η Επιτροπή φρονεί ότι η υποχρέωση που υπέχει η Ιρλανδία από το άρθρο 15 της οδηγίας 92/100 περί θεσπίσεως των αναγκαίων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία πριν από την 1η Ιουλίου 1994 δεν αμφισβητείται. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η υποχρέωση αυτή απορρέει επίσης από το άρθρο 189 της Συνθήκης ΕΚ, τρίτο εδάφιο (νυν άρθρο 249 ΕΚ), καθώς και από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 10 ΕΚ).

10 Η Ιρλανδία αναγνωρίζει ότι υποχρεούται να συμμορφωθεί προς την οδηγία αυτή. Εκθέτει ότι, δεδομένου ότι η ιρλανδική νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας είχε παραμείνει αμετάβλητη από το 1963, ήταν υποχρεωμένη να αναθεωρήσει πλήρως τον Copyright Act του 1963. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση προσθέτει ότι ο νόμος βρίσκεται τώρα σε προχωρημένο στάδιο καταρτίσεως και θα είναι προσεχώς έτοιμος για δημοσίευση. Κατά συνέπεια, ζητεί από το Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία επί έξι μήνες.

11 Δεν αμφισβητείται ότι η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο που τάσσει το άρθρο 15 της οδηγίας 92/100 έληξε πριν από πέντε και πλέον έτη. Εξάλλου, η Ιρλανδική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την έλλειψη μεταφοράς της οδηγίας 92/100 στο εσωτερικό δίκαιο. Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί τεχνικές διατάξεις αναγόμενες, μεταξύ άλλων, στην ανάγκη αναμορφώσεως του συνόλου της νομοθεσίας και στον χρόνο που απαιτείται για την αναμόρφωση αυτή (2). Επομένως, υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή με αίτημα να αναγνωριστεί η παράβαση των υποχρεώσεων που επιβάλλει η οδηγία 92/100 πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη, η δε αίτηση αναστολής της παρούσας διαδικασίας πρέπει να απορριφθεί.

12 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα.

Πρόταση

13 Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι:

«1) Η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 1992, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϋόντων της διανοίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ και από το άρθρο 15 της οδηγίας αυτής.

2) Να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.»

(1) - EE L 346, σ. 61.

(2) - Απόφαση της 26ης Ιουνίου 1997, C-329/96, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1997, σ. Ι-3749).