EL
ΣυλλογήτηςΝομολογίας
ECLI:EU:T:2010 :406 1ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟ Υ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (αναιρετικό τμήμα)
της 24ης Σεπτεμβρίου 2010
Υπόθεση T-498/09 P
Petrus Kerstens
κατά
Ευρωπαϊκ ής Ε πιτροπής
«Αίτηση ανα ιρέσε ως — Υπαλληλική υπόθεση — Υπάλληλοι — Προαγωγή — Περίοδος προαγωγών 
2005 — Απονομή μορίων προτεραιότητας — Βάρος αποδείξεως — Δικαιώματα άμυνας — Αναίρεση εν 
μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη»
Αντικείμενο:Αίτηση ανα ιρέσε ως κατά της αποφάσεως το υ Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 
Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεύτερο τμήμα) της 29ης Σεπτεμβρίου 2009 , F-102/07, Kerstens 
κατά Επιτροπής (Συλλογή Υπ.Υπ. 2009 , σ. I-A-1-359 κ αι II-A-1-1881 ).
Απόφαση: Η αίτηση ανα ιρέσε ως απορρίπτεται. Ο P etrus Kerstens φέρει τα δικαστικά το υ έξοδα, 
καθώς και αυτά στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο π λαίσιο τ ης 
παρούσας διαδικασίας.
Περίληψη
1. Αναίρεση — Λόγοι — Παραδεκτό — Νομικά ζ ητήματα
(Οργανισμός του Δ ικαστηρίου, παράρτημα I, άρθρο 11 § 1)
2. Υπάλληλοι — Προαγωγή — Συγκριτική εξέταση των προσόντων — Τρόπος
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 45 § 1)
3. Διαδικασία — Έγγραφη διαδικασία
1. Βάσει του άρθρου 11 του παραρτήματος I του Οργανισμού το υ Δικαστηρίου, η α ίτηση ανα ιρέσε ως 
ενώπιον το υ Γενικού Δ ικαστηρίου π εριορίζεται σε ν ομικά ζητήματα. Το Δ ικαστήριο Δ ημόσιας 
Διοίκησης είναι το μ όνο αρμόδιο αφενός για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν 
η ανα κρίβεια το υ περιεχομένου των διαπιστώσεών το υ προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας 
που το υ υποβλήθηκαν, και αφετέρου για την εκτίμηση των περιστατικών αυτών.
2 ECLI:EU:T:2010 :406ΠΕΡΙΛΗΨΗ—ΥΠΟΘΕΣΗT-498/09P
KERSTENSκατάΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Κατά συνέπεια, είναι παραδεκτός ο ι σχυρισμός που προβάλλει ο ε νδιαφερόμενος στο π λαίσιο αιτήσεως 
αναιρέσε ως ενώπιον το υ Γενικού Δικαστηρίου ότι υ πήρξε νομικό σφάλμα κατά την ερ μηνεία των 
διατάξεων που έχουν εφαρμογή στην προαγωγή των υπαλλήλων.
(βλ. σκέψεις 25 κ αι 26)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ, 19 Μαρτίου 2010 , T-338/07 P, Bianchi κατά ETF, σκέψη 61 κ αι εκεί παρατιθέμενη νομολογία
2. Μολονότι η ε ξέταση που προηγείται της απονομής των μορίων προτεραιότητας που έχε ι στη 
διάθεσή της κάθε Γενική Δ ιεύθυνση σ τηρίζεται κυ ρίως στο σ ύνολο των εκθέσεων εξελίξεως 
σταδιοδρομίας και επομένως πρέπει να υ πάρχει κάποια αν τιστοιχία μεταξύ των μορίων αξίας και του 
αριθμού των μορίων προτεραιότητας που δίδονται στους υπαλλήλους, δεν μπορεί πάντως να 
συναχθεί το σ υμπέρασμα ότι υ πάρχει αυστηρή αριθμητική ανα λογία μεταξύ των μορίων αξίας και των 
μορίων προτεραιότητας. Συγκεκριμένα, τα μόρια προτεραιότητας προβλέφθηκαν μ ε σκοπό να δ οθεί 
στις Γενικές Διευθύνσεις η δυ νατότητα να α μείβουν το υς υπαλλήλους που έχ ουν παράσχει, κατά την 
άποψη των Γενικών Διευθύνσεων, ιδιαίτερα σημαντικές υπηρεσίες, για τις οποίες δεν αρκεί η α πονομή 
απλώς των μορίων αξίας, είτε επειδή έχ ουν επιτύχει αποτελέσματα που υπερβαίνουν το υς ατομικούς 
στόχους τους είτε επειδή έχουν καταβάλει εξαιρετικές προσπάθειες και έχουν να ε πιδείξουν εξαιρετικά 
αποτελέσματα. Στο π λαίσιο αυτό οι Γ ενικές Διευθύνσεις πρέπει να έχ ουν επομένως ορισμένη εξουσία 
εκτίμησης, την οποία θα το υς στερούσε ο κ αθορισμός συγκεκριμένης ανα λογίας μεταξύ των μορίων 
προτεραιότητας και των μορίων αξίας.
(βλ. σκέψη 29)
Παραπομπή:
ΓΔΕΕ, 23 Νοεμβρίου 2006 , T-422/04, Lavagnoli κατά Επιτροπής, που δεν έχε ι δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 61 
και 62· 1 Απριλίου 2009 , T-385/04, Valero Jordana κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2009 , σ. I-A-2-1 και II-A-2-1, 
σκέψεις 138 κ αι153
3. Η π ροφορική διαδικασία είναι, όπως και η έ γγραφη διαδικασία, ουσιώδες και, με την εξαίρεση 
ορισμένων ρητά προβλεπόμενων περιπτώσεων, υποχρεωτικό τμήμα της δίκης, το ο ποίο π αρέχε ι στους 
διαδίκους τη δυ νατότητα να ανα πτύξουν λυσιτελώς τα επιχειρήματά το υς, και συγκεκριμένα να 
διατυπώσουν την άποψή το υς επί των επιχειρημάτων ή τ ων αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων 
δεν μπόρεσαν να δ ιατυπώσουν άποψη κατά τη διάρκεια της έγγραφης διαδικασίας. Κατά συνέπεια, το 
γεγονός ότι ο ε νδιαφερόμενος δεν είχε τ η δυ νατότητα να δ ιατυπώσει εγγράφως ορισμένες από τις 
παρατηρήσεις του επί της ουσίας, επειδή το Δ ικαστήριο Δ ημόσιας Διοίκησης αποφάσισε να ε πιτρέψει 
την κατάθεση υπομνήματος απαντήσεως μόνο σε σχέσ η με ζητήματα το υ παραδεκτού, δεν μπορεί να 
θεωρηθεί ότι σ υνιστά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.
(βλ. σκέψη 38)
Παραπομπή:
ΔΕΕ, 1 Απριλίου 1982 , 141/81 έως 143 /81, Holdijk κ.λπ., Συλλογή 1982 , σ. 1299 , σκέψη 7
ΓΔΕΕ, 27 Οκτωβρίου 1994 , T-508/93, Mancini κατά Επιτροπής, Συλλογή Υ π.Υπ. 1994 , σ. I-A-239 κ αι II-761, 
σκέψεις 33 κ αι 34