ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 
ΤΗΣ 19ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1982 1 
SA Roquette Frères 
κατά Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων 
«Ἰσογλυκόζη — Ποσοστώσεις παραγωγῆς» 
Ὑπόθεση 179/80 
Περίληψη 
Προσφυγή ἀκυρώσεως — Προσφυγή στρεφομενη κατά κανονισμού ὁ ὁποιος ἐπεβεβαιώθη, 
διαρκούσης τῆς ἐκκρεμοδικίας, ἀπό νέο κανονισμό — 'Απόρριψη γιά οὐσιαστικούς λόγους 
τῆς προσφυγῆς πού είχε ἀσκηθεί ἐν τῶ μεταξύ κατά του νέου κανονισμού — Ἡ συνέχιση 
της δίκης κατά τοῦ ἐπιβεβαιωθέντος κανονισμοῦ κατέστη ἄνευ ἀντικειμένου — Δέν 
συντρέχει λόγος ἐκδόσεως αποφάσεως 
(Συνθήκη ΕΟΚ, ἄρθρο 173) 
Στην υπόθεση 179/80, 
SA ROQUETTE FRÈRES, μέ έδρα στό Lestrem (διαμέρισμα Pas-de-Calais), εκπροσωπου­
μενη ἀπό τόν ἀναπληρωτή γενικό διευθυντή Gérard Pousseaux, ἐπικουρούμενο 
ἀπό τόν δικηγόρο Marcel Veroone, εταίρο τῆς εταιρίας δικηγόρων Λίλ-
λης Veroone-Frevria-Letartre-Paillusseau-Hoste-Dutat, μέ τόπο επιδόσεων στό 
Λουξεμβοῦργο τό γραφείο τοῦ δικηγόρου Loesch, 2, rue Goethe, 
προσφεύγουσα, 
1 — Γλώσσα διαδικασίας: ἡ γαλλική. 
3623 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
κατά 
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤῶΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένου ἀπό τόν Daniel 
Vignes, διευθυντή τῆς νομικῆς υπηρεσίας τοῦ Συμβουλίου, επικουρούμενο ἀπό 
τόν Arthur Bräutigam, υπάλληλο διοικήσεως στην ἀνωτέρω υπηρεσία, μέ 
ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν Douglas Fontein, διευθυντή τῆς διευθύνσεως 
νομικών υποθέσεων τῆς Ευρωπαϊκής Τραπέζης 'Επενδύσεων, 
καθ' οὗ, 
καί 
ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤῶΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΉΤΩΝ, εκπροσωπούμενης ἀπό τόν νομικό της 
σύμβουλο, Peter Gilsdorf, επικουρούμενο ἀπό τόν Jacques Delmoly, μέλος τῆς 
νομικής τῆς υπηρεσίας, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν Mario Cervino, 
νομικό σύμβουλο τῆς 'Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg, 
παρεμβαινούσης, 
πού έχει ὡς ἀντικείμενο τήν ἀκύρωση τοῦ κανονισμοῦ 1592/80 τοῦ Συμβουλίου, 
της 24ης 'Ιουνίου 1980, περί εφαρμογής τῶν καθεστώτων ποσοστώσεων 
παραγωγής στους τομεῖς ζάχαρης καί ῖσογλυκόζης γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιου­
λίου 1980 έως τήν 30ή 'Ιουνίου 1981 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 03/029, σ. 48) καθ᾽ ὅσον ὁ ἐν 
λόγω κανονισμός παρατείνει τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής ἰσογλυ­
κόζης πού θεσπίζει ὁ κανονισμός 1111/77 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 17ης Μαΐου 1977 
περί θεσπίσεως κοινῶν διατάξεων γιά τήν ἰσογλυκόζη (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 03/018, 
σ. 86), ὅπως ἐτροποποιήθη, 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 
συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Α. O'Keeffe, U. Everling 
καί Α. Χλωρό, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart, G. Bosco, 
T. Koopmans καί O. Due, δικαστές, 
γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl 
γραμματεύς: P. Heim 
εκδίδει τήν ἀκόλουθη 
3624 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
ΑΠΟΦΑΣΗ 
Περιστατικά 
Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέ­
σεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας, τά αιτή­
ματα καί οἱ ισχυρισμοί τῶν διαδίκων έχουν 
συνοπτικῶς ὡς έξης: 
Ι — Πραγματικά περιστατικά καί 
διαδικασία 
Α — 'Ιστορικό τῆς διαφορᾶς 
1. Μέ προδικαστική ἀπόφαση τῆς 25ης 
'Οκτωβρίου 1978, στίς συνεκδικασθεῖσες 
υποθέσεις 103/77 καί 145/77 (Royal 
Scholten-Honig (Holdings) Ltd. κατά Inter­
vention Board for Agricultural Produce· Tunnel 
Refineries Ltd. κατά Intervention Board for 
Agricultural Produce, Rec. 1978, σ. 2037) τό 
Δικαστήριο έκρινε ὅτι ὁ κανονισμός 
1111/77 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 17ης Μαΐου 
1977, περί θεσπίσεως κοινῶν διατάξεων γιά 
την ἰσογλυκόζη (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 03/018, σ. 86) 
ήταν ἀνίσχυρος κατά τό ὅτι επέβαλε στά 
άρθρα 8 καί 9, μία συνεισφορά στην 
παραγωγή ἰσογλυκόζης, 5 λογιστικών 
μονάδων ἀνά 100 χιλιόγραμμα ξηράς 
ουσίας, γιά τήν περίοδο πού ἀντιστοιχεί 
στην ζαχαρική περίοδο 1977-1978. Συγκε­
κριμένως, τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι τό 
σύστημα πού ἐθέσπιζαν τά ἀνωτέρω άρθρα 
ἀντέβαινε στην γενική ἀρχή τῆς ἰσότητος 
(ἐν προκειμένω μεταξύ παραγωγῶν ζά­
χαρης καί παραγωγών ἰσογλυκόζης). Τό 
Δικαστήριο προσέθεσε, πάντως, ὅτι ἡ ἀπό­
φαση του άφηνε στό Συμβούλιο τήν ευχέ­
ρεια, νά λάβει κάθε πρόσφορο μέτρο, 
σύμφωνο πρός τό κοινοτικό δίκαιο, γιά νά εξασφαλίσει τήν καλή λειτουργία τῆς 
ἀγορᾶς γλυκαντικών. 
2. Κατόπιν τῆς ἀποφάσεως αυτής, τό Συμ­
βούλιο ἐθέσπισε, στίς 25 'Ιουνίου 1979, 
χωρίς νά λάβει ρητή γνώμη τοῦ Κοινοβου­
λίου, καί βάσει τῆς ἀπό τήν 'Επιτροπή 
ἐκπονηθείσης προτάσεως κανονισμού, ή 
ὁποία υπεβλήθη στό Κοινοβούλιο στίς 19 
Μαρτίου 1979 γιά διαβούλευση, τόν κανο­
νισμό 1293/79 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 03/025, σ. 176) 
περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ 
1111/77. Ἐν τούτοις, στά υπόψη τοῦ κανο­
νισμού 1293/79 υπάρχει ἡ μνεία «έχοντας 
υπόψη τίς διαβουλεύσεις τοῦ Ευρωπαϊκού 
Κοινοβουλίου». Ό κανονισμός ετέθη σέ 
ἰσχύ, σύμφωνα μέ τό άρθρο του 5, τήν 
1η 'Ιουλίου 1979. 
3. Ό κανονισμός 1293/79 ἐτροποποίησε 
τόν κανονισμό 1111/77 ὑπό τό φῶς της 
ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῆς 25ης 
'Οκτωβρίου 1978. 'Εκτιμώντας ὅτι τό πλέον 
πρόσφορο μέσο γιά νά ἀποφευχθεί ἡ ἀνι-
σότης μεταχειρίσεως μεταξύ παραγωγῆς 
ζάχαρης καί παραγωγῆς ἰσογλυκόζης ήταν 
ή υπαγωγή τῆς παραγωγῆς ἰσογλυκόζης σέ 
κανόνες ἀναλόγως πρός τους ισχύοντες γιά 
τήν παραγωγή ζάχαρης μέχρι 30ῆς 'Ιουνίου 
1980, ὁ κανονισμός 1293/79 ἐθέσπισε, 
ἰδίως, μεταβατικῶς μέχρι τῆς ἀνωτέρω ἡμε­
ρομηνίας, ένα προσωρινό σύστημα ποσο­
στώσεων παραγωγής ἰσογλυκόξης (πρβλ. 
έκτη αἰτιολογική σκέψη). Ό δικαιολογη­
τικός λόγος τοῦ τρόπου χορηγήσεως καί 
καθορισμού τῶν ποσοστώσεων ἐκτίθεται 
στην έβδομη αἰτιολογική σκέψη. Ή ὄγδόη 
αἰτιολογική σκέψη πραγματεύεται γιά τήν 
ἀνάγκη καθορισμού τοῦ ειδικού ποσοῦ 
συνεισφορᾶς στην παραγωγή πού εφαρμό­
ζεται στην παραγωγή ἰσογλυκόζης. 
3625 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
Οἱ σκέψεις αυτές ὑλοποιοῦνται στό 
σύστημα πού προβλέπει τό άρθρο 3 τοῦ 
κανονισμού, μέ τό όποιο παρατίθεται, μετά 
τό άρθρο 7 τοῦ κανονισμοί) 1111/77, ὁ ἀκό­
λουθος τίτλος: 
«ΤΙΤΛΟΣ ΙΙ 
Καθεστώς τῶν ποσοστώσεων 
"Αρθρο 8 
1. Τό άρθρο 9 εφαρμόζεται γιά την 
περίοδο ἀπό την Ι η 'Ιουλίου 1979 μέχρι την 
30ή Ἰουνίου 1980. 
2. Τό Συμβούλιο θεσπίζει πρίν ἀπό την 
1η Ἰανουαρίου 1980, σύμφωνα μέ τή δια­
δικασία την προβλεπομένη στό άρθρο 43, 
παράγραφος 2, τῆς συνθήκης, τό καθεστώς 
πού θά εφαρμόζεται ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1980. 
"Αρθρο 9 
1. Μία βασική ποσόστωση ἀπονέμεται σέ 
κάθε επιχείρηση παραγωγής ἰσογλυκόζης, 
πού εἶναι εγκατεστημένη μέσα στην Κοι­
νότητα γιά τήν περίοδο την προβλεπομένη 
στό άρθρο 8, παράγραφος 1. 
Μέ τήν επιφύλαξη τῆς εφαρμογής τῆς 
παραγράφου 3, ἡ βασική ποσόστωση κάθε 
ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως ισούται μέ τό 
διπλάσιο τῆς διαπιστουμένης παραγωγής 
της, στά πλαίσια τοῦ παρόντος κανο­
νισμού, κατά τήν περίοδο ἀπό 1ης Νοεμ­
βρίου 1978 μέχρι 30ης 'Απριλίου 1979. 
2. Σέ κάθε επιχείρηση πού διαθέτει μία 
βασική ποσόστωση ἀπονέμεται ὁμοίως μία 
μεγίστη ποσόστωση 'ίση μέ τή βασική της 
ποσόστωση προσαρμοσμένη μέ ἕνα συντε­
λεστή. Ὁ συντελεστής αυτός εἶναι ὁ καθο­
ριζόμενος στό άρθρο 25, παράγραφος 2, δεύ­
τερο εδάφιο, τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) ἀριθ. 
3330/74 γιά τήν περίοδο ἀπό τῆς 1ης 'Ιου­
λίου 1979 μέχρι 30ής 'Ιουνίου 1980. 
3. Ή βασική ποσόστωση πού προβλέπεται 
στην παράγραφο 1 διορθώνεται κατά 
περίπτωση ἔτσι ώστε ἡ μεγίστη ποσόστωση 
ή καθοριζομένη σύμφωνα μέ τήν παρά­
γραφο 2 : 
— νά μήν υπερβαίνει τό 85 %, 
— νά μήν εἶναι μικρότερη τοῦ 65 % τῆς ετήσιας τεχνικής δυνατότητος 
παραγωγής τῆς ἐν λόγω επιχειρήσεως. 
4. Οἱ βασικές ποσοστώσεις πού καθιερώ­
νονται σέ εφαρμογή τῶν παραγράφων 1 
καί 3 καθορίζονται γιά κάθε επιχείρηση 
ὅπως εμφαίνεται στό παράρτημα ΙΙ. 
5. Οἱ επιχειρήσεις παραγωγής ἰσογλυ­
κόζης, οἱ όποιες δέν έχουν παράγει στό διά­
στημα τῆς περιόδου τῆς ἀναφερομένης 
στην παράγραφο 1, δεύτερο εδάφιο, καί οἱ 
όποιες ἀναλαμβάνουν μία παραγωγή κατά 
τρόπο συνεχή καί διαπιστούμενη κατά τή 
διάρκεια τῆς περιόδου πού προβλέπεται 
στό άρθρο 8, παράγραφος 1, ἀπολαύνουν 
τῆς ἀπονομής μιας βασικής ποσοστώσεως 
'ίσης μέ τό μεγαλύτερο ὄγκο τῆς παραγωγής 
τους πού πέτυχαν στή διάρκεια μιᾶς ἀπό 
τίς ἀκόλουθες περιόδους: 
— 1η Αυγούστου 1976 μέχρι 31η 'Ιουλίου 
1977, 
— 1η 'Ιουλίου 1977 μέχρι 30ή 'Ιουνίου 1978. 
Στίς 'ίδιες αὐτές επιχειρήσεις ἀπονέμεται 
μία μεγίστη ποσόστωση καθοριζομένη 
σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῆς παρα­
γράφου 2. 
6. 'Απονέμεται μία βασική ποσόστωση 
στίς επιχειρήσεις πού ἀρχίζουν μία 
παραγωγή ἰσογλυκόζης κατά τρόπο συνεχή 
κατά τή διάρκεια τῆς περιόδου πού προβλέ­
πεται στό άρθρο 8, παράγραφος 1, στά 
ὅρια μιᾶς ποσότητος κοινοτικής εφεδρείας 
ἴσης μέ τό 5 ο/ο τοῦ ἀθροίσματος των 
βασικῶν ποσοστώσεων πού καθιερώθηκαν 
σέ εφαρμογή τῆς παραγράφου 1. 
7. Ή ποσότητα ἰσογλυκόζης πού παρήχθη 
κατά τήν περίοδο τήν ἀναφερομένη στό 
άρθρο 8, παράγραφος 1, καί: 
— υπερβαίνει τή μεγίστη ποσόστωση τῆς 
επιχειρήσεως, 
ή 
— παρήχθη ἀπό μία επιχείρηση πού δέν 
εὐνοήθηκε ἀπό μία βασική ποσόστωση 
δέν δύναται νά διατεθεί στην εσωτερική 
ἀγορά τῆς Κοινότητος καί πρέπει νά 
3626 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
ἐξαχθεί στή φυσική τῆς κατάσταση πρός 
τίς τρίτες χώρες χωρίς νά γίνει ἐφαρμογή 
τοῦ ἄρθρου 4. 
8. Γιά τήν παραχθεἰσα ποσότητα ἰσογλυ¬ 
κόζης πού υπερβαίνει τή βασική ποσό­
στωση χωρίς νά υπερβαίνει τή μεγίστη 
ποσόστωση, τά κράτη μέλη εισπράττουν 
ἀπό τό βιομήχανο ἰσογλυκόζης μία συνει­
σφορά στην παραγωγή. 
Γιά τήν περίοδο τήν ἀναφερομένη στό 
άρθρο 8, παράγραφος 1, τό ποσό τῆς συ­
νεισφοράς στην παραγωγή ζάχαρης πού 
καθορίζεται ἀπό τήν ζαχαρική περίοδο 
1979/80 δυνάμει τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ κανο­
νισμού (ΕΟΚ) ἀριθ. 3330/74 πού επιβα­
ρύνει τους ζαχαροβιομηχάνους. 
9. Τό Συμβούλιο, ἀποφαινόμενο μέ εἰδική 
πλειοψηφία, κατόπιν προτάσεως τῆς 'Επι­τροπής, ἀπονέμει τίς ἀναφερόμενες στίς 
παραγράφους 5 καί 6 ποσοστώσεις καί 
θεσπίζει, ἐφ᾽ ὅσον εἶναι ἀνάγκη, τους γενι­
κούς κανόνες εφαρμογής τοῦ παρόντος 
άρθρου. 
10. Οἱ τρόποι εφαρμογής τοῦ παρόντος 
άρθρου, πού προβλέπουν Ιδίως τήν 
είσπραξη ενός ποσοῦ ἐπί τῆς ποσότητος 
ἰσογλυκόζης ἡ ὁποία δέν εξάγεται στή 
φυσική τῆς κατάσταση κατά τήν περίοδο 
τήν προβλεπομένη στό άρθρο 8, παρά­
γραφος 1, καθώς καί τό ποσό τῆς συνει­
σφορᾶς στην παραγωγή, πού ἀναφέρεται 
στην παράγραφο 8, καθορίζονται σύμφωνα 
μέ την διαδικασία πού προβλέπεται στό 
άρθρο 12.» 
Τό άρθρο 4 τοῦ κανονισμοῦ ὁρίζει ὅτι τό 
παράρτημα II πού ἀκολουθεί προστίθεται 
στόν κανονισμό 1111/74: 
«ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ» 
'Επιχείρηση Διεύθυνση τῆς ἕδρας Βασικές ποσοστώσεις 
σέ τόννους 
εκφρασμένες σέ ξηρά 
ουσία 
Maizena GmbH D-2000 Hamburg I, Postfach 1000 28 000 
Amylum SA Rue de l'Intendant 49, Β-1020 Bruxelles 56 667 
Roquettes Frères SA 17, boulevard Vauban, F-59000 Lille 15 887 
SPAD 15063 Cassano Spinola, I-Alessandria 
Casella postale 1 5 863 
Fabbriche riunite 
Amido glucosio destrina SpA Piazza Erculea 9, I-Milano 
10 706 
Tunnel Refineries Ltd. Thames Bank House, Greenwich, 
UK-London SE10 0PA 21 696 
4. Μέ χωριστές ἀποφάσεις τῆς 29ης 
'Οκτωβρίου 1980 στίς υποθέσεις 138/79, 
Roquette κατά Συμβουλίου, Rec. σ. 3333 καί 
139/79, Maizena κατά Συμβουλίου, Rec. 
σ. 3393, τό Δικαστήριο ἀκύρωσε τόν κανο­
νισμό 1293/79, γιά παράβαση ουσιώδους 
τύπου, μέ τήν αιτιολογία ὅτι ἐθεσπίσθη χωρίς διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο, 
ὅπως ἀπαιτείται ἀπό τό άρθρο 43 τῆς 
συνθήκης. Πάντως, μέ τό σκεπτικό των 
ἀποφάσεων αυτών, τό Δικαστήριο ἀπέρ­
ριψε ὅλους τους ουσιαστικούς λόγους 
ἀκυρώσεως, τους στρεφόμενους κατά τοῦ 
συστήματος τῶν ποσοστώσεων παραγωγής 
3627 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
πού ἐθέσπισε ὁ κανονισμός αυτός καί ἰδίως 
κατά τοῦ καθορισμού τῶν βασικών 
ποσοστώσεων γιά τίς προσφεύγουσες στίς 
δύο υποθέσεις. 
5. Μέ τόν ἀπό 24ης 'Ιουνίου 1980 κανο­
νισμό του 1592/80 (ΕΕ ειδ. ἔκδ. 03/029, 
σ. 48), πού εξεδόθη συνεπώς διαρκούσης 
της διαδικασίας στίς υποθέσεις 138/79 καί 
139/79, τό Συμβούλιο ὥρισε ὡς εφαρμο­
στέο, γιά την περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1980 
έως 30ής 'Ιουνίου 1981 τό σύστημα ποσοστώ­
σεων παραγωγης γιά την ἰσογλυκόζη πού 
προκύπτει ἀπό τό άρθρο 5 τοῦ κανονισμού 
1111/77 (ὅπως ἐτροποποιήθη ἀπό τόν 
κανονισμό 1293/79), προσέθεσε δέ, ὅτι γιά 
την ἐν λόγω περίοδο, ἡ βασική ποσόστωση 
κάθε επιχειρήσεως παραγωγης ἰσογλυκόζης 
ήταν ἡ εφαρμοζόμενη κατά τήν περίοδο 
ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1979 έως 30ῆς 'Ιουνίου 
1980 (άρθρο 2). 
Β — 'Εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί συναφή 
περιστατικά 
1. Μέ προσφυγή πού ἐπρωτοκολλήθη στό 
Δικαστήριο στίς 21 Αυγούστου 1980, ή 
κατά τό γαλλικό δίκαιο εταιρία Roquette 
frères, πού παράγει στό εργοστάσιό της, 
στό Lestrem (Pas-de-Calais), μεταξύ άλλων 
προϊόντων καί ἰσογλυκόζη, ἐζήτησε ἀπό τό 
Δικαστήριο νά «κρίνει ἀνίσχυρη» τήν διά­
ταξη τοῦ κανονισμοῦ 1592/80 πού παρα­
τείνει τό σύστημα ποσοστώσεων τοῦ κανο­
νισμοῦ 1111/77, ὁπως ἐτροποποιήθη, καί 
τοῦ παραρτήματος ΙΙ τοῦ κανονισμοῦ 
αὐτοῦ πού ὁρίζει τήν ποσόστωση 
παραγωγης τῆς προσφευγοήσης, γιά 
τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1980 έως 
30ής'Ιουνίου 1981. 
2. Μέ δικόγραφο πού επιγράφεται 
«προσθήκη στό εισαγωγικό τῆς δίκης 
έγγραφο» τό όποιο ἐπρωτοκολλήθη στην 
γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου, στίς 8 Νοεμ­
βρίου 1980, ἡ προσφεύγουσα ζητεῖ νά κατα­δικασθεί τό Συμβούλιο στά δικαστικά 
έξοδα. 
3. Μέ διάταξη τῆς 17ης Δεκεμβρίου 1980 
τό Δικαστήριο έκανε δεκτή τήν παρέμβαση 
τῆς 'Επιτροπής, πρός υποστήριξη τῶν αιτη­
μάτων τοῦ Συμβουλίου. Πάντως γιά τους 
κατωτέρω εκτιθεμένους λόγους, ἡ 'Επι­
τροπή παρητήθη ἀπό τίς παρατηρήσεις της 
ἐπί τῆς ουσίας. 
4. Τό Συμβούλιο, φοβούμενο ὅτι τό 
Δικαστήριο θά ἀκύρωνε τίς ποσοστώσεις 
παραγωγης γιά τήν περίοδο 1980-1981, ὡς 
καθορισθείσες μέσω παραπομπής στόν 
κανονισμό 1293/79 (βλ. πρώτη αιτιολογική 
σκέψη τοῦ κανονισμοῦ 1592/80), ὁ όποιος 
εκρίθη άκυρος μέ τίς ἀνωτέρω ἀποφάσεις 
της 29ης 'Οκτωβρίου 1980, ἐθέσπισε, στίς 
10 Φεβρουαρίου 1981, τους ἀκόλουθους 
δύο κανονισμούς: 
α) Τόν κανονισμό 387/81 (ΕΕ L 44, σ. 1) 
περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού 
1111/77, περί θεσπίσεως κοινῶν διατά­
ξεων γιά τήν ἰσογλυκόζη. Ό κανονισμός 
αυτός επανεισάγει, ἰδίως, μέ παραπομπή 
στίς διατάξεις τοῦ κανονισμού 1111/77, 
τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής 
αναδρομικώς ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1979. 
Σημειωτέον ὅτι, τήν φορά αυτή, τό Συμ­
βούλιο έλαβε τήν γνώμη τοῦ Κοινοβου­
λίου (γνώμη τῆς 9ης Φεβρουαρίου 1981). 
β) Τόν κανονισμό 388/81 (ΕΕ L 44, σ. 4), 
περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού 
1592/80. Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη αιτιο­
λογική σκέψη, ὁ κανονισμός αυτός 
εξεδόθη «πρός ἀποφυγή κάθε ἀβε­
βαιότητος ὡς πρός τήν νομιμότητα τοῦ 
κανονισμού 1592/80». Τό άρθρο 1 τοῦ 
κανονισμοῦ 388/81 ὁρίζει, σχετικώς, ὅτι 
πράγματι τό άρθρο 2 τοῦ κανονισμοῦ 
1592/80 ἀναφέρεται στό άρθρο 9 τοῦ 
κανονισμοῦ 1111/77, ὅπως ἐτροπο­
ποιήθη ἀπό τόν κανονισμό 387/81. 
3628 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Σύμφωνα μέ τό άρθρο του 2, ô νέος 
κανονισμός ἐφαρμόζεται ἀπό 1ης 'Ιου­
λίου 1980. Καί στην περίπτωση αύτη, 
ελήφθη προηγουμένως ἡ γνώμη τοῦ 
Κοινοβουλίου, στίς 9 Φεβρουαρίου 1981. 
5. Στην ἀνταπάντηση του πού ἐπρωτο­
κόλλήση στην γραμματεία τοῦ Δικα­
στηρίου στίς 10 Μαρτίου 1981, τό Συμ­
βούλιο προέβαλε νέο ισχυρισμό, κατά την 
έννοια τοῦ ἄρθρου 42, παράγραφος 2, τοῦ 
κανονισμού διαδικασίας. Συγκεκριμένως 
ἰσχυρίσθη ὅτι μέ την δημοσίευση των 
κανονισμῶν 387/81 καί 388/81, στην 
'Επίσημη 'Εφημερίδα ἡ αἴτηση ἀκυρώσεως 
πού ἤσκησε ἡ προσφεύγουσα κατέστη ἄνευ 
ἀντικειμένου. 
6. Μέ πρόσθετο υπόμνημα, πού ἐπρωτο-
κολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστη­
ρίου, στίς 13 'Απριλίου 1981, ἡ προσφεύ­
γουσα ἀπήντησε στον νέο ἰσχυρισμό πού 
προέβαλε τό Συμβούλιο μέ τήν ἀντα­
πάντηση του. 
7. Ή γραπτή διαδικασία ἐπερατώθη χωρίς 
ή 'Επιτροπή νά καταθέσει, ὡς παρεμβαί­
νουσα, γραπτές παρατηρήσεις ἐπί τῆς 
οὐσίας. Μέ επιστολή τῆς 16ης Μαρτίου 
1981, ἐδήλωσε ὅτι συντάσσεται ἀπολύτως 
μέ τά επιχειρήματα τοῦ Συμβουλίου καί 
επιφυλάσσεται νά διατυπώσει τίς παρατηρή­
σεις τῆς μόνο κατά τό στάδιο τῆς προφο­
ρικής διαδικασίας. 
8. Κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ 
δικαστού καί μετ᾽ ἀκρόαση τοῦ γενικού 
εισαγγελέως, τό Δικαστήριο απεφάσισε τήν 
έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς 
προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. 
ΙΙ — Αἰτήματα τῶν διαδίκων 
Μέ τό εἰσαγωγικό τῆς δίκης έγγραφο ή 
προσφεύγουσα ζητεῖ ἀπό τό Δικαστήριο: 
— νά κρίνει ἀνίσχυρη, στό μέρος πού τήν 
άφορᾶ, τήν διάταξη τοῦ κανονισμού 
1592/80 τῆς 24ης 'Ιουνίου 1980, ἡ ὁποία 
παρατείνει τό σύστημα πού προκύπτει ἀπό τόν κανονισμό 1111/77, ὅπως ἐτρο-
ποποιήθη καί τό παράρτημα ΙΙ αὐτού 
καί ἡ ὁποία ὁρίζει ὡς εφαρμοστέα γιά 
τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1980 έως 
30ῆς 'Ιουνίου 1981 τήν ποσόστωση 
παραγωγής ἰσογλυκόζης πού καθορίσθη 
γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1979 
έως 30ῆς Ἰουνίου 1980. 
Μέ έγγραφο ἐπιγραφόμενο «προσθήκη στό 
εἰσαγωγικό τῆς δίκης έγγραφο», τό όποιο 
κατετέθη στην γραμματεία τοῦ Δικα­
στηρίου στίς 7 Νοεμβρίου 1980, ἡ προσφεύ­
γουσα ζητεί νά καταδικασθεί τό Συμβούλιο 
στά δικαστικά έξοδα. 
Μέ τό υπόμνημα ἀντικρούσεως, τό Συμ­
βούλιο ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀπορ­
ρίψει τήν αίτηση ἀκυρώσεως πού ἤσκησε ή 
προσφεύγουσα κατά τοῦ κανονισμού 
1592/80 ὡς αβάσιμη καί νά καταδικάσει 
τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα. 
Τό Συμβούλιο φρονεί ὅτι τό περί καταδίκης 
στά δικαστικά έξοδα αίτημα τῆς προσφευ-
γούσης, πού υπεβλήθη εκπροθέσμως, 
εμπίπτει ιδίως στό πεδίο εφαρμογής τοῦ 
άρθρου 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί 42 τοῦ 
κανονισμοῦ διαδικασίας καί εἶναι ἀπαρά­
δεκτο, δυνάμει τῶν άρθρων αυτών. 
Μέ τήν ἀπάντηση της, ἡ ἐνάγουσα δέν δια­
τυπώνει ρητά αἰτήματα ἀλλ᾽ ἀμφισβητεί 
τήν ἀντίρρηση τοῦ Συμβουλίου ὡς πρός τό 
παραδεκτό τοῦ αιτήματος περί καταδίκης 
στά δικαστικά έξοδα. Πράγματι, τό άρθρο 
173 τῆς συνθήκης περιορίζει εντός διμήνου 
προθεσμίας τήν δυνατότητα ἀσκήσεως 
προσφυγής ἀκυρώσεως μιᾶς πλημμελοῦς 
πράξεως, ὄχι ὅμως τό αίτημα περί κατα­
δίκης στά δικαστικά έξοδα. 'Εξ άλλου, τό 
άρθρο 42 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας 
άφορα μόνο τους νέους ισχυρισμούς, τό δέ 
αίτημα περί καταδίκης στά δικαστικά 
έξοδα δέν ἀποτελεί νέο ισχυρισμό. 
Μέ τήν ἀνταπάντηση του, τό Συμβούλιο 
ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο να ἀπορρίψει τήν 
3629 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
αίτηση ἀκυρώσεως λόγω καταχρήσεως 
δικαιώματος χωρίς νά εισέλθει στην εξέ­
ταση τῶν λόγων πού προδάλλει ἡ προσφεύ­
γουσα. Ὁ νέος αυτός ισχυρισμός στηρίζεται 
στό άρθρο 42, παράγραφος 2, τοῦ κανο­
νισμοῦ διαδικασίας. 'Επικουρικώς, τό Συμ­
βούλιο ζητεί την ἀπόρριψη τῆς ὑπό κρίση 
προσφυγῆς ὡς ἀβάσιμης· ἐν πάση 
περιπτώσει τό Συμβούλιο ζητεί ἀπό τό 
Δικαστήριο νά καταδικάσει την προσφεύ­
γουσα στά δικαστικά έξοδα. 
III — Ἰσχυρισμοί καί επιχειρήματα 
τῶν διαδίκων 
Ἡ προσφεύγουσα προβάλλει μέ τήν προ­
σφυγή τῆς ὅτι γιά μία ἀκόμη φορά τό Συμ­
βούλιο δέν ἀνέμεινε τήν γνώμη πού εἶχε 
ζητήσει ἀπό τό Κοινοβούλιο πρίν θεσπίσει 
τόν κανονισμό 1592/80. Στην ἀρχή τοῦ 
κανονισμού αὐτοῦ, τό Συμβούλιο ἀναφέ­
ρεται στην γνώμη τῆς Συνελεύσεως τό δέ 
κείμενο παραπέμπει στην σημείωση, στό 
κάτω μέρος τῆς σελίδας: JO L 97 της 
21ης 'Απριλίου 1980, σ. 33. Ὅπως προ­
κύπτει, πάντως, ἀπό τήν ΕΕ, ἡ παραπομπή 
αύτη αναφέρεται στην ἀρχή τοῦ κειμένου 
ἐνός μακροσκελοῦς ψηφίσματος πού υιο­
θέτησε τό Κοινοβούλιο στίς 29 Μαρτίου 
1980, τό όποιο περιέχει τήν γνώμη τοῦ Κοι­
νοβουλίου ἐπί 
«Ι. Τής ἀνακοινώσεως τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν 
Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων πρός τό Συμ­
βούλιο περί τῆς ρυθμίσεως τῆς κοινής 
γεωργικής πολιτικής γιά καλύτερη 
ισορροπία τῶν ἀγορών καί ὀρθολο­
γισμό τῶν εξόδων. 
II. Των προτάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων πρός τό Συμ­
βούλιο, περί καθορισμού τῶν τιμών 
ὁρισμένων γεωργικών προϊόντων καί 
περί ὀρισμένων συναφών μέτρων ἑπί 
τῶν νομισματικών ἐξισωτικών ποσών.» 
Εἶναι συνεπώς, δυνατόν νά εξακριβωθεί ὅτι 
δέν ἐζητήθη ἡ γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου, έπί τοῦ κειμένου τοῦ κανονισμού 1592/80 
καί ὅτι ἡ ἀναφορά ἀπό τό Συμβούλιο στην 
γνώμη τῆς Συνελεύσεως ἀπηχεί στην 
μέριμνα τηρήσεως ἀπαιτουμένου τύπου 
χωρίς νά έχει ὅμως ουσιαστικό περιεχό­
μενο. 
Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, δέν δύναται νά 
θεωρηθεί ὅτι ἐτηρήθη ἡ ἀπαίτηση τοῦ 
άρθρου 43, παράγραφος 2, τῆς συνθήκης 
ΕΟΚ. 
Ὅσον άφορᾶ τήν οὐσία, ἡ προσφεύγουσα 
περιορίζεται στην ἐπανάληψη τῶν επιχειρη­
μάτων πού ἀνέπτυξε στό πλαίσιο τῆς υποθέ­
σεως 138/79. 
Τό Συμθούλιο τονίζει, στό ὑπόμνημα ἀντι­
κρούσεως, ὅτι μεταξύ τῶν προτάσεων περί 
ρυθμίσεως τῆς κοινής ἀγροτικής πολιτικής 
(JO C 60 τῆς 10. 3. 1980), περιλαμβάνεται 
στό στοιχεῖο III ἡ «πρόταση κανονισμοῦ 
ΕΟΚ τοῦ Συμθουλίου περί κοινής ὀργανώ­
σεως ἀγορας στον τομέα τῆς ζάχαρης καί 
τῆς ἰσογλυκόζης». 
Ἡ πρόταση αύτη εἶχε κατ' ἀρχάς, ὡς 
σκοπό νά συνεχισθεί ἡ ρύθμιση τοῦ υφι­
σταμένου βασικού κανονισμού «ζάχαρη», 
δηλαδή τοῦ κανονισμού 3330/74, δεδο­
μένου ὅτι τό σύστημα ποσοστώσεων πού 
ἐθέσπιζε ó κανονισμός αυτός έληξε τήν 
1η 'Ιουλίου 1980. 
Στην πρόταση της, ἡ 'Επιτροπή εἶχε προ­
βλέψει, τόσο γιά τήν ζάχαρη ὅσο καί γιά 
τήν ἰσογλυκόζη, ένα σύστημα ποσοστώ­
σεων γιά περίοδο 5 ετών πού περιείχε ὁρι­
σμένες σημαντικές τροποποιήσεις τοῦ 
συστήματος καί ιδίως μείωση τῶν ποσοστώ­
σεων καί γιά τήν ζάχαρη καί γιά τήν ἰσο­
γλυκόζη. Κατά τά λοιπά, τό προτεινόμενο 
σύστημα ήταν κατά τό μάλλον ἡ ήττον 
πανομοιότυπο τοῦ ήδη εφαρμοζομένου 
στον τομέα τῆς ζάχαρης καί τῆς ἰσογλυ­
κόζης. 
'Επί τῆς προτάσεως αὐτής, τό Κοινοβούλιο 
έδωσε τήν γνώμη του, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη 
στην JO C 97 τῆς 21ης 'Απριλίου 1980, 
σ. 33. Στην ἀρκετά εμπεριστατωμένη αὐτή 
3630 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
γνώμη ἐπί τῆς ἀκολουθητέας στά προσεχή 
ἔτη πολιτικῆς τῆς Κοινότητος στόν τομέα 
τῆς ζάχαρης, τό Κοινοβούλιο ἐξεφράζετο 
κατά τῆς μειώσεως τῶν ποσοστώσεων 
(σημείο 49), καλώντας την Ἐπιτροπή νά 
ενεργήσει πρός την κατεύθυνση τῆς δια­
τηρήσεως ἐν ἰσχύι τῆς ἤδη υφισταμένης 
κανονιστικής ρυθμίσεως (σημείο 50), τέλος 
δέ ζητούσε τήν ευθυγράμμιση τοῦ συστή­
ματος τῆς ἰσογλυκόζης πρός τήν κανονι­
στική ρύθμιση τῆς ζάχαρης (σημείο 53). 
'Επομένως, τό Κοινοβούλιο εξέδωσε άκρως 
ἐμπεριστατωμένη γνώμη. 
"Αν ὅμως, μέ τήν περί τυπικοῦ ἐλαττώματος 
αιτίαση πού προβάλλει, ἡ προσφεύγουσα 
εννοεί ὅτι τό κείμενο τοῦ ἐν τέλει θεσπι­
σθέντος κανονισμοῦ δέν είχε τίποτα τό 
κοινό μέ τήν πρόταση τῆς Ἐπιτροπής, 'έτσι 
ώστε δέν εἶχε γίνει πραγματική διαβού­
λευση, τό Συμβούλιο υποστηρίζει ὅτι αυτή 
ή άποψη εἶναι εσφαλμένη. 
Πράγματι, τό Συμβούλιο, ἀφοθ έλαβε τήν 
γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου καί εκτιμώντας 
ὅτι δέν ἠδύνατο νά αποφασίσει ἀμέσως 
στό θέμα τῆς μειώσεως τῶν ποσοστώσεων, 
προτίμησε νά παρατείνει τό υφιστάμενο 
καθεστώς (κανονισμός 3330/74 γιά τήν 
ζάχαρη, κανονισμός 1111/77, ὅπως ἐτροπο¬ 
ποιήθη τό 1979, γιά τήν ἰσογλυκόζη) γιά 
μία ἀκόμη περίοδο, ἐν ἀναμονή τῆς θεσπί­
σεως τοῦ μελλοντικοῦ συστήματος (βλ. 
αιτιολογικές σκέψεις 3 καί 4 τοῦ κανο­
νισμού 1592/80). 
'Από τά ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι ἐζητήθη ή 
γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου, ἐπί προτάσεως 
τῆς Ἐπιτροπῆς ὅσον άφορᾶ τόν τομέα τῆς 
ζάχαρης καί τῆς ἰσογλυκόζης, ὅτι ἡ πρό­
ταση, πού ἀφοροῦσε διάρκεια πέντε ετῶν, 
προέβλεπε μείωση τῶν ποσοστώσεων, ὅτι 
τό Κοινοβούλιο εἶχε ἀποφανθεί κατά τῆς 
μειώσεως αυτής, ὅτι μή θέλοντας νά ἀπο­
φασίσει ἀμέσως τήν μείωση, τό Συμβούλιο 
προτίμησε νά παρατείνει γιά ἕνα έτος τό 
υφιστάμενο σύστημα, πράγμα πού έπραξε, 
υιοθετώντας πρόταση τήν ὁποία ἐτροπο¬ ποίησε ἡ 'Επιτροπή, σύμφωνα μέ τό άρθρο 
149 τῆς συνθήκης. Πρόκειται γιά τόν κανο­
νισμό 1592/80. 
"Αρα, τό Συμβούλιο ἐθέσπισε ένα σύστημα 
ἀνάλογο εκείνου πού ἐπεθύμει τό Κοινο­
βούλιο, καί τό όποιο δέν ἐτροποποιήθη ὡς 
προς τήν ουσία, ἐν σχέσει πρός τήν γνώμη 
τοῦ ὀργάνου αὐτοῦ, τό ἐθέσπισε δέ γιά 
βραχήτερο χρονικό διάστημα, ἐν ἀναμονή 
ὁριστικής ἀποφάσεως. 
"Αρα, ἡ περί τυπικοῦ ελαττώματος αἰτίαση 
εἶναι ἐν πάση περιπτώσει ἀπορριπτέα. 
Τό Συμβούλιο ἀντικρούει όλους τους 
οὐσιαστικούς λόγους ἀκυρώσεως γιά τους 
'ίδιους λόγους πού εξέθεσε στην ὑπόθεση 
138/79. 
Στην ἀπάντηση της, ἡ προσφεύγουσα προ­
βάλλει νέο λόγο ἀκυρώσεως, στηριζόμενο 
ἐπί νέου στοιχείου, δηλαδή τῶν ἀποφάσεων 
τοῦ Δικαστηρίου τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 1980, 
μέ τίς όποιες ἀκυρώθη ὁ κανονισμός 
1293/79. 
Συγκεκριμένα, προβάλλει ὅτι ὁ κανονισμός 
1592/80, καθ' ὅσον συμπίπτει μέ τόν παρα¬ 
ταθέντα κανονισμό 1293/79 πάσχει τήν 
ἰδία ἀκυρότητα μέ εκείνον. Ή πλημμέλειά 
του προκύπτει κατ' ἀνάγκη καί μάλιστα 
αυτομάτως, ἀπό τήν πλημμέλεια πού 
εδέχθη ἡ ανωτέρω ἀπόφαση. 
Όσον άφορᾶ τό παραδεκτό αὐτοῦ τοῦ 
λόγου ἀκυρώσεως, ἡ προσφεύγουσα υπο­
στηρίζει ὅτι πληροῦνται οἱ προϋποθέσεις 
τοῦ ἄρθρου 42, παράγραφος 2, τοῦ κανο­
νισμοῦ διαδικασίας. 
Ή προσφεύγουσα επιμένει, ὅσον άφορα τήν 
γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου, ὅτι αυτό ουδέ­
ποτε ἐρωτήθη, ἐπί σχεδίου παρατάσεως τοῦ 
προηγουμένου καθεστῶτος. Αυτό προ­
κύπτει τόσο ἀπό τά κείμενα πού ἐδημο¬ 
σιεύθησαν στην JO τῆς 21ης 'Απριλίου 
1980, ὅσο καί ἀπό τήν ἀπάντηση τοῦ Συμ-
3631 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
βουλίου σέ ερώτηση πού ἀπηύθυνε στό 
Δικαστήριο κατά την συνεδρίαση στην υπό­
θεση 138/79. 
Τέλος, ἡ προσφεύγουσα δηλώνει ὅτι δέν 
εμμένει ἐπί τῶν οὑσιαστικών λόγων ἀκυρώ­
σεων πού εἶχε προβάλλει προηγουμένως, 
τουλάχιστον καθ' ὅσον οἱ λόγοι αυτοί 
έγιναν δεκτοί μέ τίς ἀποφάσεις τοῦ Δικα­
στηρίου τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 1980. 
Στην ἀνταπάντηση του, τό Συμβούλιο προ­
βάλλει ὅτι ἡ δημοσίευση τῶν κανονισμών 
378/81 καί 388/81, πού ἀποτελούν καί οἱ 
δύο κείμενα προτάσεως τῆς Ἐπιτροπής πού 
τό Συμβούλιο δέν ἐτροποποίησε καί πού ἐθέ­
σπισε ἀφού τό Κοινοβούλιο εξέφερε την 
γνώμη του στίς 9 Φεβρουαρίου 1981, 
κατέστησε ἄνευ ἀντικειμένου την εκδίκαση 
τῆς προσφυγῆς ἀκυρώσεως πού ἤσκησε ή 
προσφεύγουσα. 
Περαιτέρω, φρονεί ὅτι ἡ προκειμένη 
περίπτωση παρουσιάζει πολλές ομοιότητες 
μέ την υπόθεση 243/78, Simmentbai κατά 
Επιτροπής Rec. 1980, σ. 593, παράγραφος 
9, έτσι ὥστε ἡ συνέχιση τῆς επιδίκου προ­
σφυγής δύναται νά χαρακτηρισθεί ὡς 
κατάχρηση δικαιώματος (idem, σκέψη 11). 
"Αρα τό Δικαστήριο ὀφείλει νά ἀπορρίψει 
την προσφυγή γιά τόν λόγο αυτό, χωρίς 
καν νά εξετάσει τίς αιτιάσεις τῆς προσφευ-
γούσης. 
Αυτός ὁ νέος ισχυρισμός στηρίζεται στό 
άρθρο 42, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοῦ 
διαδικασίας. Κατά τά λοιπά, τό Συμβούλιο ἀναπτύσσει 
τά επιχειρήματα του μέ στόχο τήν 
ἀπόρριψη τῆς προσφυγής τόσο τυπικώς 
ὅσο καί οὐσιαστικώς. 
Στό προσθετό τῆς υπόμνημα, ἡ προσφεύ­
γουσα παρατηρεί ἰδίως, ὅτι στην πραγματι­
κότητα ἡ προκείμενη περίπτωση διαφέρει 
τελείως τῆς υποθέσεως Simmentbai. Σέ 
τελευταία ανάλυση, δύναται νά θεωρηθεί 
ὅτι πρόκειται γιά περίπτωση ὅπου δέν συ­
ντρέχει λόγος εκδόσεως ἀποφάσεως. Κατά 
συνέπεια, ἡ προσφεύγουσα δέν 'έχει κανένα 
λόγο νά παραιτηθεί. 'Αντιθέτως, δηλώνει 
ὅτι ἐπαφίεται στην κρίση τοῦ Δικαστηρίου, 
ὅσον άφορᾶ τό ζήτημα ἄν συντρέχει ἡ ὄχι, 
ἐν προκειμένω, λόγος ἐκδόσεως ἀποφά­
σεως. 
Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ προσφεύγουσα 
ζητεί νά καταδικασθεί τό Συμβούλιο στά 
δικαστικά έξοδα. 
ΙV — Προφορική διαδικασία 
Ἡ ἑταιρία Roquette Frères, εκπροσωπού­
μενη ἀπό τόν δικηγόρο Veroone, καί τό 
Συμβούλιο, εκπροσωπούμενο ἀπό τόν 
Vignes, παρέστησαν κατά τήν συνεδρίαση 
τῆς 8ης 'Ιουλίου 1981. Ό γενικός εἰσαγγε-
λεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τό 
πέρας τῆς συνεδριάσεως. 
Σκεπτικό 
1 Μέ δικόγραφο πού κατετέθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς 21 Αὐγού­
στου 1980 ἡ εταιρία γαλλικοί) δικαίου Roquette Frères ἤσκησε, δυνάμει τοῦ 
άρθρου 173, παράγραφος 2, τῆς συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή μερικής ἀκυρώσεως 
τοῦ κανονισμοῦ 1592/80 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 24ης 'Ιουνίου 1980, περί ἐφαρ­
μογής τῶν καθεστώτων ποσοστώσεων παραγωγής στους τομείς ζάχαρης καί 
ἰσογλυκόζης γιά τήν περίοδο ἀπό τῆς 1ης 'Ιουλίου 1980 ἕως τήν 30ή 'Ιουνίου 
1981 (ΕΕ ειδ. ἔκδ. 03/029, σ. 48). Συγκεκριμένως, ἡ προσφεύγουσα ζητεί ἀπό τό 
3632 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Δικαστήριο νά κρίνει ἀνίσχυρο τό άρθρο 2 καθώς καί τό παράρτημα II τοῦ 
κανονισμοῦ αὐτοῦ. Ή πρώτη παράγραφος τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου παρατείνει τό 
σύστημα τῶν ποσοστώσεων παραγωγης ἰσογλυκόζης πού προσετέθη, γιά την 
περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1979 έως 30ῆς 'Ιουνίου 1980, στόν κανονισμό 1111/77 
τοῦ Συμβουλίου, τῆς 17ης Μαΐου 1977, περί θεσπίσεως κοινῶν διατάξεων γιά 
τήν ἰσογλυκόζη (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 03/025, σ. 179). Σύμφωνα μέ την δεύτερη παρά­
γραφο τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἡ βασική ποσόστωση κάθε ἐπιχειρήσεως ἰσογλυκόζης, 
γιά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1980 έως 30ῆς 'Ιουνίου 1981 εἶναι ἡ ἐφαρμο¬ 
σθείσα κατά τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1979 έως 30ῆς 'Ιουνίου 1980. 
2 Σημειωτέον ὅτι ὁ κανονισμός 1592/80 τοῦ Συμβουλίου ἐθεσπίσθη διαρκούσης 
τῆς διαδικασίας πού έμελλε νά καταλήξει στην ἀκύρωση ἀπό τό Δικαστήριο, μέ 
τίς ἀποφάσεις τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 1980 (Roquette κατά Συμβουλίου, 138/79, 
Rec. σ. 3333 καί Maizena κατά Συμβουλίου, 139/79, Rec. σ. 3393) τοῦ κανονισμοῦ 
1293/79, γιά τόν λόγο ὅτι ἐθεσπίσθη χωρίς διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο 
ὅπως ἀπαιτεί τό άρθρο 43 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Πάντως, στό σκεπτικό τῶν ἀποφά­
σεων αὐτων, τό Δικαστήριο ἀπέρριψε όλους τους ουσιαστικούς λόγους ἀκυρώ­
σεως, τους στρεφόμενους κατά τοῦ συστήματος τῶν ποσοστώσεων παραγωγής 
πού ἐθέσπισε ὁ κανονισμός αυτός ὡς πρός τήν ἰσογλυκόζη, καί ιδίως κατά τοῦ 
καθορισμοῦ βασικῶν ποσοστώσεων γιά τίς προσφεύγουσες στίς δύο υποθέσεις. 
3 Στην προσφυγή της, ἡ προσφεύγουσα προβάλλει ὅτι τό Συμβούλιο ἐθέσπισε τόν 
κανονισμό 1592/80 χωρίς νά έχει λάβει τήν γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου. Ὡς πρός 
τήν οὐσία, περιορίζεται στην ἐπανάληψη τῶν επιχειρημάτων πού εἶχε ἀναπτύξει 
στην υπόθεση 138/79, τά όποια ήδη μέ τήν ἀνωτέρω ἀπόφαση ἐπί τῆς υποθέ­
σεως αυτής δεν είχαν γίνει δεκτά ἀπό τό Δικαστήριο. Στην ἀπάντηση της, προ­
βάλλει περαιτέρω ὅτι, ὁ κανονισμός 1592/80, καθ' ὅσον ταυτίζεται μέ τόν κανο­
νισμό 1293/79 πού παρετάθη, πάσχει τήν 'ίδια ἀκυρότητα ὅπως καί εκείνος. Ή 
πλημμέλειά του προκύπτει κατ' ἀνάγκη ἀπό τήν πλημμέλεια πού εδέχθη ἡ ἀνω­
τέρω απόφαση. Ή προσφεύγουσα ἐδήλωσε, τέλος, ὅτι δέν εμμένει πλέον στους 
ουσιαστικούς λόγους ἀκυρώσεως πού προβάλλει μέ τήν προσφυγή της. 
4 Σημειωτέον ὅτι, στίς 10 Φεβρουαρίου 1981, ἐνῶ ἡ προκειμένη υπόθεση εκκρε­
μοῦσε ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου, τό Συμβούλιο ἐθέσπισε, ἀφοῦ έλαβε στίς 4 
Φεβρουαρίου 1981, τήν γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου, τους έξῆς δύο κανονισμούς: 
3633 
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 19. 10. 1982 — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
α) Τόν κανονισμό 387/81 (ΕΕ L 44, σ. 1) περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ 
1111/77, περί θεσπίσεως κοινῶν διατάξεων γιά την ἰσογλυκόζη. Ό κανο­
νισμός αυτός επανεισάγει, μέ παραπομπή στίς διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 
1111/77, τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής, ἀναδρομικώς ἀπό 1ης Ιου­
λίου 1979. 
β) Τόν κανονισμό 388/81 (ΕΕ L 44, σ. 4) περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ 
1592/80. Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη αιτιολογική σκέψη, ὁ κανονισμός αυτός 
εξεδόθη «πρός ἀποφυγή κάθε ἀβεβαιότητος ὡς πρός τήν νομιμότητα τοῦ 
κανονισμοῦ 1592/80». Τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμοῦ 388/81, ορίζει, σχετικώς, 
ὅτι πράγματι τό άρθρο 2 τοῦ κανονισμοῦ 1592/80 ἀναφέρεται στό άρθρο 9 
τοῦ κανονισμοῦ 1111/77, ὅπως ἐτροποποιήθη ἀπό τόν κανονισμό 387/81. Ό 
κανονισμός 388/81, σύμφωνα μέ τό άρθρο 2, εφαρμόζεται ἀπό 1ης 'Ιουλίου 
1980. 
5 Μέ τό υπόμνημα ἀνταπαντήσεως του, τό Συμβούλιο προβάλλει νέο ισχυρισμό, 
κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 42 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, υποστηρίζοντας 
ὅτι ἡ διαφορά κατέστη άνευ ἀντικειμένου, μέ τήν θέσπιση τῶν ανωτέρω δύο 
κανονισμῶν. Περαιτέρω, φρονεί ὅτι ἡ προσφεύγουσα δέν έχει πλέον συμφέρον 
νά εμμείνει στην προσφυγή, ἡ συνέχιση τῆς ὁποίας δύναται νά χαρακτηρισθεί 
ὡς κατάχρηση δικαιώματος. 
6 'Απαντώντας στό νέο ισχυρισμό τοῦ Συμβουλίου, ἡ προσφεύγουσα διευκρίνησε 
μέ πρόσθετο υπόμνημα ὅτι δέν επιθυμεί νά παραιτηθεί τῆς προσφυγής, άλλά 
επαφίεται στην κρίση τοῦ Δικαστηρίου ὡς πρός τό ἄν συντρέχει — ἡ ὄχι — 
λόγος εκδόσεως ἀποφάσεως. 
7 Ἐμμένοντας στην προκειμένη προσφυγή της, ἡ προσφεύγουσα ἤσκησε, μέ δικό­
γραφο πού ἐπρωτοκολλήθη στό Δικαστήριο στίς 7 Μαΐου 1981, προσφυγή ἀκυρώ­
σεως τῶν κανονισμών 387/81 καί 388/81 τοῦ Συμβουλίου. Μέ ἀπόφαση τῆς 30ῆς 
Σεπτεμβρίου 1982, τό Δικαστήριο ἀπέρριψε, ὡς ἀβάσιμη, αυτή τήν προσφυγή 
ἀκυρώσεως. 
8 'Από τίς ἀνωτέρω σκέψεις έπεται ὅτι ἡ προσφεύγουσα δέν ἔχει πλέον συμφέρον 
στην ενδεχομένη ἀκύρωση τοῦ κανονισμοῦ 1592/80, δεδομένου ὅτι οἱ διατάξεις, 
τήν ἀκύρωση τῶν ὁποίων ζητεί, ἐπιβεβαιώθησαν ἐν τῶ μεταξύ, μέ κανονισμό, 
3634 
ROQUETTE FRÈRES / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
κατά τοῦ όποιου ἡ προσφεύγουσα ἤσκησε προσφυγή ἀκυρώσεως πού ἀπερρίφθη 
ὡς ἀβάσιμη μέ την προαναφερθείσα ἀπόφαση. 
9 "Αρα δέν συντρέχει λόγος ἐκδόσεως ἀποφάσεως. 
'Επί τῶν δικαστικῶν εξόδων 
10 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69, παράγραφος 5, τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ἄν ή 
εκδίκαση τῆς υποθέσεως δέν καταλήξει στην έκδοση ἀποφάσεως, τό Δικαστήριο 
κανονίζει τα έξοδα κατά τήν κρίση του. 
11 "Αν ἡ προσφεύγουσα εἶχε παραιτηθεί τῆς προσφυγῆς ἀφοῦ έλαβε γνώση των 
τροποποιήσεων τοῦ επιδίκου κανονισμοῦ, ἀπό τους δύο κανονισμούς τῆς 10ης 
Φεβρουαρίου 1981, ἡ παραίτηση τῆς θά ἐκρίνετο δικαιολογημένη ἐκ τῆς στά­
σεως τοῦ Συμβουλίου, τό όποιο θά κατεδικάζετο στά δικαστικά έξοδα. 
12 Όμως, ἀπό τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση 110/81 προκύπτει ὅτι, 
ή πλημμέλεια πού ἐπικαλείται ἡ προσφεύγουσα πρός στήριξη τῆς ὑπό κρίση 
προσφυγής της, ἀκόμη καί ἄν θεωρηθεί υφισταμένη, ἐκαλύφθη μέ τή θέσπιση 
τοῦ κανονισμοῦ 388/81 καί ὅτι, ἡ προσφεύγουσα δέν εἶχε πλέον συμφέρον στην 
συνέχιση τῆς δίκης. 
13 Βάσει τῶν ἀνωτέρω, εἶναι δίκαιο νά φέρει κάθε διάδικος τά δικά του δικαστικά 
έξοδα. 
Διά ταῦτα 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 
κρίνει καί ἀποφασίζει: 
1) Δέν συντρέχει λόγος εκδόσεως ἀποφάσεως. 
3635 
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. REISCHL — ΥΠΟΘΕΣΗ 179/80 
2) Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα. 
Mertens de Wilmars Ο᾽Keeffe Everling Χλωρός 
Pescatore Mackenzie Stuart Bosco Koopmans Due 
Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στις 19 Ὀκτωβρίου 
1982. 
Ὁ γραμματεύς 
Ρ. Heim Ὁ πρόεδρος 
J. Mertens de Wilmars 
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ GERHARD REISCHL 
ΠΟΥ ΑΝΕΠΤΥΧΘΗΣΑΝ ΣΤΙΣ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 1981 1 
Κύριε πρόεδρε, 
Κύριοι δικαστές, 
Ἡ εκδίκαση τῆς παρούσης υποθέσεως, δέν 
κατέληξε σέ έκδοση ἀποφάσεως, καί κατά 
συνέπεια, σύμφωνα μέ τό άρθρο 69, παρά­
γραφος 5, τοῦ κανονισμού διαδικασίας, τό 
Δικαστήριο κανονίζει τά δικαστικά έξοδα 
κατά τήν κρίση του. 
"Αν εξετάσει κανείς τίς πιθανότητες νά 
γίνει παραδεκτή ἡ προσφυγή στό τελευταίο 
στάδιο τῆς διαδικασίας, τότε πράγματι θά 
ἀπέμενε ένας καί μόνον ισχυρισμός, ὅτι 
δηλαδή ὁ κανονισμός, κατά τοῦ ὁποίου 
στρέφεται ἡ προσφυγή, ἐξεδόθη χωρίς τήν 
ἀναγκαία διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο. 
Δέν νομίζω ὅτι αυτό ευσταθεί, διότι τό 
Κοινοβούλιο δέν πήρε μέν θέση ἐπ᾽ αυτού τοῦ συγκεκριμένου κανονισμού, άλλα ἐπί 
ενός σχεδίου κανονισμοῦ πού ἀπέβλεπε 
στην θέσπιση ενός συστήματος ποσοστώ­
σεων γιά ένα χρονικό διάστημα 5 ετών. 
Κατά τήν γνώμη μου, στην συναίνεση τοῦ 
Κοινοβουλίου γιά τήν θέσπιση μιᾶς νέας 
ὁλικής ρυθμίσεως ευρίσκεται επίσης ἡ συ­
ναίνεση γιά τήν παράταση τῆς ἀντίστοιχης 
ρυθμίσεως πού 'ίσχυε μέχρι τότε. 
Πράγματι, εἶναι επίσης χαρακτηριστικό ὅτι 
ἐνῶ τό Κοινοβούλιο παρενέβη στην πρώτη 
υπόθεση (υπόθεση 138/79, Roquette frères 
κατά Συμβουλίου τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοι­
νοτήτων, ἀπόφαση τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 
1980), δέν παρενέβη στην παρούσα υπό­
θεση. Νομίζω ὅτι καί τό Κοινοβούλιο είναι 
τῆς γνώμης ὅτι στην παρούσα υπόθεση δέν 
εμειώθησαν οἱ εξουσίες του. 
Κατά συνέπεια ἡ προσφυγή εἶναι ἀνέρειστη. Ἐν τούτοις προτείνω, νά διατάξει 
τό Δικαστήριο τον συμψηφισμό τῶν δικαστικῶν εξόδων, δηλαδή κάθε διάδικος 
νά φέρει τά έξοδά του. 
1 — Μετάφραση ἀπό τά γερμανικά. 
3636