EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 38/2

Αναίρεση που άσκησαν στις 17 Δεκεμβρίου 2010 η Brookfield New Zealand Ltd και η Elaris SNC κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 13 Σεπτεμβρίου 2010, στην υπόθεση T-135/08, Schniga κατά ΚΓΦΠ-Elaris και Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer)

(Υπόθεση C-534/10 P)

2011/C 38/03

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσες: Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC (εκπρόσωπος: M. Eller, Rechtsanwalt)

Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών, Schniga GmbH

Αιτήματα των αναιρεσειουσών

Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·

— να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο ή, επικουρικώς, να απορρίψει, εκδίδοντας αμετάκλητη απόφαση, την προσφυγή της προσφεύγουσας Schniga GmbH και, ακολούθως, να επικυρώσει την απόφαση του τμήματος προσφυγών του ΚΓΦΠ, της 21ης Νοεμβρίου 2007, στις υποθέσεις A 003/2007 και A 004/2007·

— να διατάξει την απόδοση των δικαστικών εξόδων.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί για τους ακόλουθους λόγους:

Ι. Απαράδεκτος ο τρίτος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα Schniga GmbH. Μη νόμιμη επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών που εκτίμησε το τμήμα προσφυγών. Παράβαση του άρθρου 73, παράγραφος 2, του κανονισμού 2100/94 (1) (στο εξής: κανονισμός).

— Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα Schniga GmbH προς στήριξη της προσφυγής της με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών, τον οποίο δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι προϋπέθετε την επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών, η οποία απαγορεύεται από το άρθρο 73, παράγραφος 2, του κανονισμού.

— Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 73, παράγραφος 2, του κανονισμού, επανεξετάζοντας παρανόμως τις πραγματικές διαπιστώσεις του τμήματος προσφυγών σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο των συστάσεων κατά περίπτωση, υπό την έννοια του άρθρου 55, παράγραφος 4, του κανονισμού και το πώς αυτές έγιναν αντιληπτές από την προσφεύγουσα.

ΙΙ. Παράβαση του άρθρου 55, παράγραφος 4, σε συνδυασμό με τα άρθρα 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 80 του κανονισμού 2100/94 (στο εξής: κανονισμός).

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι το άρθρο 55, παράγραφος 4, του κανονισμού παρέχει στο ΚΓΦΠ την ευχέρεια να διατυπώνει συστάσεις κατά περίπτωση, των οποίων η μη τήρηση συνεπάγεται την απόρριψη αιτήσεως, σύμφωνα με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού, όχι μόνο βάσει της ποιότητας του προσκομιζομένου εντός ορισμένης προθεσμίας υλικού, αλλά και βάσει των εγγράφων αποδείξεων της εν λόγω ποιότητας.

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι το άρθρο 55, παράγραφος 4, του κανονισμού παρέχει στο ΚΓΦΠ την ευχέρεια να διατυπώνει κατά περίπτωση αυτοτελείς και ανεξάρτητες συστάσεις, αφενός σχετικά με το υλικό αυτό καθαυτό και, αφετέρου σχετικά με τις έγγραφες αποδείξεις της ποιότητας, των οποίων η μη τήρηση συνεπάγεται την απόρριψη αιτήσεως, σύμφωνα με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού.

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε, επίσης, εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι το άρθρο 55, παράγραφος 4, σε συνδυασμό με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού παρέχουν στο ΚΓΦΠ την ευχέρεια να επιτρέπει την υποβολή νέου υλικού, στην περίπτωση παρελεύσεως της προηγουμένως ταχθείσας προθεσμίας για την υποβολή υλικού ορισμένης ποιότητας, για τον λόγο και μόνο ότι δεν είχε παρέλθει ακόμη η προθεσμία για την αποστολή εγγράφων αποδείξεων σχετικά με την ποιότητα του εν λόγω υλικού.

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι το άρθρο 55, παράγραφος 4, σε συνδυασμό με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού παρέχουν στο ΚΓΦΠ την ευχέρεια να επιτρέπει την υποβολή νέου υλικού μη προσβεβλημένου από ιό, μετά την παρέλευση της ταχθείσας προθεσμίας για την υποβολή του εν λόγω υλικού και αφού είχε καταστεί απολύτως σαφές ότι το εν λόγω υλικό ήταν προσβεβλημένο από ιό.

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε, επίσης, εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) — δεδομένου ότι το υποβληθέν υλικό ήταν προσβεβλημένο από ιό και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε και δεν επρόκειτο ποτέ να αποσταλεί φυτοϋγειονομικό πιστοποιητικό για το εν λόγω υλικό- ότι η διατύπωση «το ταχύτερο δυνατόν» στην πρόσκληση για την αποστολή του ελλείποντος φυτοϋγειονομικού πιστοποιητικού για το ήδη υποβληθέν υλικό, δεν θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ταχθείσα προθεσμία, και εν πάση περιπτώσει ως παρελθούσα προθεσμία, στο πλαίσιο συγκεκριμένης συστάσεως υπό την έννοια του άρθρου 55, παράγραφος 4, του κανονισμού, συνεπαγόμενη την απόρριψη της αιτήσεως σύμφωνα με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού.

— Το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε, επίσης, εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι το άρθρο 55, παράγραφος 4, του κανονισμού παρέχει στο ΚΓΦΠ πλήρη διακριτική ευχέρεια να διασφαλίζει, χωρίς κανέναν περαιτέρω ιεραρχικό ή δικαστικό έλεγχο, τη σαφήνεια και νομική ακρίβεια των συστάσεων που διατυπώνει κατά περίπτωση, των οποίων η μη τήρηση συνεπάγεται την απόρριψη αιτήσεως, σύμφωνα με το άρθρο 61, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού και, επιπροσθέτως, εκτιμώντας (ή δεχόμενο σιωπηρώς) ότι η εν λόγω διακριτική ευχέρεια εκτιμήσεως του Γραφείου μπορεί να ασκηθεί α) ανεξαρτήτως της τυχόν εκ μέρους του αιτούντος νομότυπης και εμπρόθεσμης υποβολής αιτήσεως επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση κατά το άρθρο 80 του κανονισμού και β) χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το πώς οι εν λόγω συστάσεις έγιναν στην πράξη αντιληπτές από τον αιτούντα ή η εκ μέρους του αιτούντος καλόπιστη ή μη ερμηνεία των εν λόγω συστάσεων.

(1) ΕΕ L 227, σ. 1.