ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 239/28

Αναίρεση που άσκησαν στις 8 Μαΐου 2017 οι Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) στις 28 Φεβρουαρίου 2017 στην υπόθεση T-163/14, Canadian Solar Emea κ.λπ. κατά Συμβουλίου

(Υπόθεση C-237/17 P)

(2017/C 239/35)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσες: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. (εκπρόσωποι: J. Bourgeois, δικηγόρος, S. De Knop, advocaat, M. Meulenbelt, advocaat, A. Willems, δικηγόρος)

Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-163/14·

— να κάνει δεκτή την πρωτόδικη προσφυγή και να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό καθόσον αφορά τις αναιρεσείουσες·

— να καταδικάσει το αντίδικο κατ’ αναίρεση στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειουσών, καθώς και στα δικά του δικαστικά έξοδα, τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στην κατ’ αναίρεση δίκη·

— να καταδικάσει κάθε άλλο διάδικο της κατ’ αναίρεση δίκης στα δικαστικά του έξοδα·

Επικουρικώς:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-163/14·

— να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο·

— να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας και της κατ’ αναίρεση δίκης, ώστε να αποφασίσει επ’ αυτών το Γενικό Δικαστήριο·

— να καταδικάσει κάθε άλλο διάδικο της κατ’ αναίρεση δίκης στα δικαστικά του έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον απαίτησε από τις αναιρεσείουσες να αποδείξουν έννομο συμφέρον ως προς τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο που προέβαλαν· εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες ασφαλώς και έχουν τέτοιο συμφέρον.
1)

Για τους σκοπούς της αρχής της ισοτιμίας μεταξύ των εργαζομένων ορισμένου και αορίστου χρόνου, πρέπει να θεωρηθούν ως «συγκρίσιμες καταστάσεις» η λύση της συμβάσεως εργασίας λόγω «αντικειμενικών περιστάσεων», βάσει του άρθρου 49, παράγραφος 1, στοιχείο c, του ET [Estatuto de los Trabajadores (Εργατικός Κώδικας)], και η λύση της συμβάσεως εργασίας για «αντικειμενικούς λόγους», βάσει του άρθρου 52 του ET, με αποτέλεσμα η διαφορά ως προς την αποζημίωση η οποία υφίσταται μεταξύ της μίας και της άλλης περιπτώσεως να συνιστά άνιση μεταχείριση μεταξύ των εργαζομένων ορισμένου χρόνου και των εργαζομένων αορίστου χρόνου, η οποία απαγορεύεται από την οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP (1);
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 213/18

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria (Ιταλία) στις 22 Μαρτίου 2017 — Lloyd’s of London κατά Agenzia Regionale per la Protezione dell’Ambiente della Calabria

(Υπόθεση C-144/17)

(2017/C 213/23)

Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική

Αιτούν δικαστήριο

Tribunale Amministrativo Regionale Calabria

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγουσα: Lloyd’s of London

Καθής: Agenzia Regionale per la Protezione dell’Ambiente della Calabria

Προδικαστικό ερώτημα

Μήπως οι αρχές τις οποίες διατυπώνουν οι κανόνες της Ένωσης στον τομέα του ανταγωνισμού και οι οποίες κατοχυρώνονται στη ΣΛΕΕ, καθώς και οι αρχές που απορρέουν εντεύθεν, όπως η αυτοτέλεια και η μυστικότητα των προσφορών, αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη νομολογία, η οποία επιτρέπει σε περισσότερα συνδικάτα που έχουν προσχωρήσει στη Lloyd’s of London να μετέχουν συγχρόνως στην ίδια διαδικασία διαγωνισμού ο οποίος έχει προκηρυχθεί από αναθέτουσα αρχή, όταν οι προσφορές τους φέρουν την υπογραφή ενός και μόνου προσώπου, του γενικού αντιπροσώπου για τη συγκεκριμένη χώρα;
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 178/10

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Supreme Court of the United Kingdom (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 27 Μαρτίου 2017 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs κατά Volkswagen Financial Services (UK) Ltd

(Υπόθεση C-153/17)

(2017/C 178/11)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Supreme Court of the United Kingdom

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Αναιρεσείοντες: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Αναιρεσίβλητη: Volkswagen Financial Services (UK) Ltd

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Όταν γενικά έξοδα που καταλογίζονται σε πράξεις εκμισθώσεως-πωλήσεως (οι οποίες αποτελούνται από χρηματοδοτήσεις, που είναι απαλλασσόμενες πράξεις, και από παραδόσεις αυτοκινήτων, που είναι φορολογητέες πράξεις) περιλαμβάνονται στην ενιαία τιμή των χρηματοδοτήσεων από τον υποκείμενο στον φόρο, οι οποίες είναι απαλλασσόμενες πράξεις, δύναται ο υποκείμενος στον φόρο να προβεί σε έκπτωση ολόκληρου ή μέρους του φόρου εισροών που έπληξε αυτά τα έξοδα;

2) Κατά ποιον τρόπο πρέπει να ερμηνευθεί η σκέψη 31 της αποφάσεως της 8ης Ιουνίου 2000, Midland Bank (C-98/98, EU:C:2000:300), και ακριβέστερα το χωρίο ότι «το κόστος των υπηρεσιών αυτών αποτελεί μέρος των γενικών εξόδων του υποκειμένου στον φόρο και, ως τέτοια, είναι συστατικά στοιχεία της τιμής των προϊόντων της επιχειρήσεως»; Ειδικότερα: α) Πρέπει το χωρίο αυτό να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ένα κράτος μέλος πρέπει πάντοτε να καταλογίζει ένα μέρος του φόρου εισροών σε κάθε πράξη, όποια ειδική μέθοδος και αν χρησιμοποιείται κατά το άρθρο 173, παράγραφος 2, στοιχείο γ', της οδηγίας (1); β) Ισχύει το ίδιο ακόμη και αν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι τα γενικά έξοδα δεν περιλαμβάνονται στην τιμή των φορολογητέων πράξεων οι οποίες διενεργήθηκαν από την επιχείρηση;

3) Μήπως το γεγονός ότι τα γενικά έξοδα όντως πραγματοποιήθηκαν, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, για παραδόσεις αυτοκινήτων, οι οποίες είναι φορολογητέες πράξεις, α) συνεπάγεται ότι πρέπει να μπορεί να εκπέσει συγκεκριμένο ποσοστό του φόρου εισροών ο οποίος έπληξε αυτά τα γενικά έξοδα; β) Ισχύει το ίδιο ακόμη και αν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι τα γενικά έξοδα δεν περιλαμβάνονται στην τιμή των παραδόσεων αυτοκινήτων, οι οποίες είναι φορολογητέες πράξεις;

4) Δύναται, κατ’ αρχήν, να αγνοηθούν θεμιτώς οι παραδόσεων αυτοκινήτων οι οποίες είναι φορολογητέες πράξεις (ή να αγνοηθεί η αξία τους), στο πλαίσιο εφαρμογής ειδικής μεθόδου κατά το άρθρο 173, παράγραφος 2, στοιχείο γ', της οδηγίας 2006/112;

(1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE 2006, L 347, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 161/15

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 24 Μαρτίου 2017 — Swedish Match AB v Secretary of State for Health

(Υπόθεση C-151/17)

(2017/C 161/19)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Αιτούσα: Swedish Match AB

Καθού: Secretary of State for Health

Προδικαστικά ερωτήματα

Πάσχουν τα άρθρα 1, στοιχείο γ', και 17, της οδηγίας 2014/40/ΕΕ (1) ακυρότητα συνεπεία:

I. παραβιάσεως της γενικής αρχής του δικαίου της Ένωσης περί απαγορεύσεως των διακρίσεων;

II. παραβιάσεως της γενικής αρχής του δικαίου της Ένωσης περί αναλογικότητας;

III. παραβάσεως του άρθρου 5, παράγραφος 3, ΣΕΕ και παραβιάσεως της αρχής του δικαίου της Ένωσης περί επικουρικότητας;

IV. παραβάσεως του άρθρου 269, παράγραφος 2, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ);

V. παραβάσεως των άρθρων 34 και 35 ΣΛΕΕ; Και

VI. παραβάσεως των άρθρων 1, 7 και 35 του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

(1) Οδηγία 2014/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Απριλίου 2014, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την κατασκευή, την παρουσίαση και την πώληση προϊόντων καπνού και συναφών προϊόντων και την κατάργηση της οδηγίας 2001/37/ΕΚ (ΕΕ 2014, L 127, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 151/21

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (Chancery Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 8 Μαρτίου 2017 — Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) με την εμπορική επωνυμία «Mylan» κατά Gilead Sciences Inc.

(Υπόθεση C-121/17)

(2017/C 151/28)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Justice (Chancery Division)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγοντες: Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) με την εμπορική επωνυμία «Mylan»

Καθής: Gilead Sciences Inc.

Προδικαστικό ερώτημα

Ποια είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων διαπιστώνεται, αν «το προϊόν προστατεύεται με ισχύον κύριο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας», κατά το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 469/2009 (1);

(1) Κανονισμός (ΕΚ) 469/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Μαΐου 2009, περί του συμπληρωματικού πιστοποιητικού προστασίας για τα φάρμακα (ΕΕ 2009, L 152, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 129/7

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 20 Φεβρουαρίου 2017 — Secretary of State for the Home Department κατά Rozanne Banger

(Υπόθεση C-89/17)

(2017/C 129/09)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλών: Secretary of State for the Home Department

Εφεσίβλητη: Rozanne Banger

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Έχουν οι αρχές που θέτει η απόφαση της 7ης Ιουλίου 1992, Singh, C-370/90, EU:C:1992:296, ως αποτέλεσμα ότι κράτος μέλος υποχρεούται να χορηγήσει ή, εναλλακτικώς, να διευκολύνει τη χορήγηση άδειας διαμονής σε πρόσωπο το οποίο είναι υπήκοος τρίτου κράτους και σύντροφος πολίτη της Ένωσης που, αφού άσκησε το αναγνωρισμένο από τη ΣΛΕΕ δικαίωμά του ελεύθερης κυκλοφορίας ως εργαζόμενος σε άλλο κράτος μέλος, επιστρέφει με τη σύντροφό του αυτή, με την οποία δεν έχει συνάψει γάμο, στο κράτος μέλος της ιθαγένειάς του;

2) Ή μήπως επιβάλλει η οδηγία 2004/38/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών (οδηγία για τους πολίτες της Ένωσης), τη χορήγηση ή τη διευκόλυνση της χορηγήσεως άδειας διαμονής υπό τέτοιες περιστάσεις;

3) Πρέπει να θεωρηθεί παράνομη, ως αντίθετη προς το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας για τους πολίτες της Ένωσης, τυχόν απόφαση να μην χορηγηθεί άδεια διαμονής, όταν δεν στηρίζεται σε εκτενή εξέταση της προσωπικής καταστάσεως του αιτούντος/της αιτούσας και δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη;

4) Είναι συμβατή με την οδηγία για τους πολίτες της Ένωσης εθνική ρύθμιση η οποία αποκλείει την άσκηση προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου κατά υπουργικής αποφάσεως για μη χορήγηση άδειας διαμονής σε πρόσωπο που υποστηρίζει ότι είναι μέλος οικογένειας υπό την ευρεία έννοια;

(1) Οδηγία 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (ΕΕ 2004, L 158, σ. 77).
11)

Πρέπει η αγωγή να ασκηθεί ενώπιον των βελγικών δικαστηρίων, και συγκεκριμένα ενώπιον του δικαστηρίου του Kortrijk, σύμφωνα με το άρθρο 25, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012 (δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, του ιδίου κανονισμού), δεδομένου ότι με το σημείο 20 των γενικών όρων που τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις πωλήσεις της εναγομένης προς την ενάγουσα τα συμβαλλόμενα μέρη συνήψαν γραπτή συμφωνία παρεκτάσεως της διεθνούς δικαιοδοσίας, η οποία έχει πλήρη ισχύ κατά το βελγικό δίκαιο, και σύμφωνα με την οποία «αποκλειστικά αρμόδια για την επίλυση κάθε διαφοράς, ανεξαρτήτως της φύσεως της, θα είναι τα δικαστήρια του Kortrijk» («any dispute of any nature wathsoever shall be the exclusive jurisdiction of the courts of Kortrijk»);
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 78/15

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 16 Ιανουαρίου 2017 — Grenville Hampshire κατά The Board of the Pension Protection Fund

(Υπόθεση C-17/17)

(2017/C 078/21)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Court of Appeal

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλών: Grenville Hampshire

Εφεσίβλητο: The Board of the Pension Protection Fund

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Επιβάλλει το άρθρο 8 της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ (1) (το οποίο, πλέον, έχει αντικατασταθεί από το άρθρο 8 της οδηγίας 2008/94/ΕΚ (2)) στα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι, σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, κάθε εργαζόμενος δικαιούται να λάβει τουλάχιστον το 50 % των κεκτημένων δικαιωμάτων του για παροχές γήρατος (με μοναδική εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται κατάχρηση, επί των οποίων εφαρμόζεται το άρθρο 10, στοιχείο αʹ, της εν λόγω οδηγίας);

2) Επικουρικώς, υπό την επιφύλαξη της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών της προκειμένης υποθέσεως από τα εθνικά δικαστήρια, αρκεί, για τους σκοπούς του άρθρου 8 της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ, το οικείο κράτος μέλος να έχει θεσπίσει πρόγραμμα προστασίας βάσει του οποίου οι εργαζόμενοι λαμβάνουν, κατά κανόνα, ποσοστό μεγαλύτερο του 50 % των κεκτημένων δικαιωμάτων τους για παροχές γήρατος, αλλά ορισμένες περιπτώσεις εργαζομένων λαμβάνουν ποσοστό μικρότερο από το 50 % λόγω: (i) της επιβολής ανωτάτου οικονομικού ορίου ως προς το ύψος της καταβλητέας αποζημιώσεως (ιδίως για εργαζόμενους οι οποίοι δεν είχαν συμπληρώσει την προβλεπόμενη από το συνταξιοδοτικό τους πρόγραμμα κανονική ηλικία συνταξιοδοτήσεως κατά τον χρόνο επελεύσεως της αφερεγγυότητας του εργοδότη τους)· και/ή (ii) νομοθετικών ρυθμίσεων, βάσει των οποίων περιορίζονται είτε οι ετήσιες αυξήσεις της καταβλητέας στους εργαζομένους αποζημιώσεως είτε η ετήσια αναπροσαρμογή των δικαιωμάτων που απέκτησαν αυτοί πριν συνταξιοδοτηθούν;

3) Έχει το άρθρο 8 της οδηγίας 80/987 άμεση εφαρμογή στις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως;

(1) Οδηγία 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/004, σ. 35).

(2) Οδηγία 2008/94/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, περί προστασίας των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (ΕΕ 2008, L 283, σ. 36).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 78/15

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 6 Ιανουαρίου 2017 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs κατά DPAS Limited

(Υπόθεση C-5/17)

(2017/C 078/20)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλούντες: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Εφεσίβλητη: DPAS Limited

Προδικαστικά ερωτήματα

Υπό το πρίσμα του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) του Συμβουλίου (βασική οδηγία περί ΦΠΑ) και των ερμηνειών της εν λόγω διατάξεως από το Δικαστήριο στις αποφάσεις AXA, Bookit ΙΙ και NEC, το Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) θέτει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

1) Συνιστά απαλλασσόμενη παροχή υπηρεσίας πληρωμών ή μεταφοράς χρημάτων, βάσει του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ, υπηρεσία όπως αυτή που εν προκειμένω παρέχει ο υποκείμενος στον φόρο, η οποία συνίσταται στη διαταγή προς τράπεζα, βάσει εντολής απευθείας χρεώσεως, να ληφθεί ένα χρηματικό ποσό με απευθείας χρέωση του τραπεζικού λογαριασμού ενός ασθενούς και να μεταφερθεί από τον υποκείμενο στον φόρο, μετά από αφαίρεση της αμοιβής του, στον οδοντίατρο του ασθενούς και στον ασφαλιστή; Ειδικότερα, συνάγεται από τις αποφάσεις Bookit ΙΙ και NEC ότι η κατά το άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, απαλλαγή από τον ΦΠΑ δεν έχει εφαρμογή σε υπηρεσία, όπως αυτή που εν προκειμένω παρέχει ο υποκείμενος στον φόρο, η οποία δεν συνεπάγεται ότι ο υποκείμενος στον φόρο χρεώνει ή πιστώνει ο ίδιος λογαριασμούς που τελούν υπό τον έλεγχό του, αλλά η οποία, όταν εντεύθεν προκύπτει μεταφορά κεφαλαίων, είναι απαραίτητη για την εν λόγω μεταφορά; Ή μήπως από την απόφαση AXA συνάγεται το αντίθετο;

2) Ποιες είναι οι κρίσιμες αρχές που πρέπει να εφαρμοστούν προκειμένου να καθοριστεί αν μια υπηρεσία, όπως αυτή που εν προκειμένω παρέχει ο υποκείμενος στον φόρο, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της «εισπράξεως απαιτήσεων» κατά την έννοια του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ; Ειδικότερα, αν μια τέτοια υπηρεσία (όπως έκρινε το Δικαστήριο στην απόφαση AXA σχετικά με πανομοιότυπη ή πολύ παρεμφερή υπηρεσία) συνιστά είσπραξη απαιτήσεων όταν παρέχεται προς τον δικαιούχο της πληρωμής (ήτοι εν προκειμένω προς τους οδοντιάτρους όπως στην υπόθεση AXA), συνιστά η εν λόγω υπηρεσία είσπραξη απαιτήσεων επίσης όταν παρέχεται προς τον οφειλέτη της πληρωμής (ήτοι εν προκειμένω προς τους ασθενείς);

(1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE 2006, L 347, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 95/6

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Conseil d'État (Γαλλία) στις 12 Ιανουαρίου 2017 — Fédération des entreprises de la beauté κατά Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

(Υπόθεση C-13/17)

(2017/C 095/12)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Αιτούν δικαστήριο

Conseil d'État [Συμβούλιο της Επικρατείας]

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγουσα: Fédération des entreprises de la beauté,

Καθών: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Αφορά η αναγνώριση της ισοδυναμίας των κύκλων σπουδών στην οποία μπορούν να προβαίνουν τα κράτη μέλη, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1223/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για τα καλλυντικά προϊόντα (1), μόνο τους κύκλους σπουδών που πραγματοποιούνται σε κράτη εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

2) Επιτρέπουν οι διατάξεις του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού σε ένα κράτος μέλος να καθορίζει γνωστικά αντικείμενα δυνάμενα να θεωρηθούν «συναφή» προς την ιατρική, τη φαρμακευτική ή την τοξικολογία και τα επίπεδα προσόντων που πληρούν τις απαιτήσεις του κανονισμού;

3) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα, βάσει ποίων κριτηρίων μπορούν γνωστικά αντικείμενα να θεωρηθούν «συναφή» προς την ιατρική, τη φαρμακευτική ή την τοξικολογία;

(1) ΕΕ L 342, σ. 59.
4.Ωστόσο, η ως άνω παραδοχή είναι προδήλως εσφαλμένη. Τούτο καταδεικνύεται από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν στην 
υπόθεση από τα οποία καθίσταται φανερό ότι το ενδιαφερόμενο κοινό όντως διακρίνει το κεφαλαίο γράμμα «G» στο 
αμφισβητούμενο σήμα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που προσκόμισε η Gucci για το πώς αντιλαμβάνεται το κοινό το 
επίμαχο σήμα. Αυτή η προφανής παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων επηρέασε την 
εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την αίτηση καταχωρίσεως της Gucci: εάν το Γενικό Δικαστήριο γνώριζε ότι το 
ενδιαφερόμενο κοινό –ή τουλάχιστον ένα μέρος του– αντιλαμβάνεται το αμφισβητούμενο σήμα ως συνδυασμό των κεφαλαίων 
γραμμάτων «G», δεν θα απέκλειε την ομοιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων και, συνεπώς, τη δυνατότητα 
εφαρμογής των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα.
Αναίρεση που άσκησε στις 29 Δεκεμβρίου 2016 η Monster Energy Company κατά της αποφάσεως που 
εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (ένατο τμήμα) στις 20 Οκτωβρίου 2016 στην υπόθεση T-407/15, Monster 
Energy Company κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(Υπόθεση C-678/16 P)
(2017/C 144/22)
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: Monster Energy Comp any (εκπρόσωπος: P. Brownlo w, Solicitor)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αιτήματα
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 20ής Οκτωβρίου 2016 στην υπόθεση T-407/15·
—να ακυρώσει την απόφαση του τμήματος προσφυγών της 4ης Μαΐου 2015 στην υπόθεση R 1028/2014-5·
—να ακυρώσει την απόφαση του τμήματος ανακοπών της 21ης Φεβρουαρίου 2014 επί της ανακοπής υπ’ αριθ. 2 178567·
—να απορρίψει το σήμα κατά του οποίου ασκήθηκε η ανακοπή για όλα τα προϊόντα των κλάσεων 29, 30 και 33·
—να καταδικάσει το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδά του καθώς και στα έξοδα της 
αναιρεσείουσας.
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 (1) λόγω της 
προσεγγίσεως που αυτό ακολούθησε όσον αφορά την εκτίμηση των κυρίαρχων ή/και διακριτικών στοιχείων ενός σύνθετου σήματος 
και όσον αφορά τη βαρύτητα που θα πρέπει να δοθεί στα προαναφερθέντα στοιχεία ενός σύνθετου σήματος. Εάν είχε ακολουθηθεί 
ορθή προσέγγιση εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, το τελευταίο θα είχε καταλήξει στη διαπίστωση ότι υπήρχε κίνδυνος 
συγχύσεως μεταξύ του σήματος κατά του οποίου ασκήθηκε η ανακοπή και του προγενέστερου σήματος.
Το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 207/2009 λόγω της προσεγγίσεως που 
αυτό ακολούθησε όσον αφορά την εκτίμηση των κυρίαρχων ή/και διακριτικών στοιχείων ενός σύνθετου σήματος και όσον αφορά τη 
βαρύτητα που θα πρέπει να δοθεί στα προαναφερθέντα στοιχεία ενός σύνθετου σήματος. 
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE 2009, L 78, σ. 1).8.5.2017 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 144/17
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 104/27

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Obersten Gerichtshof (Αυστρία) στις 19 Δεκεμβρίου 2016 — Peter Valach κ.λπ. κατά Waldviertler Sparkasse Bank AG κ.λπ.

(Υπόθεση C-649/16)

(2017/C 104/40)

Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική

Αιτούν δικαστήριο

Oberster Gerichtshof

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Ενάγοντες και αναιρεσείοντες: Peter Valach, Alena Valachová, Europa SC ZV II a.s., Europa SC LV a.s., VAV Parking a.s., Europa SC BB a.s., Byty A s.r.o.

Εναγόμενοι και αναιρεσίβλητοι: Waldviertler Sparkasse Bank AG, Československá obchodná banka a.s., Stadt Banská Bystrica

Προδικαστικό ερώτημα

Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, την έννοια ότι η αγωγή αποζημιώσεως λόγω αδικοπραξίας, την οποία έχουν ασκήσει, στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας, κάτοχοι εταιρικών μεριδίων αφερέγγυου οφειλέτη –όπως ο πρώτος και η δεύτερη των εναγομένων– και εταιρίες ειδικού σκοπού συνδεόμενες με επαγγελματική σχέση με τον αφερέγγυο οφειλέτη –όπως η τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη ενάγουσα– κατά μελών μιας επιτροπής πιστωτών, που φέρονται να επέδειξαν παράνομη συμπεριφορά σε ψηφοφορία σχετική με πρόγραμμα εξυγιάνσεως, αφορά την πτώχευση υπό την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ανωτέρω κανονισμού και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του;

(1) EE L 351, σ. 1.