2.

Ἐπί πλέον, εἶναι σαφές, κατά τήν γνώμη μου, ὅτι ἀπαγορεύεται κατά κανόνα στην ενάγουσα νά επανέλθει πλέον στά κριθέντα ἀπό τήν προδικαστική ἀπόφαση ἐπί τῆς ὑποθέσεως 112/80, ὅτι δηλαδή δέν υφίσταται κανένα στοιχείο πού νά δύναται νά επηρεάσει τό κῦρος τῶν τριών ἀναφερθέντων κανονισμών ἐν προκειμένω, πρέπει επίσης νά ληφθεί ὡς δεδομένο τό κῦρος τῶν επιδίκων κανονισμών καί νά ἀγνοηθεί ἀπό τους ισχυρισμούς τῆς ενάγουσας, κάθε τι πού θά ἠδύνατο νά θέσει ἐν ἀμφιβόλω τά κριθέντα ἀπό τήν προδικαστική ἀπόφαση. Θεωρώ ὅτι πρέπει νά γίνει δεκτή ἡ αυστηρή αυτή άποψη κατά μείζονα λόγο, διότι κατά τήν διάρκεια τῆς προδικαστικής διαδικασίας, στην υπόθεση 112/80, εδόθη επαρκώς ή ευκαιρία νά εξετασθεί τό ζήτημα τοῦ κύρους τῶν τριών προαναφερθέντων κανονισμών τῆς Επιτροπής, εἶμαι δέ πεπεισμένος ὅτι ένας διάδικος δέν πρέπει νά 'έχει τήν δυνατότητα, κατά κάποιο τρόπο, χάρις σε μία κατάλληλη διαδικαστική μεθόδευση — κίνηση μιας εθνικής διαδικασίας πού καταλήγει σέ αίτηση προδικαστικής ἀποφάσεως δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177, ἀφ᾿ ἐνός, καί μεταγενέστερη άσκηση ἀγωγής ἀποζημιώσεως, ἀφ᾿ έτερου — νά υποβάλλει μιά προδικαστική ἀπόφαση σέ επανέλεγχο. Τοῦτο δέν εἶναι σύμφωνο πρός τήν οικονομία τοῦ συστήματος έννόμου προστασίας πού θεσπίζει ἡ συνθήκη ἐπί πλέον, ἡ ἐν λόγω δυ-νατότης προκαλεί σοβαρές σκέψεις ἐξ ἐπό-ψεως ἀσφαλείας τοῦ δικαίου, Ιδίως ὅταν, ὅπως ἐν προκειμένω, ἡ προδικαστική ἀπόφαση ἐξεδόθη ἀπό τό Δικαστήριο ἐν ὁλομέλεια, ἐν συνεχεία δέ, ἡ ἀγωγή ἀποζημιώσεως παρεπέμφθη πρός ἐξέταση σέ τμήμα. Ή κατάσταση θά ἠδύνατο νά εἶναι διαφορετική ἄν ένας διάδικος ἐπεκαλεῖτο νέα πραγματικά γεγονότα. Ἐν τούτοις, δέν τίθεται, ἐν προκειμένω, τέτοιο ζήτημα. Προδήλως, οἱ ισχυρισμοί στην παροῦσα διαδικασία ταυτίζονται μέ αυτούς πού ἐπε-καλέσθη ἡ ενάγουσα στην προδικαστική διαδικασία. Δέν δύναται ιδίως νά θεωρηθεί ὡς νέο πραγματικό γεγονός, ὅπως ἐχαρα-κτηρίσθη στην ἀπάντηση, ἡ μνεία μιας συζητήσεως πού έγινε περί τά μέσα Μαρτίου 1979, μεταξύ ὑπαλλήλων τῆς Ἐπιτροπής καί εκπροσώπων τῶν εισαγωγέων, κατά τήν διάρκεια τῆς ὁποίας ετέθη θέμα γιά ὁρισμένα φορτία ὑπό διαμετακόμιση, καθώς καί ἡ παραπομπή σ᾿ ένα τηλετύπημα τοῦ γενικοῦ γραμματέως τῆς «European Union of the Fresh Fruit and Vegetable Import, Export and Wholesaletrade» τῆς 4ης 'Απριλίου 1979, τό όποιο ἀνεφέρετο επίσης σέ ὁρισμένα φορτία ὑπό διαμετακόμιση καί προέτεινε στην Ἐπιτροπή νά γνωστοποιεί μέ ἡμερήσιο δελτίο τίς ὑπό διαμετακόμιση ποσότητες. Ἐν προκειμένω εἶναι σημαντικό ὅτι τό πρώτο στοιχείο ἀνεφέρθη ἤδη κατά τήν ἐπ᾿ ἀκροατηρίου συζήτηση στην προδικαστική διαδικασία, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν σελίδα 13 τῶν πρακτικών τῆς συνεδριάσεως, τοῦτο δέ ἠδύνατο ὁμοίως νά συμβεί ὡς πρός τό ἐν λόγω τηλετύπημα. 'Επί πλέον, φαίνεται εξαιρετικά ἀμφισβητήσιμο ὅτι οἱ ἐν λόγω ἀνακοινώσεις πρός τήν 'Επιτροπή ἠδύναντο νά τήν ὁδηγήσουν σέ διαφορετική εκτίμηση για τίς ποσότητες τῶν μήλων πού ήταν ακόμη δυνατόν νά εἰσαχθοῦν μετά τήν 5η 'Απριλίου 1979 καί πού ἠδύναντο, έτσι, νά εγείρουν ἀμφιβολίες ὡς πρός τό κῦρος τοῦ πρώτου κανονισμού τῆς 'Επιτροπῆς. Εἶναι επίσης δύσκολο νά προσαφθεί στην Ἐπιτροπή ὅτι δέν έκρινε ὡς επαρκή τά στοιχεία πού τῆς παρε-σχέθησαν ἀπό εμπορικούς επιχειρηματικούς κύκλους ἀλλά ὅτι ἐστηρίχθη σέ επίσημες ἀνακοινώσεις τῶν χωρών ἐξαγωγῆς, γιά τίς ὁποίες ὅμως ήταν βέβαιο ὅτι κατά τήν στιγμή τῆς θεσπίσεως τοῦ πρώτου κανονισμοί) δέν παρείχαν καμμία υπεύθυνη πληροφορία περί τῶν ποσοτήτων μήλων πού έπρεπε νά εἰσέλθουν στην Κοινότητα μόνο ὡς εμπόρευμα ὑπό διαμετακόμιση.