ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ 8ΗΣ ΙΟΥΝΙΟΥ 1982. - ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. - ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΟΔΗΓΙΑ ΠΕΡΙ ΟΜΑΔΙΚΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 91/81.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1982 σελίδα 02133



Περίληψη

Διάδικοι

Αντικείμενο της υπόθεσης

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Κοινωνική πολιτική — Προσέγγιση τών νομοθεσιών — Ομαδικές απολύσεις — Οδηγία 75/129 — Αντικείμενο — Εξουσίες τών Κρατών μελών

( Συνθήκη ΕΟΚ άρθρο 117· οδηγία τού Συμβουλίου 75/129 )

Περίληψη

Η οδηγία 75/129 , πού τό Συμβούλιο θεωρεί οτι ανταποκρίνεται στήν ανάγκη προαγωγής τής βελτιώσεως τών ορων διαβιώσεως καί εργασίας τών εργαζομένων οπως αναφέρεται στό άρθρο 117 τής συνθήκης , αποβλέπει στήν προσέγγιση τών νομοθετικών , κανονιστικών καί διοικητικών διατά ξεων τών Κρατών μελών πού αφορούν τίς ομαδικές απολύσεις . Επιδιώκει συνεπώς τήν θέσπιση κοινής κανονιστικής βάσεως εφαρμοστέας σέ ολα τά Κράτη μέλη , αφήνοντας πάντως σ’ αυτά τήν ευχέρεια εφαρμογής ή θεσπίσεως διατάξεων περισσότερο ευνοϊκών γιά τούς εργαζομένους .

Διάδικοι

Στήν υπόθεση 91/81 ,

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ , εκπροσωπουμένη από τόν νομικό της σύμβουλο Armando Toledano Laredo , μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Oreste Montalto , μέλος τής νομικής υπηρεσίας της , κτίριο Jean Monnet , Kirchberg ,

προσφεύγουσα ,

κατά

ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , εκπροσωπουμένης από τόν Arnaldo Squillante , προϊστάμενο τής Υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών , συνθηκών καί νομοθετικών υποθέσεων , διά τού Pier Giorgio Ferri , avvocato dello Stato , μέ τόπο επιδόσεων στό Λουξεμβούργο τήν πρεσβεία τής Ιταλίας ,

καθ’ ης ,

Αντικείμενο της υπόθεσης

πού έχει ως αντικείμενο προσφυγή μέ τήν οποία ζητείται νά διαπιστωθεί οτι η Ιταλική Δημοκρατία , μή θεσπίζοντας εντός τής ταχθείσης προθεσμίας τίς αναγκαίες διατάξεις γιά νά συμμορφωθεί πρός τήν οδηγία ΕΟΚ 75/129 τού Συμβουλίου τής 17ης Φεβρουαρίου 1975 , περί προσεγγίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών πού αφορούν τίς ομαδικές απολύσεις ( ΕΕ ειδ . έκδ . 05/002 , σ . 44 ), παρέβη τίς υποχρεώσεις , τίς οποίες υπέχει εκ τής συνθήκης ,

Σκεπτικό της απόφασης

1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου τήν 15η Απριλίου 1981 , η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ήσκησε , δυνάμει τού άρθρου 169 τής συνθήκης ΕΟΚ , προσφυγή , μέ τήν οποία ζητεί νά αναγνωρισθεί οτι η Ιταλική Δημοκρατία , παραλείποντας νά θεσπίσει εντός τής ταχθείσης προθεσμίας τίς αναγκαίες διατάξεις γιά νά συμμορφωθεί πρός τήν οδηγία 75/129/ΕΟΚ τού Συμβουλίου , τής 17ης Φεβρουαρίου 1975 , περί προσεγγίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών πού αφορούν τίς ομαδικές απολύσεις ( ΕΕ ειδ . έκδ . 05/002 , σ . 44 ), παρέβη τίς υποχρεώσεις , τίς οποίες υπέχει εκ τής συνθήκης .

2 Η οδηγία 75/129 εξεδόθη από τό Συμβούλιο βάσει τού άρθρου 100 τής συνθήκης , τό οποίο αφορά τήν προσέγγιση τών νομοθετικών , κανονιστικών καί διοικητικών διατάξεων τών Κρατών μελών , οι οποίες έχουν άμεση επίπτωση επί τής δημιουργίας ή τής λειτουργίας τής κοινής αγοράς . Στίς αιτιολογικές σκέψεις τής οδηγίας αναφέρεται οτι επιβάλλεται η ενίσχυση τής προστασίας τών εργαζομένων σέ περίπτωση ομαδικών απολύσεων , λαμβανομένης υπόψη τής ανάγκης ισόρροπης οικονομικής καί κοινωνικής αναπτύξεως εντός τής Κοινότητος· οτι , παρά τή συγκλίνουσα εξέλιξη , εξακολουθούν νά υπάρχουν διαφορές μεταξύ τών διατάξεων πού ισχύουν στά Κράτη μέλη τής Κοινότητος , οσον αφορά τούς ορους καί τήν διαδικασία τών ομαδικών απολύσεων , καθώς καί τά μέτρα πού ειναι πρόσφορα γιά τήν άμβλυνση τών συνεπειών εκ τών απολύσεων αυτών γιά τούς εργαζομένους· οτι οι διαφορές αυτές δύνανται νά έχουν άμεση επίπτωση στή λειτουργία τής κοινής αγοράς· οτι τό ψήφισμα τού Συμβουλίου τής 21ης Ιανουαρίου 1974 προβλέπει μία οδηγία γιά τήν προσέγγιση τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών οσον αφορά τίς ομαδικές απολύσεις καί οτι ειναι κατά συνέπεια αναγκαίο νά προωθηθεί η προσέγγιση αυτή κατά τήν έννοια τού άρθρου 117 τής συνθήκης , πού αποβλέπει στήν προαγωγή τής βελτιώσεως τών ορων διαβιώσεως καί εργασίας τών εργαζομένων κατά τρόπο πού νά επιτρέπει τήν συμμετοχή τους στήν πρόοδο υπό συνθήκες ισότητος .

3 Πρός τόν σκοπό αυτό , η οδηγία ορίζει τό πεδίο εφαρμογής τής εννοίας «ομαδικές απολύσεις» , αφήνοντας πάντως στά Κράτη μέλη τήν επιλογή μεταξύ δύο κριτηρίων πού καθορίζει .

4 Τό άρθρο 2 τής οδηγίας ορίζει οτι οταν ο εργοδότης προτίθεται νά προβεί σέ ομαδικές απολύσεις , υποχρεούται νά χωρήσει σέ διαβουλεύσεις μέ τούς εκπροσώπους τών εργαζομένων προκειμένου νά καταλήξουν σέ συμφωνία . Υποχρεούται νά τούς παρέχει κάθε χρήσιμη πληροφορία καί , εν πάση περιπτώσει , νά τούς ανακοινώνει εγγράφως τούς λόγους τής απολύσεως , τόν αριθμό τών υπό απόλυση εργαζομένων , τόν αριθμό τών συνήθως απασχολουμένων , καθώς καί τήν περίοδο εντός τής οποίας προβλέπεται νά πραγματοποιηθούν οι απολύσεις . Υποχρεούται νά διαβιβάσει στήν αρμοδία δημοσία αρχή αντίγραφο τής εγγράφου αυτής ανακοινώσεως .

5 Τά άρθρα 3 καί 4 τής οδηγίας περιέχουν διατάξεις περί τής παρεμβάσεως τής αρμοδίας δημοσίας αρχής . Ο εργοδότης υποχρεούται νά κοινοποιεί εγγράφως στήν αρχή αυτή κάθε σχεδιαζομένη απόλυση . Η κοινοποίηση αυτή πρέπει νά περιέχει κάθε χρήσιμη πληροφορία επί τών σημείων πού αναφέρονται στό άρθρο 2 καί , επί πλέον , περί τών διαβουλεύσεων μέ τούς εκπροσώπους τών εργαζομένων , στούς οποίους υποχρεούται νά διαβιβάσει αντίγραφο αυτής τής κοινοποιήσεως . Οι ομαδικές απολύσεις γίνονται , κατά γενικό κανόνα , μετά παρέλευση 30 ημερών από τής κοινοποιήσεως . Η αρμοδία δημοσία αρχή πρέπει νά χρησιμοποιήσει τήν προθεσμία αυτή πρός αναζήτηση λύσεων στά προβλήματα πού ανακύπτουν από τίς σχεδιαζόμενες ομαδικές απολύσεις , η δέ ως άνω προθεσμία δύναται νά παραταθεί πρός τόν σκοπό αυτό .

6 Τό άρθρο 6 τής οδηγίας δημιουργεί τήν υποχρέωση στά Κράτη μέλη νά θεσπίσουν , εντός προθεσμίας δύο ετών από τής κοινοποιήσεως τής οδηγίας , τίς νομοθετικές , κανονιστικές καί διοικητικές διατάξεις πού ειναι αναγκαίες γιά τήν συμμόρφωση τους πρός τήν οδηγία .

7 Τό άρθρο 5 διευκρινίζει οτι η οδηγία δέν θίγει τήν ευχέρεια τών Κρατών μελών νά εφαρμόζουν ή νά εκδίδουν νομοθετικές , κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις πιό ευνοϊκές γιά τούς εργαζομένους .

8 Η ιταλική κυβέρνηση ετόνισε οτι τό ισχύον στήν Ιταλία συνολικό σύστημα προστασίας επί απολύσεων , οπως συνάγεται συγχρόνως από τήν έκταση πού δίδει η ιταλική νομοθεσία στήν έννοια τής ατομικής απολύσεως πού ρυθμίζεται αυστηρώς υπέρ τών εργαζομένων , από τίς ειδικές κανονιστικές διατάξεις επί ομαδικών απολύσεων καί από τούς κανόνες τών συλλογικών συμβάσεων , θέτει τίς προϋποθέσεις καί θεσπίζει τίς διαδικασίες πού επιτρέπουν τήν επίτευξη τών σκοπών τής οδηγίας , βαίνουσα μάλιστα , από ορισμένων απόψεων καί πέρα τών απαιτήσεών της .

9 Η ιταλική κυβέρνηση δέν αμφισβήτησε πάντως οτι σέ ορισμένους τομείς , ιδίως τής γεωργίας καί τού εμπορίου , δέν υφίσταται στήν Ιταλία τόσο πλήρες σύστημα ρυθμίσεως , οπως τής οδηγίας . Ειναι , εξ άλλου , βέβαιο οτι οι ιταλικές συλλογικές συμβάσεις δέν επιβάλλουν τήν έγγραφη κοινοποίηση εκ μέρους τού εργοδότου , πού προβλέπεται από τήν οδηγία , οτι τό ιταλικό σύστημα δέν προβλέπει , οπως ορίζει η οδηγία , τήν κοινοποίηση στήν αρμοδία δημοσία αρχή κάθε ομαδικής απολύσεως καί οτι δέν ειναι υποχρεωτική η παρέμβαση τής αρμοδίας δημοσίας αρχής πρός αναζήτηση λύσεων στά προβλήματα πού ανακύπτουν από τίς μελετώμενες ομαδικές απολύσεις .

10 Εκ τών ανωτέρω συνάγεται οτι οι επί τού θέματος διατάξεις πού ισχύουν στήν Ιταλία δέν αρκούν γιά νά πληρωθούν στό σύνολό τους οι απαιτήσεις τής οδηγίας .

11 Πρέπει σχετικώς νά υπογραμμισθεί οτι η οδηγία , πού τό Συμβούλιο θεωρεί οτι ανταποκρίνεται στήν ανάγκη προαγωγής τής βελτιώσεως τών ορων διαβιώσεως καί εργασίας τών εργαζομένων , οπως αναφέρεται στό άρθρο 117 τής συνθήκης , αποβλέπει στήν προσέγγιση τών σχετικών νομοθετικών , κανονιστικών καί διοικητικών διατάξεων τών Κρατών μελών . Οι διατάξεις λοιπόν αυτές πρέπει νά αποτελέσουν τόν κορμό μιάς κοινής ρυθμίσεως εφαρμοστέας σέ ολα τά Κράτη μέλη , αφήνοντας πάντως σ’ αυτά τήν ευχέρεια εφαρμογής ή θεσπίσεως διατάξεων περισσότερο ευνοϊκών γιά τούς εργαζομένους .

12 Εκ τών ανωτέρω συνάγεται οτι η Ιταλική Δημοκρατία , μή έχοντας θεσπίσει εντός τής ταχθείσης προθεσμίας τίς αναγκαίες διατάξεις γιά νά συμμορφωθεί πλήρως πρός τήν οδηγία , παρέβη τίς υποχρεώσεις , τίς οποίες υπέχει εκ τής συνθήκης .

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί τών δικαστικών εξόδων

13 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας , ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .

14 Επειδή η καθ’ ης ηττήθη , πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα .

Διατακτικό

Διά ταύτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

κρίνει καί αποφασίζει :

1 ) Η Ιταλική Δημοκρατία , μή θεσπίζοντας εντός τής ταχθείσης προθεσμίας τίς αναγκαίες διατάξεις γιά νά συμμορφωθεί πλήρως πρός τήν οδηγία 75/129 τού Συμβουλίου , τής 17ης Φεβρουαρίου 1975 , περί προσεγγίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών πού αφορούν τίς ομαδικές απολύσεις ( ΕΕ ειδ . έκδ . 06/002 , σ . 44 ), παρέβη τίς υποχρεώσεις , τίς οποίες υπέχει εκ τής συνθήκης .

2)Καταδικάζει τήν καθ’ ης στά δικαστικά έξοδα .