ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
67.

Εν πάση περιπτώσει, στην παρούσα υπόθεση, το ζήτημα της ex officio εξετάσεως δεν ανακύπτει σε σχέση με κάποια διάταξη της οδηγίας 1999/44 έχουσα ως αντικείμενό της την εκτέλεση της συμβάσεως. Ούτε επίσης αφορά το άρθρο αυτής περί των μέτρων επανορθώσεως λόγω μη συμμορφώσεως (άρθρο 3) ή την τάσσουσα προθεσμίες και θεσπίζουσα κανόνες αποδείξεως για την επίκληση και απόδειξη της ευθύνης του πωλητή λόγω μη συμμορφώσεως του αγαθού και την απόλαυση των δικαιωμάτων του καταναλωτή διάταξή της (άρθρο 5, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο του πέμπτου και του έκτου προδικαστικού ερωτήματος) ( 40 ). Τουναντίον, το ερώτημα τίθεται σε σχέση με το προκαταρκτικό ζήτημα του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 1999/44. Αν το αιτούν δικαστήριο υπέχει υποχρέωση απορρέουσα από το δίκαιο της Ένωσης να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το ζήτημα του κατά πόσον η F. Faber έχει την ιδιότητα του καταναλωτή και εφόσον καταλήξει ότι αυτό συμβαίνει, τότε δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι τόσο η F. Faber όσο και η Hazet επικαλέστηκαν διατάξεις του εθνικού δικαίου που θέτουν σε εφαρμογή την οδηγία 1999/44. Στην περίπτωση αυτή το εθνικό δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί στη συνέχεια επί του αν, για παράδειγμα, το τελευταίο εδάφιο του άρθρου 7:23, παράγραφος 1, του BW ισχύει ή όχι, και, σε καταφατική περίπτωση, θα πρέπει να ερμηνεύσει τη συγκεκριμένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 1999/44. Με αρνητική διατύπωση, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως δεν ανακύπτει το ερώτημα της ex officio εξετάσεως του άρθρου 5, παράγραφος 2. Συνεπώς, φρονώ ότι η απάντηση στα εν προκειμένω υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα δεν μπορεί να προκύψει από την κατά προτεραιότητα εξέταση του κατά πόσον θα πρέπει να εφαρμοστεί ex officio ειδική διάταξη, προκειμένου στη συνέχεια να κριθεί, βάσει της απαντήσεως στο ερώτημα αυτό, αν θα πρέπει ή όχι να εξεταστεί ομοίως ex officio το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 1999/44 ( 41 ).
40.

Πρώτον, και αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η εν λόγω κυβέρνηση, το εξεταζόμενο από το Δικαστήριο ζήτημα στην απόφαση My (EU:C:2004:821) δεν διαφοροποιείται ουσιωδώς από το τιθέμενο εν προκειμένω ζήτημα. Πράγματι, τόσο η Μ.-R. Melchior όσο και ο G. My υπάγονταν στο βελγικό ανταποδοτικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως πριν απασχοληθούν σε θεσμικό όργανο της Ένωσης. Όπως και η Μ.-R. Melchior, ο G. My ζητούσε να αναγνωρισθούν οι περίοδοι εργασίας που συμπληρώθηκαν στην υπηρεσία της Ένωσης προκειμένου να του αναγνωρισθεί το δικαίωμα σε μια παροχή που προβλεπόταν στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως στο οποίο υπαγόταν, στην προκειμένη περίπτωση την πρόωρη σύνταξη. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, το δικαίωμα αυτό εξηρτάτο από το κατά πόσον τα εν λόγω χρονικά διαστήματα λαμβάνονται ή όχι υπόψη κατά τον υπολογισμό των ημερών ή των ετών εργασίας που απαιτούνται κατά την εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία για να θεμελιωθεί το δικαίωμα στην επίμαχη παροχή. Το γεγονός, που υπογραμμίζεται από τη Βελγική Κυβέρνηση, ότι, αντιθέτως προς την Μ.-R. Melchior, ο G. My είχε αποκτήσει συνταξιοδοτικά δικαιώματα βάσει του βελγικού συστήματος δεν ασκεί καμία επιρροή, κατά το μέτρο που το δικαίωμα στην αιτούμενη παροχή εξηρτάτο, όπως και στην περίπτωση της Μ.-R. Melchior, από προϋποθέσεις τις οποίες ο G. My πληρούσε μόνον εφόσον λαμβάνονταν υπόψη τα έτη που είχε διανύσει στην υπηρεσία του Συμβουλίου.
3.

Η αναιρεσείουσα, ελληνική επιχείρηση, εισέπραττε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο εκτελέσεως τριών συμβάσεων έργου (Ontology enabled E‑Gov Service Configuration [ONTOGOV], Fostering self-adaptive e-government service improvement using semantic technologies [FIT] και Risk Assessment for Customs in Western Balkans [RACWeb]), διάφορα χρηματικά ποσά.
1.

Το Court of Appeal of England and Wales ζήτησε από το Δικαστήριο να διευκρινίσει κατά πόσον το υπό κρίση ισχύον σύστημα για τους λεωφορειόδρομους του Λονδίνου (στο εξής: ισχύον σύστημα για τους λεωφορειόδρομους) που εφαρμόζει ο φορέας Transport for London (στο εξής: TfL) εμπίπτει στην έννοια της «ενισχύσεως» κατά το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Στο πλαίσιο του εν λόγω συστήματος, μόνον τα black cabs (δηλαδή τα ταξί του Λονδίνου), και όχι τα μισθωμένα οχήματα με οδηγό (στο εξής: PHVs), επιτρέπεται για ορισμένα χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια της ημέρας να χρησιμοποιούν τις λωρίδες επί των δημοσίων οδών που προορίζονται για τα δημόσια λεωφορεία.
24.

Φρονώ ότι από τα ανωτέρω συνάγεται ότι είναι άνευ σημασίας οι διαφορές που επισήμανε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 38 του κανονισμού 492/2011. Συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επισημαίνει στα σημεία 64 έως 68 του δικογράφου της προσφυγής του ότι οι διάφορες γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω διατάξεως εισάγουν μια μικρή διαφοροποίηση ως προς την εκτίμηση της αποστολής την οποία ο νομοθέτης είχε τελικώς τη βούληση να αναθέσει στην Επιτροπή. Έτσι, κατά την απόδοση στη γαλλική γλώσσα, το άρθρο 38 προβλέπει ότι η Επιτροπή εκδίδει τα μέτρα που είναι «nécessaires à la mise en application» του κανονισμού 492/2011. Η δε αγγλική απόδοση κάνει λόγο για μέτρα «pursuant to this Regulation for its implementation», ενώ η ιταλική απόδοση για μέτρα που είναι «necessarie per l’applicazione del presente regolamento». Τέλος, η ισπανική απόδοση ομιλεί για «las medidas de ejecución para la aplicación del presente Reglamento». Φρονώ ότι, πέραν των λεπτών αποχρώσεων που μπορούν να εντοπιστούν σε αυτές τις επιμέρους εκφράσεις, το καθοριστικό στοιχείο δεν είναι τόσο εάν ο νομοθέτης υπήρξε κατά το μάλλον ή ήττον ακριβής ως προς την οριοθέτηση του περιθωρίου της δράσεως που ανέθεσε στην Επιτροπή, όσο το εάν αυτή κινήθηκε αυστηρώς εντός των ορίων των «εκτελεστικών αρμοδιοτήτων» τις οποίες ο νομοθέτης μπορεί να αναθέτει υπό τους όρους του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Το αποφασιστικό, δηλαδή, στοιχείο προκειμένου να καθορισθεί η νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι εάν το περιεχόμενό της συμβιβάζεται προς την άσκηση όντως εκτελεστικής εξουσίας.
91.

Ο υπουργός απέρριψε το αίτημα του C, διότι έκρινε: i) ότι δεν ήταν συνεκτικό, ii) ότι περιείχε ελλιπή στοιχεία, στο μέτρο που ο C δεν έδωσε μια σαφή αφήγηση της δικής του συνειδητοποιήσεως ότι είναι ομοφυλόφιλος και iii) ότι μια ταινία στην οποία ο C απεικονίζεται να επιδίδεται σε σεξουαλική πράξη με άνδρα δεν αποδεικνύει τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό του C. Ως προς τα σημεία i και ii, στο μέτρο που η απόφαση του υπουργού βασίστηκε σε αυτά, απόκειται στο οικείο εθνικό δικαστήριο ως μόνο αρμόδιο επί της ουσίας να κρίνει εάν δόθηκε στον C η κατάλληλη δυνατότητα να παράσχει όλες τις κρίσιμες πληροφορίες σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας για την αναγνώριση. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η τήρηση του δικαιώματος του C στη χρηστή διοίκηση, είναι σημαντικό οι εθνικές αρχές να διασφαλίσουν ότι ο C ενημερώθηκε για τα σημεία ως προς τα οποία κρίθηκε ότι έλειπαν στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του και ότι του δόθηκε η δυνατότητα να τοποθετηθεί συναφώς. Όσον αφορά το σημείο iii, θεωρώ ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή από τις αρμόδιες αρχές η εκ μέρους του C προσκόμιση αποδεικτικού στοιχείου συνιστάμενου σε ταινία στην οποία ο ενδιαφερόμενος απεικονίζεται να συμμετέχει σε σεξουαλική πράξη, άλλως συντρέχει παράβαση των άρθρων 3 και 7 του Χάρτη.
164.

Ο G. Strack υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή και το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να λάβουν υπόψη αν οι ενδιαφερόμενοι είχαν παράσχει εκ προοιμίου τη συγκατάθεσή τους όσον αφορά την ανακοίνωση των προσωπικών δεδομένων τους σε σχέση με τις επιβεβαιωτικές αιτήσεις τους. Σε μία περίπτωση, τουλάχιστον, τούτο προέκυπτε μάλιστα από τα έγγραφα που του είχαν διαβιβασθεί. Ο συγκεκριμένος αιτών είχε παραθέσει την ακόλουθη σημείωση: «In view of the public interest, I cannot treat this as confidential. My question was not confidential. The public interest in this issue must prevail.» ( 55 )
20.

Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Minister for Justice and Equality αρνήθηκε την αναγνώριση δικαιώματος μόνιμης διαμονής του E. F. Ogieriakhi, βάσει της κανονιστικής απόφασης του 2006, για τον λόγο ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι η σύζυγός του, L. Georges, εξακολουθούσε να ασκεί κατά τον χρόνο αυτό τα δικαιώματα που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης. Ο E. F. Ogieriakhi προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του High Court, το οποίο απέρριψε την προσφυγή του τον Ιανουάριο του 2008 με το αιτιολογικό ότι η κανονιστική απόφαση του 2006 δεν είχε εφαρμογή στις προγενέστερες της ενάρξεως ισχύος της αιτήσεις περί διαμονής. Κατά συνέπεια, ο E. F. Ogieriakhi απολύθηκε, στις 24 Οκτωβρίου 2007, από την An post, κρατική ταχυδρομική εταιρία, στην οποία εργαζόταν από τις 11 Νοεμβρίου 2001, λόγω του ότι δεν διέθετε ισχύουσα άδεια εργασίας δεδομένου ότι οι ιρλανδικές αρχές του είχαν αρνηθεί την αναγνώριση δικαιώματος μόνιμης διαμονής.
47.

Κατόπιν της διευκρινίσεως αυτής, και εισερχόμενος ήδη στην εξέταση της έννοιας του όρου «παρωδία», λογικό επόμενο είναι να εκκινήσω από τους ορισμούς που παρέχουν τα λεξικά. Συγκεκριμένα, στην ισπανική [καστιλλιάνικη] γλώσσα ως παρωδία νοείται, πολύ απλά, μια «απομίμηση διακωμωδήσεως» ( 15 ) («[i]mitación burlesca»), ορισμός σχεδόν όμοιος με τον αντίστοιχο στη γαλλική γλώσσα: «απομίμηση διακωμωδήσεως (ενός σοβαρού έργου)» ( 16 ) [imitation burlesque (d’une œuvre sérieuse)]. Στη γερμανική γλώσσα η παρωδία νοείται ως «komische Umbildung ernster Dichtung; scherzh[afte] Nachahmung […]» ( 17 ), στην ολλανδική ως «grappige nabootsing om iets bespottelijk te maken» ( 18 ) και, τέλος, στην αγγλική ως εξής: «A prose, verse or (occas[ionally]) other artistic composition in which the characteristic themes and the style of a particular work, author, etc. are exaggerated or applied to an inappropriate subject, esp[ecially] for the purposes of ridicule […]» ( 19 ).
10.

Στη διαδικασία της κύριας δίκης έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του Lei n.o 150/99, de 11 de setembro de 1999, Aprova o Código do Imposto do Selo ( 6 ) (νόμος 150/99, της 11ης Σεπτεμβρίου 1999, για τη θέσπιση Κώδικα τέλους χαρτοσήμου), όπως ίσχυε κατά τα έτη 2004 έως 2006. Το παράρτημα III το νόμου αυτού, τιτλοφορούμενο «Tabela Geral do Imposto do Selo (em euro)” [γενικός πίνακας τελών χαρτοσήμου (σε ευρώ)], καθορίζει το ύψος του τέλους χαρτοσήμου που επιβάλλεται στις διάφορες πράξεις τις οποίες επιβαρύνει. Δυνάμει του Decreto-Lei n.o 322-B/2001, de 14 de dezembro de 2001 ( 7 ) (νομοθετικό διάταγμα 322-B/2001 της 14ης Δεκεμβρίου 2001), προστέθηκε στο παράρτημα αυτό το σημείο 26, η παράγραφος 26.3 του οποίου είχε ως εξής: «Αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου μιας κεφαλαιουχικής εταιρίας μέσω εισφορών οποιασδήποτε μορφής: επί της πραγματικής αξίας των αγαθών οποιασδήποτε φύσεως τα οποία έχουν εισφερθεί ή πρέπει να εισφερθούν από τους εταίρους, αφού αφαιρεθούν οι υποχρεώσεις οι οποίες έχουν αναληφθεί και τα έξοδα στα οποία έχει υποβληθεί η εταιρία εξ αφορμής κάθε μιας εισφοράς: 0,4 %» ( 8 ).
24.

Κατά την απόδοση στην αγγλική γλώσσα του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 72/166, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να λάβουν τα αναγκαία μέτρα «to ensure that civil liability in respect of the use of vehicles normally based in its territory is covered by insurance» ( 8 ) [«προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η αστική ευθύνη σχετικά με τη χρήση των οχημάτων που έχουν συνήθη στάθμευση στο έδαφός τους καλύπτεται από ασφάλιση»]. Η απόδοση στη βουλγαρική, στην τσεχική, στην εσθονική, στη λετονική, στη μαλτεζική, στη σλοβακική, στη σλοβενική και στη φινλανδική γλώσσα παραπέμπουν, επίσης, στην έννοια της χρήσεως των οχημάτων.
16.

Η Hochschul‑Informations‑System GmbH (στο εξής: HIS), η οποία, όπως και το TUHH, είναι ανακόπτουσα στην εκκρεμή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου δίκη, είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με κεφάλαιο εξ ολοκλήρου δημόσιο, η οποία ελέγχεται κατά το ένα τρίτο από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και κατά τα δύο τρίτα από τα δεκαέξι γερμανικά ομόσπονδα κράτη, μεταξύ των οποίων η πόλη του Αμβούργου, η οποία κατέχει το 4,16 % του εταιρικού της κεφαλαίου. Κατά το άρθρο 2 του καταστατικού της, ο εταιρικός σκοπός της HIS συνίσταται στην επικουρία των δημοσίων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των αρμοδίων διοικητικών αρχών προκειμένου αυτά να εκπληρώνουν κατά τρόπο ορθολογικό και οικονομικώς αποδοτικό την αποστολή παροχής ανώτατης εκπαιδεύσεως, μεταξύ άλλων μέσω της αναπτύξεως διαδικασιών για τον εξορθολογισμό της διοικήσεως των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και μέσω της συμμετοχής στην καθιέρωση και εφαρμογή των εν λόγω διαδικασιών, της παροχής πληροφοριών και της οργανώσεως ανταλλαγών πληροφοριών. Κατά το άρθρο 3 του καταστατικού της, η HIS ασκεί αποκλειστικώς δραστηριότητα δημοσίου συμφέροντος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
9.

Επομένως, η ομάδα 1 περιλαμβάνει τους οδηγούς οχημάτων των κατηγοριών A, A1, A2, AM, B, B1 και BE. Η ομάδα 2 αποτελείται από τους οδηγούς οχημάτων των κατηγοριών C, ΕΚ, C1, C1E, D, DE, D1 και D1E.
7.

Η J. Saint Prix προσέφυγε ενώπιον του First Tier Tribunal κατά της απόφασης που απέρριψε την αίτησή της για λήψη επιδόματος χαμηλού εισοδήματος. Η προσφυγή της έγινε δεκτή με απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2008. Κατά της απόφασης αυτής, ωστόσο, προσέφυγε αυτή τη φορά ο Secretary for Work and Pensions (Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων) ενώπιον του Upper Tribunal, το οποίο δικαίωσε τον Secretary of State με απόφασή του της 7ης Μαΐου 2010. Η J. Saint Prix άσκησε ενώπιον του Court of Appeal έφεση κατά της απόφασης του Upper Tribunal. Στις 13 Ιουλίου 2011 το Court of Appeal απέρριψε την έφεση και για τον λόγο αυτό η J. Saint Prix άσκησε αναίρεση ενώπιον του Supreme Court of the United Kingdom (στο εξής: Supreme Court).
16.

Κατά το άρθρο 17, παράγραφος 1, του νόμου περί προσφύγων, σε περίπτωση κατά την οποία η σύσταση του Refugee Applications Commissioner είναι θετική, ο Minister for Justice, Equality and Law Reform υποχρεούται να αναγνωρίσει την ιδιότητα του πρόσφυγα στον οικείο αιτούντα. Σε περίπτωση κατά την οποία συστήνεται να μην αναγνωρισθεί η ιδιότητα του πρόσφυγα στην περίπτωση του αιτούντος, αυτός δύναται, βάσει του άρθρου 16 του νόμου αυτού, να προσβάλει τη σύσταση ενώπιον του Refugee Appeals Tribunal (Ιρλανδία). Εφόσον αυτό δικαιώσει τον αιτούντα τη χορήγηση ασύλου και κρίνει ότι η σύσταση πρέπει να είναι θετική, ο Minister for Justice, Equality and Law Reform υποχρεούται, βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 1, του εν λόγω νόμου, να αναγνωρίσει την ιδιότητα του πρόσφυγα. Σε αντίθετη περίπτωση, εφόσον το Refugee Appeals Tribunal επικυρώσει την αρνητική σύσταση του Refugee Applications Commissioner, ο Minister for Justice, Equality and Law Reform εξακολουθεί να έχει διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει σχετικά με την αναγνώριση ή μη της ιδιότητας αυτής.
1.

Αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως είναι η αναίρεση που άσκησαν η εταιρία χαρτοφυλακίου MasterCard Incorporated και οι δύο θυγατρικές της (στο εξής αντιστοίχως: MasterCard Inc., MasterCard International Inc. και MasterCard Europe, και, από κοινού: αναιρεσείουσες), καθώς και οι δύο ανταναιρέσεις που άσκησαν αντιστοίχως, αφενός, η The Royal Bank of Scotland Plc (στο εξής: RBS) και, αφετέρου, η Lloyds TSB Bank Plc (στο εξής: LTSB) και η Bank of Scotland Plc (στο εξής: BOS) κατά της αποφάσεως της 24ης Μαΐου 2012, MasterCard κ.λπ. κατά Επιτροπής (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) ( 2 ), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ακυρώσεως των νυν αναιρεσειουσών κατά της αποφάσεως της Επιτροπής C(2007) 6474 τελικό, της 19ης Δεκεμβρίου 2007, σχετικά με διαδικασία του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υποθέσεις COMP/34.579 — MasterCard, COMP/36.518 — EuroCommerce, COMP/38.580 — Commercial Cards, στο εξής: επίδικη απόφαση).
46.

Αντιθέτως, το γαλλικό κείμενο ορίζει «percevoir une contrepartie provenant essentiellement de l’entrée d’autres consommateurs dans le système plutôt que de la vente ou de la consommation de produits», και το ισπανικό «la oportunidad de recibir una compensación derivada fundamentalmente de la entrada de otros consumidores en el plan, y no de la venta o el consumo de productos». Το αγγλικό κείμενο ευθυγραμμίζεται με τις αποδόσεις αυτές, καθώς προβλέπει το εξής: «receive compensation that is derived primarily from the introduction of other consumers into the scheme rather than from the sale or consumption of products». Θα ονομάσω τις αποδόσεις αυτές ως αποδόσεις «υπό προϋπόθεση» ( 21 ).
79.

Επ’ αυτού, «much might be said on both sides» ( 32 ) —και, πράγματι, ουδεμία πλευρά κατήγαγε νίκη, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση.
25.

Κατόπιν σχετικού ερωτήματος που υποβλήθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η δικηγόρος της C. D. δήλωσε ότι η άδεια χορηγήθηκε μόνον βάσει διακριτικής ευχέρειας του εργοδότη της C. D. και όχι διότι C. D. την εδικαιούτο σύμφωνα με τον νόμο. Δεδομένου ότι σκόπευε να αποκτήσει και άλλο τέκνο μέσω κυοφόρου μητέρας, η ανάγκη εννόμου προστασίας της ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων συνίστατο στη διευκρίνιση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος για το μέλλον. Ούτε η C. D. ούτε το αιτούν δικαστήριο διευκρίνισαν κατά πόσον πρόκειται περί παραδεκτής αγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο.
56.

Όπως προκύπτει από την ανάγνωση του πρωτοκόλλου 7 της ΕΣΔΑ, το άρθρο 4, παράγραφος 1, κατοχυρώνει την προστασία ne bis in idem. Στη συνέχεια το άρθρο 4, παράγραφος 2, θεσπίζει μια απόκλιση, επιτρέποντας την επανάληψη της διαδικασίας (σύμφωνα με τον νόμο και την ποινική δικονομία του κράτους για το οποίο πρόκειται), ανεξαρτήτως του ότι σε διαφορετική περίπτωση θα ίσχυε η αρχή ne bis in idem. Αυτό δεν έχει την έννοια (και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ερμηνευτεί με αυτόν τον τρόπο) ότι εφόσον θεωρητικά υπάρχει η πιθανότητα να αποκαλυφθούν «νέα ή μεταγενέστερα γεγονότα» η αρχή ne bis in idem δεν έχει εφαρμογή. Θεωρητικά, πάντα υπάρχει η πιθανότητα να υπάρξουν νέες συμπληρωματικές αποδείξεις. Συνεπώς, η ερμηνεία που προτείνει το Βέλγιο θα ακύρωνε την αρχή ne bis in idem. Ο κατηγορούμενος θα στερείτο την προστασία που το ίδιο το εθνικό δίκαιο του αναγνωρίζει, παρά την έκδοση αποφάσεως περί παύσεως της ποινικής διώξεως, επικυρωμένη από το ανώτατο δικαστήριο, με ισχύ δεδικασμένου. Σε περίπτωση που είχε κινηθεί δεύτερη διαδικασία στο Βέλγιο (και όχι στην Ιταλία) είναι σαφές ότι αυτή θα εμποδιζόταν βάσει της ανωτέρω αποφάσεως.
11.

Την 27η Ιουλίου 2011 το CHS συνήψε με τη SUCH σύμβαση με αντικείμενο την παροχή, εκ μέρους της SUCH, γευμάτων στους ασθενείς και το προσωπικό του CHS. Η σύμβαση συνομολογήθηκε για πέντε έτη με δυνατότητα ανανεώσεως και προβλέπει την καταβολή ετησίου τιμήματος ύψους 1295289 ευρώ, ήτοι συνολικού τιμήματος, για τα πέντε έτη ισχύος της συμβάσεως, 6476445 ευρώ. Η σύμβαση ανετέθη από το CHS απευθείας στη SUCH, άνευ προσφυγής στις διαδικασίες αναθέσεως που προβλέπονται από την οδηγία 2004/18, καθόσον, κατά την άποψη των συμβαλλομένων, η σχετική συμφωνία εντασσόταν στο πλαίσιο των σχέσεων οιονεί αυτεπιστασίας («in house») μεταξύ της SUCH και των νοσοκομείων που αποτελούν μέλη της, στα οποία καταλέγεται και το CHS.
14.

Ή άλλως, ενεργούν αερομεταφορείς όπως η Vueling, η Ryanair Ltd, η easyJet Airline Co. Ltd ή ακόμη η Hop! ή η Germanwings σε αντίθεση προς το ενωσιακό δίκαιο, χρεώνοντας μέσω μιας προαιρετικής παροχής την παράδοση προς μεταφορά αποσκευών εκ μέρους των επιβατών;
10.

Οι αμφιβολίες που διατυπώνει το αιτούν δικαστήριο ως προς την ορθή ερμηνεία του άρθρου 7 της οδηγίας 2003/88 στην περίπτωση αποδοχών που αποτελούνται τόσο από σταθερό και όσο και από κυμαινόμενο τμήμα κατά τα φαινόμενα προκύπτουν ιδίως από την απόφαση του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) της 27ης Νοεμβρίου 2002, Evans κατά Malley Organisation Ltd (T/A First Business Support) ( 4 ). Ειδικότερα, σε περίπτωση ανάλογη της επίμαχης στην υπό κρίση υπόθεση, ο ενάγων εργαζόμενος είχε ισχυριστεί ότι οι αποδοχές αδείας του θα έπρεπε να είχαν υπολογιστεί με βάση το μέσο του εισόδημα, περιλαμβάνοντας τόσο τον βασικό του μισθό όσο και τον μέσο όρο του εισοδήματός του από προμήθειες. Το Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) απέρριψε το επιχείρημα του εργαζόμενου. Έκρινε ότι οι αποδοχές του δεν διαφοροποιούνταν ανάλογα με την ποσοτική απόδοση της εργασίας του και ότι, ως εκ τούτου, είχε εφαρμογή το άρθρο 221, παράγραφος 2, του νόμου του 1996 περί των δικαιωμάτων των εργαζομένων (Employment Rights Act 1996) ( 5 ). Κατά συνέπεια, το ως άνω δικαστήριο έκρινε ότι ο εργαζόμενος δικαιούνταν μόνο τον βασικό του μισθό κατά τη διάρκεια της ετήσιας άδειάς του και άρα δεν είχε δικαίωμα να λάβει ποσό αντίστοιχο προς το μέσο εισόδημά του από προμήθειες για τις περιόδους κατά τις οποίες ήταν σε ετήσια άδεια μετ’ αποδοχών.
9.

Επιπλέον, υπενθυμίζω ότι δύο άλλες υποθέσεις που εκκρεμούν επί του παρόντος ενώπιον του Δικαστηρίου αφορούν επίσης την ερμηνεία του κανονισμού ΣΠΠ. Δεδομένου ότι τα προδικαστικά ερωτήματα που υποβάλλει το High Court of Justice (England and Wales) (Chancery Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις υποθέσεις Actavis Group και Actavis UK (C‑443/12) καθώς και Eli Lilly and Company (C‑493/12) αλληλεπικαλύπτονται μερικώς με εκείνα της υπό κρίση υποθέσεως, το Δικαστήριο οργάνωσε κοινή επ’ ακροατηρίου συζήτηση των τριών υποθέσεων στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι αποφάσισε να αποφανθεί επί των δύο τελευταίων υποθέσεων χωρίς την ανάπτυξη προτάσεων.
11.

Κατά το άρθρο 18, παράγραφος 2, της κανονιστικής πράξεως περί μεταναστεύσεως, ο Secretary of State for the Home Department (Υπουργός Εσωτερικών, στο εξής: Secretary of State) εκδίδει δελτίο μόνιμης διαμονής έξι μήνες μετά από την υποβολή από τον ενδιαφερόμενο σχετικής αιτήσεως και της αποδείξεως εκ μέρους του ότι πληροί τις προϋποθέσεις του δικαιώματος αυτού.
14.

Το ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território (Υπουργείο Γεωργίας, Θαλάσσης, Περιβάλλοντος και Χωροταξίας, στο εξής: υπουργείο), καθού στην κύρια δίκη, επισήμανε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ότι αποδέκτες της οδηγίας 93/38 δεν είναι μόνον τα κράτη μέλη, αλλά και όλοι οι αναθέτοντες φορείς, κατά την έννοια της οδηγίας. Κατά το συγκεκριμένο υπουργείο, δεδομένου ότι η Portgás είχε την ιδιότητα παραχωρησιούχου δημόσιας υπηρεσίας στην καλυπτόμενη από την παραχώρηση ζώνη, βαρυνόταν από τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από τη συγκεκριμένη οδηγία.
10.

Η οικεία εθνική νομοθεσία περιλαμβάνεται στην Environmental Information Regulations 2004 (SI No. 3391) (κανονιστική πράξη για τις περιβαλλοντικές πληροφορίες, στο εξής: EIR 2004), με την οποία μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η οδηγία 2003/4 και της οποίας το άρθρο 2, παράγραφος 2, ορίζει την έννοια της «δημόσιας αρχής» ως εξής: «Υπό την επιφύλαξη της παραγράφου 3, ως “δημόσια αρχή” νοούνται: a) οι κυβερνητικές υπηρεσίες· b) οποιαδήποτε άλλη δημόσια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του [Freedom of Information Act 2000 (νόμου περί ελεύθερης πληροφορήσεως του 2000, στο εξής: FIA 2000)]· c) οποιοσδήποτε άλλος φορέας ή πρόσωπο που ασκεί καθήκοντα δημόσιας διοικήσεως, ή d) οποιοσδήποτε άλλος φορέας ή πρόσωπο που βρίσκεται υπό τον έλεγχο προσώπου το οποίο εμπίπτει στα ανωτέρω στοιχεία αʹ, βʹ ή γʹ, και i) έχει δημόσιες αρμοδιότητες σχετικές με το περιβάλλον· ii) ασκεί καθήκοντα δημόσιου χαρακτήρα σχετικά με το περιβάλλον, ή iii) παρέχει δημόσιες υπηρεσίες σχετικές με το περιβάλλον. […]»
9.

Στον κατάλογο του παραρτήματος II καταγράφονταν οι «πληροφορίες [που έπρεπε] να γνωστοποιούνται στον αντισυμβαλλόμενο είτε (Α) πριν από τη σύναψη της σύμβασης είτε (Β) κατά τη διάρκεια της σύμβασης». Οι πληροφορίες αυτές έπρεπε να «διατυπώνονται με σαφήνεια και ακρίβεια, και [να] παρέχονται γραπτώς σε μία επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους της ασφαλιστικής υποχρέωσης». Το σημείο A περιελάμβανε έναν πίνακα: στην αριστερή του στήλη καταγράφονταν πληροφορίες σχετικά με την ασφαλιστική επιχείρηση και στη δεξιά του στήλη πληροφορίες για την ασφαλιστική υποχρέωση αυτή καθ’ εαυτήν. Στη γαλλική απόδοση του αριθμού 13 της ως άνω δεξιάς στήλης γινόταν λόγος για «[m]odalités d’exercice du droit de renοnciation», ενώ στην αγγλική απόδοσή του για «[a]rrangements for application of the cooling-off period», ήτοι, για τις λεπτομέρειες εφαρμογής του δικαιώματος υπαναχωρήσεως ( 7 ). Η γερμανική γλωσσική απόδοση, στην οποία γίνεται λόγος για «Ausübung des Widerrufs[-] und Rücktritt[s]rechts», κατά τα φαινόμενα αναφερόταν σε διαφορετικές πτυχές του δικαιώματος υπαναχωρήσεως.