9.

Έρεισμα υπέρ της απόψεως αυτής παρέχει και μια άλλη διάταξη του κοινοτικού δικαίου, το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία, όπως ακριβώς και οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται κατά τρόπο όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφο στα διάφορα κράτη. Παρέλκει να τονιστεί, σχετικώς, ότι το Δικαστήριο δέχεται ως κριτήριο ερμηνείας των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου εκείνο που προσδίδει στις εν λόγω διατάξεις ερμηνεία σύμφωνη προς την ανωτέρω σύμβαση ( 6 ). Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κλήθηκε να ερμηνεύσει την έκφραση « ποινική κατηγορία » ( στο γαλλικό κείμενο της συμβάσεως « accusation en matière pénale », στο αγγλικό κείμενο της συμβάσεως « criminal charge » ) του άρθρου 6, παράγραφος 1, της προαναφερθείσας σύμβασης, καθώς και την έκφραση « οιοσδήποτε κατηγορείται για παράβαση » ( στο γαλλικό κείμενο της συμβάσεως « toute personne accusée ď une infraction », στο αγγλικό κείμενο της συμβάσεως « everyone charged with a criminal offence » ) του άρθρου 6, παράγραφοι 2 και 3, σε σχέση με τις παραβάσεις εκείνες οι οποίες κατά την εθνική νομοθεσία δεν επισύρουν ποινικές κυρώσεις αλλά διοικητικές. Στην απόφαση του του 1976, στην υπόθεση Engel ( 7 ), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι ο όρος «ποινική κατηγορία » έχει αυτοτελή έννοια στο πλαίσιο της συμβάσεως και, επομένως, χαρακτηρισμοί ισχύοντες στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας αποτελούν βεβαίως ενδείξεις, δεν είναι όμως καθοριστικοί. Προκειμένου να καθοριστεί αν μια συγκεκριμένη κύρωση, προβλεπόμενη από εθνική νομοθεσία, έχει ποινικό χαρακτήρα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προβαίνει σε ανάλυση του περιεχομένου της κυρώσεως. Με την απόφαση του στην υπόθεση Öztürk, του 1984 ( 8 ), αποφάνθηκε ότι παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, για την οποία οι γερμανικές αρχές επιβάλλουν ως κύρωση διοικητικό πρόστιμο ( Ordnungswidrigkeit ), δηλαδή παράβαση της ίδιας φύσεως με αυτήν για την οποία πρόκειται στην παρούσα υπόθεση, πρέπει να θεωρηθεί ως « παράβαση », κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφοι 2 και 3, της Συμβάσεως. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προσέδωσε περιορισμένη μόνο σημασία στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη αυτή παράβαση είχε « αποποινικοποιηθεί » στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας, δηλαδή είχε αφαιρεθεί από το ποινικό δίκαιο. Το γεγονός ότι i ) ο κανόνας δικαίου για την παράβαση του οποίου επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο αποτελεί κανόνα δικαίου γενικής ισχύος (που δεσμεύει δηλαδή όλους τους πολίτες ως χρήστες του οδικού δικτύου ) καθώς και ότι ii ) η κύρωση που επιβάλλεται στην περίπτωση της εν λόγω παραβάσεως έχει χαρακτήρα ποινικό και αποτρεπτικό ( 9 ) κρίθηκαν ως στοιχεία περισσότερο κρίσιμα. Στις αποφάσεις Engel και Lutz το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διευκρίνισε, επίσης, ότι συντρέχει περίπτωση ποινικής κατηγορίας και «παραβάσεως» όταν η κύρωση που επιβάλλεται για συγκεκριμένη πράξη είναι τόσο « βαριά » ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στο πεδίο του ποινικού δικαίου ( 10 ). Κατά συνέπεια, οι προβλεπόμενες στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εγγυήσεις εφαρμόζονται είτε όταν συγκεκριμένη πράξη επισύρει κυρώσεις του τυπικού ποινικού δικαίου, είτε όταν πρόκειται για κανόνα γενικής ισχύος, για παράβαση του οποίου προβλέπεται η επιβολή κυρώσεων προληπτικού και κατασταλτικού χαρακτήρα ( deterrent and punitive, είτε όταν λόγω της βαρύτητας της επιβαλλομένης κυρώσεως (degree of severity) η συγκεκριμένη πράξη πρέπει να θεωρείται ως εμπίπτουσα στον τομέα του ποινικού δικαίου ( the criminal sphere ).