Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Darmon της 9ης Ιουλίου 1992. - SOCIETA'TENUTA IL BOSCO SRL ΚΑΤΑ MINISTERO DELLE FINANZE DELLO STATO. - ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ: COMMISSIONE TRIBUTARIA DI PRIMO GRADO DI VOGHERA - ΙΤΑΛΙΑ. - ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ "ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΚΑΤΟΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ" - ΕΘΝΙΚΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΙΣΧΥΟΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ. - ΥΠΟΘΕΣΗ C-162/91.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1992 σελίδα I-05279



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε Πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

1. Το προδικαστικό ερώτημα που σας υποβάλλεται εδώ αφορά τον ορισμό της έννοιας του "κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία". Αφορά ειδικότερα το αν ένα κράτος μέλος, το οποίο καλείται από κοινοτικό κανονισμό να αποσαφηνίσει το περιεχόμενό της, μπορεί να αφήσει έξω από την έννοια αυτή τις κεφαλαιουχικές εταιρίες.

2. Το κωδικοποιημένο κείμενο των διατάξεων περί τέλους εγγραφής, που κυρώθηκε με το διάταγμα 131 του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, της 26ης Απριλίου 1986 (1), προβλέπει ότι οι πράξεις μεταβιβάσεως της κυριότητας ακινήτων εξ επαχθούς αιτίας υπόκεινται στην Ιταλία σε τέλος εγγραφής 8 %. Ο συντελεστής αυτός ανέρχεται σε 15 % (2), όταν η μεν μεταβίβαση κυριότητας αφορά γεωργικές γαίες ή γαίες που υπηρετούν συναφή σκοπό, ο δε αγοραστής δεν είναι κάτοχος γεωργικής εκμεταλλεύσεως έχων κατά κύρια απασχόληση τη γεωργία, ούτε συνεταιριστική ενώση ή εταιρία των άρθρων 12 και 13 του νόμου 153 της 9ης Μαΐου 1975 (3), ο οποίος εκδόθηκε για να θέσει σε εφαρμογή ιδίως την οδηγία 72/159/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 1972, περί εκσυγχρονισμού των γεωργικών εκμεταλλεύσεων (4) (στο εξής: οδηγία).

3. Με την αιτιολογία ότι δεν ενέπιπτε σε κάποια από τις κατηγορίες που προέβλεπαν οι παραπάνω διατάξεις, η εταιρία Tenuta il Bosco, που είχε αγοράσει γεωργικές γαίες, έλαβε από το Ufficio del Registro της Stradella ειδοποίηση πληρωμής, όπου εφαρμοζόταν ο συντελεστής του 15 %.

4. Η εταιρία άσκησε κατά της ειδοποιήσεως αυτής προσφυγή ενώπιον της Commissione tributaria di primo grado di Voghera. Επικαλέστηκε τον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως, που προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΟΚ) 797/85 του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 1985, για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των γεωργικών διαρθρώσεων (5) (στο εξής: κανονισμός), που ορίζει τα εξής:

"Τα κράτη μέλη ορίζουν την έννοια του κατά κύρια απασχόληση εκμεταλλευομένου ως κατόχου [κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία] για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού.

Για τα φυσικά πρόσωπα, ο ορισμός αυτός περιλαμβάνει τουλάχιστον τον όρο ότι το μέρος του εισοδήματος που προέρχεται από τη γεωργική εκμετάλλευση είναι ίσο ή ανώτερο του 50 % του συνολικού εισοδήματος του κατόχου και ότι ο χρόνος εργασίας που διατίθεται για τις εξωτερικές προς την εκμετάλλευση δραστηριότητες είναι μικρότερος από το ήμισυ του συνολικού χρόνου εργασίας του κατόχου.

Για τα μη φυσικά πρόσωπα, τα κράτη μέλη ορίζουν την έννοια αυτή λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του προηγουμένου εδαφίου."

5. Κατά την εταιρία Tenuta il Bosco, ο ορισμός αυτός του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως πρέπει να ερμηνευθεί όπως και η * όμοια σχεδόν * που περιέχεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, που έχει ως εξής:

"Τα κράτη μέλη ορίζουν την έννοια του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία, όπως χρησιμοποιείται στην παρούσα οδηγία, έτσι ώστε να περιέχει, για τα φυσικά πρόσωπα, τουλάχιστον τον όρο ότι το μέρος του εισοδήματος που προέρχεται από τη γεωργική εκμετάλλευση είναι ίσο ή ανώτερο του 50 % του συνολικού εισοδήματος του κατόχου και ότι ο χρόνος εργασίας που διατίθεται για τις εξωτερικές προς την εκμετάλλευση δραστηριότητες είναι μικρότερος από το ήμισυ του συνολικού χρόνου εργασίας του κατόχου.

Λαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, υπόψη τα κριτήρια που εκτίθενται στο προηγούμενο εδάφιο, τα κράτη μέλη ορίζουν την έννοια αυτή για τις περιπτώσεις:

* των μη φυσικών προσώπων,

* των εκμεταλλεύσεων με τις οποίες δεν απασχολείται ο κύριός τους,

* των εκμεταλλεύσεων που εκμισθώνονται με επίμορτο αγροληψία."

6. Κρίνατε, πράγματι, με την απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1986, Villa Banfi (6), ότι το τελευταίο αυτό άρθρο έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας ορισμένους τύπους νομικών προσώπων λόγω και μόνον της νομικής τους μορφής.

7. Διευκρινίσατε δε:

"Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι η οδηγία όχι μόνο δεν αποκλείει τα νομικά πρόσωπα, αλλά και τα περιλαμβάνει ρητά στο πεδίο εφαρμογής της, όταν συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις του άρθρου 2 (7) και ανταποκρίνονται στον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία, ο οποίος δίδεται κατ' εφαρμογήν του άρθρου 3, παράγραφος 1. Δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις αυτές είναι άσχετες προς τη νομική μορφή υπό την οποία έχει συσταθεί το νομικό πρόσωπο, πρέπει να συναχθεί ότι δεν επιτρέπεται στα κράτη μέλη να αρνηθούν να υπαγάγουν στο σύστημα της οδηγίας νομικά πρόσωπα για το μόνο λόγο ότι έχουν ορισμένη νομική μορφή. Μια τέτοια διαφορά μεταχειρίσεως θα αντέβαινε άλλωστε προς την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων που διατυπώνεται στο άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, την οποία τα κράτη μέλη οφείλουν να τηρούν όταν εφαρμόζουν την κοινή γεωργική πολιτική." (8)

8. Η Commissione tributaria di primo grado di Voghera σάς ερωτά ακριβώς αν το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού, στο μέτρο που αναθέτει στα κράτη μέλη το έργον να ορίσουν την έννοια του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία, επιτρέπει να εξαιρεθούν από το εννοιολογικό πεδίο αυτού του όρου οι κεφαλαιουχικές εταιρίες λόγω και μόνον της νομικής τους μορφής.

9. Ας επισημάνουμε, ευθύς εξ αρχής, ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν γνωρίζει κάποιον ενιαίο ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία.

10. Όπως, πράγματι, κρίνατε, στην απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 1978, εταιρία Azienda avicola Sant' Anna (9),

"(...) εφόσον η Συνθήκη δεν περιλαμβάνει κανένα σαφή ορισμό της γεωργίας, και ακόμη λιγότερο της γεωργικής εκμεταλλεύσεως, εναπόκειται στα κοινοτικά όργανα να επεξεργαστούν, ενδεχομένως, για τους σκοπούς της κανονιστικής ρυθμίσεως που απορρέει από τη Συνθήκη, ένα τέτοιο ορισμό της γεωργικής εκμεταλλεύσεως.

Καίτοι η έκφραση 'γεωργική εκμετάλλευση' χρησιμοποιείται πολλές φορές στην κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, περιλαμβανομένων και των κανονισμών που παραθέτει η διάταξη περί παραπομπής, που θέσπισε το Συμβούλιο ή ενδεχομένως η Επιτροπή στον τομέα της γεωργίας, ο ορισμός της έκφρασης αυτής δεν είναι ενιαίος στο σύνολο της κανονιστικής αυτής ρυθμίσεως, πολύ ετερογενούς εξ άλλου, αλλά διαφέρει αναλόγως των ειδικών σκοπών που επιδιώκονται με τους οικείους κοινοτικούς κανόνες" (10).

Συμπεράνατε δε ότι:

"(...) από τις διατάξεις της Συνθήκης ή από τους κανόνες του παραγώγου κοινοτικού δικαίου δεν μπορεί να συναχθεί ενιαίος κοινοτικός ορισμός γενικού χαρακτήρα της 'γεωργικής εκμεταλλεύσεως' που να έχει καθολική εφαρμογή σε όλο τον τομέα των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων που διέπουν τη γεωργική παραγωγή" (11).

11. Έτσι, επί του παρόντος αναμένει απάντηση από το Δικαστήριο το ερώτημα αν οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις που εφαρμόζουν την εντατική ζωοτεχνική κτηνοτροφία συγκαταλέγονται μεταξύ των * κατά το άρθρο 1β, παράγραφος 3, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1094/88 του Συμβουλίου, της 25ης Απριλίου 1988 (12), * δικαιούχων του καθεστώτος ενισχύσεων που προορίζεται για την εκτατικοποίηση της καλλιέργειας των πλεονασματικών προϊόντων (13).

12. Επομένως, ο ορισμός της γεωργικής εκμεταλλεύσεως, όπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού, ισχύει μόνο για τις καταστάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής αυτής της διατάξεως, πράγμα που επιβεβαιώνει το ίδιο το γράμμα αυτού του άρθρου, το οποίο * υπενθυμίζω * ορίζει ότι "τα κράτη μέλη ορίζουν την έννοια του κατά κύρια απασχόληση εκμεταλλευομένου ως κατόχου για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού" (14).

13. Τίθεται, επομένως, ένα προκαταρκτικό ερώτημα: Έχουν οι διατάξεις αυτού του κανονισμού, και ιδίως το άρθρο 2, παράγραφος 5, εφαρμογή επί εσωτερικής φορολογικής ρυθμίσεως, η οποία ορίζει χαμηλότερα τέλη εγγραφής υπέρ ορισμένων κατηγοριών κατόχων γεωργικής εκμεταλλεύσεως οι οποίοι αγοράζουν γαίες;

14. Μέχρι την κατάργησή του από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2328/91 του Συμβουλίου (15), ο κανονισμός 797/85 ήταν το βασικό κανονιστικό κείμενο για την κοινή πολιτική των γεωργικών διαρθρώσεων. Θέσπισε "κοινή δράση, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 729/70, που εφαρμόζεται από τα κράτη μέλη, με σκοπό τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των εκμεταλλεύσεων και τη συμβολή στην εξέλιξη των διαρθρώσεών τους, εξασφαλίζοντας συγχρόνως τη σταθερή διατήρηση των φυσικών πόρων της γεωργίας" (16).

15. Στο πλαίσιο του καθεστώτος ενισχύσεων για τις επενδύσεις, το οποίο προβλέπεται στα άρθρα 3 έως 7 του κανονισμού * και τυγχάνει της κοινοτικής αρωγής (17) *, οι ενισχύσεις μπορούν να αφορούν ενέργειες ή μέτρα αυστηρώς καθοριζόμενα. Δεν μπορούν, μεταξύ άλλων, να αφορούν δαπάνες για την αγορά γαιών (18).

16. Αυτό το καθεστώς ενισχύσεων που συγχρηματοδοτούνται από την Κοινότητα δεν αποκλείει τη δυνατότητα των κρατών μελών να εφαρμόζουν ορισμένες εθνικές ενισχύσεις, οι οποίες επιδιώκουν μεν τους ίδιους σκοπούς, αλλά δεν συνοδεύονται από καμμία κοινοτική συνεισφορά. Αυτό διαλαμβάνει το άρθρο 8 του κανονισμού (19), το οποίο "ρυθμίζει λεπτομερώς το πότε επιτρέπονται οι εθνικές ενισχύσεις υπέρ επενδύσεων στις γεωργικές εκμεταλλεύσεις" (20).

17. Έτσι, το άρθρο 8, παράγραφος 5, προβλέπει ρητά ότι, παρ' όλο που ορισμένες ενισχύσεις για επενδύσεις απαγορεύονται ή περιορίζονται, αυτές οι απαγορεύσεις και περιορισμοί δεν εφαρμόζονται στα μέτρα ενισχύσεως για την αγορά γαιών (21).

18. Ακόμη, πέρα από τις ειδικές αυτές διατάξεις, το άρθρο 31 περιέχει και γενικές διατάξεις που επιτρέπουν στα κράτη μέλη να λαμβάνουν, στον ρυθμιζόμενο από τον κανονισμό τομέα, συμπληρωματικά εθνικά μέτρα ενισχύσεως, με προϋποθέσεις ή μεθόδους χορηγήσεως διαφορετικές από εκείνες που προβλέπει ο κανονισμός αυτός, εφόσον πάντως τα μέτρα αυτά είναι σύμφωνα με τα άρθρα 92 έως 94 της Συνθήκης (22).

19. Από τα προηγούμενα έπεται ότι ο κανονισμός επιτρέπει ορισμένα εθνικά μέτρα ενισχύσεως, και ειδικότερα εκείνα που αφορούν την αγορά γαιών. Ο μειωμένος συντελεστής του τέλους εγγραφής, του οποίου απολαύει ο κάτοχος γεωργικής εκμεταλλεύσεως που αγοράζει γαίες, συγκαταλέγεται, κατά την άποψή μου, μεταξύ αυτών.

20. Αυτές, όμως, οι εθνικές ενισχύσεις, έστω και αν * υπό ορισμένες προϋποθέσεις * συμβιβάζονται με την κοινή δράση την οποία καθιερώνει αυτός ο κανονισμός, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του και δεν διέπονται, ως εκ τούτου, από αυτόν. Εμπίπτουν αποκλειστικά στο εθνικό δίκαιο, το οποίο ορίζει τη φύση τους, τους δικαιούχους και τις προϋποθέσεις της χορηγήσεώς τους, σε συμφωνία προς τα άρθρα 92 έως 94 της Συνθήκης (23).

21. Σκοπός του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού είναι η εξασφάλιση ομοιόμορφης εφαρμογής, σε όλα τα κράτη μέλη, του προβλεπομένου από το άρθρο αυτό καθεστώτος ενισχύσεων για τις επενδύσεις τον σκοπό αυτόν τον επιδιώκει διευκρινίζοντας τα κριτήρια που πρέπει να εφαρμόζουν τα κράτη μέλη όταν ορίζουν την έννοια του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία.

22. Σκοπός του δεν είναι να επιβάλλει στα κράτη μέλη κριτήρια καθορισμού τού ratione personae πεδίου εφαρμογής ενός φορολογικής φύσεως εσωτερικού νομοθετήματος που δεν θέτει σε εφαρμογή ούτε το κοινοτικό δίκαιο, ούτε κοινοτική χρηματοδότηση, όπως το διάταγμα 131 του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, της 26ης Απριλίου 1986.

23. Εξ άλλου, αν η θέσπιση στην Κοινότητα ενιαίων κριτηρίων για τον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως είναι επιβεβλημένη, όταν πρόκειται για την εφαρμογή ενός κοινού μέτρου που συγχρηματοδοτείται από την Κοινότητα, αυτό δεν συμβαίνει όταν η ενίσχυση συνίσταται σε αμιγώς εσωτερικό μέτρο, το οποίο δεν εμπίπτει στο κοινοτικό καθεστώς ενισχύσεων για τις επενδύσεις.

24. Ασφαλώς, η αρμόδια για την έκδοση κανονιστικών πράξεων εθνική αρχή μπορούσε * για να ορίσει, στο πλαίσιο κανονιστικής πράξεως φορολογικού χαρακτήρα, την έννοια του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως * να παραπέμψει, με την ελεύθερη βούλησή της, σε ένα εσωτερικό νομοθέτημα (24), το οποίο εκδόθηκε κατ' εφαρμογήν κοινοτικών πράξεων, μεταξύ των οποίων άλλωστε δεν συναριθμείται ο κανονισμός 797/85. Στην περίπτωση αυτή, στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει το ακριβές περιεχόμενο αυτής της παραπομπής, όσον αφορά τον αποκλεισμό των κεφαλαιουχικών εταιριών από τον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως, ο οποίος περιλαμβάνεται στα άρθρα 12 και 13 του ιταλικού νόμου 153 της 9ης Μαΐου 1975.

25. Μετά απ' αυτήν την μακροσκελή ανάπτυξη του προκριματικού ζητήματος του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού * κατ' εμέ απαραίτητη, για να δώσετε στον παραπέμποντα δικαστή μια λυσιτελή απάντηση στο ερώτημα που σάς έχει θέσει *, ας εξετάσουμε ειδικότερα το ερώτημα αυτό.

26. Όπως είδαμε, το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού καλεί τα κράτη μέλη να ορίσουν την έννοια του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχει ως κύρια απασχόληση τη γεωργία, με τον ίδιο σχεδόν τρόπο όπως και το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, η οποία απετέλεσε αντικείμενο της προαναφερθείσας αποφάσεώς σας Villa Banfi. Ισχύει, επομένως, η ερμηνεία που δώσατε στο άρθρο εκείνο και για το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού;

27. Στην εξέλιξη της κοινής πολιτικής των γεωργικών διαρθρώσεων, η οδηγία και ο κανονισμός αποτελούν δύο βασικά ορόσημα (25).

28. Και η μεν και ο δε αφορούν τα άρθρα 39, παράγραφος 1, 42 και 43 της Συνθήκης ΕΟΚ, αποσκοπούν δε στη βελτίωση των γεωργικών διαρθρώσεων μέσω μέτρων ενισχύσεων για τις επενδύσεις ή κινήτρων. Και η μεν και ο δε θεσπίζουν "κοινή δράση", κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 729/70, την οποία εφαρμόζουν τα κράτη μέλη και συγχρηματοδοτεί το τμήμα προσανατολισμού του ΕΓΤΠΕ (26).

29. Τα δύο κείμενα εμφανίζουν άλλωστε μια αδιαμφισβήτητη συνέχεια. Όπως έχει επισημάνει ο καθηγητής Blumann αναφορικά με το καθεστώς των ενισχύσεων για τις επενδύσεις το οποίο θέσπισε ο κανονισμός, "πρόκειται (...) για το κεντρικό στοιχείο του κανονισμού, ο οποίος, από την άποψη αυτή, συνεχίζει το έργο το οποίο ξεκίνησε με την οδηγία 159/72, που σκοπούσε στον εκσυγχρονισμό των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και, μεταξύ άλλων διατάξεων, καθιέρωνε αναπτυξιακά προγράμματα. Το νέο κείμενο διατηρεί το προηγούμενο πνεύμα, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνει υπόψη το μέλημα της διατηρήσεως του μεγίστου αριθμού εκμεταλλεύσεων εν ενεργεία, εξ ού και η απλούστερη προσφυγή στις εθνικές ενισχύσεις και το πιο ευέλικτο καθεστώς για τα προγράμματα υλικής βελτιώσεως (ΠΑΜ), τα οποία υποκαθιστούν τα αναπτυξιακά προγράμματα" (27).

30. Αμφότερα τα κείμενα παραπέμπουν στα κράτη μέλη, με σχεδόν ταυτόσημη * όπως είδαμε * διατύπωση (28), τον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως, καλώντας τα να χρησιμοποιήσουν τα ίδια κριτήρια.

31. Ας σημειώσουμε, τέλος, ότι αφορούν η μεν οδηγία τις "γεωργικές εκμεταλλεύσεις που είναι σε θέση να αναπτυχθούν" (29), ο δε κανονισμός τις "εκμεταλλεύσεις" (30), χωρίς να διευκρινίζουν τη νομική μορφή υπό την οποία πρέπει να λειτουργεί η εκμετάλλευση αυτή.

32. Από τα προηγηθέντα έπεται ότι, αν ο αποκλεισμός των κεφαλαιουχικών εταιριών από τον ορισμό του κατόχου γεωργικής εκμεταλλεύσεως αντιβαίνει προς το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, αντιβαίνει επίσης * και κατ' ανάγκην * προς το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού.

Σας προτείνουμε, κατά συνέπεια, να απαντήσετε στο ερώτημα που σας υποβλήθηκε ως εξής:

"1) Το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΟΚ) 797/85 του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 1985, για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των γεωργικών διαρθρώσεων, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη, όταν ορίζουν τα κριτήρια στα οποία πρέπει να ανταποκρίνονται τα μη φυσικά πρόσωπα για να μπορούν να θεωρούνται ως κάτοχοι γεωργικής εκμεταλλεύσεως που έχουν ως κύρια απσχόληση τη γεωργία, να αποκλείουν από το πεδίο εφαρμογής αυτού του κανονισμού ορισμένους τύπους εταιριών λόγω και μόνον της νομικής τους μορφής.

2) Εθνική κανονιστική ρύθμιση που αφορά τη φορολογική μεταχείριση των μεταβιβάσεων ακινήτων περιουσιακών στοιχείων δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του προαναφερόμενου κανονισμού."

SK

(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.

(1) * GURI [Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας] της 30ής Απριλίου 1986, τακτικό συμπλήρωμα, γενική σειρά αριθ. 99.

(2) * Βλ. αυτόθι εν τέλει, Τέλη, μέρος πρώτον.

(3) * GURI αριθ. 137 της 26ης Μαΐου 1975, σ. 3298.

(4) * G.U. 1972, L 96, σ. 1.

(5) * ΕΕ 1985, L 93, σ. 1.

(6) * Υπόθεση 312/85 (Συλλογή 1986, σ. 4039).

(7) * Το άρθρο αυτό ορίζει την έννοια της γεωργικής εκμεταλλεύσεως που είναι σε θέση να αναπτυχθεί .

(8) * Σκέψη 10 της παραπάνω αποφάσεως.

(9) * Υπόθεση 85/77 (Συλλογή τόμος 1978, σ. 213).

(10) * Αυτόθι, σκέψεις 8 και 9.

(11) * Αυτόθι, σκέψη 14.

(12) * Κανονισμός για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) 797/85 και (ΕΟΚ) 1790/87 όσον αφορά την παύση της καλλιέργειας αροσίμων γαιών καθώς και την εκτατικοποίηση και τη μετατροπή της παραγωγής (ΕΕ 1988, L 106, σ. 28).

(13) * Απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1993, υπόθεση C-190/91, Lante (Συλλογή 1993, σ. I-67).

(14) Η υπογράμμιση του γενικού εισαγγελέα.

(15) * Κανονισμός για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των γεωργικών διαρθρώσεων (ΕΕ 1991, L 218, σ. 1) βλ. άρθρο 40 του κανονισμού αυτού.

(16) * Άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού.

(17) * Αυτόθι, άρθρο 26, παράγραφος 2.

(18) * Αυτόθι, άρθρο 4, παράγραφος 1.

(19) * Οι ενέργειες που προβλέπονται στο πλαίσιο του άρθρου 8 δεν γεννούν δαπάνες δυνάμενες να χρηματοδοτηθούν από το Ταμείο (βλ. άρθρο 26, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού).

(20) * Priebe, R.: Le droit communautaire des structures agricoles, Cahiers de droit europeen , 1988, αριθ. 1-2, σ. 26.

(21) * Οι διατάξεις του άρθρου 8, παράγραφος 5, περιελήφθησαν και στο άρθρο 12, παράγραφος 5, του προαναφερθέντος κανονισμού (ΕΟΚ) 2328/91 του Συμβουλίου.

(22) * Βλ. R. Priebe, όπ.π., σ. 27.

(23) * Βλ. συναφώς Blumann, C.: Jurisclasseur, Europe, marche commun agricole, politique commune des structures agricoles , τεύχος 1340, ενότητα 63, παράγραφος 2.

(24) * Βλ. άρθρα 12 και 13 του ιταλικού νόμου 153 της 9ης Μαΐου 1975, όπ.π.

(25) * Ο κανονισμός αντικατέστησε την οδηγία την οποία κατήργησε: άρθρο 33, παράγραφος 2, του κανονισμού.

(26) * Βλ. 19η και 20ή αιτιολογική σκέψη και άρθρο 15 της οδηγίας και 25η αιτιολογική σκέψη και άρθρο 1 του κανονισμού.

(27) * Blumann, Jurisclasseur, Europe , όπ.π., ενότητα 43, η υπογράμμιση του γενικού εισαγγελέα.

(28) * Αν εξαιρεθούν οι δύο τελευταίες περιπτώσεις που υπάρχουν στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, ενώ λείπουν από το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού. Η διαφορά αυτή δεν ασκεί επιρροή στο υποβαλλόμενο εδώ προδικαστικό ερώτημα.

(29) * Οδηγία, άρθρο 1.

(30) * Κανονισμός, άρθρο 1.