ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 305/19

Αναίρεση που άσκησε στις 6 Ιουλίου 2016 η Aughinish Alumina Ltd κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο πενταμελές τμήμα) στις 22 Απριλίου 2016 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-50/06 RENV II και T-69/06 RENV II, Ιρλανδία και Aughinish Alumina Ltd κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-373/16 P)

(2016/C 305/28)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: Aughinish Alumina Ltd (στο εξής: AAL) (εκπρόσωποι: C. Little και C. Waterson, solicitors)

Έτεροι διάδικοι: Ιρλανδία και Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 22ας Απριλίου 2016 στην υπόθεση T-69/06 RENV ΙΙ.

— να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της AAL στις δίκες αυτές.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Η AAL προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως.

Πρώτος λόγος: πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των εξαιρετικών περιστάσεων· παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης· έλλειψη αιτιολογίας

Η AAL προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την αξιολόγηση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης της AAL, και ιδίως κατά την εκτίμηση της συνδρομής «εξαιρετικών περιστάσεων». Ο λόγος αυτός έχει τέσσερα σκέλη:

Πρώτο σκέλος: το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη όσον αφορά την έκταση εφαρμογής και τα αποτελέσματα της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-272/12 P.

Δεύτερο σκέλος: το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη επειδή έκρινε ότι η κατάσταση της AAL πρέπει να διακριθεί από εκείνη στην υπόθεση 223/85 RSV.

Τρίτο σκέλος: το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη επειδή ερμήνευσε τη νομολογία Demesa (απόφαση στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-183/02 P και C-187/02 P) ως δίνουσα τέλος στη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της AAL ως προς τη μη ανάκτηση.

Τέταρτο σκέλος: το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε επειδή δεν προέβη στην απαιτούμενη στάθμιση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού συμφέροντος. Έτσι, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, και επιβάρυνε το σφάλμα του μη παραθέτοντας αιτιολογία.

Δεύτερος λόγος: πλάνη περί το δίκαιο ως προς τη ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου (1)

Η AAL προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εκθέτοντας και εφαρμόζοντας τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μια ενίσχυση δύναται να χαρακτηριστεί ως υφιστάμενη ενίσχυση. Ειδικότερα, η AAL διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 1, στοιχείο βʹ, σημείο i, του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου.

(1) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ (EE 1999, L 83, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 270/33

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το High Court of Justice of England & Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 30 Μαΐου 2016 — American Express Co. κατά The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

(Υπόθεση C-304/16)

(2016/C 270/37)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Justice of England & Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγουσα: American Express Co.

Καθών: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η πρόβλεψη των άρθρων 1, παράγραφος 5, και 2, σημείο 18, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/751 (1), ήτοι ότι ένα τριμερές σύστημα καρτών πληρωμής, το οποίο εκδίδει μέσα πληρωμής με κάρτα με εταίρο του ίδιου εμπορικού σήματος ή μέσω πράκτορα, θεωρείται τετραμερές σύστημα καρτών πληρωμής, ισχύει μόνον εφόσον ο εταίρος του ίδιου εμπορικού σήματος ή ο πράκτορας ενεργεί ως «εκδότης» κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 2, και της αιτιολογικής σκέψεως 29 του κανονισμού περί προμηθειών (ήτοι όταν ο εταίρος ή ο πράκτορας έχει συμβατική σχέση με τον πληρωτή, βάσει της οποίας αναλαμβάνει να παράσχει στον πληρωτή μέσο πληρωμής, με σκοπό την έναρξη και την επεξεργασία των πράξεων πληρωμών με κάρτα του πληρωτή);

2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα, είναι τα άρθρα 1, παράγραφος 5, και 2, σημείο 18, του κανονισμού περί προμηθειών, στο μέτρο που προβλέπουν ότι συμφωνίες τέτοιου είδους θεωρούνται τετραμερή συστήματα καρτών πληρωμής, ανίσχυρα λόγω: α) ελλείψεως αιτιολογίας, σύμφωνα με το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, β) πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και/ή γ) παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας;

(1) Κανονισμός (ΕΕ) 2015/751 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2015, σχετικά με τις διατραπεζικές προμήθειες για πράξεις πληρωμών με κάρτες (ΕΕ 2015 L 123, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 270/36

Αναίρεση που άσκησε στις 8 Ιουνίου 2016 η Eurallumina SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο πενταμελές τμήμα) στις 22 Απριλίου 2016 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-60/06 RENV II και T-62/06 RENV II, Ιταλική Δημοκρατία και Eurallumina SpA κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-323/16 P)

(2016/C 270/39)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: Eurallumina SpA (εκπρόσωποι: L. Martin Alegi, A. Στρατάκης, Λ. Φιλίππου, Solicitors)

Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ιταλική Δημοκρατία, Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου,

— να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής (1) κατά το μέρος που διατάσσεται η Ιταλική Δημοκρατία να ανακτήσει την ενίσχυση ή, επικουρικώς,

— να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο,

— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Η αναιρεσείουσα προβάλλει έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε πέντε σκέψη, σχετικά με παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, και συγκεκριμένα με παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας είναι οι εξής:

1. Το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2013, C-272/12 P, κρίνοντας ότι πρέπει να διαπιστώσει ότι, με τη δημοσιοποίηση της κινήσεως της διαδικασίας της 2ας Φεβρουαρίου 2002, έπαυσαν οι δικαιολογημένες προσδοκίες της Eurallumina.

2. Λόγω του σφάλματος αυτού, το Γενικό Δικαστήριο δεν εκπλήρωσε το σκοπό της αναπομπής και είτε δεν εξέτασε τα επιχειρήματα της Eurallumina σχετικά με τη διατήρηση των δικαιολογημένων προσδοκιών της είτε τα εξέτασε εντός εσφαλμένου νομικού πλαισίου και πλημμελώς.

3. Ακόμη και κατά την εφαρμογή του εσφαλμένου νομικού πλαισίου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθώς διαπίστωσε ότι η αδικαιολόγητη καθυστέρηση με την οποία η Επιτροπή διενήργησε την έρευνα δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της Eurallumina περί μη ανακτήσεως της ενισχύσεως.

4. Το Γενικό Δικαστήριο ερμηνεύει εσφαλμένα την οδηγία 2003/96 (2) contra legem, κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης και χωρίς να τηρεί τις αρχές ερμηνείας του δικαίου αυτού.

5. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθώς απέρριψε τα επιχειρήματα της Eurallumina σχετικά με τις επενδύσεις της στο εργοστάσιο της Σαρδηνίας.

(1) Απόφαση 2006/323/ΕΚ της Επιτροπής, της 7ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα για την παραγωγή αλουμίνας στην Gardanne, στην περιοχή Shannon και στη Σαρδηνία, η οποία εφαρμόζεται αντίστοιχα από τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία (ΕΕ 2006, L 119, σ. 12).

(2) Council Directive 2003/96/EC of 27 October 2003 restructuring the Community framework for the taxation of energy products and electricity

OJ L 283, p. 51
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 260/30

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 12 Μαΐου 2016 – Shields & Sons Partnership κατά The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Υπόθεση C-262/16)

(2016/C 260/38)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλούσα: Shields & Sons Partnership

Εφεσίβλητοι: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Όσον αφορά το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς για τους αγρότες το οποίο προβλέπεται στο κεφάλαιο 2 του τίτλου XII της οδηγίας (ΕΚ) 2006/112/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, έχει το άρθρο 296, παράγραφος 2, την έννοια ότι το θεσπιζόμενο με αυτό καθεστώς προβλέπει εξαντλητικά τις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να εξαιρούν έναν αγρότη από το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς; Ειδικότερα: 1.1 Μπορούν τα κράτη μέλη να εξαιρούν αγρότες από το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς για τους αγρότες αποκλειστικά και μόνο βάσει του άρθρου 296, παράγραφος 2; 1.2 Μπορούν τα κράτη μέλη να εξαιρούν αγρότες από το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς για τους αγρότες και επί τη βάσει του άρθρου 299; 1.3 Παρέχει η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας στα κράτη μέλη το δικαίωμα να εξαιρούν έναν αγρότη από το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς για τους αγρότες; 1.4 Έχουν τα κράτη μέλη το δικαίωμα να εξαιρούν αγρότες από το κοινό κατ’ αποκοπή καθεστώς για τους αγρότες για άλλους λόγους;

2) Πως πρέπει να ερμηνεύεται η φράση «κατηγορίες αγροτών» που περιλαμβάνεται στο άρθρο 296, παράγραφος 2, της οδηγίας (ΕΚ) 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου; Ειδικότερα: 2.1 Πρέπει η σχετική κατηγορία αγροτών να μπορεί να προσδιορισθεί βάσει αντικειμενικών χαρακτηριστικών; 2.2 Μπορεί η σχετική κατηγορία αγροτών να προσδιορίζεται βάσει εκτιμήσεων οικονομικού χαρακτήρα; 2.3 Πόσο ακριβής απαιτείται να είναι ο προσδιορισμός της κατηγορίας αγροτών την οποία το κράτος μέλος προτίθεται να εξαιρέσει; 2.4 Παρέχει η έννοια αυτή σε κράτος μέλος το δικαίωμα να θεωρεί ως κατηγορία υπό την έννοια της ανωτέρω διατάξεως τους «αγρότες ως προς τους οποίους διαπιστώθηκε ότι το ποσό το οποίο εισπράττουν λόγω της υπαγωγής τους στο κατ» αποκοπή καθεστώς είναι σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με το ποσό το οποίο θα εισέπρατταν αν είχαν υπαχθεί στο κανονικό καθεστώς ΦΠΑ»;

(1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE L 347, σ. 1).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 260/32

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Supreme Court of Gibraltar (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 13 Μαΐου 2016 – Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff κατά The Hon. Gilbert Licudi QC MP Minister for Justice

(Υπόθεση C-267/16)

(2016/C 260/40)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Supreme Court of Gibraltar

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγοντες: Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff

Καθού: The Hon. Gilbert Licudi QC MP Minister for Justice

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Αν οι διατάξεις της οδηγίας περί ΕΔΠΟ (1) αφορούν μόνον την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, είναι παρά ταύτα δυνατό να έχουν εφαρμογή στο Γιβραλτάρ, λόγω του ότι δεν αφορούν το εμπόριο ή τις εμπορικές συναλλαγές και, συνεπώς, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των παρεκκλίσεων που χορηγήθηκαν στο Γιβραλτάρ βάσει της Πράξεως Προσχωρήσεως του 1972;

2) Τυγχάνουν οι διατάξεις της οδηγίας περί ΕΔΠΟ εφαρμογής στο Γιβραλτάρ, όσον αφορά τους κυνηγούς και τους αθλητές σκοποβολής, λόγω του ότι αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών;

3) Είναι οι διατάξεις της οδηγίας περί ΕΔΠΟ ανίσχυρες όσον αφορά τους κυνηγούς και τους αθλητές σκοποβολής, λόγω του ότι αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και, συνεπώς, θεσπίσθηκαν με εσφαλμένη νομική βάση;

(1) Οδηγία 91/477/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1991, σχετικά με τον έλεγχο της απόκτησης και της κατοχής όπλων (EE L 256, σ. 51).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 243/27

Αναίρεση που άσκησαν στις 13 Μαΐου 2016 οι Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (ένατο τμήμα) στις 29 Φεβρουαρίου 2016 στην υπόθεση T-270/12, Panalpina World Transport (Holding) Ltd κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-271/16 P)

(2016/C 243/27)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσες: Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd (εκπρόσωποι: S. Mobley, Α. Στρατάκης, A. Gamble, Solicitors)

Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:

— να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που απορρίπτει τον πρώτο λόγο των αναιρεσειουσών σχετικά με τις παραβάσεις·

— να τροποποιήσει τα άρθρα 2, παράγραφος 2, και 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως της 28ης Μαρτίου 2012 στην υπόθεση COMP/39462 – Transit (στο εξής: απόφαση) στο μέτρο που αφορούν τις αναιρεσείουσες και, ασκώντας την πλήρη δικαιοδοσία του, να μειώσει τα πρόστιμα που τους επιβλήθηκαν· και

— σε κάθε περίπτωση, να διατάξει την Επιτροπή να φέρει τα δικαστικά της έξοδα και να την καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειουσών για την παρούσα διαδικασία και για την διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, υπερβαίνοντας προδήλως τα όρια της εύλογης εκτιμήσεως των αποδείξεων και εφαρμόζοντας εσφαλμένα τη νομολογία, καθόσον έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε παρεκκλίνει σε σχέση με προγενέστερες αποφάσεις της, δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε παραβίασε της αρχές της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως. Οι ειδικότερο λόγοι αναιρέσεως είναι οι εξής:

1. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο υπερβαίνοντας προδήλως τα όρια της εύλογης εκτιμήσεως των αποδείξεων ως προς το κατά πόσον οι επίμαχες παραβάσεις και, ειδικότερα, οι παραβάσεις που αφορούσαν το AMS και τον CAF, σχετίζονταν με τις υπηρεσίες διαμεταφοράς ως «σύνολο υπηρεσιών».
3.

Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν παρέβη το άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την αρχή της χρηστής διοίκησης και την υποχρέωση αιτιολογήσεως που επιβάλλει το άρθρο 296 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), αποφασίζοντας να μη θεωρήσει ότι η The Brink’s Company ευθύνεται από κοινού και εις ολόκληρον με τη Schenker China Ltd. [ως διάδοχος της BAX Global (China) Co. L.td.] για τη συμπεριφορά που αφορά τον «Chinese Currency Adjustment Factor» [συντελεστή συναλλαγματικής προσαρμογής για την Κίνα].
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 18 Απριλίου 2016 – C. King κατά The Sash Window Workshop Ltd, Richard Dollar

(Υπόθεση C-214/16)

(2016/C 222/08)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλών: C. King

Εφεσίβλητοι: The Sash Window Workshop Ltd, Richard Dollar

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη ως προς το κατά πόσον ο εργαζόμενος δικαιούται να λάβει ετήσια άδεια μετ’ αποδοχών δυνάμει του άρθρου 7 της οδηγίας 2003/88 (1), είναι συμβατή με το δίκαιο της Ένωσης, και ειδικότερα με το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής, η κατάσταση κατά την οποία ο εργαζόμενος θα πρέπει πρώτα να λάβει την άδεια και ακολούθως να πληροφορηθεί αν αυτή μπορεί να είναι μετ’ αποδοχών;

2) Εάν ο εργαζόμενος δεν λάβει το σύνολο ή μέρος της ετήσιας άδειας που δικαιούται εντός του έτους κατά το οποίο θα έπρεπε να ασκήσει το οικείο δικαίωμα, μολονότι θα το είχε πράξει αν ο εργοδότης δεν αρνείτο να του καταβάλει αποδοχές για οποιαδήποτε περίοδο ληφθείσας άδειας, μπορεί ο εργαζόμενος να υποστηρίξει ότι παρεμποδίζεται η άσκηση του δικαιώματός του για άδεια μετ’ αποδοχών, με συνέπεια το δικαίωμα αυτό να μεταφέρεται μέχρι τη χρονική στιγμή κατά την οποία θα έχει τη δυνατότητα να το ασκήσει;

3) Εάν γίνει δεκτό ότι το ως άνω δικαίωμα μεταφέρεται, τούτο μπορεί να συμβαίνει επ’ αόριστον ή υπάρχει συγκεκριμένη περίοδος μεταφοράς εντός της οποίας μπορεί να ασκηθεί το εν λόγω μεταφερθέν δικαίωμα, κατ’ αναλογίαν προς τους περιορισμούς που επιβάλλονται όταν ο εργαζόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα ετήσιας άδειας εντός του χρόνου αναφοράς λόγω ασθενείας;

4) Εάν δεν υφίσταται ούτε κανονιστική ούτε συμβατική διάταξη από τις οποίες να συνάγεται η εν λόγω περίοδος μεταφοράς, οφείλουν τα εθνικά δικαστήρια που επιλαμβάνονται των σχετικών υποθέσεων να επιβάλλουν περιορισμούς ως προς την περίοδο αυτή προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η εφαρμογή της κανονιστικής πράξεως δεν θίγει τον σκοπό του άρθρου 7 [της οδηγίας];

5) Εάν τούτο ισχύει, είναι συμβατή με το δικαίωμα που προβλέπει το άρθρο 7 [της οδηγίας] η προθεσμία 18 μηνών μετά το τέλος του έτους εντός του οποίου γεννήθηκε το δικαίωμα άδειας;

(1) Οδηγία 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (EE L 299, σ. 9).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 191/17

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 21 Μαρτίου 2016 — Toufik Lounes κατά Secretary of State for the Home Department

(Υπόθεση C-165/16)

(2016/C 191/21)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Προσφεύγων: Toufik Lounes

Καθού: Secretary of State for the Home Department

Προδικαστικό ερώτημα

Όταν Ισπανίδα υπήκοος και πολίτης της Ένωσης:

i) μεταβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την άσκηση του δικαιώματός της ελεύθερης κυκλοφορίας βάσει της οδηγίας 2004/38/ΕΚ (1)· και

ii) διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την άσκηση του δικαιώματος που της παρέχει το άρθρο 7 ή το άρθρο 16 της οδηγίας 2004/38/ΕΚ· και

iii) στη συνέχεια, αποκτά τη βρετανική ιθαγένεια, την οποία έχει επιπλέον της ισπανικής ιθαγένειάς της, ως πολίτης με διπλή ιθαγένεια· και

iv) αρκετά χρόνια μετά την απόκτηση της βρετανικής ιθαγένειας, συνάπτει γάμο με υπήκοο τρίτης χώρας με τον οποίο διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο,

αποτελούν αυτή και ο σύζυγός της πρόσωπα που είναι δικαιούχοι κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38/ΕΚ, σημειουμένου ότι αυτή διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο και έχει συγχρόνως την ισπανική και τη βρετανική ιθαγένεια;

(1) Οδηγία 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (ΕΕ L 158, σ. 77).
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 200/13

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 6 Απριλίου 2016 — Peter Fisher, Stephen Fisher και Anne Fisher κατά Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Υπόθεση C-192/16)

(2016/C 200/19)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Upper Tribunal (Tax και Chancery Chamber)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Εκκαλούντες: Peter Fisher, Stephen Fisher και Anne Fisher

Εφεσίβλητοι: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Παρεμβαίνουσα: Her Majesty’s Government of Gibraltar

Προδικαστικά ερωτήματα

1) Για τους σκοπούς του άρθρου 49 ΣΛΕΕ (ελευθερία εγκαταστάσεως) και υπό το πρίσμα της συνταγματικής σχέσεως μεταξύ του Γιβραλτάρ και του Ηνωμένου Βασιλείου: 1.1. Πρέπει το Γιβραλτάρ και το Ηνωμένο Βασίλειο να αντιμετωπίζονται ως εάν ήσαν μέρος ενός και του αυτού κράτους μέλους (α) για τους σκοπούς του δικαίου της Ένωσης και, αν ναι, έχει τούτο ως συνέπεια ότι το άρθρο 49 ΣΛΕΕ δεν έχει εφαρμογή μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Γιβραλτάρ παρά μόνον κατά το μέτρο που δύναται να εφαρμοστεί επί εσωτερικού μέτρου, ή επικουρικώς (β) για τους σκοπούς του άρθρου 49 ΣΛΕΕ λαμβανομένου μεμονωμένως, οπότε το εν λόγω άρθρο δεν έχει εφαρμογή παρά μόνον κατά το μέτρο που δύναται να εφαρμοστεί επί εσωτερικού μέτρου; Επικουρικώς, 1.2. Λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 355, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, έχει το Γιβραλτάρ το συνταγματικό καθεστώς χωριστού από το Ηνωμένο Βασίλειο εδάφους εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα είτε (α) ότι η άσκηση του δικαιώματος εγκαταστάσεως μεταξύ του Γιβραλτάρ και του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να θεωρείται ως εμπίπτουσα στο εμπόριο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους σκοπούς του άρθρου 49 ΣΛΕΕ, είτε (β) ότι το άρθρο 49 ΣΛΕΕ έχει εφαρμογή προκειμένου να απαγορευθούν περιορισμοί τής από υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως στο Γιβραλτάρ (ως χωριστή οντότητα); Επικουρικώς, 1.3. Πρέπει το Γιβραλτάρ να αντιμετωπίζεται ως τρίτη χώρα ή τρίτο έδαφος, με αποτέλεσμα το δίκαιο της Ένωσης να έχει εφαρμογή όσον αφορά τις συναλλαγές μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Γιβραλτάρ μόνο στις περιπτώσεις όπου το δίκαιο της Ένωσης εφαρμόζεται μεταξύ κράτους μέλους και μη κράτους μέλους; Επικουρικώς, 1.4. Πρέπει η συνταγματική σχέση μεταξύ του Γιβραλτάρ και του Ηνωμένου Βασιλείου να αντιμετωπίζεται με κάποιον άλλο τρόπο για τους σκοπούς του άρθρου 49 ΣΛΕΕ;
EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 191/16

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 21 Μαρτίου 2016 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs κατά Mercedes Benz Financial Services UK Ltd

(Υπόθεση C-164/16)

(2016/C 191/20)

Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Αιτούν δικαστήριο

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

Αναιρεσείοντες: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Αναιρεσίβλητη: Mercedes Benz Financial Services UK Ltd

Προδικαστικά ερωτήματα

1. Πώς πρέπει να ερμηνευθούν οι λέξεις «σύμβαση […] με τον όρο της παρακράτησης[, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων,] της κυριότητας το αργότερο μέχρι την αποπληρωμή του τιμήματος» που περιέχονται στο άρθρο 14, παράγραφος 2, στοιχείο β', της οδηγίας 2006/112 (1);

2. Ειδικότερα, μήπως η έκφραση «[κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων]» επιβάλλει στην φορολογική αρχή, υπό τις συνθήκες της παρούσας υποθέσεως, να αρκεστεί στη διαπίστωση ότι υπάρχει δικαίωμα επιλογής αγοράς το οποίο πρέπει να ασκηθεί το αργότερο κατά την πληρωμή της τελευταίας δόσεως;

3. Άλλως, μήπως η έκφραση «[κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων]» επιβάλλει στην εθνική φορολογική αρχή να προχωρήσει πιο μακριά και να καθορίσει τον οικονομικό σκοπό της συμβάσεως;

4. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα (3): α) προϋποθέτει η ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 2, ανάλυση σχετικά με την πιθανότητα ο πελάτης να ασκήσει αυτό το δικαίωμα επιλογής; β) έχει για τον καθορισμό του οικονομικού σκοπού της συμβάσεως σημασία το ύψος του αντιτίμου που πρέπει να καταβληθεί προκειμένου να ασκηθεί αυτό το δικαίωμα επιλογής;

(1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1).