Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 11ης Σεπτεμβρίου 2003. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας 1999/94/ΕΚ στο εσωτερικό δίκαιο. - Υπόθεση C-22/02.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 2003 σελίδα I-09011



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Διάδικοι

Στην υπόθεση C-22/02,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους G. Valero Jordana και R. Amorosi, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

προσφεύγουσα,

κατά

Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον J. M. Braguglia, επικουρούμενο από τον A. De Stefano, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,

καθής,

"που έχει ως αντικείμενο να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας ή, εν πάση περιπτώσει, μη κοινοποιώντας στην Επιτροπή τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 1999/94/ΕΚ του Ευρωπαϋκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1999, για τις πληροφορίες που πρέπει να τίθενται στη διάθεση των καταναλωτών σχετικά με την οικονομία καυσίμου και τις εκπομπές CO2 όσον αφορά την εμπορία νέων επιβατηγών αυτοκινήτων (ΕΕ 2000, L 12, σ. 16), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την ως άνω οδηγία,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(δεύτερο τμήμα),

συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο τμήματος, Β. Σκουρή και N. Colneric (εισηγήτρια), δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού έλαβε υπόψη την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 29 Ιανουαρίου 2002, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας ή, εν πάση περιπτώσει, μη κοινοποιώντας της τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 1999/94/ΕΚ του Ευρωπαϋκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1999, για τις πληροφορίες που πρέπει να τίθενται στη διάθεση των καταναλωτών σχετικά με την οικονομία καυσίμου και τις εκπομπές CO2 όσον αφορά την εμπορία νέων επιβατηγών αυτοκινήτων (ΕΕ 2000, L 12, σ. 16, στο εξής: οδηγία), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 12 της ως άνω οδηγίας.

Νομικό πλαίσιο και διαδικασία πριν από την άσκηση της προσφυγής

2 Το άρθρο 12 της οδηγίας ορίζει τα εξής:

«1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία μέχρι την 18η Ιανουαρίου 2001 το αργότερο και ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.

[...]

2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των κύριων διατάξεων εσωτερικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.»

3 Η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι η οδηγία δεν είχε μεταφερθεί εμπροθέσμως στο ιταλικό δίκαιο, κίνησε τη διαδικασία λόγω παραβάσεως. Αφού έταξε προθεσμία στην Ιταλική Δημοκρατία προκειμένου να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της, η Επιτροπή εξέδωσε στις 26 Ιουλίου 2001 αιτιολογημένη γνώμη, καλώντας το εν λόγω κράτος μέλος να λάβει τα αναγκαία για τη συμμόρφωσή του προς αυτή μέτρα εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεώς της. Δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν απάντησε σ' αυτή την αιτιολογημένη γνώμη, η Επιτροπή άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

Επί της προσφυγής

Επιχειρήματα της Ιταλικής Δημοκρατίας

4 Η Ιταλική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί ότι δεν μετέφερε εμπροθέσμως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά ισχυρίζεται ότι οι εργασίες για τη μεταφορά της τελούν υπό εξέλιξη. Διάφορα προβλήματα θεσμικής, διοικητικής, τεχνικής και δημοσιονομικής φύσεως την εμπόδισαν μέχρι σήμερα να περατώσει τη διαδικασία μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, η οποία όμως έχει αρχίσει και συνεχίζεται αυτή τη στιγμή.

5 Η οδηγία έχει αντικείμενο το οποίο εμπίπτει στην αρμοδιότητα διαφόρων υπουργείων, πράγμα που συνεπάγεται ότι απαιτείται συντονισμός και ότι υπάρχει ανάγκη λήψεως στοιχείων από διάφορες υπηρεσίες. Εξάλλου, η πρόσφατη αναθεώρηση του τίτλου V του Συντάγματος, η οποία περιλαμβάνει μια νέα κατανομή των νομοθετικών και διοικητικών αρμοδιοτήτων μεταξύ κράτους και περιφερειών, επιβάλλει τον έλεγχο του νέου ρόλου αυτών των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως τόσο στη φάση της κανονιστικής ρυθμίσεως όσο και στη φάση της εκτελέσεως και του ελέγχου.

6 Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, η μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο απαιτεί την προηγούμενη επίλυση πολυάριθμων τεχνικών και δημοσιονομικών προβλημάτων. Υπενθυμίζει ότι η κοινοτική κανονιστική ρύθμιση προβλέπει αναλυτικώς και δεσμευτικώς ένα λεπτομερές σύστημα πληροφορήσεως των καταναλωτών με διάφορα μέσα, όπως είναι οι ετικέτες, οι αφίσες και οι οδηγοί, τα οποία πρέπει να δημιουργηθούν ex novo, και ότι ήταν επίσης αναγκαίο να βρεθούν στον κρατικό προϋπολογισμό τα κονδύλια που θα καθιστούσαν δυνατή τη συνεισφορά στις δαπάνες που συνεπάγεται το νέο σύστημα πληροφορήσεως.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου

7 Κατά παγία νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή είχε κατά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη (βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, C-71/99, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2001, σ. Ι-5811, σκέψη 29, και της 11ης Οκτωβρίου 2001, C-110/00, Επιτροπή κατά Αυστρίας, Συλλογή 2001, σ. Ι-7545, σκέψη 13).

8 Εν προκειμένω, η μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο δεν πραγματοποιήθηκε εντός της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.

9 Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένως ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προβάλει διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής έννομης τάξεώς του προκειμένου να δικαιολογήσει τη μη εφαρμογή μιας οδηγίας εντός της ταχθείσας προθεσμίας (βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2002, C-352/01, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2002, σ. Ι-10263, σκέψη 8).

10 Επομένως, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να κριθεί βάσιμη.

11 Κατά συνέπεια, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

12 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα η Ιταλική Δημοκρατία, η οποία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(δεύτερο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 1999/94/ΕΚ του Ευρωπαϋκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1999, για τις πληροφορίες που πρέπει να τίθενται στη διάθεση των καταναλωτών σχετικά με την οικονομία καυσίμου και τις εκπομπές CO2 όσον αφορά την εμπορία νέων επιβατηγών αυτοκινήτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την ως άνω οδηγία.

2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.