ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ

M. CAMPOS SÁNCHEZ‑BORDONA

της 19ης Ιουλίου 2016 ( 1 )

Υπόθεση C‑294/16 PPU

JZ

[αίτηση του Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

(πρωτοδικείο Łódź, Πολωνία)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή — Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις — Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ — Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως και διαδικασίες παραδόσεως μεταξύ κρατών μελών — Αποτελέσματα της παραδόσεως — Αφαίρεση της χρονικής περιόδου κρατήσεως που διανύθηκε στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος — Άρθρο 26 — Κράτηση που απορρέει από την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως — Έννοια — Κατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση — Περιλαμβάνεται — Θεμελιώδη δικαιώματα — Άρθρο 6 και άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης»

1. Η εξεταζόμενη αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας με αντικείμενο την αίτηση ποινικώς καταδικασθέντος να αφαιρεθεί από τη συνολική διάρκεια της στερητικής της ελευθερίας ποινής που του επιβλήθηκε στο κράτος εκδόσεως ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως (Δημοκρατία της Πολωνίας) η χρονική περίοδος κατά την οποία το κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος (Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας) επέβαλε κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση και άλλα περιοριστικά μέτρα.

2. Με το προδικαστικό ερώτημά του, το Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (πρωτοδικείο Łódź, Πολωνία) ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν μέτρα όπως τα επίμαχα στην κύρια δίκη μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «κράτηση» κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ ( 2 ), ερώτημα το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποφανθεί για πρώτη φορά επί της ερμηνείας της διατάξεως αυτής.

3. Μολονότι, εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η έννοια της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως‑πλαισίου περιλαμβάνει τη στέρηση της ελευθερίας stricto sensu, από την ερμηνεία της διατάξεως αυτής υπό το πρίσμα της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 ΣΕΕ και αποτυπώνονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) συνάγεται ότι η έννοια αυτή μπορεί να καλύπτει και μέτρα που περιλαμβάνουν περιορισμό της ελευθερίας, ο οποίος, λόγω της αυστηρότητάς του, μπορεί να εξομοιωθεί με στέρηση της ελευθερίας.

4. Υπό το πρίσμα της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θα πρέπει να εκτιμηθεί αν, στην εξεταζόμενη περίπτωση, τα μέτρα που επιβάλλει το κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος, λόγω της σωρεύσεώς τους, της βαρύτητάς τους και της διάρκειάς τους, συνεπάγονται συγκρίσιμο προς φυλάκιση περιορισμό της ελευθερίας και πρέπει, κατά συνέπεια, να αφαιρεθούν από τη συνολική διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας που έχει επιβληθεί στο κράτος μέλος εκδόσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

I – Το νομικό πλαίσιο

A – Το δίκαιο της Ένωσης

1. Η Συνθήκη ΕΕ

5. Το άρθρο 6 ΣΕΕ ορίζει τα ακόλουθα: «1. Η Ένωση αναγνωρίζει τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τις αρχές που περιέχονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων […] ο οποίος έχει το ίδιο νομικό κύρος με τις Συνθήκες. Οι διατάξεις του Χάρτη δεν συνεπάγονται καμία επέκταση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης, όπως αυτές ορίζονται στις Συνθήκες. Τα δικαιώματα, οι ελευθερίες και οι αρχές του Χάρτη ερμηνεύονται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις του Τίτλου VII του Χάρτη που διέπουν την ερμηνεία και την εφαρμογή του και λαμβανομένων δεόντως υπόψη των επεξηγήσεων οι οποίες αναφέρονται στον Χάρτη και στις οποίες μνημονεύονται οι πηγές των εν λόγω διατάξεων. 2. Η Ένωση προσχωρεί στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ). Η προσχώρηση στην εν λόγω Σύμβαση δεν μεταβάλλει τις αρμοδιότητες της Ένωσης όπως ορίζονται στις Συνθήκες. 3. Τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται από την [ΕΣΔΑ] και όπως απορρέουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, αποτελούν μέρος των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης».

6. Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, του πρωτοκόλλου (αριθ. 30), σχετικά με την εφαρμογή του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Πολωνία και στο Ηνωμένο Βασίλειο, «[ο] Χάρτης δεν διευρύνει την ευχέρεια του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή οποιουδήποτε δικαστηρίου της Πολωνίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου, να κρίνει ότι οι νόμοι, οι κανονισμοί ή οι διοικητικές διατάξεις, πρακτικές ή δράση της Πολωνίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου δεν συνάδουν με τα θεμελιώδη δικαιώματα, ελευθερίες και αρχές που επιβεβαιώνει».

2. Ο Χάρτης

7. Κατά το άρθρο 6 του Χάρτη, «κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια».

8. Κατά το άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη, «[η] αυστηρότητα της ποινής δεν πρέπει να είναι δυσανάλογη προς το αδίκημα».

9. Το άρθρο 50 προβλέπει ότι «κανείς δεν διώκεται ούτε τιμωρείται ποινικά για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη αθωωθεί ή καταδικαστεί εντός της Ένωσης με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου σύμφωνα με τον νόμο».

3. Η απόφαση-πλαίσιο

10. Η αιτιολογική σκέψη 12 της αποφάσεως-πλαισίου διευκρινίζει ότι η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται από το άρθρο 6 ΣΕΕ και εκφράζονται στον Χάρτη, ιδίως δε στο κεφάλαιο VI αυτού.

11. Το άρθρο 1, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου υπενθυμίζει ότι η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο «δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 6 της [Σ]υνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση».

12. Το άρθρο 26 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, με τίτλο «Αφαίρεση της περιόδου κρατήσεως στο κράτος μέλος εκτέλεσης», ορίζει, στην παράγραφο 1 αυτού, τα εξής: «Το κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος αφαιρεί τυχόν περίοδο κράτησης που απορρέει από την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από τη συνολική διάρκεια στέρησης της ελευθερίας στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος λόγω καταδίκης σε στερητική της ελευθερίας ποινή ή στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφάλειας.»

Β – Το πολωνικό δίκαιο

13. Το άρθρο 63, παράγραφος 1, του kodeks karny (ποινικού κώδικα), της 6ης Ιουνίου 1997 ( 3 ), προβλέπει ότι από τη συνολική διάρκεια της στερητικής της ελευθερίας ποινής αφαιρείται υποχρεωτικά η χρονική περίοδος της πραγματικής στερήσεως της ελευθερίας του καταδικασθέντος, η οποία διανύθηκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

14. Το άρθρο 607f του kodeks postępowania karneg (κώδικα ποινικής δικονομίας), της 6ης Ιουνίου 1997 ( 4 ), περιέχει διάταξη για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο του άρθρου 26 της αποφάσεως-πλαισίου. Το γράμμα του άρθρου αυτού είναι ανάλογο προς εκείνο του άρθρου 63, παράγραφος 1, του Ποινικού Κώδικα. Πάντως, το πεδίο εφαρμογής του περιορίζεται στη στέρηση της ελευθερίας που συνδέεται με την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

II – Η διαφορά της κύριας δίκης

15. Το 2007 ο J. Z. καταδικάσθηκε από πολωνικό δικαστήριο σε στερητική της ελευθερίας ποινή τριών ετών και δύο μηνών. Δεδομένου ότι ο J. Z. εγκατέλειψε την Πολωνία, το αρμόδιο για την εκτέλεση των ποινών δικαστήριο εξέδωσε ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Στις 18 Ιουνίου 2014 ο J. Z. συνελήφθη από τις αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου σε εκτέλεση του εν λόγω ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

16. Κατά το χρονικό διάστημα από τις 19 Ιουνίου 2014 έως τις 14 Μαΐου 2015, ο J. Z. υποβλήθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό (curfew condition) με ηλεκτρονική επιτήρηση (electronic monitoring condition).

17. Στις 14 Μαΐου 2015, πραγματοποιήθηκε η παράδοση του J. Z. στις πολωνικές αρχές. Ο καταδικασθείς κατέθεσε, στη συνέχεια, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αίτηση με αντικείμενο να αφαιρεθεί η χρονική περίοδος του κατ’ οίκον περιορισμού του με ηλεκτρονική επιτήρηση στο Ηνωμένο Βασίλειο από τη συνολική διάρκεια της επιβληθείσας στην Πολωνία στερήσεως της ελευθερίας.

III – Το προδικαστικό ερώτημα

18. Στο πλαίσιο αυτό, το Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (πρωτοδικείο Łódź) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα: «Έχει το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου […], σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 3, ΣΕΕ, καθώς και με το άρθρο 49, παράγραφος 3, του [Χάρτη], την έννοια ότι ο όρος “κράτηση” περιλαμβάνει και μέτρα του κράτους εκτελέσεως του εντάλματος, τα οποία συνίστανται στην ηλεκτρονική επιτήρηση του τόπου διαμονής του προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί το ένταλμα συλλήψεως σε συνδυασμό με κατ’ οίκον περιορισμό;»

19. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η εκτέλεση ορισμένων στερητικών της ελευθερίας ποινών υπό τη μορφή κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονική επιτήρηση, μολονότι δεν είναι άγνωστη στην πολωνική έννομη τάξη, εντούτοις δεν προβλέπεται για όλες τις ποινές. Επιπλέον, ο κατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση δεν προβλέπεται στο πολωνικό δίκαιο ως μέτρο ασφαλείας. Επομένως, δημιουργούνται αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα αφαιρέσεως των χρονικών περιόδων εφαρμογής του μέτρου αυτού από τη συνολική διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας.

20. Τα εθνικά δικαστήρια προφανώς ερμηνεύουν την έννοια της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως πλαισίου υπό το πρίσμα των αντίστοιχων διατάξεων του εθνικού δικαίου, δηλαδή των διατάξεων του άρθρου 63, παράγραφος 1, του ποινικού κώδικα. Ειδικότερα, δεδομένου ότι η έννοια που χρησιμοποιείται στην εν λόγω διάταξη, δηλαδή αυτή της «πραγματικής στερήσεως της ελευθερίας», έχει μάλλον περιορισμένο περιεχόμενο, παρατηρείται ορισμένη διστακτικότητα των εθνικών δικαστηρίων όσον αφορά τη δυνατότητα αφαιρέσεως της περιόδου της κατ’ οίκον κρατήσεως με ηλεκτρονική επιτήρηση από τη στερητική της ελευθερίας ποινή. Πάντως, το πολωνικό συνταγματικό δικαστήριο, σε πολλές αποφάσεις του, δεν έχει αποκλείσει την ως άνω αφαίρεση. Υπογράμμισε, πάντως, ότι η απάντηση στο ζήτημα αυτό εξαρτάται από το αν οι προϋποθέσεις εκτελέσεως του ως άνω μέτρου καθιστούν δυνατή την εξομοίωσή του με την πραγματική στέρηση της ελευθερίας.

21. Το αιτούν δικαστήριο επικαλείται επίσης τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με την ερμηνεία της έννοιας της «στερήσεως της ελευθερίας» κατά το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ, για να υπογραμμίσει τις διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις της έννοιας αυτής από τα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. Επικαλείται επιπλέον τις διατάξεις του Χάρτη, ιδίως το άρθρο 49, παράγραφος 3, και διερωτάται αν η ενδεχόμενη απόρριψη της αιτήσεως στο πλαίσιο της κύριας δίκης θα είχε ως συνέπεια την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας κατά την έννοια του άρθρου αυτού.

IV – Η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία και οι θέσεις των διαδίκων

22. Η εξεταζόμενη αίτηση προδικαστικής αποφάσεως κατατέθηκε στο Δικαστήριο στις 25 Μαΐου 2016. Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν τόσο η Πολωνική Κυβέρνηση όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

23. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 4ης Ιουλίου 2016 ζητήθηκε από τους ενδιαφερομένους κατά την έννοια του άρθρου 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ειδικότερα από την Πολωνική Κυβέρνηση και την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, να απαντήσουν στις ακόλουθες ερωτήσεις: — Ποια είναι η επίδραση του άρθρου 49, παράγραφος 3, του Χάρτη στην ερμηνεία του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου; — Αν υποτεθεί ότι μέτρα όπως τα επίμαχα στην κύρια δίκη μπορούν να χαρακτηρισθούν ως κράτηση κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, παρέχει ή όχι το άρθρο αυτό στις δικαστικές αρχές του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος περιθώριο εκτιμήσεως ως προς τον συνυπολογισμό (εν μέρει ή εν όλω) των χρονικών περιόδων κατά τη διάρκεια των οποίων τέτοια μέτρα εφαρμόσθηκαν στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος; Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, ο βαθμός στον οποίο λαμβάνονται υπόψη οι χρονικές αυτές περίοδοι καθορίζεται από το δίκαιο της Ένωσης ή από το δίκαιο του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος; Στο πλαίσιο αυτό, η δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος λαμβάνει υπόψη και το δίκαιο του κράτους μέλους εκτελέσεως αυτού;

24. Επιπλέον, ζητήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο να παράσχει στο Δικαστήριο διευκρινίσεις σχετικά με τις διατάξεις του εθνικού δικαίου που εφαρμόσθηκαν εν προκειμένω καθώς και σχετικά με τα ακριβή μέτρα που επιβλήθηκαν στον J. Z.

25. Η Πολωνική και η Γερμανική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και η Επιτροπή ανέπτυξαν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

26. H Πολωνική Κυβέρνηση είναι της απόψεως ότι η γραμματική ερμηνεία του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου δεν αποκλείει να γίνει δεκτό ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στο πεδίο εφαρμογής της έννοιας της κρατήσεως μπορούν επίσης να εμπίπτουν άλλα μέτρα πέραν των κλασικών μορφών στερήσεως της ελευθερίας, όπως τα μέτρα που συνίστανται στη θέση υπό ηλεκτρονική επιτήρηση του τόπου διαμονής του διωκόμενου προσώπου, σε συνδυασμό με κατ’ οίκον περιορισμό.

27. Η Πολωνική Κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι για την ερμηνεία της αποφάσεως-πλαισίου πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα και οι αρχές των οποίων γίνεται μνεία στην ίδια την απόφαση-πλαίσιο, ιδίως τα δικαιώματα και οι αρχές που κατοχυρώνονται με το άρθρο 6 ΣΕΕ και αποτυπώνονται στον Χάρτη. Στο πλαίσιο αυτό, η εν λόγω κυβέρνηση παραπέμπει στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με την ερμηνεία της έννοιας της «στερήσεως της ελευθερίας» κατά το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ. Υπό το πρίσμα της νομολογίας αυτής, πρέπει, κατά την Πολωνική Κυβέρνηση, να διαπιστωθεί ότι το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου δεν αφορά αποκλειστικά τη θέση στη διάθεση των ανακριτικών αρχών, την προσωρινή κράτηση ή άλλες κλασικές μορφές στερήσεως της ελευθερίας. Ο όρος «κράτηση» που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνεύεται ευρύτερα, και συγκεκριμένα υπό την έννοια ότι αφορά όλα τα μέτρα που συνεπάγονται, κατ’ ουσίαν, πραγματική στέρηση της ελευθερίας.

28. Η αποδοχή της αντίθετης ερμηνείας θα είχε πιθανώς ως συνέπεια να μη συνυπολογιστούν ορισμένες χρονικές περίοδοι πραγματικής στερήσεως της ελευθερίας, πράγμα το οποίο θα ήταν αντίθετο προς την αρχή της αναλογικότητας την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη. Στο πλαίσιο αυτό, η Δημοκρατία της Πολωνίας φρονεί επίσης ότι το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου αποτελεί έκφραση της αρχής της αναλογικότητας. Ειδικότερα, η διάταξη αυτή προβλέπει ότι οι περίοδοι κρατήσεως που απορρέουν από την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως αφαιρούνται από τη συνολική διάρκεια της στερητικής της ελευθερίας ποινής που πρέπει να εκτιθεί στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος, ώστε ο διωκόμενος να μην πρέπει να υποστεί διπλή ποινή, η οποία έχει το ίδιο αποτέλεσμα, για την ίδια αξιόποινη πράξη.

29. Επομένως, στο επιληφθέν δικαστήριο του κράτους μέλους εκδόσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως απόκειται να εκτιμήσει αν υφίσταται πραγματική στέρηση της ελευθερίας λόγω της εφαρμογής μέτρων διαφορετικού είδους σε σχέση με τις κλασικές μορφές στερήσεως της ελευθερίας. Το δικαστήριο αυτό είναι το πλέον αρμόδιο να καθορίσει αν το μέτρο που έχει εφαρμοστεί στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος ανταποκρίνεται σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο αυστηρότητας και επιβαρύνσεως, ώστε να μπορεί να εξομοιωθεί προς στερητική της ελευθερίας ποινή κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου και, επομένως, να αφαιρεθεί από τη διάρκεια της επιβληθείσας ποινής.

30. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εκτιμήσεων, η Δημοκρατία της Πολωνίας φρονεί ότι η έννοια της κρατήσεως περιλαμβάνει και τα μέτρα που εφαρμόζονται από το κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος και συνίστανται στην ηλεκτρονική επιτήρηση του τόπου διαμονής του προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί το ένταλμα, σε συνδυασμό με κατ’ οίκον περιορισμό, υπό την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά έχουν τέτοιο βαθμό αυστηρότητας και επιβαρύνσεως ώστε να συνιστούν μέτρο ανάλογο προς στέρηση της ελευθερίας.

31. Η Γερμανική Κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι τα μέτρα ηλεκτρονικής επιτηρήσεως δεν συνιστούν, αυτά καθεαυτά, μέτρα στερήσεως της ελευθερίας, αλλά μέσα ελέγχου της εκτελέσεως μιας τέτοιας στερήσεως.

32. Όσον αφορά το ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο, η Γερμανική Κυβέρνηση συντάσσεται με την άποψη που υποστήριξε η Επιτροπή στις γραπτές παρατηρήσεις της και συνοψίζεται στο σημείο 42 των προτάσεων αυτών.

33. Όσον αφορά τις ερωτήσεις που υπέβαλε το Δικαστήριο, η Γερμανική Κυβέρνηση, αφενός, εκφράζει αμφιβολίες ως προς την επίδραση του άρθρου 49, παράγραφος 3, του Χάρτη στην ερμηνεία του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου και, αφετέρου, υποστηρίζει ότι το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου δεν παρέχει περιθώριο εκτιμήσεως ως προς τον συνυπολογισμό, εντός του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος, των περιόδων κατά τη διάρκεια των οποίων μέτρα όπως τα επίμαχα στη διαφορά της κύριας δίκης εφαρμόσθηκαν εντός του κράτους μέλους εκτελέσεως του εντάλματος.

34. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι της απόψεως ότι η έννοια της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου περιλαμβάνει, κατ’ αρχήν, μόνο τα stricto sensu στερητικά της ελευθερίας μέτρα. Το συμπέρασμα αυτό συνάγεται κατά λογική αναγκαιότητα από το ίδιο το γράμμα του εν λόγω άρθρου, από το νομοθετικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται η απόφαση-πλαίσιο (σε σχέση με το οποίο πρέπει να γίνει μνεία του άρθρου 12) και από το δίκαιο της Ένωσης (ιδίως, από την απόφαση-πλαίσιο 2009/829/ΔΕΥ ( 5 )), καθώς και από το άρθρο 6 του Χάρτη.

35. Κατά την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, το άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη δεν ασκεί επιρροή στην ερμηνεία του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, ενώ δεν υφίσταται περιθώριο εκτιμήσεως ως προς τον συνυπολογισμό των περιόδων κατά τη διάρκεια των οποίων μέτρα όπως τα επίμαχα στην υπόθεση της κύριας δίκης εφαρμόσθηκαν στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος, εφόσον γίνει τελικώς δεκτό ότι αυτά συνεπάγονται «κράτηση» κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.

36. Από την πλευρά της, η Επιτροπή παρατηρεί ότι το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο και να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του συστήματος διαδικασίας παραδόσεως την οποία καθιερώνει η ως άνω απόφαση-πλαίσιο. Κατά την άποψή της, από το σύστημα αυτό συνάγεται ότι η διαδικασία παραδόσεως και τα αποτελέσματα του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως στηρίζονται στη συνεργασία μεταξύ των δικαστικών αρχών των κρατών μελών, η οποία απαιτεί κοινή αντίληψη των βασικών εννοιών, όπως της έννοιας της «κρατήσεως», η οποία παρίσταται καθοριστική για την επίλυση της υπό κρίση διαφοράς.

37. Η έννοια της κρατήσεως, δεδομένου ότι δεν ορίζεται ρητώς ούτε στην απόφαση-πλαίσιο ούτε σε άλλο κρίσιμο κανόνα του δικαίου της Ένωσης, προσήκει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του γράμματος καθώς και της όλης οικονομίας και του σκοπού της επίμαχης διατάξεως εντός του συστήματος της αποφάσεως-πλαισίου.

38. Κατά την Επιτροπή, μολονότι, σύμφωνα με τη γραμματική ερμηνεία, η «κράτηση» περιορίζεται στη στέρηση της δυνατότητας του προσώπου να κυκλοφορεί ελεύθερα κατόπιν της συλλήψεώς του και της φυλακίσεώς του, εντούτοις, από απόψεως συστηματικής ερμηνείας, προσήκει, με βάση το άρθρο 12 της αποφάσεως-πλαισίου, να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, της «κρατήσεως» και, αφετέρου, της «προσωρινής απολύσεως» που συνοδεύεται από τα αναγκαία μέτρα «προκειμένου να αποφευχθεί η διαφυγή». Επομένως, η διάταξη αυτή διακρίνει, κατ’ ουσίαν, μεταξύ των μέτρων που συνεπάγονται στέρηση της ελευθερίας κινήσεως (κράτηση) και των μέτρων που δεν είναι μεν στερητικά της ελευθερίας, πλην όμως περιορίζουν την ελευθερία αυτή, ενδεχομένως, προκειμένου να αποφευχθεί η διαφυγή.

39. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η ίδια λογική απαντά και στις αποφάσεις‑πλαίσια 2008/947/ΔΕΥ ( 6 ) και 2008/909/ΔΕΥ ( 7 ), οι οποίες αφορούν τους καταδικασθέντες, καθώς και στην απόφαση-πλαίσιο 2009/829, η οποία αφορά πρόσωπα κατά των οποίων έχει κινηθεί ποινική δίωξη, στις οποίες μπορεί να διαπιστωθεί ότι τα μέτρα ελέγχου ή επιτηρήσεως, όπως η ηλεκτρονική επιτήρηση, εντάσσονται στο πλαίσιο των μέτρων που δεν είναι στερητικά της ελευθερίας.

40. Εξάλλου, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η σώρευση, η σοβαρότητα και η διάρκεια των μέτρων ελέγχου ή επιτηρήσεως ενδέχεται να έχουν ως συνέπεια να «μετατρέπεται η ποσότητα σε ποιότητα», οπότε οι περιορισμοί της ελευθερίας κυκλοφορίας που απορρέουν από το σύνολο των μέτρων αυτών πρέπει να εξομοιώνονται, λόγω της αυστηρότητάς τους, με στερητικό της ελευθερίας μέτρο.

41. Όσον αφορά την τελολογική ερμηνεία, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 26 της αποφάσεως-πλαισίου αποσκοπεί στη διόρθωση των ατελειών του προηγούμενου πολυμερούς συστήματος εκδόσεως, το οποίο, όπως τονίσθηκε με την πρόταση της αποφάσεως-πλαισίου COM(2001) 522 τελικό ( 8 ), «δεν εγγυάτο πάντοτε τη δυνατότητα αφαίρεσης από το συνολικό ύψος της ποινής του χρόνου κράτησης που είχε διανυθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδόσεως». Επομένως, το εν λόγω άρθρο 26 υποχρεώνει τη δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος να αφαιρέσει από την ποινή τη συνολική διάρκεια της κρατήσεως στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος. Στο πλαίσιο αυτό και υπό το πρίσμα της αρχής της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, το άρθρο 26 της αποφάσεως-πλαισίου πρέπει να ερμηνευθεί λαμβανομένης υπόψη της εξελίξεως των μέτρων που επιβάλλονται εναλλακτικά προς την κράτηση υπό την κλασική έννοια του όρου.

42. Η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η έννοια της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26 της αποφάσεως-πλαισίου περιλαμβάνει τα στερητικά της ελευθερίας μέτρα που διατάσσει η δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκτελέσεως με σκοπό την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Εκτός της φυλακίσεως σε σωφρονιστικό κατάστημα, προς τα περιοριστικά της ελευθερίας μέτρα πρέπει να εξομοιωθούν και τα μέτρα ελέγχου και επιτηρήσεως του τόπου διαμονής του προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, όταν τα μέτρα αυτά, λόγω της σωρεύσεώς τους, της σοβαρότητάς τους και της διάρκειάς τους, συνεπάγονται στέρηση της φυσικής ελευθερίας του προσώπου κατά τρόπο συγκρίσιμο προς τη φυλάκιση. Στη δικαστική αρχή του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος απόκειται να κρίνει αν συντρέχει τέτοια περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνθήκες της υποθέσεως βάσει των πληροφοριών που έχει γνωστοποιήσει η δικαστική αρχή που είναι αρμόδια για την εκτέλεση του εντάλματος.

V – Νομική εκτίμηση

43. Κατά το αιτούν δικαστήριο, ο J. Z. συνελήφθη στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 18 Ιουνίου 2014 και κρατήθηκε εκεί έως τις 19 Ιουνίου 2014, ημερομηνία κατά την οποία αφέθηκε ελεύθερος έναντι εγγυήσεως ύψους 2000 λιρών στερλινών (GBP), αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως την υποχρέωση να παραμένει μεταξύ 22:00 το βράδυ και 07:00 το πρωί στη διεύθυνση που ο ίδιος είχε δηλώσει, υπό ηλεκτρονική επιτήρηση. Περαιτέρω, επιβλήθηκαν στον καταδικασθέντα i) η υποχρέωση να παρουσιάζεται μεταξύ 10:00 και 12:00 το πρωί στο αστυνομικό τμήμα, αρχικώς επτά φορές και, μετά πάροδο τριών μηνών, τρεις φορές την εβδομάδα· ii) η απαγόρευση να ζητήσει τη χορήγηση εγγράφων που παρέχουν τη δυνατότητα αναχωρήσεως στην αλλοδαπή· και iii) η υποχρέωση να διατηρεί επί μονίμου βάσεως κινητό τηλέφωνο σε λειτουργία και φορτισμένο. Τα μέτρα αυτά εφαρμόσθηκαν μέχρι τις 14 Μαΐου 2015, οπότε πραγματοποιήθηκε η παράδοσή του στις πολωνικές αρχές.

44. Στο πλαίσιο αυτό ανακύπτει, μέσω της προδικαστικής παραπομπής του Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (πρωτοδικείο Łódź), το ζήτημα αν οι όροι που επιβλήθηκαν στον J. Z. κατά το χρονικό διάστημα από τις 19 Ιουνίου 2014 έως τις 14 Μαΐου 2015 συνιστούν ή όχι «κράτηση» κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.

Α – Η έννοια της κρατήσεως κατά την απόφαση-πλαίσιο

45. Όπως είναι σύνηθες στο δίκαιο της Ένωσης, η χρήση εννοιολογικών κατηγοριών που προορίζονται να εφαρμοστούν σε όλες τις εθνικές έννομες τάξεις είναι εφικτή μόνο στον βαθμό που οι κατηγορίες αυτές μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια ενιαία και ομοιόμορφη έννοια για το σύνολο των κρατών μελών.

46. Πράγματι, όπως τόνισε το αιτούν δικαστήριο, κατά πάγια νομολογία γίνεται δεκτό ότι «από τις απαιτήσεις τόσο της ομοιόμορφης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης όσο και της αρχής της ισότητας συνάγεται ότι οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που δεν περιέχουν ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό του νοήματος και του περιεχομένου τους πρέπει, κατά κανόνα, να ερμηνεύονται αυτοτελώς και ομοιόμορφα σε ολόκληρη την Ένωση, με βάση το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται και τον σκοπό της επίμαχης ρυθμίσεως» ( 9 ).

47. Το περιεχόμενο της έννοιας της «κρατήσεως», όπως πρέπει να συναχθεί από την απόφαση-πλαίσιο, πρέπει να στηρίζεται στον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και στην τήρηση των αρχών που αναγνωρίζονται στο άρθρο 6 ΣΕΕ και αποτυπώνονται στον Χάρτη, χωρίς να παραγνωρίζεται ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται από την ΕΣΔΑ και όπως απορρέουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, αποτελούν μέρος του δικαίου της Ένωσης ως γενικές αρχές κατά το άρθρο 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ ( 10 ).

48. Η βασική αυτή παραδοχή αποτελεί τον ίδιο τον πυρήνα της αποφάσεως-πλαισίου, της οποίας το άρθρο 1, παράγραφος 3, υπενθυμίζει ότι η εν λόγω απόφαση, η οποία αποσκοπεί στην εισαγωγή ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικού συστήματος παραδόσεως προσώπων που έχουν καταδικαστεί ή είναι ύποπτα παραβιάσεως του ποινικού δικαίου, «δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων».

49. Το ίδιο ισχύει, κατά μείζονα λόγο, και για το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, διάταξη η οποία έχει ως σκοπό τη διαφύλαξη του δικαιώματος στην ελευθερία του προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, δεδομένου ότι επιβάλλει την υποχρέωση να αφαιρούνται από τη συνολική διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας που επιβάλλεται στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος οι χρονικές περίοδοι κρατήσεως που διανύθηκαν στο κράτος μέλος εκτελέσεως με σκοπό την εκτέλεση του εν λόγω εντάλματος.

50. Όπως προκύπτει από τον τίτλο του, το αντικείμενο του άρθρου 26 της αποφάσεως-πλαισίου είναι απολύτως σαφές: πρόκειται για την «αφαίρεση της περιόδου κρατήσεως στο κράτος μέλος εκτέλεσης», ιδίως «της περιόδου κράτησης που απορρέει από την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης» (παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου 26). Η «κράτηση που απορρέει από την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης» είναι αυτή που προβλέπεται στο άρθρο 11 της αποφάσεως-πλαισίου, όσον αφορά τα δικαιώματα του προσώπου που καταζητείται, και, ως εκ τούτου, «συλλαμβάνεται προς τον σκοπό της εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης» (παράγραφος 2 του εν λόγω άρθρου 11).

51. Δεδομένης της εννοιολογικής συνάφειας μεταξύ, αφενός, του άρθρου 26, παράγραφος 1, και, αφετέρου, των άρθρων 11 και 12 της αποφάσεως-πλαισίου, οι διαφορές που υφίστανται μεταξύ των γλωσσικών αποδόσεων της πρώτης από τις διατάξεις αυτές δεν ασκούν, κατ’ εμέ, επιρροή στην ορθή κατανόησή της ( 11 ).

52. Για τον νομοθέτη της αποφάσεως-πλαισίου, υφίσταται ισοδυναμία μεταξύ της έννοιας της συλλήψεως «προς τον σκοπό της εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης» και της έννοιας της «κρατήσεως». Πράγματι, κατά το άρθρο 12 της αποφάσεως-πλαισίου, «[ό]ταν ένα πρόσωπο συλλαμβάνεται βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, η δικαστική αρχή εκτέλεσης του εντάλματος αποφασίζει κατά πόσον είναι σκόπιμο να τηρηθεί υπό κράτηση σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης» ( 12 ), ενώ η εναλλακτική λύση της εν λόγω «κρατήσεως» είναι η «προσωρινή απόλυση» ( 13 ), η οποία «είναι δυνατή οποτεδήποτε», κατά το άρθρο 12.

53. Επομένως, η «κράτηση» αποτελεί απλώς παράταση της «στερήσεως της ελευθερίας» που είναι σύμφυτη με την πράξη της συλλήψεως. Επιπλέον, το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου αποσκοπεί στην αφαίρεση της περιόδου στερήσεως της ελευθερίας που απορρέει από την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως από τη διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας που έχει επιβληθεί στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος λόγω καταδίκης σε στερητική της ελευθερίας ποινή ή σε στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφαλείας.

54. Τούτου δοθέντος, είμαι της απόψεως ότι η «κράτηση» κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου περιλαμβάνει μόνο τις περιπτώσεις που συνεπάγονται τη στέρηση της ελευθερίας, αποκλείοντας έτσι, κατ’ αρχήν, περιπτώσεις που επιφέρουν μόνο περιορισμό αυτής.

55. Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από άλλες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης, όπως από την απόφαση-πλαίσιο 2009/829, η οποία «αποσκοπεί στο να προαγάγει […] τη χρήση μη στερητικών της ελευθερίας μέτρων, εναλλακτικά προς την προσωρινή κράτηση» ( 14 ), και της οποίας το άρθρο 8 καθιερώνει ως μέτρα τέτοιας φύσεως («μέτρα επιτήρησης»), τα ακόλουθα: «α) υποχρέωση του προσώπου να ενημερώνει την αρμόδια αρχή […] σχετικά με τυχόν αλλαγή κατοικίας […]· β) απαγόρευση εισόδου σε ορισμένους χώρους, μέρη ή καθορισμένες περιοχές στο κράτος έκδοσης ή στο κράτος εκτέλεσης […]· γ) υποχρέωση παραμονής σε συγκεκριμένο τόπο, εάν συντρέχει περίπτωση, για καθορισμένο χρόνο· δ) υποχρέωση που περιλαμβάνει περιορισμούς όσον αφορά την έξοδο από το κράτος εκτέλεσης· ε) υποχρέωση του προσώπου να εμφανίζεται κατά τακτά διαστήματα σε συγκεκριμένη αρχή· στ) υποχρέωση αποφυγής της επαφής με συγκεκριμένα πρόσωπα […]» ( 15 ).

56. Λόγω της ισοδυναμίας μεταξύ «συλλήψεως» και «στερήσεως της ελευθερίας», την οποία υπογράμμισα στα προηγούμενα σημεία, μπορεί, κατ’ αρχήν, να γίνει δεκτό ότι η στέρηση της ελευθερίας, για την οποία κάνει λόγο το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, είναι η στέρηση που περιλαμβάνει τη διαρκή και παρατεταμένη θέση του συλληφθέντος στη διάθεση των δικαστικών και/ή διοικητικών αρχών, δηλαδή την εισαγωγή του σε δημόσιο κατάστημα υπό συνθήκες που συνεπάγονται ουσιώδη εμπόδια στην προσωπική του αυτονομία.

57. Ασφαλώς, η έννοια του περιορισμού της ελευθερίας διαφέρει από την προαναφερθείσα έννοια της στερήσεως της ελευθερίας περισσότερο ως προς την ένταση παρά ως προς τη φύση ή την ουσία της. Επίσης, σε όλες τις περιπτώσεις, πρόκειται για περιορισμούς της προσωπικής αυτονομίας, οι οποίοι, όμως, δεν είναι τόσο ουσιώδεις όσο οι περιορισμοί τους οποίους υφίστανται πρόσωπα που έχουν εισαχθεί σε χώρους κρατήσεως ή σε σωφρονιστικά καταστήματα.

Β – Η επιρροή του Χάρτη και της ΕΣΔΑ

58. Το αιτούν δικαστήριο κάνει μνεία της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι από τις αποφάσεις του επί του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ μπορούν να συναχθούν χρήσιμες ερμηνευτικές ενδείξεις για την εξεταζόμενη υπόθεση.

59. Για την ακρίβεια, από τη νομολογία αυτή είναι δυνατό να συναχθούν όχι μόνο χρήσιμες ενδείξεις, αλλά πραγματικά κριτήρια ερμηνείας του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ και, κατά συνέπεια, του άρθρου 6 του Χάρτη, υπό το πρίσμα του οποίου πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.

60. Με το εν λόγω άρθρο 26, ο νομοθέτης της Ένωσης επιδίωξε να εκπληρώσει τη γενική υποχρέωσή του για σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πεδίο της αποφάσεως-πλαισίου, ιδίως, του κατοχυρωμένου με το άρθρο 6 του Χάρτη θεμελιώδους δικαιώματος στην ελευθερία, των οποίων η μη τήρηση θα μπορούσε να συνεπάγεται, ως ένα βαθμό, την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας των ποινών (άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη) ( 16 ), ή ακόμη την προσβολή του δικαιώματος του προσώπου να μην τιμωρείται δύο φορές για την ίδια αξιόποινη πράξη (άρθρο 50 του Χάρτη) ( 17 ).

61. Τούτου δοθέντος, η ερμηνεία της έννοιας της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου πρέπει να είναι σύμφωνη προς το περιεχόμενο του άρθρου 6 του Χάρτη, το οποίο κατοχυρώνει δικαιώματα που, κατά τις σχετικές με τον Χάρτη επεξηγήσεις –οι οποίες πρέπει να λαμβάνονται δεόντως υπόψη από τα δικαστήρια της Ένωσης και των κρατών μελών με σκοπό την παροχή κατευθύνσεων κατά την ερμηνεία του Χάρτη (άρθρο 52, παράγραφος 7, του Χάρτη)–, «αντιστοιχούν σε δικαιώματα που διασφαλίζονται στο άρθρο 5 της ΕΣΔΑ και έχουν, σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 3, του Χάρτη, την ίδια έννοια και εμβέλεια».

62. Στο πνεύμα αυτό, πρέπει να γίνει μνεία της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 6ης Νοεμβρίου 1980, Guzzardi κατά Ιταλίας ( 18 ), με την οποία το Δικαστήριο αυτό τόνισε ότι, εφόσον η διαφορά μεταξύ «στερήσεως» και «περιορισμού της ελευθερίας» αφορά την ένταση των επίμαχων μέτρων και όχι τη φύση τους, «[η] κατάταξη στη μία ή την άλλη από τις κατηγορίες αυτές αποδεικνύεται ενίοτε δυσχερής, διότι σε ορισμένες οριακές περιπτώσεις πρόκειται αμιγώς για ζήτημα εκτιμήσεως» ( 19 ). Στην υπόθεση εκείνη, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι, προκειμένου να κριθεί αν ένα πρόσωπο στερείται της ελευθερίας του, «πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η συγκεκριμένη κατάστασή του και να συνεκτιμάται ένα σύνολο κριτηρίων όπως το είδος, η διάρκεια, οι συνέπειες και οι πρακτικές λεπτομέρειες εφαρμογής του οικείου μέτρου» ( 20 ). Ως εκ τούτου, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διαπίστωσε ότι, μολονότι δεν μπορούσε να γίνει λόγος για στέρηση της ελευθερίας με βάση ένα μόνο ή ορισμένα μόνο από τα ανωτέρω στοιχεία, εντούτοις η σώρευση των εν λόγω στοιχείων μπορούσε να εγείρει ζήτημα ενδεχόμενης εφαρμογής του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ. Το Δικαστήριο του Στρασβούργου, συγκρίνοντας την παραμονή του προσφεύγοντος στη νήσο της Asinara με την εισαγωγή σε «ανοικτή φυλακή» ή σε πειθαρχική μονάδα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στον προσφεύγοντα συνιστούσε στέρηση της ελευθερίας ( 21 ).

63. Με την απόφαση της 2ας Νοεμβρίου 2006, Dacosta Silva κατά Ισπανίας ( 22 ), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε επίσης ότι ο κατ’ οίκον περιορισμός έξι ημερών που επιβλήθηκε, κατόπιν πειθαρχικού παραπτώματος, σε αξιωματικό της Guardia Civil από ανώτερό του συνιστούσε στέρηση της ελευθερίας, δεδομένου ότι ο ως άνω περιορισμός συνίστατο στην υποχρέωση παραμονής στον τόπο κατοικίας, με άδεια εξόδου για την αγορά φαρμάκων και άλλων αναγκαίων προϊόντων, καθώς και για τη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές.

64. Η έννοια της «κρατήσεως» κατά το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου πρέπει να ερμηνευθεί συμφώνως προς τη νομολογία του εν λόγω Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, πράγμα που σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η συγκεκριμένη κατάσταση του ενδιαφερομένου και να συνεκτιμηθεί το σύνολο των συνθηκών οι οποίες χαρακτηρίζουν την εκτέλεση των στερητικών της ελευθερίας μέτρων που επιβλήθηκαν στο κράτος μέλος εκτελέσεως με σκοπό την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως.

Γ – Η εκτίμηση του εθνικού δικαστηρίου

65. Κατ’ αρχήν, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να εξετάσει αν τα μέτρα που επιβλήθηκαν στον αιτούντα της κύριας δίκης εντός του κράτους μέλους εκτελέσεως του εντάλματος συνιστούν πραγματικά μέτρα στερήσεως της ελευθερίας και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, να αφαιρέσει τη διάρκειά τους από τη συνολική διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας που έχει επιβληθεί στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος.

66. Προς τούτο, το άρθρο 26, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει τη διαβίβαση «όλ[ων] [των] πληροφορ[ιών] σχετικά με τη διάρκεια της κράτησης του καταζητούμενου στο πλαίσιο της εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης […] από τη δικαστική αρχή εκτέλεσης», παρέχοντας κατά τον τρόπο αυτό τη δυνατότητα στη δικαστική αρχή εκδόσεως του εντάλματος να εξετάσει επίσης την πραγματική φύση των συνθηκών που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη κατάσταση του καταζητούμενου κατά τη διάρκεια της περιόδου «κρατήσεως» από τις αρχές του κράτους μέλους εκτελέσεως του εντάλματος.

67. Το εθνικό δικαστήριο οφείλει, λαμβάνοντας υπόψη τις πληροφορίες αυτές, να εξετάσει την ισοδυναμία μεταξύ των stricto sensu στερητικών της ελευθερίας μέτρων, αφενός, και των μέτρων που εφαρμόσθηκαν έναντι του αιτούντος της κύριας δίκης, αφετέρου, προκειμένου να συναγάγει αν τα δεύτερα δημιούργησαν κατάσταση συγκρίσιμη, από ουσιαστικής απόψεως, προς αυτή που είναι εγγενής στην πρώτη κατηγορία μέτρων.

68. Πάντως, προκειμένου να δοθεί στο επιληφθέν εν προκειμένω δικαστήριο (και, εμμέσως, στα υπόλοιπα δικαστήρια των κρατών μελών) χρήσιμη απάντηση για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, είμαι της απόψεως ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί επί του χαρακτηρισμού, υπό το πρίσμα του άρθρου 26 της αποφάσεως-πλαισίου, των μέτρων που επιβλήθηκαν κατά του J. Z. αφότου αφέθηκε ελεύθερος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η απάντηση που προτείνω είναι ότι, κατά τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από το Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (πρωτοδικείο Łódź) και από την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως μέτρα στερητικά της ελευθερίας.

69. Το πλέον περιοριστικό από τα εν λόγω μέτρα ήταν η υποχρέωση παραμονής στη διεύθυνση που δήλωσε ο αιτών μεταξύ 22:00 και 7:00, υπό ηλεκτρονική επιτήρηση. Άλλα μέτρα, λιγότερο αυστηρά ( 23 ), συνίσταντο: i) στην υποχρέωση του J. Z. να παρουσιάζεται σε αστυνομικό τμήμα, αρχικώς επτά φορές και, μετά πάροδο τριών μηνών, τρεις φορές την εβδομάδα, μεταξύ 10:00 και 12:00 το πρωί, και ii) στην απαγόρευση να ζητήσει τη χορήγηση εγγράφων που παρέχουν τη δυνατότητα αναχωρήσεως στην αλλοδαπή. Τα μέτρα αυτά εφαρμόσθηκαν από τις 19 Ιουνίου 2014 έως τις 14 Μαΐου 2015, ημερομηνία κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η παράδοση του J. Z στις πολωνικές αρχές.

70. Κατά συνέπεια, πρόκειται για μέτρα των οποίων το περιεχόμενο και η εμβέλεια αντιστοιχούν στα προβλεπόμενα με την απόφαση-πλαίσιο 2009/829 μέτρα των οποίων έκανα μνεία στο σημείο 55 των προτάσεων αυτών και τα οποία ο νομοθέτης της Ένωσης καθιέρωσε ως μέτρα που δεν συνεπάγονται στέρηση της ελευθερίας. Ακόμη και σε σχέση προς τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, φρονώ ότι η κατάσταση στην οποία περιήλθε ο αιτών της κύριας δίκης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ισοδύναμη προς στέρηση της ελευθερίας.

71. Πράγματι, σε σχέση με τις περιπτώσεις επί των οποίων αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οι όροι που επιβλήθηκαν στον αιτούντα της κύριας δίκης δεν συνεπάγονταν μόνο υποχρεώσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περιορισμοί της ελευθερίας του, δεδομένου ότι ο αιτών είχε τη δυνατότητα να διαμένει στη διεύθυνση που δήλωσε και δεν στερήθηκε της ελευθερίας να ταξιδεύει εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Βεβαίως, όφειλε να παραμένει στην οικία του μεταξύ 22:00 και 7:00, να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα, αρχικώς σε καθημερινή βάση και, κατά το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής χρονικής περιόδου, τρεις φορές την εβδομάδα, και να φέρει επί μονίμου βάσεως κινητό τηλέφωνο. Είμαι της γνώμης ότι πρόκειται για «υποχρεώσεις» οι οποίες, ακόμη και αν ληφθούν υπόψη σωρευτικώς, δεν συγκρίνονται με τα μέτρα που επιβλήθηκαν στους προσφεύγοντες στις προμνησθείσες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Εν πάση περιπτώσει, φρονώ ότι οι υποχρεώσεις αυτές δεν είχαν ως συνέπεια να περιοριστεί ουσιωδώς η προσωπική αυτονομία του J. Z., σε βαθμό που να μειώνεται αισθητά η δυνατότητά να καθορίζει ο ίδιος την προσωπική συμπεριφορά του.

72. Πάντως, πρέπει να προστεθεί ότι το συμπέρασμα αυτό αφορά μόνο την εφαρμοζόμενη στην υπόθεση της κύριας δίκης υποχρέωση αφαιρέσεως την οποία επιβάλλει το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου. Ουδέν εμποδίζει το εθνικό δικαστήριο να αφαιρέσει, βάσει και μόνο του εθνικού δικαίου, από τη στέρηση της ελευθερίας που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της εκτελέσεως τις χρονικές περιόδους που διανύθηκαν στο κράτος μέλος εκτελέσεως του εντάλματος και οφείλονται όχι σε στερητικά, αλλά σε περιοριστικά της ελευθερίας μέτρα.

73. Με πιο απλή διατύπωση, στον τομέα αυτόν, το δίκαιο της Ένωσης επιβάλλει απλώς μια υποχρέωση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ελάχιστη: την υποχρέωση αφαιρέσεως των περιόδων «κρατήσεως» κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, στο πλαίσιο της οποίας απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει αν τα μέτρα που εφαρμόσθηκαν στον αιτούντα εντός του κράτους μέλους εκτελέσεως του εντάλματος συνιστούν όντως στερητικά της ελευθερίας μέτρα. Εάν το αρμόδιο για την εκτέλεση των ποινών δικαστήριο χαρακτηρίσει τα ως άνω μέτρα ως στερητικά της ελευθερίας (τηρουμένων των κριτηρίων που έχουν συναχθεί από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), θα πρέπει να τα λάβει υπόψη προκειμένου να τα αφαιρέσει από τη στέρηση της ελευθερίας που επιβλήθηκε εντός του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος, σύμφωνα με το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου.

74. Αντιθέτως, μέτρα διαφορετικά από εκείνα που συνεπάγονται στέρηση της ελευθερίας κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου μπορούν επίσης να ληφθούν υπόψη από το εθνικό δικαστήριο προς τον σκοπό του περιορισμού ή της ελαφρύνσεως των όρων της στερήσεως της ελευθερίας εντός του κράτους μέλους εκδόσεως του εντάλματος, εφόσον η συνέπεια αυτή προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο.

VI – Πρόταση

75. Με βάση τις ανωτέρω εκτιμήσεις, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο ως εξής: 1. Το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να ελέγξει, χρησιμοποιώντας ως κριτήριο το αν υφίσταται ισοδυναμία μεταξύ, αφενός, των στερητικών της ελευθερίας μέτρων stricto sensu και, αφετέρου, των μέτρων που εφαρμόσθηκαν στον αιτούντα της κύριας δίκης, αν τα δεύτερα οδήγησαν σε κατάσταση συγκρίσιμη, από ουσιαστικής απόψεως, προς εκείνη που είναι εγγενής στην πρώτη κατηγορία μέτρων, και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, να τα αφαιρέσει από τη διάρκεια της στερήσεως της ελευθερίας που έχει επιβληθεί στο κράτος μέλος εκδόσεως του εντάλματος. 2. Υπό συνθήκες όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο χαρακτηρισμού των επίδικων μέτρων ως στερητικών της ελευθερίας μέτρων κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299.

( 1 ) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.

( 2 ) Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 (ΕΕ 2009, L 81, σ. 24, στο εξής: απόφαση-πλαίσιο).

( 3 ) Dz. U. αριθ. 88, σημείο 553.

( 4 ) Dz. U. αριθ. 89, σημείο 555.

( 5 ) Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με την εφαρμογή, μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης στις αποφάσεις περί μέτρων επιτήρησης εναλλακτικά προς την προσωρινή κράτηση (ΕΕ 2009, L 294, σ. 20).

( 6 ) Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων και αποφάσεων αναστολής εκτέλεσης της ποινής ή απόλυσης υπό όρους με σκοπό την εποπτεία των μέτρων αναστολής και των εναλλακτικών κυρώσεων (ΕΕ 2008, L 337, σ. 102).

( 7 ) Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, για τον σκοπό της εκτέλεσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2008, L 327, σ. 27).

( 8 ) Αιτιολογική έκθεση, σ. 16.

( 9 ) Bλ. στο πνεύμα αυτό, ιδίως, αποφάσεις της 14ης Φεβρουαρίου 2012, Flachglas Torgau (C‑204/09, EU:C:2012:71, σκέψη 37), καθώς και της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Fish Legal και Shirley (C‑279/12, EU:C:2013:853, σκέψη 42).

( 10 ) Το Πρωτόκολλο αριθ. 30, το οποίο έχει προσαρτηθεί στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, δεν επιτρέπει καμία εξαίρεση, εφόσον «το άρθρο 1, παράγραφος 1, [αυτού] επεξηγεί το άρθρο 51 του Χάρτη, σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του δευτέρου, και δεν έχει ως σκοπό την απαλλαγή της Δημοκρατίας της Πολωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου από την υποχρέωση τηρήσεως των διατάξεων του Χάρτη, ούτε σκοπεί να απαγορεύσει σε δικαστήριο ενός από αυτά τα κράτη μέλη να μεριμνά για την τήρηση των διατάξεων αυτών» (απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2011, N. S. κ.λπ., C‑411/10 και C‑493/10, EU:C:2011:865, σκέψη 120).

( 11 ) Τα κείμενα στην ισπανική, γερμανική, γαλλική και πορτογαλική γλώσσα χρησιμοποιούν διαφορετικούς όρους για την απόδοση της χρονικής περιόδου που πρέπει να αφαιρεθεί (detención, Haft, détention, detenção) και της περιόδου που διανύθηκε στο κράτος μέλος εκδόσεως (privación de libertad, Freiheitsentzug, privation de liberté, privação da liberdade). Αντιθέτως, τα κείμενα στην αγγλική και την ολλανδική γλώσσα χρησιμοποιούν την ίδια λέξη για τις δύο περιόδους (detention, vrijheidsbeneming).

( 12 ) Η υπογράμμιση δική μου. Το κείμενο στην ολλανδική γλώσσα χρησιμοποιεί τους όρους «aangehouden» για τον όρο «συλλαμβάνεται» και «in hechtenis blijft» για τους όρους «τήρηση υπό κράτηση». Στο αγγλικό κείμενο γίνεται λόγος για «detention» και στις δύο περιπτώσεις.

( 13 ) Η υπογράμμιση δική μου. Στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη «released», ενώ στο ολλανδικό κείμενο χρησιμοποιείται η φράση «in voorlopige vrijheid worden gesteld».

( 14 ) Αιτιολογική σκέψη 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2009/829. Η υπογράμμιση δική μου. Στο αγγλικό κείμενο γίνεται λόγος για «non-custodial mesures» και για «provisional detention», στο ισπανικό κείμενο για «medidas no privativas de libertad» και για «prisión provisional», στο γερμανικό κείμενο για «Maßnahmen ohne Freiheitsentzug» και για «Untersuchungshaft», και στο ιταλικό κείμενο για «misure non detentive» και για «detenzione cautelare». Οι εκφράσεις στην πορτογαλική γλώσσα είναι «medidas não privativas de liberdade» et «prisão preventiva».

( 15 ) Στο ίδιο πνεύμα, η απόφαση-πλαίσιο 2008/947 χαρακτηρίζει, στο άρθρο 4, ως «μέτρα αναστολής και εναλλακτικές κυρώσεις», εκτός από αυτά των οποίων γίνεται μνεία στο άρθρο 8 της αποφάσεως-πλαισίου 2009/829, για παράδειγμα, τα «μέτρα που αφορούν τη διαγωγή, την κατοικία, την εκπαίδευση και κατάρτιση, την ψυχαγωγία ή περιλαμβάνουν περιορισμούς ή λεπτομέρειες όσον αφορά την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας» (στοιχείο δʹ), την «υποχρέωση του καταδικασθέντος να αποφεύγει την επαφή με συγκεκριμένα αντικείμενα» (στοιχείο ζʹ) ή την «υποχρέωση υποβολής του καταδικασθέντος σε θεραπευτική αγωγή ή πρόγραμμα απεξάρτησης» (στοιχείο ιαʹ).

( 16 ) Χωρίς την πρόβλεψη του άρθρου 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, η στέρηση της ελευθερίας που επιβάλλεται στο κράτος μέλος εκτελέσεως θα μπορούσε να καταστεί δυσανάλογη λόγω του ότι δεν συντμήθηκε λαμβανομένης υπόψη της στερήσεως που ήδη επιβλήθηκε προς τον σκοπό της εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως το οποίο εκδόθηκε λόγω της παραβάσεως των επίμαχων ποινικών διατάξεων.

( 17 ) Ομοίως, από ουσιαστικής απόψεως, η μη συνεκτίμηση της στερήσεως της ελευθερίας που ήδη επιβλήθηκε προς τον σκοπό της εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως θα μπορούσε να συνεπάγεται ένα είδος δεύτερης κυρώσεως. Βεβαίως, η στέρηση της ελευθερίας προς τον σκοπό της εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως δεν αποτελεί κύρωση, αλλά μέτρο διασφαλίσεως της αποτελεσματικότητας της μεταφοράς του διωκομένου. Πάντως, η ίδια παράβαση θα είχε καταλήξει σε δύο στερήσεις της ελευθερίας: αφενός, στη στέρηση που συνδέεται με την ποινική παράβαση η οποία προκάλεσε την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως· αφετέρου, στη στέρηση που επιβάλλεται προς τον σκοπό της εκτελέσεως του εν λόγω εντάλματος.

( 18 ) ECLI:CE:ECHR:1980:1106JUD000736776.

( 19 ) Guzzardi κατά Ιταλίας (σκέψη 93).

( 20 ) Guzzardi κατά Ιταλίας (σκέψη 92).

( 21 ) Οι συνθήκες υπό τις οποίες τελούσε ο προσφεύγων περιγράφονται στη σκέψη 95 της αποφάσεως Gurdazzi κατά Ιταλίας ως εξής:

«Μολονότι ο χώρος που διέθετε ο προσφεύγων για να μετακινείται υπερέβαινε κατά πολύ τις διαστάσεις κελιού και δεν περιοριζόταν από καμία περίφραξη, κάλυπτε πολύ μικρό τμήμα ενός νησιού με δυσχερή πρόσβαση, από το έδαφος του οποίου το σωφρονιστήριο κάλυπτε περίπου τα εννέα δέκατα. Ο Guzzardi διέμενε στον τομέα του συνοικισμού Cala Reale, ο οποίος περιελάμβανε, κατ’ ουσία, τα κτίρια, παλαιά και σχεδόν ετοιμόρροπα, ενός παλαιού υγειονομικού ιδρύματος, ένα αστυνομικό τμήμα, ένα σχολείο και ένα παρεκκλήσι. Ζούσε εκεί περιστοιχισμένος από πρόσωπα υποβληθέντα στο ίδιο μέτρο και από αστυνομικούς. Ο μόνιμος πληθυσμός της Asinara κατοικούσε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην Cala d’Oliva, όπου η μετάβαση δεν ήταν δυνατή, και προφανώς δεν ασκούσε το δικαίωμά του να μεταβεί στην Cala Reale. Κατά συνέπεια, ο προσφεύγων είχε ελάχιστες ευκαιρίες κοινωνικών επαφών, εκτός των οικείων του, των συγκρατούμενών του και του επιφορτισμένου με την επιτήρηση προσωπικού. Η επιτήρηση ασκούνταν με αυστηρότητα και επί μονίμου σχεδόν βάσεως. Για παράδειγμα, ο ενδιαφερόμενος δεν μπορούσε να εξέλθει από το ενδιαίτημά του μεταξύ 22.00 και 7.00 χωρίς να ειδοποιήσει εγκαίρως τις αρχές. Όφειλε να παρουσιάζεται δύο φορές ημερησίως στις αρχές και να τους αναφέρει το όνομα και τον αριθμό τηλεφώνου του συνομιλητή του όταν επιθυμούσε να τηλεφωνήσει. Χρειαζόταν τη συναίνεσή τους για καθένα από τα ταξίδια του στη Σαρδηνία ή στην ηπειρωτική χώρα, τα οποία ήσαν σπάνια και διεξάγονταν υπό τον αυστηρό έλεγχο των carabinieri. Διέτρεχε τον κίνδυνο να του επιβληθεί ποινή “συλλήψεως” εάν παρέβαινε μία από τις υποχρεώσεις του. Μεταξύ της αφίξεώς του στην Cala Reale και της αναχωρήσεώς του για τη Force διέρρευσαν πάνω από δεκαέξι μήνες.»

( 22 ) ECLI:CE:ECHR:2006:1102JUD006996601.

( 23 ) Η εγγύηση ύψους 2000 λιρών στερλινών και η υποχρέωση διατηρήσεως κινητού τηλεφώνου σε λειτουργία και φορτισμένου επί μονίμου βάσεως δεν επηρεάζουν την ελευθερία κινήσεως.