Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Lenz της 8ης Μαρτίου 1988. - GERT MUYSERS ΚΑΙ WALTER TUELP ΚΑΤΑ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ. - ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ - ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ. - ΥΠΟΘΕΣΗ 161/87.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1988 σελίδα 03037



Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα

++++

Κύριε πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Α - Πραγματικά περιστατικά

1. Η υπόθεση επί της οποίας λαμβάνω σήμερα θέση αφορά διαδικασία εσωτερικού διαγωνισμού (CC/Α/8/85), που προκηρύχθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο τον Ιούνιο 1985. Δεδομένου ότι η διαδικασία αυτή του διαγωνισμού αποτέλεσε ήδη αντικείμενο των υποθέσεων 321/85, 322/85, 323/85 και 417/85 (1), μπορώ σήμερα να περιορίσω την έκθεση των πραγματικών περιστατικών σε ορισμένα ουσιώδη στοιχεία.

2. Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε για την πλήρωση μιας θέσεως σταδιοδρομίας Α 7/Α 6. Στο διαγωνισμό αυτό μετέσχαν 14 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων και οι προσφεύγοντες στην προκειμένη υπόθεση. Η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού έκρινε ότι κανένας από τους 14 υποψηφίους δεν μπορούσε να γίνει δεκτός στις γραπτές εξετάσεις που προβλέπονταν. Αυτό γνωστοποιήθηκε στους προσφεύγοντες της προκειμένης υπόθεσης με έγγραφο της 2ας Αυγούστου 1985 που περιείχε την εξής αιτιολογία: όσον αφορά τον Muysers, η επαγγελματική του πείρα ήταν άσχετη με τη φύση των καθηκόντων της προς πλήρωση θέσεως (και, κατά συνέπεια, δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις που αναφέρονταν στο σημείο ΙV.2 της προκηρύξεως του διαγωνισμού), και όσον αφορά τον Tuelp, το Verwaltungsdiplom που προσήγαγε δεν του επέτρεπε να ανέλθει στην κατηγορία Α ((και, κατά συνέπεια, δεν πληρούνταν η προϋπόθεση που αναφέρεται στο στοιχείο ΙV.1, στοιχείο α), της προκηρύξεως του διαγωνισμού)).

3. 'Οταν ο προϊστάμενος του τμήματος προσωπικού του Ελεγκτικού Συνεδρίου εξέφρασε τη γνώμη στον πρόεδρο της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού ότι θεωρούσε την απόρριψη πολλών υποψηφιοτήτων ως πλημμελή, δόθηκε σ' όλους τους υποψηφίους η δυνατότητα να υποβάλλουν συμπληρωματικές παρατηρήσεις μέχρις τις 30 Σεπτεμβρίου 1985. Η εξεταστική επιτροπή διατήρησε πάντως στη συνέχεια την αρχική της κρίση και επιβεβαίωσε στις 28 Οκτωβρίου 1985 τις απορριπτικές αποφάσεις που κοινοποιήθηκαν στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους, τούτο δε μολονότι σε ένα έγγραφο της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, της 4ης Οκτωβρίου 1985, που απευθύνθηκε στον πρόεδρο της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, αποσαφηνιζόταν πώς έπρεπε να ερμηνευθούν ορθώς ορισμένες προϋποθέσεις συμμετοχής στο διαγωνισμό (σχετικά με την εξακρίβωση των γλωσσικών γνώσεων και με τη δυνατότητα προσκομίσεως μεταγενεστέρως των πρωτοτύπων ή κυρωμένων ακριβών αντιγράφων των εγγράφων).

4. Η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή θεώρησε τη γενική εκτίμηση που έκανε η εξεταστική επιτροπή ως μη ορθή (πράγμα που οδήγησε στη συνέχεια στην αναγνώριση από την ΑΔΑ της βασιμότητας των προσφυγών πολλών υποψηφίων - ήτοι στην υπόθεση 321/85 και στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 322 και 323/85) και ανακοίνωσε στις 30 Οκτωβρίου του 1985 σ' όλους τους υποψηφίους ότι η διαδικασία του διαγωνισμού ανεστάλη "εν αναμονή τυχών προσφυγών". Την ίδια ημέρα ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου απήντησε επίσης σε ένα ερώτημα που του υπέβαλαν πολλοί υποψήφιοι όσον αφορά την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής, υπό την έννοια ότι το Δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως αν τηρήθηκε η προθεσμία, ότι η γνώμη που θα διατύπωνε η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν θα είχε επομένως παρά χαρακτήρα πληροφοριακό και ότι μια διοικητική ένσταση που θα στρεφόταν κατά αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού δεν είχε νόημα αφού το αρμόδιο όργανο δεν είχε την εξουσία να ακυρώσει ή να τροποποιήσει τις αποφάσεις μιας εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού.

5. Εντούτοις, ο Muysers υπέβαλε στις 30 Οκτωβρίου 1985 διοικητική ένσταση κατά της απορριπτικής αποφάσεως που του κοινοποιήθηκε, χωρίς να δώσει όμως συνέχεια στην ένσταση αυτή.

6. Τέσσερις άλλοι υποψήφιοι (όχι όμως ο Tuelp) προσέφυγαν, αντιθέτως, ενώπιον του Δικαστηρίου, ασκώντας τις προαναφερθείσες προσφυγές. Οι προσφυγές τους ευδοκίμησαν: ο αποκλεισμός τους από τις γραπτές εξετάσεις ακυρώθηκε με απόφαση (της 23ης Οκτωβρίου 1986) στην υπόθεση 321/85, με την αιτιολογία ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού αρνήθηκε τη μεταγενέστερη υποβολή πρωτοτύπων εγγράφων ή κυρωμένων ακριβών αντιγράφων, με απόφαση (της ίδιας ημέρας) στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 322 και 323/85, με την αιτιολογία ότι η εξεταστική επιτροπή, όσον αφορά τη γνώση της γαλλικής γλώσσας, δεν στηρίχθηκε σε υποκειμενικά στοιχεία που υπέβαλαν σχετικώς οι υποψήφιοι, και με απόφαση (της 4ης Φεβρουαρίου 1987) στην υπόθεση 417/85, με την αιτιολογία ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού αρνήθηκε τη μεταγενέστερη προσκόμιση εγγράφων που θα επέτρεπαν να διαπιστωθεί ότι ο υποψήφιος είχε ισότιμη επαγγελματική πείρα, κατά την έννοια του σημείου ΙV.1, στοιχείο β), της προκηρύξεως του διαγωνισμού.

7. Ακολούθως, όπως προκύπτει σαφώς από απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, της 30ής Μαρτίου 1987, η ανασταλείσα διαδικασία του διαγωνισμού επαναλήφθηκε, περιορισθείσα όμως στους τέσσερις υποψηφίους οι οποίοι δικαιώθηκαν από το Δικαστήριο. Δεδομένου ότι δύο μέλη της εξεταστικής επιτροπής ζήτησαν να απαλλαγούν από τα καθήκοντά τους, τα μέλη αυτά αντικαταστάθηκαν τότε με δύο νέα μέλη.

8. 'Οταν οι προσφεύγοντες στην προκειμένη υπόθεση έλαβαν γνώση των πραγματικών αυτών περιστατικών, απηύθυναν στις 31 Μαρτίου 1987 αίτηση στον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου με αίτημα να ληφθούν υπόψη και οι δικές τους υποψηφιότητες στο πλαίσιο της διαδικασίας του διαγωνισμού που συνεχίστηκε. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε με έγγραφο του προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, της 29ης Απριλίου 1987, με την αιτιολογία ότι οι αποφάσεις της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, της 28ης Οκτωβρίου 1985, κατέστησαν οριστικές και ότι οι αποφάσεις, οι οποίες εκδόθηκαν στις τρεις προαναφερθείσες υποθέσεις, δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως νέα πραγματικά περιστατικά διότι αφορούσαν μεν αμφισβητούμενα ζητήματα που αφορούσαν τη διαδικασία του διαγωνισμού, διαφορετικά όμως από εκείνα που αφορούσαν τους προσφεύγοντες στην προκειμένη υπόθεση.

9. Δεδομένου ότι η υπόθεση παρέμεινε ως έχει ακόμη και μετά την υποβολή διοικητικής ενστάσεως (2), οι προσφεύγοντες άσκησαν την 1η Ιουνίου 1987 προσφυγή με την οποία ζητούν την ακύρωση της απορρίψεως της υποψηφιότητάς τους.

10. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι στο πλαίσιο της προσφυγής αυτής, οι προσφεύγοντες υπέβαλαν επίσης αίτηση αναστολής της διαδικασίας του διαγωνισμού. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε πάντως με διάταξη του προέδρου του δευτέρου τμήματος, της 3ης Ιουνίου 1987 (η κρίση μάλιστα για τα έξοδα επιφυλάχθηκε για την απόφαση που θα εκδώσει το Δικαστήριο επί της ουσίας). Ας σημειωθεί τέλος ότι - όπως μάθαμε στην προφορική διαδικασία - η διαδικασία του διαγωνισμού ολοκληρώθηκε εν τω μεταξύ και ότι ο προσφεύγων στην υπόθεση 321/85 - ο οποίος κατετάγη πρώτος στον πίνακα επιτυχόντων - διορίστηκε στη θέση που προέβλεπε η προκήρυξη του διαγωνισμού.

Β - Εκτίμηση της υποθέσεως

Στην υπόθεση αυτή η γνώμη μου έχει ως εξής.

11. Επίκεντρο της διαφοράς αποτελεί προφανώς το ζήτημα αν η προσφυγή είναι παραδεκτή ή αν πρέπει να λογιστεί ως απαράδεκτη για το λόγο ότι οι προσφεύγοντες παρέλειψαν να υποβάλουν στο Δικαστήριο το ζήτημα του αποκλεισμού τους από το διαγωνισμό αμέσως μετά την επιβεβαίωση από την εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού της πρώτης απορριπτικής αποφάσεως (δηλαδή μετά την 28η Οκτωβρίου 1985).

12. Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση εκτίθεται η άποψη την οποία ακολούθησε σχετικά το Ελεγκτικό Συνέδριο. Το Ελεγκτικό Συνέδριο θεωρεί κυρίως ότι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου επί του θέματος αυτού, με τις αιτήσεις των προσφευγόντων που απευθύνθηκαν στις 31 Μαρτίου 1987 στον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν μπόρεσε να αρχίσει να τρέχει νέα προθεσμία για το θέμα αν οι προσφεύγοντες αποκλείστηκαν δικαίως από τις γραπτές εξετάσεις, ζήτημα που λύθηκε με τις αποφάσεις της 28ης Οκτωβρίου 1985. Ούτε μπορούν να θεωρηθούν οι αιτήσεις αυτές δικαιολογημένες επειδή εμφανίστηκαν νέα πραγματικά περιστατικά. Οι αποφάσεις που εκδόθηκαν στις τρεις προαναφερθείσες υποθέσεις δεν αποτελούν σε καμιά περίπτωση νέα γεγονότα διότι αναφέρονται σε διαφορετικά γεγονότα (δηλαδή σε διαφορετικά σημεία της προκηρύξεως του διαγωνισμού) και, περαιτέρω, σε δύο από αυτές τις περιπτώσεις, αντίθετα από τις περιπτώσεις των προσφευγόντων, το Ελεγκτικό Συνέδριο δήλωσε ρητώς ότι θεωρούσε αναιτιολόγητη την κρίση της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού.

13. Οι προσφεύγοντες, αντιθέτως, αποκρούουν την άποψη της απωλείας του δικαιώματος ασκήσεως προσφυγής λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην προφορική διαδικασία ισχυρίστηκε ο εκπρόσωπός τους κυρίως ότι η προσφυγή δεν στρέφεται κατά πράξεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού του Οκτωβρίου 1985, αλλά κατά της αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, της 30ής Μαρτίου 1987, περί επαναλήψεως της διαδικασίας του διαγωνισμού, η οποία περιορίστηκε σε τέσσερις υποψηφίους οι οποίοι δικαιώθηκαν στις προαναφερθείσες δίκες, και από την άποψη αυτή εκείνο που έχει προπαντός σημασία είναι ότι η διοικητική ένσταση που ασκήθηκε από τους προσφεύγοντες κατά της αποφάσεως της 29ης Απριλίου 1987 αποτέλεσε αντικείμενο ρητής αρνητικής αποφάσεως.

14. Εξάλλου, προβλήθηκε το επιχείρημα ότι η προθεσμία δεν άρχισε να τρέχει από τις 28 Οκτωβρίου 1985 διότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ανακοίνωσε στις 30 Οκτωβρίου 1985 σ' όλους τους υποψηφίους ότι η διαδικασία του διαγωνισμού ανεστάλη. Αυτό πρέπει να ερμηνευτεί αποκλειστικά υπό την έννοια ότι η απόφαση που αρνήθηκε τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό ανεστάλη, δηλαδή ότι κηρύχθηκε προσωρινά ανενεργός. Σημαντικό είναι περαιτέρω ότι στις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις υποθέσεις 321, 322 και 323/85, το Δικαστήριο θεώρησε ανίσχυρες όλες τις ενέργειες του διαγωνισμού και ότι, κατά συνέπεια, δεν μπορούσαν να λογισθούν ως οριστικές οι αποφάσεις που εκδόθηκαν από την εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού.

15. Ασφαλώς, τέλος, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι παρουσιάστηκαν νέα πραγματικά περιστατικά, κατά την έννοια της σχετικής νομολογίας του Δικαστηρίου, γεγονότα που επέτρεψαν στους προσφεύγοντες να υποβάλουν την αίτησή τους της 31ης Μαρτίου του 1987. Και μόνο το γεγονός ότι ορίστηκε νέα εξεταστική επιτροπή αποτελεί ήδη νέο γεγονός. Τέτοιο γεγονός αποτελεί επίσης η δημοσίευση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 4ης Φεβρουαρίου 1987, στην υπόθεση 417/85, διότι οι ενέργειες που θεωρήθηκαν παράνομες με την απόφαση αυτή είχαν επίσης σημασία για την περίπτωση των προσφευγόντων, δηλαδή ότι αδίκως δεν επετράπη η μεταγενέστερη προσκόμιση εγγράφων που να αποδεικνύουν ότι οι προσφεύγοντες πληρούσαν τις προϋποθέσεις που έθετε η προκήρυξη του διαγωνισμού.

16. Στην πραγμάτευση αυτού του θέματος - ας μου επιτραπεί να εκφρασθώ ευθύς αμέσως - πιστεύω ότι η άποψη του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι πολύ πιο πειστική από τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι προσφεύγοντες.

17. Σύμφωνα με τα ουσιώδη αιτήματα της ένδικης προσφυγής, η διαφορά αναφέρεται στον αποκλεισμό των προσφευγόντων από τον προαναφερθέντα διαγωνισμό. Ο αποκλεισμός αυτός, κατά ορθή ερμηνεία, έγινε με αποφάσεις της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού της 2ας Αυγούστου 1985, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν στις 28 Οκτωβρίου 1985. Καταρχήν, ο αποκλεισμός αυτός έπρεπε να αμφισβητηθεί εμπροθέσμως με προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου είτε ευθέως είτε κατόπιν προηγουμένης ασκήσεως διοικητικής ενστάσεως. Αυτό, όμως, δεν συνέβη στην προκειμένη περίπτωση.

18. Αντιθέτως, η απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, της 30ής Μαρτίου 1987, την οποία επικαλούνται ήδη οι προσφεύγοντες (και η οποία άλλωστε δεν προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου), αν εξεταστεί από κοντά η υπόθεση, δεν προσέφερε κανένα νέο στοιχείο που να είναι αποφασιστικό για το βασικό ζήτημα που γεννάται στην προκειμένη περίπτωση (δηλαδή για την απόρριψη των υποψηφιοτήτων των προσφευγόντων). Η απόφαση αυτή αφορούσε μόνο την επανάληψη της διαδικασίας του διαγωνισμού, η οποία είχε διακοπεί με την απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1985. Στηρίχτηκε δε - εφόσον πρόκειται για υποψηφίους που έγιναν δεκτοί στο διαγωνισμό - απλώς σε προηγούμενες αποφάσεις της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, λαμβάνοντας υπόψη ενδεχομένως τις αποφάσεις του Δικαστηρίου με τις οποίες ακυρώθηκαν αυτές οι αποφάσεις της Επιτροπής. Πάντως, εφόσον πρόκειται για την ομάδα των υποψηφίων, η οποία έγινε δεκτή στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας, η απόφαση αυτή δεν συνιστά ασφαλώς ειδική απόφαση και επομένως δεν μπορούσε επίσης να δικαιολογήσει από την άποψη αυτή νέο δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής. 'Αλλωστε, γι' αυτόν επίσης το λόγο δεν είναι κρίσιμη η παραπομπή των προσφευγόντων στη ρητή απόρριψη, με απόφαση της 26ης Μαΐου 1987, της διοικητικής τους ενστάσεως, εν προκειμένω δε δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί ότι η απόφαση αυτή περιορίζεται στο να λάβει θέση επί του παραδεκτού της αιτήσεως της 31ης Μαρτίου 1987, το οποίο αποκλείστηκε ρητά ενόψει της οριστικής φύσεως των αποφάσεων της 28ης Οκτωβρίου 1985.

19. Ούτε μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι αποφάσεις της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού της 28ης Οκτωβρίου 1985 κατέστησαν ανενεργοί με τηυ απόφαση που έλαβε η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, στις 30 Οκτωβρίου 1985, ή με τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Δικαστηρίου.

20. Από την πιο πάνω αναφερθείσα απόφαση δεν προκύπτει καθόλου ότι όλες οι αποφάσεις της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού κατέστησαν "προσωρινά ανενεργοί". Απλώς γνωστοποιήθηκε στους ενδιαφερομένους ότι η διαδικασία ανεστάλη εν αναμονή ενδεχομένων προσφυγών (τούτο δε προς το σκοπό της αποσαφηνίσεως των επιμάχων ζητημάτων που ανέκυψαν σχετικώς). Αυτό συνεπάγεται επίσης ότι μετά την αποσαφήνιση αυτή, η διαδικασία θα επαναλαμβάνετο με καταρχήν αφετηρία το στάδιο στο οποίο είχαν φθάσει οι εργασίες στις 28 Οκτωβρίου 1985.

21. Εξάλλου, οι αποφάσεις περιορίζονται σαφώς (όπως προκύπτει από το τελευταίο εδάφιο των σκέψεων 21 και 18 αντιστοίχως) στην ακύρωση των αποφάσεων με τις οποίες δεν έγιναν δεκτοί στις γραπτές εξετάσεις οι τότε προσφεύγοντες. Ουδόλως προκύπτει από τις αποφάσεις αυτές ότι ολόκληρη η διαδικασία του διαγωνισμού θεωρήθηκε άκυρη. Το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί προπαντός να ληφθεί από τη σκέψη 13 (αντίστοιχα σκέψη 14) του σκεπτικού, οι οποίες έχουν την εξής διατύπωση:

"Για το λόγο αυτό, όταν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή κρίνει, όπως στην παρούσα υπόθεση, ότι η εξεταστική επιτροπή παρανόμως απέκλεισε από το διαγωνισμό έναν ή περισσότερους υποψηφίους και ότι η όλη διαδικασία του διαγωνισμού βαρύνεται, λόγω του γεγονότος αυτού, με πλημμέλειες, βρίσκεται σε αδυναμία διορισμού οποιουδήποτε υποψηφίου. Υπέχει, τότε, την υποχρέωση να διαπιστώσει την κατάσταση αυτή με αιτιολογημένη απόφαση και να επαναλάβει εξαρχής τη διαδικασία του διαγωνισμού, μετά από νέα προκήρυξη και ενδεχομένως το διορισμό νέας εξεταστικής επιτροπής."

22. Διότι, πράγματι, με την επόμενη φράση το Δικαστήριο δέχτηκε ότι: "Αν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν λάβει τέτοια απόφαση, εναπόκειται στο Δικαστήριο, μετά από προσφυγή των ενδιαφερομένων, να αποφανθεί άμεσα σχετικά με τη νομιμότητα της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής." Αυτό ακριβώς συνέβη τότε, δηλαδή δεν εκδόθηκε απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής που να διαπιστώνει ότι ολόκληρη η διαδικασία του διαγωνισμού ήταν πλημμελής, γι' αυτό δε προέβη το Δικαστήριο τότε στην ακύρωση των σχετικών αποφάσεων της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού.

23. Τέλος, ούτε μπορεί να γίνει επίκληση της υπάρξεως πραγματικού, σύμφωνα με το οποίο, κατά τη νομολογία, μπορεί να επανέλθει κανείς μόνο με νεώτερη αίτηση στο περιεχόμενο μιας αποφάσεως που δεν έχει προσβληθεί εμπροθέσμως και να ζητήσει την επανεξέτασή της, δηλαδή ότι υφίστανται νέα πραγματικά περιστατικά (3).

24. Αυτό ασφαλώς δεν συνέβη με την αλλαγή της συνθέσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού. Στην πραγματικότητα, η αλλαγή αυτή δεν σημαίνει ότι ορίστηκε καινούρια εξεταστική επιτροπή στο πλαίσιο νέας διαδικασίας διαγωνισμού (κατά την έννοια της σκέψεως 14 της αποφάσεως που εκδόθηκε επί των συνεκδικασθεισών υποθέσεων 322 και 323/85). Επρόκειτο απλώς για την αντικατάσταση των μελών της εξεταστικής επιτροπής που είχαν αρχικά οριστεί από τη διοίκηση και τα οποία ζήτησαν να απαλλαγούν από τα καθήκοντά τους μετά τη δημοσίευση των προαναφερθεισών αποφάσεων. Αυτό δείχνει πράγματι ότι δεν γεννήθηκε κανένα πρόβλημα στο πλαίσιο της περαιτέρω διεξαγωγής της διαδικασίας του διαγωνισμού, για την οποία ήταν σαφές ήδη από τις 30 Οκτωβρίου 1985 ότι ενδεχομένως θα επαναλαμβανόταν μετά τη δικαστική αποσαφήνιση ορισμένων επιμάχων σημείων.

25. Ούτε μπορεί να γίνει λόγος για νέα πραγματικά περιστατικά ενόψει των αποφάσεων που εκδόθηκαν στην υπόθεση 321/85 και στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 322 και 323/85. Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό καταρχήν ότι από την προαναφερθείσα περικοπή (η οποία αρχίζει ως εξής: "Για το λόγο αυτό, όταν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή κρίνει, όπως στην παρούσα υπόθεση, ...") δεν μπορεί να συναχθεί ότι η εξαρχής επανάληψη όλης της διαδικασίας του διαγωνισμού επιβάλλεται κατά τρόπο απόλυτο. Για τέτοια επανάληψη δεν μπορεί να γίνει λόγος παρά όταν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή κρίνει ότι ολόκληρη η διαδικασία του διαγωνισμού ήταν πλημμελής. Στην προκειμένη όμως περίπτωση δεν είχε έτσι το πράγμα, γι' αυτό και το Δικαστήριο - όπως προκύπτει από την τελευταία φράση του πιο πάνω χωρίου - έπρεπε να κρίνει επί της νομιμότητας των αποφάσεων της εξεταστικής επιτροπής που υποβλήθηκαν υπό την κρίση του. Εξάλλου, πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι οι περιπτώσεις επί των οποίων έκρινε το Δικαστήριο αφορούσαν προβλήματα τα οποία δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για τους προσφεύγοντες στην προκειμένη υπόθεση (επιτρέψτε μου επί του σημείου αυτού να παραπέμψω απλώς στην αρχή των προτάσεών μου, όπου περιγράφω αυτά τα προβλήματα).

26. Τέλος, ούτε είναι δυνατό να θεωρηθεί η απόφαση στην υπόθεση 417/85 ως νέο γεγονός αφού - όπως ήδη εξέθεσα - οι λόγοι ακυρώσεως αναφέρονται στο ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού δεν επέτρεψε τη μεταγενέστερη προσκόμιση εγγράφων (που επέτρεπαν τη διαπίστωση ότι ο υποψήφιος είχε ισότιμη επαγγελματική πείρα αρκετά μακράς διαρκείας, κατά την έννοια των διατάξεων της προκηρύξεως του διαγωνισμού). Πράγματι, αντίθετα από την άποψη που εξέφρασε ο εκπρόσωπος των προσφευγόντων κατά την προφορική διαδικασία, δεν φαίνεται να έχει κάποιο ενδιαφέρον για τους προσφεύγοντες μια τέτοια προβληματική και συνεπώς ότι θα έπρεπε, μετά τη δημοσίευση της πιο πάνω αποφάσεως, να τύχουν επίσης μεταχειρίσεως σύμφωνης με την απόφαση, τούτο δε για λόγους ίσης μεταχειρίσεως. 'Εχω ήδη εκθέσει τους λόγους για τους οποίους οι προσφεύγοντες αποκλείστηκαν από το διαγωνισμό. 'Οσον αφορά τον Tuelp, η αιτιολογία του αποκλεισμού του οφείλετο στο ότι δεν προσκόμισε κανένα πανεπιστημιακό πτυχίο, αλλά μόνο το δίπλωμα που χορηγεί το Ινστιτούτο Διοικητικών Σπουδών και ότι δεν απέδειξε ισότιμη επαγγελματική πείρα ο Muysers δεν έγινε δεκτός στις γραπτές εξετάσεις διότι, κατά την άποψη της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, δεν κατείχε επαγγελματική πείρα σχετική με την προς πλήρωση θέση. 'Οσον αφορά αυτούς, ήταν επομένως αδιάφορο αν μπορούσαν να προσκομίσουν εκ των υστέρων άλλα έγγραφα για να αποδείξουν την άποψή τους, σύμφωνα με την οποία πληρούσαν τις προϋποθέσεις που προβλέπονταν από την προκήρυξη του διαγωνισμού. Επρόκειτο μόνο για την ακριβή εκτίμηση των πληροφοριακών στοιχείων που προσήγαγαν (δηλαδή του επιπέδου ενός Verwaltungsdiplom, της εργασίας που εκτελούσαν στο Orient-Institut der Deutschen Morgenlaendischen Gesellschaft ή της εργασίας που εκτελούσαν στο Verband der deutschen Schiffbauindustrie). Αυτό άλλωστε προκύπτει και από την ασκηθείσα διοικητική ένσταση της 30ής Οκτωβρίου 1985 από τον Muysers κατά της απορριπτικής αποφάσεως, δεδομένου ότι δεν παραπονέθηκε για το ότι δεν του επιτράπηκε να αποδείξει εκ των υστέρων ότι είχε την κατάλληλη επαγγελματική πείρα, αλλά μόνον για το ότι, καθόσον αφορά την επαγγελματική του πείρα την οποία γνώριζε η εξεταστική επιτροπή, διαπιστώθηκε ότι δεν είχε αρκετά στενή σχέση με την προς πλήρωση θέση.

27. Κατά συνέπεια συμμερίζομαι την άποψη του Ελεγκτικού Συνεδρίου και φρονώ ότι πρέπει να απορριφθούν τα αιτήματα των προσφευγόντων ως απαράδεκτα διότι περιλαμβάνονται σε προσφυγή η οποία ασκήθηκε εκπροθέσμως.

28. Λαμβανομένου υπόψη του σαφούς αυτού συμπεράσματος, δεν κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω στην έρευνα του βασίμου της προσφυγής, το οποίο, άλλωστε, δεν ανέπτυξαν καθόλου οι προσφεύγοντες, όπως παρατηρήθηκε δικαίως κατά την προφορική διαδικασία.

29. Χρειάζεται ακόμη μια παρατήρηση σχετικά με την απόφαση για τα δικαστικά έξοδα, στα οποία, όπως γνωρίζουμε, το Ελεγκτικό Συνέδριο θεωρεί ότι θα έπρεπε να καταδικαστούν οι προσφεύγοντες, που είχαν επαρκώς ενημερωθεί σχετικώς, στο σύνολό τους λόγω του προφανώς απαραδέκτου της προσφυγής τους. Ο εκπρόσωπος των προσφευγόντων αντικρούει εντόνως, όπως γνωρίζετε, την άποψη αυτή, αμφισβητώντας το γεγονός ότι υπήρξε τέτοια ενημέρωση όσον αφορά τα ένδικα βοηθήματα. Αποκλίνω προς την άποψη ότι το Δικαστήριο δεν θα έπρεπε να ακολουθήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο στο σημείο αυτό. Θα πρέπει λοιπόν να τεθεί κατά μέρος το ζήτημα της σπουδαιότητας αυτής της ενημερώσεως. Θα πρέπει, πράγματι, να γίνει δεκτό ότι οι αποφάσεις που εκδόθηκαν στην υπόθεση 321/85 και στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 322 και 323/85 (4) επιτρέπουν εκ πρώτης όψεως το συμπέρασμα ότι στο Ελεγκτικό Συνέδριο έγινε η σύσταση να επαναλάβει ολόκληρη τη διαδικασία του διαγωνισμού και ότι συνεπώς δεν μπορεί να γίνει λόγος για καταχρηστική προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενόψει αυτού του πραγματικού θεωρώ ορθό να γίνει χρήση του κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, τούτο δε επίσης και όσον αφορά τα έξοδα της διαδικασίας των προσωρινών μέτρων.

Γ - Πρόταση

Συμπερασματικά, προτείνω στο Δικαστήριο να κρίνει ως εξής:

30. "Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα."

(*) Μετάφραση από τα γερμανικά.

(1) Βλέπε απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 1986 στην υπόθεση 321/85, Hartmut Schwiering κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1986, σ. 3199 βλέπε απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 1986 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 322 και 323/85, Volker Hoyer κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, Συλλογή 1986, σ. 3215 βλέπε απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 1987 στην υπόθεση 417/85, Henri Maurissen κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1987, σ. 551.

(2) Βλέπε απόφαση της 26ης Μαΐου 1987 που εκδόθηκε κατόπιν της διοικητικής ενστάσεως της 14ης Μαΐου 1987.

(3) Βλέπε απόφαση της 15ης Μαΐου 1985 στην υπόθεση 127/84, Erwin Esly κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1985, σ. 1437.

(4) Βλέπε, αντίστοιχα, σκέψεις 13 και 14 των αποφάσεων αυτών.