Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 1997. - Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας. - Παράβαση κράτους μέλους - Άρθρα 5 της Συνθήκης ΕΚ και 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων - Παράλειψη λήψεως των αναγκαίων μέτρων για να καταστεί δυνατή η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των υπαλλήλων στο κοινοτικό σύστημα. - Υπόθεση C-52/96.



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1997 σελίδα I-04637



Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

Υπάλληλοι - Συντάξεις - Συνταξιοδοτικά δικαιώματα αποκτηθέντα πριν από την είσοδο στην υπηρεσία των Κοινοτήτων - Μεταφορά στο κοινοτικό σύστημα - Υποχρεώσεις των κρατών μελών - Λήψη των μέτρων που καθιστούν δυνατή τη μεταφορά - Παράβαση κράτους μέλους

(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 5· Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VIII, άρθρο 11 § 2)

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-52/96,

Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Julian Currall και Francisco Enrique Gonzαlez Dνaz, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gσmez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

προσφεύγουσα,

κατά

Βασιλείου της Ισπανίας, εκπροσωπουμένου από τη Rosario Silva de Lapuerta, abogado del Estado, της υπηρεσίας κοινοτικών διαφορών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ισπανίας, 4-6, Boulevard E. Servais,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία εθνικά μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλλήλους των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί συντάξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIIΙ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων και 5 της Συνθήκης ΕΚ,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(έκτο τμήμα),

συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμήματος, Κ. Ν. Κακούρη, P. J. G. Kapteyn, G. Hirsch (εισηγητή) και R. Schintgen, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: P. Lιger

γραμματέας: R. Grass

έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 29ης Μαου 1997,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Σκεπτικό της απόφασης

1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 21 Φεβρουαρίου 1996, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ, προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία εθνικά μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλλήλους των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί συντάξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIIΙ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων [που θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΞ) 259/68 του Συμβουλίου, της 29ης Φεβρουαρίου 1968 (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 10), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΞ) 571/92 του Συμβουλίου, της 2ας Μαρτίου 1992 (ΕΕ L 62, σ. 1, στο εξής: ΚΥΚ)], και από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ.

2 Το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ ορίζει τα εξής:

«Ο υπάλληλος που εισέρχεται στην υπηρεσία των Κοινοτήτων:

- μετά τη λήξη των καθηκόντων του σε διοίκηση, σε εθνικό ή διεθνή οργανισμό

ή

- μετά την άσκηση μισθωτής ή μη μισθωτής δραστηριότητας,

έχει την ευχέρεια, κατά τον χρόνο της μονιμοποίησής του, να ενεργήσει ώστε να καταβληθεί στις Κοινότητες είτε το ασφαλιστικό στατιστικό ισοδύναμο είτε το κατ' αποκοπήν ποσό της εξαγοράς των δικαιωμάτων σύνταξης αρχαιότητας που έχει αποκτήσει βάσει των προαναφερομένων δραστηριοτήτων.

Σε παρόμοια περίπτωση, το όργανο στο οποίο υπηρετεί ο υπάλληλος καθορίζει, λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό μονιμοποιήσεως, τον αριθμό των συνταξίμων ετών που συνυπολογίζει σύμφωνα με το καθεστώς που τον διέπει, δυνάμει του χρόνου προϋπηρεσίας βάσει του ποσού του στατιστικού ισοδυνάμου ή του κατ' αποκοπήν ποσού της εξαγοράς.»

3 Κατόπιν της προσχωρήσεώς του στις Ευρωπαϋκές Κοινότητες, το Βασίλειο της Ισπανίας έλαβε ορισμένα μέτρα προκειμένου να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που υπέχει από αυτή την τελευταία διάταξη. Έτσι, θέσπισε το τροποποιημένο κείμενο του νόμου περί των συνταξιούχων του Δημοσίου, που δημοσιεύθηκε στις 27 Μαου 1987. Αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι ο νόμος αυτός δεν αρκούσε για να διασφαλιστεί η λειτουργία του εν λόγω συστήματος, η Ισπανική Κυβέρνηση διαβίβασε, ήδη από το 1989, διάφορα σχέδια βασιλικού διατάγματος περιέχοντα λεπτομερειακά σχετικά μέτρα.

4 Η Επιτροπή, διαπιστώνοντας ότι τα μέτρα αυτά δεν είχαν υπερβεί το στάδιο του σχεδίου, απηύθυνε στο Βασίλειο της Ισπανίας, στις 27 Οκτωβρίου 1992, έγγραφο οχλήσεως βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης.

5 Δεδομένου ότι δεν έλαβε καμία επίσημη απάντηση στο έγγραφο αυτό, η Επιτροπή απέστειλε στις 13 Δεκεμβρίου 1993 αιτιολογημένη γνώμη αφορώσα την έλλειψη των εθνικών μέτρων που είναι αναγκαία για τη θέση σε εφαρμογή του άρθρου 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.

6 Εν συνεχεία, έλαβαν χώρα διάφορες επαφές μεταξύ των ισπανικών αρχών και των υπηρεσιών της Επιτροπής, κατά τις οποίες οι ισπανικές αρχές υπέβαλαν ένα νέο σχέδιο, σχετικά με το οποίο οι υπηρεσίες της Επιτροπής διατύπωσαν προτάσεις τροποποιήσεως, κατόπιν δε οι ισπανικές αρχές διατύπωσαν νέα σχόλια επί των προτάσεων αυτών. Μη έχοντας ωστόσο λάβει καμία επίσημη απάντηση στην αιτιολογημένη γνώμη, η Επιτροπή αποφάσισε να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου.

7 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η έλλειψη νομικής δυνατότητας μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων από το ισπανικό σύστημα προς το κοινοτικό σύστημα διακυβεύει την ίση μεταχείριση μεταξύ κοινοτικών υπαλλήλων, αποτελεί δε συγχρόνως πηγή ανισοτήτων μεταξύ των κρατών μελών. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας υπέχει την υποχρέωση του άρθρου 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ από δέκα και πλέον ετών, ότι η υποχρέωση αυτή υφίσταται ανεξάρτητα από το ζήτημα της συνάψεως συμφωνίας ενόψει της εφαρμογής του άρθρου 11, παράγραφος 1, και ότι άλλα κράτη μέλη, παρά τις διοικητικές και οικονομικές δυσχέρειες που είναι παρόμοιες με εκείνες που προβάλλει το Βασίλειο της Ισπανίας, κατόρθωσαν προ πολλού να εφαρμόσουν τα αντίστοιχα μέτρα.

8 Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι ο καθορισμός των κριτηρίων για την εφαρμογή του συστήματος μεταφοράς που προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ έθεσε, στο εθνικό σύστημα, πολλά προβλήματα, συνδεόμενα με το ότι τα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως είναι διαφορετικά ανάλογα με την υπηρεσία στην οποία υπηρετούν οι ενδιαφερόμενοι. Το Βασίλειο της Ισπανίας φρονεί ότι, δεδομένης της πολυπλοκότητας του θέματος και των υφισταμένων πρακτικών δυσχερειών, οι ισπανικές αρχές έλαβαν όλα τα προσήκοντα μέτρα, σε διαρκή επαφή με την Επιτροπή, για να μπορέσουν να λύσουν, εντός των πλέον συντόμων προθεσμιών, τα προβλήματα που προκλήθηκαν σχετικώς και να εκπληρώσουν, κατά συνέπεια, την υποχρέωση που περιέχεται στην εν λόγω διάταξη.

9 Πρέπει να τονιστεί, πρώτον, ότι, σε περίπτωση που για μια διάταξη του ΚΥΚ απαιτείται η λήψη μέτρων εφαρμογής σε εθνικό επίπεδο, τα κράτη μέλη οφείλουν, βάσει του άρθρου 5 της Συνθήκης, να λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό κατάλληλο μέτρο (βλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 1981, 137/80, Επιτροπή κατά Βελγίου, Συλλογή 1981, σ. 2393, σκέψη 9). Αυτό ισχύει για την περίπτωση της υποχρεώσεως που περιέχει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.

10 Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, δέκα έτη μετά την έναρξη της ισχύος του ΚΥΚ στο Βασίλειο της Ισπανίας, αυτό δεν έχει ακόμη λάβει τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει το συμβατό της εθνικής νομοθεσίας προς το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.

11 Όσον αφορά τα επιχειρήματα που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας για να δικαιολογήσει την παράλειψη αυτή, αρκεί να υπενθυμιστεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται διατάξεις, πρακτικές ή ισχύουσες καταστάσεις της εσωτερικής έννομης τάξεώς τους για να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από κοινοτικό κανονισμό (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Βελγίου, σκέψη 17).

12 Επομένως, διαπιστώνεται ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας τα εθνικά αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλλήλους των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί συντάξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIIΙ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων και 5 της Συνθήκης ΕΚ.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

13 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(έκτο τμήμα)

αποφασίζει:

1) Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη λαμβάνοντας τα εθνικά αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει στους υπαλλήλους των κοινοτικών οργάνων τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τις μεταφορές των δικαιωμάτων τους επί συντάξεως αρχαιότητας προς το κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIIΙ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων και 5 της Συνθήκης ΕΚ.

2) Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.