Διάταξη του Δικαστηρίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1995. - Empresa Nacional de Urânio SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. - Αίτηση αδείας επιβολής κατασχέσεως επί των περιουσιακών στοιχείων της Κοινότητας στην Πορτογαλία. - Υπόθεση C-2/94 SA



Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1995 σελίδα I-02767



Περίληψη

Διάδικοι

Σκεπτικό της απόφασης

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Διατακτικό



Λέξεις κλειδιά

++++

1. Προνόμια και ασυλίες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων * Αίτηση αδείας επιβολής κατασχέσεως επί των περιουσιακών στοιχείων κοινοτικού οργάνου * Έλλειψη εκτελεστού τίτλου * Παρέλκει η έκδοση διατάξεως

(Πρωτόκολλο περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άρθρο 1)

2. Διαδικασία * Δικαστικά έξοδα * Καθορισμός * Δικαστικά έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν * Προσδιορισμός των τόκων υπερημερίας που οφείλονται λόγω καθυστερημένης καταβολής των δικαστικών εξόδων * Αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 74, εδ. 1)

Περίληψη

1. Η εξέταση από το Δικαστήριο αιτήσεως αδείας επισπεύσεως αναγκαστικής εκτελέσεως επί περιουσιακών στοιχείων κοινοτικού οργάνου προϋποθέτει ότι ο αιτών διαθέτει εκτελεστό τίτλο. Ελλείψει εκτελεστού τίτλου, παρέλκει η έκδοση διατάξεως.

2. Η αναγνώριση ενδεχομένης υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας λόγω της καθυστερημένης καταβολής των δικαστικών εξόδων καθώς και ο καθορισμός του εφαρμοστέου επιτοκίου εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, όπως ορίζεται στο άρθρο 74, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.

Διάδικοι

Στην υπόθεση C-2/94 SA,

Empresa Nacional de Uranio SA (ENU), εταιρία πορτογαλικού δικαίου, με έδρα την Urgeirica, στην κοινότητα Nelas, εκπροσωπούμενη από τον καθηγητή Joao Mota de Campos και τον Joao Luis Mota de Campos, δικηγόρους Λισσαβώνας, Rua Antonio Enes, 16-5o E, 1000 Λισσαβώνα,

αιτούσα,

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους Antonio Caeiro και Juergen Grunwald, νομικούς συμβούλους, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,

καθής,

που έχει ως αντικείμενο αίτηση αδείας επιβολής κατασχέσεως επί των περιουσιακών στοιχείων της Κοινότητας στην Πορτογαλία,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,

συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, F. A. Schockweiler, P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann και P. Jann, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, Κ. N. Kακούρη, J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Murray, D. A. O. Edward (εισηγητή), J.-P. Puissochet, G. Hirsch και H. Ragnemalm, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: A. La Pergola

γραμματέας: R. Grass

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,

εκδίδει την ακόλουθη

Διάταξη

Σκεπτικό της απόφασης

1 Mε δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Δεκεμβρίου 1994, η Empresa Nacional de Uranio (στο εξής: ENU) ζητεί, δυνάμει του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: Πρωτόκολλο), την άδεια να επιβάλει κατάσχεση επί περιουσιακών στοιχείων της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για την αναγκαστική είσπραξη της απαιτήσεώς της κατ' αυτής που απορρέει από διάταξη του Δικαστηρίου της 15ης Μαρτίου 1994 (C-107/91 DEP, ENU κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή) αφορώσα τον προσδιορισμό των δικαστικών εξόδων κατόπιν της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 16ης Φεβρουαρίου 1993 (C-107/91, ENU κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. Ι-599).

2 Με την προαναφερθείσα απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1993, το Δικαστήριο έκρινε, στο πλαίσιο προσφυγής ασκηθείσας δυνάμει του άρθρου 148 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει απόφαση επί της αιτήσεως που της είχε υποβάλει η ENU βάσει του άρθρου 53, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚΑΕ. Η Επιτροπή καταδικάστηκε στα δικαστικά έξοδα.

3 Ελλείψει συμφωνίας των διαδίκων ως προς τα δυνάμενα να αναζητηθούν δικαστικά έξοδα, το Δικαστήριο, με την προαναφερθείσα διάταξη της 15ης Μαρτίου 1994, καθόρισε το συνολικό ποσό των καταβλητέων από την Επιτροπή στην ENU δικαστικών εξόδων σε 6 000 000 πορτογαλικών εσκούδων (ESC).

4 Λόγω μη καταβολής εκ μέρους της Επιτροπής, η ENU υπέβαλε την παρούσα αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, ζητώντας την άδεια αναγκαστικής εκτελέσεως εντός του εθνικού δικαιοδοτικού συστήματος βάσει των άρθρων 155 και 164 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, προκειμένου να εισπράξει την απαίτησή της ύψους 6 000 000 ESC πλέον ληξιπροθέσμων τόκων και εξόδων εκτελέσεως.

5 Δεν αμφισβητείται ότι μετά την υποβολή της αιτήσεως αυτής η Επιτροπή κατέβαλε στην ENU το ποσό των 6 000 000 ESC.

6 Με γραπτή απάντηση σε ερώτηση του Δικαστηρίου, η ENU επέμεινε ότι έχει έννομο συμφέρον να εμμείνει στην αίτησή της όσον αφορά τους τόκους υπερημερίας που φέρονται ότι της οφείλονται λόγω της καθυστερημένης καταβολής εκ μέρους της Επιτροπής.

7 Η άδεια αναγκαστικής εκτελέσεως προϋποθέτει την ύπαρξη εκτελεστού τίτλου.

8 Εν προκειμένω, δεν υφίσταται εκτελεστός τίτλος αφορών τους τόκους υπερημερίας που φέρονται ότι οφείλονται στην ENU λόγω της καθυστερημένης καταβολής εκ μέρους της Επιτροπής. Η προαναφερθείσα διάταξη της 15ης Μαρτίου 1994 περί προσδιορισμού των δικαστικών εξόδων δεν αφορά το ζήτημα των τόκων υπερημερίας που ενδεχομένως οφείλονται για τον μετά τη δημοσίευσή της χρόνο.

9 Κατά την ENU, η αναγνώριση της υποχρεώσεως καταβολής των τόκων υπερημερίας και ο καθορισμός του εφαρμοστέου επιτοκίου εναπόκεινται στο εθνικό δικαιοδοτικό σύστημα, εντός του οποίου προτίθεται να επισπεύσει αναγκαστική εκτέλεση.

10 Όμως, η επιχειρηματολογία αυτή είναι εσφαλμένη. Η αναγνώριση ενδεχομένης υποχρεώσεως περί καταβολής των τόκων υπερημερίας και ο καθορισμός του εφαρμοστέου επιτοκίου εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, δυνάμει του άρθρου 74, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.

11 Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει να αποφανθεί το Δικαστήριο επί της παρούσας αιτήσεως.

Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα

Επί των δικαστικών εξόδων

12 Λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτέρων περιστάσεων που αποτελούν το ιστορικό της παρούσας διαφοράς, είναι δίκαιο να αποφασιστεί ότι οι διάδικοι θα φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

διατάσσει:

1) Παρέλκει η έκδοση διατάξεως.

2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.

Λουξεμβούργο, 29 Σεπτεμβρίου 1995.