ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Υπόθεση C-643/16

American Express Company

κατά

The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales),

Queen’s Bench Division (Administrative Court)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 – Υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά – Άρθρο 35, παράγραφος 1 – Απαιτήσεις περί προσβάσεως των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας ή έχουν καταχωρισθεί στα συστήματα πληρωμών – Άρθρο 35, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ – Μη δυνατότητα εφαρμογής των απαιτήσεων αυτών στα συστήματα πληρωμών που συνίστανται αποκλειστικά από παρόχους υπηρεσιών πληρωμών που ανήκουν σε όμιλο – Δυνατότητα εφαρμογής των εν λόγω απαιτήσεων στα τριμερή συστήματα καρτών πληρωμής που έχουν συνάψει συμφωνίες από κοινού προωθήσεως εμπορικού σήματος ή πρακτορείας – Κύρος»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα)

της 7ης Φεβρουαρίου 2018

Προδικαστικά ερωτήματα–Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου–Όρια–Ερωτήματα πού υποβάλλονται στο πλαίσιο διαφοράς ενώπιον εθνικού δικαστηρίου η οποία έχει τεχνητό χαρακτήρα–Απαράδεκτο–Απουσία πράξεως ή παραλείψεως εθνικής διοικητικής αρχής δυνάμενης να αποτελέσει αντικείμενο αιτήσεως ελέγχου της νομιμότητας–Περίσταση που δεν μπορεί να αποδείξει αφ’ εαυτής τον τεχνητό χαρακτήρα της διαφοράς (Άρθρο 267 ΣΛΕΕ) Προσέγγιση των νομοθεσιών–Υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά–Οδηγία 2015/2366–Απαιτήσεις περί προσβάσεως των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών στα συστήματα πληρωμών–Δυνατότητα εφαρμογής τους στα τριμερή συστήματα καρτών πληρωμής που στηρίζονται σε αντιπρόσωπο για την παροχή υπηρεσιών πληρωμών–Αδυναμία εφαρμογής τους στα συστήματα που έχουν συνάψει συμφωνία από κοινού προωθήσεως εμπορικού σήματος με εταίρο του ίδιου εμπορικού σήματος που δεν παρέχει υπηρεσίες πληρωμών όσον αφορά τα φέροντα πλείονα σήματα προϊόντα (Οδηγία 2015/2366 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 35 §§ 1 και 2, εδ. 1, στοιχείο βʹ) Πράξεις των οργάνων–Αιτιολογία–Υποχρέωση αιτιολογήσεως–Έκταση και όρια–Οδηγία προβλέπουσα ότι τα τριμερή συστήματα καρτών πληρωμής που έχουν συνάψει συμβάσεις πρακτορείας υπόκεινται στις απαιτήσεις περί προσβάσεως στα συστήματα πληρωμών (Άρθρο 296 § 2 ΣΛΕΕ· οδηγία 2015/2366 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογικές σκέψεις 49, 50 και 52 και άρθρο 35 § 1) Προσέγγιση των νομοθεσιών–Υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά–Οδηγία 2015/2366–Απαιτήσεις περί προσβάσεως των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών στα συστήματα πληρωμών–Δυνατότητα εφαρμογής τους στα τριμερή συστήματα καρτών πληρωμής που στηρίζονται σε αντιπρόσωπο για την παροχή υπηρεσιών πληρωμών–Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας–Δεν συντρέχει (Οδηγία 2015/2366 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 35)
2)

Καταδικάζει τις Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd [Uxbridge (Ηνωμένο Βασίλειο)], Kühne + Nagel Ltd [Σαγκάη (Κίνα)] και Kühne + Nagel Ltd [Χονγκ Κονγκ (Κίνα)] να φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Υπόθεση C‑266/16

Western Sahara Campaign UK

κατά

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

και

Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Συμφωνία αλιευτικής συμπράξεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου – Πρωτόκολλο σχετικά με τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων που προβλέπονται από τη συμφωνία – Πράξεις περί εγκρίσεως της συνάψεως της συμφωνίας και του πρωτοκόλλου – Κανονισμοί περί κατανομής μεταξύ των κρατών μελών των αλιευτικών δυνατοτήτων που καθορίζονται από το πρωτόκολλο – Αρμοδιότητα – Ερμηνεία – Κύρος υπό το πρίσμα του άρθρου 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ και του διεθνούς δικαίου – Δυνατότητα εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας και του πρωτοκόλλου στη Δυτική Σαχάρα και στα χωρικά της ύδατα»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 27ης Φεβρουαρίου 2018

Προδικαστικά ερωτήματα–Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου–Πράξεις των θεσμικών οργάνων–Αίτημα εξετάσεως του συμβατού διεθνούς συμφωνίας συναφθείσας από την Ένωση με τις Συνθήκες–Παραδεκτό (Άρθρο 19 § 3, στοιχείο βʹ, ΣΕΕ· άρθρο 267, εδ. 1, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ) Διεθνείς συμφωνίες–Συμφωνίες της Ένωσης–Συμφωνία συμπράξεως Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Μαρόκου–Ερμηνεία–Εφαρμογή των σχετικών κανόνων του διεθνούς δικαίου (Συμφωνία συμπράξεως ΕΚ-Μαρόκου, άρθρα 2, στοιχείο αʹ, 5 και 11) Διεθνείς συμφωνίες–Συμφωνίες της Ένωσης–Συμφωνία συμπράξεως Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Μαρόκου–Κατά τόπον πεδίο εφαρμογής–Μη αυτόνομο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας εκτός της κυριαρχίας των μερών–Δεν εμπίπτει (Συμφωνία συμπράξεως ΕΚ-Μαρόκου, άρθρο 11) Διεθνείς συμφωνίες–Συμφωνίες της Ένωσης–Συμφωνία συμπράξεως Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Μαρόκου–Κατά τόπον πεδίο εφαρμογής–Χωρικά ύδατα της Δυτικής Σαχάρας–Δεν εμπίπτουν–Δεν θίγονται οι πράξεις της Ένωσης περί εγκρίσεως της συνάψεως της Συμφωνίας συμπράξεως και του πρωτοκόλλου στον τομέα της αλιείας (Άρθρο 3 § 5 ΣΕΕ· Συμφωνία συμπράξεως ΕΚ-Μαρόκου, άρθρα 2, στοιχεία αʹ, και 16, και πρωτόκολλο του 2013, άρθρο 1· κανονισμοί του Συμβουλίου 764/2006 και 1270/2013· απόφαση 2013/785 του Συμβουλίου)
Υπόθεση C-304/16

American Express Company

κατά

The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales),

Queen’s Bench Division (Administrative Court)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμός (ΕΕ) 2015/751 – Διατραπεζικές προμήθειες για πράξεις πληρωμών με κάρτες – Άρθρο 1, παράγραφος 5 – Εξομοίωση ενός τριμερούς συστήματος καρτών πληρωμής προς τετραμερές σύστημα καρτών πληρωμής – Προϋποθέσεις – Έκδοση, μέσω τριμερούς συστήματος καρτών πληρωμής, των μέσων πληρωμής με κάρτα “με εταίρο του ίδιου εμπορικού σήματος ή μέσω πράκτορα” – Άρθρο 2, σημείο 18 – Έννοια του “τριμερούς συστήματος καρτών πληρωμής” – Κύρος»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα)

της 7ης Φεβρουαρίου 2018

Προδικαστικά ερωτήματα–Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου–Όρια–Ερωτήματα πού υποβάλλονται στο πλαίσιο διαφοράς ενώπιον εθνικού δικαστηρίου η οποία έχει τεχνητό χαρακτήρα–Απαράδεκτο–Απουσία πράξεως ή παραλείψεως εθνικής διοικητικής αρχής δυνάμενης να αποτελέσει αντικείμενο αιτήσεως ελέγχου της νομιμότητας–Περίσταση που δεν μπορεί να αποδείξει αφ’ εαυτής τον τεχνητό χαρακτήρα της διαφοράς (Άρθρο 267 ΣΛΕΕ) Προσέγγιση των νομοθεσιών–Υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά–Κανονισμός 2015/751–Διατραπεζικές προμήθειες για πράξεις πληρωμών με κάρτες–Τριμερές σύστημα καρτών πληρωμής–Εξομοίωση προς τετραμερές σύστημα καρτών πληρωμής–Προϋποθέσεις–Ανάγκη να ενεργεί ο εταίρος του ίδιου εμπορικού σήματος ο οποίος έχει συνάψει συμφωνία με ένα τριμερές σύστημα καρτών πληρωμής ως εκδότης μέσων πληρωμής προκειμένου να μπορεί να θεωρηθεί το σύστημα ως τετραμερές–Δεν συντρέχει (Κανονισμός 2015/751 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογική σκέψη 28 και άρθρα 1 § 5 και 2, σημείο 2) Πράξεις των οργάνων–Αιτιολογία–Υποχρέωση αιτιολογήσεως–Έκταση και όρια–Κανονισμός που προβλέπει την εξομοίωση, σε ορισμένες περιπτώσεις, των τριμερών συστημάτων καρτών πληρωμής προς τετραμερή συστήματα καρτών πληρωμής (Άρθρο 296 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/751 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 1 § 5) Προσέγγιση των νομοθεσιών–Υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά–Κανονισμός 2015/751–Διατραπεζικές προμήθειες για πράξεις πληρωμών με κάρτες–Τριμερές σύστημα καρτών πληρωμής–Εξομοίωση προς τετραμερές σύστημα–Προϋποθέσεις–Ανάγκη να ενεργεί ο εταίρος του ίδιου εμπορικού σήματος ο οποίος έχει συνάψει συμφωνία με ένα τριμερές σύστημα καρτών πληρωμής ως εκδότης μέσων πληρωμής προκειμένου να μπορεί να θεωρηθεί το σύστημα ως τετραμερές–Δεν συντρέχει–Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας–Δεν συντρέχει (Άρθρο 5 § 4 ΣΕΕ· κανονισμός 2015/751 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 1 § 5 και 2, σημείο 18)
Το άρθρο 35 ΣΛΕΕ απαγορεύει τους ποσοτικούς περιορισμούς επί των εξαγωγών, καθώς και όλα τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος μεταξύ των κρατών μελών. Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι εθνικό μέτρο το οποίο εφαρμόζεται επί όλων των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στην ημεδαπή και το οποίο επηρεάζει περισσότερο την έξοδο των προϊόντων από την αγορά του κράτους μέλους εξαγωγής παρά την εμπορία των προϊόντων στην εσωτερική αγορά του εν λόγω κράτους μέλους απαγορεύεται βάσει του άρθρου 35 ΣΛΕΕ (απόφαση της 21ης Ιουνίου 2016, New Valmar,C‑15/15, EU:C:2016:464, σκέψη 36 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

Από τον ορισμό αυτόν προκύπτει ότι ο χαρακτηρισμός ενός μέτρου ως «μέτρου ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό επί των εξαγωγών» προϋποθέτει την ύπαρξη περιοριστικών αποτελεσμάτων επί των εμπορικών συναλλαγών (απόφαση της 21ης Ιουνίου 2016, New Valmar,C‑15/15, EU:C:2016:464, σκέψη 42). Τα αποτελέσματα αυτά μπορούν να είναι ακόμη και ήσσονος σημασίας (απόφαση της 1ης Απριλίου 2008, Gouvernement de la Communauté française et gouvernement wallon,C‑212/06, EU:C:2008:178, σκέψη 52), αρκεί να μην είναι ούτε υπερβολικά αβέβαια ούτε υπερβολικά έμμεσα (απόφαση της 21ης Ιουνίου 2016, New Valmar,C‑15/15, EU:C:2016:464, σκέψη 45 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Εν προκειμένω, η απαγόρευση των ενισχύσεων που συνδέονται με τις εξαγωγές προς τα κράτη μέλη, ακόμη και όταν δεν υπερβαίνουν το όριο de minimis, που προβλέπει το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 1998/2006, δεν επηρεάζει αφεαυτής τις συναλλαγές, δεδομένου ότι επιβάλλει απλώς στα κράτη μέλη να απέχουν από τη χορήγηση ορισμένου είδους ενισχύσεων. Ως εκ τούτου, η διάταξη αυτή δεν μπορεί να συνιστά μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό επί των εξαγωγών αντιβαίνον στο άρθρο 35 ΣΛΕΕ.

Αλλά κυρίως από τους θεμελιώδεις κανόνες της εσωτερικής αγοράς και από το γενικό καθεστώς ενισχύσεων το οποίο αποτελεί μέρος τους συνάγεται ότι ο αποκλεισμός των εξαγωγικών ενισχύσεων από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1998/2006 είναι δικαιολογημένος υπό το πρίσμα του σκοπού του άρθρου 107 ΣΛΕΕ. Πάντως, οι εξαγωγικές ενισχύσεις, έστω και αν το ύψος τους είναι μικρό, συγκαταριθμούνται, εξ ορισμού, μεταξύ των ενισχύσεων οι οποίες δύνανται να επηρεάσουν τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών, τόσο άμεσα, παρέχοντας ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στα εξαγόμενα προϊόντα, όσο και έμμεσα, προκαλώντας συμμετρικά αντίμετρα εκ μέρους των λοιπών κρατών μελών προς αντιστάθμιση αυτού του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Έτσι, όπως υποστήριξε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εάν τυχόν επιτρέπονταν τέτοιες ενισχύσεις, τούτο θα απέβαινε ιδιαιτέρως επιζήμιο για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. Εντεύθεν συνάγεται ότι το άρθρο 35 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να δικαιολογήσει μέτρο που αντιβαίνει στο άρθρο 107 ΣΛΕΕ.

(βλ. σκέψεις 38, 43-47)
Υπόθεση C-305/16

Avon Cosmetics Ltd

κατά

Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

[αίτηση του First-tier Tribunal (Tax Chamber)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Φόρος προστιθεμένης αξίας (ΦΠΑ) – Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ – Άρθρο 11, A, σημείο 1, στοιχείο αʹ – Βάση επιβολής του φόρου – Άρθρο 17 – Δικαίωμα εκπτώσεως – Άρθρο 27 – Ειδικά μέτρα παρέκκλισης – Απόφαση 89/534/ΕΟΚ – Σύστημα εμπορίας που βασίζεται στην παράδοση αγαθών μέσω προσώπων που δεν υπόκεινται στον φόρο – Φορολόγηση της κανονικής αξίας του αγαθού κατά το τελευταίο στάδιο της εμπορίας – Συνεκτίμηση των δαπανών που βαρύνουν τα εν λόγω πρόσωπα»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 14ης Δεκεμβρίου 2017

Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Βάση επιβολής του φόρου–Εθνικά μέτρα παρέκκλισης–Απόφαση 89/534 που επιτρέπει στο Ηνωμένο Βασίλειο να παρεκκλίνει από το άρθρο 11, A, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της έκτης οδηγίας–Σύστημα εμπορίας που βασίζεται στην παράδοση αγαθών μέσω προσώπων που δεν υπόκεινται στον φόρο–Φορολογική βάση μιας εταιρίας απευθείας πωλήσεων που υπολογίζεται επί της κανονικής αξίας των πωλούμενων αγαθών κατά το στάδιο της τελικής κατανάλωσης–Επιτρέπεται–Μέτρο παρέκκλισης που δεν λαμβάνει υπόψη τον φόρο που καταβάλλεται από τους εν λόγω μεταπωλητές–Δεν ασκεί επιρροή (Οδηγία 1977/388 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/7, άρθρα 11, A, § 1, aʹ, 17 και 27· απόφαση 89/534 του Συμβουλίου) Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Βάση επιβολής του φόρου–Εθνικά μέτρα παρέκκλισης–Απόφαση 89/534 που επιτρέπει στο Ηνωμένο Βασίλειο να παρεκκλίνει από το άρθρο 11, A, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της έκτης οδηγίας–Κύρος–Παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της φορολογικής ουδετερότητας–Δεν υφίσταται (Οδηγία 77/388 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/7, άρθρα 11, A, § 1, aʹ, και 27 § 1· απόφαση 89/534 του Συμβουλίου) Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Βάση επιβολής του φόρου–Εθνικά μέτρα παρέκκλισης–Υποχρεώσεις του κράτους μέλους το οποίο υποβάλλει την αίτηση παρέκκλισης–Έκταση (Οδηγία 1977/388 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/7, άρθρα 11, A, § 1, aʹ, και 27· απόφαση 89/534 του Συμβουλίου)
Υπόθεση C-165/16

Toufik Lounes

κατά

Secretary of State for the Home Department

[αίτηση του High Court of Justice (England & Wales),

Queen’s Bench Division (Administrative Court)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Ιθαγένεια της Ένωσης – Άρθρο 21 ΣΛΕΕ – Οδηγία 2004/38/ΕΚ – Δικαιούχοι – Διπλή ιθαγένεια – Πολίτης της Ένωσης που απέκτησε την ιθαγένεια του κράτους μέλους υποδοχής, διατηρώντας παράλληλα την αρχική του ιθαγένεια – Δικαίωμα διαμονής, εντός αυτού του κράτους μέλους, υπηκόου τρίτου κράτους, μέλους της οικογένειας του πολίτη της Ένωσης»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως)

της 14ης Νοεμβρίου 2017

Ιθαγένεια της Ένωσης–Δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και ελεύθερης διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών–Οδηγία 2004/38–Δικαιούχοι–Μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης, τα οποία είναι υπήκοοι τρίτου κράτους και διαμένουν στο κράτος μέλος της ιθαγένειας του πολίτη–Δεν περιλαμβάνονται–Πολίτης της Ένωσης που απέκτησε την ιθαγένεια του κράτους μέλους υποδοχής διατηρώντας παράλληλα την αρχική του ιθαγένεια–Δεν ασκεί επιρροή (Οδηγία 2004/38 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 3 § 1, 7 § 1 και 16 § 1) Ιθαγένεια της Ένωσης–Διατάξεις της Συνθήκης–Δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και ελεύθερης διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών–Μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης, τα οποία είναι υπήκοοι τρίτου κράτους και διαμένουν στο κράτος μέλος υποδοχής–Πολίτης της Ένωσης που απέκτησε την ιθαγένεια του κράτους μέλους υποδοχής διατηρώντας παράλληλα την αρχική του ιθαγένεια–Δευτερογενές δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής–Προϋποθέσεις (Άρθρο 21 § 1 ΣΛΕΕ· οδηγία 2004/38 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 7 § 1 και 16 § 1)
Υπόθεση C-90/16

The English Bridge Union Limited

κατά

Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

[αίτηση του Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Φορολογία – Φόρος προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) – Οδηγία 2006/112/ΕΚ – Απαλλαγές παροχών υπηρεσιών στενά συνδεόμενων με τον αθλητισμό – Έννοια του “αθλητισμού” – Δραστηριότητα χαρακτηριζόμενη από ορισμένο σωματικό στοιχείο – Αγωνιστικό μπριτζ»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα)

της 26ης Οκτωβρίου 2017

Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης–Ερμηνεία–Μέθοδοι–Γραμματική, συστηματική και τελολογική ερμηνεία (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 132 § 1, στοιχείο ιγʹ) Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Απαλλαγές–Παροχές υπηρεσιών στενά συνδεομένων με τον αθλητισμό ή τη σωματική αγωγή–Αθλητισμός–Έννοια–Αγωνιστικό μπριτζ–Δραστηριότητα χαρακτηριζόμενη από αμελητέο σωματικό στοιχείο–Δεν εμπίπτει (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 132 § 1, στοιχείο ιγʹ)
Υπόθεση C‑262/16

Shields & Sons Partnership

κατά

Commissioners of Her Majesty’s Revenue and Customs

[αίτηση του Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Φορολογία – Φόρος προστιθεμένης αξίας – Οδηγία 2006/112/ΕΚ – Άρθρο 296, παράγραφος 2 – Άρθρο 299 – Κοινό κατ’ αποκοπήν καθεστώς αγροτών – Εξαίρεση από το κοινό καθεστώς – Προϋποθέσεις – Έννοια του όρου “κατηγορία αγροτών”»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 12ης Οκτωβρίου 2017

Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Ειδικά καθεστώτα–Kατ’ αποκοπήν καθεστώς εφαρμοζόμενο στους αγρότες–Δυνατότητα εξαιρέσεως ορισμένου αγρότη από το καθεστώς αυτό–Εξαντλητικός κατάλογος των λόγων εξαιρέσεως (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρα 296 § 2, 297 έως 299) Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών–Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας–Ειδικά καθεστώτα–Kατ’ αποκοπήν καθεστώς εφαρμοζόμενο στους αγρότες–Κατηγορία αγροτών–Έννοια–Αγρότες οι οποίοι λόγω της υπαγωγής τους στο κατ’ αποκοπήν καθεστώς εισπράττουν ποσό σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με το ποσό το οποίο θα εισέπρατταν αν είχαν υπαχθεί στο κανονικό καθεστώς ή στο απλουστευμένο καθεστώς του φόρου προστιθέμενης αξίας–Αποκλείονται (Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 296 § 2)
Υπόθεση C‑436/16

Γεώργιος Λεβέντης

και

Νικόλαος Βαφειάς

κατά

Malcon Navigation Co. ltd.

και

Brave Bulk Transport ltd.

(αίτηση του Αρείου Πάγου για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)

«Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 – Άρθρο 23 – Ρήτρα διεθνούς δικαιοδοσίας – Ρήτρα παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας περιεχόμενη σε ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ δύο εταιριών – Αγωγή αποζημίωσης – Εις ολόκληρον ευθύνη των εκπροσώπων της μίας από τις εταιρίες για αδικοπραξία – Ζήτημα κατά πόσον είναι δυνατή η επίκληση της συγκεκριμένης ρήτρας από τους εν λόγω εκπροσώπους»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 28ης Ιουνίου 2017

Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – Κανονισμός 44/2001 – Παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας – Συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας – Ρήτρα παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας περιεχόμενη σε ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ δύο εταιριών – Ρήτρα που δεν μπορούν να επικαλεστούν οι εκπρόσωποι μίας εκ των εταιριών προκειμένου να αμφισβητήσουν τη διεθνή δικαιοδοσία δικαστηρίου προς εκδίκαση αγωγής αποζημίωσης, με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί η ευθύνη τους

(Κανονισμός 44/2001 του Συμβουλίου, άρθρο 23 § 1)

Το άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι, στην περίπτωση όπου έχει περιληφθεί ρήτρα παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας σε ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίσθηκε μεταξύ δύο εταιριών, οι εκπρόσωποι της μίας εξ αυτών δεν μπορούν να επικαλεστούν τη ρήτρα προκειμένου να αμφισβητήσουν τη διεθνή δικαιοδοσία δικαστηρίου προς εκδίκαση αγωγής αποζημίωσης, με την οποία ζητήθηκε να αναγνωρισθεί η εις ολόκληρον ευθύνη τους για φερόμενη ως αδικοπρακτική συμπεριφορά κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Ειδικότερα, το άρθρο 23 του κανονισμού Βρυξέλλες Ι ορίζει σαφώς ότι το πεδίο εφαρμογής του περιορίζεται στις περιπτώσεις που τα μέρη «συμφώνησαν» ως προς το δικαστήριο. Έτσι, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι το επιληφθέν δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, στην αρχή της δίκης, αν για τη ρήτρα παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας υπήρξε όντως συγκατάθεση των μερών, η οποία πρέπει να εκδηλώνεται κατά τρόπο σαφή και συγκεκριμένο, λαμβανομένου υπόψη ότι ο τύπος που απαιτείται από το άρθρο 23, παράγραφος 1, του κανονισμού Βρυξέλλες Ι έχει ως λειτουργία να εξασφαλίσει ότι αποδεικνύεται πράγματι η συγκατάθεση αυτή (απόφαση της 7ης Ιουλίου 2016, Hőszig,C‑222/15, EU:C:2016:525, σκέψη 37 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Επομένως, ρήτρα παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας περιεχόμενη σε σύμβαση παράγει, κατ’ αρχήν, τα έννομα αποτελέσματά της μόνο στις σχέσεις μεταξύ των μερών που συμφώνησαν να συνάψουν τη σύμβαση αυτή (απόφαση της 21ης Μαΐου 2015, CDC Hydrogen Peroxide,C‑352/13, EU:C:2015:335, σκέψη 64 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

(βλ. σκέψεις 33-35, 43 και διατακτ.)
11

Στην DNB NORD ανήκει επίσης εξ ολοκλήρου η DNB NORD IT A/S (νυν, μετά την αναδιάρθρωσή της, DNB INVEST DENMARK) (στο εξής: DNB IT), εταιρία με έδρα στη Δανία και καταστατικό σκοπό την παροχή υπηρεσιών υποστηρίξεως στον τομέα της πληροφορικής.
–

ο Minister for the Environment, η Ireland και ο Attorney General, εκπροσωπούμενοι από τις E. Creedon και S. Purcell, επικουρούμενες από τους J. Connolly, SC, και C. Toland, BL,
4

Εκτός από τους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, στο σύνολο της δανικής αγοράς υπηρεσιών τηλεοράσεως αναπτύσσουν δραστηριότητα και εμπορικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, αφενός για τη Viasat Broadcasting UK Ltd (στο εξής: Viasat) και, αφετέρου, για τον όμιλο που αποτελείται από τις SBS TV A/S και SBS Danish Television Ltd (στο εξής: SBS).
1

Με την αίτηση αναιρέσεως, η Viasat Broadcasting UK Ltd (στο εξής: Viasat) ζητεί τη μερική αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 24ης Σεπτεμβρίου 2015, TV2/Danmark κατά Επιτροπής (T-674/11, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2015:684), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, ακύρωσε την απόφαση 2011/839/ΕΕ της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 2011, σχετικά με τα μέτρα (C 2/03) που εφάρμοσε η Δανία υπέρ του TV2/Danmark (ΕΕ 2011, L 340, σ. 1, στο εξής: επίδικη απόφαση), καθόσον η Επιτροπή είχε κρίνει με αυτήν ότι τα έσοδα από τις διαφημίσεις των ετών 1995 και 1996 που καταβλήθηκαν στον TV2/Danmark μέσω του Ταμείου TV2 συνιστούσαν κρατική ενίσχυση, και, αφετέρου, απέρριψε κατά τα λοιπά την προσφυγή του TV2/Danmark A/S με αίτημα τη μερική ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως.
23

Το άρθρο 315 του Bürgerliches Gesetzbuch (αστικού κώδικα, στο εξής: BGB), το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός της παροχής από το ένα συμβαλλόμενο μέρος», προβλέπει στις παραγράφους 1 και 3 τα ακόλουθα: «(1) Αν η παροχή καθορίζεται από το ένα συμβαλλόμενο μέρος, εν αμφιβολία γίνεται δεκτό ότι ο καθορισμός πρέπει να γίνει ex aequo et bono. […] (3) Αν υπάρχει υποχρέωση καθορισμού ex aequo et bono, ο καθορισμός που έγινε δεσμεύει το άλλο μέρος μόνον εφόσον πληροί το κριτήριο της δίκαιης κρίσεως. Εάν δεν πληροί το κριτήριο της δίκαιης κρίσεως, γίνεται με δικαστική απόφαση […]».
2

Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του président de l’Autorité de la concurrence (στο εξής: πρόεδρος της Αρχής Ανταγωνισμού) (Γαλλία), αφενός, και της Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE), της Comité économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne (Cerafel), της Fraileg SARL, της Prim’Santerre SARL, της Union des endiviers, πρώην Fédération nationale des producteurs d’endives (FNPE), της Soleil du Nord SARL, της Comité économique fruits et légumes du Nord de la France (Celfnord), της Association des producteurs d’endives de France (APEF), της Section nationale de l’endive (SNE), της Fédération du commerce de l’endive (FCE), της France endives société coopérative agricole, της Cambrésis Artois-Picardie endives (CAP’Endives) société coopérative agricole, της Marché de Phalempin société coopérative agricole, της Primacoop société coopérative agricole, της Coopérative agricole du marais audomarois (Sipema), της Valois-Fruits union de sociétés coopératives agricoles και του Groupe Perle du Nord SAS, καθώς και του ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique (Υπουργού Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακής Τεχνολογίας), αφετέρου, με αντικείμενο την απόφαση της 6ης Μαρτίου 2012 με την οποία η Αρχή Ανταγωνισμού διαπίστωσε, βάσει ιδίως του άρθρου 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, την ύπαρξη σύνθετης και διαρκούς συμπράξεως διάρκειας δεκατεσσάρων ετών στη γαλλική αγορά των ραδικιών αντίβ, για την οποία επέβαλε οικονομικές κυρώσεις (στο εξής: επίδικη απόφαση).