1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—1
Το έγγραφο αυτό συνιστά βοήθηµα τεκµηρίωσης και δεν δεσµεύει τα κοινοτικά όργανα
►B ΤΕΤΑΡΤΗ Ο∆ΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
της 5ης ∆εκεµβρίου 1972
περί καθορισµού κοινοτικών µεθόδων αναλύσεως για τον επίσηµο έλεγχο των ζωοτροφών
(73/46/ΕΟΚ)
(ΕΕL83της 30.3.1973, σ. 21)
Τροποποιείται από:
Επίσηµη Εφηµερίδα
αριθ. σελίδα ηµεροµηνία
►M1Οδηγία 81/680/ΕΟΚ της Επιτροπής της 30ής Ιουλίου 1981 L246 32 29.8.1981
►M2Οδηγία92/89/ΕΟΚ της Επιτροπής της 3ης Νοεµβρίου 1992 L344 35 26.11.1992
►M3Οδηγία98/54/ΕΚ της Επιτροπής της 16ης Ιουλίου 1998 L208 49 24.7.1998
►M4Οδηγία 1999/27/ΕΚ της Επιτροπής της 20ής Απριλίου 1999 L118 36 6.5.1999
▼B
ΤΕΤΑΡΤΗ Ο∆ΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
της 5ης ∆εκεµβρίου 1972
περί καθορισµού κοινοτικών µεθόδων αναλύσεως για τον επίσηµο
έλεγχο των ζωοτροφών
(73/46/ΕΟΚ)
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονοµικής
Κοινότητος,
την οδηγία του Συµβουλίου της 20ής Ιουλίου 1970 περί
εισαγωγής κοινοτικών τρόπων λήψεως δειγµάτων και µεθόδωναναλύσεως για τον επίσηµο έλεγχο των ζωοτροφών (
1),όπως
τροποποιήθηκε µε την οδηγία 72 /275/ΕΟΚ της 20ής Ιουλίου
1972(2),και ιδίως το άρθρο 2,
Εκτιµώντας:ότι η ανωτέρω οδηγία προβλέπει ότι οι επίσηµοι έλεγχοι των
ζωοτροφών για να διαπιστωθεί αν οι όροι, οι οποίοι έχουν καθο-ρισθεί δυνάµει νοµοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικώνδιατάξεων, για την ποιότητα και τη σύνθεση των ζωοτροφώντηρούνται κατά τους κοινοτικούς τρόπους λήψεως δειγµάτων καιτις κοινοτικές µεθόδους αναλύσεως ·
ότι οι οδηγίες της Επιτροπής 71 /250/ΕΟΚ, 71/393/ΕΟΚ και 72/
199/ΕΟΚ της 15ης Ιουνίου 1971 (
3),της 18ης Νοεµβρίου 1971 (4)
και της 27ης Απριλίου 1972 (5),έχουν/ήδη καθορίσει ορισµένο
αριθµό κοινοτικών µεθόδων αναλύσεως ·ότι η πρόοδος της εργα-
σίας που έχει γίνει από τότε καθιστά αναγκαία την καθιέρωσητετάρτης σειράς µεθόδων ·
ότι τα προβλεπόµενα στην παρούσα οδηγία µέτρα είναι σύµφωνα
µε τη γνώµη της Μόνιµης Επιτροπής Ζωοτροφών,
ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ Ο∆ΗΓΙΑ:
Άρθρο 1
Τα Κράτη Μέλη καθορίζουν ότι οι αναλύσεις για τους επισήµους
ελέγχους των ζωοτροφών σχετικά µε τις περιεκτικότητες σευγρασία των ζωικών και φυτικών λιπών και ελαίων, καθώς καιτις περιεκτικότητες σε µαγνήσιο και σε ινώδεις ουσίες των
ζωοτροφών διενεργούνται κατά τις µεθόδους οι οποίες περιγρά-
φονται στο παράρτηµα Iτης παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 3
Τα Κράτη Μέλη θέτουν σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1974 το αργό-
τερο τις αναγκαίες νοµοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικέςδιατάξεις για να συµµορφωθούν µε τις διατάξεις της παρούσαςοδηγίας. Ενηµερώνουν αµέσως περί αυτού την Επιτροπή.1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—2
(1)ΕΕ αριθ. Ν 170 της 3.8.1970, σ. 2 .
(2)ΕΕ αριθ. Ν 171 της 29.7.1972, σ. 39 .
(3)ΕΕ αριθ. Ν 155 της 12.7.1971, σ. 13 .
(4)ΕΕ αριθ. Ν 279 της 20.12.1971, σ. 7 .
(5)ΕΕ αριθ. Ν 123 της 29.5.1972, σ. 6 .▼M1
▼M4
▼B
▼B
Άρθρο 4
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα Κράτη Μέλη.1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—3
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι
1.ΠΡΟΣ∆ΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΣΕ ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΩΝ
ΖΩΙΚΩΝ ΚΑΙ ΦΥΤΙΚΩΝ ΛΙΠΩΝ ΚΑΙ ΕΛΑΙΩΝ
1.Αντικείµενο και τοµέας εφαρµογής
Η µέδοθος επιτρέπει τον προσδιορισµό της περιεκτικότητος σε
υγρασία (ύδωρ και άλλες πτητικές ουσίες) των ζωικών και φυτικών
λιπών και ελαίων.
2.Αρχή
Το δείγµα υφίσταται ξήρανση σε 103 ºCµέχρι σταθερού βάρους. Η
απώλεια βάρους προσδιορίζεται δια ζυγίσεως.
3.Συσκευές
3.1.Υποδοχέας (κάψα) επιπέδου πυθµένας από ανθεκτικό σε οξείδωση
υλικό, διαµέτρου 8 έως 9 cmκαι ύψους περίπου 3 cm.
3.2.Υδραργυρικό θερµόµετρο µε ενισχυµένο βολβό και θάλαµο
διαστολής στο άνω άκρο, διαβαθµισµένο µεταξύ 80 ºCπερίπου
έως 110ºCτουλάχιστον, µήκους 10 cmπερίπου.
3.3.Αµµόλουτρο ή θερµαινόµενη ηλεκτρική πλάκα.
3.4.Ξηραντήρας που περιέχει δραστικό αφυδατικό µέσο.
3.5.Αναλυτικός ζυγός.
4.Τρόπος εργασίας
Ζυγίζεται ποσότητα δείγµατος 20 gπερίπου, µε προσέγγιση 1 mg,
οµογενοποιείται εντός του ξηρού υποδοχέα (3.1), του οποίου έχει
ληφθεί το απόβαρο και ο οποίος περιέχει το θερµόµετρο (3.2).
Θερµαίνεται επί του αµµολούτρου ή επί της θερµαινοµένης πλακός
(3.3), ανακινώντας σταθερά µε το θερµόµετρο έτσι ώστε η θερµο-
κρασία να ανέλθει στους 90 ºCεντός 7περίπου λεπτών.
Μειώνεται η ένταση της θερµάνσεως, ανάλογα µε τη συχνότητα
ανόδου των φυσαλλίδων από τον πυθµένα του υποδοχέα. Η θερµο-
κρασία δεν πρέπει να υπερβεί τους 105 ºC.Συνεχίζεται η ανακίνηση
αποξύνοντας τον πυθµένα του υποδοχέα µέχρι να παύσουν να δηµιουρ-
γούνται φυσαλλίδες.
Για να εξασφαλισθεί η πλήρης αποµάκρυνση της υγρασίας, επανα-
λαµβάνεται πολλές φορές η θέρµανση στους 103 ºC ±2ºC, µε ψύξη
στους 93ºCµεταξύ των διαδοχικών θερµάνσεων. Ακολούθως αφήνεται
να ψυχθεί εντός του ξηραντήρος (3.4) µέχρι θερµοκρασίας δωµατίου
και ζυγίζεται. Επαναλαµβάνεται η εργασία αυτή µέχρις ότου η
απώλεια µάζας µεταξύ δύο διαδοχικών ζυγίσεων να µην υπερβαίνει τα
2mg.
Σηµείωση: Αύξηση της µάζας του δείγµατος κατόπιν επανειληµµένων
θερµάνσεων δείχνει οξείδωση του λίπους. Στην περίπτωση
αυτή το αποτέλεσµα υπολογίζεται από τη ζύγιση η οποία
διενεργείται αµέσως πριν αρχίσει να αυξάνεται η µάζα.
5.Υπολογισµός των αποτελεσµάτων
Η επί τοις εκατό περιεκτικότητα σε υγρασία του δείγµατος δίδεται
από τον τύπο:
M1/C0M2 ðÞ /C1100
Μ0
όπου:
M0=µάζα, σε γραµµάρια, της ποσότητος του δείγµατος.
Μ1=µάζα, σε γραµµάρια, του υποδοχέα και του περιεχοµένου του
πριν από τη θέρµανση.
Μ2=µάζα, σε γραµµάρια, του υποδοχέα και του περιεχοµένου µετά
τη θέρµανση.
Αποτελέσµατα µικρότερα των 0,05 %πρέπει να καταχωρούνται µε την
ένδειξη«µικρότερα των 0,05 %».1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—4
▼B
Επαναληπτικότητα
Η διαφορά µεταξύ των αποτελεσµάτων δύο παραλλήλων προσδιορι-
σµών που έγιναν στο ίδιο δείγµα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,05 %,
σε απόλυτη τιµή.
2.ΠΡΟΣ∆ΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΟΥ
—µε φασµατοφωτοµετρία ατοµικής απορροφήσεως —
1.Αντικείµενο και τοµέας εφαρµογής
Η µέθοδος επιτρέπει τον προσδιορισµό του µαγνησίου στις
ζωοτροφές. Ενδείκνυται ιδιαίτερα για τον προσδιορισµό των περιεκτι-
κοτήτων σε µαγνήσιο που είναι µικρότερες του 5 %.
2.Αρχή
Το δείγµα αποτεφρώνεται και διαλύεται µέσα σε αραιό υδροχλωρικό
οξύ. Εφ'όσον δεν περιέχει οργανικές ουσίες διαλύεται απευθείας
µέσα σε αραιό υδροχλωρικό οξύ. Το διάλυµα αραιώνεται και η περιε-
κτικότητα σε µαγνήσιο προσδιορίζεται µε φασµατοφωτοµετρία
ατοµικής απορροφήσεως στα 285,2 nm,δια συγκρίσεως µε πρότυπα
διαλύµατα.
3.Αντιδραστήρια
3.1.Υδροχλωρικό οξύ p.a.d:1,16.
3.2.Υδροχλωρικό οξύ p.a.d:1,19.
3.3.Μαγνήσιο σε ταινία ή σε σύρµα ή θειικό µαγνήσιο MgSO4·7H2O
a.p.αποξηραµένο σε κενό, σε θερµοκρασία δωµατίου.
3.4.∆ιάλυµα άλατος στροντίου (χλωριούχου ή νιτρικού) 2,5 %(w/v)σε
στρόντιο (=76,08gSrCl2·6H2Op.a.,ή6 0·38gSr(N Ο3)2p.a.).
3.5.Πρότυπο διάλυµα µαγνησίου: ζυγίζεται 1 gµαγνησίου (3.3), µε
προσέγγιση 1mgαφού προηγουµένως απαλλαγεί προσεκτικά από
το επίστρωµα του οξειδίου του, ή αντίστοιχη ποσότητα θειικού
µαγνησίου (3.3). Εισάγεται σε ογκοµετρική φιάλη των 1000 ml,
προστίθενται 80 mgυδροχλωρικού οξέος (3.1), αφήνεται να
διαλυθεί και συµπληρώνεται µέχρι 1000 ml µε ύδωρ. 1mlτου
διαλύµατος αυτού περιέχει 1000mg µαγνησίου.
4.Συσκευές
4.1.Χωνευτήρια αποτεφρώσεως από πλατίνα, χαλαζία ή πορσελάνη.
4.2.Ηλεκτρικός κλίβανος µε θερµοστάτη.
4.3.Φασµατοφωτόµετρο ατοµικής απορροφήσεως.
5.Τρόπος εργασίας
5.1.Παρασκευή του διαλύµατος του δείγµατος
5.1.1Ζωοτροφές αποτελούµενες αποκλειστικά από ανόργανες υσίες
Ζυγίζονται 5 gδείγµατος µε προσέγγιση 1 mgκαι
εισάγονται εντός ογκοµετρικής φιάλης των 500 mlµε 250
έως 300mlύδατος. Προστίθενται 40 mlυδροχλωρικού οξέος
(3.1), φέρεται σε βρασµό και διατηρείται το υγρό σε ήπιο
βρασµό επί 30 λεπτά. Αφήνεται να ψυχθεί, συµπληρώνεται
ο όγκος µε ύδωρ, οµογενοποιείται και διηθείται σε ξηρόυάλινο ποτήρι ζέσεως µε ξηρό πτυχωτό ηθµό. Απορρί-
πτονται τα πρώτα 30 mlτου διηθήµατος. Παρουσία
διοξειδίου του πυριτίου κατεργάζονται 5 gτου δείγµατος µε
επαρκή ποσότητα (15 µέχρι 30 ml)υδροχλωρικού οξέος (3.2)
και εξατµίζεται µέχρι ξηρού σε υδρόλουτρο. Συνεχίζεται η
διαδικασία, όπως υποδεικνύεται στην 5.1.2 από την τρίτη
φράση και µετέπειτα.
5.1.2Ζωοτροφές αποτελούµενες κυρίως από ανόργανες ουσίες.
Ζυγίζονται 5 gδείγµατος µε προσέγγιση 1 mgεντός
χωνευτηρίου και αποτεφρώνονται σε 550 ºCστον ηλεκτρικό
κλίβανο, µέχρι να ληφθεί τέφρα απαλλαγµένη ανθρακωδών
σωµατιδίων. Για την αποµάκρυνση του διοξειδίου του πυρι-
τίου προστίθεται στην τέφρα επαρκής ποσότητα (15 µέχρι
30ml)υδροχλωρικού οξέος (3.2) και εξατµίζεται µέχρι1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—5
▼B
ξηρού σε υδρόλουτρο. Αποξηραίνεται ακολούθως επί µια
ώρα εντός πυριαντηρίου στους 105 ºC.Επαναλαµβάνεται η
κατεργασία του υπολείµµατος µε 10 mlυδροχλωρικού οξέος
(3.1) και µεταφέρεται µε τη χρήση θερµού ύδατος εντός
ογκοµετρικής φιάλης των 500 ml.Φέρεται σε βρασµό,
αφήνεται να ψυχθεί και συµπληρώνεται ο όγκος µε ύδωρ.
Οµογενοποιείται και διηθείται σε ξηρό υάλινο ποτήρι
ζέσεως, µε ξηρό πτυχωτό ηθµό. Απορρίπτονται τα πρώτα
30mlτου διηθήµατος.
5.1.3Ζωοτροφές αποτελούµενες κυρίως από οργανικές ουσίες
Ζυγίζονται 5 gδείγµατος µε προσέγγιση 1 mgεντός
χωνευτηρίου και αποτεφρώνονται στον κλίβανο, στους
550ºC,µέχρι να ληφθεί τέφρα απαλλαγµένη ανθρακωδών
σωµατιδίων. Επαναλαµβάνεται η κατεργασία της τέφρας µε
5mlυδροχλωρικού οξέος (3.2), εξατµίζεται µέχρι ξηρού σε
υδρόλουτρο και ξηραίνεται ακολούθως επί µια ώρα εντός
πυριαντηρίου στους 105 ºC,προς αδιαλυτοποίηση του διοξει-
δίου του πυριτίου. Επαναλαµβάνεται η κατεργασία του
υπολείµµατος µε 5 mgυδροχλωρικού οξέος (3.1), µεταφέ-
ρεται µε τη χρήση θερµού ύδατος εντός ογκοµετρικής
φιάλης των 250 ml,φέρεται σε βρασµό, αφήνεται να ψυχθεί
και συµπληρούται ο όγκος µε ύδωρ. Οµογενοποιείται και
διηθείται σε ξηρό υάλινο ποτήρι ζέσεως µε ξηρό πτυχωτό
ηθµό. Απορρίπτονται τα πρώτα 30 mlτου διηθήµατος.
5.2Μέτρηση της ατοµικής απορροφήσεως
Παρασκευάζονται, δια αραιώσεως του προτύπου διαλύµατος (3.5)
δι'ύδατος, τουλάχιστον 5 διαλύµατα αναφοράς µε αυξανόµενες
συγκεντρώσεις, που εκλέγονται συναρτήσει της βελτίστης
(optimum) ζώνης µετρήσεων του φασµατοφωτοµέτρου.
Προστίθενται σε κάθε διάλυµα 10 mlδιαλύµατος άλατος στρον-
τίου (3.4) και ακολούθως συµπληρώνεται ο όγκος µέχρις 100 ml
µε ύδωρ. Αραιώνεται µε ύδωρ µέρος της ποσότητος του ληφθέντος
διηθήµατος στην 5.1.1, 5.1.2 ή 5.1.3 κατά τρόπο επιτρέποντα την
επίτευξη συγκεντρώσεως µαγνησίου η οποία να ευρίσκεται µέσα
στα όρια της συγκεντρώσεως των διαλυµάτων αναφοράς. Η
συγκέντρωση του υδροχλωρικού οξέους του διαλύµατος αυτού
δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,4 Ν. Προστίθενται 10 mlδιαλύ-
µατος άλατος στροντίου (3.4) και ακολούθως συµπληρώνεται ο
όγκος µέχρι 100 mlδι'ύδατος. Μετράται η απορρόφηση του προς
προσδιορισµό διαλύµατος και των διαλυµάτων αναφοράς σε µήκος
κύµατος 285,2nm.
6.Υπολογισµός των αποτελεσµάτων
Η ποσότητα µαγνησίου του δείγµατος υπολογίζεται από τα διαλύµατα
αναφοράς. Το αποτέλεσµα εκφράζεται επί τοις εκατό του δείγµατος.
ΕπαναληπτικότηταΗ διαφορά µεταξύ των αποτελεσµάτων δύο παραλλήλων προσδιορι-
σµών που έγιναν στο ίδιο δείγµα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 5 %,σε
σχετική τιµή.
3.ΠΡΟΣ∆ΙΟΡΙΣΜΟΣ ΙΝΩ∆ΩΝ ΟΥΣΙΩΝ
1.Σκοπός και αντικείµενο
Η µέθοδος αυτή καθιστά δυνατό τον προσδιορισµό οργανικών ουσιών
απηλλαγµένων λίπους σε ζωοτροφές, αδιάλυτων σε όξινα και
αλκαλικά µέσα και συµβατικά περιγραφόµενων ως ινώδεις ουσίες.
2.Αρχή
Το δείγµα, απολιπωµένο εφόσον κριθεί απαραίτητο, επεξεργάζεται
διαδοχικά µε ζέοντα διαλύµατα θειικού οξέος και υδροξείδιου του
καλίου καθορισµένων συγκεντρώσεων. Το ίζηµα διαχωρίζεται µε
διήθηση επί ηθµού πεφρυγµένης υάλου, εκπλύεται, ζυγίζεται και
αποτεφρώνεται εντός εύρους 475 έως 500 ºC .Η απώλεια βάρους που
προκύπτει από την αποτέφρωση αντιστοιχεί στις ινώδεις ουσίες που
υπάρχουν στο εξεταζόµενο δείγµα.
3.Αντιδραστήρια
3.1.Θειικό οξύ,c=0,13mol/l1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—6
▼M2
▼M2
3.2.Αντιαφριστικός παράγοντας (π.χ. η -οκτανόλη)
3.3.Βοηθητικό διήθησης ( Celite 545 ή ισοδύναµο), θερµανθέν στους
500ºCεπί τέσσερις ώρες (8.6)
3.4.Ακετόνη
3.5.Πετρελαϊκός αιθέρας —εύρους ζέσεως 40 έως 60 ºC
3.6.Υδροχλωρικό οξύ, c=0,5mol/l
3.7.∆ιάλυµα υδροξειδίου του καλίου c=0,23mol/l
4.Όργανα
4.1.Μονάδα θέρµανσης για πέψη µε θειικό οξύ ή διάλυµα υδροξειδίου
του καλίου, εξοπλισµένη µε στήριγµα για το χωνευτήριο
διήθησης (4.2) και εφοδιασµένη µε σωλήνα εξαγωγής µε πώµα
προς την εξαγωγή του υγρού και κενό, πιθανόν µε πιεσµένο
αέρα. Η µονάδα προθερµαίνεται καθηµερινά πριν τη χρήση µε
ζέον ύδωρ επί πέντε λεπτά
4.2.Γυάλινο χωνευτήρι διήθησης (υαλοηθµός), µε πλάκα διήθησης
από συντηχθέν πεφρυγµένο γυαλί µεγέθους πόρων 40 έως 90 µ m.
Πριν από την πρώτη χρήση, θερµαίνεται στους 500 ºCεπί λίγα
λεπτά και ψύχεται (8.6)
4.3.Κύλινδρος τουλάχιστον 270 ml,µε συµπυκνωτή επαναρροής,
κατάλληλος για ζέση
4.4.Πυριατήριο µε θερµοστάτη
4.5.Κλίβανος πυρώσεως µε θερµοστάτη
4.6.Μονάδα ψυχρής εκχύλισης αποτελούµενη από πλάκα στήριξης
για το χωνευτήρι διήθησης (4.2) και µε σωλήνα απόρριψης µε
πώµα προς το κενό και την εξαγωγή του υγρού
4.7.Συνδετικοί δακτύλιοι προς συναρµολόγηση της µονάδας
θέρµανσης (4.1), του χωνευτήριου (4.2) και του κυλίνδρου
θέρµανσης (4.3) και σύνδεσης της µονάδας ψυχρής εκχύλισης
(4.6) και χωνευτηρίου
5.Μεθοδολογία
Ζυγίζεται µε ακρίβεια 1 mg,1gτου προετοιµασθέντος δείγµατος, και
µεταφέρεται σε ένα χωνευτήρι (4.2) (βλέπε σηµεία 8.1, 8.2 και 8.3) και
προστίθεται 1gβοηθητικό διήθησης (3.3).
Η µονάδα θέρµανσης (4.1) και το χωνευτήρι διήθησης (4.2) συναρµο-
λογούνται, µετά προσαρµόζεται ο κύλινδρος ζέσης (4.3) στο
χωνευτήρι. Μεταφέρονται στον κύλινδρο ζέσης 150 mlθειικό οξύ
(3.1) που έχουν ήδη θερµανθεί µέχρι του σηµείου ζέσης και
προστίθενται λίγες σταγόνες αντιαφριστικού παράγοντα (3.2), εφόσον
χρειαστεί. Το υγρό φέρεται σε βρασµό µέσα σε 5 ±2λεπτά και ζέεται
ζωηρά επί ακριβώς 30 λεπτά.
Ανοίγεται το πώµα του σωλήνα απόρριψης (4.1) και, υπό κενό,
διηθείται το θειικό οξύ µέσα από το χωνευτήρι διήθησης και το ίζηµα
εκπλύεται τρεις φορές διαδοχικά, µε 30 mlζέοντος ύδατος κάθε φορά
εξασφαλίζοντας ότι το ίζηµα διηθείται µέχρι στεγνού µετά από κάθε
έκπλυση.
Κλείνεται το πώµα εξαγωγής και µεταφέρονται 150 mlζέοντος διαλύ-
µατος υδροξείδιου του καλίου (3.7) στον συναρµολογηµένο κύλινδρο
ζέσης µε το χωνευτήριο.
Προστίθενται λίγες σταγόνες αντιαφριστικού παράγοντα (3.2). Το υγρό
φέρεται σε βρασµό µέσα σε 5 ±2λεπτά και ζέεται ζωηρά επί ακριβώς
30 λεπτά. Επαναλαµβάνεται η διήθηση και έκπλυση µε τον ίδιο τρόπο
όπως στο στάδιο επεξεργασίας µε το θειικό οξύ.
Μετά την τελική έκπλυση και στέγνωµα αποσυνδέεται το χωνευτήρι
µε τα περιεχόµενά του και επανασυνδέεται µε τη µονάδα ψυχρής εκχύ-
λισης (4.6). Εφαρµόζεται κενό και το ίζηµα στο χωνευτήρι εκπλύεται
τρεις φορές διαδοχικά µε 25 mlακετόνης (3.4) κάθε φορά, εξασφαλί-
ζοντας ότι το ίζηµα διηθείται µέχρι στεγνού µετά από κάθε έκπλυση.
Το χωνευτήρι διήθησης ξηραίνεται µέχρι σταθερού βάρους µέσα στο
πυρατήριο στους 130 ºC.Μετά από κάθε ξήρανση ψύχεται µέσα στον
ξηραντήρα και ζυγίζεται γρήγορα. Μετά το χωνευτήρι τοποθετείται
µέσα στον κλίβανο πυρώσεως και τα περιεχόµενα αποτεφρώνονται1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—7
▼M2
στους 475ºCµε 500ºCεπί τουλάχιστον 30 λεπτά, µέχρι σταθερού
βάρους.
Μετά από κάθε αποτέφρωση, ψύχεται πρώτα µέσα στον κλίβανο πυρώ-
σεως και µετά στον ξηραντήρα πριν από τη ζύγιση.
Εκτελείται µια λευκή δοκιµή χωρίς το δείγµα. Η απώλεια του βάρους
που προκύτπει από την αποτέφρωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 4 mg.
6.Υπολογισµός αποτελεσµάτων
Η περιεκτικότητα σε ινώδεις ουσίες ως ποσοστό επί τις εκατό του
δείγµατος δίνεται από την έκφραση:
b/C0c ½/C138 /C2100
a
όπου
a=µάζα δείγµατος σε g,
b=απώλεια µάζης µετά την αποτέφρωση κατά τον προσδιορισµό, σε
g,
c=απώλεια µάζης µετά την αποτέφρωση κατά τη λευκή δοκιµή, σε
g.
7.Επαναληπτικότητα
Η διαφορά µεταξύ δύο παραλλήλων µετρήσεων που διεξάγονται στο
ίδιο δείγµα δεν πρέπει να υπερβαίνει:
— 0,3σε απόλυτη τιµή για περιεκτικότητα σε ακατέργαστες ινώδεις
ουσίες µικρότερες από 10 %,
—3% σε σχέση µε το υψηλότερο ποσοστό για περιεκτικότητα σε
ακατέργασες ινώδεις ουσίες ίση ή µεγαλύτερη του 10 %.
8.Παρατηρήσεις
8.1.Ζωοτροφές που περιέχουν περισσότερο από 10 %ολικές λιπαρές
ουσίες πρέπει να απολιπωθούν, πριν από την ανάλυση, µε πετρε-
λαϊκό αιθέρα (3.5). Το χωνευτήρι διήθησης (4.2) µε το ζυγισµένο
δείγµα συνδέεται µε τη µονάδα ψυχρής εκχύλισης (4.6) και το
ίζηµα εκπλύεται τρεις φορές υπό κενό µε 30 mlπετρελαϊκό αιθέρα
(3.5) κάθε φορά, εξασφαλίζοντας ότι το ίζηµα διηθείται µέχρι
στεγνού. Το χωνευτήρι (4.2) µε το περιεχόµενό του συνδέεται µε
τη µονάδα θέρµανσης (4.1) και συνεχίζουµε όπως περιγράφηκε
στο σηµείο 5.
8.2.Ζωοτροφές που περιέχουν λίπη που δεν µπορούν να εκχυλιστούν
άµεσα µε πετρελαϊκό αιθέρα πρέπει να απολιπωθούν κατά τα
παρουσιασθέντα στο σηµείο 8.1 και να απολιπωθούν για µία
ακόµη φορά µετά από το βρασµό µε οξύ. Μετά από το βρασµό µε
οξύ και την ακόλουθη έκπλυση, το χωνευτήρι µε τα περιεχόµενα
συνδέεται µε τη µονάδα ψυχρής εκχύλισης (4.6) και εκπλύνεται
τρεις φορές µε 30 mlακετόνης κάθε φορά, και στη συνέχεια
εκπλύνεται τρεις φορές µε 30 mlπετρελαϊκό αιθέρα κάθε φορά.
∆ιηθείται υπό κενό και η ανάλυση συνεχίζεται όπως περιγράφηκε
στο σηµείο 5, αρχίζοντας µε επεξεργασία µε υδροξείδιο του
καλίου.
8.3.Εάν οι ζωοτροφές περιέχουν περισσότερο από 5 %ανθρακικά,
εκφρασµένα ως ανθρακικό ασβέστιο, το χωνευτήρι (4.2) µε το
ζυγισµένο δείγµα συνδέεται µε τη µονάδα θέρµανσης (4.1). Το
δείγµα εκπλύεται τρεις φορές µε 30 mlυδροχλωρικού οξέος (3.6).
Μετά από κάθε προσθήκη το δείγµα αφήνεται ήρεµο επί ένα
λεπτό πριν διηθηθεί. Εκπλύεται µία φορά µε 30 mlύδωρ και µετά
συνεχίζουµε όπως περιγράφηκε στο σηµείο 5.
8.4.Εάν χρησιµοποείται ένα όργανο στη µορφή µιας εξέδρας (πολλά
χωνευτήρια προσαρµοσµένα στην ίδια µονάδα θέρµανσης) δεν
µπορούν να εκτελεστούν δύο ατοµικοί προσδιορισµοί για
ανάλυση στο ίδιο δείγµα µέσα στις ίδιες σειρές.
8.5.Εάν είναι δύσκολο, µετά από βρασµό, να διηθούντα όξινα και
αλκαλικά διαλύµατα, εισάγεται πιεσµένος αέρας µέσα από το
σωλήνα απόρριψης της µονάδας θέρµανσης και µετά συνεχίζεται
η διήθηση.
8.6.Η θερµοκρασία αποτέφρωσης δεν πρέπει να είναι υψηλότερη από
500ºCώστε να παραταθεί ο χρόνος ζωής των γυάλινων χωνευτή-1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—8
▼M2
ριων διήθησης. Πρέπει να λαµβάνεται µέριµνα ώστε να αποφεύ-
γεται υπερβολική θερµική καταπόνηση κατά τη διάρκεια των
κύκλων θέρµανσης της ψύξης.1973L0046—EL—26.05.1999—004.001—9
▼M4