2008R0900 — EL — 02.03.2010 — 001.001

Το έγγραφο αυτό συνιστά βοήθημα τεκμηρίωσης και δεν δεσμεύει τα κοινοτικά όργανα

►B ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΚ) αριθ. 900/2008 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ της 16ης Σεπτεμβρίου 2008 για τον καθορισμό των μεθόδων ανάλυσης και άλλων διατάξεων τεχνικού χαρακτήρα που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή του καθεστώτος εισαγωγών ορισμένων εμπορευμάτων που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων (Κωδικοποιημένη έκδοση) (ΕΕ L 248, 17.9.2008, p.8)

Τροποποιείται από:









▼B

ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΚ) αριθ. 900/2008 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ

της 16ης Σεπτεμβρίου 2008

για τον καθορισμό των μεθόδων ανάλυσης και άλλων διατάξεων τεχνικού χαρακτήρα που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή του καθεστώτος εισαγωγών ορισμένων εμπορευμάτων που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων

(Κωδικοποιημένη έκδοση)







Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο ( 1 ), και ιδίως το άρθρο 9, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4154/87 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1987, για τον καθορισμό των μεθόδων ανάλυσης και άλλων διατάξεων τεχνικού χαρακτήρα που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3033/80 του Συμβουλίου περί καθορισμού του καθεστώτος συναλλαγών που εφαρμόζονται σε ορισμένα εμπορεύματα που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων ( 2 ), έχει τροποποιηθεί ουσιωδώς ( 3 ). Είναι, ως εκ τούτου, σκόπιμη, για λόγους σαφήνειας και ορθολογισμού, η κωδικοποίηση του εν λόγω κανονισμού. (2) Για να εξασφαλισθεί ομοιόμορφη μεταχείριση κατά την εισαγωγή στην Κοινότητα εμπορευμάτων στην οποία εφαρμόζεται ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 3448/93 του Συμβουλίου, της 6ης Δεκεμβρίου 1993, για τον καθορισμό του καθεστώτος συναλλαγών που εφαρμόζεται για ορισμένα εμπορεύματα που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων ( 4 ), πρέπει να καθοριστούν οι μέθοδοι ανάλυσης και λοιπές διατάξεις τεχνικού χαρακτήρα, λαμβάνοντας υπόψη τις επιστημονικές και τεχνικές εξελίξεις. (3) Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη του τελωνειακού και στατιστικού τμήματος της επιτροπής του τελωνειακού κώδικα, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:







Άρθρο 1

Ο παρών κανονισμός καθορίζει τις μεθόδους ανάλυσης που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3448/93 όσον αφορά τις εισαγωγές και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1460/96 της Επιτροπής ( 5 ) ή, αντί μεθόδου ανάλυσης, τη φύση των απαιτούμενων αναλυτικών εργασιών ή την αρχή της μεθόδου που πρέπει να εφαρμοστεί.

Άρθρο 2

Σύμφωνα με τους ορισμούς που περιλαμβάνονται στο παράρτημα ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1460/96 σχετικά με την περιεκτικότητα σε άμυλο/γλυκόζη και σε σακχαρόζη/ιμβερτοσάκχαρο/ισογλυκόζη και για την εφαρμογή των παραρτημάτων ΙΙ και ΙΙΙ του κανονισμού αυτού, οι ακόλουθοι τύποι και οι ακόλουθες διαδικασίες και μέθοδοι πρέπει να χρησιμοποιούνται για τις περιεκτικότητες σε άμυλο/γλυκόζη και σε σακχαρόζη/ιμβερτοσάκχαρο/ισογλυκόζη:

1. Περιεκτικότητα σε άμυλο/γλυκόζη: (εκφρασμένη σε άμυλο 100 % επί ξηρού και επί του εμπορεύματος ως έχει) α) (Z – F) × 0,9 όταν η περιεκτικότητα σε γλυκόζη υπερβαίνει ή είναι ίση με την περιεκτικότητα σε φρουκτόζη· ή β) (Z – G) × 0,9 όταν η περιεκτικότητα σε γλυκόζη είναι μικρότερη από την περιεκτικότητα σε φρουκτόζη, όπου: Z = περιεκτικότητα σε γλυκόζη προσδιορισμένη με τη μέθοδο που περιγράφεται στο παράρτημα Ι του παρόντος κανονισμού, F = περιεκτικότητα σε φρουκτόζη προσδιορισμένη με HPLC (υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης), G = περιεκτικότητα σε γλυκόζη προσδιορισμένη με HPLC. Στην περίπτωση του στοιχείου α), όταν δηλώνεται η παρουσία προϊόντος υδρόλυσης της λακτόζης ή/και ανευρίσκονται ποσότητες λακτόζης και γαλακτόζης, μια περιεκτικότητα σε γλυκόζη ισοδύναμη με την περιεκτικότητα σε γαλακτόζη (προσδιορισμένη με HPLC) αφαιρείται από τη συνολική περιεκτικότητα σε γλυκόζη (Z) πριν διεξαχθεί οποιοσδήποτε άλλος υπολογισμός.

2. Περιεκτικότητα σε σακχαρόζη/ιμβερτοσάκχαρο/ισογλυκόζη: (εκφρασμένη σε σακχαρόζη επί του εμπορεύματος ως έχει) α) S + (2F) × 0,95 όταν η περιεκτικότητα σε γλυκόζη υπερβαίνει ή είναι ίση με την περιεκτικότητα σε φρουκτόζη· β) S + (G + F) × 0,95 όταν η περιεκτικότητα σε γλυκόζη είναι μικρότερη από την περιεκτικότητα σε φρουκτόζη, όπου: S = περιεκτικότητα σε σακχαρόζη προσδιορισμένη με HPLC, F = περιεκτικότητα σε φρουκτόζη προσδιορισμένη με HPLC, G = περιεκτικότητα σε γλυκόζη προσδιορισμένη με HPLC. Όταν δηλώνεται η παρουσία προϊόντος υδρόλυσης της λακτόζης ή/και ανευρίσκονται ποσότητες λακτόζης και γαλακτόζης, μια περιεκτικότητα σε γλυκόζη ισοδύναμη με την περιεκτικότητα σε γαλακτόζη (προσδιορισμένη με HPLC) αφαιρείται από την περιεκτικότητα σε γλυκόζη (G) πριν διεξαχθεί οποιοσδήποτε άλλος υπολογισμός.

3. Περιεκτικότητα σε λιπαρές ύλες γάλακτος: α) Με την επιφύλαξη των διατάξεων του στοιχείου β), η κατά βάρος περιεκτικότητα του εμπορεύματος ως έχει σε λιπαρές ύλες γάλακτος προσδιορίζεται με εκχύλιση με πετρελαϊκό αιθέρα μετά από υδρόλυση με υδροχλωρικό οξύ. β) Όταν δηλώνεται ότι στη σύνθεση του εμπορεύματος περιλαμβάνονται και άλλες λιπαρές ύλες εκτός εκείνων του γάλακτος, εφαρμόζεται η ακόλουθη διαδικασία: — η κατά βάρος περιεκτικότητα (%) του εμπορεύματος ως έχει σε λιπαρή ύλη (ολική) προσδιορίζεται με τον τρόπο που αναφέρεται στο στοιχείο α), — για τον προσδιορισμό των λιπαρών υλών γάλακτος εφαρμόζεται μία μέθοδος η οποία περιλαμβάνει υδρόλυση με υδροχλωρικό οξύ, εκχύλιση με πετρελαϊκό αιθέρα και στη συνέχεια αέριο χρωματογραφία των μεθυλεστέρων των λιπαρών οξέων. Εφόσον διαπιστωθεί η παρουσία λιπαρών υλών γάλακτος, η εκατοστιαία αναλογία τους υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας το ποσοστό του βουτυρικού μεθυλεστέρα επί 25 και το γινόμενο επί τη συνολική κατά βάρος περιεκτικότητα του εμπορεύματος ως έχει σε λιπαρές ύλες, εκφρασμένη σε εκατοστιαία αναλογία, και διαιρώντας το νέο γινόμενο διά του 100.

4. Περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες γάλακτος: α) Με την επιφύλαξη των διατάξεων του στοιχείου β), η περιεκτικότητα του εμπορεύματος ως έχει σε πρωτεΐνες γάλακτος υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας την περιεκτικότητα σε άζωτο (προσδιορισμένη με τη μέθοδο Kjeldahl) επί τον συντελεστή 6,38. β) Όταν δηλώνεται ότι στη σύνθεση του εμπορεύματος περιλαμβάνονται και άλλες πρωτεΐνες εκτός εκείνων του γάλακτος: — η περιεκτικότητα σε ολικό άζωτο (σε εκατοστιαία αναλογία κατά βάρος) προσδιορίζεται με τη μέθοδο Kjeldahl, — η περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες γάλακτος υπολογίζεται με τον τρόπο που αναφέρεται στο στοιχείο α), αφαιρώντας από την περιεκτικότητα σε ολικό άζωτο (σε εκατοστιαία αναλογία κατά βάρος) την περιεκτικότητα σε άζωτο που αντιστοιχεί στις πρωτεΐνες που δεν προέρχονται από το γάλα.

Άρθρο 3

Για την εφαρμογή του παραρτήματος Ι του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1460/96 χρησιμοποιούνται οι ακόλουθες μέθοδοι ή/και διαδικασίες:

1. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 0403 10 51 έως 0403 10 59 και 0403 10 91 έως 0403 10 99 και 0403 90 71 έως 0403 90 79 και 0403 90 91 έως 0403 90 99, η κατά βάρος περιεκτικότητα σε λιπαρές ύλες γάλακτος προσδιορίζονται με τη μέθοδο που περιγράφεται στο άρθρο 2 σημείο 3 του παρόντος κανονισμού.

2. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 1704 10 11 έως 1704 10 99 και 1905 20 10 έως 1905 20 90, η σακχαρόζη, συμπεριλαμβανομένου και του ιμβερτοσακχάρου που υπολογίζεται ως σακχαρόζη, προσδιορίζεται με μέθοδο HPLC ως ιμβερτοσάκχαρο υπολογιζόμενο ως σακχαρόζη νοείται το αριθμητικό άθροισμα ίσων ποσοτήτων γλυκόζης και φρουκτόζης, πολλαπλασιασμένο επί 0,95.

3. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 1806 10 10 έως 1806 10 90, η σακχαρόζη/το ιμβερτοσάκχαρο/η ισογλυκόζη προσδιορίζονται βάσει των τύπων, μεθόδων και διαδικασιών που αναφέρονται στο άρθρο 2 σημείο 2 του παρόντος κανονισμού.

4. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 3505 20 10 έως 3505 20 90, τα άμυλα κάθε είδους, οι δεξτρίνες ή τα άλλα τροποποιημένα άμυλα κάθε είδους προσδιορίζονται με τη μέθοδο που αναφέρεται στο παράρτημα ΙΙ του παρόντος κανονισμού.

5. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 3809 10 10 έως 3809 10 90, οι αμυλώδεις ύλες προσδιορίζονται με τη μέθοδο που αναφέρεται στο παράρτημα ΙΙ του παρόντος κανονισμού.

6. Για την κατάταξη των προϊόντων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 1901 90 11 και 1901 90 19, η διάκριση μεταξύ των δύο κωδικών γίνεται βάσει του προσδιορισμού του ξηρού εκχυλίσματος με ξήρανση σε θερμοκρασία 103 ± 2 °C μέχρι σταθερού βάρους.

7. Για την κατάταξη των προϊόντων στους κωδικούς ΣΟ 1902 19 10 και 1902 19 90, η παρουσία αλεύρων και σιμιγδαλιών μαλακού σιταριού στα ζυμαρικά προσδιορίζεται με τη μέθοδο που αναφέρεται στο παράρτημα ΙΙΙ του παρόντος κανονισμού.

8. Η περιεκτικότητα σε μαννίτη και D-γλυκιτόλη (σορβίτη) των εμπορευμάτων που υπάγονται στους κωδικούς ΣΟ 2905 44 11 έως 2905 44 99 και 3824 60 11 έως 3824 60 99 προσδιορίζεται με HPLC.

Άρθρο 4

1. Συντάσσεται δελτίο ανάλυσης.

2. Στο δελτίο της ανάλυσης πρέπει να αναφέρονται συγκεκριμένα:

— όλα τα στοιχεία που αφορούν την ταυτοποίηση του δείγματος,

— η κοινοτική μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε και τα ακριβή στοιχεία αναφοράς του νομικού κειμένου που την περιλαμβάνει ή, κατά περίπτωση, η παραπομπή σε λεπτομερή μέθοδο, στην οποία να περιλαμβάνεται η φύση των απαιτούμενων αναλυτικών εργασιών ή η αρχή μιας εφαρμοστέας μεθόδου όπως αυτές υποδεικνύονται στον παρόντα κανονισμό,

— τα στοιχεία που ενδέχεται να έχουν επηρεάσει τα αποτελέσματα,

— τα αποτελέσματα της ανάλυσης, εκφρασμένα όπως απαιτείται από τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε και όπως ορίζεται για τις ανάγκες των τελωνειακών υπηρεσιών ή των υπηρεσιών διαχείρισης που ζήτησαν τη διεξαγωγή της ανάλυσης.

Άρθρο 5

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4154/87 καταργείται.

Οι αναφορές στον καταργούμενο κανονισμό νοούνται ως αναφορές στον παρόντα κανονισμό και διαβάζονται σύμφωνα με τον πίνακα αντιστοιχίας που εμφαίνεται στο παράρτημα V.

Άρθρο 6

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.

▼M1









ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

Ενζυμικός προσδιορισμός αμύλου και των προϊόντων αποικοδόμησής του, συμπεριλαμβανομένης της γλυκόζης, σε προϊόντα τροφίμων με χρήση υγροχρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC)

1. Πεδίο εφαρμογής

Η εν λόγω μέθοδος περιγράφει τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας τροφίμων που προορίζονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο σε άμυλο και σε προϊόντα αποικοδόμησής του, συμπεριλαμβανομένης της γλυκόζης, στο εξής αποκαλούμενα «άμυλο». Η περιεκτικότητα σε άμυλο προσδιορίζεται από την ποσοτική ανάλυση της γλυκόζης με υγροχρωματογραφία υψηλής απόδοσης (HPLC) αφού προηγηθεί ενζυμική μετατροπή του αμύλου και των προϊόντων αποικοδόμησής του σε γλυκόζη.

2. Ορισμός της ολικής περιεκτικότητας σε γλυκόζη και της ολικής περιεκτικότητας σε γλυκόζη, εκφρασμένης ως άμυλο

Η ολική περιεκτικότητα σε γλυκόζη είναι η τιμή Ζ όπως υπολογίζεται στο σημείο 7.2.1 του παραρτήματος. Αντιπροσωπεύει την περιεκτικότητα σε άμυλο και σε όλα τα προϊόντα αποικοδόμησής του, συμπεριλαμβανομένης της γλυκόζης.

Η περιεκτικότητα σε άμυλο/γλυκόζη, όπως ορίζεται στο παράρτημα ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1460/96 της Επιτροπής ( 6 ), υπολογίζεται με βάση την ολική περιεκτικότητα σε γλυκόζη Ζ και όπως περιγράφεται στο άρθρο 2 σημείο 1 του παρόντος κανονισμού.

Η περιεκτικότητα σε άμυλο (ή δεξτρίνη), όπως ορίζεται στη στήλη 3 του παραρτήματος IV του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1043/2005, υπολογίζεται με βάση την ολική περιεκτικότητα σε γλυκόζη Ζ και όπως περιγράφεται στο άρθρο 2 σημείο 2.1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 904/2008 της Επιτροπής ( 7 ).

Η περιεκτικότητα σε άμυλο που αναφέρεται στο σημείο 1 του παρόντος παραρτήματος είναι η τιμή Ε, όπως υπολογίζεται στο σημείο 7.2.2 του παρόντος παραρτήματος. Η περιεκτικότητα αυτή εκφράζεται σε ποσοστό % (m/m). Είναι ισοδύναμη με την ολική περιεκτικότητα σε γλυκόζη Ζ, εκφρασμένη ως άμυλο. Η τιμή Ε δεν παρεμβαίνει στους ανωτέρω υπολογισμούς.

3. Αρχή

Τα δείγματα ομογενοποιούνται και εναιωρούνται σε νερό. Το άμυλο και τα προϊόντα αποικοδόμησής του που περιέχονται στα δείγματα, μετατρέπονται ενζυμικά σε γλυκόζη σε δύο στάδια:

1) Το άμυλο και τα προϊόντα αποικοδόμησής του μετατρέπονται εν μέρει σε διαλυτές αλυσίδες γλυκόζης με τη χρήση θερμοσταθερής α-αμυλάσης στους 90 °C. Για την αποτελεσματική μετατροπή είναι αναγκαίο τα δείγματα να διαλυθούν εντελώς ή έχουν τη μορφή εναιωρήματος πολύ μικρών στερεών σωματιδίων.

2) Οι διαλυτές αλυσίδες γλυκόζης μετατρέπονται σε γλυκόζη με τη χρήση αμυλογλυκοσιδάσης στους 60 °C.

Τα προϊόντα με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες ή λίπος υποβάλλονται σε διαύγαση και διήθηση.

Ο προσδιορισμός των σακχάρων διενεργείται με HPLC.

Επειδή κατά τη διάρκεια της ενζυμικής επεξεργασίας μπορεί να συμβεί μερική ιμβερτοποίηση της σακχαρόζης, ο προσδιορισμός των ελεύθερων σακχάρων πραγματοποιείται επίσης με HPLC ώστε να υπολογιστεί η διορθωμένη περιεκτικότητα σε γλυκόζη.

4. Αντιδραστήρια και άλλα υλικά

Χρησιμοποιούνται αντιδραστήρια αναγνωρισμένης αναλυτικής καθαρότητας και απιονισμένο νερό.

4.1. Γλυκόζη, τουλάχιστον 99 %.

4.2. Φρουκτόζη, τουλάχιστον 99 %.

4.3. Σακχαρόζη, τουλάχιστον 99 %.

4.4. Μονοένυδρη μαλτόζη, τουλάχιστον 99 %.

4.5. Μονοένυδρη λακτόζη, τουλάχιστον 99 %.

4.6. Διάλυμα θερμοσταθερής α-αμυλάσης (γλυκανοϋδρολάση της 1,4-α-D-γλυκάνης), με δραστικότητα περίπου 31 000 U/ml (1U αποδεσμεύει από άμυλο 1,0 mg μαλτόζης ανά 3 λεπτά με pH 6,9 σε 20 °C). Το εν λόγω ένζυμο μπορεί να περιέχει χαμηλό ποσοστό προσμείξεων (π.χ. γλυκόζης ή σακχαρόζης) και άλλων ενζύμων που παρεμβαίνουν. Αποθήκευση σε περίπου 4 °C. Εναλλακτικά, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν άλλες πηγές α-αμυλάσης που αποδίδουν τελικό διάλυμα συγκρίσιμης ενζυμικής δραστικότητας.

4.7. Αμυλογλυκοσιδάση (γλυκοϋδρολάση της 1,4-α-D-γλυκάνης), από Aspergillus niger, σκόνη με δραστικότητα περίπου 120 U/mg ή περίπου 70 U/mg (1U αποδεσμεύει από το άμυλο 1 μmol γλυκόζης ανά λεπτό με pH 4,8 σε 60 °C). Το ένζυμο αυτό μπορεί να περιέχει μικρή ποσότητα προσμείξεων (π.χ. γλυκόζη ή σακχαρόζη) και άλλα ένζυμα που παρεμβαίνουν (π.χ. ιμβερτάση). Αποθήκευση σε περίπου 4 °C. Εναλλακτικά, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν άλλες πηγές α-αμυλάσης που αποδίδουν τελικό διάλυμα συγκρίσιμης ενζυμικής δραστικότητας.

4.8. Οξικός ψευδάργυρος, δισένυδρος, p.a..

4.9. Σιδηροκυανιούχο κάλιο (II) (K4[Fe(CN)]6.3H2O), εξαιρετικής καθαρότητας (extra pure).

4.10. Άνυδρο οξικό νάτριο, p.a.

4.11. Παγόμορφο οξικό οξύ, 96 % (v/v) (τουλάχιστον).

4.12. Ρυθμιστικό διάλυμα οξικού νατρίου (0,2 mol/l). Σε ποτήρι ζέσεως ζυγίζονται 16,4 γραμμάρια οξικού νατρίου (4.10). Μετά τη διάλυση σε νερό, το διάλυμα μεταγγίζεται σε ογκομετρική φιάλη των 1 000 ml και το ποτήρι ζέσεως εκπλένεται με νερό. Προστίθεται νερό μέχρι τη χαραγή και ρυθμίζεται το pH στο 4,7 με οξικό οξύ (με τη βοήθεια πεχαμέτρου (5.7). Το διάλυμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί έως 6 μήνες κατ’ανώτατο όριο μετά την παρασκευή του, διατηρούμενο σε θερμοκρασία 4 °C.

4.13. Διάλυμα αμυλογλυκοσιδάσης. Παρασκευάζεται διάλυμα σκόνης αμυλογλυκοσιδάσης (σημείο 4.7) σε ρυθμιστικό διάλυμα οξικού νατρίου (σημείο 4.12). Η δραστικότητα του ενζύμου πρέπει να είναι επαρκής και ανάλογη προς την περιεκτικότητα του δείγματος σε άμυλο (π.χ., επιτυγχάνεται δραστικότητα περίπου 600 U/ml από 0,5 g σκόνης αμυλογλυκοσιδάσης 120 U/mg (σημείο 4.7) σε τελικό όγκο 100 ml για 1 g αμύλου στην ποσότητα του δείγματος). Το διάλυμα παρασκευάζεται αμέσως πριν από τη χρήση.

4.14. Διάλυμα αναφοράς. Παρασκευάζονται τα συνήθη υδατικά διαλύματα γλυκόζης, φρουκτόζης, σακχαρόζης και μαλτόζης που χρησιμοποιούνται για την ανάλυση με HPLC.

4.15. Διαυγαστικό αντιδραστήριο (Carrez I). Σε ποτήρι ζέσεως διαλύονται σε νερό 219,5 γραμμάρια οξικού ψευδαργύρου (σημείο 4.8). Το διάλυμα μεταγγίζεται σε ογκομετρική φιάλη των 1 000 ml και εκπλένεται το ποτήρι ζέσεως με νερό. Στη συνέχεια, προστίθενται 30 ml οξικού οξέος (σημείο 4.11). Ακολουθεί πλήρης ανάμειξη και προστίθεται νερό μέχρι τη χαραγή. Το διάλυμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί έως 6 μήνες κατ’ ανώτατο όριο μετά την παρασκευή του, διατηρούμενο σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν άλλα διαυγαστικά αντιδραστήρια, ανάλογα του διαλύματος Carrez.

4.16. Διαυγαστικό αντιδραστήριο (Carrez ΙΙ). Σε ποτήρι ζέσεως διαλύονται σε νερό 106,0 γραμμάρια σιδηροκυανιούχου καλίου (II) (σημείο 4.9). Το διάλυμα μεταγγίζεται σε ογκομετρική φιάλη των 1 000 ml και το ποτήρι ζέσεως εκπλένεται με νερό. Ακολουθεί πλήρης ανάμειξη και αραίωση με νερό μέχρι τη χαραγή. Το διάλυμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί έως 6 μήνες κατ’ ανώτατο όριο μετά την παρασκευή του, διατηρούμενο σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν άλλα διαυγαστικά αντιδραστήρια, ανάλογα του διαλύματος Carrez.

4.17. Κινητή φάση για την HPLC. Παρασκευάζεται η συνήθης κινητή φάση που χρησιμοποιείται για την ανάλυση σακχάρων με HPLC. Σε περίπτωση που χρησιμοποιείται στήλη αμινοπροπυλικής πηκτής πυριτίας,, π.χ., η συνήθης κινητή φάση αποτελείται από μείγμα κατάλληλου για HPLC νερού και ακετονιτριλίου.

5. Εξοπλισμός

5.1. Συνήθη εργαστηριακά γυάλινα σκεύη.

5.2. Πτυχωτοί ηθμοί, π.χ. 185 mm.

5.3. Φίλτρα σύριγγας, 0,45 μm, κατάλληλα για υδατικά διαλύματα.

5.4. Φιαλίδια δειγματοληψίας κατάλληλα για τον αυτόματο δειγματολήπτη HPLC.

5.5. Ογκομετρικές φιάλες των 100 ml.

5.6. Πλαστικές σύριγγες των 10 ml.

5.7. Πεχάμετρο.

5.8. Αναλυτικός ζυγός.

5.9. Υδατόλουτρο με θερμοστάτη, ρυθμιζόμενο στους 60 °C και 90 °C.

5.10. Συσκευή HPLC κατάλληλη για την ανάλυση σακχάρων.

6. Τρόπος εργασίας

6.1. Προετοιμασία του δείγματος για διάφορους τύπους προϊόντων

Το δείγμα ομογενοποιείται.

6.2. Ποσότητα δείγματος

Η ποσότητα του δείγματος υπολογίζεται κατά προσέγγιση από τη δήλωση των συστατικών και τις συνθήκες της HPLC (συγκέντρωση του διαλύματος αναφοράς γλυκόζης) και δεν πρέπει να υπερβαίνει:

Το δείγμα ζυγίζεται με ακρίβεια 0,1 mg.

6.3. Τυφλός προσδιορισμός

Ο τυφλός προσδιορισμός συνίσταται στην εκτέλεση πλήρους ανάλυσης (όπως περιγράφεται στο σημείο 6.4) χωρίς την προσθήκη δείγματος. Το αποτέλεσμα του τυφλού προσδιορισμού χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της περιεκτικότητας σε άμυλο (σημείο 7.2).

6.4. Ανάλυση

6.4.1. Παρασκευή των δειγμάτων

Το δείγμα ομογενοποιείται με ανακίνηση ή ανάδευση. Η επιλεγείσα ποσότητα δείγματος (σημείο 6.2) ζυγίζεται σε ογκομετρική φιάλη (σημείο 5.5) και προστίθενται 70 ml ζεστού νερού.

Μετά τη διάλυση ή το σχηματισμό εναιωρήματος, προστίθενται 50 μl θερμοσταθερής α-αμυλάσης (σημείο 4.6) και ακολουθεί θέρμανση στους 90 °C επί 30 λεπτά π.χ. σε υδατόλουτρο (σημείο 5.9). Στη συνέχεια, μειώνεται η θερμοκρασία το ταχύτερο δυνατό στους 60 °C σε υδατόλουτρο και προστίθενται 5 ml διαλύματος αμυλογλυκοσιδάσης (σημείο 4.13). Για δείγματα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το pH του διαλύματος αντίδρασης, ελέγχεται το pH και ρυθμίζεται στο 4,6 έως 4,8 εάν χρειάζεται. Αφήνεται να αντιδράσει για 60 λεπτά στους 60 °C. Τα δείγματα ψύχονται στη θερμοκρασία περιβάλλοντος.

6.4.2. Διαύγαση

Για δείγματα με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες ή λίπος, απαιτείται διαύγαση με προσθήκη 1 ml Carrez I (σημείο 4.15) στο διάλυμα του δείγματος. Μετά την ανακίνηση, προστίθεται 1 ml Carrez II (σημείο 4.16) Το δείγμα ανακινείται και πάλι.

6.4.3. Επεξεργασία για HPLC

Στην ογκομετρική φιάλη που περιέχει το δείγμα προστίθεται νερό μέχρι τη χαραγή. Το δείγμα ομογενοποιείται και διηθείται με πτυχωτό ηθμό (σημείο 5.2). Συλλέγεται το εκχύλισμα του δείγματος.

Τα εκχυλίσματα διηθούνται μέσω φίλτρου σύριγγας (σημείο 5.3) με σύριγγα (σημείο 5.6) η οποία έχει εκπλυθεί προηγουμένως με το εκχύλισμα. Τα διηθήματα συλλέγονται σε φιαλίδια (σημείο 5.4).

6.5. Χρωματογραφία

Η HPLC εκτελείται όπως συνηθίζεται για την ανάλυση των σακχάρων. Εάν η HPLC δείξει ίχνη μαλτόζης, τότε το άμυλο δεν έχει μετατραπεί πλήρως, γεγονός που οδηγεί σε πολύ χαμηλή ανάκτηση της γλυκόζης.

7. Υπολογισμός και έκφραση των αποτελεσμάτων

7.1. Υπολογισμός των αποτελεσμάτων της HPLC

Για τον υπολογισμό της περιεκτικότητας σε άμυλο, χρειάζονται τα αποτελέσματα δύο προσδιορισμών με HPLC, δηλαδή των σακχάρων που περιέχονταν στο δείγμα πριν από («ελεύθερα σάκχαρα») και μετά την ενζυμική επεξεργασία (όπως περιγράφεται στην παρούσα μέθοδο). Επίσης πρέπει να εκτελεστεί τυφλός προσδιορισμός για να είναι δυνατή η διόρθωση για τα σάκχαρα που περιέχονται στα ένζυμα.

Στην HPLC, το εμβαδόν της κορυφής προσδιορίζεται με ολοκλήρωση και η συγκέντρωση υπολογίζεται μετά τη βαθμονόμηση με διαλύματα αναφοράς (σημείο 4.14). Από τη συγκέντρωση της γλυκόζης (g/100 ml) μετά την ενζυμική επεξεργασία, αφαιρείται η συγκέντρωση της γλυκόζης (g/100 ml) στο τυφλό. Τελικά, η περιεκτικότητα σε σάκχαρα (g σακχάρων/100 g δείγματος) υπολογίζεται με τη χρήση της σταθμισμένης ποσότητας του δείγματος, με αποτέλεσμα:

1) Προσδιορισμός με HPLC πριν από την ενζυμική επεξεργασία που δίνει την περιεκτικότητα (g/100 g) σε ελεύθερα σάκχαρα: — γλυκόζη G, — φρουκτόζη F, — σακχαρόζη S.

2) Προσδιορισμός με HPLC μετά την ενζυμική επεξεργασία που δίνει την περιεκτικότητα (g/100 g) σε σάκχαρα: — γλυκόζη μετά τη διόρθωση για το τυφλό (Ge cor), — φρουκτόζη Fe, — σακχαρόζη Se.

7.2. Υπολογισμός της περιεκτικότητας σε άμυλο

7.2.1. Υπολογισμός της συνολικής γλυκόζης «Z»

Αν η ποσότητα της φρουκτόζης μετά την ενζυμική επεξεργασία (Fe) είναι μεγαλύτερη από την ποσότητα της φρουκτόζης πριν από την ενζυμική επεξεργασία (F), τότε η σακχαρόζη που περιέχεται στο δείγμα έχει μετατραπεί εν μέρει σε φρουκτόζη και γλυκόζη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνει διόρθωση για τη γλυκόζη που αποδεσμεύθηκε (Fe – F).

Ζ είναι η τελική περιεκτικότητα σε γλυκόζη μετά τη διόρθωση σε g/100 g:

Z = (Ge cor) – (Fe – F)

7.2.2. Υπολογισμός της ολικής περιεκτικότητας σε γλυκόζη εκφρασμένης ως άμυλο

Ε είναι η περιεκτικότητα σε «άμυλο» σε g/100 g:

E = [(Ge cor) – (Fe – F)] × 0,9

8. Ακρίβεια

Στο σημείο αυτό δίνονται λεπτομέρειες μιας διεργαστηριακής δοκιμής σχετικά με τα στοιχεία ακριβείας της μεθόδου που εκτελέστηκε σε 2 δείγματα. Τα στοιχεία αυτά αντανακλούν τις απαιτήσεις απόδοσης της μεθόδου που περιγράφεται στο παράρτημα.

Αποτελέσματα της διεργαστηριακής δοκιμής (ενημερωτικά)

Το 2008 διενεργήθηκε διεργαστηριακή δοκιμή με τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών τελωνειακών εργαστηρίων.

Η αξιολόγηση των στοιχείων ακριβείας διενεργήθηκε σύμφωνα με το «Protocol for the design, conduct and interpretation of method-performance studies», W. Horwitz, (IUPAC technical report), Pure & Appl. Chem., Vol. 67, No 2, PP.331-343, 1995.

Τα στοιχεία ακριβείας δίνονται στον κατωτέρω πίνακα.







Δείγματα 1: 2: Z δείγμα 1 Z δείγμα 2 Αριθμός εργαστηρίων 41 42 Αριθμός εργαστηρίων που παρέμειναν μετά τον αποκλεισμό των ακραίων τιμών 38 39 Μέση τιμή (%, m/m) 29,8 55,0 Τυπική απόκλιση της επαναληψιμότητας sr (%, m/m) 0,5 0,5 Τυπική απόκλιση της αναπαραγωγιμότητας sR (%, m/m) 1,5 2,3 Όριο επαναληψιμότητας r (%, m/m) 1,4 1,4 Όριο αναπαραγωγιμότητας R (%, m/m) 4,2 6,6

▼B









ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ

Προσδιορισμός της περιεκτικότητας σε άμυλα κάθε είδους, δεξτρίνη ή άλλα τροποποιημένα άμυλα κάθε είδους, που περιέχονται στα εμπορεύματα των κωδικών ΣΟ 3505 20 10 έως 3505 20 90 καθώς και σε αμυλώδεις ύλες που περιέχονται στα εμπορεύματα των κωδικών ΣΟ 3809 10 10 έως 3809 10 90

Ι. ΑΡΧΗ

Με όξινη υδρόλυση, το άμυλο μετατρέπεται σε ανάγοντα σάκχαρα, τα οποία προσδιορίζονται ογκομετρικά με το φελίγγειο υγρό.

II. ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ

1. Σφαιρική φιάλη των 250 ml περίπου.

2. Φιάλη ογκομετρική των 200 ml περίπου.

3. Προχοΐδα βαθμολογημένη των 25 ml περίπου.

4. Υδροχλωρικό οξύ πυκνότητας 1,19.

5. Διάλυμα καυστικού καλίου.

6. Άνθρακας για αποχρωματισμό.

7. Φελίγγειο υγρό.

8. Διάλυμα κυανού του μεθυλενίου 1 %.

ΙΙΙ. ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μέσα σε σφαιρική φιάλη των 250 ml περίπου εισάγεται ποσότητα δείγματος που αντιστοιχεί σε ποσότητα αμύλου 1 γραμμαρίου. Προστίθενται 100 ml απεσταγμένου νερού και 2 ml υδροχλωρικού οξέος. Το σύνολο βράζεται με ψυκτήρα επί τρεις ώρες.

Το περιεχόμενο της φιάλης, καθώς και το προϊόν της έκπλυσής της, μεταγγίζονται σε ογκομετρική φιάλη των 200 ml και προστίθεται το διάλυμα καυστικού καλίου μέχρις αντιδράσεως ελαφρά όξινης. Συμπληρώνεται ο όγκος έως τα 200 ml με απεσταγμένο νερό και διηθείται το σύνολο πάνω από άνθρακα αποχρωματισμού.

Στη συνέχεια, φέρεται το διάλυμα σε βαθμολογημένη προχοΐδα και πραγματοποιείται αναγωγή 10 ml φελίγγειου υγρού σύμφωνα με την ακόλουθη μέθοδο:

Μέσα σε φιάλη με επίπεδο πυθμένα των 250 ml περίπου φέρονται 10 ml περίπου φελίγγειου υγρού (5 ml διαλύματος Α και 5 ml διαλύματος Β). Το υγρό ανακινείται μέχρις ότου επιτευχθεί διαυγές διάλυμα και, στη συνέχεια, προστίθενται 40 ml απεσταγμένου νερού καθώς και μικρή ποσότητα χαλαζία ή κίσηρης.

Τίθεται η φιάλη πάνω σε πλάκα από αμίαντο σχήματος τετραγώνου, η οποία φέρει στο κέντρο της κυκλική οπή διαμέτρου 6 cm περίπου και στηρίζεται πάνω σε μεταλλικό πλέγμα. Η φιάλη θερμαίνεται με τρόπο ώστε το υγρό να αρχίζει να βράζει ύστερα από δύο λεπτά περίπου.

Στο υγρό που βράζει προστίθενται, με τη βοήθεια προχοΐδας, διαδοχικές ποσότητες του διαλύματος σακχάρων, μέχρις ότου το κυανό χρώμα του φελίγγειου υγρού μόλις διακρίνεται. Προστίθενται τότε, σαν δείκτης, δύο ή τρεις σταγόνες διαλύματος κυανού του μεθυλενίου και, στη συνέχεια, συμπληρώνεται η ογκομέτρηση προσθέτοντας, στάγδην, νέα ποσότητα του διαλύματος σακχάρων, μέχρις ότου εξαφανιστεί το κυανό χρώμα του δείκτη.

Για μεγαλύτερη ακρίβεια, επαναλαμβάνεται η ογκομέτρηση με τις ίδιες συνθήκες, προσθέτοντας, όμως, μονομιάς το σύνολο σχεδόν του διαλύματος σακχάρων που απαιτείται για την αναγωγή του φελίγγειου υγρού. Σε αυτή τη δεύτερη ογκομέτρηση, η αναγωγή του φελίγγειου υγρού πρέπει να συντελεστεί μέσα σε χρονικό διάστημα τριών λεπτών. Συνεχίζεται ο βρασμός επί δύο λεπτά ακριβώς. Κατά τη διάρκεια του τρίτου λεπτού, εκτελείται ογκομέτρηση στάγδην, μέχρις ότου εξαφανιστεί το κυανό χρώμα του δείκτη.

Η κατά βάρος εκατοστιαία αναλογία αμύλου στο δείγμα προσδιορίζεται με τον ακόλουθο τύπο:

άμυλο % = [(T × 200 × 100)/(n × p)] × 0,95

όπου:

T : εκφράζει την ποσότητα σε γραμμάρια της άνυδρης δεξτρόζης που αντιστοιχεί σε 10 ml φελίγγειου υγρού (5 ml διαλύματος Α και 5 ml διαλύματος Β). Ο τίτλος αυτός ισούται με 0,04945 g άνυδρης δεξτρόζης, όταν το διάλυμα Α περιέχει 17,636 g χαλκού ανά λίτρο,

n : εκφράζει τον αριθμό ml του διαλύματος σακχάρων που χρησιμοποιήθηκε για την ογκομέτρηση,

p : εκφράζει το βάρος της ποσότητας του δείγματος που χρησιμοποιήθηκε στον προσδιορισμό,

0,95 : εκφράζει το συντελεστή μετατροπής της άνυδρης δεξτρόζης σε άμυλο.

IV. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΦΕΛΙΓΓΕΙΟΥ ΥΓΡΟΥ

Διάλυμα Α : Διαλύονται, μέσα σε ογκομετρική φιάλη με τη βοήθεια απεσταγμένου νερού, 69,278 g κρυσταλλικού θειϊκού χαλκού αναλυτικής καθαρότητας (CuSO4 5H2O), απαλλαγμένου από σίδηρο, και συμπληρώνεται ο όγκος του διαλύματος μέχρι το ένα λίτρο με απεσταγμένο νερό. Ο ακριβής τίτλος του διαλύματος αυτού πρέπει να επαληθευθεί με ποσοτικό προσδιορισμό του χαλκού.

Διάλυμα Β : Διαλύονται, μέσα σε ογκομετρική φιάλη με τη βοήθεια απεσταγμένου νερού, 100 g υδροξειδίου του νατρίου και 346 γραμμάρια διπλού τρυγικού άλατος νατρίου και καλίου (άλατος του Seignette) και συμπληρώνεται ο όγκος του διαλύματος μέχρι το ένα λίτρο με απεσταγμένο νερό.

Τα δύο διαλύματα Α και Β πρέπει να αναμειχθούν σε ίσους όγκους αμέσως πριν από τη χρήση τους. 10 ml φελίγγειου υγρού (5 ml διαλύματος Α και 5 ml διαλύματος Β) ανάγονται πλήρως, αν η εργασία γίνει στις συνθήκες που αναφέρονται στο σημείο ΙΙΙ, από 0,04945 g άνυδρης δεξτρόζης.









ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ

Αναζήτηση της παρουσίας αλεύρου ή σιμιγδαλιού από μαλακό σιτάρι στα ζυμαρικά

(Σύμφωνα με τη μέθοδο Young και Gilles, όπως τροποποιήθηκε από τους Bernaerts και Gruner)

I. ΑΡΧΗ

Παρασκευάζεται εκχύλισμα από το προς ανάλυση δείγμα των ζυμαρικών χρησιμοποιώντας ένα μη πολικό διαλύτη.

Αυτό το εκχύλισμα υποβάλλεται σε χρωματογραφία λεπτής στιβάδας με πήκτωμα (πηκτή) διοξειδίου του πυριτίου, με τρόπο ώστε να διαχωριστούν οι υπάρχουσες στερόλες σε διάφορα κλάσματα υπό μορφή ταινιών.

Ανάλογα με τον αριθμό των εντόνων ταινιών που αποκαλύπτονται, είναι δυνατό να προσδιοριστεί αν το εξεταζόμενο προϊόν έχει παρασκευαστεί είτε αποκλειστικά από σκληρό ή μαλακό σιτάρι, είτε από μείγμα αυτών των δύο προϊόντων. Επίσης, είναι δυνατό να προσδιοριστεί αν έχουν προστεθεί αυγά σ’ αυτές τις πρώτες ύλες.

II. ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ

1. Ομοιογενοποιητική ή αλεστική συσκευή, με την οποία επιτυγχάνεται άλεσμα, το προϊόν του οποίου διέρχεται από τυποποιημένο κόσκινο με άνοιγμα βροχίδων 0,200 mm.

2. Κόσκινο τυποποιημένο με άνοιγμα βροχίδων 0,200 mm.

3. Εξατμιστήρας υπό ελαττωμένη πίεση με υδατόλουτρο.

4. Πλάκα από γυαλί, φύλλο από αλουμίνιο ή άλλη κατάλληλη βάση διαστάσεων 20 × 20 cm, επιστρωμένη με λεπτή στιβάδα πηκτώματος διοξειδίου του πυριτίου. Αν παρασκευαστεί η λεπτή στιβάδα από τον αναλυτή, πρέπει να χρησιμοποιηθεί πήκτωμα διοξειδίου του πυριτίου, αναμεμειγμένο με γύψο 13 %, το οποίο πρέπει να απλωθεί στη γυάλινη πλάκα σε στρώμα πάχους 0,25 mm, με κατάλληλη συσκευή και σύμφωνα με τις οδηγίες των κατασκευαστών.

5. Μικροσιφώνιο που επιτρέπει τη μέτρηση 20 μικρολίτρων.

6. Θάλαμος με κάλυμμα κατάλληλος για την εμφάνιση χρωματογραφημάτων.

7. Εκνεφωτής.

8. Πετρελαϊκός αιθέρας με σημείο ζέσεως μεταξύ 40 και 60 °C, επαναπεσταγμένος πριν από τη χρήση.

9. Άνυδρος αιθυλικός αιθέρας, αναλυτικής καθαρότητας.

10. Τετραχλωράνθρακας για χρωματογραφία, επαναπεσταγμένος πριν από τη χρήση.

11. Φωσφορομολυβδαινικό οξύ αναλυτικής καθαρότητας.

12. Αιθυλική αλκοόλη 94°.

III. ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αλέθονται περίπου 20 γραμμάρια του προς ανάλυση δείγματος, με τρόπο ώστε να περάσουν στο σύνολό τους μέσα από το κόσκινο. Εισάγεται η αλεσμένη ποσότητα δείγματος μέσα σε φιάλη Erlenmeyer και καλύπτεται με 150 ml πετρελαϊκού αιθέρα. Το σύνολο εκτίθεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος μέχρι την επόμενη ημέρα και ανακινείται κατά διαστήματα.

Στη συνέχεια διηθείται με χωνί Büchner, εφοδιασμένο με στρώση βοηθητικού διήθησης, ή με πτυχωτό ηθμό. Το διαυγές διάλυμα που λαμβάνεται μεταγγίζεται λίγο-λίγο μέσα σε προζυγισμένη φιάλη των 100 ml. Ο διαλύτης εξατμίζεται υπό ελαττωμένη πίεση, θερμαίνοντας τη φιάλη σε υδατόλουτρο στους 40 ° έως 50 °C. Μετά την εξάτμιση του διαλύτη, εξακολουθεί η θέρμανση υπό ελαττωμένη πίεση επί 10 λεπτά.

Μετά την ψύξη της φιάλης, προσδιορίζεται το βάρος του εκχυλίσματος. Διαλύεται το εκχύλισμα σε αιθυλικό αιθέρα σε αναλογία 1 ml αιθυλικού αιθέρα προς 60 mg εκχυλίσματος.

Ενεργοποιούνται οι λεπτές στιβάδες με θέρμανση σε θερμοκρασία 130 °C επί τρεις ώρες. Αφήνονται να ψυχθούν σε ξηραντήρα που περιέχει πήκτωμα διοξειδίου του πυριτίου. Οι πλάκες που δεν χρησιμοποιούνται αμέσως διατηρούνται μέσα στον ίδιο ξηραντήρα.

Φέρονται σε στιβάδα, κατά προτίμηση πρόσφατα ενεργοποιημένη, 20 μικρόλιτρα του διαυγούς διαλύματος υπό μορφή ταινίας σταθερού πλάτους και μήκους 3 εκατοστομέτρων, που σχηματίζεται από εφαπτόμενα σταγονίδια. Αφήνεται ο διαλύτης να εξατμιστεί.

Εμφανίζεται το χρωματογράφημα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος με τον τετραχλωράνθρακα, χρησιμοποιώντας χρωματογραφικό θάλαμο με επικαλυμμένα τα τοιχώματά του με διηθητικό χαρτί εμποτισμένο με διαλύτη. Μετά μία ώρα περίπου, ο διαλύτης έχει φθάσει σε ύψος 18 εκατοστομέτρων. Αφαιρείται η πλάκα και εκτίθεται στον αέρα για να εξατμιστεί ο διαλύτης. Εμφανίζεται για δεύτερη φορά το χρωματογράφημα, με τρόπο ώστε να διαχωριστούν καλλίτερα οι ταινίες. Εκτίθεται εκ νέου η πλάκα στον αέρα για να εξατμιστεί ο διαλύτης.

Ψεκάζεται η λεπτή στιβάδα πηκτώματος διοξειδίου του πυριτίου με διάλυμα 20 % φωσφορομολυβδαινικού οξέος σε αιθυλική αλκοόλη. Το χρώμα της στιβάδας πρέπει να είναι ομοιόμορφα κίτρινο. Εμφανίζονται οι ταινίες, θερμαίνοντας την ψεκασμένη πλάκα επί πέντε λεπτά στους 110 °C.

IV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ

Αν το χρωματογράφημα παρουσιάσει μία μόνο έντονη κύρια ταινία που έχει Rf 0,4-0,5 περίπου, το σιτάρι που χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του ζυμαρικού είναι σκληρό σιτάρι. Αν, αντίθετα, εμφανιστούν δύο κύριες ταινίες ίσης έντασης, η πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε είναι σιτάρι μαλακό. Τα μείγματα σκληρού και μαλακού σιταριού μπορούν να αξιολογηθούν εκτιμώντας τη σχετική ένταση των δύο ταινιών.

Αν διαπιστωθεί η ύπαρξη τριών ταινιών (δύο ταινιών στο ύψος των κυρίων ταινιών μαλακού σιταριού και μιας ενδιάμεσης ταινίας), υπάρχει προσθήκη αυγών στο ζυμαρικό. Σ’ αυτή την περίπτωση, η πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε είναι σιτάρι σκληρό, εφόσον η ανώτερη ταινία είναι λιγότερο έντονη από την ενδιάμεση ταινία. Αντίθετα, αν η ανώτερη ταινία είναι εντονότερη από την ενδιάμεση ταινία, η πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε είναι σιτάρι μαλακό.









ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙV







Καταργούμενος κανονισμός με την τροποποίησή του Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4154/87 της Επιτροπής (ΕΕ L 392 της 31.12.1987, σ. 19). Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 203/98 της Επιτροπής (ΕΕ L 21 της 28.1.1998, σ. 6).









ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ V







Πίνακας αντιστοιχίας Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 4154/87 Παρών κανονισμός Άρθρα 1 έως 4 Άρθρα 1 έως 4 Άρθρο 5 — — Άρθρο 5 Άρθρο 6 Άρθρο 6 Παραρτήματα Ι, ΙΙ και ΙΙΙ Παραρτήματα Ι, ΙΙ και ΙΙΙ — Παράρτημα ΙV — Παράρτημα V