1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—1
Το έγγραφο αυτό συνιστά βοήθηµα τεκµηρίωσης και δεν δεσµεύει τα κοινοτικά όργανα
►B ∆ΕΥΤΕΡΗ Ο∆ΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 22ας Ιουνίου 1988
για το συντονισµό των νοµοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά µε την
πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπό έχουννα διευκολύνουν την πραγµατική άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών καθώς και για την
τροποποίηση της οδηγίας 73 /239/ΕΟΚ
(88/357/ΕΟΚ)
(ΕΕL172της 4.7.1988, σ. 1)
Τροποποιείται από:
Επίσηµη Εφηµερίδα
αριθ. σελίδα ηµεροµηνία
►M1Οδηγία 90/618/ΕΟΚ του Συµβουλίου της 8ης Νοεµβρίου 1990 L330 44 29.11.1990
▼B
∆ΕΥΤΕΡΗ Ο∆ΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 22ας Ιουνίου 1988
για το συντονισµό των νοµοθετικών, κανονιστικών και διοικη-
τικών διατάξεων σχετικά µε την πρωτασφάλιση, εκτός τηςασφάλειας ζωής, και για τη θέσπιση των διατάξεων που σκοπόέχουν να διευκολύνουν την πραγµατική άσκηση της ελεύθερης
παροχής υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας
73/239/ΕΟΚ
(88/357/ΕΟΚ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,
Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής
Οικονοµικής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 57 παράγραφος 2
και το άρθρο 66,
έχοντας υπόψη την πρόταση της Επιτροπής (1),
σε συνεργασία µε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (2),
έχοντας υπόψη τη γνώµη της Οικονοµικής και Κοινωνικής
Επιτροπής(3),
Εκτιµώντας:ότι είναι απαραίτητη η ανάπτυξη της εσωτερικής ασφαλιστικής
αγοράς και ότι, για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, πρέπει να διευ-κολυνθούν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρατους στην Κοινότητα να παρέχουν υπηρεσίες εντός των κρατώνµελών και, δι 'αυτού, να δοθεί η δυνατότητα στους ασφαλιζόµε-
νους να αποτείνονται όχι µόνον σε ασφαλιστές
εγκατεστηµένους στη χώρα τους αλλά και σε ασφαλιστές που
έχουν την έδρα τους στην Κοινότητα και είναι εγκατεστηµένοισε άλλα κράτη µέλη ·
ότι, κατ'εφαρµογή της συνθήκης, µετά τη λήξη της µεταβατικής
περιόδου, απαγορεύεται στον τοµέα της παροχής υπηρεσιών
κάθε διάκριση βασιζόµενη στο ότι µια επιχείρηση δεν είναιεγκατεστηµένη στο κράτος µέλος εκπλήρωσης της παροχής ·ότι
η απαγόρευση αυτή αφορά τις υπηρεσίες που παρέχονται απόοποιαδήποτε εγκατάσταση εντός της Κοινότητας, είτε πρόκειται
για την έδρα µιας επιχείρησης, είτε για πρακτορείο ή
υποκατάστηµα ·
ότι, για πρακτικούς λόγους, η παροχή υπηρεσιών πρέπει να
προσδιοριστεί λαµβάνοντας υπόψη, αφ 'ενός, την εγκατάσταση
του ασφαλιστή, και αφ 'ετέρου, τον τόπο όπου υφίσταται ο
κίνδυνος·ότι, κατά συνέπεια, πρέπει επίσης να δοθεί ο ορισµός
της κατάστασης του κινδύνου ·ότι πρέπει, επιπλέον, να οριοθετ-
ηθεί σαφώς η δραστηριότητα που ασκείται µέσω εγκαταστάσεωςσε σχέση µε εκείνη που ασκείται ως ελεύθερη παροχή υπηρε-
σιών·
ότι πρέπει να συµπληρωθεί η πρώτη οδηγία (73 /239/ΕΟΚ) του
Συµβουλίου της 24ης Ιουλίου 1973 περί συντονισµού των νοµοθε-τικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την
ανάληψη δραστηριότητας πρωτασφαλίσεως εκτός της ασφαλί-
σεως ζωής, και την άσκηση αυτής (
4),η οποία εφεξής
αναφέρεται ως «πρώτη οδηγία »,όπως τροποποιήθηκε τελευταία
από την οδηγία 87 /344/ΕΟΚ(5),ιδιαίτερα προκειµένου να διευ-
κρινιστούν οι εξουσίες και τα µέσα ελέγχου των αρχώνεποπτείας·ότι πρέπει, επιπλέον, να προβλεφθούν ειδικές διατά-1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—2
(1)ΕΕ αριθ.C32της 12. 2. 1976, σ. 2 .
(2)ΕΕ αριθ.C36της 13. 2. 1978, σ. 14 ,ΕΕ αριθ.C167της 27. 6. 1988 και
απόφαση της 15ης Ιουνίου 1988 (δεν έχει ακόµη δηµοσιευθεί στην
Επίσηµη Εφηµερίδα).
(3)ΕΕ αριθ.C204της 30. 8. 1976, σ. 13 .
(4)ΕΕ αριθ.L228της 16. 8. 1973, σ. 3 .
(5)ΕΕ αριθ.L185της 4. 7. 1987, σ. 77 .
▼B
ξεις σχετικά µε την πρόσβαση, την άσκηση και τον έλεγχο της
δραστηριότητας που ασκείται ως ελεύθερη παροχή υπηρεσιών ·
ότι πρέπει να παρέχεται στους ασφαλιζόµενους, οι οποίοι, λόγω
της ιδιότητάς τους, του µεγέθους τους ή της φύσης του ασφαλι-
στικού κινδύνου, δεν χρειάζονται ιδιαίτερη προστασία στοκράτος όπου ευρίσκεται ο κίνδυνος, πλήρης ελευθερία ναπροσφεύγουν στην όσο το δυνατόν ευρύτερη αγορά ασφάλισης ·
ότι πρέπει, εξάλλου, να εξασφαλίζεται στους άλλους ασφαλιζό-µενους, κατάλληλο επίπεδο προστασίας ·
ότι η µέριµνα για προστασία των ασφαλιζόµενων και για
αποφυγή στρεβλώσεων του ανταγωνισµού δικαιολογεί το συντο-νισµό των κανόνων περί νοµισµατικής αντιστοιχίας πουπροβλέπει η πρώτη οδηγία ·
ότι οι ισχύουσες στα κράτη µέλη διατάξεις που διέπουν τη
σύµβαση ασφάλισης εξακολουθούν να διαφέρουν ·ότι, σε
ορισµένες περιπτώσεις και σύµφωνα µε κανόνες που λαµβάνουν
υπόψη τις ειδικές περιστάσεις, µπορεί να δοθεί η ελευθερίαεπιλογής ενός άλλου δικαίου, εκτός από εκείνο του κράτουςόπου υφίσταται ο κίνδυνος, ως δικαίου εφαρµοστέου στησύµβαση·
ότι πρέπει να συµπεριληφθούν, στο πεδίο εφαρµογής της
παρούσας οδηγίας, και οι υποχρεωτικές ασφαλίσεις, απαιτώντας,
ωστόσο, η σύµβαση που καλύπτει µια τέτοια ασφάλιση να είναισύµφωνη προς τις ειδικές διατάξεις σχετικά µε την ασφάλισηαυτή που προβλέπονται από το κράτος µέλος που επιβάλει τηνυποχρέωση ασφάλισης ·
ότι πρέπει να ενισχυθούν οι διατάξεις της πρώτης οδηγίας
σχετικά µε τη µεταβίβαση του χαρτοφυλακίου και να συµπληρ-
ωθούν µε διατάξεις που θα αφορούν ειδικά την περίπτωση κατάτην οποία το χαρτοφυλάκιο σύµβασης παροχής υπηρεσιώνδιαβιβάζεται σε άλλη επιχείρηση ·
ότι, πρέπει να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρµογής των ειδικών
για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών διατάξεων ορισµένοι
κίνδυνοι για τους οποίους οι ειδικοί κανόνες που έχουν θεσπι-
στεί από τις αρχές των κρατών µελών, λόγω της φύσης τους καιτων κοινωνικών τους επιπτώσεων, καθιστούν, στο στάδιο αυτό,ακατάλληλη την εφαρµογή των εν λόγω διατάξεων ·ότι, πρέπει,
εντούτοις, να επανεξεταστούν αυτές οι εξαιρέσεις µετά από µιαορισµένη περίοδο εφαρµογής της παρούσας οδηγίας ·
ότι, στο παρόν στάδιο συντονισµού, πρέπει να παρασχεθεί στα
κράτη µέλη η ευχέρεια να περιορίσουν, χάριν της προστασίας
των ασφαλιζοµένων, την ταυτόχρονη άσκηση της δραστη-ριότητας υπό µορφή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και τηςδραστηριότητας µέσω εγκατάστασης ·ότι ο περιορισµός αυτός
δεν µπορεί να προβλεφθεί για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες
οι ασφαλιζόµενοι δεν έχουν ανάγκη αυτής της προστασίας ·
ότι η πρόσβαση στην άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
πρέπει να υποβληθεί σε διαδικασίες που θα διασφαλίζουν τηντήρηση, εκ µέρους της ασφαλιστικής επιχείρησης, των διατά-ξεων που αφορούν τόσο τις οικονοµικές εγγυήσεις όσο και τουςόρους ασφάλισης ·ότι οι διαδικασίες αυτές µπορούν να απλου-
στευθούν στο µέτρο που η δραστηριότητα που ασκείται ως
παροχή υπηρεσιών αφορά ασφαλιζόµενους οι οποίοι, λόγω τηςιδιότητάς τους, του µεγέθους τους ή της φύσης του προςασφάλιση κινδύνου, δεν έχουν ανάγκη ιδιαίτερης προστασίαςστο κράτος όπου υφίσταται ο κίνδυνος ·
ότι πρέπει να προβλεφθεί ιδιαίτερη συνεργασία, στον τοµέα της
ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, µεταξύ των αρµοδίων αρχών
ελέγχου των κρατών µελών, καθώς και µεταξύ των αρχών αυτώνκαι της Επιτροπής ·ότι πρέπει επίσης να προβλεφθεί ένα καθε-
στώς κυρώσεων που θα εφαρµόζεται όταν η επιχείρηση πουπαρέχει υπηρεσίες δεν συµµορφώνεται προς τις διατάξεις τουκράτους µέλους της παροχής ·1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—3
▼B
ότι, εν αναµονή µεταγενέστερου συντονισµού, τα τεχνικά αποθε-
µατικά πρέπει να υπόκεινται στους κανόνες και στον έλεγχο τουκράτους µέλους της παροχής, όταν η δραστηριότητα παροχής
υπηρεσιών αφορά κινδύνους για τους οποίους το κράτος
αποδέκτης της παροχής επιθυµεί να παράσχει ειδική προστασίαστους ασφαλιζόµενους ·ότι, αντίθετα, τα τεχνικά αποθεµατικά
συνεχίζουν να υπόκεινται στους κανόνες και στον έλεγχο τουκράτους µέλους όπου είναι εγκατεστηµένος ο ασφαλιστής, όταν
η µέριµνα αυτή για προστασία του ασφαλιζόµενου δεν είναι
βάσιµη·
ότι ορισµένα κράτη µέλη δεν επιβάλλουν καµία έµµεση φορο-
λογία στις ασφαλιστικές πράξεις, ενώ τα περισσότερα κράτηµέλη εφαρµόζουν ειδικούς φόρους και άλλες µορφές εισφοράς,όπου περιλαµβάνονται και ο επιβαρύνσεις που προορίζονται γιαοργανισµούς αποκατάστασης ·ότι, στα κράτη µέλη που εισπράτ-
τουν τέτοιου είδους φόρους και εισφορές, η διάρθρωση και ο
συντελεστής τους διαφέρουν σηµαντικά ·ότι πρέπει να αποφευ-
χθεί η δηµιουργία στρεβλώσεων του ανταγωνισµού µεταξύ τωνκρατών µελών, όσον αφορά τις ασφαλιστικές υπηρεσίες, εξαιτίαςτων υπαρχουσών διαφορών ·ότι στην επίλυση του προβλήµατος
αυτού µπορεί να συµβάλλει η εφαρµογή του φορολογικού καθε-
στώτος και οι άλλες µορφές εισφοράς που προβλέπει το κράτος
µέλος όπου ευρίσκεται ο κίνδυνος, υπό την επιφύλαξη µεταγενέ-στερης εναρµόνισης ·ότι επαφίεται στα κράτη µέλη να
καθορίσουν τον τρόπο µε τον οποίο θα εξασφαλιστεί η είσπραξηαυτών των φόρων και εισφορών ·
ότι πρέπει να αποφευχθεί η ύπαρξη, σε κάθε κράτος µέλος, τριών
διαφορετικών καθεστώτων, εξ 'αιτίας της έλλειψης συντονισµού
κατά την εφαρµογή της παρούσας οδηγίας και της οδηγίας 78 /
473/ΕΟΚ του Συµβουλίου της 30ης Μαΐου 1978περί συντονισµού
των νοµοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων στοντοµέα της κοινοτικής συνασφαλίσεως (
1)·ότι, για το σκοπό αυτό,
πρέπει να οριστούν οι κίνδυνοι που δύνανται να καλυφθούν µεκοινοτική συνασφάλιση, µε τα ίδια κριτήρια διά των οποίων
ορίζονται οι «µεγάλοι κίνδυνοι »στην παρούσα οδηγία ·
ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη, κατά τους όρους του άρθρου 8Γ της
συνθήκης, η έκταση της προσπάθειας που πρέπει να καταβάλουν
ορισµένες οικονοµίες οι οποίες παρουσιάζουν διαφορέςανάπτυξης·ότι πρέπει, κατά συνέπεια, να παραχωρηθεί σε
ορισµένα κράτη µέλη ένα µεταβατικό καθεστώς που θα καθιστάδυνατή τη σταδιακή εφαρµογή των διατάξεων της παρούσαςοδηγίας που αφορούν ειδικά την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών,
ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ Ο∆ΗΓΙΑ:
ΤΙΤΛΟΣI
Γενικές διατάξεις
Άρθρο 1
Η παρούσα οδηγία σκοπό έχει:
α) να συµπληρώσει την πρώτη οδηγία 73 /239/ΕΟΚ·
β) να θεσπίσει τις ειδικές διατάξεις σχετικά µε την ελεύθερη
παροχή υπηρεσιών για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις καιτους κλάδους ασφαλειών που αναφέρει η εν λόγω οδηγία.
Άρθρο 2
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
α) πρώτη οδηγία:
η οδηγία 73/239/ΕΟΚ·1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—4
(1)ΕΕ αριθ.L151της 7. 6. 1978, σ. 25 .
▼B
β) επιχείρηση:
—για την εφαρµογή των τίτλων IκαιII:
κάθε επιχείρηση που έχει λάβει διοικητική άδεια
σύµφωνα µε το άρθρο 6 ή το άρθρο 23 της πρώτηςοδηγίας,
—για την εφαρµογή των τίτλων IIIκαιIV:
κάθε επιχείρηση που έχει λάβει διοικητική άδεια
σύµφωνα µε το άρθρο 6 της εν λόγω οδηγίας ·
γ) εγκατάσταση:
η έδρα καθώς και κάθε πρακτορείο ή υποκατάστηµα µιας
επιχείρησης, λαµβανοµένου υπόψη του άρθρου 3 ·
δ) κράτος µέλος όπου βρίσκεται ο κίνδυνος:
—το κράτος µέλος όπου βρίσκονται τα περιουσιακά στοι-
χεία όταν η ασφάλιση αφορά ακίνητα ή ακίνητα και τοπεριεχόµενό τους, στο µέτρο που αυτό καλύπτεται από
το ίδιο ασφαλιστήριο,
—το κράτος µέλος καταχώρισης, όταν η ασφάλιση αφορά
κάθε είδους µεταφορικά µέσα,
—το κράτος µέλος όπου ο ασφαλισµένος συνήψε τη
σύµβαση, προκειµένου περί συµβάσεων διάρκειας κατώ-τερης από ή ίσης µε τέσσερις µήνες, οι οποίες αφορούνκινδύνους που ανακύπτουν κατά τη διάρκεια ταξιδίου ή
διακοπών, ανεξαρτήτως κλάδου,
—το κράτος µέλος όπου ο ασφαλισµένος έχει τη συνήθη
διαµονή του ή, έαν ο ασφαλισµένος είναι νοµικό
πρόσωπο, το κράτος µέλος όπου βρίσκεται η εγκατά-
σταση αυτού του νοµικού προσώπου στο οποίοαναφέρεται το ασφαλιστήριο, σε όλες τις περιπτώσειςπου δεν αναφέρονται ρητά στις προηγούµενες περιπτώ-σεις·
ε) κράτος µέλος της εγκατάστασης:
το κράτος µέλος στο οποίο βρίσκεται η εγκατάσταση που
καλύπτει τον κίνδυνο ·
στ) κράτος µέλος παροχής υπηρεσιών:
το κράτος µέλος στο οποίο βρίσκεται ο κίνδυνος, εφόσον
καλύπτεται από εγκατάσταση ευρισκόµενη σε άλλο κράτοςµέλος.
Άρθρο 3
Για την εφαρµογή της πρώτης οδηγίας καθώς και της παρούσας
οδηγίας, εξοµοιώνεται µε πρακτορείο ή υποκατάστηµα κάθε
µόνιµη παρουσία µιας επιχείρησης στο έδαφος κράτους µέλους,έστω και αν αυτή η παρουσία δεν έχει λάβει τη µορφή υποκατα-στήµατος ή πρακτορείου, αλλά ασκείται µέσω απλού γραφείου τοοποίο διευθύνεται από το προσωπικό της ίδιας επιχείρησης, ή
από ανεξάρτητο πρόσωπο, εντεταλµένο να ενεργεί µονίµως για
την επιχείρηση όπως θα ενεργούσε ένα πρακτορείο.
Άρθρο 4
Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας και της πρώτης οδηγίας,
οι γενικοί και οι ειδικοί όροι των ασφαλιστηρίων δεν περιλαµβά-
νουν τους ιδιαίτερους όρους που προβλέπονται σε µια
συγκεκριµένη περίπτωση για την κάλυψη των ιδιαιτεροτήτωντου ασφαλιστέου κινδύνου.
ΤΙΤΛΟΣII
Συµπληρωµατικές διατάξεις της πρώτης οδηγίας
Άρθρο 5
Το άρθρο 5 της πρώτης οδηγίας συµπληρώνεται ως εξής:1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—5
▼B
«δ) µεγάλοι κίνδυνοι:
i)οι κίνδυνοι που κατατάσσονται στους κλάδους 4, 5, 6,
7, 11 και 12 του σηµείου Α του παραρτήµατος,
ii)οι κίνδυνοι που κατατάσσονται στους κλάδους 14 και
15 του σηµείου Α του παραρτήµατος όταν ο ασφαλι-σµένος ασκεί κατ 'επάγγελµα βιοµηχανική ή
εµπορική δραστηριότητα ή ελευθέριο επάγγγελµα
και ο κίνδυνος σχετίζεται µε τη δραστηριότητα αυτή,
iii)οι κίνδυνοι που κατατάσσονται στους κλάδους 8, 9, 13
και 16 του σηµείου Α του παραρτήµατος, εφόσον οασφαλισµένος υπερβαίνει αριθµητικά τα όρια δύο
τουλάχιστον από τα παρακάτω τρία κριτήρια:
Πρώτο στάδιο: µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου 1992:
—σύνολο ισολογισµού: 12,4 εκατοµµύρια ECU,
—καθαρό ποσό του κύκλου εργασιών: 24 εκατοµ-
µύριαECU,
—µέσος αριθµός των απασχολουµένων προσώπων
κατά τη διάρκεια του οικονοµικού έτους: 500.
∆εύτερο στάδιο: από την 1η Ιανουαρίου 1993:
—σύνολο ισολογισµού: 6,2 εκατοµµύρια ECU,
—καθαρό ποσό του κύκλου εργασιών: 12,8εκατοµ-
µύριαECU,
—µέσος αριθµός των απασχολουµένων προσώπων
κατά τη διάρκεια του οικονοµικού έτους: 250.
Εάν ο ασφαλισµένος µετέχει σε σύνολο επιχειρήσεων
που καταρτίζουν ενοποιηµένους λογαριασµούςσύµφωνα µε την οδηγία 83 /349/ΕΟΚ(
1),η συνδροµή
των παραπάνω κριτηρίων ελέγχεται βάσει των
ενοποιηµένων λογαριασµών.
Τα κράτη µέλη δικαιούνται να προσθέσουν στην
κατηγορία που αναφέρεται στο σηµείο iii)τους κινδύ-
νους οι οποίοι ασφαλίζονται από επαγγελµατικές
ενώσεις.»
Άρθρο 6
Για την εφαρµογή του άρθρου 15 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο
και του άρθρου 24 της πρώτης οδηγίας, τα κράτη µέλη συµµορ-φώνονται µε το παράρτηµα 1 της παρούσας οδηγίας, όσον αφορά
τους κανόνες περί νοµισµατικής αντιστοιχίας.
Άρθρο 7
1.Το δίκαιο που διέπει τις ασφαλιστικές συµβάσεις οι οποίες
ρυθµίζονται από την παρούσα οδηγία και καλύπτουν κινδύνουςπου βρίσκονται στα κράτη µέλη, καθορίζεται βάσει των εξήςδιατάξεων:
α) Όταν η συνήθης διαµονή του ασφαλισµένου ή το κεντρικό
του κατάστηµα βρίσκεται στο κράτος µέλος όπου και ο
κίνδυνος, την ασφαλιστική σύµβαση διέπει το δίκαιο του
κράτους µέλους αυτού. Ωστόσο, όταν το δίκαιο αυτού τουκράτους το επιτρέπει, τα συµβαλλόµενα µέρη µπορούν ναεπιλέξουν το δίκαιο µιας άλλης χώρας.
β) Όταν η συνήθης διαµονή του ασφαλισµένου ή το κεντρικό
του κατάστηµα δεν βρίσκεται στο έδαφος του κράτους
µέλους όπου και ο κίνδυνος, τα συµβαλλόµενα µέρη της
ασφαλιστικής σύµβασης µπορούν, κατ 'επιλογή τους, να
εφαρµόσουν είτε το δίκαιο του κράτους µέλους όπουβρίσκεται ο κίνδυνος είτε το δίκαιο της χώρας όπουβρίσκεται η συνήθης διαµονή ή το κεντρικό κατάστηµα τουασφαλισµένου.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—6
(1)ΕΕ αριθ.L193της 18. 7. 1983, σ. 1 .
▼B
γ) Όταν ο ασφαλισµένος ασκεί εµπορική ή βιοµηχανική
δραστηριότητα ή ελευθέριο επάγγελµα, η δε ασφαλιστικήσύµβαση καλύπτει δύο ή περισσότερους κινδύνους που
σχετίζονται µε τις δραστηριότητες αυτές και βρίσκονται σε
διάφορα κράτη µέλη, το δίκαιο που διέπει τη σύµβαση επιλέ-γεται µεταξύ των δικαίων αυτών των κρατών µελών και τουδικαίου της χώρας όπου ο ασφαλισµένος έχει τη συνήθηδιαµονή του ή το κεντρικό κατάστηµά του.
δ) Χωρίς να θίγονται οι διατάξεις των στοιχείων β) και γ), όταν
τα κράτη µέλη που αναφέρονται στα, στοιχεία αυτά παρέ-
χουν µεγαλύτερη ελευθερία επιλογής του δικαίου που διέπειτη σύµβαση, οι συµβαλλόµενοι δικαιούνται να επικαλεστούντην ελευθερία αυτή.
ε) Χωρίς να θίγονται οι διατάξεις των στοιχείων α), β) και γ),
όταν οι καλυπτόµενοι κίνδυνοι αφορούν µόνον ζηµιογόνα
περιστατικά που µπορούν να συµβούν σε άλλο κράτος µέλος
εκτός εκείνου στο οποίο βρίσκεται ο κίνδυνος, σύµφωνα µετην έννοια του άρθρου 2 στοιχείο δ), οι συµβαλλόµενοιέχουν πάντα τη δυνατότητα να επιλέξουν το δίκαιο τουπρώτου κράτους.
στ) Για τους κινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ)
σηµείοi)της πρώτης οδηγίας, τα συµβαλλόµενα µέρη
µπορούν να επιλέξουν οποιοδήποτε δίκαιο.
ζ) Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στα στοιχεία α) ή στ), το
γεγονός ότι τα συµβαλλόµενα µέρη επέλεξαν ένα ορισµένοδίκαιο δεν µπορεί, εφόσον όλα τα άλλα στοιχεία τηςκατάστασης έχουν, κατά τη στιγµή της επιλογής αυτής, εντο-πιστεί σε ένα και µόνο κράτος µέλος, να θίξει τις διατάξεις
αναγκαστικού δικαίου του κράτους αυτού, δηλαδή τις διατά-
ξεις εκείνες από τις οποίες βάσει της νοµοθεσίας τουκράτους αυτού δεν επιτρέπεται συµβατική παρέκκλιση.
η) Η επιλογή που αναφέρεται στα προηγούµενα στοιχεία
πρέπει να είναι ρητή ή να απορρέει σαφώς από τους όρουςτης σύµβασης ή τις περιστάσεις. Εάν δεν συµβαίνει κάτι
τέτοιο ή αν δεν έχει γίνει καµία επιλογή, η σύµβαση
διέπεται από το δίκαιο της χώρας µε την οποία παρουσιάζειστενότερη συνάφεια, µεταξύ των χωρών που λαµβάνονταιυπόψη κατά τους όρους των προηγούµενων στοιχείων.Ωστόσο, εάν ένα τµήµα της σύµβασης µπορεί να διαχωριστείαπό την υπόλοιπη σύµβαση και παρουσιάζει στενότερη
συνάφεια µε άλλη χώρα εκτός από εκείνες που λαµβάνονται
υπόψη σύµφωνα µε τα προηγούµενα στοιχεία, τότε, κατ 'εξαί-
ρεση, µπορεί να εφαρµοστεί για το τµήµα αυτό της σύµβασηςτο δίκαιο αυτής της χώρας. Θεωρείται ότι η σύµβαση παρου-σιάζει κατά τεκµήριο στενότερη συνάφεια µε το κράτος
µέλος όπου βρίσκεται κίνδυνος.
θ) Όταν ένα κράτος µέλος περιλαµβάνει πολλές εδαφικές
ενότητες, καθεµία από τις οποίες έχει ιδιαίτερους κανόνεςδικαίου περί ενοχών εκ συµβάσεως, για τον καθορισµό τουεφαρµοστέου δικαίου δυνάµει της παρούσας οδηγίας, κάθεενότητα θεωρείται ως χώρα.
Ένα κράτος µέλος στο οποίο διάφορες εδαφικές ενότητες
έχουν τους δικούς τους κανόνες δικαίου περί ενοχών εκ
συµβάσεων, δεν υποχρεούται να εφαρµόζει τις διατάξεις τηςπαρούσας οδηγίας επί των συγκρούσεων που ανακύπτουνανάµεσα στα δίκαια των ενοτήτων αυτών.
2.Το παρόν άρθρο δεν θίγει την εφαρµογή των κανόνων αναγ-
καστικού δικαίου της χώρας του δικάζοντος δικαστού πουδιέπουν την κατάσταση, ανεξάρτητα από το εφαρµοστέο στησύµβαση δίκαιο.
Εφόσον προβλέπεται από το δίκαιο κράτους µέλους, είναι
δυνατόν να εφαρµοστούν οι αναγκαστικού δικαίου διατάξεις τουκράτους µέλους όπου βρίσκεται ο κίνδυνος ή του κράτους µέλουςπου επιβάλλει την υποχρέωση ασφάλισης, εάν και στο βαθµό1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—7
▼B
που, σύµφωνα µε το δίκαιο των χωρών αυτών, οι διατάξεις αυτές
εφαρµόζονται ανεξάρτητα από το δίκαιο που διέπει τη σύµβαση.
Όταν η σύµβαση καλύπτει κινδύνους που βρίσκονται σε περισσό-
τερα κράτη µέλη, για την εφαρµογή της παρούσας παραγράφουθεωρείται ότι η σύµβαση αντιπροσωπεύει πολλές συµβάσειςκαθεµία από τις οποίες αναφέρεται σε ένα µόνο κράτος µέλος.
3.Με την επιφύλαξη των προηγουµένων παραγράφων, τα
κράτη µέλη εφαρµόζουν στις ασφαλιστικές συµβάσεις πουδιέπονται από την παρούσα οδηγία τους γενικούς κανόνες του
ιδιωτικού διεθνούς δικαίου τους για τις ενοχές εκ συµβάσεων.
Άρθρο 8
1.Σύµφωνα µε τους όρους του παρόντος άρθρου, οι ασφαλι-
στικές επιχειρήσεις µπορούν να προτείνουν και να συνάπτουνσυµβάσεις υποχρεωτικής ασφάλισης σύµφωνα µε τους κανόνεςτης παρούσας οδηγίας καθώς και της πρώτης οδηγίας.
2.Όταν ένα κράτος µέλος θεσπίζει την υποχρεωτική
ασφάλιση, η σύµβαση θεωρείται ότι πληροί την υποχρέωσηαυτή, µόνον εάν τηρεί τις ειδικές διατάξεις που διέπουν την ενλόγω ασφάλιση στο κράτος µέλος αυτό.
3.Όταν, σε περίπτωση υποχρεωτικής ασφάλισης, υπάρχει
σύγκρουση µεταξύ του δικαίου του κράτους µέλους όπουβρίσκεται ο κίνδυνος και του δικαίου του κράτους µέλους πουεπιβάλλει την υποχρεωτική ασφάλιση, υπερισχύει το τελευταίο
αυτό δίκαιο.
4.α) Με την επιφύλαξη των στοιχείων β) και γ) της παρούσας
παραγράφου, το άρθρο 7 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο εφαρ-
µόζεται όταν η ασφαλιστική σύµβαση καλύπτει κινδύνους
σε πολλά κράτη µέλη, από τα οποία τουλάχιστον έναεπιβάλλει υποχρεωτική ασφάλιση.
β) Εάν κατά την ηµεροµηνία κοινοποίησης της παρούσας
οδηγίας ένα κράτος µέλος επιβάλλει στις εγκατεστηµένεςστο έδαφός του επιχειρήσεις την έγκριση των γενικών και
ειδικών όρων των ασφαλιστηρίων που αφορούν υποχρεω-
τική ασφάλιση, το κράτος µέλος αυτό µπορεί, κατάπαρέκκλιση από τα άρθρα 9 και 18, να επιβάλλει τηνέγκριση ιδίων όρων και στις ασφαλιστικές επιχειρήσειςπου παρέχουν παρόµοια κάλυψη στο έδαφός του, υπό τουςόρους που προβλέπει το άρθρο 12 παράγραφος 1.
γ) Ένα κράτος µέλος µπορεί, κατά παρέκκλιση από το άρθρο
7, να ορίσει ότι εφαρµοστέο δίκαιο στη σύµβαση υποχρεω-
τικής ασφάλισης είναι το δίκαιο του κράτους που επιβάλλειτην υποχρεωτική ασφάλιση.
δ) Όταν ο ασφαλιστής υποχρεούται να δηλώσει στις αρµόδιες
αρχές του κράτους µέλους που προβλέπει την υποχρεωτικήασφάλιση κάθε παύση της εγγύησης, η παύση αυτήαντιτάσσεται έναντι των ζηµιωθέντων τρίτων µόνο υπό
τους όρους που προβλέπει η νοµοθεσία του κράτους αυτού.
5.α) Τα κράτη µέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τους κινδύ-
νους για τους οποίους η νοµοθεσία τους προβλέπει
υποχρεωτική ασφάλιση, αναφέροντας:
—τις ειδικές διατάξεις που διέπουν την ασφάλιση αυτή,
—τα στοιχεία τα οποία πρέπει να περιλαµβάνει το πιστο-
ποιητικό που ο ασφαλιστής υποχρεούται να χορηγήσειστον ασφαλισµένο, όταν το κράτος αυτό ζητά να αποδει-
χθεί ότι η υποχρέωση ασφάλισης έχει τηρηθεί. Τα
κράτη µέλη µπορούν να απαιτήσουν να περιλαµβάνεταιµεταξύ των στοιχείων αυτών δήλωση του ασφαλιστούότι η σύµβαση είναι σύµφωνη µε τις ειδικές διατάξειςπου διέπουν τη συγκεκριµένη ασφάλιση.
β) Η Επιτροπή δηµοσιεύει τις πληροφορίες του στοιχείου α)
στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων .1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—8
▼B
γ) Τα κράτη µέλη δέχονται ως απόδειξη ότι έχει τηρηθεί η
υποχρεωτική ασφάλιση, έγγραφο το περιεχόµενο τουοποίου είναι σύµφωνο µε το στοιχείο α) δεύτερη
περίπτωση.
Άρθρο 9
1.Στο άρθρο 9 και το άρθρο 11 παράγραφος 1 της πρώτης
οδηγίας, το τελευταίο εδάφιο αντικαθίσταται από το ακόλουθοκείµενο:
«Ωστόσο, οι πληροφορίες που προβλέπονται στα στοιχεία α)
και β) όσον αφορά τους γενικούς και ειδικούς όρους και τατιµολόγια δεν απαιτούνται όταν πρόκειται για τους κινδύνους
που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ). »
2.Στα άρθρα 8και 10 της πρώτης οδηγίας, η παράγραφος 3
αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείµενο:
«3.Ο σηµερινός συντονισµός δεν εµποδίζει τα κράτη µέλη να
διατηρούν ή να εισάγουν νοµοθετικές, κανονιστικές ή διοικη-τικές διατάξεις, ιδίως όσον αφορά την ανάγκη τεχνικήςκατάρτισης των διοικητικών στελεχών, καθώς και την έγκρισητου καταστατικού, των γενικών και ειδικών όρων των ασφαλιστη-
ρίων, των τιµολογίων και κάθε άλλου εγγράφου που είναι
απαραίτητο για την οµαλή άσκηση του ελέγχου.
Ωστόσο, όσον αφορά τους κινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο
5 στοιχείο δ), τα κράτη µέλη δεν θεσπίζουν διατάξεις που απαι-
τούν την έγκριση ή τη συστηµατική κοινοποίηση των γενικών
και ειδικών όρων των ασφαλιστηρίων, των τιµολογίων καιάλλων εντύπων που προτίθεται να χρησιµοποιήσει η επιχείρησηστις σχέσεις της µε τους ασφαλιζόµενους. Για να ελέγχουν τηντήρηση των νοµοθετικών, διοικητικών και κανονιστικών διατά-
ξεων σχετικα µε τους κινδύνους αυτούς, τα κράτη µέλη µπορούν
να απαιτούν µόνο τη µη συστηµατική κοινοποίηση αυτών τωνόρων και λοιπών εγγράφων, χωρίς η απαίτηση αυτή να µπορείνα συνιστά για την επιχείρηση προϋπόθεση για την άσκηση τηςδραστηριότητάς της.
Όσον αφορά τους κινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοι-
χείο δ), τα κράτη µέλη δεν µπορούν να διατηρήσουν ή ναθεσπίσουν την αρχή της προηγούµενης κοινοποίησης ή τηςέγκρισης των προτεινόµενων αυξήσεων των τιµολογίων, παράµόνο στα πλαίσια ενός γενικού συστήµατος ελέγχου των τιµών.
Ο σηµερινός συντονισµός δεν εµποδίζει επίσης τα κράτη µέλη
να υποβάλλουν σε έλεγχο τις επιχειρήσεις οι οποίες έχουνζητήσει ή λάβει την άδεια για τον κλάδο 18του σηµείου Α τουπαραρτήµατος, για το προσωπικό και το υλικό που έχουν άµεσα
ή έµµεσα στη διάθεσή τους, καθώς και για τα προσόντα του
ιατρικού προσωπικού και την ποιότητα του εξοπλισµού πουδιαθέτουν για να ανταποκριθούν στις υποχρέωσεις που επιβάλλειο κλάδος αυτός. »
Άρθρο 10
Το άρθρο 19 της πρώτης οδηγίας συµπληρώνεται µε την
ακόλουθη παράγραφο:
«3.Κάθε κράτος µέλος λαµβάνει όλα τα κάταλληλα µέτρα
ώστε οι αρχές που ελέγχουν τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις να
διαθέτουν τις απαραίτητες εξουσίες και τα µέσα για την εποπτεία
των δραστηριοτήτων των εγκατεστηµένων στο έδαφός του ασφα-λιστικών επιχειρήσεων, συµπεριλαµβανοµένων τωνδραστηριοτήτων που ασκούνται εκτός του εδάφους του, σύµφωναµε τις οδηγίες του Συµβουλίου που αφορούν τις δραστηριότητεςαυτές, και µε σκοπό την εφαρµογή τους.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—9
▼B
Οι εξουσίες και τα µέσα αυτά πρέπει ιδίως να παρέχουν στις
αρχές ελέγχου τη δυνατότητα:
—να ενηµερώνονται λεπτοµερώς για την κατάσταση της
επιχείρησης και το σύνολο των δραστηριοτήτων της µε τους
εξής κυρίως τρόπους:
—συλλέγοντας πληροφορίες ή απαιτώντας την υποβολή
εγγράφων σχετικών µε την ασφαλιστική δραστηριότητα,
—προβαίνοντας σε επί τόπου ελέγχους στα γραφεία της
επιχείρησης,
—να λαµβάνουν, ως προς την επιχείρηση, όλα τα κατάλληλα
και αναγκαία µέτρα ώστε, αφενός µεν, οι δραστηριότητές τηςνα είναι σύµφωνες µε τις νοµοθετικές, κανονιστικές καιδιοικητικές διατάξεις που υποχρεούται να τηρεί στα διάφορακράτη µέλη, και κυρίως µε το πρόγραµµα δραστηριοτήτων,
εφόσον τούτο παραµένει υποχρεωτικό, αφετέρου δε, να
αποφευχθεί ή εξαλειφθεί κάθε ανωµαλία που θα έθιγε τασυµφέροντα των ασφαλισµένων,
—να φροντίζουν ώστε να εφαρµόζονται τα µέτρα που απαιτούν
οι αρχές ελέγχου, εν αναγκή µε αναγκαστική εκτέλεση, ενδε-
χοµένως διά της δικαστικής οδού.
Τα κράτη µέλη µπορούν επίσης να ορίσουν ότι οι αρχές ελέγχου
θα έχουν τη δυνατότητα να απαιτούν κάθε πληροφορία σχετικήµε τις ασφαλιστικές συµβάσεις που κατέχουν οι διαµεσο-λαβητές.»
Άρθρο 11
1.Το άρθρο 21 της πρώτης οδηγίας καταργείται.
2.Καθε κράτος µέλος επιτρέπει, βάσει του εθνικού του
δικαίου, στις εγκατεστηµένες στο έδαφός του επιχειρήσεις ναµεταβιβάζουν το σύνολο ή µέρος του χαρτοφυλακίου ασφαλι-στικών συµβάσεων, για τις οποίες το εν λόγω κράτος είναι αυτόόπου βρίσκεται ο κίνδυνος, σε εκδοχέα εγκατεστηµένο στο ίδιο
κράτος µέλος, εφόσον οι ελεγκτικές αρχές του κράτους µέλους
όπου βρίσκεται η εταιρική έδρα του εκδοχέα πιστοποιήσουν ότιο τελευταίος, λαµβανοµένης υπόψη της µεταβίβασης, διαθέτει τοαναγκαίο περιθώριο φερεγγύοτητας.
3.Κάθε κράτος µέλος επιτρέπει, βάσει του εθνικού του
δικαίου, στις εγκατεστηµένες στο έδαφός του επιχειρήσεις ναµεταβιβάζουν το σύνολο ή µέρος του χαρτοφυλακίου συµβάσεωνπου έχουν συνάψει υπό τις περιστάσεις του άρθρου 12παράγραφος 1, σε εκδοχέα εγκατεστηµένο στο κράτος µέλος
της παροχής υπηρεσιών εφόσον οι ελεγκτικές αρχές του κράτους
µέλους όπου βρίσκεται η εταιρική έδρα του εκδοχέα πιστοποιή-σουν ότι ο τελευταίος, λαµβανοµένης υπόψη της µεταβίβασης,διαθέτει το αναγκαίο περιθώριο φερεγγυότητας.
4.Κάθε κράτος µέλος επιτρέπει, βάσει του εθνικού του
δικαίου, στις εγκατεστηµένες στο έδαφός του επιχειρήσεις ναµεταβιβάζουν το σύνολο ή µέρος του χαρτοφυλακίου συµβάσεωνπου έχουν συνάψει υπό τις περιστάσεις του άρθρου 12παράγραφος 1, σε εκδοχέα εγκατεστηµένο στο ίδιο κράτος
µέλος, εφόσον οι ελεγκτικές αρχές του κράτους µέλους όπου
βρίσκεται η εταιρική έδρα του εκδοχέα πιστοποιήσουν ότι οτελευταίος λαµβανοµένης υπόψη της µεταβίβασης, διαθέτει τοαναγκαίο περιθώριο φερεγγυότητας και συγκεντρώνει τιςπροϋποθέσεις των άρθρων 13 έως και 16 στο κράτος µέλοςπαροχής των υπηρεσιών.
5.Στις περιπτώσεις των παραγράφων 3 και 4, οι ελεγκτικές
αρχές του κράτους µέλους όπου είναι εγκατεστηµένη η εκχω-ρούσα επιχείρηση επιτρέπουν τη µεταβίβαση αφού λάβουν τη
συγκατάθεση της ελεγκτικής αρχής του κράτους µέλους της
παροχής υπηρεσιών.
6.Εάν, βάσει του εθνικού του δικαίου, ένα κράτος µέλος
επιτρέπει στις εγκατεστηµένες στο έδαφός του επιχειρήσεις να1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—10
▼B
µεταβιβάζουν το σύνολο ή µέρος του χαρτοφυλακίου συµβάσεων
σε εκδοχέα εγκατεστηµένο σε άλλο κράτος µέλος, εκτός τουκράτους µέλους της παροχής των υπηρεσιών, οφείλει, να βεβαι-
ωθεί ότι πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:
—οι ελεγκτικές αρχές του κράτους µέλους όπου βρίσκεται η
εταιρική έδρα του εκδοχέα πιστοποιούν ότι ο τελευταίοςδιαθέτει, λαµβανοµένης υπόψη της µεταβίβασης, το αναγκαίοπεριθώριο φερεγγυότητας,
—είναι σύµφωνο το κράτος µέλος όπου είναι εγκατεστηµένος ο
εκδοχέας,
—ο εκδοχέας πληροί, στο κράτος µέλος της παροχής των
υπηρεσιών, τους όρους των άρθρων 13 έως και 16, το δίκαιοαυτού του κράτους µέλους προβλέπει τη δυνατότητα µιαςτέτοιας µεταβίβασης, το κράτος δε αυτό συµφωνεί για τηµεταβίβαση.
7.Η µεταβίβαση για την οποία δόθηκε άδεια σύµφωνα µε το
παρόν άρθρο δηµοσιεύεται στο κράτος µέλος όπου βρίσκεται οκίνδυνος, σύµφωνα µε τους όρους που προβλέπονται από το
εθνικό δίκαιο. Η µεταβίβαση αυτή είναι αυτοδικαίως αντιτάξιµη
έναντι των ασφαλιζοµένων των υπέρ ων η ασφάλιση, καθώς καιέναντι όσων έλκουν δικαιώµατα ή υπέχουν υποχρεώσεις πουαπορρέουν από τις εκχωρούµενες συµβάσεις.
Με τη διάταξη αυτή δεν θίγεται το δικαίωµα των κρατών µελών
να ορίσουν ότι οι ασφαλισµένοι έχουν τη δυνατότητα να καταγ-γείλουν τη σύµβαση µέσα σε ορισµένη προθεσµία από τη
µεταβίβαση.
ΤΙΤΛΟΣIII
Ιδιαίτερες διατάξεις περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
Άρθρο 12
1.Οι διατάξεις του τίτλου αυτού εφαρµόζονται όταν µια ασφα-
λιστική επιχείρηση καλύπτει, από εγκατάστασή τηςευρισκόµενη σε κράτος µέλος, έναν κίνδυνο ευρισκόµενο, κατάτην έννοια του άρθρου 2 στοιχείο δ), σε άλλο κράτος µέλος. Τοτελευταίο αυτό αποτελεί το κράτος µέλος παροχής υπηρεσιώνκατά την έννοια του παρόντος τίτλου.
2.Οι διατάξεις του παρόντος τίτλου δεν ισχύουν για τις
πράξεις και επιχειρήσεις ούτε για τους οργανισµούς που εξαι-
ρούνται από την πρώτη οδηγία, ούτε και για τους κινδύνους που
καλύπτουν οι οργανισµοί δηµοσίου δικαίου οι αναφερόµενοι στοάρθρο 4 της ίδιας οδηγίας.
Οι διατάξεις του παρόντος τίτλου δεν εφαρµόζονται στις ασφαλι-
στικές συµβάσεις που καλύπτουν κινδύνους καταταγµένους στουςακόλουθους αριθµούς του σηµείου Α του παραρτήµατος τηςπρώτης οδηγίας:
—αριθ.1:
όσον αφορά τα εργατικά ατυχήµατα,
—αριθ.13:
όσον αφορά την αστική ευθύνη από την πυρηνική ενέργεια
και την αστική ευθύνη από φαρµακευτικά προϊόντα,
—αριθ.9και 13:
όσον αφορά την υποχρεωτική ασφάλιση οικοδοµικών εργα-
σιών.
Το Συµβούλιο θα εξετάσει τις εξαιρέσεις αυτές την 1η Ιουλίου
1998το αργότερο.
3.Έως ότου επιτευχθεί ο συντονισµός που αναφέρεται στο
άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχείο γ) της πρώτης οδηγίας, ηΟµοσπονδιακή ∆ηµοκρατία της Γερµανίας µπορεί να διατηρήσει1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—11
▼M1
▼B
▼B
την απαγόρευση σώρευσης στο έδαφός της, υπό καθεστώς
παροχής υπηρεσιών, της ασφάλισης ασθενείας µε άλλουςκλάδους.
Άρθρο 12α
1.Το παρόν άρθρο εφαρµόζεται στην περίπτωση επιχειρή-
σεως η οποία, µέσω εγκατάστασής της ευρισκοµένης σε ένα
κράτος µέλος, καλύπτει κινδύνους, κατατασσοµένους στονκλάδο 10 του σηµείου Α του παραρτήµατος της οδηγίας 73 /239/
ΕΟΚ, εκτός της αστικής ευθύνης του µεταφορέα, που ευρί-σκονται σε άλλο κράτος µέλος.
2.Το κράτος µέλος παροχής υπηρεσιών απαιτεί από την
επιχείρηση να καταστεί µέλος του εθνικού του γραφείου καιτου εθνικού του ταµείου εγγυήσεως και να συνεισφέρει στη
χρηµατοδότησή τους.
Πάντως, η επιχείρηση δεν υποχρεούται να προβαίνει σε οποι-
αδήποτε πληρωµή ή συνεισφορά στο γραφείο και στο ταµείο
του κράτους µέλους παροχής υπηρεσιών, για τους κινδύνους που
καλύπτονται υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών, πέραν εκείνωνπου υπολογίζονται επί της ιδίας βάσεως όπως και για τις επιχει-ρήσεις που καλύπτουν κινδύνους, εκτός της ευθύνης τουµεταφορέα, του κλάδου 10, µέσω εγκαταστάσεως στο κράτος
αυτό, σε συνάρτηση µε τα έσοδά της από ασφάλιστρα αυτού του
κλάδου σε αυτό το κράτος µέλος ή µε τον αριθµό των κινδύνωντου κλάδου αυτού που καλύφθηκαν στο εν λόγω κράτος µέλος.
3.Η παρούσα οδηγία δεν αποτελεί εµπόδιο προκειµένου να
υποχρεούνται οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που παρέχουνυπηρεσίες να τηρούν τους κανόνες του κράτους µέλους παροχήςυπηρεσιών που αφορούν την κάλυψη επηυξηµένων κινδύνωνεφόσον αυτοί ισχύουν για τις εγκατεστηµένες επιχειρήσεις.
4.Το κράτος µέλος παροχής υπηρεσιών απαιτεί από την
επιχείρηση να εξασφαλίζει ότι τα πρόσωπα που υποβάλλουναίτηση αποζηµίωσης συνεπεία γεγονότων που συνέβησαν στοέδαφός του, δεν θα τίθεται σε λιγότερο ευνοϊκή θέση λόγω του
ότι η εν λόγω επιχείρηση καλύπτει κίνδυνο, εκτός της αστικής
ευθύνης του µεταφορέα, του κλάδου 10, υπό καθεστώς παροχήςυπηρεσιών και όχι µέσω εγκαταστάσεως στο κράτος αυτό.
Για το σκοπό αυτό, το κράτος µέλος παροχής υπηρεσιών απαιτεί
από την ασφαλιστική επιχείρηση να ορίσει αντιπρόσωπο µεκατοικία ή εγκατάσταση στο έδαφός του, ο οποίος θα συλλέγειόλες τις απαραίτητες πληροφορίες τις σχετικές µε τις απαιτή-σεις, θα διαθέτει επαρκείς εξουσίες για να αντιπροσωπεύει την
επιχείρηση έναντι των προσώπων που υπέστησαν ζηµίες και θα
µπορούσαν να προβάλουν αξίωση αποζηµίωσης, συµπεριλαµβα-νοµένης και της ικανοποίησης αυτών των αξιώσεων, και για νατην αντιπροσωπεύει ή, εφόσον απαιτείται, να φροντίζει για τηναντιπροσώπευσή της ενώπιον των δικαστηρίων και των αρχώναυτού του κράτους µέλους σχετικά µε τις αξιώσεις αυτές.
Είναι επίσης δυνατόν να κληθεί ο αντιπρόσωπος να αντιπροσω-
πεύσει την επιχείρηση ενώπιον των αρµοδίων αρχών του
κράτους παροχής υπηρεσιών σχετικά µε τον έλεγχο της ύπαρξης
και της ισχύος ασφαλιστηρίων που έχουν ως αντικείµενο τηνασφάλιση της αστικής ευθύνης από αυτοκίνητα οχήµατα.
Το κράτος µέλος της παροχής υπηρεσιών δεν µπορεί να απαιτεί
από τον αντιπρόσωπο να αναλαµβάνει για λογαριασµό τηςεπιχείρησης η οποία τον εξουσιοδότησε, δραστηριότητες άλλες,πέραν από εκείνες που προβλέπονται στο δεύτερο και τρίτοεδάφιο. Ο αντιπρόσωπος δεν δικαιούται να αναλαµβάνει, γιαλογαριασµό της επιχείρησης αυτής, δραστηριότητα συνισταµένη
στην πρωτασφάλιση.
Ο διορισµός του αντιπροσώπου δεν συνιστά καθ 'εαυτόν άνοιγµα
υποκαταστήµατος ή πρακτορείου κατά την έννοια του άρθρου 61988L0357—EL—20.11.1990—001.001—12
▼M1
▼M1
παράγραφος 2 στοιχείο β) της οδηγίας 73 /239/ΕΟΚ, ο δε αντι-
πρόσωπος δεν θεωρείται ως εγκατάσταση κατά την έννοια τουάρθρου 2 στοιχείο γ) της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 13
Η νοµοθεσία των κρατών µελών θα πρέπει να επιτρέπει σε µια
επιχείρηση εγκατεστηµένη σε κράτος µέλος να µπορεί νακαλύψει στο κράτος αυτό, υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών,τους εξής τουλάχιστον κινδύνους:
—τους µεγάλους κινδύνους, όπως ορίζονται στο άρθρο 5 στοι-
χείο δ) της πρώτης οδηγίας,
—τους κινδύνους, εκτός από εκείνους που ορίζονται στο άρθρο
5 στοιχείο δ), της πρώτης οδηγίας, τους υπαγοµένους στους
κλάδους για τους οποίους η εν λόγω εγκατάσταση δενδιαθέτει άδεια.
Άρθρο 14
Κάθε επιχείρηση που προτίθεται να παρέχει υπηρεσίες υποχ-
ρεούται να ενηµερώσει προηγουµένως τις αρµόδιες αρχές τουκράτους µέλους της έδρας και, ενδεχοµένως, του κράτους µέλουςτης οικείας εγκατάστασης, δηλώνοντας το κράτος ή τα κράτηµέλη όπου σκοπεύει να παρέχει υπηρεσίες, καθώς και τη φύση
των κινδύνων που προτίθεται να καλύπτει.
Οι αρχές αυτές µπορούν να απαιτήσουν να τους υποβάλλονται τα
στοιχεία ή τα δικαιολογητικά που αναφέρονται στο άρθρο 9 ήστο άρθρο 11 της πρώτης οδηγίας.
Άρθρο 15
1.Με την επιφύλαξη του άρθρου 16, κάθε κράτος µέλος στο
οποίο προτίθεται µια επιχείρηση να παρέχει υπηρεσίες µπορείνα εξαρτήσει την πρόσβαση στη δραστηριότητα αυτή από
διοικητική άδεια ·για το σκοπό αυτό, µπορεί να απαιτήσει από
την επιχείρηση:
α) να προσκοµίσει πιστοποιητικό των αρµοδίων αρχών του
κράτους της έδρας ότι διαθέτει για το σύνολο των δραστηριο-
τήτων της το ελάχιστο περιθώριο φερεγγυότητας σύµφωνα µε
τα άρθρα 16 και 17 της πρώτης οδηγίας και ότι η άδεια, βάσειτου άρθρου 7 παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας, επιτρέπειστην επιχείρηση να εργασθεί εκτός του κράτους µέλουςεγκατάστασης ·
β) να προσκοµίσει πιστοποιητικό των αρµοδίων αρχών του
κράτους µέλους εγκατάστασης, που να αναφέρει τους κλάδουςστους οποίους η ενδιαφερόµενη επιχείρηση δικαιούται να
ασκήσει δραστηριότητα και να βεβαιώνει ότι οι αρχές αυτές
δεν έχουν αντίρρηση να αναλάβει η επιχείρηση δραστη-ριότητα παροχής υπηρεσιών ·
γ) να υποβάλλει πρόγραµµα δραστηριοτήτων, το οποίο θα
περιέχει τα εξής στοιχεία:
—τη φύση των κινδύνων που η επιχείρηση προτίθεται να
καλύπτει στο κράτος µέλος παροχής των υπηρεσιών,
—τους γενικούς και ειδικούς όρους των ασφαλιστηρίων, τα
οποία προτίθεται να χρησιµοποιεί στο κράτος αυτό,
—τα τιµολόγια που η επιχείρηση σκοπεύει να εφαρµόζει σε
κάθε κατηγορία έργασιών,
—τα κάθε είδους έντυπα που προτίθεται να χρησιµοποιεί
στις σχέσεις της µε τους ασφαλισµένους, εφόσον αυτάαπαιτούνται και από τις εγκατεστηµένες επιχειρήσεις.
Κάθε κράτος µέλος, στο έδαφος του οποίου µια επιχείρηση
προτίθεται να παρέχει υπηρεσίες κάλυψης των κινδύνων του1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—13
▼B
▼M1
▼M1
κλάδου 10, πλην της αστικής ευθύνης του µεταφορέα, δύναται να
απαιτήσει από την επιχείρηση:
—να κοινοποιήσει το όνοµα και τη διεύθυνση του αντιπρο-
σώπου του αρµοδίου για τη διευθέτηση των απαιτήσεων, πουαναφέρεται στο άρθρο 12α παράγραφος 4,
—να προσκοµίσει δήλωση ότι η επιχείρηση έχει γίνει µέλος
του εθνικού γραφείου και του εθνικού ταµείου εγγύησης τουκράτους µέλους παροχής υπηρεσιών.
2.Οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους παροχής υπηρεσιών
µπορούν να απαιτούν να τους υποβάλλονται τα στοιχεία πουαναφέρονται στην παράγραφο 1 στοιχείο γ) στην επίσηµη
γλώσσα του κράτους αυτού.
3.Οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους παροχής των υπηρε-
σιών διαθέτουν προθεσµία έξι µηνών, υπολογιζόµενη από τηνηµέρα παραλαβής των εγγράφων που αναφέρονται στηνπαράγραφο 1, για να χορηγήσουν ή να αρνηθούν την άδεια, µεκριτήριο το αν τα στοιχεία του προγράµµατος δραστηριοτήτωνπου έχει υποβάλλει η επιχείρηση συµβιβάζονται ή όχι µε τις
ισχύουσες στο εν λόγω κράτος νοµοθετικές, διοικητικές ή κανο-
νιστικές διατάξεις.
4.Αν οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους παροχής υπηρε-
σιών δεν έχουν αποφασίσει κατά τη λήξη της προθεσµίας πουαναφέρεται στην παράγραφο 3, λογίζεται ότι η αίτηση άδειαςαπορρίφθηκε.
5.Κάθε απόφαση που απορρίπτει αίτηση για τη χορήγηση
άδειας ή για τη χορήγηση πιστοποιητικού που αναφέρεται στην
παράγραφο 1 στοιχείο α) ή β), πρέπει να είναι σαφώς αιτιολογη-
µένη και να κοινοποιείται στην ενδιαφερόµενη επιχείρηση.
6.Κάθε κράτος µέλος θεσπίζει ένδικο µέσο κατά της απόρ-
ριψης των αιτήσεων άδειας ή αιτήσεων χορήγησης τουπιστοποιητικού που αναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο α)ή β).
Άρθρο 16
1.Κάθε κράτος µέλος στο έδαφος του οποίου µια επιχείρηση
προτίθεται να καλύπτει, υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών, τουςκινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) της πρώτηςοδηγίας απαιτεί από την επιχείρηση:
α) να προσκοµίσει πιστοποιητικό των αρµοδίων αρχών του
κράτους µέλους της έδρας στο οποίο να εµφαίνεται ότι
διαθέτει για το σύνολο των δραστηριοτήτων της το ελάχιστοπεριθώριο φερεγγυότητας σύµφωνα µε τα άρθρα 16 και 17της πρώτης οδηγίας και ότι η άδεια, βάσει του άρθρου 7παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας, της επιτρέπει να εργασθείεκτός του κράτους µέλους της εγκατάστασης ·
β) να προσκοµίσει πιστοποιητικό των αρµόδιων αρχών του
κράτους µέλους εγκατάστασης, που να αναφέρει τους κλάδουςτους οποίους η ενδιαφερόµενη επιχείρηση έχει άδεια ναασκεί και να βεβαιώνει ότι οι αρχές αυτές δεν έχουν προβάλει
αντιρρήσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών από την
επιχείρηση αυτή ·
γ) να δηλώσει τη φύση των κινδύνων που προτίθεται να ασφα-
λίζει στο κράτος µέλος παροχής των υπηρεσιών.
Κάθε κράτος µέλος, στο έδαφος του οποίου µια επιχείρηση
προτίθεται να παρέχει υπηρεσίες κάλυψης των κινδύνων του
κλάδου 10, πλην της αστικής ευθύνης του µεταφορέα, δύναται
να απαιτήσει από την επιχείρηση:
—να κοινοποιήσει το όνοµα και τη διεύθυνση του αντιπρο-
σώπου του αρµοδίου για τη διευθέτηση των απαιτήσεων, πουαναφέρεται στο άρθρο 12α παράγραφος 4,1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—14
▼B
▼M1
▼M1
—να προσκοµίσει δήλωση ότι η επιχείρηση έχει γίνει µέλος
του εθνικού γραφείου και του εθνικού ταµείου εγγύησης τουκράτους µέλους παροχής υπηρεσιών.
2.Κάθε κράτος µέλος θεσπίζει ένδικο µέσο κατά της απόρ-
ριψης των αιτήσεων χορήγησης του πιστοποιητικού που
αναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο α) ή β).
3.Η επιχείρηση µπορεί να αρχίσει τις δραστηριότητές της
από την ηµεροµηνία κατά την οποία βεβαιώνεται ότι οι αρχέςτου κράτους µέλους παροχής των υπηρεσιών έχουν λάβει τα
έγγραφα που αναφέρονται στην παράγραφο 1.
4.Το παρόν άρθρο εφαρµόζεται επίσης και όταν το κράτος
µέλος, στο οποίο η επιχείρηση προτίθεται να παράσχει υπηρε-σίες κάλυψης κινδύνων ασχέτων προς αυτούς του άρθρου 5στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας, δεν εξαρτά την πρόσβαση στη
δραστηριότητα αυτή από τη χορήγηση διοικητικής άδειας.
Άρθρο 17
1.Όταν η επιχείρηση που αναφέρεται στο άρθρο 14
προτίθεται να επιφέρει τροποποιήσεις στα στοιχεία που αναφέ-ρονται στο άρθρο 15 παράγραφος 1 στοιχείο γ), ή στο άρθρο 16
παράγραφος 1 στοιχείο γ), υποβάλλει τις τροποποιήσεις αυτές
στις αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους της παροχής των υπηρε-σιών. Η υλοποίηση των τροποποιήσεων αυτών γίνεται βάσει τουάρθρου 15 παράγραφος 3 και του άρθρου 16 παράγραφος 3 αντι-στοίχως.
2.Όταν η επιχείρηση που αναφέρεται στο άρθρο 14
προτίθεται να επεκτείνει τη δραστηριότητά της στην κάλυψηάλλων κινδύνων εκτός από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 5στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας, ακολουθείται η διαδικασία πουπεριγράφεται στα άρθρα 14 και 15.
3.Όταν η επιχείρηση που αναφέρεται στο άρθρο 14
προτίθεται να επεκτείνει τη δραστηριότητά της σε κινδύνουςπου αναφέρονται είτε στο άρθρο 5 στοιχείο δ) της πρώτηςοδηγίας, είτε στο άρθρο 16 παράγραφος 4 της παρούσας οδηγίας,ακολουθείται η διαδικασία που περιγράφεται στα άρθρα 14 και
16.
Άρθρο 18
1.Ο παρών συντονισµός δεν εµποδίζει τα κράτη µέλη να
διατηρήσουν ή να εισαγάγουν νοµοθετικές, κανονιστικές ή
διοικητικές διατάξεις, ιδίως όσον αφορά την έγκριση των
γενικών και ειδικών όρων των ασφαλιστηρίων συµβολαίων, καιεντύπων κάθε είδους που χρησιµοποιούνται στις σχέσεις µετους ασφαλισµένους, των τιµολογίων και εγγράφων κάθε είδουςπου είναι απαραίτητα για την κανονική άσκηση του ελέγχου,εφόσον οι κανόνες του κράτους µέλους εγκατάστασης δεν επαρ-
κούν για την εξασφάλιση του απαραίτητου επιπέδου προστασίας
και οι απαιτήσεις του κράτους µέλους παροχής υπηρεσιών δενυπερβαίνουν τα όρια που είναι αναγκαία για το σκοπό αυτό.
2.Ωστόσο, όσον αφορά τους κινδύνους που αναφέρονται στο
άρθρο 5 στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας, τα κράτη µέλη δεν
θεσπίζουν διατάξεις που απαιτούν την έγκριση ή τη συστηµατική
κοινοποίηση των γενικών και ειδικών όρων των ασφαλιστηρίωνσυµβολαίων, των τιµολογίων και εντύπων κάθε είδους πουπροτίθεται να χρησιµοποιήσει η επιχείρηση στις σχέσεις τηςµε τους ασφαλισµένους. Προκειµένου να ελέγξουν την τήρηση
των νοµοθετικών, διοικητικών ή κανονιστικών διατάξεων
σχετικά µε τους κινδύνους αυτούς, τα κράτη µέλη µπορούν νααπαιτήσουν µη συστηµατική κοινοποίηση των όρων αυτών καιτων λοιπών εγγράφων, χωρίς όµως η τήρηση της υποχρέωσηςαυτής να συνιστά για την επιχείρηση απαραίτητη προϋπόθεσηγια την άσκηση της δραστηριότητάς της.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—15
▼B
▼B
3.Για τους κινδύνους του άρθρου 5 στοιχείο δ) της πρώτης
οδηγίας, τα κράτη µέλη δικαιούνται να διατηρήσουν σε ισχύ ήνα θεσπίσουν την προηγούµενη κοινοποίηση ή την έγκριση των
προτεινοµένων αυξήσεων των τιµολογίων µόνο στα πλαίσια ενός
γενικού συστήµατος ελέγχου των τιµών.
Άρθρο 19
1.Κάθε επιχείρηση που λειτουργεί υπό καθεστώς παροχής
υπηρεσιών υποχρεούται να υποβάλλει στις αρµόδιες αρχές τουκράτους µέλους της παροχής των υπηρεσιών οποιοδήποτεέγγραφο της ζητηθεί για τους σκοπούς της εφαρµογής του
παρόντος άρθρου, εφόσον οι επιχειρήσεις που είναι εγκατεστη-
µένες στο εν λόγω κράτος υπέχουν παρόµοια υποχρέωση.
2.Αν οι αρµόδιες αρχές ενός κράτους µέλους διαπιστώσουν
ότι µια επιχείρηση που λειτουργεί υπό καθεστώς παροχής
υπηρεσιών στο έδαφός του, δεν τηρεί τους κανόνες δικαίου αυτού
του κράτους µέλους που ισχύουν στη συγκεκριµένη περίπτωση,τότε οι αρχές αυτές καλούν την εν λόγω επιχείρηση να θέσειτέρµα στην αντικανονική αυτή κατάσταση.
3.Αν η εν λόγω επιχείρηση δεν ανταποκριθεί στην
πρόσκληση που αναφέρεται στην παράγραφο 2, οι αρµόδιεςαρχές του κράτους µέλους της παροχής των υπηρεσιών ενηµερώ-νουν σχετικά τις αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους τηςεγκατάστασης. Οι τελευταίες λαµβάνουν όλα τα κατάλληλα
µέτρα ώστε η εν λόγω επιχείρηση να θέσει τέρµα στην αντικα-
νονική αυτή κατάσταση. Η φύση των µέτρων αυτώνανακοινώνεται στις αρχές του κράτους µέλους παροχής τωνυπηρεσιών.
Οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους παροχής των υπηρεσιών
µπορούν επίσης να απευθυνθούν στις αρµόδιες αρχές τουκράτους της έδρας της ασφαλιστικής επιχείρησης, όταν οιπαροχές υπηρεσιών διενεργούνται από υποκατάστηµα ή πρακτο-ρείο.
4.Αν, παρά τα ληφθέντα από το κράτος µέλος της εγκατά-
στασης µέτρα ή σε περίπτωση έλλειψης ή ανεπάρκειας τωνµέτρων αυτών, στο ενδιαφερόµενο κράτος, η επιχείρηση εξακο-λουθεί να παραβιάζει τους ισχύοντες κανόνες στο κράτος µέλος
της παροχής των υπηρεσιών, το τελευταίο, αφού ενηµερώσει
σχετικά τις ελεγκτικές αρχές του κράτους µέλους της εγκατά-στασης µπορεί να λάβει τα κατάλληλα µέτρα για την πρόληψηνέων παραβάσεων και, εφόσον είναι απόλυτα αναγκαίο, νααπαγορεύσει στην επιχείρηση να συνεχίσει να συνάπτει ασφαλι-
στικές συµβάσεις υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών στο έδαφός
του. Στην περίπτωση κινδύνων, εκτός από αυτούς που αναφέ-ρονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας τα εν λόγωµέτρα περιλαµβάνουν και την ανάκληση της άδειας που αναφέ-ρεται στο άρθρο 15. Τα κράτη µέλη παρέχουν, στο µέτρο τουδυνατού, τη δυνατότητα της διενέργειας στο έδαφός τους των
αναγκαίων για τα µέτρα αυτά κοινοποιήσεων.
5.Οι προηγούµενες διατάξεις δεν θίγουν το δικαίωµα των
κρατών µελών να τιµωρούν παραβάσεις που διαπράττονται στο
έδαφός τους.
6.Εάν η επιχείρηση που έχει διαπράξει την παράβαση
διαθέτει εγκατάσταση ή περιουσιακά στοιχεία στο κράτος µέλοςτης παροχής των υπηρεσιών, οι ελεγκτικές αρχές του κράτους
αυτού µπορούν, σύµφωνα µε την εθνική νοµοθεσία, να επιβάλουν
στην εγκατάσταση αυτή ή στα περιουσιακά αυτά στοιχεία τιςδιοικητικές κυρώσεις που προβλέπονται γι 'αυτή την παράβαση.
7.Κάθε µέτρο που λαµβάνεται βάσει των παραγράφων 2 έως
και 6 και συνεπάγεται κυρώσεις ή περιορισµούς στην άσκησητης παροχής υπηρεσιών, πρέπει να αιτιολογείται δεόντως και νακοινοποιείται στην ενδιαφερόµενη επιχείρηση. Τα µέτρα αυτάυπόκεινται σε ένδικα µέσα στο κράτος µέλος στο οποίοελήφθησαν.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—16
▼B
8.Όταν έχουν ληφθεί µέτρα βάσει του άρθρου 20 της πρώτης
οδηγίας, οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους της παροχής τωνυπηρεσιών ενηµερώνονται σχετικά από τις αρχές που έλαβαν τα
µέτρα αυτά και, εάν πρόκειται για µέτρα λαµβανόµενα δυνάµει
των παραγράφων 1 και 3 του εν λόγω άρθρου, θεσπίζουν κάθεκατάλληλο µέτρο προστασίας των συµφερόντων των ασφαλι-σµένων.
Σε περίπτωση ανάκλησης της άδειας βάσει του άρθρου 22 της
πρώτης οδηγίας, οι αρχές του κράτους µέλους της παροχής των
υπηρεσιών ενηµερώνονται σχετικά και λαµβάνουν τα κατάλληλα
µέτρα ώστε η εγκατάσταση την οποία αφορά η ανάκληση ναπαύσει να συνάπτει ασφαλιστικές συµβάσεις υπό καθεστώςπαροχής υπηρεσιών στο έδαφος αυτού του κράτους µέλους.
9.Η Επιτροπή υποβάλει στο Συµβούλιο ανά διετία έκθεση, η
οποία περιλαµβάνει συνοπτικά τον αριθµό και το είδος των περι-
πτώσεων κατά τις οποίες, σε κάθε κράτος µέλος, κοινοποιήθηκαν
σύµφωνα µε το άρθρο 15 αποφάσεις µε τις οποίες απορρίφθηκαναιτήσεις για τη χορήγηση άδειας ή κατά τις οποίες ελήφθησανµέτρα σύµφωνα µε την παράγραφο 4. Τα κράτη µέλη συνεργά-ζονται µε την Επιτροπή παρέχοντάς της τις αναγκαίες για τησύνταξη της έκθεσης αυτής πληροφορίες.
Άρθρο 20
Σε περίπτωση εκκαθάρισης µιας ασφαλιστικής επιχείρησης, οι
υποχρεώσεις που προκύπτουν από σύµβαση που έχει υπογραφεί
υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών, εκτελούνται κατά τον ίδιοτρόπο όπως και οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις άλλεςασφαλιστικές συµβάσεις της επιχείρησης αυτής, αδιακρίτωςυπηκοότητας ασφαλισµένων και δικαιούχων.
Άρθρο 21
1.Όταν µια ασφάλιση διενεργείται υπό καθεστώς παροχής
υπηρεσιών, πρέπει, πριν από την ανάληψη οποιασδήποτε υποχ-
ρέωσης να γνωστοποιείται στον ασφαλισµένο ποιο είναι το
κράτος µέλος της έδρας ή το κράτος στο οποίο ευρίσκεται τοπαρκτορείο ή το υποκατάστηµα µε το οποίο θα συναφθεί ησύµβαση.
Αν δοθούν στον ασφαλισµένο έγγραφα, πρέπει να περιέχεται σ '
αυτά η πληροφορία που αναφέρεται στο προηγούµενο εδάφιο.
Οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στα δύο πρώτα εδάφια δεν
αφορούν τους κινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοιχείο
δ) της πρώτης οδηγίας.
2.Τόσο η σύµβαση ή άλλο έγγραφο που παρέχει κάλυψη όσο
και η πρόταση ασφάλισης, εφόσον είναι δεσµευτική για τονασφαλισµένο, πρέπει να αναφέρουν τη διεύθυνση της εγκατά-στασης που παρέχει την κάλυψη και τη διεύθυνση της εταιρικήςέδρας.
Κάθε κράτος µέλος µπορεί να απαιτεί να περιλαµβάνονται το
όνοµα και η διεύθυνση του αντιπροσώπου της ασφαλιστικήςεπιχείρησης στα προαναφερθέντα έγγραφα.
Άρθρο 22
1.Κάθε εγκατάσταση οφείλει να γνωστοποιεί στην ελεγκτική
της αρχή το ποσό των ασφαλίστρων, χωρίς έκπτωση της
αντασφάλισης, κατά κράτος µέλος και κατά οµάδα κλάδων, γιαόλες τις εργασίες που διενεργήθηκαν υπό καθεστώς παροχήςυπηρεσιών. Οι οµάδες κλάδων καθορίζονται ως εξής:
—ατυχηµάτων και ασθένειας (1 και 2),1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—17
▼M1
▼B
▼M1
▼M1
—ασφάλισης αυτοκινήτων (3, 7 και 10: τα στοιχεία τα σχετικά
µε τον κλάδο 10, εξαιρουµένης της αστικής ευθύνης του µετα-φορέα, πρέπει να διευκρινίζονται),
—πυρός και άλλων υλικών ζηµιών (8και 9),
—αεροπορικής ασφάλισης, θαλάσσιας ασφάλισης και
ασφάλισης µεταφορών (4, 5, 6, 7, 11 και 12),
—γενικής αστικής ευθύνης (13),
—πιστώσεων και εγγυήσεων (14 και 15),
—λοιπών κλάδων (16, 17 και 18).
Η ελεγκτική αρχή κάθε κράτους µέλους διαβιβάζει τα στοιχεία
αυτά στις ελεγκτικές αρχές καθενός από τα κράτη µέλη όπουδιενεργήθηκαν οι παροχές υπηρεσιών.
2.Η εγκατάσταση η οποία εισπράττει σε κάθε κράτος µέλος,
για εργασίες προβλεπόµενες στην παράγραφο 1 εδάφιο πρώτο,σύνολο ασφαλίστρων, χωρίς έκπτωση αντασφάλισης, ανώτεροαπό 2,5 εκατοµµύρια ECU,υποχρεούται να τηρεί για το συγκε-
κριµένο κράτος µέλος παροχής των υπηρεσιών λογαριασµό
τεχνικής εκµετάλλευσης κατά οµάδα κλάδων. Ο λογαριασµόςαυτός πρέπει να περιλαµβάνει τα στοιχεία που αναφέρονται στοπαράρτηµα 2Α ή 2Β.
Πάντως, εάν µια επιχείρηση µε όλες τις εγκαταστάσεις της,
εισπράττει σε κράτος µέλος για τις εργασίες που αναφέρει ηπαράγραφος 1 πρώτο εδάφιο, σύνολο ασφαλίστρων, χωρίςέκπτωση της αντασφάλισης, ανώτερο από 2,5 εκατοµµύρια ECU,
η ελεγκτική αρχή του κράτους µέλους παροχής υπηρεσιών
µπορεί να ζητήσει από την ελεγκτική αρχή του κράτους µέλουςτης έδρας να τηρείται στο µέλλον λογαριασµός τεχνικήςεκµετάλλευσης των εργασιών που διενεργούνται στη χώρα τηςγια κάθε εγκατάσταση αυτής της επιχείρησης.
Η ελεγκτική αρχή του κράτους µέλους της εγκατάστασης κοινο-
ποιεί τον λογαριασµό τεχνικής εκµετάλλευσης που προβλέπεταιστο πρώτο ή το δεύτερο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, στην
ελεγκτική αρχή του κράτους µέλους παροχής των υπηρεσιών
µετά από σχετική αίτησή της.
Άρθρο 23
1.Όταν η παροχή υπηρεσιών εξαρτάται από τη χορήγηση
άδειας εκ µέρους του κράτους µέλους της παροχής υπηρεσιών,το ύψος των τεχνικών αποθεµατικών που αφορούν τις σχετικές
συµβάσεις καθορίζεται, µέχρις ότου γίνει µελλοντικά εναρµό-
νιση, υπό τον έλεγχο του κράτους µέλους αυτού σύµφωνα µετους κανόνες που έχει ορίσει ή, ελλείψει κανόνων, σύµφωνα µετην πρακτική που ισχύει στο κράτος αυτό. Ο τρόπος µε τονοποίο αντικρίζονται τα αποθεµατικά αυτά από ισότιµα και διεπό-µενα από τους κανόνες της νοµισµατικής αντιστοιχίας στοιχεία
του ενεργητικού καθώς και ο τόπος όπου τα στοιχεία αυτά
βρίσκονται, τελούν υπό τον έλεγχο του κράτους µέλους αυτού,σύµφωνα µε τους κανόνες του ή την πρακτική του.
2.Σ'όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο καθορισµός του ποσού των
τεχνικών αποθεµατικών, καθώς επίσης και ο τρόπος µε τον οποίοαντικρίζονται από ισότιµα και διεπόµενα από τους κανόνες τηςνοµισµατικής αντιστοιχίας στοιχεία του ενεργητικού και ο τόποςόπου βρίσκονται τα εν λόγω στοιχεία, γίνονται υπό τον έλεγχο
του κράτους µέλους εγκατάστασης σύµφωνα µε τους κανόνες ή
την πρακτική του.
3.Το κράτος µέλος εγκατάστασης µεριµνά ώστε τα τεχνικά
αποθεµατικά που αφορούν το σύνολο των συµβάσεων πουσυνάπτει η επιχείρηση διά της εγκατάστασης που διατηρεί στοκράτος αυτό να είναι επαρκή και να αντικρίζονται από ισότιµακαι διεπόµενα από τους κανόνες της νοµισµατικής αντιστοιχίαςστοιχεία του ενεργητικού.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—18
▼B
▼B
4.Στην περίπτωση που αναφέρεται στην παράγραφο 1, το
κράτος µέλος εγκατάστασης και το κράτος µέλος παροχής τωνυπηρεσιών ανταλλάσσουν κάθε πληροφορία χρήσιµη για την
άσκηση των καθηκόντων τους σύµφωνα µε τις παραγράφους 1
και 3.
Άρθρο 24
Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το δικαίωµα των κρατών µελών να
επιβάλλουν στις επιχειρήσεις που λειτουργούν στο έδαφός τουςυπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών τους ίδιους όρους που ισχύουνκαι για τις εγκατεστηµένες σ 'αυτά επιχειρήσεις όσον αφορά την
προσχώρηση και τη συµµετοχή σε κάθε σύστηµα που σκοπό έχεινα εγγυάται την καταβολή της αιτούµενης αποζηµίωσης στους
ασφαλισµένους και στους ζηµιωθέντες τρίτους.
Άρθρο 25
Με την επιφύλαξη µελλοντικής εναρµόνισης, τα ασφαλιστήρια
συµβόλαια που συνάπτονται υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών
υπόκεινται αποκλειστικά στους έµµεσους και τους οιονεί φόρους
που επιβαρύνουν τα ασφάλιστρα στο κράτος µέλος στο οποίοβρίσκεται ο κίνδυνος κατά την έννοια του άρθρου 2 στοιχείο δ),καθώς και, όσον αφορά την Ισπανία, στις επιβαρύνσεις πουθεσπίζονται νοµίµως υπέρ του ισπανικού οργανισµού «Consorcio
de compensación de Seguros», προκειµένου να εκτελέσει το έργο
του όσον αφορά την αποκατάσταση των ζηµιών που απορρέουν
από έκτακτα γεγονότα που συµβαίνουν σ 'αυτό το κράτος µέλος.
Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 2 στοιχείο δ) πρώτη περίπτωση
και για την εφαρµογή του παρόντος άρθρου, τα κινητά που περι-
λαµβάνονται σε ακίνητο, το οποίο ευρίσκεται στο έδαφος
κράτους µέλους, εκτός από τα κινητά υπό εµπορική διαµετακό-µιση, θεωρούνται κίνδυνος που βρίσκεται σε αυτό το κράτοςµέλος, ακόµη και αν το ακίνητο και το περιεχόµενό του δενκαλύπτονται από το ίδιο ασφαλιστήριο συµβόλαιο.
Η νοµοθεσία που διέπει τη σύµβαση δυνάµει του άρθρου 7 δεν
έχει επιπτώσεις στο εφαρµοζόµενο φορολογικό καθεστώς.
Κάθε κράτος µέλος εφαρµόζει, µε την επιφύλαξη µεταγενέ-
στερης εναρµόνισης, στις επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες
στο έδαφός του τις εθνικές του διατάξεις όσον αφορά τα µέτραγια τη διασφάλιση της είσπραξης των έµµεσων και των οιονείφόρων που οφείλονται βάσει του πρώτου εδαφίου.
Άρθρο 26
1.Οι κίνδυνοι που είναι δυνατό να καλυφθούν µε κοινοτική
συνασφάλιση, κατά την έννοια της οδηγίας 78 /473/ΕΟΚ, είναι οι
οριζόµενοι στο άρθρο 5 στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας.
2.Οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας οι σχετικές µε τους
κινδύνους του άρθρου 5 στοιχείο δ) της πρώτης οδηγίας ισχύουν
για τον πρωτασφαλιστή.
ΤΙΤΛΟΣIV
Μεταβατικές διατάξεις
Άρθρο 27
1.Για την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Πορτο-
γαλία ισχύει το ακόλουθο µεταβατικό καθεστώς:
i)µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου 1992, τα κράτη αυτά µπορούν να
υποβάλλουν όλους τους κινδύνους στο καθεστώς κινδύνων
άλλων από εκείνους που καθορίζει το άρθρο 5 στοιχείο δ)της πρώτης οδηγίας,
ii)από την 1η Ιανουαρίου 1993 και µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου
1994, το καθεστώς των µεγάλων κινδύνων εφαρµόζεται στουςκινδύνους που καθορίζονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) σηµείο1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—19
▼B
i)καιii)της πρώτης οδηγίας όσον αφορά τους κινδύνους που
καθορίζονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) σηµείο iii),τα κράτη
µέλη καθορίζουν τα κατώτατα όρια που θα ισχύουν,
iii)Ισπανία
—από την 1η Ιανουαρίου 1995 και µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου
1996, εφαρµόζονται τα κατώτατα όρια του πρώτου σταδίου
που καθορίζονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) σηµείο iii)της
πρώτης οδηγίας,
—από την 1η Ιανουαρίου 1997, εφαρµόζονται τα κατώτατα
όρια του δεύτερου σταδίου.
Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ελλάδα
—από την 1η Ιανουαρίου 1995 και µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου
1998, εφαρµόζονται τα κατώτατα όρια του πρώτου σταδίουπου καθορίζονται στο άρθρο 5 στοιχείο δ) σηµείο iii)της
πρώτης οδηγίας,
—από την 1η Ιανουαρίου 1999, εφαρµόζονται τα κατώτατα
όρια του δεύτερου σταδίου.
Η παρέκκλιση που παραχωρείται από την 1η Ιανουαρίου 1995
ισχύει µόνο για τις συµβάσεις οι οποίες καλύπτουν τους κινδύ-
νους που κατατάσσονται στους κλάδους 3, 8, 9, 10, 13 και 16,εφόσον οι κίνδυνοι αυτοί βρίσκονται αποκλειστικά σε ένα απότα τέσσερα κράτη µέλη για τα οποία ισχύουν οι µεταβατικέςδιατάξεις.
2.Μέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου 1994, το άρθρο 26 παράγραφος 1
της παρούσας οδηγίας δεν εφαρµόζεται για τους κινδύνους πουβρίσκονται στα τέσσερα κράτη µέλη που προβλέπει το παρόνάρθρο. Όσον αφορά τις µεταβατικές περιόδους µετά την 1η
Ιανουαρίου 1995, οι κίνδυνοι που καθορίζονται στο άρθρο 5 στοι-
χείο δ) σηµείο iii)της πρώτης οδηγίας, οι οποίοι βρίσκονται σε
αυτά τα κράτη µέλη και, ενδεχοµένως, καλύπτονται από κοινο-τική συνασφάλιση κατά την έννοια της οδηγίας 78 /473/ΕΟΚ
είναι οι κίνδυνοι που υπερβαίνουν τα κατώτατα όρια που καθορί-
ζονται στην παράγραφο 1 σηµείο iii)του παρόντος άρθρου.
ΤΙΤΛΟΣV
Τελικές διατάξεις
Άρθρο 28
Η Επιτροπή και οι αρµόδιες αρχές των κρατών µελών συνεργά-
ζονται στενά για να διευκολύνουν τον έλεγχο της
πρωτασφάλισης εντός της Κοινότητας.
Κάθε κράτος µέλος πληροφορεί την Επιτροπή για τις κυριότερες
δυσκολίες οι οποίες ανακύπτουν κατά την εφαρµογή της
παρούσας οδηγίας, µεταξύ δε άλλων για αυτές που παρουσιά-ζονται αν ένα κράτος µέλος διαπιστώσει αφύσικη µετατόπισητης ασφαλιστικής δραστηριότητας εις βάρος επιχειρήσεων εγκα-τεστηµένων στο έδαφός του και προς όφελος πρακτορείων ή
υποκαταστηµάτων ευρισκοµένων κοντά µεν αλλά έξω από τα
σύνορά του.
Η Επιτροπή και οι αρµόδιες αρχές των ενδιαφεροµένων κρατών
µελών εξετάζουν αυτές τις δυσκολίες το ταχύτερο δυνατό για να
βρουν κατάλληλη λύση.
Αν κριθεί σκόπιµο, η Επιτροπή υποβάλλει στο Συµβούλιο τις
ενδεδειγµένες προτάσεις.
Άρθρο 29
Η Επιτροπή διαβιβάζει στο Συµβούλιο, σε τακτά χρονικά διαστή-
µατα και για πρώτη φορά την 1η Ιουλίου 1993, έκθεση για τηνπορεία της αγοράς ασφαλίσεων υπό καθεστώς ελεύθερηςπαροχής υπηρεσιών.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—20
▼M1
▼B
▼B
Άρθρο 30
Όπου η παρούσα οδηγία αναφέρεται σε ECU,το ισόποσο σε
εθνικό νόµισµα που πρέπει να λαµβάνεται υπόψη από τις 31
∆εκεµβρίου κάθε έτους υπολογίζεται βάσει των τιµών της τελευ-
ταίας ηµέρας του Οκτωβρίου του ίδιου έτους για την οποία είναιγνωστές οι ισοτιµίες της ECUως προς όλα τα νοµίσµατα της
Κοινότητας.
Το άρθρο 2 της οδηγίας 76 /580/ΕΟΚ(
1)ισχύει µόνο για τα άρθρα
3, 16 και 17 της πρώτης οδηγίας.
Άρθρο 31
Το Συµβούλιο, αποφασίζοντας προτάσει της Επιτροπής, εξετάζει
κάθε πέντε χρόνια, και ενδεχοµένως αναπροσαρµόζει όλα ταποσά που εκφράζονται σε ECUστην παρούσα οδηγία, λαµβά-
νοντας υπόψη την εξέλιξη της οικονοµικής και νοµισµατικής
κατάστασης στην Κοινότητα.
Άρθρο 32
Τα κράτη µέλη τροποποιούν τις εθνικές διατάξεις τους σύµφωνα
µε την παρούσα οδηγία εντός 18µηνών από την κοινοποίησήτης(
2).Ενηµερώνουν αµέσως την Επιτροπή σχετικά.
Οι διατάξεις που τροποποιούνται σύµφωνα µε το πρώτο εδάφιο
πρέπει να εφαρµόζονται εντός 24 µηνών από την κοινοποίησητης παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 33
Από την κοινοποίηση της παρούσας οδηγίας και εφεξής, τα
κράτη µέλη φροντίζουν να ανακοινώνουν στην Επιτροπή το
κείµενο των σηµαντικότερων νοµοθετικών, κανονιστικών ή
διοικητικών διατάξεων που θεσπίζουν στον τοµέα τον οποίοκαλύπτει η παρούσα οδηγία.
Άρθρο 34
Τα παραρτήµατα αποτελούν αναπόσπαστο τµήµα της παρούσας
οδηγίας.
Άρθρο 35
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη µέλη.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—21
(1)ΕΕ αριθ.L189της 13. 7. 1976, σ. 13 .
(2)Η παρούσα οδηγία κοινοποιήθηκε στα κράτη µέλη της στις 30
Ιουνίου 1988.
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1
ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑΣ
Το νόµισµα στο οποίο είναι απαιτητές οι υποχρεώσεις του ασφαλιστή
καθορίζεται σύµφωνα µε τους εξής κανόνες:
1.Όταν οι εγγυήσεις µιας σύµβασης εκφράζονται σε συγκεκριµένο
νόµισµα, οι υποχρεώσεις του ασφαλιστή θεωρούνται απαιτητές στο
νόµισµα αυτό.
2.Όταν οι εγγυήσεις µιας σύµβασης δεν εκφράζονται σ 'ένα νόµισµα, οι
υποχρεώσεις του ασφαλιστή θεωρούνται απαιτητές στο νόµισµα της
χώρας όπου βρίσκεται ο κίνδυνος. Εν τούτοις, ο ασφαλιστής µπορεί
να εκλέξει το νόµισµα στο οποίο εκφράζονται τα ασφάλιστρα αν
συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την εκλογή αυτή.
Αυτό µπορεί να συµβεί αν, ήδη από τη σύναψη της σύµβασης,
φαίνεται πιθανό ότι µια ασφαλιστική ζηµία θα πληρωθεί όχι στο
νόµισµα της χώρας όπου βρίσκεται ο κίνδυνος αλλά στο νόµισµα των
ασφαλίστρων.
3.Τα κράτη µέλη µπορούν να επιτρέψουν στον ασφαλιστή να θεωρήσει
ότι το νόµισµα στο οποίο θα πρέπει να καταβάλει την εγγύηση που
έχει παράσχει, θα είναι είτε εκείνο που θα του υπαγορεύσει η πείρα
του είτε, ελλείψει τέτοιας πείρας, το νόµισµα της χώρας όπου είναι
εγκατεστηµένος:
—για τις συµβάσεις που καλύπτουν κινδύνους των κλάδων 4, 5, 6, 7,
11, 12 και 13 (µόνο αστική ευθύνη των παραγωγών), και
—για τις συµβάσεις που καλύπτουν κινδύνους άλλων κλάδων, όταν
σύµφωνα µε τη φύση των κινδύνων, οι εγγυήσεις πρέπει να κατα-
βληθούν σε νόµισµα διαφορετικό από εκείνο που θα προέκυπτε
από την εφαρµογή των προηγουµένων µεθόδων.
4.Όταν µια ασφαλιστική ζηµία δηλώθηκε στον ασφαλιστή και οι
παροχές πρέπει να καταβληθούν σε καθορισµένο νόµισµα διαφορετικό
από το νόµισµα που προκύπτει από την εφαρµογή των προηγούµενων
µεθόδων, οι υποχρεώσεις του ασφαλιστή θεωρούνται απαιτητές σ 'αυτό
το νόµισµα, δηλαδή σε εκείνο στο οποίο η αποζηµίωση που πρέπει να
καταβάλει ο ασφαλιστής καθορίστηκε µε δικαστική απόφαση ή µε
συµφωνία ασφαλιστή και ασφαλισµένου.
5.Όταν ασφαλιστική ζηµία αποτιµάται σε νόµισµα που εκ των προτέρων
γνωρίζει ο ασφαλιστής αλλά που είναι διαφορετικό από το νόµισµα
που προκύπτει από την εφαρµογή των προηγούµενων µεθόδων, οι
ασφαλιστές µπορούν να θεωρούν τις υποχρεώσεις τους απαιτητές στο
νόµισµα αυτό.
6.Τα κράτη µέλη µπορούν να επιτρέψουν στις επιχειρήσεις να µην
εκφράζουν τα τεχνικά τους αποθεµατικά σε νοµισµατικώς αντίστοιχα
περιουσιακά στοιχεία, αν από την εφαρµογή των προηγουµένων
κανόνων προκύπτει ότι η επιχείρηση —έδρα ή υποκατάστηµα —για
να τηρείται η αρχή της νοµισµατικής αντιστοιχίας, θα έπρεπε να
κατέχει σε ένα νόµισµα περιουσιακά στοιχεία µη υπερβαίνοντα το
7%των περιουσιακών στοιχείων που εκφράζονται σε άλλα νοµίσµατα.
Ωστόσο:
α) όσον αφορά τη νοµισµατική αντιστοιχία σε δραχµές, σε ιρλανδικές
λίρες ή πορτογαλικά εσκούδα, το ποσό αυτό δεν µπορεί να υπερ-
βαίνει:
—το 1 εκατοµµύριο ECUκατά τη διάρκεια µεταβατικής περιόδου
που λήγει στις 31 ∆εκεµβρίου 1992,
—τα 2 εκατοµµύρια ECUγια την περίοδο µεταξύ 1ης Ιανουαρίου
1993 και 31 ∆εκεµβρίου 1998 ·
β) όσον αφορά τη νοµισµατική αντιστοιχία σε βελγικά φράγκα, σε
φράγκα Λουξεµβούργου και σε πεσέτες, το ποσό αυτό δεν µπορεί
να υπερβαίνει τα 2 εκατοµµύρια ECUκατά τη διάρκεια περιόδου
που λήγει στις 31 ∆εκεµβρίου 1996.
Μετά τη λήξη των µεταβατικών περιόδων που καθορίζονται στα στοι-
χεία α) και β), για τα νοµίσµατα αυτά ισχύει το γενικό καθεστώς,
εκτός αντίθετης απόφασης του Συµβουλίου.
7.Όταν οι υποχρεώσεις είναι απαιτητές σε εξωκοινοτικό νόµισµα, τα
κράτη µέλη µπορούν να µην απαιτούν την εφαρµογή της νοµισµατικής
αντιστοιχίας από την επιχείρηση —έδρα ή υποκατάστηµα —εάν
υπάρχουν ρυθµίσεις που διέπουν τις επενδύσεις στο νόµισµα αυτό,1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—22
▼B
εάν το νόµισµα αυτό υπόκειται σε περιορισµούς µεταφοράς, ή εάν, για
ανάλογες αιτίες, το εν λόγω νόµισµα δεν είναι κατάλληλο για την
επένδυση των τεχνικών αποθεµατικών.
8.Τα κράτη µέλη µπορούν να επιτρέψουν στις επιχειρήσεις —έδρα ή
υποκατάστηµα —να µην καλύπτουν µε νοµισµατικώς αντίστοιχα
περιουσιακά στοιχεία ορισµένο ποσό, µέχρι και 20 %των υποχρεώ-
σεών τους σ 'ένα συγκεκριµένο νόµισµα.
Το σύνολο πάντως των στοιχείων του ενεργητικού, ανεξαρτήτως νοµί-
σµατος, πρέπει να ισούται τουλάχιστον µε το σύνολο των
υποχρεώσεων, ανεξαρτήτως νοµίσµατος.
9.Κάθε κράτος µέλος µπορεί να προβλέψει ότι όταν, δυνάµει των
προηγούµενων κανόνων, µια υποχρέωση πρέπει να αντικρίζεται από
ενεργητικά στοιχεία στο νόµισµα ενός κράτους µέλους θεωρείται ότι
ο κανόνας αυτός έχει τηρηθεί και όταν τα στοιχεία αυτά του ενεργη-
τικού εκφράζονται σε ECUµέχρι 50%.1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—23
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2Α
ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
1.Σύνολο εισπραχθέντων ακαθαρίστων ασφαλίστρων
2.Συνολικές καταβαλλόµενες αποζηµιώσεις
3.Προµήθειες
4.Ακαθάριστο τεχνικό αποτέλεσµα1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—24
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2Β
ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
1.Ακαθάριστα ασρφάλιστρα της τελευταίας ασφαλιστικής χρήσης
2.Ακαθάριστες αποζηµιώσεις της τελευταίας ασφαλιστικής χρήσης
(συµπεριλαµβανοµένου και του αποθεµατικού κατά το τέλος της ασφα-
λιστικής χρήσης)
3.Προµήθειες
4.Ακαθάριστο τεχνικό αποτέλεσµα1988L0357—EL—20.11.1990—001.001—25