2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 1
Το έγγραφο αυτό συνιστά βοήθηµα τεκµηρίωσης και δεν δεσµεύει τα κοινοτικά όργανα
►B ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 44 /2001ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 22ας ∆εκεµβρίου 2000
για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και
εµπορικές υποθέσεις
(ΕΕL1 2της 16.1.2001, σ. 1)
∆ιορθώνεται από:
►C1∆ιορθωτικό ΕΕ L 307της 24.11.2001, σ. 28 (44 /2001)
▼B
ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 44 /2001ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 22ας ∆εκεµβρίου 2000
για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση
αποφάσεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη:
τησυνθήκηγιατηνίδρυσητηςΕυρωπαϊκήςΚοινότητας,καιιδίως
το άρθρο 61, στοιχείο γ) και το άρθρο 67 παράγραφος 1,
την πρόταση της Επιτροπής (1),
τη γνώµη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2),
τη γνώµη της Οικονοµικής και Κοινωνικής Επιτροπής (3),
Εκτιµώντας τα ακόλουθα:
(1)Η Κοινότητα θέτει ως στόχο τη διατήρηση και την
ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιο-
σύνης µέσα στον οποίο να εξασφαλίζεται η ελεύθερηκυκλοφορία των προσώπων. Προκειµένου να δηµιουργήσεισταδιακά έναν τέτοιο χώρο, η Κοινότητα πρέπει ναθεσπίσει, µεταξύ άλλων, µέτρα στον τοµέα της δικαστικής
συνεργασίαςσεαστικέςυποθέσεις,ταοποίαείναιαναγκαία
για την καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
(2)Ορισµένες διαφορές µεταξύ των εθνικών κανόνων για τηδικαιοδοσία και την αναγνώριση των δικαστικών αποφά-
σεωνδυσχεραίνουντηνεύρυθµηλειτουργίατηςεσωτερικής
αγοράς. Είναι ουσιώδης η θέσπιση διατάξεων σχετικά µετην ενοποίηση των κανόνων σύγκρουσης δικαιοδοσίας στιςαστικές και εµπορικές υποθέσεις καθώς και σχετικά µε τηναπλούστευση των διατυπώσεων για την ταχεία και απλήαναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων κρατών µελών
που δεσµεύονται από τον ανά χείρας κανονισµό.
(3)Το θέµα αυτό υπάγεται στον τοµέα της δικαστικής συνερ-
γασίαςσεαστικέςυποθέσειςκατάτηνέννοιατουάρθρου65της συνθήκης.
(4)Σύµφωνα µε την αρχή της επικουρικότητας και την αρχήτης αναλογικότητας όπως διατυπώνονται στο άρθρο 5 τηςσυνθήκης, οι στόχοι του ανά χείρας κανονισµού είναιαδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη µέλη και
δύνανται συνεπώς να επιτευχθούν καλύτερα σε κοινοτικό
επίπεδο. Ο ανά χείρας κανονισµός περιορίζεται στοελάχιστο που απαιτείται για την επίτευξη των στόχωναυτών και δεν υπερβαίνει τα αναγκαία προς τούτο όρια.
(5)Τα κράτη µέλη συνήψαν στις 27 Σεπτεµβρίου 1968, στοπλαίσιοτουάρθρου293,τέταρτηπερίπτωση,τηςσυνθήκης,τη σύµβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία, καιτην εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εµπορικέςυποθέσεις όπως τροποποιήθηκε από τις συµβάσειςπροσχώρησης των νέων κρατών µελών σε αυτήν τη
σύµβαση (
4)(εφεξής: «σύµβαση των Βρυξελλών »).Στις 16
Σεπτεµβρίου 1988, τα κράτη µέλη και τα κράτη ΕΖΕΣσυνήψαν τη σύµβαση του Λουγκάνο για τη δικαιοδοσία και2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 2
(1)ΕΕC 376της 28.12.1999, σ. 1 .
(2)Γνώµη που διατυπώθηκε στις 21 Σεπτεµβρίου 2000 (δεν δηµοσιεύθηκε
ακόµη στην ΕΕ).
(3)ΕΕC 117της 26.4.2000, σ. 6 .
(4)ΕΕL 299της 31.12.1972, σ. 32 .
ΕΕL 304της 30.10.1978, σ. 1 .
ΕΕL 388της 31.12.1982, σ. 1 .
ΕΕL 285της 3.10.1989, σ. 1 .
ΕΕC1 5της 15.1.1997, σ. 1 .
Βλέπε ενοποιηµένο κέιµενο ΕΕ C2 7της 26.1.1998, σ. 1 .
▼B
την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εµπορικές
υποθέσεις, η οποία είναι παράλληλη µε τη σύµβαση τωνΒρυξελλών του 1968. Έχουν αναληφθεί εργασίες για την
αναθεώρηση αυτών των συµβάσεων και το Συµβούλιο
ενέκρινε το περιεχόµενο του αναθεωρηµένου κειµένου.Πρέπει να διασφαλισθεί η συνέχεια των αποτελεσµάτωνπου επιτεύχθηκαν στο πλαίσιο αυτής της αναθεώρησης.
(6)Γιαναεπιτευχθείοστόχοςτηςελεύθερηςκυκλοφορίαςτωναποφάσεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, είναι
αναγκαίοκαιενδεδειγµένοοικανόνεςσχετικάµετηδιεθνή
δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση τωναποφάσεων να καθορίζονται από δεσµευτικό και άµεσαεφαρµοστέο κοινοτικό νοµοθέτηµα.
(7)Το πεδίο εφαρµογής του ανά χείρας κανονισµού πρέπει νακαλύπτει όλες τις κύριες αστικές και εµπορικές υποθέσεις
εκτός από κάποια σαφώς καθορισµένα ζητήµατα.
(8)Οι δικαστικές διαφορές που υπάγονται στον κανονισµό
πρέπειναπαρουσιάζουνσύνδεσµοµετοέδαφοςτωνκρατώνµελών που δεσµεύονται από τον ανά χείρας κανονισµό. Οικοινοί κανόνες δικαιοδοσίας πρέπει, κατά κανόνα, ναεφαρµόζονται όταν ο εναγόµενος έχει την κατοικία του σε
ένα από τα κράτη µέλη.
(9)Οι εναγόµενοι, που δεν έχουν την κατοικία τους σε κράτος
µέλος υπάγονται εν γένει στους εθνικούς κανόνες διεθνούςδικαιοδοσίας που ισχύουν στο έδαφος του κράτους µέλουςόπου βρίσκεται το δικαστήριο το οποίο επελήφθη τηςυποθέσεως,καιοι εναγόµενοι,πουέχουν τηνκατοικίατους
σε κράτος µέλος που δεν δεσµεύεται από τον ανά χείρας
κανονισµό, πρέπει να συνεχίσουν να υπάγονται στησύµβαση των Βρυξελλών.
(10)Για τους σκοπούς της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφά-σεων, οι αποφάσεις που εκδίδονται σε κράτος µέλος τοοποίο δεσµεύεται από τον ανά χείρας κανονισµό αναγνωρί-
ζονται και εκτελούνται σε άλλο κράτος µέλος που
δεσµεύεται από τον ανά χείρας κανονισµό, ακόµη και αν οκαταδικασθείς οφειλέτης έχει την κατοικία του σε τρίτοκράτος.
(11)Οι κανόνες δικαιοδοσίας πρέπει να παρουσιάζουν υψηλόβαθµό προβλεψιµότητας και να βασίζονται στην αρχή της
γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγοµένου και η
δωσιδικία αυτή πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός απόµερικές συγκεκριµένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντι-κείµενο ή η αυτονοµία των µερών δικαιολογεί άλλοσυνδετικό παράγοντα. Η κατοικία των νοµικών προσώπωνπρέπει να καθορίζεται αυτοτελώς ώστε να αυξάνεται η
διαφάνεια των κοινών κανόνων και να αποφεύγονται οι
συγκρούσεις δικαιοδοσίας.
(12)Η δωσιδικία της κατοικίας του εναγοµένου πρέπει νασυµπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουνλόγωτουστενούσυνδέσµουµεταξύτουδικαστηρίουκαιτηςδιαφοράς ή για τη διευκόλυνση του έργου της δικαιοσύνης.
(13)Στις συµβάσεις ασφάλισης, καταναλωτών και εργασίας καισυµβάσεις καταναλωτών είναι σκόπιµο να προστατεύεται οαδύναµοςδιάδικοςµεευνοϊκότερουςγιατασυµφέροντάτουκανόνες δικαιοδοσίας.
(14)Η αυτονοµία των µερών µιας σύµβασης όσον αφορά τονκαθορισµότουαρµοδίουδικαστηρίουπρέπεινατηρείταιµετην επιφύλαξη των αποκλειστικών βάσεων δικαιοδοσίας
πουπροβλέπονταιαπότονανάχείραςκανονισµό,εκτόςεάν
πρόκειται για συµβάσεις ασφάλισης, καταναλωτών καιεργασίας,όπουεπιτρέπεταιµόνονπεριορισµένηαυτονοµία.
(15)Γιαλόγουςαρµονικήςαπονοµήςτηςδικαιοσύνηςθαπρέπεινα ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παράλληλης εκδίκασηςµιας υπόθεσης και να αποφεύγεται η έκδοση ασυµβιβάστων2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 3
▼B
αποφάσεων σε δύο κράτη µέλη. Πρέπει να προβλεφθεί
σαφής και αποτελεσµατικός µηχανισµός για την επίλυσητων περιπτώσεων εκκρεµοδικίας και συνάφειας και για την
αποφυγή προβληµάτων που απορρέουν από τις διαφορο-
ποιήσειςστακράτηµέληωςπροςτηνηµεροµηνίακατάτηνοποία µια υπόθεση θεωρείται ότι εκκρεµεί. Για τουςσκοπούς του ανά χείρας κανονισµού πρέπει να καθοριστείη ηµεροµηνία αυτή αυτοτελώς.
(16)Η αµοιβαία εµπιστοσύνη στην απονοµή της δικαιοσύνης
δικαιολογεί την αυτόµατη αναγνώριση των αποφάσεων που
εκδίδονται σε κράτος µέλος, χωρίς να απαιτείται καµίαδιαδικασία, εκτός σε περίπτωση αµφισβήτησης.
(17)Η προαναφερόµενη αµοιβαία εµπιστοσύνη απαιτεί αποτε-λεσµατικότητα και ταχύτητα της διαδικασίας µε την οποίακηρύσσεται εκτελεστή σε κράτος µέλος, απόφαση πουεκδόθηκε σε άλλο κράτος µέλος. Για το σκοπό αυτό µια
απόφαση θα πρέπει να κηρύσσεται εκτελεστή κατά τρόπο
οιονεί αυτόµατο, µετά από απλό τυπικό έλεγχο τωνυποβαλλοµένων εγγράφων, χωρίς να έχει το δικαστήριοτη δυνατότητα να προβάλει αυτεπαγγέλτως έναν από τουςλόγουςµηεκτέλεσηςπουπροβλέπονταιαπότονανάχείρας
κανονισµό.
(18)Ο σεβασµός των δικαιωµάτων της υπεράσπισης επιβάλλει
ωστόσο τη δυνατότητα του εναγοµένου να ασκήσει,ενδεχοµένως ένδικο µέσο, που εξετάζεται κατ 'αντιδικία,
κατά της κηρύξεως της εκτελεστότητας, εφ 'όσον αυτός
θεωρεί ότι στοιχειοθετείται ένας από τους λόγους µηεκτελέσεως. Η δυνατότητα άσκησης ενδίκων µέσων πρέπει
να αναγνωρίζεται επίσης στον αιτούντα, σε περίπτωση που
απορρίπτεται η αίτησή του για να κηρυχθεί µια απόφασηεκτελεστή.
(19)Πρέπει να διασφαλισθεί η συνέχεια µεταξύ της σύµβασηςτων Βρυξελλών και του ανά χείρας κανονισµού και γι 'αυτό
το σκοπό πρέπει να προβλεφθούν µεταβατικές διατάξεις. Η
ίδιαανάγκησυνέχειαςισχύεικαιόσοναφοράτηνερµηνεία
των διατάξεων της σύµβασης των Βρυξελλών από το∆ικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, και το πρωτό-κολλο του 1971 (
1)πρέπει επίσης να εξακολουθήσει να
εφαρµόζεται στις διαδικασίες που εκκρεµούν ακόµη κατάτην ηµεροµηνία έναρξης ισχύος του κανονισµού.
(20)Το Ηνωµένο Βασίλειο και η Ιρλανδία γνωστοποίησαν
σύµφωνα µε το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου για τη θέση του
Ηνωµένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας που έχει προσαρτ-ηθεί στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στησυνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τηνεπιθυµία τους να συµµετάσχουν στην έκδοση και στην
εφαρµογή του ανά χείρας κανονισµού.
(21)Σύµφωνα µετα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλουγια τη θέση
της∆ανίαςτοοποίοέχειπροσαρτηθείστησυνθήκηγιατηνΕυρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για την ίδρυση τηςΕυρωπαϊκής Κοινότητας η ∆ανία δεν συµµετέχει στηνέκδοση του ανά χείρας κανονισµού και κατά συνέπεια δενδεσµεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρµογή του.
(22)∆εδοµένου ότι η σύµβαση των Βρυξελλών ισχύει στις
σχέσεις µεταξύ ∆ανίας και των κρατών µελών που
δεσµεύονται από τον ανά χείρας κανονισµό, η εν λόγωσύµβαση και το πρωτόκολλο του 1971 εξακολουθούν να2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 4
(1)ΕΕL 204της 2.8.1975, σ. 28 .
ΕΕL 304της 30.10.1978, σ. 1 .
ΕΕL 388της 31.12.1982, σ. 1 .
ΕΕL 285της 3.10.1989, σ. 1 .
ΕΕC1 5της 15.1.1997, σ. 1 .
Βλέπε ενοποιηµένο κείµενο στην ΕΕ C2 7της 26.1.1998, σ. 28 .
▼B
εφαρµόζονται µεταξύ ∆ανίας και των κρατών µελών που
δεσµεύονται από τον ανά χείρας κανονισµό.
(23)Η σύµβαση των Βρυξελλών συνεχίζει επίσης να εφαρµό-ζεται στα εδάφη των κρατών µελών που υπάγονται στο
εδαφικό πεδίο εφαρµογής της εν λόγω συµβάσεως και τα
οποία αποκλείονται από τον ανά χείρας κανονισµό κατ '
εφαρµογήν του άρθρου 299 της συνθήκης.
(24)Η ίδια µέριµνα για συνοχή υπαγορεύει ο ανά χείραςκανονισµός να µη θίγει τους κανόνες για τη δικαιοδοσίακαι την αναγνώριση των αποφάσεων, οι οποίοι περιλαµβά-νονται σε ειδικά κοινοτικά κείµενα.
(25)Η τήρηση των διεθνών δεσµεύσεων που έχουν προσυ-πογράψειτακράτηµέληέχειωςσυνέπειαότιοκανονισµός
δεν θίγει τις συµβάσεις στις οποίες τα κράτη µέλη είναι
συµβαλλόµενα µέρη και οι οποίες αφορούν ειδικά θέµατα.
(26)Οι βασικοί κανόνες του κανονισµού πρέπει να έχουν τηναναγκαία ευελιξία, ώστε να ληφθούν υπόψη οι δικονοµικέςιδιαιτερότητες ορισµένων κρατών µελών. Προς το σκοπόαυτό είναι χρήσιµο να εισαχθούν στον κανονισµόορισµένες διατάξεις, οι οποίες προβλέπονται στο πρωτό-κολλο που προσαρτάται στη σύµβαση των Βρυξελλών.
(27)Για την αρµονική µετάβαση ορισµένων τοµέων πουαποτελούσαν αντικείµενο ιδιαιτέρων διατάξεων του πρωτο-
κόλλου που επισυνάπτεται στη σύµβαση των Βρυξελλών, ο
ανά χείρας κανονισµός προβλέπει για µια µεταβατικήπερίοδο διατάξεις, όπου λαµβάνεται υπόψη η ειδικήκατάσταση ορισµένων κρατών µελών.
(28)Το αργότερο πέντε έτη µετά την έναρξη ισχύος του ανάχείρας κανονισµού, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση για τηνεφαρµογή του και, εφόσον είναι αναγκαίο µπορεί να
υποβάλει προτάσεις για την αναπροσαρµογή του.
(29)Η Επιτροπή πρέπει να τροποποιήσει τα παραρτήµατα Ι έωςIVσχετικά µε τους εθνικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδο-
σίας, τα δικαστήρια και τις αρµόδιες αρχές και τα ένδικαµέσα βάσει των τροπολογιών που διαβιβάζει το ενδιαφερό-µενοκράτοςµέλος.Οι τροποποιήσεις τωνπαραρτηµάτων V
καιVIθα εγκριθούν σύµφωνα µε την απόφαση 1999 /468/ΕΚ
του Συµβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999 για τον καθορισµό
των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρµοδιοτήτων πουανατίθενται στην Επιτροπή (
1).
ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι
ΠΕ∆ΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Άρθρο1
1.Ο παρών κανονισµός εφαρµόζεται σε αστικές και εµπορικές
υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. ∆ενκαλύπτει ιδίως φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέ-
σεις.
2.Εξαιρούνται από την εφαρµογή του:
α) η προσωπική κατάσταση και ικανότητα των φυσικών
προσώπων, οι περιουσιακές σχέσεις των συζύγων, οι κληρο-
νοµικές σχέσεις ·
β) οι πτωχεύσεις, πτωχευτικοί συµβιβασµοί και άλλες ανάλογες
διαδικασίες ·
γ) η κοινωνική ασφάλιση ·2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 5
(1)ΕΕL 184της 17.7.1999, σ. 23 .
▼B
δ) η διαιτησία.
3.Στον παρόντα κανονισµό ο όρος «κράτος µέλος »περι-
λαµβάνει όλα τα κράτη µέλη πλην της ∆ανίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ
∆ΙΕΘΝΗΣ∆ΙΚΑΙΟ∆ΟΣ ΙΑ
Τµήµα 1
Γενικές διατάξεις
Άρθρο2
1.Μετηνεπιφύλαξη τωνδιατάξεων τουπαρόντοςκανονισµού,
τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους
µέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους
µέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.
2.Τα πρόσωπα που δεν έχουν την ιθαγένεια του κράτους
µέλους στο οποίο κατοικούν, υπάγονται, στο κράτος αυτό, στουςκανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που εφαρµόζονται στους ηµεδα-
πούς.
Άρθρο3
1.Τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος
κράτους µέλους µπορούν να εναχθούν ενώπιον των δικαστηρίωνάλλου κράτους µέλους µόνο σύµφωνα µε τους κανόνες πουπεριλαµβάνονται στα τµήµατα 2 έως 7 του παρόντος κεφαλαίου.
2.∆εν εφαρµόζονται σε βάρος τους ιδίως οι εθνικοί κανόνες
δικαιοδοσίας που περιλαµβάνονται στο παράρτηµα Ι.
Άρθρο4
1.Αν ο εναγόµενος δεν έχει κατοικία στο έδαφος κράτους
µέλους, η διεθνής δικαιοδοσία σε κάθε κράτος µέλος ρυθµίζεται
από το δίκαιο αυτού του κράτους µέλους, µε την επιφύλαξη των
άρθρων 22 και 23.
2.Κατά του εναγοµένου αυτού, κάθε πρόσωπο που έχει την
κατοικία του στο έδαφος κράτους µέλους, ανεξάρτητα από τηνιθαγένειά του, µπορεί να επικαλεσθεί στο κράτος αυτό, όπως και
οι ηµεδαποί, τους εκεί ισχύοντες κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας,
και ιδίως εκείνους που προβλέπονται στο παράρτηµα Ι.
Τµήµα 2
Ειδικές δικαιοδοσίες
Άρθρο5
Πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους µέλους
µπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος µέλος:
1.α) ως προς διαφορές εκ συµβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου
του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί ηπαροχή ·
β) γιατουςσκοπούςτηςεφαρµογήςτηςπαρούσαςδιάταξηςκαι
εφόσον δεν συµφωνήθηκε διαφορετικά, ο τόποςεκπλήρωσης της επίδικης παροχής είναι:
—εφόσον πρόκειται για πώληση εµπορευµάτων ο τόπος
τουκράτουςµέλουςόπου,δυνάµειτηςσύµβασης,έγινεήέπρεπε να γίνει η παράδοση των εµπορευµάτων,
—εφόσον πρόκειται για παροχή υπηρεσιών ο τόπος του
κράτους µέλους όπου, δυνάµει της σύµβασης, έγινε ή
έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών ·
γ) το στοιχείο α) εφαρµόζεται, εφόσον δεν εφαρµόζεται το
στοιχείο β)2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 6
▼B
2.ως προς υποχρεώσεις διατροφής, ενώπιον του δικαστηρίου του
τόπου όπου ο δικαιούχος της διατροφής έχει την κατοικία ήτην συνήθη διαµονή του ή, εφόσον πρόκειται για αγωγή
παρεπόµενη δίκης σχετικά µε την προσωπική κατάσταση,
ενώπιον του δικαστηρίου που κατά το δίκαιο του δικάζοντοςδικαστή έχει διεθνή δικαιοδοσία στην περίπτωση της δίκηςαυτής,εκτόςανηδιεθνήςαυτήδικαιοδοσίαθεµελιώνεταιµόνοστην ιθαγένεια ενός των διαδίκων
3.ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας,
ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται
να συµβεί το ζηµιογόνο γεγονός
4.σεπεριπτώσειςαγωγήςαποζηµίωσηςήαγωγήςαποκατάστασης
της προτέρας κατάστασης που θεµελιώνεται σε αξιόποινη
πράξη, ενώπιον του δικαστηρίου όπου ασκείται η ποινικήδίωξη, κατά το µέτρο που σύµφωνα µε το δίκαιό του τοδικαστήριο αυτό µπορεί να επιληφθεί της πολιτικής αγωγής
5.ως προς διαφορές σχετικές µε την εκµετάλλευση υποκαταστή-
µατος, πρακτορείου ή κάθε άλλης εγκατάστασης, ενώπιον τουδικαστηρίου της τοποθεσίας τους
6.υπό την ιδιότητά του ως ιδρυτή, trusteeή δικαιούχου ενός trust
που έχει συσταθεί είτε δυνάµει νόµου, είτε γραπτά ή
προφορικά µε γραπτή επιβεβαίωση, ενώπιον των δικαστηρίων
του κράτους µέλους στο έδαφος του οποίου το trustείχε την
έδρα του
7.σε διαφορές σχετικές µε πληρωµή της αµοιβής που απαιτείται
για την αρωγή ή τη διάσωση φορτίου ή ναύλου, ενώπιον τουδικαστηρίουστηνπεριφέρειατουοποίουτοενλόγωφορτίοήοαντίστοιχος ναύλος :
α) έχει κατασχεθεί για να εξασφαλισθεί η πληρωµή αυτή, ή ·
β) θα µπορούσε να είχε κατασχεθεί για το σκοπό αυτό, αλλά
παρασχέθηκε εγγύηση ή άλλου είδους ασφάλεια,
το πρώτο εδάφιο εφαρµόζεται µόνον εφόσον προβάλλεται ο
ισχυρισµός ότι ο εναγόµενος έχει δικαίωµα επί του φορτίου ή
του ναύλου, ή ότι είχε τέτοιο δικαίωµα κατά το χρόνο της εν
λόγω αρωγής ή διάσωσης.
Άρθρο6
Το ίδιο αυτό πρόσωπο µπορεί επίσης να εναχθεί:
1.αν υπάρχουν πολλοί εναγόµενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της
κατοικίαςενόςεξαυτών,εφόσονυπάρχειτόσοστενήσυνάφειαµεταξύ των αγωγών ώστε να ενδείκνυται να συνεκδικασθούν
και να κριθούν συγχρόνως, προκειµένου να αποφευχθεί ο
κίνδυνος έκδοσης ασυµβίβαστων αποφάσεων που θαµπορούσαν να προκύψουν από την χωριστή εκδίκασή τους
2.αν πρόκειται για προσεπίκληση δικονοµικού εγγυητή ή άλλη
προσεπίκληση, ενώπιον του δικαστηρίου της κύριας δίκης,εκτός αν µόνος σκοπός τους ήταν να αποµακρύνουν τονεγγυητή ή τον προσεπικαλούµενο από το δικαστήριο που θα
είχε διεθνή δικαιοδοσία στην περίπτωσή τους
3.ανπρόκειταιγιαανταγωγήπουαπορρέειαπότηνίδιασύµβαση
ήταίδιαπραγµατικάπεριστατικάσταοποίαστηρίζεταιηκύρια
αγωγή,ενώπιοντουδικαστηρίουόπουείναιεκκρεµήςηαγωγήαυτή
4.ως προς διαφορές εκ συµβάσεως, εάν η αγωγή µπορεί να
συνδυασθεί µε αγωγή εναντίον του ιδίου εναγοµένου σεδιαφορές που αφορούν εµπράγµατα δικαιώµατα επί ακινήτου,ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους µέλους της τοποθεσίαςτου ακινήτου.
Άρθρο7
Όταν, σύµφωνα µε τον παρόντα κανονισµό, δικαστήριο κράτους
µέλους έχει διεθνή δικαιοδοσία για να κρίνει αγωγές αστικής2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 7
▼B
ευθύνης που απορρέουν από χρησιµοποίηση ή εκµετάλλευση
πλοίου, το δικαστήριο αυτό ή κάθε άλλο που το υποκαθιστά,σύµφωνα µε το εσωτερικό δίκαιο αυτού του κράτους µέλους,
εκδικάζει και τα αιτήµατα σχετικά µε τον περιορισµό αυτής της
ευθύνης.
Τµήµα 3
∆ιεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων
Άρθρο8
Σε υποθέσεις ασφαλίσεων η διεθνής δικαιοδοσία ρυθµίζεται από
το παρόν τµήµα, µε την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 4και του άρθρου 5 σηµείο 5.
Άρθρο9
1.Οασφαλιστήςπουέχειτηνκατοικίατουστοέδαφοςκράτους
µέλους µπορεί να εναχθεί:
α) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους µέλους όπου έχει την
κατοικία του ή ·
β) σε άλλο κράτος µέλος, εφόσον την αγωγή έχει ασκήσει ο
αντισυµβαλλόµενος του ασφαλιστή, ο ασφαλισµένος ή ο
δικαιούχος,ενώπιοντουδικαστηρίουτουτόπουόπουοενάγωνέχει την κατοικία του ή ·
γ) αν πρόκειται για συνασφαλιστή, ενώπιον του δικαστηρίου του
κράτους µέλους, στο οποίο έχει εναχθεί ο κύριος ασφαλιστής.
2.Όταν ο ασφαλιστής δεν έχει κατοικία στο έδαφος κράτους
µέλους, αλλά διαθέτει υποκατάστηµα, πρακτορείο ή οποιαδήποτεάλλη εγκατάσταση σε κράτος µέλος, θεωρείται, για διαφορέςσχετικέςµετηνεκµετάλλευσήτους,ότιέχειτηνκατοικίατουστο
έδαφος αυτού του κράτους µέλους.
Άρθρο10
Ο ασφαλιστής µπορεί επί πλέον να εναχθεί ενώπιον των
δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζηµιογόνο γεγονός, ανπρόκειται για ασφάλιση αστικής ευθύνης ή για ασφάλισηακινήτων. Το ίδιο ισχύει αν η ασφάλιση αφορά από κοινούακίνητα και κινητά που καλύπτονται από το ίδιο ασφαλιστήριο
και η προσβολή τους οφείλεται στην ίδια αιτία.
Άρθρο11
1.Σε υποθέσεις ασφάλισης αστικής ευθύνης, ο ασφαλιστής
µπορεί επίσης να προσεπικληθεί ενώπιον του δικαστηρίου πουέχει επιληφθεί της αγωγής του ζηµιωθέντος κατά του ασφαλι-σµένου, αν το δίκαιο του δικαστηρίου το επιτρέπει.
2.Οι διατάξεις των άρθρων 8, 9 και 10 εφαρµόζονται σε
περίπτωση ευθείας αγωγής του ζηµιωθέντος κατά του ασφαλιστή,
εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται.
3.Αν το δίκαιο που διέπει την ευθεία αγωγή προβλέπει την
προσεπίκληση του αντισυµβαλλόµενου του ασφαλιστή ή τουασφαλισµένου, το ίδιο δικαστήριο έχει δικαιοδοσία και ως προςαυτούς.
Άρθρο12
1.Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 11, τρίτο
εδάφιο,ηαγωγήτουασφαλιστήµπορείναασκηθείµόνονενώπιον
τωνδικαστηρίωντουκράτουςµέλουςστοοποίοέχειτηνκατοικίατου ο εναγόµενος, ανεξάρτητα αν είναι αντισυµβαλλόµενος τουασφαλιστή, ασφαλισµένος ή δικαιούχος.
2.Οι διατάξεις του παρόντος τµήµατος δεν θίγουν το δικαίωµα
άσκησης ανταγωγής ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο είναι2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 8
▼B
εκκρεµής η κύρια αγωγή που έχει εισαχθεί σύµφωνα µε τις
διατάξεις του παρόντος τµήµατος.
Άρθρο13
Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τµήµατος είναι
δυνατή µόνο µε συµφωνίες:
1.µεταγενέστερες από τη γένεση της διαφοράς, ή
2.που επιτρέπουν στον αντισυµβαλλόµενο, τον ασφαλισµένο ή
τονδικαιούχοναπροσφύγεικαισεάλλαδικαστήριαεκτόςαπό
αυτά που προβλέπονται στο παρόν τµήµα, ή
3.πουέχουνσυναφθείµεταξύασφαλιστήκαιαντισυµβαλλόµενου
που έχουν κατά το χρόνο σύναψης της συµβάσεως κατοικία ή
συνήθη διαµονή το ίδιο κράτος µέλος, και έχουν ως αποτέ-λεσµα νααπονέµουνδιεθνήδικαιοδοσία στα δικαστήρια αυτούτουκράτουςµέλους,ακόµακαιαντοζηµιογόνογεγονόςσυµβείστην αλλοδαπή, εκτός αν το δίκαιό του απαγορεύει τέτοιεςσυµφωνίες, ή
4.που έχουν συναφθεί από αντισυµβαλλόµενο που δεν έχει
κατοικίασεκράτοςµέλος,εκτόςανπρόκειταιγιαυποχρεωτικήασφάλιση ή για ασφάλιση ακινήτου που κείται σε κάποιο
κράτος µέλος, ή
5.που αφορούν ασφαλιστική σύµβαση, εφόσον αυτή καλύπτει
έναν ή περισσότερους κινδύνους από τους αναφερόµενους στοάρθρο 14.
Άρθρο14
Οι αναφερόµενοι κίνδυνοι στο άρθρο 13 σηµείο 5 είναι οι
ακόλουθοι:
1.Κάθε απώλεια ή ζηµία σε:
α) πλοία, εγκαταστάσεις ανοικτά των ακτών και στην ανοικτή
θάλασσα ή αεροσκάφη, η οποία συνδέεται µε τη χρησιµο-
ποίησή τους για εµπορικούς σκοπούς ·
β) εµπορεύµατα, εκτός από τις αποσκευές επιβατών, κατά τη
διάρκεια µεταφοράς που πραγµατοποιείται µεαυτά τα πλοίαή αεροσκάφη, είτε ολικά είτε σε συνδυασµό µε άλλα
µεταφορικά µέσα
2.Κάθε είδος ευθύνης, εκτός από την ευθύνη για σωµατικές
βλάβες των επιβατών ή για απώλεια ή ζηµία των αποσκευών
τους:
α) απότηχρησιµοποίησηήεκµετάλλευσηπλοίων,εγκαταστά-
σεων ή αεροσκαφών, σύµφωνα µε το σηµείο 1 στοιχείο α)ανωτέρω, στο µέτρο που, όσον αφορά τα τελευταία, τοδίκαιο του συµβαλλόµενου κράτους εγγραφής του αεροσκά-φους δεν απαγορεύει τις συµφωνίες διεθνούς δικαιοδοσίας
ως προς την ασφάλιση των κινδύνων αυτών ·
β) για ζηµίες που προκαλούνται από εµπορεύµατα κατά τη
διάρκεια µεταφοράς υπό την έννοια του σηµείου 1 στοιχείο
β) ανωτέρω
3.Κάθε χρηµατική ζηµία συνδεόµενη µε τη χρησιµοποίηση ή
εκµετάλλευση πλοίων, εγκαταστάσεων ή αεροσκαφών,σύµφωνα µε το σηµείο 1 στοιχείο α) ανωτέρω, ιδίως ζηµία
σχετική µε το ναύλο ή τη ναύλωση
4.Κάθε άλλος κίνδυνος που συνδέεται προς έναν από τους
αναφερόµενους στα σηµεία 1 έως 32001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 9
▼B
5.Υπό την επιφύλαξη των προαναφερόµενων σηµείων 1 έως 4,
όλοιοι «µεγάλοικίνδυνοι »όπωςορίζονταιστηνοδηγία73 /239/
ΕΟΚ του Συµβουλίου (1),όπως τροποποιήθηκε από τις οδηγίες
του Συµβουλίου 88 /357/ΕΟΚ (2)και 90 /618/ΕΟΚ (3)σύµφωνα µε
την πρόσφατη ισχύουσα διατύπωσή τους.
Τµήµα 4
∆ιεθνής δικαιοδοσία σε συµβάσεις καταναλωτών
Άρθρο15
1.Σε συµβάσεις που ο σκοπός τους µπορεί να θεωρηθεί ξένος
προς την επαγγελµατική δραστηριότητα του προσώπου που τιςκαταρτίζει, του καταναλωτή, η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεταιαπό τις διατάξεις του παρόντος τµήµατος, µε την επιφύλαξη τωνάρθρων 4 και 5, σηµείο 5:
α) όταν πρόκειται για πώληση ενσωµάτων κινητών µε τµηµατική
καταβολή του τιµήµατος ή ·
β) όταν πρόκειται για δάνειο µε σταδιακή εξόφληση ή για άλλη
πιστωτική συναλλαγή συνδεόµενη µε τη χρηµατοδότηση
αγοράς ενσωµάτων κινητών ή ·
γ) σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όταν η σύµβαση καταρτίσθηκε
µε πρόσωπο, το οποίο ασκεί εµπορικές ή επαγγελµατικές
δραστηριότητες στο έδαφος του κράτους µέλους κατοικίας του
καταναλωτή ή το οποίο κατευθύνει µε οποιοδήποτε µέσοντέτοιου είδους δραστηριότητες σ 'αυτό το κράτος µέλος ή σε
διάφορα κράτη, συµπεριλαµβανοµένου του εν λόγω κράτουςµέλους και η σύµβαση εµπίπτει στο πεδίο των εν λόγω
δραστηριοτήτων.
2.Όταν ο αντισυµβαλλόµενος του καταναλωτή δεν έχει
κατοικία στο έδαφος κράτους µέλους, αλλά διαθέτειυποκατάστηµα, πρακτορείο ή άλλη εγκατάσταση σε κράτοςµέλος, θεωρείται, ως προς τις διαφορές τις σχετικές µε την
εκµετάλλευσή τους, ότι έχει την κατοικία του στο έδαφος του
κράτους αυτού.
3.Το παρόν τµήµα δεν εφαρµόζεται στις συµβάσεις µεταφοράς
πλην των συµβάσεων, στο συνολικό τίµηµα των οποίων περι-λαµβάνεται ο συνδυασµός δαπανών ταξιδίου και καταλύµατος.
Άρθρο16
1.Η αγωγή καταναλωτή κατά του αντισυµβαλλόµενου µπορεί
ναασκηθείείτεενώπιοντωνδικαστηρίωντουκράτουςµέλουςστοέδαφος του οποίου έχει την κατοικία του ο αντισυµβαλλόµενοςείτε ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου κατοικίας του κατα-ναλωτή.
2.Η αγωγή του αντισυµβαλλόµενου κατά του καταναλωτή
µπορεί να ασκηθεί µόνον ενώπιον των δικαστηρίων του κράτουςµέλους, στο έδαφος του οποίου έχει την κατοικία του οκαταναλωτής.
3.Το άρθρο αυτό δεν θίγει το δικαίωµα άσκησης ανταγωγής
ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο είναι εκκρεµής η κύρια
αγωγή που έχει εισαχθεί σύµφωνα µε τις διατάξεις του παρόντοςτµήµατος.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 10
(1)ΕΕL 228της 16.8.1973, σ. 3 ·οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία
από την οδηγία 2000 /26/ΕΚ του Ευρωπαϊκου Κοινοβουλίου και του
Συµβουλίου (ΕΕ C 181της 20.7.2000, σ. 65 ).
(2)ΕΕL 172της4.7.1988,σ.1 ·οδηγίαόπωςτροποποιήθηκετελευταίααπό
την οδηγία 2000 /26/ΕΚ.
(3)ΕΕL 330της 29.11.1990, σ. 44 .
▼B
Άρθρο17
Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τµήµατος είναι
δυνατή µόνο µε συµφωνίες:
1.µεταγενέστερες από τη γένεση της διαφοράς ή
2.που επιτρέπουν στον καταναλωτή να προσφύγει και σε άλλα
δικαστήριαεκτόςαπόαυτάπουπροβλέπονταιστοπαρόντµήµαή
3.που, έχοντας συναφθεί ανάµεσα σε καταναλωτή και αντισυµ-
βαλλόµενο µε κατοικία ή συνήθη διαµονή, κατά το χρόνοσύναψης της σύµβασης, στο ίδιο κράτος µέλος, απονέµουν
διεθνή δικαιοδοσία στα δικαστήρια αυτού του κράτους µέλους,
εκτός αν το δίκαιο αυτού του κράτους µέλους απαγορεύειτέτοιες συµφωνίες.
Τµήµα 5
∆ιεθνής δικαιοδοσία σε ατοµικές συµβάσεις εργασίας
Άρθρο18
1.Ως προς διαφορές από ατοµικές συµβάσεις εργασίας η
διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται από τις διατάξεις του παρόντος
τµήµατος, µε την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 4 και του
άρθρου 5 σηµείο 5.
2.Όταν εργαζόµενος συνάπτει ατοµική σύµβαση εργασίας µε
εργοδότη ο οποίος δεν έχει την κατοικία του σε κράτος µέλος,αλλά διαθέτει υποκατάστηµα, πρακτορείο ή οποιαδήποτε άλλη
εγκατάσταση σε κράτος µέλος, τότε ο εργοδότης θεωρείται ότι
για διαφορές σχετικές µε τις εργασίες του υποκαταστήµατος,πρακτορείουήάλληςεγκατάστασηςέχειτηνκατοικίατουσ 'αυτό
το κράτος µέλος.
Άρθρο19
Εργοδότηςπου έχει τηνκατοικίατου στο έδαφος κράτουςµέλους
µπορεί να εναχθεί:
1.ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους µέλους όπου έχει την
κατοικία του ή
2.σε άλλο κράτος µέλος:
α) ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου όπου ο εργαζόµενος
συνήθως εκτελεί την εργασία του ή των δικαστηρίων τουτελευταίουτόπουόπουσυνήθωςεκτελούσετηνεργασίατουή·
β) ανοεργαζόµενοςδενεκτελείήδενεκτελούσεσυνήθωςτην
εργασία του στην ίδια πάντα χώρα, ενώπιον των δικαστη-ρίων στην περιφέρεια του οποίου είναι ή ήταν
εγκατεστηµένη η επιχείρηση που τον προσέλαβε.
Άρθρο20
1.Ο εργοδότης µπορεί να ασκήσει αγωγή µόνο ενώπιον του
δικαστηρίου του κράτους µέλους στο έδαφος του οποίου ο
εργαζόµενος έχει την κατοικία του.
2.Οι διατάξεις του παρόντος τµήµατος δεν θίγουν το δικαίωµα
κατάθεσης ανταγωγής ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίοεκκρεµεί η κύρια αγωγή σύµφωνα µε το παρόν τµήµα.
Άρθρο21
Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τµήµατος είναι
δυνατή µόνο µε συµφωνία παρέκτασης δικαιοδοσίας:
1.η οποία είναι µεταγενέστερη από τη γένεση της διαφοράς ή2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 11
▼B
2.η οποία επιτρέπει στον εργαζόµενο να προσφύγει σε άλλα
δικαστήρια εκτός από αυτά που προβλέπονται στο παρόντµήµα.
Τµήµα 6
Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία
Άρθρο22
Αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, χωρίς να λαµβάνεται υπόψη η
κατοικία, έχουν:
1.σε υποθέσεις εµπραγµάτων δικαιωµάτων επί ακινήτων και
µισθώσεων ακινήτων, τα δικαστήρια του κράτους µέλους της
τοποθεσίας του ακινήτου.
Πάντως, σε υποθέσεις µισθώσεων ακινήτων που συνάπτονται
για προσωρινή ιδιωτική χρήση µέγιστης διάρκειας έξι
συνεχών µηνών, έχουν επίσης διεθνή δικαιοδοσία και ταδικαστήρια του κράτους µέλους στο οποίο έχει κατοικία οεναγόµενος, εφόσον ο µισθωτής είναι φυσικό πρόσωπο και οιδιοκτήτης και ο µισθωτής έχουν κατοικία στο ίδιο κράτοςµέλος
2.σε θέµατα κύρους, ακυρότητας ή λύσης εταιρειών ή άλλων
νοµικώνπροσώπωνήενώσεωνφυσικώνήνοµικώνπροσώπωνήκύρους αποφάσεων των οργάνων τους, τα δικαστήρια του
κράτους στο οποίο η εταιρεία, το νοµικό πρόσωπο ή η ένωση
έχουν την έδρα τους. Προκειµένου να καθορισθεί η έδρα τοδικαστήριοεφαρµόζειτουςιδιωτικούδιεθνούςδικαίουκανόνεςτου
3.σε θέµατα κύρους των καταχωρίσεων σε δηµόσια βιβλία, τα
δικαστήρια του κράτους µέλους στο έδαφος του οποίουτηρούνται τα βιβλία αυτά
4.σε θέµατα καταχώρισης ή κύρους διπλωµάτων ευρεσιτεχνίας,
σηµάτων, σχεδίων και προτύπων και άλλων ανάλογωνδικαιωµάτων τα οποία επιδέχονται κατάθεση ή καταχώριση,τα δικαστήρια του κράτους µέλους στο έδαφος του οποίου ηκατάθεση ή η καταχώριση ζητήθηκε, πραγµατοποιήθηκε, ή
θεωρείται ότι πραγµατοποιήθηκε σύµφωνα µε κοινοτικό
νοµοθέτηµα ή µε διεθνή σύµβαση.
ΜετηνεπιφύλαξητηςδικαιοδοσίαςτουΕυρωπαϊκούΓραφείου
∆ιπλωµάτων Ευρεσιτεχνίας, σύµφωνα µε τη σύµβαση χορηγή-
σεως ευρωπαϊκών διπλωµάτων ευρεσιτεχνίας, που υπογράφηκεστο Μόναχο στις 5 Οκτωβρίου 1973, τα δικαστήρια κάθεκράτουςµέλουςέχουναποκλειστικήδιεθνήδικαιοδοσία,χωρίςνα λαµβάνεται υπόψη η κατοικία, σε θέµατα καταχώρισης ήκύρους του ευρωπαϊκού διπλώµατος ευρεσιτεχνίας που χορη-
γείται για το κράτος αυτό
5.σεθέµατααναγκαστικήςεκτέλεσηςαποφάσεων,ταδικαστήρια
του κράτους µέλους του τόπου εκτέλεσης.
Τµήµα 7
Παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας
Άρθρο23
1.Ανταµέρη,απόταοποίαένατουλάχιστονέχειτηνκατοικία
του στο έδαφος κράτους µέλους, συµφώνησαν ότι ένα δικαστήριοή τα δικαστήρια κράτους µέλους θα δικάζουν τις διαφορές που
έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριµένη έννοµη
σχέση, το δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτούέχουν διεθνή δικαιοδοσία. Αυτή η δικαιοδοσία είναι αποκλει-στικήεκτόςανταµέρησυµφώνησανάλλως.Μιατέτοιασυµφωνίαδιεθνούς δικαιοδοσίας πρέπει να καταρτισθεί:
α) είτε γραπτά είτε προφορικά µε γραπτή επιβεβαίωση ·2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 12
▼B
β) είτε υπό τύπο ανταποκρινόµενο στην πρακτική που έχουν
καθιερώσει οι συµβαλλόµενοι στις µεταξύ τους σχέσεις ·
γ) είτε στο διεθνές εµπόριο, υπό τύπο ανταποκρινόµενο στις
συνήθειες τις οποίες τα µέρη γνωρίζουν ή οφείλουν ναγνωρίζουν και οι οποίες είναι ευρέως γνωστές σ 'αυτού του
είδους την εµπορική δραστηριότητα και τηρούνται τακτικάαπό τους συµβαλλόµενους σε συµβάσεις, του είδους για το
οποίο πρόκειται, στη συγκεκριµένη εµπορική δραστηριότητα.
2.Κάθε διαβίβαση δια της ηλεκτρονικής οδού που επιτρέπει
µεταγενέστερη πρόσβαση στο περιεχόµενο της συµφωνίαςλογίζεται ότι έχει καταρτισθεί «γραπτά ».
3.Όταν µια τέτοια συµφωνία καταρτίζεται από µέρη εκ των
οποίων κανένα δεν έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτουςµέλους, τα δικαστήρια των άλλων κρατών µελών δεν µπορούν να
δικάσουν τη διαφορά εφόσον το ή τα υποδειχθέντα δικαστήρια
δεν έχουν διαπιστώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας τους.
4.Το δικαστήριο ή τα δικαστήρια ενός κράτους µέλους, στα
οποίααπονέµειδιεθνήδικαιοδοσία ησυστατική πράξηενός trust ,
έχουναποκλειστικήδιεθνήδικαιοδοσίαωςπροςαγωγέςκατάτουιδρυτή, του trusteeή του δικαιούχου ενός trust ,αν πρόκειται για
σχέσεις µεταξύ των προσώπων αυτών ή για δικαιώµατα ή
υποχρεώσεις τους από το trust
5.Οι συµφωνίες διεθνούς δικαιοδοσίας καθώς και οι ανάλογες
ρήτρες της συστατικής πράξεως του trustδεν παράγουν αποτελέ-
σµαταανείναιαντίθετεςπροςτιςδιατάξειςτωνάρθρων13,17και21 ή αν τα δικαστήρια, τη διεθνή δικαιοδοσία των οποίωναποκλείουν, έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύµφωναµε το άρθρο 22.
Άρθρο24
Πέραν των περιπτώσεων όπου η διεθνής δικαιοδοσία απορρέει
από άλλες διατάξεις του παρόντος κανονισµού, το δικαστήριο
κράτους µέλους ενώπιον του οποίου ο εναγόµενος παρίσταταιαποκτάδιεθνήδικαιοδοσία.Οκανόναςαυτόςδενεφαρµόζεται,ανη παράσταση έχει ως σκοπό την αµφισβήτηση της διεθνούςδικαιοδοσίας, ή αν υπάρχει άλλο δικαστήριο µε αποκλειστικήδιεθνή δικαιοδοσία σύµφωνα µε το άρθρο 22.
Τµήµα 8
Έρευνα της διεθνούς δικαιοδοσίας και του παραδεκτού
Άρθρο25
Το δικαστήριο κράτους µέλους διαπιστώνει αυτεπάγγελτα την
έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, εφόσον καλείται να κρίνει,ως κύριο ζήτηµα, διαφορά για την οποία δικαστήριο άλλου
κράτους µέλους έχει αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύµφωνα
µε το άρθρο 22.
Άρθρο26
1.Όταν πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος
κράτους µέλους ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτουςµέλους και δεν παρίσταται, το δικαστήριο διαπιστώνει αυτεπάγ-γελτα την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, αν η δικαιοδοσίατου δεν στηρίζεται στους όρους του παρόντος κανονισµού.
2.Ο δικαστής υποχρεούται να αναστείλει τη διαδικασία
εφόσον δεν διαπιστώνεται ότι ο εναγόµενος αυτός ήταν σε θέση
ναπαραλάβειτοεισαγωγικόέγγραφοτηςδίκηςήάλλοισοδύναµοέγγραφο εντόςτηςαναγκαίαςγιατηνάµυνάτουπροθεσµίαςήότικαταβλήθηκε κάθε επιµέλεια για το σκοπό αυτό.
3.Το άρθρο 19 του κανονισµού (ΕΚ) αριθ. 1348 /2000του
Συµβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, για την επίδοση καικοινοποίηση στα κράτη µέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 13
▼B
σε αστικές ή εµπορικές υποθέσεις (1)εφαρµόζεται αντί των
διατάξεων της παραγράφου 2, εάν το εισαγωγικό της δίκηςέγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί από το ένα κράτος µέλος στο
άλλο δυνάµει του ανά χείρας κανονισµού.
4.Εφόσον δεν εφαρµόζονταιοι διατάξειςτουκανονισµού (ΕΚ)
αριθ. 1348 /2000,εφαρµόζεται το άρθρο 15 της σύµβασης της
Χάγης της 15ης Νοεµβρίου 1965 σχετικά µε την επίδοση και την
κοινοποίησηστοεξωτερικόδικαστικώνκαιεξωδίκωνπράξεωνσεαστικές και εµπορικές υποθέσεις, εάν το εισαγωγικό της δίκηςέγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί στην αλλοδαπή κατ 'εφαρµογή
της συµβάσεως αυτής.
Τµήµα 9
Εκκρεµοδικία και συνάφεια
Άρθρο27
1.Ανέχουνασκηθείαγωγέςµετοίδιοαντικείµενοκαιτηνίδια
αιτία µεταξύ των ίδιων διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διάφορωνκρατών µελών, κάθε δικαστήριο εκτός εκείνου που επελήφθη
πρώτο, αναστέλλει αυτεπάγγελτα την διαδικασία του µέχρις ότου
διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου πουεπελήφθη πρώτο.
2.Όταν διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου
επιληφθέντος δικαστηρίου, κάθε δικαστήριο εκτός εκείνου που
έχει πρώτο επιληφθεί, οφείλει να διαπιστώσει την έλλειψηδιεθνούς δικαιοδοσίας του υπέρ του πρώτου δικαστηρίου.
Άρθρο28
1.Όταν συναφείς αγωγές εκκρεµούν ενώπιον δικαστηρίων
διαφόρων κρατών µελών, κάθε δικαστήριο εκτός εκείνου πουέχει πρώτο επιληφθεί µπορεί να αναστείλει την εκδίκαση.
2.Όταν οι αγωγές αυτές εκκρεµούν σε πρώτο βαθµό δικαιοδο-
σίας, κάθε δικαστήριο εκτός εκείνου που έχει πρώτο επιληφθείδύναται επίσης, µε αίτηση ενός από τους διαδίκους, να διαπι-στώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, υπό τηνπροϋπόθεση ότι το πρώτο δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία
και για τις δύο αγωγές και ότι το δίκαιό του επιτρέπει την ένωση
συναφών υποθέσεων.
3.Είναι συναφείς, κατά την έννοια του παρόντος άρθρου,
αγωγές που συνδέονται µεταξύ τους τόσο στενά ώστε να υπάρχει
συµφέρον να εξετασθούν και να εκδικασθούν ταυτόχρονα,
προκειµένου να αποφευχθεί η έκδοση ασυµβίβαστων µεταξύτους αποφάσεων αν τυχόν οι υποθέσεις εκδικάζονταν χωριστά.
Άρθρο29
Όταν περισσότερα δικαστήρια έχουν αποκλειστική διεθνή
δικαιοδοσία, η διαπίστωση της έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίαςγίνεται υπέρ του δικαστηρίου που έχει πρώτο επιληφθεί.
Άρθρο30
Για τους σκοπούς του παρόντος τµήµατος, ένα δικαστήριο
λογίζεται ως επιληφθέν :
1.από την κατάθεση στο δικαστήριο του εισαγωγικού εγγράφου
της δίκης ή άλλου ισοδύναµου εγγράφου, υπό την προϋπόθεσηότι ο ενάγων δεν παρέλειψε στη συνέχεια να λάβει τααπαιτούµενα µέτρα για την κοινοποίηση ή την επίδοση τουεγγράφου στον εναγόµενο ή2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 14
(1)ΕΕL 160της 30.6.2000, σ. 37 .
▼B
2.εάν το έγγραφο πρέπει να κοινοποιηθεί ή να επιδοθεί προτού
κατατεθείστοδικαστήριο,µόλιςπαραληφθείαπότηναρχήπουείναι υπεύθυνη για την κοινοποίηση ή την επίδοση, υπό την
προϋπόθεση ότι ο ενάγων δεν παρέλειψε στη συνέχεια να
λάβει τα απαιτούµενα µέτρα για την κατάθεση του εγγράφουστο δικαστήριο.
Τµήµα 10
Ασφαλιστικά µέτρα
Άρθρο31
Τα ασφαλιστικά µέτρα που προβλέπονται από το δίκαιο κράτους
µέλους µπορούν να ζητηθούν από τις δικαστικές αρχές τουκράτους αυτού, έστω και αν δικαστήριο άλλου κράτους µέλουςέχει,σύµφωναµετονπαρόντακανονισµό,διεθνήδικαιοδοσίαγιατην ουσία της υπόθεσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Άρθρο32
Ως απόφαση, κατά την έννοια του παρόντα κανονισµού, νοείται
κάθε απόφαση εκδιδόµενη από δικαστήριο κράτους µέλους,οποιαδήποτε και αν είναι η ονοµασία της, όπως απόφαση,διαταγή, διαταγή εκτελέσεως, καθώς και ο καθορισµός τηςδικαστικής δαπάνης από το γραµµατέα.
Τµήµα 1
Αναγνώριση
Άρθρο33
1.Απόφαση που εκδίδεται σε κράτος µέλος αναγνωρίζεται στα
λοιπά κράτη µέλη χωρίς ιδιαίτερη διαδικασία.
2.Σε περίπτωση αµφισβήτησης, κάθε ενδιαφερόµενος που
επικαλείται ως κύριο ζήτηµα την αναγνώριση µπορεί να ζητήσει,κατά τη διαδικασία που προβλέπεται στα τµήµατα 2 και 3 του
παρόντος κεφαλαίου, να διαπιστωθεί ότι η απόφαση πρέπει να
αναγνωρισθεί.
3.Αν η επίκληση της αναγνώρισης γίνεται παρεµπιπτόντως
ενώπιον δικαστηρίου κράτους µέλους, το δικαστήριο αυτό έχει
διεθνή δικαιοδοσία να κρίνει σχετικά.
Άρθρο34
Απόφαση δεν αναγνωρίζεται:1.αν η αναγνώριση αντίκειται προφανώς στη δηµόσια τάξη του
κράτους αναγνωρίσεως
2.αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναµο
έγγραφο δεν έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερηµοδική-
σαντα εναγόµενο εγκαίρως και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να
µπορεί να αµυνθεί, εκτός εάν ο εναγόµενος παρέλειψε ναασκήσει προσφυγή κατά της αποφάσεως ενώ µπορούσε να τοπράξει
3.ανείναιασυµβίβαστηµεαπόφασηπουέχειεκδοθείµεταξύτων
ιδίων διαδίκων στο κράτος αναγνωρίσεως
4.ανείναιασυµβίβαστηµεαπόφασηπουεκδόθηκεπρογενέστερα
µεταξύ των ιδίων διαδίκων και µε το ίδιο αντικείµενο και τηνίδια αιτία σε άλλο κράτος µέλος ή σε τρίτο κράτος, εφόσον ηπρογενέστερη αυτή απόφαση συγκεντρώνει τις προϋποθέσειςπου απαιτούνται για την αναγνώρισή της στο κράτος αναγνω-ρίσεως.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 15
▼B
Άρθρο35
1.Απόφαση δεν αναγνωρίζεται, επίσης, αν έχουν παραβιασθεί
οι διατάξεις των τµηµάτων 3, 4 και 6 του κεφαλαίου II,καθώς και
στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 72.
2.Κατά τον έλεγχο των βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας που
αναφέρονται στην προηγούµενη παράγραφο, η αρχή ενώπιον τηςοποίας ζητείται η αναγνώριση δεσµεύεται από τις πραγµατικέςδιαπιστώσεις στις οποίες το δικαστήριο του κράτους µέλους
προελεύσεως έχει θεµελιώσει τη διεθνή δικαιοδοσία του.
3.Με την επιφύλαξη των διατάξεων της πρώτης παραγράφου,
δεν ερευνάται η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του
κράτους µέλους προελεύσεως. Οι σχετικοί µε τη διεθνή δικαιο-
δοσία κανόνες δεν αφορούν τη δηµόσια τάξη υπό την έννοια τουάρθρου 34 σηµείο 1.
Άρθρο36
Αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της αλλοδαπής
αποφάσεως.
Άρθρο37
1.Το δικαστήριο κράτους µέλους, ενώπιοντουοποίου ζητείται
αναγνώριση αποφάσεως που εκδόθηκε σε άλλο κράτος µέλος,µπορεί να αναστείλει τη διαδικασία, αν η απόφαση αυτή έχειπροσβληθεί µε τακτικό ένδικο µέσο.
2.Το δικαστήριο κράτους µέλους, ενώπιον του οποίου γίνεται
επίκληση της αναγνωρίσεως αποφάσεως που εκδόθηκε στηνΙρλανδία ή το Ηνωµένο Βασίλειο και η εκτέλεση της οποίαςέχει ανασταλεί στο κράτος µέλος προελεύσεως λόγω ασκήσεωςενδίκων µέσων, µπορεί να αναστείλει τη διαδικασία.
Τµήµα 2
Εκτέλεση
Άρθρο38
1.Αποφάσεις που εκδόθηκαν και είναι εκτελεστές σε κράτος
µέλος εκτελούνται σε άλλο κράτος µέλος, αφού κηρυχθούν εκείεκτελεστές, µε αίτηση κάθε ενδιαφεροµένου.
2.Πάντως, στο Ηνωµένο Βασίλειο, µια τέτοια απόφαση
εκτελείται στην Αγγλία και Ουαλία, τη Σκωτία, ή τη ΒόρειαΙρλανδία, αφού προηγουµένως, µε αίτηση οποιουδήποτε ενδιαφε-ροµένου, η απόφαση αυτή εγγραφεί προς εκτέλεση στο
αντίστοιχο τµήµα του Ηνωµένου Βασιλείου.
Άρθρο39
1.Η αίτηση υποβάλλεται στο αρµόδιο δικαστήριο ή αρµόδια
αρχή των οποίων ο κατάλογος σηµειώνεται στο παράρτηµα ΙΙ.
2.Ηκατάτόποναρµοδιότητακαθορίζεταιαπότηνκατοικίατου
προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση ή από τον τόποεκτέλεσης.
Άρθρο40
1.Η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους µέλους
εκτέλεσης.
2.Ο αιτών οφείλει να προβεί σε εκλογή κατοικίας στην
περιφέρεια του δικαστηρίου ή της αρµόδιας αρχής στην οποίααπευθύνεται. Αν πάντως το δίκαιο του κράτους µέλους εκτέλεσης
δεν προβλέπει τηνεκλογή κατοικίας, ο αιτών διορίζει αντίκλητο.
3.Στην αίτηση επισυνάπτονται τα έγγραφα που αναφέρονται
στο άρθρο 53.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 16
▼B
Άρθρο41
Η απόφαση κηρύσσεται εκτελεστή ευθύς ως ολοκληρωθούν οι
διατυπώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 53 χωρίς έλεγχο τωνλόγων µη εκτέλεσης, που αναφέρονται στα άρθρα 34 και 35. Οδιάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση δε δύναται στοστάδιο αυτό της διαδικασίας, να καταθέσει προτάσεις.
Άρθρο42
1.Η απόφαση επί της αιτήσεως για την κήρυξη της εκτελε-
στότητας γνωστοποιείται αµελλητί στον αιτούντα κατά τη
διαδικασία που προβλέπει το δίκαιο του κράτους µέλους
εκτέλεσης.
2.Η κήρυξη της εκτελεστότητας επιδίδεται ή κοινοποιείται
στο διάδικο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, µαζί µε την
απόφαση, εφόσον αυτή δεν έχει ήδη επιδοθεί ή κοινοποιηθεί
στον εν λόγω διάδικο.
Άρθρο43
1.Κατάτηςαποφάσεωςπουεκδίδεταιεπίτηςαιτήσεωςγιατην
κήρυξη της εκτελεστότητας µπορεί να ασκηθεί ένδικο µέσο καιαπό τους δυο διαδίκους.
2.Το ένδικο µέσο ασκείται ενώπιον του δικαστηρίου που
αναφέρεται στο παράρτηµα ΙΙΙ.
3.Το ένδικο µέσο εκδικάζεται σύµφωνα µε τους κανόνες που
διέπουν τη διαδικασία της αµφισβητούµενης δικαιοδοσίας.
4.Αν ο διάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση
ερηµοδικήσει ενώπιον του δικαστηρίου που επιλαµβάνεται τουένδικου µέσου, εφαρµόζονται οι διατάξεις του άρθρου 26παράγραφοι 2 έως 4 ακόµα και αν ο διάδικος κατά του οποίου
ζητείται η εκτέλεση δεν έχει την κατοικία του στο έδαφος
κάποιου από τα κράτη µέλη.
5.Το ένδικο µέσο κατά της κήρυξης εκτελεστότητας ασκείται
εντός µηνός από την επίδοση ή την κοινοποίησή της. Αν ο
διάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση έχει την κατοικία
του στο έδαφος κράτους µέλους άλλου από εκείνο στο οποίοκηρύχθηκε η εκτελεστότητα, η προθεσµία για την άσκηση τουενδίκου µέσου είναι δύο µήνες από την ηµέρα που έγινε ηεπίδοση ή η κοινοποίηση προσωπικά ή στην κατοικία του. Ηπροθεσµία αυτή δεν παρεκτείνεται λόγω απόστασης.
Άρθρο44
Κατάτηςαπόφασηςεπίενδίκουµέσουµπορείναασκηθείµόνοτο
ένδικο µέσο που αναφέρεται στο παράρτηµα IV.
Άρθρο45
1.Τοδικαστήριοενώπιοντουοποίουασκήθηκετοένδικοµέσο
δυνάµει των άρθρων 43 ή 44 δύναται να απορρίψει ή να
ανακαλέσει την κήρυξη της εκτελεστότητας µόνον εφόσονσυντρέχει λόγος από τους οριζόµενους στα άρθρα 34 και 35.Αποφασίζει αµελλητί.
2.Αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της αλλοδαπής
αποφάσεως.
Άρθρο46
1.Το δικαστήριο ενώπιον του οποίου ασκείται το ένδικο µέσο
σύµφωνα µε τα άρθρα 43 ή 44, µπορεί, µε αίτηση του διαδίκουκατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, να αναστείλει τηδιαδικασία αν κατά της αλλοδαπής αποφάσεως έχει ασκηθεί στοκράτος µέλος προελεύσεως τακτικό ένδικο µέσο, ή αν ηπροθεσµία για την άσκησή του δεν έχει ακόµα εκπνεύσει ·στη2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 17
▼B
τελευταία περίπτωση το δικαστήριο µπορεί να τάξει προθεσµία
για την άσκηση του ένδικου αυτού µέσου.
2.Αν η απόφαση έχει εκδοθεί στην Ιρλανδία ή το Ηνωµένο
Βασίλειο, κάθε ένδικο µέσο ή προσφυγή που προβλέπεται στοκράτος µέλος προελεύσεως θεωρείται, για την εφαρµογή της
πρώτης παραγράφου, ως τακτικό ένδικο µέσο.
3.Το δικαστήριο αυτό µπορεί, επίσης, να εξαρτήσει την
εκτέλεση από την παροχή εγγυήσεως, την οποία και καθορίζει.
Άρθρο47
1.Όταν µια απόφαση πρέπει να αναγνωρισθεί σύµφωνα µε τον
παρόντα κανονισµό ο αιτών δύναται να προσφύγει σε ασφαλι-στικά µέτρα σύµφωνα µε τη νοµοθεσία του κράτους µέλουςεκτελέσεως χωρίς να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητας δυνάµειτου άρθρου 41.
2.Ηκήρυξητηςεκτελεστότηταςεµπεριέχεικαιτηδυνατότητα
λήψεως ασφαλιστικών µέτρων.
3.Κατά τη διάρκεια της προθεσµίας προσφυγής που προβλέ-
πεται στο άρθρο 43 παράγραφος 5, κατά της κήρυξης τηςεκτελεστότηταςκαιέωςότουεκδοθείαπόφασηγιατηνπροσφυγήαυτή, µπορούν να ληφθούν µόνο ασφαλιστικά µέτρα επί της
περιουσίας του προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση.
Άρθρο48
1.Αν η αλλοδαπή απόφαση έκρινε επί πολλών αξιώσεων που
έχουνσωρευθείστηνίδιααγωγήκαιηεκτελεστότηταδενµπορείνα κηρυχθεί για όλες, το δικαστήριο ή η αρµόδια αρχή κηρύσσειτην εκτελεστότητα για µια ή περισσότερες από τις αξιώσεις.
2.Ο αιτών δύναται να ζητήσει κήρυξη εκτελεστότητας για
ορισµένα µόνο µέρη µιας απόφασης.
Άρθρο49
Οι αλλοδαπές αποφάσεις που καταδικάζουν σε χρηµατική ποινή
ως µέσο εκτελέσεως κηρύσσονται εκτελεστές στο κράτος µέλος
εκτελέσεως µόνο αν το ποσό έχει προσδιορισθεί κατά τρόπο
οριστικό από τα δικαστήρια του κράτους προελεύσεως.
Άρθρο50
Ο αιτών στον οποίο έχει παρασχεθεί ολικά ή µερικά δωρεάν
δικαστική αρωγή ή απαλλαγή από έξοδα και δαπάνες στο κράτοςµέλος προελεύσεως, απολαµβάνει, στο πλαίσιο της διαδικασίας
που προβλέπεται στο παρόν τµήµα την ευµενέστερη µεταχείριση
που προβλέπει το δίκαιο του κράτους µέλους εκτελέσεως σεσχέσηµετηδωρεάνδικαστικήαρωγήήτηναπαλλαγήαπόέξοδακαι δαπάνες.
Άρθρο51
Σεδιάδικοπουζητείσεκράτοςµέλοςτηνεκτέλεσηαποφάσεωςη
οποία έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος µέλος, καµιά εγγύηση ή
κατάθεση χρηµατικού ποσού, ανεξάρτητα από την ονοµασία της,
δεν µπορεί να επιβληθεί µε την αιτιολογία ότιείναι αλλοδαπός ήότι δεν κατοικεί ή δεν διαµένει στο κράτος εκτελέσεως.
Άρθρο52
Καµία επιβάρυνση φορολογική ή τέλος ανάλογα µε την αξία της
διαφοράς δεν επιβάλλεται στο κράτος µέλος εκτελέσεως κατά τηδιαδικασία κηρύξεως της εκτελεστότητας.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 18
▼B
Τµήµα 3
Κοινές διατάξεις
Άρθρο53
1.Ο διάδικος που επικαλείται την αναγνώριση ή ζητεί την
κήρυξη της εκτελεστότητας οφείλει να προσκοµίσει αντίγραφοτης αποφάσεως, το οποίο να συγκεντρώνει τις αναγκαίεςπροϋποθέσεις γνησιότητας.
2.Ο διάδικος που ζητεί την κήρυξη της εκτελεστότητας
οφείλει επίσης να προσκοµίσει τη βεβαίωση που προβλέπεται
στο άρθρο 54, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 55.
Άρθρο54
Το δικαστήριο ή η αρµόδια αρχή του κράτους µέλους εκδόσεως
της αποφάσεως, εκδίδει κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφεροµένου
διαδίκου βεβαίωση, σύµφωνα µε το υπόδειγµα εντύπου που
επισυνάπτεται στο παράρτηµα Vτου παρόντος κανονισµού.
Άρθρο55
1.Εάν η βεβαίωση που προβλέπει το άρθρο 54 δεν προσαχθεί,
το δικαστήριο ή η αρµόδια αρχή µπορούν να ορίσουν προθεσµία
προσαγωγής της, είτε να δεχθούν ισοδύναµο έγγραφο, είτε,εφόσον κρίνουν ότι έχουν επαρκώς ενηµερωθεί, να απαλλάξουντον αιτούντα από το βάρος αυτό.
2.Το δικαστήριο ή η αρµόδια αρχή µπορούν να ζητήσουν την
προσαγωγή µεταφράσεων των εγγράφων. Η µετάφραση επικυρώ-νεταιαπόπρόσωποπου,σεένααπότακράτηµέλη,έχειαυτήτην
εξουσία.
Άρθρο56
Καµία επικύρωση ή άλλη ανάλογη διατύπωση δεν απαιτείται για
τα έγγραφα που µνηµονεύονται στο άρθρο 53 ή στο άρθρο 55
δεύτερη παράγραφος, καθώς και, εφόσον συντρέχει περίπτωση,
για το διορισµό αντικλήτου.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
∆ΗΜΟΣΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ∆ΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ
Άρθρο57
1.Ταδηµόσιαέγγραφα,πουέχουνεκδοθείκαιείναιεκτελεστά
σε κράτος µέλος, περιβάλλονται, κατόπιν αιτήσεως, τον εκτελε-στήριο τύπο σε άλλο κράτος µέλος κατά τη διαδικασία τωνάρθρων 38 και επόµενα. Το δικαστήριο στο οποίο κατατέθηκε ηπροσφυγή δυνάµει των άρθρων 43 ή 44 δύναται να απορρίψει ή
προφανώς να ανακαλέσει κήρυξη εκτελεστότητας µόνον αν η
εκτέλεση του δηµόσιου εγγράφου αντίκειται στη δηµόσια τάξητου κράτους µέλους εκτελέσεως.
2.Συµφωνίες περί υποχρεώσεως διατροφής, οι οποίες
συνάπτονται ενώπιον διοικητικών αρχών ή επικυρώνονται απόαυτές, θεωρούνται επίσης ως δηµόσια έγγραφα κατά την έννοιατης πρώτης παραγράφου.
3.Το προσκοµιζόµενο έγγραφο πρέπει να συγκεντρώνει τις
αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας στο κράτος µέλος προελεύ-
σεως.
4.Οι διατάξειςτουτµήµατος 3τουκεφαλαίου IIIεφαρµόζονται
εφόσον συντρέχει περίπτωση. Η αρµόδια αρχή κράτους µέλουςόπου έχει εκδοθεί ή καταχωρηθεί δηµόσιο έγγραφο εκδίδει,κατόπιν αιτήσεως κάθε ενδιαφεροµένου διαδίκου, βεβαίωσηκάνοντας χρήση του εντύπου υποδείγµατος που παρατίθεται στοπαράρτηµα VΙ του ανά χείρας κανονισµού.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 19
▼B
Άρθρο58
Συµβιβασµοί που καταρτίζονται ενώπιον δικαστηρίου κατά τη
διάρκεια δίκης, και είναι εκτελεστοί στο κράτος µέλος προελεύ-
σεως, είναι εκτελεστοίκαι στο κράτοςµέλος εκτελέσεως µετουςίδιους όρους όπως και τα δηµόσια έγγραφα. Το δικαστήριο ή ηαρµόδια αρχή κράτους µέλους ενώπιον των οποίων καταρτίζεταιδικαστικός συµβιβασµός εκδίδουν κατόπιν αιτήσεως κάθε ενδια-
φεροµένου διαδίκου βεβαίωση σύµφωνα µε το έντυπο υπόδειγµα
που παρατίθεται στο παράρτηµα Vτου ανά χείρας κανονισµού.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΓΕΝΙΚΕΣ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο59
1.Για να καθορίσει αν διάδικος έχει την κατοικία του στο
έδαφος κράτουςµέλους σε δικαστήριο τουοποίου έχει ασκηθείη
αγωγή, ο δικαστής εφαρµόζει το εσωτερικό του δίκαιο.
2.Ανοδιάδικοςδενέχεικατοικίαστοκράτοςµέλοςόπουέχει
ασκηθεί η αγωγή, το δικαστήριο, προκειµένου να καθορίσει αν οδιάδικος έχει κατοικία σε άλλο κράτος µέλος, εφαρµόζει τοδίκαιο του κράτους µέλους αυτού.
Άρθρο60
1.Για την εφαρµογή του ανά χείρας κανονισµού, εταιρεία ή
άλλο νοµικό πρόσωπο έχει την κατοικία της στον τόπο στονοποίο έχει:
α) την καταστατική της έδρα ·
β) την κεντρική της διοίκηση ή ·
γ) την κύρια εγκατάστασή της.
2.Για τους σκοπούς του Ηνωµένου Βασιλείου και της
Ιρλανδίας µε τον όρο «καταστατική έδρα »νοείται ο τόπος του
«registered office» ,ελλείψει δε αυτού νοείται το «place of
incorporation» (ο τόπος ιδρύσεως), ελλείψει δε και αυτού ο τόπος
δυνάµει της νοµοθεσίας του οποίου πραγµατοποιήθηκε η «forma-
tion» (σύσταση) του νοµικού προσώπου.
3.Για να καθορίσει αν trustέχει την έδρα του στο έδαφος
συµβαλλόµενου κράτους σε δικαστήριο του οποίου έχει ασκηθείη αγωγή, ο δικαστής εφαρµόζει τους κανόνες του ιδιωτικούδιεθνούς δικαίου.
Άρθρο61
Με την επιφύλαξη ευνοϊκότερων εθνικών διατάξεων, πρόσωπα
που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους µέλους και
διώκονται για αδίκηµα εξ αµελείας ενώπιον των ποινικώνδικαστηρίων άλλου κράτους µέλους, του οποίου δεν έχουν τηνιθαγένεια, µπορούν να αναθέσουν την υπεράσπισή τους σεαρµόδια για το έργο αυτό πρόσωπα, ακόµη και αν δεν εµφανί-
ζονται αυτοπροσώπως. Το δικαστήριο µπορεί ωστόσο να διατάξει
την αυτοπρόσωπη εµφάνιση ·σε περίπτωση µη εµφάνισης, η
απόφαση που εκδίδεται επί της πολιτικής αγωγής, χωρίς το ενλόγω πρόσωπο να είχε τη δυνατότητα να αµυνθεί, µπορεί να µηναναγνωρισθεί ή να µην εκτελεσθεί στα άλλα κράτη µέλη.
Άρθρο62
Στη Σουηδία, στις συνοπτικές διαδικασίες διαταγών πληρωµής
(betalningsföreläggande )και αρωγής ( handräckning ),οι όροι «δικα-
στής », «δικαστήριο »και «δικαιοδοσία »περιλαµβάνουν τη
σουηδική δηµόσια υπηρεσία αναγκαστικής είσπραξης ( kronofog-
demyndighet ).2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 20
▼B
Άρθρο63
1.Πρόσωπα τα οποία διαµένουν στο έδαφος του Λουξεµ-
βούργου και ενάγονται ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτουςµέλους κατ 'εφαρµογήν του άρθρου 5 παράγραφος 1, δικαιούνται
να µην αναγνωρίσουν την αρµοδιότητα του εν λόγω δικαστηρίου
εάν ο τελικός τόπος παράδοσης του εµπορεύµατος ή παροχής τηςυπηρεσίας ευρίσκεται στο Λουξεµβούργο.
2.Όταν, κατ 'εφαρµογή της παραγράφου 1, ο τελικός τόπος
παράδοσης του εµπορεύµατος ή παροχής της υπηρεσίας ευρί-σκεται στο Λουξεµβούργο, τότε τυχόν συµφωνίες παρεκτάσεωςτης διεθνούς δικαιοδοσίας ισχύουν µόνο όταν έχουν καταρτισθεί
εγγράφωςήπροφορικώςµεγραπτήεπιβεβαίωση,κατάτηνέννοια
του άρθρου 23 παράγραφος 1, στοιχείο α).
3.Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν ισχύουν επί συµβά-
σεων που αφορούν χρηµατιστικές υπηρεσίες.
4.Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρµόζονται για έξι έτη
από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισµού.
Άρθρο64
1.Σε διαφορές µεταξύ πλοιάρχου και µέλους πληρώµατος
πλοίου νηολογηµένου στην Ελλάδα, ή την Πορτογαλία σχετικά
µε τις αποδοχές ή τους άλλους όρους της σχέσεως εργασίας, ταδικαστήρια κράτους µέλους οφείλουν να ελέγχουν αν ο διπλωµα-τικός ή προξενικός υπάλληλος, στην αρµοδιότητα του οποίουανήκει το σκάφος, έχει ενηµερωθεί για τη διαφορά. Ταδικαστήρια µπορούν να αποφανθούν µόλις ενηµερωθεί ο
υπάλληλος αυτός.
2.Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρµόζονται για
διάρκεια έξι ετών από την έναρξη ισχύος του παρόντοςκανονισµού.
Άρθρο65
1.Ηδιεθνήςδικαιοδοσία,πουπροβλέπεταιστοάρθρο6σηµείο
2καιστοάρθρο11,γιαπροσεπίκλησηδικονοµικούεγγυητήήγιαάλλη προσεπίκληση, δεν ισχύει στη Γερµανία και την Αυστρία.Κάθε πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος άλλουκράτους µέλους µπορεί να προσεπικληθεί ενώπιον των δικαστη-ρίων:
α) στηνΟµοσπονδιακή∆ηµοκρατίατηςΓερµανίαςκατ 'εφαρµογή
των παραγράφων 68 και 72 έως 74 της Zivilprozessordnung
(Κώδικας Πολιτικής ∆ικονοµίας), σχετικά µε την ανακοίνωση
της δίκης ·
β) στην Αυστρία κατ 'εφαρµογή της παραγράφου 21 της Zivil-
prozessordnung (Κώδικας Πολιτικής ∆ικονοµίας), σχετικά µε
την ανακοίνωση δίκης.
2.Αποφάσειςπουεκδίδονταισταάλλακράτηµέληδυνάµειτου
άρθρου 6 σηµείο 2 και του άρθρου 11, αναγνωρίζονται και
εκτελούνται στη Γερµανία και στην Αυστρία σύµφωνα µε τοντίτλοΙΙΙ.Τααποτελέσµαταέναντιτρίτωντωνκατ 'εφαρµογήντης
προηγούµενης παραγράφου εκδιδοµένων σ 'αυτά τα κράτη
αποφάσεων αναγνωρίζονται και στα άλλα κράτη µέλη.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο66
1.Οι διατάξεις του παρόντος κανονισµού εφαρµόζονται µόνο
στις αγωγές που ασκούνται καθώς και στα δηµόσια έγγραφα πουεκδίδονται µετά την έναρξη ισχύος του.
2.Εάν, ωστόσο, η αγωγή ασκήθηκε στο κράτος µέλος
προέλευσης πριν από την έναρξη ισχύος του ανά χείρας2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 21
▼B
κανονισµού, οι αποφάσεις που εξεδόθησαν µετά από την εν λόγω
ηµεροµηνία αναγνωρίζονται και εκτελούνται σύµφωνα µε τοκεφάλαιο ΙΙΙ,
α) εάνηαγωγήασκήθηκεστοκράτοςµέλοςπροέλευσηςµετάτην
έναρξη ισχύος των συµβάσεων των Βρυξελλών και τουΛουγκάνο τόσο στο κράτος µέλος προέλευσης, όσο και στο
κράτος µέλος προς ο η αίτηση αναγνώρισης ή εκτέλεσης,
β) σε κάθε άλλη περίπτωση, εάν η διεθνής δικαιοδοσία θεµε-
λιώθηκε σε κανόνες σύµφωνους είτε µε διατάξεις του
κεφαλαίου ΙΙ είτε µε τη σύµβαση των Βρυξελλών ή µεσύµβασηπουκατάτηνηµεροµηνίαάσκησηςτηςαγωγήςίσχυεµεταξύ του κράτους µέλους προέλευσης και του κράτουςµέλους αναγνώρισης ή εκτέλεσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII
ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
Άρθρο67
Οπαρώνκανονισµόςδενπροδικάζειτηνεφαρµογήτωνδιατάξεων
οι οποίες σε ειδικά θέµατα, διέπουν τη διεθνή δικαιοδοσία, τηναναγνώριση και εκτέλεση των αποφάσεων και οι οποίες περι-λαµβάνονται στα κοινοτικά νοµοθετήµατα ή στις εθνικέςνοµοθεσίες οι οποίες εναρµονίσθηκαν κατ 'εφαρµογή των
νοµοθετηµάτων αυτών.
Άρθρο68
1.Ο ανά χείρας κανονισµός αντικαθιστά τη σύµβαση των
Βρυξελλών µεταξύ των κρατών µελών, εξαιρουµένων των εδαφώντων κρατών µελών, τα οποία υπάγονται στο εδαφικό πεδίοεφαρµογής της εν λόγω συµβάσεως και τα οποία αποκλείονταιαπό τον παρόντα κανονισµό κατ 'εφαρµογήν του άρθρου 299 της
συνθήκης.
2.Καθ 'όσον ο παρών κανονισµός αντικαθιστά µεταξύ των
κρατών µελών τις διατάξεις της σύµβασης των Βρυξελλών, κάθεπαραποµπή στην εν λόγω σύµβαση νοείται ως γενοµένη στον
παρόντα κανονισµό.
Άρθρο69
Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 66 παράγραφος 2
και του άρθρου 70, ο παρών κανονισµός αντικαθιστά µεταξύ
κρατών µελών τις ακόλουθες συµβάσεις και την ακόλουθησυνθήκη:
—τησύµβασηµεταξύτουΒελγίουκαιτηςΓαλλίαςγιατηδιεθνή
δικαιοδοσία, ισχύ και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων,διαιτητικών αποφάσεων και δηµοσίων εγγράφων, πουυπογράφηκε στο Παρίσι, στις 8 Ιουλίου 1899,
—τη σύµβαση µεταξύ του Βελγίου και των Κάτω Χωρών για τη
διεθνή δικαιοδοσία, την πτώχευση καθώς και για την ισχύ καιεκτέλεσηδικαστικώναποφάσεων,διαιτητικώναποφάσεωνκαιδηµοσίων εγγράφων, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 28Μαρτίου 1925,
—τη σύµβαση µεταξύ της Γαλλίας και της Ιταλίας για την
εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων σε αστικές και εµπορικέςυποθέσεις, που υπογράφηκε στη Ρώµη στις 3 Ιουνίου 1930,
—τη σύµβαση µεταξύ του Ηνωµένου Βασιλείου και της
Γαλλικής∆ηµοκρατίαςγιατηναµοιβαίαεκτέλεσηαποφάσεωνσε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, συνοδευόµενη από
πρωτόκολλο, που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 18 Ιανουαρίου
1934,
—τη σύµβαση µεταξύ του Ηνωµένου Βασιλείου και του
ΒασιλείουτουΒελγίουγιατηναµοιβαίαεκτέλεσηαποφάσεωνσε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, συνοδευόµενη από2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 22
▼C1
▼C1
πρωτόκολλο, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 2 Μαΐου
1934,
—τη σύµβαση µεταξύ της Γερµανίας και της Ιταλίας για την
αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων σεαστικές και εµπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Ρώµηστις 9 Μαρτίου 1936,
—τη σύµβαση µεταξύ του Βελγίου και της Αυστρίας για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφά-
σεων και των δηµοσίων εγγράφων επί υποχρεώσεωνδιατροφής, που υπογράφηκε στη Βιέννη στις 25 Οκτωβρίου1957,
—τη σύµβαση µεταξύ της Γερµανίας και του Βελγίου για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, διαιτητικών
αποφάσεων και δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπορικές
υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Βόννη στις 30 Ιουνίου 1958,
—τη σύµβαση µεταξύ των Κάτω Χωρών και της Ιταλίας για την
αναγνώρισηκαιτηνεκτέλεσητωνδικαστικώναποφάσεωνστιςαστικές και εµπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Ρώµηστις 17 Απριλίου 1959,
—τη σύµβαση µεταξύ της Γερµανίας και της Αυστρίας για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφά-
σεων, των δικαστικών συµβιβασµών και των δηµοσίωνεγγράφων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, πουυπογράφηκε στη Βιέννη στις 6 Ιουνίου 1959,
—τη σύµβαση µεταξύ του Βελγίου και της Αυστρίας για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφά-
σεων, των δικαστικών συµβιβασµών και των δηµοσίων
εγγράφων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, πουυπογράφηκε στη Βιέννη στις 16 Ιουνίου 1959,
—τη σύµβαση µεταξύ του Ηνωµένου Βασιλείου και της
Οµοσπονδιακής ∆ηµοκρατίας της Γερµανίας για την αµοιβαία
αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εµπο-ρικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Βόννη στις 14 Ιουλίου1960,
—τησύµβασηµεταξύτουΗνωµένουΒασιλείουκαιτηςΑυστρίας
για την αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικέςκαιεµπορικέςυποθέσεις,πουυπογράφηκεστηΒιέννη
στις 14 Ιουλίου 1961, και το σχετικό πρωτόκολλο, πουυπογράφηκε στο Λονδίνο στις 6 Μαρτίου 1970,
—τη σύµβαση µεταξύ της Ελλάδας και της Γερµανίας, για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων,
συµβιβασµών και δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπο-ρικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στην Αθήνα στις 4Νοεµβρίου 1961,
—τη σύµβαση µεταξύ του Βελγίου και της Ιταλίας για την
αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων και άλλων
εκτελεστών τίτλων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, που
υπογράφηκε στη Ρώµη στις 6 Απριλίου 1962,
—τη σύµβαση µεταξύ των Κάτω Χωρών και της Γερµανίας για
την αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφά-σεων και άλλων εκτελεστών τίτλων σε αστικές και εµπορικέςυποθέσεις, που υπογράφηκε στη Χάγη στις 30 Αυγούστου
1962,
—τησύµβασηµεταξύτωνΚάτωΧωρώνκαιτηςΑυστρίαςγιατην
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφά-σεων και των δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπορικέςυποθέσεις, που υπογράφηκε στη Χάγη στις 6 Φεβρουαρίου1963,
—τησύµβασηµεταξύτουΗνωµένουΒασιλείουκαιτηςΙταλικής
∆ηµοκρατίας για την αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεσηαποφάσεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, πουυπογράφηκε στη Ρώµη στις 7 Φεβρουαρίου 1964, συνοδευό-2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 23
▼B
▼C1
▼B
▼C1
▼C1
µενη από πρωτόκολλο, που υπογράφηκε στη Ρώµη στις 14
Ιουλίου 1970,
—τη σύµβαση µεταξύ της Γαλλίας και της Αυστρίας για την
αναγνώρισηκαιεκτέλεσητωνδικαστικώναποφάσεωνκαιτωνδηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, που
υπογράφηκε στη Βιέννη στις 15 Ιουλίου 1966,
—τη σύµβαση µεταξύ του Ηνωµένου Βασιλείου και των Κάτω
Χωρών για την αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση αποφά-
σεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκε
στη Χάγη στις 17 Νοεµβρίου 1967,
—τη σύµβαση µεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας για την
αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών και διαιτητικών αποφά-σεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκεστο Παρίσι στις 28 Μαΐου 1969,
—τη σύµβαση µεταξύ του Λουξεµβούργου και της Αυστρίας για
τηναναγνώρισηκαιτηνεκτέλεσητωνδικαστικώναποφάσεων
και των δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπορικές
υποθέσεις, που υπογράφηκε στο Λουξεµβούργο στις 29Ιουλίου 1971,
—τη σύµβαση µεταξύ της Ιταλίας και της Αυστρίας για την
αναγνώριση και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων σε
αστικές και εµπορικές υποθέσεις, των δικαστικών συµβιβα-
σµών και των συµβολαιογραφικών πράξεων που υπογράφηκεστη Ρώµη στις 16 Νοεµβρίου 1971,
—τη σύµβαση µεταξύ της Ισπανίας και της Ιταλίας για τη
δικαστική συνδροµή και την αναγνώριση και την εκτέλεσητων αποφάσεων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις, που
υπογράφηκε στη Μαδρίτη στις 22 Μαΐου 1973,
—τη σύµβαση µεταξύ της Φινλανδίας, της Ισλανδίας, της
Νορβηγίας, της Σουηδίας και της ∆ανίας για την αναγνώρισηκαι την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις, πουυπογράφηκε στην Κοπεγχάγη στις 11 Οκτωβρίου 1977,
—τη σύµβαση µεταξύ της Αυστρίας και της Σουηδίας για την
αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές
υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Στοκχόλµη στις 16 Σεπτεµ-βρίου 1982,
—τη σύµβαση µεταξύ της Ισπανίας και της Γερµανίας για την
αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, δικαστικών συµβιβα-
σµών και εκτελεστών δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και
εµπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στη Βόννη στις 14Νοεµβρίου 1983,
—τη σύµβαση µεταξύ της Αυστρίας και της Ισπανίας για την
αµοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφά-σεων, των δικαστικών συµβιβασµών και των εκτελεστών
δηµοσίων εγγράφων σε αστικές και εµπορικές υποθέσεις,
που υπογράφηκε στη Βιέννη στις 17 Φεβρουαρίου 1984,
—τη σύµβαση µεταξύ της Φινλανδίας και της Αυστρίας για την
αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικέςυποθέσεις, που υπογράφηκε στη Βιέννη στις 17 Νοεµβρίου
1986 και
—τη συνθήκη µεταξύ του Βελγίου, των Κάτω Χωρών και του
Λουξεµβούργουγιατηδιεθνήδικαιοδοσία,τηνπτώχευση,τηνισχύ και την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, διαιτητικώναποφάσεων και δηµοσίων εγγράφων, που υπογράφηκε στιςΒρυξέλλες στις 24 Νοεµβρίου 1961, εφόσον ισχύει.
Άρθρο70
1.Η συνθήκη και οι συµβάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 69
εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσµατα στα θέµατα στα οποίαο παρών κανονισµός δεν εφαρµόζεται.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 24
▼B
▼C1
▼B
▼B
2.Εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσµατα ως προς τις
αποφάσεις που εκδόθηκαν και τα έγγραφα που συντάχθηκανπριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισµού.
Άρθρο71
1.Ο παρών κανονισµός δεν θίγει τις συµβάσεις στις οποίες τα
κράτη µέλη είναι µέρη και οι οποίες σε ειδικά θέµατα, ρυθµίζουν
τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση ή την εκτέλεση αποφά-σεων.
2.Προςεξασφάλισητηςοµοιόµορφηςερµηνείαςτης,τοπρώτο
εδάφιο εφαρµόζεται µε τον ακόλουθο τρόπο :
α) ο παρών κανονισµός δεν αποκλείει τη δυνατότητα ενός
δικαστηρίου κράτους µέλους, που είναι µέρος σύµβασης
σχετικήςµεειδικόθέµα,ναθεµελιώσειτηδιεθνήδικαιοδοσίατου σε µια τέτοια σύµβαση, ακόµα και αν ο εναγόµενοςκατοικεί στο έδαφος κράτους µέλους που δεν είναι µέρος τηςσυγκεκριµένης σύµβασης. Το δικαστήριο εφαρµόζει σε κάθεπερίπτωση το άρθρο 26 του παρόντος κανονισµού ·
β) αποφάσεις που εκδίδονται από δικαστήριο κράτους µέλους
κατά την άσκηση διεθνούς δικαιοδοσίας του βάσει σύµβασης
σχετικής µε ειδικό θέµα αναγνωρίζονται και εκτελούνται σταάλλα κράτη µέλη σύµφωνα µε τον παρόντα κανονισµό.
Αν µια σύµβαση σχετική µε ειδικό θέµα και της οποίας µέρη
είναι το κράτος µέλος προέλευσης και το κράτος µέλοςεκτέλεσης, καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καιεκτέλεσης αποφάσεων, εφαρµόζονται οι προϋποθέσεις αυτές.
Σε κάθε περίπτωση είναι δυνατή η εφαρµογή των διατάξεων
του παρόντος κανονισµού που αφορούν τη διαδικασία για τηναναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων.
Άρθρο72
Ο παρών κανονισµός δεν θίγει τις συµφωνίες µε τις οποίες τα
κράτηµέληδεσµεύτηκαν,πριντηνέναρξηισχύοςτουανάχείραςκανονισµού, δυνάµει του άρθρου 59 της σύµβασης τωνΒρυξελλών, να µην αναγνωρίζουν απόφαση εκδοθείσα, κυρίως
σε άλλο συµβαλλόµενο κράτος της προαναφερόµενης σύµβασης,
κατά εναγοµένου που έχει την κατοικία ή τη συνήθη διαµονή τουσε τρίτηχώρα, όταν στην περίπτωση που προβλέπεται στο άρθρο4 της σύµβασης αυτής η απόφαση δεν θεµελιώθηκε σε δικαιο-δοσία του άρθρου 3 δεύτερο εδάφιο της ίδιας σύµβασης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIII
ΤΕΛΙΚΕΣ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο73
Η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το
Συµβούλιο και την Οικονοµική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεσηγια την εφαρµογή του ανά χείρας κανονισµού το αργότερο πέντεέτη µετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισµού. Η έκθεση
αυτή συνοδεύεται, ενδεχοµένως, από προτάσεις που θα αποβλέ-
πουν στην προσαρµογή του κανονισµού.
Άρθρο74
1.Τα κράτη µέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τα κείµενα τα
οποία τροποποιούν τους καταλόγους που προβλέπονται σταπαραρτήµατα Ι έως IV.Η Επιτροπή προσαρµόζει τα οικεία
παραρτήµατα αναλόγως.
2.Η ενηµέρωση ή η τεχνική προσαρµογή των εντύπων, τα
πρότυπατωνοποίωνπεριλαµβάνονταισταπαραρτήµατα VκαιVI,
εγκρίνονται σύµφωνα µε τη συµβουλευτική διαδικασία πουαναφέρεται στο άρθρο 75 παράγραφος 2.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 25
▼B
Άρθρο75
1.Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή.
2.Στην περίπτωση όπου γίνεται µνεία της παρούσας
παραγράφου, εφαρµόζονται τα άρθρα 3 και 7 της απόφασης
1999 /468/ΕΚ.
3.Η επιτροπή θεσπίζει τον εσωτερικό της κανονισµό.
Άρθρο76
Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει από την 1η Μαρτίου του
2002.
Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του
καιισχύειάµεσασεκάθεκράτοςµέλοςδυνάµειτηςσυνθήκηςγια
την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 26
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι
Εθνικοίκανόνεςδικαιοδοσίαςπουαναφέρονταιστοάρθρο3δεύτεροεδάφιο
και στο άρθρο 4 παράγραφος 2
Οι εθνικοί κανόνες δικαιοδοσίας που αναφέρονται στο άρθρο 3
παράγραφος 2 και στο άρθρο 4 παράγραφος 2, είναι οι ακόλουθοι:
—στο Βέλγιο : το άρθρο 15 του ( Code civil —Burgerlijk Wetboek )και το
άρθρο 638 του ( Code judiciaire —Gerechtelijk Wetboek ),
—στη Γερµανία : το άρθρο 23 της Zivilpr οzessοrdnung ,
—στην Ελλάδα: το άρθρο 40 του Κώδικα Πολιτικής ∆ικονοµίας,
—στη Γαλλία: τα άρθρα 14 και 15 του Code civil ,
—στην Ιρλανδία: οι διατάξεις περί διεθνούς δικαιοδοσίας, η οποία
θεµελιώνεται σε εισαγωγικό της δίκης έγγραφο επιδιδόµενο ή
κοινοποιούµενο στον εναγόµενο που ευρίσκεται προσωρινώς στην
Ιρλανδία,
—στην Ιταλία: τα άρθρα 3 και 4 του νόµου 218 της 31ης Μαΐου 1995,
—στο Λουξεµβούργο: τα άρθρα 14 και 15 του Code civil ,
—στις Κάτω Χώρες: το άρθρο 126 τρίτο εδάφιο και το άρθρο 127 του
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ,
—στην Αυστρία: το άρθρο 99 του Jurisdiktionsnorm ,
—στηνΠορτογαλία:ταάρθρα65και65Ατου Código de Processo Civil και
το άρθρο 11 του Código de Processo de Trabalho ,
—στη Φινλανδία oikeudenkäymiskaari /rättegångsbalken ,Κεφάλαιο 10
άρθρο 1 πρώτο εδάφιο δεύτερη, τρίτη και τέταρτη φράση,
—στη Σουηδία: κεφάλαιο 10 άρθρο 3 πρώτο εδάφιο πρώτη φράση του
rättegångsbalken .
—στο Ηνωµένο Βασίλειο: οι διατάξεις περί διεθνούς δικαιοδοσίας, η
οποία θεµελιώνεται:
α) σε εισαγωγικό της δίκης έγγραφο επιδιδόµενο ή κοινοποιούµενο
στον εναγόµενο που ευρίσκεται προσωρινώς στο Ηνωµένο Βασί-
λειο ·
β) στην ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων του εναγοµένου στο
Ηνωµένο Βασίλειο ·
γ) στην κατάσχεση από τον ενάγοντα περιουσιακών στοιχείων που
ευρίσκονται στο Ηνωµένο Βασίλειο.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 27
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ
Τα αρµόδια δικαστήρια ή οι αρχές στα οποία υποβάλλονται οι αιτήσεις
του άρθρου 39 είναι τα ακόλουθα:
—στο Βέλγιο στο «Tribunal de première instance »,το«rechtbank van eerste
aanleg »,ήτ ο«erstinstanzliches Gericht »,
—στη Γερµανία, στον πρόεδρο τµήµατος του «Landgericht »,
—στην Ελλάδα, στο «Μονοµελές Πρωτοδικείο »,
—στην Ισπανία, στο «Juzgado de Primera Instancia »,
—στη Γαλλία, στον πρόεδρο του «tribunal de grande instance »,
—στην Ιρλανδία, στο «High Court »,
—στην Ιταλία, στο «Corte d'appello »,
—στο Λουξεµβούργο, στον πρόεδρο του «tribunal d'arrondissement »,
—στις Κάτω Χώρες, στον πρόεδρο του «arrondissementsrechtbank »,
—στην Αυστρία, στο «Bezirksgericht »,
—στην Πορτογαλία, στο «Tribunal de Comarca »,
—στη Φινλανδία, στο «käräjäoikeus /tingsrätt »,
—στη Σουηδία, στο «Svea hovrätt »,
—στο Ηνωµένο Βασίλειο:
α) στην Αγγλία και Ουαλία, στο «High Court of Justice »,ήσ ε
περίπτωση αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής στο
«Magistrates' Court »µετά από παραποµπή του «Secretary of State »·
β) στη Σκωτία στο «Court of Session »,ή σε περίπτωση αποφάσεως ως
προς υποχρεώσεις διατροφής στο «Sheriff Court »µετά από παρα-
ποµπή του «Secretary of State »·
γ) στη Βόρειο Ιρλανδία στο «High Court of Justice »,ή σε περίπτωση
αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής στο «Magistrates'
Court »µετά από παραποµπή του «Secretary of State »·
δ) στο Γιβραλτάρ στο «Supreme Court of Gibraltar »,ή σε περίπτωση
αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής, στο «Magistrates'
Court »µετά από παραποµπή του «Attorney General of Gibraltar ».2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 28
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ
Τα ένδικα µέσα που προβλέπονται στο άρθρο 43 παράγραφος 2 ασκούνται
στα ακόλουθα δικαστήρια:
—στο Βέλγιο
α) όσον αφορά το ένδικο µέσο του εναγοµένου: στο «Τribunal de
première instance »,το«rechtbank van eerste aanleg »ήτ ο«erstin-
stanzliches Gericht »,
β) όσοναφοράτοένδικοµέσοτουπροσφεύγοντος: «Cour d'appel »ήτο
«Hof van beroep »
—στη Γερµανία, στο «Oberlandesgericht »,
—στην Ελλάδα, στο «Εφετείο »,
—στην Ισπανία, στο «Audiencia Provincial »,
—στη Γαλλία, στο «Cour d'appel »,
—στην Ιρλανδία, στο «High Court of Justice »,
—στην Ιταλία, στο «Corte d'appello »,
—στο Λουξεµβούργο, στο «Cour supérieure de justice »,ως δευτεροβάθµιο
πολιτικό δικαστήριο,
—στις Κάτω Χώρες,
—για τον εναγόµενο: στο «arrondissementsrechtbank »,
—για τον προσφεύγοντα: στο «gerechtshof »,
—στην Αυστρία, στο «Bezirksgericht »,
—στην Πορτογαλία, στο «Tribunal de Relação »,
—στη Φινλανδία, στο «hovioikeus /hovrätt »,
—στη Σουηδία, στο «Svea hovrätt »,
—στο Ηνωµένο Βασίλειο:
α) στην Αγγλία και Ουαλία, στο «High Court of Justice »,ήσ ε
περίπτωση αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής στο
«Magistrates' Court »µετά από παραποµπή του «Secretary of State »·
β) στη Σκωτία στο «Court of Session »,ή σε περίπτωση αποφάσεως ως
προς υποχρεώσεις διατροφής στο «Sheriff Court »µετά από παρα-
ποµπή του «Secretary of State »·
γ) στη Βόρειο Ιρλανδία στο «High Court of Justice »,ή σε περίπτωση
αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής στο «Magistrates'
Court »µετά από παραποµπή του «Secretary of State »·
δ) στο Γιβραλτάρ στο «Supreme Court of Gibraltar »,ή σε περίπτωση
αποφάσεως ως προς υποχρεώσεις διατροφής στο «Magistrates'
Court »µετά από παραποµπή του «Attorney General of Gibraltar ».2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 29
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IV
Ταένδικαµέσαπουµπορούνναασκούνταιδυνάµειτουάρθρου44είναιτα
ακόλουθα:
—στοΒέλγιο,στηνΕλλάδα,στηνΙσπανία,στηΓαλλία,στηνΙταλία,στο
Λουξεµβούργο και στις Κάτω Χώρες, αναίρεση,
—στη Γερµανία, «Rechtsbeschwerde »,
—στην Ιρλανδία προσφυγή για νοµικό ζήτηµα στο «Supreme Court »,
—στην Αυστρία «Revisionsrekurs »,
—στην Πορτογαλία, προσφυγή για νοµικό ζήτηµα,
—στη Φινλανδία, προσφυγή ενώπιον του «korkein oikeus /högsta
domstolen »,
—στη Σουηδία, προσφυγή ενώπιον του «Högsta domstolen »,
—στο Ηνωµένο Βασίλειο, µια µόνο περαιτέρω προσφυγή για νοµικό
ζήτηµα.2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 30
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ V
2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 31
▼B
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ VI
2001R0044 — EL — 01.03.2002 — 000.001 — 32