Պօղոս Գարագօչեան

Պօղոս եպս. Գարագօչեան (1731, Կեսարիա - 1825), հայ եպիսկոպոս։


== Կենսագրութիւն ==
Գարագօչեան ծնած է Կեսարիոյ Տէրէվէնք (Տէրէ-Վանք) գիւղը 1731 թուականին․ իր երիտասարդութեան ատեն Պոլիս գալով, ժամանակ մը զբաղած է առեւտուրով եւ յետոյ հետեւեցած եկեղեցականութեան, ուստի իր ժամանակի եկեղեցական գործերու եւ պաշտօններու մէջ՝ ունեցած է նշանակելի դեր։
Զաքարիա Պատրիարք Կազգուանցիի ձեռնասունն էր ինք եւ անոր հսկողութեան ներէեւ մարզուեցաւ իր երիտասարդութեան ներքեւ մարզուեցաւ իր երտասարդութիւնը եւ խիստ կրօնասիրութիւնը։
Կեսարացի Հայերը հարիւր տարուան շրջանին՝ Պոլիսոյ մէջ ունեցած են առ հասարակ առեւտրական եւ կրօնական խնդիրներու համար առաջնակարգ դիրք եւ ազդեցութիւն իրենց տոկուն բնաւորութեան, գործունէութեան եկեղեցասիրութեան պատճառաւ։
1787-ին Գարագօչեան Սրբազան կոչուած էր Պրուսայի առաջնորդութեան՝ Սամուէլ Երզնկացի եպիսկոպոսի տեղ․ հոն սկսած է եկեղեցական եւ ուսումնական նորոգող գործերու։ Նախ շինած է Պրուսայի ընդարձակ եկեղեցին եւ Պօղոսեան վարժարանը։
Պրուսայի Ս․ Աստուածածին եկեղեցին շինուած է Այնթապցի Եղիազար Եպիսկոպոսէն (ետքը Պատրիարք եւ Կաթողիկոս), որ իբր նուիրակ՝ Ս․ Երուսաղէմի Պրուսա գտնուած ատեն, իր իսկ դրամով, 2500 ղրուշի կը գնէ եկեղեցիին տեղը եւ իր հիմակուան ընդարձակութեամբ կը շինէ եկեղեցին։ Եղիազարու շինած եկեղեցին, 1617-ին Աթանաս եպիսկոպոսի ատեն կը վերանորոգուի։
1794-ին Գարագօչի ձեռնտուութեամբ հիմնովին կ՛ընդարձակուի եկեղեցին որուն յիշատակարանն էր ՝

Այս եկեղեցին 1863-ին կ՛այրի եւ Գէորգ Ա․ Ե․ (ետք Կաթողիկոս) կը շինէ արդի եկեղեցին եւ կը վերաշինէ Պօղոսեան վարժարանն ալ, որուն անոււնն ալ կը փոխէ Գէորգեան վարժարանի։
Ստէպ հրաժարած է առաջնորդութենէն եւ նորէն ընդունած․ այս հրաժարումի միջոցներուն է, որ անդամ մը ընտրուեցաւ Առաջնորդ Արմաշի եւ Նիկոմիդիոյ, բայց Պրուսացիք չուզելով զատուիլ անկէ՝  ականջ չդրաւ անոնց թախանձանքին, չուզեց դառնալ Պրուսա, մինչեւ որ կուսակալ փաշան միջնորդելով յաջողեցաւ հոն բերել զինքը պատրիարքական շուքով։ Պոլիսէն բերել տուաւ վարժապետներէ ծաղկեցուց Արմաշի, նիկոմիդիոյ եւ Պրուսայի մէջ հայ լեզուն, եւ Բ․ Դրան մեծամեծներուն եւ փաշաներուն հանդէպ մեծարելի դիրք ունենալով, հեղինակօրէն ու յաջողապէս վարեց բոլոր ներքին ու արտաքին գործերը, սակայն երբէք դուրս չելլելով իր վանական կրօնական անձուկ շրջանակէն։
Թէեւ գրագէտ ու ուսումնական չէր, այլ գործնական մարդ էր, անձամ կը վազէր, կը հասնէր թեմականներուն նեղ օրերուն եւ արիութեամբ կը պաշտպանէր անոնց իրաւունքները եւ շահերը։ Յատուկ կոնդակներ հանած է եւ արգիլած է հարսանիքներու շռայլ ծախքերը, որոնք սնափառութեան եւ ճոխութեան արդիւնք էին։ Իր անապատական եւ անվախ համարձակախօսութեան համար քանիցս հրաժարեցուցուած է առաջնորդութենէ եւ գացած Մուհալըճ գիւղը, ուր շինած է նաեւ փոքր եկեղեցի մը, Պրուսայի եկեղեցիին նման ճարտարապետութեամբ։ Այս հրաժարումներու միջոցի անգամ մը նորէն Պոլիս եկած եւ բնակած է Բերա․ հոն ալ եկեղեցական  կալուածները շատցուցած է եւ աշխատած ժողովրդին օրինաւոր բարօրութեանը․ նուիրած  է Պալաթի եւ Սկիւտարի Սէլամիյէ թաղերուն ձեռագիրներ, որոնք անյայտ եղած են։ Պոլի եղած միջոցին Շնորհքեանի առաջնորդութեամբ կը յորդորեն զինքը հրաժարիլ Պրուսայի առաջնորդական իշխանուենէն, բայց անիկայ կ՛ընդդիմանայ անոնց ըսելով «Պրուսա իմ ընտանի յարկս է, իմ տունս է, ինչպէս դուք չէք կրնար ձեր տունէն հրաժարիլ, ես ալ չեմ կրնար բաժանուիլ Պրուսայէն»։
Ասոր վրայ Նիկոմիդիոյ առաջնորդ կ՛ուղարկեն զինքը, մինչեւ որ Ազիզ փաշա կուսակալին հրաւէրով նորէն Պրուսա կ՛անցնի, աննման փառքով եւ ուղեկցութեամբ ժողովուրդին ու բազմաթիւ հեծեալներու եւ կը հաստատուի առաջնորդական ընտանի աթոռին վրայ։
Իր փառաւոր ընդունելութիւնը աշուղներու ներփողներուն արժանացած է, որոնցմէ մէկը կը ներկայացնենք մեր ընթերցողաց իբր հետաքրքրական․

Գարագօչեան Սրբազան մասնաւոր հոգածութեան առարկայ դարձուց Արմաշու Չարխաբան Ս․ Աստուածածնի վանքը, զոր հիմէն նորոգման հրովարտակը ստացաւ 1820-ի Մարտին եւ 4 ամսուան մէջ վերաշինեց եկեղեցին, եւ միւս տարին ալ վանքը նորոգեց եւ ուսումնարանն ալ բացաւ եւ շարունակ վանքին զարգացումը աճեցուց։
1825 Յուլիսի վերջերը հիւանդ վիճակի մէջ մեկնեցաւ Պրուսայէ եւ գնաց Արմաշի վանքը, քիչ ատենէն վախճանեցաւ ու հանգչեցաւ հոն, ուր իր թաղումէն 60 տարի ետք 1885-ին իր գերեզմանը բացուելով հանդիսաւորապէս, թաղեցին այժմեան նորաշէն անկիւնը՝ Չարխափանի պատկերուն առաջ։


== Արձանագիր ==
Իր տապանագրը գրած է Յովհաննէս Եղեկեան։
Ահաւասիկ տապանագիրը․

Իր յիշատակը մնացած է ցարդ եւ իր անաչառութիւնը, անձնանուիրութիւնը, եկեղեցական նախանձաւորութիւնը, բարեգործութիւնները կւ յիշուին Փիւթանեկան եւ Նեկոմիդական քաղաքներում մէջ։


== Աղբիւրներ ==
Պատմութիւն հայոց Պէրպէրեան Ա․
Ընդարձակ օրացոյց 1900-1901
Ստու երք հին օրերու Յ․ Դ․ Մրմրեան
Երեւակ 1859 թիւ 49
Մեսրոպ Վ․ Նարոյեան
Արեւելեան Մամուլ 1903 թիւ 46 Բաբգէն Վարդապետէ
Պատութիւն արմաշու վանուց ձեռագիր Մ․ Ա․ Ե․ Օրմանեան;