armvectores/hyw_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Nestlé

«Nestlé S.A.», (հայ․՝ «Նեսթլէ»), սնունդի եւ խմիչքի զուիցերիական անդրազգային ընկերութիւն։ Եկամուտի ծաւալով կը հանդիսանայ սնունդի խոշորագոյն արդիւնաբերութիւնը աշխարհի վրայ։
Մասնագիտացուած է մանկական սնունդի, սուրճի, թէյի, կաթնամթերքի, ջուրի, հրուշակեղենի, սառեցուած սնունդի, ընտանի կենդանիներու սնունդի եւ նախաճաշներու արտադրութեան եւ իրացման մէջ։ «Nestlé»-ին պատկանող շուրջ 29 ապրանքանիշի տարեկան վաճառքի ծաւալը կը գերազանցէ 1 միլիար զուիցերիական ֆրանքը (մոտաւորապես 1,1 ԱՄՆ տոլար)։ Առաւել լայն սպառում ունեցող ապրանքանիշներն են «Nescafé» սուրճը, «KitKat»-ը, «Nesquik» նախաճաշը, «Maggi» արագ պատրաստուող սնունդի ապրանքանիշը եւ այլն։
Ընկերութեան կը պատկանին 447 գործարաններ, որոնք տեղակայուած են 194 երկիրներու մէջ։ Աշխատողներու ընդհանուր թիւն ամբողջ աշխարհի վրայ կը հասնի մոտ 333 000-ի։
Հիմնադրուած է 1905 թուականին՝ Ճորճ եւ Չարլզ Փեյջերի «Anglo-Swiss Milk Company» (Անգլո-զուիցերիական կաթնամթերքի ընկերութիւն) եւ Հենրի Նեսթլէի «Farine Lactée Henri Nestlé» (Անրի Նեսթլէի կաթի փոշի) ըներութիւններուն ձուլման արդիւնքէն։ Ընկերութիւն մեծ յաջողութիւններ կը գրանէ առաջին եւ երկրորդ աշխարհամարտերու տարիներուն՝ խտացրած կաթին եւ կաթնախառնուրդներուն աւելցնելով բազմաթիւ այլ ապրանքատեսակներ։
Ընկերութեան գրասենեակը տեղակայուած է Զուիցերիոյ Վեվէ քաղաքին մէջ։ Առաւել նշանաւոր շուկայական մրցակիցներն են «PepsiCo» եւ «Kraft Foods» ընկերութիւնները։


== Արտաքին յղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Էջը «Yahoo Finance» կայքում
Էջը «Google Finance» կայքում
Աւետիս Ալիքսանեան

Աւետիս Ալեքսեան (10 Մայիս 1910, Կ.Պոլիս – 20 Սեպտեմբեր 1984, Կ.Պոլիս):


== Կենսագրութիւն ==
Մաս կը կազմէ Պոլսոյ 1925-1950 թուականներուն գրական-հրապարակագրային կեանքին մէջ հասունցած գրողներու դասուն,- անո՛նց՝ որոնք Հայու իրենց ապդրումներով ու երազներով, գրի եւ գրականութեան ազնիւ կիրքով, բայց մանաւանդ ընկերային եւ գաղափարական հակումներով չէին կրնար լայն թոքերով շննչել թրքական միջավայրի մէջ՝ որովհետեւ ամէն օր կը զգային թէ կասկածոտ աչք մը կը սեւեռի իրենց վրայ, լրտեսող շուքեր կը դեգերին իրենց շուրջ, ոստիկանութեան քաղաքականութեան մասնաւոր հետաքրքրութիւն մը կը հալածէ զիրենք...
Անոնք որ ապրած են այդ օրերու Պոլիսը, ասկէ աւելին լսելու պէտք չունին, ըմբռնելու համար թէ գիրքի, թերթի, հանրային եւ ազգային ապրումներու տրամադիր մարդը ի՛նչ երկութեամբ մը կրնայ անցնիլ խմբագրական սեղաններու առջեւ կամ յանձնուիլ մտքի լարումներու։
Աւետիս Ալիքսանեան մէկն է եղած անոնցմէ՛, որոնք աւելի քան քսանհինգ տարի...խեղդակապով մը ապրած են՝ գրաշարական սեղաններ մինչեւ շաբաթաթերթըերու խմբագրութիւնը եւ հրապարակագրային-գրական իրենց աշխատանքը մտաւոր ու հոգեկան բաւարարութեան մը,- ապաւէնի՛ մե վերածելուպ համար։ զինք ճանչցած ենք պատանութեան մեր օրերուն, երբ ինք երիտասարդ էր արդէն եւ կը խմբագրէր «Պատկեր» շաոաթաթերթը «1932-1940-: «Սեւ աշխատանք»ի ընդունակ, դժուարութիւններու առջեւ աննուաճն, նպատակ մը իրագործելու իր կամքին մէջ վճռական՝ յանձնառո՛ւ մարդ մե, մեծ յատկութիւններէ զերծ՝ սակայն իր համեստութեան մէջ առաւել սիրելի, աշխատունակ, գուրգուրոտ՝ նորածիլ արժէքներու եւ երէց թէ կրտսեր գրչի մարդոց:
Գրական նախափորձերը ընելէ ետք 1926-1927 տարիներուն, պոլսահայ մամուլի մէջ, յաջորդաբար ձեռնարկած է շաբաթաթերթերու, կիսամսեայ եւ պարբերական հանդէսներու հրատարակութեան,- «Կիթառ» (1928), «Ամսուն գիրքը» (1930), «Պատկեր» ամսագիր (1930), ապա համանուն շաբաթաթերթը (1932-1940), «Նոր Օր» եւ «Այսօր» (1947-1948): Միայն նիւթական անձկութիւնը չէ եղած պատճառը անուններու այս յաջորդականութեան եւ բազմազանութեան,- Պոլսոյ մէջ թերթերու կեանքը կախում ունի մանաւանդ խափանումի եւ արգելքի մշակայ վտանգէն, հետեւանք՝ ոստիտանիւթեան քաղաքական ճիւղերու կասկածանքին կամ դիւրին վերագրումներու...
Կը թուի որ 1950-ական թուականներուն ալիքսանեանի համար անկարելի դարձած է շնչել գոյութիւն ունեցող մթնոլորտին մէջ ու հարկադրաբար անցած է Փարիզ:
Փողոցի Թերթ

Փողոցի թերթ կամ Փողոցային թերթ (անգլ.՝ street newspapers կամ անգլ.՝ street papers, երբեմն՝ «փողոցային թերթիկ»), թերթ, ամսագիր կամ այլ պարբերաթերթ, որ կը վաճառեն անտուն կամ աղքատ մարդիկ եւ որ կը տպագրուի հիմնականին վերջիններս օգնելու նպատակով, ինչպէս նաեւ հասարակութեան վերաբերմունքը անտուններու, աղքատներու եւ այլ կարիքաւորներու հանդէպ փոխելու համար։
Սովորաբար փողոցի թերթերու յօդուածներու մէկ մասը կը գրուի անտուն կամ աղքատ մարդկանց կողմէ։
Բոլոր փողոցի թերթերու աշխատանքային ոճը նոյնն է․ ցրիչը, որ անտուն կամ աղքատ մարդ է, կը գնէ թերթերը կէս գինով, այնուհետեւ անոնք կը վաճառէ ըստ յայտարարուած գինի՝ առանց այն փոխելու իրաւունքի եւ հետեւելով հրատարկչատան կանոններուն։
Փողոցի առաջին թերթերը յայտնուեցան 19-րդ դարու վերջը 20-րդ դարու սկիզզբը։ Օրինակ՝ 1915-էն 1920-1930-ներուն Ցինցինատին մէջ (Օհայօ, ԱՄՆ) անտուն տարագիրներու համար կը տպագրուէր Hobo News թերթը։
Այդուհանդերձ, ժամանակակից ձեւաչափով եւ ակնյայտ գործարք ձեւով փողոցի թերթերը լայնօրէն տարածում գտան միայն 1990-ականներու վերջերը՝ Նիւ Եորքի մէջ 1989-ին Street News-ի ստեղծման պահէն։
1991-ին Լոնտոնի մէջ լոյս տեսաւ ամենայաջողակ փողոցի թերթը՝ «The Big Issue»-ը, որ ստեղծեցին Ճոն Պիրտը եւ Անիթա Ռոտիկը։
1994-ին Կլազկոյի մէջ ձեւաւորուեցաւ Փողոցի թերթերու միջազգային ցանց, որ կը միաւորէր 120 փողոցային թերթ 40 երկիրէ։ 2008-ին Միջազգային ցանցը սահմանեց իր սեփական մրցանակը։
2000-ականներու կէսերէն փողոցի թերթերը, ինչպէս եւ բոլոր տպագիր հրատարակութիւնները, բախուեցան ընթերցողներու՝ առցանց կարդալու հետ։ Օրինակ՝ 2007-էն Big Issue-ի տպաքանակը 167000-էն ինկաւ 125000-ի 2012-ին։ Սակայն 2013-ին DW-ն նշեց, որ ի տարբերութիւն աւանդական տպագիր թերթերու՝ գերմանական փողոցային թերթերը աւելի կը տարածուին եւ որպէս օրինակ նշուեցաւ գերմանական փողոցային թերթը՝ «Biss»-ը, որու տպաքանակը աճեցաւ մինչեւ 6 մլն օրինակի։
Փողոցի թերթերու մեծ մասն առեւտրային գործունէութեան վրայ չի հիմնուիր, այլ կը գոյատեւէ դրամաշնորհներու շնորհիւ, սակայն անոնցմէ որոշները կը գործեն տնտեսական ձեռնարկատիրութեան սկզբունքներով՝ լիովին կամ մասամբ հանդիսանալով ինքնաբաւ եւ դրամական կայուն ընկերութիւններ։ Մասնաւորապէս կարելի է որպէս օրինակ նշել 1991-ին Մեծ Բրիտանիոյ մէջ ստեղծուած «The Big Issue» թերթը, ինչպէս նաեւ 1994-էն լոյս տեսնող ռուսական «Путь домой» փողոցային թերթը։
Բացի կարիքաւորներուն դրամական միջոցներ ապահովելը, փողոցի թերթերը կը կատարեն շարք մը գործառոյթներ։ Օրինակ՝ ներսէն կ՛աշխատին անտուններու/աղքատներու ընկերութիւններու, ինչպէս նաեւ հասարակութեան հետ՝ տեղ հասցնելով տնտեսական խնդիրները եւ առաջարկելով անոնց լուծումները։ Բացի այդ փողոցային թերթերու մէջ տարածուած են անտուններու արտ բուժման նախագիծեր, անոնց աշխատանքներու, ցուցահանդէսներու եւ այլ մշակութային իրադարձութիւններու կազմակերպում։
Փողոցի թերթերու գործարքը երբեմն քննադատութեան կ՛ենթարկուի, մասնաւորապէս այն բանի համար, որ ան անտուն մարդու կերպարը վեր կ՛առնէ ապրանքի, որ կը վաճառուի որպէս յուշանուեր։


== Արտաքին յղումներ ==
Կաղապար:Commons category

Street News Service, aggregator of articles from street newspapers
International Network of Street Papers
North American Street Newspaper Association
Street Paper Focus Group at the University of Washington
Գեղամ Բարսեղեան

Գեղամ Բարսեղեան (1883, Կէտիկ Փաշա, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանեան Կայսրութիւն - 1915, Այաշ, Օսմանեան Կայսրութիւն), հայ արձակագիր, խմբագիր եւ հրապարակախօս։
Ուսումը ստացած է Կէտիկ Փաշայի ազգային դպրոցը՝ Վարդգէս Սերէնկիւլեանի եւ Լեւոն Շանթի շրջանին։ Պատանի հասակէն գործած է լրագրական ասպարէզին մէջ։ Աշխատակցած է «Մանզումէի էֆքեար» օրաթերթին։
1908-ին կը սկսի հրատարակել «Ազդակ» գրական հանդէսը, որ լոյս տեսաւ 41 համարներով։ Մնայուն խմբագիր եղած է «Ազատամարտ»ի՝ անոր հիմնադրութենէն (1909) մինչեւ խափանումը։ Հիմնադիրներէն է «Մեհեան» հանդէսին՝ Կոստան Զարեանի եւ Յակոբ Օշականի հետ։ Ունի գրական շարք մը գործեր։ Անդամ էր Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան։
Իր յօդուածները լոյս տեսած են իբրեւ առանձին հատոր «Նահատակ Գրագէտներու Բարեկամներ» մատենաշարին մէջ (4-րդ հատոր, Փարիզ 1931)։
Գրական ծածկանունները եղած են՝ Օշին, Զարթօնք, Գեղօ եւ Նետ։


== Աղբիւրներ ==
"Յուշարձան Ապրիլ Տասնըմէկի", Կ.Պոլիս, 1919։
Հայ Հանրագիտակ, Հ․ Մկրտիչ Վարդ․ Պոտուրեան, 1938 Պուքրէշ, Բ․ հատոր, էջ 389։
Մոսկուայի Հայկական Դրամատիքական Թատերախումբ

Մոսկուայի հայկական դրամատիքական դատերախումբ հիմնադրուած է Դեկտեմբեր 1918-ին։ Հիմնադիրներն են Վահան Տէրեանը, Պողոս Մակինցեանը, Աշոտ Յովհաննէսեանը, Կարէն Միքայելեանը եւ Սուրէն Խաչատուրեանը, որ կը նշանակուի դատերախումբի ղեկավար։ Դատերախումբին  դասաւանդած են Եուգենի Վախթանգովը, որ առողջական խնդիրներու պատճառով աշխատած է միայն երկու ամիս (մինչեւ 1919 թ. ամառ), Վալերի Բրիւսովը, Յոսէփ Օրբելին, Նիկողայոս Մառը, Ալեքսէյ Ջիվելեգովը (Ջիւելեգեան), Գէորգի Յակուլովը, Յակոբ Գիւրճեանը, Կոնստանդին Ստանիսլաւսկին, Սերաֆիմա Բիրմանը,Ալեքսանտր Գէյրոտը, Գէորգի Բուրջալովը։ Դասընթացքները տեղի ունեցած են նախ Հայկական գործերու կոմիսարիատի շէնքին մէջ, ապա՝ Լազարեան ճեմարանի մէջ։
Դատերախումբի մէջ սորուելու համար ՌԽՖՍՀ Լուսժողկոմատը 1921 թ.-ին Անդրկովկաս  կ՝ ուղղարկէ հանձնաժողով մը՝ Սուրէն Խաչատրեանի գլխաւորութեամբ, որ երիտասարդներ պիտի ընտրէր դատերախումբին մէջ ուսանելու համար։ Թիֆլիսի մէջ ընդունելութեան քննութիւններու հանձնաժողովի նախագահը Յովհաննէս Թումանեանն էր, իսկ հանձնաժողովի անդամները՝ Դերենիկ Տէմիրճեանը, Արուս Ոսկանեանը եւ Օլգա Մայսուրեանը։ Հանձնաժողովը Երեւան կը ժամանէ 1921 թ. ամռանը եւ երիտասարդներ կ՝ ընտրէ այդ ժամանակ Երեւանի մէջ հանդէս եկող Թիֆլիսի Ստեփան Շահումեանի անուան թատրոնի ներկայացումներէն։ Դատերախումբ կ՝ ընդունուին  23 երիտասարդ։ Մոսկուա մեկնող խումբի ղեկավար կը նշանակուի Ստեփան Քափանակեանը, որ կը դառնայ նաեւ դատերախումբի ուսումնական մասի վարիչը։ Յետագային՝ 1923 թ.-ին, Հայաստանէն դատերախումբ կ՝ ընդունուին նաեւ Թադէւոս Սարեանը, Կարօ Ալւարեանը, Արտաշէս Հայ-Արտեանը եւ այլն։
Սուրէն Խաչատուրեանի հիւանդութեան պատճառով դատերախումբի ղեկավարութիւնը կ՝ ըստանձնէ Ռուբէն Սիմոնովը։
1924 թ.-ին դատերախումբը հիւրախաղերով կը ժամանէ Երեւան եւ մեծ յաջողութիւններ կ՝ ունենայ, այնուհետեւ կը վերադառնայ Մոսկուա՝ իր հետ տանելով ութ նոր ուսանողներ՝Վարդան Աճէմեան, Բաբքէն Գաբրիէլեան, Աշոտ Ներսիսեան, Գեղամ Աֆրիկեան, Արտաշէս Արեւշատեան եւ այլն։ Մոսկուա վերադառնալով՝ 20 Ապրիլ 1925-ին.  Կը բեմադրեն «Պեպո» ներկայացումը, որուն հետ ալ կ՝ աւարտի առաջին դատերախումբի գործունէութիւնը։ Անոր սաներէն Արմէն Գուլակեանը, Վարդան Աճեմեանը, Սուրէն Քոչարեանը, Սարգիս Աբովեանը,Վավիկ Վարդանեանը, Մուրատ Կոստանեանը, Վարդուշ Ստեփանեանը եւ ուրիշներ, կը վերադառնան Անդրկովկաս եւ աշխատանքի կ՝ անցնին տարբեր թատրոններուն մէջ։
1926 թ.-ի վերջերուն Ռուբէն Սիմոնովը Մոսկուայի մէջ կը հիմնադրէ թատերական երկրորդ դատերախումբ։ Նախկին սաներուն կը միանան Երեւանէն եւ Թիֆլիսէն ժամանած երիտասարդները։ Մայիս 1928-ին  Թադէւոս Սարեանի ղեկավարութեամբ փոքրիկ  խումբի մը հետ կը ժամանէ Հայաստան եւ ներկայացումներով հանդէս կու գայ Երեւանի եւ ուրիշ քաղաքներու մէջ։ Այդ ժամանակ ալ Հայաստանի Լուսժողկոմատը կ՝ որոշէ դատերախումբի խումբին հիման վրայ ստեղծել Լենինականի Երկրորդ պետթատրոնը։


== Դատերախումբի բեմադրած ներկայացումները ==
Գաբրիէլ Սունդուկեանի «Պեպո»
Յակոբ Պարոնեանի «Մեծապատիւ մուրացկաններ»
Միգել դը Սերուանտեսի «Սալամանկայի քարանձաւը»
«Երկու շաղակրատներ»
Միքայէլ Մանուէլեանի «Հէքիաթ»
Գիտութեան եւ տեխնիկայի Թանգարան Հիմնադրամ (Երեւան)

Գիտութեան եւ տեխնիկայի թանգարան հիմնադրամ, հիմնադրուած է 2008-ին։ Թանգարանի նպատակն է ներկայացնել հայ ժողովուրդի գիտատեխնիկական նուաճումները, գիտական միտքի պատմութիւնը եւ համաշխարհային գիտութեան մէջ անոր ներդրումները։


== Պատմութիւն ==
Թանգարանի առաջնային խնդիրն է հաւաքել, պահպանել եւ ցուցահանդէսներու միջոցով հանրութեան ներկայացնել Հայաստանի եւ օտարերկրեայ հայազգի գիտնականներու ու գիւտարարներու յայտնագործութիւնները, գիւտերը, նորարարութիւնները եւ գիտատեխնիկական նուաճումները։


== Ցուցադրութիւն ==
Տարիներու ընթացքին թանգարանի համար տարբեր ցուցանմուշներ հաւաքուած են եւ ներկայիս թանգարանը ունի մօտ 500 ցուցանմուշ՝ գիտատեխնիկական սարքեր եւ սարքաւորումներ, տարբեր առարկաներ, որոնք արտադրուած են Հայաստանի մէջ, բազմաթիւ լուսանկարներ, որոնք կը խօսին Հայաստանի արդիւնաբերական պատմութեան մասին։


== Միջոցառումներ ==
Թանգարանը կը կազմակերպէ դասընթացներ եւ գործնական աշխատանքներ երեխաներու եւ պատանիներու համար, որպէսզի խթանէ անոնց մէջ սէրը դէպի գիտութիւն, տեխնիկան ու ճարտարագիտական կրթութիւն։

“ElCorr”գազի ծաւալի ելեկտրական կարգաւորիչ
«Արմֆլոոյ» միկրոպրոցեսորի ծախսի չափման համակարգ
“CAMERTON-2000” ինքնակամ հեղուկի խտութեան չափիչ
ելեկտրական հաշուիչի չափման եւ վերահսկման համակարգեր


== Հասցէ ==
Թանգարանը կը գտնուի Երեւանի Յովսեփ Էմին փողոցի 123 հասցէին վրայ։


== Արտաքին յղումներ ==
Գիտութեան եւ տեխնիկայի թանգարան հիմնադրամ
Լեւոն Բարթողեան

Լեւոն Բարթողեան (անյայտ, Սեբաստիա ֊ 1915), հայ բժիշկ։ 


== Կենսագրութիւն ==
Ծնած է Սե­բաս­տի­ո­յ նահանգի կեդրոն Սե­բաստիա քաղաքին մէջ։ Ատացած է բժշկական կրթութիւն եւ բժիշկ աշխատած։ Սպանուած է 1915 թուականին, Սեբաստիայէն դուրս։


== Աղբիւրներ ==
Յարութիւն Մինասեան,  Օսմանեան կայսրութիւնում  Թուրքիայի Հանրապետութիւնում բռնաճնշումների եւ ցեղասպանութեան ենթարկուած հայ բժիշկներ, Երեւան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։


== Գրականութիւն ==
Հայ բժշկութեան տուած զոհերը, ցուցակագրուած վաւերական փաստերով, Կ. Պոլիս, 1919։
Սահակեան Լիլիկ, Ոճրագործները չխնայեցին նոյնիսկ մարդ ու կեանքը փրկողներին, «Առող­ջա­պա­հու­թիւն», Երեւան, 1965, թ. 4։
Յուշամատեան Մեծ Եղեռնի (1915-1965), պատրաստեց Գերսամ Ահարոնեան, Պէյրութ, 1965։
Թէոդիկ, Յուշարձան նահատակ մտաւորականութեան, Բ. տպագրութիւն, Երեւան, Ապրիլ 24, 1985։
Սահակ Քհնյ. Մոմճեան

Սահակ Քահանայ Մոմճեան աւաղանի անունով՝ Պերճ, (ծն.՝ 1867, Թապ - Սեպտեմբեր 22 1915):


== Կենսագրութիւն ==
Նախնական կրթութիւնը ստանալէ ետք ծխական վարժարանը, կը յաճախէ Վարդանեան Կրթարան ը, զոր կ'աւարտէ 1888-ին։ Այդ թուականէն կը սկսի իր գործունէութիւնը։ Ազգասիրական եւ հայրենասիրական զգացումներով տոգորուած կը նուիրուի իր ժողովուրդին ծառայութեան։ Նոր սերունդին օգտակար դառնալու նպատակով, կը մտնէ ուսուցչական ասպարէզ։
իբրեւ անխոնջ մշակ, վարած է կրթական կարեւոր պաշտօններ՝ Այնթապի, Հալէպի եւ մանաւանդ Քիլիսի մէջ։ Տարիներու ծառայութեան մէջէն, ի յայտ կու գայ իբրեւ անձուէր, գործունեայ ու չափազանց ազգասէր երիտասարդ մը։
1895-ին դէպքերէն առաջ, իր ազգային զգացումները առաւել զօրացնելու եւ գաղափարական ընտանիքի ու այնուհետեւ իր գործունէութեան դաշտը ընդարձակելով, մեծ ծառայութիւններ մատուցած է իր ժողովուրդին՝ գաղափարական ճամբով։
1900-ին, Պերճ՝ քահանայ կը ձեռնադրուի, վերակոչուելով Տէր Սահակ: Իր հասկացողութեամբ, ազգին ծառայելու յարմարագոյն միջոցը՝ եկեղեցական ասպարէզն է։
1902-ին, ան մեկնած է Արմաշի դպրեվանքը՝ ուսումը կատարելագործելու եւ կրօնական գիտելիքներու հարստացնելու համար։ Ուսումը աւարտելէ ետք, տարի մը քահանայագործած է Իսկէնտերունի մէջ, ապա անցած Այնթապ։ Իսկ մինչեւ տարագրութեան տարին, հոգեւոր հովիւ նշանակուած է Քիլիսի հայ գաղութիւն եւ իբրեւ գաղափարապաշտ եկեղեցական՝ նուիրուած է եկեղեցուոյ եւ գաղութի կեանքին կազմակերպումին։
1909-ի Ատանայի ջարդէն ետք, եկեղեցական առաքելութեամբ՝ երկու անգամ մեկնած է Անտիոք եւ ապա՝ Սուէտ իոյ հակայկական գիւղերը ու տեղւոյն հայ ընտանիքներու մատուցած գնահատելի ծառայութիւններ։
Երբ տարագրութեան նախօրեակին Զէյթունի, Մարաշի ու Ֆրնտրճագի ազգաբնակչութեան բռնագաղթը կը սկսի, Սահակ Բ. Կաթողիկոսի կողմէ պարտականութիւն կը տրուի Տէր Զօր, Անէ ու Մաան անապատները։
Իբրեւ արթուն հոգեւոր հովիւ, երբ գուշակած է հայ ժողովուրդին բնաջնջումի ծրագիրը, թաց աչքերով ու քայքայուած ֆիզիքականով՝ վերադարձած է Հալէպ, ուր առանց դարման գտնելու իր հայ ու մաշ կազմին, սկսած է դարմաններ փնտռե՝ լ տարագիր ու հիւանդ հայրենակիցներուն։ Իր կորսուած առողջութեամբ ապահոված է նիւթական միջոցներ ու ձեռնարկած՝ որբանոց-այրիանոցի մը հաստատումին։ Շնորհիւ իր ջանքերուն՝ այդ ծրագիրը իրագոծուած ու 1915-ին կառավարութեան առաջնորդութեամբ՝ այդ բարեսիրական հիմնարկը կեանքի կոչուած է, իր յարկին մէջ ընդունելով տարագիրերու զաւակները։


== Վախճան ==
Իր ազգին չարչարանքը, բնաջնջումը ու բոնագաղթը ամէն օր քիչ մը աւելի մաշեցուցած են զինք, աայնքան որ հուանդացած ու կարճ ժամանակ անկողնին ծառայելէ ետք, վախճանած է 22 Սեպտեմբեր, 1915-ին, քառասունութ տարեկանին։
Թաղման կարգն ու վերջին օծումը տեղի կ'ունենայ մեծ շուքով ու բազմահարիւր հայ տարագիրներու ներկայութեամբ։
Հաւատացեալներ աջահամբոյրով իրենց յարգանքի վերջին տուրքը մատուցանելէ ետք, Տէր Զօր մարմինը ամփոփուած է Հալէպի Ազգային Գերեզմանատունը:
Իսկ 1919-ին, աճիւնները փոխադրուած են Այնթապ՝ ընտանեկան դամբարանը:
Փինար Սելեք

Փընար Սելեք (թրք.՝ Pınar Selek,8 Հոկտեմբեր 1971(1971-10-08), Պոլիս, Թուրքիա), թուրք ընկերաբան, կանանց իրաւունքի պաշտպան, հակառազմապաշտ, գրող, յանձնառու եւ պայքարող: 
Հայրը՝ Ալփ Սելեք, իրաւաբան, մարդկային իրաւանց պաշտպան։ 1980-ի զինուորական յեղաշրջումէն ետք ան հինգ տարի կը բանտարկուի․ իսկ մեծ հայրը՝ ձախ յեղափոխական եւ Թուրքիոյ «Աշխատաւորական» կուսակցութեան հիմնադիրներէն է:


== Կրթութիւն ==
Փընար Սելեք Նոթր Տամ տը Սիոն Ֆրանսական վարժարանին մէջ ֆրանսերէն սորված է: Ուսանած է ընկերաբանութիւն եւ Կը զբաղի չափահաս աներդիքներով:
Համակիրներու հետ կը հիմնէ «Փողոցի արուեստագէտներ» միութիւնը, որուն համադրողը կ'ըլլայ։ Միութեան կ'անդամակցին մանուկներ, գնչուներ, ուսանողներ, տանտիկիններ, միասեռականներ, պոռնիկներ․ Սելեքին «Աշխատիլ անոնց հետ, որոնք լուսանցքի վրայ մնացած են» խորագրով յօդուածը կը բացատրէ իր միտումը:
Սելեք կ'ուսումնասիրէ լրատուամիջոցներու փոփոխութիւնները, միասեռականները, այլ սեռային հարցեր եւ անոնց մերժումը ընկերութեան կողմէ, անոնց կողքին կը պայքարի: Կ'ուսումնասիրէ քրտական հարցը, կը ճամբորդէ Քիւրտիստան, Ֆրանսա, Գերմանիա:
1998-ին կը ձերբակալուի Պոլսոյ մէջ, չարչարանքի կ'ենթարկուի, որպէսզի իր խօսակիցներուն անունները տայ: Կը զրպարտուի 9 Յունիս 1998-ին ռումբ մը տեղադրած ըլլալու յանցանքով, որ պատճառ եղած էր 7 հոգիի մահուան:
17 տարիէ աւելի կը հալածուի: Երկուքուկէս տարի բանտ կը մնայ, մտաւորականներ եւ փաստաբաններ զօրավիգ կը կագնին իրեն: Բանտին մէջ գրածները կը բռնագրաւուին:
2000-ին ազատ կ'արձակուի: Համաժողով մը կը կազմակերպէ՝ «Կանանց հանդիպում՝ խաղաղութեան համար», Տիգրանակերտի մէջ (Տիարպեքիր), ապա նաեւ ուրիշներ ալ, Պոլիս, Պաթման եւ Գոնիա:
Կը հիմնէ միւթիւն մը եւս, կանանց դէմ բռնութիւնները կանխելու, խաղաղութեան եւ բոլոր տեսակի տիրապետութիւններու դէմ: 2001-ին, Պոլսոյ կեդրոնը կը հիմնէ կանանց պաշտպանութեան առաջին գրատունը:


== Երկեր ==
2004-ին Փընար Սելեք կը հրատարակէ «Պարիշմատիք» գիրքը (Չկրցանք խաղաղութիւն հաստատել), կը խօսի թրքական ռազմապաշտութեան եւ Թուրքիոյ մէջ խաղաղասիրական շարժման մասին: 
Կը հիմնէ կանանց պաշտպանութեան հանդէս մը, որ մինչեւ այսօր հազարաւոր օրինակներով կը վաճառուի, որուն գլխաւոր խմբագիրն է:
2006-ին անպարտ կը հռչակուի, կեղծուած ամբաստանութիւնները կը հերքուին: Կ'աշխատակցի բազմաթիւ թերթերու, կը պայքարի ամէն կարգի տիրապետութիւններու դէմ:
2008-ին կը հրատարակէ «Սիւրիւն էրքէք օլմաք» գիրքը (Այր դառնալ սողալով), քնադատելով զինուորական ծառայութիւնը:
Կը հրատարակէ «Սու տամլասի» գիրքը (Ջուրի կաթիլը), եւ այլ գիրքեր: Նոյն տարին կրկին կ'ամբաստանուի, վճիռը կը բեկանուի եւ կը ստիպուի երկրէն հեռանալ:
Կրթաթոշակ մը կը ստանայ «Աքսորական գրողներ» հիմնադրամէն, եւ Գերմանիոյ մէջ կ'աւարտէ իր առաջին վէպը՝ «Եոլ կեչէն հանի» (Անցորդներու հիւրանոցը»):
2011-ին կրկին անպարտ կը հռչակուի, բայց դատախազը կրկին կ'ամբաստանէ զինք, եւ 2013-ին կը դատապարտուի ցկեանս բանտարկութեան: Յաջորդական անպարտ յարձակումներ եւ կրկնուող ամբաստանութիւններ ու դատեր:
Փընար Սելեք կ'ապրի Ֆրանսա: Կը հրատարակէ իր գիրքերը:
2015-ին լոյս կը տեսնէ «Որովհետեւ հայ են» գիրքը:
Ներկայիս Քաղաքական Գիտութիւն կ'ուսուցանէ Նիսի համալսարանը: Կը պայքարի վերստեղծելու համար քաղաքականութիւնը, որպէսզի խաղաղութիւն եւ արդարութիւն ըլլայ բոլորին համար:
Նոր Աղբիւր

Նոր Աղբիւր (ամսագիր, Թեհրան), հրատարակուած է ընդհատումներով՝ 1942-1948 թուականներուն, Թեհրանի մէջ։ Խմբագիր՝ Ա. Տէր-Օհանեան։ Մեծ ուշադրութիւն դարձուցած է իրանահայ երիտասարդութեան կրթութեան, բարոյական եւ գեղագիտական դաստիարակութեան հարցերուն։ Տպագրած է իրանահայ գրողներու եւ համաշխարհային գրականութեան դասականներու գործեր, բնագիտութեան, արուեստին ու պատմութեան նուիրուած յօդուածներ։
Ժիրայր Զորթեան

Ժիրայր Համբարձումի Զորթեան (14 Ապրիլ 1911(1911-04-14), Քէօթահիա - 6 Յունուար 2004(2004-01-06)), հայ գեղանկարիչ, քանդակագործ, թատերական նկարիչ։


== Կենսագրութիւն ==
Ժիրայր Զորթեանը ծնած է 1911 թուականին Քյոթահիայի մէջ գտնուող հայ ընտանիքի մէջ։ Նկարչական տաղանդը անոր մօտ  ի յայտ եկած դեռեւս երեք տարեկան հասակէն։ Եղեռնէն մազապուրծ՝ ինը տարեկանին ծնողներու հետ կը հասնի Պադուա, Իտալիա՝ սպասելով Միացեալ Նահանգներէն ստացուող վիզային։ Այս ժամանակաշրջանին հայրը անոր կը տանի Եւրոպական տարբեր քաղաքներ, կը ծանոթացնէ արուեստի հրաշագեղ գործերու։ Տասնմէկ տարեկան էր, երբ ընտանիքը հաստատուեցաւ ԱՄՆ Կոնեկտիկուտ նահանգի Նիւ Հեյվէն քաղաքին մէջ։ Կ'աւարտէ Եյլի համալսարանը եւ կը ստանայ Վինչեսթեր  կրթաթոշակ՝ 1.5 տարի ուսանելու Հռոմի ամերիկեան ակադեմիայիին մէջ։
Անհատական ցուցահանդէսներ ունեցած է Ամերիկայի շարք մը քաղաքներուն մէջ։

Փասադենայի արուեստի թանգարան, 1953, Pacific Ocean Park,1964
Լոս Անճելեսի համայնքային փառատօն, Պոմոնա, 1969, հրավիրուած նկարիչ անհատական ցուցահանդէսով
Տղամարդկանց կոմիտէի կողմէ հովանաւորուած փորագրութիւն, Փասադենայի արուեստի թանգարան


== Ստեղծագործութիւններ ==
«Փոթորիկէն յետոյ»
«Ապրածները»
«Իմացութեան պատմութիւնը»
«Թափոր Մեքսիքայի մէջ»


== Ընտանիք ==
Կինը՝ Դեբնի
Երեխաներ՝ Բերրի, Թոբի, Սեյբուրն, Ալան, Ալիս


== Մատենագրութիւն ==
Onnig Avedissian, Peintres et sculpteurs Armeniens, Le Caire, 1959.


== Արտաքին յղումներ ==
Ժիրայր Զորթեանի մասին askart.com կայքին մէջ
Artist's Website
Zorthian Ranch
At Zorthian Ranch, a Return to Bohemia
Ֆրանսիս Քիւրքճեան

Ֆրանսիս Քիւրքճեան (14 Մայիս 1969(1969-05-14), Փարիզ, Փարիզի շրջան), ֆրանսահայ բուրագործ, գործարար: ֆրանսական օծանելիքի միութեան ընկերակցութեան անդամ եւ Ֆրանսայի օծանելիքի լաւագոյն տարատեսակներու ստեղծողներէն մէկը: Արժանացած է բազմաթիւ մրցանակներու, իր ձեռքբերումներուն համար։


== Կենսագրական Տուեալներ ==
Քիւրքճեան ծնած է Փարիզ, հայ ծնողներէ, 14 Մայիս 1969 թուականին: Օսմանեան կայսրութեան կողմէ հայ բնակչութեան նկատմամբ կատարուած բռնի տեղահանութեան, աքսորի եւ ցեղասպանութեան պատճառով, Քիւրքճեան ընտանիքը ժամանակաւորապէս տեղափոխուած է Հալէպ, ապա մնայուն բնակութիւն հաստատած՝ Ֆրանսա:
Ֆրանսիս ծանօթանալով պարի եւ երաժշտական արուեստին, երիտասարութեան շրջանին ցանկացած է պալէ պարող դառնալ․ 1983 թուականին, մրցումը չանցնելու պատճառով, ան չէ կրցած սովորիլ Փարիզի Օփերայի պարի դպրոցէն ներս:
Քիւրքճեան, 13 տարեկանին օծանելիք պատրաստելու հետաքրքրութիւն ունեցած է, եւ 1985-ին որոշած՝ բուրագործ (parfumeur) դառնալ:
1990 թուականին, Քիւրքճեքան ընդունուեցաւ «Supérieur International du Parfum» հիմնարկ, զոր քոսմեթտիքի, սննդամթերքի եւ սննդամթերքի դպրոց է (ISIPCA, Institut supérieur international du parfum, de la cosmétique et de l'aromatique alimentaire)։ 1993 թուականին աւարտած է ISIPCA դպրոցը Եւ միեւնոյն տարուան ընթացքին միացած՝ Փարիզի Quest International-ին: Անոր ուսումնասիրութիւնները շարունակուեցան ու ձեռք բերաւ մագիստրոսի աստիճան՝ Փարիզի «Luxury Marketing» բաժինէն ներս։


== Ասպարէզ ==
Պատանեկութենէն օծանելիք պատրաստելու հետաքրքրութեամբ, Ֆրանսիս իր առաջին գլուխ-գործոցը մեծ յաջողութիւն ապահոված է, Ժան Փոլ Կոթիէի «Լը Մալ» օծանելիքով:
Ա­նոր ստեղծագործութիւններէն են նաեւ՝ Էլի Սաապի «Լը Փարֆէօն»ը, Նինա Ռիչչիի «Լ՚էքսթազ»ը, Ճիորճիօ Արմանիի «Մանիա»ն, Իվ Սէն Լորանի «Քուրոս»ը, Լանվենի «Ռիւմէօր»ը, Կերլենի «Ռոզ պարպար»ը եւ բազմաթիւ ուրիշներ ստեղծագործութիւններ:
2009 թուականին Քիւրքճեան հիմնած է օ­ծանելիքի իր տունը՝ «Մեզոն Ֆրանսիս Քիւրքճեան»ը:


== Մրցանակներ ==
2001 թուականին արժանացած՝  «Ֆրանսուա Քոթի» ( François Coty) մրցանակին, իր ձեռքբերումներուն համար:
2008 թուականին ճանչցուած՝ տարուան լաւագոյն բուրագործ։


== Արտաքին Յղումներ ==
Հանրայայտ Բուրագործ Ֆրանսիս Քիւրքճեան, ԱԶԴԱՐԱՐ:
ՀԱՆՐԱՅԱՅՏ ԲՈՒՐԱԳՈՐԾ ՖՐԱՆՍԻՍ ՔԻՒՐՔՃԵԱՆ, ԺԱՄԱՆԱԿ: