Clube Náutico Capibaribe

Clube Náutico Capibaribe (ավելի լավ հայտնի է որպես Náutico կամ Náutico do Recife և հայտնի է որպես Timbu), բրազիլական սպորտային ակումբ, որը հիմնված է Պերնամբուկո նահանգի Ռեսիֆե քաղաքում։
Հիմնադրվել է Ռեսիֆեի երկու խմբերի կողմից 1898 թվականին որպես Clube Náutico do Recife, նրա հիմնադրման պաշտոնական ամսաթիվը եղել է 1901 թվականի ապրիլի 7-ը և ունեցել է իր առաջին ֆուտբոլային թիմը 1905 թվականին, որը ձևավորվել է անգլիացիների և գերմանացիների կողմից, սակայն սպորտը սկսել է զբաղվել միայն 1909 թվականին: Որպես հաստատություն, այն Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանի ամենահին ակումբներից մեկն է և ամենահինն իր նահանգում, որն ունի մեծ կառուցվածք, ինչպիսին է շտաբը, օլիմպիական պաշտոնական լողավազանը՝ սպորտային տիպի պրակտիկայի համար, երկու բազմա սպորտային դատարանները, ինչպես նաև հիմնականում Estádio Eládio de Barros Carvalho-ն, որն ավելի հայտնի է որպես Estádio dos Aflitos, քանի որ այն գտնվում է Աֆլիտոսի Ռեսիֆե թաղամասում: Ե՛վ մարզադաշտը, և՛ շտաբը, և՛ նրա ողջ շրջակայքը դասակարգվել են որպես Պերնամբուկոյի ոչ նյութական ժառանգություն: Մարզահրապարակի տարողունակությունը ներկայումս կազմում է շուրջ 20 հազար հանդիսատես։ Նրան է պատկանում նաև Wilson Campos ուսումնական կենտրոնը, որը ամենամեծն է երկրի հյուսիս-հյուսիս-արևելքում, որը գտնվում է Ռեսիֆեի Գուաբիրաբա թաղամասում, որն ունի 54 հեկտար կառուցապատված տարածք և ունի հինգ պաշտոնական և երկու փոքր ֆուտբոլի դաշտեր, բացի այդ: բազմաթիվ կացարաններ. Նրա գույները, որոնք առկա են վահանի և պաշտոնական դրոշի վրա, կարմիրն ու սպիտակն են, մինչդեռ նրա երկրպագուները հայտնի են որպես ալվիրուբրո:
Ազգային մակարդակով նա 2019 թվականին եղել է Սերիա C-ի Բրազիլիայի առաջնության չեմպիոն: 1967 թվականին եղել է նաև Բրազիլիայի առաջնության առաջին դիվիզիոնի փոխչեմպիոն, իսկ 1961, 1965, 1966 և 1968 թվականներին՝ կիսաեզրափակիչ: Բրազիլիայի երկու ներկայացուցիչները 1968 թվականի Copa Libertadores-ում Պալմեյրասի հետ միասին։ O Náutico-ն եղել է 1952 թվականի հյուսիս-հյուսիս-արևելյան չեմպիոնների մրցաշարի, 1966 թվականի Հյուսիսային Չեմպիոնների գավաթի չեմպիոն և ունի 23 պետական ​​չեմպիոնի տիտղոս, առաջինը նվաճվել է 1934 թվականին և ամենավերջինը 2021 թվականին՝ նվաճելով 1951 թվականին տիտղոսը: չեմպիոն իր հիսուներորդ տարեդարձին, իսկ 2001 թվականին չեմպիոնի կոչումը հարյուրամյա տարում, միակը Պերնամբուկո նահանգում: Նա վեցերորդ առաջնությունը նվաճեց Պերնամբուկոյում առանց ընդհատումների (1963, 1964, 1965, 1966, 1967 և 1968 թթ.), սխրանք, որին երբեք չեն հասել նրա մրցակիցները, որն իր պատմության թերևս լավագույն փուլում է՝ 1960-ականներին. և շրջագայել այլ երկրներում և մայրցամաքներում: Պերնամբուկոյում նա առաջինն էր, ով մասնակցեց Բրազիլիայի առաջնության եզրափակիչին, ինչպես նաև մասնակցեց մայրցամաքի գլխավոր մրցումներին՝ Copa Libertadores da América-ին։ Հինգ հնարավորություններով նա ավարտեց Բրազիլիայի առաջնությունը լավագույն քառյակում, ինչը ռեկորդ է հյուսիս-հյուսիսարևելյան ակումբների համար՝ Բաիայի կողքին:
Այն ունի ամենամեծ երկրպագուներից մեկը Պերնամբուկոյում և հյուսիս-արևելքում, չնայած իր բուրժուական ծագմանը: 1960-ական թվականների տիտղոսների ձեռքբերումներն ու նվաճումները, որոնք համարվում են Նաուտիկալ-ի ոսկե տասնամյակը, նշանակում էին, որ այն միշտ ստացել է հանրաճանաչ դասերի աջակցությունը մայրաքաղաքում և ամբողջ նահանգում, իսկ այսօր ունի հանրաճանաչ և սոցիալապես բազմազան բազմություն: Ակումբն իր ծագումն ունի անգլիական և գերմանական Ռեսիֆե գաղութներում, հետևաբար այն փաստը, որ Náutico-ն հայտնի դարձավ հիմնականում որպես «հարուստների ակումբ» և «արիստոկրատական ​​ակումբ»: Մեր օրերում Պերնամբուկոյի ալվիրրուբրոն ընդգրկվածության ավելացման քաղաքականություն է վարում, և նրա ներկայիս փոխնախագահ Դիոգենես Բրագան պատմական սխալ է համարել այն, որ ակումբն իրեն անվանել է «էլիտա», հետևաբար՝ «Náutico de Todos» կարգախոսը.