Նապոլեոն I

Նապոլեոն Բոնապարտը, ծնվել է 1769 թ. Օգոստոսի 15-ին Այաչյոյում և մահացել է 1821 թ. Մայիսի 5-ին Իլ Սենտ-Հելենում 22 Յունիս 1815, Նապոլէոն Ա անունով:
Չարլզ Բոնապարտի և Լետիցիա Ռամոլինոյի երկրորդ երեխան ՝ Նապոլեոն Բոնապարտը 1793 թ.-ին դարձավ հեղափոխությունից ծնված Ֆրանսիայի Առաջին Հանրապետության բանակի գեներալը, որտեղ նա, մասնավորապես, Իտալիայի, ապա նաև Արևելքի բանակի գլխավոր հրամանատարն էր: , Իշխանության գալով 1799 թվականին Բրումերի պետական ​​հեղաշրջմամբ, նա առաջին հյուպատոսն էր ՝ ցմահ հյուպատոս 1802 թվականի օգոստոսի 2-ից - մինչև 1804 թվականի մայիսի 18-ը, երբ կայսրությունը հռչակվեց սենատ-հյուպատոսի կողմից, որին հաջորդեց պլեբիսցիտ Նա պսակվեց կայսր, Փարիզի Աստվածամոր տաճարում, 1804 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, Պիոս VII պապի կողմից: Նրա կինը ՝ կայսրուհի osոզեֆին դը Բոհարնան, նույնպես սուրբ է: 
Նա գլխավորեց ֆրանսիական բանակները Իտալիայից Նեղոս և Ավստրիայից մինչև Պրուսիա և Լեհաստան. Բոնապարտի (Արկոլ, Ռիվոլի, Պիրամիդես, Մարենգո, Աուստերլից, Յենա, Ֆրիդլենդ) բազմաթիվ և փայլուն հաղթանակները արագ ռազմական արշավներում տեղաբաշխեց առաջին չորսը կոալիցիաներ Հաջորդական խաղաղությունը, որը վերջ տվեց այս կոալիցիաներից յուրաքանչյուրին, ամրապնդեց Ֆրանսիան և Նապոլեոնին տվեց իշխանության այնպիսի աստիճան, որը մինչ այժմ հազվադեպ էր հավասարվում Եվրոպայում ՝ Թիլսիտի խաղաղության ժամանակ (1807): 
Նապոլեոնը ընդմիշտ բարեփոխեց Պետությունը ՝ վերականգնելով նրա հեղինակությունն ու առաջնահերթությունը: Ֆրանսիան լուրջ բարեփոխումների է ենթարկվում, որոնք Նապոլեոնին դարձնում են ժամանակակից ֆրանսիական հաստատությունների հիմնադիր հայրերից մեկը: Այս իմաստով, Նապոլեոնի կոդավորումները, ներառյալ 1804 քաղաքացիական օրենսգիրքը, հնարավորություն տվեցին ամրապնդել անհատական ​​ազատությունները կամ քաղաքացիների հավասարությունը օրենքի առջև ՝ օգտագործելով սինթեզ որոշակի հեղափոխական շահերի երաշխավորմամբ և ավանդական սկզբունքների վերսկսմամբ հին ռեժիմը: Ֆրանսիայի վարչակազմը վերակազմավորվում է ՝ բաժանմունքներում պրեֆեկտների ստեղծմամբ: Նմանապես, առաջացավ նոր արժույթ ՝ ֆրանկ, մինչ ստեղծվեց Ֆրանսիայի դահլիճը: Պետական ​​խորհուրդը նույնպես ստեղծվում է, ինչպես ավագ դպրոցները: Նապոլեոնը նաև փորձեց ուժեղացնել արտերկրում գտնվող Անսիեն Ռեգիմեի ֆրանսիական գաղութատիրական ռեժիմը, մասնավորապես ստրկության վերականգնումը 1802 թվականին, որն առաջացրեց Սեն-Դոմինգու պատերազմը (1802-1803) և այս գաղութի վերջնական կորուստը: 
Նապոլեոնը 1812 թվականին իր առավելագույն տարածքով հասցրեց ֆրանսիական տարածքը 134 բաժանմունքներով ՝ Հռոմը, Համբուրգը, Բարսելոնան կամ Ամստերդամը վերափոխելով ֆրանսիական գերատեսչությունների մայրաքաղաքների: Նա նաև Իտալիայի Հանրապետության Նախագահն էր 1802-1805 թվականներին, Իտալիայի թագավորը 1805-1814 թվականներին, Շվեյցարիայի Համադաշնության միջնորդ 1803-1813 թվականներին և Հռենոսի Համադաշնության պաշտպան 1806-1813 թվականներին: Հաղթանակները նրան հնարավորություն տվեցին կցվել Հսկայական տարածքների Ֆրանսիա և կառավարել մայրցամաքային Եվրոպայի մեծ մասը ՝ իր ընտանիքի անդամներին մի քանի թագավորությունների գահին դնելով. Josephոզեֆը Նեապոլում, ապա Իսպանիայում, Լուիը ՝ Հոլանդիայում, éերոմը ՝ Վեստֆալիայում և նրա խնամին ՝ Յոահիմ Մուրատը Նեապոլում , Նա նաև ստեղծեց Վարշավայի Դքսություն ՝ առանց պաշտոնապես վերականգնելով Լեհաստանի անկախությունը և ժամանակավորապես ենթարկվեց իր ազդեցությանը պարտված տերություններին, ինչպիսիք էին Պրուսիայի Թագավորությունը և Ավստրիայի կայսրությունը: 
Իր կյանքի ընթացքում ոսկե լեգենդի առարկա լինելը որպես սև լեգենդ, նա իր մեծ հեղինակության համար պարտական ​​է բազում հաղթանակներով պարգևատրված ռազմական հմտությանը, ինչպես նաև զարմանալի քաղաքական հետագծին, բայց նաև բռնապետական ​​և շատ կենտրոնացված ռեժիմին, քան նրա հավակնություններին: , ինչը հանգեցնում է մահացու պատերազմների (Պորտուգալիայում, Իսպանիայում և Ռուսաստանում) հարյուր հազարավոր զոհվածների և վիրավորների, զինվորականների և քաղաքացիական անձանց ամբողջ Եվրոպայի համար: Նա համարվում է պատմության մեջ ամենամեծ հրամանատարներից մեկը, իսկ նրա պատերազմներն ու արշավանքները ուսումնասիրվում են աշխարհի ռազմական դպրոցներում: