کتاب  ازو و بوطیقای سینما در سال ۱۹۸۸ منتشر شده که مدتی از شروع این بحث‌ها می‌گذشت و نمونه‌ای است از برخورد سیستماتیک به آثار یک کارگردان مهم سینما که چند دهه در دوره‌های تاریخی مختلف فیلم ساخته است. کتاب به تشریح و توجیه دقیق برخی از تکنیک‌های سینمایی که ازو به آن‌ها مشهور است می‌پردازد. مثلاً این که ارتفاع دوربین ازو چرا همیشه پایین است؟ معنی این تکنیک چیست؟ برخی‌ها این را به سطح نگاه یک فرد ژاپنی که روی تشکچه (تاتامی) نشسته است نسبت می‌دهند. ازو به دلایل زیادی که در کتاب تشریح شده با این نگاه مخالف است. ساده‌ترینش این‌که در صحنه‌های خیابان هم همین طور است. خُب در خیابان دیگر از دید انسان ژاپنی نشسته بر تاتامی نمی‌توان صحبت کرد. ازو در مصاحبه‌های مختلفش از پاسخ به دلیل این ارتفاع پایین طفره رفت. نقل می‌کنند که گاهی هم گفته است که این جایگاه دوربین فقط مال خودش است و مال خودش. بوردول با نسبت دادن هر عنصر بصری به یک معنای انسانی مخالف است و لذا نسبت دادن این ارتفاع پایین به سطح چشم انسان ژاپنی را هم آنتروپومورفیک (انسان‌مدارانه) می‌داند. ویژگی دیگر فیلم‌های ازو برش‌های مبتنی بر شباهت گرافیکی است. این‌ها را در فیلم‌های دیگران هم می‌توان دید، اما نه به این وفور که در فیلم‌های ازو هست و این‌گونه سیستماتیک. فصل‌های گذار فیلم‌های ازو از یک سکانس به سکانس دیگر هم کاملاً مال خود او هستند. هر کدام از این‌ها به تفصیل در کتاب تشریح شده‌اند و این جا بیش از این نمی‌توان درباره‌شان توضیح داد. مجموع این‌ها را هر تماشاگری نمی‌بیند، اما بدون این‌که خود بداند، به دلیل همین ویژگی‌های فُرمی، احساس می‌کند که فیلمی از ازو را تماشا می‌کند.
امتیاز: 4.0
پیشنهاد می‌کنم