بینظیر
سلام دوستان
فلسفه ی وابی سابی، اینطور که من فهمش کردم راهیه برای پذیرفتن خود و زندگی با تمام وجود و در آغوش کشیدن اون.
چند خط از کتاب رو براتون میزارم:
-معنای وابی سابی این است که *ناپایداری* همه چیز را بپذیریم و زندگی را با *همه ی حواسمان* تجربه کنیم.
-زیبایی حقیقی وابی سابی در *چیزها* نهفته نیست، بلکه در خود و ذات و ماهیت زندگی قرار دارد 
-وابی سابی آن واکنش حسی به زیباییست که ماهیت حقیقی زندگی را بازتاب میکند.
-وابی سابی یعنی به این درک برسیم که هرچیز ذاتا فانی، ناقص و ناکامل است؛وابی سابی یعنی درک مواهب زندگی ساده، آرام و طبیعی.
-هرروز زیبایی را بیابیم و اجازه دهیم حس سپاسگزاری در قبال خود زندگی را تحت تاثیر آن تقویت کنیم.

در نهایت این کتاب از شما دعوت می‌کند تا هرلحظه با غرق شدن در زیبایی زندگی، به آرامش برسید و از هرچیز غیر ضروری فاصله بگیرید و آنچه را در عمق زندگی نهفته است کشف کنید.

سخن آخرم اینکه شخصیت من با سایر کتب خودیاری و روانشاسی زیاد کنار نمیاد. دنبال چیزی بودم که در عین روانشناسانه بودنش، خرد فلسفی و عمق داشته باشه؛این کتاب فلسفه، روانشناسی جامعه شناسی رو با خودش همراه کرده و اگر عمیقا درکش کنیم و بکار بگیریمش آرامش حاکی از آزادی به زندگیمون سرازیر میشه.

(کتاب صحیح و سالم بدستم رسید)

ممنونم که وقت گذاشتید و نظرم رو خوندید.
پیشنهاد می‌کنم