وقتی مستند محاکات غزاله علیزاده را می‌دیدم، با آن زندگی و حاشیه ها و مرگ خودخواسته، با خودم فکر میکردم چطور ممکن است این غزاله همان نویسنده خانه ادریسی ها باشد؟ دنبال ردپایی می گشتم تا این اثر را به آن زندگی پیوند بزند.

ارتباط بین دو اثر زمانی آشکار میشود که هم از ظاهر و حواشی این زندگی و هم فرم و سطح آن داستان فراتر رویم. در بطن خانه ادریسی ها با تمام فراز و فرودهای تاریخی و سیاسی اش یک اتفاق مهم جای دارد. نزدیک شدن اهالی خانه به غریبه هایی که در ابتدا جمع اضداد تلقی می‌شوند اما در هیاهو و اختلافات و تجمع‌های ناهمگون‌شان می‌توان سیر یک نوع نزدیک‌ یا شبیه‌شدن را دید و احساس کرد.

به زندگی غزاله علیزاده که مینگریم، با نگاه گاه گزنده کارگردان و خانواده توام با نقدی بر نابهنجاری و عیاشی‌های غریب مواجه می‌شویم که در تضاد با دیدگاه رمانتیک و روشنفکرانه آشنایانی سرشناس به نظر می‌آید. اما کلید فهم مهمانی‌ها و مراودات غریب را شاید باید در عمق تنهایی های غزاله نویسنده جستجو کرد.

تنهایی‌هایی که از دل مهمانی‌های بزرگ و تجمعات ناهمگون به دنبال همان نزدیکی و شبیه شدن‌های خانه ادریسی‌هاست که رخصتی به بروز تنهایی ها ندهند. تلاشی که در دنیای واقعی شاید به ثمرننشست و تبدیل به رنجی الهام بخش یک داستان بزرگ شد
امتیاز: 3.0