کتابی واقعا جدی و عمیق درباره ی مرگ و فلسفه و ادبیات... سه کلمه و موضوع بسیار جذاب. از همه هم حرف می زنه. از نیچه و هایدگر و لویناس و بلانشو و کانت گرفته تا بکت... خوشبختانه، بیشترِ  توجه اش هم روی بکته. پس اگه بکت رو دوست دارید، این کتاب خیلی به درد تان می خوره. خودش هم میگه که قهرمانِ این کتاب ( و شاید زندگیش) بکت هستش. توی مقدمه ی کتاب هم میگه که وقتی پدرش بیمار بوده و در حال مرگ بوده، اون هر شب می رفته توی زیر زمین خانه و مالون می میرد بکت رو می خوانده، بدون اینکه دلیل اش رو اون زمان بدانه... این  چند جمله کافیه که جذب این فیلسوف نازنین بشین. ترجمه ی خانوم کوچک منش هم خیلی خوب و روان است.
امتیاز: 4.2