کتاب خوبی هستش و خوندنش می تونه در نحوه تربیت والدین مفید واقع بشه. کتاب علاوه بر این که رهنمودهای خودش رو در مورد تربیت کودکانمان بیان میکنه یه سری مطالب روانشناسی رو برای خود والدین (برای رشد و برخورد بهتر خودشون) بیان می کنه که یک مورد مثبت تلقی میشه. نویسنده می خواد به مخاطب برسونه که کلید همه مشکلات اول از همه حفظ آرامش هستش و این آرامش هستش که باعث میشه ما در برخورد با فرزندانمون رفتار مناسب تری داشته باشیم. و اینکه نویسنده میگه بچه هارو از بابت کارایی که می کنند آزاد بزارید و حتی حریم خصوصی رو براشون ایجاد کنید ولی طوری برخورد کنید که فرزندانتون با پیامد انتخاب های خودشون مواجه بشن (مسئولیت پذیری) تا به این شکل بدون فریاد درس های زندگی رو یاد بگیرند. البته بنده با تموم گفته ها و رهنمودهای نویسنده موافق نیستم (با اینکه در حال حاضر نه متاهل هستم و نه دارای فرزند) و این عدم موافقت بابت تفاوت فرهنگ شرقی (آسیایی یا مذهبی با سنتی) و غربی (مدرن و اروپایی) هستش چون بعضی از اقدامات کودکان مخصوصا در دوران نوجوانی علاوه بر مشکلات و تاثیرات عمیق بر روی کودک  باعث ایجاد مشکلات اساسی بر روی خانواده (از جمله آبرو) هم میشه.
و اینکه تربیت و نحوه برخورد با فرزندانمون موضوع و مهارت پیچیده ای هستش و نمیشه متاسفانه یک راه و روش رو به همه توصیه کرد و شرایط هر خانواده ای با خانواده دیگری فرق داره و به نظرم رفته رفته بابت تغییر شکل جامعه و بالاتر رفتن سرعت زندگی تربیت نسبت به قبل کاری دشوارتر از قبل شده که مستلزم انرژی مضاعف شده. می خوام بگم که نمیشه از یک کتاب انتظار داشته باشیم که راه و رسم دقیقی رو برای شرایط هر فردی بیان کنند و زحمت اصلی هر چیزی در زندگی بر روی دوش خودمون هستش.
امتیاز: 4.0