تئو فابر: «عجیب است که آدم چقدر زود به دنیای غریب و تازه بیماری‌های روانی خو می‌گیرد. مدام با جنون راحت‌تر می‌شوی؛ آن هم نه فقط با جنون دیگران، بلکه با جنون خودت هم. من هم مثل آلیشیا روزها در یک آسایشگاه محبوسم. به نظرم همه ما دیوانه هستیم؛ فقط هر کسی به نوعی.» یا به قول دیومدس، مسئول آن آسایشگاه روانی که آلیشیا در آن بستری شده بود: «اون جمله مزخرف را شنیدی؟ لازم نیست دیوانه باشی تا اینجا کار کنی، ولی بد هم نیست اگر باشی!».
در این کتاب می خوانیم: 
«حالا می‌فهمم که وقتی برنامه‌ای برای یک نقاشی می‌ریزم یا ایده خاصی دارم که نقاشی چطور پیش برود هیچ‌وقت فایده ندارد. نقاشی عین بچه مرده به دنیا آمده می‌شود، عاری از حیات. ولی اگر واقعاً توجه نشان بدهم، واقعاً آگاهی‌ام را افزایش بدهم، گاهی صدایی نجوامانند می‌شنوم که من را به سمت و سوی صحیح هدایت می‌کند. اگر خودم را به دست این صدا بسپارم، مثل فردی مؤمن که مجذوب ایمانش شده، من را به جاهای نامنتظره‌ای می‌برد؛ نه به جاهایی که قصدش را داشتم. به جاهایی می‌برد که زنده است و با شکوه. نتیجه چنین کاری مستقل از وجود من است و نیروی حیات خودش را دارد.» 

این کتاب در انتشارات مختلف موجود است. بهترین ترجمه از خانم مهرآیین اخوت در نشر هیرمند است که تعداد صفحات کتاب ۳۸۲ صفحه است.
ترجمه خانم مریم حسین نژاد از انتشارات سنگ نیز ترجمه خوبی است.
ترجمه خانم همتی از انتشارات السانا، ترجمه قابل قبولی است.
مزایا: ترجمه روان
پیشنهاد می‌کنم