درباره کتاب بادام
خوندن این کتاب بین مشغله‌های این روز هام چندان هم سخت نبود چون کوتاه بود و جذاب.
داستان درمورد پسریه که نارسایی مغزی داره و از درک عواطف و احساسات عاجزه و احساساتی مثل ترس و خشم رو تجربه نمی‌کنه.
تو این داستان اتفاق جالبی میفته. نویسنده به وضوح تمام تلاشش رو کرده که شخصیت اصلی داستان رو توی موقعیت هایی قرار بده که بیش از حد تراژیک، بیش از حد وحشتناک و بیش از حد دردناک هستند تا کارکتر اصلی داستان حسشون نکنه و شما مخاطب گرامی تا مغز استخوان احساسش کنید! درد بکشید، بترسید و شوکه بشید. و به خوندنش ادامه بدید. بسیار هوشمندانه و جذابه و غرقتون می‌کنه تا جایی که به پایان نزدیک می‌شه. اینجا جاییه که نویسنده خرابش می‌کنه. به همون قدرت ادامه نمیده. انگار داستان از دستش در میره که غیر منطقی و با عجله تمومش می‌کنه. گرچه، پایانِ تاثیر گذار و هیجان انگیزیه و صحنه‌های دلنشینی رو برای پایان داستان خلق می‌کنه؛ اما خلاقیت و تفاوتی که تو خط داستانی و ایده‌ی کلی می‌بینید اصلا در پایان وجود نداره! پایان بندی قابل حدس و تکراریه و یه جورایی کشمکشی که شخصیت ها در تمام طول کتاب با اون بیماری داشتند رو زیر سوال می‌بره.
به طور کل، نظر من رو می‌خواهید؟ بخونیدش. برای یک بار هم که شده، بخونیدش. اهمیت درک احساسات و عواطف رو بهتون نشون می‌ده. کوتاهه و فضای جالبی داره. اگر جز اون دسته افرادی باشید که پایان بندیش توی ذوقتون نزنه، عاشقش می‌شید. اگر مثل من باشید هم از خوندنش پشیمون نمی‌شید.
امتیاز: 4.0