یه عاشقانه‌ی شاعرانه‌ی تمام عیار که نیازی به تعریف نداره.
رنج‌های ورتر جوان وقتی منتشر شد اروپا رو تکون داد. این رمان از دو حیث مهمه: یکم) یکی از بهترین‌های مکتب رمانتیسمه، دوم) تو تاریخ ادبیات آلمانی اولین رمانیه که تراژدیش بر اساس تقابل خیر و شر نیس و از این منظر جریان سازه.
گوته یکی از پیشروان ادب اروپاست و بیشتر شاعر بوده تا رمان‌نویس. گوته یکی از ادیبان اروپاییه که بسیار به ادبیات فارسی علاقه داشتن؛ همین گوته بارها از علاقه‌اش به حافظ شیرازی گفته و حافظ رو شاعرترین شاعران خونده؛ همین امر فضاهای عاشقانه و لطیف و احساسی آثارش رو توضیح می‌ده. پیشنهاد می‌کنم دیوان شرقی غربیش رو هم بخونین.

دوست عزیز اون شومنی که این کتاب رو معرفی کرده خودش هم نخوندَتِش، فقط می‌خواسته با آوردن اسم گوته و آویزون شدن به اسم گوته خودش رو آدم خفن و اهل مطالعه‌ای جلوه بده. الکی با مفاهیم مبتذل زرد و صورتی و «شومنی» مخاطب جوونتر رو به اشتباه نندازین. کتاب ایرادی نداره، تنها ایرادش کاغذ کاهیشه که اونم مقتضیات زمانه‌اس.
تماشاچی‌های «شو» و «شومن»پسندها که نباید طرف گوته بیان؛ شما «شو» تماشا کنین و لذت ببرین، گوته رو هم بذارین برای اهل ادب.
امتیاز: 5.0
پیشنهاد می‌کنم