نهایتن توی سی صفحه جمع میشد. از یه جایی به بعد کتاب_همون اوایل_ این حس کاملا بهتون دست میده که دیگه داره صرفا طنازانه قوت نثر نویسی‌ش رو به رخ میکِشه و حرفی برای گفتن نمونده. همین به رخ کشیدنه‌س که شاید بشه گفت مشترک ترین چیز بینِ جلال و رفیقش ابراهیم گلستانه..اونم توی قوتِ نثر نویسیِ کم محتواش، میخ کوبتون میکنه.
امتیاز: 3.0