به پاس مهری که قیصر به من داشت بر او میگریم. بهر اینکه کامروا بود بس شادم. چون دلاوری یکتا بود میستایمش. اما چون فزون خواه بود کشتمش. پس اشک است برای محبتش. شادی برای کامرواییش. ستایش برای دلاوریش و مرگ برای فزون خواهی اش