انقدر حال و هوای داستان من رو تحت تاثیر خودش قرار داد که خودم هم از دو قدمی یک اپیزود سودایی گذشتم. از یک نویسنده ابزورد اگزیستانسیالیست توقع دیگه ای هم نمیشه داشت. تلخ؛ مثل اکثر کارهای کامو. اما اگر با بقیه کتابهاش مقایشه کنم، شخصا، نوشتار و نثر مرک خوش (فارغ از ترجمه، چون انگلیسیش هم خوندم اما فرانسه: خیر) مثل شاهکار کالیگولا یا بیگانه، من رو قورت نداد. من فکر میکنم شاید این دلیله که مرگ خوش (که اصلا هم خوش نبود) اولین کتاب کامو بوده! برای یک 23 ساله، نوشتن چنین کتابی پدیده ست. 
دو مورد شخصی که کاملا مربوط به سلیقه من در کتاب میشه:
1. من اول شخص (چه در کتاب و چه در گیم) رو به روایت سوم شخص ترجیح میدم.
2. خیلی خیلی جزئیات توصیف شدند که باعث میشد جاهایی از اصل داستان جدا بشم.
اما اگر از انسانهای Aloha namaste وار نیستید، به این سبک علاقه دارید، حتما بخونید. یکی از جذابیت هاش هم بررسی ذهن خود کاموی 23 ساله، بعد از خوندن کتاب هست.
امتیاز: 4.55
پیشنهاد می‌کنم