مشکلی که من با یک سری از کتاب های مربوط به کودک دارم این است که گاهی بچه با مفهومی اصلا آشنا نیست یا اصلا طور دیگه ای در مورد آن فکر میکند و با خوندن این کتاب ها اصطلاحا دوزاری اش میفتد که پس میشود طور دیگه ای هم عمل کرد، یا مثلا میمی نی هم اینکارو کرد پس خیلی هم بد نیست. یه جورایی انگار بدتر چیزایی که بلد نیستن رو یادشون میده.

در این کتاب میمی نی توپی رو پیدا میکنه و برای خودش برمیداره. بعد که با بچه گربه ای مواجه میشه که گریه میکنه و دنبال توپش میگرده اونو بهش پس میده. این داستان در ناخودآگاه بچه ثبت نمیشه که نباید توپی که برای ما نیست را برداشت، بلکه اینطور ثبت میشه که اگه صاحبش نبود یا دنبالش نگشت میتونیم چیزی که پیدا کردیم رو برای خودمون برداریم!
کتاب، رنگ آمیزی و شعر جالبه، اما من محتوا رو برای بچه ای که بکر هست نمی پسندم، مگه بچه ای که با این مفاهیم آشنا باشه و بخوایم حالا درستش رو بهش یاد بدیم.