سقوط
کمی از کتاب رو مینویسم :
من هرگز شب از روی پل نمی‌گذرم. این نتیجه‌ی عهدی است که با خود بسته‌ام. آخر فکرش را بکنید که کسی خودش را در آب بیندازد. و آن‌وقت از دو حال خارج نیست: یا شما برای نجاتش خود را به آب می‌افکنید و در فصل سرما به عواقب بسیار سخت دچار می‌شوید! یا او را به حال خود وا می‌گذارید، و شیرجه‌های نرفته گاهی کوفتگی‌های عجیبی به جا می‌گذارد....
از نظر کامو
بی‌گناهی و معصومیت در سقوط وجود ندارد. در دنیای این رمان، همه گناهکار هستند حتی عیسی مسیح. فلسفه راوی شامل اعلام گناه خود (برای جلوگیری از قضاوت) و محکوم کردن خود به یک حبس ابد است. از نظر وی، زندانی بودن به معنای مقصر بودن است  و آزادی به معنای بی‌گناه بودن شما است. علت و معلول کلاسیک برعکس شده است. ما به دلیل مجرم بودن در غل و زنجیر انداخته نمی‌شویم، بلکه به عنوان مجرم مورد قضاوت قرار می‌گیریم زیرا خود را در بند می‌بینیم. او می‌گوید رهاییِ نهایی نه در طلب آزادی که در پذیرش بردگی است. چه بسیار که درباره‌ی آزادی نطق ایراد کرده است و یا در فکر و حال و هوای آن به‌سر برده است، اما آزادی واقعی در پذیرش بردگی و محکومیت است.و...

کاش فرهنگ کتاب و کتابخوانی رو گسترش بدیم .باسپاس
امتیاز: 4.0
پیشنهاد می‌کنم