کارهای منصور ضابطیان همیشه خوبه، هم کتابهاش هم برنامه‌هاش. سفرنامه‌هاش انقدر درگیرکننده‌س که خواننده خودش رو همسفر منصور حس می‌کنه.
آقای ضابطیان آدمیه که خیلی چیزا براش مهمه، خیلیهاش هم تو نوشته‌هاش می‌گنجونه؛ ولی نمیدونم چطوری می‌تونه یه سری چیزا رو، مخصوصا تو سفرهای خارجی، ببینه و تحمل کنه و اذیت نشه و همچنان از سفرش لذت ببره. من که دربرابر خیلی از این چیزا اذیت میشم و گاهی هم از پا درمیام.
همچنین آوردن اسم بعضیا(که اصلا دلم نمیخواد بگم کی!) تو کتاب برام عجیب بود؛ شاید من هنوز آقای ضابطیان رو، بعد از خوندن همه کتابها و گزارشهاش، بعد از تماشای همه برنامه‌هاش و بعد از گوش دادن به همه پادکستها و برنامه‌های رادیوییش، به درستی نشناخته‌ام!
ای کاش ضابطیان بیشتر کتاب می‌نوشت.
به خواننده‌هایی که تازه میخوان کتابهای آقای ضابطیان رو بخونن پیشنهاد میکنم کتابها رو به ترتیب تاریخ انتشار بخونن.
امتیاز: 4.0
پیشنهاد می‌کنم