«از چیزهای نادر و شاید تنها چیزی که به آن اطمینان داشتم، این بود که اسمم ماتیا پاسکال بود. من هم آن‌ را به‌کار می‌بردم. هرگاه کسی به سرش می‌زد که برای مشورت یا پرسشی نزدم بیاید، خودم را جمع‌وجور می‌کردم، چشمم را می‌بستم و جواب می‌دادم:؛
«من ماتیا پاسکال هستم؛»
«متشکرم، عزیزم. می‌دانم؛»
«به‌ نظرت خیلی کم است؟»
راستش را بخواهید، حتی به‌نظر خودم هم این چیز زیادی نبود. ولی در آن زمان هنوز نمی‌دانستم که حتی ندانستن همین هم چه معنایی دارد؛ به این معنی که نتوانم مانند گذشته‌ها، به‌موقعش، بگویم:؛
«من ماتیا پاسکال هستم؛»
پیشنهاد می‌کنم