ৰষ্ট্ৰীয় যুৱ সংসদ উত্সৱৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত দিয়া প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ ভাষণ

বিপুল সংখ্যাৰে আহি এই অনুষ্ঠানত ভাগ লোৱা মোৰ যুৱ বন্ধুসকল। আজি মোৰ সন্মুখত নতুন ভাৰতৰ প্ৰতিচ্ছবি ভাস্বত হৈছে। দেশৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তৰ পৰা বিভিন্ন বেশ-ভূষা, ভাষাৰ ভিন্নতা লৈ নানা ৰঙী ফুলৰ মালা সদৃশ আই ভাৰতীৰ সন্তান আপোনাকলোক সকলোকে অভিবাদন জনাইছো। তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ মাধ্যমৰে আমাৰ সৈতে সংযুক্ত হোৱা এনচিচি, এনএছএছ আৰু নেহৰু যুৱ কেন্দ্ৰৰ সতীৰ্থসকলকো এই কাৰ্যক্ৰমলৈ আদৰণি জনাইছো। বন্ধুসকল, আপোনালোকৰ দৰে নৱ-জ্যোতিৰে জ্যোতিষ্মান, নতুন উদ্দীপনাৰে উজ্জীৱিত যুৱ বান্ধৱৰে যেতিয়াই মিলিত হও, যেতিয়াই বাৰ্তালাপ কৰো, তেতিয়াই মই মোৰ আভ্যন্তৰতো এক ধৰণৰ উচাহৰে উজ্জীৱিত হোৱা যেন অনুভৱ কৰো। বিগত দুটা দিনত আপোনালোকে সমাজ জীৱনৰে জড়িত বিভিন্ন প্ৰসংগত বিস্তৃত ৰূপত আলোচনাত মিলিত হৈছে। আলোচনাৰ এই প্ৰক্ৰিয়াই আমাৰ দেশৰ গণতন্ত্ৰক শক্তিশালী কৰাত নিশ্চয় ভূমিকা পালন কৰিব। বন্ধুসকল, দেশৰ বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতক লৈ আপোনালোকে প্ৰকাশ কৰা চিন্তা-চৰ্চাৰ মৌলিকতা আৰু গভীৰতা অনুধাৱন কৰি আপোনালোকৰ মাজৰ বহুকেইগৰাকী সতীৰ্থক পুৰস্কৃত কৰাৰ সৌভাগ্য মোৰ হৈছে। যিসকলে বঁটা লাভ কৰিছে তেওঁলোকতো অভিনন্দনৰ পাত্ৰ হয়েই, মই পিছে বঁটা নোপোৱাসকলকো মোৰ অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰিম, কিয়নো আপোনালোকৰ অংশগ্ৰহণোতো বহুত ডাঙৰ বঁটাৰ সমেনেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। বন্ধুসকল, এনে বিচাৰ-বিশ্লেষণক গণতন্ত্ৰ, দেশ আৰু সমাজৰ হিতাৰ্থে জড়িত কৰাৰ বাবে মই সদায়ে প্ৰয়াস কৰি আহিছো। ‘ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ সংসদ’ এই প্ৰয়াসৰে অংশস্বৰূপ। মইএবাৰ ‘মন কী বাত’ কাৰ্যক্ৰমত এই বিষয়ে কিছু কথা উল্লেখ কৰিছিলো আৰু আজি মোৰ উল্লেখ কৰিবলৈ পাই ভাল লাগিছে যে, মোৰ সেই চিন্তাক আজি সফলতা পূৰ্বক ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। এয়া প্ৰথম প্ৰয়াস, সেয়ে সকলোৰে লগতে ময়ো এই কাৰ্যক্ৰমক লৈ বিশেষ সন্তুষ্টি লাভ কৰিছো। পিছে মই ভাবো এই কাৰ্যক্ৰমক অনাগত সময়ত আৰু অধিক মনোগ্ৰাহী কেনেকৈ কৰিব পৰা যায়, এই কাৰ্যক্ৰমৰ বাবে দৰাচলতে কোনবোৰ বিষয় অধিক উপযোগী হ’ব, নতুন নতুন শৈলীৰে এই কাৰ্যক্ৰমক কেনেকৈ ন-ৰূপ দিব পৰা যায়, সেই বিষয়ে যদি আপোনালোক আটায়ে চিন্তা-চৰ্চা কৰি আপোনালোকৰ দিহা-পৰামৰ্শ সংশ্লিষ্ট বিভাগৰ জৰিয়তে প্ৰেৰণৰ উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰে, মই ভাবো তেতিয়াহে এই কাৰ্যক্ৰম সাফল্য-মণ্ডিত হ’ব। সকলোৰে সহযোগত এই কাৰ্যক্ৰমে এক প্ৰতিষ্ঠানৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিব বুলি মই আশাবাদী। মই ভাবো আপোনালোকে দিহা-পৰামৰ্শ প্ৰেৰণ কৰিব পৰাকৈ এক অন-লাইন ব্যৱস্থা সংশ্লিষ্ট বিভগে যুগুতাই উলিয়াব। মই ভাবো ভৱিষ্যতে এনে এটা পৰিৱেশ আহিব, যেতিয়া দেশৰ সংসদলৈ যাব খোজাসকলে প্ৰথমে এই কাৰ্যক্ৰমত ভাগ লোৱাতো অপৰিহাৰ্য বুলি ভাবিবলৈ বাধ্য হ’বগৈ। সেইসকল উদীয়মানে হয়তো তেতিয়া তেওঁলোকৰ ‘প্ৰফাইল’ত লিখিব—মই এই অনুষ্ঠানত ইমানবাৰ অংশ গ্ৰহণ কৰিছিলো, ইমানবাৰ মই সেই অনুষ্ঠানত বক্তব্য ৰাখিছিলো, ইমানবাৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলো, ইত্যাদি ইত্যাদি। আপোনালোকে এনে কাৰ্যক্ৰমত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ অৰ্থ হ’ল, আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ ‘চিলেবাছ’ৰ মাজতে আপোনালোকৰ অধ্যয়নৰ পৰিসৰ সীমাবদ্ধ কৰি নাৰাখে। যিসকলে চিলেবাছৰ মাজতে নিজক আবদ্ধ কৰি ৰাখে তেওঁলোক কেতিয়াও ইয়ালৈ নাহে। তেওঁলোক সেই সীমাৰ মাজতে থাকি যাব খোজে। হয়তো সেয়ে আপোনালোকে মোৰ বিষয়েও অধ্যয়ন কৰে চাগৈ, নহয়নে! তাৰমানে আপোনালোকে কোনোবাই যুগুতাই দিয়বোৰকে অধ্যয়ন কৰি সন্তুষ্ট হ’ব নোখোজে, তাৰ বাহিৰতো গৈ আন বিষয়ৰ কথাও জানিব খোজে। আপোনালোকে সত্যটোনো কি তাক খুচৰি খুচৰি বিচাৰি ল’ব খোজে, নহয় জানো! এৰাতো যুগুতাই দিয়া সকলো কথা সত্য-শুদ্ধ নহ’বও পাৰে, এনেকুৱা বহু কথাত কিন্তু গণ্ডগোলো থাকে। আপোনালোকে চাগৈ ইমানদিনে এটা কথা মন কৰিছে যে মই স্বভাৱগত ভাবে ‘টোকেনিজম’-ৰ বিশ্বাসী নহও। কোনো এক দীঘলীয়া চিন্তাৰ মাজেৰে এটাৰ পিচত এটাক সংলগ্ন কৰি কৰি এক ব্যৱস্থাক বিকশিত কৰাটোহে মোৰ কাম কৰাৰ শৈলী। সকলো কথা মই আগতেই খোলোচা কৰিব নোখোজো। ‘প্ৰগেচীভ আন-ফৰমেট’ হয়, আঁৰ কাপোৰ লাহে লাহে খুলিহে ভাল পায়। মোৰ মনত এটা ডাঙৰ সপোন আছে। সেই সপোনৰ এটা সৰু অংশ ইয়াত আৰম্ভ কৰা হৈছে আৰু যদি আপোনালোকৰ সক্ৰিয় সহযোগিতাৰে এই ব্যৱস্থাই বিকাশ লাভ কৰে, আৰু মই আশা কৰিম, যিমান সোনকালে সম্ভৱ হয় সিমান সোনকালে ইয়াক চৰকাৰৰ আওতাৰ পৰা বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক। অথবা, ইয়াক চৰকাৰৰ পৰা উলিয়াই পঠোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক কিম্বা ইয়াৰ পৰা চৰকাৰক উলিয়াই পঠোৱা হওক। বিনোৱা ভাবেই প্ৰায়েই কৈছিল বোলে—‘অ-চৰকাৰী-অচৰকাৰী’। বুজি পাইছেনে বাৰু—‘অ-চৰকাৰী অচৰকাৰী’। ইয়াৰ স্বৰূপ কি হ’ব পাৰে বাৰু! ধৰি লওক সমগ্ৰ দেশত চৰকাৰে ‘কেটেলিষ্ট’‘এজেণ্ট’ৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হওক, চৰকাৰে উদ্দীপকৰ দৰে কাম কৰক। চৰকাৰে কামৰ সীমাৰেখা অংকণ কৰক, আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ কৰি দিয়ক, কিন্তু কামৰ উদ্যোগৰ বাবে এইদৰে এনচিচি,এনএছএছ কিম্বা নেহৰু যুৱ কেন্দ্ৰ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ নেতাই মিলি জিলা পৰ্যায়ত বছৰি তিনি তিনি, চাৰি চাৰি বাৰ বিতৰ্ক অনুষ্ঠিত কৰক, এনে এক পৰিবেশৰ সূচনা কৰক। ডাঙৰ ডাঙৰ ষ্টেডিয়ামত বিতৰ্ক অনুষ্ঠিত কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহক। ২৫-৫০ হাজাৰ লোকে একেলগে সেই বিতৰ্ক শুনক, আৰু আমাৰ সন্তানসকলৰ মনৰ কথা শুনক, তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ উমান লওক। এনেকুৱা এক পৰিৱেশৰ সূচনা নিশ্চয় হ’ব পাৰে। হ’ব পাৰেনে নাই? আমি বাৰু এই চিন্তাক সেই দিশত আগুৱাই লৈ যাব পাৰিমনে? যাৰ ফলত এনে এক ব্যৱস্থাই থন্ ধৰি উঠিবগৈ পাৰে, ইয়াৰ লাভ আদায় কৰিব পৰা এক পৰিবেশ গঢ়ি তুলিবগৈ পৰা যায়। দ্বিতীয়তে, এয়া কেৱল শব্দৰ ফুলজাৰিয়েই নহয়, পানীৰ জোৱাৰ-ভাটাও নহয়। আমাৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্ৰতিটো শব্দ উচিত স্থানত গৈ পৰিবগৈ লাগে। আমাৰ কথা শুনিবলৈ ভাল লগা হওক বা নহওক পিছে, উদ্দীপনাদায়ক হোৱাটো বাঞ্চনীয়। যোৱাটো শতিকাত মহাত্মা গান্ধীতকৈ অধিক প্ৰভাৱশালী বক্তা আন কোনোবা আছিল বুলি একে আষাৰে কৈ দিব নোৱাৰি। তেওঁৰ কথা কোৱাৰ শৈলী যে অতিকে মোহনীয় আছিল এনে নহয়, আনকি তেওঁ কথাৰে শ্ৰোতাক মোহাচ্ছন্ কৰাৰ প্ৰয়াস যে কৰিছিল এনেও নহয়। তেওঁৰ শৰীৰী অৱয়বতো আকৰ্ষণ কৰিব পৰা এনে কোনো বিশেষত্ব যে আছিল তেনেও নহয়। আপোনালোকে কল্পনা কৰিব পাৰিবনে, কোনো বিশেষত্ব নোহোৱাকৈয়ে অসাধ্য সাধন কৰিছিল মহাত্মাই। সেই যুগততো আৰু আজিৰ দৰে ‘হোৱাটছ এপ্প’ অথবা আন কোনো প্ৰযুক্তিগত সাধন নাছিল যে পৃথিৱীৰ ইমূৰ-সিমূৰ একাকাৰ কৰি সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰি। তেওঁৰ একোটা শব্দই প্ৰতিগৰাকী শ্ৰোতাক উদ্বুদ্ধ কৰিছিল। মহাত্মাৰ সেই বক্তৃতাশৈলীক আমি বিকশিত কৰিব লাগিব। যদি আমাৰ যুৱ প্ৰজন্মৰ কোনোবা প্ৰতিনিধিয়ে আমাৰ দেশত, আমাৰ গাঁৱত, চহৰত, সৰু সৰু অঞ্চলত সামাজিক প্ৰসংগক উচিত ভাবে বিশ্লেষণ কৰি ৰাইজক প্ৰভাৱশালী ভাবে বুজোৱাৰ সামৰ্থ্য অৰ্জন কৰিব পাৰে, তেন্তে ইয়ে সমাজত জনমত গঠন কৰাত বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব। আৰু সেয়ে স্বাভাৱিকতেই তৃণমূল পৰ্যায়ত এক শক্তিশালী প্ৰেক্ষাপট ৰচনাৰ দিশত এয়া আমাৰ এক বিনম্ৰ প্ৰয়াস। মই ভাবো এদিন এনে পৰিস্থিতিও আহিবগৈ যে তিনিটা পুৰস্কাৰৰ ভিতৰত অন্ততঃ এটা পুৰুষৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰা হওক বুলি আপোনালোকৰ পৰাই গোঁহাৰি জনাবলগীয়া হ’বগৈ। আজি তিনিগৰাকী ছোৱালীয়ে শ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। এই কেইগৰাকী দুহিতাক বহুত বহুত অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰিলো। আপোনালোকে দেশৰে জড়িত বিভিন্ন প্ৰসংগত ইয়াত বিস্তৃত ৰূপত আলোচনা অনুষ্ঠিত কৰিলে। যোৱা দুটা দিনত স্বচ্ছতাই হওক, সমাৱেশী সমাজেই হওক, বিত্তীয় অন্তৰ্ভূক্তিকৰণেই হওক, কৃষকৰ আয়, পৰ্যাবৰণ, ক্ৰীড়াৰ দৰে প্ৰসংগত আপোনালোকে আপোনালোকৰ দৃষ্টিভংগী ইয়াত দাঙি ধৰিলে। এই কাৰ্যক্ৰমত উথ্থাপিত হোৱা কিছুমান পৰামৰ্শ ইমানেই প্ৰশংসনীয় আছিল যে সেইবোৰক যদি বিস্তাৰিত ৰূপ দি ইতিমধ্যে চলি থকা বিভিন্ন আঁচনিৰ পৰিকল্পনাৰ অংশ কৰি লোৱা হয় তেন্তে আঁচনি ৰূপায়ণত অধিক সুফল লাভ কৰিব পৰা যাব। সেয়ে মই সংশ্লিষ্ট বিভাগক বক্তাসকলৰ ভাষণসমূহ লিখিত ৰূপত সংগ্ৰহৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ লগতে প্ৰতিটো ভাষণৰ প্ৰতিলিপি ‘অন-লাইন’ত ‘আপলোড’ কাৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈও আহ্বান জনাব খুজিছো। আৰু বক্তাসকলক তেওঁলোকে ইতিমধ্যে কোৱা আৰু লিখা কথাখিনিৰ পৰা এনে একোটা উত্তম বাক্য বিচাৰি উলিয়াবলৈ কোৱা হওক…, আপোনালোক নিজেই নিজৰ পৰীক্ষক হওক আৰু অন-লাইন পুস্তিকা প্ৰসিদ্ধ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক, যাতে এইবোৰ প্ৰসংগত দেশৰ ৪০০ জন বালকে নিজৰ নিজৰ চিন্তা প্ৰকট কৰে। আৰু যদি অন-লাইন পুস্তিকা প্ৰকাশ কৰা হয় তেন্তে সেইসকল বালকেও সেই পুস্তিকা দেখিব আৰু ৪০০ জনে প্ৰকট কৰা চিন্তাৰ কথা পঢ়িব,শুনিব। অৰ্থাত এনেদৰেই ‘অটো পাইলট’ ব্যৱস্থা এটা গঢ় লৈ উঠিবগৈ। এতিয়া মোক কওকচোন, এইখিনি কাম কৰিবলৈ বাৰু চৰকাৰৰ প্ৰয়োজন থাকিবনে! চৰকাৰ অবিহনেই এইকেইটা কাম হৈ নাযাবনে বাৰু! চৰকাৰে আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ কৰি দিব আৰু সকলো ৰাজ্যৰ শীৰ্ষ স্থান লাভ কৰা ৩গৰাকী বক্তাৰ বক্তব্য অন-লাইন ভিডিঅ-ত উপলব্ধ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক, যাতে যিয়েই তেওঁৰ ভাষণ শুনিব খোজে, চাব খোজে তেঁৱেই চাই লব পাৰিব। এনে এক ব্যৱস্থা বিকশিত কৰা হওক যি স্বতঃস্ফূৰ্তভাবেই যুৱ-প্ৰজন্মৰ বাবে আকৰ্ষণৰ সমল হৈ উঠিব পাৰে। সম্ভৱ হ’লে আপোনলোকে যেতিয়া সংসদৰ কাৰ্যক্ৰমণিকা মোকলাই চায়, তেতিয়া আপোনালোকেও নিজ নিজ এলেকাৰ সাংসদসকলক ‘মেইল’ কৰিব পাৰিব, বোলে—‘চাওক, এই বিষয়ত এইসকল যুৱক-যুৱতীয়ে এনেকৈ কৈছে, যদি এই বক্তব্য আপোনাৰ কামত আহে তেন্তে আপুনি বিষয়টো লৈ ল’ব পাৰে।‘ আৰু সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে কেতিয়াবা কেতিয়াবা কোনোবা ক’ৰবাৰ তেনেই সামান্য একোজন ব্যক্তিৰ কথাইয়ো বহুত ডাঙৰ সমস্যাৰ সমাধান সূত্ৰ দিব পাৰে। মোৰ নিজৰো এনে একাধিক অভিজ্ঞতা আছে। এনেকুৱা অমূল্য সম্পদ আমাৰ ইয়াত য’তে ত’তে পৰি আছে। সেয়ে এই ব্যৱস্থাটোক আমি এনে এক ৰূপত গঢ়ি তোলা উচিত যাতে সময়ত ই গৈ ভৱিষ্যতে অতিকে উপযোগী হৈ উঠিবগৈ পাৰে। এইখন এনে এক মঞ্চ যিয়ে আপোনালোকৰ শক্তি-সামৰ্থ্যক এক আকাৰ দান কৰিব, এক দিক্ দৰ্শন কৰাব। ইয়াৰ পৰা আপোনালোকে ক্ষেত্ৰত যি ভাৱনা, যি শিকনি লৈ যাব, তাৰ পৰাই নতুনৰ সৃজন হ’ব, যিয়ে নতুন ভাৰতৰ আত্মা, নতুন ভাৰতৰ নতুন সংস্কাৰক উজ্জীৱিত কৰিব। বন্ধুসকল, সংসদ যিমানে ফলপ্ৰসূ হ’ব, দেশ সিমানে প্ৰগতিশীল হ’ব। আৰু সেয়ে মই যেতিয়াই যুৱ সংসদলৈ আহো তেতিয়াই আমিনো কি কৰি আছো তাৰ এক খটিয়ান দাঙি ধৰিব খোজো। দৰাচলতে দেশেৰ জনতাইও জনা উচিত, তেওঁলোকে নিৰ্বাচিত কৰি পঠিওৱা সাংসদসকলেনো কি কৰি আছে। সংসদেইবা কি কৰি আছে! জনতাই এনে প্ৰশ্ন কৰা উচিত, নতুন পুৰুষে এনে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচৰা উচিত। চাওকচোন, ষোড়শ লোকসভাৰ উদাহৰণকে দাঙি ধৰিব খুজিছো। ফলপ্ৰসূ বৈঠকৰ হাৰ ৮৫শতাংশ। প্ৰায় ২০৫খন বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ লগতে পঞ্চদশ লোকসভাৰ তুলনাত ষোড়শ লোকসভাই ২০শতাংশ অধিক কাম কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। অৱশ্যে মই ইয়াক লৈ সন্তুষ্ট হ’ব পৰা নাই। জনতাই পূৰ্ণ সংখ্যা-গৰিষ্ঠতা থকা চৰকাৰ নিৰ্বাচিত কৰি পঠাইছিল। তাৰ শুভ পৰিণতিত ২০শতাংশ পৰিমাণে ফলপ্ৰসূতা বাঢ়িল। দেশৰ কৰদাতাৰ ধনৰ সদ্ব্যৱহাৰ সম্ভৱ হ’ল। আৰু সময় থাকোতেই দেশৰ বাবে অতিকে জৰুৰী এইসমূহ আইন যুগুতাই উলিয়াব পৰা গ’ল। পিছে ৰাজ্যসভাত কি হ’ল! ৰাজ্যসভাতো বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ সদন। তপস্বী, তেজস্বী, বয়োবৃদ্ধ, তপোবৃদ্ধ, এওঁলোক শান্ত-সমাহিত ভাবে, ভাল ধৰণে নিৰ্বাচিত হৈ অহা ব্যক্তি, যিসকলে হয় হয় কৰে, তেতিয়া হ’লে এওলোকক বুজাওকচোন! শেহতীয়া অধিৱেশনৰ সময়ত ৰাজ্যসভাৰ কাম-কাজৰ নমুনা চাওক, কেৱল ৮শতাংশ। যদি ফলপ্ৰসূতাই ৮ শতাংশ হয়, তেন্তে কথাটো কিমান চিন্তনীয় ভাবি চাওকচোন। আপোনালোকে এটা কাম কৰিবচোন। ইয়াৰ পৰা উভতি গৈ জিলা বা কেইখন জিলা মিলাই ৰাজ্যৰ এক বিশাল যুৱ-কাৰ্যক্ৰম কৰিবচোন। আৰু আপোনালোকৰ ৰাজ্যৰ পৰা ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা সাংসদসকলক নিমন্ত্ৰণ কৰিব, সুন্দৰকৈ মালা-চালা পিন্ধোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব, ধুনীয়া ধুনীয়া গামোছা-শ্বল আদিৰে আদৰাৰ দিহা কৰিব, সভাথলীত ধুনীয়া ধুনীয়া আসনৰ ব্যৱস্থা কৰিব আৰু তেওঁলোকেনো ইমান দিনে সদনত কি কৰি আছে জানিবলৈ প্ৰশ্ন কৰিব। তেতিয়াহে গৈ থৈ দেশৰ মংগল হয়গৈ কিজানি! এয়াও গণতন্ত্ৰই, গণতান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰে অংশ। এনেকৈয়ে এক বিকল্প শক্তিয়ে গা কৰি উঠিব, চাবচোন। আৰু সেয়ে ইয়াৰ পৰা অধিক সুফল আদায় কৰাটো মই বিচাৰিছো। বন্ধুসকল, যুৱ-মন আকাংক্ষাৰে পূৰ্ণ হয়, মহতাকাংক্ষী হয়। এনে হোৱাও উচিত। আৰু তাৰেই অভিব্যক্তি কৰিয়ে, এইসকল সৰু সৰু ছোৱালীয়ে ইমান সুন্দৰকৈ ইমানবোৰ কবিতা পাঠ কৰি শুনাইছে, মই অৱশ্যে ইমান ভালকৈ আবৃত্তি কৰিব নোৱাৰো, পিছে, কেতিয়াবা পঢ়া অলপ-অচৰপ মনত আছে। কোনোবা কবিয়ে কৈছিল— ‘উসে গুমাঁ হে কী মেৰী উড়ান কুছ কম হে, মুজে একিন হে কী এ আসমান কুছ কম হে।।’ আৰু সেয়ে মই সদায়ে কও যুৱ-প্ৰজন্মৰ স্বপ্নক, তেওঁলোকৰ আকাংক্ষাবোৰক কেতিয়াও বাধা দিয়াৰ চেষ্টা কৰা উচিত নহয়। তেওঁলোকক উন্মুক্ত আকাশত উৰিবলৈ দিয়া উচিত। কাৰণ তেওঁলোকৰ মনবোৰ ন-ন চিন্তাৰে সমৃদ্ধ হৈ থাকে, নতুনত্বৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকে, তেওঁলোকৰ চিন্তাত নতুন শক্তিৰ উপস্থিতি উপলব্ধি কৰিব পাৰি, একধৰণৰ তীক্ষনতা উপলব্ধি কৰিব পাৰি। সেইবোৰৰ ওপৰত অতীতৰ বোজা নাথাকে। সেয়ে সন্মুখলৈ অহা সকলো প্ৰত্যাহ্বান-সমস্যাৰে যুঁজিবলৈ তেওঁলোক অধিক সক্ষম হয়। বন্ধুসকল, সমাজৰ সমস্যাৱলীৰ সমাধানৰ বাবে আপোনালোকে যি ধৰণৰ আগ্ৰহৰ প্ৰদৰ্শন কৰে সিয়ে নতুন ভাৰতক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সহযোগিতা আগবঢ়াব। আজিকালি সময় যেনেদৰে দ্ৰুতগতিত সলনি হ’বলৈ লৈছে ঠিক তেনেদৰেই নতুন প্ৰজন্মৰ কথা-বতৰা, চিন্তা-চৰ্চাৰ ধৰণো পূৰ্বৰ তুলনাত অধিক দ্ৰুততাৰে সলনি হ’বলৈ ধৰিছে। এই কথা চাগৈ আপোনালোকেও উপলব্ধি কৰিছে, নহয় জানো? আমি নবুজা বহু কথাই এতিয়াৰ প্ৰজন্মই অতি সহজেই বুজি পায়। আপোনালোকৰ ভাগিন-ভতিজাৰ সৈতে আপোনালোকৰ বয়সৰ বৰ এটা পাৰ্থক্য নাথাকিলেও চিন্তাৰ যে পাৰ্থক্য আছে এই কথা চাগৈ আপোনালোকেও বুজিব পাৰিছে। এই পৰিৱৰ্তন ধৰিব পাৰিছে। কোনোবাই কয় বোলে আজিকালিৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে বৰ প্ৰশ্ন কৰে। কথাটো নোহোৱা নহয়। আমাৰ ঘৰবোৰতো কথাটো প্ৰায়েই দেখি আহিছো, নহয় জানো! কোনোৱে আক’ কয় আজিৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ ধৈৰ্যহে নাই, কিবা এটা কৰিবলৈ ধৰফৰাই থাকে। কিছুমানে কয় বোলে আজিকালিৰ যুৱক-যুৱতীয়ে একঘেয়া কাম কৰি ভাল নাপায়, তেওঁলোকক প্ৰতিবাৰতে নতুন নতুন কাম লাগে। সকলোতে নতুনত্ব বিচাৰে তেওঁলোকে। পিছে কওতাই যিয়েই নকওক কিয়, মই হ’লে কও, যুৱক-যুৱতীৰ ক্ষেত্ৰত এয়া হ’বই লাগে। এয়াতো তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্বৰে উপাদানহোৱা উচিত। নহ’লে বয়স বাঢ়ি গ’লেও মগজুৰ বিকাশ নহ’ব—এনে লোকোতো দেখিছো আমিবোৰে! আৰু এই কথায়েইতো আপোনালোকক উদ্ভাৱনশীল কৰি তোলে, আপোনালোকৰ মনলৈ নতুন চিন্তাৰ জোৱাৰ আনে। আজিৰ যুৱ-প্ৰজন্মই ভিন্নতাপূৰ্ণ কৰ্মৰ বাবে আৰম্ভণীৰ পৰাই নিজকে প্ৰস্তুত কৰি তোলে আৰু সেয়ে তেওঁলোকে একেলগে বহু কাম কৰিব পাৰে। তেওঁলোকৰ মন আকাংক্ষাৰে ভৰি থাকে, কিয়নো তেওঁলোকে খৰ খোজৰে আগুৱাব খোজে। আৰু এয়াইতো আমাৰ নতুন ভাৰতৰ শক্তিশালী বুনিয়াদ। বন্ধুসকল, যুৱক-যুৱতীসকলৰপ্ৰ তিটো সপোন সাৰ্থক কৰাৰ বাবে আমাৰ চৰকাৰে সকলো ধৰণৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব বিচাৰিছে। যুৱ-প্ৰজন্মই সকলো ধৰণৰ সুযোগ-সুবিধা লাভ কৰাতো আমি অন্তঃকৰণৰে কামনা কৰো। এই সুযোগ-সুবিধা পোৱাৰ ক্ষেত্ৰতো সমতা লাভ কৰা উচিত, সামৰ্থ্যতো তেওঁলোকৰ অপৰ্যাপ্ত আছেই! আৰু এই কথা নিশ্চিত কৰাৰ বাবেই আমাৰ চৰকাৰে চৰকাৰী চাকৰি আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ দুখীয়া ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে ১০শতাংশ আৰক্ষণ প্ৰদানৰ ঐতিহাসিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে। আনসকলৰ ভাগৰ হীন-দেঢ়ি নঘটোৱাকৈয়ে এই ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। কেৱল এয়াই নহয় চৰকাৰে শৈক্ষিক সংস্থাসমূহৰ আসনৰ সংখ্যাও ২৫ শতাংশ হাৰে বৃদ্ধিৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। বন্ধুসকল, সুযোগ-সুবিধাৰ ক্ষেত্ৰত সমানতা তেতিয়াই সাব্যস্ত হয়, যেতিয়া ব্যৱস্থাৰ পৰা ভাই-ভতিজাবাদ, আপোন-পৰ কিম্বা ভ্ৰষ্টাচাৰৰ দৰে কথা-বতৰাবোৰ নোহোৱা হয়। আৰু এয়া নিশ্চিত কৰাৰ বাবেও এটাৰ পিচত আন এটা পদক্ষেপ নিৰন্তৰ গ্ৰহণ কৰি থকা হৈছে। সেয়া লাগিলে ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰই হওক, প্ৰশিক্ষণ আৰু নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শীতা অনাৰ ক্ষেত্ৰতেই হওক, অথবা ‘ষ্টাৰ্ট-আপ’ৰ জৰিয়তে যুৱ-প্ৰজন্মৰ উদ্ভাৱনী চিন্তা-চৰ্চ্চাৰ বাস্তৱায়নৰ কথাই হওক, আজিৰ তাৰিখত আমি এক শুদ্ধ পথেৰে অগ্ৰসৰ হ’ব পাৰিছো। পিছে আমাৰ এই প্ৰয়াসৰ সম্পূৰ্ণ সুফল আদায় কৰাৰ লগতে ভৱিষ্যতে এই প্ৰক্ৰিয়াক আগুৱাই নিয়াৰ বাবে নেতৃত্ব দানৰ গুৰু-দায়িত্ব আপোনালোক নতুন পুৰুষে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব। চতুৰ্থ ঔদ্যোগীক ক্ৰান্তিৰ এই আৰম্ভনী কালত ভাৰতে দ্ৰুতগতিৰে আগুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে। ষ্টাৰ্ট-আপ, উদ্ভাৱনৰ পৃথিৱীখনত দাৰিদ্ৰ নিৰ্বাপিত কৰাৰ প্ৰয়াসৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতে সমগ্ৰ বিশ্বতে এক নিদৰ্শন দাঙি ধৰাৰ বাবে আমি সকলোৱে মিলি প্ৰয়াস কৰিব লাগিব। মনত ৰাখিব মই বা আপোনালোক যি যি প্ৰজন্মৰ, আমিবোৰ দেশৰ স্বতন্ত্ৰতা অনাৰ বাবে জীৱন-পণ কৰাৰ সুযোগ নেপাৱা প্ৰজন্ম, অৰ্থাত, আমিবোৰে দেশৰ বাবে যুঁজিবলৈ, মৰণ-পণ কৰিবলৈ সুযোগ নাপালো। সেয়ে আমি আমাৰ শক্তি-সামৰ্থ্য, আমাৰ প্ৰতিভা দেশৰ বাবে জীয়াই থকা, দেশ নিৰ্মাণৰ বাবে নিয়োজিত কৰিব লাগিব। আৰু সেয়ে মই আপোনালোকক আহ্বান জনোৱাৰ লগতে মোৰ মনলৈ অহা কেইটামান পৰামৰ্শ অৱগত কৰিব খুজিছো। মই শিক্ষক নহ’লো ভালেই হ’ল, নহ’লে মই হয়তো ‘হম-ৱৰ্ক’ বহুত দিলোহেতেন! আপোনালোক ইয়ালৈ আহিছে, দেশৰ প্ৰতিখন জিলাৰ পৰা আহিছে। আপোনালোকৰ আহা-যোৱাৰ কেনে ব্যৱস্থা কৰা হৈছে মই নাজানো, কিন্তু দেশৰ এশ পঁচিশ কোটি নাগৰিকে প্ৰয়াত সৈনিকসকলৰ নামত নিৰ্মাণ কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় সমৰ স্মাৰকটো মাত্ৰ দুদিন আগতে উন্মোচন কৰা হৈছে। স্বাধীনতাৰ ইমান দিনৰ পিচত ই নিৰ্মিত হৈছে, আপোনালোকে সময় উলিয়াই নিশ্চয় তালৈ এপাক যাব, যোৱাতো বাঞ্চনীয়। একে দৰে আৰক্ষী স্মাৰকো নিৰ্মিত হৈছে। সেযাও স্বাধীনতাৰ ইমান বছৰৰ পিচত প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিৰ্মিত হৈছে, সেই স্মাৰকো চোৱা উচিত। আপোনালোকৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰা উচিত। ইয়ালৈ আহি দুদিনকৈ থাকি কিবা লৈ যাব পাৰক বা নোৱাৰক, এটা কথা কিন্তু ন-দি ক’ব পাৰো যে এই দুই স্থানলৈ যোৱা স্মৃতিয়ে অনাগত দিনত আপোনালোক আটাইকে এক ধৰণৰ উদ্দীপনাৰে উজ্জীৱিত কৰি ৰাখিব। আপোনালোক প্ৰেৰণাৰে ভৰপূৰ হৈ যে ঘৰা-ঘৰি হ’ব পাৰিব সেই বিশ্বাস মোৰ আছে। আপোনালোকৰ সৈতে মই প্ৰশ্নোত্তৰ অনুষ্ঠানতো ভাগ ল’ব লাগিব বুলি জানিব পাৰিছো, সেয়ে অধিক সময় ন’লৈ মই মোৰ ভাষণ সমাপ্ত কৰিব খুজিছো। সামৰণিতকবি দ্বাৰিকা প্ৰসাদ দ্বিবেদীৰ কবিতা এটি পংক্তি আওৰাব খুজিছো। এই পংক্তিটোতে মই ক’ব খোজা কথাৰ সাৰ সোমাই আছে। সেয়ে মোৰ কথা মনত নাৰাখিলেও এই পংক্তিটোকে মনত ৰাখিলেও চলি যাব।– ‘ইতনে উছে উঠো কী যিতনা উছা গগণ হে। ইতনে মৌলিক বনো কী যিতনা স্বয়ং সৃজন হে।।’ বন্ধুসকল, মোৰ এই সপোন সাৰ্থক কৰাৰ বাবে আপোনালোক আটাইকে শুভকামনা জনালো। আপোনালোকৰ কোনোবাই মোক বোলে প্ৰশ্ন কৰিব খুজিছে— সূত্ৰধাৰ—মাননীয় দেশৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা যুৱক-যুৱতীসকলে বহুতো প্ৰশ্ন উথ্থাপন কৰিছে, তাৰে কিছু আজি আমি ইয়াত দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰিম। আমাৰ মাজত দিল্লীৰ শশাংক গুপ্তা আছে, তেওঁ কিবা সুধিব বিচাৰিছে।– শশাংক—প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, নমস্কাৰ, মোৰ নাম শশাংক গুপ্তা, মই দিল্লীৰ বাসিন্দা। মহাশয়, আমাৰ দেশৰ প্ৰায় প্ৰতিটো খণ্ডতে বিভিন্ন ধৰণৰ আঁচনি-যোজনা ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। উদাহৰণ স্বৰূপে শিক্ষাখণ্ডৰ কথাকে উল্লেখ কৰিব পাৰি। এই খণ্ডত ‘স্কিল ইণ্ডয়া’, ‘প্ৰধানমন্ত্ৰী কৌশল যোজনা’, ‘ডিজটেল ইণ্ডিয়া’, ‘মে’ক ইন ইণ্ডিয়া’, গৱেষণাৰ বাবে ‘প্ৰধানমন্ত্ৰী গৱেষণা ফেলশ্বিপ আঁচনি’, আনকি কূটনৈতিক কথা-বতৰা শিকাৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক জড়িত কৰি বৈদেশিক মন্ত্ৰালয়ৰ কাৰ্যক্ৰমৰ দৰে বিভিন্ন কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। পিছে মোৰ লগতে মোৰ বহু বন্ধুৰ মনত প্ৰায়েই প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা হয় আমি বাৰু ইমানবোৰ আঁচনিৰ সুফল দেশৰ প্ৰতিখন জিলালৈ, বিশেষকৈ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ দৰে ঠাইৰ, কোণে কোণে সিঁচৰতি হৈ থকা আমাৰ যুৱ সতীৰ্থসকলৰ কাষলৈ কেনেকৈ লৈ যাব পাৰিম? ধন্যবাদ। প্ৰধানমন্ত্ৰী—আপোনাৰ কথা সত্য। এনেকুৱা নহয় যে আগতে আঁচনি কিম্বা যোজনা নাছিলেই, এনেকুৱা কথা নহয়। আগতেও আঁচনি আছিল, যোজনা আছিল। আগৰ চৰকাৰেও বহু যোজনাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। আৱশ্যে ইয়াৰে কিছুমান হয়তো চিন্তা-চৰ্চাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ থাকিছিল, কিছুমান হয়তো কাগজ-পত্ৰৰ মাজত, কিছুমানৰ ফাইল পত্ৰৰ আদান-প্ৰদান চলিছিল, আৰু কিছুমানৰ বাবে ফাইলৰ আগলৈও কাম আগবাঢ়িছিল। এনেদৰেই সময় বাগৰি গৈছিল। পিছে বাস্তৱ সত্যটো হ’ল এই আঁচনি কিম্বা যোজনাসমূহৰ ৰূপায়ণৰ জৰিয়তে ইয়াৰ সুফল সমাজৰ অন্তিমগৰাকী ব্যক্তিয়ে লাভ কৰিব পাৰিছেনে নাই, সেই কথাৰ ওপৰতহে আঁচনিসমূহৰ সাফল্য নিৰ্ভৰ কৰে। এটা সময়তআমাৰ দেশৰ বেংকসমূহৰ ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণৰ দিহা কৰা হৈছিল। তেতিয়া আপোনালোকৰ জন্মই হোৱা নাছিল। সমাজৰ দুখীয়া-দৰিদ্ৰ লোকসকলক বেংকৰ সা-সুবিধাসমূহ উপলব্ধ কৰোৱাই ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল। সেই সময়ত আমাৰ দেশত আকৌ দুখীয়াৰ নামত খেল খেলাৰ এক ধৰণৰ ‘ফেশ্বন’ চলিছিল। পিছে বেংক ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণৰ ৪০-৪৫ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। কিন্তু দেশৰ দুখীয়া-দৰিদ্ৰৰ বেংক একাউণ্টেই খোলা নহ’ল। কোনো বেংকে যে একেবাৰেই একাউণ্ট খোলা নাছিল, এই কথা নিশ্চয় কোৱা নাই। পিছে বেংকৰ সা-সুবিধাসমূহ সমাজৰ অন্তিমগৰাকী ব্যক্তিলৈ প্ৰেৰণৰ কথাটো কিন্তু এই সময়চোৱাত কোনেও নেভাবিলেই। আমি পিছে দেশৰ প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ বেংক একাউণ্ট খোলাৰ কথাটোত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি ইয়াৰ বাস্তৱায়ণৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলো। আমাৰ এই সিদ্ধান্তৰ বাবে আৰম্ভনীতে বেংকাৰসকলৰ অলপ-অচৰপ অসুবিধা নোহোৱা নহয়, হৈছিল। আমি বোলো ‘জিৰো বেলেন্স’ৰে ‘একাউণ্ট’ খোলাৰ ব্যৱস্থা কৰক। এয়া দৰাচলতেই কঠিন কাম আছিল। তথাপি এই কঠিন কামটোকে কৰা হ’ল। ‘জিৰো বেলেন্স’ৰে ‘একাউণ্ট’ খোলাৰ ব্যৱস্থা হ’ল। ইমান দিনেতো ধনী মানুহৰ ‘আমিৰী’ বহুতোতেই চোৱা হ’ল, এতিয়া দুখীয়া-দৰিদ্ৰৰ ‘আমিৰী’ চওক। ‘জিৰো বেলেন্স’ৰে খোলা ‘একাউণ্টছ’ত এতিয়া দেশৰ দুখীয়া-দৰিদ্ৰ পৰিয়ালে জমা কৰা ধনৰ পৰিমাণে প্ৰায় একলাখ কোটিৰ ঘৰ অতিক্ৰম কৰিছেগৈ। এয়াই ‘গৰীৱৰ আমিৰী’ আৰু দেশে দুখীয়া-গৰীৱৰ এই ‘আমিৰী’ক লৈয়ে আজি আগবঢ়াৰ বাবে সাজু হৈছে। এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ হৈছে! আঁচনিৰ সুফল সমাজৰ অন্তিম স্তৰলৈকে সম্প্ৰসাৰিত কৰিব পৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে এয়া সম্ভৱ হৈছে। দাদা ধৰ্মাধিকাৰী নামৰ এজন গান্ধীবাদী লিখক আছিল। বিনোৱা জীৰ দ্বাৰা তেওঁ বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত হৈছেল। সৰু সৰু কথাবোৰকে লিখে। কিন্তু কথাবোৰ খুউব শুৱলাকৈ লিখে। তেওঁৰ লিখনিৰ পৰা বহুত কথা শিকিব পাৰি। তেওঁৰ লিখনিসমূহ আপোনালোকেও পঢ়া উচিত। তেওঁ এঠাইত লিখা মনত আছে—‘অতি চিনাকী পৰিয়াল এটাই এবাৰ ল’ৰা এজন মোৰ ওচৰলৈ পঠাইছিল। বোলে ‘ল’ৰাই গ্ৰেজুৱেশ্বন কৰিলে, পিছে ক’তো চাকৰি-বাকৰি এটাহে যোগাৰ কৰিব পৰা নাই। যদি পাৰে কিবা এটা কৰি দিবচোন।’ ল’ৰাটো অহাত মই সুধিলো তুমি কি কৰিব পাৰা, তেওঁ বোলে মই গ্ৰেজুৱেট। মই বোলো ঠিক আছে, পিছে তুমি কি কৰিব পাৰা, তেওঁ বোলে মই গ্ৰেজুৱেট। তিনি বছৰ ধৰি কলেজত পঢ়ি পাছ কৰি আহিছো। মই সুধিলো এইবোৰ বাৰু ঠিক আছে, তুমি পিছে গাড়ী চলাব পাৰানেকি? ল’ৰাটোৱে বোলে নাজানো। মই সুধিলো তেন্তে ভাত ৰান্ধিব পাৰানেকি, তেওঁ বোলে নাই নাজানো। টাইপিং কৰিব জানা, ল’ৰাটোৱে সেয়াও নাজানো বুলি উত্তৰ দিলে। দাদা ধৰ্মাধিকাৰীয়ে বোলে –তেন্তে তুমিনো জানা কি!’ আমাৰ কৌশল বিকাশৰ প্ৰয়াসৰ নেপথ্যত পৰমাত্মাই দিয়া আমাৰ হাতদুখন আছে। প্ৰতিভাৰ প্ৰয়োজন থাকে, দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন হয়। আৰু দক্ষতা বিকাশ অভিযানৰ জৰিয়তে এই প্ৰতিভাক অধিক দক্ষ কৰাৰ প্ৰয়াসকে কৰা হয়। এগৰাকী ব্যক্তিক অনাহাৰে থাকিবলগীয়া হোৱাৰ সংশয়ৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ প্ৰত্যয় প্ৰদান কৰিব এই অভিযানে। সেই প্ৰত্যয়কে প্ৰদানৰ লক্ষ্যৰেই আমি দেশ জুৰি এই ‘নেটৱৰ্ক’ৰ প্ৰসাৰ কৰিব খুজিছো। এতিয়া আপোনালোকেও চাগৈ ‘ষ্টাৰ্টছ আপ’ৰ কথা দেখিছে, আগতে ডাঙৰ বাবুসকলৰ ল’ৰাক যদি সোধা যায় বোলে আগলৈ কি কৰিম বুলি ভাৱিছা, উত্তৰ শুনিবলৈ পোৱা যায়—ময়ো ডাঙৰ বাবু হ’ম। আজিকালি কিন্তু এই পৰিস্থিতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটা দেখিবলৈ পাইছো। আজিকালিৰ বিষয়াক পুত্ৰই কি কৰি আছে বুলি সুধিলে কয় বোলে—ল’ৰাই চৰকাৰী চাকৰি কৰিব খোজা নাই, সি বোলে ‘ষ্টাৰ্ট আপছ’-হে কৰিব। অৰ্থাত ‘ষ্টাৰ্ট আপ’ এক ‘ইনোভেশ্যন’, কিবা অলপ নতুন কৰা। চৰকাৰে ‘মুদ্ৰা যোজনা’ ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। এই যোজনাৰ জৰিয়তে যিকোনো ব্যক্তিয়েই ‘বেংক-গেৰেণ্টী’ নিদিয়াকৈয়ে বেংকৰ পৰা ঋণ ল’ব পাৰে। আৰু এইখন চৰকাৰে কোটি কোটি টকা দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলক ভৰষা কৰিয়ে প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল ইয়াৰে প্ৰায় চাৰি কোটি ব্যক্তিয়ে এই প্ৰথমবাৰ বেংকৰ পৰা ধন লোৱাৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছে। তেওঁলোকে নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিয়াৰ বাবে সিদ্ধান্ত লোৱাই নহয়, নিজৰ লগতে আন দুই-এককো জীৱিকা নিৰ্বাহৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰিছে। এইখিনি কথা কোৱাৰ অৰ্থ হ’ল আমি যোজনাবিলাক ৰূপায়ণৰ জৰিয়তে সমাজৰ অন্তিম স্তৰত থকা ব্যক্তিগৰাকী পৰ্যন্ত ইয়াৰ সুফল প্ৰদানত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছো। এতিয়া আপোনালোক যদি ‘কমন ছাৰ্ভিচ চেণ্টাৰ’-সমূহলৈ যায় তেন্তে দেখিব এই কেন্দ্ৰসমূহত এতিয়া চৰকাৰে ৰূপায়ণ কৰি থকা চাৰিশৰো অধিক আঁচনিৰ সুবিধা ‘অন-লাইন’ যোগে উপলব্ধ কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছে। আপোনালোকেও এই কেন্দ্ৰসমূহত থকা সা-সুবিধা সন্দৰ্ভত নিজ নিজ অঞ্চলসমূহৰ ৰাইজক অৱগত কৰিব পাৰে। আমি দেশবাসীক ভৰষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছো। এটা সময় আছিল সকলোকে চোৰ বুলি ভৱাৰ প্ৰৱণতা এটাই বিৰাজ কৰিছিল। মই বোলো এয়া কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে। দুই-এক ভুল পথে গ’লেও সমাজৰ সৰহখিনি লোক কিন্তু সত্ পথেৰে চলা লোক। আপোনালোকেই কওকচোন আগতে কোনোবাই কিবা বিচাৰি আবেদন কৰোতে লগত গাঁঠি দিয়া তথ্য-পাতিৰ প্ৰতিলিপিখিনি কোনোবা পঞ্চায়ত প্ৰতিনিধি অথবা কোনোবা অধিসূচিত বিষয়াই প্ৰত্যয়িত কৰি দিব নালাগিছিল নে? এনেকুৱা পৰিস্থিতিয়েই নাছিলনে বাৰু? এটা চহীৰ বাবে ঘণ্টাৰ পিচত ঘণ্টা ধৰি শাৰী পাতিবলগীয়া নহৈছিল নে? কোনোবাইতো চহীটোৰ বাবে উত্কোচো দিবলগীয়া হৈছিল। পিছে আমি ক’লো বোলো এইবোৰৰ প্ৰয়োজন নাই। আৰে, কাৰোবাৰ সততাৰ প্ৰমাণ পত্ৰ দিব, কোননো এইসকল পঞ্চায়ত প্ৰতিনিধি, বিধায়ক, কিম্বা সাংসদ! নিজৰ সততাৰ কথা নিজেই নিশ্চিত কৰক না, আৰু মই তাকে কৰাৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰি দিলো। এইখন দেশৰ যিকোনো ব্যক্তিয়েই নিজৰ প্ৰমাণ পত্ৰ নিজেই প্ৰত্যায়িত কৰি দিব পাৰিব, আৰু অন্তিম পৰ্যায়ত মূল প্ৰমাণ পত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰিলেই হৈ যাব। অনাহকতে দিগদাৰী মাথোঁ। আৰু এইদৰেই ওপৰৰ পৰা তললৈকে ‘গুড গভাৰনেন্স’ৰ প্ৰভাৱ সম্প্ৰসাৰিত হয়। ক’বলৈ গ’লে বিকাশৰ সৈতে ‘গুড গভাৰ্নেন্স’ৰ এক সুন্দৰ ৰূপান্তৰ সম্ভৱ হৈ উঠে। এখন গাঁৱত বাছ আস্থান এটা স্থাপন কৰি দিলেই গাঁওখনৰ বিকাশ সম্পূৰ্ণ হৈ নাযায়। বৰং, গাঁওখনৰ বিকাশ তেতিয়াহে সম্পূৰ্ণ হ’ব, যেতিয়া গাঁওখনৰ বাছ আস্থানটো সুন্দৰ হয়, আস্থানটোৰ চৌহদটো ছাফ-চিকুণকৈ ৰখা হয়, সেই আস্থানলৈ সময়ত বাছৰ চালাচল হয়, বাছৰ চালক-পৰিচালকৰ ব্যৱহাৰ-পাতি ভাল হয়, সামগ্ৰীকভাবে এই সকলো বোৰৰ উপস্থিতিৰেহে আস্থানটোৱে সম্ভৱ কৰিব পৰা বিকাশৰ খটিয়ান দাঙি ধৰিব পৰা যাব। সেয়ে এটাৰ লগত এটা সাধনৰ আন্তঃ সংযোগেৰে বিকাশৰ এক শৃংখল গঢ়ি তোলাৰ বাবে আমি এক প্ৰয়াস কৰিছো। আমাৰ দেশত বহু ছোৱলীয়ে আধাতে স্কুল ত্যাগ কৰিবলগীয়া হয় স্কুলত ছোৱালীৰ বাবে আচুতীয়া ‘টয়লেট’ৰ ব্যৱস্থা নথকাৰ বাবেই। মই ক’লো অন্ততঃ ছোৱালীৰ বাবে আচুতীয়াকৈ ‘টয়লেটৰ’তো ব্যৱস্থা হওক। আমি কোৱা কথা কৰি দেখুৱালো। এতিয়া কোনোবাই কওকচোন বোলে প্ৰধানমন্ত্ৰী কাম ‘টয়লেট’ সজা নহয় নহয়, তেওঁতো ডাঙৰ ডাঙৰ কথাহে ভাবিব লাগে। আৰে, ডাঙৰ কথা ভাবোতাতো মোৰ আগতে ১৩গৰাকী পাৰ হৈ গ’ল। আৰু লাগেনে…! সূত্ৰধাৰ—মহাশয়, মহাৰাষ্ট্ৰৰ অমৰাৱতীৰ পৰা অহা আকাংক্ষা আছনেৰে আপোনাক কিবা সুধিব খুজিছে। আকাংক্ষা—প্ৰধানমন্ত্ৰী জী, সুপ্ৰভাত। বিগত চাৰে চাৰিটা বছৰত দেশত যুৱক-যুৱতীসকলৰ অৱস্থা বহু পৰিমাণে উন্নত হৈছে। আমাৰ ওপৰত এতিয়া ভৰষা কৰাও দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। মই জানিব খুজিছো, এই যে পৰিৱৰ্তন ঘটিছে, এয়া আপুনিনো কেনেকৈ সম্ভৱ কৰিছে? প্ৰধান মন্ত্ৰী—এয়া মই কৰা নাই, এয়া সম্ভৱ কৰিছে দেশবাসীয়ে, দেশবাসীৰ বিশ্বাসে। এতিয়া স্বচ্ছতাৰ বাবে মোডীয়ে ঝাৰু লৈ ওলাবলগীয়া হৈছে জানো? দেশবাসীয়ে ভাবি ল’লে যে দেশক পৰিষ্কাৰ কৰি তুলিব লাগে, বছ, সকলোৱে লাগি গ’ল। এতিয়া শিশুসকলেও স্বচ্ছতাৰ কথা হাতে-কামে কৰা হৈছেনে নাই? আচলতে দেশলৈ পৰিৱৰ্তন আহিছে দেশবাসীৰ শক্তিৰে, দেশবাসীৰ সংকল্পৰে। চৰকাৰৰ কাম হৈছে এই শক্তিক সুযোগ প্ৰদান কৰা, এক মুক্ত পৰিৱেশ প্ৰদান কৰা আৰু সেই কাম আমাৰ চৰকাৰে নিৰহ-নিপানিকৈ কৰি আহিছে। ধন্যবাদ। সূত্ৰধাৰ—মহাশয়, আপোনাৰ সংসদীয় সমষ্টি বাৰানসীৰ পৰা অহা খুসী শ্ৰীবাস্তৱৰ এটা প্ৰশ্ন ল’ব বিচাৰিছো। খুসী—নমস্কাৰ, মহামহিম, মোৰ প্ৰশ্নটো দুৰ্নীতিৰ প্ৰসংগত। ভাৰতত দুৰ্নীতি এনে এটা সমস্যা আছিল যে জীয়াই থকাৰ বাবে ইয়াৰ মুখামুখী হোৱাটো একপ্ৰকাৰ অপৰিহাৰ্য বুলিয়ে সকলোৱে ধৰি ল’বলগীয়া হৈছিল। কিবা নহয় কিবা প্ৰকাৰে ইয়াৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিবইলগীয়া হৈছিল। অথচ, মানুহে ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণো বিচাৰি ফুৰিছিল। পিছে যোৱা চাৰে চাৰিটা বছৰত অৱস্থাৰ এনে পৰিৱৰ্তন ঘটিল যে যিসকলে ঘোচ লৈছিল, তেওঁলোকে ইমানেই ভয় খাবলৈ ল’লে যে আনহে নালাগে, ব্যৱস্থাত থকা সুৰুঙাও এতিয়া নোহোৱা হৈ পৰিছে। ইয়াকে দেখি গৰ্ব অনুভৱ কৰাৰ লগতে একধৰণৰ অশ্চৰ্যও অনুভৱ কৰিছো, ইমান কম সময়ৰ ভিতৰতে সমস্যাটো বাৰু কেনেকৈ নোহোৱা হৈ পৰিল! কথাটো আপোনাৰ পৰা জানিব খুজিছো। প্ৰধানমন্ত্ৰী—কথাটো সঁচা, আমাতকৈ পিচত স্বাধীন হোৱা দেশসমূহো ইমানদিনে ক’ৰ পৰা ক’ত গৈ পালেগৈ। আমি আমাৰ মাজত এনে কিছুমান অপকৰ্ম লালন-পালন কৰিবলৈ ধৰিলো যে এতিয়া সেইবোৰে আকৌ ন ন অপকৰ্মৰ আমদানী কৰিবলৈ লৈছিল। ‘ডায়েবেটিছ’য়ে যেনেকৈ শৰীৰত এবাৰ বাহ ল’বলৈ পালে আনবোৰ বেমাৰক আসৈ দিবলৈ ধৰে, ঠিক তেনেকৈয়ে দুৰ্নীতিয়েও এবাৰ বাহ ল’বলৈ পালে দুৰ্নীতিৰ পোহাৰ পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰে। দুৰ্নীতি উঁই পোকৰ দৰে। ই দেশক ভিতৰৰ পৰা খুলি খুলি খায়। উঁইপোক সদৃশ এই দুৰ্নীতিক দেশৰ পৰা আঁতৰ নকৰা পৰ্যন্ত দেশক সৰ্বস্বান্ত কৰা ব্যাধিৰ উপশম নঘটে। সেয়ে এই কাম অলপ কঠিন হয়, আৰু সকলোৱে এই কাম কৰিবও নোৱাৰে। অৱশ্যে যাৰ নিজৰ বাবে কিবা বিচৰাৰ প্ৰয়োজন নাথাকে, যাৰ নিজৰ বাবে কিবা কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয় তেওঁলোকে কিন্তু এই কাম নিশ্চয় কৰিব পাৰে। আৰু এইখন দেশত এতিয়াও এনেধৰণৰ কোটি কোটি লোক আছে যিয়ে নিয়ম আৰু নীতিৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিব খোজে। আমি সেইসকল ব্যক্তিকে উতসাহিত কৰিছো, আৰু এয়া সেই প্ৰয়াসৰে সু পৰিণাম। আমাৰ দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলে এতিয়া সংকল্প লৈছে যে আমি য’তেই যি নিকিনো কিয় পইচা দিওতে কিন্তু ‘ডিজিটেল পেমেণ্ট’হে কৰিম, ‘মোবাইল এপ’ৰ জৰিয়তেহে কৰিম। এই সকলোবোৰ একাউণ্টৰ জৰিয়তেহে সম্ভৱ হয় বুলি মোক জানিবলৈ দিয়া হৈছে। কোনোবাই যদি অপকৰ্মত লিপ্ত হ’ব খোজে তেন্তে ধৰা পৰি যাবনে নেযাব? আৰু প্ৰক্ৰিয়াটোৱেই যদি শুদ্ধ হৈ যায়, তেন্তে আন কিবা বেয়া হ’ব পাৰে জানো? যোৱা ৭০বছৰৰ তুলনাত এতিয়া কৰদাতাৰ সংখ্যা দুগুণে বৃদ্ধি পোৱাটো সততাৰ নিদৰ্শন হয়নে নহয়? সূত্ৰধাৰ—মহাশয়, এইবাৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ প্ৰশ্ন ল’ব বিচাৰিছো। কৰ্ণাটকৰ তুমকুৰৰ শ্ৰী ৰক্ষিতে এতিয়া প্ৰশ্ন কৰিব। ৰক্ষিত—প্ৰধানমন্ত্ৰী জী, নমস্কাৰ, আপোনাৰ সৈতে এই দেশ আগবাঢ়িছে, আমি আগবাঢ়িছো। বিনিময়ত কওকচোন আমি যুৱ প্ৰজন্মইনো কি কৰা উচিত! প্ৰধানমন্ত্ৰী—যুৱ-প্ৰজন্মই কি কৰিব লাগিব এতিয়া মইহে ক’ব লাগিবনে! চাওক, তেনেই সৰু এটা প্ৰসংগ…আমাৰ দেশত এতিয়া ৩৫বছৰৰ তলৰ বয়সৰ ৮০০নিযুত নাগৰিকে বসবাস কৰে। এইসকল নাগৰিকে দেশলৈ পৰিৱৰ্তন অনাটো তেনেই সহজ কাম। এতিয়া নিৰ্বাচনৰ বতৰ। নতুন প্ৰজন্মৰ যুৱক-যুৱতী, যিসকলে ২১বছৰত ভৰি দিছে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নাম ভোটাৰ তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত কৰোৱা উচিত। এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁলোকে ভোটদানৰ অধিকাৰ লাভ কৰিব এইবাৰ। মই ভাবো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভোটদানৰ সুযোগ পোৱাসকলে ইয়াক উতসৱৰ ৰূপত উদযাপন কৰা উচিত। সেইদৰে আমি লেন-দেনৰ ক্ষেত্ৰত নগদৰ পৰিৱৰ্তে ‘ডিজিটেল পেমেণ্ট’ৰ বাবে নিজৰ লগতে আনকো উত্সাহিত কৰা উচিত। সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এনে অনেক কাম কৰাৰ প্ৰয়োজন হয়। মই ভাবো আমি আন্তৰিকতাৰে কামত ব্ৰতী হোৱা উচিত। ধন্যবাদ।