PL-MTEB/plsc-clustering-p2p huggingface dataset:
Budynki z konstrukcją przysłupową. Termomodernizacja ścian zewnętrznych i dachu Tematem artykułu jest termomodernizacja przegród zewnętrznych (dachu i ścian) budynków drewnianych o konstrukcji przysłupowej. Zagadnienie to dotyczy obiektów liczących w większości kilkadziesiąt i więcej lat. W artykule poruszono kwestię konieczności ich remontów i dostosowania przegród do współczesnych wymagań w zakresie izolacyjności termicznej. Na podstawie analizy formy budynków drewnianych z konstrukcją przysłupową zaproponowano sposoby wykonania docieplenia zewnętrznych ścian wieńcowych, ryglowych i połaci dachu. Przedstawiono kierunek postępowania w tym procesie, biorąc szczególnie pod uwagę rodzaj materiału, jakim jest drewno, wyjątkowy charakter budynków o konstrukcji przysłupowej oraz ich znaczenie dla krajobrazu kulturowego.

Dziedzina: nauki inżynieryjno-techniczne
Wąż i jego symbolika w Biblii Wąż i żmija należą do najbardziej popularnych symboli. Występują w tej roli w niemal wszystkich kulturach świata. Starożytny Bliski Wschód znał zarówno pozytywne, jak i negatywne skojarzenia  związane z symboliką węża. W Biblii przeważają raczej te drugie. Wąż reprezentuje tu najczęściej chaos, świat magii, sytuacje zagrożenia, śmierć i podstęp. W licznych metaforach i porównaniach można znaleźć jednak czasem także pozytywne przykłady związane z wężem lub żmiją. W tle niektórych wypowiedzi, zwłaszcza z Księgi Wyjścia (Wj 4; 7) i Księgi Liczb (Lb 21), również dostrzec można takie pozytywne aspekty związane z symboliką węża. Reprezentuje on w tych tekstach YHWH oraz posiadaną przez Niego moc uzdrawiania.

Dziedzina: nauki teologiczne
XIV Przegląd Prac Magisterskich z Zakresu Historii Farmacji The text presents the 14th Review of Master's Theses in History of Pharmacy (year 2018) 17 stycznia 2020 r. w siedzibie Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego w Warszawie odbył się XIV Przegląd Prac Magisterskich z Zakresu Historii Farmacji. Przegląd został zorganizowany przez Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne – Ogólnopolską Sekcję Historii Farmacji oraz Instytut Historii Nauki im. L. i A. Birkenmajerów PAN. Spotkanie poprowadziła dr hab. Anna Trojanowska z Instytutu Historii Nauki PAN. Dr Elżbieta Rutkowska – sekretarz Ogólnopolskiej Sekcji Historii Farmacji PTFarm odpowiadała za stronę organizacyjną Przeglądu. Od kilku lat zainteresowanie Przeglądem niepokojąco się zmniejsza. Tegoroczne spotkanie wypadło bardzo skromnie, na zaprezentowanie swoich prac zdecydowały się tylko dwie osoby, choć początkowo zgłoszeń było więcej. Mgr Karolina Anna Duda przedstawiła pracę: Umieralność niemowląt w XIX w. Analiza przyczyn i próby przeciwdziałania w świetle wybranych tytułów polskiej prasy lekarskiej z lat 1801-1914 (praca została wykonana w Zakładzie Humanistycznych Nauk Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu pod opieką naukowa prof. dr hab. Bożeny Płonki-Syroki). Przystępując do omówienia swego tematu, mgr Duda wyjaśniła, że współczynnik umieralności niemowląt jest wskaźnikiem charakteryzującym rozwój cywilizacyjny populacji, a w XIX w. większość państw europejskich zmagała się z bardzo wysokim poziomem tego współczynnika. Od początku XIX w. lekarze zaczęli badać tę niepokojącą tendencję. Autorka przeanalizowała materiały opublikowane na łamach czasopism z zaboru rosyjskiego („Dziennik Zdrowia dla Wszystkich Stanów”, „Tygodnik Lekarski”, „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” oraz „Gazetę Lekarską”), austriackiego („Dwutygodnik Medycyny Publicznej” oraz „Przegląd Lekarski”) i pruskiego („Nowiny Lekarskie”) pod kątem wskazanych przez lekarzy przyczyn i sposobów zapobiegania umieralności niemowląt. Wśród wymienianych przyczyn znalazły się: choroby zakaźne, choroby układu oddechowego i przewodu pokarmowego, niewłaściwe żywienie niemowląt, wypadki oraz brak dostępu do fachowej opieki medycznej. Lekarze podejmowali próby walki z problemem polegające na leczeniu występujących chorób, zachęcaniu matek do karmienia piersią czy wprowadzeniu szczepień ochronnych.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Aktywność Społecznie Użyteczna: Twórczość, Postawy i Ryzyko Celem artykułu jest opisanie napięcia między społeczną pasywnością a silnym przekonaniem, że kluczową kwestią dla naszej wspólnoty narodowej i państwa jest stworzenie silnego społeczeństwa obywatelskiego. W tym kontekście często stawiano pytania o bariery, które blokowały rozwój społeczeństwa obywatelskiego: formalne, finansowe, strukturalne, polityczne, ale też mentalne i osobowościowe. Ważną przyczyną było również to, że po 1989 r. nie stworzono systemu edukacji obywatelskiej. 
Podstawowym mechanizmem tworzenia społeczeństwa obywatelskiego był sektor pozarządowy. Jego główną zasługą było aktywizowanie obywateli, co stanowiło – choć niewystarczającą to często jedyną – metodę na przezwyciężanie pasywności, czy nawet lenistwa obywatelskiego. Było one problematyczne zwłaszcza w przypadku osób i grup, które posiadały możliwości i kompetencje, aby angażować się w sprawy publiczne, jednak z jakiś powodów tego nie czyniły. Z drugiej jednak strony należy uwzględniać fakt, iż pasywność była zawiniona przez okoliczności i warunki, w jakich społeczeństwo funkcjonowało (trauma transformacji, podziały ekonomiczne, nieufność, rosnąca opresyjność państwa itd.). 
Mimo wszystko można stwierdzić, że jest w Polakach duży potencjał społecznej mobilizacji, empatii, chęci pomocy i zaangażowania. Widać to zarówno w mikroskali, jak i w wielkich kampaniach społecznych. Nie należy jednak zapominać o problemach i ryzykach, związanych np. nowymi technikami komunikacji i tzw. slaktywizmem, z pluralizacją ideologiczną, pogłębianą przez podziały polityczne, co prowadzi do zmian w sferze języka oraz radykalizacji nastrojów. To z kolei wymaga odpowiedniej reakcji instytucjonalnej, która w polskich realiach jest trudna z racji niskiego zaufania do instytucji. W tym też kontekście rośnie znaczenie twórczości i sztuki, które mogą być ważnym obszarem wzmacniania społeczeństwa obywatelskiego.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Kobiety w genealogii Jezusa (Mt 1,1-17) Mateusz łączy historię Jezusa i orędzie Starego Testamentu, aby ukazać jeden spójny plan Boży (potrójne powtórzenie czternastu pokoleń), który obejmuje całość zagmatwanej ludzkiej historii (imiona zawarte w genealogii wskazują na kręte drogi życia bohaterów). Wzmianki o kobietach, z drugiej strony, wprowadzają temat, który będzie się rozwijał od samego początku narracji: sprawiedliwy wypełnia wolę Bożą także wbrew swoim planom i projektom. Przykład małżonka Maryi, Józefa, pokazuje, że także w historii opisywanej na kartach NT każda relacja z Bogiem musi być budowana na sprawiedliwości. Przegląd różnych terminów związanych ze sprawiedliwością potwierdza, że obecność kobiet w genealogiach podkreśla wagę tematu, który należy do teologicznego rdzenia Ewangelii Mateusza.

Dziedzina: nauki teologiczne
Pisanie esejów jako metoda kształcenia studentów ochrony środowiska Jeśli absolwenci kierunku ochrona środowiska podejmą pracę w wyuczonym zawodzie, do ich zadań może należeć m.in. sporządzanie raportów i opracowań, ocen, planów rozwoju itp., negocjowanie decyzji z inwestorami i społecznością lokalną, prowadzenie edukacji ekologicznej. Niezbędne w tym celu jest wykształcenie umiejętności skutecznego komunikowania się w mowie i piśmie. W publikacji zaproponowano pisanie esejów jako jedną z metod nauczania/uczenia się, sformułowano kryteria oceny prac pisemnych, przedstawiono materiał dydaktyczny gotowy do zastosowania na zajęciach ze studentami.

Dziedzina: nauki ścisłe i przyrodnicze
Motywacja osób dorosłych do realizowania zachowań zdrowotnych Coraz częstsze występowanie chorób cywilizacyjnych sprawia, że istotnym zadaniem staje się konieczność kształtowania zdrowego stylu życia oraz zachęcanie ludzi do podejmowania zachowań zdrowotnych. Badania pokazują, że sama świadomość korzyści wynikających z takiego stylu życia nie gwarantuje odpowiedniego poziomu motywacji do jego realizowania. Według koncepcji planowanego działania Isaaca Ajzena decydują o tym również normy subiektywne, postawa wobec zachowania i spostrzegany przez daną osobę poziom kontroli behawioralnej. Celem podjętych przez nas badań była weryfikacja modelu Ajzena w odniesieniu do zachowań zdrowotnych podejmowanych przez osoby dorosłe oraz odpowiedź na pytanie, czy wiek (m.in. w związku ze spadkiem wydolności organizmu, ale także specyfiką zadań rozwojowych) jest czynnikiem różnicującym poziom motywacji do zachowań zdrowotnych. W badaniu uczestniczyło 60 osób podzielonych na dwie grupy według kryterium wieku – wczesną i późniejszą dorosłość. Zastosowaliśmy standardowe i oryginalne narzędzia badawcze: Inwentarz Zachowań Zdrowotnych, Wielowymiarową Skalę Umiejscowienia Kontroli, Kwestionariusz Postaw wobec Zachowań Zdrowotnych i Test Norm Subiektywnych Zachowań Zdrowotnych – dwa ostatnie narzędzia w opracowaniu własnym. Wśród najistotniejszych wyników przeprowadzonych badań znajdują się dane wskazujące m.in. na to, że w grupie osób w okresie wczesnej dorosłości istotnym predyktorem podejmowania zachowań zdrowotnych są postawy wobec takich zachowań (wyjaśniają 55% wariancji wyników), natomiast w grupie starszej – postawy i wewnętrzne umiejscowienia kontroli, które wyjaśniają 35% zmienności wyników. Posiadanie takich informacji może okazać się pomocne przy tworzeniu programów zmiany nawyków zdrowotnych dla różnych grup wiekowych.

Dziedzina: nauki społeczne
Stan wiedzy i podejmowane działania profilaktyczne studentów kierunków medycznych w dziedzinie szczepień ochronnych Wstęp: Szczepionka to preparat pochodzenia biologicznego, stosowany do uodpornienia czynnego, który zawiera zabite chorobotwórcze drobnoustroje, fragmenty lub metabolity ich struktury, bądź pozbawione zjadliwości żywe (atentowane) drobnoustroje z zachowanymi właściwościami antygenowymi przy braku właściwości chorobotwórczych. Po wprowadzeniu do organizmu człowieka szczepionka podejmuje produkcję swoistych przeciwciał. W Polsce dokumentem regulującym kwestię szczepień jest Program Szczepień Ochronnych (PSO). Składa się z trzech części: szczepień obowiązkowych - kalendarza szczepień, szczepień zalecanych i informacji uzupełniających. 
Cel pracy: Celem pracy jest sprawdzenie poziomu wiedzy studentów kierunków medycznych na temat szczepień i pojęć: „szczepionka”, „objaw poszczepienny”, „kalendarz szczepień”, a także określenie ilości wykonywania szczepień wśród badanej grupy i czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o szczepieniu ochronnym.
Materiał i metoda: Badanie przeprowadzono za pomocą metody ankietowej wśród 100 studentów, gdzie średnia wieku to 26 lat. Respondenci byli studentami kierunków medycznych: pielęgniarstwa, położnictwa, fizjoterapii, kosmetologii i zdrowia publicznego w Opolu i w Bytomiu. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety, który zawierał 15 pytań. Wyniki: Pojęcia „objaw poszczepienny”, „szczepionka”, „kalendarz szczepień” są nieznane odpowiednio: 78, 30 i 16 % studentów kierunków medycznych. Dodatkowym szczepieniom poddaje się co 3 badany. Wysokie ceny dodatkowych szczepień ochronnych powodują że 45 % respondentów nie poddaje się szczepieniom. 
Wnioski: Studenci kierunków medycznych wykazują bardzo niski poziom wiedzy na temat podstawowych pojęć związanych ze szczepieniami. Nie posiadają także wiedzy na temat podstawowych definicji związanych ze szczepieniem.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Orientalizm i dyskurs postkolonialny: kilka problemów metodologicznych Główną inpiracją dla autora artykułu jest książka Edwarda Saida Orientalizm, a celem – podjęcie dyskusji na temat rozwoju pojęcia „orientalizm” w kontekście studiów postkolonialnych. Autor zwraca uwagę na materialną i kulturową przemoc kolonializmu zachodniego. Jednocześnie podkreśla konieczność wzięcia pod uwagę takich aspektów, jak pluralizm religijny, czy różnorodność kulturowa. Ma to ułatwić stworzenie platformy komunikacyjnej między pasywnym Wschodem a opresyjnym Zachodem.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Nie tu, nie teraz Stary Teatr w Krakowie  "Marzenia polskie / Les rêves polonais"  na podstawie Sąsiadów Michała Bałuckiego  reżyseria: Jędrzej Piaskowski, scenariusz, dramaturgia: Hubert Sulima, scenografia: Anna-Maria Karczmarska, Mikołaj Małek, kostiumy: Rafał Domagała, choreografia: Kasia Sikora, kompozycja: Jacek Sotomski, reżyseria świateł: Monika Stolarska  premiera: 22 kwietnia 2022

Dziedzina: sztuka
Wszechpolak austriackim ministrem kolei. Wokół kariery politycznej Stanisława Głąbińskiego Stanisław Głąbiński (1862–1941) to prawnik, ekonomista i polityk, który w pierwszym okresie swojej działalności naukowej i politycznej związał się z monarchią austro-węgierską. Wybrany do austriackiej Rady Państwa (1902 r.), a następnie do Sejmu Krajowego (1904 r.) robił szybką karierę polityczną. Szczególnie krytykowany był przez konserwatystów krakowskich, którzy obawiali się zmniejszenia swoich wpływów politycznych w Galicji. Konfikty polityczne i narodowościowe, reforma ordynacji wyborczej i tzw. sprawa kanałowa stworzyły przed konserwatystami krakowskimi szansę na odsunięcie Głąbińskiego od bezpośredniego wpływu na politykę i rezygnację z funkcji prezesa Koła Polskiego. W 1911 r. Głąbiński otrzymał w ponownie tworzonym przez Richarda Bienertha rządzie resort Ministerstwa Kolei. Stało się to początkiem upadku pozycji politycznej Głąbińskiego na galicyjskiej scenie politycznej.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Bliskość i różnice tradycji chrześcijańskiego monastycyzmu Wschodu i Zachodu Jedną z  ważniejszych przestrzeni dialogu ekumenicznego między Kościołami Wschodu i  Zachodu jest monastycyzm. Mimo wspólnych korzeni jego formy i  znaczenie w  Kościele różnią się na  Wschodzie i  Zachodzie. Różnice te dotyczą w  większości roli przełożonego, instytucjonalnych aspektów życia i  relacji z władzami kościelnymi. Stała wymiana tekstów i inspiracji zawsze była świadectwem
nieustannego dialogu między dwiema tradycjami tego samego stylu życia. Dzisiaj wspólne wartości, współdzielone przez mnichów wschodnich i zachodnich, takie jak „duchowe ojcostwo”, kultura i wychowanie, mogą okazać się pomocne nie tylko w dialogu ekumenicznym, lecz i w procesie ewangelizacji.

Dziedzina: nauki teologiczne
Katecheta XXI wieku – nauczyciel religii czy ewangelizator? Na podstawie dokumentów Kościoła oraz opracowań teologicznych autor ukazuje wyzwania dla katechety-ewangelizatora XXI wieku w kontekście zmieniającego się świata oraz nowej (drugiej) jego ewangelizacji. Współcześni chrześcijanie – ludzie ochrzczeni – daleko odeszli od Chrystusa. Stąd potrzeba reewangelizacji i rekatechizacji nominalnie wierzących społeczeństw. Celem tak rozumianej katechezy ewangelizującej jest doprowadzenie tego świata ponownie do Chrystusa, nawiązanie z Nim więzi i pogłębienie wzajemnych relacji: Bóg – człowiek.
W artykule przeanalizowano braki i błędy współczesnego katechety. Podano również propozycje i wskazania pastoralne oraz ukazano perspektywy dla nowych ewangelizatorów. Kościół stoi przed wielką misją. Jest nią nie tylko poszerzanie grona uczniów Pana, ale również odzyskiwanie straconych, którzy „się wycofali i już z Nim nie chodzą” (por. J 6,66). Ewangelizator w nieustannie laicyzującej się i sekularyzującej rzeczywistości może przeciwstawiać żywe Słowo Boga oraz własne żywe świadectwo. Obecnie ma do dyspozycji wiele narzędzi, by dotrzeć do odbiorców – dawnych uczniów, którzy zniechęcili się do Kościoła z racji bądź to jego „trudnej mowy” (J 6,60) bądź też skandali i nadużyć duchowieństwa. Kościół jest zdeterminowany, by wciąż potwierdzać niezastąpioną rolę nauczycieli w jego misji. Jest to również zadanie dla samych katechetów, którzy utożsamiając się z Nauczycielem z Nazaretu, winni być świadomi misji, którą powierzył im Kościół.

Dziedzina: nauki teologiczne
Skuteczność kształcenia w zakresie Evidence-Based Practice z wykorzystaniem platformy e-learningowej MoodleTM dla studentów Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – badanie pilotażowe. Wstęp. Coraz częściej kształcenie przeddyplomowe i podyplomowe przyszłych specjalistów nauk o zdrowiu odbywa się z wykorzystaniem technik kształcenia na odległość, takich jak e-learning, dając możliwość wykorzystywania różnorodnych form multimedialnych, autentycznych opisów czy praktycznej nauki wyszukiwania i wykorzystywania dowodów naukowych jako kluczowych elementów Evidence-Based Practice jako standardu w nauczaniu specjalistów kierunków medycznych.
Cel pracy. Analiza skuteczności kształcenia z wykorzystaniem kursu e-learningowego na platformie MoodleTM w zakresie Evidence-Based Practice (EBP) wśród studentów kierunku Położnictwo Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM).
Materiał i metody. 49 studentów (100% kobiet) I roku studiów niestacjonarnych II stopnia na kierunku Położnictwo WUM; średnia wieku 25,75 lat (min – 22, maks – 52, mediana – 23, SD ± 7,68). Wyznacznikiem skuteczności kształcenia było porównanie wiedzy i postaw studentów za pomocą kwestionariusza EBP2Q przed przystąpieniem do kursu i po jego ukończeniu testem kolejności par Wilcoxona (STATISTICA ver. 12.5 , licencja WUM; poziom istotności statystycznej α < 0.05).
Wyniki. Analiza poszczególnych podskal wykorzystanego kwestionariusza do badania studentów przed kształceniem online i po wykazała, że w 5 spośród 6 podskal zaobserwowano istotny wzrost poziomu wiedzy i umiejętności po odbyciu kursu e-learningowego na platformie MoodleTM. Wykazano istotne różnice przed i po ukończeniu kursu w przypadku 46 spośród 74 stwierdzeń. W podskali dotyczącej terminologii związanej z badaniami naukowymi różnice istotne statystycznie zaobserwowano we wszystkich pytaniach, a obserwowany efekt zastosowanych interwencji edukacyjnych był tam najwyższy.
Wnioski. 1. Kształcenie z wykorzystaniem ustrukturyzowanego kursu e-learningowego w zakresie EBP jest skuteczną metodą nauczania wśród studentów WUM. 2. Należy rozważyć korzyści wynikające z zastosowania narzędzi e-learningowych przy planowaniu treści kształcenia na WUM celem standaryzacji materiałów dydaktycznych. 3. Celem obiektywizacji wyników należy kontynuować badania w większej i zróżnicowanej populacji specjalistów nauk o zdrowiu w Polsce.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Współczesna proza serbska i dylematy postkolonializmu W tekście zaprezentowano panoramę serbskiej prozy ostatnich dziesięcioleci ubiegłego i pierwszego dziesięciolecia XXI wieku z perspektywy teorii poskolonialnych. „Paradygmat zwierzęcy“ posłuży jako konstrukt formalny, wykorzystany w niniejszym tekście do rozważań nad formami współistnienia we współczesnej literaturze serbskiej tego, co osobiste, prywatne, swojskie, „udomowione“ z tym, co związane z demistyfikacją wielkich narracji nacjonalistycznych i neokapitalistycznych. Roz-poznania teoretyków postkolonializmu zostaną wykorzystane jako narzędzie metodologiczne służące do prezentacji strategii stosowanych w zaangażowanej refleksji nad globalnymi dylema-tami poetyki i polityki.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Droga ks. prof. Jana Fijałka do uniwersyteckiej katedry Ks. prof. Jan Fijałek (1864-1936) uznawany jest za jednego z najwybitniejszych polskich historyków Kościoła. Jego działalność profesorska ma już kilka opracowań naukowych, choć wciąż czekamy na kompletne jej opracowanie. W tym tekście podjęto próbę przedstawienia jego dróg do profesury. Najpierw w latach 1871-75
uczęszczał do szkoły powszechnej w Bochni, w latach 1875-79 do niższego Gimnazjum w Bochni, a w latach 1879-1883 do Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Gimnazja w Bochni i w Krakowie wydały wielu znanych polskich uczonych. Po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego i na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wybrał seminarium naukowe z historii Kościoła ks. prof. Władysława Chotkowskiego. Po święceniach kapłańskich w 1887 r. udał się do Rzymu. Studiował prawo na Uniwersytecie Gregoriańskim, ukończył Szkołę Paleograficzną na Watykanie i podjął współpracę z działającą w Rzymie stacją naukową krakowskiej Akademii Umiejętności pod kierunkiem prof. Stanisława Smolki. W 1891 r. doktoryzował się. Podjął wykłady na Wydziale Teologicznym UJ jako suplent. Habilitował się w 29 roku życia na podstawie dorobku i pracy pt. „Życie i obyczaje kleru w Polsce średniowiecznej na tle ustawodawstwa synodalnego” (1893). Habilitacja dawała mu uprawnienia do prowadzenia wykładów. Gdy w 1896 r. zawakowała katedra historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego zgłosił się do konkursu i go wygrał. W wieku 32 lat został profesorem nadzwyczajnym. Na każdym etapie jego edukacji zwracano uwagę na jego niezwykłą pracowitość. Pracowitość pozostała jego cechą własną przez kolejnych 40 lat profesorskiego żywota.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Przykłady zastosowania geosyntetyków dla poprawy nośności podtorza w rewitalizacji i budowie nowych szlaków kolejowych W opracowaniu przedstawiono rezultaty zastosowania geosyntetyków w celu poprawy nośności i trwałości podtorza. Były one układane bezpośrednio pod tłuczniem, pod warstwą ochronną lub też na większej głębokości w podtorzu jako tzw. zbrojenia nadpalowe. W pierwszej kolejności omówiono i podano najstarszy sposób poprawy nośności i trwałości podtorza za pomocą geowłóknin układanych bezpośrednio na torowisko, tzn. leżących bezpośrednio pod podsypką. Następnie przedstawiono przykłady i zasady wymiarowania zbrojenia geosyntetycznego układanego w spągu warstwy ochronnej, które w mniejszym stopniu podlega abrazji i wykazuje się większą trwałością niż płytko układane geowłókniny podtłuczniowe. W końcowej części artykułu zajęto się zbrojeniami nadpalowymi stosowanymi w przypadku występowania w podłożu gruntów słabych o znacznej miąższości. Zawarto tutaj kilka przykładów ilustrowanych przekrojami konstrukcyjnymi zrealizowanych zbrojeń. Dla zobrazowania zakresu wytrzymałości stosowanych geosyntetyków podano również konkretne wartości wytrzymałości znamionowych tych zbrojeń. Zamieszczony wykaz literatury tematu pozwala każdemu zainteresowanemu na samodzielne studia w tym zakresie.

Dziedzina: nauki inżynieryjno-techniczne
Porownanie wynikow oznaczania zawartosci wapnia i fosforu w calodziennych dietach dzieci metodami analityczna i obliczeniowa W pracy opisano wyniki statystycznych obliczeń porównujących oznaczanie wapnia i fosforu dwoma sposobami: metodą laboratoryjną (x) i metodą obliczeń teoretycznych (y). Oba składniki badano w całodziennych racjach pokarmowych dzieci do 1 roku życia. Wykazano, że pomiędzy wynikami uzyskanymi tymi metodami istnieje dość dobry stopień korelacji, choć wartości średnie obu metod różnią się istotnie.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu