PL-MTEB/plsc-clustering-p2p huggingface dataset:
Charakterystyka rozkładów poszczególnych typów rozszczepów wargi i podniebienia wśród dzieci łódzkich w latach 1981-2015 Wprowadzenie: Rozszczepy wargi i/lub podniebienia są najczęstszą wadą wrodzoną w obrębie twarzy. Obraz kliniczny tych zaburzeń jest bardzo różnorodny. Rozszczep może obejmować samą wargę, wargę i wyrostek zębodołowy, dotyczyć samego podniebienia lub obejmować wszystkie te struktury. Cel: Celem pracy było scharakteryzowanie – w materiale własnym, wśród dzieci urodzonych w Łodzi w latach 1981–2015 – poszczególnych postaci rozszczepów oraz ich rozkładów zależnych od płci i strony ciała objętej wadą,. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 434 pacjentów z rozszczepem wargi i/lub podniebienia (218 chłopców oraz 216 dziewczynek) w wieku od 4 tygodni do 18 lat, które urodziły się w Łodzi w latach 1981–2015. Wyniki: W analizowanym materiale największą grupę stanowiły izolowane rozszczepy podniebienia (181 pacjentów; 41,7%), następnie rozszczepy wargi i podniebienia (156 chorych; 36%), a najmniejszą – rozszczepy samej wargi (97 dzieci; 22,3%). Szczegółowa analiza typów tej wady pokazuje, że izolowane rozszczepy podniebienia są zdecydowanie częstsze u płci żeńskiej niż męskiej (112 vs 69), podczas gdy rozszczepy wargi i podniebienia odwrotnie (96 chłopców vs 60 dziewczynek. Wady lewostronne są częstsze niż prawostronne. Wnioski: Na przestrzeni 35 lat wśród dzieci urodzonych w Łodzi najczęściej obserwowane były izolowane rozszczepy podniebienia, następnie wady wargi i podniebienia, a najrzadsze rozszczepy samej wargi. Rozszczepy podniebienia występują częściej u dziewczynek, natomiast wargi i podniebienia u chłopców. W przypadku zaburzeń jednostronnych wady lewostronne są dwukrotnie częstsze niż prawostronne.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Młody, czyli mniej radziecki. Wokół figury wyobcowania w kinematografii pierestrojki Kultura kinematograficzna ZSRR okresu pierestrojki, bardzo wyraźnie powiązana z procesami społeczno-politycznymi, jest też znakomitym reprezentantem modelu kulturowego lat 1986-1990. Modelowi temu zawdzięcza swój wysoce publicystyczny charakter i katalog podejmowanych w jej obrębie tematów. Należą do nich patologie – nomenklaturowe, gospodarcze i społeczne, rozmaite oblicza buntu młodzieżowego, oblicza subkultur. Należy do nich kwestia zinstytucjonalizowanej przemocy (choćby w wojsku), wreszcie – cała gama tematów rozliczeniowych: terror stalinowski, tożsamość indywidualna i społeczna w realiach totalitarnych. Kultura kinematograficzna pierestrojki – to także platforma nowych rozwiązań estetycznych, w tym między innymi platforma poszukiwania języka opisu szeregu zjawisk, pozostających dotąd poza oficjalnym dyskursem publicznym ze względu na obecność mechanizmu cenzury i powiązanie estetyki z planem ideologicznym. Elementem filmowych opowieści, w którym spotykają się nowe tematy i nowa estetyka, jest figura wyobcowania. W niniejszym tekście autor omawia kinematograficzne oblicza wyobcowania w jego wymiarze międzypokoleniowym.

Dziedzina: nauki teologiczne
Rewaloryzacja zajezdni tramwajowej a kształtowanie przestrzeni publicznej w ciągu ulicy św. Wawrzyńca w Krakowie. Wybrane fragmenty Celem artykułu jest ukazanie rewaloryzacji zabytkowego zespołu urbanistycznego jako strategicznego elementu ożywienia i podniesienia atrakcyjności przestrzeni publicznej w historycznym centrum miasta. Problem badawczy został omówiony na przykładzie działań podjętych w Krakowie w obszarze dawnej zajezdni tramwajowej przy ulicy św. Wawrzyńca. Zagadnienie opracowano, opierając się na studiach kameralnych i badaniach terenowych. Należy stwierdzić, że całkowita rewaloryzacja struktury zatrzymała proces degradacji opuszczonych obiektów historycznych, wzmocniła tożsamość przemysłowego Kazimierza oraz przyczyniła się do wizualnej i funkcjonalnej zmiany ulicy. Urokliwa, malownicza architektura adaptowana z sukcesem dla funkcji kultury i gastronomii stanowi ściany szeregu przenikających się wnętrz urbanistycznych, które wyposażone w zieleń i małą architekturę uzupełniają sieć powiązań przestrzeni publicznej.

Dziedzina: sztuka
Kompleksowe urządzanie obszarów wiejskich jako szansa dla rozwoju wsi Dotychczas w Polsce proces gospodarowania przestrzenią wiejską dokonywany jest w wersji realizacji poszczególnych elementów odrębnie; oddzielnie dokonywane jest scalanie gruntów, zalesianie gruntów porolnych, melioracje wodne z budową lokalnych zbiorników wodnych, zadania ochrony środowiska, odnowy wsi i inne. W krajach tzw. „starej Unii” zadania te realizowane są od wielu lat łącznie, jako kompleksowe urządzanie obszarów wiejskich. W opracowaniu wykorzystano wyniki wieloletnich badań prowadzonych w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa (IUNG) w Puławach i na Uniwersytecie Rolniczym (UR) w Krakowie oraz doświadczenia autorów nabyte w trakcie wieloletniej współpracy międzynarodowej i krajowej z administracją rządową i samorządową, w zakresie urządzania obszarów wiejskich, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki scalania gruntów. Wyniki przeprowadzonych badań i uzyskane doświadczenia dowodzą, że w procesie klasycznych scaleń następuje poprawa rozłogów, natomiast nie dochodzi do zmiany sposobu wykorzystania przestrzeni. Konieczne jest wprowadzenie do praktyki biur geodezji i terenów rolnych szerokich postępowań dla tzw. kompleksowego urządzania obszarów wiejskich, zamiast scalania gruntów, które obejmowałoby działania umożliwiające zrównoważony rozwój przestrzenny i strukturalny gmin wiejskich oraz rozwiązanie występujących lokalnie problemów. Ustawa o scalaniu i wymianie gruntów powinna być w trybie pilnym zastąpiona ustawą o kompleksowym scalaniu gruntów, której mechanizm będzie kreował rozwój obszarów wiejskich do 2020 roku, a od 2021 roku ustawą o urządzaniu obszarów wiejskich.

Dziedzina: nauki rolnicze
Wieloletnie doświadczenia z zastosowaniem ranibizumabu w leczeniu postaci wysiękowej AMD - przykłady kliniczne Podejmowane od wielu lat próby leczenia wysiękowej postaci AMD zaowocowały opracowaniem i wprowadzeniem do praktyki klinicznej leków blokujących aktywność VEGF. Spośród obecnie dostępnych leków stosowany od ośmiu lat ranibizumab ma najmocniej udowodnione w badaniach klinicznych skuteczność i bezpieczeństwo. We własnym materiale kilku tysięcy iniekcji zaobserwowaliśmy minimalną liczbę działań niepożądanych, w tym żadnych poważnych niepożądanych działań leku. Przedstawiamy przypadki kliniczne pacjentów z wysiękową postacią AMD leczonych skutecznie w długim okresie za pomocą iniekcji doszklistkowych ranibizumabu. Lek ten obecnie stosujemy z powodzeniem nie tylko w wysiękowym AMD, ale także w czterech innych wskazaniach: BRVO, CRVO, DME i mCNV.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Aktywność fizyczna studentów studiów stacjonarnych kierunków medycznych i niemedycznych Wstęp: Uznanie wielorakich pozytywnych efektów
aktywności fizycznej potwierdza jej wpływ na zdrowie człowieka.
Podejmowanie zachowań prozdrowotnych odgrywa
istotną rolę w promocji zdrowia i kreowaniu zdrowszej przyszłości.
Młodzież akademicka powinna być świadoma wpływu
konkretnych zachowań na zdrowie. Celem badań była
analiza aktywności fizycznej studentów studiów stacjonarnych
kierunków medycznych i niemedycznych oraz motywów
jej podejmowania. Materiał i metody: Badania przeprowadzono
na przełomie 2012/13 roku. Grupę badaną,
liczącą 553 osoby (n=553) stanowili studenci sześciu uczelni
wyższych w Polsce studiujących na kierunkach medycznych
jak i niemedycznych. W pracy zastosowano metodę
sondażu diagnostycznego. Techniką badań była ankieta, której
kwestionariusz został stworzony na potrzeby pracy przez
jej autorów. Trafność narzędzia ustalono metodą sędziów
kompetentnych, dla określenia rzetelności zastosowano
metodę połówkową (wg Spearmana-Browna wynik 0,83).
Do oceny istnienia różnic bądź zależności między analizowanymi
parametrami niemierzalnymi użyto testu Chi-kwadrat
oraz testu dokładnego Fishera. Wyniki: Zdecydowana
większość respondentów – 79,5% (n=439) określiła siebie
jako osobę aktywną fizycznie. Formami aktywności fizycznej
podejmowanymi najczęściej przez studentów są: jazda na
rowerze – 40,5% (n=220), gry zespołowe – 27,1%
(n=147), spacer z psem – 27,1% (n=147), zajęcia grupowe
(aerobic, zumba, salsa) – 21,2% (n=115) oraz pływanie –
20,8% (n=113). Zarówno płeć jak i kierunek studiów jest
zmienną mającą statystycznie istotny wpływ na wybór formy
aktywności. Większość ankietowanych – 78,3%
(n=432) wybierając rodzaj aktywności ruchowej kieruje się
swoimi upodobaniami oraz ilością wolnego czasu – 42,9%
(n=237). Realizacja aktywności ruchowej dla ponad połowy
badanych jest przyjemnością, dla grupy 40,4% respondentów
(n=222) jest formą spędzania wolnego czasu. Grupa
20,2% (n=111) dostrzega w podejmowaniu aktywności
fizycznej metodę radzenia sobie ze stresem i formę odpoczynku.
Ponad połowa – 57% (n=315) respondentów podaje,
iż nie podejmuje aktywności fizycznej regularnie. Według
56,8% (n=314) badanych przeszkodą w regularnym uprawianiu
sportu jest brak czasu. Duża grupa respondentów
przyczyny takiego stanu rzeczy upatruje w braku motywacji
– 24,2% (n=134) oraz w zwyczajnym lenistwie – 22,2%
(n=123). Najważniejszym motywem do podejmowania
aktywności ruchowej dla ponad połowy ankietowanych –
51,1% (n=277) jest dbanie o dobre samopoczucie fizyczne
i psychiczne. Wnioski: Ponad połowa respondentów nie
podejmuje aktywności fizycznej regularnie. Należy zintensyfikować
działania na rzecz kształtowania zachowań prozdrowotnych
wśród młodzieży akademickiej.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Badania migracji pierwszorzędowych amin aromatycznych (PAAs) z wielowarstwowych opakowań żywności metodą HPLC Celem pracy była identyfikacja i zbadanie migracji pierwszorzędowych amin aromatycznych (PAAs) z opakowań
z tworzyw sztucznych przeznaczonych do pakowania żywności. Wielkość migracji tych substancji z opakowań żywności
stanowi podstawę do oceny ich zgodności z wymaganiami ustawodawstwa UE oraz zagrożenia dla zdrowia wynikającego
z przenikania tych związków z opakowań do żywności. Materiał do badań stanowiły niezadrukowane i zadrukowane próbki
wielowarstwowych opakowań z tworzyw sztucznych (laminatów) produkcji krajowej i importowane. Migrację PAAs z laminatów
przeprowadzano do płynu modelowego (3% kwasu octowego), metodą zalecaną w UE do badania migracji substancji
z wyrobów do kontaktu z żywnością, w warunkach standardowych odzwierciedlających rzeczywiste użytkowanie opakowania
(10 dni, 40oC) oraz w warunkach „worst case scenario” (2 h, 70oC). Roztwory migracyjne zatężano na kolumienkach
SPE, a następnie identyfikowano i oznaczano zawartość siedmiu PAAs (aniliny, 1,3-fenylenodiaminy, 2,6-toluenodiaminy,
2,4-toluenodiaminy, 4,4’-oksydianiliny, 4,4’-metylenodianiliny i 3,3’-dimetylobenzydyny) uprzednio zwalidowaną metodą
HPLC-DAD. W zależności od zastosowanych warunków migracji zawartość PAAs była zróżnicowana. W standardowych
warunkach uwalnianie zarówno aniliny jak 4,4’-metylenodianiliny (4,4’-MDA) było zdecydowanie niższe. W warunkach
migracji „worst case scenario” stwierdzono uwalnianie 4,4’-MDA w zakresie od poniżej granicy wykrywalności metody
(LOD=0,51 μg/kg) do 9,86 μg/kg, natomiast uwalnianie aniliny od poniżej granicy wykrywalności metody (LOD=0,98
μg/kg) do 7,04 μg/kg. W 2 próbkach laminatu, na 8 zbadanych, suma uwalnianych PAAs (aniliny i 4,4’-MDA) wynosiła
13,32 μg/kg i 14,72 μg/kg i przekraczała dopuszczalny limit (10 μg/kg). Biorąc pod uwagę kancerogenne działanie PAAs,
laminaty z których stwierdzono uwalnianie aniliny i 4,4’-MDA w ilości przekraczającej dopuszczalny limit, nie powinny
być stosowane do pakowania żywności.

Dziedzina: nauki medyczne i o zdrowiu
Wpływ promieniowania ultrafioletowego na wzrost, rozwój i plonowanie roślin ziemniaka (badania wstępne) Celem pracy było zbadanie wpływu promieniowania ultrafioletowego (UVC)
na wzrost, rozwój i plonowanie roślin ziemniaka (Solanum tuberosum L). Obiektem badań
były 132 rośliny ziemniaka średnio późnej odmiany Jelly, których wegetacja przebiegała pod
osłoną tunelu foliowego. W doświadczeniu wykorzystano autorskie stanowisko do naświetlania materiału roślinnego ultrafioletem. Sadzeniaki przed umieszczeniem w glebie naświetlono promieniami ultrafioletowymi przez czas 1, 10, 60 min przy stałej odległości promiennika UVC od dna komory 0,7 m. W trakcie okresu wegetacji oceniano tempo wschodów, kwitnienia i zamierania łętów, określano długość i liczbę łodyg, a po zbiorze określono strukturę plonu każdej rośliny. Stwierdzono istotny wpływ ultrafioletu na rozwój części nadziemnej roślin ziemniaka. Obliczenia statystyczne wykonano przy założonym poziomie istotności α=0,05.

Dziedzina: nauki rolnicze
Modyfikacje oprogramowania do weryfikacji zasobów JBDG w nowej wersji MS SQL Serwer 2017 W artykule przedstawiono prace nad modyfikacją oprogramowania użytkowego bazy JBDG w celu aktualizacji zbiorów bazy danych JBDG danymi „uzupełniającymi”. Programy weryfikujące zbiory JBDG stanowią istotną grupę oprogramowania użytkowego bazy, zapewniając poprawność zawartych w nich danych oraz powiązań pomiędzy zbiorami. Istotnymi informacjami wprowadzanymi do bazy danych są tzw. dane „uzupełniające”. Dotyczą one różnych grup danych, związanych ze sobą tematycznie. Programy weryfikujące mają zapewnić specjalne kontrole oraz właściwe wyszukiwanie i operowanie danymi.

Dziedzina: nauki inżynieryjno-techniczne
Diageneza kredy jeziornej i gytii w osadach holoceńskich północno-zachodniej Polski W artykule przedstawiono procesy diagenetyczne zachodzące w kredzie jeziornej i gytii z osadów holoceńskich północno-zachodniej Polski. Analizom poddano próbki pochodzące ze stanowisk Tarda (Pojezierze Iławskie) oraz Suliszewo (Pojezierze Choszczeńskie). Do oznaczenia składu mineralnego, oprócz metod klasycznych (analiza derywatograficzna), zastosowano nowoczesne metody badawcze. Wykorzystano między innymi analizę chemiczną w mikroobszarze (mikrosonda elektronowa), obserwacje przy pomocy mikroskopu elektronowego oraz analizę rentgenostrukturalną. W kredzie jeziornej i gytii rozpoznano efekty procesów należących do wczesnego stadium diagenezy (eodiagenezy), głównie rozpuszczania minerałów węglanowych, pirytu i kwarcu. Znaczącą rolę odegrała także pirytyzacja oraz tworzenie się wczesnych cementów węglanowych. Stwierdzono, że w badanych osadach kompakcja zachodziła tylko na niewielką skalę. Ponadto odtworzono kolejność procesów diagenetycznych. Najwcześniejszym procesem diagenetycznym w badanej kredzie jeziornej i gytii było tworzenie się cementu mikrytowego oraz pirytyzacja. W dalszej kolejności osady były poddawane procesom rozpuszczania. Dopiero potem nastąpiła kompakcja. Po odwodnieniu próbek i ich osuszeniu z wód porowych wykrystalizował gips i halit.

Dziedzina: nauki ścisłe i przyrodnicze
Metoda wyznaczania wartości dynamicznego modułu Younga oraz współczynnika tłumienia materiałów elastomerowych Prawidłowy dobór materiałów elastomerowych mogących mieć zastosowanie w systemach wibroizolacji wymaga wyznaczenia wartości parametrów fizyko-mechanicznych materiału. Podstawowymi wyznaczanymi wielkościami są moduły Younga będące miarą sprężystości materiału elastomerowego oraz współczynniki tłumienia materiału. W artykule przedstawiono metodę wyznaczania dynamicznego modułu Younga dla próbek materiału elastomerowego oraz współczynnika tłumienia w oparciu o pętlę histerezy. Przedstawiono metodykę badań oraz ich wyniki.

Dziedzina: nauki inżynieryjno-techniczne
Aleja Profesorów w kampusie głównym Politechniki Wrocławskiej – historia rozwoju układu przestrzennego Aleja Profesorów została pomyślana jako główne reprezentacyjne wnętrze urbanistyczne kampusu Politechniki Wrocławskiej, który w okresie powojennym zaczęto budować między pl. Grunwaldzkim i nabrzeżem Odry. Ramy kompozycyjne alei zostały nakreślone w pierwszym planie zagospodarowania fragmentu śródmieścia Wrocławia, opracowanym w 1949 r.; miała ona stanowić jedną z poprzecznych osi wytyczonych prostopadle do pl. Grunwaldzkiego – najważniejszej trasy komunikacyjnej dzielnicy. Proces kształtowania Alei Profesorów rozpoczęto od wzniesienia w latach 1950–1955 siedzib Wydziałów: Elektrycznego i Lotniczego (budynki D1 i D2). Bliźniacze gmachy zaprojektowane przez profesorów Zbigniewa Kupca i Tadeusza Brzozę, ustawione wzdłuż pl. Grunwaldzkiego, zdefi niowały szerokość alei oraz jej północno-wschodnią i północno- -zachodnią granicę. W latach 50. i 60. XX w. powstało kilka koncepcji ukształtowania pierzei Alei Profesorów, z których żadna nie została zrealizowana. Całościowy plan nowego kampusu Politechniki Wrocławskiej wyłoniono w drodze konkursu w 1964 r. Autorzy zwycięskiej pracy, Krystyna i Marian Barscy, przedstawili w niej także wizję zagospodarowania Alei Profesorów, której zasadniczą część rozwiązali w formie skweru obsadzonego dwoma rzędami drzew. Ze względu jednak na bardzo trudne warunki lokalowe uczelni, wnętrze alei zaczęto wypełniać tymczasowymi pawilonami, próbując równocześnie realizować siedziby kolejnych wydziałów przewidziane w projekcie Barskich. Przyspieszenie prac związanych z budową kampusu Politechniki Wrocławskiej nastąpiło dopiero po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Nowe możliwości fi nansowania inwestycji związanych z nauką pozwoliły wybudować gmachy Zintegrowanego Centrum Studenckiego oraz Biblioteki Nauk Ścisłych i Technicznych, które zamknęły Aleję Profesorów od strony południowej i północnej. W kolejnych latach uzupełniono zabudowę wzdłuż wschodniej i zachodniej granicy alei, wyburzono tymczasowe pawilony oraz przedstawiono projekt zagospodarowania jej wnętrza. W koncepcji opracowanej przez Bogusława Wowrzeczkę utrzymano pierwotny zamysł stworzenia reprezentacyjnego wnętrza urbanistycznego postrzeganego jako miejsce spotkań studentów i pracowników uczelni.

Dziedzina: nauki inżynieryjno-techniczne
Ciągłość rozwoju języka polskiego W opisie ewolucji języka podstawowymi kategoriami są: następstwo zdarzeń (czyli dziejów) w czasie i następstwo zdarzeń (czyli zmian) w języku. Obie te kategorie z kolei determinują kategorię ciągłości jako podstawową dla przebiegu przemian ewolucyjnych. Mobilność (moc) języka jest uzależniona od czynników wewnętrznojęzykowych i zewnętrznojęzykowych, których oddziaływanie umożliwia realizację podstawowych funkcji socjolingwistycznych języka w planie systemu i tekstu. Dowodów na ciągłość rozwoju języka dostarczają źródła, a realizuje się ona w formach dyskursu publicznego i przypisanych im rejestrów wypowiedzi oraz w odmianach komunikacyjno-stylowych przekazów. Całość procesów determinujących ciągłość rozwoju języka podporządkowana jest tendencji do jego optymalizacji jako środka porozumiewania się określonej wspólnoty komunikacyjnej.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Wypowiedź precedensowa jako czynnik utrudniający proces przekładu (Dziewiąty sen Wiery Pawłowny Wiktora Pielewina po polsku) Magdalena Ochniak
        Uniwersytet Jagielloński, Kraków, Poland
        ochniak@interia.pl
         
        WYPOWIEDŹ PRECEDENSOWA JAKO CZYNNIK UTRUDNIAJĄCY PROCES PRZEKŁADU (DZIEWIĄTY SEN WIERY PAWŁOWNY WIKTORA PIELEWINA PO POLSKU)
        Streszczenie
        W artykule, posiłkując się przykładami z opowiadania Wiktora Pielewina Dziewiąty sen Wiery Pawłowny, autorka dowodzi, że mimo bliskości języków i kultur oryginału i przekładu wypowiedzi precedensowe stosowane w utworze przez pisarza komplikują proces przekładu. Ponadto wypowiedź precedensowa, której nie towarzyszy w tekście przekładu komentarz translatologiczny, może zostać przez czytelnika niezauważona lub źle zrozumiana, co w konsekwencji może negatywnie wpływać na czytelniczy odbiór i interpretację tekstu.
        PHRASE-PRECEDENT AS A FACTOR HINDERING THE PROCESS OF TRANSLATION (VERA PAVLOVNA’S NINTH DREAM BY VICTOR PELEVIN IN POLISH TRANSLATION)
        Summary
        In this article, with the aid of examples from Victor  Pelevin’s short story entitled Vera Pavlovna’s Ninth Dream, the author argues that, despite the closeness of languages and cultures of the original and the translation, the phrases-precedent used by the writer in the short story make the process of translation more complicated. Moreover, phrase-precedent, if not accompanied by a translatological comment in the text of translation, may be unnoticed by the reader or misunderstood,

Dziedzina: nauki humanistyczne
Kompetencje czytelników w oczach wydawców Kronik Bolesława Prusa Bolesław Prus zawsze należał do pisarzy, których zwykło określać się mianem „poczytny”. Trudniejsze jednak w odbiorze i mniej atrakcyjne pod względem czytelniczym są teksty prasowe pisarza. Do lektury tego typu literatury trzeba czytelnika uzbroić w dodatkowe instrumentarium, dodatkowo przygotować. Artykuł ma przynieść odpowiedź na pytanie, jakie starania poczynili kolejni wydawcy kronik, by ułatwić odbiorcy lekturę tekstu prasowego i jakie wyobrażenia o skali tej niezbędnej pomocy mieli autorzy opracowań kronik. Omówione zostały więc cztery wydania Kronik Bolesława Prusa w kolejności chronologicznej.
Interesowały mnie informacje zawarte w wstępach lub przedmowach do wydań, dotyczące potencjalnego czytelnika oraz zamieszczonych dla niego wskazówek, które miałyby pomóc mu w zrozumieniu treści i właściwym odczytaniu intencji autora. Następnie zaś konkretne informacje i uwagi umieszczane przez wydawców w tekście kronik albo w postaci przypisu dolnego, albo jako przypis końcowy.

Dziedzina: nauki humanistyczne
Karla Bartha teologia Słowa Bożego w Römerbrief oraz Kirchliche Dogmatik List do Rzymian (niem. Römerbrief, 1919 i 1922) i Dogmatyka kościelna (niem. Kirchliche Dogmatik, 1932-1967) to dwa najważniejsze dzieła K. Bartha, kamienie milowe na drodze rozwoju jego myśli teologicznej, które znacząco wpłynęły na rozwój teologii XX wieku – ewangelickiej i katolickiej. Użyte w tytule pracy określenie „teologia Słowa Bożego” jest adekwatne w odniesieniu do całej refleksji teologicznej bazylejczyka, w tym Listu do Rzymian i Dogmatyki kościelnej. Dla K. Bartha teologia była bowiem reakcją człowieka na Słowo Boże, które wymaga odpowiedzi, ponieważ skupia się na Jezusie Chrystusie – jedynym Objawieniu całkowicie odmiennego, transcendentnego Boga.

Dziedzina: nauki teologiczne
Wody podziemne zrębu Zakrzówka (Wyżyna Krakowsko-Częstochowska) Na podstawie kilkuletnich badań stężeń jonu chlorkowego w Wiśle i w 25 wybranych wyciekach w kamieniołomie "Zakrzówek" autorzy ocenili prędkość przepływu wód z rzeki do odkrywki. Minimalny czas oceniono na 100-120 dni. Mineralizacja ogólna wód Wisły w omawianym okresie wynosiła średnio 2750 mg/dm3. W składzie chemicznym dominowały jony chlorkowe i sodowe. W tym samym czasie wody opadowe wykazywały mineralizację ogólną do około 130 mg/dm3, z dominującymi jonami wapniowymi, magnezowymi i siarczanowymi. Wody z wycieków w kamieniołomie "Zakrzówek" charakteryzowały się mineralizacją od 400 do ponad 2000 mg/dm3. W północnej części odkrywki w wodach z wycieków dominowały jony chlorkowe i sodowe. W innych częściach kamieniołomu w składzie chemicznym wód zaobserwowano większy udział wapnia, magnezu, siarczanów i wodorowęglanów. Skład chemiczny wód dopływających do kamieniołomu "Zakrzówek" licznymi wyciekami, jest formowany na drodze mieszania składowych dopływu i dodatkowo transformowany poprzez reakcje zachodzące w układzie woda-warstwa wodonośna. O proporcjach mieszania decyduje struktura sieci hydraulicznej w wapieniach budujących zrąb Zakrzówka. Szczególnie ważną rolę odgrywają pionowe szczeliny, którymi odbywa się szybki przepływ wód słodkich w głąb i punktowe rozcieńczanie poziomego strumienia wód zanieczyszczonych. Efektem tych procesów jest znaczne zróżnicowanie składu chemicznego wód z poszczególnych wycieków. Przejawia się to w zasadniczych różnicach zarówno typów chemicznych jak i mineralizacji ogólnej.

Dziedzina: nauki ścisłe i przyrodnicze