Telefon od kilku lat nie produkowany i nie mający żadnego wsparcia. Nie zainstalujesz na nim współczesnej aplikacji (chyba że ktoś zrobi specjalnie wersję dla Symbiana), nie uruchomisz także części aplikacji już zainstalowanych na nim, np. Mapy, które muszą pobrać dane z nie istniejącego już serwera. Mimo to ma cechy których nie znajdziesz w żadnym współczesnym smartfonie, jak: bardzo wygodna i niezniszczalna fizyczna klawiatura, wyświetlacz OLED w metalowych ramkach utrudniających stłuczenie i rozsądny (czyli nie za duży) rozmiar. Tylny aparat przy dobrym oświetleniu robi ładne zdjęcia, ale nie nadaje się do fotografowania dokumentów i innych obiektów z bliska. Przedni aparat jest gorzej niż kiepski. Bardzo dobry dźwięk w słuchawkach i na BT. Bez dużych poświęceń Nokia E7 może wytrzymać bez ładowania kilka dni. Internet przeglądać można (zwłaszcza za pomocą Opera Mini) ale E7 prawie nie nadaje się na mobilny access point (Joikuspot obsługuje wyłącznie tryb WiFi adhoc, a baterii wystarcza na jakieś pół godziny). Samą baterię można wymienić - wymaga to rozkręcenia aparatu ale nie rozklejania (z wyjątkiem jednego mało istotnego detalu)  jak we współczesnych. Telefon przyjmuje jedną kartę SIM w standardowym rozmiarze. Nie ma możliwości podłączenia karty pamięci, za to jest 16 GB w środku, więc telefon od biedy może służyć jako pendrive. Obraz na ekraniku jest całkiem ładny, a że to jest OLED, to może wyświetlać godzinę i inne rzeczy cały czas.  Jeżeli potrzebujesz Androida to wybierz coś innego, ale jeśli potrzebujesz cech wymienionych wyżej, to alternatywy nie znajdziesz. Chciałbym się tak zestarzeć...

Ocena: 3/5