Бальшавізм, які М. Здзяхоўскі, як і яго сябры па перапісцы — рускія філосафы, разглядаў эсхаталагічна, — гэта шлях да таталітарнага адмаўлення індывідуальнасці і духоўнасці чалавека. У выніку дэхрысціянізаваны чалавек, вызвалены ад усіх повязяў нязменна паглыбляецца ў матэрыялізм. Увесь яго свет зводзіцца да прадукцыі, і, тут аўтар згодзен з Рэйнальдам ды Ферэра(руск.) бел., homo oeconomicus ператвараецца ў чалавека-машыну, інструмент прадукцыйнасці. Адзіна мажлівая ў эмансіпаваным свеце вера ў прагрэс, цывілізацыя машынаў ператварае чалавека ў аўтамат, складнік калектыву, без індывідуальнасці, без душы. Шмат разоў М. Здзяхоўскі ў сваіх творах паўтарае думку аб «падлейшай» канцэпцыі, якая канчаткова знаходзіць свае ўвасабленне ў ідэях бальшавізму, па «акалечванню», «бэсціялізацыі» сутнасці чалавека. «Ганарымся з трыўмфаў генія ведаў і тэхнікі над знешнім светам, але, ў рэальнасці, ніколі яшчэ знешні свет не меў такой як зараз ўлады над душой чалавека. Столькі кажам сення аб сучаснай духоўнай культуры, але культуру атаясамліваем з навуковымі ведамі, але як жа яны далекія адзін ад аднаго!..».