«Պրյաժկոյի ու Վոլկոստրելով տամդեմի հիմնական արժանիքն այն է, որ նրանց ներկայացումներն անսպասելի ուժով ու օրգանապես համատեղում են ժամանակակից թատրոնի էության արտացոլումն ու ժամանակակից մարդու ներքին մենախոսությունը: Ի՞նչ է տալիս ինձ այս ներկայացումը: Այն ինձ անգամ իրավունք է տալիս բեմադրել սեփական ներկայացումը, նույնքան պարզ, առանց հոնորարների ու չինովնիկների ցուցումների: Եթե կցանկանաք, սա յուրօրինակ արթ-թերապիա է, ես այլևս չեմ ամաչում դրա մասին խոսել: Ներկայացումն ինձ մոռացված ճշմարտություն է հիշեցնում այն մասին, որ անգամ մի այնպիսի անպիտանը, ինչպիսին ես եմ, իր էությամբ ազատ է»: Անդրեյ Պրոնին, 2012: