विधिको विधान कोइ जाण्णैन् । “म ताकन्छु मुणो बञ्चरो ताकन्छ घुणो” भण्णे उखानै जनी तिसा महान प्रतापी अजातशत्रु राजा उग्रसेनको चेलो कंश निको भयैन । कंशमी कुपुत्रमाइ हुने गुणहरु मात्तरै थ्ये । निको गुण भणेको एक् पनि नै थ्यो । उ कुपुत्र मात्र भयेन की , आफनोइ भयानक शत्रुको रुप लिबर आयो जेठो चेलो युबराज कंश । उ कसेरी आफनाई बाःउग्रसेन लाइ गद्दी बाटी उताद्दे रे आफुबस्ने भण्णे कुराको षडयन्त्र अरन् लाग्यो । कंशले, राजा उग्रसेनले थाहा नपाउने अरी आफु जसाइ आसुरी स्वभाब भएका शक्तिशाली मुल्यानको भौत ठूलो जमात बनायो । तिन् मुल्यानको सल्लाहबाटी शक्तिसंचय अरेका कंशले मौका पाएबर एक्कैफेरा प्रहार अद्दे सोचीबर आफनाइ बाःलाई कमजोर पाड्डे षडयन्त्र अरन्लाग्यो । उइले मथुरा राज्यको सुशासनमी कमी कमजोरी आएको, कपोल कल्पित झुटी कुरडि फैलायोे । यो मथुराबासी खिलाइ दुर्भाग्य थ्यो । कुनै कुराको कमी नभएको बाह्य आव्रmमण बाटी पनि सुरक्षित मथुराराज्य आन्तरिक षडयन्त्रमी फसिसक्या थ्यो । बाइरी राज्य बाटी त क्यै खतरा थियैन । खतरा त भितरै बाटी हुन् लाग्यो । त्यै षडयन्त्रको चाल राजा उग्रसेनले पाए पिछ्यारी राजा रे युवराज कंश बीच तिक्तता झन्–झन् बड्डै गयो । ऊ हरेक कुरामी राजालाइ असहयोग मात्तरै अरन्लाग्यो ।