Тавдугаар сарын сүүлчээр бид Гань-сугийн уулархаг мужаас гарч, Алашаагийн цөлийн хаяанд тулж очив. Одоо бидний өмнө хязгааргүй их тэнгис мэт сул элс цэлийж байсан бөгөөд энэхүү үхмэл хаант улс руу жаахан эмээнгүйхэн хөл тавилаа. Газарчин хөлслөх мөнгөгүйн улмаас аян замын бүхий л хүнд хүчир, санаанд оромгүй явдалтай учрах эрсдэлийг өөрсөд дээрээ хүлээн газарчингүй явах болов. Түүнээс гадна ноднин жил тангудуудын цувааг даган явахдаа миний бие замын зүг чиг, зарим нэг онцлох тэмдгийг сэмхэн, ихэвчлэн таамгаар тэмдэглэж авсан байлаа. Аян замын ийм тэмдэглэл, мэдээжийн хэрэг, тун ч найдваргүй боловч одоо энэ говь цөлд бидний цорын ганц зам заагч болж өгсөн билээ. Дажинаас Дынь-юань-ин хот хүрэхэд бид 15 хоног зарцуулж, энэ хүчир хүнд замыг мэнд туулав. Зөвхөн ганц удаа л их цөлд төөрөх дөхсөн нь 6-р сарын 9-ний өдөр Сариг долоон нуур, Сангийн далайн худаг хоёрын хооронд болсон хэрэг байв. Сариг долоон нуураас өглөө эрт хөдөлж эхлээд нуранги цулгуй элсэн дундуур хэдэн бээр явсны эцэст удахгүй хоёр салаалсан нэгэн зам эхэлж байгаа шавар хавтгай руу гарлаа. Ноднин явахдаа бид энэ газрыг шөнө дайрч өнгөрсөн ч зам салаалж байгааг анзаараагүй учир одоо аль замаар нь явахаа таамгаар сонгох хэрэгтэй болов. Энэ хоёр зам маш хурц өнцгөөр салаалсан учир бүр ч хүндрүүлж байсан юм. Замын эхний салаа арай тод, илүү элэгдсэн байсан учир үүнийг сонгож явахаар би шийдсэн нь алдаа боллоо.