Njonken syn priveepraktyk wurke Hoffmann yn in earmeklinyk en ek dosearre er anatomy. Dêr koed er syn gesin mar kwealk mei bedrippe, dat doe't yn 1851 in freon fan him mei pinsjoen gie en der sadwaande in doktersposysje frijkaam yn it pleatslike psychiatrysk sikehûs, wie hy der as de roeken by om 'e fakatuere te ferfoljen. Hy wist doe noch net folle fan psychiatry ôf, mar sette him derta om dat te feroarjen. Ut syn lettere, kundige publikaasjes op dat mêd docht bliken dat him dat slagge wêze moat. Hoffmann wie in humaan dokter, dy't út en tenei besocht om it lot fan syn pasjinten sa draachlik mooglik te meitsjen. Ek wied er in útsprutsen skeptikus; yn syn beropsmjittige geskriften lûkt er kear op kear yn twifel oft syn behanneling wol ferantwurdlik is foar it opbetterjen fan in pasjint. Njonken syn medysk wurk stiek er ek in protte enerzjy yn 'e kampanje foar in nij, modern psychiatrysk sikehûs mei tunen deromhinne. Yn dy kwestje krige er úteinlik syn sin.