Триои фортепианоӣ (скрипка, виолончел, фортепиано) аввалин таҷрибаи ӯ дар мусиқии камеравӣ-созӣ (1965) гардид. Сипас дар жанри камеравӣ Квартети созии чорқисма ва силсилаи пйесаҳо барои скрипка ва фортепиано (1972) эҷод гардиданд. Бо асари «Ду ҳаккокӣ» барои оркестри созӣ (1967) эҷодиёти симфонии ӯ оғоз меёбад, ки минбаъд дар Симфониетта барои оркестри созӣ (1974 – 1975) бо шавқ идома ёфтааст. Дар жанри мусиқии хорӣ такмили сурудҳои помирӣ барои хор a’capella ҷолиб мебошанд, аз ҷумла ду такмил барои хори занона «Парии хушнуд» ва «То кай?», Кантата барои хори бачагона ва оркестри камеравӣ ба шеъри М.Миршакар иборат аз панҷ қисм: «Киштичаи ман», «Шукуфон бош, лола», «Оби болаззат», «Алла» ва диг. бо воридшавии нозукона ба дунёи маънавии кӯдак фарќ мекунанд. Аз «Се деворнигораи помирӣ» барои скрипка ва фортепиано (1977) насими шаҳомати салобатноки кишвари кӯҳсор мевазад.