רבי דוד (בהרה""ח ר' שלמה) לעלאווער (ה'תק""ו - ז' שבט ה'תקע""ד) איז געווען א תלמיד מובהק פונעם רבי ר' אלימלך מליזענסק, און נאכדעם פון דעם חוזה פון לובלין. אין זיינע יונגע יארן האט ער זיך נוהג געווען מיט שווערע תעניתים וסיגופים. ער האט מקרב געווען א סך מענטשן צו תורה וחסידות, און ער איז געווען באוואוסט מיט זיין אהבת ישראל, אלעמאהל מלמד זכות געווען אויף אידן. אלע צדיקי הדור האבן אים שטארק מחשיב געווען. דער הייליגע צאנזער רב זצוק""ל האט זיך אויסגעדרוקט אויף רבי דוד'ל מיט גרויס הערצה און חשיבות, און ער האט געזאגט אז ""ללוב"" – מיינט ל""ו ל""ב, מיינענדיג אז ער האט א ריכטיגע הארץ פאר דעם אויבערשטן, און פאר יודענ'ס וועגן. דער תפארת שלמה (רמזי פורים) ברענגט אז רבי דוד'ל לעלובער ז""ל האט זיך אויסגעדריקט מיט ווייטאג, ""ווי קענט איר זאגן אז איך בין א צדיק הדור, אויב איך פיהל נאך א גרעסערע ליבשאפט צו מיינע קינדער ווי צו אנדערע אידן..."".