Í fimta ørindi traðkar eg-persónurin fram, sum frásøgufólk. Við at siga “tú og eg”, setur hann seg sjálvan og Escuan í sama bát sum lesaran, og lesarin knýtir seg beinan vegin tættari, tí at hann fær eina heimliga kenslu av at vera í parti við onkrum um eitt felags áhugamál: Tú og eg – vit bæði. Í og við at eg-persónurin traðkar fram við sínum subjektiva hugburði, kemur boðskapurin hjá yrkjarunum til lesaran fram á borðið: