ผมรู้สึกในสิ่งนี้มาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง...วันที่น่าเบื่อหน่ายของนักศึกษาวิศวะปีหนึ่งอย่างผมครับ ...ผมชื่อ ""ต้น"" ไม่ทราบว่าจะทำอะไรให้ตัวเองหายเบื่อมากไปกว่าหาความสุขตามหอภาพยนตร์ หรือโรงหนัง วันนั้นมีนิทรรศการ ""หนังไทยในอดีต"" ขณะกำลังเพลินๆอยู่กับบอร์ดต่างๆพอเห็นภาพใบปิดเรียงกันเป็นแถบ ผมมีความรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าๆ หรือใครสักคนที่เคยผูกพันกันมานานมากแล้ว และยิ่งกว่านั้นภาพของหนังยังทำให้ผมคิดถึงตอนตัวเองยังเป็นเด็กเล็กๆ ""พี่เต้ย"" พี่ชายของผมเค้าเรียกผมติดปากว่า ""ไอ้ตัวเล็ก"" ไอ้ตัวเล็กมีความสุขอยู่กับสมุดภาพที่พี่เต้ยขยันวาดเรียงแผ่นเป็นรูปตัวการ์ตูน ไอ้มดแดง กาโม่ ฯลฯ ต่างๆ นานา ให้น้อง ผมอยากให้วันเก่าๆ ย้อนกลับคืนมา...แต่เวลานี้ สิ่งที่ผมทำได้ก็เพียงส่งความคิดถึงให้พี่เต้ยทุกครั้งขณะดูหนังทุกเรื่อง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ""แผลเก่า"" หนังรักอมตะทำให้ผมพบกับ ""น้ำฝน"" แล้ววันแสนเซ็งของผมก็หวานชื่นเย็นฉ่ำขึ้นมาทันที ผมลืมความรู้สึกอย่างนี้มานานมากแล้ว วันนั้นผมพบทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่ ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสกว่าที่เคยเป็น