Middeleeuse dokumente meld dat keer op keer tydens oorstromings tienduisende mense verdrink en dat gebiede verlore gaan. Die huidige Dollard, Lauwerssee, die westelike Waddensee, die Suidersee, die Biesbosch, die Braakman en die Verdronke Lande van Suid-Beveland en van Saeftinghe het so ná rampe ontstaan. Aanvanklik het die oppervlakte van die land net kleiner geword. Die dieptepunt is ongeveer die jaar 1200 bereik. In die tweede helfte van die 12de eeu begin die bevolking te groei en daar ontstaan 'n geldekonomie wat investerings in waterbeheer moontlik maak. Die graaf van Holland kan in die 13de eeu waterskappe vestig. Hulle kry bevoegdhede om plaaslik besluite te neem om die water te beheer. Die waterskappe speel sedert hierdie tyd 'n groot rol in die land. Hulle begin om polders aan te lê, stukke land omring met 'n dyk waarbinne die watervlak gereël kan word. Stadig begin hulle verlore gebied terug te verower. Dié gebiede het gewoonlik hulle veen verloor en is nou kleigronde, wat baie vrugbaarder is. 'n Voorbeeld van herwonne gebied is Rotta, 'n nedersetting aan die rivier Rotte wat ontstaan het in die 10de eeu, maar wat verdrink het in die 11de. Ongeveer 1250 word die rivier weer afgesluit met 'n dam en ontstaan op die plek die stad Rotterdam