На 30 јануари 1933 година, Адолф Хитлер станал канцелар на Германија, што според историчарите се смета за почеток на Нацистичка Германија. Веднаш откако ја преземал функцијата Хитлер започнал да ја проширува моќта и да ја менува суштината на канцеларството. По само два месеци на функцијата и по палењето на зградата на Рајхстагот, парламентот го донел Законот за овластување (Ermächtigungsgesetz), кој на царскиот канцелар му дал право да донесува закони во период од четири години — канцеларот можел да донесе закон без да соработува со парламентот. Моќта на канцеларот продолжила да расте откако во август 1934 година починал тогашниот актуелен претседател Паул фон Хинденбург. Хитлер го искористил Законот за овластување за да ја спои функцијата на царскиот канцелар со онаа на претседателот во нова функција Фирер; иако функциите биле споени, Хитлер продолжил да се нарекува како „Фирер и царски канцелар“ (Führer und Reichskanzler) укажувајќи дека претседателот на државата и на претседателот на владата биле сè уште одвоени, иако се извршувани од ист човек. Оваа поделба станала уште поочигледна во април 1945 година, кога Хитлер наредил по неговата смрт функцијата на Фирер да биде укината и да се постави нов претседател и канцелар. На 30 април 1945 година, Хитлер извршил самоубиство и во краток период на местото канцелар бил наследен од Јозеф Гебелс, според тестаментот на Хитлер. По самоубиството на Гебелс, контролата на моќ преминала на големиот адмирал Карл Дениц како претседател на Германија. Дениц го назначил независниот конзервативец, грофот Шверин фон Крозиг, како претседател на владата со титула „водечки министер“. Дениц и Шверин фон Крозик преговарале за предавање со сојузниците од Втората светска војна.