Најголемата вредност на расказот е токму постепеното развивање на фантастичните елементи, т.е. во постапката со која авторот внесува еден по еден нестварен елемент и така незабележливо ја напушта реалноста, предизвикувајќи неспособност на читателот да подвлече прецизна линија меѓу стварниот материјал од којшто е составен амбиентот и општиот впечаток што тој го остава: впечатокот на натприродност. Од друга страна, во расказот е присутна остра разлика меѓу декорот и дејството: декорот е чисто материјален, опишан документарно, додека дејството постепено се развива во потполно фантазмагорична слика. Но, и дејството може да се набљудува како мозаик и е составено од различни можни состојби. Притоа, реалистичната обоеност на детаљите на декорот е толку силна, што дури и најчистиот фантастичен елемент во расказот, балот на стаорците, предизвикува неизвесност кај читателот дали правилно ја протолкувал сцената.