Jacinta ve o Santo Padre - Lucía así relata na súa Terceira Memoria: ""Un día, fomos pasar as horas da sesta para xunto do pozo de meus pais. Jacinta sentouse nas laxes do pozo; o Francisco, comigo, foi procurar o mel silvestre nas asubías dun asubiado dunha ribanceira que aí había. Pasado un pouco de tempo, Jacinta chama por min: – Non viches o Santo Padre? – Non! – Non sei como foi! Eu vin o Santo Padre nunha casa moi grande, de xeonllos, diante dunha mesa, coas mans na cara, a chorar. Fóra da casa estaba moita xente e uns lanzabanlle pedras, outros rogábanlle pragas e dicíanlle moitas palabras feas. Coitadiño do Santo Padre! Temos que pedir moito por El. Noutra ocasión, fomos para a Lapa do Cabeço. Chegados aí, prostrámonos por terra, a rezar as oracións do Anxo. Pasado algún tempo, Jacinta érguese e chama por min: – Non ves tanta estrada, tantos camiños e campos cheos de xente, a chorar con fame, e non ten nada para comer? E o Santo Padre nunha Igrexa, diante do Inmaculado Corazón de Maria, a rezar? E tanta xente a rezar con El?