Film je izuzetno dobro primljen od američkih kritičara, i danas se smatra jednim od prvih američkih filmova koji su se Holokaustom pokušali pozabaviti na eksplicitan način, odnosno prikazati ga iz perspektive jedne od njegovih žrtava. Sam Steiger ga je do kraja života navodio kao jedan od sebi najdražih filmova. Uticajna kritičarka Pauline Kael, je, međutim, film proglasila ""istrošenim"". Usprkos toga, danas se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja kako svog vremena, tako i u Lumetovoj filmografiji.