ল’ৰ্কাৰ প্ৰথম কাব্য সংকলন ‘লিব্ৰ’ ডে প’এমাছ’ খন প্ৰকাশ হয় ১৯২১ চনত। কিন্তু তেওঁৰ ২য় গ্ৰন্থ ‘ৰ’মানথেৰ গিটান’ (জিপচী বেলাড) ১৯২৮ চনত প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগেই তেওঁৰ যশস্যা সমগ্ৰ বিশ্বৰ স্পেনীচ ভাষিক লোকসকলৰ মাজত বিয়পি পৰে। তেওঁৰ এই কাব্য সংকলনখনৰ মাথো ৮ বছৰতে ৭ তা সংস্কৰণৰ পুণঃমুদ্ৰণ হোৱাতো সমগ্ৰ বিশ্বতে ল’ৰ্কাৰ কাব্যিক জনপ্ৰিয়তা প্ৰাপ্তিৰ এক সাক্ষী। স্পেইনৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ জীবন্ত চিত্ৰণ, লোক সংস্কৃতি, নিৰ্যাতিতৰ যন্ত্ৰণা, দূখীয়াৰ দূখ, এখন নতুন স্পেইনৰ সপোনবোৰে ল’ৰ্কাৰ বৈচিত্ৰময় গীতিধৰ্মী কবিতাবোৰক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ লগতে আন আন সমসাময়িক স্পেনীচ কবিসকলৰ পৰা ল’ৰ্কাৰ সৃষ্টিক সুস্পষ্টভাবে পৃথক কৰে। দক্ষ পিয়ান’বাদক ল’ৰ্কাৰ কবিতাবোৰ লাহে লাহে হৈ পৰিছিল স্পেইনৰ জনগনৰ চেতনাৰ প্ৰতীক যি প্ৰতক্ষ্যভাবে শংকিত কৰিছিল ফ্ৰাংক’ক। শিশুসুলভ ল’ৰ্কা কিন্তু এইবোৰ ভয়-সংশয়ৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি চিৰদিন ব্যস্ত হৈ আছিল কবিতা লিখা, ছবি অঁকা,আবৃত্তি কৰা, গীত গোৱা অথবা পিয়ান’ত বিথ’ফেনৰ সুৰৰ লহৰ তোলাত।