De 1898-1905 li vivis en Dresdeno, unue kiel instruisto de la Fähnrich-lernejo (por oficirecaspirantoj) kaj kiel bibliotekisto de la Sekundogenitur-biblioteko, poste kiel asistento de la Historia Muzeo. Intertempe estis eldonita kaj liaj unuaj rakontoj, romanoj, dramoj kaj poemoj, sed ankaŭ literaturhistoriaĵoj (Pseudoromantik, 1904; Kritische Studien über das Dresdner Hoftheater, 1904). En 1905 Krüger habilitiĝis ĉe la Teknika altlernejo de Hanovro, kie li deĵoris kiel privata docento, ekde 1909 kiel profesoro pri germana literaturhistorio. Li konatiĝis kun Wilhelm Raabe, kies biografion li skribis (Der junge Raabe, 1911; Wilhelm Raabe, 1941). En 1913 li retiriĝis el la ŝtataj profesioj por tute koncentriĝi pri verkistaj kaj politikaj ambicioj. En Dresdeno li estis farinta membro de Jungliberalen Reichsverein kaj de la Naciaj liberaluloj; en 1910 li vane kandidatis por deputiteco en la Reichstag. Post la militoservo li iĝis je la fino de 1918 membro de la Popolkomitato de Gotha, en 1919 demokratia deputito de la Parlamento de Vajmaro kaj en 1920 ŝtata konsilisto en la landa registaro de la nove fondita ŝtato Turingio, paralele ankaŭ komandanto de la polico. En 1921 li transprenis la estradon de la Landa biblioteko en Gotha, en 1928 de la Landa biblioteko de Altenburg. En 1934 li transloĝiĝis al Neudietendorf.