Mé toen wier 'n aarrug kwaed, in ie wild'n nie in 'uus komme. Toen hieng z'n vaeder nae buuten in smeekte'n 'm om binnen te kommen. Mè ie zeid;'n tehen z'n vaoder: Kiek 's, 'k waarke noe à zoovee jaer bieje, in aoltied ek naeje heluusterd in hedae wat ajje zei, in jei m'n nog nôôit 'n bokje heheve, om saemen mee m'n vrienden blieje te wezen. Mè noe at deze zeune gekommen is, die à z'n arfdêêl, dat à van joe afkomstig was, mee 'oeren ophemaekt eit, toen aaje v¿z'n 't mestkalf laete slachte. In ie zeid'n tehen z'n; M'n kind, jie bin aoltied bie m'n in aolles dat van mien is, is ok van joe. M'n moste daerom aerrug blieje weze, want je broer was astwaere dôôd, in is noe wì levend hôôre; in ie was verlore in is hevonde.