گاهی اوقات ادم چیزانی یی شنوه یا دینه که از اونه کله جا دود بولنده به! تی دیل خوایه سوکوت بوکونی اما نتنی تی تک و پهلو به حرف عیه! سابق برین بجارکاران وقتی خواستید خوشنه بج واوینید دره همسایه و دوستان و ... اوشانه یاور دادید. روز بعد هم هو طرف خودش شویی و خو دوستانه فرسه ایی . یی ته محیط سالیم و با صفا مین بجار کاره تمان کودید.تا یکی دوسال اول اینقلاب عه رسم نهبو تا اینکه بر اثر موهاجرت تعداد زیادی از روستایین و شروع جنگ و تشکیل بونگایان کاریابی کارگران روزمزده واسی و ... عه رسم و روسوم یی پچه کم رنگ بوست. اما بخشی از او رسوم هنوز که هنوزه باقی نهه . اوزمان رسم بو کارفرما خو کارگران قل ناهار دیی . یعنی غذایی که بین صوبحانه و ناهار و ناهار و عصرانه بو کارفرما وظیفه بو که اوشانه تهیه بکنه. بین ساعت 9 تا 10 هم چیی یا هندوانه و سیگار اماده کودی. الانم عه رسم نهه. اما نه انقدر مختصر!! بعضی از روستایان مین علاوه بر قل ناهار یعنی سردپلا و ماهی اشبل و اغوز ماغز و زرخ پیاز و.... ایته کوجه دانه بسته هم اونه کنار نهه؛ یه ته بسته تریاک به عه مجموعه اضافه بوستی البته به خواست کارگرن. پس هر صاب بجاری که تنستی عه بسته ی سیفارشی تهیه بوکونه که اونه کار پیش شویی اگر هم نتنستبی که اونه کار لنگ منستی!! وفور نعمت!!! بدونه انکه اشرف و غولام رضا و علیرضا یی در کار ببه.