ڈاکٹر۔ ونود دے تہذیبی مطالعہ دا اک اہم پاسار ایہہ اے کہ اسنے سبھیاچار دے انتظام دی اصولی وکھرتا، اسدے تجزیہ، نیچر، مقصد اتے روپانترن دے عمل نوں واضع کیتا اے۔ اسدی اصول فکر دی وکھرتا ایہہ اے کہ اوہ بے لوڑیاں نظریاتی بحثاں وچّ پین دی بجائ سبھیاچار دی ہوند تکنیک بارے اپنیاں تارکک دھارناواں پیش کرن نوں ودھیرے ترجیح دندا اے۔ اس مطابق سبھیاچار کوئی الوکک جاں ما بعد طبیعاتی ورتارا جاں سرجنا نہیں، سگوں ایہہ سماجی انسانی سرجنا اے۔ لمبے اتہاس وچّ انسان اسنوں سرجدا تے بدلدا آیا اے۔ اسدی واضع دھارنا اے کہ “انسان سنسکرتی دا سرجن ہار وی اے تے بھوگنہار وی۔ پر گٹھ سماج وچّ سرجدا کوئی ہور اے تے بھوگدا کوئی ہور۔” ڈاکٹر۔ ونود دی اس دھارنا دی سوخم پرط ایہہ اے کہ سمچا سبھیاچار بھاویں انسانی دی سرجنا اے۔ پر ہریک انسان دی سرجنا وی نہیں سگوں جماعتی سماج وچّ بھارو تے تکڑے طبعہ دی نیتی، لوڑ اتے ہتپورتی دے گنجھل دار عمل دا پرگٹاوا اے۔ ‘سنسکرتی اتے پنجابی سنسکرتی` کتاب وچّ ڈاکٹر۔ ونود نے اپنے مطالعہ دا مکھ فوکس اس تہذیبی مورت نوں ہی بنایا اے جس وچّ اسنے پنجابی تہذیبی اتہاسی ترقی، خاصکر برطانوی سامراج دے قبضے توں اتپن دور توں لے کے اجوکے تہذیبی پڑائ تکّ نوں خاص طور `تے مطالعہ موضوع کیتا اے۔ ‘سنسکرتی اتے مات-بھاشا` نامی مضمون وچّ اسنے سبھیاچار اتے ماں بولی دے ڈونگھے اتے دولے سرجناتمک سنبندہاں دی لوء وچّ پنجابی بولی دی بدحالی نوں ابھاریا اے اتے پنجابی دی ماں بولی وجوں بہتری لئی سجھاء دتے ہن۔