Аравдугаар сарын 15 – ны өглөө бид Дынь-юань-инийг орхин Хаалган руу буцахаар мордлоо. Явахынхаа өмнөх үдшийг бид анд найз Гэгээн, Сия хоёрынд өнгөрүүлсэн бөгөөд тэд үнэхээр гунигтайгаар биднээс салахдаа аль болох түргэн буцаж ирэхийг хүсэж байв. Бид тэдэнд гэрэл зургаа бэлэглэж, Алашаад биднийг угтсан халуун дулаан хүлээн авалтыг хэзээ ч мартахгүй гэдгээ итгүүлэхийг хичээлээ. Биднийг яг хөдөлж байхад Цорж лам бас нэг түшмэл ирж вангийн хөвгүүдийн үдэлтийн ерөөлийг уламжлахын хамт биднийг хотын гадна хүртэл үдэв. Дынь-юань-инээс (Монголын нутгаар) Хаалган хүртэлх 1200 бээр зайг зогсолтгүй туулах ёстой учир энэ удаа биднийг маш холын хүнд бэрх зам хүлээж байлаа. Гэтэл энэ үед Монголд ноёрхдог хүйтэн жавар, хүчит салхийг дагуулсан өвөл цаг хаяанд ирчихээд байв. Эцэст нь бас нэг таагүй явдал болсон нь миний хамтрагч Михайл Александрович Пыльцов Дыньюань- инээс гараад нэг их удалгүй хижиг өвчнөөс үүдэлтэй халуунд маш хүчтэй нэрвэгдсэн учир бид Алашаагийн хойд хязгаарын Хар морьтын булаг гэдэг газар есөн хоног сул зогсоход хүрлээ. Хэдийгээр бидэнд зарим эм байсан ч би анагаах ухааны мэдлэггүй учир хэрхэн зөв хэрэглэхээ мэдэхгүйгээс миний хамтрагчид эмнэлгийн тусламж үзүүлэх боломжгүй болж, байдал үлэмж аюултай болоод байв. Аз болоход залуу бие цогцос нь ялж, Михайл Александрович хэдийгээр ямар ч тэнхээгүй боловч морин дээр тогтоод явахтайгаа болсон билээ. Тэгэхдээ л түүний бие сайнгүй байсан учир үе үе ухаан алдан унаж байлаа. Хэдий тийм боловч бид өдөр алгасалгүй нүүж, нар мандахаас авахуулан жаргах хүртэл нь явна. Шар мөрний зүүн эрэг хавийн төрх байдал, түүний хөндийг хүрээлэн эмжсэн уул нуруутай танилцахыг эрмэлзэн Алашаатай залгаа орших уруд нарын газар нутгаар дайрч явахаар би шийдсэн байлаа. Алашаагийн хойд нутагт, Дынь-юань-инээс 100 бээрийн зайд орших, монголчуудын Жартай давс хэмээх давсан хурдаст асар том нуурт бид хүрэв.