Главното откритие за Фелини, по неговиот неореалистички период (1950-1959) било запознавањето со творештвото на Карл Јунг. Имено, по средбата со психоаналитичарот д-р Ернст Бернхард во почетокот на 1960-те години, Фелини ја прочитал автобиографија на Јунг ""Спомени, соништа, прикази"". Бернхард, исто така, му предложил на Фелини да води запис за своите соништа. Тоа означило пресвртницата во неговата работа и тој го напуштил неореализмот, свртувајќи се кон режија која е “поврзана со сон"". Како последица на идеите на Јунг настанале филмовите на Фелини: ""8 ½"" (1963), ""Јулија и духовите"" (1965), ""Сатирикон"" (1969), ""Казанова"" (1976), и ""Градот на жените"" (1980).