আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ উপৰি এই সময়ছোৱাত আৰু কেইবাগৰাকীও অসমীয়া লেখকে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢাইছে। তেওঁলোকৰ ভিতৰত পূৰ্ণানন্দ শৰ্মা, দয়াৰাম চেতিয়া, বলৰাম ফুকন, কিনাৰাম সত্ৰিয়া, যজ্ঞৰাম দেওধাই বৰুৱা, কাতিৰাম গোঁহাই, জাতিৰাম গোহাঁই, ধৰ্মকান্ত গোহাঁই আদি অন্যতম। তেওঁলোকৰ কেইবাজনেও অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰথ প্ৰদৰ্শক স্বৰূপ। অৰুনোদইৰ পাতত প্ৰকাশিত এইলানি কাবিতাৰ পৰাই অসমীয়া কবিতাই এক নতুন দিশলৈ গতি কৰে। গুণগত দিশত উৎকৃষ্টতম নহ’লেও, সাহিত্যিক মূল্যৰ দিশৰ পৰা অৰুনোদইৰ কবিতাৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। পুৰণি কাব্যৰ ধৰ্মীয় বিষয়বস্তুৰ পৰা আঁতৰি আহি কানিৰ অপকাৰিতা বা কলিকতাৰ বিৱৰণৰ দৰে বিষয় কবিতাত প্ৰকাশ হোৱাটো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা। কিনাৰাম সত্ৰিয়াই ‘কলিকতাৰ সুখিয়াতি’ত লিখিছে- কল্কতা নগৰ জেই জন দেখা নাই ম্ৰিতিকাৰ কলচিতে আচই লুকাই; জেই জন দেখি আচে কল্কতা ভুৱন চকুদ্বাৰা কৰিলেক অম্ৰিত ভোজন। দয়াৰাম চেতিয়াই তেওঁৰ ‘চপাখানাৰ বিৱৰণ’ত আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ মুদ্ৰণ যন্ত্ৰও কবিতাৰ বিষয় হিচাপে স্বীকৃতি দিছে।