Ang Erhua (pinapayak na Intsik: 儿化; tradisyonal na Intsik: 兒化; pinyin: érhuà), na tinatawag ding erhuayin (pinapayak na Intsik: 儿化音; tradisyonal na Intsik: 兒化音; pinyin: érhuàyīn), ay tumutukoy sa prosesong ponolohiko na idinadagdag ang tunog na ""ér"" (儿, nakasalin sa IPA bilang [ɚ]) sa pantig ng Tsinong Mandarin. Ito ang pinaka-pangkaraniwan sa pananalita ng Hilagang Tsina, lalo na sa wikaing Beijing, bilang isang diminutibong hulapi para sa mga pangngalan, baga ma't ginagamit din ito ng ibang diyalekto para sa iba pang gamit na pambalarila. Ang Pamantayang Tsino, na ginagamit sa mga isina-plakang pang-edukasyon at pagsusulit na ginawa ng pamahalaan ay itinatampok ang erhua sa ilang punto, katulad ng 哪儿 nǎr (""saan""), 一点儿 yìdiǎnr (""isang munti""), at 好玩儿 hǎowánr (""kasayahan""). Mayroong higit na malawakang paggamit ng erhua ang mga kolokyal na pananalita sa maraming wikaing panghilaga kaysa sa isina-pamantayang wika. Mayroon din namang erhua ang mga wikain ng Mandarin sa timog-kanluran katulad ng sa Chongqing at Chengdu. Sa kasalungatan, karamihan sa mga Tsinong nasa timog na gumagamit ng mga wikaing di-Mandarin ay nahihirapang bigkasin ang naturang tunog, o higit na pinipili nila na huwag na lang iyon bigkasin, at kadalasang iniiwasan ang mga katagang mayroong erhua kapag sinasalita ang Pamantayang Tsino (ang Mandarin); halimbawa, maaaring palitan ang tatlong halimbawang nakatala sa itaas ng mga singkahulugan na 哪里 nǎlǐ, 一点 yìdiǎn, at 好玩 hǎowán.