Карані нацыяналізму аўтар бачыць у Рэфармацыі. Менавіта ў тыя часы быў знішчаны і разрушаны хрысціянскі ўніверсалізм, што ўвасабляўся ў ідэях Папства ці Імперыі, на карысць пашырэння культа дзяржавы, як найвышэйшай святыні. Пасля 1848 года былі канчаткова забытыя мары пра ўсеагульную гармонію народаў. Ім на змену прыйшла канцэпцыя народа-дзяржавы, паводле якой галоўная мэта кожнага народа — гэта вызваленне з-пад любога панавання ці апекі і здабыцце ўласнай дзяржавы. Аднак, нацыяналізму мала пабудовы дзяржавы, і ен хутка выходзіць за натуральныя межы, што, як адзначае аўтар, з'ява больш чым рэдкая сама па сабе. Нацыяналізм імкнецца да пашырэння дзяржаўнай прасторы ў імя розных палітычных, стратэгічных ці эканамічных мэтаў, што ў выніку і прывяло вялікія дзяржавы да страшэннай сусветнай вайны.