Алочабофӣ (порсӣ: الاچبافی ) – истеҳсоли алоча дар бисёр шаҳрҳои тоҷикнишини Осиёи Марказӣ маъмул буд. Аз ҷумла, дар Хуҷанд, Самарқанд, Бухоро, Ҳисор (Қаратоғ), Кӯлоб ва дигар шаҳрҳо анвои гуногуни алоча мебофтанд. Дар ҷараёни кори алочабофӣ ҳам занону ҳам мардон иштирок мекарданд. Кори асосиро мардҳо иҷро карда, занҳо ба онҳо дар ресмон ресидан, пилла кушодан ва нахро ба найча печонидан ёрӣ мерасониданд. Алочаи ҳисорӣ аввалҳо тангбар бофта мешудааст. Дар охири а. 19 бари он аз «чор ангушту чоряк» (26-27 см) то 56-58 см васеъ карда шуд, ки онро мардуми маҳаллӣ «олчинбар» («оршинбар») меномиданд. Дарозии ин гуна алочаро 12,5 оршин (8,8 м) чен карда мебуриданд, ки он «як лўла» ном дошт. Аз он як ҷомаи мардона ва ё як куртаи занона дўхтан мумкин буд. Баъзан нақши алочаро бо ду рахи барашон якхелаи гуногунранг зинат медоданд. Масалан, як рахро сурх, дигарашро сафед, зард ё ягон ранги дигар мекарданд. Аз ин навъ алоча маъмулан ҷомаҳои занонаву мардона медўхтанд. Алочае, ки аз ресмонҳои дуруштнах бофта шуда буд, пуди он дар байни асоси матоъ намоён мешуд ва ба матоъ тобишу ҷилои махсус медод. Устоҳо инро усулро моҳирона истифода бурда, матоъро ҷилодору хушнамуд месохтанд. Чунки бо роҳи рангкунӣ чунин тобиш ба вуҷуд намеомад. Чунончӣ, дар матоъи асосаш бунафшранг пуди кабуди осмониро мегузоштанд, ки дар натиҷа алочаи кабуднамо истеҳсол мешуд. Дар алочабофӣ аз усули абрбандӣ низ истифода мешуд.