Sa i përket ""ausbaut"" (përmirësimi sociolinguistik drejt një gjuhe autonome standarde), treguesi më i fortë i autonomisë është ekzistenca e një sistemi të veçantë shkrimi, alfabeti arvanitik me bazë në Greqi. Një sistem shumë i ngjashëm ishte më parë në përdorim edhe nga folësit e tjerë shqiptarë të Toskëve në mes shekullit XVI dhe XVIII. Sidoqoftë, ky dorëshkrim përdoret shumë rrallë në praktikë sot, pasi Arvanishtja është pothuajse ekskluzivisht një gjuhë e folur e kufizuar në sferën private. Ka edhe disa mosmarrëveshje mes arvanitasve (si me arumunët) në lidhje me atë nëse alfabeti latin duhet të përdoret për të shkruar gjuhën e tyre. Arvanishtja e folur është shumë e larmishme brenda nën-dialekteve dhe nuk ka standardizim të mëtejshëm drejt një Arvanishte standarde (të folur ose të shkruar). Në të njëjtën kohë, arvanitët nuk e përdorin gjuhën standarde si gjuhë standarde, pasi ato zakonisht nuk janë të shkolluar në ortografinë standarde latine, dhe nuk raportohen të përdorin mediat e folura në gjuhën shqipe standarde. Në këtë kuptim, atëherë, Arvanishtja nuk është funksionalisht e varur nga Standardi Shqiptar si një dachsprache (""gjuha e çatisë""), në mënyrën si zakonisht janë dialektet e një gjuhe kombëtare brenda të njëjtit vend.