ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਮ ਆਧਾਰਿਤ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੀਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਨਿਸ਼ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ, ਸਖ਼ਤ, ਨੁਸਖਾ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਡੂੰਘੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਲਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਉਮਰ ਵੱਧ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜਾਬ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰ ਉੱਤੇ ਧੱਬੇ ਜਾਂ ਦਾਣੇ ਪੈ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਐਚਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ (ਫਾਉਲ - ਬਾਇਟਿੰਗ) ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਟਾਈ (ਬਾਇਟਿੰਗ) ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਐਚਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੇਰਵੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਐੱਨਗਰੇਵਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਰੇਦਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਲੋਟ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।