“سکي پيا کي ملين ته چئجان چاندني تو سوا نه ٿيندي”. پرين ڏانهن اهو نياپو ته شاعر لکت جي صورت ۾ ڪتاب جي ورقن ۾ بند ڪري ڇڏيو. پر صادق ان کي پنهنجي آواز ذريعي جنهن سوز سان پرينءَ تائين پهچايو ته ان ضرور پرين جي دل کي موهي وڌو هوندو. هر قوم جي موسيقي جو انداز پنهنجو هوندو آهي. ساز ۽ سريلي آواز کي ڪڏهن به ترجمو ڪري نه ٿو سگهجي، ان کي فقط دل سان سمجهي سگهجي ٿو. ان ۾ دماغ جو گهٽ واسطو هوندو آهي. فنڪار ڪهڙي به ٻولي ۾ ڳائيندو هجي، ٻڌندڙ ڀلي سندس ٻولي نه به سمجهندو هجي. پوءَ به سر ۽ ساز سندن اندر کي ضرور موهيندو آهي. ٻولي بدران سر جا ورلاپ دل پاڻ ئي سمجهي ويندي آهي. جڏهن صادق سنڌ کان ٻاهر اهڙي هنڌ ڳائيندو هو، جتي سنڌي نه سمجهندڙ موجود هوندا هئا، پر پوءِ به اهي سندس راڳ تي جهومندا هئا. ٻولي نه سمجهندي به سندن دل اهو سمجهي وٺندي هئي ته فنڪار سندن اندر جي ترجماني ڪري پيو. ڇاڪاڻ ته فن ۽ موسيقي ڪنهن ٻولي جي محتاج نه هوندي آهي. صادق فقير جو فن سرحدن جو محتاج نه هيو. مٺيءَ جي مٽي مان ڳوهيل ماڻهو جو من نه فقط سنڌ جي درد جو ترجمان هيو، پر سندس نياپو انهن مڙني جڳ جهان جي ماڻهن لاءِ هيو، جيڪي درد، وڇوڙي ۽ ناانصافين جي ساڳي ڪيفيت مان گذري رهيا هيا ۽ آهن. صادق جو آواز سڀني عقيدن کان مٿانهون هو ۽ هن جو آواز سنڌ جو سڏ هوندو هئو. جنهن جو پڙاڏو سڄي سنڌ بڻجندي هئي.