Laeter in ’63 hadden m’n twee huusjes aan de Ouwe Nieuwelandse weg, das tussen Toppershoedje en het Flaauwe werk, op die haogte. ‘k Zae ’t mar voor de Ouddurpers hier. Niet op ‘t Prinsenhof mar langs de weg. Daer neffen was zo’n ouwerwets steetje. Een lapje luchte grond tussen drie van die hoagten, een huusje, een blommentuuntje, moestuun, en een geitje. Breen hieten die mensen, Mina en Eeuwit, in de dochters hieten Krientje en Sjaan. Mar ze zeië geen Krientje, mar Krienie, die leste lettergreep most je inslikke. Dus mun leerden d’r ampersant oak wat ouddurps van. Goa je nae strange? zee Mina dan, ammen naer strand ginge. ’t Waere aerdige mensen, oaltied stonge ze klaer. Ammen ankwamme mit Paesen gieng mien moeder altied eerst naer Breen, die maensen pasten oak zo’n beetje op dat huusje in ze haelde d’r wat groente.