න්‍යායාත්මකව, අධිරාජයාගේ බලය සීමා රහිත විය. නමුත් හන් රාජවංශ යුගයේ පවා, ඔහු විධායක බලය සිවිල් නිලධාරීන් සමග බෙදාගෙන ඇති අතර, සාමාන්‍යයෙන් සිය තීරණ සඳහා පාදක කරගත්තේ සිය අමාත්‍යවරුන්ගේ උපදෙස් සහ නිල එකඟත්වයන් ය. සොං රාජවංශ සමයේ, ජාතික විභාග ක්‍රමය (සිවිල් සේවා විභාගය) මගින් නිර්ණය කළ විද්වත්-නිලධාරීන් සිය නිලධාරී මණ්ඩලයට පත් කරගැනිණි. මාලිග විභාගයෙන් (අධිරාජ්‍යයේ ඉහළම මට්ටමේ විභාගය) සමත්වූවන් ඍජුවම අධිරාජයා විසින් ඉහළම මධ්‍යම රජයේ පදවිවලට පත්කරන ලදී. සාමාන්‍ය වැසියන් සේම, මෙම ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීනට ද අධිරජුගේ නියෝගයන්ට අවනත වීමට සිදුවූ අතර, නැතහොත් දඬුවම් පැමිනවිණි. කෙසේනමුත්, ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් අධිරාජයාගේ ප්‍රතිපත්තිවලට අභියෝග කොට ඔහුට බාධා පැමිණවූයේ සිය විද්වත් වංශාධිපති පන්තියේ කොන්ෆියුසියානු අගයයන් පිළිබඳ සිහි ගන්වමිනි.