Van de Byzantijnse periode het begin van de 19e eeuw stond er een koepelachtige structuur op vier zuilen boven het Graf van Rachel. Die eerste structuur werd opgericht omstreeks 1543. Opper-rabbijn Yeshyaha Horowitz verkreeg in 1622 toestemming om tussen de vier zuilen een gesloten kamer te bouwen zodat de Joden bij hun bezoek aan de tombe konden bidden en studeren. Het was Sir Moses Montefiori die in 1841 de Tombe renoveerde en er een kamer aan toevoegde zodat de pelgrims er konden schuilen onder alle weersomstandigheden. In 1845 liet Montefiori het gebouw andermaal grondig opknappen. In 1865 werd in de tuin van de tombe een waterbron aangeboord, om de bezoekers en bedevaarders te voorzien van water. Na de onafhankelijkheid van Israël op 14 mei 1948 was Rachels Graf tot aan 1967 niet meer bereikbaar voor de Israëlische Joden. Arabieren legden aan drie zijden een Islamitische begraafplaats aan. In 1967 wordt de Westoever door Israel veroverd. Als gevolg van vandalisme en aanvallen wordt de Israelische aanwezigheid nabij de tombe versterkt. Tussen 1998 en 2000 wordt rondom de Tombe een kogelvrij gebouw opgetrokken op bevel van de Israëlische regering om de Tombe te beschermen tegen terreuraanvallen. In oktober 2000 wordt het vuur geopende op Joodse burgers die het graf wilde bezoeken en Israëlische soldaten die Rachel’s Tombe bewaakten. Het gebied werd tijdelijk verboden gebied voor publiek. Een jaar later (28 december 2000) werd het graf weer toegankelijk gemaakt na een reeks verdedigingswerken. Dan wordt ook begonnen met de bouw van de Veiligheidsmuur tussen Israel en de Westoever. De veiligheidsmuur maakt zelfs een ‘ommetje’ van 1,2 kilometer lengte om het graf te beschermen.