Die praktyk is reeds in die 5de-eeuse Bisantynse Ryk erken, en is moontlik in die 14de eeu wyd in Moskowië oorgeneem. Die ""dwaasheid"" van dié mense was dubbelsinnig, en kon werklik of geveins gewees het. Daar is geglo hulle kry goddelike inspirasie en mag dus goed sê wat ander nie mag nie – gewoonlik in die vorm van indirekte sinspelings en gelykenisse. Hulle het ’n spesifieke status by die tsaars gehad: as iemand wat nie onderworpe is aan aardse beheer of oordeel nie.