Nun appena nizziau a pircipiri li tinsioni via via criscenti ô nternu dâ corti ducali di Weimar, Bach nizziau di novu a circari un travagghiu cchiù stàbbili, cumpatìbbili chî sô ntiressi musicali. 'N siquutu ô bruscu ditiriuràrisi dî rapporti cû Duca, Wilhelm Ernst, ca lu fici addirittura mpriggiunari pi quarchi jornu, ntô dicèmmiru di lu 1717, Bach si trasfirìu â corti di lu prìncipi Leopold d'Anhalt-Cöthen, unni pigghiau sirvizziu comu mastru di cappedda, o chiuttostu, diritturi di mùsica di càmmara. Siddu è puru veru ca lu prìncipi Leopold, iddu stissu musicista e granni stimaturi dû talentu di Bach, lu pajava bonu e ci garantìa na cunziddirèvuli tulliranza supra zoccu cumpunìa o sunava p'iddu, iddu era tuttavìa calvinista e nun tullirava mùsica elabburata ntâ sô fidi. Eccu quinni la natura siculari dâ majuri parti di l'òpiri di Bach 'n stu piriodu. Li Cuncerti branniburghisi, accussì comu tanta àutra mùsica strumintali, tra cui li suites) pi viulunceddu solo, li sunati e li partiti pi viulinu solo, e li ""suites"" p'urchestra sunnu fruttu di stu piriudu.