ئائىلىدە ۋە جەمئىيەتتە، قەلبىمىزنىڭ ئىچىدە ۋە تېشىدا ھوزۇرىمىزنى بۇزىدىغان ئامىللار ئايلىنىپلا يۈرىدۇ. ئۆزىمىز ۋە ئۆزگىلەر بىلەن مۇرەسسەلىشىپ ياشاش جەريانىدا زىددىيەت، سۈركىلىش ۋە ھەتتا جىدەللەردىن خالى بولالمايمىز. زارلىنىش، قاقشاش ۋە دەرت تۆكۈشلەردىن خالىراق بولسامكەن دەپ ئارزۇلاپ جامەلەرگە بارىمەن. جۈمە خۇتبىلىرىنى ئاڭلىسام دائىم خوشنا خولۇم، پەرزەنت-ئاتا-ئانا، قېيىن ئانا- كېلىن، قۇدا باجىلار، چوڭ كىچىك...قاتارلىقلار ئوتتۇرىسىدىكى ئۇششاق زىددىيەتلەر تەبلىق قىلىنىدۇ. كۈندىلىك پاراڭ تېمىسدىمۇ بالا، ئايال، ئەمەل، پۇل قاتارلىق بىلەن مۇناسىۋەتلىك زىددىيەتلەر ئەڭ كۆپ تىلغا ئېلىنىدۇ. بىر قارىسا كىشىلەر ئۇششاق چوڭ زىددىيەتلەرنىڭ قورشاۋىدا قالغاندەك، ھەممە كىشىنىڭ دەردى باردەك تۇيۇلىدۇ. مۇشۇنداق قۇتۇلغۇسىز زىددىيەتلەر بىلەن تىركىشىپ ياشاش ھەم ئاشۇ تىركەشكۈچىلەرگە سۆھبەتداش، زامانداش بولۇش جەيانىدا مۇنداق ئويلايمەن؛ بۇ زىددىيەتلەر قانداق پەيدا بولىدۇ؟ بۇنداق زىددىيەتلەرگە كىشىلەر قانداق پوزىتسىيە تۇتىدۇ؟ زىددىيەتلەرنىڭ خۇلاسىسى نېمە بولىدۇ؟ بۇلارنى ئويلىشىمدىكى مەقسەد ھەرگىزمۇ بۇ ئالەمدىكى زىددىيەتلەرنىڭ يېشىمىنى تېپىپ چىقىش شىجائىتىدىن ئەمەس، بەلكى ھەر چىگىشتە بىر يېشىم، ھەر توسۇقتا بىر ئېچىق بارلىقىغا ئىشەنگەنلىگىمدىن بولغان.