2. sûteye manire di fé. Por mi, çou k' est bén seur, c' est ki ci n' serè nén Tot-z ovrant k' on såreut s' saetchî l' tiesse foû des strins; Do tins do vî Bon Diu, ça s' f'jheut motoit; asteure, I fåt, po parvini, bén des ôtès piceures (E. Remouchamps). Louke, dji t' va acsegnî l' piceure po-z ariver a tes aiwes (A. Maquet). Insi... li dimegne, minme ki ses mwaisses estént fén presses po-z aler a messe, et leye nén lavêye ni mousseye et todi-z ovrant divins ses casroles, elle arivéve tchaeke côp l' prumire a l' eglijhe; nouk n' a saizi s' piceure, nén ddja les masseurs, nén seulmint nosse curé (L. Chastelet). Al vesprêye, divant d' aler chlop, i meta ses côres e tonea del gotire po lzî fé prinde l' aiwe; li londmwin, i ndè djåza azès ôtes et on lyi dna l' piceure po les aveur a pont (A. Lenfant). Les beguenes ourît l' piceure di leyî li båshele moyate avou les ptits påpåds, et ele s' etinda bén avou zels (L. Mahin). Loukîz a: toû. F. technique, astuce, méthode, manière de faire, trait de génie.