ការប្រើភាសារ ការបាត់បង់ និងការរកឃើញជា ថ្មីវិញ នេះមិនមែនជាគំនិតដែលបង្កើតដោយពួកអាណានិគម តែឯងនោះទេ។អ្នកស្រុកក៏ប្រើភាសារស្រដៀងគ្នានេះដែរ នៅក្នុងឯកសារ​ សរសេរមួយចំនួននៅក្នុងសម័យកណ្តាល ។ឧទាហរណ៏ ដូចនៅក្នុងរឿងព្រេងមួយតំណាលថា៖ នៅក្នុងសតវត្សទី១៦ ព្រះរាជាខ្មែរមួយអង្គព្រះនាមអង្គ ចន្ទ័ (ព្រះចន្ទ័រាជា) យាងទៅទាក់ដំរីក្នុងព្រៃ ហើយប្រទះ ឃើញថ្មមួដុំដែលកប់នៅក្នុងគុម្ពោតព្រៃ។ព្រះរាជ និង អ្នកហែហមរបស់ទ្រង់យល់ថាថ្មនោះមិនមែនជាថ្មធម្មតា ទេព្រោះឃើញមានពន្លឺចែងចាំងហើយគិតថាថ្មនេះជា ទេពនិមិត្ត។ព្រះរាជាក៏បញ្ជាអោយគេរានស្មៅនិងកាប់ ឆ្ការព្រៃចេញ។ពេលនោះគេឃើញថ្មមួយដុំ ហើយមួយ ដុំទៀតៗរហូតទាល់តែឃើញប្រាសាទធំមួយ។ក្រោយ មកឃើញប្រាសាទដ៏ទៃទៀតនៅក្នុងតំបន់អង្គរ។ព្រះរាជា អង្គនេះ ឬទាហានរបស់ទ្រងក៏យាងមកគ្រប់គ្រងអង្គរ។ និងជួសជុលប្រាសាទទាំងឡាយនៅក្នុងតំបន់នោះ ហើយ បង្ករបង្កើតជំនឿសាសនាមួយថ្មីនៅលើរាជធានីដែលបោះ បង់ចោលអស់រយៈពេលជាង១០០ដោយព្រះរាជាខ្មែរស ម័យមុន។ការប្រើពាក្យ ការបោះបង់ចោល និងការរក ឃើញឡើងវិញបង្ហាញនូវគំនិតចង់ប្រួបបង្រួមទឹកដីនិង វប្បធម៌ដោយផ្អែកទៅលើការរកឃើញតំនែលសំណង់ និ ងសិល្បះបុរាណនេះ។គំនិតនេះនៅតែមានឥទ្ធិពលយ៉ា ងខ្លាំងក្នុងផ្នត់គំនិតខ្មែរចំពោះអ្នកជាតិនិយម។រឿងព្រេ ងមិនគួរអោយជឿថាជាការពិតតែវាជាការពិត។គួររំលឹក ដែរថារឿងព្រេងនេះមានលំនាំប្រហាក់ប្រហែលនិងរឿង ព្រេងមួយចំនួននៅតាមបណ្តាប្រទេសជិតខាងនៅក្នុងស ម័យប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ហើយក៏ស្រដៀងគ្នានឹងរឿងព្រេ ងខ្លះទៀតដែលនិយាយក្នុងតំបន់ផ្សេងៗនៅក្នុងប្រទេស កម្ពុជាដែរ។