I motsetnad til tidlegare album, er dette mindre rock-orientert og vart av Pop sagt å vere «eit rolegare album med jazz-overtonar» med stilar påverka av New Orleans-jazzartistar som Louis Armstrong og Jelly Roll Morton. Pop innrømde òg at albumet var eit svar på at han var «dritlei å lytte til idiotar med gitarar som hamra ut dritmusikk».