Axiña que como se observou desde a cidade o impoñente exército dos atacantes, o gobernador da cidade, o xeneral de batalla Diego de Salinas, e o alcalde maior, Cayo Antonio Prieto, reuniron aos mandos militares para expor o modo máis eficaz de defender a praza. Xibraltar nestas datas contaba cunha poboación de ao redor de 5.000 habitantes e unha escasa dotación militar (consistente en 100 homes e un número similar de canóns). As baterías e gran parte das fortificacións tiñan máis dun século de existencia, ao ser deseñadas e construídas sobre as defensas da cidade medieval, baixo o mandato de Carlos V, cos deseños e a dirección do enxeñeiro Calvi. Coñecedores de que a guarnición non sería suficiente para soportar un asedio, recrutáronse rapidamente a soldados e civís. Nas primeiras horas dese 1 de agosto repartiranse nas diferentes baterías e postos de defensa até 470 homes. Ao mando do Maestre de Campo Juan de Medina, 200 homes irían ao Peirao Vello, situado ao norte da cidade, aos pés da alcazaba; o Maestre de Campo Diego de Dávila y Pacheco con 170 homes situaríase xunto á Porta de Terra, entrada á cidade desde o istmo; o Capitán de Cabalos Francisco Toribio de Fortes pola súa banda xunto a 20 milicianos, 8 soldados e varios veciños estableceríanse no peirao novo, ao sur da cidade. No castelo permaneceron os 72 homes que habitualmente formaban a súa guarnición, 6 deles artilleiros.