De buurman an de ôôstkant was een stille man wae je weinig van merkte; allêên ’s ochends wier je welles vroeg wakker as’n z’n schrepel an’t kloppen was. Toe’ k een jaer of vier, vuuve was vloog z’n uus in brand, de raemen in ons uus langs het gangetje sprongen van d’ itte; opa Liek en m’n moeder ielden de kezienen nat mit emmers waeter, bossels en dweilen. Pa stong op het dek van de schuure om mit een tuunslange de veeste nat ’t ouwen. Daerachter laege een stuk of vier vaeten mit teer en blakvernis en ok onze keu lag daer in z’n kot. Weken laeter kreeg ik soms nog een nachtmerrie dù de brandlucht die overal ieng