Het is nie de gewoonte om in Streektaal an politiek te doen. Daè wor a genoeg ruumte an op´offerd. Mae soms joeke m´n annen a´k de politici bezig oare of leze wat a ze aol klaer maeke en wat a vervolgens de gewone mensen daè dan wee van zegge. Neem noe dat afscheid van oanze commissaris, dat a volgens vee mensen vee te vee geld mô koste. De commotie is inmiddels over, mae dan goenge ze afgeve op mevrouw Peijs, mae dat is eigenlijk nie eêrlijk. A jie een diere nieuwe fiets kriegt a je mie pensioen gaèt of een gouwe stropdasse, dan is dat nie de verantwoordelijkheid van de krieger, mae van de gulle gever. Of a je ´t verdient eit is een twidde. Eên dienk staè wè vast: de ambtenaeren die a dat voorbereie è weinig fantasie en nie vee zin om zelf wat te doen. Ze besteeë aolles uut en om a ze nie zunig wille lieke trokke ze d´r flienk wat voe uut. Voe muziek vuufduzend euro. Ik wedde da De Deurdouwers het voe d’n elt doet en Bei Cok misschien nog wè voe vee minder. Ze dienke d’r gewoon nie over nae en de statenleden die bin gewoon om aolles goed te vinden. Die gae pas die stikken leze a t´r gemieter over is. A je baes wiggaèt, ligt het voe d’and a je zelf wat doet. Aol die ambtenaeren gae bevoorbeeld naè de receptie en omdat die toch wellicht onder werktied is, zoue die best koffie kunne zette, blokjes kaes snieë, wostjes an prikkers doe en rondgae. Da’s aol winst. En dat diner voe de commissarissen uut de andere provincies oef ok eêlemaele nie vee te kosten. In plekke van een cadeautje brienge ze aol een paer streekproducten mee, even afspreke of at het een voorgerecht of een hoofdgerecht of purring mô weze voe achteran en klaer is kees. Leuke plekjes daè a je ’t even op kan werme en waè a je lekker kan zitte bin d’r genoeg. Het durpsuus in Rittem, een zaaltje op Noord-Beveland of een café in Zeeuws-Vlaandere. Je krieg Limburgse vlaaien, koeke uut Overijssel, petaoten uut Friesland, aezebout uut Groninge of hertebiefstuk van de Veluwe en gae zô mae deur. Iedere afgevaerdigde vertelt ‘r wat over en j’ei een moai en origineel diner. En Zeêland zou zelf voe vis kunne zurge, wan daè zulle toch nog wè een paer tongen over weze die onder anvoering van Platschorre groat ebrocht bin. (Gesubsidieerde tongen:die van statenleden en die van de kweêk op land.) En wat is t’r noe leuker om landtongen te presenteren. Nog steeds è ‘k nie meêr uut’egeve as, pak wig, vuuftienonderd euro. O ja, drank! Ael kratten bier van brouwers ier uut de buurte, schoenlapperwien, appelaere, oosterscheldewaeter en babbelaerlikeur en je zit op een paer duzend. Dan ouwe me toch nog een behoorlijk bedrag over en ik dienke a de staeten daè daegenlank d’r tongen over kunne breke om te bepaelen in welk gat ze dat es zulle steke. Een nieuwe commissaris è me inmiddels. ’t Schien een angenaeme man te wezen en een goeie bestuurder. Gelukkig,