Технички, министрите за надворешни работи на државите на царството ги назначувале нивните државни делегати во Бундесратот и со тоа тие имале поголема моќ од канцеларот. Поради оваа причина, грофот Фон Бизмарк (како што бил од 1871 година па натаму) продолжил да служи и како премиер и како министер за надворешни работи на Прусија речиси за целото времетраење на слу бата како канцелар на царството, бидејќи сакал да продолжи да ја користи оваа моќ. Бидејќи Берлин управувал со 17 гласа во Бундесратот, Бизмарк можел успешно да управува со Советот правејќи договори со помалите држави.