De spoodrieksten vun sien över 40 musiktheatralisch Warken weern Armida (1771), La fiera di Venezia (1772), La scuola de’ gelosi (1778), Der Rauchfangkehrer (1781), Les Danaïdes (1784), de sien Förderer Christoph Willibald Gluck bit to de Eerstupführen in Paris as eegen Wark utgeev, La grotta di Trofonio (1785), Prima la musica e poi le parole (1786), Tarare (1787) up en Text vun Beaumarchais, Axur, re d’Ormus (1788), Palmira, regina di Persia (1795), Falstaff ossia Le tre burle (1799) un Cesare in Farmacusa (1800). Dat Opernschaffen vun Salieri is eenmal dör de Traditschoon vun de italieensch Opera seria, to'n annern dör de reformistisch Opernbestreven vun Gluck präägt, as besünners sien Pariser Warken wiesen. Later hett sück Salieri weer mehr den italieenschen Melos towendt, dat he mit deklamatorsch Elementen un nee Strömungen vun de Opera buffa dörsett, um en bannig riekhollen Toonspraak to erhollen. Bedüüdend is ok sien Rull as Paddmaker vun de Opera eroicomica, insbesünnere in de kongenialen Tosommenarbeit mit Giambattista Casti.