Ժոզէֆ Սքուորեցի (Josef Škvorecký) վէպին նախաբանին մէջ, Պոհէմի մէջ հրաշկ, Գունտերան ""Պրակայի գարուն""ին մասին բաւական կը խոսի զուգահեր ձեւով Մայիս 1968 թւուականի դէպքերու հետ: Անոր հիմքին պաճարը ըստ իրեն թերահաւատութիւննէ եւ չեխական գնադատ ոքին, 1960 էն սկսեալ քաղաքական դրութէնէն կ'ըսուի որ ""լուծման մէջ բռնատիրութիւն մըն է"", ինչ որ նպաստաւոր վիճակ է մշակոյթային մեծ զարգացումի մը: Կարեւոր դէպք մը կ'ըլլայ 4րդ Չեխոսլովաք գրողներու համաքումարը 1967ին, գրողները կ'արտահայտեն առաջին անքամ ըլլալով հանրային ձեւով ինենց անհամաձայնութիւնը քաղաքական գիծին վրայ կուսակցութեան հետ: Գունտերան աշխուժ ձեւով կը մասնակցի այս շարժումին եւ կարեւոր ճար մը կը խոսի: Նայելով Փարիզեան Մայիսը, ան կը համարէ որ լրիվ տարբեր է Պրահայի գարունեն որը թերահաւատական շարժում մըն եր քաղաքականական քետնին վրայ, բայց որ կ'արժեւորեր աւանդական մշակոյթը սովետական մշակոյթի հանդէպ, Փարիզի դէպքերը ""քնարական"" հեղաբոխական շարժում մըն եր որ կասկածի տակ կը դներ այն ինչ որ կը կոչենք եւրոպական մշակոյդն ու աւանդական արժեքները: Այս ոքիին մէջ, կը զարքացնէ Կատակին մէջ (1967) քլխաւոր նոյթ մը իր գրածներուն մէջ՝ իրականութիւնը կարաւարել կամ հասկնալը անկարելի է: Պրակայի գարնան ազատութեան մթնոլօրտին մէջ է որ կը գրէ Ծիծաղելի սէրերը (1968), այս երկու գործերը հակա-բրնատիրական պատքամներ կը համարուին: Ծիծազելի սէրերը վիպակներու հաւաքածոյ մըն է որ կը խոսի մտերիմ հարաբերութիւններու մասին մարդկանց մէջ եւ անոր միչոցաւ, խոսաքցութեան թերութեան մասին որ նոյթ մըն է որ գրողին ամէն հասուն գործերուն մէջ կը քտնուի: Կ'ուսումնասիրէ ինքնութեան, ստուգութեան եւ պատրանքի (ինչպէս դէպքերը կը բոխուին անշոշափելիօրէն իրենց հակառակին) նոյթերը: Պատմութիւններու մեծամասնութիւնը տեղի կ'ունենան Չեխական ընկերութեան մէջ ուշ ստալինիսմի ատեն եւ կը վկայեն այն ժամանակուայ իրականուդէնէն: