Вай аз соли 1280 сар карда, то августи соли 1281 ба Озарбойчон, Арманистон ва Гурчистон сафар кардааст. Сафархо донишу ҷаҳонбинии уро вусъат доданд ва дар «Сафарномаи»-и манзуми у акс ёфтаанд. Баъди бозгашт аз сафар чанде дар хизмати дарбор будааст. Вале хасудон, ракибу айбчуёни нотавонбин уро ба хиёнати дарборӣ айбдор кардаанд. Бахонаи тухмат он буд, ки дар ғазалхояш гояи исмолихоро тараннум кардааст: