En la mezepoko monaĥejaj bierfarejoj organizis regulan bierfaradon. Dum ĉi tiu tempo en multaj regionoj la homoj elspezis malgraŭ treege malaltaj bierprezoj averaĝe 20 elcentojn de sia salajro por la bierkonsumo. Biero validis pro la malpli alta alkoholkvoto kiel taŭga trinkaĵo por infanoj. Biero estis pro la kuirado de la lupolo plejparte sterila – male al la tiama trinkakvo. Pro sia alta nutrovaloro ĝi estis grava kompletigo de la ofte tro malabunda nutraĵo. La bierfaristoj ofte kuŝigis herbojn ĉirkaŭ la dekoktujo, por forteni malbonajn fantomojn, ĉar je manka sperto kaj malbona produktoteĥnikoj la rezulto ofte estis nekonsumebla trinkaĵo, la disvastiĝinta superstiĉo kulpigis la „biersorĉistinojn“. Pro la alta bierkonsumado en la mezepoko kaj en la frua novepoko biero estis interesa por la urba fisko kaj la landaj impostoficejoj ekestantaj ekde 1500. En la malfrua mezepoko preskaŭ ĉie en la Sankta Romia Imperio la regantoj enkasigis produktajn kaj vendajn impostojn por biero.