ភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ប្រសិនបើយើងប្រៀបធៀបយ៉ាង សាមញ្ញចំពោះបរិមាណសិលាចារឹកសម័យមុន និងសិលា ចារឹកដែលមាននៅសម័យកណ្តាលយើងឃើញថាខុសគ្នា ដាច់។ ចំនួនសិលាចារឹកដ៏តិចតួចនេះធ្វើអោយពិបាកសរ សេរប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរសម័យនេះ។សិលាចារឹកសម័យមុន មានជាងមួយពាន់ផ្ទាំងដែលជាមូលដ្ឋានស្រាវជ្រៀវអស់ ជាងមួយសតវត្សមកហើយហើយភាគច្រើនត្រូវបានគេប កប្រែ។ ពត៌មានដែលបានមកនោះមានតំលៃណាស់ ដើ ម្បីរៀបចំកាលប្ឃវត្តិនៃការសោយរាជ្យរបស់ព្រះរាជា និង អោយយើងយល់ច្បាស់អំពីការវិវឌ្ឍន៏នៃស្ថានភោពនោ យោបាន និងសាសនានៅសម័យបុរាណ។ ចំនែកសម័យ កណ្តាលវិញសិលាចរឹកមានត្រឹមតែជាង១០០ផ្ទាំងប៉ុ ណ្ណោះ។ សិលាចារឹកវិទូពិបាកនិងរៀបចំប្រវត្តិសាស្ត្រឲដូ ចសម័យមុនណាស់។កង្វះខាតឯកសារស្រាវជ្រៀវជារឿងដែលយើងមិ នអាចប្រកែកបានទេ។ តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយប្រ កានេះស្តែងចេញឲឃើញនូវការផ្លាស់ប្តូផ្នត់គំនិតប្រជាជន នៅក្នុងសង្គម។ គំនិតយល់ឃើញអវិជ្ជមានអំពីសម័យ ក្រោយអង្គរស្ទើរតែពុំជំរុញអោយមានការស្រាវជ្រៀវអារ្យ ធម៌នៅសម័យនេះ។ រហូតដល់ក្រោយសតវត្សឆ្នាំ១៩៧០ ទើបមានការសិក្សាពីសិលាចារឹកសម័យកណ្តាល ហើយ ស្រាវជ្រៀវដ៏ស្តួចស្តើងនេះធ្វើឡើងនៅក្រោមក្របខ័ណ្ឌនៃ គំនិតដែលថាសម័យនេះជាសម័យដែលគេបោះបងចោល។ គំនិតនេះធ្វើឲការសរសេរប្រវត្តិសាស្ត្រកម្ពុជាឈរលើ មូលដ្ឋានពី (មូកមួយ)៖ ១-សម័យអង្គររុងរឿង (២- យុគ ងងឹតដែលត្រូងគេបំភ្លេចពោលគឺសម័យកណ្តាល) និង ៣- ការរកឃើញអង្គរឡើងវិញ។ការបោះពុម្ពផ្សាយអំពីប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរដែលភាព ច្រើនចងក្រងដោយពួកបស្ចឹមប្រទេសជាតមួយសតវត្ស មកហើយនោះ សម័យកណ្តាលត្រូវបានគេយកមកធ្វើ ជានិមិត្តរូមស្រពិចស្រពិល។និយាយរួមគេពំចាត់ទុកស ម័យនេះថារុងរឿងអស្ចារ្យ និងខ្លាំងពូកែដូចសម័យបុរាណ ទេដែលជាហេតុពុំទាន់ទាញចំនាប់អារម្មណ៏ប្រវត្តិវិទូក្នុង សម័យអាណានិគមចាស់នៃចក្រភពអង្គរ។ទោះជាពិត ដូចឆ្នេះក៏ដោយគេនៅរករក្សាសម័យកណ្តាលក្នុងតំ ណើរការសរសេរប្រវត្តិសាស្ត្រដែរ។ សម័យនេះគេទុកជា តំណាងនៃការបោះបង់ ដែលដាច់ចេញពីសម័យបុរាណ និងសម័យទំនើបដោយលង់ក្នុងគំនិតជាអវិជ្ជមានដែល យល់ថាសម័យក្រោយមិនអាចល្អជាងសម័យមុនបានទេ ។