Фарміраваньне скамянелага лесу на востраве Лесбас зьвязана з інтэнсіўнай вульканічнай актыўнасьцю, якая адбывалася з канца эпохі алігацэну і да сярэдзіны міяцэну, прыкладна 20 мільёнаў гадоў таму. У выніку вульканічнай дзейнасьці за вельмі кароткі час піракластычныя матэрыялы і вульканічны попел цалкам пакрылі астраўную расьліннасьць, ствараючы ўнутранае анаэробнае асяродзьдзе і ізалюючы тканіны расьлінаў ад узьдзеяньня зьнешніх кліматычных умоваў. Вульканічная актыўнасьць стварыла багатыя дыяксыдам крэмну гідратэрмальные растворы, якія інтэнсіўна цыркулявалі і зьмешваліся з попелам, пакрываючы расьліны. Паступова арганічныя рэчывы дрэваў замяшчаліся мінэраламі, утвараючы закамянеласьці. Дзякуючы спрыяльным умовам для дыягэнэзу (ператварэньня друзлых ападкаў у ападкавыя горныя пароды) марфалягічныя асаблівасьці дрэў, такія як гадавыя кольцы, анамаліі зьнешняй кары і г. д., захаваліся ў выдатным стане. Пры наяўнасьці розных аксыдаў мэталяў, такіх як жалеза, медзь і марганец, закамянеласьці маюць рознакаляровыя адценьні.