bladje [addj., purade padvant] blanc d' vizaedje, soeye-t i d' aveur sogne (peu), d' esse sibaré, d' esse contraryî, soeye-t i d' aveur sitî malåde, d' esse må, d' aveur dimoré recloyou, sins vey li solea. Tos les pokîs, les mezalyîs, Les cis k' ont stî ritches di disbene I seront la, bladjes di colere; I vos racontront leu-z istwere. Cwè lzî diroz ? Cwè lzî diroz, Bon Diu d' mizere ? (F. Dewandelaer). Vos n' l' avez nén manké, Bert, dit-st i Cranasse, bladje d' emocion (F. Barry). Vos avoz l' air tourminté : vos estoz la tot bladje, grand-pere (C. Tombeur). Loukîz a : blanc moirt. F. blême, pâle, livide.