Xa en 1950, o teórico David Riesman distinguía entre unha maioría, ""que pasivamente aceptaba estilos e significados previstos comercialmente"", e unha subcultura ""que buscaba activamente un estilo minoritario"" (o hot jazz naquela época) e o interpretaba de acordo a valores subversivos. Desta forma, segundo Riesman ""a audiencia [...] manipula o produto (e por tanto ao produtor) non menos que a outra parte"".