Post tio Jimmy Jones laboris plejparte kiel liberprofesia pianistoj kaj aranĝisto en Novjorko. Tie li kunlaboris en la 1960-aj jaroj kun Harry Belafonte, Johnny Hodges, Budd Johnson, Nat Gonella kaj Clark Terry, kun kiu li en 1960 akompanis kantistinon Chris Connor (Where Flamingoes Fly), direktis la bandon de Ellington kaj anstataŭis Djukon Elingtenon en ties orkestro (akompane de Ella Fitzgerald je ŝia koncertaro en Eŭropo) kaj vojaĝis en 1967 kun la koncertaro Jazz at the Philharmonic. En la 1970-aj jaroj li kunverkis la albumon Ellington Is Forever de Kenny Burrell, sur kiu li ludis du solopianaĵojn. Krome li muzikis en la lasta bando de Cannonball Adderley antaŭ ties morto, kun kiu en 1974 ekestis la albumo Pyramid.