ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਮਿੱਟੀ ਵਰਗੀ ਆਰਕੈੱਡ ਬੀਜ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਤੀ ਗ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਤੀ ਇਕ ਮਿਲੀਅਨ ਬੀਜ; ਉਹ ਅਕਸਰ ਅਮੀਰ ਭਰੂਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰੂਣ ਦੇ ਬੀਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਊਰਜਾ ਭੰਡਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਔਰਚਿਡਜ਼ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਸਮੂਹ ਪੌਦੇ ਹਨ ਮਾਈਕੋਏਟਰੋਟ੍ਰੋਫਜ ਜੋ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਮਾਇਕਰੋਜਿਜ਼ਲ ਫੰਜਾਈ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਪਥਰੀਲੀਆਂ ਔਰਚਿਡ ਪੌਦੇ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਫੰਗੀ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ 20 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਕੋਕੋ ਡੇ ਮੇਰ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਵੱਡੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਜਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਸਰੋਤ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਪਪਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਖਿਲ੍ਲਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸਲਈ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਸਾਲਾਨਾ ਪੌਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੁੱਝ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਸਥਾਨ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ ਬੀਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਉਗਾਈ ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੇ, ਹੋਰ ਸਥਾਪਤ ਪੌਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।