Ła łinea dei albari l'è el nome atribuio a ła łinea imaginaria oltre ła cual łe condisioni anbientałi (in genere tenperature frede o mancansa de umidità) no łe parmete mia ła cresita dei albari e de altre forme de vita vegetałe xviłupè. Sta łinea, come altre łinee naturałi, l'apare ben definia da distante, ma a un'oservasion più acurata ła riveła na tranxision graduałe: i albari i se fa man man più basi fin a quando no i crese più. Ła łinea dei albari ła se cata in genare sui monti, marcando, par ogni łatitudine e condision climatica, l'altitudine masima de espansion dei albari e, par quanto riguarda łe rejoni połari, ła łatitudine più ełevà parmesa par i boschi. Se deduxe quindi che sta łinea no l'è mia stabiłe, ma l'è sogeta a variasioni in baxe a ła rejon tolta in considerasion: par exenpio, in Himalaya, ła cadena montuosa piasè granda al mondo, a cauxa del so clima rigido, ła se cata a 3600 m sul łivel del mar, quota oltre ła cual el pin, l'albaro più rexistente al fredo, no'l crese più. De sołito, i'è propio i pini a demarcar ła łinea dei albari.