Hie waas die Grootste fon do Sköilkere fon Gustav Theodor Fechner, wäls Doktrin fon Panpsychismus hie groote Betjuudenge roate truch sien Einleitung in die Philosophie (1892; 7. Aploage 1900). Man hie geen fuul fääre as Fechner in dät hie fersoachte ne epistemologiske Deerstaalenge tou reeken fon dät Wieten fon dät Psychophysiske. Wan hie uk Kant sien Hypothese anärkoande, dät wie truch innerelk Geföil us bloot bewust sunt fon dän Seelentoustand, so meende hie daach dät dit Bewustweesen n Wieten is fon dät Dingen sälwen, wier sik Kant juun sätte. Ju Seele is deerätter ne praktiske Realität, ju Paulsen, mäd Schopenhauer, betrachtede as bekoand truch ju Wille. Man disse is naan rationellen Wonsk, neen uunbewuste irrationelle Wille un uk neen bewuste intelligente Wille, man n Instinkt, ne Wille tou Lieuwjen (Zielstrebigkeit), oafte unnerbewust, Ziele ferfoulgjend, man sunner deeruur ättertoutoanken. Disse Apfoatenge fon Wille, wan uk beständich un mäkkelk foar ju algemeene These, skäl düütelk unnerskat wäide fon ju gewöönelke Betjuudenge fon Wille, dät is rationell Begierjen.