Por as ngjarjet e vitit 1071 nuk e kishin bërë të pakthyeshme situatën e Bizantit. Zvogëlimi I kufijve të saj e reduktoi perandorinë nga statusi I një fuqie botërore dominuese në atë të një shteti të vogël grek që luftonte për mbijetesë. Kjo mbijetesë tani varej nga forcat e reja politike, tregtare dhe të Perëndimit, sepse ajo nuk mundej më të përfitonte nga burimet e saj ekonomike dhe ushtarake në Anadoll. Aristokracia civile e Konstandinopojës u dorëzua pa dinjitet. Pas katër vjetësh lufte civile, lordët ushtarakë triumfuan me ngjitjen në front ë Aleksit I Komnenit, ushtari dhe shtetari më i madh në krye të perandorisë që prej Bazilit II. Historia e mbretërimit të tij është shkruajtur në një greqishte elegante nga vajza e tij Ana Komnena. Dhe kjo filloi, siç shënon ajo, me perandorinë të rrethuar me armiq nga të tëra anët. Normanët morën Durrësin në 1082 dhe planifikuan përparimin në Selanik. Aleksi thirri Venedikasit për ndihmë, por vdekja e Robert Giskardit në 1085 e lehtësoi pzrkohshmërisht problemin norman. Vitin e ardhshëm sulltani selxhuk vdiq dhe sulltanati u nda prej rivaliteteve të brendshme. Fati, pra, luajti rol pozitiv pzr Aleksin duke i eliminuar atij dy nga armiqtë që e rrethonin. Megjithatë, ai i mundi me aftësitë e veta Peçenegët në 1091.