ئارخېئولوگىيىلىك مەدەنىيەت يادىكارلىقلىرى ۋە دەۋرىمىزگە يېتىپ كەلگەن يازما يادىكارلىقلاردىكى بايانلار، ھازىرغا قەدەر داۋاملىشىپ كېلىۋاتقان بەزى ئادەت - قائىدىلەر ئەجدادلىرىمىزنىڭ ئاسمان جىسىملىرىنى ئۆز ئىچىگە ئالغان كۆككە بولغان ئېتىقادىنى ۋاستىىك ھالدا ئىسپاتلايدۇ. ئەجدادلىرىمىز شۇ ئېتىقاد ئەنئەنىسى بويىچە ئۆلگەنلەرنى كۆمىدىغان يەرلىكلەرنىمۇ نۇر چېچىپ تۇرغان قۇياش شەكلىنى شەكىللەندۈرۈپ ياسىغان تارىختا ئۆتكەن قاغانلار <كۈن تەڭرىدىن بولمىش  قاغان>، <ئاي تەڭرىدىن بولمىش  قاغان> دېگەندەك ئۇنۋانلارنى قوبۇل قىلغان. ھەتتا مانى، بۇددا قاتارلىق دىنلارغا ئېتىقاد قىلغان دەۋرلەردە شۇ دىنلارنىڭ ئىلاھ (خۇدا) لىرىنى <تەڭرى> دەپ ئاتىغان مەسىلەن، مانى دىنىنىڭ ئىلاھى <مانى> نى <تەڭرى بۇرخان>، ئىسلامىيەتنىڭ دەسلەپكى مەزگىللىرىدە ۋە بۇددىست ئۇيغۇرلار ئىچىدە <ئاللا>، <تەڭرى> ياكى <بايات>، <ئىدى> (<ئىدىقۇت> سۆزى مۇشۇ <ئىدى>ۋە <قۇت> سۆزىدىن كەلگەن بولۇپ، <تەڭرى ئاتا قىلغان بەخت>دېگەنلىك بولىدۇ) دەپ ئاتالغان. شىنجاڭنىڭ ئوتتۇرىسىدا شەرقتىن غەربكە قەد كۆتۈرۈپ تۇرغان ھەيۋەتلىك ئانا تاغ - تىيانشاننىڭ قەدىمكى نامى <تەڭرىتاغ>، ئۇنىڭ قارلىق چوققىسىنىڭ <خان تەڭرى> دەپ ئاتىلىشىمۇ شۇ ئەقىدە ئاساسىدا بولغان. <تارىخنامە، ھونلار تەزكىرىسى>دە بېرىلگەن ھونچە سۆزلەر قاتارىدا <تەڭرى> سۆزىمۇ خاتىرىلەنگەن. دېمەك، <تەڭرى> دېگەن بۇ سۆز تىلىمىزدا يەنىلا قەدىمكى ئۆز مەنىسىدە ھازىرغىچە ئىستېمال قىلىنىپ كەلمەكتە.