У беларускай літаратуры сустракаецца ў ананімнай «Прамове Мялешкі» 17 стагодзьдзя. Склалася ў жанр да сярэдзіны 19 стагодзьдзя (паэмы «Тарас на Парнасе» Канстанціна Вераніцына і «Энэіда навыварат» Вікенція Равінскага). Блізкія да побытавай і грамадзянскай пародыі «Калыханка» Францішка Багушэвіча, «Янка і свабода» і «Ісьцінна чорнае трыо» Я.Купалы ды «Пратэст» Ядвігіна Ш. Надзённасьцю вызначаюцца пародыі Кандрата Крапівы (паэмы «Малітва па-беларуску» і «Нібы сатыра на Нібы паэму М.Грамыкі ""Гвалт над формай""»). У 1920—1930-я гг. пародыі пісалі Андрэй Александровіч, Я.Колас, Янка Купала, Паўлюк Трус і Мікола Хведаровіч. Сустракаецца ў Рыгора Барадуліна, Васіля Віткі, Артура Вольскага, Анатоля Вялюгіна, Ніла Гілевіча, Сяргея Дзяргая, Хведара Жычкі, Аляксея Зарыцкага, Петруся Макаля, Міколы Мятліцкага, Міхася Скрыпкі і Язэпа Таўшчэзнага. У пачатку 1970-х гадоў зьявілася паэма Н.Гілевіча «Сказ пра Лысую гару» аб нечаканасьцях жыцьця пісьменьніцкага гурту і тагачаснай пісьменьніцкай творчасьці. Парадыйныя складнікі знаходзяцца ў празаічных творах Міраслава Адамчыка, Пятра Васючэнкі, А.Вырвіча, Адама Глёбуса, у п’есах Алега Ждана, Сяргея Кавалёва і Алеся Петрашкевіча.