Дар аҳди султон Фаррухзоди Ғазнавӣ (1052 – 1059) Абулфазли Байҳақӣ ба таълифи маъруфтарин китоби таърихии хеш «Таърихи Байҳақӣ» (30 ҷилд) машғул шуд, ки он ба унвони «Таърихи Масъудӣ» низ маъруф аст. Бархе рисолаҳои «Зинат-ул-китоб» ва «Мақомоти Абунасри Мишкон»-ро моли ӯ донистаанд. Рисолаи «Зинат-ул-китоб» дастури бисёр муфид барои котибон ва коргузорони девонҳои давлатӣ будааст. Ин рисола то замони мо нарасидааст, аммо иқтибосҳое аз он дар китоби «Таърихи Байҳақӣ»-и Абулҳасани Байҳақӣ омадаанд. Рисолаи дигари Абулфазли Байҳақӣ «Мақомоти Абунасри Мишкон» низ баҳсест дар мавзӯи таърихи вузаро. Ин китоб низ то замони мо нарасида, вале бахшҳои он дар китоби маъруфи «Осор ул-вузаро»-и Сайфуддини Уқайлӣ иқтибос шудаанд.