Вельмі адмоўна ён згадвае зямельную рэформу, што праводзілі ўлады міжваеннай Польшчы. У нападках на маемасць шляхты аўтар, як адзначалася, бачыць інтрыгу плутакратыі, якая нацкоўвае народ на шляхецтва, каб паспрабаваць адвесці гнеў масаў ад сябе, за няздатнасць эфектыўна кіраваць дзяржавай [5, с.107]. Экспрапрыяцыю шляхецкай зямлі, як і ўвогуле экспрапрыяцыю, аўтар лічыць «замахам на душу народа, каторы дэмаралізавалі, навучаючы, што замест працы і ашчаднасці можна дайсці да ўласнасці міласцінай і грабяжом» [8, с.34].