„Ловец на стаорци“ е расказ што е типичен за раскажувачката постапка на Грин - преплетувањето на фантастичното и реалистичноста. Имено, расказот почнува сосема реалистично, речиси документарно (главниот лик во расказот живее во голема беда и се разболува од тифус, потполно исто како авторот), а потоа, постепено и речиси незабележливо почнуваат да се појавуваат неверојатните елементи за на крајот расказот да се претвори во фантастична бајка за луѓето-стаорци. овој документарно-автобиографски дел може да се смета како вовед во главното дејство: сместувањето во напуштената зграда на централната банка. Тогаш, настаните постепено почнуваат да добиваат необични обележја. Навистина, и во овој дел, авторот детаљно ги набројува бројните предмети што се расфрлани низ собите (хартија, канцелариски мебел, итн.), меѓутоа нивната натрупаност, збиеност и организираност создаваат нестварна слика. Потоа следува уште еден реалистички податок - откривањето храна во креденецот, настан што е опишан сугестивно реалистички, но таа документарна атмосфера набргу прима нестварни обележја при што тешко може да се објасни на кој начин се остварува тоа. Тогаш, се реди една низа од необични настани: чудниот телефонски разговор, чекорите по собите, нежниот женски глас, итн. Најпосле, доаѓа кулминацијата во расказот - чудниот бал чиј сведок е раскажувачот, иако сè уште не е јасно назначено дека станува збор за бал на луѓето-стаорци. Понатаму, необичната атмосфера продолжува со средбата со напуштеното расплакано дете кое се однесува многу чудно, како и средбата со девојката која му кажуав дека го сака, но главниот јунак сфаќа дека таа не е вистинската девојка. Најпосле, фантастичниот амбиент се заокружува со средбата со Сузи и со нејзиниот татко, кој чита делови од една стара книга во која се раскажува за способноста на стаорците да добијат човечки лик.