Існаванне духовых падмуркаў, сама канцэпцыя хрысціянства патрабуе існавання аўтарытэта, які будзе стаяць на варце Права Божага: «адно з двух або аўтарытэт духовы, або прымус фізічны; што лепш: лад, які будуецца зверху, ці та страшэнная арганізацыя, якая з долу хапае ў свае клешчы, „рацыяналізуе“, „стандартызуе“, пагражае забойствам духа» [15, с.120]. У іншым месцы М.Здзяхоўскі адзначае, што сама традыцыя народу ўвасабляецца ў канкрэтных іменах вялікіх духоўных лідараў, правадыроў народа [16, с.86]. З вялікай скрухай аўтар адзначае, што нешматлікія галасы, якія прапаноўвалі аднавіць ў Польшчы манархічны лад пасля атрымання незалежнасці, сустрэлі варожасць і абвінавачванне ў ледзьве не здрадзе [18, с.19]. Але ж манархія — то найадпаведнейшая форма кіравання для Польшчы, якая звязвае сучаснасць з мінулым, дае найлепшыя гарантыі чым ў іншых формаў, што ўрад будзе панадпартыйны, справядлівы, сільны [18, с.19].