Het is vriedagmiddag, vorige weeke, iets over vieren. Op het station van Rilland-Bath. Een 'êêle dag bin 'k naor een bieêênkomst gewist over 'School en Dialect' in Rilland. Vee geproat, vee geluusterd. Allicht gaot het dialect achteruut, en zeker bie de joenge gasten. Daorom zou t'r op schoole wat an gedaon moeten worren. Lessen in dialect. Of lessen over dialect. Zô maor een paor uurtjes in de weke. ""Dien tied is verbie"", roept 'r iemand deur 'n microfoon. 't Helmt deur 'êêl de zaole, van 'arter nao zachter: ""Verbie, verbie, verbie."" En langzaom stèrft het uut, toedat 't nie mêê verstaonbaor is. De zaole luustert stille, allêêne 't geroenk van de afzuugkappen is nog te 'ôôren. Gêên mèns zegt 'r wat, mao dan staot 'r iemand op. ""Me moeten lessen geven op schoole over dialect. Me moeten de kinders wèrm maoken voo dialect. Laoten voelen dat dialect schôône is, ook van dezen tiid is."" En zôô gaot ie mao vèrder: ""Nii mêêr proaten over de buuzekachel, 't petrolietoestel en de bedstee, da's allemaol antiek. Da's voo 't museum. Dialect op je weblog, op je mobieltje, op je computer, op de radio en tillevisie"", gaat ie vèder, ""mao nie opleggen in de klasse.