Дзякуючы лібералам індывід сапраўды атрымаў нейкую грамадскую і палітычную вартасць, аднак потым ён аб'ектыўна пажадаў каб яго каштоўнасць прымалі да ўвагі, далі яму права голасу. Таму мэтай Французскай рэвалюцыі было знішчэнне прывілеяў, ураўнаванне народа з вышэйшымі станамі грамадства. І як раз тут ідэі лібералізма, ў прынцыпе маральныя па сваей сутнасці, становяцца «немаральнымі ў практыцы жыцця». Здзяхоўскі паўтарае засцярогу кансерватараў супраць усеагульных выбараў: каштоўнасць чалавечай асобы яшчэ не азначае роўную каштоўнасць індывідаў. Ен прыводзіць меркаванні Х. Фр. Амеля, Г. Флабера, паводле якіх функцыянаванне ўсеагульных выбараў абапіраецца на фікцыю, што «большасць мае не толькі сілу, але і мудрасць, а потым і права пастанаўлення аб усім». Аднак, на думку М. Здзяхоўскага, просты люд, а таксама «глупцы, блазны, бурапенныя, ці нават махляры» не здольныя кіраваць, таму ўладу абавязкова перахопліваюць дэмагогі ды кар'ерысты, якія вядуць за сабой «прыніжаныя (здэградаваныя) і ўзбуджаныя» агітацыяй масы.