Қонунияти афзоиши аҳолиро дар вобастагӣ бо сабабияти ҷамъиятию таърихӣ илми махсус – демография меомӯзад. Омӯзиши илмӣ ва мунтазами аҳолӣ аз асри17, барӯйхатгирии мураттаби он дар Аврупо ва Амрико а. 19 ва дар минтақаҳои дигари ҷаҳон аз чоряки аввали асри 20 сар шуд. Дар баъзе мамлакатҳои Осиё ва Африқо аҳолӣ нахустин бор баъди Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ ба рӯйхат гирифта шуд (ниг. Рӯйхатгирии аҳолӣ). Нишондиҳандаҳои асосии аҳолӣ инҳоанд: шумора, таваллуд, фавт, синну сол, ҷинс, афзоиши табиӣ, ҷойгиршавӣ, шаҳришавӣ, муҳоҷират ва ғайра. Шумораи аҳолии ҷаҳон умуман ба афзоиши табиӣ, ивазшавии миқдори аҳолии мамлакату ноҳияҳои ҷудо­гона бошад, ғайр аз афзоиши табиӣ ба равандҳои муҳоҷиршавӣ низ вобаста аст. Ба ин раванд боз ҷойгиршавии қувваҳои истеҳсолкунанда ва муносибатҳои истеҳсолӣ, омилҳои иҷтимоӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ, маданӣ, ҳуқуқӣ, динӣ ва маишӣ таъсир мерасонанд. Одамон бо ҳам аз рӯйи ягонагии этникӣ, қабилавӣ, динӣ ва ғайра алоқамандӣ доранд. Онҳо зиндагӣ ва фаъолияти худро дар ҳудуди муайяне ташкил намуда, маҷмӯи нисбатан устувори одамонро таъсис медиҳанд. Яке аз аломатҳои муҳимми аҳолӣ барқароршавии мунтазами он бо роҳи ивазшавии насли одамон дар натиҷаи таваллуд ва фавт мебошад. Ин гуна пайдарпай ивазшавиро бозтавлиди табиии аҳолӣ ва бо роҳи муҳоҷират ивазшавии шумораи аҳолиро бозтавлиди механикӣ меноманд. Дар натиҷаи ивазшавии шумора ва таркиби аҳолӣ (масалан, аз ҷиҳати таносуби ҷинсӣ, маълумотнокӣ, шуғл, издивоҷ ва ғайра) сифати он метавонад дигар шавад. Тағйироти миқдорию сифатии мунтазами аҳолӣ (таҳти таъ­сири рушди ҷамъият)-ро рушди аҳолӣ меноманд. Аҳолӣ ба суръати тараққиёти ҷамъият ва дар навбати худ вазъи тараққиёти ҷамъият ба рушди аҳолӣ таъсири мутақобила доранд. Ин баҳамтаъсиррасонӣ ба он вобаста аст, ки аҳолӣ аз як тараф қувваи истеҳсолкунанда ва аз тарафи дигар қувваи истеъмолкунандаи ҷамъият мебошад. Шумора ва сифати аҳолӣ ба омилҳои гуногун: вазъи иқтисодӣ ва иҷтимоии ҷамъият, сиёсати демографии давлат, навъҳои шуғли сокинони он ва ғайра марбут аст. Вобаста ба таъсири ин омилҳо дар мамлакатҳои алоҳида шаклҳои гуногуни бозтавлиди аҳолӣ: бозтавлиди васеъ, бозтавлиди муътадил, бозтавлиди манфӣ (миқдори фавт аз таваллуд зиёд) ба вуҷуд меояд. Масалан, суръати зиёдшавӣ (камшавӣ)-и аҳолӣ дар соли 2008 нисбат ба соли 2007 дар баъзе кишварҳои ИДМ чунин буд (бо %): Тоҷикистон + 2,2, Озарбойҷон + 1,2, Беларус – 0,2, Қазоқистон – 1,3, Молдова – 0,1, Россия – 0,7, Украина – 0,5. Беҳтаршавии дараҷаи зиндагии мардум, хуб шудани хидматрасонии тиббӣ, кам шудани фавт, махсусан фавти кӯдакон, ба болоравии суръати афзоиши аҳолӣ мусоидат мекунад, дарозии умр (ба ҳисоби миёна) низ меафзояд ва баръакс, рӯй додани офатҳои табиӣ, эпидемия ва пандемияҳо – паҳншавии бемориҳои сироятӣ, вабо ва дигар бемориҳои мудҳиш, ҷангҳо ва ғайра боиси суст шудани суръати афзоиш ва кам шудани шумораи аҳолӣ мегарданд. Чунончи, дар давоми ду ҷанги ҷаҳонӣ (1914–18; 1939–45) 60 млн одам нобуд шуд.