| disnorté, disnortêye [addj.] ki n' sait pus cwè. Les prônes a messe, personne n' elzès schoûtéve et nosse pôve curé esteut bén disnorté, lu ki priyive li Bon Diu di nel nén leyî mori divant k' i n' åye ramoenné al biedjreye tos ces måcroeyants la d' Cucugnan (A. Daudet, rat. pa L. Baidjot). Cwand il a coprin k' i vneut d' fé martchî avou l' diale, li cinsî esteut tot disnorté (G. Lucy). Å mitan d' tot çoula, etur deus tcheyires, disnortêye, Zabete a fini pa leyî tot hatche et matche et peter evoye... el Palestene (J. Schoovaerts). rl a: disbåtchî, disbeli, dizôrné, catibulé, discatibulé. F. perdu(e), désorienté(e), déconcerté(e), déboussolé(e).