Текстовите на регетон се слични на хип-хоп текстовите. Исто како хип-хоп артистите, повеќето регетон изведувачи ги рецитираат нивните текстови, иако претходните регетон-песни се изменети во оние што се денес. За разлика од хип-хопот, голем процент од изведувачите кои се исто така и пеачи, се случува да вметнат рапување и пеење и да имаат “уличен” имиџ како Ејкон. Како и хип-хоп музиката, регетон песните имаат мелодичност која се повторува. Регетонот започна како музички жанр, кој се состоеше претежно од машки изведувачи, а многу малку женски, кои дебитираа низ годините. Највидни женски изведувачки се Ајви Квин, Меј Видал, Адаса, Ла Систа и Глори. Текстовите на песните можат да бидат многустрани. Најчестите теми зборуваат за секс, танцување, љубовни приказни, забави, кратки анегдоти од животот на раперите и за проблеми во животот. Песните се игриви, ритмични, забавни и наменети за млади луѓе. Регетонот може да е и да не е секогаш објективен, во зависност од изведувачите и од толкувањето на слушателот, бидејќи значењето на песната не секогаш е толку јасно и директно; многу од песните се метафорични. На пример, песната “Gasolina“ се смета дека е соодветна и за деца, но поради различните конатации и интерпретирања, е критикувана дека има несоодветна сексуална содржина. Вообичаена тема во регетонот е латино-идентитетот, којшто музички е изразен преку текстовите и визуелно. Обично, регетон це –деата не се со експлицитна содржина, за разлика од хип-хоп албумите. Исклучок е албумот на Деди Јенки “Barrio Fino en Directo“ (Barrio Fino Live), кој беше оценет како експлицитен заради содржината ( и за несоодветниот јазик на Снуп Дог во песната “Gangsta Zone”), иако вистинската верзија на “Barrio Fino“ не беше именувана како експлицитана. Изведувачите Алексис & Фидо успеаа да ги одбегнат цензурите на радио и телевизија со тоа што користеа сексуални инсинуации и текстови со двосмислено значење во нивната музика. Некои песни предизвикаа загриженост во врска со описот на жените во нивните текстови.