Dat Musiköl spelld als Märsche. Önö Prenz stüsst ön ärm Vrau vöör dr Kopp. Hä vängd di Vrau fiiß, es hör kott un jaachd sö zöm Deuvel. D Vrau weed dorophen zo ön doll Vrau, no döch sisch jädde Mann dr Hals vordriine wööd, un vorzälld dä Prenz, dat Schünnheed us öt Häzz kütt. Dä Prenz well sisch entschöldije, ävver dat helpd häm net mi, di Vrau had häm zo ö Biiß jömaad, vöör dat all Vraue vottloufe. Zosätzlich wääde all di Lüüh op öt Schloss zo Jöscheer, loufe als Tasse un Pött öröm. Isch wänn hä van ön Vrau Leevde aavkitt, un dat bövöör öt leitzde Blatt van vorzaubernde Blomm aavvälld, dann weed hä wärm zo dä Prenz, dä hä vreuer woch. Solld dat net fluppe, send s all vöör iwisch vorloore. Öt bliid häm mä dörch önö vorzaubornde Speijel, ön Rutt no drusse, dörch di hä alles dat see kann, watt hä well. Em Laufe van d Joohre weed häm ävver kloch, dat öt well ni ön Vrau jävve weed, di häm jäähr ha kann.