Disintegration word gekenmerk deur 'n noemenswaardige gebruik van sintetiseerders en sintetiese klaviere, stadige, dreunende kitaarprogressies en Smith se introspektiewe stem. ""Plainsong"", die album se opener, ""stel die atmosfeer vir Disintegration perfek,"" volgens joernalis Jeff Apter, ""deur stadig in 'n stort van synths en kitare te ontrafel, voordat Smith die mic nader tree en flardes lirieke ('I'm so cold') uiter asof hy uit iets so heilig soos die Dooie See-skrifrolle voorlees."" Smith het gevoel dat die snit 'n perfekte opener vir die plaat is en hy het dit as ""baie weelderig, baie orkestraal"" beskryf. Die album se derde snit, ""Closedown"", bevat lae kitaarteksture wat deur 'n stadige, sombere kitaarlyn gekomplementeer word. Die snit is deur Smith geskryf as 'n wyse waarop hy sy fisiese en kunstige tekortkominge kan lys. Die donker atmosfeer deurgaans op Disintegration teenwoordig ten spyt, is ""Lovesong"" 'n optimistiese snit wat 'n treffer in die Verenigde State geword het. Ned Raggett van Allmusic het die verskil tussen lg. en die ander liedere opgemerk: ""die Simon Gallup / Boris Williams-ritmeafdeling skep 'n stywe, diensbare dansgroef, terwyl Smith en Porl Thompson verdere kitaarvult en filigreine byvoeg, en sodoende net genoeg ekstra byt aan die snit gee. Smith self lewer die lirieke sagkens, met sagte passie.