Per Dauzat e Rostaing, que fornisson una atestacion de 1161, Brantul, e una autra de 1254, de Brantulis (en latin), Brantas es un nom escur. Los autors citan una proposicion, la d'un tèma preceltic (ligur) *br-, contraccion de *bar, nautor, ambe doble sufixe -ant-ulu, accentuat sus l'antepenultima (es a dire bran-). La finala -l s'es amudida o vocalizada e la vocala venguda finala ([y] ? [u] ? diftongue provisòri ? ) s'es alinhada sus una autra pus frequenta, [ɔ], resultat normal de -a pòsttonica. La consonanta finala escrita -s sembla posteriora au sègle XIII.