ამ სახეობის დეკორატიული დამწერლობის ისტორიული ქართული სახელწოდება დღეს უცნობია. 1926 წელს სამეცნიერო ლიტერატურაში ივანე ჯავახიშვილმა პირველად უწოდა მას „ტყუბწვეტიანი დამწერლობა“. 1942 წელს ლევან მუსხელიშვილმა ამ დამწერლობით შესრულებული ეპიგრაფიკული წარწერების აღსანიშნავად გამოიყენა ტერმინი „კიდურისრებიანი“, თუმცა თვითონ მაინც „ტყუბწვეტიანი“ იხმარა. რ. შმელინგმა 1955 წელს წერის ასეთი სახე მოიხსენია, როგორც „ასოთა ბოლოების სამკუთხედებით გამშვენებული“. 1970-იანი წლებიდან ვალერი სილოგავას მიერ სამეცნიერო ლიტერატურაში შემოტანილი იქნა ახალი ტერმინი — „კიდურწაისრული“. ტერმინი ეფუძნება და არის ანალოგია სხვა ქართული დეკორატიული დამწერლობების მსგავსი დასახელებებისა — კიდურყვავილოვანისა და კიდურწერტილოვანისა. ამგვარი მსგავსი ახალი სახელწოდების შემოღების ერთ-ერთი მიზანი ტერმინთა უნიფიცირებაც იყო. თანამედროვე ქართულ პალეოგრაფიაში ტერმინი „კიდურწაისრული“ ფართოდ გამოიყენება.