En 1976 illouse unha ADN polimerase de T. aquaticus, que despois se denominou Taq polimerase. A primeira vantaxe atopada para este encima termoestable (con temperatura óptima de 80 °C) foi que podía illarse en forma pura (libre doutros encimas contaminantes) mellor que outras ADN polimerases doutras procedencias. Posteriormente, Kary Mullis e outros investigadores de Cetus Corporation descubriron que este encima podía utilizarse na técnica da reacción en cadea da polimerase (PCR) para amplificar curtos segmentos de ADN, evitando a necesidade de ter que engadir máis encima despois de cada ciclo de desnaturalización térmica do ADN. O xene do encima foi tamén clonado, secuenciado, e modificado (orixinando o ""fragmento de Stoffel"", máis curto), e producido en grandes cantidades para a súa venda comercial. En 1989 a revista Science nomeou a Taq polimerase a súa primeira ""Molécula do ano"". En 1993, o Dr. Mullis foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a PCR.