ប្រដាល់សេរី​ រឺក្បាច់គុនប្រដាល់ខ្មែរគឺជាប្រភេទក្បាច់ចំបាំងរបស់ប្រទេសខ្មែរ។វាមើលទៅស្រដៀងគ្នានិងក្បាច់គុន មុយថៃដែលមកពីប្រទេសថៃ តូនុយមកពីម៉ាលេស៊ីមុយឡាវដែលមកពីឡាវ លែតវ៉ៃមកពីមីយាម៉ា។ពាក្យថាប្រដាល់ សេរីមានន័យថាវ៉ៃដោយសេរី,​ពីពាក្យខ្មែរថាប្រដាល់(ការវ៉ៃឬប្រយុទ្ធ)និងសេរីមានន័យថាតាមចិត្ត ,សេរី។វាត្រូវបាន ប្រើប្រាស់ក្នុងចម្បាំង,​ ប្រដាល់សេរីបានក្លាយជាកីឡាមួយក្នុងចំនោមកីឡាជាតិរបស់ប្រទេសកម្ពុជា។វាមានការបត់ប៉ែនទន់ភ្លន់រហ័សរហួន សំរាប់រិញកីឡាសម័យថ្មី។ប្រដាល់សេរីភាគច្រើនគឺដូចគ្នានឹងក្បាច់គុនដែលមិនប្រើអាវុទ្ធ (ក្បាច់គុនបុរាណ)លើកលែងតែវាមិនរាប់បញ្ចូល មេ(ក្បាច់សំខាន់), ទ្វា(ទ្វា គូសបញ្ចាក់ពីការស្ទាត់ជំនាញប្រើជើង) ជំនួសក្នុងការតាំងចិត្តយកឈ្នះលើគូសត្រូវ។ខណៈពេលដែលមនុស្សទូទៅបានស្គាល់ពីទិចនិចនៃការទាត់, ដែល បានប្រែក្លាយមកពីការទាត់បង្វិលទាត់ទង្គេច(កាប់ចាន)ទៅជាការទាត់ផ្ដួល, ប្រដាល់សេរីកើតឡើងពីប្រភពបួនគឹ ដាល់ ទាត់ កែង​ និងជង្គង់។ការបុកក៏ត្រូវបានប្រើសំរាប់ផ្ដួលគូរប្រគួតដែរ។ប្រៀបធៀបទៅក្បាច់ប្រដាល់ផ្សេងៗនៅ អាស៊ីអាគ្នេយ៏ប្រដាល់សេរីសង្កត់ធ្ថន់ទៅលើការពូកែគេចនិងជំហរដែលឆ្លាតចេះប្រើល្បិចកល។ក្បាច់វៃរបស់ខ្មែរទោទន់ទៅរកការប្រើកែងជាសជាងអ្វីផ្សេងៗ។ជ័យជំនះជាច្រើនបានមកពីប្រើ ទិចនិចកែងជាសជាងអី្វផ្សេងៗ។