উঁইপৰুৱাৰ জাতি বিভাগৰ প্ৰচলন আছে ৷ উচ্চ জাতৰ হ'ল ৰজা ,ৰাণী,ৰজকুমাৰ আৰু ৰাজকুমাৰী ৷ ৰাজকুমাৰ আৰু ৰাজকুমাৰী পাছলৈ ৰজা-ৰাণী হয়গৈ ৷ ইহঁতৰ ৰাজপৰিয়ালৰ উঁয়ে মাত্ৰ সংগম কৰি বংশবৃদ্ধি আৰু যুজাৰু ক্ষত্ৰিয় জাতৰ উঁয়ে যুজ কৰাৰ বাহিৰে একো নকৰে ৷ ৰাণী অন্দৰ মহলত শ্ৰমিকবোৰৰদ্বাৰা সুৰক্ষিতহৈ পৰি থাকে ৷ শত্ৰুক কাটিবলৈ যুঁজাৰু উঁইৰ গাত তৰোৱালৰ দৰে চোকা অস্ত্ৰ থাকে ৷ আচৰিত কথা ইহঁতৰ গাত ক্ষেপণাস্ত্ৰও আছে ৷ এই যুঁজাৰু উঁইৰ পায়ুৰ পিনে থকা আশয়ত ৰাসানিক বিহ মজুত থাকে ৷ আৱশ্যক হ'লে শত্ৰুৰ ফালে সেই বিহ ক্ষেপণ কৰে ৷ শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ ভিতৰত কিছুমান নিৰ্মাতা অভিযন্তা আৰু আন এবিধ প্ৰতিপালক অভিযন্তা থাকে ৷ উঁয়ে অন্য পৰুৱাৰ আক্ৰমনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰক্ষাৰ কাৰণে মুখৰ পৰা এবিধ মম উলিয়াই শত্ৰুৰ গাত ঢালি অচল কৰি দিয়ে ৷ পৰুৱাটোক কামুৰি প্ৰতিঘনভূতকাৰক দ্ৰব্য শত্ৰুৰ ঘাটুকুৰাত সানি দিয়ে ৷ইয়াৰ ফলত সেই পৰুৱাটোৰ ঘাৰপৰা অনবৰত গাৰ ৰস নি:সৰণ হৈ সি মৰি থাকে ৷ নেছুটি টৰ্মিছ নামৰ এবিধ উঁয়ে তাৰ মূৰত থকা ভাণ্ডাৰৰ পৰা এবিধ বিষাক্ত আঠা ফিচকাৰী মৰাদি মাৰি শত্ৰুক ঠেঙে সৈতে জপটিয়াই অসহায় কৰি তোলে ৷