এইটো সংকলনখনিৰ দ্বিতীয়টো গল্প। এই গল্পটি ২০০৫ চনৰ দৈনিক জনসাধাৰণৰ ১ম বৰ্ষপুৰ্তি বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত। অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে তেওঁৰ পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে ৰমেন শইকীয়াৰ ঘৰৰ সন্মুখত শইকীয়াক দেখি কিছুপৰ ৰয় আৰু তেওঁ গম পাই যে শইকীয়াৰ পত্নী ৰুমীৰ অলংকাৰৰ বাকচটোৰ চাবি পাত হেৰাইছে। তেতিয়া অকুপক ৰুমীয়ে তেওঁৰ চাবিপাতো বিচাৰি উলিয়াই দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।অকুপই চাবি হেৰোৱা কাহিনীটো শুনিব খোজে। ৰুমীয়ে কয় যে চাবি হেৰোৱাৰ দিনা তেওঁলোকে ওচৰৰ বিয়া এখনলৈ গৈছিল। বিয়াৰ পৰা আহি ৰমেন শইকীয়াই হাত ভৰি মেলি চোফাতে বহিল আৰু ৰুমীয়ে অলংকাৰৰ বাকচটো খুলি চাবিপাত নোচোৱাকৈ তলৰ টেবুলত দলি মাৰি দিলে কিন্তু বাকচটো বন্ধ কৰিবৰ সময়ত চাবিপাত নোহোৱা হয়। তেতিয়া চাবিপাত বিচাৰি উলিয়াবলৈ এই সমস্ত কাৰ্যকলাপ খিনিৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈঅকুপই শইকীয়া পৰিয়ালক অনুৰোধ জনায়। সেইমতে তেওঁলোকেও বিয়াৰ দিনা পিন্ধা কাপোৰ কানিসমূহ পিন্ধি একেই কামবোৰ কৰে। তেতিয়া অকুপই সন্দেহ কৰে যে শইকীয়াৰ লংপেন্টৰ তলৰ কোঁচাই থোৱা জাপৰ ভিতৰতেই চাবিপাত সোমাইছে। আনহাতে শইকীয়াই সেই পেন্টটো ধোবাক ধুবলৈ দিছিল। লগেলগে শইকীয়া আৰু অকুপই ধোবাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু সন্দেহমতেই চাবিপাত বিচাৰি পায়।