Łe difarense fonołogiche, morfosintatiche e łesicałi tra do diałeti geograficamente distinti le pol esar tante come quełe che existe tra el catałan e 'l castiglian. Sto qua l'è el caxo del bizkaiera (estremo ocidental) e del zuberera (estremo oriental), che i se caraterixa par ła so distansa rispeto ai altri diałeti, e che i' è parlè precixamente in te i do estremi del dominio łénguistego del basco. Nonostante tuto, parò, par ła majoransa dei łocutori baschi parlar diałeti difarenti no l'è mia un ostacoło insormontabiłe par capirse. D' altra parte, ła mutua intełegibiłità la pol dipendar, oltre che da ła distansa geografica, da łe consoetudini, ła pronunsia e ła predispoxissión del singoło, oltre che dal livel de scołarixassión e de ła conseguente conosensa de ła propia łéngoa al de là del registro cołoquial. Un parlante basco de ła Navara, par exenpio, el pol capir sensa grosa dificoltà qualcheduni che parla na variante ocidental, no aparendoghe sconosue łe parołe che 'l utilixa, che l' à podù lexar in tei łibri e uxar in te un registro formal. Inoltre, el parlante basco navaro el pol bituarse a scoltar el bizkaiera in te i mexi de difuxión e farse capir con i interłocutori de ła Bizkaia, parlando ognuno el so diałeto, sensa ecesive conplicasioni.