Al fan jongs ôf oan wie Hoffmann tige progressyf, wat yn syn tiid betsjutte dat er in foarstanner wie fan 'e Dútske ienwurding ûnder in konsitúsjonele monargy en fierders fan demokratyske ferkiezings, parsefrijheid en gelikense rjochten foar alle manlike steatsboargers, Joaden ynbegrepen. Hoffmann waard keazen yn it parlemint fan 'e frije stêd Frankfurt en wie dêr, nei eigen sizzen, de driuwende krêft efter it iepenstellen fan 'e gearkomste foar de boargerij troch in publike tribune yn te rjochtsjen. Hy rjochte in praatklub of Bürgerverein op dy't mei klam manlju út alle rangen en stannen útnûge om lid te wurden, ynklusyf Joaden en sljochtwei wurkfolk dat nea nei skoalle west hie. Doe't der yn syn frijmitselderslôzje in antysemityske wyn begûn te waaien, sei Hoffmann syn lidmaatskip op. Yn 1848, ûnder de Dútske Revolúsje, waard er in lid fan it saneamde Frankfurter Parlemint, de earste demokratysk keazen pan-Dútske folksfertsjintwurdiging, mar dêr rekke er al mei gauwens desyllúzjonearre fanwegen de dogmatyske en ûnproduktive diskusjes dy't dêr fierd waarden.