1. Паёмбари Худо (с): Издивоҷ кунед, зеро ман дар фардои қиёмат, ба афзунии шумо бар дигар умматҳо менозам, ҳатто ба ҷанини сиқтшудае, ки бо ҳолати қаҳру нороҳатӣ бар дари биҳишт меояд ва ба ў гуфта мешавад: «Ба биҳишт дарой!» ва ў мегўяд: «На. Намедароям, то падару модарам пеш аз ман дароянд».