এসময়ত অষ্টবসুৱে নিজৰ নিজৰ ভাৰ্যাসহিতে প্ৰমোদ ভ্ৰমণৰ বাবে এখন পৰ্বতলৈ গৈছিল। দৈৱক্ৰমে সেই পৰ্বততে বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমো (বশিষ্ঠাশ্ৰম) আছিল। বশিষ্ঠাশ্ৰমত চৰি ফুৰা কামধেনুৰ সৌন্দৰ্য দেখি বসুসকলৰ পত্নীসকল বিমোহিতা হয় আৰু তাৰেই এজন পত্নীয়ে কামধেনুক নিজৰ লগত লৈ যাবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। পত্নীয়ে বেছিকৈ জোৰ দিয়াত এজন বসুৱে (প্ৰভাস) আনকেইজনৰ সহায়ত বশিষ্ঠাশ্ৰমৰ পৰা কামধেনুক চুৰি কৰি স্বৰ্গলৈ লৈ যায়। এই সকলোবোৰ কথা গম পাই বশিষ্ঠ মুনি ক্ৰোধান্বিত হৈ বসুসকলক অভিশাপ দিলে যে তেওঁলোকে পৃথিৱীত মনুষ্যজন্ম ল'ব লাগিব। অৱশেষত ভূল স্বীকাৰ কৰি অষ্টবসুৱে মুনিজনাৰ ওচৰত বহুতো কাকূতি-মিনতি কৰাত মুনিয়ে সাতজন বসুৰ অভিশাপ চুটি কৰিলে, অৰ্থাত্ জন্মৰ লগে লগেই তেওঁলোকে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰিব। আনহাতে প্ৰভাসে দীৰ্ঘকাল মনুষ্যজীৱন কটাব লাগিব যিহেতু প্ৰভাসেই প্ৰথমে কামধেনুক ধৰিছিল আৰু সেই প্ৰভাসেই অৱশেষত ভীষ্মৰ ৰূপত মানৱ হৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰিলে। বাকী সাতজন বসুৱে জন্ম লাভ কৰাৰ পাছতেই গংগা দেৱীয়ে নৈত পেলায় দিয়ে আৰু মুনিয়ে কোৱাৰ দৰেই সিহঁতে জন্মৰ লগে লগেই শাপমুক্ত হয়।