سن١٠ بعثت ۾ جناب ابو طالب ۽ بيبي خديجہ جي وفات پيغمبر جي روح تي بيحد اثر وڌو. پاڻ ان سال جو نالو ”عام الحزن“ رکيو. پيغمبر جي انهن ٻنهي عظيم مددگارن جي رضا ڪرڻ سان دشمنن جا آزار ۽ تڪليفون ويتر وڌي ويون. ڪڏهن ماڻهن پٿر پئي هنيا، ته ڪڏهن ماڻهن سندس چهري مبارڪ تي مٽي ٿي وڌي ۽ ڪي وري اڻ سهائيندڙ زبان استعمال ڪندا هئا. گهڻو ڪري پاڻ نهايت ئي جهريل حالت ۾ گهر موٽندا ها، پر اها سائڻ فاطمه ئي هئي جيڪا پنهنجي ننڍڙن ننڍڙن هٿن سان بابي جي مٿي ۽ منهن تان مٽي صاف ڪنديون هيون. انتهائي اُڪير ۽ پاٻوهه سان پيش اينديون هيون ۽ پيغمبر جي لاءِ آرام ۽ حوصلي جو سبب بڻبيون هيون. سائڻ فاطمہ/ماڻهن جي ڪاوڙ ۽ بي رحميءَ جي جاءِ تي پنهنجي پيءُ سان مهر ۽ محبت سان اهڙي طرح پيش اينديون هيون جو سندن والد محترم جن کين ”امِ ابيها“ جو لقب ڏنو. هجرت کان ڪي ڏينهن پوءِ اٺن سالن جي ڄمار ۾ علي سان مڪي کان مديني آيون اتي به پيءُ سان گڏ ئي رهيون. پيغمبر جي مشڪلات ۾ سائڻ فاطمہ/به ڀاڱي ڀائيواررهي. جنگ احد ۾ جنگ جي اختتام ٿيڻ کان پوءِ سائڻ فاطمہمديني کان پيغمبر جي خيمي گاهه جي طرف ڊوڙندي پهتيون ۽ ٿانو ۾ پاڻي ڀري پيءُ جو رت ڀريل منهن ڌوتائون ۽ آنحضرت جي زخمن تي مرهم رکيائون