Իր առաջին գիրգը, Մարդը, այս լայն պարտէզը (Člověk zahrada širá) 1953 թւականին, 24 քնարական բանաստեղծութեան հաւաքածոյ մըն է: Անոր մէջ Գունտերան կը բորձէ քննադատ նաեւացք մը բռնել գրական շարժումին հանդէպ որ կը կոչուի ""ընկերավարական իրապաշտութիւն"", բայց ան մարքսիստ մոտեձումով միյայն կը քնադատէ անոր: 1955 թւականին կը հրատարակէ Վերջին Մայիսը (Poslední máj), բանաստեղծութեան գիրգ մը որ ձօնուած է Խուլիուս Ֆուսիքին հիշատակին, համայնավար հերոս մը որ դիմադրէց 2րդ համաշխարհային պատերազմի ատէն Նացի բռնատիրութեան դէմ Չեխոսլովաքիա: 1957 թւականին, Մէնախօսութիւններ կը հրատարակէ, 36 բանաստերծութիւններու շարք մը որուն մէջ Գունտերան քաղաքական քարոզչութիւնը կը մերժէ եւ կը պնդէ մարդկային բորցարութեան կարեւորութեան վրայ: Սիրային բանաստեղծութիւններու գիրք մըն է բանական եւ մտաւորական ներշնչումով: