Յակոբ Բյոմեն ծնվել է Գյոռլիցին մերձ Ալտզայդենբերգում 1575 թ.-ին. մահացել է 1624 թ.-ի նոյեմբերի 24-ին, Լաուզիտցում։ Իր ինքնակրթության ընթացքում լութերյան Աստվածաշնչի և գերմանացի միստիկների հետ համատեղ ուսումնասիրել է Միջնադարի մեծագույն գիտնականներից մեկի՝ ալքիմիկոս Թեոֆրաստ Պարացելսուսի (1493-1541) երկերը։ Միանգամայն ինքնուրույն յուրացրել է բնափիլիսոփայական և կրոնա-միստիկական գիտելիքների ահռելի մի ծավալ։ Իր սոցիալական վիճակով լինելով կոշկակարական մի արհեստանոցի տերը՝ նա տիրապետում էր այնպիսի խորունկ և ինքնատիպ մի մտքի, որ, հատուկ ոչ մի կրթություն չստանալով, այդուամենայնիվ, կարողացավ դառնալ Նոր ժամանակի փիլիսոփայության նախակարապետը և հիմնադիրը, ում համար, ինչպես ասում է Հեգելը, «ամաչելու կարիք չկա»։ Յակոբ Բյոմեն վառ օրինակն է այն իրողության, որ ոչ թե կոշկակարը պետք է ամաչի, որ զբաղվում է փիլիսոփայությամբ, այլ թեկուզ և «պրոֆիսիոնալ» այն փիլիսոփան, ում արածը ընդամենը… կոշկակարություն է։