In 1600 het die Engelse wetenskaplike William Gilbert teruggekeer na die onderwerp in De Magnete, en het die Nieu-Latyn woord electricus geskep van ηλεκτρον , die Griekse woord vir ""amber"", wat gelei het tot die Engelse woorde ""electric"" en ""electricity"". Hy is in 1660 deur Otto von Guericke gevolg, wat, moontlik die eerste, elektrostatiese generator uitgevind het. Ander Europese pioniers was Robert Boyle, wat in 1675 verklaar het dat elektriese aantrekking en afstoting oor 'n vakuum uitgeoefen kan word; Stephen Gray, wat in 1729 materiale as geleiers en isolators geklassifiseer het; en C.F. du Fay, wat in 1733 [1] voorgestel het dat elektrisiteit in twee tipes voorkom wat mekaar uitkanselleer, en het dit uitgedruk in terme van 'n twee-vloeistof teorie. Wanneer glas met sy gevryf is , het du Fay gesê dat die glas met vitreous elektrisiteit gelaai is, en wanneer amber met pels gevryf was, dat die amber gelaai is met resinous elektrisiteit. In 1839 het Michael Faraday gewys dat die skynbare skeiding tussen statiese elektrisiteit, stroom elektrisiteit en bioelektrisiteit verkeerd was, en dat almal die gevolg was van die optrede van 'n enkele tipe elektrisiteit wat in teenoorgestelde polariteite te voorskyn kom. Dit is arbitrêr watter polariteit positief genoem word. Positiewe lading kan gedefinieer word as die oorblywende lading op 'n glas staaf nadat dit met sy gevryf is.