Праз трыццаць гадоў Капітолій быў прызнаны недастаткова ёмістым, і пачалося яго пашырэньне. Пры гэтым было вырашана захаваць унікальныя рысы першапачатковага будынку — у прыватнасьці, капітэлі калён, упрыгожаныя тытунёвымі лісьцем і булаўкамі маісу замест традыцыйнай для архітэктуры клясыцызму міжземнаморскай флёры. Замест старога купалу быў збудаваны новы, чыгунны, вышынёй 87 мэтраў і вагой звыш 4000 тон. Яго правобразам традыцыйна лічыцца сабор Сьвятога Пятра ў Рыме, хоць структурна ён бліжэй да Дому інвалідаў Мансара-малодшага. У 2003 годзе амэрыканскія экспэрты выявілі ў бібліятэцы Кангрэса дакумэнты, якія сьведчаць аб тым, што пры праектаваньні купалу архітэктар Томас Уолтар карыстаўся чарцяжамі Агюста Манфэрана — архітэктара Ісаакіеўскага сабору, адсюль і дзіўнае падабенства купалоў амэрыканскага будынку і былога галоўнага катэдральнага сабора Расейскай імпэрыі.