Yn patriargale maatskippijen hawwe dochters faak minder of oare wetlike rjochten as soannen, benammen op it mêd fan it erfrjocht. Yn Jeropa wie dat bygelyks iuwenlang sa, om't it besit fan dochters yn 'e praktyk eigendom waard fan harren mannen, en dêrmei út 'e famylje rekke. Yn aadlike lagen urven sadwaande soannen frijwol alle replike guod en fral ûnreplik goed om it yn 'e famylje te hâlden, en moasten dochters, dy't meastal úthylke waarden of yn it kleaster giene, it op syn bêsten dwaan mei in jildlike talage of in som jild yn ien kear. As der lykwols gjin manlike opfolgers wiene (en in geslacht dêrtroch útstoar), urf in dochter faak wol alles; sa'nent waard in erfdochter neamd, en sokke erfdochters wiene felbegearde houlikspartners, net fanwegen harrensels, mar fanwegen it besit dat se meibrochten.