Vivaldi je široko priznat kao majstor baroknog instrumentalnog koncerta kojeg je usavršio i popularisao više nego bilo koji njegov savremenik. Raznovrsnost njegove muzike i dramatski efekti uzrokovali su dalji muzički razvoj prema onome što će kasnije biti poznato kao klasični stil. Međutim, svaki pogled na njegovu muziku kao jedinstvenu ""organsku"" cjelinu mora se raspasti pred činjenicom da je sam Vivaldi posuđivao muzičke teme iz njegovih vlastitih mnogobrojnih muzičkih djela, koji kako po učestalosti tako i u sveprisutnosti u velikoj mjeri nadilaze ukupno prikazivanje muzičkog stvaralaštva Bacha pa čak i Händela. Do danas nije bilo sveobuhvatne studije ovog aspekta njegove muzike, iako su objavljeni vrijedni radovi na pojedinačnim slučajevima. Ovaj ogromni zadatak bi u principu zahtijevao ispitivanje svakog takta u svakom od više od 700 muzičkih djela. Pri tome bi bio otežan na svakom koraku od neizvjesnosti pri pravljenju hronologije, uzimajuċi još u obzir i redoslijed posuđivanja vlastitih muzičkih tema od strane samog kompozitora. Zahvaljujući svojoj violinskoj virtuoznosti za Vivaldija granice između muzičkih oblika izražavanja nisu bile prepreka. Zato je sa lahkoćom stavke iz sonate prebacivao u koncerte, stavke iz koncerata u opere, radove iz duhovne muzike za glas u concerto medium. Binarni stavci su proširivani u ritornello oblik, a stavci iz ritornello oblika su izmijenjeni u ”da capo arije. Vivaldijevi kinetički ritmovi, tečne melodije, veseli instrumentalni efekti, i produžene instrumentalne tehnike čine njegovu muziku jednom od najugodnijih za slušanje u svijetu baroka.