De Italische taole bewaorde zeker in hun awwer taolfases väöl vaan de Indogermaanse diftonge. In 't Aajdlatien is dao daan ouch mie vaan trök te vinde es in 't klassiek Latien. Ai en oi zien nog ""valse"" diftonge en gein vleujende wie de klassieke ae en oe. Oi weurt trouwes laank neet ummer oe meh kump ouch es ē of ū trök. 't Aajdlatien kós daobij d'n diftong ei, dee later in ē of ī veranderde (of zelf in 'n korte e of i). In de klaanklier vèlt wijer op tot op väöl plaotse nog 'n o steit boe later 'n u optrejt. Dit vèlt veural op in de wäörd vaan de twiede (o-) declinatie (hortos, hortom; saxom; zuug heioonder). De wisseling tösse o en u is hiel normaal; dit tröf me ouch aon in de Germaanse taole (Hollands krom, Limburgs króm, Duits krumm) en in 't Vulgair Latien en väöl Romaanse taole is de klassiek-Latiense u weer trök nao o oontwikkeld (Aajdlatien, Vulgair Latien en Spaons somos, Klassiek Latien sumus ""veer zien""). Rotacisme is aon de orde vaan d'n daag: op väöl plaotse boe 't Klassiek Latien 'n r heet tröf me 'n s aon (beveurbeeld Lases = Lares [Romeinse hoesgode]). Ouch dit kump örges aanders wel veur (Limburgs waor - waore, Hollands was - waren, plaotselek Ziews was - wazzen). Inkel wäörd vaan dat type zien es archaïsmes trök te vinde bij sommege klassieke sjrievers.