Nú hevði tað verið ógvuliga kliché, um eg tulkaði tað soleiðis, at vit øll tí skulu liva lívið fult út hvønn dag, tí at vit ongantíð kunnu vita, júst nær hin “tilvildarligi” dagurin kemur. Tað er sum so ikki skeivt, men hetta er neyvan tað, ið Steintór Rasmussen roynir at staðfesta. Sum í balladuni um Jesús Escuan, so endar yrkjarin við, at hann letur ein setning hanga í luftini, soleiðis at lesarin sjálvur kann gera sær eina niðurstøðu. Á henda hátt gerst lesarin ein partur av yrkingini og yrkjaraprosessini, og eg meti at hetta, meira enn nakað annað, er endamálið og boðskapurin við skaldskapinum hjá Steintór Rasmussen.