ការប្រដាល់គឺជាវត្ថុម្យ៉ាងដែលមិនប្រែប្រួលនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៏តាំងពីបុរាណកាលមកយ៉ាងហោចណាស់ក៏វានាំអោយយើងចេះពីទំរង់ក្នុងការប្រយុទ្ធដែរ។ នៅសម័យអង្គរក្បាច់គុនប្រើអាវុធនិងមិនប្រើអាវុធសុទ្ធតែត្រូវបានស្ទាត់ជំនាញដោយជនជាតិខ្មែរ។ភស្តុតាងបានបង្ហាញអោយឃើញក្បាច់គុន​ដែលស្រដៀងនិង ក្បាច់គុនប្រដាល់សេរីដែលត្រូវបានបង្កើតតាំងពីសតវត្សទី១០។ប្រហែលជានេះជាមូលហេតុមួយដែលបង្ហាញហេតុអ្វីចក្រភពខ្មែរមានកងទព័ដ៏មានឥទ្ធិពលនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៏។ រាជាណាចក្រអង្គរប្រើទំរុងនៃក្បាច់គុនប្រដាល់សេរីនិងអាវុធផ្សេងៗខុសៗគ្នាព្រមទាំងដំរីសង្គ្រាមដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនិងសត្រូវធំរបស់គេ វៀតណាមមូលដ្ឋាននៅ រាជាណាចក្រចំប៉ា,សៀម។ការប្រគួតដំរីចំបាំងនៅតែត្រូវបានអនុម័តដើម្បីការកំសាន្ដនៅសុរិន កន្លែងប្រមូលដំរី។អ្នកចំម្បាំងខ្មែរប្រើការទាត់កាប់ទៅលើរាហ៊ូតាមចំលាក់ នៅប្រាសាតបន្ទាយឆ្មា។នៅពេលនោះ ចក្រភពខ្មែរមានឥទ្ធិពលនិងគ្រប់គ្រងលើទឹកដីដ៏ធំដែលឥឡូវនេះជាទឹកដីកម្ពុជា​ ថៃ ឡាវ និងវៀតណាម។ជាលទ្ធផលកម្ពុជា បានមានឥទ្ធិពលលើវប្បធម៍ថៃនិងឡាវ។នះនាំអោយខ្មែរជឿថាក្បាច់គុនប្រដាល់សេរីនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៏គឺមានប្រភពពីជនជាតិខ្មែរ-មន។ក្នុងដំណើររឿងដែលនិយាយត ពីមាត់មួយទៅមាត់មួយរបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ សំអាងលើក្បាច់ចំលាក់លឹមៗដែលនៅសល់លើប្រាសាទបុរាណរបស់ខ្មែរដូចជា ប្រាសាទបាយ័ន ប្រាសាទអង្គវត្តជាដើម។ ក្បួនគម្ពីឬកំនត់​ត្រាភាគច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញឬរឹបអូសយកដោយពួកកងទ័ពសៀមនៅពេលដែលសៀមចូលមកលួចប្លន់និងបំផ្លិចបំផ្លាញទីក្រុងអង្គព្រមទាំងចាប់ខ្មែរជា ឈ្លើយសឹករាប់បញ្ចូលទាំងរាជវង្សសានុវង្សទៅក្រុងអាយុធ្យា។អ្នកចំបាំងខ្មែរព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧និងអ្នកបង្គ្រាបការរួបរួមរបស់ឡាវ ហ្វាងូនត្រូវបានគេជឿថាជាមេទ័ព ដែលបានហ្វិកហាត់ក្បាច់គុនបុរាណខ្មែរ។នៅសម័យអានានិគម ក្បាច់គុនបុរាណដូចប្រដាល់សេរីត្រូវបានពួកអាណានិគមនិយម(អីរ៉ុប)ហៅថាជាក្បាច់គុនគ្មានអរិយធម៍ តិរច្ឆានសាហាវព្រៃផ្សៃ។ជនជាតិបារាំងបានកែប្រែក្បាច់គុននេះអោយទៅជាកីឡាដោយបានបន្ថែមពេលវេលាកំនត់ទឹក(ទឹកក្នុងកីឡាប្រដាល់) សៃវៀន ព្រមទាំងស្រោមដៃ(ហ្គង់)ក្នុងគោលបំនងកាត់បន្ថយរបួស។ការប្រគួតពីដើមគេប្រគួតក្នុងរណ្ដៅមួយដែលមានភួកនិងមានច្បាប់កំនត់ព្រមទាំងយកខ្សែររុំជុំវិញដៃ។ ក្នុងការប្រគួតខ្លះអ្នកប្រដាល់យកសំបកខ្យងមករុំជុំវិញគន្លាក់ដៃដើម្បីអោយកាន់តែសាហាវតែទង្វើបែបនេះអាចត្រូគេថ្កោលទោស។នៅកំលុងឆ្នាំ១៩៦០ អ្នកគាំទ្រក្បាច់គុនប្រដាល់ខ្មែរបានជួយអោយក្បាច់គុននេះបានចេញផ្សព្វផ្សាយនិងបង្ហាញជាផ្លូវការ។