ყუამილიანი ცული მეტად ადრე იჩენს თავს წინა აზიაში, იგი ფართოდ ყოფილა გავრცელებული და დიდ ხანსაც ჰქონიათ ხმარებაში მესოპოტამიაში, ელამში, სირიაში, ლურისტანში და სხვა. ბრინჯაოს კულტურის ადრინდელ საფეხურზევე ამგვარი ცულები ფართოდ ვრცელდება საქართველოშიც. ჯერ კიდევ ადრებრინჯაოს ხანაში მეჯვრისხევის, ყიზილ-აჯლოსა და ნაომარის ცულებთან ერთად, ამიერკავკასიაში, უფრო მის დასავლეთ ნაწილში, ხმარებაში იყო სხვა ტიპის, კერძოდ, ყუამილიანი ცულების სხვადასხვა ვარიანტი. აქ ეს ცულები, რომლებიც, გენეტურად ძველი შუმერული ყუამილიანი ცულების ფორმებს უკავშირდებიან, თავისებურ იერს იღებენ და ჰქმნიან ამ ტიპის ცულების ადგილობრივ ვარიანტებს. მკვლევართა ნაწილი, როგორც ჩანს, მართებულად, იმასაც ვარაუდობს, რომ წინა აზიიდან ამ ცულების გავრცელების ძირითადი გზა კავკასიაზე გადიოდა. არსებობს მოსაზრება, რომლის თანახმადაც, ყუამილიანი ცულის „კავკასიური“ ვარიანტი საქართველოდან ჩრდილოკავკასიაში უნდა გავრცელებულიყო, ხოლო იქიდან კი აღმოსავლეთ ევროპასა და დუნაის აუზსში.