»I de Bhagavadgita findi en Trost, woni sogär i de Bergpredigt vermisse. Wenn mer mengisch d Enttüüschig is Gsicht starret, weni verlasse bi und kann Liechtstraal gsie, den nimi d Bhagavadgita. Denn findi do und dai e Strophe und fang a Lächle, zmitst i allne Tragödie; und mis Lebe isch voll vo üssere Tragödie gsii. Ass die nöd ai sichtbari und unnuslöschbari Spuur i mer hinderloo hend, da schuldi a de Lehre vo de Bhgavadgita.«