Од 1867 година, 33 поединци имаат служено како претседатели на владата на Германија или нејзиниот претходник Северногерманската конфедерација, повеќето од нив со титулата канцелар. Поради неговите административни задачи, главниот на свештениците во црквата на царскиот дворец во текот на Каролиншкото царство бил наречкуван канцелар (од латински: cancellarius). Црковниот колегиум дејствувал како канцеларија издавајќи декрети и капитулари. Од времето на Лудвиг Германецот, архиепископот на Мајнц бил официјално архиканцелар, функција која ја вршел до крајот на Светото римско царство во 1806 година, додека де јуре архиепископот на Келн бил канцелар на Италија, а архиепископот на Трир на Бургундија. Овие тројца кнезови-архиепископи биле исто така изборни кнезови на Царството кои ги бирале римскиот крал. Веќе во средновековниот период, германскиот канцелар имал политичка моќ како архиепископот Вилигис (архиканцелар 975–1011, регент на кралот Отон III 991–994) или Рајналд фон Дасел (канцелар 1156–1162 и 1166–1167) под царот Фридрих Барбароса.