សំពះព្រះវិស្ណុលោកនៅអង្គរបុរីព្រះពុទ្ធសាសនានៅអាស៊ីអាកគ្នេយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ សមយ័កាលស្ថិតនៅចន្លោះស ម័យអង្គរ និងសម័យអាណាព្យាបាលបារាំងនៅឥណ្តូចិន ពោលគឺរវាងសតវត្សទី១៥និងសតវត្សទី១៩។ជារើយ ៗ សម័យនោះគេចាត់ថា “អវត្តមាន”។ ត្បិតមិនដូចសម័យពីមុនេះ ហើយក៏មិនដូចចរន្តនោយោ បាយ សង្គម ព្រមទាំងវប្បធម៌នៃបណ្តាប្រទេស នានានៅ អាស៊ីអាគ្នេយ៏ក្នុងសម័យប្រហាកប្រហែលគ្នា។ សម័យកណ្តាលរបស់ប្រទេសខ្មែរពិបាកនិងកំនត់ថា ជាពេលដែលសម្បូណ៌សប្បាយ និងលូតលាស់ ឬក៏ជា ប្រទេសមួយដែលរីកចំរើនផ្នែកពានិជ្ជកម្មដែរ។ ផ្ទុយទៅ វិញ សម័យនេះបានស្តែងអោយឃើញនូវភាព បាត់បង់ បរាជ័យ ថមថយ និងអស្ថេរភាព។ មានរឿងច្រើនណាស់ដែលនាំអោយគេយល់ឃើញថា របៀបនេះ តែការលូតលាស់នៃព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ ដែលជឿទៅលើភាពមិនទៀងទាត់គឺជាមូលដ្ឋានចំបងមួយ។ ទន្ទឹមគ្នានេះដែរការបោះបង់ចោលព្រហ្មណ៏សាស នានិងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន ព្រមជាមួយការរីកចំ រើននៃព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទពុំជំរុញអោយមានការចារ សិលាចារឹកនិងការសាងសង់ប្រសាទថ្មធំៗដូចមុនទៀត ទេ។ គួកត់សំគាល់ថា ព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទចាប់ផ្តើម ចូលខ្លួនក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរចំពេលដែលសេដ្ឋកិច្ច និង នោយោបាយចុះខ្សោយ។ គំនិតយល់ឃើញជាអវិជ្ជមាន អំពីអរ្យធម៌ខ្មែរសម័យក្រោយអង្គរនេះ ដែលគ្របដណ្តប់ មកលើការសិក្សាស្រាវជ្រៀវប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរសម័យនេះ យ៉ាងហោចណាស់បណ្តាលមកពីការយល់ឃើញជាវិជ្ជ មានអំពីការចាកឬសចូលមកក្នុងសង្គមខ្មែរនៃព្រះពុទ្ធសា សនាថេរវាទ។