Vojni istoričari definisali su blickrig kao primenu koncepta manevra i sadejstva više rodova oružanih snaga razvijenog u Nemačkoj u periodu između dva rata i tokom Drugog svetskog rata. Strateški, ova ideja je podrazumevla ostvarivanje brze pobede nad neprijateljem korišćenjem male ali profesionalne armije. Operativno, njen cilj je bio da koristi indirektne mere, kao što su pokretljivost i iznenađenje, kako bi poremetila neprijateljske planove i učinila ih beskorisnim. Osnovni preduslov za postizanje ovih ciljeva bilo je zajedničko dejstvo tenkovskih formacija, motorizovane pešadije, inženjerije, artiljerije i jurišnih bombardera. Istoričari su blickrig smatrali samo trenutnim oblikom dugoročne nemačke strategije zasnovane na principu „Bewegungskrieg“ ili manevarskog rata.