Cristóbal Colón escribió que los arahuacos fueron amistosos. Traxéron-yos oru, fierro, diamantes y perros, qu'ellos camudaron por oxetos de cristal y les campanes de los ferres. ""D'acordies axustaron tou lo qu'ellos tuvieron... ellos nun llevaben armes, y nun les conocen, yá que-yos amosé una espada, ellos tomar pol cantu y cortáronse pola ignorancia.... Les sos llances tán feches de madera. Con cincuenta hombre nós podríamos apoderalos a toos y fae-yos faer lo que quixéramos"". Claro, tou esto dende'l puntu de vista européu. Equí empecipióse una positiva relación pa'l españoles, relación que nun duraría demasiáu y sería fatal pa los indíxenas. Anque'l pueblu taíno de la dómina de la invasión española yera un pueblu amistosu eso nun significaba que nun defendieren agresivamente les sos posesiones. Por enforma tiempu tomóse en cuenta'l llau ""románticu"" en munchos casos de la hestoria escrita polos cronistes españoles. En realidá los pueblos arahuacos del Caribe frenaren la espansión caribe, llegando éstos hasta les Isles Virxes y remontáronse contra'l españoles.