९ आपूण प्रमाणीक म्हण संजून, आपणांचेरूच पातियेतालीं आनी हेरांक लेखिनासलीं तसल्या कांय मनशांक ताणें अशी êक वपार सांगली: १० ""दग मनीस, एकलो फारीजêव आनी दुस्रो दोनड्वसुल्दार, मागणें करुंक देवमंदिरांत चडून गेले. ११ तो फारीजêव नीट उबो रावून असो आपल्या मनांत मागणें कर्तालो: 'देवा, हांव तुका धीनवासतां, कित्याक हांव हेरां मनशां सार्को न्हय; ते चर-नागवणे, अनेाय्ी, पर्द्वारी; हेत्या दोनड्वसुल्दाराय सार्को न्हय हांव. १२ सातळ्याक दन पावटीं हांव उपास कर्तां, म्हजê कडे आसा तितल्याचोय धावो वानटो फारीक कर्तां.' १३ तो दोनड्वसुल्दार आपलो पयस उबो रावलो; दळे परियान सर्गार लावुंक ताका काळीज जायना जालें; पूण हर्डें बडवन-बडवन तो म्हणटालो: 'देवा, हांव êक पात्की! म्हजी काकलूत कोर!' १४ हांव तुंकां सांग्तां, हो मनीस देवाक मानवललो जावन आपल्या घरा पर्तलो, पूण तो दुस्रो देवाक मानवललो जावंक ना. कित्याक आपणांकूच उंच काडतात तांकां देव खाला उडयतलो, आपुणूच खाल्तीं जातात तांकां देव उंच काडतलो.