Je la bierfarado la ingrediencoj estas intermiksitaj kaj parte ŝanĝataj bioĥemie per gisto. Post kiam oni produktis el greno (kutime hordeo) malton, oni diserigas tiun ĉi. La vera bierproduktado komenciĝas per la kuirado. Je tio oni varmigas akvon je proksimume 60 °C kaj aldonas la diserigitan malton. La tiel ekestinta miksaĵo estas depende de la respektiva procedo je kontinua turnmovado varmigita ĝis proksimume 75 °C. Je diversaj restado-temperaturoj fermentoj ŝanĝas la amelon el la malto en maltosukeron. Alternative oni kuiras partojn de la miksaĵo, kio kaŭzas fizikan kungluadon de la amelo. Per jodoprovo oni sekve konstatas, ĉu la solvita amelo estas plene sukerita. Post tio oni rafinas la miksaĵon en la rafinkuvo. La premrestaĵoj de la malto estas separata de la uzfluaĵo. Per postaj surverŝaĵoj de varmega akvo oni gargaras la uzfluaĵon el la restaĵoj kaj kuiras ĝin kun lupolo en la kuirpato. La sekva paŝo estas la klarigo de la dekoktaĵo: oni pumpas ĝin el la pato en centrifugilon aŭ tra filtrilon, por separi la koaguliĝintan proteinon kaj aliajn ŝvebaĵojn disde la uzfluaĵo. Laste oni malvarmigas la fluaĵon en malvarmigilo sur la optimuman fermentadan temperaturon kaj aldonas la giston konvenan laŭ la dezirata bierspeco. Flosantaj gistospecoj fermentigas je temperaturoj inter 18 °C kaj 24 °C, sinkantaj gistoj je 8 °C ĝis 14 °C. Dum la alkohola fermentado la gisto ŝanĝas la sukeron solvitan en la fluaĵo al etanolo (alkoholo) kaj karbona dioksido. Tiu ĉi gaso restas sub premo parte ligita en la preta biero. Post la ĉefa fermentado, kiu daŭras proksimume unu semajnon, la nova biero devas postfermentiĝi kaj stokiĝi pluajn proksimume kvar ĝis ses semajnojn. La maturiĝintan bieron kutime oni denove filtras kaj enigas en botelojn, barelojn aŭ ladskatolojn.