1964లో అనంతపురంలో కథాసమ్మేళనం జరిగింది. ఆ సభలో ఇతడు గంజికోసరం కథను చడివాడు. ఆ సందర్భాన్ని పులికంటి కృష్ణారెడ్డి తన మాటల్లో ఇలా వివరిస్తాడు. ""ఆ సమ్మేళనంలో మధురాంతకం రాజారాం, కొలకలూరి ఇనాక్, కలువకొలను సదానంద, గుత్తి రామకృష్ణ, నేను కథలు చదవాల, కొలకలూరి ఇనాక్ పైకి లేసె. అప్పుడాయన అనంతపురంలోనే తెలుగు డిపార్టుమెంట్‌లో లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తావుండాడు. కత చదవడానికి మొదలుపెట్టె. ఆరంభం అద్భుతంగా ఉండె. అయినా వాళ్లకేం పోయేకాలమో? చదవనీలేదే? ఆ పోరు పళ్లేక ఆయన గమ్మున కూసుండె. సద్దుమణిగె. రాజారాం పైకిలేసె. ఒకే ఒక్క పేరా చదివె. రంపులు... రచ్చలు... ఈలలు!! ..'ఛీఛీ ఈ యదవలకు కత విలువె తెల్దు' గొణుక్కుంటూ ఆయన కూకుండె. సదానందం వంతొచ్చె. నాయాలు శానా జాగర్తగా కత చదివినానంటే చదివినాననిపించె. అప్పుడు పైకి లేచె రామకృష్ణ. రామకృష్ణ ఉండూరు మనిసి! కరువులో గంజి కేంద్రాల మింద కత. అనంతపురం యాస. ఎంత గొప్ప కతో అంత గొప్పగాచదివె. సబలో చప్పట్లు మార్మోగె. అనంతపురం మాండలికానికి మచ్చుతునక. అటువంటి గొప్పకత సీమకతల్లో లేకపొయ్యిందే అంటా ఇప్పటికీ బాధగానే వుంది. రామకృష్ణకు రెండు చేతులెత్తి దండం పెడ్తి."" దీనిని బట్టి ఆ కథ గొప్పతనం ఊహించుకోవచ్చు.