Από τον Ηρόδοτο πληροφορούμαστε ότι οι κάτοικοι της Κυρήνης ήταν επί Αρκεσιλάου Α΄ περίπου όσοι ήταν εξαρχής, δηλαδή πολύ λίγοι, αφού ο πατέρας του Βάττος είχε οικήσει την πόλη με τους επιβάτες μόλις δύο καραβιών. Υπάρχει πάντως η θεωρία ότι ενώ αναφέρονται συχνά αυτά τα μόλις δύο πλοία, σταδιακά στάλθηκαν εκεί και άλλοι άποικοι, είτε από τη Θήρα είτε από τη Σπάρτη και ότι ο αριθμός των αποίκων αυξήθηκε γρήγορα, όσο ακόμα βασίλευε ο Βάττος. Αν αληθεύει αυτό, τότε επί των ημερών του Αρκεσιλάου Α΄ το γεγονός ότι ο αριθμός έμεινε ο ίδιος δεν σημαίνει ότι η Κυρήνη ήταν ολιγάνθρωπη. H πόλη στην ακμή της έφτασε αργότερα να έχει 100.000 κατοίκους, κάτι που την καθιστούσε μεγαλούπολη. Όμως στα χρόνια του Αρκεσίλαου, ο πληθυσμός ήταν πολύ μικρότερος. Επίσης οι ειδικοί εικάζουν ότι πρέπει να διατήρησε την διακριτική πολιτική του πατέρα του, γιατί δεν καταγράφονται ακόμα διαμάχες με τους Λιβύους. Εξάλλου όπως φάνηκε κατοπινά (όταν ο διάδοχος και γιος του επεδίωξε να φέρει νέο αίμα αποίκων εκεί) και οι Λίβυοι εξανέστησαν, αλλά και το Μαντείο των Δελφών φαίνεται πως διαφωνούσε -όταν δηλαδή έδωσε χρησμό λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Αρκεσίλαου Α΄ ανέφερε ότι ""όσοι πάνε στην πλούσια Κυρήνη, θα έρθει μέρα που (αυτό) θα τους γίνει έγνοια-θα το μετανιώσουν"". Ισως λοιπόν αυτοί οι δύο λόγοι (η ειρήνη με τους ντόπιους και οι καλές σχέσεις με την κυρίως Ελλάδα) να έκαναν τον Αρκεσίλαο μετρημένο ως προς την διακυβέρνησή του και να απέφυγε πρωτοβουλίες για αύξηση δραστηριοτήτων ή πληθυσμού.