ប្រាសាទ​នគរ​បាជ័យ​ជា​ប្រាសាទ​បុរាណ​​មួយ​​ដែល​​បាន​​សាង​​សង់​​ឡើង​​នៅ​ ចុង​​សតវត្ស​ទី​១២​ ដោយ​​ព្រះជ័យវម៌នទេវទី៧ ដើម្បី​​ឧទ្ទិស​​ដល់​​ព្រះពុទ្ធសាសនា​មហាយាន។ ប្រាសាទ​នេះ​បច្ចុប្បន្ន​បានបាត់បង់រូប​រាង​ដើម​ស្ទើរ​តែទាំង​ស្រុង។ ជា​ដំបូង​ខ្ញុំ​សុំ​រៀបរាប់​ត្រួស​ៗអំពី​ប្លង់នៃប្រាសាទ​តាម​ការ​សង្កេត​ ផ្ទាល់របស់​ខ្ញុំ​។ ប្រាសាទនេះ​មានទំហំ​ប្រហែល ៥០០មx៥០០ម វាមាន​កំពែងបីជាន់ និង​មានគោបុរៈ​គ្រប់​ទិស​ធំ​ទាំង​៤។ លោក​អ្នក​អាច​ចូល​​ទៅ​​លេង​​តាម​គោបុរៈ​​ទិស​ខាង​​កើត​និង​ជើង ឯទិសខាង​ត្បូង​គឺ​បាក់បែក​អស់ជាច្រើន ឯទិសខាង​លិច​គឺ​ទៅ​កាន់ភូមិ​អ្នក​ស្រុក។ កំពែង​ជាន់​ទី១គឺ​បាក់បែក​និង​ស្រុត​អស់ជា​ច្រើន​កន្លែង ឯកំពែង​ជាន់​ទី២​និង៣​នៅ​រក្សា​រូ​បរាង​ដើមបាន​ ល្មមធ្វើ​ឲ្យយើង​នៅ​ចំណាំ​បាន។ នៅ​ក្នុង​កំពែងជាន់​ទី២​មានស្រះ​ទឹក​តូចៗ២ ដែលឥឡូវ​រាក់និង​អាចរីង​នៅពេល​ខាង​មុខ។ តួ​ប្រាសាទ​ដែល​ស្ថិតនៅ​ក្នុង​​កំពែង​ទី៣ ត្រូវ​បាន​កែ​ប្រែឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ចេតិយ​មួយ​ដ៏​ធំ​ដែល​លោកអ្នក​អាចមើល​ឃើញ​នៅ​ នឹង​រូបភាព​ខាង​ឆ្វេង​ដៃនេះ។ ប្រាសាទ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រចនាបទ​បាយ័ន ហើយ​បើ​ទោះ​ជា​ព្រះ​ជ័យ​វម៌ន​ទេវ​ទី៧ គោរព​ពុទ្ធសាសនា​មហាយាន​ ក៏​​គ្មាន​ប្រាសាទ​ណាសាង​សង់​កំពូល​ស្រួច​ដូច​ចេតិយ​បែប​នេះដែរ ឯចេតិយ​និងវិហារដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ចេតិយ​នេះគឺ​សាង​សង់​នៅ​សម័យ​ក្រោយទេ។