Зургаадугаар сарын 20-ны өглөө бид Дажиныг орхин хөдөлж, тэр өдөртөө Гань-су уул өөд өгсөн цоо шинэ цаг уур, шинэ байгаль ертөнцтэй шууд тулгарлаа. Үнэмлэхүй өндөр ихтэй, заримдаа бүр мөнх цасны шугамд хүрсэн аварга уул, хар шороон хөрс эцэст нь цаг уур нь нэн чийглэг, тэгээд ч ус горхи элбэгтэй байдал энэ бүхэнтэй бид Алашаагийн говь цөлөөс ердөө 40 бээрийн зайд орших Гань-сугийн уулархаг өндөрлөг өөд ганц алхаад л тааралдах нь тэр. Ургамал, амьтны ертөнц нь ч эрс өөр болоод явчихав: өтгөн сахлаг өвслөг ургамал үржил шимт тал, хөндийг дүүрэн бүрхэж, өндөр уулын хэц бэлүүд нь ой модоор хучигдсан бөгөөд амьтны ертөнц нь ч бас арвин баялаг төрөл зүйлтэй ажээ... Гэхдээ бүгдийг дэс дараагаар нь өгүүлэх болно. Монгол орны бусад уул нуруудын адил Гань-сугийн нуруу ч гэсэн Алашаагийн тал руугаа улам өндөрссөн ч нөгөө талын нь бэл ихээхэн налуу, богинохон байв. Тэр ч байтугай, бидний яваа замын баруун гар талд 50 орчим бээрийн зайд хоцорч байгаа Кулиан, Лиань-чжу уулсын мөнх цаст сэрвэн хяр ч өндөрлөг рүүгээ нэлээд налуу буусан нь алсаас харагдахын зэрэгцээ эндээ, өөрөөр хэлбэл өвөр бэлдээ энд тэнд цоохортсон нимгэн цасан хучлагатай байх ажээ. Захын уулын хормойгоос давааны орой хүртэл шаварлаг занараас тогтсон элгэн хадаар хязгаарлагдсан ам даган өгслөө, зам нэлээд сайнаар үл барам, бүр тэрэг ч явж болохоор аж. Уул нь ихээхэн өндөр, маш сайхан өвс ургамлаар хучигдсан хэц бэлүүдтэй, хяраа дагасан багавтар ой модтой байсан ч бид хажуугаар нь өнгөрөн гарсан билээ. Энэ уулын үзүүрээс 28 бээрийн зайд орших даваанаас холгүй дунгануудын хөлд өртөн сүйрсэн Да-и-чу гэдэг багаахан хятад хот байх ба биднийг түүгээр өнгөрөх үед 1000 хятад цэрэг тэнд суурьшсан байлаа. Хотын үнэмлэхүй өндөр нь 8600 фут атал Дажин хот далайн түвшингээс дээш ердөө 5900 фут өргөгдсөн ажээ.