У 1799 годзе былі зацьверджаныя два эталёны — для адзінкі даўжыні (мэтар) і для адзінкі масы (кіляграм). Пазьней, у 1832 годзе, Карл Фрыдрых Гаўс рэкамендаваў выкарыстаньне такой мэтрычнай сыстэмы, якая была бы ўзгоднена для фізычных вылічэньняў. Гаўс правёў вымярэньне магнітнага поля Зямлі выкарыстоўваючы мэтрычную сыстэму заснаваную на трох мэханічных адзінках — мілімэтры, граме і сэкундзе, якія адказвалі фізычным велічыням даўжыні, масы і часу. У 1874 годзе была ўведзеная сыстэма СГС, заснаваная на трох адзінках — сантымэтар, грам і сэкунда. Былі таксама ўведзеныя дзесятковыя прыстаўкі ад мікра да мэга. У 1889 годзе 1-я Генэральная канфэрэнцыя па мерах і вагам прыняла сыстэму мер, падобную на СГС, але заснаваную на мэтры, кіляграме і сэкундзе, бо гэтыя адзінкі былі прызнаныя зручнейшымі для практычнага выкарыстаньня. У наступным былі ўведзеныя базавыя адзінкі для фізычных велічынь у вобласьці электрычнасьці і оптыкі. У 1960 годзе XI Генэральная канфэрэнцыя па мерах і вагам прыняла стандарт, які ўпершыню атрымаў назву «Міжнародная сыстэма адзінак (СІ)». У 1971 годзе XIV Генэральная канфэрэнцыя па мерах і вагам занесла зьмены ў СІ, дадаўшы, у прыватнасьці, адзінку колькасьці рэчыва (моль).