સિંધી સાહિત્યનો આરંભ પદ્ય એટલે કે કાવ્યથી થયેલો છે. અંગ્રેજી રાજ્યકાળ કરતાં પહેલાં માત્ર કાવ્ય જ આ સાહિત્યનું એકમાત્ર સ્વરૂપ રહ્યું છે અને આજના સમયમાં પણ પદ્ય સ્વરૂપની સત્તા આ સાહિત્યમાં પ્રાધાન્ય ધરાવે છે. સિંધી કવિતા મુખ્યત: સૂફી ફકીરો દ્વારા રચાયેલી કવિતાઓ છે, જેનો સૌથી મોટો ગુણ એ છે કે તે સાંપ્રદાયિકતાથી મુક્ત છે. તેમાં કોઈ પ્રકારનું કટ્ટરપણું જોવા મળતું નથી. કોઈ-કોઈ કવિએ તો પોતાની જાતને ""ગોપી"" અને પરમાત્માને ""કૃષ્ણ"" તરીકે સંબોધીને પોતાની ભાવાભિવ્યક્તિ કરી હોય તેમ જોવા મળે છે. તેઓ ઈશ્વરને પિતા તથા મનુષ્ય માત્રને પોતાના ભાઈ માને છે. એમનું મુખ્ય ધ્યેય છે પરમાત્મામાં લીનતા. કિરણની સૂર્ય તરફ વળતી યાત્રા અથવા બિંદુ તથા સિંધુની એકાકારિતા જેમાં, તું અને અન્ય એવો ભેદ નહીં રહેતો. પહેલાં દોહાઓ તથા શ્લોક લખાતા રહ્યા. બ્રિટિશ રાજના સમયથી કસીદાઓ, ગઝલો, મસનવિઓ અને રુબાઇયોનું પ્રાધાન્ય છવાવા લાગ્યું. આ સમય પહેલાં થોડીઘણી લૌકિક કવિતાઓ કસીદા અને મર્સિઆના રૂપમાં પ્રાપ્ય હતી. પાછલાં સૌ વર્ષોંથી કાવ્યમાં સાંપ્રદાયિકતા અને સંકીર્ણતા વધતી ગઈ - હિંદુ મુસ્લિમ વિચારધારાઓને સમન્વિત કરવાની વાત ન રહી. સાહિત્યિક ભાઈચારો ન રહ્યો. હાલના સમયમાં તો સિંધ પણ પાકિસ્તાનનો એક ભાગ બની ગયો છે.