زمونی که محمد بن هارون با «داعی کبیر» هم‌داستان بیه ئو بر امیر سامونی حمله هکرده، شروین به یاری «ابو العباس عبدالله بن محمد نوح» که از سوی سامانیون امارت طبرستون ره بییت بیه، راس بیه. ات جنگ دله که ۲۹۰ قمری (۹۰۳ میلادی) انجوم بیه ، عبدالله بن محمد ابل شکست بخارده ، اما آخرسری محمد بن هارون و داعی کبیر ره عقب دمبدا. این کار، ایرتیباط شروین ره با امیرون سامونی ایستیحکام ویشتری هدائه، اونتیکه وقتی همون «ابوالعباس عبدواله»، بخاسته به احمد سامونی بتوشه (به سال ۲۹۷ ق/۹۱۰ م)، شروین وه ره از اینتا کار دور هاکرده. بعد از بمردن ابوالعباس (۲۹۸ ق/۹۱۱ م) ئو شیکست جانشین وه - «محمد بن صعلوک» - از سیپاه داعی کبیر، شروین از «نصر بن احمد سامونی»، سپاه بخاسته تا به جنگ داعی بوره. نصر بن احمد ، سیپائی به رئیسی «الیاس بن الیَسَع» به تبرستون برسنیه، اما اینتا سیپاه در برابر داعی کبیر تاب نیارده ئو کار به صولح تموم بیه (۳۰۱ ق / ۹۱۴ م) ئو طبرستون به تصرف داعی کبیر دربموئه.