Некаторыя дасьледнікі называюць п’есу сынтэзам бытавой камэдыі і вадэвілю праз умоўнае вызначэньне гэтага твору ў літаратурнай крытцы як камэдыі. У апошняй рэдакцыі п’есы (1942) драматург ня даў наконт гэтага ніякіх тлумачэньняў, а ў дзьвюх папярэдніх (1915 і 1940 гг.) абмежаваўся вылучна сцэнічным паняткам — «п’еса са скокамі і танцамі». На сюжэтна-кампазыцыйны плян «На Антокалі», асабліва апошняга варыянта, аказалі ўплыў самыя розныя віды сцэнічнага мастацтва: опэра, апэрэта, балет. Пра гэта сьведчаць уведзеныя ў твор сымбалічныя фігуры, якія выконвалі танец мяшкоў з грашыма, мімічныя і нямыя сцэны.