Shackletonek Artikora joan eta Beaufort itsasoa esploratu nahi izan zuen, baina plan hau bertan behera utzi zen Kanadako gobernuak finantza-laguntza bertan behera utzi zuenean; Shackletonek Antartikara zuzendu zuen arreta. Quest, Antartikako edozein esplorazio ontzi baino txikiagoa zen, ez nahikoa egin behar zuen lanerako, eta hegoalderantzeko bidaia atzeratu zen motorraren arazo larriengatik. Espedizioaren lana hasi aurretik, Shackleton itsasontzian hil zen, Hegoaldeko Georgiak azpiantartiar uhartedira iritsi ondoren. Hortik aurrera espedizioa hasierako planaren zertzelada bat izan zen Ekialdeko Antartikako hiru hilabeteko gurutzaldi bat izanez, Frank Wild taldeko bigarren komandantearen gidaritzapean. Quest ontziaren gabeziak laster agertu ziren: abiadura motela, erregaiaren kontsumoa, itsas handietan noranzkoa aldatzeko joera eta zuloak kroskoan. Itsasontzia ezin izan zuen 20°-ko longitudea baino harago joan, bere helmugatik oso urrun, eta, gainera, bere motorraren potentzia baxua zen bankisan sartzeko. Zenbait saiakera antzuen ostean, Wildrek itsasontzia Hego Georgiara itzuli zuen, Elefante uhartea bisitatuz bidean, non bera eta beste 21 gizon denbora batez abandonatuak izan ziren Endurance ontziaren hondoratzearen ondoren, Shackletonen Trans-Antartika Espedizio Inperialean sei urte lehenago. Wildek itsas-izotzetan denboraldi luzeagoa eta emankorragoa egitea pentsatu zuen eta itsasontzia Lurmutur Hirira eraman zuen konpontzera. Hor, 1922ko ekainean, Rowett-ek bidalitako mezu bat jaso zuen ontzia etxera Ingalaterrara itzultzeko aginduz, horrela espedizioa bertan behera geratu zen. Quest ontziaren bidaia ez da oso kontuan hartzen esplorazio polarren historian, eta oroimen publikoan geratu zen gertaera, beste jarduera batzuk estaliz: Shackletonen heriotza goiztiarra.