Op 't station bin 'k allicht te vroeg voo den trein. Glad gêên anspraoke. Dan komt 'r 'n moeder mee d'r dochtertje. Een meisje van 'n jaor of drie, viere. ""Jae, jae, ook vee te vroeg ee. Mae da bin ons gewènd ee?"" En dan nog even over 't weer, over de regen en de bussen die mae bluuve staeke. An regen ook zeker gin gebrek 'ehad? Intussen is de kleine meid an 'n pakje sap begonnen en balanceert ze langst de rand van 't perron. ""In 't ôôsten schient 'r 'n lekker zunnetje"", zegt moeder tegen me, binst as Jacobientje langst de perronrand 'ienkelt. Da's daorom te gevaorlijk en ze roept de kleine meid terug. Dan valt het pakje sap neffest de rails. Van schrikt? Messchiens. As de trein aankomt, valt 'r een miezerig regentje. ""In 't ôôsten 'n zonnetje? Een dialectzonnetje zeker?