Асноўным сродкам назіраньня для мэханіка-кіроўцы PzKpfw IV служыла шырокая назіральная шчыліна ў лабавай пліце корпуса. З унутранага боку шчыліна абаранялася трыплэксным шклаблокам, з вонкавай жа на Ausf.A яна магла зачыняцца найпростай адкідной бранявой засланкай, на Ausf.B і наступных мадэфікацыях зьмененай рассоўнай засланкай Sehklappe 30 ці 50, ужывальнай таксама на PzKpfw III. Над назіральнай шчылінай на Ausf.A разьмяшчаўся перыскапічны бінакулярны назіральны прыбор K.F.F.1, але на Ausf.B — Ausf.D ён быў ліквідаваны. На Ausf.E — Ausf.G назіральны прыбор з’явіўся ўжо ў выглядзе ўдасканаленага K.F.F.2, аднак пачынальна з Ausf.H ад яго зноў адмовіліся. Прыбор выводзіўся ў дзьве адтуліны ў лабавай пліце корпуса і пры адсутнасьці неабходнасьці ў ім зрушваўся направа. Стрэлак-радыст на большасьці мадыфікацый якіх-небудзь сродкаў агляду лабавага сэктара, апроч прыцэла курсавога кулямёта, ня меў, але на Ausf.B, Ausf.C і часьці Ausf.D на месцы кулямёта быў лючок з назіральнай шчылінай у ім. Аналягічныя лючкі былі ў бартавых лістах на большасьці PzKpfw IV, быўшы ліквідаваны толькі на Ausf.J у сувязі з усталёўкай супрацькумулятыўных экранаў. Акрамя гэтага, у кіроўцы меўся індыкатар становішча вежы, адной з дзьвюх лямпачак які папярэджваў пра разварот вежы на той ці іншы борт, каб пазьбегнуць пашкоджаньня гарматы пры кіраваньні ў сьціснутых умовах.