is stringlengths 1 1.21k | en stringlengths 1 967 | sco float64 1 1 |
|---|---|---|
Borgin var þögul á göngutúrnum heim, en samt var svo mikill hávaði líka. Í gegnum huga minn runnu ítrekað yfirþyrmandi hugsanir sem höfðu heila minn á valdi sínu, ásamt eftirsjá yfir að hafa ekki dokað lengur við til að hjálpa. Ég komst loksins heim, var næstum farin að tárast á þessari þrautagöngu út af drununum úr himninum fyrir ofan mig. Þessar drunur hefðu dugað til að skjóta hverjum sem var skelk í bringu annað slagið. Pabbi lá rænulaus á sófanum fyrir framan einhverja gamla mynd frá því fyrir svona 10-12 árum. Ég andvarpaði og laumaðist inn í herbergið mitt. Ég henti mér á rúmið og tókst ekki að halda augunum opnum lengi. Fyrr en varði hafði svefninn tekið völdin. | The walk home was quiet, but so loud. The thoughts infecting my brain were booming, and the regret of not having stayed to help flashed over multiple times. I finally arrived home, almost brought to tears by the dreadful walk in the burst of sounds from the clouds above, the thunderous booms were enough to frighten any person sometimes. Dad was already passed out on the couch, some rerun of an older movie, probably 10-12 years old; sighing, I quietly crept my way back to my room. Flopping in the bed, I wasn’t able to keep my eyes open for long. Before long, slumber crept up on me. | 1 |
HVELLURINN | DETONATION | 1 |
19. JANÚAR 2543, 2:34 e.h. | JANUARY 19th, 2:34 PM, 2543. | 1 |
Dagarnir runnu hjá án þess að ég einu sinni tæki eftir því. Það voru nokkrir dagar síðan Alborn var tekinn. Hvert þeir höfðu farið með hann hafði ég enga hugmynd um, en hann var einhvers staðar. Fatnaðurinn sem þeir höfðu klæðst var kunnuglegur, en í fyrstu tókst mér ekki að koma fyrir mig hvaðan ég þekkti hann. Ég andvarpaði og lagði hendurnar á tölvuna fyrir framan mig sem gaf frá sér rauða og fjólubláa birtu. Ég gæti hakkað kerfið. Þetta er ekki langt að fara og ég efast um að þeir hafi gert neinar ráðstafanir … Kannski ég ætti að láta þetta vera. En auðvitað, þvert á öll fögur fyrirheit, hreyfðust fingur mínir líkt og ómeðvitað og drógu fram ýmiss konar skjái. Djöfull er ég góð. Ég átti vinsældum að fagna á nokkrum vefsíðum. Þar gekk ég undir nafninu VOFA, sem var ansi þjált heiti. Reyndar er nafn mitt á öllum mögulegum síðum V0F4, en mér finnst gaman að láta eins og almenningur hafi gefið mér þetta viðurnefni. | The days rolled past before I could even realize it. It was a few days since Alborn was taken away – to where I had no clue, but I knew he was taken somewhere. Those outfits seemed familiar, but no way was I going to figure it out on the first try. Sighing, I placed my hands on the system in front of me, emanating a red and purple glow – I could hack the security, the place isn’t far, and I doubt they took measures...Maybe I shouldn’t. Of course, against all morals, my fingers moved without my knowing, pulling up multiple screens; god I’m good. I was pretty popular on a couple of websites, they referred to me as “WRAITH.” Which was a pretty catchy name. Granted my name on any site is WR417H, but I like to think the public came up with it. | 1 |
Ég færði eftirlitsmyndefnið yfir á snjalltækið mitt og horfði á hverja klippu með einbeitinguna í botni. Ekkert. Það var líkt og þeir hefðu aldrei verið þarna. Það getur ekki verið. Myndavélarnar mynduðu þétt öryggisnet, jafnvel í gegnum fjartengingu. Hvernig …? GARG! Ég æddi á fætur í fúlu skapi, í leit að einhverju til að dreifa huganum. Ég laumaðist fram, læddist á skónum og tók með mér lyklana mína. „Ég kem aftur innan skamms, pabbi.“ Þögn. Ojæja. Hann var ekki vanur að svara mér. Hann var örugglega upptekinn við eitthvað mun mikilvægara en að huga að mér. | Moving the surveillance onto my mobile device, I watched each one intently. Nothing. It was like they were never there. That makes no sense. Cameras had tight security, even with remote access. How..? ARGH. I stood angrily, ready to remove some thoughts from my head – I made my way over, sliding on shoes and taking my keys. “I’ll be back soon, Dad.”Silence. Whatever, he didn’t usually respond, he was probably busy doing something more important than me anyway. | 1 |
Um leið og ég kom mér út úr íbúðinni fann ég fyrir snöggum hrolli sem læddist niður bakið á mér. Einkennilegt. Ég leiddi tilfinninguna hjá mér, og hélt einbeitt af stað til Als til að rannsaka málið frekar en í staðinn báru fæturnir mig í átt að litla barnum hans Antons. Það var frekar rólegt þar, og ég þurfti sannarlega að tala við einhvern. Hver var betur til þess fallinn en barþjónn sem skuldar þér greiða? | With a quick jolt, I felt a shiver enthrall its way down my spine as I made my way out of the apartment; weird. Ignoring the feeling, I urged myself to head towards Al’s to investigate a little, but my legs moved towards Anton’s small bar – it was a pretty calm place, and I definitely needed to talk to someone. Who better than a bartender who owes you something? | 1 |
Barinn hans Antons var furðu fullur. Það var nóg að gera og þar mátti sjá ýmis ný andlit sem ég hafði aldrei séð áður. Venjulega var Anton sá eini sem var að vinna þarna, svo það hlaut að vera mikið stress hjá honum þessa stundina. „Halló, barþjónn. Færðu mér kaffi.“ Ég beitti röddinni viljandi lægra til að villa um fyrir honum, og flissaði þegar ég sá léttinn á andliti hans þegar hann sneri sér snögglega við og sá að þetta var bara ég. „Guð minn almáttugur, Lilith, ekki gera mér þetta …“ muldraði hann þreytulega, greinilega dauðþreyttur. „Það virðist vera nóg að gera hjá þér… vantar þig hjálp? Það er svei mér þá mikið af fólki hérna,“ másaði ég. Ekki að mig langi til að hjálpa til við að annast um þessar byttur, en ég fann til með honum að standa einn í þessu. „Gætirðu það? Ég skal borga þér …“ tautaði hann, setti upp hvolpaaugun sín og beindi þeim beint að mér. Herkænskubrögð af verstu sort … | Irregularly, Anton’s was pretty busy; it was bustling with activity and new faces that I’ve never seen before – Anton was regularly the only worker, so knowing that he must be pretty stressed. “Hey Barkeep, get me a coffee.” I purposely spoke in a lower tone to throw him off a bit, a small chuckle escaping me seeing his sigh of relief after turning quickly. “God, Lilith, don’t do that to me…” he softly let out, obviously tired. “You seem pretty busy…you need some help? Look’s like there's more than plenty of folks here.” I huffed out, I do not want to help with these drunks, but I feel bad making this guy work alone out here. “Could you? I’ll pay you after…” he uttered with the eyes of a puppy, aimed straight at me. Advanced War Tactics… | 1 |
Eftir að hafa klætt mig í of lítinn einkennisbúning hjálpaði ég til við barinn um stund. Það var ekki svo strembið, fyrir utan stanslaust daður og ágeng köll frá viðskiptavinum barsins, en það truflaði mig ekki svo mikið, ef satt skal segja. Ég tala við Anton eftir vaktina, ég verð að hætta að hugsa um Al, jafnvel þótt ég viti að ég á eftir að enda á að rannsaka búðina hans á eftir. Samt sem áður … | After changing into the small uniform, I helped around the bar a bit, it was pretty easy aside from the constant flirting and cat-calling from the people within the bar; but it didn’t really bother me that much to be honest. I’ll talk to Anton after this shift, I still really need to get Al off my mind, though I know I’ll still investigate his place after this, but still… | 1 |
Eldglæðurnar stóðu út um ginið á Þassalín þegar risavaxni þrakinn brenndi til kaldra kola tiltekinn blett af skóglendi, hringsólaði síðan yfir svæðið og fylgdist með glæðunum. Af einhverjum ástæðum hljóðnaði angistaröskrið sem fylgdi honum um leið og hann hægði flugið. Þassalín hafði gleymt því að hann var með farþega á bakinu. | A burst of flames erupted from Thassalin's jaws as the colossal Thraki set fire to a very specific patch of forest, then circled above, watching for moment. Weirdly, as he had slowed down, the weird screaming noise from behind him had stopped. Thassalin had forgotten he had passengers on his back. | 1 |
„Láttu ekki svona, Tenuk, þú hefur sjálfur breytt þér í þraka áður!“ | "Come on, Tenuk, you've shapeshifted into a Thraki before!" | 1 |
„Það er nú eitthvað annað að fljúga sjálfur, heldur en að þeysast um á bakinu á risavöxnum, bleikum dreka!“ | "My own flight is very different from being abruptly dragged off by a massive, pink dragon!" | 1 |
„Þetta er ekki það slæmt, er það nokkuð, Kayel?“ | "It's not that bad, right, Kayel?" | 1 |
Kayel var greinilega ósammála Nyssi. Hann var ekki eins svartur og venjulega og hafði læst klónum svo fast í Þassalín að það blæddi úr bakinu á þrakanum, en Þassalín virtist standa á sama. Þassalín virtist samt hafa áttað sig á að hann hefði hrætt þessa nýju vini sína og fann sér rjóður til að lenda í. | Kayel clearly didn't agree with Nyssi, he looked less black than normal and his claws had dug into Thassalin's back to the point that he'd made the Thraki bleed, but Thassalin clearly didn't seem to care. That being said, Thassalin had realized he had scared his new friends and found a clearing to land in. | 1 |
„ÉG BIÐST VELVIRÐINGAR, EN ÉG RANN Á LYKT SEM ÉG VARÐ AÐ ELTA UPPI!“ | "I APOLOGIZE BUT I PICKED UP A SCENT. I HAD TO DEAL WITH IT!" | 1 |
„Þurftirðu samt endilega að draga okkur með þér?“ hreytti Tenuk út úr sér um leið og hann hoppaði af baki Þassalín og renndi sér niður halann á honum. „Þar að auki skildum við Retvik eftir! Við yfirgáfum stóra, sterka slagsmálahundinn okkar! Hvernig á hann að finna okkur núna?“ | "Did you have to drag us along as well?" Tenuk snapped as he climbed off Thassalin's back, sliding down his tail. "And we left Retvik behind! We abandoned our big, strong, fighty guy! How is he going to get to us?" | 1 |
„Hann finnur út úr því,“ tautaði Nyssi. „Retvik er kannski ekki sá skarpasti en hann er ekki vitlaus.“ | "He'll work it out..." Nyssi tutted. "Retvik's slow but he's not stupid." | 1 |
„Já, en kann Retvik að keyra?“ | "Yeah but can Retvik drive?" | 1 |
Nyssi hikaði augnablik og sneri sér svo aftur að Tenuk. „Auðvitað kann hann að keyra.“ | Nyssi blinked and turned back to Tenuk. "Of course he can drive." | 1 |
„Hefur þú einhvern tímann séð Retvik keyra farartæki? Hann á ekki sinn eigin trukk, eins og þú, og ég hef heldur ekki séð hann keyra einhvern snotran smábíl, eins og þann sem sem Kayel á. Eina ástæðan fyrir því að hann byrjaði að mæta í vinnuna á bíl er að þú keyrir okkur alltaf í vinnuna. Annars á hann bara þetta hjól sitt.“ | "Have you ever seen Retvik drive a vehicle? He doesn't own a truck like you do, nor have I seen him drive something like that little cute car Kayel has, and he only started going to work by car because you keep on driving us TO work. He just has that bike of his." | 1 |
Þeir voru truflaðir af góðri hláturgusu. Þassalín virtist skyndilega vera mjög svo skemmt, án þess að þeir áttuðu sig á því hvað væri svona fyndið. Það tók Þassalín aðeins of langan tíma að róa sig. | A burst of laughter interrupted them. Thassalin was suddenly overly amused, but no one could work out what he was laughing about. It took a little too long for Thassalin to calm down. | 1 |
„ÉG BIÐST VELVIRÐINGAR. ÉG FÓR AÐ ÍMYNDA MÉR ÞENNAN STÓRA, BRYNJUKLÆDDA VIN YKKAR Á LITLU HJÓLI ÆTLUÐU FYRIR ÞEMÍSK BÖRN. HUGMYNDIN VAR SVO STÓRKOSTLEGA FYNDIN! ÉG VILDI ÓSKA AÐ ÉG GÆTI SENT EINHVERS KONAR HUGSKEYTI. ÞETTA ER DÁSAMLEG MYND SEM ÉG GET ENGAN VEGINN DEILT MEÐ NEINUM.“ | "I AM SORRY, BUT I PICTURED YOUR LARGE, ARMOURED FRIEND ON A TINY LITTLE BIKE MEANT FOR TEMTHAN CHILDREN. IT WAS HILARIOUS! I WISH I HAD SOME FORM OF TELEPATHY. IT IS A CHERISHED THOUGHT! ONE I CANNOT SHARE!" | 1 |
Kayel flissaði og sá fyrir sér myndina sem Þassalín dró upp. „Já, ókei. En hvaða lykt var þetta sem þú fannst? Og af hverju flaugstu svona skyndilega af stað?“ | Kayel snickered, as he could imagine what Thassalin was thinking about. "Yeah, fair. But what did you pick up, and why did you fly off so quickly?" | 1 |
Þassalín rumdi, tókst á flug og hvarf úr augnsýn eitt augnablik. Hann sneri aftur með hræ sem hann lét falla við fætur Nyssi. Hræið var af Óróþraka, einkar sjaldgæfri drekaveru með hvítgullið hörund. Höfuðið vantaði. „ENN EITT LÍKIÐ. ÉG HEYRI KALL ÞEIRRA. FINN LYKTINA AF BLÓÐI ÞEIRRA. ÉG FINN MIG KNÚINN TIL AÐ VERNDA OG VEIÐA. EINS OG YISINI HEFUR FYRIRSKIPAÐ. ÞESSAR VERUR, ÞÆR ERU SVO SKAMMT FRÁ.“ | Thassalin grunted, took off and disappeared briefly, before returning, dropping a carcass in front of Nyssi. It was an Orothrack, a very rare, gold and white draconic creature. But its head was missing. "ANOTHER DEAD ONE. I HEAR THEIR CRIES. SMELL THEIR BLOOD. I AM DRAWN TO PROTECT AND HUNT. AS YISINI DEMANDS. THE CREATURES, THEY ARE CLOSE." | 1 |
Stóri þrakinn fraus skyndilega. Nyssi og Kayel gerðu slíkt hið sama og störðu á skarð í rjóðrinu. Eitthvað stórt og svart starði á móti og hvæsti í átt að þeim. Skugginn breiddi út stærðarinnar vænghaf og tók á rás í átt að Þassalín án þess að skeyta um litlu verurnar þrjár sem stóðu í veginum. Kayel og Tenuk tókst rétt svo að víkja sér undan en Nyssi varð fyrir skepnunni og var hálfpartinn fleygt í átt að Þassalín. | The mighty Thraki suddenly froze. Nyssi and Kayel also froze, their attention drawn to a gap in the clearing. Something large and black was staring at them, hissing. Whatever it was, it spread open two colossal pairs of wings and charged forward, aiming at Thassalin, not caring that it had to go through the three smaller beings. Kayel and Tenuk only just managed to get to cover, but Nyssi found herself dragged along and almost thrown at Thassalin. | 1 |
Þassalín brást við árásinni með því að grípa Nyssi á lofti með sínum ótrúlega langa og fima hala og tókst síðan á loft. Svarta veran fylgdi á eftir með vængjaslætti. | Thassalin responded to this attack by grabbing Nyssi and throwing her on his back with his insanely long, dextrous tail, before taking off into the air. The black, two-winged creature quickly chased after them. | 1 |
Kayel sveiaði með sjálfum sér um leið og hann seildist eftir rifflinum sem hann bar á bakinu. Úr fórum sínum dró hann fram skotfærabelti sem hann slengdi um sig þveran svo að hann hefði greiðan aðgang að byssukúlunum, hann svipaðist um en varð að sætta sig við að Nyssi, þrakinn og skrímslið voru horfin úr augnsýn. | Kayel tutted as he drew his rifle from his back, then opened up a pouch, revealing a bandolier. He slung the bandolier over his chest for easy access, but quickly realized that Nyssi, the Thraki and the monster were no longer visible. | 1 |
„Hæ, Tenuk, gætirðu nokkuð breytt þér í eitthvað sem getur flogið?“ spurði Kayel. | "Hey, Tenuk, do you mind shapeshifting into something that can fly?" Kayel asked. | 1 |
„Viltu elta þau?“ | "You want to chase after them?" | 1 |
„Já, auðvitað.“ | "Yeah, duh." | 1 |
„En … þarna er eitthvað risavaxið skrímsli á ferð!“ | "But... one of them is a giant monster!" | 1 |
„Hvað með það. Ég stend hér með öflugan riffil í höndunum, tilbúinn í slaginn. Ég þarf bara að, þú veist, geta séð kvikindið til að geta skotið á það.“ | "So? I have a high-powered rifle in my hands, right now, ready to go. I just need to be able to, you know, see it, so I can shoot it." | 1 |
Tenuk hikaði andartak, tók síðan tvö skref aftur á bak til að gefa sjálfum sér eilítið pláss. Hann gaf frá sér lága erfiðisstunu og svo tók líkami hans að lengjast. Feldurinn hans vék fyrir hreistri og hendur hans umbreyttust í vængi. Hann breytti sér snarlega í ljósbláan þraka. Bara augun, sem voru ennþá rauð, stungu í stúf. | Tenuk hesitated, then stepped back, giving himself some space. With a low, slightly pained grunt, Tenuk's body stretched out, his fur replaced with scales and his arms replaced with wings. He quickly turned himself into a normal, light blue Thraki, but his eyes remained red. | 1 |
„Klifraðu upp á bakið á mér.“ | "Climb on." | 1 |
Þar sem Tenuk var nú kominn í líki venjulegs þraka var hann með brynvarið hreistur niður bakið, en til hægðarauka hafði hann einnig látið sér vaxa tvo brodda upp úr bakinu svo að Kayel hefði eitthvað til að halda sér í. Það tók aðeins of langan tíma fyrir Tenuk að takast á loft, en um leið og hann gat breitt út vængina var hann snöggur að átta sig og gerði sitt besta til að elta þau hin uppi. | Being a more normal-looking Thraki, Tenuk now had proper plates of scales running down his back, but he'd also conveniently grown a pair of spikes on his back for Kayel to hold on to. It took a little too long for Tenuk to get airborne, but once he was in the air, he quickly orientated himself and tried to give chase. | 1 |
Hins vegar uppgötvuðu Tenuk og Kayel skjótt að þeir voru ekki einir á ferð. Önnur dökk skepna skaust út úr skóginum fyrir neðan þá og Tenuk tókst rétt svo að forðast árekstur við hana. | However, Tenuk and Kayel quickly realized they weren't alone. A second dark creature shot out from beneath them, and Tenuk only just managed to avoid a collision. | 1 |
„Ætli þetta sé ekki hitt stóra skrímslið sem Lanex var að hafa áhyggjur af,“ sagði Kayel og gretti sig á meðan hann miðaði rifflinum og skaut í átt á skepnunni. Skotið geigaði og hann flýtti sér að hlaða riffilinn. | "I guess that's the other big scary monster that Lanex was worried about?" Kayel frowned as he attempted to take a shot at the second beast, missed and swiftly reloaded. | 1 |
Tenuk svaraði ekki. Hann þurfti að einbeita sér að því að elta uppi Nyssi og Þassalín, jafnvel þótt hann væri með hina skepnuna á hælunum. Kayel sneri sér við í sætinu eftir bestu getu til að vera andspænis verunni. Það hentaði honum vel að hún veitti þeim eftirför, þar sem það gerði honum auðveldara að miða og skjóta. Tvær kúlur rifu sig í gegnum efri vængi skepnunnar og hún gaf frá sér sársaukaöskur og hvarf aftur niður í skógarþykknið. Það var ómögulegt fyrir Kayel að vita hvort skepnan væri ennþá að elta þá, en henni myndi allavega ekki takast að halda í við þá. | Tenuk didn't respond, he was too busy concentrating on flying towards Nyssi and Thassalin, even though the other creature was chasing them. Kayel awkwardly turned himself around, so he could face the monster. The fact that it was giving chase was good news in Kayel's eyes, as it made it easier for him to aim and fire. Two shots passed through the creature's top wings, and it roared in pain, disappearing back below the trees. Whether it was still following them, Kayel wasn't sure, but it certainly wouldn't have been able to keep up. | 1 |
Framundan hélt Nyssi sér dauðahaldi á bakinu á Þassalín á meðan stóri þrakinn barðist um og spúði eldi í átt að dökkri skepnunni. Þótt skepnan væri greinilega særð þá var hún engu að síður ill viðureignar og ekki á því að gefast upp. Eldsprengjur Þassalíns virtust ekki vera að gera mikið gagn. Um leið og Þassalín rétti sig við greip Nyssi tækifærið til að draga fram sitt eigið vopn; gömlu góðu haglabyssuna. Auðvitað var byssan ekki ætluð fyrir svona lagað, en kannski myndu höglin að minnsta kosti duga til að fá svörtu skepnuna til að hugsa sinn gang? | Up ahead, Nyssi was clinging on for dear life as Thassalin flailed around, blasting the blackened monster with bursts of flame. While the creature was definitely injured, it seemed very pissed off and unwilling to back off, and the fire balls didn't seem to be doing as much as they should. As Thassalin straightened himself out though, Nyssi took this as an opportunity to pull out her own weapon, a trusty shotgun. Sure, it wasn't meant for this sort of thing, but surely the scattershot would at least deter the black beast? | 1 |
Nei, augljóslega ekki. Skepnan hvæsti bara og reyndi að fljúga beint á Þassalín. Sem betur fer var Þassalín léttari á sér en stærðin gaf til kynna og gat brugðið sér undan, en Nyssi gaf frá sér hræðsluóp þegar hún missti næstum því takið á sleipu hreistrinu á baki þrakans. | No, clearly not. The creature just hissed and tried to fly directly into Thassalin. Thankfully, despite his size, Thassalin was nimble enough to get out of the way, but Nyssi couldn't help but scream as she very nearly lost her grip on Thassalin's overly smooth scales. | 1 |
„HVERNIG FÖRUM VIÐ AÐ ÞVÍ AÐ DREPA ÞETTA?“ öskraði hún. | "HOW DO WE KILL THEM?" Nyssi shouted. | 1 |
„MIÐAÐU Á HAUSINN!“ | "AIM FOR THEIR HEADS!" | 1 |
„ÞAÐ ER MEIRA EN AÐ SEGJA ÞAÐ!“ | "THAT'S GONNA BE TRICKY!" | 1 |
Þassalín hvæsti, tók síðan hringsól sem færði hann nær fjallinu sem var heimili hans. Dökkleit skepnan fylgdi á eftir en brá við þegar eldglæður skullu á henni aftan frá. Skepnan hafði ekki áttað sig á því að hún væri ekki lengur ein. Óðagot skepnunnar jókst enn fremur þegar Þassalín tók dýfu og sló löngum hala sínum í höfuðið á henni svo að henni fataðist flugið. | Thassalin hissed, then circled round, closer to the mountain he called home. The dark beast followed, but somewhat panicked as a blast of fire hit it from behind. The creature hadn't realised it was no longer alone. It panicked further as Thassalin slowed down then thwacked his tail into the side of the beast's head, knocking it off course. | 1 |
Með frussandi urri og hvæsi flaug skepnan beint upp á við. Skyndilega dró fyrir sólu, líkt og skepnan væri í einni svipan að sjúga í sig allt ljós himinsins. Í staðinn tók við móða hinnar eilífu nætur. | Snarling and hissing, the creature flew upwards, spitting into the air. Everything suddenly went dark, as if the monster was sucking the light from the sky itself, replacing it with a cloud of perpetual night. | 1 |
Myrkrið hvolfdist yfir Þassalín, og hann reyndi í blindni að hörfa frá bardaganum en fann hvernig trjátopparnir strukust við klær hans allt þar til hann brotlenti í rjóðri á milli trjánna. Skepnan virtist vita nákvæmlega hvar Þassalín hafði fallið til jarðar og kom á fullri ferð á eftir honum, með svart skýið í eftirdragi. | No longer able to see, Thassalin tried to retreat, but found himself scraping against the top of the treeline, before crashing into a clearing. The creature seemed to know exactly where Thassalin had fallen and headed straight for him, taking the dark cloud with it. | 1 |
„Kayel!“ kallaði Tenuk þar sem hann braut sér leið út úr svarta skýinu, hringsólaði með útbreidda vængi yfir svæðið og reyndi að koma auga á Nyssi og Þassalín í myrkrinu fyrir neðan. „Hvað gerum við núna? Kayel …? Kayel, hvar ertu?“ | "Kayel!" Tenuk exclaimed as he glided out of the cloud and began circling, trying to spot Nyssi and Thassalin in the darkness below. "What do we do? Kayel..? Kayel, where are you?" | 1 |
Niðri í skógarrjóðrinu klöngraðist Nyssi á fætur. Hún var nokkuð viss um að hún hefði brotið eitthvað en einkennilegi lækningamátturinn sem hún bjó að var nú þegar farinn að gera sitt gagn. Ekki var hægt að segja hið sama um Þassalín, sem lá eins og hrúgald upp við eina tréð sem ekki hafði gefið eftir undan þyngd hans þegar hann hrapaði til jarðar. Nyssi reyndi hvað hún gat að koma sér til hans en í myrkrinu sá hún ekki lengra en rétt fram fyrir sig. Veröldin var kolsvört og full af uggvænlegum skuggum. Og einhvers staðar í þessum skuggum var einhver að öskra og skrækja. | Below, Nyssi scrambled to her feet. She was pretty sure she had broken something, but her weird, unnatural healing powers had already kicked in. The same couldn't have been said for Thassalin, who was lying in a lump, resting against the one tree that hadn't collapsed under his weight. Nyssi did her best to try and reach Thassalin but she could barely see more than a couple of meters in front of her. Everything was pitch black and engulfed in unholy shadows. And in said shadows, something was screaming and screeching. | 1 |
Ógnvænlegur hali í laginu eins og gaddakylfa skall til jarðar rétt hjá Nyssi, svo að hún missti fótanna. Hún tók þó eftir því að halinn barðist um og virtist ekki vera að reyna að hitta hana. Skepnan, það litla sem Nyssi gat séð og heyrt af henni, urraði og klóraði í skuggana sem hún hafði sjálf dregið fram. Eitthvað virtist vera á ferðinni í myrkrinu, eitthvað sem hvarf og birtist aftur og virtist sækja að skepnunni úr öllum áttum og rugla hana í ríminu. | A horrible, clubbed tail smashed into the ground near Nyssi, knocking her over. She noticed though that the tail was flailing, not aiming at her. The creature, what little Nyssi could see and hear of it, was snarling and clawing at the shadows it had created. Something was teleporting through the darkness, stabbing at the monster, confusing it. | 1 |
Skyndilega gall við byssuskot. Skrímslið þagnaði og féll til jarðar og hreyfði sig ekki frekar. Myrkrið hvarf og þau sáu hvað hafði gerst. Kayel stóð ofan á skepnunni, mundaði riffilinn sinn og reyndi að ná andanum. | A gunshot suddenly filled the air, and the monster fell silent, collapsing on the ground and remaining still. The darkness all around them dissipated, revealing what had happened. Standing on top of the creature was Kayel, holding his rifle and breathing heavily. | 1 |
„Þetta var … eitt skrítnasta skuggahlaup sem ég hef nokkurn tímann framkvæmt … Thanto kat'olon …“ Hann tók andköf. Augu hann gáfu frá sér myrkan bjarma og dökkleit orkuslæða leið yfir líkama hans. Um leið og hann sagði þessi orð var þó líkt og meðfædd brynvörn hans fengi aftur á sig sinn rétta lit og augu hans urðu gul á ný. | "That was... one of the weirder shadowjumps I've ever done... Thanto kat'olon..." Kayel gasped for air. His eyes somehow were glowing black, and a dark energy drifted across his body. However, as he spoke, the colour returned to Kayel's organic plating and his eyes turned back to their normal yellow. | 1 |
Það tók Nyssi andartak að átta sig á hvað hafði gerst. Þau vissu svo sem öll að Kayel byggi yfir kynngimögnuðum skuggakröftum sem hann beitti sjaldan þar sem flestum stafaði óhugur af þeim eða töldu þá vera hrein og klár helgispjöll. En Nyssi hafði ekki grunað að Kayel gæti beitt þessum kröftum gegn hvers konar myrkri. Miðað við svipinn á Kayel þá hafði hann ekki haft hugmynd um það heldur. | It took a moment for Nyssi to work out what had happened. They were all aware that Kayel had weird shadow powers, ones that he rarely used because most considered them unholy and rather terrifying. But Nyssi didn't know that Kayel could use those powers in any sort of darkness. And, by the way Kayel was acting, he was pretty surprised as well. | 1 |
„Er allt í lagi?“ fann Nyssi sig knúna til að spyrja. | "You alright?" Nyssi couldn't help but ask. | 1 |
„Jájá, ég er ókei,“ svaraði Kayel og virti fyrir sér það sem eftir var af andstæðingnum. „Ég er nýbúinn að drepa eitthvað, gefðu mér augnablik.“ Tenuk sveif til jarðar við hliðina á honum og umbreytti sér aftur í sinn venjulega Spast-líkama. | "Yeah, I'm fine. I killed something, I'll be good in a minute." Kayel examined his handiwork, as Tenuk made his way down and landed next to him, shapeshifting back into his normal Spast form. | 1 |
Nú þegar skepnan var hætt að hreyfa sig áttu þau auðveldara með að virða hana fyrir sér. Hörund hennar var svart og slímkennt, en slímið virtist vera hluti af líkama hennar. Hún var með fjóra vængi og fjóra útlimi, sem enduðu allir í löngum, mjóum klóm. Tvö horn stóðu beint upp úr hauskúpu hennar. | Now that the creature was no longer moving, they could better see what it was. Its skin was pitch black and slimy, but the slime remained firmly attached to the creature's body. It had four wings and four limbs, all of which were tipped with long, thin talons, and two straight horns stuck out from its skull. | 1 |
Áður en Tenuk og Kayel gátu einu sinni spurt sig hvern árann þeir væru að horfa á stökk eitthvað út úr nálægum runna og gaf frá sér skræk. Það náði þó aldrei til þeirra, þar sem kunnuglegt farartæki keyrði það niður svo að skrímslið endaði í einum haug við fætur Nyssi. Hún tók enga sénsa, reif upp haglabyssuna sína og hleypti af beint í hauskúpu verunnar og drap hana samstundis. | Before Tenuk and Kayel could ask what the fuck they were looking at, something screeched and leaped out from a nearby bush. However, it never made contact, as a familiar vehicle crashed into the side of it, causing the monster to skid to a halt by Nyssi's feet. Not taking any chances, Nyssi grabbed her shotgun and immediately fired into its skull, killing the creature instantly. | 1 |
„Úps …“ muldraði Retvik úr bílstjórasætinu, áður en hann drap klaufalega á vélinni og klifraði niður úr trukknum. „Ömm … Þetta var óvart. Er allt í lagi með ykkur?“ | "Oops..." Retvik muttered from the driver's seat, before awkwardly switching the engine off and climbing out of the truck. "I, uh, did not mean to do that. Are you all well?" | 1 |
„Þú misstir af nokkurn veginn öllu fjörinu,“ skammaði Tenuk hann. „Hvar varstu?“ | "You missed basically all the action!" Tenuk tutted. "Where were you?" | 1 |
„Þið skilduð mig nú eiginlega eftir. Ég kom mér hingað eins fljótt og ég gat …“ Retvik dæsti. „Mætti ég spyrja, hvaða ókindur eru þetta?“ | "You all did somewhat leave me behind. I got here as quickly as I could..." Retvik sighed. "May I ask, what are those horrible things?" | 1 |
Blessunarlega var það Þassalín sem svaraði spurningu Retvik. Honum hafði tekist að koma sér á fætur, var þakinn skrámum og virtist hálf vankaður en þess utan ómeiddur. | Retvik's question was thankfully answered by Thassalin, who had picked himself back up. He was covered in cuts and scratches and seemed a bit dazed, but he didn't seem too badly injured. | 1 |
„ÞÚ DRAPST SPILLANA. HIN SÝKTU SKRÍMSLI. VERURNAR SEM URÐU EFTIR HÉR ÞEGAR SPILLINGIN RÉÐST GEGN GUÐUNUM YKKAR.“ | "YOU KILLED THE CORRUPTIIDS! THE INFECTED MONSTERS. CREATURES LEFT HERE WHEN THE CORRUPTION ATTACKED YOUR GODS." | 1 |
„Áttu við … þetta hræðilega guðaskrímsli sem við … tókum þátt í að drepa?“ stamaði Tenuk. | "You mean... the horrible god monster thing that we... helped kill?" Tenuk stuttered. | 1 |
„JÁ, ÉG ER HRÆDDUR UM ÞAÐ. ÞAÐ GÆTU VERIÐ FLEIRI Á FERLI. EN ÉG GAT EKKI SKOTIÐ ÞAU Í HAUSINN. MIG SKORTIR BYSSU. ÞAR AÐ AUKI ER TVEIR Á MÓTI EINUM ÓSANNGJARNT, EKKI SATT?“ Þassalín skakklappaðist yfir til Kayels og klappaði honum á kollinn. „KÆRAR ÞAKKIR, LITLI MINN. ÞÚ MINNIR MIG Á ARKADIN, MINN GAMLA VIN. ÞÓTT ÞÚ SÉRT EKKI EINS MORÐÓÐUR OG EKKI JAFN FÆR UM AÐ DREPA VERALDIR.“ | "YES. VERY MUCH SO. THERE MAY BE MORE. BUT I COULD NOT SHOOT THEM IN THE HEAD. I LACK A GUN. ALSO TWO AGAINST ONE IS UNFAIR, YES?" Thassalin made his way over to Kayel and patted him on the head. "THANK YOU, LITTLE ONE. YOU REMIND ME OF MY OLD FRIEND ARKADIN. EXCEPT LESS MURDEROUS AND LESS CAPABLE OF KILLING UNIVERSES." | 1 |
„Öh … já, ókei … takk?“ Kayel yppti öxlum. „Jæja, ég meina, erum við búin hérna?“ | "Uh... thanks... I guess..." Kayel shrugged. "So, uh, are we done here?" | 1 |
Nyssi yppti öxlum, tók upp myndavélina sína og smellti af nokkrum myndum af hræjunum. Síðan dró hún fram uppáhalds rýtinginn sinn, þennan fína með dauðaguðsblænum, og tók að sarga hornin af annarri skepnunni, færði sig svo yfir að hinni og hélt áfram. En um leið og Nyssi var búin að ná hornunum lausum fuðruðu skepnurnar skyndilega upp. Eftir stóðu bara öskuþústir. Það sama átti við um hornin sem Nyssi hafði skorið laus. | Nyssi shrugged, then grabbed her camera, taking some photos of the definitely now dead beasts. She then pulled out her favourite dagger, her fancy, death-god-y one, and started cutting off one of the creature's horns, before moving on to the other one. However, just as Nyssi finished, the creatures suddenly began to burn up, and quickly turned into a pile of ashes. The same thing happened to the horns Nyssi had cut off. | 1 |
„Jæja, þetta er bæði þægilegt og ekki …“ Nyssi dæsti. „Ég á þó að minnsta kosti ennþá myndirnar.“ | "Well... that is both convenient and inconvenient..." Nyssi sighed. "I suppose at least I got pictures?" | 1 |
Formáli | Prologue | 1 |
„Ég bið þig!“ sárbændi Eirwen drottning, „ekki senda hana á brott! Hún er bara barn!“ Ískonungurinn horfði niður á konu sína úr hásæti sínu, með konunglegan ráðgjafa sinn á aðra hönd. Hún hafði fætt honum stúlku. Það þyrmdi yfir hann við tilhugsunina. | “Please!” Queen Eirwen begged, “don’t send her away! She’s just a child!” The Ice King looked down at his wife from his throne, his royal advisor next to him. She had given birth to a girl. He scowled at the thought. | 1 |
Stúlkan sjálf var mjög lík móður sinni; fölblá augu og hvítt hár skreytt bláum lokkum. Ískonunginum þótti það bera vott um veikleika að hafa eignast dóttur. Hingað til hafði hann einungis eignast syni. | The girl in question looked a lot like her mother; pale blue eyes and white hair decorated with blue strands. The Ice King thought a daughter made him look weak. After all, he had only had sons up until this point. | 1 |
„Þú mátt velja á milli þess að barnið verði drepið eða sent út í óbyggðirnar. Þannig verður henni hegnt fyrir brot þitt, Eirwen.“ Eins og alltaf þá hreytti hann nafni hennar út úr sér eins og það væri eitur í hans munni. | “The only options you have are to kill the child or send it out to the wilderness. This is her punishment for your wrongdoing, Eirwen .” He spat out her name as if it was poison. He always did. | 1 |
Frostfell hafði ekki alltaf verið eitt ríki. Því var skipt í tvennt, í norður- og suðurhluta. Í norðri var að finna konungsríki án galdra, á meðan í suðri mátti finna fjölkynngi á hverju strái. Sökum græðgi norðursins háðu ríkin tvö stanslausa styrjöld, allt þar til suðrið lagði til vopnahlé. | Frostfell was not always one kingdom. It was split in two, the North and the South. In the North, the non magical kingdom. To the South, a kingdom full of fantastical displays of power. Due to the North’s greed, the two kingdoms clashed in a never ending war, until the South offered a truce. | 1 |
Suðrið átti um enga kosti að velja, og konungsfjölskyldan var tilbúin að gera hvað sem var til að stöðva blóðsúthellingarnar. Þau buðu fram einkadóttur sína, prinsessuna, til að verða drottning norðursins, og lofuðu að hún myndi bera son sem myndi verða konungur þegar hann yxi úr grasi. Þegar að því kæmi myndi suðrið renna saman við norðrið og mynda eitt konungsveldi. Norðrið gekk að samkomulaginu og Eirwen prinsessa gekk að eiga Akull prins. | The South was desperate, and their royal family would do anything to stop the bloodshed. They offered their only princess to be queen of the North and bear a son to be the future king. Then, the South would join with the North to make one kingdom. The North accepted, and Princess Eirwen married Prince Akull. | 1 |
„Ég grátbið þig, konungur minn! Í skiptum fyrir öryggi barnsins máttu gera hvað sem þú vilt við mig, hneppa mig í prísund, gera mig útlæga, jafnvel drepa mig,“ sárbændi Eirwen drottning og hélt þétt um barnið við brjóst sér. | “I beg you, my king, in return for the safety of my child, do whatever you want to me, lock me up, banish me, or even kill me.” Queen Eirwen pleaded, holding her child tightly in her arms. | 1 |
Ískonungurinn horfði niður á konu sína og það mátti greina viðurstyggð í svip hans. Kannski. Kannski myndi hann þyrma henni. Konunni sem hann hafði gengið að eiga fyrir tuttugu og tveimur árum síðan, sem hafði annast um hann á hans verstu augnablikum, sem hafði fætt syni hans. | The Ice King looked down at his queen, disgust from his eyes. Maybe, just maybe, he would have mercy on her. The woman who he had been with for twenty-two years, the one who always cared for him at his lowest times, the one who had given birth to his sons. | 1 |
„Allt í lagi. Barnið má búa í höllinni,“ mælti hann og drottningin andaði léttar. „En,“ bætti hann við, „þú verður tekin af lífi.“ | “Very well. The child may live in the palace.” He started, earning a sigh from the queen. “But,” he added. “You will be executed.” | 1 |
Ráðgjafi konungs endurgalt skelfingarsvipinn á andliti drottningarinnar sjálfrar. Hún lét höfuðið síga og starði á gólfið. „Ég geng að þessu, konungur minn.“ Hún hneigði sig. | A shared look of horror came from the advisor and Queen Eirwen herself. She slowly looked down at the floor. “Yes, my king.” She bowed. | 1 |
Ískonungurinn skipaði ráðgjafa sínum að fara með dóttur drottningarinnar í eitt af auðu herbergjunum sem tilheyrðu Eirwen. Að því loknu skipaði hann vörðum sínum að flytja Eirwen á aftökustaðinn, svo að allir íbúar bæjarins gætu fylgst með aftökunni. | The Ice King ordered the royal advisor to take the queen’s daughter to one of Eirwen’s vacant rooms. Once that was done he ordered the guards to bring Eirwen to the execution site, where all the townspeople could see. | 1 |
Á meðan verðirnir fylgdu drottningunni á aftökustaðinn flykktist fólk að og gerði köll að þeim til að láta í ljós reiði sína yfir því að það ætti að drepa einu drottninguna þeirra, þá vænstu sem það hafði þekkt. Sumir grétu, aðrir reyndu að ráðast á verðina, enn aðrir reyndu að átta sig á því sem var að eiga sér stað, en öll báru þau upp sama kallið. | As the guards escorted her to the site, the townspeople cried out in outrage at seeing their only queen- and the nicest one- about to be killed. Some people were crying, some people were shouting and trying to attack the guards, and others were wondering why this was happening; but they all shared the same basis. | 1 |
„Sleppið henni!“ | “Let her go!” | 1 |
„Af hverju eru þeir að gera henni þetta?“ | “Why are they doing this to her?” | 1 |
Þegar Eirwen var komin nær viðarstaurnum birtist skelfilegasta manneskjan í konungsríkinu. Eldberinn. Það átti að brenna Eirwen, fyrrum drottningu, til bana. Enginn átti slíkan dauðdaga skilið, ekki einu sinni glæpamenn. Þetta var grimmilegasta refsing sem í boði var í Frostfelli. | As Eirwen approached the wooden pole, the most feared person in the kingdom showed up. The fire user. The former Queen Eirwen was going to be burned to death. Nobody deserved that death, not even the criminals. It was the most cruel thing you could do to a person in Frostfell. | 1 |
Eirwen var bundin við staurinn og konungurinn greindi frá því hvernig drottningin hefði svikið þau öll. Flestir íbúar Frostfells trúðu því ekki og neituðu að hlýða á orð hans. Síðan kveikti eldberinn í staurnum, og eitt, stakt tár rann niður vanga drottningarinnar. | Eirwen was tied up to the wooden pole and the king started speaking about how the queen betrayed all of them. The people of Frostfell refused to believe it and never accepted his words. Then, the fire user lit the pole on fire, and a single tear rolled down the former queen’s face. | 1 |
„Lifðu heil, Kari.“ Þetta voru endalok Eirwen drottningar. | “Live on, Kari.” That was the end of the reign of Queen Eirwen. | 1 |
Það var þögn í sölum hallarinnar. | Silence in the Halls | 1 |
Frá herberginu lengst til vinstri í suðurálmu hinnar ætíð köldu hallar mátti heyra eilítið bank. Þjónustufólkið sem átti leið framhjá herberginu velti oft fyrir sér hvað væri að finna í þessu herbergi og fylltist ótta við tilhugsunina. Ýmsar sögusagnir voru á kreiki, haldið á lofti af þjónustustúlkunum. Því var haldið fram að inni í herberginu leyndist Eirwen, drottningin sáluga, og biði þess að sér yrði hleypt út. | Tap, tap, tap was all you could hear from the farthest room on the left in the south wing of the eternally cold palace. The servants passing by always wondered what was in the room, scared of what was inside. Rumors danced around the halls by the maids. It was thought that the Ice King’s deceased wife, Eirwen, was in that room, waiting to be let out. | 1 |
Þau gætu ekki haft meira rangt fyrir sér, hugsaði Ivory á göngu sinni í átt að suðurálmunni, á meðan þjónustufólkið læddist með veggjum og hvíslaði hvert til annars. Þau hafa ekki hugmynd um hvað er að finna þarna inni. | They couldn’t be more wrong. Ivory thought, walking toward the south wing, as the help roamed the walls whispering to each other. They don’t know what’s in there at all. | 1 |
Orðrómurinn snerist auðvitað líka um Ivory, sem var eina manneskjan sem fékk að fara inn í herbergið. | The rumors, of course, also applied to them as they were the only person allowed to enter the room. | 1 |
Bank, bank. „Lafði Kari, ertu þarna?“ hvíslaði Ivory við útskorna hurðina, sem var skreytt með snjókornum og kórónu, merki konungsfjölskyldunnar. | Knock knock. “Lady Kari, are you in there?” Ivory whispered to the intricate door, which was laid in snowflakes and a crown, the symbol of the royal family. | 1 |
Ivory velti fyrir sér hvort stúlkan myndi opna í þetta sinn, ólíkt því sem áður var. Ég er ennþá með marbletti frá því síðast, hugsaði Ivory og brosti við minninguna. Kari hafði hent bók sem hitti Ivory í öxlina, en hún hafði beðist afsökunar um leið og hún sá hver var þar á ferð. | They wondered if she would actually let them enter, unlike the previous times they went to ask. I still have a bruise from the last time. Ivory chuckled from the memory. Kari had thrown a book at their shoulder, but when she saw who it was, she apologized immediately. | 1 |
Eitt lítið bank heyrðist hinum megin við hurðina og virtist segja að það væri svosem ekkert annað að fara. | A single tap came from inside, seeming to say that she was there, after all, there was nowhere to go. | 1 |
„Má ég koma inn?“ spurði Ivory, og rifjaði upp hvernig hafði farið þegar hán fór inn án þess að spyrja leyfis. | “May I come in?” Ivory asked, remembering the time they went in without asking. | 1 |
Að innan barst annað bank sem virtist samþykkja það. Ivory skalf, bæði af kulda og út af hljóðinu. Háni þótti það einkennilegt að heyra þetta hljóð berast frá herbergi sem að orðinu til stóð autt, jafnvel þótt hán hefði oft heimsótt það í gegnum árin. | One tap came from inside. Yes, it seemed to say. Ivory shivered, from the cold and the sound. It felt kind of weird to Ivory hearing a noise coming from a presumably vacant room, even though they have been going into there for years. | 1 |
„Ég ætla að koma inn,“ sagði Ivory og opnaði hurðina varlega. Við háni blasti óvenjuleg en þó ekki óvænt sýn. Það voru pappírar alls staðar. Bækur lágu út um allt og skrifborðið var brotið. Hér og þar í óreiðunni stóðu styttur gerðar úr ís. Það var enginn gluggi á herberginu og lítil sem engin birta. Herbergið var kaldara en restin af höllinni (sem varð að teljast ansi kalt). Herbergið leit út eins og það hefði orðið illa úti í snjóstormi. | “I’m coming in.” Ivory said, slowly opening the door. The sight they saw in the room was unusual , by normal people’s standards , but not unexpected. Papers were everywhere. Books were scattered about, the desk was broken, and there were multiple ice sculptures scattered about. There were no windows and little to no light. It was also colder than the rest of the palace (which was saying a lot). The room looked like a snowstorm blew it all out of place. | 1 |
Stúlkan lá í hnipri á rúminu og las í einni af minnisbókunum sínum, þétt vafin inn í rúmteppið sitt. Lítill lampi lýsti upp rýmið. | The girl in the room was curled up onto her bed, currently wrapped in her comforter as she read one of her notebooks. A small lantern lighting up the space. | 1 |
„Hvaða minnisbók er þetta?“ spurði Ivory, og settist á rúmið við hlið Kari. | “Which notebook is that?” Ivory asked, sitting down next to Kari on her bed. | 1 |
Hún opnaði auða síðu og dagsetti hana. Þar fyrir neðan skrifaði hún „5.11.648 -12.13.648“. | She flipped to a blank page and wrote the date on it. Under it, she wrote, “5/11/648 -12/13/648.” | 1 |
„Ertu að renna yfir gamlar minningar?“ spurði Ivory og leit á minnisbókina. Kari kinkaði kolli. „Heldurðu að þau eigi eftir að hleypa þér út um jólin, það eru bara nokkrir dagar í þau.“ | “Reviewing old memories?” Ivory inquired, looking at the old notebook. Kari nodded. “Do you think that they will let you out for Christmas? It’s only a few days away.” | 1 |
Kari bankaði tvisvar í luktina. Nei, sem var eins og Ivory hafði búist við. Ískonungurinn hleypti Kari aldrei út. Hann sá hana einungis sem feilspor. Hún var mállaus frá fæðingu og var eina stúlkan í fjölskyldunni, sem samanstóð annars einungis af strákum. | Kari tapped twice on the lantern. No, as Ivory predicted. The Ice King never let Kari out, as she was seen as “a flaw” in his eyes. She was born mute and was the only girl in her family, as it was all made up of boys. | 1 |
Á sinn eigin, sérstæða máta var Ivory annað feilspor í augum konungs. Það var líkt og heimurinn hefði breyst þegar Ivory kom út sem kynsegin. Í refsingarskyni fyrir að vera öðruvísi voru háni fólgin ýmis verk sem sáu til þess að hán eyddi sem mestum tíma einsamalt. | Ivory was too, in their own special way. When Ivory came out as nonbinary, it seemed like the world changed too. They were given the jobs that would make them spend time alone for most of the time, as a punishment for being different. | 1 |
Háni var einnig fengið það hlutverk að þjónusta prinsessuna. Ivory þótt það þó ekki svo slæmt þar sem hán fann í henni góðan vin. | They were also forced to work as the princess’ servant. They didn’t mind it much thought, as they got a friend too. | 1 |
„Það styttist í afmælið þitt, er það ekki?“ spurði Ivory, vitandi að einungis nokkrir dagar voru til stefnu. Kari kinkaði kolli og það þyrmdi yfir ljósblá augu hennar. | “It’s your birthday soon, isn’t it?” Ivory asked, remembering that the princess’ birthday was in a few days. Kari nodded, a sad glint in her light blue eyes. | 1 |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.