یا خدایه! ګنس وم۔ سر مې پرله ګرځید۔ نیږدې و لیونی سم۔ دا ټول شیان په دې نیمه ورځ کې، د سهار وختي او لمر لویدو تر منځ، څنګه وشوه؟ د دې ځواب به په کور کې د خپل پلار څخه ومومم۔ خو زما کور چیري دی؟ یواځې تعمیرونه او د خلکو ګڼه ګوڼه مې لیدل۔ چابک روان شوم او د «جناین – ابو خوده» څلور لاري ته ورسیدم۔ د «ابوخوده» څخه باید تیر سوی وای چې خپل کور ته رسیدلی وای، خو موټرانو چا ته لار نه ورکول۔ د اطفايې زنګ تر آخري حده جګ و او خپله د میږي په سرعت روان و، و مې ویل، «پریږده چې هر څه د اور پر مخ ورځي و يې سیځي او ایری يې کړي۔» قهریدلی وم او نه پوهیدم چې کله ها پلو واوړم۔ زیاته شیبه هلته ولاړ وم، بیا څنډي کې د خُشکه شويي دوکان څخه یو ځوان هلک راڅنګه راغی، خپل لاس يې وغځوی او په جرئت يې راته وویل، «حاجي بابا، راسه چې د سړک څخه دي تیر کم۔»