زما په فکر اوس حالت د پخوا په څېر نه دي، ښځېنه شاعرانې باید په دې مسایلو سر ونه خوږوي، څومره چې کولای شي دوی باید په خپله شعري ښځینه ژبه کې د جنسیت توپیر خلکو ته وښیي، خپلې هیلې او ارزوګانې دې په خپله ژبه ولیکي او په هنري ژبه دې دا قوت ورکړي چې نور یې واوري۔ دوی باید داسې ښځینه ژبه وکاروي چې ددوی د دروني احساساتو ښکارندوی وي او ټولنه یې په کې په خپلو سترګو لیدلې او خپل فکر تصویر کړی وي، خپل ځان باید په خپله له سانسور نه خلاص کړي، خپل شتوالی په ټولنه کې ثابت کړي او د نارینه و د حاکمیت په مقابل کې هغو ټولنیزو ستونزو او دردونو ته په ښځينه ژبه انعکاس ورکړي چې زموږ ټولنه له کلونو کلونو ورسره مخ ده