17 د دعا کوونکي د نورو [۔]

دعا؛ د زړه نه الله تعالی ته لار

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ دعا ((وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ[1]= او چې کله دې زما بندګان زما په باب وپوښتي، (نووايه: )چې زه نژدې يم او بلونكى، چې ما وبلي؛ نو دعا يې قبلوم؛ نو بايد زما بلنه ومني او پر ما ايمان [۔]

پاکه ربه! ان یوه شېبه مو هم ځان ته مه پرېږده

بسم الله الرحمن الرحیم پاکه ربه! ان یوه شېبه مو هم ځان ته مه پرېږده علي کرم الله وجهه خپل زوی امام حسن رضی الله عنه ته په یوه لیک کې کاږي: «په ټولو چارو کې الله تعالی ته پناه ور وړه چې دا ځان ټینګ پناه ځي ته ورسپارل وي