يوځل بيا مجبور شوم چې زرو يواځې پرېږدم، دا وار له غره سره عادت

وه، انسان نه و، له ځناورو نه وېرېدله، د تګ په وخت کې يې د شنه کاغذ

ژاولې رانه وغوښتې