بل کورکې یوه بوډۍ ادې چې له لاسه یې نه کیږي چې له ګړي څخه لږ اوبه راواخلی او تنده پرې ماته کړي، شاوخوا سترګې غړوي چې خپل کوچنی لمسی وګوري او ورته غږ کړي، خو دهغې لمسی لکه چې د تل لپاره ورڅخه مرور شوی وي۔ زه خپل څادر پر سر راسموم چې زما پر مخ نور هم سیوری شي او د ویالې په غاړه غاړه ښکته خواته تاویږم