سمایار چې د ځان له غوړولو لیه شو نو پاڅېد، ما ته یې کړه،« که خان آبادیان نران دي، همدا اوس مې دې پالي، قیماق چای دې راکوي، لاندی دې راکوي، کوښې دې را ته سموي، لږ تر لږه دې یوه ښایسته نجلۍ را واده کړي