د جهان ښايستونه پکي ويني۔ د حُسن انتها پکي ننداره کوي۔

په څلورم بيت کي څلور ځلي د (هی ـ هی) تکرار بيت ته موسيقيت بښي او خوند ورکوي۔

مخاطب ته د خپل دروني او ظاهري حال خبره کوي او په ټينګار وايي، پوښته مي مه، چي څنګه زندګي ده، څنګه تېرېږي او څنګه ژوند کوم؟ له خپلي لمني اور اخلم او په خپل بل کړي اور کي سوځم۔

په مقطع بيت کي شاعر له هغه شوره د خپلي بربادۍ خبره کوي، چي له خاموشۍ راپورته کېږي۔ شاعر دومره خاموشي کړې، چي خبره شور ته رسېدلې ده۔ يا که ووايو له خاموشۍ، شور جوړ شوی دی۔

د خاموشۍ شور پاراډوکس جوړوي۔

دا پاراډوکس اضافي ترکيب دی۔ په پورته غزل کي «خواږه زهر» او د «د خاموشۍ شور» دواړه ناعادي ژبه ده۔ دغه ناعادي توب خپله هنر دی۔ د شاعر د شاعرانه استعداد ثبوت دی۔

د پاراډوکس ارزښت دا دی، چي زهر خواږه کړي او په خاموشۍ شور کوي۔

ندرت دي تاند او غزلبول وي