عنقا هغه مرغه دی، چې په عدم کې اوسي؛ عنقا اصلاً نشته، معدوم دی، د هر معدوم شي مقام عدم دی۔ شاعر راته وايي، چې زه ډېر ځله عدم ته تللی یم او چې هر ځل تللی یم، د خپل عشق و جنون په اور مې د عنقا وزرې ور سوځولې دي۔ خو شاعر په عدم کې نه پاتې کېږي؛ بلکې د خپل ځان په فنا او نیستي کې له عدم هم اخوا ته ځي۔ که

دغه ډول شعرونه د منطق په تله کې ږدو، نو یوه بابیزه او بې معنا خبره به يې ګڼو۔ خو چې د شعر او هنر له عینکو ورته وګورو، نو مجبوره يو، چې د غالب شاعرانو عظمت ته هنري سجده وکړو۔

نوټ: په دې لیکنه کې مې له متفرقو ماخذونو استفاده کړې۔

📖 غالبستان

🖊️ رحمت شاه فراز