خو یو ځل ده د اوسني بنګله دېش په کالینګا سیمه کې یو خونړی جنګ، د دښمن سره وکړو، ده په دې جنګ کې تر یو لک زیات خلک ووژل، دلته ډېر ماشومان او ښځې له مینځه لاړې، د جنګ کرارېدلو او د دښمن لا ماتې وروسته، اشوکا پادشاه په ډېر غرور سره، پخپل آس سپور، د تېرشوي خونړي جنګ د میدان د حالاتو لیدلو ته راغی، ده د جنګ په میدان کې د ډېرو وژل شوو انسانانو مړي، دوینو روانې ویالې، د مرستې غوښتونکو زخمیانو آوازونه، د میندو په غېږ کې د مړو شویو وړو ماشومانو معصومې څهرې او د میندو ناهیلي او په سترګو کې د وېرې او ژړا اوښکې او د جنګ نور بدرنګه پاتې شوي آثار ولیدل، نو یو ناڅاپه د اشوکا په زړه کې یو د وېرې او پښېمانۍ دریاب را وخوټېده،له ځانه یې هر شېبه پوښتل چې ما څه وکړل؟

د کالینګا سترې فتحې او د دښمن ماتې، اشوکا هغه شان خوښ نه کړو، څنګه به چې پخوا و