zhufy/xquad_split huggingface dataset:
การศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่ามีเชื้อโรคที่เกี่ยวข้องแต่ไม่เป็นที่รู้จักอีกสองชนิดซึ่งเป็นเคลด (สายพันธุ์ย่อย) ของจีโนมวาย.เพสติส ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้คนจำนวนมหาศาลในยุคกลาง มีการค้นพบว่าเชื้อโรคเหล่านี้ (ซึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว) เป็นบรรพบุรุษของสายพันธุ์วาย.เพสทิสในสมัยใหม่ คือ วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส และเชื่อกันว่า กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคในฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงให้เห็นว่าเชื้อกาฬโรคแบบแรกเข้าสู่ยุโรป ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347 และระบาดไปทั่วยุโรปภายในสองปีต่อมา และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิปี 1349 ซึ่งที่อังกฤษนี้โรคได้แพร่กระจายเป็นโรคระบาดสามโรคด้วยกัน  การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคที่เมืองดัตช์แห่งแบร์เกน อป ซูม แสดงให้เห็นจีโนไทป์ของวาย.เพสทิสซึ่งเป็นสาเหตุของโรคระบาดซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี 1350 นั้นต่างกับที่ค้นพบในอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการระบาดที่แบร์เกน อป ซูม (และเป็นไปได้ว่าในบริเวณอื่นๆ ของเนเธอร์แลนด์ตอนใต้) ไม่ได้มาจากการระบาดในอังกฤษหรือฝรั่งเศสในปี 1349 โดยตรง และยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโรคระบาดระลอกที่สองต่างกับที่เกิดขึ้นในอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาจเข้ามาสู่เนเธอร์แลนด์ผ่านทางนอร์เวย์ เมืองในแถบฮันเซียติก หรือบริเวณอื่น

คำถาม: เคลดคืออะไร
คำตอบ: สายพันธุ์ย่อย
การศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่ามีเชื้อโรคที่เกี่ยวข้องแต่ไม่เป็นที่รู้จักอีกสองชนิดซึ่งเป็นเคลด (สายพันธุ์ย่อย) ของจีโนมวาย.เพสติส ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้คนจำนวนมหาศาลในยุคกลาง มีการค้นพบว่าเชื้อโรคเหล่านี้ (ซึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว) เป็นบรรพบุรุษของสายพันธุ์วาย.เพสทิสในสมัยใหม่ คือ วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส และเชื่อกันว่า กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคในฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงให้เห็นว่าเชื้อกาฬโรคแบบแรกเข้าสู่ยุโรป ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347 และระบาดไปทั่วยุโรปภายในสองปีต่อมา และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิปี 1349 ซึ่งที่อังกฤษนี้โรคได้แพร่กระจายเป็นโรคระบาดสามโรคด้วยกัน  การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคที่เมืองดัตช์แห่งแบร์เกน อป ซูม แสดงให้เห็นจีโนไทป์ของวาย.เพสทิสซึ่งเป็นสาเหตุของโรคระบาดซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี 1350 นั้นต่างกับที่ค้นพบในอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการระบาดที่แบร์เกน อป ซูม (และเป็นไปได้ว่าในบริเวณอื่นๆ ของเนเธอร์แลนด์ตอนใต้) ไม่ได้มาจากการระบาดในอังกฤษหรือฝรั่งเศสในปี 1349 โดยตรง และยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโรคระบาดระลอกที่สองต่างกับที่เกิดขึ้นในอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาจเข้ามาสู่เนเธอร์แลนด์ผ่านทางนอร์เวย์ เมืองในแถบฮันเซียติก หรือบริเวณอื่น

คำถาม: วาย.เพสทิสสายพันธุ์ใดถูกค้นพบที่หลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรค
คำตอบ: วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส
การศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่ามีเชื้อโรคที่เกี่ยวข้องแต่ไม่เป็นที่รู้จักอีกสองชนิดซึ่งเป็นเคลด (สายพันธุ์ย่อย) ของจีโนมวาย.เพสติส ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้คนจำนวนมหาศาลในยุคกลาง มีการค้นพบว่าเชื้อโรคเหล่านี้ (ซึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว) เป็นบรรพบุรุษของสายพันธุ์วาย.เพสทิสในสมัยใหม่ คือ วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส และเชื่อกันว่า กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคในฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงให้เห็นว่าเชื้อกาฬโรคแบบแรกเข้าสู่ยุโรป ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347 และระบาดไปทั่วยุโรปภายในสองปีต่อมา และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิปี 1349 ซึ่งที่อังกฤษนี้โรคได้แพร่กระจายเป็นโรคระบาดสามโรคด้วยกัน  การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคที่เมืองดัตช์แห่งแบร์เกน อป ซูม แสดงให้เห็นจีโนไทป์ของวาย.เพสทิสซึ่งเป็นสาเหตุของโรคระบาดซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี 1350 นั้นต่างกับที่ค้นพบในอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการระบาดที่แบร์เกน อป ซูม (และเป็นไปได้ว่าในบริเวณอื่นๆ ของเนเธอร์แลนด์ตอนใต้) ไม่ได้มาจากการระบาดในอังกฤษหรือฝรั่งเศสในปี 1349 โดยตรง และยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโรคระบาดระลอกที่สองต่างกับที่เกิดขึ้นในอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาจเข้ามาสู่เนเธอร์แลนด์ผ่านทางนอร์เวย์ เมืองในแถบฮันเซียติก หรือบริเวณอื่น

คำถาม: สายพันธุ์ของวาย.เพสทิสแสดงให้เห็นอะไรเกี่ยวกับกาฬโรค
คำตอบ: กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก
การศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่ามีเชื้อโรคที่เกี่ยวข้องแต่ไม่เป็นที่รู้จักอีกสองชนิดซึ่งเป็นเคลด (สายพันธุ์ย่อย) ของจีโนมวาย.เพสติส ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้คนจำนวนมหาศาลในยุคกลาง มีการค้นพบว่าเชื้อโรคเหล่านี้ (ซึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว) เป็นบรรพบุรุษของสายพันธุ์วาย.เพสทิสในสมัยใหม่ คือ วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส และเชื่อกันว่า กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคในฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงให้เห็นว่าเชื้อกาฬโรคแบบแรกเข้าสู่ยุโรป ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347 และระบาดไปทั่วยุโรปภายในสองปีต่อมา และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิปี 1349 ซึ่งที่อังกฤษนี้โรคได้แพร่กระจายเป็นโรคระบาดสามโรคด้วยกัน  การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคที่เมืองดัตช์แห่งแบร์เกน อป ซูม แสดงให้เห็นจีโนไทป์ของวาย.เพสทิสซึ่งเป็นสาเหตุของโรคระบาดซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี 1350 นั้นต่างกับที่ค้นพบในอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการระบาดที่แบร์เกน อป ซูม (และเป็นไปได้ว่าในบริเวณอื่นๆ ของเนเธอร์แลนด์ตอนใต้) ไม่ได้มาจากการระบาดในอังกฤษหรือฝรั่งเศสในปี 1349 โดยตรง และยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโรคระบาดระลอกที่สองต่างกับที่เกิดขึ้นในอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาจเข้ามาสู่เนเธอร์แลนด์ผ่านทางนอร์เวย์ เมืองในแถบฮันเซียติก หรือบริเวณอื่น

คำถาม: วาย.เพสทิสแบบแรกเข้าสู่ยุโรปเมื่อไรและอย่างไร
คำตอบ: ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347
การศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่ามีเชื้อโรคที่เกี่ยวข้องแต่ไม่เป็นที่รู้จักอีกสองชนิดซึ่งเป็นเคลด (สายพันธุ์ย่อย) ของจีโนมวาย.เพสติส ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้คนจำนวนมหาศาลในยุคกลาง มีการค้นพบว่าเชื้อโรคเหล่านี้ (ซึ่งเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว) เป็นบรรพบุรุษของสายพันธุ์วาย.เพสทิสในสมัยใหม่ คือ วาย.พี. โอเรียนทาลิส และ วาย.พี เมดิอีวาลิส และเชื่อกันว่า กาฬโรคอาจเข้าสู่ทวีปยุโรปสองระลอก การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคในฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงให้เห็นว่าเชื้อกาฬโรคแบบแรกเข้าสู่ยุโรป ผ่านทางท่าเรือมาร์กเซย์ในราวเดือนพฤศจิกายน ปี 1347 และระบาดไปทั่วยุโรปภายในสองปีต่อมา และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิปี 1349 ซึ่งที่อังกฤษนี้โรคได้แพร่กระจายเป็นโรคระบาดสามโรคด้วยกัน  การสำรวจหลุมศพของผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคที่เมืองดัตช์แห่งแบร์เกน อป ซูม แสดงให้เห็นจีโนไทป์ของวาย.เพสทิสซึ่งเป็นสาเหตุของโรคระบาดซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี 1350 นั้นต่างกับที่ค้นพบในอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการระบาดที่แบร์เกน อป ซูม (และเป็นไปได้ว่าในบริเวณอื่นๆ ของเนเธอร์แลนด์ตอนใต้) ไม่ได้มาจากการระบาดในอังกฤษหรือฝรั่งเศสในปี 1349 โดยตรง และยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโรคระบาดระลอกที่สองต่างกับที่เกิดขึ้นในอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาจเข้ามาสู่เนเธอร์แลนด์ผ่านทางนอร์เวย์ เมืองในแถบฮันเซียติก หรือบริเวณอื่น

คำถาม: วาย.เพสทิสระบาดไปถึงอังกฤษเมื่อใด
คำตอบ: 1349
วาย.เพสทิสได้รับการกล่าวถึงในรูปแบบต่างๆ กัน ทวิกก์ เสนอความคิดว่าสาเหตุของกาฬโรคนั้นเป็น รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์ และนอร์แมน แคนเทอร์ (2001) คิดว่ามันอาจจะเป็น ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ สกอตต์และดันแคนโต้แย้งว่ากาฬโรคเป็นรูปแบบหนึ่งของโรคติดต่อซึ่งนิยามได้ว่าเป็นโรคระบาดที่ทำให้เลือดออกเหมือนอีโบล่า บาร์นีย์ สโลน ซึ่งเป็นนักโบราณคดีได้โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานมากพอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของหนูจำนวนมากอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของบริเวณริมแม่น้ำในลอนดอนในยุคกลาง กาฬโรคระบาดอย่างรวดเร็วมากจนเกินกว่าจะสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าวาย.เพสทิสแพร่ระบาดมาจากเห็บหนู เขาแย้งว่าการติดต่อจะต้องเป็นจากคนสู่คน อย่างไรก็ดี ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง นักวิชาการจำนวนมากซึ่งสนับสนุนความคิดที่ว่าวาย.เพสทิสคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดกาฬโรคให้ความเห็นว่า ความรุนแรงและอาการของโรคนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานของโรคฝีกับโรคอื่นๆ รวมถึง ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ นอกเหนือจากการอักเสบของฝีแล้ว ยังมีภาวะเซปติสมิก (ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง) และนิวมอเนีย (เชื้อโรคในอากาศซึ่งโจมตีปอดก่อนจะโจมตีส่วนที่เหลือของร่างกาย) ซึ่งทำให้ระยะเวลาของการระบาดยาวนานหลายฤดูกาล และเป็นสาเหตุให้อัตราการเสียชีวิตสูง รวมทั้งยังทำให้มีการบันทึกอาการต่างๆ เพิ่มเติม ในปี 2014 นักวิทยาศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษ ได้ประกาศผลของการตรวจสอบ 25 ศพซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณเคลอร์เคนเวลในลอนดอน รวมถึงที่ได้มีการลงทะเบียนแจ้งความประสงค์ไว้ในลอนดอนในช่วงระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ และผลที่ได้ก็สนับสนุนสมมติฐานเรื่องนิวมอเนีย

คำถาม: เกรแฮม ทวิกก์เสนอความเห็นเกี่ยวกับการแพร่ระบาดของโรคว่าอย่างไร
คำตอบ: รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์
วาย.เพสทิสได้รับการกล่าวถึงในรูปแบบต่างๆ กัน ทวิกก์ เสนอความคิดว่าสาเหตุของกาฬโรคนั้นเป็น รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์ และนอร์แมน แคนเทอร์ (2001) คิดว่ามันอาจจะเป็น ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ สกอตต์และดันแคนโต้แย้งว่ากาฬโรคเป็นรูปแบบหนึ่งของโรคติดต่อซึ่งนิยามได้ว่าเป็นโรคระบาดที่ทำให้เลือดออกเหมือนอีโบล่า บาร์นีย์ สโลน ซึ่งเป็นนักโบราณคดีได้โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานมากพอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของหนูจำนวนมากอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของบริเวณริมแม่น้ำในลอนดอนในยุคกลาง กาฬโรคระบาดอย่างรวดเร็วมากจนเกินกว่าจะสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าวาย.เพสทิสแพร่ระบาดมาจากเห็บหนู เขาแย้งว่าการติดต่อจะต้องเป็นจากคนสู่คน อย่างไรก็ดี ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง นักวิชาการจำนวนมากซึ่งสนับสนุนความคิดที่ว่าวาย.เพสทิสคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดกาฬโรคให้ความเห็นว่า ความรุนแรงและอาการของโรคนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานของโรคฝีกับโรคอื่นๆ รวมถึง ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ นอกเหนือจากการอักเสบของฝีแล้ว ยังมีภาวะเซปติสมิก (ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง) และนิวมอเนีย (เชื้อโรคในอากาศซึ่งโจมตีปอดก่อนจะโจมตีส่วนที่เหลือของร่างกาย) ซึ่งทำให้ระยะเวลาของการระบาดยาวนานหลายฤดูกาล และเป็นสาเหตุให้อัตราการเสียชีวิตสูง รวมทั้งยังทำให้มีการบันทึกอาการต่างๆ เพิ่มเติม ในปี 2014 นักวิทยาศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษ ได้ประกาศผลของการตรวจสอบ 25 ศพซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณเคลอร์เคนเวลในลอนดอน รวมถึงที่ได้มีการลงทะเบียนแจ้งความประสงค์ไว้ในลอนดอนในช่วงระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ และผลที่ได้ก็สนับสนุนสมมติฐานเรื่องนิวมอเนีย

คำถาม: ทฤษฎีของนอร์แมน แคนเทอร์เกี่ยวกับกาฬโรคคืออะไร
คำตอบ: ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ
วาย.เพสทิสได้รับการกล่าวถึงในรูปแบบต่างๆ กัน ทวิกก์ เสนอความคิดว่าสาเหตุของกาฬโรคนั้นเป็น รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์ และนอร์แมน แคนเทอร์ (2001) คิดว่ามันอาจจะเป็น ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ สกอตต์และดันแคนโต้แย้งว่ากาฬโรคเป็นรูปแบบหนึ่งของโรคติดต่อซึ่งนิยามได้ว่าเป็นโรคระบาดที่ทำให้เลือดออกเหมือนอีโบล่า บาร์นีย์ สโลน ซึ่งเป็นนักโบราณคดีได้โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานมากพอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของหนูจำนวนมากอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของบริเวณริมแม่น้ำในลอนดอนในยุคกลาง กาฬโรคระบาดอย่างรวดเร็วมากจนเกินกว่าจะสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าวาย.เพสทิสแพร่ระบาดมาจากเห็บหนู เขาแย้งว่าการติดต่อจะต้องเป็นจากคนสู่คน อย่างไรก็ดี ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง นักวิชาการจำนวนมากซึ่งสนับสนุนความคิดที่ว่าวาย.เพสทิสคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดกาฬโรคให้ความเห็นว่า ความรุนแรงและอาการของโรคนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานของโรคฝีกับโรคอื่นๆ รวมถึง ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ นอกเหนือจากการอักเสบของฝีแล้ว ยังมีภาวะเซปติสมิก (ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง) และนิวมอเนีย (เชื้อโรคในอากาศซึ่งโจมตีปอดก่อนจะโจมตีส่วนที่เหลือของร่างกาย) ซึ่งทำให้ระยะเวลาของการระบาดยาวนานหลายฤดูกาล และเป็นสาเหตุให้อัตราการเสียชีวิตสูง รวมทั้งยังทำให้มีการบันทึกอาการต่างๆ เพิ่มเติม ในปี 2014 นักวิทยาศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษ ได้ประกาศผลของการตรวจสอบ 25 ศพซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณเคลอร์เคนเวลในลอนดอน รวมถึงที่ได้มีการลงทะเบียนแจ้งความประสงค์ไว้ในลอนดอนในช่วงระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ และผลที่ได้ก็สนับสนุนสมมติฐานเรื่องนิวมอเนีย

คำถาม: โรคใดบ้างที่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับกาฬโรค
คำตอบ: ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ
วาย.เพสทิสได้รับการกล่าวถึงในรูปแบบต่างๆ กัน ทวิกก์ เสนอความคิดว่าสาเหตุของกาฬโรคนั้นเป็น รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์ และนอร์แมน แคนเทอร์ (2001) คิดว่ามันอาจจะเป็น ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ สกอตต์และดันแคนโต้แย้งว่ากาฬโรคเป็นรูปแบบหนึ่งของโรคติดต่อซึ่งนิยามได้ว่าเป็นโรคระบาดที่ทำให้เลือดออกเหมือนอีโบล่า บาร์นีย์ สโลน ซึ่งเป็นนักโบราณคดีได้โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานมากพอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของหนูจำนวนมากอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของบริเวณริมแม่น้ำในลอนดอนในยุคกลาง กาฬโรคระบาดอย่างรวดเร็วมากจนเกินกว่าจะสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าวาย.เพสทิสแพร่ระบาดมาจากเห็บหนู เขาแย้งว่าการติดต่อจะต้องเป็นจากคนสู่คน อย่างไรก็ดี ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง นักวิชาการจำนวนมากซึ่งสนับสนุนความคิดที่ว่าวาย.เพสทิสคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดกาฬโรคให้ความเห็นว่า ความรุนแรงและอาการของโรคนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานของโรคฝีกับโรคอื่นๆ รวมถึง ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ นอกเหนือจากการอักเสบของฝีแล้ว ยังมีภาวะเซปติสมิก (ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง) และนิวมอเนีย (เชื้อโรคในอากาศซึ่งโจมตีปอดก่อนจะโจมตีส่วนที่เหลือของร่างกาย) ซึ่งทำให้ระยะเวลาของการระบาดยาวนานหลายฤดูกาล และเป็นสาเหตุให้อัตราการเสียชีวิตสูง รวมทั้งยังทำให้มีการบันทึกอาการต่างๆ เพิ่มเติม ในปี 2014 นักวิทยาศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษ ได้ประกาศผลของการตรวจสอบ 25 ศพซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณเคลอร์เคนเวลในลอนดอน รวมถึงที่ได้มีการลงทะเบียนแจ้งความประสงค์ไว้ในลอนดอนในช่วงระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ และผลที่ได้ก็สนับสนุนสมมติฐานเรื่องนิวมอเนีย

คำถาม: ภาวะเซปติสมิกคืออะไร 
คำตอบ: "ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง
วาย.เพสทิสได้รับการกล่าวถึงในรูปแบบต่างๆ กัน ทวิกก์ เสนอความคิดว่าสาเหตุของกาฬโรคนั้นเป็น รูปแบบหนึ่งของแอนแทรกซ์ และนอร์แมน แคนเทอร์ (2001) คิดว่ามันอาจจะเป็น ส่วนผสมระหว่างแอนแทรกซ์และโรคระบาดอื่นๆ สกอตต์และดันแคนโต้แย้งว่ากาฬโรคเป็นรูปแบบหนึ่งของโรคติดต่อซึ่งนิยามได้ว่าเป็นโรคระบาดที่ทำให้เลือดออกเหมือนอีโบล่า บาร์นีย์ สโลน ซึ่งเป็นนักโบราณคดีได้โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานมากพอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของหนูจำนวนมากอยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของบริเวณริมแม่น้ำในลอนดอนในยุคกลาง กาฬโรคระบาดอย่างรวดเร็วมากจนเกินกว่าจะสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าวาย.เพสทิสแพร่ระบาดมาจากเห็บหนู เขาแย้งว่าการติดต่อจะต้องเป็นจากคนสู่คน อย่างไรก็ดี ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง นักวิชาการจำนวนมากซึ่งสนับสนุนความคิดที่ว่าวาย.เพสทิสคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดกาฬโรคให้ความเห็นว่า ความรุนแรงและอาการของโรคนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานของโรคฝีกับโรคอื่นๆ รวมถึง ไทฟอยด์ ฝีดาษ และการติดเชื้อในทางเดินหายใจ นอกเหนือจากการอักเสบของฝีแล้ว ยังมีภาวะเซปติสมิก (ภาวะโลหิตเป็นพิษ” ชนิดหนึ่ง) และนิวมอเนีย (เชื้อโรคในอากาศซึ่งโจมตีปอดก่อนจะโจมตีส่วนที่เหลือของร่างกาย) ซึ่งทำให้ระยะเวลาของการระบาดยาวนานหลายฤดูกาล และเป็นสาเหตุให้อัตราการเสียชีวิตสูง รวมทั้งยังทำให้มีการบันทึกอาการต่างๆ เพิ่มเติม ในปี 2014 นักวิทยาศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษ ได้ประกาศผลของการตรวจสอบ 25 ศพซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณเคลอร์เคนเวลในลอนดอน รวมถึงที่ได้มีการลงทะเบียนแจ้งความประสงค์ไว้ในลอนดอนในช่วงระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ และผลที่ได้ก็สนับสนุนสมมติฐานเรื่องนิวมอเนีย

คำถาม: กระทรวงสาธารณสุขประเทศอังกฤษขุดศพขึ้นมาจำนวนเท่าไร 
คำตอบ: 25
ในปี 1466 เป็นไปได้ว่ามี 40,000 คนเสียชีวิตจากกาฬโรคในปารีส ในระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 กาฬโรคปรากฏอยู่ในปารีสเป็นเวลาประมาณ 30 เปอร์เซนต์ของช่วงระยะเวลา กาฬมรณะล้างผลาญทวีปยุโรปอยู่นานสามปี ก่อนที่จะแพร่ไปยัง รัสเซีย ที่ซึ่งกาฬโรคปรากฏในที่ใดที่หนึ่งในประเทศทั้งหมด 25 ครั้งระหว่างปี 1350 ถึงปี 1490 กาฬโรคทำลายล้างลอนดอนในปี 1563, 1593, 1603, 1625, 1636 และ 1665 ลดจำนวนประชากรของเมืองไป 10 ถึง 30% ในระหว่างปีเหล่านั้น ประชากรมากกว่า 10% ของอัมสเตอร์ดัมเสียชีวิตระหว่างปี 1623–25 และอีกครั้งในปี 1635–36, 1655 และ 1664 กาฬโรคเกิดขึ้นในเวนิส 22 ครั้งระหว่างปี 1361 และ1528 กาฬโรคที่ระบาดในปี 1576–77 คร่าชีวิตผู้คนในเวนิสไป 50,000 คน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในเมืองนี้เลยทีเดียว การระบาดในยุโรปกลางในภายหลังรวมการระบาดของ กาฬโรคในอิตาลี ในปี 1629–1631 อยู่ด้วย ซึ่งการระบาดครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี และการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในเวียนนาเมื่อปี 1679 ประชากรมากกว่า 60% ของนอร์เวย์เสียชีวิตในปี 1348–50 การระบาดครั้งสุดท้ายของกาฬโรคทำลายล้างเมืองออสโลในปี 1654

คำถาม: มีผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคกี่คนในปารีสเมื่อปี 1466
คำตอบ: 40,000
ในปี 1466 เป็นไปได้ว่ามี 40,000 คนเสียชีวิตจากกาฬโรคในปารีส ในระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 กาฬโรคปรากฏอยู่ในปารีสเป็นเวลาประมาณ 30 เปอร์เซนต์ของช่วงระยะเวลา กาฬมรณะล้างผลาญทวีปยุโรปอยู่นานสามปี ก่อนที่จะแพร่ไปยัง รัสเซีย ที่ซึ่งกาฬโรคปรากฏในที่ใดที่หนึ่งในประเทศทั้งหมด 25 ครั้งระหว่างปี 1350 ถึงปี 1490 กาฬโรคทำลายล้างลอนดอนในปี 1563, 1593, 1603, 1625, 1636 และ 1665 ลดจำนวนประชากรของเมืองไป 10 ถึง 30% ในระหว่างปีเหล่านั้น ประชากรมากกว่า 10% ของอัมสเตอร์ดัมเสียชีวิตระหว่างปี 1623–25 และอีกครั้งในปี 1635–36, 1655 และ 1664 กาฬโรคเกิดขึ้นในเวนิส 22 ครั้งระหว่างปี 1361 และ1528 กาฬโรคที่ระบาดในปี 1576–77 คร่าชีวิตผู้คนในเวนิสไป 50,000 คน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในเมืองนี้เลยทีเดียว การระบาดในยุโรปกลางในภายหลังรวมการระบาดของ กาฬโรคในอิตาลี ในปี 1629–1631 อยู่ด้วย ซึ่งการระบาดครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี และการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในเวียนนาเมื่อปี 1679 ประชากรมากกว่า 60% ของนอร์เวย์เสียชีวิตในปี 1348–50 การระบาดครั้งสุดท้ายของกาฬโรคทำลายล้างเมืองออสโลในปี 1654

คำถาม: กาฬโรคล้างผลาญยุโรปเป็นเวลาสามปีก่อนจะระบาดไปสู่ประเทศใด
คำตอบ: รัสเซีย
ในปี 1466 เป็นไปได้ว่ามี 40,000 คนเสียชีวิตจากกาฬโรคในปารีส ในระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 กาฬโรคปรากฏอยู่ในปารีสเป็นเวลาประมาณ 30 เปอร์เซนต์ของช่วงระยะเวลา กาฬมรณะล้างผลาญทวีปยุโรปอยู่นานสามปี ก่อนที่จะแพร่ไปยัง รัสเซีย ที่ซึ่งกาฬโรคปรากฏในที่ใดที่หนึ่งในประเทศทั้งหมด 25 ครั้งระหว่างปี 1350 ถึงปี 1490 กาฬโรคทำลายล้างลอนดอนในปี 1563, 1593, 1603, 1625, 1636 และ 1665 ลดจำนวนประชากรของเมืองไป 10 ถึง 30% ในระหว่างปีเหล่านั้น ประชากรมากกว่า 10% ของอัมสเตอร์ดัมเสียชีวิตระหว่างปี 1623–25 และอีกครั้งในปี 1635–36, 1655 และ 1664 กาฬโรคเกิดขึ้นในเวนิส 22 ครั้งระหว่างปี 1361 และ1528 กาฬโรคที่ระบาดในปี 1576–77 คร่าชีวิตผู้คนในเวนิสไป 50,000 คน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในเมืองนี้เลยทีเดียว การระบาดในยุโรปกลางในภายหลังรวมการระบาดของ กาฬโรคในอิตาลี ในปี 1629–1631 อยู่ด้วย ซึ่งการระบาดครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี และการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในเวียนนาเมื่อปี 1679 ประชากรมากกว่า 60% ของนอร์เวย์เสียชีวิตในปี 1348–50 การระบาดครั้งสุดท้ายของกาฬโรคทำลายล้างเมืองออสโลในปี 1654

คำถาม: การระบาดครั้งใดเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี
คำตอบ: กาฬโรคในอิตาลี
ในปี 1466 เป็นไปได้ว่ามี 40,000 คนเสียชีวิตจากกาฬโรคในปารีส ในระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 กาฬโรคปรากฏอยู่ในปารีสเป็นเวลาประมาณ 30 เปอร์เซนต์ของช่วงระยะเวลา กาฬมรณะล้างผลาญทวีปยุโรปอยู่นานสามปี ก่อนที่จะแพร่ไปยัง รัสเซีย ที่ซึ่งกาฬโรคปรากฏในที่ใดที่หนึ่งในประเทศทั้งหมด 25 ครั้งระหว่างปี 1350 ถึงปี 1490 กาฬโรคทำลายล้างลอนดอนในปี 1563, 1593, 1603, 1625, 1636 และ 1665 ลดจำนวนประชากรของเมืองไป 10 ถึง 30% ในระหว่างปีเหล่านั้น ประชากรมากกว่า 10% ของอัมสเตอร์ดัมเสียชีวิตระหว่างปี 1623–25 และอีกครั้งในปี 1635–36, 1655 และ 1664 กาฬโรคเกิดขึ้นในเวนิส 22 ครั้งระหว่างปี 1361 และ1528 กาฬโรคที่ระบาดในปี 1576–77 คร่าชีวิตผู้คนในเวนิสไป 50,000 คน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในเมืองนี้เลยทีเดียว การระบาดในยุโรปกลางในภายหลังรวมการระบาดของ กาฬโรคในอิตาลี ในปี 1629–1631 อยู่ด้วย ซึ่งการระบาดครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี และการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในเวียนนาเมื่อปี 1679 ประชากรมากกว่า 60% ของนอร์เวย์เสียชีวิตในปี 1348–50 การระบาดครั้งสุดท้ายของกาฬโรคทำลายล้างเมืองออสโลในปี 1654

คำถาม: กาฬโรคระบาดครั้งสุดท้ายเมื่อใด
คำตอบ: 1654
ในปี 1466 เป็นไปได้ว่ามี 40,000 คนเสียชีวิตจากกาฬโรคในปารีส ในระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 กาฬโรคปรากฏอยู่ในปารีสเป็นเวลาประมาณ 30 เปอร์เซนต์ของช่วงระยะเวลา กาฬมรณะล้างผลาญทวีปยุโรปอยู่นานสามปี ก่อนที่จะแพร่ไปยัง รัสเซีย ที่ซึ่งกาฬโรคปรากฏในที่ใดที่หนึ่งในประเทศทั้งหมด 25 ครั้งระหว่างปี 1350 ถึงปี 1490 กาฬโรคทำลายล้างลอนดอนในปี 1563, 1593, 1603, 1625, 1636 และ 1665 ลดจำนวนประชากรของเมืองไป 10 ถึง 30% ในระหว่างปีเหล่านั้น ประชากรมากกว่า 10% ของอัมสเตอร์ดัมเสียชีวิตระหว่างปี 1623–25 และอีกครั้งในปี 1635–36, 1655 และ 1664 กาฬโรคเกิดขึ้นในเวนิส 22 ครั้งระหว่างปี 1361 และ1528 กาฬโรคที่ระบาดในปี 1576–77 คร่าชีวิตผู้คนในเวนิสไป 50,000 คน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในเมืองนี้เลยทีเดียว การระบาดในยุโรปกลางในภายหลังรวมการระบาดของ กาฬโรคในอิตาลี ในปี 1629–1631 อยู่ด้วย ซึ่งการระบาดครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนทัพของกองกำลังทหารในสงครามสามสิมปี และการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในเวียนนาเมื่อปี 1679 ประชากรมากกว่า 60% ของนอร์เวย์เสียชีวิตในปี 1348–50 การระบาดครั้งสุดท้ายของกาฬโรคทำลายล้างเมืองออสโลในปี 1654

คำถาม: เกิดการระบาดของกาฬโรคขึ้นกี่ครั้งในเวนิส
คำตอบ: 22
กาฬมรณะทำลายล้างโลกอิสลามไปเป็นส่วนมาก กาฬโรคปรากฏในสถานที่อย่างน้อยหนึ่งแห่งของโลกอิสลามแทบทุกปีระหว่างปี 1500 และ 1850 กาฬโรคโจมตีเมืองต่างๆ ในทวีปแอฟริกาเหนือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แอลเจียร์สูญเสียประชากร สามแสนถึงห้าแสนคน ในปี 1620–21 และอีกครั้งในปี 1654–57, 1665, 1691 และ 1740–42 กาฬโรคยังคงเป็นเหตุการณ์สำคัญในสังคมของจักรวรรดิออตโตมัน จนกระทั่งไตรมาสที่สองของศตวรรษที่ 19 มีการบันทึกว่าระหว่างปี 1701 และ 1750 เกิดโรคระบาดที่รุนแรงมากกว่าและน้อยกว่ากาฬโรค 37 ชนิดในกรุงคอนสแตนติโนเปิล และหว่างปี 1751 ถึง 1800 อีก 31 ชนิด กรุงแบกแดดทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการมาเยือนของกาฬโรค สองในสามของประชากร ถูกกวาดล้าง

คำถาม: กาฬโรคปรากฏในประเทศอิสลามเมื่อใด
คำตอบ: 1500 และ 1850
กาฬมรณะทำลายล้างโลกอิสลามไปเป็นส่วนมาก กาฬโรคปรากฏในสถานที่อย่างน้อยหนึ่งแห่งของโลกอิสลามแทบทุกปีระหว่างปี 1500 และ 1850 กาฬโรคโจมตีเมืองต่างๆ ในทวีปแอฟริกาเหนือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แอลเจียร์สูญเสียประชากร สามแสนถึงห้าแสนคน ในปี 1620–21 และอีกครั้งในปี 1654–57, 1665, 1691 และ 1740–42 กาฬโรคยังคงเป็นเหตุการณ์สำคัญในสังคมของจักรวรรดิออตโตมัน จนกระทั่งไตรมาสที่สองของศตวรรษที่ 19 มีการบันทึกว่าระหว่างปี 1701 และ 1750 เกิดโรคระบาดที่รุนแรงมากกว่าและน้อยกว่ากาฬโรค 37 ชนิดในกรุงคอนสแตนติโนเปิล และหว่างปี 1751 ถึง 1800 อีก 31 ชนิด กรุงแบกแดดทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการมาเยือนของกาฬโรค สองในสามของประชากร ถูกกวาดล้าง

คำถาม: ในอัลเจียร์มีผู้เสียชีวิตจำนวนเท่าไรในปี 1620-21
คำตอบ: สามแสนถึงห้าแสนคน
กาฬมรณะทำลายล้างโลกอิสลามไปเป็นส่วนมาก กาฬโรคปรากฏในสถานที่อย่างน้อยหนึ่งแห่งของโลกอิสลามแทบทุกปีระหว่างปี 1500 และ 1850 กาฬโรคโจมตีเมืองต่างๆ ในทวีปแอฟริกาเหนือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แอลเจียร์สูญเสียประชากร สามแสนถึงห้าแสนคน ในปี 1620–21 และอีกครั้งในปี 1654–57, 1665, 1691 และ 1740–42 กาฬโรคยังคงเป็นเหตุการณ์สำคัญในสังคมของจักรวรรดิออตโตมัน จนกระทั่งไตรมาสที่สองของศตวรรษที่ 19 มีการบันทึกว่าระหว่างปี 1701 และ 1750 เกิดโรคระบาดที่รุนแรงมากกว่าและน้อยกว่ากาฬโรค 37 ชนิดในกรุงคอนสแตนติโนเปิล และหว่างปี 1751 ถึง 1800 อีก 31 ชนิด กรุงแบกแดดทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการมาเยือนของกาฬโรค สองในสามของประชากร ถูกกวาดล้าง

คำถาม: กาฬโรคคงอยู่นานเท่าไรในจักรวรรดิออตโตมัน
คำตอบ: จนกระทั่งไตรมาสที่สองของศตวรรษที่ 19
กาฬมรณะทำลายล้างโลกอิสลามไปเป็นส่วนมาก กาฬโรคปรากฏในสถานที่อย่างน้อยหนึ่งแห่งของโลกอิสลามแทบทุกปีระหว่างปี 1500 และ 1850 กาฬโรคโจมตีเมืองต่างๆ ในทวีปแอฟริกาเหนือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แอลเจียร์สูญเสียประชากร สามแสนถึงห้าแสนคน ในปี 1620–21 และอีกครั้งในปี 1654–57, 1665, 1691 และ 1740–42 กาฬโรคยังคงเป็นเหตุการณ์สำคัญในสังคมของจักรวรรดิออตโตมัน จนกระทั่งไตรมาสที่สองของศตวรรษที่ 19 มีการบันทึกว่าระหว่างปี 1701 และ 1750 เกิดโรคระบาดที่รุนแรงมากกว่าและน้อยกว่ากาฬโรค 37 ชนิดในกรุงคอนสแตนติโนเปิล และหว่างปี 1751 ถึง 1800 อีก 31 ชนิด กรุงแบกแดดทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการมาเยือนของกาฬโรค สองในสามของประชากร ถูกกวาดล้าง

คำถาม: มีผู้เสียชีวิตจากกาฬโรคสูงสุดจำนวนเท่าไรในกรุงแบกแดด 
คำตอบ: สองในสามของประชากร
ไทม์ไลน์สี่อันต่อไปนี้แสดงให้เห็นมาตราธรณีกาล ไทม์ไลน์แรกแสดงให้เห็นช่วงเวลาทั้งหมดของการก่อร่างสร้างตัวของโลกจนถึงปัจจุบัน ทว่าย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดเอาไว้ ดังนั้น มาตราที่สองจึงแสดงสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดพร้อมกับมาตราขยาย มาตราธรณีกาลที่สอง ย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุด ดังนั้นสมัยล่าสุดจึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราที่สาม เนื่องจาก ควอเทอนารี เป็นยุคที่สั้นมากโดยประกอบด้วยสมัยสั้นๆ ยุคนี้จึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราธรณีกาลที่สี่ ด้วยเหตุนี้ไทม์ไลน์ที่สอง สาม และสี่ จึงเป็นหมวดย่อยของไทม์ไลน์ก่อนหน้า ดังที่ระบุไว้ด้วยเครื่องหมายดอกจันทน์ โฮโลซีน (สมัยล่าสุด) นั้นเล็กเกินกว่าที่จะแสดงได้อย่างชัดเจนในไทม์ไลน์ที่สามทางขวามือ นั่นคือเหตุผลสำหรับการขยายออกมาเป็นมาตราที่สี่ สมัยเพลสโตซีน (พ) ค คือตัวย่อของยุค ควอเทอนารี 

คำถาม: ทำไมจึงจำเป็นต้องมีไทม์ไลน์ที่สอง 
คำตอบ: ย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุด
ไทม์ไลน์สี่อันต่อไปนี้แสดงให้เห็นมาตราธรณีกาล ไทม์ไลน์แรกแสดงให้เห็นช่วงเวลาทั้งหมดของการก่อร่างสร้างตัวของโลกจนถึงปัจจุบัน ทว่าย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดเอาไว้ ดังนั้น มาตราที่สองจึงแสดงสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดพร้อมกับมาตราขยาย มาตราธรณีกาลที่สอง ย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุด ดังนั้นสมัยล่าสุดจึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราที่สาม เนื่องจาก ควอเทอนารี เป็นยุคที่สั้นมากโดยประกอบด้วยสมัยสั้นๆ ยุคนี้จึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราธรณีกาลที่สี่ ด้วยเหตุนี้ไทม์ไลน์ที่สอง สาม และสี่ จึงเป็นหมวดย่อยของไทม์ไลน์ก่อนหน้า ดังที่ระบุไว้ด้วยเครื่องหมายดอกจันทน์ โฮโลซีน (สมัยล่าสุด) นั้นเล็กเกินกว่าที่จะแสดงได้อย่างชัดเจนในไทม์ไลน์ที่สามทางขวามือ นั่นคือเหตุผลสำหรับการขยายออกมาเป็นมาตราที่สี่ สมัยเพลสโตซีน (พ) ค คือตัวย่อของยุค ควอเทอนารี 

คำถาม: ไทม์ไลน์ใดได้รับการขยายเพิ่มเติมอยู่ในมาตราธรณีกาลที่สี่
คำตอบ: ควอเทอนารี
ไทม์ไลน์สี่อันต่อไปนี้แสดงให้เห็นมาตราธรณีกาล ไทม์ไลน์แรกแสดงให้เห็นช่วงเวลาทั้งหมดของการก่อร่างสร้างตัวของโลกจนถึงปัจจุบัน ทว่าย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดเอาไว้ ดังนั้น มาตราที่สองจึงแสดงสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดพร้อมกับมาตราขยาย มาตราธรณีกาลที่สอง ย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุด ดังนั้นสมัยล่าสุดจึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราที่สาม เนื่องจาก ควอเทอนารี เป็นยุคที่สั้นมากโดยประกอบด้วยสมัยสั้นๆ ยุคนี้จึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราธรณีกาลที่สี่ ด้วยเหตุนี้ไทม์ไลน์ที่สอง สาม และสี่ จึงเป็นหมวดย่อยของไทม์ไลน์ก่อนหน้า ดังที่ระบุไว้ด้วยเครื่องหมายดอกจันทน์ โฮโลซีน (สมัยล่าสุด) นั้นเล็กเกินกว่าที่จะแสดงได้อย่างชัดเจนในไทม์ไลน์ที่สามทางขวามือ นั่นคือเหตุผลสำหรับการขยายออกมาเป็นมาตราที่สี่ สมัยเพลสโตซีน (พ) ค คือตัวย่อของยุค ควอเทอนารี 

คำถาม: สมัยล่าสุดมีชื่อว่าอะไร
คำตอบ: โฮโลซีน
ไทม์ไลน์สี่อันต่อไปนี้แสดงให้เห็นมาตราธรณีกาล ไทม์ไลน์แรกแสดงให้เห็นช่วงเวลาทั้งหมดของการก่อร่างสร้างตัวของโลกจนถึงปัจจุบัน ทว่าย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดเอาไว้ ดังนั้น มาตราที่สองจึงแสดงสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุดพร้อมกับมาตราขยาย มาตราธรณีกาลที่สอง ย่นย่อสมัยทางธรณีวิทยาล่าสุด ดังนั้นสมัยล่าสุดจึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราที่สาม เนื่องจาก ควอเทอนารี เป็นยุคที่สั้นมากโดยประกอบด้วยสมัยสั้นๆ ยุคนี้จึงได้รับการขยายอยู่ในมาตราธรณีกาลที่สี่ ด้วยเหตุนี้ไทม์ไลน์ที่สอง สาม และสี่ จึงเป็นหมวดย่อยของไทม์ไลน์ก่อนหน้า ดังที่ระบุไว้ด้วยเครื่องหมายดอกจันทน์ โฮโลซีน (สมัยล่าสุด) นั้นเล็กเกินกว่าที่จะแสดงได้อย่างชัดเจนในไทม์ไลน์ที่สามทางขวามือ นั่นคือเหตุผลสำหรับการขยายออกมาเป็นมาตราที่สี่ สมัยเพลสโตซีน (พ) ค คือตัวย่อของยุค ควอเทอนารี 

คำถาม: สมัยเพลสโตซีนอยู่ในยุคใด
คำตอบ: ควอเทอนารี
หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ ใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก เมื่อ สิ่งมีชีวิต ปรากฏอยู่ในยุคเดียวกันทั่วโลก การมีอยู่หรือ(บางครั้ง) การไม่มีอยู่ของพวกมันอาจสามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ เมื่ออ้างอิงหลักการที่นำเสนอโดย วิลเลียม สมิธ เมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาลส์ ดาร์วิน จะได้รับการตีพิมพ์แล้ว หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาตินั้นได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องวิวัฒนาการ อย่างไรก็ดี หลักการนั้นค่อนข้าง ซับซ้อน เนื่องจากกระบวนการเกิดฟอสซิลและการระบุตำแหน่งของชนิดฟอสซิลนั้นมีความไม่แน่นอน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ (มีการเปลี่ยนรูปลักษณ์ตะกอนในหินตะกอน) และเราไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

คำถาม: หลักการใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก
คำตอบ: หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ
หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ ใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก เมื่อ สิ่งมีชีวิต ปรากฏอยู่ในยุคเดียวกันทั่วโลก การมีอยู่หรือ(บางครั้ง) การไม่มีอยู่ของพวกมันอาจสามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ เมื่ออ้างอิงหลักการที่นำเสนอโดย วิลเลียม สมิธ เมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาลส์ ดาร์วิน จะได้รับการตีพิมพ์แล้ว หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาตินั้นได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องวิวัฒนาการ อย่างไรก็ดี หลักการนั้นค่อนข้าง ซับซ้อน เนื่องจากกระบวนการเกิดฟอสซิลและการระบุตำแหน่งของชนิดฟอสซิลนั้นมีความไม่แน่นอน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ (มีการเปลี่ยนรูปลักษณ์ตะกอนในหินตะกอน) และเราไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

คำถาม: หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติสร้างขึ้นโดยอาศัยหลักการของใคร
คำตอบ: วิลเลียม สมิธ
หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ ใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก เมื่อ สิ่งมีชีวิต ปรากฏอยู่ในยุคเดียวกันทั่วโลก การมีอยู่หรือ(บางครั้ง) การไม่มีอยู่ของพวกมันอาจสามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ เมื่ออ้างอิงหลักการที่นำเสนอโดย วิลเลียม สมิธ เมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาลส์ ดาร์วิน จะได้รับการตีพิมพ์แล้ว หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาตินั้นได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องวิวัฒนาการ อย่างไรก็ดี หลักการนั้นค่อนข้าง ซับซ้อน เนื่องจากกระบวนการเกิดฟอสซิลและการระบุตำแหน่งของชนิดฟอสซิลนั้นมีความไม่แน่นอน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ (มีการเปลี่ยนรูปลักษณ์ตะกอนในหินตะกอน) และเราไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

คำถาม: การที่ไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกันทำให้หลักการมีลักษณะอย่างไร
คำตอบ: ซับซ้อน
หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ ใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก เมื่อ สิ่งมีชีวิต ปรากฏอยู่ในยุคเดียวกันทั่วโลก การมีอยู่หรือ(บางครั้ง) การไม่มีอยู่ของพวกมันอาจสามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ เมื่ออ้างอิงหลักการที่นำเสนอโดย วิลเลียม สมิธ เมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาลส์ ดาร์วิน จะได้รับการตีพิมพ์แล้ว หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาตินั้นได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องวิวัฒนาการ อย่างไรก็ดี หลักการนั้นค่อนข้าง ซับซ้อน เนื่องจากกระบวนการเกิดฟอสซิลและการระบุตำแหน่งของชนิดฟอสซิลนั้นมีความไม่แน่นอน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ (มีการเปลี่ยนรูปลักษณ์ตะกอนในหินตะกอน) และเราไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

คำถาม: การมีอยู่หรือไม่มีอยู่ของสิ่งใดที่สามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ 
คำตอบ: สิ่งมีชีวิต
หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติ ใช้ลักษณะของฟอสซิลในหินตะกอนเป็นหลัก เมื่อ สิ่งมีชีวิต ปรากฏอยู่ในยุคเดียวกันทั่วโลก การมีอยู่หรือ(บางครั้ง) การไม่มีอยู่ของพวกมันอาจสามารถนำมาใช้ในการบ่งบอกอายุที่สัมพันธ์กันของก้อนหินที่ห่อหุ้มพวกมันอยู่ตอนที่ถูกค้นพบ เมื่ออ้างอิงหลักการที่นำเสนอโดย วิลเลียม สมิธ เมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาลส์ ดาร์วิน จะได้รับการตีพิมพ์แล้ว หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาตินั้นได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องวิวัฒนาการ อย่างไรก็ดี หลักการนั้นค่อนข้าง ซับซ้อน เนื่องจากกระบวนการเกิดฟอสซิลและการระบุตำแหน่งของชนิดฟอสซิลนั้นมีความไม่แน่นอน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ (มีการเปลี่ยนรูปลักษณ์ตะกอนในหินตะกอน) และเราไม่สามารถค้นพบฟอสซิลทั่วโลกทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

คำถาม: หลักการของการเปลี่ยนแปลงทดแทนสัตวชาติสร้างขึ้น 100 ปีก่อนทฤษฎีวิวัฒนาการของใคร
คำตอบ: ชาลส์ ดาร์วิน
ในห้องทดลอง นักลำดับชั้นหิน วิเคราะห์ตัวอย่างของลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ ซึ่งสามารถนำกลับมาจากพื้นที่สำรวจได้ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน นอกจากนี้นักลำดับชั้นหินยังวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจ ทางธรณีฟิสิกส์ ซึ่งแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์และ การหยั่งธรณีหลุมเจาะ ร่วมกัน เพื่อมองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น และนักลำดับชั้นหินมักใช้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เห็นข้อมูลเป็นภาพสามมิติ จากนั้น นักลำดับชั้นหินสามารถนำข้อมูลมาใช้ในการจำลอง กระบวนการดึกดำบรรพ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวโลก อธิบายสภาพสิ่งแวดล้อมในอดีต บอกตำแหน่งของน้ำและถ่านหิน รวมถึงสารสกัด ไฮโดรคาร์บอน 

คำถาม: ใครเป็นผู้วิเคราะห์ลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน 
คำตอบ: นักลำดับชั้นหิน
ในห้องทดลอง นักลำดับชั้นหิน วิเคราะห์ตัวอย่างของลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ ซึ่งสามารถนำกลับมาจากพื้นที่สำรวจได้ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน นอกจากนี้นักลำดับชั้นหินยังวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจ ทางธรณีฟิสิกส์ ซึ่งแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์และ การหยั่งธรณีหลุมเจาะ ร่วมกัน เพื่อมองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น และนักลำดับชั้นหินมักใช้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เห็นข้อมูลเป็นภาพสามมิติ จากนั้น นักลำดับชั้นหินสามารถนำข้อมูลมาใช้ในการจำลอง กระบวนการดึกดำบรรพ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวโลก อธิบายสภาพสิ่งแวดล้อมในอดีต บอกตำแหน่งของน้ำและถ่านหิน รวมถึงสารสกัด ไฮโดรคาร์บอน 

คำถาม: การสำรวจแบบใดแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน
คำตอบ: ทางธรณีฟิสิกส์
ในห้องทดลอง นักลำดับชั้นหิน วิเคราะห์ตัวอย่างของลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ ซึ่งสามารถนำกลับมาจากพื้นที่สำรวจได้ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน นอกจากนี้นักลำดับชั้นหินยังวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจ ทางธรณีฟิสิกส์ ซึ่งแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์และ การหยั่งธรณีหลุมเจาะ ร่วมกัน เพื่อมองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น และนักลำดับชั้นหินมักใช้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เห็นข้อมูลเป็นภาพสามมิติ จากนั้น นักลำดับชั้นหินสามารถนำข้อมูลมาใช้ในการจำลอง กระบวนการดึกดำบรรพ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวโลก อธิบายสภาพสิ่งแวดล้อมในอดีต บอกตำแหน่งของน้ำและถ่านหิน รวมถึงสารสกัด ไฮโดรคาร์บอน 

คำถาม: เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์ร่วมกับสิ่งใด เพื่อให้มองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น 
คำตอบ: การหยั่งธรณีหลุมเจาะ
ในห้องทดลอง นักลำดับชั้นหิน วิเคราะห์ตัวอย่างของลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ ซึ่งสามารถนำกลับมาจากพื้นที่สำรวจได้ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน นอกจากนี้นักลำดับชั้นหินยังวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจ ทางธรณีฟิสิกส์ ซึ่งแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์และ การหยั่งธรณีหลุมเจาะ ร่วมกัน เพื่อมองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น และนักลำดับชั้นหินมักใช้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เห็นข้อมูลเป็นภาพสามมิติ จากนั้น นักลำดับชั้นหินสามารถนำข้อมูลมาใช้ในการจำลอง กระบวนการดึกดำบรรพ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวโลก อธิบายสภาพสิ่งแวดล้อมในอดีต บอกตำแหน่งของน้ำและถ่านหิน รวมถึงสารสกัด ไฮโดรคาร์บอน 

คำถาม: นักลำดับชั้นหินใช้เครื่องมือใดในการดูข้อมูลเป็นภาพสามมิติ
คำตอบ: โปรแกรมคอมพิวเตอร์
ในห้องทดลอง นักลำดับชั้นหิน วิเคราะห์ตัวอย่างของลำดับชั้นหินในส่วนต่างๆ ซึ่งสามารถนำกลับมาจากพื้นที่สำรวจได้ เช่น ส่วนที่มาจากการเจาะใจกลางหิน นอกจากนี้นักลำดับชั้นหินยังวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจ ทางธรณีฟิสิกส์ ซึ่งแสดงให้เห็นตำแหน่งที่อยู่ของหน่วยลำดับชั้นหินใต้ผิวดิน เราสามารถใช้ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์และ การหยั่งธรณีหลุมเจาะ ร่วมกัน เพื่อมองเห็นใต้ผิวดินได้ดีขึ้น และนักลำดับชั้นหินมักใช้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เห็นข้อมูลเป็นภาพสามมิติ จากนั้น นักลำดับชั้นหินสามารถนำข้อมูลมาใช้ในการจำลอง กระบวนการดึกดำบรรพ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวโลก อธิบายสภาพสิ่งแวดล้อมในอดีต บอกตำแหน่งของน้ำและถ่านหิน รวมถึงสารสกัด ไฮโดรคาร์บอน 

คำถาม: นักลำดับชั้นหินพยายามค้นหาตำแหน่งของสารสกัดชนิดใด 
คำตอบ: ไฮโดรคาร์บอน
นักวิชาการสมัยใหม่บางคน เช่น ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงดินแดน เปอร์เซีย หลังจากสิ้นสุดการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี (973–1048 สากลศักราช) คือหนึ่งในนักธรณีวิทยาชาวเปอร์เซียคนแรกๆ ผลงานของเขารวมถึงการเขียนถึงธรณีวิทยาของอินเดีย โดยสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งอนุทวีปอินเดียเคยเป็นทะเลมาก่อน อิบิน ซีน่า (อาวิเซนน่า, ค.ศ. 981–1037) นักวิชาการชาวเปอร์เซีย นำข้อมูลจากวรรณกรรมเชิงวิทยาศาสตร์ของกรีซและอินเดียซึ่งไม่โดนทำลายโดยการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมมานำเสนอคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการก่อตัวของภูเขา ต้นกำเนิดของแผ่นดินไหว และหัวข้ออื่นๆ ซึ่งใกล้เคียงกับธรณีวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ในภายหลัง ในประเทศจีน พหูสูตคนหนึ่งชื่อว่า เซิ่น โค้ว (ค.ศ.1031–1095) ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวของพื้นดิน โดยอ้างอิงจาก การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ ในชั้นดินบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างจากมหาสมุทรหลายร้อยไมล์ เขาอนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอน

คำถาม: ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงที่ใด
คำตอบ: เปอร์เซีย
นักวิชาการสมัยใหม่บางคน เช่น ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงดินแดน เปอร์เซีย หลังจากสิ้นสุดการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี (973–1048 สากลศักราช) คือหนึ่งในนักธรณีวิทยาชาวเปอร์เซียคนแรกๆ ผลงานของเขารวมถึงการเขียนถึงธรณีวิทยาของอินเดีย โดยสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งอนุทวีปอินเดียเคยเป็นทะเลมาก่อน อิบิน ซีน่า (อาวิเซนน่า, ค.ศ. 981–1037) นักวิชาการชาวเปอร์เซีย นำข้อมูลจากวรรณกรรมเชิงวิทยาศาสตร์ของกรีซและอินเดียซึ่งไม่โดนทำลายโดยการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมมานำเสนอคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการก่อตัวของภูเขา ต้นกำเนิดของแผ่นดินไหว และหัวข้ออื่นๆ ซึ่งใกล้เคียงกับธรณีวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ในภายหลัง ในประเทศจีน พหูสูตคนหนึ่งชื่อว่า เซิ่น โค้ว (ค.ศ.1031–1095) ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวของพื้นดิน โดยอ้างอิงจาก การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ ในชั้นดินบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างจากมหาสมุทรหลายร้อยไมล์ เขาอนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอน

คำถาม: ผู้ที่เป็นหนึ่งในนักธรณีวิทยาคนแรกๆ ของเปอร์เซีย ซึ่งมีชีวิตระหว่างปี 973–1048 สากลศักราช มีชื่อว่าอะไร
คำตอบ: อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี
นักวิชาการสมัยใหม่บางคน เช่น ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงดินแดน เปอร์เซีย หลังจากสิ้นสุดการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี (973–1048 สากลศักราช) คือหนึ่งในนักธรณีวิทยาชาวเปอร์เซียคนแรกๆ ผลงานของเขารวมถึงการเขียนถึงธรณีวิทยาของอินเดีย โดยสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งอนุทวีปอินเดียเคยเป็นทะเลมาก่อน อิบิน ซีน่า (อาวิเซนน่า, ค.ศ. 981–1037) นักวิชาการชาวเปอร์เซีย นำข้อมูลจากวรรณกรรมเชิงวิทยาศาสตร์ของกรีซและอินเดียซึ่งไม่โดนทำลายโดยการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมมานำเสนอคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการก่อตัวของภูเขา ต้นกำเนิดของแผ่นดินไหว และหัวข้ออื่นๆ ซึ่งใกล้เคียงกับธรณีวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ในภายหลัง ในประเทศจีน พหูสูตคนหนึ่งชื่อว่า เซิ่น โค้ว (ค.ศ.1031–1095) ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวของพื้นดิน โดยอ้างอิงจาก การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ ในชั้นดินบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างจากมหาสมุทรหลายร้อยไมล์ เขาอนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอน

คำถาม: ในประเทศจีน ผู้ที่อนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอนมีชื่อว่าอะไร
คำตอบ: เซิ่น โค้ว
นักวิชาการสมัยใหม่บางคน เช่น ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงดินแดน เปอร์เซีย หลังจากสิ้นสุดการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี (973–1048 สากลศักราช) คือหนึ่งในนักธรณีวิทยาชาวเปอร์เซียคนแรกๆ ผลงานของเขารวมถึงการเขียนถึงธรณีวิทยาของอินเดีย โดยสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งอนุทวีปอินเดียเคยเป็นทะเลมาก่อน อิบิน ซีน่า (อาวิเซนน่า, ค.ศ. 981–1037) นักวิชาการชาวเปอร์เซีย นำข้อมูลจากวรรณกรรมเชิงวิทยาศาสตร์ของกรีซและอินเดียซึ่งไม่โดนทำลายโดยการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมมานำเสนอคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการก่อตัวของภูเขา ต้นกำเนิดของแผ่นดินไหว และหัวข้ออื่นๆ ซึ่งใกล้เคียงกับธรณีวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ในภายหลัง ในประเทศจีน พหูสูตคนหนึ่งชื่อว่า เซิ่น โค้ว (ค.ศ.1031–1095) ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวของพื้นดิน โดยอ้างอิงจาก การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ ในชั้นดินบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างจากมหาสมุทรหลายร้อยไมล์ เขาอนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอน

คำถาม: ผู้ที่ให้คำอธิบายเกี่ยวกับต้นกำเนิดของแผ่นดินไหวและการก่อตัวของภูเขามีชื่อว่าอะไร
คำตอบ: อิบิน ซีน่า
นักวิชาการสมัยใหม่บางคน เช่น ฟีลดิง เอช. การ์ริสัน เชื่อว่าเราสามารถสาวต้นกำเนิดของศาสตร์แห่งธรณีวิทยากลับไปถึงดินแดน เปอร์เซีย หลังจากสิ้นสุดการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม อาบู อัลเรฮัน อัลบิรูนี (973–1048 สากลศักราช) คือหนึ่งในนักธรณีวิทยาชาวเปอร์เซียคนแรกๆ ผลงานของเขารวมถึงการเขียนถึงธรณีวิทยาของอินเดีย โดยสันนิษฐานว่าครั้งหนึ่งอนุทวีปอินเดียเคยเป็นทะเลมาก่อน อิบิน ซีน่า (อาวิเซนน่า, ค.ศ. 981–1037) นักวิชาการชาวเปอร์เซีย นำข้อมูลจากวรรณกรรมเชิงวิทยาศาสตร์ของกรีซและอินเดียซึ่งไม่โดนทำลายโดยการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมมานำเสนอคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการก่อตัวของภูเขา ต้นกำเนิดของแผ่นดินไหว และหัวข้ออื่นๆ ซึ่งใกล้เคียงกับธรณีวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ในภายหลัง ในประเทศจีน พหูสูตคนหนึ่งชื่อว่า เซิ่น โค้ว (ค.ศ.1031–1095) ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวของพื้นดิน โดยอ้างอิงจาก การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ ในชั้นดินบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างจากมหาสมุทรหลายร้อยไมล์ เขาอนุมานว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขาและการสะสมของตะกอน

คำถาม: อะไรทำให้ เซิ่น โค้ว เชื่อว่าพื้นดินเกิดจากการกัดกร่อนของภูเขา
คำตอบ: การสังเกตฟอสซิลของเปลือกและกระดองสัตว์ ต่างๆ
เจมส์ ฮัตตัน มักถูกมองว่าเป็นนักธรณีวิทยาสมัยใหม่คนแรก ในปี 1785 เขานำเสนอวิทยานิพนธ์ที่ชื่อว่า ทฤษฎีโลก แก่สมาคมวิทยาศาสตร์เอดินบะระ เขาอธิบายทฤษฎีของตนเองไว้ในวิทยานิพนธ์ว่า โลกจะต้องมีอายุมากกว่าที่เคยคาดกันไว้มากนัก จึงจะมีเวลาเพียงพอสำหรับภูเขาที่จะถูกกัดกร่อน และสำหรับตะกอนที่จะก่อตัวเป็นก้อนหินที่ก้นทะเล ซึ่งถูกดันขึ้นมาจนกลายเป็นพื้นดินแห้ง ในปี 1795 ฮัตตันตีพิมพ์แนวคิดของเขาไว้ในหนังสือสองเล่ม (Vol. 1, Vol. 2)

คำถาม: ใครถูกมองว่าเป็นนักธรณีวิทยาสมัยใหม่
คำตอบ: เจมส์ ฮัตตัน
เจมส์ ฮัตตัน มักถูกมองว่าเป็นนักธรณีวิทยาสมัยใหม่คนแรก ในปี 1785 เขานำเสนอวิทยานิพนธ์ที่ชื่อว่า ทฤษฎีโลก แก่สมาคมวิทยาศาสตร์เอดินบะระ เขาอธิบายทฤษฎีของตนเองไว้ในวิทยานิพนธ์ว่า โลกจะต้องมีอายุมากกว่าที่เคยคาดกันไว้มากนัก จึงจะมีเวลาเพียงพอสำหรับภูเขาที่จะถูกกัดกร่อน และสำหรับตะกอนที่จะก่อตัวเป็นก้อนหินที่ก้นทะเล ซึ่งถูกดันขึ้นมาจนกลายเป็นพื้นดินแห้ง ในปี 1795 ฮัตตันตีพิมพ์แนวคิดของเขาไว้ในหนังสือสองเล่ม (Vol. 1, Vol. 2)

คำถาม: ในปี 1785 เจมส์ ฮัตตันนำเสนอวิทยานิพนธ์เรื่องใดแก่สมาคมวิทยาศาสตร์เอดินบะระ 
คำตอบ: ทฤษฎีโลก
เจมส์ ฮัตตัน มักถูกมองว่าเป็นนักธรณีวิทยาสมัยใหม่คนแรก ในปี 1785 เขานำเสนอวิทยานิพนธ์ที่ชื่อว่า ทฤษฎีโลก แก่สมาคมวิทยาศาสตร์เอดินบะระ เขาอธิบายทฤษฎีของตนเองไว้ในวิทยานิพนธ์ว่า โลกจะต้องมีอายุมากกว่าที่เคยคาดกันไว้มากนัก จึงจะมีเวลาเพียงพอสำหรับภูเขาที่จะถูกกัดกร่อน และสำหรับตะกอนที่จะก่อตัวเป็นก้อนหินที่ก้นทะเล ซึ่งถูกดันขึ้นมาจนกลายเป็นพื้นดินแห้ง ในปี 1795 ฮัตตันตีพิมพ์แนวคิดของเขาไว้ในหนังสือสองเล่ม (Vol. 1, Vol. 2)

คำถาม: เจมส์ ฮัตตัน ตีพิมพ์ทฤษฎีของเขาไว้ในหนังสือสองเล่มในปีใด
คำตอบ: 1795
เจมส์ ฮัตตัน มักถูกมองว่าเป็นนักธรณีวิทยาสมัยใหม่คนแรก ในปี 1785 เขานำเสนอวิทยานิพนธ์ที่ชื่อว่า ทฤษฎีโลก แก่สมาคมวิทยาศาสตร์เอดินบะระ เขาอธิบายทฤษฎีของตนเองไว้ในวิทยานิพนธ์ว่า โลกจะต้องมีอายุมากกว่าที่เคยคาดกันไว้มากนัก จึงจะมีเวลาเพียงพอสำหรับภูเขาที่จะถูกกัดกร่อน และสำหรับตะกอนที่จะก่อตัวเป็นก้อนหินที่ก้นทะเล ซึ่งถูกดันขึ้นมาจนกลายเป็นพื้นดินแห้ง ในปี 1795 ฮัตตันตีพิมพ์แนวคิดของเขาไว้ในหนังสือสองเล่ม (Vol. 1, Vol. 2)

คำถาม: แนวคิดหลักในวิทยานิพนธ์ของเจมส์ ฮัตตัน คืออะไร
คำตอบ: โลกจะต้องมีอายุมากกว่าที่เคยคาดกันไว้มากนัก
หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรกคือ ปงส์อีเลียส ซึ่งเป็นป้อมปราการและสะพานข้าม แม่น้ำไทน์ ของชาวโรมัน ปงส์อีเลียสได้รับการตั้งชื่อตามจักรพรรดิโรมันนามว่าเฮเดรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างมันขึ้นในศตวรรษที่ 2 แห่งคริสตศักราช การให้เกียรติซึ่งหาได้ยากนี้ชี้ให้เห็นว่าจักรพรรดิเฮเดรียนอาจเคยไปที่บริเวณนั้นและก่อสร้างสะพานขึ้นสำหรับการไปเยือนอังกฤษ คาดว่าประชากรของปงส์อีเลียสในยุคนั้นมีอยู่ประมาณ 2,000 คน ชิ้นส่วนของกำแพงของ เฮเดรียน ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิล โดยเฉพาะตามถนนเวสต์โร้ด ระยะทางของ กำแพงโรมัน นี้ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังป้อมปราการเซเกดูนัมในวอลล์เซนด์ ซึ่งเป็น “ที่สิ้นสุดของกำแพง” และไปยังป้อมเสริมอาร์ไบอาในเซาธ์ชีลดส์ กำแพงเฮเดรียนมีความยาว 73 ไมล์ (117 กม.) ทอดขยายไปตามความกว้างของอังกฤษ กำแพงนี้รวมตัวเข้ากับกำแพงป้องกัน ซึ่งมีคูน้ำทอดไปทางด้านหลังพร้อมด้วยเนินดินขนานกันไป และจุดประสงค์หลักในการก่อสร้างคือ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการอพยพที่ไม่พึงประสงค์ และป้องกันการโจมตีของชาวเผ่า พิคทิช จากทางเหนือ ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นแนวรบสำหรับการรุกรานครั้งใหญ่

คำถาม: สิ่งใดคือหลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรก
คำตอบ: ปงส์อีเลียส
หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรกคือ ปงส์อีเลียส ซึ่งเป็นป้อมปราการและสะพานข้าม แม่น้ำไทน์ ของชาวโรมัน ปงส์อีเลียสได้รับการตั้งชื่อตามจักรพรรดิโรมันนามว่าเฮเดรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างมันขึ้นในศตวรรษที่ 2 แห่งคริสตศักราช การให้เกียรติซึ่งหาได้ยากนี้ชี้ให้เห็นว่าจักรพรรดิเฮเดรียนอาจเคยไปที่บริเวณนั้นและก่อสร้างสะพานขึ้นสำหรับการไปเยือนอังกฤษ คาดว่าประชากรของปงส์อีเลียสในยุคนั้นมีอยู่ประมาณ 2,000 คน ชิ้นส่วนของกำแพงของ เฮเดรียน ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิล โดยเฉพาะตามถนนเวสต์โร้ด ระยะทางของ กำแพงโรมัน นี้ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังป้อมปราการเซเกดูนัมในวอลล์เซนด์ ซึ่งเป็น “ที่สิ้นสุดของกำแพง” และไปยังป้อมเสริมอาร์ไบอาในเซาธ์ชีลดส์ กำแพงเฮเดรียนมีความยาว 73 ไมล์ (117 กม.) ทอดขยายไปตามความกว้างของอังกฤษ กำแพงนี้รวมตัวเข้ากับกำแพงป้องกัน ซึ่งมีคูน้ำทอดไปทางด้านหลังพร้อมด้วยเนินดินขนานกันไป และจุดประสงค์หลักในการก่อสร้างคือ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการอพยพที่ไม่พึงประสงค์ และป้องกันการโจมตีของชาวเผ่า พิคทิช จากทางเหนือ ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นแนวรบสำหรับการรุกรานครั้งใหญ่

คำถาม: แม่น้ำใดที่มีสะพานข้ามในสมัยโรมัน
คำตอบ: แม่น้ำไทน์
หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรกคือ ปงส์อีเลียส ซึ่งเป็นป้อมปราการและสะพานข้าม แม่น้ำไทน์ ของชาวโรมัน ปงส์อีเลียสได้รับการตั้งชื่อตามจักรพรรดิโรมันนามว่าเฮเดรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างมันขึ้นในศตวรรษที่ 2 แห่งคริสตศักราช การให้เกียรติซึ่งหาได้ยากนี้ชี้ให้เห็นว่าจักรพรรดิเฮเดรียนอาจเคยไปที่บริเวณนั้นและก่อสร้างสะพานขึ้นสำหรับการไปเยือนอังกฤษ คาดว่าประชากรของปงส์อีเลียสในยุคนั้นมีอยู่ประมาณ 2,000 คน ชิ้นส่วนของกำแพงของ เฮเดรียน ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิล โดยเฉพาะตามถนนเวสต์โร้ด ระยะทางของ กำแพงโรมัน นี้ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังป้อมปราการเซเกดูนัมในวอลล์เซนด์ ซึ่งเป็น “ที่สิ้นสุดของกำแพง” และไปยังป้อมเสริมอาร์ไบอาในเซาธ์ชีลดส์ กำแพงเฮเดรียนมีความยาว 73 ไมล์ (117 กม.) ทอดขยายไปตามความกว้างของอังกฤษ กำแพงนี้รวมตัวเข้ากับกำแพงป้องกัน ซึ่งมีคูน้ำทอดไปทางด้านหลังพร้อมด้วยเนินดินขนานกันไป และจุดประสงค์หลักในการก่อสร้างคือ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการอพยพที่ไม่พึงประสงค์ และป้องกันการโจมตีของชาวเผ่า พิคทิช จากทางเหนือ ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นแนวรบสำหรับการรุกรานครั้งใหญ่

คำถาม: คาดว่ามีประชากรอยู่เท่าไรในปงส์อีเลียสในราวศตวรรษที่ 2
คำตอบ: 2,000
หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรกคือ ปงส์อีเลียส ซึ่งเป็นป้อมปราการและสะพานข้าม แม่น้ำไทน์ ของชาวโรมัน ปงส์อีเลียสได้รับการตั้งชื่อตามจักรพรรดิโรมันนามว่าเฮเดรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างมันขึ้นในศตวรรษที่ 2 แห่งคริสตศักราช การให้เกียรติซึ่งหาได้ยากนี้ชี้ให้เห็นว่าจักรพรรดิเฮเดรียนอาจเคยไปที่บริเวณนั้นและก่อสร้างสะพานขึ้นสำหรับการไปเยือนอังกฤษ คาดว่าประชากรของปงส์อีเลียสในยุคนั้นมีอยู่ประมาณ 2,000 คน ชิ้นส่วนของกำแพงของ เฮเดรียน ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิล โดยเฉพาะตามถนนเวสต์โร้ด ระยะทางของ กำแพงโรมัน นี้ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังป้อมปราการเซเกดูนัมในวอลล์เซนด์ ซึ่งเป็น “ที่สิ้นสุดของกำแพง” และไปยังป้อมเสริมอาร์ไบอาในเซาธ์ชีลดส์ กำแพงเฮเดรียนมีความยาว 73 ไมล์ (117 กม.) ทอดขยายไปตามความกว้างของอังกฤษ กำแพงนี้รวมตัวเข้ากับกำแพงป้องกัน ซึ่งมีคูน้ำทอดไปทางด้านหลังพร้อมด้วยเนินดินขนานกันไป และจุดประสงค์หลักในการก่อสร้างคือ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการอพยพที่ไม่พึงประสงค์ และป้องกันการโจมตีของชาวเผ่า พิคทิช จากทางเหนือ ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นแนวรบสำหรับการรุกรานครั้งใหญ่

คำถาม: ชิ้นส่วนของกำแพงของใครยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิลแม้กระทั่งในปัจจุบัน
คำตอบ: เฮเดรียน
หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือนิวคาสเซิลซึ่งมีการบันทึกไว้เป็นอย่างแรกคือ ปงส์อีเลียส ซึ่งเป็นป้อมปราการและสะพานข้าม แม่น้ำไทน์ ของชาวโรมัน ปงส์อีเลียสได้รับการตั้งชื่อตามจักรพรรดิโรมันนามว่าเฮเดรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างมันขึ้นในศตวรรษที่ 2 แห่งคริสตศักราช การให้เกียรติซึ่งหาได้ยากนี้ชี้ให้เห็นว่าจักรพรรดิเฮเดรียนอาจเคยไปที่บริเวณนั้นและก่อสร้างสะพานขึ้นสำหรับการไปเยือนอังกฤษ คาดว่าประชากรของปงส์อีเลียสในยุคนั้นมีอยู่ประมาณ 2,000 คน ชิ้นส่วนของกำแพงของ เฮเดรียน ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ในส่วนต่างๆ ของนิวคาสเซิล โดยเฉพาะตามถนนเวสต์โร้ด ระยะทางของ กำแพงโรมัน นี้ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกไปยังป้อมปราการเซเกดูนัมในวอลล์เซนด์ ซึ่งเป็น “ที่สิ้นสุดของกำแพง” และไปยังป้อมเสริมอาร์ไบอาในเซาธ์ชีลดส์ กำแพงเฮเดรียนมีความยาว 73 ไมล์ (117 กม.) ทอดขยายไปตามความกว้างของอังกฤษ กำแพงนี้รวมตัวเข้ากับกำแพงป้องกัน ซึ่งมีคูน้ำทอดไปทางด้านหลังพร้อมด้วยเนินดินขนานกันไป และจุดประสงค์หลักในการก่อสร้างคือ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการอพยพที่ไม่พึงประสงค์ และป้องกันการโจมตีของชาวเผ่า พิคทิช จากทางเหนือ ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นแนวรบสำหรับการรุกรานครั้งใหญ่

คำถาม: ชาวเผ่าใดที่ชาวโรมันเกรงว่าจะเข้ามาโจมตีจากทางเหนือ
คำตอบ: พิคทิช
ตลาดเกรนเจอร์เข้ามาแทนที่ ตลาดบุตเชอร์ ที่มีอยู่ก่อนหน้าซึ่งสร้างขึ้นในปี 1808  ตลาดเกรนเจอร์เปิดให้บริการเมื่อปี 1835 และเป็นตลาดในร่มแห่งแรกของนิวคาสเซิล ขณะที่เปิดทำการในปี 1835 นั้น ตลาดแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดและสวยที่สุดในยุโรป มีการเฉลิมฉลองการเปิดตลาดด้วยการรับประทานอาหารมื้อค่ำซึ่งมีแขก เข้าร่วม 2000 คน และแลงอาร์ตแกลเลอรี มีภาพวาด ของเหตุการณ์นี้ นอกเหนือจากหลังคาไม้สักซึ่งโดนทำลายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ในปี 1901 และเปลี่ยนเป็นหลังคาโค้งเหล็กกล้าลายตารางแล้ว ส่วนใหญ่ของตลาดนี้ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ในปี 1954 สถาปัตยกรรมของตลาดเกรนเจอร์ได้รับการขึ้นทะเบียนอยู่ในสิ่งปลูกสร้างหมวดที่ 1 เช่นเดียวกับสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ในเมืองเกรนเจอร์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนให้อยู่ในหมวดที่ 1 หรือ 2 โดย องค์กรมรดกอังกฤษ

คำถาม: ตลาดเกรนเจอร์มาแทนที่ตลาดใดซึ่งมีอยู่ก่อนหน้า
คำตอบ: ตลาดบุตเชอร์
ตลาดเกรนเจอร์เข้ามาแทนที่ ตลาดบุตเชอร์ ที่มีอยู่ก่อนหน้าซึ่งสร้างขึ้นในปี 1808  ตลาดเกรนเจอร์เปิดให้บริการเมื่อปี 1835 และเป็นตลาดในร่มแห่งแรกของนิวคาสเซิล ขณะที่เปิดทำการในปี 1835 นั้น ตลาดแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดและสวยที่สุดในยุโรป มีการเฉลิมฉลองการเปิดตลาดด้วยการรับประทานอาหารมื้อค่ำซึ่งมีแขก เข้าร่วม 2000 คน และแลงอาร์ตแกลเลอรี มีภาพวาด ของเหตุการณ์นี้ นอกเหนือจากหลังคาไม้สักซึ่งโดนทำลายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ในปี 1901 และเปลี่ยนเป็นหลังคาโค้งเหล็กกล้าลายตารางแล้ว ส่วนใหญ่ของตลาดนี้ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ในปี 1954 สถาปัตยกรรมของตลาดเกรนเจอร์ได้รับการขึ้นทะเบียนอยู่ในสิ่งปลูกสร้างหมวดที่ 1 เช่นเดียวกับสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ในเมืองเกรนเจอร์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนให้อยู่ในหมวดที่ 1 หรือ 2 โดย องค์กรมรดกอังกฤษ

คำถาม: ตลาดในร่มแห่งแรกของนิวคาสเซิลเปิดให้บริการเมื่อใด
คำตอบ: 1835
ตลาดเกรนเจอร์เข้ามาแทนที่ ตลาดบุตเชอร์ ที่มีอยู่ก่อนหน้าซึ่งสร้างขึ้นในปี 1808  ตลาดเกรนเจอร์เปิดให้บริการเมื่อปี 1835 และเป็นตลาดในร่มแห่งแรกของนิวคาสเซิล ขณะที่เปิดทำการในปี 1835 นั้น ตลาดแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดและสวยที่สุดในยุโรป มีการเฉลิมฉลองการเปิดตลาดด้วยการรับประทานอาหารมื้อค่ำซึ่งมีแขก เข้าร่วม 2000 คน และแลงอาร์ตแกลเลอรี มีภาพวาด ของเหตุการณ์นี้ นอกเหนือจากหลังคาไม้สักซึ่งโดนทำลายจากเหตุการณ์ไฟไหม้ในปี 1901 และเปลี่ยนเป็นหลังคาโค้งเหล็กกล้าลายตารางแล้ว ส่วนใหญ่ของตลาดนี้ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ในปี 1954 สถาปัตยกรรมของตลาดเกรนเจอร์ได้รับการขึ้นทะเบียนอยู่ในสิ่งปลูกสร้างหมวดที่ 1 เช่นเดียวกับสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ในเมืองเกรนเจอร์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนให้อยู่ในหมวดที่ 1 หรือ 2 โดย องค์กรมรดกอังกฤษ

คำถาม: มีแขกเข้าร่วมในการรับประทานอาหารค่ำฉลองการเปิดของตลาดเกรนเจอร์กี่คน
คำตอบ: 2000