zhufy/xquad_split huggingface dataset:
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: การเลือกตั้งรัฐสภามีขึ้นบ่อยเพียงใด
คำตอบ: ทุกๆ 5 ปี
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: ต้องมีเสียงส่วนใหญ่มากเพียงใดเพื่อให้การลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการมีผล
คำตอบ: ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: หน่วยงาน 2 หน่วยงานที่รัฐสภาต้องผ่านก่อนที่จะผ่านร่างกฎหมายมีอะไรบ้าง
คำตอบ: คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: ใครคือผู้ที่มีเอกสิทธิ์ในการยื่นเสนอร่างกฎหมาย
คำตอบ: คณะกรรมาธิการยุโรป
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: ผู้ที่มีอำนาจแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติคือใคร
คำตอบ: ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: การเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1979
คณะกรรมาธิการยุโรป มีเอกสิทธิ์ในการร่างกฎหมาย ในขณะที่รัฐสภายุโรปและคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป มีอำนาจในการแก้ไขและยื่นวีโต้ในระหว่างกระบวนการนิติบัญญัติ สนธิสัญญาของสหภาพยุโรปมาตรา 9 และ 10 ระบุว่า EU ต้องปฏิบัติตาม “หลักความเท่าเทียมของพลเมือง” และต้องตั้งอยู่ในระบอบ “ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน” อย่างไรก็ดี ความเท่าเทียมและประชาธิปไตยยังคงบกพร่องในทางปฏิบัติ เนื่องจากผู้แทนในรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง ไม่สามารถร่างกฎหมายขัดกับความประสงค์ของคณะกรรมาธิการ คะแนนเสียงของพลเมืองจากประเทศเล็กมีน้ำหนักในสภาเป็น 10 เท่าของพลเมืองในประเทศใหญ่ และยังต้องได้ “เสียงข้างมาก” หรือมติมหาชนจากคณะมนตรีเพื่อออกกฎหมาย “การขาดดุลประชาธิปไตย” ภายใต้สนธิสัญญาในลักษณะนี้มักมีผู้อ้างเหตุผลว่าการผนวกเศรษฐกิจและสถาบันทางการเมืองของยุโรปให้สมบูรณ์ย่อมต้องมีการประสานงานด้านเทคนิคระหว่างผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่ความเข้าใจเกี่ยวกับ EU ของผู้คนส่วนใหญ่เติบโตขึ้น และแนวคิดชาตินิยมเริ่มถดถอยหลังยุคสงคราม เมื่อเวลาผ่านไป รัฐสภาจึงค่อยๆ มีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น จากการเป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง จนมีการเลือกตั้งทางตรงครั้งแรกใน ปี 1979 และมีสิทธิ์ในกระบวนการนิติบัญญัติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้ พลเมืองจึงมีสิทธิจำกัดเมื่อเทียบกับพรรคการเมืองระบอบประชาธิปไตยในประเทศสมาชิกทั้งหมดของยุโรป ตามข้อกำหนด TEU มาตรา 11 พลเมืองและองค์กรมีสิทธิ์ต่างๆ เช่น การแสดงจุดยืนและยื่นเสนอร่างต่อคณะกรรมาธิการเมื่อมีผู้รับรองครบ 1 ล้านรายชื่อ ข้อกำหนด TFEU มาตรา 227 ให้สิทธิ์เพิ่มเติมแก่พลเมืองในการยื่นคำร้องต่อรัฐสภาในประเด็นที่ส่งผลต่อตน การเลือกตั้งรัฐสภาซึ่งมีขึ้น ทุกๆ 5 ปี รวมถึงการลงคะแนนเลือกสมาชิกรัฐสภายุโรปในประเทศสมาชิกต้องดำเนินการตามการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหรือระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง สมาชิก MEP มีด้วยกัน 750 รายชื่อ โดยมีจำนวน “ลดหลั่นตามสัดส่วน” ของขนาดประเทศสมาชิก นั่นหมายความว่า แม้คณะมนตรีควรเป็นองค์กรตัวแทนของประเทศสมาชิก แต่พลเมืองในรัฐสภาของประเทศสมาชิกขนาดเล็กยังคงมีเสียงมากกว่าพลเมืองในประเทศสมาชิกขนาดใหญ่ เนื่องจากดำเนินงานในรัฐสภาแห่งชาติ สมาชิก MEP จึงแบ่งออกได้ตามแนวทางของพรรคการเมือง ปัจจุบันพรรคอนุรักษ์นิยมอย่าง พรรคประชาชนยุโรป เป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพรรคสังคมนิยมตามมาเป็นคู่แข่ง พรรคต่างๆ ไม่ได้เงินทุนสาธารณะจาก EU ตามคำสั่งศาลยุติธรรมที่ระบุในกรณีพิพาทปาร์ติ อีโคโลจิสเต้ระหว่าง “เลส เวิร์ทส” กับรัฐสภายุโรป เนื่องด้วยเป็นประเด็นที่ประเทศสมาชิกต้องกำกับดูแลเองทั้งหมด อำนาจของรัฐสภาประกอบด้วยการเรียกสอบสอนหากพบการบริหารที่มิชอบหรือแต่งตั้งผู้ตรวจการแผ่นดินเพื่อพิจารณาคดีความในชั้นศาล สามารถเรียกร้องให้คณะกรรมาธิการตอบข้อสงสัยและลงมติไม่ไว้วางใจคณะกรรมาธิการทั้งคณะได้หาก ได้เสียงส่วนใหญ่ 2 ใน 3 (ดังที่เคยเกิดขึ้นกับคณะกรรมาธิการซานเทอร์ในปี 1999) ในบางกรณี รัฐสภาอาจมีสิทธิ์ให้คำชี้แนะโดยชัดแจ้งซึ่งคณะกรรมาธิการต้องปฏิบัติตามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การเข้าไปมีบทบาทในกระบวนการนิติบัญญัติยังคงมีจำกัด เนื่องจากไม่มีสมาชิกรายใดดำเนินการได้จริงหรือผ่านร่างได้โดยไม่มี คณะกรรมาธิการและคณะมนตรี กล่าวคือ อำนาจ (การปกครอง) ไม่ได้อยู่ในมือของผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง (“ประชาชน”) คำกล่าวที่ว่า “อำนาจบริหารอยู่ในมือของคนหมู่มาก มิใช่คนหมู่น้อย” จึงยังไม่เป็นจริงใน EU

คำถาม: พรรคใดเป็นพรรคการเมืองที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน
คำตอบ: พรรคประชาชนยุโรป
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: หากพบข้อขัดแย้งระหว่างกฎหมาย EU และกฎหมายในประเทศ จะยึดหลักกฎหมายใดเป็นสำคัญ
คำตอบ: กฎหมาย EU
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: อะไรคือสาเหตุที่ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีตัดสินให้นายคอสต้าแพ้คดีต่อ ENEL
คำตอบ: เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: ในคดีซิมเมนธัลสปา ข้อกำหนด 2 ข้อที่ขัดกับกฎหมายอิตาลีเริ่มมีขึ้นในปีใด 
คำตอบ: 1964 และ 1968
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: หน่วยงานใดรับผิดชอบเรื่องการวางหลักเกณฑ์สำหรับระงับข้อขัดแย้งระหว่างกฎหมายของระบบต่างๆ
คำตอบ: ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: ข้อขัดแย้งระหว่างนายคอสต้ากับ ENEL เกิดขึ้นเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1964
นับตั้งแต่ก่อตั้ง องค์กร EU มีการดำเนินงานในระบบกฎหมายทั้งระดับชาติและระดับสากลจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ทั้ง ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปและศาลสูงสุดในประเทศนั้นๆ จึงต้องสร้างหลักในการแก้ไขข้อขัดแย้งทางกฎหมายระหว่างระบบต่างๆ สำหรับภายใน EU เอง ศาลยุติธรรมมีหลักว่าหากกฎหมาย EU ขัดกับมาตราใดๆ ในกฎหมายของประเทศ ให้ยึดตาม กฎหมาย EU เป็นสำคัญ ในกรณีพิพาทสำคัญครั้งแรกเมื่อ ปี 1964 ระหว่างนายคอสต้ากับบริษัท ENEL (Costa v ENEL) นายคอสต้าซึ่งเป็นทนายความจากมิลานและอดีตผู้ืถือหุ้นของบริษัทด้านพลังงานแห่งหนึ่ง ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าไฟให้แก่ Enel เพื่อแสดงการต่อต้านการโอนบริษัทด้านพลังงานสัญชาติอิตาลีให้เป็นของรัฐ โดยอ้างว่ากฎหมายการโอนเป็นของรัฐในอิตาลีขัดกับสนธิสัญญากรุงโรม และร้องขอหนังสือรับรองจากทั้งศาลรัฐธรรมนูญและศาลยุติธรรมของอิตาลีตามข้อกำหนด TFEU มาตรา 267 ศาลรัฐธรรมนูญของอิตาลีลงความเห็นว่า เนื่องจากกฎหมายการโอนเป็นของรัฐมีมาตั้งแต่ปี 1962 ในขณะที่สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 1958 คำร้องของนายคอสต้าจึงตกไป ในทางกลับกัน ศาลยุติธรรม ตัดสินว่าในท้ายที่สุดแล้ว สนธิสัญญากรุงโรมมิได้ห้ามการโอนกิจการพลังงานเป็นของรัฐแต่อย่างใด และผู้ที่มีสิทธิ์ยื่นคำร้องภายใต้มาตราใดๆ ของสนธิสัญญามีเพียงคณะกรรมาธิการเท่านั้น นายคอสต้าจึงไม่สามารถยื่นคำร้องในกรณีนี้ได้ อย่างไรก็ดี ตามหลักแล้ว นายคอสต้ามีสิทธิ์แก้ต่างว่าสนธิสัญญาดังกล่าวขัดกับกฎหมายในประเทศ และศาลมีหน้าที่พิจารณาคำร้องของตนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงหากไม่มีผู้ใดยื่นอุทธรณ์ต่อคำตัดสินของศาล ศาลยุติธรรมยังคงตัดสินเช่นเดิมในกรณีแวนเจนด์เอนลูส (Van Gend en Loos) โดยกล่าวว่าประเทศสมาชิก “มีสิทธิอธิปไตยที่จำกัดและได้สร้างตัวแทนทางกฎหมายที่มีผลทั้งต่อประชาชนและตนเอง แม้ว่าจะอยู่ในพื้นที่จำกัดก็ตาม” ตาม “หลักของภาวะถ้อยทีถ้อยปฏิบัติ” กฎหมาย EU “จะไม่มีถูกลบล้างโดยข้อกฎหมายในท้องถิ่น ไม่ว่าจะวางกรอบไว้อย่างไรก็ตาม... หากไม่มีหลักทางกฎหมายของชุมชนที่เกี่ยวข้อง” นั่นหมายความว่า “การกระทำฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นตามมา” ของประเทศสมาชิกจะไม่มีผลบังคับใช้ ในเชิงเดียวกัน กรณีพิพาทระหว่างอัมมินีสตราซิอองเดลเลไฟแนนซ์ กับ ซิมเมนธัลสปา (Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA) บริษัทซิมเมนธัลสปา อ้างว่าค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพสาธารณะตามกฎหมายอิตาลีในปี 1970 สำหรับการนำเข้าเนื้อวัวจากฝรั่งเศสมายังอิตาลีขัดกับข้อกำหนด 2 ข้อจากปี 1964 และ 1968 ศาลยุติธรรมกล่าวว่า “ตามหลักเจตนารมณ์ของกฎหมายชุมชน มาตรการของสถาบันที่มีผลบังคับโดยตรง” (เช่น ข้อกำหนดในกรณีนี้) “จะแปลความได้โดยอัตโนมัติว่าไม่มีผลบังคับกับมาตราที่ขัดกันของกฎหมายปัจจุบันในประเทศ” ซึ่งจำเป็นต่อการป้องกัน “การปฏิเสธพันธะที่เกี่ยวข้อง” ในสนธิสัญญา “ที่ประเทศสมาชิกต้องรับผิดชอบอย่างไม่มีเงื่อนไขและเพิกถอนไม่ได้” ซึ่งอาจ “เป็นภัยต่อรากฐาน” ของ EU แม้ศาลยุติธรรมจะเห็นเป็นเช่นนี้ แต่ศาลของประเทศสมาชิกกลับไม่ยอมรับในผลวิเคราะห์เดียวกัน

คำถาม: ศาลใดแย้งว่าสนธิสัญญากรุงโรมไม่ได้กีดกันการโอนกิจการด้านพลังงานให้เป็นของรัฐ
คำตอบ: ศาลยุติธรรม
ไม่มี สนธิสัญญาเดิมฉบับใดบัญญัติสิทธิขั้นพื้นฐานในการคุ้มครองการกล่าวอ้างถึงสหภาพยุโรป ไม่มีการคาดการณ์ว่ามาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องเป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการดำเนินการทางกฎหมายหรือการบริหารสถาบันในสหภาพยุโรป ในเวลานั้น ข้อกังวลเดียวที่ปรากฏคือจะต้องป้องกันมิให้ ประเทศสมาชิก ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน จนนำไปสู่การจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปใน ปี 1950 และการจัดตั้ง ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปตระหนักว่าสิทธิขั้นพื้นฐานควรเป็นหลักเกณฑ์ทั่วไปของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรป เนื่องจากความจำเป็นที่มาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องสอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนที่มีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของประเทศสมาชิกเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใน ปี 1999 คณะมนตรียุโรปได้จัดตั้งหน่วยงานดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป ซึ่งอาจกลายเป็นรากฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพยุโรป และออกแบบมาเพื่อใช้กับสหภาพยุโรปและสถาบันต่างๆ ในสหภาพโดยเฉพาะ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปได้ร่างรายการสิทธิขั้นพื้นฐานจากอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปและหลักอิสรภาพขั้นพื้นฐาน ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนที่กำหนดขึ้นโดยรัฐสภายุโรปกำหนดขึ้นเมื่อปี 1989 และสนธิสัญญาต่างๆ ของสหภาพยุโรป

คำถาม: มีสนธิสัญญาฉบับแรกเริ่มกี่ฉบับที่บัญญัติเรื่องสิทธิขั้นพื้นฐานที่ได้รับการคุ้มครองโดย EU
คำตอบ: ไม่มี
ไม่มี สนธิสัญญาเดิมฉบับใดบัญญัติสิทธิขั้นพื้นฐานในการคุ้มครองการกล่าวอ้างถึงสหภาพยุโรป ไม่มีการคาดการณ์ว่ามาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องเป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการดำเนินการทางกฎหมายหรือการบริหารสถาบันในสหภาพยุโรป ในเวลานั้น ข้อกังวลเดียวที่ปรากฏคือจะต้องป้องกันมิให้ ประเทศสมาชิก ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน จนนำไปสู่การจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปใน ปี 1950 และการจัดตั้ง ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปตระหนักว่าสิทธิขั้นพื้นฐานควรเป็นหลักเกณฑ์ทั่วไปของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรป เนื่องจากความจำเป็นที่มาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องสอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนที่มีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของประเทศสมาชิกเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใน ปี 1999 คณะมนตรียุโรปได้จัดตั้งหน่วยงานดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป ซึ่งอาจกลายเป็นรากฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพยุโรป และออกแบบมาเพื่อใช้กับสหภาพยุโรปและสถาบันต่างๆ ในสหภาพโดยเฉพาะ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปได้ร่างรายการสิทธิขั้นพื้นฐานจากอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปและหลักอิสรภาพขั้นพื้นฐาน ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนที่กำหนดขึ้นโดยรัฐสภายุโรปกำหนดขึ้นเมื่อปี 1989 และสนธิสัญญาต่างๆ ของสหภาพยุโรป

คำถาม: หน่วยงานใดก่อตั้งขึ้นเพื่อป้องกันมิให้มีการละเมิดสิทธิมนุษยชน
คำตอบ: ประเทศสมาชิก
ไม่มี สนธิสัญญาเดิมฉบับใดบัญญัติสิทธิขั้นพื้นฐานในการคุ้มครองการกล่าวอ้างถึงสหภาพยุโรป ไม่มีการคาดการณ์ว่ามาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องเป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการดำเนินการทางกฎหมายหรือการบริหารสถาบันในสหภาพยุโรป ในเวลานั้น ข้อกังวลเดียวที่ปรากฏคือจะต้องป้องกันมิให้ ประเทศสมาชิก ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน จนนำไปสู่การจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปใน ปี 1950 และการจัดตั้ง ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปตระหนักว่าสิทธิขั้นพื้นฐานควรเป็นหลักเกณฑ์ทั่วไปของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรป เนื่องจากความจำเป็นที่มาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องสอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนที่มีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของประเทศสมาชิกเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใน ปี 1999 คณะมนตรียุโรปได้จัดตั้งหน่วยงานดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป ซึ่งอาจกลายเป็นรากฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพยุโรป และออกแบบมาเพื่อใช้กับสหภาพยุโรปและสถาบันต่างๆ ในสหภาพโดยเฉพาะ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปได้ร่างรายการสิทธิขั้นพื้นฐานจากอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปและหลักอิสรภาพขั้นพื้นฐาน ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนที่กำหนดขึ้นโดยรัฐสภายุโรปกำหนดขึ้นเมื่อปี 1989 และสนธิสัญญาต่างๆ ของสหภาพยุโรป

คำถาม: ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนจัดตั้งขึ้นเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1950
ไม่มี สนธิสัญญาเดิมฉบับใดบัญญัติสิทธิขั้นพื้นฐานในการคุ้มครองการกล่าวอ้างถึงสหภาพยุโรป ไม่มีการคาดการณ์ว่ามาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องเป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการดำเนินการทางกฎหมายหรือการบริหารสถาบันในสหภาพยุโรป ในเวลานั้น ข้อกังวลเดียวที่ปรากฏคือจะต้องป้องกันมิให้ ประเทศสมาชิก ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน จนนำไปสู่การจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปใน ปี 1950 และการจัดตั้ง ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปตระหนักว่าสิทธิขั้นพื้นฐานควรเป็นหลักเกณฑ์ทั่วไปของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรป เนื่องจากความจำเป็นที่มาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องสอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนที่มีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของประเทศสมาชิกเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใน ปี 1999 คณะมนตรียุโรปได้จัดตั้งหน่วยงานดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป ซึ่งอาจกลายเป็นรากฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพยุโรป และออกแบบมาเพื่อใช้กับสหภาพยุโรปและสถาบันต่างๆ ในสหภาพโดยเฉพาะ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปได้ร่างรายการสิทธิขั้นพื้นฐานจากอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปและหลักอิสรภาพขั้นพื้นฐาน ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนที่กำหนดขึ้นโดยรัฐสภายุโรปกำหนดขึ้นเมื่อปี 1989 และสนธิสัญญาต่างๆ ของสหภาพยุโรป

คำถาม: ข้อตกลงอีกฉบับที่จัดทำขึ้นในเวลาเดียวกับปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนคืออะไร
คำตอบ: ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป
ไม่มี สนธิสัญญาเดิมฉบับใดบัญญัติสิทธิขั้นพื้นฐานในการคุ้มครองการกล่าวอ้างถึงสหภาพยุโรป ไม่มีการคาดการณ์ว่ามาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องเป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการดำเนินการทางกฎหมายหรือการบริหารสถาบันในสหภาพยุโรป ในเวลานั้น ข้อกังวลเดียวที่ปรากฏคือจะต้องป้องกันมิให้ ประเทศสมาชิก ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน จนนำไปสู่การจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปใน ปี 1950 และการจัดตั้ง ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรปตระหนักว่าสิทธิขั้นพื้นฐานควรเป็นหลักเกณฑ์ทั่วไปของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรป เนื่องจากความจำเป็นที่มาตรการต่างๆ ของสหภาพยุโรปจะต้องสอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนที่มีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของประเทศสมาชิกเริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใน ปี 1999 คณะมนตรียุโรปได้จัดตั้งหน่วยงานดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป ซึ่งอาจกลายเป็นรากฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพยุโรป และออกแบบมาเพื่อใช้กับสหภาพยุโรปและสถาบันต่างๆ ในสหภาพโดยเฉพาะ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปได้ร่างรายการสิทธิขั้นพื้นฐานจากอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนยุโรปและหลักอิสรภาพขั้นพื้นฐาน ปฏิญญาว่าด้วยหลักสิทธิมนุษยชนที่กำหนดขึ้นโดยรัฐสภายุโรปกำหนดขึ้นเมื่อปี 1989 และสนธิสัญญาต่างๆ ของสหภาพยุโรป

คำถาม: คณะมนตรียุโรปมอบหมายให้หน่วยงานหนึ่งดูแลเรื่องการร่างกฏบัตรสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรปเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1999
ภายหลัง การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร ใน ปี 1997 สหราชอาณาจักรได้ลงนามรับรองข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการ ทำให้สามารถรวมข้อตกลงดังกล่าวเข้าไว้เป็นตัวบททางสังคมในสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัม ปี 1997 หลังจากมีการแก้ไขเล็กน้อย ต่อมาสหราชอาณาจักรจึงได้นำข้อกฎหมายหลักที่ได้รับความเห็นชอบก่อนหน้านี้ภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคม ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน ปี 1994 ซึ่งกำหนดให้ต้องมี การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ และข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอด ปี 1996 10 ปีหลังจากสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัมปี 1997 และการบังคับใช้ตัวบททางสังคม สหภาพยุโรปจึงได้นำนโยบายริเริ่มในหลายสาขาของนโยบายทางสังคมไปปฏิบัติใช้ อาทิ แรงงานสัมพันธ์และอุตสาหกรรมสัมพันธ์ โอกาสที่เท่าเทียม อนามัยและความปลอดภัย สาธารณสุข การคุ้มครองเด็ก ผู้พิการและผู้สูงอายุ ตลอดจนความยากจน แรงงานต่างด้าว การศึกษา การฝึกอบรม และเยาวชน

คำถาม: สิ่งที่ทำให้สหราชอาณาจักรลงนามรับรองในข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมคืออะไร
คำตอบ: การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร
ภายหลัง การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร ใน ปี 1997 สหราชอาณาจักรได้ลงนามรับรองข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการ ทำให้สามารถรวมข้อตกลงดังกล่าวเข้าไว้เป็นตัวบททางสังคมในสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัม ปี 1997 หลังจากมีการแก้ไขเล็กน้อย ต่อมาสหราชอาณาจักรจึงได้นำข้อกฎหมายหลักที่ได้รับความเห็นชอบก่อนหน้านี้ภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคม ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน ปี 1994 ซึ่งกำหนดให้ต้องมี การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ และข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอด ปี 1996 10 ปีหลังจากสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัมปี 1997 และการบังคับใช้ตัวบททางสังคม สหภาพยุโรปจึงได้นำนโยบายริเริ่มในหลายสาขาของนโยบายทางสังคมไปปฏิบัติใช้ อาทิ แรงงานสัมพันธ์และอุตสาหกรรมสัมพันธ์ โอกาสที่เท่าเทียม อนามัยและความปลอดภัย สาธารณสุข การคุ้มครองเด็ก ผู้พิการและผู้สูงอายุ ตลอดจนความยากจน แรงงานต่างด้าว การศึกษา การฝึกอบรม และเยาวชน

คำถาม: สหราชอาณาจักรลงนามรับรองในข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1997
ภายหลัง การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร ใน ปี 1997 สหราชอาณาจักรได้ลงนามรับรองข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการ ทำให้สามารถรวมข้อตกลงดังกล่าวเข้าไว้เป็นตัวบททางสังคมในสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัม ปี 1997 หลังจากมีการแก้ไขเล็กน้อย ต่อมาสหราชอาณาจักรจึงได้นำข้อกฎหมายหลักที่ได้รับความเห็นชอบก่อนหน้านี้ภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคม ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน ปี 1994 ซึ่งกำหนดให้ต้องมี การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ และข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอด ปี 1996 10 ปีหลังจากสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัมปี 1997 และการบังคับใช้ตัวบททางสังคม สหภาพยุโรปจึงได้นำนโยบายริเริ่มในหลายสาขาของนโยบายทางสังคมไปปฏิบัติใช้ อาทิ แรงงานสัมพันธ์และอุตสาหกรรมสัมพันธ์ โอกาสที่เท่าเทียม อนามัยและความปลอดภัย สาธารณสุข การคุ้มครองเด็ก ผู้พิการและผู้สูงอายุ ตลอดจนความยากจน แรงงานต่างด้าว การศึกษา การฝึกอบรม และเยาวชน

คำถาม: ข้อบังคับใดบัญญัติขึ้นในปี 1994
คำตอบ: ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน
ภายหลัง การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร ใน ปี 1997 สหราชอาณาจักรได้ลงนามรับรองข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการ ทำให้สามารถรวมข้อตกลงดังกล่าวเข้าไว้เป็นตัวบททางสังคมในสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัม ปี 1997 หลังจากมีการแก้ไขเล็กน้อย ต่อมาสหราชอาณาจักรจึงได้นำข้อกฎหมายหลักที่ได้รับความเห็นชอบก่อนหน้านี้ภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคม ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน ปี 1994 ซึ่งกำหนดให้ต้องมี การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ และข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอด ปี 1996 10 ปีหลังจากสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัมปี 1997 และการบังคับใช้ตัวบททางสังคม สหภาพยุโรปจึงได้นำนโยบายริเริ่มในหลายสาขาของนโยบายทางสังคมไปปฏิบัติใช้ อาทิ แรงงานสัมพันธ์และอุตสาหกรรมสัมพันธ์ โอกาสที่เท่าเทียม อนามัยและความปลอดภัย สาธารณสุข การคุ้มครองเด็ก ผู้พิการและผู้สูงอายุ ตลอดจนความยากจน แรงงานต่างด้าว การศึกษา การฝึกอบรม และเยาวชน

คำถาม: ข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอดมีขึ้นเมื่อใด
คำตอบ: ปี 1996
ภายหลัง การเลือกตั้งที่ทำให้พรรคแรงงานได้เป็นรัฐบาลของสหราชอาณาจักร ใน ปี 1997 สหราชอาณาจักรได้ลงนามรับรองข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคมอย่างเป็นทางการ ทำให้สามารถรวมข้อตกลงดังกล่าวเข้าไว้เป็นตัวบททางสังคมในสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัม ปี 1997 หลังจากมีการแก้ไขเล็กน้อย ต่อมาสหราชอาณาจักรจึงได้นำข้อกฎหมายหลักที่ได้รับความเห็นชอบก่อนหน้านี้ภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยนโยบายทางสังคม ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงาน ปี 1994 ซึ่งกำหนดให้ต้องมี การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ และข้อบังคับว่าด้วยการลาคลอด ปี 1996 10 ปีหลังจากสนธิสัญญาอัมส์เตอร์ดัมปี 1997 และการบังคับใช้ตัวบททางสังคม สหภาพยุโรปจึงได้นำนโยบายริเริ่มในหลายสาขาของนโยบายทางสังคมไปปฏิบัติใช้ อาทิ แรงงานสัมพันธ์และอุตสาหกรรมสัมพันธ์ โอกาสที่เท่าเทียม อนามัยและความปลอดภัย สาธารณสุข การคุ้มครองเด็ก ผู้พิการและผู้สูงอายุ ตลอดจนความยากจน แรงงานต่างด้าว การศึกษา การฝึกอบรม และเยาวชน

คำถาม: ข้อบังคับว่าด้วยสภาคนงานกำหนดให้ต้องมีสิ่งใด
คำตอบ: การให้คำปรึกษาแก่แรงงานในธุรกิจ
ป่าดิบชื้นอเมซอน (ภาษาโปรตุเกส: Floresta Amazônica หรือ Amazônia, ภาษาสเปน: Selva Amazónica, Amazonía หรือมักเรียกว่า Amazonia, ภาษาฝรั่งเศส: Forêt amazonienne, ภาษาดัตช์: Amazoneregenwoud) หรือที่เรียกว่า Amazonia หรือ Amazon Jungle ในภาษาอังกฤษ เป็น ป่าใบกว้างชื้น ที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของแอ่งอเมซอนในทวีปอเมริกาใต้ แอ่งนี้กินพื้นที่ 7,000,000 ตารางกิโลเมตร (2,700,000 ตารางไมล์) โดยที่ป่าดิบชื้นอเมซอนกินพื้นที่ไป 5,500,000 ตารางกิโลเมตร (2,100,000 ตารางไมล์) พื้นที่นี้มีดินแดนเป็นของประเทศต่างๆ รวมทั้งหมด 9 ประเทศ พื้นที่ป่าส่วนใหญ่ราวร้อยละ 60 อยู่ใน ประเทศบราซิล รองลงมา คือ เปรู ร้อยละ 13 และโคลอมเบีย ร้อยละ 10 และอีกเล็กน้อยในเวเนซุเอลา เอกวาดอร์ โบลิเวีย กายอานา ซูรินาม และเฟรนช์เกียนา รัฐหรือกระทรวงในกว่า 4 ประเทศมีคำว่า อเมซอนาส ปรากฏอยู่ในชื่อ ป่าอเมซอนคิดเป็นเนื้อที่ กว่าครึ่ง ของป่าดิบชื้นที่ยังเหลืออยู่บนโลก และเป็นป่าดิบชื้นเขตร้อนขนาดใหญ่ที่สุดและมีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดในโลก มีต้นไม้ประมาณ 390 พันล้านต้นและมีพันธุ์ไม้ประมาณ16,000 ชนิด

คำถาม: ชื่อใดในภาษาอังกฤษที่ใช้อธิบายป่าดิบชื้นอเมซอนได้เช่นกัน
คำตอบ: หรือที่เรียกว่า Amazonia หรือ Amazon Jungle ในภาษาอังกฤษ