イストミア大祭
) [τοῦτον] τοῦ σελίνου. βουλόμενος οὖν αὐτοὺς ἀπαλλάξαι τῆς δεισιδαιμο‐ νίας καὶ τὴν δυσελπιστίαν ἀφελεῖν, ὁ Τιμολέων ἐπιστήσας τὴν πορείαν ἄλλα τε <πολλὰ> πρέποντα τῷ καιρῷ διελέχθη, καὶ τὸν στέφανον αὐτοῖς ἔφη πρὸ τῆς νίκης κομιζόμενον αὐτομάτως εἰς τὰς χεῖρας ἥκειν, ᾧπερ Κορίνθιοι στεφανοῦσι τοὺς Ἴσθμια νικῶντας, ἱερὸν καὶ πάτριον στέμμα (5) (4.) <τὸ> τοῦ σελίνου νομίζοντες. ἔτι γὰρ τότε τῶν Ἰσθμίων, ὥσπερ νῦν τῶν (5.) Νεμείων, τὸ σέλινον ἦν στέφανος, οὐ πάλαι δ’ ἡ πίτυς γέγονεν.” (Plutarch, Life of Timoleon).
↑ Todo: Oscar Broneer, ‘The Isthmian victory crown’, American Journal of Archaeology 66 (1962), pp.259–263.
↑ Pausanias, Description of Greece 2.1.7. None of the statues have survived.