ドナドナ
אויפֿן פֿירל ליגט דאָס קעלבל, ליגט געבונדן מיט אַ שטריק, הויך אין הימל פֿליט דאָס שװעלבל, פֿרײט זיך, דרײט זיך הין און קריק. לאַכט דער װינט אין קאָרן, לאַכט און לאַכט און לאַכט, לאַכט ער אָפּ אַ טאָג, אַ גאַנצן מיט אַ האַלבער נאַכט. דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאָנאַ, דאַ. שרײַט דאָס קעלבל, זאָגט דער פּויער: װער־זשע הײסט דיך זײַן אַ קאַלב? װאָלסט געקענט צו זײַן אַ פֿויגל, װאָלסט געקענט צו זײַן אַ שװאַלב. לאכט דער װינט אין קאָרן ...... בלידנע קעלבער טוט מען בינדן, און מען שלעפּט זײ און מען שעכט, װער ס'האָט פֿליגל, פֿליט אַרױפֿצו, איז בײַ קײנעם ניט קײן קנעכט.