သိန္ဓောမြင်း မြန်မာစာပေကျမ်းဂန်အချို့၌ သိန္ဓောမြင်းကိုဘုန်းရှင်သမ္ဘာရှင် မင်းဧကရာဇ်များ ၏အသုံးအဆောင်တစ်ရပ်အနေဖြင့် ရံဖန်ရံခါဖော်ပြသည်ကိုတွေ့ရသည်။ မည်သည့်မင်း၏ဘုန်းတော်ကြောင့် သိန္ဓောမြင်းလက်ဝယ်သို့ရောက်ရှိ၏ဟူသော အသုံးအနှုန်းများကိုကျွန်ုပ်တို့ဖတ်ဖူး၊ တွေ့ဖူးကြရသည်။ ထိုမြင်းမျိုးတို့သည် တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ရှိ၍ ကောင်းကင်၌သွားလာကျက်စားသော မြင်းပျံမျိုးဖြစ်သဖြင့် သိန္ဓော နတ်မြင်းပျံဟူ၍လည်း ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းကြသေးသည်။ အာဒိကပ္ပ ကမ္ဘာဦးကျမ်းအဆိုအရ ဟိမဝန္တာရှိ အနောတတ္တအိုင်၏ မြောက်မျက်နှာကသုဒသနတောင်ကိုထွင်း၍ ထွက်သောဿမုခပြွန်မြစ်ရေသည် မြောက်သမုဒ္ဒရာသို့စီးရာ ထိုမြစ်ရေကို အမှီပြု၍နေထိုင်ကြသော မြင်းပျံငါးမျိုးအနက် သိန္ဓောမြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ အခြားမြင်းပျံမျိုးတို့ကား ဝလာဟက (တိမ်တိုက်ပျံမျိုး)၊ အာကာသ ဘိန္န (ကောင်းကင်ခွဲမျိုး)၊ ဝလာဟကသိင်္ဂ (ရောင်စုံပြိုးပြက်မျိုး)၊ သုဝဏ္ဏသာမ (ရွှေစင်တုနှိုင်းမျိုး) ဟူ၍တည်း။ ထိုမြင်းပျံငါးမျိုးတို့သည် တောင်ငါးလုံး၌ အသီးသီး နေထိုင်ကျက်စားကြရာ သိန္ဓောမြင်းမျိုးတို့ နေထိုင်သော တောင်ကို သိန္ဓဝတောင်ဟုခေါ်သည်။ ထိုကြောင့် သိန္ဓောမြင်း တို့ကို သိန္ဓဝမြင်းဟူ၍လည်းခေါ်ကြသည်။ သိန္ဓဝတောင်သည်ကျွန်းဦးဖြစ်သော မြောက်သမုဒ္ဒရာနားတွင် ရှိသည်။ ထိုတောင်သည်အမြင့် အစောက်ယူဇနာ ၅ဝ ရှိ၍ အဝန်းယူဇနာ ၁၅ဝ ရှိသည်။ သိန္ဓောမြင်းတို့သည် သိန္ဓဝတောင်၏လှိုဏ်ဂူများ၌ နေထိုင်ကြသည်ဟုဆိုလေသည်။ ထိုအာဒိကပ္ပကျမ်းက ထိုမြင်းတို့၏အရောင်အဆင်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တို့ကို ဤသို့စေ့စေ့စပ်စပ်ဖော် ပြပြန်လေသည်။ သိန္ဓောမြင်းတို့သည် သပြေသီးမှည့်ရောင်၊ မရမ်းစေ့ရောင် အဆင်းရှိ၍ ခြင်းခြင်းနီလျက် ရွှဲရွှဲပြောင်သော ကိုယ်မွေးရှိသည်။ လည်ရင်းကြီး၍ လည်ဖျားသေးသည်။ နှာယောင်ဖြောင့်၍ မျက်လုံးမျက်ဆန်တို့သည် ဝရဇိန်ရွဲလုံး တင်၍ တပ်ထားဘိသကဲ့သို့ တောက်ပကြည်လင်သည်။ နှုတ်ခမ်း၊ နှုတ်သီးတို့သည် စေစပ်၍ ရွှေတာအဖုံးကဲ့သို့ရှိသည်။ ဦးစွန်း၊ အမြီးစွန်းတို့သည် ခြင်းခြင်းနီသောအရောင်ရှိသည်။ ဤမြီဆံသည် အရင်းမှ ကွေးကွေးညွှတ်လျက် မရှုပ်မထွေး သေးသေးမျှင်မျှင်ရှိသည်။ ခွာလေးဖက်သည် ပိတုန်းရောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်၍ တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပနေသည်။ ယင်းတို့သည် ဖလားခွက်ကိုမှောက်ထားဘိသကဲ့သို့ ဝန်းဝန်းစက်စက်ရှိသည်။ သိန္ဓောမြင်းတို့သည်ခရုသင်းမှုတ်သံနှင့်တူသောအသံမျိုးရှိလေရာ ယင်းသို့သောအသံကိုပြု၍ နားရွက်နှာယောင်တို့ကို မော့ထောင်လျက် အရှေ့အနောက်တောင်မြောက်ဝန်းကျင် ပြေးသောအခါ တောတောင်အလုံးပြည့်မျှ ထင်ရသည်။ ထိုမြင်းပျံတို့သည် ရသဝလ္လိကတောင်ရှိ တိမ်ပင်တောသို့သွား၍ တိမ်ရွက်၊ တိမ်ဖူး၊ တိမ်ပွင့်၊ တိမ်သီးတို့ကိုစားသည်။ ထိုတိမ်ပင်သည်သန္တာအဆင်းကဲ့သို့ နီသောအရိုးအရွက်အပွင့်အသီးစသည်တို့ရှိ၍ အလွန်ချိုသောအရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်။ လွန်မွှေးပျံ့သောအနံ့လည်းရှိ၍ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့်ပြည့်စုံသော အကျိုးပေါင်း ၁ဝဝဝကိုကျေးဇူးပြုနိုင်သည်။ ထိုတိမ်တောရှိရာသို့ တန်ခိုးနည်းသောသတ္တဝါတိရစ္ဆာန်တို့ မရောက်နိုင်ကုန်စသည်ဖြင့် သိန္ဓောမြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အာဒိကပ္ပကျမ်း၌ဆက်လက်ဖော်ပြထားလေ သည်။ ရှင်မဟာသီလဝံသ၏ရာဇဝင်ကျော်၌ဖော်ပြထားပုံက 'သိန္ဓဝ (သိန္ဓု) မြစ်နား၌လျှင်မြင်းကောင်း ဟူသမျှဖြစ်၏။ ထိုသိန္ဓဝမြစ်နား၌ဖြစ်သောကြောင့် မြင်းကောင်းတို့ကို သိန္ဓဝဟူသတည်း။ မြင်းကောင်းတို့သည် မင်းတို့၏ ခြေ၊ လက် အင်္ဂါတို့နှင့်တူသည်။ ရှစ်ပါးသောကျေးဇူးအင်နှင့် ပြည့်စုံသော မြင်းတို့ကိုလျှင် မင်းတို့စီးတန်သော မြင်းဟူ၏။ သိန္ဓောမြင်းတို့၌ပြည့်စုံသော ကျေးဇူးအင်္ဂါလက္ခဏာရှစ်ပါးကား- အမိအဘနှစ်ပါးစုံလျှင် သိန္ဓဝအမျိုးမှန်၍ အမျိုးနှ့စ်ပါးတို့မြတ်သောကျေးဇူးအင်လည်း တစ်ပါးပေးပေးသမျှ မြက်စိမ်း၊ မြက်သွေ့ဟူသမျှကို အလိုရှိစွာစားတတ်သော အင်လည်းတစ်ပါး အလေးအပေါ့တို့ကို စက်ဆုပ်တတ်လျက် အအိပ်အနေရှောင်ရှားနိုင်သောအင်လည်းတစ်ပါး၊ မြင်းဖော်တစ်ပါးတို့နှင့် သင့်တင့်ကြလျက် နေပိုက်သော အင်လည်းတစ်ပါး၊ တစ်စုံတစ်ခုသော ဆုံးမသော စဉ်းလဲစဉ်းစားမှု ရှိငြားသော်လည်းမလျှို့မဝှက်၊ ဆုံးမသာအောင် ထင်ရှားပြု၍ဆုံးမခံသော အင်လည်းတစ်ပါး၊ မင်းတစ်ပါးတို့ရွက်ဆောင်သော်လည်းကောင်း၊ မရွက်ဆောင်သော်လည်းကောင်း၊ ငါလျှင်မချွတ် မလွှဲဆောင်ရွက်ပေအံ့ဟုနှလုံးရှိလျက် က·သရွေ့၊ စီးနင်းသရွေ့ကို ရွက်ဆောင်တတ်သောအင်လည်း တစ်ပါး၊ အပြေးအသွားဖြောင့်တန်းသောအင်လည်းတစ်ပါး၊ ဉ္စဗူက္ကနှုဓ၈ဓစ္ဆခွန်အားရှိသောအဓလေ့ဖြင့် သေလောက်သော အခါတိုင်အောင် ခွန်အားမချ ပြေးနိုင်စွမ်းသော အင်လည်းတစ်ပါးဟူ၍ဖြစ်လေသည်။ ဤသို့သောအင်္ဂါရှစ်ပါးနှင့်ပြည့်စုံသဖြင့် မင်းတို့ စီးတန်သော မြင်းဟူ၏။ ဆင်ရတနာ မြင်းရတနာဟူသည် ကိုယ်လည်း တစ်သိန်းတန်၊ ဆင်သောတန်ဆာလည်း တစ်သိန်းတန်ဖြစ်သော်မှလျှင်ဆင်ရတနာ၊ မြင်းရတနာမည်ပေသတည်း။ ကိုးကား ဗုဒ္ဓဘာသာ