பஞ்சாப் கிளர்ச்சி
'''பஞ்சாப் கிளர்ச்சி''' (''Punjab insurgency'') [[இந்தியா|இந்திய]] மாநிலமான  [[பஞ்சாப் (இந்தியா)|பஞ்சாபில்]] 1970களின் இறுதியில் தொடங்கிய கிளர்ச்சியாகும்; [[காலிஸ்தான் இயக்கம்|காலிஸ்தான் கோரிக்கையாளர்கள்]] உள்ளிட்ட சில [[சீக்கியர்]]கள் கிளர்ந்தெழுந்தனர். இந்தக் கிளர்ச்சிக்கான அடிப்படைக் காரணங்கள் மிகவும் சிக்கலானவை. முதன்மைக் காரணங்களாக  [[சீக்கியம்|சீக்கியத்திற்கும்]]  [[பஞ்சாபி மொழி]]க்கும் போதிய அங்கீகாரம் வழங்காததும் 1947இலிருந்து ஆட்சியிலிருந்த [[இந்திய தேசிய காங்கிரசு|இந்தியக் காங்கிரசு]] அரசின் அக்கறையின்மையும் ஆகும். பஞ்சாபின் அனைத்துப் பள்ளிகளும்  பஞ்சாபி மாணவர்களுக்கு இந்தி கற்பித்ததால் பெற்றோர்களும் சமூகத் தலைவர்களும் கவலையுற்றனர்.&lt;ref&gt;{{cite book|last=Ray|first=Jayanta|title=Aspects of India's International Relations, 1700 to 2000: South Asia and the World|year=2007|publisher=Pearson Education India|location=India|isbn=9788131708347|page=507}}&lt;/ref&gt;
 
 மொழிப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாணவும் பஞ்சாபின் அலுவல்மொழியாக பஞ்சாபியை மீளமைக்கவும் [[பஞ்சாப் தனிமாநில இயக்கம்]] துவங்கப்பட்டது;  [[பஞ்சாப் தனிமாநில இயக்கம்|பஞ்சாப் தனிமாநில இயக்கத்தை]] ஏப்ரல் 14, 1955 அன்று அரசு தடை செய்தது.&lt;ref&gt;{{cite book|last=Sarhadi|first=Ajit|title=Punjabi Suba|year=1970|publisher=U. C. Kapur|page=246}}&lt;/ref&gt; இந்தக் காலகட்டத்தில் சீக்கியர்கள் பெரும் கேலிகளுக்கும் துன்பங்களுக்கும் ஆளாயினர்; அமைதிவழியில் போராடியவர்களும்  அப்பாவி சமயப் பயணிகளும்  தடிகளாலும் கற்களாலும் அடிக்கப்பட்டனர்; பலர் கைதாயினர், கோயில்களில் தேடுதல் வேட்டை நடந்தது.&lt;ref&gt;{{cite book|last=Sarhadi|first=Ajit|title=Punjabi Suba (The Story of The Struggle)|year=1970|publisher=U. C. Kapur &amp; Sons|location=Delhi|page=248}}&lt;/ref&gt; [[இந்திய-பாகிஸ்தான் போர், 1965|1965ஆம் ஆண்டு இந்திய-பாக்கித்தான் போருக்குப்]] பின்னர் 1966இல் பஞ்சாபி மொழி இறுதியாக அலுவல்மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது; கிழக்குப் பஞ்சாப் [[இமாச்சலப் பிரதேசம்]], புதிய மாநிலமான [[அரியானா]] மற்றும் தற்போதைய [[பஞ்சாப் (இந்தியா)|பஞ்சாபாகப்]] பிரிக்கப்பட்டது.&lt;ref&gt;{{cite web|last=Singh|first=Atamjit|title=The Language Divide in Punjab|url=http://www.apnaorg.com/book-chapters/language/|work=South Asian Graduate Research Journal, Volume 4, No. 1, Spring 1997|publisher=Apna|accessdate=4 April 2013}}&lt;/ref&gt;
 
 இருப்பினும் இது அனைத்து பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு காணவில்லை; சீக்கிய சமூகத்தினர் இந்தியாவிலிருந்து விலகியே இருப்பதாக உணர்ந்தனர். தங்கள் அனைத்துக் கோரிக்கைகளையும் இந்திய அரசுக்கு தெரிவித்தனர்; 1973இல் சீக்கியர்கள் அனந்த்பூர் சாகிப் தீர்வை முன்வைத்தனர்.&lt;ref&gt;{{cite web|last=Singh|first=Khushwant|title=The Anandpur Sahib Resolution and Other Akali Demands|url=http://www.oxfordscholarship.com/view/10.1093/acprof:oso/9780195673098.001.0001/acprof-9780195673098-chapter-20|work=oxfordscholarship.com/|publisher=Oxford University Press|accessdate=5 April 2013}}&lt;/ref&gt;  இந்தத் தீர்மானத்தில் சமய பிரச்சினைகளும் அரசியல் பிரச்சினைகளும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. சீக்கியத்தை அங்கீகரிப்பதிலிருந்து இந்திய ஒன்றியத்தின் அனைத்து மாநிலங்களும் நடுவண் அரசின் அனுமதியை எதிர்நோக்காது மாநில அளவிலான கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரத்தை வழங்குவது வரை இதில் முன்மொழியப்பட்டிருந்தது.   அனந்த்பூர் தீர்மானத்தை அரசு நிராகரித்தது; இதனால் சமயத் தலைவர் [[ஜர்னையில் சிங் பிந்தரன்வாலா]] அகாலி தளத்துடன் இணைந்து  1982இல் [[காலிஸ்தான் இயக்கம்|காலிஸ்தான் இயக்கத்தை]] தொடங்கினர்; அனந்த்பூர் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுமாறு அமைதிப் பேரணிப் போராட்டம் நடத்தினர்.ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இந்த இயக்கத்தில் இணைந்தனர். இந்த் தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டால் நீர்ப்பாசனத்திற்கு கூடுதல் நீர் கிடைக்கும் என்றும் [[சண்டிகர்]] பஞ்சாபிற்கு மீளவும் தரப்படும் என்றும் இவர்கள் நம்பினர்.&lt;ref name=&quot;Akshay1991&quot;&gt;{{cite book|author=Akshayakumar Ramanlal Desai|title=Expanding Governmental Lawlessness and Organized Struggles |url=https://archive.org/details/nlsiu.342.085.des.5551| date=1 January 1991|publisher=Popular Prakashan|isbn=978-81-7154-529-2|pages=[https://archive.org/details/nlsiu.342.085.des.5551/page/64 64]–66 }}&lt;/ref&gt; காங்கிரசு அரசு இத்திரள் போராட்டத்தை இரும்புக் கரம் கொண்டு அடக்க முயன்றது; காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூட்டில் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.&lt;ref&gt;Akshayakumar Ramanlal Desai (1 January 1991). Expanding Governmental Lawlessness and Organized Struggles. Popular Prakashan. pp. 64–66. {{ISBN|978-81-7154-529-2}}.&lt;/ref&gt; இரண்டரை மாத காலத்தில் பாதுகாப்புப் படையினர் 30,000க்கும் கூடுதலான சீக்கியர்களை கைது செய்தனர்.&lt;ref&gt;Harnik Deol (2000). Religion and nationalism in India: the case of the Punjab. Routledge. pp. 102–106. {{ISBN|978-0-415-20108-7}}.&lt;/ref&gt; இதன்பிறகு பிந்த்ரன்வாலா ஆயுதப் புரட்சியே பெரும்பான்மை பஞ்சாபி மக்களுக்கு தீர்வைத் தரும் என்றது கிளர்ச்சி மூளக் காரணமாயிற்று. 
 
 சூன் 6, 1984 அன்று [[புளூஸ்டார் நடவடிக்கை]]யின்போது [[ஜர்னையில் சிங் பிந்தரன்வாலா|பிந்த்ரன்வாலா]] சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதற்கு எதிர்வினையாக அக்டோபர் 31, 1984இல் இந்திரா காந்தி அவரது மெய்காவலர்களாலேயே சுடப்பட்டு இறந்தார். இந்த இரு நிகழ்வுகளும் 1990கள் வரை பஞ்சாபில் நிலவிய சீக்கிய மற்றும் சீக்கியரெதிர் வன்முறைகளுக்கு பெரும் காரணங்களாக அமைந்தன.&lt;ref&gt;Documentation, Information and Research Branch, Immigration and Refugee Board, DIRB-IRB. India: Information from four specialists on the Punjab, Response to Information Request #IND26376.EX, 17 February 1997 (Ottawa, Canada).&lt;/ref&gt;
 ==மேற்சான்றுகள்==
 {{Reflist}}
 
 [[பகுப்பு:பஞ்சாபின் வரலாறு]]
 [[பகுப்பு:சீக்கிய வரலாறு]]