மாவலி (கம்பன் காட்சி)

 '''மாவலி''' என்பவன் வரலாற்றைக் [[கம்பராமாயணம்]] குறிப்பிடுகிறது. தன் வேள்விக்குத் துணை புரியுமாறு [[இராமன்|இராமனையும்]] [[இலக்குவன்|இலக்குவனையும்]] அழைத்துக்கொண்டு [[விசுவாமித்திரர்|விசுவாமித்திர முனிவன்]] சென்றான். வழியில் இருந்த சோலை ஒன்றினைப் பார்த்து அதனைப்பற்றி இராமன் முனிவரிடம் வினவினான். முனிவன் அந்தச் சோலையைப் பற்றிக் கூறும்போது மாவலி வரலாற்றைக் கூறுகிறான். &lt;ref&gt;கம்பராமாயணம் – 1. பாலகாண்டம் 8. வேள்விப் படலம்&lt;/ref&gt; புராணங்களில் இவன் பெயர் [[மகாபலி சக்கரவர்த்தி|பகாபலி]] என்று உள்ளது. கதைப்போக்கும் வேறாக உள்ளது. 
 ==மாவலி வரலாறு==
 மாவலி என்னும் மன்னன் [[வராக அவதாரம்|உலகினைத் தூக்கும் ஆண்பன்றி]] போன்ற வலிமை படைத்தவன். &lt;ref&gt;ஊனம் இல் ஞாலம் ஒடுங்கும் எயிற்று ஆண், ஏனம் எனும் திறல் மாவலி என்பான் - பாடல் 8)&lt;/ref&gt; இவன் வானவர் வேள்வி செய்ய விடாமல் தடுத்தான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'செய்தபின், வானவரும் செயல் ஆற்றா
 நெய் தவழ் வேள்வியை முற்றிட நின்றான்;
 ஐயம் இல் சிந்தையர் அந்தணர் தம்பால்,
 வையமும் யாவும் வழங்க, வலித்தான்; - 9 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 அதனால் தேவர்கள் திருமாலை வணங்கிக் காக்குமாறு வேண்டிக்கொண்டனர். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'ஆயது அறிந்தனர் வானவர், அந் நாள்;
 மாயனை வந்து வணங்கி இரந்தார்;
 &quot;தீயவன் வெந் தொழில் தீர்&quot; என நின்றார்;
 நாயகனும், அது செய்ய நயந்தான். - 10 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 திருமால் [[வாமனர்|ஆலம் விதை போலக் குறள் வடிவம்]] கொண்டவராக, காசிபன் அதிதி ஆகியோரிக்கு மகனாகப் பிறந்தார். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'காலம் நுனித்து உணர் காசிபன் என்னும்
 வால்-அறிவற்கு அதிதிக்கு ஒரு மகவு ஆய்,
 நீல நிறத்து நெடுந்தகை வந்து, ஓர்
 ஆல் அமர் வித்தின் அருங் குறள் ஆனான்.   11 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 [[அந்தணர்|அந்தணன்]] கோலத்தில் மாவலியிடம் வந்தார். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'முப்புரிநூலினன், முஞ்சியன், விஞ்சை
 கற்பது ஒர் நாவன், அனல் படு கையன்,
 அற்புதன்,-அற்புதரே அறியும் தன்
 சிற்பதம் ஒப்பது ஒர் மெய்க்கொடு-சென்றான்.           12 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; 
 ===முகமன்===
 வாமணன் வந்தது கண்டு மாவலி எதிர் சென்று வரவேற்றான். “உன்னைக் காட்டிலும் சிறந்த அந்தணர் இல்லை; என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் இல்லை!” என்று வாமணனிடம் கூறினான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'அன்று அவன் வந்தது அறிந்து, உலகு எல்லாம்
 வென்றவன், முந்தி வியந்து எதிர் கொண்டான்;
 &quot;நிந்தனின் அந்தணர் இல்லை; நிறைந்தோய்!
 எந்தனின் உய்ந்தவர் யார் உளர்?&quot; என்றான். &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 அதனைக் கேட்ட வாமணன் “நீண்ட கையை உடையவனே! உன்னிடம் ஏதாவது ஒன்றை விரும்பி வந்தவர் பெறாமல் திரும்பியது இல்லை” என்றான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'ஆண்தகை அவ் உரை கூற, அறிந்தோன்,
 &quot;வேண்டினர் வேட்கையின் மேற்பட வீசி,
 நீண்ட கையாய்! இனி, நின்னுழை வந்தோர்
 மாண்டவர்; அல்லவர் மாண்பு இலர்&quot; என்றான்.        14  &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 மகிழ்ச்சி கொண்ட மாவலி “என்ன செய்யவேண்டும்” என வினவினான். “மூன்று அடி மண் இருக்குமானால் தருக” என்றான் வாமணன். உடனே வாமணன் “தந்தேன்” என்றான். &lt;ref&gt;&lt;poem&gt; 'சிந்தை உவந்து எதிர், &quot;என் செய்?&quot; என்றான்;
 அந்தணன், &quot;மூஅடி மண் அருள், உண்டேல்;
 வெந் திறலாய்! இது வேண்டும்&quot; எனா முன்,
 &quot;தந்தனென்&quot; என்றனன்; வெள்ளி, தடுத்தான்:             15&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; 
 ===அமைச்சன் எச்சரிக்கை===
 மாவலியின் அமைச்சன் சுக்கிராச்சாரியார் “இது வஞ்சகம்; வந்தவன் குறளன் அல்லன்; அண்டம் முற்றும் அகண்டு கிடப்பவன்; முன்பொரு காலத்தில் உலகையே விழுங்கியவன்” என்று கூறி மாவலியை எச்சரித்தார். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; '&quot;கண்ட திறத்து இது கைதவம்; ஐய!
 கொண்டல் நிறக் குறள் என்பது கொள்ளேல்;
 அண்டமும் முற்றும் அகண்டமும், மேல்நாள்,
 உண்டவன் ஆம்; இது உணர்ந்துகொள்&quot; என்றான்.   16 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; 
 ===மாவலியின் ஈகைக்குணம்===
 “கொடுக்க நிமிர்ந்த கை தாழாது. கொடுப்பதை விட எனக்கு என்ன நன்மை இருக்கிறது” என்று மாவலி கூறினான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt;'&quot;நினைக்கிலை; என் கை நிமிர்ந்திட வந்து,
 தனக்கு இயலாவகை தாழ்வது, தாழ்வு இல்
 கனக் கரியானது கைத்தலம் என்னின்,
 எனக்கு இதன்மேல் நலம் யாது கொல்?&quot; என்றான்.                17&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 என்னினும் உயர்ந்தவர் ஒருவர் என்னிடம் தானம் பெறுவாராயின் என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் யார் – என்றான் மாவலி &lt;ref&gt; &lt;poem&gt;'&quot;துன்னினர் துன்னலர்&quot; என்பது சொல்லார்,
 முன்னிய நல் நெறி நூலவர்; 'முன்வந்து,
 உன்னிய தானம் உயர்ந்தவர் கொள்க'
 என்னின், இவன் துணை யாவர் உயர்ந்தார்?&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt; உயிரைக் கேட்டாலும் கொடுப்பது நன்று; கொள்வதுதான் தீயது – என்றான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; '&quot;வெள்ளியை ஆதல் விளம்பினை, மேலோர்
 வள்ளியர் ஆகில் வழங்குவது அல்லால்,
 எள்ளுவ என் சில? இன் உயிரேனும்
 கொள்ளுதல் தீது; கொடுப்பது நன்றால்.           19 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt; ஈந்தவரே மேலானவர். இந்த உலகில் நிலையாக இருந்தவர் யார்? என்று மாவலி வினவினான் &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; '&quot;மாய்ந்தவர் மாய்ந்தவர் அல்லர்கள்; மாயாது
 ஏந்திய கைகொடு இரந்தவர்;-எந்தாய்!-
 வீந்தவர் என்பவர்; வீந்தவரேனும்,
 ஈந்தவர் அல்லது இருந்தவர் யாரே?     20 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt; தானம் கேட்டு வருபவர் பழி உண்டாக்குபவர் அல்லர். கொடுப்பவரைத் தடுப்பவரே பகைவர் என்றான் மாவலி. &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; '&quot;அடுப்ப வரும் பழி செய்ஞ்ஞரும் அல்லர்;
 கொடுப்பவர் முன்பு, 'கொடேல்' என நின்று,
 தடுப்பவரே பகை; தம்மையும் அன்னார்
 கெடுப்பவர்; அன்னது ஒர் கேடு இலை&quot; என்றான். &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt; கையில் உள்ளபோதே கொடுத்தல் அறம். தடுப்பது உலோபம் என்று மேலும் கூறினான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt;'&quot;கட்டுரையின், தம கைத்து உள போழ்தே
 இட்டு, இசைகொண்டு, அறன் எய்த முயன்றோர்
 உள் தெறு வெம் பகை ஆவது உலோபம்;
 'விட்டிடல்' என்று விலக்கினர் தாமே.&quot;              22&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 ===ஈதல்===
 இவ்வாறெல்லாம், அமைச்சன் கூற்றைத் தடுத்துக் கூறிய மாவலி, “உன் காலடிகளால் மூன்று அடி அளந்துகொள்க” என்று கூறிக்கொண்டு வாமணன் கையிலிருந்த கண்டிகை நீரை வாங்கித் தாரை வார்ந்தான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'முடிய இம் மொழி எலாம் மொழிந்து, மந்திரி,
 &quot;கொடியன்&quot; என்று உரைத்த சொல் ஒன்றும் கொண்டிலன்;
 &quot;அடி ஒரு மூன்றும், நீ, அளந்து கொள்க&quot; என,
 நெடியவன் குறிய கை நீரில் நீட்டினான்.  23 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 மாவலி தாரை வார்த்த நீர் கையில் பட்டதும் வாமணன் வியப்பும் அச்சமும் கொள்ளுமாறு வானளாவ உயர்ந்தான். உயர்ந்தவர்க்குச் செய்த உதவி பெரிதாவது போல உயர்ந்தான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'கயம் தரு நறும் புனல் கையில் தீண்டலும்,
 பயந்தவர்களும் இகழ் குறளன், பார்த்து எதிர்
 வியந்தவர் வெருக் கொள, விசும்பின் ஓங்கினான் -
 உயர்ந்தவர்க்கு உதவிய உதவி ஒப்பவே. 24 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 அளக்க உயர்ந்த கால் வானுலகம் மண்ணுலகம் அனைத்தையும் இரண்டு தப்படிகளால் அளந்துவிட்டது. &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; 'நின்ற கால் மண் எலாம் நிரப்பி, அப்புறம்
 சென்று பாவிற்றிலை, சிறிது பார் எனா;
 ஒன்ற, வானகம் எலாம் ஒடுக்கி, உம்பரை
 வென்ற கால் மீண்டது, வெளி பெறாமையே.              25&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 வானளாவ உயர்ந்த குறளன் மூன்றாவது தப்படிக்கு மாவலியின் தலைமேல் வைத்து அளந்துகொண்டான். &lt;ref&gt; &lt;poem&gt;'உலகு எலாம் உள்ளடி அடக்கி, ஓர் அடிக்கு
 அலகு இலாது, அவ் அடிக்கு, அன்பன் மெய்யதாம்,
 இலை குலாம் துழாய் முடி ஏக நாயகன்,-
 சிலை குலாம் தோளினாய்!-சிறியன் சாலவே!         26&lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt; &lt;br&gt;
 மாவலி பிடுங்கிக்கொண்ட இந்தச் சோலையை இந்திரனுக்குக் கொடுத்துவிட்டுத் திருமால் பாற்கடலில் பள்ளிகொள்ளச் சென்றுவிட்டார். அவரது காலடிகளைத் திருமகளின் கைகள் சிவந்து காட்டுகின்றன. &lt;ref&gt; &lt;poem&gt; '&quot;உரியது இந்திரற்கு இது&quot; என்று, உலகம் ஈந்து போய்,
 விரி திரைப் பாற்கடல் பள்ளி மேவினான்;
 கரியவன், உலகு எலாம் கடந்த தாள் இணை
 திருமகள் கரம் செக்கச் சிவந்து காட்டிற்றே! 27 &lt;/poem&gt; &lt;/ref&gt;
 
 ==மேற்கோள்கள்==
 பாடல்கள் - கம்பராமாயணம் – 1. பாலகாண்டம் 8. வேள்விப் படலம்
 {{Reflist | 3}}