மீன் சுவைச்சாறு
[[படிமம்:Fish sauce.jpg|thumb|மீன் சுவைச்சாறு]]
 '''மீன் சுவைச்சாறு''' () என்பது உப்புத் தடவப்பட்ட மீனை வாரங்கள் தொடக்கம் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை நொதிக்கவைத்துத் தயாரிக்கப்படும் ஒரு சுவையூட்டியாகும்.&lt;ref&gt;McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen (p. 234). Scribner. Kindle Edition.&lt;/ref&gt; தென்கிழக்கு ஆசியாவிலும், கிழக்காசியாவிலும், குறிப்பாக இந்தோனீசியா, பர்மா, கம்போடியா, பிலிப்பைன்சு, தாய்லாந்து, லாவோ, வியட்நாம் ஆகிஅய நாடுகளின் உணவு வகைகளில், முக்கிய --- ஆக இது பயன்படுகின்றது. உணவுகளுக்கு உமாமி வாசனையைக் கொடுக்கக்கூடிய இதன் இயல்பு பரவலாக ஏற்கப்பட்டுள்ளதால், உலகம் முழுவதிலும் உள்ள உணவகங்களிலும், வீடுகளிலும் உணவு தயாரிப்போர் இதனைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
  
 மீன் சுவைச்சாறு ஒரு சுவை-வாசனை கொடுக்கும் பொருள் ஆகவும், தொட்டுக் கொள்ளும் சுவைச் சாறுகளுக்கான அடிப்படையாகவும் உணவுகளில் பயன்படுகின்றது. மீன் சுவைச்சாற்றில் உள்ள உமாமி வாசனை அதில் உள்ள குளுட்டாமேட் இனால் ஏற்படுகின்றது.&lt;ref&gt;{{cite web |url=http://www.coconutstudio.com/Fish%20Sauce.htm |title=Archived copy |accessdate=2009-09-06 |url-status=dead|archiveurl=https://web.archive.org/web/20090218145531/http://coconutstudio.com/Fish%20Sauce.htm |archivedate=18 February 2009 |df=dmy-all }}&lt;/ref&gt; மீன் சுவைச்சாற்றுக்கு மாற்றாக மரக்கறி சாப்பிடுபவர்கள் சோயா சுவைச்சாற்றைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.&lt;ref&gt;McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen (p. 234). Scribner. Kindle Edition.&lt;/ref&gt;
 
 == வரலாறு ==
 பழங்காலத்தில் மீன் சுவைச்சாறுகள், பண்டைய நடுநிலக்கடல் உணவுகளில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. மீன் சுவைச்சாற்றின் பயன்பாடு குறித்த மிகப் பழைய பதிவு கிமு 4-3 ஆம் நூற்றாண்டுக் கிரேக்கத்தில் இருந்து கிடைக்கின்றது. இவர்கள் கழித்துவிடப்பட்ட மீன் துண்டுகளை நொதிக்கவைத்து இச்சுவைச்சாற்றைத் தயாரித்ததாகத் தெரிகின்றது.&lt;ref&gt;McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen (p. 235). Scribner.&lt;/ref&gt;&lt;ref&gt;{{cite book|last1=Farnworth|first1=Edward R.|title=Handbook of Fermented Functional Foods|date=2003|publisher=CRC Press|location=Boca Raton, Florida|isbn=0849313724|page=22}}&lt;/ref&gt; அக்காலத்தில் இந்த மீன் சுவைச்சாறு, தற்காலத்தைவிடக் குறைவான உப்பைப் பயன்படுத்தித் தயாரிக்கப்பட்டதாக நம்பப்படுகின்றது.&lt;ref&gt;{{cite web |last=Grainger |first=Sally |title=Fish Sauce: An Ancient Condiment |url=http://www.kcrw.com/etc/programs/gf/gf111001dashboard_dining_tha |work=Good Food SAT OCT 1, 2011 |publisher=National Public Radio |accessdate=26 October 2011 |archive-date=13 மார்ச் 2012 |archive-url=https://www.webcitation.org/667hEKTvQ?url=http://www.kcrw.com/etc/programs/gf/gf111001dashboard_dining_tha |url-status=dead }}&lt;/ref&gt;
 
 உரோமர்களும் &quot;கரும்&quot; (garum) அல்லது &quot;லிக்குவாமென்&quot; (liquamen) என அழைக்கப்பட்ட இதை ஒத்த சுவையூட்டியைத் தயாரித்தனர்.&lt;ref&gt;McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen (p. 235). Scribner.&lt;/ref&gt; மூத்த பிளினியின் கூற்றுப்படி &quot;கரும்&quot; இல் கழிவாகக் கருதப்படும் மீனின் குடலும் பிற உறுப்புக்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எனவே கரும் என்பது உண்மையில் அழுகுவதில் இருந்து கிடைக்கும் திரவம் ஆகும்.&lt;ref&gt;[https://www.loebclassics.com/view/pliny_elder-natural_history/1938/pb_LCL418.435.xml?readMode=recto Natural History] Pliny, the Elder. LoebClassics.com&lt;/ref&gt; இசுப்பெயினில் இருந்த உரோமப் புறக் காவல் நிலைகளில் &quot;கரும்&quot;, மக்கரல் மீனின் கழிவு உள்ளுறுப்புக்களை உப்பிட்டுப் பின்னர் அதை வெய்யிலில் பல மாதங்கள் நொதிக்க விடுவதன் மூலம் தயாரிக்கப்பட்டது. இந்த மண்ணிறத் திரவம் பின்னர் போத்தல்களில் அடைக்கப்பட்டு சுவையூட்டியாக விற்கப்பட்டது. இத்தயாரிப்பு முறை 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரை கைக்கொள்ளப்பட்டது. பின்னர் &quot;கரும்&quot; தயாரிப்போர் மீன் உள்ளுறுப்புக்குப் பதிலாக நெத்தலி மீனைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்.&lt;ref&gt;McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen (p. 235). Scribner. Kindle Edition.&lt;/ref&gt; செந்நெறிக் கால உரோமச் சமையலில் &quot;கரும்&quot; பரவலாகப் பயன்பட்டது. இதை வைனோடு கலந்தால் அதை &quot;ஒயினோகரும்&quot; என்றும், வினாகிரியோடு கலக்கும்போது &quot;ஆக்சிகரும்&quot; என்றும், தேனோடு கலக்கும்போது &quot;மெலிகரும்&quot; என்றும் அழைத்தனர். இசுப்பானியா பைட்டிக்காவில் &quot;கரும்&quot; ஒரு வணிகச் சிறப்புப் பொருளாக விளங்கியது.&lt;ref&gt;{{cite book|last1=Wilkinson|first1=Paul|title=Pompeii: The Last Day|url=https://archive.org/details/pompeiilastday0000wilk|date=2003|publisher=BBC|location=London|isbn=9780563487708|chapter=Introduction}}&lt;/ref&gt; 
 
 மீன் சுவைச்சாறு சீனாவிலும் தனியாக வளர்ச்சியடைந்ததாக நம்பப்படுகின்றது. மீன் உறுப்புக்களையும் இறைச்சி, சோயா அவரை போன்ற பிற பொருட்களையும் கலந்து நொதிக்கவிடுவதன் மூலம் தயாரிக்கப்பட்ட சுவைச்சாறுகள் பற்றி 2,300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சீனாவில் பதிவுகள் உள்ளன.&lt;ref&gt;{{cite web|url=http://www.history.com/news/hungry-history/ketchup-a-saucy-history |title=Ketchup: A Saucy History - Hungry History |publisher=History.com |date=2012-07-20 |accessdate=2017-04-04}}&lt;/ref&gt; பண்டைய சீனாவின் சூ வம்சக் காலத்தில், நொதிக்கவிடப்பட்ட மீனுக்கு உப்புச் சேர்த்த கலவை சுவையூட்டியாகப் பயன்பட்டது. நொதிக்கவிடும்போது அதில் சோயா அவரையும் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஹான் வம்சக் காலத்தில் மீனுக்குப் பதில் சோயாப் பசை பயன்பட்டது. உருவான சுவைச்சாறு பின்னர் [[சோயா சுவைச்சாறு]] என அழைக்கப்பட்டது. ஹோக்கியென் சீன மொழியில் &quot;கொயேச்சியாப்&quot; என அழைக்கப்பட்ட அல்லது இந்தோனேசியாவில் &quot;கெசாப்&quot; என அழைக்கப்பட்ட ஒரு வகை மீன் சுவைச்சாறே &quot;கெச்சப்&quot; என்னும் சுவைச்சாற்றின் முன்னோடியாக இருக்கக்கூடும் என நம்பப்படுகின்றது. 
 
 கிமு 50 - 100 ஆண்டுக் காலப் பகுதியில், நொதித்த அவரை உற்பத்திகள் முக்கியமான வணிக நுகர்பொருள் ஆகியபோது, மீன் பசைக்கான கேள்வி பெருமளவு வீழ்ச்சியடைந்தது.
 
 == மேற்கோள்கள் ==
 {{Reflist}}