# Саң манараһы (Шерешёво)

Саң манараһы (рус. Звонница (Шерешёво)) — Брест өлкәһенең Пружан районы Шерешёво ҡасабаһында Совет урамында, үҙәк майҙан тирәһендә урынлашҡан манара. Таш архитектураһы йоғонтоһо менән халыҡ төҙөлөш сәнғәте ҡомартҡыһы. Уның айырымлығы архитектура -художество һәм конструктив формаларҙың камиллығында, уларҙың бер нисәһе, тикшеренеүсе В.А.Чантурия фекере буйынса, барокко архитектураһына ҡарай.

# Саң манараһы (Шерешёво)
## Тарихы

Ағастан 1799 йылда төҙөлгән саң манараһы айырым һәм шул уҡ ваҡытта 1760 йылғы Изге-Пречистенский сиркәү менән йәнәш һалынған, һуңғыһы беҙҙең көндәргә тиклем һаҡланмаған.
1990 йылдан саң манараһы консервацияла.

# Саң манараһы (Шерешёво)
## Архитектураһы

Декоратив формалар әҙ ҡулланылғанлыҡтан саң манараһы ыҡсымлығы менән айырыла. Күләмле төҙөлөшө һәм матур силуэты саң манараһынына художестволы эффект бирә. Төҙөү ваҡытында рациональ һәм тормошта һыналған конструкциялар Һайлап алына; урындағы оҫталар төҙөлөштөң көндәлек практикаһынан улар менән яҡшы таныш була.
Планында квадрат рәүешендә (5,3 × 5,6 м, бейеклеге 18 метр), саң манараһы ике ярустан тора: аҫҡы бура «лапалы» һәм үргекаркаслы. Беренсе ярустың япмаһы булып пропрорциональ бейек дүрт яҡлы ҡыйыҡ хеҙмәт итә, икенсеһен сатырлы дүрт яҡлы гонт түбәһе һәм иң өҫтөндә көмбәҙе менән алты ҡырлы барабан тамамлай. Өҫкө һәм түбәнге ярустарҙы бүлеп тороусы нәҡ шундай элемент саң манараһының пластикаһын байыта, уның композицияһында үҙаллы роль уйнай. Икенсе ярусты тәшкил иткән һигеҙ терәү таяу төрлө кәкре һыҙыҡлы терәүҙәр менән берләшә, улар ярҙамында ярустың уйымдарына аркатура эффекты бирелә, һәм стилгә һалынған балюстрадалы (семәрле таҡта) кәртә менән уратып алына) оградой. Ҡыйыҡты тотоп торған бүрәнәләр үреме шул уҡ терәк таяуҙарҙа ята. Ҡыйыҡтың барабанға күсеше ҙур булмаған тулҡындар менән билдәләнә, улар төньяҡ һәм көньяҡ яҡтарҙың урта өлөштәре ярҙамында ойошторола..
А.И. Локотко классификацияһы буйынса буралы, ҡағиҙә булараҡ, ике - һәм өс ҡатлы саң манараларына ҡарай.

# Саң манараһы (Шерешёво)
## Комментарийҙар

* ↑ Иногда характеризуется как широкий навес гонтового причёлка (см.: Шарашоўская званіца // Архітэктура Беларусі. — Мн.: БелЭн, 1993. — С. 487. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.) или широкий гонтовый отлив (см.: Алисейчик В. В. Колокольня // Свод памятников истории и культуры Белоруссии. Брестская область. — Мн.: БелСЭ, 1990. — С. 376. — 424 с. — 25 000 экз. — ISBN 5-85700-017-3.)
* ↑ Иногда завершение второго яруса характеризуется как «четвериковый шатёр, над которым возвышается глухой восьмерик с шатром и шпилем». См.: Гісторыя беларускага мастацтва / Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.; Рэд. тома Л. М. Дробаў, П. А. Карнач. — Мн.: Навука і тэхніка, 1989. — Т. 3: Канец XVIII — пач. XX ст.. — С. 63. — 448 с. — ISBN 5-343-00319-2.
* ↑ Именно подкосы с криволинейными подрубами и позволяют, по мнению исследователя Чантурии В. А., проследить в звоннице формы архитектуры барокко. См.: Чантурия В. А. Памятники архитектуры и градостроительства Белоруссии. — Мн.: Полымя, 1986. — С. 41—42. — 240 с.
* ↑ Иногда отделка верхнего яруса описывается как плоские балясы и аркадные голосники. См.: Гісторыя беларускага мастацтва / Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.; Рэд. тома Л. М. Дробаў, П. А. Карнач. — Мн.: Навука і тэхніка, 1989. — Т. 3: Канец XVIII — пач. XX ст.. — С. 63. — 448 с. — ISBN 5-343-00319-2.