De ſtervende BUBBEL-HEER in den ſchoot
van Madame COMPAGNIE.

Ik drang helaus de brieven,
Dit k. Actwo hart doorgrievens.
& Ab Franje knerels
ampfdan.
En eger wist met my
niet gaan.

Ach help! ſta by! ſta by! ſta by!
De Wind-Negotie is aan't dâlen,
Want Monsieur Bubbels roept: ach my!
Ik kan niet langer adem hâlen;
Want de armen hals, die is in nood,
En leid op't uiterſte om te ſterven
In Jufvrouw Compagnie haar ſchoot,
't Geen wis den handel moet bederven;
Terwyl de Rotten met elkaâr
Vaſt deſtig in het geld rumoeren,
En het Papier, die duure waar,
Reeds plukken, plund'ren, en vervoeren;
En ſchoon Madame Compagnie
Haar Bubbel-Heer nog trooſt wil géven,
Daar hy zyn hoofd leid op haar knie,
Hy ſchynt al râzende te ſnéven.
Geen Medicyn komt hem te baat,
Nog Jufvrouw Compagnie haar dranken,
Uit Kool en Horens Wortelzaad
Gebrouwen, tot verderſ der kranken;
En ſchoon een Miffiſſipi-Non
Hem wil doen aan den wind gedenken,
Befchénen door een Franſſe Zon,
Hy ſchynt zyn afkeer haar te ſchenken;
Haar Pater Noſter t'zaam gefnoerd
Uit Miffiſſpe Wind-koralen,
Schynt dat zyn hart niet eens beroerd,
Daar al zyn welvaard is aan't dâlen.
Terwyl de Zuidzé meê bedroeſd
In't Weduwenhulzel ſchynt te klagen,
Geen wonder, zy heeft't ook beproeſt,
Hoe dat de Hoop haar is ontdragen.
Een Smous meê diep geïntrefſeerd
In Monfieur Bubbels rekeningen,
Dog die zyn Waan meê vint verkeerd,
En nu moet van Vianen zingen,
Voeld met zyn Paauw- en Slangenſtaf,
Die Hoogmoed en Bedrog kwam ſméden,
Of't hart haſt ſcheid van't léven af;
Terwyl hy door behoeſtigheden
Vaſt Monsieur Bubbels ſchatten kraakt,
En grétig met zyn rappe ving'ren,
Het geld, dat hy is kwyt geraakt,
Tragt weder in zyn beurs te fling'ren,
Gints huid een droeve Projec'teur,

Die Nul heeft op't Project gekrégen,
Benevens een Kontramineur,
Die meê niet weinig is verlégen;
Dog ſchoon dat de eene schrikk'lyk huid,
En de and're ſtaat benauwd te kyken,
En om't miſlukte Geld gepruild,
Zy zullen zig nu niet verryken,
Wyl daar een Popje van plyſier,
Dat, op het loff'lyk aſſuréren
Praald met een wyſſle pragt en zwier,
Zo wel in tooizel als in kléren,
Schrikt op het diſperaat gelaat
Van't Naberouw, dat in het miſzen
Van zyn verdwénen ſchat en ſtaat,
Met beï zyn handen, volle klifſen
Van haer rukt uit het breinloos hoofd,
Terwyl zy tyding aan komt drägen,
Hoe de Actiehandel is beroofd,
En door den wind ter neër geflägen;
't Geen een berooiden Actieheer
Zyn kop doet nors vol rimpels trekken,
De Hoop, die ſtreeld hem nu geen meër,
Maar Wanhoop voerd hem by de gekken;
Waar op dat de Armoë zig ontdekt,
Die op zyn hoofd-doek heeft te lézen.
HET EIND DER ACTIES, 't ſchynt hy ſtrekt
Een voorwerp, dat zy allen vrézen,
Daar hy het naakte lyf naâuw kan
Met lappen, en verſlete ſtukken,
Bedekken. Zie, zie hoe die man
Hier om ſpringt op zyn houte krukken,
By't ſterven van den Bubbel-Heer;
Wiens dood de Koopmanſchap doet léven,
Die op het loſſelykſt dan weër
Zal op haar ſcheepstroon zyn verhéven,
Beveiligd door het wys beleid
Van Amſtels gróte Burger-Héren,
Die ſtaâg door hun voorzigtigheid,
Die Burgerplaag grootmoedig wéren.
& VOESTER-HEREN van onz flad,
Wier voorzorg wy verſchuldigd blyven,
Ik zie de Faam haaſt afgemat,
Uw Naam met goude ſtarven ſchryven
Aan't Zonnehof, tot onze vreugd;
Zo ſchend geen tyd uwe EER nog DEUGD.