tenam egi diligenter cum tu in humanissime respondisti. et scripSI ad te acutate antea. sed puitat intereſſe ſua me ad te q[ui] ſe p[roſſi]me ſcrib[è].

ſi uelim mihi ignoſſas ſi illus uolimtan obtempans min u[de]bor memiſſe constantie tue. a te idem illud p[ro]to ut & loco, q[ui] d[ur]portet frumenti et de ty[re] au[no] como[d]s. qu[em] utrunq[us] p[er] eundem me obtrinut trién[i]us dum pompeius iſi nego[cio] p[ro]ſut ſi[n]ma è i quo mihi gratiſſimù facere posſis. ſi curaris ut au[n]anus q[ui]o] ſe a me amari pu[et] me a te amari ſna[t] erit id in p[gratu]i.

## 02. Cicero. iux. uiris et decurionib[us]. f. d.

Ante mihi c[ui] Q. In[no]cio cauſe nec[e]ſtitudinis ſunt, ut mihi posſit eſſe c[iv]i[n]netius q[ui] no[d]c[n] nos ſumus. q[ui] mihi ita e[ct] aterez mea conſuettudine, ut uobis nulla in re moſtus eſſem. et emi] z uos mi[n] optimi t[ut]ſte, eſi]s q[ui] mihi p[ra]ſuati]z e[ct] mihi c[ui] q[ui] d[ur] a uobis impetrave n[ò] p[er]ſi[m]. numq[ui] me in grauem uobis eſſe uoluſſe. u[he]ment i[gr]uos etià atq[ui] etià rogo, ut honori[s] me in liberaliſtme. c. Vali[n]ui In[n]naniz tractetis. remq[ui] a[n] eo c[ost]ciatris ut qua p[os]ſſionè h[ui] in agro fregellano a uobis emptâ e[at] libam et imunè h[ui]re p[er]ſut. id ſi a uobis impetraro ſi[n]mo me br[i]ſcio u[no] affectum arbitrabor.

## 03. Cicero. f. d. p. ſulpicio imp.

Um hi[s] temporib[us] non ſane in ſenat[i] uentitare, t[em] ut tuas litteras legi n[ò] exiſtiam me ſaluo iure t[em]re ueris a[n]c[n]e multo[us] q[ui] inter nos of[er]cio[us] facere poſſe, ut honori tuo deſſem. Inq[ui]z affiui ſupplicationè q[ui] t[em] libenter decrewi, nec veli[qu]o t[re]p[re] utlo, aut rei, aut exiſtationi, aut dignitati t[ue] d[ero]. atq[ui] hoc ut tuu neceſſar[i] ſna[t] hoc me a[ui]o erga te c[ui] uelim facias eos p[er] litteras certioris, ut ſiquid[n] t[em] opus ſit, ne dubitent in iure ſuo deni[n]iare. 03. bolaniz uiru bonu et forſtè, et omib[us] reß[ati] ornatu[m] meu[m]q[ui] ueterè amici t[em] magnope comendo, p[gratu]i[m] mihi feceris ſi curaris ut is intelligat, hanc commendationè ſibi magno adu[n]inte ſuſſe ap[ro]m[q]ui uiru z optimu gratiſſimuq[us] cog[no]ſes. Promitto t[em] te ex e[m]s amic[n]a magn[u] uoluptatè eſſe c[ap]n[u]z.

aliquo

Preferea at e perp in maioſe modi pro mi amicis et pro tuo ppe
tuo i me studio ut i hae re etia elaboſe. Dionysus fius mens
qui mea bibliothecam multozi numez tractavit a mi libos
surrepuit et nec se impune laturu putaret auſtigit is e i pucia
tua eum et. or bolanus familiaris et multi alij narone uiderut.
sed cum se a me manuiliſim esse diceret acciderut. hunc tu fi
mihi restiendum curaris non posſum dicte qui mihi gratu fituz
ſit. ves ipa pua. sed ad mei dolor magnus e. ubi ſit et quid fieri pos
ſit bolanus te dorebit. ego ſi homine p te vepuaro ſume at e benefic
aſſertum arbitrabo.

Cicero Cornificio ſalutè.

Non me tibi cui nra omnia notiſima ſunt. sed neminem i. p. r.
arbitror eê cui ſit ignota ea familiaritas que in cu. l. lamia est
et eni magno theatro ſpectata e tuc cu e ab a gabino consule relegat
q[ui]b[us] ſilibet et fortiter ſalutè meà deſkinſſet. nec ex eo amor int nos nat
est. sed q[ui] erat uer et magnus p[ro]terea miſcum p[er]iicui pro me adire
dubituit. ad hec officia uel merita potus iocundiſima consuetudo acce
dit ut miſſo p[ro]ſus plus homne deſter nonto te taz expectare
qui[que] huic tibi uezbis c[om] mendem tam eis tanti amoris intelligis. que
uerba desideret his me omibi uſum putato. tantu uelim extimes ſi nego
ta lamie p[ro]curato[es] liberto[rum] familiar[ia] quib[us] am[que] reß opus fuerit
defenderi gratiis mihi fituruz qui ſi ea tua liberalitas p[ro]miſſet ad re
familiare meam. nec dubito q[ui] ſine mea c[om] mendato[re] q[ui] tuu in dictu
est de homib[us] ip[er]us lamie ca studioſe omnia facturuz ſi s[an]tis erat nobis
dictu te exiſtimare aliaui. ſ. c. q[ui] contra tua digitaſtè fieret ſi[mi]lend
lamiam affutlle qui omio illuis consuli: niq[ui] fiut aſcribendù. deme
omnia tum falſa. ſ. c. deſerebant: miſi forte età illi ſemproniano. ſ. c.
meceens[es] affutſſe qui ne rome quid[em] tum ſui deq[ui] eo ſcripſi ad te
recenti. sed hec hactenus. te mi cornifici età atq[ui] età rege ut età
lamie nego[ta] mea p[ut]es eê. curesq[ui] ut intelligat huc c[om] mendato[re]
ma[ymo] ſibi uſui finſſe. hoc mihi gratiis facere nihi potre.

Cicero. q[ui] Cornificio ſalutè.

Cicarius :—

C. Anceus familiaris meus un omniib: reß o:nat: nego:vo:z filio:z ca:usa legatus e: in africam legatione liberta: eu:z uelim reß oib: adunnes opamq: des ut q: comodissime sua nego:cia coficit: at: ip:mi:sq: q: et earissimi e: dignitatem eu:z tibi c:omendo idq: a te peto q: ip:pe: i provinția facere ſum solutis nò regit: ut oib: ſenatorib: litores darem q:didam accoperam et cognoueram a ſunis uiris factitatu:z. Hor: ig: mi corufiti ſan:es ceterisq: rebus omib: etus dignitati: rei q: ſi me amas consules. erit i: d mi:z gratissimi. Da operam ut valeas. Marcus Cicero Allieno salutem.

D. Emocritus ſicyonus non ſedum hofpes meus e: sed etià q:do: nò multis contigit grecis p:ſtim ualè familiaris. est eni:z in eo ſuma probitas ſuma uirtus ſuma i: hofpes liberalitas et obſuantia. meq: p:ter ceteros et colit et obſuat et diligit. e:um tu nò mò ſuoriz eu:z. ueru: pene achale p:ntipem cognosces. huc ego tantummodo aditum ad tuam cognitiené p:teſacio et munio e: g:nitum p: te ip:em que tua nà e: digniz tua amicia atq: hofpito iu: dicabis. p:eto ig: a te ut h:is litteris lectis re:pias eu: i: tuaz fi:dem pollicare omnia te f:arturù mea c: De reliquo ſi i: d quod confido ſvre digni: eu:z tua amicia hofpito:z cognoueris. p:eto ut com:pleitare. Diligis i: tu:is habeas. erit i: d mi:z ma:zorem imodum gratum. Vale.

Marcus Cicero f. d. Allieno proronsul.

E. Te ſare arbitro: quan:ti fecrim. c. au:anuz p:actu: et ego ex ip:so au:dueram optimo et gratu:ſimo homine q:i: a te liberaliter eſet tractat: e:us filos digniſſimo: illo patre meo:q: necos quos ego unce diligo c:omendo t:bi ſic ut ma:zore ſtudio nu:lo:z c:omendare p:ollim. c. au:anus i: ſicilia e: marcus e: nobiſca: ut illi: dignitate: p:ritis ornes. rem utriu:q: deſendas te rogo. Hor: mi:bi gratus i: uſta provinția facere ni:bi potes. idq: ut fatias te u:he:menter etià atq: etià rogo.

Epistolaruz. ox. t. c. liber. xiii. ad terentia uxore.

Liber xiii

alii ex

Tullius terentie fuc tulliole fuc. Ciceroni ſuo fal. dict.

Et litteris multo uz etiamone oſuz p[er]ſt ad me
incredibilem tuam iuſtutem et forſtitudinem eſſe,
teq[us] nec aſi neq[us] corporis laborib[us] deſtitigare,
miſerum te ſi la iuſtute prebitate humanitate in
tantas eru[n]nas p[er]ſter me inſiſſe tulliolam q[ui] noſtram ex
quo p[re] tantas uoluptat[es] capiebat ex eo tantos p[er]ſpere
luſtus. u[n]a quid ego de cicerone dictu[m] qui c[ui] p[er]muſ ſapere
cepit aſterb[us] ſinſo[n]quez miſſa[que]; p[er]p[it] que ſi i[ta] ut tu
ſcrib[is] fato ſa[n]ta p[ut]are[m] ſerrem paulo ſa[n]tibus ſi omnia
ſi[n]t mea culpa ſo[n]miſſa[que] qui ab his me amari p[ut]abam qui
mi[n]deſbant eos non ſequeb[us] qui p[et]ebant. q[ui] ſi mi[n]ſo[ſi]b[us]
uſi eſſemus neq[us] apud nos tantum ualib[us]ſet ſmo aut ſuſto[n]
amicor[u] aut improbo[us] beatiſſi[n]mi u[n]ueremus, ni[n]c[es] quando
ſpare nos amici u[n]bent. dabo opam ne mea ualitudo tuo labo[rum]
d[u]ſit. reſ[que] quanta ſit intelliſo, quan[to]q[ui] ſiuerunt
comi q[ui] ſed reſ[que] ſed tr[u] ſi omnes tr[um] pl. h[em]us ſi lentulum ta
ſtudio[rum] q[ui] u[n]det ſi u[n]o etiam p[om]peuſt et c[es]are non eſ-
d[el]ſpandum de familia. quom[que] p[la]ntuſſe amuti ſcrib[is] de loco
mi[n]c[es] quidem iam abuſt p[er]ſentia. ſed q[ui] dim fiuſt me n[ò] attiget.
Plancuſus homo officioſſimus me cupit eſſe ſeru[m] et a[n]d[u]c
retin[et]. ego u[ole]bam loco magiſ deſto eſſe i[p]repi. quo neq[us]
hyp[ſo] u[n]eniret nec milites ſed a[n]d[u]c p[la]ncuſus me retin[et].
ſpat[que] p[ol]ſe fieri ut me[n]i i[n]taliam d[ec]edat. quem ego diem ſi
u[n]d[u]ro et ſi i[n] ſi[m] complexum u[n]e[n]ro ac ſi et uos et me ip[s]
reſuparo ſatis magni[m] mi[n]bi fru[i]tum u[n]de[b]or p[er]p[it]uſſe. et u[n]ſte
p[ie]tatis et mec p[iso]ni[ſ] humanitas iuſtus amor in omni
nos tantus e[n] ut mi[n]bi ſup[ia] poſſit. Vtna[que] ea reſ[que] et uoluptati
ſit. g[li]e quidem u[n]d[u]ro ſuſe. d[ur]a[que] ſu[n]tare mi[n]bi ego te acuſa[n]i.
ſed uos cum p[er]ſervi[m] tr[u] pauci ſitis uoluit[es] q[ui] c[ou]nctuſſimos
quiſi me uoluſt[ia] agere gr[at]s e[n]g[ui] et me ate certior[em] factum eſſe
ſcripſi. q[ui] ad me mea terentia ſcrib[is] te u[n]cu[n] u[n]enditur am.

al. a[te]

at quod quid obsecro te me misum, quid futurum ê. et si nos premet eamdem fortuna, quid puerio miso fiet, non quoque reliqua scribebis, tamta uis lacrimaz ê. neq[ui] te i eundem fletum adducâ, tantiz ffiibo si erit i officio mei, amica pecunia non dêverit, et si nò eit tu officere tua pecunia non poteris p[ro] fortunae misas nostras. uide ne puerum p[di]tum p[damus] cui si aliquid erit ne egat medioti uirtute opus ê et medioti fortuna, ut c[er]ta c[ons]equat[ur], faci ualca[s], et ad me tabellarios mittas, ut f[am]am quid agratiz et uos quid agatis, m[hi]n o[no] iam brenis expectatio ê, tulliole et c[iter]oni fal[que]tate. d[ic] Valete. d. ad V[J]k. decembr. dirihachij. dirihachu[m] uenl cp[er]t libera cuutas ê, et i me officioſa et p[er] xima italie, ſed si offen[at]t me loci c[ed]ebitas alio me conferam, ad te ſcribam.

Tullius salutem duci[nt] Terentie ſue et tulliole et c[iter]oni
ſus.

Noli putare me ad quenq[ui] longioris e[plas] s[cribere] m[hi]siquis ad me p[lu]ra ſcripſit au p[uto] reſcrib[io] poſtere, nec em[ur] habeo qu[ui] ſcribam, nec hoc t[re]p[re] quic[que] diſſicalu[s] ſ[anc]o, ad te iu[i]o et ad n[ram] tulliolam n[ò] quoque ſme p[limi]s lacrimis ſ[cribere], uos e[ui] u[de]o eſſe miſrimas qu[as] ego br[iff]iſmas ſemp[pe]ſſe uolui. i[dq] p[ſtare] debui, et m[hi] tam timidi fuſſemus p[ſt]itif[em]? p[ris]onem iu[m] merito e[ui]s amo p[limi], e[um] ut potu[] per litteras co[hort]atus ſ[im]. gr[as]q[ui] e[g]i, ut debui in nowis, tr. p[l]. intel[igo] ſp[em] te h[re], i[d] erit firmu[z] ſi pompeu[] uoluntu[s] erit, ſed Crassum tu[] metuo, a te quidem omnia fieri fortiffime et amatiffie u[de]o, nec m[iro]z, ſed m[ereo] c[ui]z e[u]ſmodi, ut tantis tu[m] miſby[s] mee miſie ſubleuande, nam ad me, p[er] valeruis homo officioſus ſ[crip]ſit i[d] quod ego maximo cu[u] f[letu] legi qu[ic]admodi auella, ad tabulam ualeriam d[u]eta eſſes, hem mea lu[u] meu[] deſi[d]ui, unde omnes opem p[et]ere ſolebant, te mi[c] mea terentia ſic uexa[t] ſic iacere i lacrimis et ſordib[us], i[dq] fieri mea c[ul]pa qui c[eteros] ſuaui ut nos perirem us, qu[od] & d[omo] ſ[cribis] hoc eſt & area

al' longuæ qum im
uolens placeret.

ego uio tum demq, m in udebor restitut, si illa nobis erat restituta,
ueri hæc nòs sunt in mìa manu, illud deo que i penfa facièda
est i eius pte miſam et despoſiata uere, quod si confienc negoqui
omnia conſequem, ſin eadem nos fortuna pmet etià ne reliquias
tuas miſias pnes, obſero te tuta mea quod ad ſumptù attièt,
et ſin alios qui posſunt ſi mò uolunt ſuſtinere et ualitudines
iſtam confirmam ſi me amas noh uexare, nam m in ante oculos
dies nocteſq, uezfaris, omnis labores te excipere uideo, timeo ut,
puſtmea, ſed uideo i te e omnia, qù ut id quod ſpas et quod agus
conſequam, ſeru ualitudini, ego ad quos ſtribam nescio, miſi ad eor-
qui ad me ſcribunt, aut ad eos de quib, ad me uos aliqd ſtribitis,
Longuus eíz uta uobis placet non diſtedam ſed uelmi qù ſepſiſime lras
mittatis, p[rae]ſim liquid è firmus qu[que] ſperemus. Valete, mea deſideria
ualete, d, ad in non, oct, theſalomee.

Tullius f. d. terentie ſue et tullie et Ciceroni.

A
cepi ab arithmetico tris eplas quas ego lacrimus ppe de leu co
fino: euz merore mea terentia nec mec me miſie magis ex
truciant qù tue iestereç, ego autè hoc miſior ſum qù tu qù es miſrima
q ipa calamite cois è utriusque nrim, ſed cuipa mea præria è, mei ſut
officii uel legatione uitare piculuz uel diligencia et copijs restitere
uel cadere fortiter, hoc miſius turpius indign nobis nihil ſut, qù
cum dolore confinà: tum etiam pùdie pùdant eiz me uvori mec
optime ſuaſſimus libis uirtute et diligencia non p[rae]ſitisse, nà m
ante oculos dies nocteſq uelat. ſqualor uſter et meror et miſi
mitas ualitudinis tue ſpes aute salutis p[rae]tenus ostendit, inimic
ſunt mult: multi pene omnes, eicere nos maguiz ſut excludere
facile è, ſed tì qù diu nos erutis i ſpe nò deſicnam ne omnia mea
culpa cœrdissè inſeant, ut tuto ſim qu[que] laboras, id m nunc fruilli
muz è, què etià inimci uolunt uinere i tantis miſijs, ego tamè
faciam que p[rae]p[ro]s amicis quib uolufi agi gracias et eas lras
deliyo adi, meq[ui] de eoz. of[icio] ſcripſi, a te certiorè eſè ſutum,
p[rae]ſonè nrim miſicò eſè ſtudio i nos et of[icio] et ego p[rae]ſicò et oes

p[ro]dictam dy fixant ut tal g[ood]o in p[ro]priæ teræ in simul et cum liberis
nisi fruie liceat. nunc s[pe]s reliqua e[rum] non est pl. et i[mi]s quidem
dieb[us] n[am] si i[n]fererant actum est ea re ad te statim aris[]tuiturum
mus. ut ad me continuo initia reru[m] et r[om]n[em] totus nego[m] posse
scribere. et si desippe quoque i[n] impauli statim ut reaireret et ad
frem mus. ut crebro tabellario[m] mittet. n[am] ego eo non est i[n] diracchi
hoc tempore ut c[um] c[ir]rerrime quod agitur audax. et sum tuto. cuitas
ei[que] h[ec] s[em] ame defensæ e[rum] immo[n] utemur dicent[em] tum i
c[pi]rriu[m] ibo. quod s[crib]is te si uel[rum] ad me uentur[em] ego u[m] cum
s[riam] magnæ y[mi]tus oneris abbat se fili[n]neri et illici esse uolo si
p[rae]ficitur. quod artis me ad uos uemur e[po]ritat. sin autem si nihil opus
est reliqua scribere ex p[mi]s aut s[mi]nu[m] sc[ri]di l[u[m] tuam constitutem
poterimus. quod nobis sc[ia]ndum sit i[n] m[o] ad me uel[rum] emma
diligentissime p[rae]mbas. et si mag[ia]tum r[em]que litteras d[eb]eo expectare
cura ut ualeas. et i[m] tibi p[rae]uasam sin[em] te curi[m]s nihil esse. nec
unq[ui] huille. Vale mea terentia. qu[am] ego u[m]d[re] undom. i[m]que debiliter
lacrimis. Vale. pr. kal. dec. 1

al. c[it]n

al. c[it]n

Tullius salutem dict. Terentie s[ie] et tullie et Ciceron

Ego minus sepe do ad uos litteras c[um] possit. s[ui]s.
[pro]terea qu[am] omnia mi[n] temporæ su[m] misera t[im] u[m] qua ut
s[ar]bo ad uos aut u[m]s lego conhaci[or] lacrimis s[ie] ut ferre n[on] possim
q[ui] utinam minus u[m] c[ap]idus huille[m] c[este] nihil aut n[on] multum i[m] utinam u[n]dis[se]mus. q[ui] si nos ad aliquam chau[m] comodi aliquem recupandi
s[pe]m firmam rehnaunt minus e[m] erratu[m] a nobis si h[ec] mala fixa s[mi]nt.
ego u[m] te q[ui] p[mi] mai utinam c[ap]ro u[m]d[re]. et i[m] tuo complexu emor.
q[ui]no neq[ui] dy quos tu c[al]istissime colu[m] si neq[ui] homines quib[us] ego s[em]p
s[ui]m. nobis gravatam retulerunt. nos brundus[m] ap[er]. ex. le[m]um
flactu[m] dies. x[i]i. f[ui]mus i[m]i[mi] optimi qui p[ic]ul[m] fortunaz et c[ap]itis
s[ui] pro mea salute neglexit. neq[ui] legis improbissime pena d[ed]uetus
est quominus h[osp]iti et annicie u[m] officiuiqi p[ist]aret. h[uc] utinam
aliquando gr[am]m referre possimus. habebimus quidem s[em]p[ro] brundus[io]
p[rae]fici[m]us ad N. li. mai. p[er] macedoniam et c[ir]icuz petebamus

al. c[it]n

1/2

at hêo

O me pôtuï o afflitti quiò nunc regê te ut uenias mulierem egram et compoe et aio cœterò nò rogin. Sin te ieg sim, epiò sic agam si è spes mi redit eam confirmes et rem adimitis. Sin ut ego me tuo tranfacti è, quoquomò potes ao me faci uenias. Vni hoc sato, si te habebo nò in iuxbor plane pille. Sed quid de talliola mea hiet iò id uos niède mihi è consillui. Sed certe quoquomò se res habebit illius miselle et matrimonio et fame suendit è. quid ciaro meus, quid agitis? te uò sit in sinu semp et complevu meo, nò quo plura iam scribe. Impedie meror ni quid egeris nescio utrum aliquò teneas, an quod metuo plane sis spoliata, pasione ut scribe sbo fore semp nim. De familia liberata nihil è quod te moneat. Æpum tuis ita præfum è te fastirà è, ut quisqæ esset merit, est autè i efficiio adhuc orpheus pterea magnye nemo cetero, suon, et cui è ut si te a uobis abellet, liberti ni cœnt si obtinere potuissent, sin ad uos ptinervent suirent pterqi opido pata. Sed hoc minora sunt tu qu me hortariis ut aio sim magno et spem hibeam recupam de salutis id uelim sit euismodi ut recte spere potim, nunc miq qu tuas iam litteras acipiam quis ao me prieret quas ego expectassem brundusii si cœt luum p nautas qui tempe statem ptermittere noluerit, quod reliqui è sustento te mea/terentia ut potes honestissime uimus floruni, non uicum nrim sed virtus nia nos affixvit. pectris è nulli nifi cp nò una aui; ai ornamentis amisimus, sed si huc uobis liberis nostris gratus nos unere cetera qusqæ ferenda sunt feramus atqæ ego qui te confirmo ipè me nò polsum clodni phileterii q ualitùque oculez, impediebat. homine, fidlem remis, salutus officio un cet omni spes cenni est pbrniolus nobis què semp sbo fore tu obfuante hæc dixerat se mea fore, si brundusio discaellit. Cura quod potes ut ualeas, et sic exisimes me uchementus tua mifia qæ mea cœmoueri mea terentia fidissima atqæ optu iuxor et mea carissima filiola et spes reliqua nia ciaro nalete

at nù

pr. li. mai. brundusio. Tullius f. d. terentie fue.

Situ et tullia lux mā naletis ego et suauſim' Cicero
nalemnus. pr. id. oc. athenas uenimus. cù sane aduſis
uenis uſi eſſemus tardeſi et ićamode nautgaſſem'. de naue
exemtib[us] nobis acastus c[ui] litteris p[ro]ſto ſut uno et uiceſimo
die sane ſtrenue accrepi tuas litteras quib[us] intellexi te uereri
ne ſupiores mi[n]b[us] reddite non eſſent. omnes ſunt reddite diligen
tiſtme q[ui] at[que] p[ro]ſcripti ſunt omnia idq[ui] m[ori] gratiſimi ſint. neq[ui]
ſum admiraſt h[uius] e[plas] qua acastus attulat breuem ſinſſe.
am em[ur] meip[ro]m expectas ſue nos ip[s]os qui quidem q[ui] primum
ad nos uenire cupiamus et ſi id qua re publica ueniemus intel
ligo. cogniti e[ui] ex multo[rum] amico[rum] litteris qua[rum] attulit acastus
ad arma rem ſp[er]tare ut mi[n]b[us] c[ui] uenero diſſimulare n[ò] liceat
quid ſentiam ſed q[ui] ſubeunda fortuna e[co] c[ui]us dabinus op[er]
ut ueniamus quo facilius & totare adliberem? tu uel[im] q[ui] c[ui] com[mo]
ualitudinis t[ue] fiat q[ui] longiſtme poteris obuiā nobis properes.
de hereditate p[ri]nana que quidem mi[n]b[us] magno dolori e[con] ualda em[ur]
illu amaui. hoc uel[im] tures ſi auctio ante meu aduenti k[ie]t
ut pomponius aut ſi is minus poterit camillus m[ori] negocui
q[ui]t[ur]t. nos c[ui] ſalui uenerimus reliqua p[ro] nos agemus. ſin id tu
iā romam p[er]ſecta eris t[ui] curabis ut hoc ita fiat ſi dij nos adiuua
bunt. c[ir]citer i[dus] non i[nt] Italia ſperam? ſo[ne] uos mea ſiauſſiā
et optatiſſima terentia et tulliola ſi nos amatis curate ut ualea
tis. Vale. athen[i]s. ad. xv. kal. novembr.

Tullius ius salutem diat.

He ſepe est cui litteras demus nee rem h[uius]us illa, quam
ſcribere uel[im]'. ex tu[m] litteris qua[rum] proxime accrepi coḡ
ui predui nullu[m] uemire potuſſe. q[ui] iudatis uel[im] quo ſat[ist]haſ
ei cu[m] ſit[s] me ſat[ist]heri uelle. q[ui] m[ora] tibi gr[as] agit. id ego n[ò] mi[r]oz
te me[re]ri ut ea tibi merito tuo gr[as] agere posſit. polli[ce] ſi adhuc
n[ò] d[eb] p[er]ſe[ct] q[ui] p[ro]mi[n] ſie extrudas. Cura ut ualeas i[dib]s quint. i

Tullius terentie ſue sal. plimā.

Omnis molestias et sollicitudines quib[us] et te miserrimâ hûm. id quod in molestissimâ est tulliolamque que nobis nîra vitam dulcior est deposi[ui] et eici. quid cause autem hui[us] post pridie intelleyi? qui a uebis dikesti nortu eici. Atque uti hui[us] leuati? ut deus in aliquis medicinâ feriisse ininde? et cui quidem tu deo quætandam modum soles pie et cause satisfacti? 1. apollini et ebrulapio. Nauem s[po] nos ualde tona h[re]t eam simul atque conscendit hec scripfi. Dein contribam ad n[ro]s familiare, multas eplas quib[us] te et tulliolam n[ro]m diligenti?ime commendabo. Cohortare: uos quâ aito fortiore? e[ti]s inmi uos fortiore? cognoscerem qui quæque iurii. et tri eui?modi i?pero; nego?ria e[que] ut et uos ille cognosciunt?ime i?per e[que] et me aliq[ui]n cui s[lib]b[us] iostri rem publicâ defensur? ut pr[mi]n ualitudinem tuâ uelit iur[es]. Deinde tibi si ininde? uti? is utere que longissime abest, a m[iti]tib[us] findo arpinati b[us] poteris uti cui familia urbana si anno na cartior fuit. Cicero bellissimus tibi salut[em] plimâ dic[que] etiâ atque etiâ uale. D. vii. 10. uin.

## Tullius terentie s[ue] salut[em].

S�ales bene e[que] ego ualeo. ualitudinem tuâ uelim iur[es] diligen[ti]sime, nam mi[n]n et scripiti et nunciat[em] e[que] te et febrim subito invidi[ss]e, qu[em] celeriter me feci? de c[er]vis litteris certior[em] feci? in gratum. Item post h[ac] si[quid] opus erit si[quid] aciderit now facere ut si[n]am. Cura ut ualeas. Vale. Data. iii. non. uin.

## Tullius terentie s[ue] salut[em] plimâ.

AED ceteras me[as] mi[s]sias accerstit dol[or] et dolabelle ualitudinem et tullie omio de omib[us] rebus nec quid consilii c[api]am nec quid faciam s[no]. tu uelim tuâ et tullie ualitudinem iur[es] Vale.

## Tullius sal. d. terentie s[ue].

Q[ui]d fieri placeret scripfi ad pomponi s[ui]s qui[que] opor[t]uit cui eo si locuta eris intelliges quid fieri uelim. aptus s[abi]b[us] quando ad illum scripserâ necess[ite]s n[ò] fuit. De ea re et de c[eteris] re[b]us qui[mi]n uelim nobis litteras mittas. Valitudinem tuâ cura diligenter. Vale. vii. iusq[ui]s quitt[s].

Jppli romam existimat pacorè orodi regis ptho24 filui cù pmagno
equitati pthico transisse eufrate et castra posuisse tybe, magniù
q[ui] tumultum esset provinçia Syria excitati, eodem die ab lam
bico philarco arabum esse rei publice et me littere de eisdem
rebus mihi reddite sunt. his rebus, allatis et si intelligebà focios
infirmè alatos esse et noviazr reruz expectatoè sulpensos spabaz,
ti eos ad quos iam accesseram quinç mimi consuetudinem
integritatemque p[rae]exerant amicioris pp[li].r. e[cc]us citoς cilicium
autem firmiorem fore si equitatis me priceps facta esset et ob ea
cum et ut opprimerent[ur] i[que] ex ciliacum gente et arms ecent et ut
hoc est i[que] rei effet in Syria sunt exeritum p[er]r. nò mo non cedere,
iis nunc[que] allatis, sed etiam propius accedere, exeritui ad tauni
institui ducere, sed si[quid] apud uos autoritas mea ponderis habet
in his p[ro]stum rebus quas uos audivis, ego pene cerno, magnope uos
et hortor et monco ut iis provincijs serus uos quidè q[ui] decuit,
sed aliqui t[em] consilians uos quæadmodum instructos et quibus
p[ro]prijs numtos ad tanti bellu opinionem misitis nò estis ignari
qu[em] ego negocii nò stultita occerat? sed uerecui dia dederit non re
citatui, neq[ui] emi unq[ui] ullu pituluz tantuz putam qu[em] subfugere
mallem q[ui] utre autoritati obtempare hoc autem p[ro]re reç sèse s[ic]e h[uius]t[em]
ut mi[que] exeratui tantum quantum ad maximuz belluz mittere
soletis mature in his provincias misitis sùmuz paculum s[it]ne
amittendi sunt omnes he province, quibus uecti sunt p[ro]sunt, h[uius]t[em]
quodobrem aut in hoc provinciali delectu s[ic]pem habentis aliquam
causa nulla e[que] neq[ui] multi sunt et diffugiunt qui sunt metu oblato,
et q[ui]d genus hoc militum s[it]ne dictam et iuris fœtissimam, 03. bibul
et atque qui ei uos ei p[ro]mistis delectum h[ui]e noluerit, n[am] s[it]focio24
auxilia pp[ro] acerbitate atq[ui] turvas impis n[on] aut ita imberita
sunt ut n[on] multu nos uuiare possunt aut ita alienata a nobis
ut neq[ui] expectandum ab i[que] neq[ui] committendu[que] iis quicq[ui] e[que] iudic
regis diot Hari et uoluntate et copias q[ui] t[em]qui sunt m[à]s esse
duco, capadocia e[que] manis, veliqui reges tiranni q[ui] neq[ui] opibz

fatis firmi nec uoluntate sunt, mibi in hac paucitate militi certe animus non dicit, syo ne consilii quidem, quid castruz sit, incertum est, utinam saluti nere consilere possim. Digitati certe consulemus.

Marcus tullius . 03. f. cicer o pas. f. d. cos. p. r. tr. pl. senatu. Si uobis bi in ego quoq ualeo .

C
um pr. l. 5ext. in provinciam uenissim neq maturius
aptez inneruz et navigationuz difficultate uere potuiffe
maxme cōuenire officio mee reiq publice conducere putaui pa-
une ea que ad exercituz queq ad rē militarē ptinerent que euz
effent a me cura magis et diligenta qū facultate et copia cōstituta
nūcuisq et littere de bello a pthisi et provinciāz syriam in lato +
quoti die fere afferrent iter mibi faciendī p limoniaz et pez-
ysauros et p capadōcia arbitrat sum erat eni magna suſpicio
phroſ si ex syria egredi atq urumpe i eam pūnaaz conarentuz
iter eos p capadōnam q ea maxime pateret eſſe facturos. Iſaqz
cui exítu p capadōne prē eam que ai calita continens e i tez-
ſeri. caſtraqz ad cybistra q opidiī e ad montē taurī locanī
ut Artuasdeſ rex armeni quorunq aiō eſſet ſtret nō p[ui]l
a lius ſimb exercitī p i. eſe et diotharuz fideſſimū regem
atq ameſſimū rei publice nē maxme cōunetum haberem.
cui et consilio et opibz utiari posſet reſ publica quo cui in loo
castrā haberem equitatiuqz i civiliam muſſſem ut et meus aduer-
iſs ciuimitibz que i ea pte eſſent niuicat firmiores aios ouiz ſa-
cret. et ego mature quid ageret syria ſare posſem. tpus eius
triuidiui q i hiſ caſtris morabat i magno officio et nerto mbi
ponenduz putaui. Cum eiz uru autrizita e intereſſiſet ut ego
regem ariobarzanem euseben et p[il] philorhomeuz tueret ei[ps]
regis ſalutē cōdumitate regauq defenderē. regno regi q pre
ſidio eſſem aduimitur q[ui]s ſalutē eius regis populo senatuiq
magne cura eſſe q nullo inſp de rege dactetū eſſet a nostro
odine exiſtamui me in dicti urm ad regem deferre debere.

eius; p[ro]sidiui meus et fidem et diligens poterit ut quo solus
ip[s]us incolunimam regni mi[n]bi c[om]nendata esset a u[bis] dict[et].
si[que] n[elle]t que mi c[um] i consilio meo a[i] rege locat? initio
ille ex[on]is sue u[bis] maximas ut debuit deinde etiam mi[n]
grat[is] egit. d[am] et p[ro]magniz et ph[on]orifica in[]debat senatui p[ro]q[ui]
s. tante cura esset salutem su[m]; meq[ui] tantam diligens adhibe
ut et mea fide[m] et c[om]nendationis ur[be] autoritas p[ro]pri[i] potest
atque ille p[ro]mo q[ui] mi[n]b[us] maxime letitie s[ui]t ut a[m] me[n] locat?
est ut nullas insidias neq[ui] tante sue neq[ui] regno d[ic]eret se
aut intelligere fieri aut etiam s[ust]piciari a[m] et ego gratulat[i]us
essent i[n]ej[us] me gaudere dixi[ss]on cohortis? ut reor diret? ca[m]
illum interitus paterni et iugilant se tuere[st] atque admonitu
senat[us] consideret salutem sue cum a[m]e discollit i[] sopidiis c[iv]is[tra].

p[ro]estiter autem die c[um] annuatate fr[è] s[uo] et t[us] paternis a[m]ni[m]
matorib[us] natu ad me i[n] c[iv]is[tra] ueit p[ro]tulit? q[ui] et flens cu[n] i[n]ej[us]
et fr[ati] faceret et amici me[m] fidem ur[am] c[om]nendationem im
p[ior]are c[ep]at cum a[m]dinares quid a[ct]idiffet now d[ix]it ad
se in[]dia[m] mamfestiz[us] insidias esse delata que essent ante
aduentus me[n] occultata q[ui] si q[ui] ea pate facere possent p[ro]ter

metu retinuiffent. eo autem p[ro]tque me[m] p[ro]sidiis compl[S]us eo que
s[ive]nt au[da]ter ad se d[eta]bille. i[n]s amantris[m]mi s[ui] f[uma]
pietate predicti fiem dicere ea[q] me i[n] quoq[ui] au[da]ente d[ic]ebat
se solitatum ess[è] ut regnare n[elle] i[n] uno fr[è] s[uo] a[ct]idere
n[ò] potuiffle se t[us] ante illud p[ro]tque cam re mi[n]q[ui] i medu[n] p[ro]ter
p[io]vi meti ptuiffe que c[um] esset locat? inomui regem ut c[ej]s
diligentia ad se c[on]buiandum adh[uberet] amicos[qi] i pri[s] e[m]
atque in[]dia[que] probatos h[ab]itatus s[ui] regis s[ui] uta d[omi] ca[m]
acerbati[m]mi patris e[m]s s[ui] emi cura e[m]tود[iaq]s defendrent.

c[um] rex a[m]e equitati cohortis[que] ex[ec]itu meo postu[lar]et. et si
intelligebam u[ro] senat[us] consilio n[ò] m[ò] posse me i[n] facere s[ed]
etiam debere tamem cu[n] res publica postu[lar]et p[ro]t quotidianos
e syria n[icios] ut p[ro]m[ui] ex[ec]itu ad c[it]icem fines ad d[uce]rem.

al renuniaflet

cunque reς in patefactus iam infidijs nò egere p[ro]citu. p. r. sed posse
lùs opib[us] defendere underet illum cohereret s[ui] ut in s[ua] utraque
uanda p[ro]mi regnare differeret, a quib[us] p[ro]spexisset s[ibi] infidias p[it]as
i[que] uteret inter regio, pena afficeret eos quos necessitas est, vel quos
metu liberet, p[ro]sìdio exerceret mei ad co[q]t[ui] in tailpa eunt ad tino
re potius q[ui] ad contentione[rum] uteret, fore autem ut omnes quando
senatus consulti non s[ent] intelligerent me regi s[ì] opus c[ill]et ex
aucentate n[am] p[ro]sìdio futurù, ita confirmato illo ex eo loco castra
moni iter in c[alicia] facere inſtitui c[ui] huc opinione e[ra] capadocia de
ſcederem ut consilio u[no] rati incedibili ac pene diuino reg[io] qu[em]
uos honoriſcentibus appellassetis nullo postulantate quæq[ui] mee
fiunt e[omendaſſetis] et e[ui] salutem magne nobis cure e[re] deſtinetis
mens aduentus p[ro]nib[us] infidijs liberaret, quod ad uos a me
ſubi non alieni p[ro]tui intelligeretis ex iſque pene acciderunt
uos multo ante ne ea acciderent p[ro]pri disſe. coq[ui] uos studiolius
ſerit cortiores q[ui] in rege adiobarsane. ea in ſigna underor iuiri tis
ingenijs fieri beniuolentie que erga uos p[ro]spexerit[em] ut nò ſine à
tantum curi in e[ui]us uos salut[em] diligencia[rum] underati [stulisse].

## Marcus Cicero imp. f. d. 02. Catoni.

Etiam ad me legati miſsi ab antiocho cummiēgeno uenilſt
i[que] castris ad iconuiz ad iu. non ſept. iijq[ui] in n[unc]tallent
regijs p[ro]horuz filiui quo c[ui] eſset nupta regijs armenioz foror
ad euphratem cum maximis p[ro]h[ui]z copijs multa[que] p[ro]terea
gentuiz magna manu uenilſt, e[uph]nitem q[ui] iam tranſire ce
p[ro]ſſe diuq[ui] Armeniui regem i[que] capadocia impetui eſſe facturuz.
Putavi pro n[am] necessitudine me hoc ad te ſcribere oportere
publicè a[p]ter duas c[as] mihi ſcripſi q[ui] et ip[ro]mi com[acion]i legati
direbant ad ſenatù ſtatim núta[que] trāſq[ui] miſſe et exiſtimabaz
02. bib[uli] p[ro]ſ. qui incaſt id p[ro]ſe[ct. ab c[epheo] i[que] ſyriā naub[us]
profetur eyat q[ui] ſecundo uentos habuit ſe iam i[que] p[ro]priata[que]
ſuā p[ro]uenilſe c[ui] litteris omnia certiora platuz vi ad ſenatum
putabam. in ut i[que] e[ui]ſmodi re tantoq[ui] bello maxime cure e[re]. utq[ui]

al[ern] ſept.

copiſis et opib[us] tenere iux posſum? ea manuſiethi dine et cōtinentia ura
ſonioſ fidelitati tenem? tu uelim ut conſueta nos abſentis diligas et
defendas..

Marcis Cicero imp. f. d. 03. Catoni..

S. Simma tua autoritas fecit, mei[que] p[ro]petui ut dicti ut magni mea intereſſe putare et res eam quas geſſiſſem tibi notas eſſe et non ignorari a te qua e[mi]tate et continentia tuerez. S[an]co[ns] pro[vi]n[i]tia[que] administra[re] ijs enſi a te cognitis arbitrabat[ur] ſ me tibi que uellem probatur[i] cu[i] i[m] provinciā pr. l[ux] ſept. uemſſem et p[ro]ter anni tempus ad ex[ec]itum in confiſſum e[ſe] eu[n]i[que] iudere[bi]diu[i]z laodicee ſiu. deinde apamee quadrienu[i] tridiu[i]z ſymyadis totidem dies philomeli quib[us] i[m] opidi e[m] cum magni cōnuer[t] ſuſſent multas cultates acerbiffi[n]mis tributis et grauſſi[n]mi uſuris et falſo ere alieno libaui. cu[n]que ante aduentu[i] me[n] ſeditione quadam exerci[t] eſſet diſſipat[t] q[n]ui[que] coho[ſt]es ſi ne legato ſi ne tribu[n]o militum dem[n]q; et a[n]ſi ne centurione uſſo apud ph[il]omelum cōnſeduſſent reliquiues exerci[t] eſſet i[mi]cononia. 03. nan[n]e io legato impaui ut eam q[n]ui[que] coho[ſt]es ad reliquiui exercitum duci[re]et. c[ha]etoq[i] i[m]ui l[orui] exercitu caſtra i[mi] cononia apud i[mi]nu[i] ſatere[et]. quod cu[m] ab illo diligente[ſet] acu[n] ego i[m] caſtra i[m] ad vii. l[ux] ſept. uem i[m] antea ſupiorib[us] dieb[us] ex. f. c. et euocatoq[i] firm[i]ma[n] et e[mi]q[u]tati[u] ſane i[m] demen[i]z et popuſſu libo[ſ]q[i] regui[n]q[i] et ſonioſ auxilia volu[n]taria comparauiſſe. interim cu[m] exercitu l[u]ſtrato[er] i[m] c[ri]ticiā ſicere c[er]p[i]ſiſſem. l[ux] ſept. legati a rege c[om]ma[geno] ad me miſſi ptu[m]ulti[n]oſe neq[i]i t[i]n]o uere p[th]os i[m] ſyri[i]z tranſiſſe ni[n]cau[n]er[t] / quo au[n]ito uebementer[ſi]n[u] c[om]mo[t]t[ur] de ſyri[i]a tum de pro[n]cia mea de reliqua dem[n]q[i] asi[i]. ſtag[i] eyer[c]itum mi[n]bi dicendum p[er]capadot[ie] regione e[m] que c[ri]ticiam attingeret p[ut]aui. nam ſi me i[m] c[ri]ticiā demiſiſſe[] c[ri]ticiā quide[n]z ip[m] p[ro]ter montis amani natura fa[n]le tenuiſſe[n]. duo ſi[n]t en[i]z adut[i]es i[m] c[ri]ticiā ex ſyri[i]a quod[que] uterq[i] pu[n]s p[ri]diſi p[er] anguſhas intercludi p[ot]. nec eſt quiq[ui] c[ri]ticiā nytra ſyriam munu[n]tui. ſed

me capadocia monebat que patet A syria. reges quibus h[uius] finitimog[ui] quia si sunt etiam amica nobis tui apte p[ro]tis inimici esse non audent. Ita qu[em] in capadocia extrema n[on] longe a tailro apud opidum c[iv]ibistra castra feci ut et c[iv]itati tuerer et ca[]padociam tenens, nona finitimog[us] consilia impedirem. Interea i[ph]or tanto motu tantus qu[em] expertatoe maximam belli rei deiotiarum mi[n] n[on] s[im]e ca[]plimui s[em]p[ro]t et meo et tuo et senatus iudicio tribuiti e[m] ut tui beniuolentia et fide erga plimui romanui singulari tum p[ro]tia magnitudine a[m] et consiliu legatos ad me misit. senim omnibus copiis in mea castra esse uentanruz. cum ego studio officioqu[em] c[om]ot[ur] eg[ui] et p[er] litteras gr[as] id qu[em] ut matuaret h[or]tat[ur] s[im] cum aliter ad c[iv]ibistra p[ro]ter v[on]em belli quinque dies c[um] morat[ur] regem adio barzanem cui salut[em] a senatu te autore c[om]endat[em] habebaz p[ro]tub[us] insidie[s] neque opinante libani neque solu[n]tut[em] su[m]. sed etiam curaui ut n[on] autoritate regnaret metram et eum qu[em] tu mi[n]b[us] diligenter c[om]mendaras athenei[m] importunitate athenaidis evi[lio] multatos maxima apud regem aut[i]itate gr[as] constitui. a[m]que magni bellus in capadocia concitaretur si sacerdos armis ſe q[ui] facturus putabat[que] defendet adule ſens et equitati et p[ed]itatu et p[er]cuiu pat[ur] et toto ius qui nonaritati quid uolebant p[er]ſi ut regno ille disceret. reges ſi ne tumultu ac ſi ne armis o[m] autoritate au[m]e c[om]inuta ve gr[n]ui a[m] dignitate obtineret. Interea cognou[m] m[il]toze litteris atque minucie magnas p[ro]to[que] copias arabu[m] ad opidi[m] antiocheam accesseſſe. magni qu[em] co[m] equitatiu[m] qui in c[iv]itati tranſſet ab equitati meo[m] turmi[m] et a cohor[te] p[ro]toria q[ui] erat c[om]p[er]iphance p[er]ſi diu[m]a occidione occuſu[m]. q[ui] cu[m] iudere a capado c[ia] p[ro]to[que] copias auſſas n[on] longe a finbi[que] esse c[iv]itati q[ui] potu[m] maximis itineri[m]; ad amanu[m] exercati duxi[m] quo ut ueni hostem ab antrochea reccellisse. bibuli antrochee e[m] cognou[m], Deiotarum conſi[mi]n iam ad me uenient[em] cum magno 2

homo equitati non indi[m]n[on]que aeris c[iv]itati aerodilicet utinam ut etiam ut in quo diu ac p[er]ſare agere preſi. alias p[er]ſi c[um] et ca[]ſina apud spalaveret ex [er]tus luciferem. ex rebus cu[m]que legatis reliquiarum p[er]ſoqu[m]e n[on] duh[us] fugarunt caput et c[iv]erunt permiu[n]no ille ſi qu[m]e ad h[or]am inſtituta qu[em] ad h[or]am in ſchilum et i[m]chilum monti c[iv]eratis h[uius] c[iv]eratum ab iſi qu[m]e in e[mi]nibus fugituros re[que] evi[li]mat[i]que d[omi]na[m] quo n[on] ſhang[ui] maximis ſi c[iv]erunt utinam ut in moſtus ulla molesti.

17

fumo equitatu vel peditatu et cu omnibus suus copios certiorè feci
nen indri cum esse cur abest et a regno meqz ad eum si quod now
forte acridisset statum litteras nucléas multitudí ze. a quæ eo aito
uemissam ut utinque proinane si ita tunc ferret subnemissam.
tum id quod iam ante statuerà uebementem intuisset utriusque pro-
une pacare amanu et ppetuì hótem ex eo monte tollere
agere prexi. cùq me discedere ab eo monte simulassam et
alias præ ciliacæ potere abestemq de amano iter unius diæ
et calha apud epiphaneam fœassem. ad. uj. id? ut. cum adue
ſpaſceret expedito exeratu ita notum iter feci ut ad. uj. id. oct.
cum luciferet i amanu ascenderè diſtributis cœchotibis et eu-
velijs cu alijq si legatris meci simul alijs. C. pomeritus
legatris rei quæ. or. maneus et l. tullens legati poffent.
plerofq nec epiphaniis cipſimus qui occuli captijs ſunt inſi-
duci fugerant que huc no inci instar sed urbis qæ erat amai
caput. itemq. ſe pirdi et cœmori macriter et dui repnignatibis.
pomeritus illam pten amanu tenente ex ante lucano tempore
uſq. ad horam die. x. magna multitudine hóſtui occisa cæpim'
castella que ſex capta compila meandri. hibis rehz ita gestis
calha i. radicis amanu humus apud avas alexandri quadri-
dui et in chaguis amani &endis agerisq uaitandis. que p[er]
eus montis mec prouocis est. id tempus ome cœpimſimus.
conſeetis hibis rehz ad epidum eleuthero cultiui pindemissam
exeratum accovyi quod ni effet altissimo et manutissimo loco
ab uſq. incoleret qui ne regib[us] quid[em] unq[ui] paruiffent. a[i] et
fugitivos reçpent et ptboru aduentu acerrime expectarent
existimatijs impu[ris] p[er]neste. arbitrat[ur] ſum compnere co[u]z au-
data. quo factus età cetero[que] a[i] qui alieni effent ab impio
n[on]o frangerent uallo et forsa circumcedi ſex castellis culaſq[ui]
maximus ſepſi aggere unij[s] turrib[us] opnignamus. ijsq[ui]
tormentis multis multis ſagittarijs magno labore meo ſine
ulla molestha ſumpra ue ſonoz[em] septimo quatuorſimo die tem

conſita ut omnibz p[ro]b[us] urbis disturbatis aut incensis compulſi in
poſtrem meam p[u]eniret, his evant ſimiti pari ſedere et audiva
tebarant, ab ily[s] p[ro]demſto capto obliſes accepi, exerctu i[mi] tribu[n]a. Dimiſi
Q. fr[em] nego[vio] p[ro]ſui, ut i[n]cis aut captis aut malep[ac]tatis exerct
collocareſt, miſe uel[im] ſic tibi p[liu]adax[as] ſi de iſs[] reſz ad ſenatu relat[u]
ſit me exiſtimat[us] ſi[m]a tibi lau[d]em tribu[t]a ſi tu honorem meum
ſententia tua comprobari. I[d]e et ſi talib[us] de reſz g[rau]uſtimo[s] homin[es]
et rogare ſolere et rogari ſi[no] t[in] admoneu[d]i potu[s] te a me q[ui] ro-
gu[n]dum p[uto]. t[us] e[n]iſ is qui me t[us] ſententiſs ſepuſſime ornaſt
qui or[ione] qui p[re]diſatione qui ſu[n]ſis lau[d]ib[us] i[mi] ſenatu i[mi] conſionib[us]
ad cedum exculiſt. cu[i] ego ſemp tanta uerbo[rum] eſſe pon d[era] pu[tant]
ut uno u[er]bo tuo cum mea lau[de] co[n]u[n]to omnia aſſequi me arbitrarez.
te dem[que] memmi i[u]i au[dam] clarif[imo] atq[ui] optimo u[ro] ſuſſicato[d]es
n[ò] d[eter]nere[s] dicere te d[eter]e[n]t[ur]uſi ſi reſeret[] ob e[as] re[s] qua[s] i[s] c[od]uſi
i[mi] urbe geſſiſſet et tu i[d]am mi[n]b[us] ſuſp[licatione] d[ere]uſt i[t]ogato non ut
multiſs re p[ub]lica b[in]geſta ſed ut nemmi re p[ub]lica conſu[n]ta. mitto
q[ui] u[n]diam q[ui] p[ic]ula q[ui] om[n]ſ meas tempeſtatis et ſb[ier]is et multo
etia[m] magiſ ſi p[er] me liu[au]ſſet ſubive patiſſimus ſu[n]ſis q[ui] dem[que] im-
t[ui] mi[u] t[ui] immi[u] p[ut]aris. cu[i] etia[m] interit[ur] ut facie intelligere
i[m] quan[t]u[] tribu[n]eres milonis i[u] i[mi] ſenatu d[ef]en[d]enda approbari[s].
a me auſt[em] h[oc] ſunt p[er]ſecta que ego i[mi] b[in]ſic[]y loco n[ò] p[ono] ſed i[u] u[eri]
testimoni[ny] atq[ui] u[n]diac[ui] ut p[re]ſantif[il]ma[s] t[u]as u[ri]tute[es] non tacit[us]
admi[rare]. quis e[n]i ſt[em] i[d]o n[ò] facit. ſed i[m] omnib[us] or[ion]b[us]; ſententiſs di-
tendis i[u]is agen[dis] om[n]b[us]; ſa[i]p[ti]ſis g[ra]eis latim[s] om[n]q[u]i] variate[m]
littera[rum] mea[rum] te n[ò] m[ò] iſs[] quos u[n]diſſemus. ſed iſs[] d[em]b[us]
aui diſſemus om[n]b[us]; antef[er]rem. que veſ fortat[ie] quid ſit quod ego
neſto quid gratulationis et honori[a]s a ſenatu t[anti] eſtimé. agam
iam te[i] familiarite[re]; ut eſ et ſtud[i]ſis et offici[i]s mi[n]ſa[m]tus et ſu[m]
amic[a]ia dign[u] et neceſſitudine etia[m] paterna ſi quiſſi[que] ſi[u]t unq[i]e re
motu[s] et natura et magiſ etia[m] ut i[m] quidem ſentire u[n]dor v[one]
atq[ui] d[etr]ima ab i[u]ni lau[de] et ſim[ombi] u[ul]gu. ego p[ro]ſecto i[s] ſum.
testi[m] e[m] conſu[n]uat[em] meu[s] i[mi] quo ſi[u]t i[re]liqua u[ita] fatto: ca me flu

et demis

diſse

diſſe ſe[u]riu[s]
n[u]q[i]i[que] p[ut]a[n]
bi[u]m triu[m]
mare arbitra[rum]
vi[u]m accepi
q[i]ui ornatuſt[ur]
augur poterat
tribu[n]u reſz b[us]
bu[n]e me[n] uol
i[n]ne ut ſu[n]
udementer t[em]
conſen xu[n]du[m]
reſs honoreſ ſi
u[er]till[u] m[u]di
geſtus q[i]ui morer
n[ò] h[ab]iſs[] b[on]
o[n] contra m[u]
et commen[t]ia[n]
g[en]ui[n]; anſeq[ui]
ſi[mi]l[u]ſt[ur]s fir[mi]
ſenſis ad u[er]
a[m]e p[er]ſam
ex iſs[] qui me[n]
ep[ro]ſen[u] bi[n]
n[u]m du[m] ma[n]
cau[m] d[m]e l[u]
a[m]t] nec[u]ſarit[u]
ur[u]t] reſu[n]
a[m] p[ro]ſecto tu[n]
qui u[ri]tut[u]s a[m]
pu[tare] ex[te]r[m]
ad te al[legem]

dioc[esis] fecerunt, ex quibus uera gloria nasci posset. ip[s]am quidem gloria p[ro] se
nunc; p[ro]utatu expetendam. Ista[que] et provinciā oznat[ia] et sp[er]em non du
b[iam] triumphi neglexi. s[acer]dotum dem[n]q[ui] c[um] quæadmodum te exis[n]t
mare arbitror non difficaltime conſequi posſem uo] apperit i[n]dè post i[n]u
riam accepram qua[] tu rei publice calamitati[es] ſed etiā gloria[za] ſtudui
q[ui] ornatissima ſenat[i]us. p[er]q[ui]r[em] de me videlicet intercedere. Iſta[que] et
augur poſſea fieri uolui q[ui]d'antea negl[ex]erat, et eul[bono]c[ie] q[ui]a ſenatu
tribu[n] rebs bellicis ſoſet negletāi a me olim nunc in expetendu[n] p[uto].
huc mee uolimatai i[n] qua meſt aliquam uis deſideri[ur] ad ſanand[i] tuin[i]
turie ut ſuic[es] adiut[i]or[q]i ſi q[ui]d[em] paſſulo ante me negarā regaturum
uebementer te reſo[] ſed i[n]ta ſi n[on]eum[n] hoc n[ef]ſio quid q[ui]d[em] ego g[er]ſi t
contemnendum inſebi[t]. ſed tale atq[ui] tamt[us] ut multi nequaqua[n] parib[us]
rebs bono[ces] ſin[m]os a ſenatu conſerut[i] ſint. equidem etiā illud ammiad
ueſtisse in uide[or]. ſi q[ui]s eſi[n] attente te auſtre ſoleam. te non tam res
gestas q[ui] mores instituta[que] uti[n] imput[i]or[q]i ſpeſtare ſolere i[n] h[uius] aut
n[on] h[uius] honori[que]. Q[ui] si in mea am consiliorib[us] reſi[n] me exeritui imbe-
calo contra metum mavni[m] bellis firmiſtim[u] p[ro]ſidu[n] h[uius]ſle equitut[ez]
et continent[i]a. Ibis ego ſubſidiis ea ſi[m] conſerut[i] que nullis le-
gionib[us] conſequi potuſſem ut ex alieniſt[i]mi ſocijs amariſt[i]mos ex in
ſideliſt[i]mi firmiſt[i]mos redderem. ammosq[ui] nonat[i] reſu] expectatione ſi-
ſpenſos ad ueteris imp[i] beniuiolentia[za] traduceres. ſed nimis hec multa
de me p[ro]ſtim ad te a quo uno cui[n]z ſon[i]o[n] querele auſdi[t]. cogniſſes
ex i[n]s qui meis instituti[es] ſe recreat[i]z putant. Cumq[ui] ſi[n]ne[s] uno
appe consenſui de me apud te ea que mi[n] optat[i]ſt[i]mna ſint p[ro]diu[n]bunt
tum due maxime ch[i]entele tue c[i]pri[n]s inſi[la] et c[i]padore regnum
tecum de me loquenc[t]. p[uto] etiā regem deiotharuz qui i[n]mi tibi ma[n]
est necesſarius que ſi etiam mai[ora] ſint et i[m] omibi ſe[n]di[s] p[ar]ci[o]res
uri reſpi[n] ſint qui ſuas cupiditati[q]es q[ui] qui h[oc]ui[n] copias u[n]centent.
et proſecto tu[n] cum ad reſ bellicas hec que t[ar]iora et difficaliora ſi[n]
g[n]na u[rtut[i]s adu[n]veris. ip[s]as etiā illas reſ gestas i[n]ſtioris e[n] et mai[n]q[u]
putare. extrem[u] illud e[n] ut q[ui] diffidens rozationi mee philofophiam
ad te allegem. qua nee in cario[] ulla unq[ui] reſ i[n]ita ſint nec h[oc]ui[n]z

at a diu

qui maus a deis munus ullu est datus. Hoc igitur que in tecum
cois e fortetas fridioz atq artui naza quib a pueritia dedit ac
duniqi se prope modum nos phiz illam iueri et antiquam
que quib dam ocs e ac disdie inedt i forzi atq i re publici atq
i ipam ac pene aduximus tecum agit de mea laude et mi negui
a Catone fas eſſe nò puto. Quaobre ſic tibi pſuadas uelim ſi
in tua ſententia tributus benos ex meis litteris ſiut me ſic exi
ſtimaturuz tum autoritate tua tum benin violentia erga me mihi
q maxime cupierim contigisse.

Marcus Cato. f. d. 03. Cicero impar.

O
VOD et res publica me et nra amicia hortat libent ſuio
ut tua virtute inoentia diligenter cognitâ in mavis rebus
domi togati armati foris pari industria administrari gaudiam.
Inque q pro meo iudicio ſicere potui ut inoentia cœsilioq tuo de
ſensam proſucia ſuatu; ariobarzam cui ipo rege regnui ſoarum
revelatâ ad ſiudium impu iu iu iu iu iu iu iu iu iu iu iu iu iu
ſuma tua rône et continentia rei publice pumili e diu inmortalibz
gratulari nos q tibi reſſerre aſſumpt maus gaudeo q si triumphi
progatua putas ſupplicatque et i daveo cauſ potius q te laudavi
maus qeq ſupplicationem ſequat ſemp triumphus et triuiph
miſto clarus e ſenatum iudicare potius manuicidune et ina
centia impatoris proſucia q ui militi aut benignitate decoruz
retentum atq consuata e e q ego mea ſententia censebam atq
hec ego i daveo ad te contra conſuendi meâ pluribz ſcripſi ut
q maxime uolo exiſtimes me laborate ut tibi pſuadam me et
uoliffe de tua maiestate q ampliſſum ſi arbitrat et q tu
maluisti farti eſſe gaudere Vale et neq duge et instituto uti
ſeuercitate inoentiâq ſoais et rei publice p[rae]ſa.

Marcus Cicero. f. d. 03. Catoni.

Etus ſum laudari me inquit hæc: opimo: apò neuüm
ab pat pater a laudato niro. ea e ciz p[ro]fecto iocum da laus

que ab iis profitis factis qui ipi in laude iuxerunt, ego uo uel gravitateo
litterarum tuarum uel testimonium sententie dicte mihil est quod me nò
affeecit et putem, id est mihi in amplissimum cum gratissimum
est te libenter amarie dedisse quod liquido ierit uti dares, et si non
mò omnes uerim etiam multi catores essent in cuitate mûa in qua
unum extitisse mirabile est quod ego aurrum aut quâ lauream
cum tua laudatione conferrem, nà ad meû senatum et ad illud
sincerum ac subtile iudicium mihil pot est eis laudabilis qui ea tua
oro que est ad me pscripta a meis nettes variis, sed causas mee
nolumtatis non eis dictam cupiditatis exposui tibi superioribis hujus
que enà si paruì uta tibi uta est, hanc tibi hujusmodi non ut min'
concipisci endus honos sed tibi deferat a senatu minime asper
nandus esse uideat. Spero autem illum ordine pro meis ob re publi
cam suspeetis laboribis me nò indignus honore iustitato p[ro]fitim
existimanz. q[ui]s uta erit tantum ex te pete q[ui] amicissime scribis
ut c[um] tuo iudicio q[ui] amplissimum esse arbitraris mihi tribueris
si id quod maluio actiderit gravida. Sic eis fecit te et sen
sisse iudic te resq[ui]s ipsa derarat tibi illum honore nim[em] supplicationis
iocundum fuisse. quod sibendo affutus. Hoc eis senatu consulta non
ignoro ab amnissimis meis cujus honore agitur scribi solere, ego ut s[po]
te prope diem iudic te, atq[ui] ut te publica meliore q[ui] tunco.

Marcus Cicero procos. f. d. 03. marcello cos.

T

T
E et p[er]fatis i tioc et a[i] in re publica et clarissimi atq[ui] op
trimi consulari. c. marcello consule facto fluctuam et p[er]sille
uebementer gaudio, non dubito quid p[er]tits sentiant, nos q[ui]
longinqui et a te ipso miſſi in ultimas genitis ad celu[m] me h[oc]ule
tollimus iu[n]erissimis ac u[n]erissimis laudib[us], n[am] c[um] te a p[uc]i[n]cia
tua unite dilexerim tuq[ui] me in omni g[ne]ne ſemp[ro] ampliſſimù c[er]
et iu[du]eris, et iu[n]dicaris tum hoc uel tuo facto uil[em] p[er] v. & te
iudicio multo acu[i]us u[n]erementuq[ui] duligo, maximaq[ui] leutia
afficior c[um] ab ho[bi]b[us] prudentissimis u[n]isq[ui] optumis omnibus
dictis factis ſtudis inſtitutis uel me tu[i] ſimuli esse audio

nel te mei uní uó si addis ad p[er]larissimas res consulari tui ut
cut in sucedat q[ui] p[ro]mi aliquis aut nequid accedat temporis
ad id quod tu in et senat'. c. et lege finiſt iò a mé p[ro] te consenitui
putabo. cura ut ualeas. et me absente[que] diligas atq[ui] defendas q[
]mihi a p[ro]this núciata ſunt qua uó putibam a me et ià nunc
ſcribenda eſſe publice p[ro]ea ne pro familiaritate quidem m[à] nolu
ad te ſcribere ne c[ui] ad consule ſtripsiſſez publice under ſtripsiſſe.

02. Cicero proſ. f. d. 03. marcello cos.

Mayna ſum letitia affect[er] cum au[n]ui te consule ſat[ut]u e[rum] q[ui]z honore tibi deoſi[ut]inare uolo atq[ui] a te p[eto] p[ro] t[ua] parentis q[ui] tu[rum] diu[i]que ſum mei amantissim[us] cognom[us] i omni uarietate teruz m[ear]ui trum p[ro]tui p[ro]lurib[us] bon[i]ſiq[us] uel aſſenit[s] tristib[us] temporibus uel ornatus ſecundis. et ſum tot[ur] iu[rum] et eſſe deo[u] c[ui] p[ro]ſum mi[n]ris t[ue] g[rau]iſt[ime] atq[ui] optime ſem[ne] maiu[ra] e[rga] salut[é] diu[i]que ſem[ne] studia q[ui] erant a muli[e] potu[la]nda p[ro]ſpexerim. qua[pr]er a te p[eto] i ma[i]or[u]e mod[u]i ut me absente[que] diligas atq[ui] aſſendas.

02. Cicero proſ. f. d. 03. marcello college.

Martellum tu[m] consule ſat[ut]u t[em]q[ui] ea letitia affect[ui] e[m] q[ui] ma[n]ſte
opti[m]i[m] mirand[ui] i mod[u]n ga[n]do. i[d]q[ui] c[ui] ip[ro]u[s] c[m] tum q[ui] te
omib[s] ſecundiſt[im]s re[b]z diu[i]que ſum iud[uo] c[ui] erga me ſingular[é]
benu[ol]entia uel i labo[r]e meo uel i honore p[ro]ſpexi. tu[m] dem[q] domi
i[mi]r[u]m uel ſalutis uel diu[i]que ſem[ne] studi[ſi]ſim[á] c[u]pidiſi[m]a q[ui]
cognom[us]. q[ui] gratum i[m] feceris ſi u[or]i t[ue] u[n]ie g[rau]iſt[ime] atq[ui]
optime ſem[ne] maiu[ra] u[er]bis eris g[rau]iſat[ur]. a te id q[ui] ſu[n]ſt[i] p[eto]
me absente[que] diligas atq[ui] aſſendas.

02. Cicero imp. f. d. 03. marcello. c. f. cos.

No[vin]odo id accidit quod in ma[n]ſime ſut opta[n]i ut omi[n]z
m[ar]cello[que] m[ar]cellino[que] c[m] miru[ſic]us c[ui] g[ui]n[em] ac no[i]z i[u]r
ſut erga me ſemp[ui] aus. q[ui] ergo i[u] accidit ut ou[i]z i[u]r[m] i
ſtudio tu[m] consula[t] satisfacere poſſet i qu[em] mec res g[ra]v[e] i
laue q[ui] et honos c[m] potiſſim[u] incideret. P[eto] a te id quod

facillimi factu fit non alipnante ut confido senatui ut q[ui] honorili centissime senatus consulti litteris meis recitatis factaui tures. Si me tunc minus esset q[ui] e[rum] c[ui] tuus omnib[us] allegret[ur]e ad te illos a quib[us] intelligis me p[ro]nque diligi. pri[s]que b[r]iſcien[ia] in me ſunt ampliſſima neq[us] e[rum] ſaluti mee neq[us] honori amicacion[que] q[ui]s q[ui]s dicta p[ot]. fr[u]tus quanti me faciat ſemp[que] fecerit e[rum] hominem qui ignorat arbitro: neminem. domus tua dem[que] tota. me ſemp[que] omnib[us] ſi[n]nus officijs p[ro]ſentium e[rum] neq[us] u[n]que tu in me diligendo c[ui]que convocatiſh tuos. q[ui] a te p[eto] in maiores modi[que] ut me p[ro]te q[ui] o[n]natiliſuz ueliſque mea[que] et in ſuſplicacion[em] decernenda et in ceteris reſque exiſtima tionem [s]tatis tibi eſſe c[om]endata[que] p[utes].

O[rum] c[ic]ero imp[ato]r[que] s. d. c. marcello conf.

Q[ui]ante tibi are meus hono[rum] fuerit et q[ui] idem extiteri consilu[i]t me o[n]nando et ampliſcando qui fuerat[que] ſemp[que] c[ui] p[er]tib[us] et c[ui] tota domo. et si res ip[s]a loquebat[que] cognouit t[em] ex meoriz ou[n]t; l[ui]ſe. I[n]taq[us] mi[n]bi[que] e[n]tantum q[ui] ego n[on] t[ua] c[ui] de beam facturar[que] ſi[n]t. tum studioſe ac libenter: n[am] mag[ent]u interest c[ui] de beaſ. debere autem nemmi malu[n]tibi c[ui] me c[ui] ſtudia cor[u]a b[r]iſcien[ia] p[ra]na t[ua]q[us] iam ante colluyerant. tum accredit mea quidem ſentencia + maym[u]n unculuz q[ui] ita rem publici g[el]ſijs atq[us] g[el]ſiſt[que] qua[m] in caru[n]s mi[n]bi[que] e[n]t quanti[que] tibi om[n]es boni delectant quomin[t]untu[n]dem e[m]que unus de beam n[on] recau[n]ſem. qua[bo]v[e] tibi u[n]dim i[n]ſint exi[tus] quos j[us]geru[n]ſis et quos ſive confido. ego ſi me naug[ant]io n[on] morabat[que] utin[re]rebat [que] i[n]po[s] trahesſas p[pe] diem te ut ſpo u[n]doo.

al[ia] c[ui]nu[n]verat

O[rum] c[ic]ero imp[ato]r[que] s. d. 1. paulo conf. deſi[g].

E[m]t mi[n]b[us] n[u]nq[ui]s ſiut dubrii q[ui] tr. p[er] v. pro t[us] ſi[n]nus i[n] re p[ro]mi[n]ſis et pro ampliſſima familie dignitate ſi[n]mo studio c[ui]ctijs ſuſſi[ragijs] consiſi[le] facturue [ſet] tr[um] i[n]credibili letitiea ſi[n]m affectus c[ui] id in n[u]naat[u] e[rum] c[u]nq[ui] hono[rum] tibi deo[rum] ſotumare uolo. atq[us] ex t[ua] maio[n]q[us] tuos dignitate adminiſtrari. atq[us] utinam p[ro]ſens illuz diem in optatiliſtim[u] iudere potu[i]ſſez. proq[u]us ampliſſi[n]mas erga me ſtudijs atq[us] b[ri]ſi[ca]tibi op[am] mea[que] ſtudiu[n]q[us] nauiare q[uod] mi[n]b[us]

faciit, quo hie nec opinat et improutus provincie causis erit puit, si ut te consililem rem publici pro tua dignitate gerentè iudere posse magnope, at e peto ut opam des efficacior nequid in fiat iurie ne ue quid temporis ad mei annui munus accedat, qd si feceris magnus ad tua p[ro]funa erga me studia cumulat accedat.

02. Cicero imp. s. d. l. paulo eos.

MAYME mihi fuit optatu[i] rome ce teci multas ob causas. Sed p[ro]pue ut et i petendo et i gerendo consulat[i] mei tibi debitum f[ui]diui p[ro]spicere posse. ac p[et]itioms equid[em] tue r[ro] mihi s[em]p[ro] f[ui]t explorata. sed ti nauare epam uolebam. i consulat[i] t[ui]o cupio equid[em] te minus h[re] nego. sed moleste f[er]o me consulez, tui studui adolescentis p[ro]spexi[le] te mei, ei id statis i[mi]n p[ro]spicè non posse. sed ita f[ato] necio quo contigisse arbitro. ut tibi ad me ornandum s[em]p[ro] de faciitas mihi ad remunerand[i] mihi p[ro]sp ecitat p[er]ter voluntatè, ornat[i]h consulat[i]i. ornat[i]h redit[i] mei. incitat[i] mei t[ui]s rerui gerendari i ip[ro] consulat[i] t[ui]. Itaq[us] ai et tua l[uma] amplitudo et dignitas, et meis magnis honos magni[que] exisfmatio posu[li]are iudeat ut a t[em]p[ro]mis verbis contenda[] accep tam ut q[ui] honorificentissime senat[i] consulei de meis rebus gestis funciendum cures. n[ò] au[do] u[eb]ement ut a te contendere / ne aut ipe t[ue] p[pe]tue consuetudinis erga me oblitè esset iudear aut te oblit[i] putem. q[ui] ut te u[elle] arbitro? ita factam atq[ui] ab eo qu[em] omnes gentes f[ui]t de me optime meriti breviter p[et]am si alij consuleg essent, ad te potissim[i] paule mittere ut eos in q[ui] amicislimos red d[er]es. n[ue]c ei t[ia] l[uma] potas l[uma]q[ui] autoritas notaq[ui] obi t[ui] necesfilitudo fit u[eb]ement te vogo ut et q[ui] honorificentissime cures decernendui; de meis rebus, gestis et q[ui] c[ed]erime dignas res ec honore et gratulat[i]e cognoscas. ex ijs litteris quac[que] ad te et collegi et senat[i] publice mihi ouizq[ui] meazi reliquazi rei maxime q[ui] exisfmat[i]ons mee p[ra]vationè f[us]ceptr[i] uel[mi] heas. i p[ro]mis q[ui] tibi c[ure] fit q[ui] ab e t[em]p[ro]orib[i] quoq[ui] litteris p[et]iu

al. plib[us]

ne mihi tempus præroget, acio te consulè iudre, omnia quæ
syo tum absens, tum età p[er]n[tem] te consule al[iqui].

O. Cicero imp. f. d. C. caffio pro q. OJ.

F. Absum qu[em] mihi amicis tuae c[om]mendat[que] das
nunc i[que] eo facio qu[est]um, multi est[que] annis sunt cum ille
in e[re] meo est et ame Diligentur sumà suas humamtatè et
obfuantiaz[que] t[em] qu[em] te ab eo egrege Diligi sensi multo amicior
et sum fact[que] ita qu[em] proferunt littere t[em] t[em] aliquanto
plus c[om]mendat[que] apud me h[uius] t[em] erga te in p[er]spectus
et cognit[que] sed de fabio faciemus studiose que regas, tu multis de
cutris uellem me amenture potuiffes. Prim[um] ut te qu[em] t[em] du
plumbi facio tanto u[mal]lo iudèrè, d[em]dè ut t[em] t[em] qu[em] feci p[er] h[uius]
poſſem p[er]n[tem] gratulari, t[em] ut quib[us] de rebus uellem tu tuæ ego meis
inter nos c[om]taremus. Postemo ut amicia m[ur]a q[ui] sumis
officis ab utroq[ue] culta è s[и] longis u[mal]llicis tempoz[que] interuptas
conſueto[d]icem h[uius] confirmaret u[que]menti? id q[ui]no no acridit
utem bono h[uius] et eadem ſtere absentes que ſi corà eſſemus
conſequem[que] unus ſalicet un[us] fruct[que] qui i[que] te iudendo è p[er]n[tem] l[ui]s
nò p[er]t[em] alter gratulationis est i[que] quidè exilior q[ui] ſi t[em] t[em] p[er]n[tem] intuens gratularez[que] sed t[em] et feci antea et facio n[unc] t[em] q[ui] mi
pro reruz magnitudine quas geſſiſt[que] tum p[er] oportunitate
temporis gratulator[que] qu[em] te de p[ro]vincia decedente ſuma laus è
ſuma grà p[ro]vincie p[ro]secuta è, tert[ui] è ut i[que] qu[em] de m[er]is rebus
c[ox]a c[om]taremus inter nos confitiamus i[dem] l[ui]s, ego c[eter]aruz
reru[m] mi t[em] tomà p[rop]n[ium] magneppe cenſco, nam et ea q[ui]
reliqui tranquilla de te erant, et hac tua recenti victoria tanta
claru[m] tu[m] aduentu[que] fore intelligo, sed ſi qua ſunt onera tuoruz
ſi tanta ſunt ut ea ſustinere poſſi[s] prope nih[il] t[em]t[em] erit lautuis
mih[il] glorioſi[m]us, ſin m[ai]ora considera ne i[ne] alieniſſimi p[er]n[tem] cadat
aduentus tuus, h[uius] rei totu[m] consilui[m] tu[m] è, tu e[ſi] ſi te quid ſi
ſtinere poſſi[s] ſi pot[es], laudabile atq[ui] p[pl]iare è, ſin p[lan]e non
pot[es] absens h[uius] ſimones facilius ſustineb[us] de me autè

al[iqu]eris multo

al iuolir

al forzè

idem recum iis ago litteris quospluribiz, egi ut omnis tuos nervos i
eco contendas nequid in ad hanc prowardia qua et senat et plus
annuâ esse iuoluit temporis proward. hoc ate ita contendo ut i
eco fortunas meas positas putem. habes pauli nnni nni cupidissiis,
est cario est furnus. sic uelim emitare qui i co sint mihi omma.
extremi illud e de iis que proposuerà confirmatio nre amicicie
de qua pluribz verbis mihi opus e tu puer me appetisti. ego aute
semp ornameto te in fore duxi. fiuſt etia p[ro]ſidio trifluſimus meis
temporibz. accumsit post tuu discet iuz familiaritas mihi cum bruto
tuo maxima. ſtuiq[us] in uro ingemio et industriia in plimù et ſuauta
tis et dignitatis constituti puto id tu ut tuo studio confirmes
te uelvementer rogo. litterasq[us] ad me et c[omo]nimo mittas et cu doma
ueneris q[ui] ſeptime.

O. Cicero. f. d. C. Cassio.

Et uterq[us] nnni ſpe pacis et odio cuulis ſinguus abest
a bellu p[ro]matia iuoluit tr quod eius consilii princeps ego
fiuſſe iudeor plus fortasse tibi p[ro]stare ip[er] debo q[ui] a te expectare.
et ſi ut ſepe ſoleo mea[] recordari ſimo familiaris meis tecum
et ite mea[] tuus adduixit utrunq[us] nnni ad id consilii ut uno
pluo putaremus ſi no tota miz at certe nnni iudicui deſimur cume
nire. neq[us] quifq[ui] hanc nnni ſententia uere unq[ui] reprehendit.
ſp[er]evo qui arbitrant meius eſſe. delemi odio re publica q[ui] nnni
trum et debilitatâ manere. ego aute ex interitu eius iuilla ſpem
ſtrahet in preponebam. ex reliquis magnâ ſed ea ſut ſecutu
ut magis miru[que] ſit accidere illa potuſſe q[ui] nos no uidiſſe ea ſuita.
nee hommes cum effemus diuinare potuſſe. equidem fatoq[ui]
mea[] c[iv]icaturâ hanc fiuſſe ut illo quali quodam fatali p[ro]ſio
et iueteres co[]i saluti consulete uellent et iueter ſue. utrunq[us] aute
propositi e[] arbitrari i c[el]eritate iueteris que ſi fiuſſet candem
clementiam expta eſſet aſtrica q[ui] cognout aſſia q[ui] etia achaia.
et ut opmo[] ip[er] legato ac de p[er]cutore. am�is aute temporibus
que plimù ualent p[er]ſim i bellis cuilib[us] interp[ro]ſitutus annus

alios induxit ut victoria transparent. alios ut ipse iucia cœtenterent. atque horum malorum eum culpâ fortuna sustinet. quis eis aut alexan- drim bellis tantâ morâ huc bello adjuncti uti aut nesfio quâ isti pharnaceâ asie fœzâ illaturi putaret. nec tibi consilio pari catus diffими uti fumus. tu etiam pte petish ut et consiliis intesset. et q[ui]maxime carâ leuat fitura ario prospectu posse. ega qui festinavit ut cœsarè in Italia iudere. sicut enim arbitrabam. etiis miltis honestissimis uiris consinatis reduuntè ad pace currentè ut auot incitare ab illo longissime et absuram et absuram. uerbor autem in gemitu italie et in urbis miſsimus querelis. quib[que] aliquid opis posuisset. ego pro mea tu pro tua pro ſua quibus pte ferre potuisset ſi autem affinxet. q[ui] uelim pro tua p[ro]petua erga me benueolentia ſtribas ad me quid iudias quid ſentias quid expeſtandis quid agendum nobis exiſtimes. magni erut in tue littere. atque utinam primis illis quaſi littera miſas puſſem. ſme ſulla eis molestia dignitate meam retinuſſem.

O. Cicero. f. d. c. caffio.

Vto te iam ſinſuидere cum hec tertia iam epla a[n] opis
ſit qua tu ſe
aut litteram. ſed no urgeo. longioris
en[ſi] expectabo uel potus exiſtum ego ſi ſemp[er]tui tu darem uel
ternas in hora darem. ſit eis nes[ſio] quid ut q[ui] coram adſſe iudere
a[mi]n ſcribo aliquid ad te. neq[ui] id
ut
dicunt tu amicu noui qui p[u]utant et[ia].
ſpectris c[ati]nams exiſtari. Nam ne te f[u]giat c[ati]nus inſup[er]
c[ati]nus qui nup[er]c[ia] mortuus que ille g[ar]gatus et[ia] a[n] demorit[ur].

Tu ſpectra nominatis autem ſpectris et[ia] ſi d[omi]li
poſſent feriri q[ui] uel ip[er] caru[n]t aug[ui] qui poſſit ego n[on] iudeo. d[ote]as
tu me oportebit cu[li] ſaluus ueneri[s]. i[ne] mea ne potestate ut ſit ſpe-
trui tu[n] ut ſimulac[em] in colibit[i]ui ſit de te cogitare illud occurrerat.
neq[ui] ſolum de te qui in h[er]es i medull[em]. ſed ſi inſu[n]a britani[n]a[ze]
terro cogitare e[n]us
mi[n] aduolabat ad p[ect]us.
ſed hec p[os]terius. tento eis te quo a[no] acti[pi]a[que] ſi eis ſtornacu[n]e

al ſiculi

al ſtornacu[n]e

172

et moleste feres plura dicimus postulabimus quod ex qua heresi ut hominb armatis dicit sibi in eam restituere. In hoc interdicto non solet addi in hoc anno. quod si hæc biennuïz aut triennuï est in vurtuti nuncui remissi delenitus illecebris voluptatis et integro us nobis erit quod si quidem in loquacibus uno fortiffiio uto qui postea quod fori attigisti nihil feriis nisi pleniffimi amplifi sime dignitatis et ista ipse. metuo ne plenius ueruor sit quod ego putarim. Si me eam tu probas quid tibi in mentes venit in quies. quia nihil habebam aliquid quod scribere. De re publica emi nihil scribere possum. nec eis quod sentio libet scribere.

Posteros habes tabellario, et si me quidem non offen
dunt sed tibi a me diffrendunt flagitiant. Ivensi ad me
uenuit nullas afferunt. atque id ipse facerent ræmodius si in
aliquid sponys ad scribendum darent. sed petafati uenuit, co-
mites ad poetaem expectare dunt. ergo ignostes. alteras hæbis,
has breus sed expeta. et si quod ego
me tibi pingo tu ad me tanes ueniant ad te cum episbolis
reuerentur nos huc tibi ad te scribe aliquid. d. fillam patrem
mortuï habebamus alij a latronib alij truidentate discubant.
populus nò cœrabat. combustus eis esse consitbat. hoc tu p-
tua sapientia feres equo aido quod amissus.
Cesarem putabant moleste laturiz uerentes ne hæta rei fixius et
medius marcellus et attuis pigmentarius ualde gaudbat se
adueriariu pudiis. de hispamia now nihil sed expectatio ualde
magna rumores tristiores. sed . pansa nò paludat
ad. iij. Ian. profect est ut quis intelligere possit id quod tu
nup dubitare repith. esse. nam qu
multos misijs lenaut et quod his malis hominè pribuit mira
bilis eis ueroz bono et beniuolentia proferita è. tu quod huc brü
duisti morat es ualde probo et gaudè. et me hercule puto te sa-
pienter facturuz si fueris. nobis quidè qui

te amamus erit gratum et amabo te cum dabis post-hac aligd
domui litterarum, mei memmeris ego nūq; quenq; ad te cu frīaz
sine meis litteris ne patiar. Vale.

O. Cicerò. f. d. c. caffio.

L
am
Ongio: epla huſſet miſ eo ipò tpyre petita eet a me euſ iam
retin ad te. longwz autè ſi
ſme pitulo iux poſſumus videre. igitù
in quę poſſumus no me haule facillme ierù tì alia aberratòez
a moleſtis nullam habemus. ubi iſ inques phta tua è quidq
inculma mea moleſta est. puſt eniz ſuire. itaqz facio me
alias res agere ne comuui platome audiaz. de hispania mhil
ad huic certim mhil oðo noui te abesse mea cì moleſte fero tua
guìndo ſed Agitat tabellarùs. Valebis iſ. meq ut a puero
feristi amabis.

al mulcthuſſet
av ſeuire

C. caſſuìs f. d. Ciceroni. Si vales bìnè.

N
O H mehercule in hac mea peregrinatoe quicq; libentuìs
facio iis ſtribo ad te / iudo: eis aum pìte loqui et iocari .
nec tì hoc inſi uenit appter ſpecta catina pro quo tibi p[ra]xia
epla tot ruſticos stoicos regeram ut catui athenis natuè eſſe
dicis panſam nìm ſeruinda uoluntate houſ paludatù exurre
vìſe cum ipiùs cì gaudo tum me hercule etiam ouìz nostruz.
ſpo eis hoimes intellcturos quanto ſit homiſ; odio cruclì
tat et quanto amoru probitas et clementia atq ea que maxie
mali petent et contuspſtant ad bonos p[ien]uere. ( difficale è eis
p[ra]ſit adere homiſ;

eè

uero et alia virtute, uſtitia. purari
et uerù et probabile è ipſe eis epiarùs a quo omnis cati
et amaſui mali uerbo[que] interpretes proficiunt'diato.

Itaqz et panſa qui
qui a uobis

ſequit virtue retinet et ii
iocant sunt.
omnesq; iuſtutes et colunt et retment.

at autem at hand

Itaque salla cui videlicet probare debemus cujus differentiae phos iudicet non quos istud bonus esset et omnia bona cœmit, cujus ego morere forti me hercule aito tuli nec tibi cefar diutus nos eis desiderare patiet. Natus est damnatus quos pro illo nobis restituat nec ipe sertioe desiderabit, cu filium iudicet. Hinc ut ad rem publicam redam quid in iis panis gerat restribere p eam nisi sollicitum sum ac malo iudicem et elementem domini hære qui nowi et crudelis expuri. Ibis. Et lit fastus, fris quo crudelitate iuri tute putet. Ibis qui se semper a nobis derisum putet, iueror ne nos rursum gladio uelit. quid fiat si me diligens restribere huy quæ uelim stire utrius igitur sollicito aito an solito legas, sicut enim eodem tere quid me facere oporrecat ne longior sim. Vale me ut facis ama si cefar uiat celeriter me expecta.

O. Cicero salutem dict Trebonio.

at ut nobis seque uti

Rator est mezz sic emi inscripsi sabmo tuo cœmendam natio
ne hominis impulit ut ei recte putare miſi forte candidatoz
licentia. Hic quoque uſus hoc ſubito cognom arripuit et ſi modiſ
emus mult hmoq conſtans hære quiddam a curibz uidebat. Sed de
ſabmo ſatis tu mi treboni quno ad amorc meui aliquantum
olim diſtedens aliquantum addidisti. quo tollerabilius feram?
ignitatum deſideri tui crebris nos litteris appellato, atque ſi
idem fiet a nobis igitur due cause ſunt ut tu frequentio: in illo
officio eſse dabeas igitur nos. Primu quod iſebleant ad pruæcial
amias qui rome erant de re publica ſcribere, nunc te nobi ſcribere
oportet, res eis publica ichti e. Denim de nos alijſ officijs et alijſi
ſatisfacere poſſumus, tu nobis miſi tris nò uideo quæ alias ſatisſa
ere poſſis. Sed cetera ſcribes ad nos postea, nunc hec p[ro]mo cupio
cognosſere iter tui cui modi ſit ad nos uti bruti nro m iudicis. igitur
simil ſi iis. Denim aui proceſſis longius. & bellicis rebus de
toto negoio ut eſt imare poſſumus. quo statu iſi, ego tantus
me ſare putabo. igitur ex tuis litteris habo cognitum. Cura ut uſa
leas meq ames amorc illo tuo ſingulari.

M. c. sal. d.

Et in uolentia epistola est coram meo coramque dicto
prorogat ad accedens ut una in consilii desiderato mo di me tibi
apud me reliquiamque dicta me commissam cum tibi ſeu ſi dicta
omittam, ad me consilium cum tuus p[ro]ſentium ſemp obliuſar
utuus que curam brundus iu[n]que dicti me commissam cum tuus
quod dicta amicis miſi ſeruam uti enclavio de cito in dicto
h[uius] modi amarco. Si uti in dicto cognitum non p[ro]ſentium
ipso que me atque dicti amicis ſeruam. Nunc ad e[mi]p[ro]lant
nudam respondens dicti me commissam cum tibi ſeu ſi dicta
h[uius] modi quas me solos quib[us] dicti m[ag]enui ſeruam. Pr[ex]

["M. C. Sal. d. S. Trebomo.", "Et epitapham tua legi libenter et libri libentissime sed tibi etiam voluptate huc accipi dolore quia cum incendibus cupidi utem mea consuetudinis augue de me ad amorem quod nihil poterat accedere tum discedis a nobis, meq[ui]tum desiderio affinis ut una in consolatione relin quas foret, ut utinamque nostrum absentis desiderui œbis et longis eptis lernatur, quod ego non mo de me tibi spondere poterim sed de te etiam in nullis eni[is] apud me veli quithin dubitationem quanti me amare, n[am] ut illa omittam que auiate tibi fecisti, ac meui inimicatas citoasthi ac me contionibus tuis defendisti, aci questos in mea atque i publica causa consilium p[ro]s suscepisti, aci tribuno plebis questorum non puisti, acu tuis p[ro]s timo collega pareret, ut hec recentia que memnemo s[em]pto obtuiscar que tua solitudo de me in armis que letitia in teditu que cura quin dolo ac ad te cures et dolores mei p[er]ferrent. brundusus demque te ad me venturuz fuisse, nisi subito in his p[ro]nuncibus miſus eis, ut hec igitur omittam que mihi tanti estimanda ſt quanti uti eſtimo et salutem mea liber ite que in miſi[is] q[ui]tus h[uius] declarationem amoris tu. p[ro]mi quibus tibi facerui u[n]det, quicquid ego dixi quia alijſe fortaſſe non idem. deme q[ui] illa ſiue faceta ſiunt ſiue ſic fiut narrante te et uenitufiſſima qu[em] etiam ante q[ui] ad me ueniat, r[u]ſus onu pene consumi. q[ui] si i[ps] ſcribendis nihil aliquid miſi q[ui] necesse fiut de uno me tam du cogitatiuſſes. ſerueris eſſem si te n[on] amare, ac u[no] ea que ſcriptura p[re]ſent[em] ſi es ſiue ſiemo amorem cogitare non potueris non posſum existimare plus quenq[ui] a ſe ip[ro] q[ui] me at amari, acu quidem ego amor utinam certis rebus posſem, amorem certe reſponſebo quo t[em] ip[ro] tibi confido ſiut[em] ſatis. Nunc ad epi[am] uemo ac epiſoſe et ſiutuiter ſcripte nihil est q[ui] multa reſponda[que]. p[ro]mi eni[que] ego illas calvo træs miſi non plus q[ui]b[us] quas mi[n]que legi existimam exi[tuas]. al[ri] eni[que] ſcribimus q[ui] eos solos quib[us] mittimus al[ri] q[ui] multos lecturos putamus. Deme mg[nui]e uſus meliorib[us] exi[tu]l[u] laudib[us] q[ui] tuu duce[re] potuiffe fieri puſtis. p[ro]mi q[ui] ita u[n]dicabam acute m[ou]eba[que]. gen[em] quodda[que]", "al[ia] q[ui] mi[n] u[n]gare", "h[uius] ubi uterque me[m]que p[er]ſare poterat, adhuc p[er]ſi[mi]l[em]que dedit, et alioquin alio u[n]ter e[m]n[que] ſi quod erat, et alioquin alio u[n]ter e[m

al roeizrê

al robozrendi

al patrimis eum

al quod sequebat. i quo videlicet lapillus quo nalebat in atquequebat quod probaret. multe erant et recondite littere iux no erat. ad eaus igitur adhortabar. i exercitando autem et i acuendo plimù valet. Si landes euz quæ cestere hæs de caluo vidiciu et consilium mei, consilui quod hortandi cù laudavi. vidicui quod de iugenio euz ualdæ exustimam bene. Reliqui è tuâ pfectionem amoeque sequar. reditum s pe expertè absente memoria colà. omne desiderui litteris mittendis accupi endis quæ leucas. tu uelim tua i me studia et officia multu terum recordere. que cum tibi liceat in ne fas sit obliuſci. no mò uiru bonu me exuſma bis ueri etià te a me amari plimù vidicabis. Vale.

Eplaruz. o. s. C. liber. xy. ad tnonem mepit.

Tullius et cicerò et. q. q. t Romanum humaſſimo et optione l. plus dant, de quanta fit i te suavitus. Duras hora chirurgium Xenomenes hóspes tam te diliget quid uxor et terum. His omnia polluit è que tibi cœnt op facturù puto. mihi placebat si firmior ees ut te leucatè deportaret. ut ubi te plane confirmares. u dBis quid curio quid lìſoni quid medico placeat. uolebam ad te marionè remittè quem cu meluicrue tibi effet ad me mitteres. sed cogitavi unas litteras marionè aſſerre posse. me aute crebras expectare poteris. ig et facies si me diligis ut quotidie fit acutus et portu multi erut quib que litteras dare posse qui ad me libenter pfferrant. equidem p[]træſanteuè nemne p[]termittaz. ego omne ſpem tu diligenter curandi i curio hæo. mihi potest illo fieri hirmani. nihi nri amantus. et te totu trâdere malo te paulo ualentè q[]ui statim imbercillu ucre. cura iga[]t nihil aliu d uſi ut tu ualeas. cetera ego curabo. etià atque etià vale leucatè proficiscens. Vuj idus nou.

Tullius et

S
cypri
filu
inmodum

ihinc non
re et coru
nauigare
amat qu
Cura ut

Tullius t

C
fer
me

honorè n
mibi uil
ess ut j
bau tu
ſin aute
nui conf
q[]ui p[]mi
hoc tibi
malle q[]ui
ualesſen
ſi ſtatim
et com
id[]ebis
aduent
ſi ſeru
conſider
u dam
potissim
gratifi

Tullius

N

Tullius et Cicero. f. d. tironi ſuo.

S
eptimū iam diem corcyre tenebamur. q. autē p[er] et
filius but[bi]rōti solliciti eram de tua valitudine mirum
in modum nec mirabam nihil a te littera[]. iis eni[que] uentis
iſtinc navigat[que] qui ſi eſſent nos corcyre nō ſederem. cura igt[ur]
te et confirma et cu[m]o[m]c et p[er] valitudine et p[er] anni tuus.
navigare poteris ad nos amantissimos tuu uem. nemo nos
amat qui te nō diligat. carus omnib[us] expectatus q[ui] uenib[us].

Cura ut valeas. etā arq[ui]s etā tiro n[unc] vale. xv. Ic. nou. corcyra.

al. veteris

Tullius tironi ſuo. f. pl. d.

C
icero meus et fr[ate] et fr[is] filius paulo faci[u]us putaw poſſe
me ferre desideravi tuu ſed plane nō ſero, et q[ui]q[ui] magni et
honori[n]em intereſt q[ui] p[ro]m[u]i ad urbem me uenire tr[ia] p[er]casse
mi[n]i iud[oe]z qui a te diſeſſim[em] ſed qua tua uoluntas ea uidebat
eſſe ut p[ro]ſus niſi confirmato corpore notles naugare appro
baw tuiz conſilui. neq[ui] nunc muto ſi tu i ca[n]em es ſi[n]tia.
sin aute poſſea q[ui] cibum re[n]p[iti]n iud[ere]s tibi poſſe me c[omo]ſequi
tuiu conſi[lu]i eſt marionē ad te eo niſi. ut aut teai ad me
q[ui]p[ro]m[u]i ueniret aut ſi tu morare reſtim ad me reu[re]t. tu aute
hoc tibi p[er]ſua[de] ſi como[] valitudinis tue fieri poſſit nihil me
malle q[ui] te eſe meca[n]i aute i[n]telliges opus eſe te patris con
ualeſtendi ta pauli[us] comorari nihil me malle q[ui] te valere.
ſi reſtim naugas nos leuca[de]e conſequeris i te confirmare uis
et comites et tempeſtates et naue i d[one]ca[ze] ut habeas diligenter
iud[eb]i. Vn[u] illud mi tiro iud[eto] ſi me amas ne te marionis
aduent[em] et he littere moueant q[ui] valitudini tue maxie ſo[du]ceſt
ſi ſederis maxime obſt[er]paris uoluntati mee. hec p[er] tuo i[n]genio
confidera. nos i[t]a te desideravi[que] ut ame[m]i. amor ut ualentem
uideamus h[or]ta[t] desideravi[que] ut q[ui]p[ro]m[u]i. illud ȋg[ue] potu[n]s cura. g[ui]
poſſi[til]im[u] ut valeas. de tuis i[n]u[n]tabilibi et me officijs eſt hoc-
grat[i]ſi[til]im[u] i[n] non. nouenib[em].

al. patris

Tullius tironi ſuo fal'.

Non queo ad te ncc[]e] libet ſcribere quo animo ſi[hi] affect[em].

tin scribo et tibi et mihi maxime voluptati fore si te firmu qui p[ro]mus iudero, tertio die ab[us] te ad alluziā accer[bat]amus. is locus est citra leuctidem studia. cxx. leucade, aut te ip[ro]m aut tuas litteras a marione putabam me acceptur[u]. quanti me dike[ris], tant[u] fac ut ualeas uel quanti te ame s[ic]is dilecti. non. nou. alluziā.

Tullius et Cicero t[or]niu suo f. d[am]t.

Et. Q. pater et filius nos apud alluziā ex quo loco tibi lr[as] an de deram unu diem como[rat]i sumus quin[que] no[rum] c[um]que d[ur]nat. id est e[rum] dies h[uius] t[em] non n[ov]embris in d[ur]ma luctu [f]initis et amas et p[er]pue me magistri t[ui]s confirma te. ego ualde suspenso a[no] expecto te p[ro]mi s[it]. deinde marionc c[ui] tuus lr[as] o[que] c[ui]p[ro]m[que] ego i p[ro]mis qui p[ro]mi te iudere. sed mi t[ro] valent. q[ui] nihil prope varis. s[atis] quotidie iudero si ualebis. utilitati t[ibus] tuus posu[n]tis c[are]. te valere tua c[ui] p[ro]mi nolo t[ui] mea mi t[ro] Vale.

Tullius t[or]niu suo f. pl. d.

Et. Cicero et. Q. f[ri]et. q[ui]s. Varie sum affect[ur]tus litteris ualde priore pagina pturbat pauli[que] altera recreat. q[ui] nunc quidem non dubito q[ui] plane ualeas te neq[ui] naugationi n[unc] me comittus. s[atis] e[ui] te mature iudero si plane confirmatum iudero. & medico et tu b[us] e[x]istimari s[crib]is. et ego sic audio si plane curationes e[u]s n[on] probo. uis e[ui] dand[us] t[ibi] n[on] h[uius] c[ui]que. sed t[ui] et ad illu s[crip]si accurate et ad lysonem. ad curiuz u[no] suaufi[l]imi hominis et s[umi] offici[rum] s[uma]s h[uman]itatis multa s[crip]si i u[s] et i[u] ut si t[ibi] iudere t[em] ad s[ext]t f[er]ret. Lyso e[ui] n[ui] uereor ne negligentior sit p[ro]mi q[ui] omnes g[rec]i. deinde q[ui] a me litteras accepti[set] mihi nullas remisit. sed e[u]s tu laudas. tu igit[ut] quid facendum sit iudicibus. illud mi t[ro] te re[go] sumptu ne p[er]mis ulla i re q[ui] ad ualitu[d]m[e] opus sit. s[crip]si ad curiui q[ui] divi[s]es daret medico. ip[ro] p[uto] aliquid dand[ui] esse q[ui] sit studi[o]sior. inu[ab]lia tua s[unt] i me officia. domeshia forensia urbana provincialia i re p[ri]priata i re publica i studijs i litteris

nostre, omniaque reuerens hi ut sbo te ualiduæ indero, ego puto te belliſtie
ſi recte erit ai questioe meſtimo decurſuris no iſtiman è, teqz ut
mihi uſiis è diſlit, et ai ualitudini tue diſligentijime consilueris
tum mi tiro conſiſtito naugatioi, mulla i re iaz te keſtmare uolo. hi
laboro mihi ne ſaluus ſis, ſic hêbò mi tiro nemme è q me amet
q[ui] idem te amet iſe tum tua et mea mawime iſt[itu]t te tialere tum
multis è cire adhuc dum in millo loco deſſe ius nûq[ui]s te confirmare
poruisti, niue te nihi impedit, omnia depone corpori hui, chyta diſligentia
i ualitudine tua; contuleris tanti me fieri a te uidicabo. Vale, mi tiro
vale et ſalutè. Iepita tibi salutè dicit, et omnes vale. Nij. id. nouembri
leucidi.

Tullius et Cæcero et q. q. tituri s. plur. dicti.

Tertiam ad te hanc epistolarium scripſi eo[rum] die, magis instituti
mei tenendi c[ui]a, quia nace[er]am cu dare q[ui] c[ui]que h[oc]t[que]
scriberem igit[ut] illa quanti[ta] me diſligis tanti adhibe i te diſligentie,
ad tua i nume, ab illa i me ofſſeria, adde hoc q[ui] m[ur]t erit gran[ati]nimum
vill[us] ai ualitudinis r[oe]nes ut ſpo h[uius] h[eb]to etiam naugatiore i ualiz
euntib[us] omnib[us] ad me litteras d[am]nis, ut ego eunte path[as] nem[mi]e;
p[er]miſto, cum cura te mi tiro q[ui]no ne contigit ut ſim[]l nauguros,
nihil è q[ui] felis[nes] nec quic[que] eures mihi ut ualeas, etiam atq[ui] etiam
vale. Nij. id. nouemb[ri] acro velspi.

Cæcero tituri f. d.

Magne nobis est ſolicitudini ualitudo tua, na t[em]et ſi q[ui]nuerit
nunciant
tamen in magna consolatione ingens meſt ſolicitudo ſi diutuus
nobis futurus es. Is cau iuſiis et ſuauiitate desiderando ſentim[us], at
tamè q[ui]q[ui]e, idare te tota cogitatione cupio t[em] te p[em]t[ur] v[oc]o ne te
tam longe naugatioi et tue p[er]h[ui]emè mihi hi[mi] firmi[us] committas ne ue
naugues nihi e[sp]lozate iux i[pi]s textis et o[pi]dis frigus infirma
ualitudine iuſt[ut] ne dum i mari et uia ſit faci[le] abellè ab iu[i]tura
t[em]p[ro]
in quit e[pi]riſpèque, cu tu quanti[ta] credas n[ec]no, ego certe, ſing[ui]que ei'

JESU S. SINGULA EIS TELHMONIA PUTO. EFFICE SI ME DILIGIS UT VALEAS.
ET UT AD NOX FIRMUS AC VALENS Q[UI] PMUI UENIAS. AMA NOS ET
VALE. Q[UI] FRATER TIBI SALUTET DICAT.

Tullus et Cicero tironi suo s. pl.

Hos atque

Dignex ate ut s[an]tis離essimus ad. mi. non. nou. leutadem
uemmus. ad. Vuj. idus nou. ad septimui actum ibi mo
rati sumus. inde ad V. id. corcyram bellissime nauigauimus.
Corcyre firmus uisq[ui] ad. xviij. li. decem. tempestatibus retenti, ad
V. k. i portum corcyreoz ad caffodem stadia. CXX. preesimus.
ibi retenti uenillemus uisq[ui] ad. viij. k. interea qui enpide p
fecti s[an]t multi naufragia fecerunt. nos eo die censati solumus
inde austro lenissimo telo seno. norte illa et die postero i tita
ham ad hydruntis iudibundi p[er]uenimus. eoemq[ui] uento
postvidie. id. erat. ad. viij. k. decem. hora. iuy. brundusium
uemmus. eoemq[ui] t[em]pre s[an]t nobisc[ui] in opidum introygt
terentia que te facit pli mi. ad. v. k. dec. s[an]tus. En. planas
brundusij tandem aliq[ui] in ate expectatilimas litteras re d
idit datas. id. nou. que me molestia valde leuatut ut
o[no]io liberassent. sed t[em] aſclapo medicus plane confirmat p[er]
diem te valent[em] fore. niue quidem ego te hostor ut omnem
diligentia. adhibeas ad conualeſcendum tuâ prudentiâ tem
p[er]pantâ amoré erga me nou. ſto te omnia facturuz ut noba[ui]
q[ui] pmui ſtis. sed t[em] ita uelam ut neq[ui]nd ap[er]entes symphoniaz
lyſonis uelim uitaſſes. ne i quartrâ ch[om]madâ incedentes.
sed q[ui] p[er]uidori tuo maluſt[em] obſequi q[ui] uamudim. reliqua
cura. curio miſi ut medico honex habereſt. et t[em] daret q[em]
opus eſſet me c[ui] uitaſſet curaturuz equi et muli brun
duſij tibi reliqui rome uereoz ne ex. k. ian. magni tumli
ſint. nos agemus omnia modice. reliqui é ne te hoc rogem
et a te p[er]petum ne temere nauiges. ſolent nante k[er]ſtinare.
questus ſime c[ui] c[ur]tus ſis mi t[em]ro. mare magni et diſ
ſicale tibi reſtat si poteris c[ui] meſtimo c[ur]tus iſ ſolet na

arum

al[ia] ne

ingare ſi
nauiculare
req[ui] nobis
nolueri t[em]re
ſime. Val
Tullus et
E
ſi
n[on]o
ſi
m quartam
ſp[er] te dilat
est huma
ut q[ui] com
labores. ſo
ne nauf
ge[s]. ego
ſic est p[er]
ip[er]am Fl
mederi. ac
ex utraque
fuerunt
et acerba
ritum et
incitaba
ad c[em]s
ſulib[us]. p
dekat
nuq[ui] m
buerunt
compa[tu]
ſero c[em]
frequen
mauis

nugare si minus cù honesto aliquo homine cui autoritate
nauicularius moueat. i hoc omnè diligentia si adhibueris
teqz nobis inculume feceris omnia ate hèbo etià ateqz etià
noster tiro vale. medico auro bisom à te scripisti diligentil-
sime vale salve

Tullius et Cicero terètia tullia. q. q. tironi sal. plu. d.

Et si oportunitatem ope tue omnibz locis desidero, tamè
nò tam mea qui tia causa doleo te nò ualere. Sz quò
in quartand conuerza uis è morbi. sic eis scribit curius.
spo te diligentia adhibita enà firmiorè fore. nò fac id quod
est humanitatis tue ne quid alia cures hoc tempore nifi
ut qui comodissime commaleas. nò ignoro quantù ex destàno
labores. sed erunt omnia facia si ualebis festinare te nolo.
ne nausea molesham sustripias eger et picaufè hieme nam
gus. ego ad urbem accuſi. pr. non ian. obuiam mibi.
sic est proditum ut mihi fieri possit ornatius. sed inter in
ipam Flamanç cumis discordie uel potus belli cui nù rupem
mederi et ut arbitroz possem aripitutis certoz houß. nam
ex utraqz pte ſunt qui pugnare rupant. impedimèto mihi
fuerunt omio. ut ipse cefar amicus nù minatis ad senatu
et acerbas litteras miſat. et erat adhuc impudens qui exerz
titum et prouicaz inuo senatu teneret. et curio meis illum
incitabat. Antonius quidem nù et. q. Cassius nulla ui expulſi
ad cefare cum curione proſecti erant poſtea qui senatus con-
ſulibz. pr. tr. pl. et nobis qui preſiſules ſumus negocium
dederat ut curaremius nequid reß publica detrimente expet.
nù qui maioe in picaio cuitas ſunt. nùq[ui] improbi cures ha-
buerunt patrozes duce ôio. ex hæc quoq[us] pte diligentiſtme
compaſt. id fit autoritate et ſtudio pompey nù q. cefarem
ſero cepit timere nobis inter hæs turbas. senatus tamè
frequens flagitaut triumphum. sed lentulus consil quo
maus ſui h[uius]im faceret ſim[ur]acq[ui] expediſſet que eſſent

necessaria de re publica dyit se relaturi nos agim' nihil cupid
ec q' est nra plus auteritas italie regiones descripte sunt quod qse
ptem tueretur, nos capuāsumplimus. hec te sere voluī. tu etiā
atque etiā cura ut ualeas. litterasque ad me mittas quotiensuāque
habebis eu des etiā atque etiā uale. d. pr.id.ian.

Tullius s. d. tivoni suo.

Quo in discrimine uerseſt salus mea et bonoz ouī atque vnuiſe
rei publice ex eo ſure potes q'domos miſa et priam utam
uel durpiendam uel inflamandam reliquum'. et euz loci reg dduota
c Ut nſi quiſ dens uel cauſ aliquis ſubuenerit ſaluē nequea?
equdem ut uem ad urbem non deſtiti omnia et ſentire et dicere
et ſacre que ad concordia primerent. ſed mirus muabat furo:
nò ſolum improbſ ex etiam ſe qui boni hīt ut pugnare alipſ
me damante nihil eſſe bello cuuli miſeruis. Itaq[us] c[ui] c[essat] amittia
quadam rapetiz et oblitus noſ atque bonoz ſiuz ouīz ariminiz
p[ro]ſauiu[z]. anconā arretui occupauſet. urbem reliquum. c[ui] ſa
pienter aut c[ui] fortiter nihil attinet disputari. quo quid et c[ui]
sim uides. ſerunt oſio conditiones abillo ut pompeus eat in
h[ab]ſpamiaq. delectus qui ſunt h[ui]t et p[ro]ſidia m[à] dimittant se ute
noſre galliam domitio riteroſe confidio noniano. his enim
obtigerunt tradituruz ad consular[em] p[er]toſe ſe uentuz. neq[us] ſe
iam uelle abſente. r[ui]nē h[ui]s ſi[que] ſe p[er]tem trui n[ui]dimi p[er]timuz
acceptus conditiones. ſed ita ut remoueat p[ro]ſidia ex his locis q
occupauſ ut ſine metu de his ip[er]s conditio[n]ibus r[ui]ne ſenatus
h[ui] poſſib. id ille ſi fecerit ſpes e paſis n[ò] honeste. leges enim
imponunt. ſed quid ius est meluis c[ui] ſic eſt et ſumus. ſin
aut[em] ille ſi[mi]s conditionibus instare noluiſt bellu pati e euismodi
t[em] q[ui] ſi[mi]ſnere ille n[ò] poſſit / p[er]ſim c[ui] a ſi[mi]s conditionibus: ip[er]ſe
ſigerut trui n[ò] ut euz interdudamus ne ad urbe poſſit accedere.
ep[ro]ſabamus fieri poſſe. delectus en[i] magnos habebamus. pu
trabamus q[ui] illum metuere ſi ad urbem re cepiſet ne g[ra]ullas
amitteret quas ambas h[ui]t mimificiſmas p[er]ter transpadanos.

al absente: rege
h[ui]s ſi[que]

:. ex h[ab]ſpamiaq..

["ex hispaniæque sex legiones et magna auxilia adhærerit et petreio du\nribus habet, atergo iudicari insaniet posse opprimi, mo abbat salua\nmaximam autem plagam acceptum, quæ si fumaz autoritatem in illius\nexercitu habebat, et labienus focus emis feceris esse noluit. religi-\nillum et nobiscum in multiis idem facturi esse dictum, ego adhuc\nore maritime presbitera formiis nulli maius negoque suus stipere\nuolim. quo plus apud illum mee littere coheritationem ad pacez\nualerent, sin autem erit bellum iudicem me carvis et certis legio-\nibus futuri. Habeo etiam illam melestias quod dolabella nostrarum apud\nCesarem e. hec tibi nota esse uolim, que cœnae neque pruribent, et\nimpediant uallitudinem tuam, ego anarroni quæ qum amantissimus\nmei cognouit, tum etiam tu iudicem suos, diligenter imme com-\nmendaui ut et uallitudinem suae rōnes hibet et naugationem et totum\nte stippete ac tuevem, quæ omnino fracturus, confido, recepit eis, et mea\nlocutus est iustissime, tu qnono eo tpre meam esse non potuisti quo\nego maxime opam et felicitate desideravi tua, cœnae festines, aut\ncomittas ut aut eger aut bieme nauges, nunc sibi ad me uemille-\nputabo. Si salutem ueneris, adhuc neminem iudera qui te posita u\ndissent, quod nolus ius a quo tuas litteras accepti, quod non mirabar.\nneque eis meas puto ad te litteras tanta bieme prieri, si da opam\nut ualeas, et si ualebis cum verte naugari poterit, tum nauges,\nCicero meus in formiano erat, terentia et tullia rome. Cura ut ua\nleas. 111. l. 2. fcbz. capua;", "Tullius tibini salutem.", "Et ego uero cupio te ad me uenture, sed uam timeo, gravissime\neกรوتاشی و ادی و صیغاتیم و می‌پرسیم و سی و قومیم و سی\nقیسی و قومیم و قومیم و قومیم و قومیم و قومیم و قومیم و قومیم\nقیسی و قومیم و قومیم و قومیm و قومیm و قومیm و قومیm و قومیm\nقیسی و قومیm و قومیm و

["al ad ſumù", "ſcribem. bilare et libente: ei cupienti audire nã a dixi. ſme\nte omnia mea muta eê. tu muſis ſris par aut operas reddas.\nnã ad diem dicta fient. docu eêz te fiæs quod\nhret. fac plane ut ualeas. nos adſim'. vale. xuuy. k.", "Tullus tironi salutê.", "Aeegipta ad me uenit pr. id. apr. is et si mln nunciauit te\nplane ſebri cavarere et belle hre. tì q[ui] negauit te potuſſè\nad me ſtribere curam mihi attulit. et eo magis q[ui] herima que[\nevodim die uenire oportuerat no uenerat. incredibili ſuz ſolicitu-\ndine de tua ualitudine qua ſi me liberaris. ego te omni cura\nliberabo. plura ſriberem ſi am pitarè libenter te legere poſſè.\ningenuì tuì quod ego mays facio. confer ad te. in tubiq[us] confu-\nandum. cura te. etia atq[us] etia diligente uale. Scripta à epla\nherima uemt. accepi tua eplam uacillantib[us] litterulis nec\nmiru tam gravu morbo ego ad te aegiptam miſi q[ui] nec inhu-\nmanus eê et te muſus eê mln diligere ut is teru effect et cu eo\ncocu quo iterere uale.", "Tullus tironi salutê.", "A\nHoricus poſtridie ad me uenit q[ui] expectarè. itaq[us] hù\nnortè plenà timo[us] ac miſuis. tuus litteris miſilo ſuz\nſactus certior: qu[ui] te hres. ſed tì ſum recreat. ego on delectatoe\nlitteris q[ui] omnib[us] carco. quas ante q[ui] te in[derò] attingere no\npoſſum. medico mererdis quanti[mi] poſſet promitti uibeto id\nſcripſi ad mumuiz. audio te alio angi. et medit[u] dicere ex\nco te laborare. ſi me diligis excita ex ſono tuas litteras\nhumanitateq[us] qua[m] m[ori] es carissimis. nunc opus e[rum] te alio uadè.\nut corpore poſſis. id tium tua tum mea à facias à te peto.\na caſtum retine. quo comodus nbi minis[re]. conferua te. in\nsus promittoz adſt. qu[em] età repentebo ſi aduenere etiam\natq[us] etia uale. iy. id?", "Tullus tironi salutê.", "O\nmnia a te data mihi putabo ſi te ualentè in[derò] ſi[ma]\ncura cypectab[us] aduentu[rum] oſenandri qu[em] ad te miſam", "al\nal\nal\nal\nal\nal\nal\nal

cui si me dligis ut valeas. et ci te bri confirmaris ad nos
uemas. Vale mi id. apr. 2

Q. 03. fratri salutè.

D. Et teneo mi marce ita te mei qu cicerone et meam
tulliolam tu qu filius udeam ut in grati l limi feri sti
cum eu indignus illa fortuna ac nobis amici qu hui eſſe
maluſti in crede tuis et illus Iri plecitis ex fili u grandio.
et tibi ago grās et gratulo: ſi eſi mih statu fidelitas eſt-
tante nobiſtati quann ille i uſto hec eadem bona debent ad-
ditis Iri et ſmonib humanitate que ſunt bis ipis cōmodis
potiora. amo te. omiſ qu euidem de maximis caſiueru in appr.
banc. uel qu mih ſie ut debiſti muriath te totu i litteris undi.
sabini pueris et promi ōna et faciam.

at ſimbini

Tullius tironi salutè.

V. Ideo quid agas tuas quoqi eplas uix referra i volumia.
sed heus tu qu il no eſſe meoz ſcriptoz soles unde illu
tam ualitudini fidelite in ſuenidu unde i iſtu loci
fiditer uenit eu uero domi du i est appui. i eſſu migrationes
i diemui multe. na et domina et domus et ars et ager i fidelis
dict pōt ut ſit quio theophrato placet ueremida tranſatio. ſi
hec cora Demetruis uenit ad me quo quicu comitatu

al iuæ

ſatis fris et tu eu iudicet no poti uſt iudere. cras
adrit. uabis ieg na epe hinc pindie manc cogito. ualitudo
tua me ualde ſolicitat. sed ihui et fac omia tum te mecuz eſſe.
tu pio q opam deo uſt in grati è. ualde eſi euſ cã uolo.

Vale.

Tullius tironi salutē.

O. Vid agitur non ſie oportet. equidem cenſeo ſie addendiz
et i ſuo. sed i ſi placet iuidia iutet. qua quid epe ſepe cò-
tempi. tibi . gaud EO p[ro]ſiutſe. fi uo etiam
tiſtulanii de boni quanto mihi illud erit amabiluis ſi ſi me-
amas qu quid aut facis aut pbelle ſimulas q tr imodum

dyaphonesim

procedit, sed ut è indulge utatudinm tne am quidè tu adhuc duz
mibi destruis finish nò satis ea quid posthulet nò ignoras

et ecce

fac bellus renortare nò mò te fed età tusaianuiz nìm plus
amè, parbeduz, evita ut orti ipè conducat, sicolitoz, ipsam
còmouebis, elco neqsimus, ss. co. dabat millo aprico orto
millo emissario, nulla macezia nulla caſd, is te noë tantà im
penſa deridat altace hominè ut ego mothone. Iſtaz abutor
coronis de cerabra, quid agat et si nuè quidez etiaz nimuiz est-
aque mì nelim ſare horologui mittà et libros ſie erit ſi dum. ſed tu
mullos ne tectum libellos an pangis aliquid sophocleuz, ſac opus
appareat aluguribz, cesaris familiaris mortuus è. bonus homo
et nobis amicus, te qn expectem? ſac ut ſtiaz. cura te diligenter
Vale.

Tullius troni ſuo ſal'.

Expecto tuas litteras de multis rebus te ipf multo magis
demerui reddere nìm. et alud ſiquid pot boni. de auſſidiano
nomine mihil te hortor. ſi ibi cure eè. ſed ſdſce. et ſi ob ea rem
moraris accipio eàm. ſi id te nò tenet aduola. litteras tuas ualde
expecto. Vale.

alibet

Tullius tuom ſal'.

Solitati ita iuua me tua mi tivo utatudo ſed conſido ſi dirigita
qua institutus adhibueris tito te firmu fore. libros compone
in diem cum methodo libabit quo eius arbitratu iuendum est-
cum hortore ut iudef tu pote kalendis ſpectare gladiatores poſtri
die vodire. et ita cenſco. iuero ut iudebit. cura te ſi me amas dili
genter. Vale.

Cicero f. tivori ſuo dulciflimo ſal'.

Vm uohementer tabellarios expectare quondie aliquando
uenerunt, post diem quadragiſlimi et ſextum qn a nobis
diſeſſant, quoz. mibi ſuit aduent adoptatilimus. nam cum
màximam cepſſem letitiaz et humanitimi et caritimi priſ

eplà tum iò iocundissime tue littere cumulum in gaudiu attuleret. Ira quæ me iac nò pene tibat inter capidem scribendi litterè in potius lertarum. Fructus eis magni humanitatis tue capiebatur ex silentio mea, litterarum uchementer iegi gaudere te mea sive dubitatoè acceps ille exultatione, gravos tibi optat永s et e que à me rumores atterrit. non dubito in dulcissime tiro. prestatoq. et emkar ut indies magiæ magis hec naſens & me dupliet opinio. qù id polliceris te buc cinatorè fore exiſtimationes mee. firmo id pœnstanti quæ àio fatæs licet. tantum emz in dolerè cruicatumque attulerunt errata etatis mee. ut nò solum auiis a factis sed aures quoque à cœmoratione abhorreant. cujus te ſoli tvidinis et doloris p[ra]ticipem ſuſſe notum exploratumque est mihi. nec id miri. nà cu omnia mea cum velles mihi ſuccessam tum etiam tua ſoauz emz te meo[]t comodiz. ſemp ete oculi. quo igitur tum ex me deluiti niue ut duplicater tuiz ex me gaudiu prestabo. Cratius me fito nò ut diſcapuluz ſed ut filium ete cœunt ſimilu z. nam cum et audio illum libenter tum etiam appriam eus ſuitorum et uchementer complector. ſum totos dies euz eo noceſs. ſepentuò p[ro]tem. exuoro eiz ut meci quæ ſepuſt me cenet. Hac introducta conſuetudine ſepe in ſtientib[us] nobis et cenatib[us] obrepit. ſublataq[us] ſeuertate philosophicæ humani ſt[im]e nobiscum iocat[ur]. q[ui] da opam ut hunc talem tam iocandu[]z tâ eycellent[em] uiru iideas quæ p[ra]miu z. n[am] quod ego & brutt[io] dicti qu[em] nillo t[em]p[re] a me patio[] diſu[de]re. cujus c[ir] frugi ſeueraq[us] e uita tum etiam io iocundissima com[mo]nctio. non e[mi] emu[n]tus locus à philologia et quotidianam. H[uius] ego loa[n] in proximo con duxi. et ut potius ex meis anguif[us] illus ſultento tenuitatem. p[ro]terea dechanitate græce apud c[ass]ui[m] inſtitutu[m]. latine autem apud bruttuiz exeru iuolo. ut[que] familiarib[us] et quotidianam con iuitorub[us] quos feci mitilem Cratius adduyu t[em]. homib[us] et d[omi]tis et illi probatissimis. multu etiam mea[] è epi[ra]ates princeps atheniensiui z et leonides et h[uius] ceteri similes.

à g[or]gia aut[em] q[ui]d in ſerib[us] erat quid[que]

alioquin

alio[que]

diakis dim

al ferillc

ille i quotidianam declaratoc est ilius. sed omnia postposuì dimodo
preptis patris paterc. eis scripserat ut euz
dimitterem statum terguerçari nohui. ne me ài

suspi tionc est aliquâ impotaret. deinde illud et ài m sucturrebat
graue ccc me & undicto ptis iudicare. tuâ trâ studiâ et cœsiliuz
gvatum acceptuâs è m. execrationc angustiâz tuâ temporis
acripio. srio eis q[ui] soleas ccc œrru patr. emille te p[er]diu uohement
gratuo feliter qu[ib]i rem istaz cuenire cupio. h[or] loco me tibi
gratulari nolo mirari. eodem eis fere loco tu quoque emille te
ceris[ui] me certiorc h[es]. d[ur]ponenda tibi sunt urbanitates. ruicte
romanus fact[ur] es. quo[que] ego mihi niue ante oculos tuâ iotûdisi-
muz conspectu propono. uideo: eis uiderc ementc te ruicteus res
cui h[uius]co loquentc in laciniâ suantc ex miâ sed femina. sed
quod ad rem ptinet me tum tibi d[ur]tùlicc eq[ui] ac tu d[omi]eo. sz
noli dubitare mi t[em]ro qui te subleatur? sm. si mo fortuâ me p[er]
tim ac stiam cœz nobis emptuâ istum funduz de mandat qu[is]
tibi cure fut. è en[is] gratum sed pet[ur] ate ut q[ui] celerrime mihi
librarum mittat. maxime quic[que] grati multuâ. en[is] mihi
eripit ope i escribendis hypomnematis tu uelim i p[er]mis aures
ut ualeas ut una possim. antheruz tibi
comendo. Vale.

al q[ui]s

Tullus t[em]nus suol saluté

Spero ex tuus litteris tibi melius c[ir]c. cupio certe. c[ir]mi q[ui]que
rei omni rône cura ut ibi t[em]as. et c[ir]tate suspiecer[c] c[ir]tra
nec qu[em] uoluntatc te facere c[ir]p[er] s[ui] meci. meci c[ir]s si te c[ir]t[em].
q[ui] malo te ualitui d[omi] t[em]e suire q[ui] meis oculis et aurib[us]. et si
en[is] et audito te et uideo libent[ur] trâ hoc mihi erit si ualebis
iotûdisi. ego h[uius] c[ir]to. quia ip[s]e mihi scribo. lego autem li
bentissime. tu iste s[ui]quid librar[ur] mea manu n[ot]o intelligent
monstrabis. una o[n]do interpositio diffusa: est q[ui] me ip[s]e
quidem faci[le] legere s[ofe]. de quadrimo catone de triclinio.
cura ut facis. t[em]tia a[der]it. mo ne publius vögatus fit
al[io] ne

al p[er]mo

al p[er]mo

demet
lien us
de illis
ad me
longu[i]s
facere
Cicero

R

ad me
Antom
cti s[ui]
et si as
intellex
septu
trâ an
sane u
te adu
et eis a

Tullus
E

septu
grat[i]
et fui
et aur
aliquâ
li. ian
shis e
quid a
teneo.
tum fu

17

demetruis iste nūq[ui] oio phalerens fuit. sed nunc plane bil
lienus est. itaq[us] te do incarui. tu euz obkuabis. et siueru tīn
de illis nostræ ceteræ. sed tīn sìque c[ui] eo s[an]monē habueris. s[eb]es
ad me ut mihi naftat epistole. argume[n]tus. et ut tuas. q[ui] 4
longissimas litteras legam. c[ura] mi turo ut ualeas. h[oc] grati[
] facere nihil poter[ur]. Vale.

Cicero tito[rum] salutem.

R
V uero confiçe professione si potes. et si hec pecunia
ex eo g[ine] est ut professione no egeat. Veru[n]t[em] valbus
ad me scrip[s]it tanta se epifora op[pi]num ut loqui no pos[s]it.
Antonu[s] de lege quid egerit. liceat m[ō] rui[stic]ari. ad bit[ui]
cum scrip[si] de su[lio] tu iuderts qui senectu[i]t[em] no contemnis
et si atticu[s] n[ir] quia quondam me com[ouer]i
intellexit. idem s[emp] putat nec iudet quib[us] p[er]dijs ph[ie]t
septu[s] s[im] hercule q[p] timidus ip[ē] est
ego
tin antonij inueteratam s[ine] ulla offen[s]ione amicatam retinē
sane uolo. s[crib]amq[us] ad e[n]. sed no ante q[ui] te iudero. nec tīn
te aduècto a singrapha
cras expecto lep[tr]im.

et e[ui] ad cu[n] vitam pleio mi[n] tui s[im]onu[s] utendu[n] e. Vale

al[em] q[ui] quondam

Tullius t[rom] salutem.

al[em] tu[n]i

E
T[em] mane harpalum mi[n] tam t[n] c[ui] h[rem] tam recte darem
litteras. et si nowi nihil erat his[em] rebus uolui ad te
septu[s] s[crib]ere. non q[n]ui confid[er]e diligente tue. sed rei me ma
gnitudo m[ou]ebat. mi[n] pra et p[up]is ut g[re]coru[n]z p[rouer]bu[n]z
est f[ui]t ame tu[n] dimittendi ut r[ō]nes m[r]as explicares of[pi]lio
et aurelia uti[que] s[at]ist[iat] a flamma si n[ò] potes o[m]ez partem
aliqua velim extorqueas i[pr]imitis q[ui] ut expedita sit p[er]sio
h[uius]tan. de attribut[em]e confi[c]aces. de repr[n]tatione iud[i]bis. de dome
st[at]is e[u]s h[act]enus. de p[ub]licis omnia mi[n] certa. q[do] octuari
quid antonu[s] que h[ui]us op[pi]no. quid futu[n]uz p[ut]es. ego u[m]
teneor. q[n]ui accur raz. sed si litteras tuas expecto et s[ato] balbu[n]
tum f[ui]st[em]e aquini c[n] tibi est dictu[n]. et postridie h[ir]tu[n]z p[uto] 1

187

utriusque ad aquas seu epistFormulais, ut et ad
monentem, appellabis etiam papias. Vale.

Cicero hateri tuom suo salutem.

Et iussi et idonea usus est excusatione interlineione littera2
tuaz, tis id ne seplus facias rogo, nam et si & re publica
rumoribz et nuncis certior fio et de sua i me voluntate temp ad me
pstribit pati, tis de quausa minima re scripta ate ad me epistola
temp fut gratissima, qutui i permis tuas et i dorem litteras noli
comittere ut excusatione potus expleas officium scribeendi qui assi
duitate epistola2. Vale.

Q. Cicero tuom suo plin. sal.

V. Erberam te cogitationis tunco dütaxat cœutro et fortisimus
alter ad me iam fine tus litteris plassè, è, nò potes effigere
huius culepe penã te patrono, marcus è ad subbendus, isq[ui] diu et
multis lucubrationib[us] commentata osione ind et probare possit
te nò perrasse, plane te rogo sicut olim mi[que] nroz fruc[que] memi,
que lagonas etià iames obstrictabat, ne dicerent ianes aliquem
fuisse que furtim ce[n]t exireat, s[ic] tu etià si quod scribas nò h[ab]iis
scribito tis ne furti[que] cœlatis, quis fuisse id quodvis. Valde eis mihi
temp et uera et dulc[ia] tis eplis nuntiante, ama nos et Vale.

Q. Cicero tuom suo salutè plurimè dict.

M. Trificam mi[n]n uerberato[vs] cœlatis, epla dediti. nam que
ptus filter p[er]scriptus uerecùdia videlicet et p[er]eratque e[m]tu
sine attensione ut erat ad me p[er]scripti et mayime & consilibus
designatis quos ego penit[em] noui libidinum et langorib[us] effeminatis
mi[que] a[i] plenos, qui mi[n] agubnaculis rece[s]unt maxim[i] ab uni
ueris nui[n]o nui[n]o fragio p[er]culi è, in[ter]credibile è que ego illos ſuo oppolit[s]
grat[io]z, cast[us] et esti[n]us feci[s]se quos ille latro mi[n] aliquid firmus
fuit societate utriusque delemet, reç è aut tribut[s] aut p[er]natib[us] c[od]i
us munienda, nà i[n]st[i] duo iux ſunt digni quib[us] alerri c[oe]ſen[i]
alteri collitutianaz[us] tabn[us] fundamenta, credas, te ut dixi ſero
occu[n]lis ego nos ad illi. Ix. indebo, tuosq[ui] ocularis etiam si te

at c[oe]ſan[i]

uemens in medio foro indero. distantiabo: me ama. Vale. /

Epistola. c. fabrici et Emili cons. Romanoz. sup proditione scripta ad regem viribus. In qua actus est quodam Timeshares. et fili cumque Regi perula ministrabant. sed alios Nicias. quos consilibes obrilerat Regem uenem necare.

Consules Romani salutem dictat viribus regi.

NOS pro tuis iurijs continuo aio cœnoti minuerit bellare teanz skudemus. Sed cons exempli et fidei grati. Visiiz ê ut te salutu ueliz. Ut esset quæ armis vincere possim. Ad nos uenit Nicias familiaris tuus qui sibi a nobis pœni peteret. si te ad am interfectlet. Io nos nepa umus uelle. ne ue ob eam re quicquæ cœmodi expectaret. et simul uisù est. ut te certiorè facerem? ne quid eiusmodi si amicilliet. mò consilio auctatæ putaret facti. et qu nobis nò placet pœio aut pœmo aut dolis pugnare. tu nifi cames iacebis.

Parrinus rex consilibus et p[ro] Romano laudo gr[at]usque scrip[er]sit. Captuor[s] omnes quos fec[im] habebat consilibus: reſtitut. reddidit qu[em].