DE Windnegotie raakt aan 't dálen;
De Bubbels kwynen om 't verlies,
En geen van al die Compagnies,
Die 't hoofd ooit weér zal boven hálen;
Die wind heeft eind'lyk uit gewaaid.
De Rook is verdwénen,
't Geen ménig droevig moet bewénen,
Dewyl 't geval hem tegen draaid,
't Geen deez' verbeelding komt ontblóten,
Wyl een bedroge Actionift,
Na dat hem alles is gemift,
Zig zelt dreigt in het hart te flóten;
De wanhoop om 't verlore Geld
Is klaar uit zyn gezicht te lézen,
Hy drukt zyn eigen hart door 't vrézen,
Daar 't op de Wéreld' legt gekneld,
Maar in het midden van zyn woeden,
Wenkt hem de Reden, wiens gelaat
Vernoegd, en heel bezadigd ftaat,
Om is het moog'lyk hem te hoeden.
My dunkt, ik hoor hem met deez? réen
Tot dien verbolgen Windbui spréken.
Laat af! zoud gy u zelf doorftéken,
En 't leven fchenden! neen, ó neen!
Hou op van dus uw ramp te zoeken!
Gy klaagt nu vrugelous om 't verlies
Van Wind en Bubbel-Compagnies,
Gy wint in 't minft' niet met uw vloeken,
Had gy van cert af my gezogt,
Myn Spiegel voor uw oog gehouwen,

SPIEGEL DER REDEN VOOR DE
WANHÖPENDE ACTIONISTEN

Om 't uiteind zonneklaar te aanschouwen,
Door een regtvaardige agterdogt,
Van al die Bubbel-handelingen,
Gy zaagt uw schatkift niet beroofd,
Waarom gy nu van brein verdoofd
U zelf wilt naar het léven dingen,
Dog laat nog van uw opzet af!
't Geweld en Wanhoop, twee Gedrogten
Die u dit heilLoos opzet brogten,
Ziet gy reeds tot hun eigen ftraf
Op't aardryk door myn voet vertreden,
Vloek dat de Windnegotie, maar
Stort u niet verder in 't gevaar,
En leen uw oor tog aan de reden!
Myn Spiegel zal u 't eind zien
die 't meefte van uw geld verpílden
Door opgeworpe Compagnien;
Zie hoe de Hoogmoed 't veld moet láten,
Met Bygeloof en Dartelheid,
Die bei geblinddoekt en verleid,
Vaft doelden op verhéven fláten,
Daar hen de Geldzug op het Ipoor
Vaft voortfreft om ontel're schatten
In häre schrokbeurs te bevatten;
Die fnóle ging hen moedig voor
En dagt alreeds te zegeprálen,
Tot dat zy in haar Inood befluit,
Door vrouw Voorzichtigheid gefluit,
Moet zwigten voor de held're ftrálen,

Die uit haar Diamanten-fchild vol glans,
Die valfie schitt'ren in háre oogen,
Zy kan dat ligt geenzints gedógen,
Daar de Y pronkt in een ronden krans
Van held're ftrálen, die gedreven
In 't glinft'rend Diamanten-fchild,
Waar op de Wind zyn kragt verfpild,
Den Y-God eeuwiglyk doen léven,
Wyl dien vermaarde Koopftroom nooit
Zig liet aan Bubbel-ketens binden,
Gebouwd op Waan, en Droom, en Winden
Die door den tyd reeds zyn verftrooid;
Zyn vryheid wierd te waard gehouwen
Door zyn Regeerders, die de peft
Verbanden voor 't Gemene beft,
't Geen de Oppermagt hen kwam betrouwen.
Zo fpreekt de Reden, daar van ver
De Windgenóten, onder 't zugten
Voor 't blix'men van den hemel vlugten;
Terwyl de Waarheid als een Ster
Daald in een kring van hemelligten,
Op 't wolktapyt, met krans en fpeer,
Heel vrolyk op het aardryk neêr,
Waar voor de Bubbelwinden fwigten.
Men schreenwd nu geenzints meer de Zuid!
Of Zwol! of Alkmaar! Utrecht! Horen!
De Waarheid komt dat roepen smóren,
En de Actiekraam raakt eind'lyk uit.