Hoe droevig fold nu de Actiekiel
Van Monsieur Bubbels op de baren,
Schoon dat zyn lief, zyn twede ziel,
Is deelgenoot van zyn gevaren.
Ach! schone Jufvrouw Compagnie!
Dus spreekt hy: ach! wy zyn verloren,
Dewyl dat ik geen uitkomst zie,
Daar wy geestadig tyding horen,
Hoe 't een en 't and're scheepje strand
Van de opgeworpe Bubbelheren,
Ach laten we ons in tyds naar 't land,
En naar een veil'ge haven keren;
Zie daar Enkhuizen in 't gezigt.
Fluks schippers jongen stryk uw zeilen,
Maar nader 't land niet al te digt,
Op dat wy eerst de diepte peilen.
Hou af! hou af! of 't is gedaan,
De Zandplaat is nog niet vergraven,
Wy zyn verraden door den waan,
Hier is geen blyk zelfs van een haven!

Myn lief! roept Jufvrouw Compagnie,
Uw klagen kan ons niet behouwen,
't Is beter omgezien, aen wie
Dat wy ons zelf het best betrouwen.
Kom, zeilen wy langs deze kuist,
Best naer de nieuwe Stichtsle-haven,
Dit agt ik 't veiligst voor onz'ruft;
En schoon daer nog niet is gegraven,
Geen zwarigheid, dewyl de wind,
Die door ons kwam in prys te steig'ren,
En om dien dienst ons nog bemind,
Ons nimmer zal zyn bystand weig'ren,
Maar blazen onze kiel terstont
Uit zee, tot in des bisschops wallen.
Ach! dan waar alles op een hond,
Roept hy weërom:'k heb geen gevallen
In dezen raad, want kwam ik daar,
Ik was in eeuwigheid verloren,
Men zou my tot myn lyfsgevaar
In Bankspelonken wis verfmoren,

Het hobbelend -Actiescheepje van -Madame
Compagnie en -Monsieur -Bubbels

Het Actiescheepjen, omgeflingerd
op de baren
Zal zo lang Bubbelen, tot het
zal ten afgroند varen.

Wier yz're deuren hegt en sterk,
Op stale krammen ysz'lyk gieren.
My dunkt, zegt zy, gy moeſt dit werk
Gelyk uw beſte schuilplaats vieren.
Neen zegt hyweer?'k schrikvoorde ſtank
Die in die nare en duif't re grotten,
Dog nu de Schatkift van de Bank,
Tot nog toe heerſcht, door het verrotten
Van kool en wort'len, die men daar
By hele ſtapels wift te vinden;
'k Zwerf dan nog liever vol gevaar
Op 't bubb'len van onze Actiewinden.
Dus spreekt hy, wyl de blinde min,
Die nu allenig oogt op ſchyven,
Het monſter, dat met bek en vin
Op 't Actiekieltjen aan komt dryven,
Met zyn ſcheepshaak durſt weder ſtaan,
Terwyl de Tritons water blazen,
Als eigen aen den rook en waan
Van zoo veel winderige dwazen,

En zullen hier aen deze Reé,
Zelfs d'allergrootste enzwaarste ſchepen
Hun waren loszen, om uit zee
Een oofft van rykdom in te ſlepen?
Zo zie ik binnen weinig tyd,
Enkhuizen, en het Sticht, ô Goden!
Elkár uitdagen tot den Stryd,
Wyl elk de Gravers heeft van noden,
Die om zyn Heide, en deez' om 't Zand
Met magt van gravers weg te kruijen,
Ach! ach! ik zie hen hand voor hand
Elkand'ren reeds om de ooren bruijen
Met Varkens-ſtaartten, grof en groot,
Daar ieder flag, die komt te raken,
Ten minſt' ſlaat zeven mannen dood;
Wyl elk zig zelf beroemd zal maken
Als Ourſſon, of als Valentyn,
Die zo veel wonderen bedreven,
Maar 'k vrees dat 't uiteind wind zal zyn,
Die geen van beide winſt zal geven.

In welk een ſierylen ſtand,
Sluit Jufvrouw Compagnie haar vingren
In Monsieur Bubbels grove hand,
Gewoon't geld in zyn beurs te fling'ren,
Haar arm is rykelyk beſtrikt
Met valſte peerlen, die braaf pryken,
En door de ſchynſchoon opgeſchikt,
Voor 't blinde volk oprechte lyken,
Een blinkende Amersfoorder ſteen,
Pronkt aan haar vinger, vaſt gefloten
In't ſchynſchoon Goud, om dus't Gemeen
Als bubbelende lotgenoten,
Het oog te blinden door den waan
Van grote ſchatten te vergaren,
Daar alles zal in rook vergaan,
En in een eid'len wint vervaren;
Gelyk een damp, die haaſt verdwynd,
Als 't Naberou in 't end zal komen,
't Geen reeds zo menig hart doorpynt,
En angſtig doet voor d'armoë ſchromen.