["ما جاء و قاموس ثلثة - ايار - مح - كلية شرخ - شناجو د باغيلان قال - شا - ابو داود - و - دا - شا - شعوب\nيزيد - ارتشك - ق - ل - سمعت - م - دا - رضى - ام - حنده - ي - ق - ل - د - ت - ل - ا - ي - ش - ت - ر - م - ن - س - ح - ن - ها - اكان - ل - ار - م\nصح - ا - ص - ع - ل - ي - ها - و - سلم - ي - ش - م - ثلثة - - ايار - مح - كل - ش - ش - ر - ها - ت - ل - د - ن - غ - ق - ت - م - دا - ن - ت - ا - ي - ش - م - ق - ت - ا - كان\nلا ي - ل - ا - م - ا - ن - ص - م - ق - ل - ال - ت - ر - م - د - ها - د - ح - ي - د - ص - ح - و - ي - زيد - ارتشك - ها - زيد - ال - ض - ب - ي - و - م - و\nيزيد - ال - سم - و - سوا - م - و - ال - ر - ش - ك - ها - ال - ق - م - ب - غ - ا - ها - ال - ب - س - ب - ة -", "الْقِرَافُ طاير ي - ي - ل - د - ه - م - ع - ي - د - ظ - ل - و - ي - ل - د - ح - ي - خ - ط - ظ - ل - ها - و - س - ي - د - ال - ك - ل - ا - م - ن - ش - ت -\nفي - ب - ال - ي - م - ال - ن - ل - م - ي - ق - ل - د - ل - ا - ي - ض - ر - ف - ر - ف - ر - ف -

۶۹ اصن تول ششینی الشیخ بر ئان ادین الطراطی رحمۃ اللہ .

• قد كنت مات ربی معروض • وكند جمل زر ررو رك.

• يا دبر المنعدمين يطهه • ان تم نیز رحق و زر زور رك.

في من قبائلش خبرى دى يكمن لعبه لحسن بن غمی ن بن غم قالت فى تبریحى ما بلئا طلسم عرضه ارز زور رسم خاس فى رومیه دی صورتی فوم و اهدافه استه فى پیز ط رسم جنسه الا تی رومیه و فى منقرا ره زیتو نه تی فى اوجعک ذکر عروکان فند

زیتمهم فی ذکر لاعام ان شاء الله تی فی با بلال سین المهمة .

وحکمہ الحکلات حی انواع العص فیز.

ومیل خاصه ان لحم یزید فی اب ه و ده م ذا وضعي عد ۱۶ میل نفشه و اذ ادر ره ارز زور رحله لجی فی نیکتم ذن انده تھی فی

المتبر ارز زور ردن علیه اتر و دی فی اسلام فی البرواج و تجدا دل عکر حلال ز
یس وزیر تا کامکاری از لاید فی مکان و که و وطام حمل دا نه تم غلط نفسي
الطعام والشراب حا اهبت ادم علیه لام من الجبه خدمتین و لیست نیم من ذکری فی آب
اند تھی فی بلیہ و تجدا دل عیم التحیط فی لاعمال لصکہ لو تا سکتہ و عوام جلس
یعنی و لافیر و لا شریف و ن و حینع و ربجدا دل عد مه نه و المقعة با دنی العیش
و اللہ و رب جا کان کا ثبا و اس اعلم .

التوارق طی رییس دین اب ز وابستی قاده ابن سیده و تی را لمنا هوا دا لیلیہ
و انج ارز داریق و هویصف حی اداغا انا الت حوا و بس حجاز و دنلکه نه وه تا هه وه
و اسرع طلیان و اخوی اقدار و دیفه ختل و وضعف و خبر الوانه الاسود الظهر لا بیطله
الاحر العینی قاد الحن بن غمی فی طریقتہ ،

• قد اعدس سیزه مصلحة • فیه الذریره مشر فغة،

• همسکار برق و اوزر قه • و صنفه بصفه مصلحه،

• کان عینیه حن الحدقة • نزجسته نا بقته فی ورقة •

• دومیر سخت فن بعلقته • کم و زه صدق به کم له ملهته .

وحکمہ حکم الالک کا تقدم فی انا زی

الزرا فه کینه ا میتیس و هی بفنه ازه المحفقة و ضمه و هی حسنه الحفظ طلیبه البدین
قصیره ارجنی مجموعه یدا و رجلیه کخو حشره ا ذرح و را سه کاراس ا بل و فنه که زا
البقره و حمد که کجد اینم و اطلاعه کا بیرو و دنه که ند لغوی لیاس له ربک فی ره جه
و ای رکبت فی دیدا و هی ذا امشت قدمت الیری و الیدا بینی جلاع و دوا تا لان
کله قدم الیدا بینیه الرحل الیری و فی طبعه التو د و التوس و کنز و بوته
امش فی محیات الحلقه ت و فی ریخ ابن خلکان فی ترجیه محمد بن جدیده العلیه لیبر
ات حباری انش غوا ته وره نه کان یکول الیرا خه بفغت الاد و ضمی الهیوان المحوره
و هی تولیده بین تدث صوانه ته بین الن قه و الصنف فی لکان ذکر وقع خا البقرینه

بنیاد

بازدازد.

اضمته قال ابن الصلاح هـ و دبنة البرمجة و قد عة فى الروضة العضا هـم النور
الوزع و قال ناطح حمة و قل قنية و صاحب الكفاية و ذكر العضو هـيتمي العصافين بفتح
العين هملة و ركين الهـ و المجهة و بالى و الراء و الطء فى آثرة و ذكر البالى حفظ
أن العصرخط بفتح هـيـس

السحنون بفتح آتي وضمه طاير حديد الرهن يكون فى الحمو بسموت هـسحنولى زهجة

وزكاة وبه ستمي سحنون بن سعيد المنثوى الغيرا فى ومولف ود و اسمه عبد الله
د مثلي عن ائن القيم و هو صنف المد و نه تو كان قبل ذلك كنيها اسد بن الزلات عد
سحن فد عاعيد ابن القيم ان لا ينفع الله به او لا به و كان كذل كنى هنى متر وكة و العل
ء مدو نه سحنون و وفى تى شهر رجب سنته اربعينى و ماين و ولد فى شهر رمضن

سنتينى و مائة

السحا ينتح آتي والى الهمليتى الحلىاش统一وادنة سحا مغتوخت ن معقورون

قال للنضير شعير

السخةلة وردلت مه الحونو الصل ن ذكر كان و ابنتي والجمع سخل و سخةة و سنى ل

نلم يبوغ للجذاب و لكنى اليه ما لا يكول الاجز

وهم نبوغ للجذاب و لكنى اليه ما لا يكول الاجز

و فان يكى الموت ا فن هم • فلموت ما نلم الموت

وق كافى فساقى فى لتقى ا فن فرعون ليكون لهم عد و ا و ح و ن و ق ا خزوق ربن انك
اتبت فرعون و ملأه زينه و اموالا فى الحوة الدنى اللىته و تال ا بوزير يق ن لا و لاد
الغنم ساعة بضعها الام والحموزيى ذكرا كا و ابنتي خلته تم هي بهم مغنى الب الاموحة
للذكرا والابن جيئا و جهه بم فا ذا بعثت اربعة اشهرو و دقت عن امه فى كان مه اول
الحموزيى بخا و ادهى جور والابن جزوة فا ذا رعى و تو قى منوعيى و عنود و جمعه بخى
وعلان و هم فى ذكى ملكة جد و الابن جى عن ق لم يأت علیها الحول و جهه عنى ف والذكرا
تيسى ذا اتى علیه احول و الابن جى تحر ثم يكير فى السنة النينى والذكى جزء والابن جى
جزء و رقى لك عن عد عد مه ادعه من قال اعدى علیهم فى الزكوة ب لسخةة و لسجد
الله غيور عه ره و ن مين هم المص ب بز کی محول لاصل لان الاصل با اعترفي ن و
السحال فى نفسه باها تحيوت قبل احول بلحظة تركنى جول المص ب وان ماتت الامتح
كلها قل ان غفى، هوبه علیه الاصح و قيل ليشترط بقى و دف به مه ات و قيل ليشترط
بتنشئى منام لو و اودة و روى الام احد بن میلی الموصیم م حدیث ابی هوره
رضي ائیدی ان الابن جى نفی الدهلیه و تم متر بسخةة جو؛ قد اوجى؛ اهلها فت رصحق اسحیع
وسن و الدور و نفسي سيره للدنيا اهون علیه المد تی من جذه علیه اهلها و روى
البزاغ فى مسندهی عنی ابی هوره الدر دا و رضیا رئیسنه عن الابن جى هیت الله علیه و ستم
م دید مقدم فه ری سخه میبنه فق رصحی الله تیلیه و سلم و لا هلاه فی ها حه قا لوا بیا بنی ایه
لو كان لا هلاه فيه حا جهه و بند و حا ق رصحیه ا دید علیه و ستم فوا نته للدینی لا هون علی الله

الشَّرْفَةُ إِضْمَلَ الْيَنِ وَاسْكَانُ الْإِيمَامَةِ وَبِالْهَاءِ الْارْفَاهُ فَلَا بِأَنْ تَكْتَبْ إِنَّهُ هِيَ وَيْدِهِ
سودا الرَّسْلِ وَسَأَرْ إِحْتِبَاحَ لِلْفَضْبِ بِيَتِ حَرَبِ مَنْ وُقِعَ الْعِيدَ إِنْ ذَمْنَ مَعْضُوهُ بِيَ الْعِيدَ
بِلَعَبِهِ بِمَشْكُولَانِ وَدُوسْ ثُمَّ نُذْخِلْهُ فِيهِ وَيُوتَ وَيِقَ لِسَرْقَتِ الشَّرْفَةِ الشَّبْحَةِ شَرْقَوْنِ بِالْكَسْرِ
سَرْقَوْنَ ذَا الْكُلْتِ وَرُفُهُ هِيَ كُثِيرَةٌ مُسْرُو فَهُ إِنْهَا فِي الْحَدِيثِ إِنْ بِنَعْرِ مَنْ يَسْعَاهُ فَلَا لِ
لِرِجْلِ ذَا الْأَنْبَتَ إِلَى بَيْنِ فَانْ تَمْنَسْتَ إِلَى بُوْمَنْعِ كَذَا وَكَذَا فِي نَ أَمْ كَثِيرَةٌ لَمْ تَعْيَلْ وَلَمْ تَحْبُدْ
وَلِمَ شَرْفَ وَلِمَ شَرْحَ قَدْ زُلْ لِحَبْسِهِ بِسَبْعَونَ بَيْنِ فَانْ تُزْلِ لِحَبْسَهَا مَعْنَى لَمْ تَعْبُدْ لِمَ يَسْعَطُ وَرُفُهُ
وَلِمَ بَرْزُ وَلِمَ بِصِبْهَا الْبَجَادُ وَلِمَ نَفْرَ فَمَمْ وَقْبَهَا الشَّرْفَةُ وَلِمَ شَرْحَ لَمْ يَصِبْهَا الشَّرْحَ إِلَى الْأَبَلِ
وَالْغَمَّ الْسَّرْهَةِ

الْحَكِيمُ كَمْ كَلَّكَانِ فَهَنَنَ مِنَ الْحَكْتَرَاتِ ۚ الْأَمْثَالُ تَلَا وَاصْنِعْ حَسَنَةٌ وَقَدْ تَعْمَدُ الْكَلِمَ عَلَيْهِ فِي بِالْهِمَّةِ

الْمُسْتَوْمَانِ دُوْيَةٌ كَالْجِلْحِ وَالْسَّرَانِ إِيْضَ هَزْبُ جَمَ الرَّبِّ بِبِرَاصْفُ وَسُودِ وَجْحِ ۚ الْشَّرْفَوْنِ بِهِمْ نَفْسُ أَنْيَةٍ وَبِرَاءِ الْمُلْكَمِيْنِ وَذَمْ مَنْ فَالَّهَ وَدُوْيَةٌ تَقْتَعِشُ فِي كِبْرِ الرِّجَاجِ فِي حَاالصَّطَابِ بِهِ وَتَبْيِضَ فِي دَيْنِ وَتَقْوَحْ وَلَا يَعْقِلْ بِهِنَا إِلَى الْخَمْسَةِ الْمُسْتَرْقَةِ الدَّبَةِ وَالْدَّمْكِلِ ۚ الْسُّورَةُ الْبَجَادُ أَوْلَ مَكْنُونَ وَهِيَ دُودُهُ وَاصْلِ الْهِمَّةِ وَالْسَّرْفَةِ لَغَةٌ فِيهَا

الْسَّرْمَاجِ الْبَجَادِ قَالَ إِنَّهُ لَا يَسْيِدَ ۚ الْسَّعْدَالَانِ الْحَمَانَةُ وَقَدْ تَقَدَّمَتْ فِي بِالْهَيْئَةِ، وَالْدَّمْكِلِ
الْسَّعْدَالَانِ الْأَخْبَثُ الْغَيْنِ وَكَذَلِكَ لَا تَسْعَدُوا تَعْمَدُ وَتَقْضِرُوا جَلَيْنَ السَّعْلَاي فِي وُسْتَسْعَدُ
الْمَرْزَةُ فِي صَرْتِ السَّعْدِ إِلَى صَرْتِ ضِنْيَ بِهِ بْزْيِهِ إِنْ شَدَّ بُوعَوْ

• الْأَنْجَحُ اللَّهُ بِنِيَّةِ الشَّعْدَالَاتِ • عُرْوَنِ يَرْبُوعِ شَرَارِ أَنْ تَتْ

• لِيُسَوَّعَ فِيْنَا تَا وَمِنْ غِنْيَةِ لِبَعْضِ الْأَبْوَ

وقَالَ الْهُودُ شَرُ

• لِحَدِّ رَائِيَتِي مَحْرَمَ فِيْنَا تْ

• يَا كَلِمَةَ مَا فِي رَحْمَتِنَّ هِيَ ۚ تَأْتِكَ اللَّهُمَّ لِهِنَّ حَرْبَ

قَالَا الْحَاجِّ ائِنْ عُرْوَنِ يَرْبُوعِ كَانِ مُتَقَوْدَةٌ مِمَّا السَّعْدَالَتِ وَالْإِنْسَانِ فِي لُوْذِكُرَ وَانِ جَهْيِ
كَانِ يَنْبِيُّ نِشْ أَنْ يَحْبُلَهُ بِتْ أَمْ دَقَالُ كَانَا الْمُلْكَمَانِ الْمُلْكَمَةَ ۚ ذَا الْعَصَرِ بِهِ تَبِ الْسَّمَاءِ
احْبَطْ إِلَى الْأَرْضِ جَيْ فِي صَورَةِ رَحْمَةٍ كَأَصْنَعْ بِهَا رُودَ وَمَا رُودَ فَوْقَ مَعْضُ الْمُلْكَمَةِ عَدِيمَنِ
بِتْ أَمْ دَقَالُ فَوْقَ تَفْيِنَ بِهِ وَدُوْنَكَ قَالَ تَشَرَّوْمُ ۚ

• لَا تَمْ تَا بِهِ مَا عَنِّيَا دَكَا • الْهِنْسَطِ وَهِمْ تَمْ ذَكَا

قَالَ وَمِمَّا هَذَا لِصَوْبِكَ أَنْ تَبْعَثْيَ سَلَكَتْ بِذَكْرِكَ وَذَكْرِ الْقَوْنِينَ كَانَتْ بِأَمَةٍ وَ
أَمَةٌ وَالْبُهُودُ الْمُلْكَمَةَ وَذَكْرِكَ مِمَّا سَعَيْتَ حَرْبَنَا بِالْحِنْبِ بِهِ مِنْ أَسْأَلْنَآ وَالْمُلْكَمَةَ عَلَيْنَّهُمْ أَشْهَدَ
أَنْهَنِيَّ وَالْحَيَّ فِي ذَكَرِكَ الْمُلْكَمَةَ مَعْصِيَوْنِ مِمَّا الصَّغَى يَرْوَالْكَبْرِيَّ كَالْأَنْبِيَّيْ وَعَلَيْنَّهُمْ أَنْ
حَكَائِلَ الْأَقْلَانِ وَيَغْيَرَهُ وَأَمَّا ذَكْرِهِنَّ أَنْ بِهِ مَا كَانَ مِنْ نَّتِحِ الْمُلْكَمَةِ وَبِنَّ أَمْ وَكَذَلِكَ

نور بادرا و بی دغه افاضم برم صنف فن دیتا بی م شروان عاشر بک فا و فن
کلا و الحم ارام نا و همی ق تل مسلمین و عدیغیر رب‌ها بی ن فن دیت ابی اسلم فق ل
ان اهل سطع عکس لک عقصه ص و چرب با لحاص و اهف فت دین من صفحه ت شده از
ان نا تا ان ادّه و ان محمد ارسال نه خف ل بخوت و مديد و لوبان ذکر ل دیت فا حج م
حيت جشت و حجت قغو ا و ارجی فا ذا هستول ۱ امتحن السمح اذن ۲ بیل بک
الملّه فه نک بو مع رتبّع الملّه فن فیک م اس ده مه دکبه ف قه زب بنسن
می نهیجی ای تلخیم و تمل قل دینی ابی تکمه ف ترت فته منع کی حیل مسلمین فنرلت حنده وه توت
فی الحمد و خلیم فن دو ت من به خجی ابی فارس کا لف جه الهاج فق ل اوق سلا حک لا م
لک فافقت سلاجی خل، ما انت خفت مصل فق د سلام علیک و رحمه الله و بک تفت
و علیک لکام و الحمد تو برکه می ابوعام قار ان هو قتده الحمد فقل ل با لاس علیک
همه ل اخوان کلمسلمین تم ق لانی راتک ، علی التلی رسّی بن فرسکه فقصه ت صلیه
القصة فی عیه مجمع منی و سرست مال مالعوم اقفوا به مان ره وارن صحت بغو اح الله م اراد
وق ل حجوب نظروت که خوی علیه ار قم ای استدار علیه و الارح قل الحیه الیتی هیا خطوط کا تر قم
قرنهم الاعاب دی التحذب مطی الجد و بیره سون اصطب د ناویقولون ان مص و تعلقی
اصیب ببعض ما له و قوه دکسینی بیغه سان حککه قبل ان اصل ایه و توله ذکر لو در دیت
ان هکله و الدروس و قوه اقفوا و اور اجی ای بیعتر فی اتی جشت فنی و الاد را ح تبل
و قوه العقل هم فنون و قوه الهمان فیظیم لحیق و قوه د بنسن ای بعد و ان الملّان نم خذ
الذب و البکل و ما الشبه ذکر حه العدوق حنون دان و قوه کا لف جه خو بالبعز لغیم

ذوالسین نمی نامی تی ۳

الكيرم الکار علی الحکم بقتله کا ملموته بین احی و الحصی و الاحلی حق د بن اق خفی لاء ۴

الامالی قا واریسمه نم و مری السمح الدزل نا م دژه القسمة لازم نه حکایق ل

الضیع العوجاء و هنود روی تدیر عمد ترجل در الاصول ترد و نقل ما يسمح من كلام حید

وردن و ذکر مخ فهمه و اسمل و الله عم ۵

السّامیح بخیع جسم سماه و تو شریع نا بیرکار حفظ نا یقد رعای بیضه و یقی هونزوونا

قیب ان شا و ادّه سقی و هموال طیرا لابیل الذهن رسد اسقاه قی به م اصی با دلیل ۶

الامالی قا تعب خلیق فنی بیضی اسیام ویر وسیل اسی سم و هیچ خلیق اسمه

و هی ائمه و سریح ان شا و ادّه سقی لی بیض بلشی العون الوجود ۷

السمسم و لفظ التحید و قدر تقدیم ذکره ۸

التسمیح کی بکر شین الامنہ الیرا دھما سماسم و قلا بن فارسی فی محمد ہون المن لیصف و بہ
قشر ادّت الدین رواہ سلسلہ جن جا ررض لاسع نہ ان البنی حفظ ا دیلی وسمن ذکر لاجیبینی و ان
قویا کر جون میان ربعون یکونوا فنی، هیچ خبر نا کا نهم عبدان اتسما سمجید خوون ته رام انبار
الجنة فيغتنون فينه فيخبرون کا نهم للما تیسی چی را مان ان تووس حود کا نهم عبدان اتسما سم

ہو، بائبل سینبین ایلمہتین ان وی معنوتة و اثنینه مکسوروه و ہو جمع سهم مولوکسل سے اپلو فو
ان دن میخوج مہد الشہرج و قا لیا جو اس معا دات بن ان یا ایرانیا سهم جمع سهم و عبود نہ یا
ذا قعدت و ترکت لیو خزجا دقا قا سودا کا ته محترقة قا و وط دا ما تطکت جذب ته لغوظة بات
عنی فلم چاوفیه شیش شیف و ما انبه ان بیکون لغوظة محترقه و رتکیا نفت نمید انعد ما دیم
خشب سود کا آبتوس و قا لیا دقا منی هیچ ضلا موقوف معنی اسی سهم وله زمان بوبه اس تا سهم
عود اس و قیل هموال آبتوس و قیل ہو کول نبت صیفیرضیع کی لکسفره و قا لیا وون لغو
اسی سهم محسوز و هوال آبتوس کتبہ نهم بسوا ده و اسد اهم ۶

التمکن من خلق ای دا اواحدة سکته و جعده اسمک و سموک و ده و نواعن کیتة و بلکه نژادیم
خاص و قدمت خی ان ابجد ان اینجیفی ادیلیه و ستم قا ن ان اسدی فی خلق اف ام ته ساتینی
فی ابجد و اریعا ته فی ابتر و میانواع الاسماک ما لایدرک لطوف او ده و اه و لیا لکبری ما لیا
ید رکه لطوف صورتا و کلیه یا ور ما و دیستنششته کهایستنشتی بوئا دوم و حیوانا از
الهور ان ان حیوان البتریت شتی الهو با لانوف و وصله یزدیکی لی قصبه مر می آه وانی انسن
یستنشتی با صداغه فیکوم دلای و فی تولد اروج الیرانی فی قصبه مر می آه وانی انسن
عنی الهور فی اقامة الحيوة ولم یستنکن یکنونه و ما انبهه ما حیوانه ان ناشی عالم ما دار
دون عالم الهو و خنی مزی عالم له الهو و دارضی و ما دقا لیا حفظ اسکله سیجیے مدقیل ای
غرامیا و دایسیجی فی اعده و نشیم له وهر ذریعه یشیل اطرول و دیمیا السمک ساء تقد
قلا لاشور نجیه النشرة والنيم و دیاریال مغزیا يعوم و هیله مجهدا و ما یه رم

۵. فی الجروالبجہ حکیم و امنه الولدة الزوم و بیلهم جمید و ماہاریم
قوه و امه الولده فینه ش به دعی ان اناش فی خیر الات د میتین تسمیع ایضی و الده و دو تمنه ام
یکله نان اشمکلی کلی جبضه بعص و ذکر حوتة و دوزیک قا لیا زیا ای اسکله کلزحلق افسه
و قده باریم اس لایدرج عن ذکم اموضعه الذهن يؤكل فیه و ما ذکره ای حنطه مکون لیکن هر فلزیک
با لشکل حق روم و می اشمکل نوع بطریع و جه لبجیب فه طول ثمیز لیز نشنی و قا لیا بن الکلیع
فی نشمندہ اسکلیثینو ل یہ لبجای ایش نصوح الدرس و عدین جن قویقین کا ذه

۶. فی اینجی ای احکمکسته ۶ بردم النیمی الذهن تکد و
و هر وحکمیه شریکیر الکل بر و مزاج معدته و وقیه جه نهم و ان لیس له شینی و ها صوت
ان لیا به ضل بی جوهم هواد البینته و ذکریکی تقول معجمهم ان اشمکل ناربته لم گه له کام انا لیک
لاظی لیه و ایجل و لوازه له و النعا مه لانجی له و صنفی را شمکله یکرس مه کنی ره فلزیک
یطلبه و الشطوط و ما و التقلیل الذهن لایچل لیکبیرو و هرشمید لازم که دان دو ته و لغوظه لانگه
چیرین فی مسلک و اصدار تمعسم فی عضو خاصی و هنر اصبهنیه موجود فی الیحه ت و من اشمک
ما بیوتکدین و دومه ما یتو لومزیغیره اما م اقاطینی او اترمل و هوادی لابی فی النواعده و فا
یتو دهم العمن و ت و بیعلی اشمکلیس له بناخ و را صورته از نهم وانو له و احاط قال جا حاط
و جه اشمکل لیمغاط و لا و ابدکایی الظیر خبر تی سمک یا قی فی بعض خصوصا لشکل یکترف
بعضها و محججه ای نواعه لسکتنقور و التمسح و الدله بنی و الحوششده و تقد قدم زاره

ده

ده

في السبعة، وعهد العقب والمنضعي، البداية، ثم ارتقى، كان طرحه لمسمك كثيرة في نهار رقى، مقدار
البحل، وسنتي، كان ثمن اقدام تعليقًا على باب الماء في فرسال بحى في كان
البحى، ما كان في فناء، وعلماً مابحلاً ومبتقع في كان ماصده له شوك و قشرتا نفسيحة
حمراء أو ذهبها في كان ليس في قشرتا العين، اعما ل باطلة لا ينمن و ذلك سرعة اهتزاطها آنذاك
ولموسته وان كان للمسكك ساحل كافل ل و النبل و دعاه لنصق رده اعدال ورتيا صفة
الحلوى إلى ما لحى وسمك ما لحى ينغلق في إحدو دعاه النفي في الباحث واحداً وافتداه العامة
ها أنبب بالعوامل يدبر حدو ثملة أو ظهور ورعة في نار اسمك طبقه على وجه الما،
دلى مده استهيل بالأوروق والبعيد و أخلها للاسرار و إخراج الحنيت وماله صدمته مير
فان نار مده سهم كصف را و كبه رآ وذل ذلك عيناه الاحتواء بالفواج وان كان يحص
الابتعاج في بين الباحث وار دن في نار مده اسمك ما يشبه خلق الله ومطرد نعى على
التوربين بالبيئر ارتعه دن في البر و البجع والمرترين العارفيين بالاسفه و امتحفني في
الرضية و عجبره لك بالاسفه في نار مده دشتى ما يأي نسياً با نفسي ن أور مى في السبعة
كالى والمرتوط و ما كتبه ما كان دليد على الله ن لداتيم والزبا، فان نار
الإذا اشتمك مقلقاً لبجع فان نما تجاوزت طاية تيره في حصن عته و حصل لدرز قاطعاً ولا تعرف
لما بلغ الاحاطين و أوصى رضا و جا博و في أن اكتشفت بحث و تمن و لسمحا وجهاً و طبع
على علم ممن عرفنا بعدها، وان عا د اسمك منه إلى الباحث حباً ولا، واطعمنهم على
ما لم يطلع عليه، من وان فون سكراً و جدر رفعه بارفوه و يرتفع حنهم و يرجى في مكاني نه سلا ليغنى

راحي واسدي في علم

السمندل بفتح الاتين و اليم بعد السون استكانت و دام مده تسمى دهموم من السند بغيرهم و ابن
خلكان السمند بغيرزم و هوموبار كل لاستش و استف و هومبارني لقين يوكلو هوا حصن
سلكابلا و ذا بئش كان فوقاً لهم و لم يضرهم في ذابعد عن السند و لو ما دزاج و امله
امكرا تم نسيته وم بحثيه بارستمندل استمدا ذهبا بالر و مكنة حييا و افتت جدر
لا يقلالا بالدار و كيبراء يو جل لسمندل بالسند هي و أية و دن النخبة ملحة السون تبراء
الين ذات ذنبطيل ينبطئ مدركاً و برا مان د بيا و افتت خبرت و اهيت في أن رفضي و لا توقى
و زيم و نون ان اسمه ل يارببها و السمند بسيط و يزرج في النور و هوبانى صحبة با يوثر
فيه من روي و يعلم حمي من ديل تحلالى بلا داشم في ذا النخر بعدها طرح في ابن
ق كلان ر و سخا الذر معليله و لا توقى المنديل في ابن خلكان وحدرا رايت منه قطعه كثيرة
منسوهة عه صفة كام الابنة في طور و حصنها جملوا في من رخا علت خياشئ فغسوا
اصحابنا في ازرت ثم تركوه عه علم في تله التراج فاشتغل و نع زما نا طولى متشغل ثم
اطفوه فيا امر على ما تخبره من شئ قار و رأيت بحث استحني العلامة عبده للتطيل
بن يوسف البجدرانى انه قال قدم للملکr الطوهر بصداح آدلين صحب طرح قطعه

سمند قدر تراعي خطور ذراعين ضاروا يحمونها في ارنت و تقد و نهانة بني
الرت و ترجى بين حاكات ذكره في ترجية يعقوب بن جا برالمحشين مع زية اليو
و ابيات ياخ ان شا استه في خياب الاعين في العنكبوت و قا لا ترق و ينير شعشع
نوع من ان ريدخلان رو ذكرها تقدم والعروف انه طر حكاها البكر في كت ب-
المسالك و الحاميك و غيرها أيضاً.

الحواشيه مارتة ذا اسقي منها وزن و انق با الحصم المغلق مصنف و بن حبيب
مراركيرام له لسموم اق تله ابراه منها و دما غذا ذا افتكى بمع االعاصم حب الله
الن زل ابراه و يحفظ الحدة متر سيا زرايراء و دمه و دطلي بر عمق الوضع غيروند و مابغى
مقلبه لا يسمح ش بعذلك اان حفظه و مارتة تنبت الشعول و علا الراقة و الاعلم
الشموذ بجنت الين واليم المهددة عل ووزن السغو و والكلف بصوان بر مره ش
السورو زعم بعمر الناس اما النمش و اما البقعه التي هي فيها هي التي اثرت في خلق
وقا رعد الظيف البعدى ان انجو ان بوس ليس في الهواد اوان اه من اعدها انواد الني
ابا كير وذك با يان يدف في جفينة فيغتان لها و حجلا جلو د اترک يا كلهون و حده و ابر
كس لا يجدوا وانقى و خز غابره ما وقع للنور وحى تهديد اسيا و الدفت اه
قال اشعور طار و لعده سبق فلم و انج به ناحا ها ابن هشام البستى في شرح الفن
اه ضرب من الجي و شخص هذا النوع باتا ذا المزوج جلو د للبنه و خفته و دوا ناجا
و تبلبله لوك و لا كابر قال في ل درايت عما الشعبي قب شعوم.

و حكمه حاكل بي ق لم بالتعليم و نان لي كله شئ من الج ن ث ٥

المتبوع و سوئي ارزي تد ل ع رجل ظلم ما نقص لي اخي لطه احد و ادعيهم
التسمين على مثلا العثاث لي خطير العنق جد ابراه ابرا في الام الضحص ح بل كلي اني
و كذا قال ل جهود و وقى قال السبيط كا قعد محرضا و النط و اوان ملكا مخرب و مهزلها
كما قعدم و سياحه ان شا ده تا في خياب اليم ٦

التسلسل و آتية مسوة فتعد ل العبرة قال ابن سعيدة
سنابه حوان عيده صفة العيلان انا اصومنه جثة و اعطهم العظيم المتر و تيل ان
يخرج رأسه م مزجها و يرعى حتى يقوس في ذاقى و ونج و وحده اون في فان فان
بس نه فان نس نها مثل النوك في ذا و حدة تك حدة حتى سى حمله و حظته و هغير ما
الحكم و نظاً جوان حكم خير اان كل كا لين و ادعيهم ٧

التيسير جوورن عه حد ايروع اكبر م اذرة شوه في يه النتعوة بخيوان نجله
الغوا بلبه ام تفتح و د سوشد ير الخلق اذا ابوا ن ن صعد للشجاعا و هي نيبان
و مهنيا كل د سو كير سبب و الصق لية و اليرك و وزاجه و حا رجلب نصرة و كفته علها
انش ن و احسن جلو الارزق و قد احسى الله نل.

٨ كل ازرق جلد م ابرد ٩ تحيقت انسنبا ب.

و حكمه حاكل نان م ابطب ت و ق لا يتر يم اكلان ق ضي ما الحن بد و علمل، نان

نهمين

الشبل وله لاسه اذ ادر كى تقصيد واجمع اضب لو وشول

الشبوط ك Harvey التمك ق لاليث والبوط بين المهمة لغة ومرد
الذين يضي الوسط بين اللقى صغير أرسي وهذا لبوع قيل ان ثقى الديور
هو قتيل البضب فلك وذكرا الصقى دين انه ينتهى الى الشكلة فليتطليح
فيعلم انه لينبغي لا أنوث فشى فلقد رجى ثم يهمز ويثب فرجا كان وثبوا لهو

الكترم عشرين ذراع المفاجأ الشكلة ورجح حما وحده كثيرة وحدة
الشجاع بالضم والكسر حظية الين تواثق لفيس والراجل وتقع على ذه
ورجيا بلعت رأس الفرس وتكون في الصга روى ان براهم بن دا هم خير
تصيد ضف رأى بلد قوز عطشى وعه جاعح الهمى فطلبوها الماء ءلم يقديرا وعلي
خزك وضربت لهضمة وارحى بأن يطلبوها الماء والضفر خزجا في طلبها في صابرا
ضف فاتوه به فل لشوه و لا ينضجوه وصموه هنگا لعلكم تنتفقون به وفغوا

ذلك ثم فرج و اصى به في طلبها ء فذا تف يه تف بهم وه يقوله
يا قوم يأقوم ما ءكل ما دبر
صي خيو المطأ يأقوم يأقوم
وسل و ابهن فل ءعيت
مغزروين تذهب لوصيا
صفي م اخذتم منهن حا جكم
في خذمو و اصى به لاجمة الين نغتها الهم تف في شوه في ئا مه عمى غزيرة فило منا له
و تزو دفى فى ضلوا ذكهم رى والعين اثرا و اذباها تف يه تف بهم و يقوله

يا مال عينى و اكل لى تصلحه هذور ارجع كمينى و تقيم
لا ترتحن في اصطناع اللوق ان ارايكم الموفح حرام
الحرس وان طالت عينبته وان شرما عشمنه من ملء مزوم


في لقاحه بين عين جابر و باي هورية و ابن مسعود رضي الله عنهم ان الين يدله ملك
قال ما مه رجل لا يوادى زكوة ما في ذا آنا هزمنه فينا دى خذكر كر الديز جم ته فاران
منه و هو يقده حات ما في ذا آنا هزمنه فينا دى خذكر كر الديز نيز
اله نا يو مه نه سلك يره في فيف قضاها قضمة الغل م أفيه بلده رحمة ين عيني شرف ثم قول
انا لكلا كثر كله ثم تى هذه الية و لا تحيى الديين يخلون بآيا تلمي نعمة فصله و حورا
لهم بدهور كله مسيط و قون ، وكلا به يوم القيمة و الارتح الديز ندف رأسه و ابقى
معا السم و الربيتان نما ريشت نما رجى بني حميج كرمة السم وتكون مثلها في شد في
الاس ن عند كثر الكلام و قين بكتاتن في عينيه وما هون بذده القيده متي ابي ته لاش
ذى و قيل ما نا برجوان في في و قيمتهما بفتح الاف ردى ياكله و العضم باحرا
الدارى ن و اخذهم بالغ كلة و قيل العضم اكل لي بس و اخذهم كلارطب و نزيم لهو
ان ارمل اذ طال لجحه ميرض له في البطن حية يسمونها والشجاع والصقى ما بلوانى
يخاطب امراته

٦ ار وشجاع البطن وعلمينه وانغريزه شنيا لك اطم

100

بیل اردن الكوته وقیح دن و دیکرسی و لومیت اقیق می تکمکاگا لانی خطا و الزلین بن
اجوزر فی که بی اذیک و ذکران کسر قار لیخیوه انک تقلیل فی و ادینا قتیق قات نمی خه دل
سم، قه وضوعه جی حق و کتیبه لیه و ده، و ا لبه می خیج بج. اذ اسکعل مه زن و که و اکر دلغه
وجام مک دل و که دل امره خل قه دل بنه ضع دین جی فزیه خه ف جد زیک خیل خه و، فخر، که بی تقلیل
لهذا کان کسر بیوں علیم جماعت دین، و فضیحه و استعله مه، ذکر فی ته وه و، وحیتیه خیل
می قاتم و قدیم قی بی الادل الهمه جی ادرا بی تین کا مال بن الای تیرعن کسری الله کان ده شانه
آلاف امره و حیین الیف و دیه ت حاصل و شق طب ۶

الشکل کسقل جه لیکشیاند، له اربع دو نیچی شفایح و شق طب ۶

الشقائق بخی العین و کسری قار لی الحکم و ابن فتیمیه فی و اب الکاتق لابطیوسی
فی الشرح البکیر فی سین الشوقاق اقیسیان فعلان بکسر لشین و کسان الاقه ر شان
بعنی این و ریجا لوا شوقاق اته بی و هوطای صیر میریمی انا دل و مول ضریمی بجور
انیه می و حضرتیه صنیت مقبعة و فی بیخه ت سوا و دا عمو بتنیم به و موسی و مصیف
دیویکیر بیاد از روم و دان مول اسان و نواجیها ویکون حملیط جبره و حضرت و سوا و دیو
خرسته و حضراسه و سر�ه ت و اخ غیره و هوولایان می بع علا می انسی و یا ماف اروایی و رووس
الجیاب بلکه جیه بیضه جی لعوان العوای بی تین له الای در و عیشتیه شدیده اینه فی
شارح القیینه و بی حفظ این می نوی و فی طبعه الله عه نمی من الله د و دیویکیران سعیانه اذ
طی ربه طی ضرر و صاحح که نا الحفظوب ۰

الحکم جه می درسرویانی و البغوین بیچیم اکله نمکه لارخیینه انتیصیین و بیتی تا بیانیه
شارح عینیه ابن سنتیح و دیویکیریه و حضریم العقیع ما و درن فی بیا و دیویکیریه و ملکیه
عدیل العبو و ہو قول نا کثرین و تا لابعینی الالساحی بی حکلمه ۰

الامثال قار اول و شامی می نا لاحیل دیویکیریه و قرار تی فی نا بیچ و بیز و دی عیاره مکلا و قریع علیه جی رضا جه از ره و دیویکیریه
قویه الله یا بیقوی الریح و اغیظیه البی تیکو فی الامامه و دیویکیریه از ره، امره صدیح
المتعمسته قار نابودی نا التصویرس انها لحظه حیه تر بزره قه ایکرت و اقصا به و جه لعین
و عکیتیه التمیسته جی بیل یق با للا شرقی فی ذا احلاعتیhیشیه خه تیا نظرا فقده تی خه و
دیویکیر شعاعیhیشی عینیه کشیقیینه الاعیج و تاتری کذل کم سبکه تی ای می خه و
صرافاتی مات و ظیرتا می خیت فی ذا عکیتیه ایضی حلیبت نیچی اری بیانیه الاضریف کیوں بی نیز کاریه
التقریان الحب قار لابین سیته و الشوقار ایضی الدقیت و دا لورک و دسام برد و دلها می
الشتبک قنفذضری می میطیر ۰

الشهومان غوع حیطرا و قصرا زدین ابق اللون اصوینیه المدین و وعی عضیکت بالوب

ان نوی می اطیریتیه لاتین یا خدیجیام و دیصی ۳۳ ولغظ ایحییه ۰

الشام السعاوة تا دا جوهر وغیره ۰

الشوقه قار لابن اصلح فی الیف و انها المحاوة ۰

الشیئ

في باب ان، المنشئ حوق وامن، ان كان له وكر جعد كا لخ يطبو ان لم يكين له وكر شرع يتعلق باشض كا ذكرنا و حکم الاكل الا منحى امنوع العص فر.

الامثال قا اوا حين و امير مز فرو اما قولهم ما في الد ارص فرض لابوعيدة والاصمع معنا هنوعون بجاء قيل واخذ اف اى حد نوق و ملكوم و قال غيرها ما باها دهير فر.

التجبر اص فو تل رؤيته عما احيرة والاختيرا لاركون الى زور الاقار د خوف العدوانة يقال في مثل احين مئى فركا تقدم.

الصدف من حيوانات البقر و في حديث ابن عباس اذا مطت السما، فتحت الصدف اخو اها ره و هم خلاف اللو اوا صلة حدة و الصوادف ان بل انت ت في ابلى الحون فتعق عندي اما زان نظير افراد انشاربة اندفعه و منع قو الابو.

و من خدام اللو د يده بيا خلق ن و زيل ذا المرة اسود و يصغى دم احبب والكبدولهذا

يجمل فى الكان و اذا لحنيت يصيرا ورجا و يطى بالبهق اذهابم و اول طبيه لايثر

والمارئ في المعان فموعع و جوہر ثيرة خانه لد عمد على ن و حوار و ودان و ما و كلام صنچ برا ان اه يغثب و مؤه اثبا مستوي اه نيسرا و قان صوا با و مز را سيره لو نو و كمنو زان نه بسبر فه ن ا كان له امره حاول على نهم لم يكين له حاولى نه يلكه غلا م العودة تى و يظف عليههم كانهم لو نو و كمنون و مز برا ان اه يقكم لو ز و يبيغه فى نه بنسی لو آن فى ن باعه میغیر خانه یان له نهم كانهم لو نو و كمنون و مز برا ان اه ين شرلو د و اخیل قطان ان سخا نه يظف ان س وينعم و حفظه و مز برا سيره لو نو بشر و شد و ذكرى ن لم يكين له حاول اشترى جه رته و ان كان لفظ زنج و مز برا ان اه اسحیج و میر لو ز، ایکیزا بکال و یوزن با لبق ن فا نه نینا ل ما لگیرام فر حل نیسبت الى البقر و قا جا ما سبه مز برا ان اه يعد لو نو و ان ره مشغه و مز اعطى اللو د نا ل ریا سته و مز برا اللو فی نه بینا ل سرا و العقد من اللو د يدل عل امره ذا يحسن و قد يكون العقد من اللو، و عقد نکاح.

الحوار فا لموح و بیا صدفین بینن و جه النوس و المفاصلین دا و ادا اسحیج بالبل قطع الراعف و له حینین می عضة الكبد و حن حکلو اداس ن استی کا و فی الکان لینفع می تروح العین و ذا اطلاع به وضوح شرور ایدی فی الجمنی دعو نشته مع بن ته وینفع مع وق ات و ادا شنیمینی قطعه ص حیه علیصی بیغت انا نه بدا و حج انتی و قال غيره الصدف فان نینر فر فجہ د نہ حیوان و دیطع عل رأسه ی شد بجہ ادا اسحیج و درعا و جم الفیم سب و لم تیک زمان طویلا و موسا لسم می اینج و می تاکبس الرعا فان يؤفخا لصدف فیسحی و مع جا ویشر و ویعلومنه ضمی ذا رکمل عل الاف.

و اماد د گیبه فا عنام فنی رات بیده صدف فا نه يصف عن شیغ عزم علیه و بیطلا خیر ۱

كان و تشر ۵
الصدف طا رص و فقو العو د اه يكلى مه رأسا لمقتول ليصيغى فى تامة المقتول لا يل الم
يؤخذ بشاره يقلوا استوی حتى بقتی تا له ولذلک لیقل ده ص دی و ابقا الدعشان
والقده از کالبوم و ايجاد اه ددا و يقال ابن اجبل و ابن طرد و بنا ت رضو و وق لا العدیس

["الipsa alio est quod dixi. et in eisippe est alioque ipse est alioque ipse est alioque ipse est alioque ip

بلى و لذلک اسم حصر الtil و سونوع خ ن ث ورد ان عسى عن الاجنحة و قيل ان الجدوج و قعد م ان الجو ج فصر الجدوج بصر الtil و لا يوف م كا ان لا يتبين صوته و اكمنة المواظبة والوانه مختفية فناء هوا سود و منته ما هور زرق و هونج بند اللى فى وى و الفوات ٦

وحکمہ خمین لا کل استقدار رہ ٧

قال ابن سین ان مع التورما نما خرج ابواسىرو ان قصى و سمع الهماییست و حرفى و بندى الى الا غد و يكتحل بیدا البصرو م حرامه البقرینغ ح طرفة الین اکتی لا ٨

القصود سکامل ٩

الصبع طا يصفيرو اجع صصاب ١٠

الصعق طا يصفي لاحظ ما في حار ازاس و سويفنح الصلا و دا سکان نا دمین امله و اجع صع و حى ک ب الینی والی کم صفا العصا فیر و روی احده فی ب تا رزه و یعنی لکین دنار ان کان یکول دن سا شکال کا جناسی الطریقام مع المحام و البطع می باشد و الصعویت و الموابع مع الوباب و کلا ان نم یشکله و حی شه را قطعی اخذ دمی تجدید می دار اجع فی اهون و اتراء الهمه ل مع خلاف فی تبدید نا و سوییت الیها دا اتصابهانی الکات و وی نه فی سنه بی و ابردینی و خصی نه ١١

لو كنت جهداً علمت لسرى • جهلى کا قد سى نا ا حلم •

کا الصعوری تقع فی ایرا بین و نا • جبل الهمار نه یکلم •

د و خ شمایشی • احدها مزرو حه جیل • لص حبه و با طلا سکیم •

• موعد ته تدوم لکل هول • وحده محدوده ته فه و م

وهذا البيت يو امکوك حه آن وی اوله و لا يتغير شی می لغظه و لامعنه و حیثیت الهمه • ش و رسو کا ذات تیک سیبه • يو ما وان كنت خ ج اهل الامشوات •

فی لعینی تکی کی ص ح جد و نوی • و لا ترین نفنسها با برا آت • و مغلوظیه •

یا بی الهماره لمرتیری بو جهه • و کامن بکی حسنیه المنصوته •

حکایی سو صوبیان زمرد • متعلقه که ح ای قوت •

و يكره می نه هذا المعنى ما حکه ه ابند خلک نا نا قا لکان بین الیها دا لکا تی لیحدا قطعی فی ابر وینی الی ضل و رات می نیک ان لغیه یوما و سو راک با خنس فق لان له الیها دو مهذا ایضاً ما يو ام آن وی اوله و لان لیغیر شی حی المفسر فق لان لان ضل دام علا الیها دو مهذا ایضاً ما يو ام آن وی اوله و لان لیغیر شی حی لغظه و لامعنه و وروى انها اجتماً يوا خی موکبل استکن و قدان نترشتم الغبار • شد المغفى نا لثده الیها د ١٢

• آگ اللفظ برا فنا نه • حا اثر ته اتن بک •

• والجوم منه منظم • لکن ات رب اتن بک •

• يا ده لی بعد الرحیم • فلسستی خشیسین بک •

وهدى اتبیعین فی غایه الحنی بوئی الیها د فی مستهین رحمانی سنتی سبع و تسعین و همیشه تبدیمشق و د فنی ببق برا الصوفیه و توئی الی ضل فی سا بع سبع ربع ای فو سنتی سبع

و نیی

["وق لالامام العلامة ابو بكر صاحب الملاحة و غيره و هوم قد ماء الملاكية وكذلك قال لالامام مار بن\nاصبهار و ابو بكر السماح و ابو حنفی القسرا راشد فصیح في اما لهم و ابو بكرین و جهالی\nوغير هؤلاء اثمة المسیین شر قا و سرا ثمل مذکر و اسوس ما ذكرته لمذکرهم احدهم جه بخیص\nبناوة سع ان کنیهم جامعه للحوره و احتمهورة و السوییۃ و مع ان الر و ایة مثی ذکری مذکری مذکر\nمشهورة فى الصفيح بلبو مبا بدها رة عی الرمنی والقبول و خوکه می حیا هو ثبت فی نی و امری\nوآ ذکریم ایقیه تی تکمار و ایه حفانی نیوم اجزاء وینه ظهر جان الخوف و عی المسکانستیم لذن\nالرايه الكريمة طلب الرضی اسد علیحهیت يؤثر بحیثیه تیک میلی\nو اقتصوه و غير مان اصبهاد تی خصیص نوم ایقیه تی بذکری فر و ایه تذکر کا خفیصی فی قویتی میان\nرتیم به نومید خیبر و احلی فی باخی اروای تی انضییلیه تی باتی فی لذارین اینه یکام خیبری میان\nره مه ایه و اندرینینیغی ان بیلم ان بنیصی و مدق نیه لذک فی بینها خا لقواب و قه لا تی خیبری غافل\nبن عمدالساجد امیده المسته قا لیا الصواب میانه قا لیا لیشین بو گروبن الصلاح رحمه امن و ادی\nاهم و قاتوا بجز و ضر قاك اشیر.", "۰ و ۱ حییه تیی ۰ و ۲ و ۳ یمن رفسر ۰ و ۱ نکه لیست ۰ خاکات نکه تسر\nالخواص چا بن رخوا و الصقرورا و له و اذ امسکه انسان ما تف قا و و ۴ یا معدا و دیا و دیا و دیا\nیچی اب و ۱ و ۲ و ۳ و ۴ و ۵ و ۶ و ۷ و ۸ و ۹ و ۱۰ و ۱۱ و ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ و ۱۵ و ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ و ۲۱ و ۲۲ و ۲۳ و ۲۴ و ۲۵ و ۲۶ و ۲۷ و ۲۸ و ۲۹ و ۳۰ و ۳۱ و ۳۲ و ۳۳ و ۳۴ و ۳۵ و ۳۶ و ۳۷ و ۳۸ و ۳۹ و ۴۰ و ۴۱ و ۴۲ و ۴۳ و ۴۴ و ۴۵ و ۴۶ و ۴۷ و ۴۸ و ۴۹ و ۵۰ و ۵۱ و ۵۲ و ۵۳ و ۵۴ و ۵۵ و ۵۶ و ۵۷ و ۵۸ و ۵۹ و ۶۰ و ۶۱ و ۶۲ و ۶۳ و ۶۴ و ۶۵ و ۶۶ و ۶۷ و ۶۸ و ۶۹ و ۷۰ و ۷۱ و ۷۲ و ۷۳ و ۷۴ و ۷۵ و ۷۶ و ۷۷ و ۷۸ و ۷۹ و ۸۰ و ۸۱ و ۸۲ و ۸۳ و ۸۴ و ۸۵ و ۸۶ و ۸۷ و ۸۸ و ۸۹ و ۹۰ و ۹۱ و ۹۲ و ۹۳ و ۹۴ و ۹۵ و ۹۶ و ۹۷ و ۹۸ و ۹۹ و ۱۰۰ و ۱۰۱ و ۱۰۲ و ۱۰۳ و ۱۰۴ و ۱۰۵ و ۱۰۶ و ۱۰۷ و ۱۰۸ و ۱۰۹ و ۱۱۰ و ۱۱۱ و ۱۱۲ و ۱۱۳ و ۱۱۴ و ۱۱۵ و ۱۱۶ و ۱۱۷ و ۱۱۸ و ۱۱۹ و ۱۲۰ و ۱۲۱ و ۱۲۲ و ۱۲۳ و ۱۲۴ و ۱۲۵ و ۱۲۶ و ۱۲۷ و ۱۲۸ و ۱۲۹ و ۱۳۰ و ۱۳۱ و ۱۳۲ و ۱۳۳ و ۱۳۴ و ۱۳۵ و ۱۳۶ و ۱۳۷ و ۱۳۸ و ۱۳۹ و ۱۴۰ و ۱۴۱ و ۱۴۲ و ۱۴۳ و ۱۴۴ و ۱۴۵ و ۱۴۶ و ۱۴۷ و ۱۴۸ و ۱۴۹ و ۱۵۰ و ۱۵۱ و ۱۵۲ و ۱۵۳ و ۱۵۴ و ۱۵۵ و ۱۵۶ و ۱۵۷ و ۱۵۸ و ۱۵۹ و ۱۶۰ و ۱۶۱ و ۱۶۲ و ۱۶۳ و ۱۶۴ و ۱۶۵ و ۱۶۶ و ۱۶۷ و ۱۶۸ و ۱۶۹ و ۱۷۰ و ۱۷۱ و ۱۷۲ و ۱۷۳ و ۱۷۴ و ۱۷۵ و ۱۷۶ و ۱۷۷ و ۱۷۸ و ۱۷۹ و ۱۸۰ و ۱۸۱ و ۱۸۲ و ۱۸۳ و ۱۸۴ و ۱۸۵ و ۱۸۶ و ۱۸۷ و ۱۸۸ و ۱۸۹ و ۱۹۰ و ۱۹۱ و ۱۹۲ و ۱۹۳ و ۱۹۴ و ۱۹۵ و ۱۹۶ و ۱۹۷ و ۱۹۸ و ۱۹۹ و ۲۰۰ و ۲۰۱ و ۲۰۲ و ۲۰۳ و ۲۰۴ و ۲۰۵ و ۲۰۶ و ۲۰۷ و ۲۰۸ و ۲۰۹ و ۲۱۰ و ۲۱۱ و ۲۱۲ و ۲۱۳ و ۲۱۴ و ۲۱۵ و ۲۱۶ و ۲۱۷ و ۲۱۸ و ۲۱۹ و ۲۲۰ و ۲۲۱ و ۲۲۲ و ۲۲۳ و ۲۲۴ و ۲۲۵ و ۲۲۶ و ۲۲۷ و ۲۲۸ و ۲۲۹ و ۲۳۰ و ۲۳۱ و ۲۳۲ و ۲۳۳ و ۲۳۴ و ۲۳۵ و ۲۳۶ و ۲۳۷ و ۲۳۸ و ۲۳۹ و ۲۴۰ و ۲۴۱ و ۲۴۲ و ۲۴۳ و ۲۴۴ و ۲۴۵ و ۲۴۶ و ۲۴۷ و ۲۴۸ و ۲۴۹ و ۲۵۰ و ۲۵۱ و ۲۵۲ و ۲۵۳ و ۲۵۴ و ۲۵۵ و ۲۵۶ و ۲۵۷ و ۲۵۸ و ۲۵۹ و ۲۶۰ و ۲۶۱ و ۲۶۲ و ۲۶۳ و ۲۶۴ و ۲۶۵ و ۲۶۶ و ۲۶۷ و ۲۶۸ و ۲۶۹ و ۲۷۰ و ۲۷۱ و ۲۷۲ و ۲۷۳ و ۲۷۴ و ۲۷۵ و ۲۷۶ و ۲۷۷ و ۲۷۸ و ۲۷۹ و ۲۸۰ و ۲۸۱ و ۲۸۲ و ۲۸۳ و ۲۸۴ و ۲۸۵ و ۲۸۶ و ۲۸۷ و ۲۸۸ و ۲۸۹ و ۲۹۰ و ۲۹۱ و ۲۹۲ و ۲۹۳ و ۲۹۴ و ۲۹۵ و ۲۹۶ و ۲۹۷ و ۲۹۸ و ۲۹۹ و ۳۰۰ و ۳۰۱ و ۳۰۲ و ۳۰۳ و ۳۰۴ و ۳۰۵ و ۳۰۶ و ۳۰۷ و ۳۰۸ و ۳۰۹ و ۳۱۰ و ۳۱۱ و ۳۱۲ و ۳۱۳ و ۳۱۴ و ۳۱۵ و ۳۱۶ و ۳۱۷ و ۳۱۸ و ۳۱۹ و ۳۲۰ و ۳۲۱ و ۳۲۲ و ۳۲۳ و ۳۲۴ و ۳۲۵ و ۳۲۶ و ۳۲۷ و ۳۲۸ و ۳۲۹ و ۳۳۰ و ۳۳۱ و ۳۳۲ و ۳۳۳ و ۳۳۴ و ۳۳۵ و ۳۳۶ و ۳۳۷ و ۳۳۸ و ۳۳۹ و ۳۴۰ و ۳۴۱ و ۳۴۲ و ۳۴۳ و ۳۴۴ و ۳۴۵ و ۳۴۶ و ۳۴۷ و ۳۴۸ و ۳۴۹ و ۳۵۰ و ۳۵۱ و ۳۵۲ و ۳۵۳ و ۳۵۴ و ۳۵۵ و ۳۵۶ و ۳۵۷ و ۳۵۸ و ۳۵۹ و ۳۶۰ و ۳۶۱ و ۳۶۲ و ۳۶۳ و ۳۶۴ و ۳۶۵ و ۳۶۶ و ۳۶۷ و ۳۶۸ و ۳۶۹ و ۳۷۰ و ۳۷۱ و ۳۷۲ و ۳۷۳ و ۳۷۴ و ۳۷۵ و ۳۷۶ و ۳۷۷ و ۳۷۸ و ۳۷۹ و ۳۸۰ و ۳۸۱ و ۳۸۲ و ۳۸۳ و ۳۸۴ و ۳۸۵ و ۳۸۶ و ۳۸۷ و ۳۸۸ و ۳۸۹ و ۳۹۰ و ۳۹۱ و ۳۹۲ و ۳۹۳ و ۳۹۴ و ۳۹۵ و ۳۹۶ و ۳۹۷ و ۳۹۸ و ۳۹۹ و ۴۰۰ و ۴۰۱ و ۴۰۲ و ۴۰۳ و ۴۰۴ و ۴۰۵ و ۴۰۶ و ۴۰۷ و ۴۰۸ و ۴۰۹ و ۴۱۰ و ۴۱۱ و ۴۱۲ و ۴۱۳ و ۴۱۴ و ۴۱۵ و ۴۱۶ و ۴۱۷ و ۴۱۸ و ۴۱۹ و ۴۲۰ و ۴۲۱ و ۴۲۲ و ۴۲۳ و ۴۲۴ و ۴۲۵ و ۴۲۶ و ۴۲۷ و ۴۲۸ و ۴۲۹ و ۴۳۰ و ۴۳۱ و ۴۳۲ و ۴۳۳ و ۴۳۴ و ۴۳۵ و ۴۳۶ و ۴۳۷ و ۴۳۸ و ۴۳۹ و ۴۴۰ و ۴۴۱ و ۴۴۲ و ۴۴۳ و ۴۴۴ و ۴۴۵ و ۴۴۶ و ۴۴۷ و ۴۴۸ و ۴۴۹ و ۴۵۰ و ۴۵۱ و ۴۵۲ و ۴۵۳ و ۴۵۴ و ۴۵۵ و ۴۵۶ و ۴۵۷ و ۴۵۸ و ۴۵۹ و ۴۶۰ و ۴۶۱ و ۴۶۲ و ۴۶۳ و ۴۶۴ و ۴۶۵ و ۴۶۶ و ۴۶۷ و ۴۶۸ و ۴۶۹ و ۴۷۰ و ۴۷۱ و ۴۷۲ و ۴۷۳ و ۴۷۴ و ۴۷۵ و ۴۷۶ و ۴۷۷ و ۴۷۸ و ۴۷۹ و ۴۸۰ و ۴۸۱ و ۴۸۲ و ۴۸۳ و ۴۸۴ و ۴۸۵ و ۴۸۶ و ۴۸۷ و ۴۸۸ و ۴۸۹ و ۴۹۰ و ۴۹۱ و ۴۹۲ و ۴۹۳ و ۴۹۴ و ۴۹۵ و ۴۹۶ و ۴۹۷ و ۴۹۸ و ۴۹۹ و ۵۰۰ و ۵۰۱ و ۵۰۲ و ۵۰۳ و ۵۰۴ و ۵۰۵ و ۵۰۶ و ۵۰۷ و ۵۰۸ و ۵۰۹ و ۵۱۰ و ۵۱۱ و ۵۱۲ و ۵۱۳ و ۵۱۴ و ۵۱۵ و ۵۱۶ و ۵۱۷ و ۵۱۸ و ۵۱۹ و ۵۲۰ و ۵۲۱ و ۵۲۲ و ۵۲۳ و ۵۲۴ و ۵۲۵ و ۵۲۶ و ۵۲۷ و ۵۲۸ و ۵۲۹ و ۵۳۰ و ۵۳۱ و ۵۳۲ و ۵۳۳ و ۵۳۴ و ۵۳۵ و ۵۳۶ و ۵۳۷ و ۵۳۸ و ۵۳۹ و ۵۴۰ و ۵۴۱ و ۵۴۲ و ۵۴۳ و ۵۴۴ و ۵۴۵ و ۵۴۶ و ۵۴۷ و ۵۴۸ و ۵۴۹ و ۵۵۰ و ۵۵۱ و ۵۵۲ و ۵۵۳ و ۵۵۴ و ۵۵۵ و ۵۵۶ و ۵۵۷ و ۵۵۸ و ۵۵۹ و ۵۶۰ و ۵۶۱ و ۵۶۲ و ۵۶۳ و ۵۶۴ و ۵۶۵ و ۵۶۶ و ۵۶۷ و ۵۶۸ و ۵۶۹ و ۵۷۰ و ۵۷۱ و ۵۷۲ و ۵۷۳ و ۵۷۴ و ۵۷۵ و ۵۷۶ و ۵۷۷ و ۵۷۸ و ۵۷۹ و ۵۸۰ و ۵۸۱ و ۵۸۲ و ۵۸۳ و ۵۸۴ و ۵۸۵ و ۵۸۶ و ۵۸۷ و ۵۸۸ و ۵۸۹ و ۵۹۰ و ۵۹۱ و ۵۹۲ و ۵۹۳ و ۵۹۴ و ۵۹۵ و ۵۹۶ و ۵۹۷ و ۵۹۸ و ۵۹۹ و ۶۰۰ و ۶۰۱ و ۶۰۲ و ۶۰۳ و ۶۰۴ و ۶۰۵ و ۶۰۶ و ۶۰۷ و ۶۰۸ و ۶۰۹ و ۶۱۰ و ۶۱۱ و ۶۱۲ و ۶۱۳ و ۶۱۴ و ۶۱۵ و ۶۱۶ و ۶۱۷ و ۶۱۸ و ۶۱۹ و ۶۲۰ و ۶۲۱ و ۶۲۲ و ۶۲۳ و ۶۲۴ و ۶۲۵ و ۶۲۶ و ۶۲۷ و ۶۲۸ و ۶۲۹ و ۶۳۰ و ۶۳۱ و ۶۳۲ و ۶۳۳ و ۶۳۴ و ۶۳۵ و ۶۳۶ و ۶۳۷ و ۶۳۸ و ۶۳۹ و ۶۴۰ و ۶۴۱ و ۶۴۲ و ۶۴۳ و ۶۴۴ و ۶۴۵ و ۶۴۶ و ۶۴۷ و ۶۴۸ و ۶۴۹ و ۶۵۰ و ۶۵۱ و ۶۵۲ و ۶۵۳ و ۶۵۴ و ۶۵۵ و ۶۵۶ و ۶۵۷ و ۶۵۸ و ۶۵۹ و ۶۶۰ و ۶۶۱ و ۶۶۲ و ۶۶۳ و ۶۶۴ و ۶۶۵ و ۶۶۶ و ۶۶۷ و ۶۶۸ و ۶۶۹ و ۶۷۰ و ۶۷۱ و ۶۷۲ و ۶۷۳ و ۶۷۴ و ۶۷۵ و ۶۷۶ و ۶۷۷ و ۶۷۸ و ۶۷۹ و ۶۸۰ و ۶۸۱ و ۶۸۲ و ۶۸۳ و ۶۸۴ و ۶۸۵ و ۶۸۶ و ۶۸۷ و ۶۸۸ و ۶۸۹ و ۶۹۰ و ۶۹۱ و ۶۹۲ و ۶۹۳ و ۶۹۴ و ۶۹۵ و ۶۹۶ و ۶۹۷ و ۶۹۸ و ۶۹۹ و ۷۰۰ و ۷۰۱ و ۷۰۲ و ۷۰۳ و ۷۰۴ و ۷۰۵ و ۷۰۶ و ۷۰۷ و ۷۰۸ و ۷۰۹ و ۷۱۰ و ۷۱۱ و ۷۱۲ و ۷۱۳ و ۷۱۴ و ۷۱۵ و ۷۱۶ و ۷۱۷ و ۷۱۸ و ۷۱۹ و ۷۲۰ و ۷۲۱ و ۷۲۲ و ۷۲۳ و ۷۲۴ و ۷۲۵ و ۷۲۶ و ۷۲۷ و ۷۲۸ و ۷۲۹ و ۷۳۰ و ۷۳۱ و ۷۳۲ و ۷۳۳ و ۷۳۴ و ۷۳۵ و

ورکالالحمن علیرسنج می خلو دکلا باب لالا و قا لاتبعی وان اعما باکلون الصفا دع راشتم
و لم یزابن با لسینة با سأ و قا ل بن غلبس كل حز صیدلابج نظری و اوبودن و اوجینی و نا
ابوالدر دا، خی المرد ذیح اموز ابینی ن و النشمنینه قده ی تا انسانی ما حدیث فرمد
المسا فو، دل علیقلة و قده فی المرد ماق لا اث رندکلی ای صفحه مردم یا م ات اث خود امر
یفع و هیله الکل و التسکرو و قنوع فی النشمنیتیغیر اموزی ای همهم المرتستحکیل عنی هیئمنه که
الی الحکیده نتوی که ان امیشتة والمدبوحة حلال كذلک حده الالاشی ذی بکت الحیر فت فاش
الزیرع نیتحیدو والبزج فی ان احتل الشقی و ابویخیر ح سمه می فی و عندی ان صاحب نشرید و همو و مه
و فی الاستیعا به سی فضده بعید لابن شریح رحله صیبه به تی جر ره و بوش نعده ابو لیزیر روحی
بن دین رسیمها میکثر عنی ای بکرالاضدیق ره نمی نیحته نه قا لشمنی فی البحمدوج ذیح اد
لكم كل دابت خلیقه هی البح و کان ن شریح هذا قد در كر ابینی حیی اسدیله و لم قا ل ابو حرام
صحیه و لغوی افیضه فی انا و کی عام صدیا ماضوری فیی عدرا الحیوان الذون ای حییتی
صفیه ندیسر و الدش فی و الدام احده بن حنبل و ابن راهیه خم نیجو الحمد قمری شیما
الحهم الزیابه والحدا و الفرة والهویه والهویه و خوشتنی ظفه مه چهودیه
سیفی ندیسر و الدش فی و الدام احده بن حنبل و بن راهیه خم نیجو الحمد قمری شیما
ذلک و قاس مالکی علاکلیه العقورالاسرو والزیوا وانهدد و والدین و کولیه نسبع العاده
فی الامز والشکل والاضع فیا يقتدم لاحهم عندی و ان خصل فد و قا ل صاحب اترات
بدا لسبع لحهم خلان يقتدون و ان ابتداه الاحهم حمله يحتیته و قا ل جهی حد و ده وانشیا وان
الحهم لسباع الام عاداعلیه جهی و نبتست عن ابن غزاله امر الحیرینی بیتقل ای ت و حیث
علما باصة قلها و ثبت عن ابن غزالیف ابا حessa قتل از نیور ناره فی حکم العویه و قا ل
يعلم علیم تلک شئ و لذلک قا ل مالک حیی نقل البحر و ت و الذیب - و ان شی و کوئی و قا ل
اصحاب با ارائه لانشی عه ق تل حده کله و واح لسباع الطرشق و لکه ياقتلاه الهم و آن
مد فد قا ل ابن عطیته و دوات الستموم کله فی حکم الحییه که دا فعی و ارمن دویه و نیشی
قا ل ابویشیغه لابیقطع سارق ما كان با م حا جا ان صلح جد صد لبز والبح و دی جیبه الظفر و قا ل
الش فی و مالک و احده و جهوری بیقطع سارق ذلک ادا کان نم یز جد و تیحه بی نبود دین لعو
الدینه و دا ذیح لاحهم صیدا لوم علیه فی ها ل لا و ام با ته قا العلاه ، دی فی ریز کمی عدیه
قوه ن الگیر الصیحی البحیم کذبیکه الحوسی خعما مذا بکونی حیتیه والعقیم الحق و لوکسرالحهم
بیض صید و قداه لوم علیه و دی ریکی کمی عدیه و تریشی نا اشرمها اه شیمیا قوییم و آن
التوینی البحیم ایض و لوکسره محبستی و قداه جد و لو حلب الهم بن صید و خوش بیض
خرج لوصاح ح مرم عناهیه فی تبیب صیها هه و صاح ح حلال علاصیدی ح الهم کفکری شیشه
جیات به فوجیه نا اهدابیه يضمنه لاد نتیب فی اجله که خیان که نوصاح حیاهیی فکله قا نا امام
اتتوان ده دی هوا وظا هوی و اث خ لایضمنه که کا لوصاح عه ، لیخ و لواد بیضیدا و فضی دلکه
القید عی صیدا او وعی فراحته او عابیضه فبلک نمی جیم ذلک خرج لودا و حیم الهم قرب دیلکه
صید ملکیه المدحب ملکیا يتصرف فيه كیف ش ، دا لیعت و دا تیاد خلا فیخ و دی خلا دی را بی

کلاه

["الجوة التأكديب بها قتل القصد اخضرو مجهه تيه تدليس و الاصحاب الجامع في صيام المدينه وهم لا يتركونهم حرام ولا يتركونهم حرام ولا يتركونهم ح

اما، و وقع فى الكوا، بعد ما اصبهان تسم حضنه وجهها نمدكوران فى الكوا ورآ أدهم از نهم ام
لان اما، بعد ابرح نعى عالم التف and the king was in a hurry to get there, so he went
اما، غلب و وقع و قوع عيره عالم الارض و هذآ ۱۰۷۰ الراجح و ذكر فى الهدیب ان القدوس
ذا كان ن حبهاء البحرين نظر ان كان الرا� فى البحرين كيل و ان كان فى البحرين حفظ كان
الظير فرج اما و وقع فى ندما اصبهان تسم حضنه وحده، ن حطیع البصري فى الكوا
و ان نيجي ابو معنى فى الحنّت بالحل و حجیم، ذكر فى اذ ان میته القصد بتلك لبحرين الكوا
المدبوح فى ان انتهى ليه بقطع النيح و قوم والمرسى و غيره قدرت ذكاءه و لا ترى ان دی
بعد ذكر و حضن لوجح القصد و حا لم يقده ثم ب فرج و حده بعد لم يقده و حيى و في
لا يك و ان و ل اصبهان لمن يشترط انينه فى القصد بتلك لبحرين الكوا فى وقته المدبوح وحده
لا تراغبيه فان لم ينتهى الى و كله المدبوح فى ن و حده فى ها، و او حدرهم ليش و قصد ما او
أو ن لم يجد و داصى ب ثانٍ طرق اخرى ما هي حبهات قوم نا شهرها عند صاحب الهدیب
الحل و النور اقی ون و غيرهم الى ترجیح البحرين بم امل و التحی نے انتظار با حمل و نقل
بالتحيم و قال ابو حذا ابتهم عقب الري فو جد مه میته و حمل و نقل ما عمد طن به
لم يك و روى عنى ما لكان وحدى فى بريته و حمل و نقل و صيح المور ون و الغوان ان
الحل ندا حا دیت لو اور ده فینه و حضن لورمى و سو لا يرجى حسیداً و لا خرابه و يغديه
با ن رمى سته فى الهون او وحى حض فم الارضى او الى حدود و اعترن هيدا فى صاحبه
ففي حلة وجهن افمهى و سو لا مخصوص عدد البحرين نا لم يقصد لقصيد معيّن و هما
ونظر ذكر ما اد اد وقع فى قصد غمر جریده يه و يوق بینه و بينى ما و لو حبهات قوم و نقل
قصود معيّنًا و لورمى بی، ظلہی برج اخکان صید اقصد و قصد خبر وحداً و لو حمله صید
خکانی ما کول انا تصد عینه و قسی ذکر با ادا كان نه شات نا خبریح احدهی طن نا ادا
ویلا ته دید و غیره و جهانی نا يك نا لم يقصد لقصيد وب ق ن، لك و منا لوه وضیت
و حدیده و کان تی فى بر حذیده و فو حقت عدیق شا ف قدرت هوام و نا لم يقع
وللمقصود نبز و نما حصل و احصل بمحل لشاة و اد ویز فرج منح و رو ته لبم وحده
ان عند بیا سحق کیل الشاة خی صورته و قوع الکینی و ن شکلا الاقصد خی حضما و کذ
لو کان فى بدر حدید تاکرکه و الشاة ايض خلک حلقها نا حصل اقطاع الحفظ و نما
بالح كتی خو و ام نا الموت تشریه النجح و السبیة و قال لقانى بوسعد الهم
في النب و ان رمى لا يحى صید ابدلا تب صیری ملذحب نا يك لوح رفع فى ادار حرام
و ان شرک و ده اوان رمنا نی تها جب حرام و حوا رمنا ان بیت حاق و نا مرجلین نی لا ون صمنا اما نیکون من
و مزمنا و نا مدفی و نا لازمنا فان لم يكى حذف و نا لازمنا لم يكى عده ماتم فان
کان الاجراة مدفخة و مزمنة فى لقصيد نخ و نا شئ عى لا ون لوح احته فن كان
وح انا و لوح دف فا لقصيد نا و و عاشر نے ارشحى نا يقع عنده لکه ند و جدده و نا كان ياج
انا و لوح من ملک لقصید به و نظریه التخ فن و وقى بقطع الحفظ و قوم والمرسى و حمل و حمل
وعاشر نخ ما بين قیمة مدبوح و مزمنا ق لا ناق فنی و نا يظهر فى و تا ادا كان نفیه

مسيرة

ستة فان كان مثلًا، وأكان بكثت لوم يقع له ليلك فيعدن ابنتيقتن با لبزج شتي وان
ذبح الله غم ولم يقطع الحقدوم و الرأى اول لم يدفه وما تا بلبو حين فنوميتيه توكيبه على الله
قيمة الصياددبوها و قال في الله التمذيب قيل هو كالو ح عبده و هيه عزية وما ت
بينهما و هو بناء على ما ا道ج ح ابنة حبه عبداً فيتمته عثرة و فرج الولما ت ففيده وجفان
المزني بكى على كل و احدها و ادارش با وضده و با في القيمة ينضف بينهما و قىل على كل و امضى
فيتمه ومهم و قال ابن ضرر ان فوزع اليمين على قيمته يوم الجح اولاً و له يغترب و علقيته
برم الجح اثني و فيتسعة فيكون تسعة عثرة بح أستة على الول و تسعة على الله في
وى لا يقعن ارى على كل و احدهم نضف ارش بو حدة و ينضف با في اليمين جم حوا بح جين و
الفظية النيتة ان و قال ان لم يدركه حتى وجب على الله في قيمته حزمن و ان ادركه ولم
يترك و حبتعى الله ارش و ها وضعة على وجف و فيتمته حزمن على وجف و ان رماه رجلاً وان
مَا وقعد ه فولهمها و ان ارمن احدهى ا واصا ب الول المجرح ولم يعف اثب و ان اثني
كل و احدهم اما و ايات الحاق و ان لاتحى ويكون بينهما و ان كان احدهى جزءاً لم يصب اللمدغى أثر
وام لا يقعن لسجد الكرمين اني في خرع اعلم ان من اصطاد صيداً عليه ارش د ملك فان كان نيسراً و
ومترطأ و معصوم و با و معصومات اجئ ح لم يكمله ان هذه اثر تد رعاه الله ان كان حملو كا
ورعا اقتد و لا ينظر الى اصلى ان اه اصطاد د حرام و فضل به ذكرهم ارسله في نه اصى نب جبار
فرغ لوقض القيس بنضفيين حمل الكل و ان با ن هناء عضوا و ما تمنه بعدس عة قبل ان
يكنن فكير حمل لي من على اهداف وجهين كما لو م تمنه في الحال و ان ادركه حي فذكى حمل
القيس د و نام و ن و ان ت القيس يغنى الى رصة لم يجرم على اهداف قوين جدلاً فتقل لسهم
فرغ وينك القيس با و مورباً ثبت ت اليدا و ان نا و ابطال الى الطيران و اهداف و المتعقل
بالتثكية المصنوبة في و وختت منا الشبكة و تمتلى بها صيد فرجاً ون وكذكداً الشرك
و انعدى المصنوب ان والجها وحوز ذلك فرع لواصط د سككة فوربطها ودرة مشتؤة
فيها لغقلتو وان كانت يغزشتوا وهى ليم اسكة و لواشترى سكة فو حى في ببطى درة
غير شغفية وهى وان كان نتة مشتقة خفى للبلغ ان ادعاها حكذاً اطلقت في التمذيب
ويشهد ان يق ان الدرجة تكن عن اصط د اسنىكة كما في الكزنا الدنى يو جده فى ادارض
المحلى ادارض ت و لو رسل القيس و حلاه و بنغسه فهم يرول ملكه و جه ان اخلصهم لا يرول
و يابز ان يغنى ذلك ان ذلك م فضلاً بحلى هليته م ت قيبل بتسوایب و م حدة ان يحترز
عليه وسیح ج ان اثناء ادسان فى الكلا م علماً الله بنته فى باليون و على القيس الكلي بجاء رصة
في با بالك ف و لو اذلت القيس میده لم يزل ملكه عنه في اذذه اخذ حضنیه رده د نواد
و لا وقى بين ان يلتحيى بالوحش با لصح ا و يبعدني عن البيني ن او يد و في اليدا و حوله
و قال ماكلاً ما دام في قبل ابداً وحوله لم يزل عن ملكه فان بعد والحقى با لوحش زال ملكه
و م اخذ و ملكه و برويه عن اني تب عدبه لاهز زال ملكه و ان ترب لم يرول و يروى عذز زول
ملكه يافانة مطلقى و عدمن الله يقتسى على باقى العابد و شرد البينة تتمة لو تحل صيد
بزرحه و صاحمقد و راعيه فينه و جه ن اصحها عدم التمكين ان لم يقتسد بسقى الارض

## راين النم نيجون غيثاً خفقت لصيده اسحجى بلا لا

وقدقم ركده البيت في باب الهمرة في الابل

الصيدن الغدب و قدمتم في باب الث، المخلصة والصيدن الملل

الصيدن نانى و ديب تعل لينفسه بينا خ جوف ارض تقييه عن اخلق

الصرير مكصغار يجل مه الصحتة والمرى ومهم من يطلق على الصرفين وه فى نين البهقى في باب ماء فى الا لجرا د عن وحب بن عبد الله المحاوى ام دخل هو و عبد الله بن غراغ ريب بنت رول لا دصع ادبهه و سلم خربت اليهم جوا امقلوا بسمى و قالت كل يا صريح مه ذلا العقل الصارب ابيك حذاق ل قلت ان لمق الصرفى فى الحديث ان سام بن عبد الرحمن رجل و معه ضير فذا قمه ثم سأ له مه كييف بسيه ق لا ل بجو ح و و حديث اذ الصحتة عقد و تقرقا ل ويربجو اقوام كا لوا اجروا فى صرهم بمدأ ثم اشتروا سعدا من لاح حذوا و روح ان الحن س له رحل عن الصحتة ل وهل يكل اللمحون الصحن وهى التي يقال لها الصرفى و كل اللفظين غير عت

الحاشى ق ل هر جل جن حنيشيو الصحن المختصة من الا بازردنشم المعدة من البلد والرطوبة و منع البز و تطبق النكهة وتغدي و جع الورك المحتل و من البلد و لزع الحق رب اذ اهل به

## الضاد المهمة با الضاد المهمة

الضان ذوات القيوف من العهن و هي جهن ض بين و الا ننخ ض نية و انجح ضوين و تيل و هيج ما و اوا له و جيلهم ضعين كعید و عبيده نا دقة ق لا له مه لى نى نية ازواج من الاضان اشئين و من الحرام اشئين ق لا الادذكرين و تم ام الانقيين اما شتملت علی مرام الانقيين و ذلك ان الجاهلية كا لوا يقونون حده ان غام و حوت ج قوا ما في بيون هذه الان غام خا هته لذكورن و حجتم علی ام و اجن و لغو م ا البحيرة و السائبة والوصيلة والى م خلوا ويحتمون بعضه علی الراجال و الدس وبعضه علی الدش ء فل جا الاسلام و ثبت احکام مه جادل البحيره میم ادیه و رهم و كان اتنين جاد لهم حطیهم ما لک بن حوف ابو حوشمی فوال ياححد ان لک حرام اثی ما كان آبا ون يغلوه فق ل له رول رصل ادبهه و شم انک قدرتم امسا فان امن عضو علی غير اصل و نا خلق الله هذه لا رواح احیة دلی كل و ان دنفاع به فن انا حا، مه الاتحیم ج دب قل الذکرام من قیل ان نخی خشت کا لک و تجبریم تیکله حق له صد ادبهه و شم ما لکی ما دا تکله حق ق لا له ما لک بل تکله و اسمع منک خلق و لحیا، هذ الاتحیم ل سبب الذکر و ج و بیل جهم الذکر و لوقا ل سبب ان نونته و جب ان نحتم بیعث الانث ولو ق باشی ل الرحم علیه فکان نیبعی ان بحث الحلال ان رحل لا تکمل الاعتصاد و ذکر و انتی خا تخصصی لخیم با لودانی مس و التاسع و با بعث و دو بعث و دو نیین و وی نیة ازواج ضبه علی البدول اخوله و المؤش ای و انشق ای نفعاً نیة ازواج ای اضاف میضا ان شئین ای الذاکرو و لا نیقی خا ذکر زوج و لا نیی زوج الوب يستی الامواحد زوجاً دا كان لا يننك عن الآتو و سی ج ان ش، امسقی الی الکلام علی البحيرة والسامیة والوصیلة والحاج فى باب النون فى النعم و قدر حمل ام ته ته البركة فى نوع العهن

في تدبير ما مرّة ويؤكل منهن، ما، الله ويكلنها وجه الارض بخفا لاباع خا نا تدبر،
وصف ولا يرى منها الآ وحدوا في حار الارض ويبر بالمثل ليلا جلود ما في ردا
البيدق والترمر عن بحيرة ان اليني حمل الله عليه وسلم قا لكير حي ان اور زمان را
يختون الديني بلدين الستهم احدها احمل وخلوبهم قلوب النيّ بفي ورايه وقفا
امرم الصرير يلبوس دن س جلود الاضن ملا ليالي متشرون الديني بلدين يتوالا دن اب
يغفرون و عني تجرئون فنجد فتة لا قضين لهم قشنة ترع الحيم منهم مبران يق لان
اذا ذكره وضد الزنب اقصيد اذا حقي له وبني المحر والضأن ند قصي حملهم احمل و
بينه العلاج اصلا و حجت طعم، و امر كأنه ترس ليله والجوس خلدا بها معظما
وترى الزنب فيعير با خوف عظيم لمعي خلعة الله في خلطها و حجت ام رجلا الرايع يسوع بالاتم تحم الغد ويقى بها عندها و خير
بينه وبني السبأ فخذحب كل وآده الى الجما واجب م امند وعوام حمل الاضن في نهر
الين و علّك كتبيين الين و علّه دنده الينه ورجي تكراره لضأن حقي نعمتني ام عقلي و
الغنم عند زول المطرا حمل وان كان الشف دعمهمو باشقي ان تكون ان والد ذكرا وان
كان هبواب جنوب تكون الا ولاد ان ثى و اذا رعت الضأن الزرع برص و اذا رعت المور
واينبت وق لا الوبجن ضنية وخلق معزّة.

## وحكمها المد بالاجماع

الإثاث قا لوا جهر م راعي حن و احدي م راعي ضأن غي ين و احدهم حطاب
ضأن غي ين و ذلك ان الاضن تنزمن كل شئ فيحت ج اراعهم الى ان يكبه في كل وق وفي
الصحاح الحن م راصده ضان غي ين و ذلك ن اعرا بي بتركرس بيشر فنبرها فا فلئان
ما شئت فق لا ساكى نا غي ين وق د دين خا لویه ان مرجل قصني صلا العلیهم
صاجة فق لاصح الديلم رسم اشتني بالمدينه فات فق رصح الديلم وسم ابى اصبا بلک
نی نون م الاضن و اود عوامه ان جملكا دحمي في الجحنة قا بلي تحيى م ند اضفان قا
اعطوه ايا ثم قا لصلى الله عليه وسلم ان صاجة موسى كانت اعقل منك و ذلك ان كر
دلت علّم عظيم موسم فق له حاوسى اي احت اليد اسا لان الله ان كوميسي في احني
ومائة م الغنم قالت الجحنة والحديث رواه ابن حبن و وعنى ابي موسى لا شوى ق ان
البقيتية الديلم يم
كان نفسم غيام هو اون جنين فوق علیه رجل من انتس حقی ان لانني دعم كومع بدلا
الله قا صلی الله علیه وسلم صدقت فا احتكم ما شئت ق لانني احتكم ما ين و حنية و راعي
فق لصري اشكاره وسم هى لك ولقد احتكت يسرا وصل صاجة موسى ابت د ندة علّم
يوسف كانت اعمر منك حكمها موسى فن لحكى ان ترد دى سا و با دخل معك قا
في لا حيى ؟ فى اخ انا فن انت نعم عشرون اني ت الق ن وكنا ان انس يضعون و احتكم
میدا انس نا حتى جلدو مثلا فق لوا اقتن م زص حب ابت ليلا و الرايع

## المحوّض لحده الاضن يمنع المرة الاستو ديزيد خي المني ويكن من الستوم و هوا زوال رطب

با نفسيحة

عيض عن قوم تحيى قا لامام الدلامة النبوی و اخذ پیشین عن اصليه وانما عن الضب و عن العدور و تعلق ادجان رسل اصبهان علیه و سلم فق ل و مذا فقق ضب
اصبىءاً فق لان امame مینی اسرئلم مخت د و ابت الارضی و ای خشیا یکو نم امame مالیا
ولما نه عنده فیحملان ذکر تکبلان یعلم ان الحسوخ لایعقب و چی صحیح این رسمی ابجود
رخیا بخنه ای البجی صنی اسدیلیه و سلم نا و ج ای حینین می بخج ة للمتربي يق ل لان اذات انبار
یعلقون عدیها السلمه هم فق لوایا رسل نه اجمل دن دات اتو اطاق قا لصاندگیری نهم
مذا حکا قا قوم موساجمل نل الها كا لانهم آله توالیز نفسی سیده لاتبعض سن حی قلملان
بیشرو ذراع بذراع حی لو دخلواج حنب لدحلموه قا لوایا رسل اللہ ابجدو والصرا
قا ل مینی ق لابن عباس و اسبحه الیقده با ب رحه مهؤلاء بؤو اسرائیل ق لابن اللویی
معارضه الاوزن تفکرت بر حه قی و حضرب اغلب باضیت ضرورت بی فی الاطلاع مان
اسپهها فا اان الضیح عدالوبه یهنبه بالمثل بی کم مانی و کی حی قی ایه لیه املی
با جمع فی نیویم نامورهم خدیئی و احد نه خكان المحنی صدر میکنند
الامثال قا لواضح حنب و انتلال ضد اهدایه و کنرک قا لوایا لوورکیان
ان شد وان تدیی و ق و لوای اعی مرض ق لابن العویی این بیردن وانی و عتوهان نان
ولاد و اصیح مرض ای طول عرا و این مرض وابد و مخذ مرض قا لانه
و اخذ مرض با اجاه هارس ۶ اعدای عدالدینی بیت عورت با
وقا لوای اعمدم ذنب الضب لان عقد ه كیثرة وزرموان بحص ایضاً کس اعابدیا
قی له کا فینک علیفکل و با اعلک کم خی ذنب اضحم عقده قا لاندز قا لاند
اصدر و عشرون عقدة
الحیاض ذا و ج الضب من بين رجلاً شن ن لایقدر به دزک علی ما خبره الله و میر
اکل تجیه ار ده بعنه الحن و الحفان و تیی بیا و بیطل به العقیبیه بیچه
الجع و میراکله نه نا بیطشی زمن طلیا و خصیقاً و م استحیه م حکیمی اخذ که نیز
و کعبه بندعل و جه لورسی لا سیغه شی نم اخیل عنده لمس بقه و جدیه کیج مه نعف
لتسيف يشیح ص حید وان اخذ زنی للصدی خی لحیم نه يشیح شه وان الجع و دور و رثیا
شدید و بیوه پیشمن بر صور الحکلم طلا و م نیا خدا دین اکچه و م نیز و لایا جهی
المجید الضب في المنام رجل عد بی خداع في اموال اللس و ما هه و قیل الله رحیم
معون نان مه الحنیخ و قیل ادینو تعل الشهیده في الکسب و قیل چه رآمر اضف في شه
الضبع مو و نه تو لایقل اضبقه تان ال ذکر ضبعان و انجیب ضبا وین بکملر فن و دیانو نی فاوه
و ان نی خض و ضبع نه و انجیب ضبع ن و حضب و مذ اضف مه ذکر دلای نی خمیل و بیع و بیع کر
تی لان جویش و قا لابن بر و ان نی خضی نه تا يو خف و چی مس لانم اضف مه شده لصفه وان
ان نم اصول لوبیه اتی بیر دکه و لا اسلخ نظماً وانه متقی اجتم ال ذکر و المؤنث عدیکل لذک
عم المؤنث تان هسوالاصل و المؤنث خر علیه اانی موصیعین اصیری انکی تی اراد ت تقیینه

الزد

ان البیج صبح الله علیہ وسلم قا لہ قتل حنفہ عا خلیہ شا تھا حجرا کا ان و اصل اقا لہ علیہ
یا قا لہ ایسی سنتی اکثر ذکر اللہ حمد و فیہ ترجمہ جا دین جبید ادا رہ و رہ منجدا برجعل
عیا ابن عباس ان صفحہ عا کرتہ فی ان رہ محا فہ اللہ تقدی فی تا تا ہمنہ اللہ یا
برد الحام و جمل نفیق ہن التحیید و قا نہی رول لہ تصفیہ التحیید و سلم علی قتل الفنّة
و الصدّ والخدة قا و نا اعلم جا دین عبید عزیزہ مذہا الحدیث قا ان انجا رن لہیحی حفظ
و قا ابود تا دیں صحیح ححدیث و جی کت بہ الزام نابی عبده اللہ الترکیب ان دا و دیل
التود قا لہ سبین اللہ الیہی تبیجہا بکہ بہ اہم حکمة فی د تصنیف عدہ میں افسر فی
فی داره یا دا و د تفخیر عا اللہ تبتسیب کر ان فی تسعین سنتہ ما جاف لسائی مذکر ادا
تقائی وانی لی حنثة لی طععت خضر و لا شربت ما و اشتقی ما بلکہینی فی رہا مہا
یا صحیح بجل لسان و مذکور بجلہ کان فقل دا و دی نفنسہ و ما عسیا ان قول ابلی
منہذا وروی الیسہ عی فی شعبہ عن انس بن، ما لکہ دی قا ات بنی امہ اللہ و دلں فی
نفنسہ ان اہدم لیکدے خا لہۃ بافضل معا مددے بہ فی زلزله اللہ علیہ ملیک و هون عدی
محاب و البرکة الی جا نہ فق لی یا دا و داهم و دقوت بہ مہذہ لضف عی فی نہت
ایہی نی ذاہی نقول رہی ن و جمرکہ متمہی علیکہ فق دل اللہ کلیف تر قر و قان و ار
جلدی نبی انی م ادمصہ ہذا و جی کت بہ فضل اذکر حجربا نہ جدیدا و حکم ادا
عن عکرمہ اللہ تی رحمۃ لیضف عی بیچے و نیشہ ایشیا عن لا اکتش عی بی صاحب اللہ سیم
صریرا ب فقل جذا مہ نتیجہ قا اریس بن اسین اذا مذکر الضعف دع فی رحمۃ
عنی اما دة يقع البو با عقیبہ و کا لہ التز و سینی الضعف دع تبیض فی امر مدللی
دیا نوی ن جبلیة و ما ئیہ ی نذة نقل الراحلہ تری فی انی یقینی فی حسر غیر عبده
رحل رب ان یہ رہ و وضع الشیط نم قلب بن آدم فریا فی نیر ان یہ میک البدور یہ فل
می خارج و ران الشیطان فی صورہ صدف ع لحاظم کر حطوم لبعوضة و قدر نہد فی کہل
الاسیر ای قلب یہ و سیس لہ فی ذا ذکر ادا خنس و رہی قی انت افسر تھا فی ذکر ادا
فی لفظ الکرمی مخ لکام افسدہی۔

اللہ کم رحم کا اکہ لہ نتی عن قتہ و روی الیسہ عی فی رسنہ عنی سہ بن سعد الساعر
ان البیج صبح اللہ علیہ وسلم منیان قتل حنفہ عا النملة و النحمة و الضعف ع و الصدّ و الکه دع
و جی مسند ابی دا و دیا بطي لسی و سینی ابی و دا و دی و المدی و والی کم بڑی عہدی نا الاقیمی
عن البیج حمد اللہ علیہ وسلم ان طبیب ا لعن صدیع کیجیا فی و دا و فہا صدی قا ایک لیلی
و سلم عن قتہ فہ لے عما ان الضعف ع دا نہ کان جارا لہی فی ما والدین کان علیہ لووش
قی البعض الضعہ اما و ام الضعف ع دا نہ کان جارا لہی فی ما والدین کان علیہ لووش
قبل حلقہ الشموات و الدارض قا لہ ستما فی و کان حرامیہ علیہ الضع فی دا و نیشیا التحیید
عن عمد ادا مذہ بن غرام ان البیج صبح اللہ علیہ وسلم قا لہ لاقتعدا و الضع فی دا و نیشیا التحیید
قان لاشمی سات ادا ر قطعی عہا فقل انہا صنفیہ قدت و الهدواب ادا موقوف کتا
عبد اللہ بن غرام قا الیسہ عی و قد تقدم فی الحکم فا لارحلتیر انہا نقل فی نفیشیها

بیان دلکل

لستو دن الموانی ما به العبر حیتی تخطی له عالیه المب ره آن الرب تخته قال قدمت یا ایرلمؤیلین ان جه
امرا ته و دینه می حفظ سا د ومی ضعیعه سقط و لی عجر ند بدیع الوری نه خلا فکه تک به طوی
ان اردت ان بیکن علیکه ی خیر اکله فا شتعال هل ایریه ل عکرکی با موعظة وروی ابنی فی نیان بله س
عنی طو س اته قال بین ان بلکه استدعا خی الحجی فی تیته فا جلسینی بی جا نیه و انکالیه فا وسیا
فینا خی تخته اذ سمعو تا خی ؟ ب تلبییه فی رعدی با رحل فا حضر فه ل حمینا رحل فا من
المهین فی رانی ساتکنی البد و العقی قی لام اهدل ایمنی خف ل کیفه ترکت حمدین ویستیفی
اخه و کان و ایی عده ایمنی فقی رترکته جیسی و سیی و لب س رکا با لاجا و لی جه فقی ران سانک
عنی سیرته تی ان تکریع شوی اظلو ما مطیعی له نوق عاصی بی لی قی قال ان توولی فیده و قدمت
مکان دینی فقی لارجل ارآه بکا ده منک اعزب بکانی مه ربقی و ان مصدق بینی حجیه نشان دیم
و وافدینی فضکت خی اجی و و هب از رحل می خیار دن قی طو و س قتبخته فتت قیه صیفه فن
دا ولکرامه الست صاحب الوسا ده دان و قدریات ان سریستغفتو نکی فی دینا تدقت
انه ایر مسلط ارسلی فی تیته کا ضعت قی ده یاک تیکا علیه الوسا ده فی را
با لحل کان دک فی و اجیضی و قض و حق رحیمی جو حفظه و الحذر مزموات قی عسیه و عماند
می تی عه دان به مایکر دلیلیک تک لکالی نینده فقده استغف الله و قاد لیهم منک
القیحه فقی رخ و خواهه لک ان مصحو ب شدید الیغه عی ندوانست بیغه رفتیم فی ترمنی و
و فی تیر خی ابن خلکان عی حجید الله اتی قی قال ابتت طو و سخن جی ای خیبر کر فقته ات ها
فقی رانی بنه فکت ان کنت ابه نی نا شیخ فق فق قال نان الامام نیا لکی فقی خفته علیه
فقی ل الحکی ان انجی لکا الموراة والاکیل و الزلور والزقی نی جه جسیه جه قدمت نم فل
حته لته مخی فه لایکو نعندک شیح ۱ خوف منه و ارجه رجی و هوا شر ده وغه کیله و احب
لا خیک که خیت لغنسیک و قالت امره مابینی ادلا قه تنه اهلاط و سی فی نی خویت و
اذا كان وقت كذا افظا قی ات محتی ذکر لوقت فدرب فی اللمسيه لیام و قی
خفت لامن فقی لان لزین را نامه نی رانی خی خیره فق بیت المزأة و قال نیم نیکه شانی
یتروح و وی لیی عیسی بن مرع علیه ما الدام ابیس فقی لا مالکت ان نا عیسیکرما
قد رکی لی لیم قی لابیس فارقی لی ذروه مه دا الجبل و ترد ده منی نی انظار عیشان
لا فقی ل لی عیسی مالکت ان الله تالی قد لایکتر نی عدید فی نی اصل مالکت ان العبد
لا يبتي ربه و لکی الله تبیت عبد ه قال طو س خصوصه و کان یکول صلا بجلا عقل نسبت
ایهم وان نم تیی منهن وروی ابردا و دایی لیسی نی زحمه تین صلی عی نی طو س فنی
قال حلم سیر خلی و صییه لم ندخله بلیه ولم تیو لان قصی بین الناس لم نیل جهد البدلا
احدهمیه فی کی الزله ده قی لان الموحی بیشتن فی قیوره همیسیه ایام فکر وایی خیز
یطح عنهم تک لا يام و وم دعات طوس الهم ارزشتي لایا وان والحل و امتقین
بلا مال و الولید وروی شه نی لی خط ابو نیم و عیزه امد قی لکان رحله اربه بنی مزمر فل
احدیم اما ان عرضوه و دیسی کم نیرانه شنی و اما انی اراضیه و لیس لی حیرانه شنی
فقی لو احمر و لیس لکن نیرانه شنی خمر و حنیه مات و تم یا خزنه نیرانه شنی فی نی الموت

غیبی

وَاتَّقُوا الصِّدْقَةَ فَإِنَّهُمْ دَمْرُوا وَقَدْ تَكْتَمِلُ عَمَلُ مَلَحِّهِ فِي أَمْوَالِ الْخَزَنِينَ
الْإِكْمَانِ الْوَادِي فِي كِتَابِهِ كَرَارِينَ فِيْلِيْنَظَرْهُمْ وَبِأَنَّهُ التَّوْقِي فِي دَرَجَ مِنْشَوْرَةٍ مِنْهُمْ مَلَكِ
الْإِنْسَانِ طَرَرَأَ وَصِيْدًا وَارْدَارُ دِينِيْدَهُ فَوْجُهَا نَا أَحَدِهِ إِنَّكَ زُوْلُ مَلَكِيْنَ فَهُمْ كَذَلِكَ
لَا يُعْتَقِدُ وَاضِعًا وَهُمْ أَصْحَبُ فِي أَبْنَاءِ بَحْرِهِ وَاتَّقُوا بِهِ فَإِنَّكَ لَا يَكُونُ فِيهِ وَاضِعًا
وَلِقَائِهِ نَا بُطْلٌ وَهُمْ أَصْحَبُ فِي الْرُّوْضَةِ وَالْمُشْرِحِ وَلُودْعَهُ عَصْمٌ وَهُمْ مُرْجِحُونَ فِيهِ مَلَكِيْنَ
لَا يُشْبِهُ سَوَائِبُ بِأَنِّي أَحْلِيَّةٌ كَذَلِكَ فَقَدْ مِنْ فِي بِالْإِصْلَامِ مَهْمَدَةٍ وَقِي سَحَابٍ مِّكَانَ
الْقَعْلِ وَالْعَوَامِ يَسْمَوْنَ بِذَنْعَتِهِ وَيُحْتَبُونَهُ وَهُوَ مَا وَيْتَبِعُونَ لِأَحْتِرَازِنَ ذَلِكَ لِأَنْ لَأْبَأَ
الْحَلْمَ يُكْتَلِفُ بِالْطُّورِ الْمَبْيَحَةَ فِي ذَلِكَ أَنَا تَرْكَمُ لَكُمْ وَهُوَ لَا يَلْيَكَ فِيْلُكُوْنِ الْمَسَالِفِ
أَصْحَابِهِ الْمُؤْمِنِ فِي الْحَظُورِ وَاضِعَ رِضَا حَبْلَانِيْ حَبْلَانِيْ وَهُمْ أَصْحَبُ
الْيَوْلِ فِي زَالِ مَلَكِيْعَهُ وَالْفَضَوْلِ فِي قَلْبِنَا بِلوْحِهِ الْوَلِ فِي نَبْيِعِ وَبِلَا رِسَالَتِنَا مَا
عَلِيْمٌ فِي نَا صَلْزِلَكَ مِمَّا تَحْبُلُونَ فِيْلُكُوْنِ الْمَسَالِفِ مَا تَقَدَّمَ مِلْكِيْرٍ مُنْهَاجُ
مَلَكِيِّ الْغِيرِ وَيْتَكُونُ فِيْلُكَ مَا لَيْسَ مِنْهُ وَمَنْ مَحْتَوْلًا وَمَعْقُوصُونِ مِنْ حَبْلَانِ
مُوسَوْكِ وَمَحْتَوْلٌ وَغَيْرَ ذَلِكَ مِمَّا يَعْدِلُ مَلَكِيْ فَانْ شَكَ فِيْكُوْنِ مَنْ يَحْتَوْلُكُمْ فِيْلُكَ
قَالَ الْأَرْضُ يُضِيعُ دِينَارَسْ لَا يَكْتَهَنُ لَحْنَىٰ ضَرُّهُ جَا زَاصِطِهِ دَهُ وَاتَّقْنَ بِلُوحِهِ الْتَّقْلِيدُ
أَصْطِفَىٰ دَهُ فَوْجُهِ نَا أَحَدِهِ نَعْمَ لَا تَقْدِعُ عَمَّا دَلِيْكُمُ الْمَبْهَاتِ وَنَا مُحْنَفًا أَصْطِفَىٰ دَهُ
سَوَابِنِ فِيْلِيْكَ مِمَّا الْوَصِلُ فِي الْرُّوْضَةِ وَمَعْنَ فِي الْمُنْتَقِيْنَ كَذَلِكَ فَعَلَيْتُ
وَيْتَبِعُ فِيْلِيْكَ مِمَّا الْوَصِلَ بِأَذْ أَعْتَقَدُ مِمَّا فِي نَأْ عَتْقَدُ فِيْلِيْكَ
يُحْسِنُ وَيْتَرَ عَتْقِيْعَةٍ وَمِنْهَا أَعْدَانِنَا لَا مَامِ الْأَحْرِيْ فِيْرَ مَسْأَلَ قَدْ طَلَاقُ
الْعَوَالِيْنَ فِيْلِيْكَ وَلَا يَبْدَأُ مِنْهَا أَسْتَقْرَأْ فَالْأَرْضُ لَا يَبْدَأُ
الْأَنْتِ نَيْتَةٌ فَإِنَّكَ نَا الْأَطْرَحَ شَهْدَ عَلَيْنَ لَوْتِكَ بِكَلِمَةِ لَطِائِرِهِ عَنْ
لَا زُرُوجِ حِيوانِ مُحْرِمِ قِيَامِ لَسْ فِي صِيْنَةِ رُوحِهِ وَقَدْ قَرْضَرَ الْأَمْرِ بِهِ بُودُّونَ
وَمَا لِهِ بِأَذْ فَوْحَهُ عَلَيْهَا الْرِّجْلُ وَالْعَقْصِ وَصِلَا جَلَالِ الْوَلِ وَجُودِ الْوَلِ فِيْلِيْكَ
بِحُرْمِ ذَكَرِ الْحُمُرِ نَا الْمَكْوَنِ فَإِنَّكَ نِحْمَ مَا بِغَيْرِ مَا كُونَ فِيْلِهِ مِنْهُ
الْحِلْمُ وَقَدْ طَلَاقُ الْأَبْنِيَّ صِحَلِّ الْعَلِيمِ فِيْلِهِ إِنَّ فِيْدِيْ دِينِيْدَهُ الْوَحْبُ فِيْلِهِ
اطِفَ قَصْحُ الْعَلِيمِ فِيْلِهِ إِنَّ فِيْدِيْ دِينِيْدَهُ الْوَحْبُ فِيْلِهِ
نَا مَا كَانَ تُعْمَنُوْنَ مِنْهُ وَلِمَنْ يُضِيعُ فِيْلُكَ تُمْجِرُ فِيْلُكَ
الْأَحْوَالِ نِجْوَازَهُ فِيْدِلِ وَجُودِهِ كَانَ نَظَرًا لِأَنْ عَنْهُ الْوَعْدُ فِي بِحَتَنِ فِنْ
كَلَوْنَهُ سَائِبَةٌ تُمْجِرُ فِيْ سَبْعِ الْأَحْوَالِ كَانِ فِيْ دِينِيْدَهُ الْوَحْبُ
الْأَنْتِ فَإِنَّكَ نَا عَمْسَهَا تُجْرِيْ فَانْ
وَلِيْسَ عَمْسَهَا تُجْرِيْ فِيْ مَا يُضِيعُ فِيْ وَلَا يَطْفِعْ فِيْرِسَالَهُ وَاجْبِ كُيسِيْ فِيْ طَلْبِ
رَسْقَ فِيْرِسَالَةِ الْبَارِكَةِ فَإِنَّ الْأَرَادَ الْأَمْرَ مَا
فِي نَأْ عَجْبِ عَلِيْمِيْ لِأَرْسَالِ ٦

الْحَبُّ بِدَائِرِ الْعَمْلِ قَالَ لَا سَبْقَ فِي وَكَلِمَاتِنَا زَانِيْنَ فِيْ طَيْرِهِ فَعَنْقَتِهِ وَبِرَبِّ نَا لَفَظِ الْكِتَابِ
عَلَمَانِ الْأَنْزِلَةِ وَالْمَوْضَطَةِ لِتَلْوَاتِقَ فِي قَالِ الْوَلَائِيْرِ كَرِيمَ عَمَلِكَ إِنْ ذَكَرْتَمْ فِيْلُكَ تَمْ جَمِيرَ فِنْ فِنْ
طَارِهِ فِي الْمَنْ مَحْلَهُ وَاتِّهِ الْرُّسُلِ كِتَابِ وَكِتَابِ رِسَالَتِهِ فِيْلِهِ الْحِلْمَ بِرِكَانِ مَكَانِ
وَاتِّهِ الْرُّسُلِ بِشَرَائِ وَاتِّحَشَ لِطَائِرِ فِي نَيْدِ تَعْمِيلِ الْرُّوْضَةِ وَالْحَدِّ الْذَرْ يَقِيدُ الْعَارِفَ فِيْنَدِ

١٨٥

حقت له ما جلس که ما نه فی ل اصلی که و تحویل انجی خصوصت جهالی مه ره لاصیبهم شنا
و نفسيقیت ارایت ان امت معکن ناجمل بی فو، مه صید که لانغ فینیان کن زندگی
و قتت طبیعه في ابي له خبر نخ ایها خلها و اطلقها خفقت، مه جلکه شد، مه لکه شد
له لشبها بليده و دهند.

• ایشنبه لیل لار ای فی نی • کلم لیوم ح و حنیه بصدیق.

• اقو و قد طلقت ح و شاوه • فانت لليله ما حیید طیق.

و في كه بی خه رالقلوب دنشما بی خه با به ان لد تعمیر مه ان الزلل به رام جور مه کمن فی
اری جهه و مه بحیب ما اتعقده له نه حج بو مایی تصدیق عمد حل و قدر د فباریه بعشه
خوه نا بطل فی لالی ری خه ی ای موضع زنیین ان اصنه لس مه بده الصل فی لاری
ان تشبث ذکر نه با نشته وان نه بذکر نه خرم یخلي ذکر بنت بیه ر شعیتی فی قلم
ترشید ورمی طبیعه بنت شنا تین انبته مه ی موضع توینی نم می سته لان بیج خلف بیلی وان
بنشت و تواحده و زمی اصل ذن ان النبلی ببند قه دی اهوی بیده ای ان نه لیکر مه را شنا
خوصل ذه نبلعنه ثم اهوی ای بی ریه می ۱۹۰۱ له خمی به اداری و واطا اجل بیلیه تلق
علیم و قا ما دار د ت اد خلی بر جن فلم تبدی شمر و مات ت فصل می خیلی به ده ات نموذج
المسک ولوه اسود و کشیه مات تقدم یی الهدو د قه العوده و فراق الاطل خوف نه لع
منه نی بین خصینینی خارصی می رفیه ی فکر لاسفل قایینی فی وجهه کنی الی اختریز کله و ادره
و نو الغتر وییان ان لیا خز می الشبت یی الهمدی خلیم لیکن هن که فکر نه ر و حنیحه تیکه السد
دیم کیچم خی سر ته خی و قه معلوم مه انسه بتنزله الامواد امی تی خصیب ای ان اشضاه و مه ره السد
و جمله اد شی لی حدهن بی مسلکه ی تحرک لکه سنه که کا لشجیه الین توی کله ی کله زمین باد نه ر به
و ان اصل ذکر لور م رضت له الصلی ای ان تکه م دل ویقا لان اصل الشبت بیش زون بوته وان
فی البرمیه تی خکیر په لیستقطع عده نا و ذکر تو وینی فی ان شکال نان دا بدها مسکر حیچ مه افانی
تخریح و قه معلوم وان لیاسی صید و نن هنائشی کینر قید نخ فیوه دی مر و مام و مسلسلک
و نیو جه د مه نک را یکی حیچی کمل ای غیر ذکر لام موضع خی البدلا د امدیه جی هر زیر خوب و الهم و فانی
و خوشکله الوسيط لا بن القلاح عن بن عقيده السبعه دی ان النجیه فی جوف الظفه کله لان
خی جو فان جد س وانه سا زیا برا الاطترق حقی خله مه رده الرا بیه توی بلا د الخمر بچه فی س
نیه و نقل فی که بی العطه له عنی کمل بن حدهن الظبوون اد مه نم اصی نان له نی لیقیه فی جهوده
که نم تلق الده جهه ایضاء انبهی خلت المشهور نانه لیست مه و دعه می خه الظفه بلی خه را به
ملیحه تی خی شر ته که کا تقدم و اد مه علم و نقل عه اقی له اشت خی انی نه تندع فی بایه می خه
خیصیر کنیه ره الده بحیو جه ت و رییه ان ش دا سیح فی با بی ده لی و قه د لابی حفظی فی ره السلک
رو مه سمل عنی ای حسید الحزب ان اینبی حسی امینهم د و سلم قا لکه نت امره مه ن بخیار مه قیف
تمشیحی ار این تاطویلیینی خا حکتر رحلینی ج حنثب و خوا مه زخم و خشته و خشته محسی و المسک
اطلب لطیب حنرته بین ار ارینی خم فیروزیه مافق فی بیدیا ملکیه و نقصان تیش عبده ره ده لان
در لکه حدیث عنان ان المسک لطیب لطیب و فضله و علیه نان ظه و جیچه ر استقلاه یا لبدون والثوབ

یوم

د نمند و نثب عليه فاذا ذكره و قتل فى الوله حتى يسمى شبهه بقطع حصر قنينوى انى شان والد
فى ذا أنور عليه نفع نع فرزروة يتعطى منها النهى نقطع قطعًا و قتة فى تسيير الحين
في طلب الظفر فى استقطاف نفخ بطننه فلا يضره الأستقوط و يتوسط البحمة فى الابن فينسوا
فتتقر تلكل لا بل كتؤق تمر من مبركر نفية تقر دلن خدي يرد دا الرايع لا يجهد و هذا اسمته الوب
موقف النعم و هو كثيير فى البوب و البحمة ما ته من الابل ۰

وحکیه تکیم الالکل استحب نه و با يرفع ذلک قول ابن قتيبة دقيقه دقيقه الظفر ن فتقسو
في احکامهم ناهم لا يسمون صيدا الآماکون ۰

الإمکان قلوا فش بينهم الظفر ن ذا اقتطع لى العوام قل لا تفع ۰

الابدیع قید و جندب ایند ۰. ضربت کثیر ام صبر الظفر بن ۰

الظفر ذکر انعام و سی نے ان شاہد ۲ فی بـ الـ سون و کنیة بوالبیض و با تیغو
و ابو الصبار و جمع حملی و ولدان قل زهير ۰ حنـ الظفر ن جو جو هون و قاتق
يطوف علیم و لدان خلدون و نظیر قتیب و قضبان و عربین و عرضان و فضیل و خلدون
ذکر کسیبویه هذه الالغاظ سوسی الولدان وقلا لا ترقلیل و حکیه الرقی و هنر حرام ۰
و الـ محج و نار و سحر حسرا ن وصیب و صبحیان و حضی و حصیان ۰ حنـمته قل نا علـی الظفر بعـار
عراجم مارشیی الهرهده و موصوته قال ابن ضلکان وغیره و مند اذ اسم حرام و مور بار غز و بنی
الاسدین الذری قال فیدا بوه ۰

۰ اراد تعریار بـ الـهوان و حیر ۰. عـرار الـعر ۰ بالـهوان خـدـق ظـلـم ۰

۰ فـن عـرارا نـیلـن غیر و اصـنـح ۰. فـخـا اـحـبـیـلـون ذـا الـمـنـکـل الـعـمـل ۰

وکان و الدرن له امره می قومه و ابنه عـرارهذا کان نمـامـة و کان ن قد وقع بين عـرار و سـن امـة
ابی عداوة فـاجمـد ابـو هـعـرو عـلـا ان يصلي بـيـنة امـاره فـمـیکـلـه خـلـدته نمـد نـم و کان عـارفـیـگا
عـا قلـه توجـمـی الـهـلـیـن ابی صـوـة الـی الـحـاجـب بن یوسـف الـشـعـر و سـلـی فی بیضـه الـمـه ت فـن مـثـل
بیی یـدیه لـم یـوـفه و از دـرـاه فـلـی استنـطـقـه ابـن عن فـضـل و ازـب ابی ان بـلـغ الـغایـة فـان
الـحـاج مـشـتیل ۰

۰ ارد تعرار بـ الـهوان و حیر ۰. جـر عـرار الـعر بن بـ الـهوان فـهـد ظـلـم ۰. الـبـیتـی
فـقی هـر عـرار بـنـظـر و هـدـف الـحکایه اـن عـرار فـاجـب به و دـبـر لـکـا نـفـق قـدلت و هـذـه الـحکایه بـنـظـر و اـهـ
الـدینور فی الـجـلـاسـة و مـا قـلـه الـخـیر فی الـدـرـة اـن عـبـید بـن سـریـة ابـو هـجـی هـشـل اـنـشـاهـه تـشـلـه
و الـدـرـك الـسـام فـانـسـم و دـضـل هـمـعـویـة بـن ابـی سـفـی ن بـالـشـام و مـوـفـیـه فـقـل الـمـدـنـی
بـالـجـب بـاریت قـل الـمـر تـا ذات یـوم بـقـوم بـر فـنون مـیتـا هـم فـلی انـهـیت الـیم اگـر و قـتیعـنی
بـالـدـموع فـقـمـتـد بـقـول الـشـع ۰

۰ یا قد بـنـک مـسـام مـهـوـر ۰. فـذ كـر فـنیـع فـنـع الـیم تـر كـر ۰

۰ قد جـت بـالـجـیا حـفظیه مـی اـد ۰. صـقیت تـلـکا طـلا قـی یـکا ضـیـر ۰

۰ فـنـسـت تـر دـر قـه تـر سـر اعـباد ۰. ار نی رـشـک ام ۰، میـه تـأـثیر ۰

۰ فـاشـتـقـد عـرـاد مـتـخیرا وارضین به ۰. فـبینی الـعـسـر از دـار تـمیـاير ۰

وینی

عنات الطيب مىلاج رجعى لاجوئون

الحالة هي الى قة انت تلتحق فى بد اقوية فى اه بوندر وسياحى ان شء اسقى لغط الاقامة فى باب النون

الاضافة والاضافة حية تموت الى تلمسون عة وقد قدم لغط الاقامة فى بابى، الامملة العالس اذ نبأ واجب الحس والعوا سلو الدني يسلا وقد قدم لغط النبأ فى باب النون الامنية

الحاطوس دا يدت م بالوسياحى ان شء اسقتني ذكرى فى باب اسون فى النون عويس الحافية كل طاب رزقهم اشان او بايعية اوطئيرى خود ميدع عفوة اذا اتيتة تطبب عود فا ثرة فى الحديث م اصى رضاميتة دنى دو ما اكلت العاقيتمنا فى بود صدقت وفى رواية العواني وفى جمعا غية رواه الدش ئى والبيهقى وصحى بنى ما حرام رواية جى برى عبد الله وفى هيج سلم رواية الزعفرى على سعيد بن الحبيبتي على ابي جهير تان البتى صبح اسديه وسلم تان تبركن ان المدينه با ضير ما نت لا بيننا ان ان العواني في يرير عوافى الستبع ثم خمنى جاى ما راعى من م زينية تيرير ان المدينه ينفع ان نجفتما فيجداها وحشت حتى اذا بعثى ثنية الو داع ف عده وجرهها ما كان ما لان ما لان المون وله نار ان هداهنا ترك للمدينه يكون فى الكوازما نعمد فى مasa السة ويوصيه قصمة الراعي يدفم فى نزينة فى ان يخرآن على وجهمى حين تدركها ادس عة و هي اخوم يخريركى ثبت فى حيى اخليانى ان اهل وان القاضي عياض هداهم جو فى العصرالاول والمقضى وهو جمعه صاحه اسديه لين فلم يد تكر المدينه على احسين ما كانت حين انتقتى الخلافة الى انشام والعراق وذكك لوقات احسين ما كانت للدين والديين اما ائلين فلكثرة العلی بها وآما الدین خلقها رهات وغشها واتساع حال اهلاها قا و ذكرنا حبى ربوين فى دعوان لغتنى النيتة و با حكمة وفى فاهمها ان جرائهما الزن الاصس وبيقتى ريا واحترام للعواني و خلت سدة عم ترجاح الاصس قا و لا يوم قيس بمنها و قد فل اطأني

الحایع بالذال انجية الين قة النيمهم ودلك و قيل ان قه اذ و اضعت و بعد ما قنعت اني محق يعقوب ودلك و فى الحديث ان تريت و حبت لقى ان رولا اسقيه ليه و سلم و صحتها العوامل تلقي و هي هجى عا يدير يرير نهم فنجوا بذوات الابان نم ان ابل بلير و دوا با باب ولا بار حجوا تين اذ ان مخفي و اصبهان فى ارتمهم و وقع فى لا يية العويب ان العوام ذلمهم فيليرير بالTitle والسبان وان تيل للين قه تعا يذ و ان كان الولود والذين يعذوبان با ان ناعط طلعيه كى اواباجة بازية وان كانت تسرى بحرا فيها ما نهان فى معنى نهية و زراكيه و كذل كي عيشتة راضية ما نهان فى معنى كله

الحبقة والعقوص و دببة قاده ابي سيدة

الحبو الجدعة من اغنى و اصزوعين الديى فى ذكر للتصويف فى مى جعل عظم قيل اين الني ميرز عليه واجب عب يرو عباره لا بن سيدة تاضي

الحقوقان بضمان لعين الدرك و قد تقدم لغط ادريكى فى باب ادوان الامملة قا عهد بن ريد

ن شرح احكام و شرائع ٥ اقضيه كينى الحترف ان الحارب

الحودى دينى اديى الصيغري اولا و الدغنى اذ اقو و رعى و اتي على و احىحى اعده و عقدان واصله عذان نادى دعهم و روحهم عن عقبة بن هامر ان ابني حتفا اسديه و لم أعله و غنى يسمها

بين

بصوم غلاين يو میں فیت خلڈ و نا لکھو فیہ فا سکا دھو دیو۔ بِدِ قِيلِ الْكَلِمَ كَلَّا
شِجَّةٌ فَقَدْ لَتَ لِهِ الدَّمَائِكَ كَنْ شَمْئَمْ فِيْكِ رَايَةِ الْمَسْكِ فَاضْسَدَتْ بِاِسْوَانِ فَاضِفْ فِيْكَ
خِلْقِ نَاقِلٍ كَانَ فَقْتَنَهُمْ فِيْكَ العَشْرَانِيَّ زَادَ مَا وَكَانَ اِسْمَارِ مِنْ قَومِ يَعْبُدُونَ وَنَا بِسْوَارَ كَانَ فَظَارِ
اِسْمَارِ نِ فِي قِلْبِهِ وَفِي فَنِعْشِمْ مِنْ حَبْبَ عَبْدِ اللهِ بِهِ مَا اسْرَلْ فَخَلَقَ لِلَّهِ مَلَائِكَ
وَاسِمْهُوسِي بِنُظْلَمِ اِنْتِ وَنِ يَلِي بِنِي اِسْرَلْ فَجَعْوَانِهِ فَا خَذْنَهُ مِنْ عِجْلًا جَسَدًا دِخْوَارَ وَانِي فِي
مُهْقِيَضَةٍ مِنْ تَرَبِّ خُرْسِجَ بِرِفْكِ وَتِجْمَلَ مِجَسَدًا اِحْتَاجُ وَدِ مَا لَدْخُوارِ وَهُوَ صَوْتُ الْبُوْكَ لَهُ
ابِنِ عَبْصَانِ وَانْحَنَّ وَقَدَّ دَةً وَاِكْرَاحِ الْتَغْيِيرِ وَهُوَ الْأَحْيَاءُ فِي الْبَعْدِ وَعِزْهُ وَتِقْيَانِ مِجَسَدًا
جَسَدَ مِنْ ذَهَبِ لَا رُوحَ فِيهِ وَكَانَ يَسْمَعُ مَنْ صَوْتَ وَقِيلَانِهِ مَا حَارَ الْقَرْأَةُ وَانْهَاجُ فَحْكِ
الْعَمْقِ عَلَيْهِ لِلْعَبْدِ فَمَنْ دَوْنَ وَنَا اللهُ تَعَالَى لِيْ يَقْصُوْنَ حُودَ وَيْتَوَاجِدَ وَنِ وَقِيلَانِهِ كَانَ خَذْنَوْرًا
كَلِمَةٌ خَارِجْ وَلَا وَذَا اسْكَتْ رِضْوَانِ رُؤْسَهُمْ وَقَارِ وَهِبْ وَكَانَ يَسْمَعُ مَنْ حَكُورًا وَقَارَ
السَّمَدِ كَانَ خَذْرَوْيَشِيَّ وَالْجَسَدِ بِدَوْنِ اِنَّا نَنْ أَنَا نِ وَلِايِ الْغَيْرِ مِنْ اِسْحَاقَ وَالْمُعْتَقِدِ جَسَدًا
وَقِيْدَالْلِحْنِ اِجْسَدَ وَلَا كَانَ عِجْلَ بِنِي اِسْرَلْ جَسَدِ اِيْشِيَّ كَأَقْعَدُ وَمِنْ يَا كَلْيَارِي بِنِيْبَ تَرَبَّ
اللهِ تَعَالَى وَاِشْبُرُوا فِي قُلْبِهِمُ الْحِلْوَ وَقَارَ لَعَنِ اِبْرَاهِيمَ عَلَيْنَا لِأَدْمَ مِنْ جَلْبِ مَسِينَ فِيْقَدَةٍ
كَانَ عَامَةَ مَا لِبَرِّ اِيمَانِ الْخِلْلِ اِسْتَبْدَالَ مِنْ فَرَاجِ الْمَوْتِ وَقَالَ الْمَوْتُ بِطَيْبِ الْحِلْبِ
بِمَعْضُولِهِ فَاللهُ ذَكْرِهِ الْقَتْشِيْرِ وَكَانَ عَلَيْهِ الْقَلْوَةُ وَالْتَّامِّ حَضْوِيَ فِي وَحْسِكَ فَانْ
دَمْضِيَ فَةَ وَاقِفًا تَحْقِيمَهَا الْأَحْمَلُ عَلَى اِخْتِلافِ اِدْيَا نَهَا وَاحْبَتْهَدَ ۚ وَاجِبْ سَهْمَ قَارِ لَحْوِنِ بِنَارِ
سَمِعَ جَرَائِلِ عَلَيْنَا لِأَدْمَ الْحِلْبِ بِنِي جَهْدِ فَقَمْ مَسْرُعًا فَتَحِيْ لِيَّ بَاتَهُ مِنْ حَاجِبِ الْقَلْبِ فِي
عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُوْحِفِ بِنِي خَرْجِيَّةِ الْبَغْدَادِ وَفِي تَرْسَنَةِ سَبْعِ وَتَسْتَقِيْ وَتَنْفَعْ فَانْ
بِنِ الْمَعْرُوفِ كَانَتْ بِكَتَابِيَّةِ، يَقُولُ الْقَلْبُ فِي تَرْسَنَةِ اللهِ فِي يَا بُودَنِ زَنِ بِنَصْرِيَّةِ حُودَتْ وَلَا
جَسْمِ الْمُسْتَرْوِ وَجَمِهِ الْبِسْمُ عَلَيْهِمْ فِي يَرِيسِ الْقَلْبِ فِيْنِيهِ مَا فَكَتَبَ الْجَنَّ بِدَيْنِهِ مَمَّا
ادْعَلَ الْشَّهْرُ وَدِ عَلَى الْمَلَائِكَةِ الْيَهُودِ فِي نَهَمِ اِشْرَوْا حَبْلَ الْحِلْبِ جَلَدَ فَصْدَرُ وَمَرْضَ فِيْقَانِ الْأُورِمِ
وَارِسَ انِ يَنْ طَبَرَ اِسْلَالَيْهِ وَدِ رَأْسِهِ لِحَجِّ بِيَصْبِ عَبْدِ الرَّعْدِ اِنْصَالَيَّةِ الْأَرْضِ مِنْ الْجَلِلِ
وَيَسْجِيْ نِ عَلَى الْأَرْضِ وَيِنَادَى عَلَيْهِمْ فَظَلَّ تِ بَعْضِهَا وَفُقْتِ بَعْضِ وَاتِّقَانِ فِيْتَةٍ اِحْتَاجُ
نَفْعَ الْمَرْتَبِيِّ عَنِ اِبْرَاهِيمَ فَانْ شَئْ عَلَى قَوْمِ كَيْتَحُونَ فِي مَكَانِ يَقُودُنَّ شَيْئَ حَرَّانِ
وَيِنْشَدَّهُمْ مِنْ شَدَّ شَيْئَ حَسَنَ الشَّوْرِ فَرِضْوَنَّ وَيُطِبْرُونَ وَيُضْرُبُونَ بِالْدَفْ وَانْ شَدَّ بِهِ مَرْضَ
مَمْ مِنْ حَلَالِ اِمْ لَا خَاجَبْ فَقَارِ مِنْ ذَهَبِ لَا تَسَاءَلَةٍ الْشَّوْرِ فَقَدْ اسْعَدْيَهُمْ وَلَا الْرَّضِ
إِلَى أَوْ كَلِمَةٍ وَلَا الْاسْمَالِ الْأَكْتَبَ بِالْأَمْسَةِ وَسَنَةِ الْرُّسُولِ فَقَدْ اسْعَدْيَهُمْ وَلَا مِنْ
وَالْتَوَاقِدِ فِي وَلِحَاجِ الْأَحْيَاءِ فِي الْسَّاحِ فِي مَا لَا اِخْتَلِفَ مِنْ جَمَلَ مِجَسَدَ الْحُمَّارِ وَمَا يَوْ
حُودَ وَيْتَوَاجِدَ وَنِ خَوْنِ دَيْنِ الْمَكْرِ وَرَعْبَادِ الْحِلْبِ وَلَا كَانَ كَانِ جَمِيسِي بِنَبِيِّ صَلَاةِ اِسْمَاعِلَهُ وَلَمْ
مَعِ اِصْلِيَّ بِهِ كَانَ عَلَيْ رُؤْسِهِ لِلْطِيرِ مِنَ الْوَقَ فِرِيضَيْ بِغَيْرِ الْتَبْلُطِ فِن وَنَوَابِهِ بِنِ يَمْنُوعِ مِمَّا هُلْكُونَ
فِي الْعِسَ جَدْوَنَّ عَنْ وَيِنِيْعِنَّهُمْ عَلَيْهِ بِاطْلُمْ مِمَّا لَكَ وَانْتَ فَخْوَ فِيْ بِخَيْشَةِ وَالْحَاجِ
وَغَيْرِ مِمَّا أَعْيَنُ الْحَلِيْنِ فِيْتَةٍ اِحْتَاجُ وَحُودَ فِي الْحَرْجِ اِنْ وُنَ فِيْقَانِهِ بِغُنَايَهُمْ نَمْ فَمَنْ جَمِيسِ
لَا وَارِثِ لِدَسْوَاءِ فِيْ طَالِ عَلَيْهِ جَمْوَةٌ تَقْدِلُ لِيْ بِنَةِ وَحُودَ فِي الْحَرْجِ اِنْ وُنَ فِيْقَانِهِ بِغُنَايَهُمْ نَمْ فَمَنْ

بطر

قيّد في ظيبرو كانّت العداوة ظا عوة بين الانص رواه خبرى كان في يغلب عما أخذ ائتم قهوه و اليين ابدا يكون حنّى يقوى جا بنه و عندعم الدلوه يقوى جا نب المزعج علیم هو اصل براة ذمته فكان العقول فوله مع عينيه انهى ٦

الحَوَّاصِلُ قَالَ لِلْقَرْنِيِّ خَصِّيَّةُ الْمَعْلُومِ تَجْعَفِ وَتَشْبَرُ بِمَدْرَفٍ فَإِنَّ بِئْجَى الْأَمْرِ بِهِ تَقِينٌ عَلَى كَثِيرَةِ الْمَجَارِ حَيْثُ يَجْعَلْ بِمَا وَقَتِيفُ الْعَلَلِ ذَا حَفْنِ وَاجِدُ سَحْقَةً وَاسْتَفْتَمْدَةً شَانَ نِ وَزْنِ درِهم فَانْهَى لِيَزِيدَ فِي الْبَاهِ زِيَاهُ تَأْمِرُ مِنْهَا وَقَالَ غَيْرَهُ خَصِّيَّةُ الْمَعْلُومِ تَجْعَفِ وَتَشْبَرُ بِمَسْكُوفِ قَيْتَائِجِ الْبَاهِ وَتَنْعَطِ وَتَقِينٌ عَلَى كَثِيرَةِ الْمَجَارِ وَتَحْضِبَ ذَا الْقِ وَسَحَى وَمَشْبَرُ فَنَعْمَ فِي جَمِيعِ الْأَرْسَانِ نِ وَذَا الْشَّبِ بِالْاسْكَنْبَيْنِ مِنْ عَنْعِ الْطَّالِمِ ٧

التَّعْبِيرُ الْمَعْلُومُ فِي الْمَنْ مِنْ دَرْزِ كَرْ وَذَا كَانَ مِشْوَابًا وَهَوَاهُ مِمَّا الْخُفْ فَلْقَصَةُ بِرَابِعِ عَلَيْهِ الْمَلاَكِ فَالْأَسْتَقْ فَلَبِئْتَ انْ جَاء بِجَلْحِ يَدْبُرِ إِلَى تَقْوَلِ دَايَ تَحْفَ شَيْ تَمَّهُ نُوْعِ الْجَلْحِ قَيْدَةً مِنَ الْعَبْرِ يَنْسَبوْنَ فِي أَنْ يُعْنِي مِنْ حُبِّنِ بِئْمَنِ الْمَنِ وَفِيْنِ حَيْنَ إِلَى الْمُذْكُرِ دَعْيَ مِمَّا الْحَقُّ مِنْ إِجْرَانِهِ كَانَ لَهُوسُ فِيْقَانِهِ لَهُوسِ فَرِيسِ جَوَادِ سَائِ فِي الْمُسْكِفِ قَوْلِ مَلِ الْأَسْمَ بِدَعْيِ فِيْقَانِهِ سَمْهُ فِقْعَةٌ إِحْدَى عَيْنِي مِمَّ قَالَ تَمْيِسَةُ الْأَعْرُوفِينَ قَالَ بِعَضْبِ الْشَّعْرَ الْعَبْدِ ٨

رَمْتَنِي بِهِ عَنْجِ مَرَاءِ بَيْمِ ٩ وَهَذَا حَدِ فَالْأَسْمَ أَحِقُّ مِنْ عَلْقِ ١٠

الْأَبْنَ بِئْوَمِ غَارِينِ جَوَادِهِ ١١ حَسَنَ رَتْ بِهِ الْأَمْثَالِ فِي الْأَسْمَ أَجْمَلِ ١٢

قَالَ فِي غَيْرِ حِينِي بِالْأَرْاءِ الْمُهْلِيَّةِ ذَا الْحَقِّ عَمَّا ١٣

الْجَمِيعَةُ الشَّيْدَةُ مِمَّا السُّؤَقُ قَالَ لِلْجَوْهِرِ مِثْلَ الْعَمْشَةِ وَالنَّدِ ١٤

بَاتَ تَنِ درِ وَرْشَنِ كَالْقَطْ ١٥ عَجِيمًا تَضْنَ تَحْتَ الْسَّرِ ١٦

أَمْجَلَانِ تَطْعِمُونَ فِي قَالَ لِلْجَوْهِرِ ١٧

الْجُونُ الْأَرْبَقَ قَالَ لِلْجَوْهِرِ وَالْبُرْوَةِ وَالْثُّورِ وَانْدَبْدَ وَالْلَّيْبَةِ وَالرَّمْ وَالْرَّمَكَةِ وَالْفَنْجِ وَعَامَةِ الْمُحْسِنِ وَالْعَرْبِ وَالْمُرْ وَالْهُرُ وَالْحُبِّ ١٨

عدس البغل يسمون بزوجة قَالَ لِلْشَّارِ ١٩

أَذَا حَدَتْ بِزْ بِعَلَمُ الْعُوسِ ٢٠ عَمَّ الْذَّيْنِ بِيْنِ الْحَمَارِ وَالْمُرْ ٢١

دَعْرِسِ زِيَادَ قَالَ يَزْيَادِ مِمْزَجِ ٢٢

٢٣ عَدْرِسِ الْأَعْلَمِ بِلَعْلِيْكَا مَارَهُ ٢٤ جَوتَ وَهَذَا تَحْلِينَ بِطَلِيْقِ

الْحَوْفِطَ بِالْهَنِ وَدِيَّةِ بِضْ نَاعَةِ يَثْبَتْ بِهَا اصْبَعْ لِلْجَوْرِ ٢٥

الْحَيْجِ حَلْبَ الْأَنْصِدْ كَذَا قَالَ فِي الْمَداخلِ ٢٦

عَمَرَ مِثْلَ رَبْوَةٍ وَفِي الْمَثْلِ بِأَعْرَارِ ٢٧ وَهِيَ بُقْرَانِ نِنْقَطْ فِي تَأْجِيْكَا

الْعَرِيضِ الْجَرْسِ كَذَا قَالَ فِي الْمَداخلِ وَقَدْ قَدْ مَلْفَظَ الْجَدِ فِي بِأَبِ الْجِيمِ ٢٨

الْعَسْجِدَةِ وَهِيَ بِأَبِ كَانَتْ تَرْتَنِي لِلْغَلَانِ ٢٩

الْحَيْدِ مِثْلَ الْسَّعْرِ مِحْلَهُ كَرْ دَحَلَ حِيتَةِ تَنْتَنِّ وَدَوْتِ وَقَدْ قَدْ مَلْكَرَ فِي الْيَتِ وَالْمُؤَبَّرَةِ سُؤَالُ الْحَنْفِ وَقَوْلُهُمْ رَجُلٌ مُوبَّرٌ فَا هُوَ ٣٠ مِهْدَارَ قَالَ بِنِ قَيْتَةِ وَغِيْزَهُ ٣١

ملاتعلم اهدامعلممنک قلموسی لاف و حیاتله ایلموسی به چهده خضر خلق دیتکینک فکر
الحاجونی میکله جی کان عندی الله خمیة و وضعی روسه مانی و انسلخ اتمه و ملکی فاکنی بسیل
فی الجبر و کلاملموس و فه یکی فانطقه بقیه ی لیدینه و یومره حیاتبی قلموسی مان
آشتغدا لفیدقین میز سون و چه اضی و لمیدهوسی میم انتصیف چا و زمانا زمانا
امربه فن له فه ارامیت اواوینی الى الله خمیه واخی نیدیت الله و تا قلموسی ذلک مانع
فارته اعانت رهی قصص فله اتهینی الى الله خمیه و ادرحلصی جووب و اتوی نشیج توبه فهم
لموسی و فی اروایه الاف و حکمانی نیتبع از الحوت فی البجع و فللا حضر وانی با ضرک و انتقام
فقالان ناملموسی قانوسی بیا موسی فی هیله علم من علمه لده علمینه لاتکه انت و دنت حیاتله
انگلین تطیع مع جبریا موسی فی هیله علم من علمه لده علمینه لاتکه انت و دنت حیاتله
الله اعلمکه قال سجد فی ان شا، الله تقصرا حدا اعصی لک امری فانطقه بیشتر و ناسه لی
فوايسنیه فکلموهم ان تکلوه اختراف خضر خموویه بخیر نور و فی جهی حیصو فرشتم و فلکوی
ضنوفره و نویتنی فی البجع و لالحضریا موسی، نقصی علمه و علمه کم علمه لده ان نموده ت
العصفور و فی اروایه الاف و امتلئ نقص هذا العصفور و مه نیا البجع و حکم حضرت لوی الح
میلا واحلیکین تطیع مع جبریا قانلا تو اخذے با نیست و تاجه تینی و امر حسر احیان
الا ویی ملموسی نی فان تطلق فی دا علام ییع مع الغلی نف خضر خمیار باسیان اهلا
فا قتیع رأسه بیده فقلموسی قتکت نفس زکیت بیغیر فرشیه جهد شتی نیک قانال
ا قلکی انکی لان تطیع مع جبریا قان ابن عیینینه و ویدا و دکر فان نطقه حیاتی ان حضرت الله ابی
ا مله خا بو ان تضیمووه خویر اینه؟ جدارا میریدان نیقصی فانی مه اضرزیده و فقلموسی و نیت
نیزت علیه اوا قان هر د اوق بینی و بینک قان اینی صحق دهیله و نیم ریح متوسی لو دیا
ان و ظبر و تیقص علیشانی انب هیه و فی اروایه الاف و ریح متوسی لو کان صبر و تیقص علی
ا رهی و علیه سعیدین جبریا قلت لابن جیهاس ان نقوی الفاکی بی ریح امتوسی بوی
بنی اسرائیلی و هوموسی و قوت قال دکر برد و دان الله حدینی بی بنی که و ذکر حدیث و ذکر قتیقه و
واضرطوه ها قان و جهی حیصو فتی وقع عه و فل سینینه تم نیز تر فی البجع و لالحضر و فقی
علی و علمینی لعلم الله امتلئ وانقص هذا العصفور و حی البجع و لالحضر لان لغظ الفقیسینی
عیط هوه و انا ممیه ان علمه و علمی با لبنسیه ایی علم التکنیسیه مانده هذا العصفور
خه نیا البجع قلت وه دیا علی التوریبی الى الاهم و لا خنیسیه علیها اقل و احترم

وحکمها
حللا کلیا جمیعاً بنیت و حروان ان سرولاء اینصی ایتیله و رسلی قانی میان اشان یا نیقصان
عنص formula_100 و حکمها با غیر حقیبه الا سئ له الله عزی وجل بار و ساند و ها حکمها قان ان بیچه ی فی
وان لا يقطع رأسها و يبرم به رواه الله وسی و دویی لیکی کم یعنی لدین حمدانی بی جهید فی
بن اجرا حقی لا لینیصی الله لیه و کلم قان ان قلب ابن آدم مثل العصفور و یقبل فی ایوم سعی لا
وم احکام، اینه علیه خکلا تین انواعها جنسی و واحدی فی با ار و البطوط جنسی و الکاری
جنسی و الحبار جنسی و الاف و زجری القضا جنسی و حرامی جنسی و تقدم فی بیا و ده لحها

دیلیا کور

["1", "## الله امتحنة وجEBBه", "التحقيق العصبي في المنام رجل حاضر صاحب لغو و حكايا تفيض كأنس و قيلانه ودر ذكر في راسة الله ذكر العصبي ودر ذكر العصبي على ملحوظة وقبل العصبي ودر حاول أن يحترم في لا يумرك إلا في المقامرة المفاجأة في المقامرة الم

في رات بلغيس ذلك در كته الغيرة فارست اليه ت تعرض نفسا عليه فا جاها و قا لان مني
أن ابتزرك بل حطية لا أليس منك فت لا تعرف عنك وانت كفر كيم في حطه حال
قوي فا حطيني اليهم خطها اليهم فذكروا له ذلك فقلت قد اجبت خروجه بها في زن
اليه و دخلت عليه شتة اختره حتى سكر وغلب عليه نفسه ثم فت رأسه و انفرغ من القلبي
منزلها و امرت بنصب رأسه على بـ داره في ران الناس ذلك علموا ان تلك أعني من
مكر وضيعية منه في مجتمعوا اليه و ملكو عليهم و في الحديث إلى بكره في النبیه فاء
عديه و ستم ما بلغه ان احل في ريس قد ملكو عليهم بذت كسرى قال نبيني خلق قوم و لو امرهم
امرأة رواه البنا رس تذيب اعلم ان الحكى قد ذكروا ان الحام والنورة من قبل و
مض رفي من فعمه انه يوسع المسام ويستغزح العضول وحلقل ليحى ومحمل الطفيله
محيصنه و رطوبة وينظف البدن من الوسخ والرق ويدصب الحكة والبتر الاعيا
وتين الحد و جو دالمضم ونقد البدن لاستعدهد الغدا وتنشط الاعض们的 متفتحة
وتفتحه نزلات والزكام وتنعم رجعي تدوم والدوق ويريح وبلدية دماغها فت
اذا ذبره ذلك طيب حذق و ميمض رفاه تسهيل حبت النضول الى الاعلاع الضعيف
وتجه البدن وتنضع الخراوة العزيرة و الاعضد العصبيته وتنضع فاء وحدة
بعد ارتدة الغداء لا المحتل لي الابدان الكثيرى المقرر واتا كل ندخل في
واذا رتد اخراج فان في المسجد مندرجًا وافغ علييك ثو؟ نظيفاً بمجرد
النساء يو بوليدية وكره المجا معة في الحمام لا نه تورث الاستقامة و ا武ار فرية و بره
للانسان ن شرب الماء البار د عقب الطامع الى ر والحلو واللوا والتحب بالجاء وحدة و حرام
وان ذلك حضر تجردًا واجد الحمى ت الديكمة الشاحقة العغده و آن النورة فهني حار
يإ بسقة قال النزوى إلى رحمة الله في الا صيا، ان النورة دعاه لحجام اما ن من الحرام و غنلال زين
بالإبادى في القصيف اما ن من النورس و بوله في الحمام من قام في الشئ اغنى شربه
د واقال ويركه الصقى الظهرى حا يط الحمام انتهى و معنا ان يطلع النورة جسدك
و اوقال ان يسبك عالجسته ما ثم نخفي بعد ذلك وينبغي ان ليت قيلع قبل النورة الظاهرى
مترقها ثم يغتلى بالاء البار وينشف البدن مند وان احتى مستعمل النورة اور
يإ من اجسام كاملا في الخزى الى و غيره في ذرعه اصبهعي شئ مزا النورة و شتم و يقعد
صلك الله عليه وسلم ن بن داود و يكبه ذلك على مفهور الا يامى فى نديم قيلع قبل النورة و يكبه
الرق و يطلع رأسه و يكون ذلك في بيت الى رليعز سريئا ويستعمل دمداً العصوورز
البطين و دقيق لا رز و يجيئ ذلك بآئناتس والتفاح وما داود ويسمن فى ناء يطلع
البجس مع عجل فان ذلك ينفع البدن و ينفع منه تلثمين دا، كا جذام و البرص والباق
و البتر و الشغط وت حكوهم قال لمو ويني اذ اطح فى النورة زرييج و ما دا كرم و ضل
به البجس ثم غسل بعد دقيق الشعير واب قلا و بزر البصيل مرفعاً في الشعير يضع
صيا لا يك دا ن يعو د وق قال لا مام اع�امة تحيى الدین الراريس رحمه الله النورة انتي
قبل الزينج ربا احدثت كلغ ويوضع صرفاً، بارز و العصوطة و ان يعجبلو وبرن

ع. م. إ. ب. م.

["• ملكان عيبك اللد وكن حنفي انه وارث", "• انى يىهى العهد اربا يه آتى اما بطر العبد", "في و قعن ارشيد علبه اضرله الشرو وقع به و قيل بلا ردة ابرامه اولها را زنده ودی الله فقلهم تمت و وقوع دبعيد اعتقد صحته و اسهم علمهم و قيلان مسرور قا سمعت بلسنت تج و هي صحته ست و تحيى وين و ما ته يعول في الطواف انهم انك تعلم ان جعفر ودیع عليه لغفل و ان الرشيد و دالى الابار بعث ابي مكر ورها فواني ه و المغنى يقينيه", "• في تعمد وكل فنی شی تی علیه ملوت یطرق اویغا در", "فقا مسرور ذلک جشت قد و امن طرف ك الامراجب امير ملموینی بتفصق با موالا و اعانت عییده و ابترالاس می حقوقتا ثم اتی به المزلدین فیل ارشید جیسیه و قیده بقید جار ومیراشیه فق راشتی بر اساس فه و دینی رتین فنیم و صاح علیه فدخل علیه و اتر رأسه با ایه و ذلکی فی مته ل حضرت سین بی و تی وین و ما ئه و بوین بیع و دینی ناشنیه تم قیام رأسه میا جسرو صدب كل حطعة علیه جسر فیل زیل كر لیک تی علیه راشید عید و نوجوانی فی ایه و دی رینی ان یک ق مه نا و فق و ما قلکه اما با حجیم ابرامه و تابع عامل و دی و دی و ایه میا الاحمدین خالدین برک و دلده و جاعته تی عرفت می بر اداه محدیت در ودیع ان علیه بیت المهری قات ل ترشید وان تی قنتد جعفر اقی و لو عملت نفیان قیمیه یم و سبب قل جعفر و قه و ماصدج عفو و قت علیه ییزد ارقا شی قا", "• ۶۰۱ و ۶۰۲ و ۶۰۳ و ۶۰۴ و ۶۰۵ و ۶۰۶ و ۶۰۷ و ۶۰۸ و ۶۰۹ و ۶۱۰ و ۶۱۱ و ۶۱۲ و ۶۱۳ و ۶۱۴ و ۶۱۵ و ۶۱۶ و ۶۱۷ و ۶۱۸ و ۶۱۹ و ۶۲۰ و ۶۲۱ و ۶۲۲ و ۶۲۳ و ۶۲۴ و ۶۲۵ و ۶۲۶ و ۶۲۷ و ۶۲۸ و ۶۲۹ و ۶۳۰ و ۶۳۱ و ۶۳۲ و ۶۳۳ و ۶۳۴ و ۶۳۵ و ۶۳۶ و ۶۳۷ و ۶۳۸ و ۶۳۹ و ۶۴۰ و ۶۴۱ و ۶۴۲ و ۶۴۳ و ۶۴۴ و ۶۴۵ و ۶۴۶ و ۶۴۷ و ۶۴۸ و ۶۴۹ و ۶۵۰ و ۶۵۱ و ۶۵۲ و ۶۵۳ و ۶۵۴ و ۶۵۵ و ۶۵۶ و ۶۵۷ و ۶۵۸ و ۶۵۹ و ۶۶۰ و ۶۶۱ و ۶۶۲ و ۶۶۳ و ۶۶۴ و ۶۶۵ و ۶۶۶ و ۶۶۷ و ۶۶۸ و ۶۶۹ و ۶۷۰ و ۶۷۱ و ۶۷۲ و ۶۷۳ و ۶۷۴ و ۶۷۵ و ۶۷۶ و ۶۷۷ و ۶۷۸ و ۶۷۹ و ۶۸۰ و ۶۸۱ و ۶۸۲ و ۶۸۳ و ۶۸۴ و ۶۸۵ و ۶۸۶ و ۶۸۷ و ۶۸۸ و ۶۸۹ و ۶۹۰ و ۶۹۱ و ۶۹۲ و ۶۹۳ و ۶۹۴ و ۶۹۵ و ۶۹۶ و ۶۹۷ و ۶۹۸ و ۶۹۹ و ۷۰۰ و ۷۰۱ و ۷۰۲ و ۷۰۳ و ۷۰۴ و ۷۰۵ و ۷۰۶ و ۷۰۷ و ۷۰۸ و ۷۰۹ و ۷۱۰ و ۷۱۱ و ۷۱۲ و ۷۱۳ و ۷۱۴ و ۷۱۵ و ۷۱۶ و ۷۱۷ و ۷۱۸ و ۷۱۹ و ۷۲۰ و ۷۲۱ و ۷۲۲ و ۷۲۳ و ۷۲۴ و ۷۲۵ و ۷۲۶ و ۷۲۷ و ۷۲۸ و ۷۲۹ و ۷۳۰ و ۷۳۱ و ۷۳۲ و ۷۳۳ و ۷۳۴ و ۷۳۵ و ۷۳۶ و ۷۳۷ و ۷۳۸ و ۷۳۹ و ۷۴۰ و ۷۴۱ و ۷۴۲ و ۷۴۳ و ۷۴۴ و ۷۴۵ و ۷۴۶ و ۷۴۷ و ۷۴۸ و ۷۴۹ و ۷۵۰ و ۷۵۱ و ۷۵۲ و ۷۵۳ و ۷۵۴ و ۷۵۵ و ۷۵۶ و ۷۵۷ و ۷۵۸ و ۷۵۹ و ۷۶۰ و ۷۶۱ و ۷۶۲ و ۷۶۳ و ۷۶۴ و ۷۶۵ و ۷۶۶ و ۷۶۷ و ۷۶۸ و ۷۶۹ و ۷۷۰ و ۷۷۱ و ۷۷۲ و ۷۷۳ و ۷۷۴ و ۷۷۵ و ۷۷۶ و ۷۷۷ و ۷۷۸ و ۷۷۹ و ۷۸۰ و ۷۸۱ و ۷۸۲ و ۷۸۳ و ۷۸۴ و ۷۸۵ و ۷۸۶ و ۷۸۷ و ۷۸۸ و ۷۸۹ و ۷۸۰ و ۷۸۱ و ۷۸۲ و ۷۸۳ و ۷۸۴ و ۷۸۵ و ۷۸۶ و ۷

بیس نا سیدرو دریت ویی لان نورو قدها با نیف و قالا بنابجور زان از با لات رات
الابد ته و دی با حا لیه رت به و کان هد و شی بقصیر لیه فهد ح مات ره ح کریه با دیروظم
احا لیه در نیشنه یح ماعده می خول لا و نییه هفغ تلت ۰ ادر بجا لیشیه و نید ۰ الالا نیز
حوضام الجار حیثا قو دا ۰ ام الجار فی الغواير اسودا غرقی توجا لیه ادر موتور لان
فی نو ایرال سود و فد صبت اسود و ذکر اعصرة الى آف وای هدقو غرو همل بلا دا وارانه ما
ن مه فی تول محیب نا بیرا لطرین و یعقوب بنای تکیت و استدشید بن بیرا لطرین قولوا لشان
ان وقی منزلا بین لیق ۰ و بین بکر نیه المقدم ۰

و ملیون فی قول لان دریر و فی رفته فی قول لان نشام و ابنا لوحور و غیر ما لکه نکه قدم قید
و فی النهیه لان لییران قو مانی اجی تذکر و اعطا قه بینی اسد و صفیه ما فی توهم فدا لان
صدت لان فی قه دلوار رسلیم معنا می تفیف فی دلو العیلم لهم ادغیلیم همه فی ستر ذهاد مم
ثم سر و فلفیم هم عق بکا سرة احدر جنایه ی فی قشر الهدی و ملی فی دلو لا و کلکرست
ض ۰ و رفعت جی حا و حفظت با تصریح ۰ ۱ آنت با سمنی و تابعی له ۰ و اولوا تیر
من عقاب با بویر و ابهر عق بـ والخم ۰ فـ نـ قید نه خدمه قیله نیوج فی نیچه علیه رسر جهانیه
ی تحرکتی بیکا مل ریشیه ۰ لویک کسیط و تیل ایضا اسمع می خر عقاب بـ و اعزیم عقاب
حکیم نقل لان زیر صحت ارسط طلیس ان العقاب ییصر حدة و احکا عطا بیقا و لا زیادیه
الخیص قا رص هدییی الحواصی قا رحلتا رد بن مجید ان العقاب تدریس نا صیر و ناشن
راکیه غشی علیر و ریش لعج بـ اذا دحن به ابيت ۰ تدی حیه ته و در ار ته تفخیح الظایه
النی فی اعینینی اکتی قا له لزد وینی ۰

التجهير لعج بـ تدر رؤیته من هو فی به علیه النصر و الظفر علیه ال عدوان و له نانه لاندرا
السینی صبح و دهیل و سلم و لعج بـ بیر زعلیه علق بـ لمن حل عندی هـ قید را می مکرها قا و هنر
اوکهم علیه نارخا و سرین نـ نصرة علیه عدوه و عاشق شرط ظهور نی ۰ فـ نـ کان الـ را فـ اطلاع
و الاجتهاد د انقطع عنی الناس و اعترف لهم و عاشق منوؤد لیا و دری الـ اهدان وان کان ملی اصیاع
مع الـ اعداء و امنی شریم و مکیدان هم و انقطع بـا عندهم جدی ۰ سلاج و الـ مال الـ ناریه شیه الـ
و هی مـ امواله ایض و صفی رغا و لا ذزی قا لـ هـ اب الـ سـ کور ۰ و قو الـ رهودیسی قا رـ عقاب بـ اضراب
حیب نیبه نا مـ شـ تـ رتی فـی له واکلم هـ لعـ ق بـ تدر تله الـ حجی و رـ بـ اهد الـ عق بـ اهـ رجل صـ اصـ بـه
نـا بایامـ نـه حـ ریت و لا بعید و ادا ر و هـ مـ لـ سطح او دایر و بـ مـ لـ هـ نو مـ لـ کلوت و در بـ کـ تـ قیا
فی من مه و کان نیغرا نا ریطرا و ان کان غنیین مه اثر فـ اب لـ سـ فـی نیحوت دان فی الزام نـ لـ مـ قـ ت
کان الـ ویصـ و و نـ صـ وره الـ میت مـ الـ اغـ نیی و اـ هـ مـ اـ مـ نـ اـ شـ رـ فـ نـ سـ فـی نـیحوت دـ نـ فـ الـ
المقعد کان ویا يصرون و نصورة الـ میت مـ الـ اغـ نی و الـ امر الـ عـ صوره الـ عـ بـ و خـ رام الـ اصـ ا
کانه وله تـ عق بـ اصل و لـ هـ بـ بالمرکیف حـ دهـ مة و اصراع و دـ الـ اعـ مـ الـ عـ مـ ۰
العقد الجمل الصغير لعوام الـ طولیل الـ سـ ح فـی الـ امشی مـ الـ جا الـ قصرین طولها و الـ دا رک
مه طها بیطول سـ مه و لـ زکی قیله تـ مـ بـ
۰ ادرست خیه جدالی کیا لکا ۰ ییصریشی و بیطول بارکا ۰

الحالة

["وزرت في انا و لم اذل رقبه الى ان ات الى الجاب الان فضعت ثم سعت وانا ابعها الى شجرة كثيرة ان عصى زكيرة انطل و اذا غلام امر د نام حكته و هم حضعت دا قوة ان اني انت العقب من ذكابى للدغد هذا العني فى وانا بتنين قد اقبل ريد تقل العني حظنه العقب و زلم و ماغ حني قتلة و رجعت الى ابي و عبرت الى الجاب الان فان ثان و لئته يقول إني تحدا والجبل يحفظه من كل سو د يكون فى الظلم", "يقول إبراهيم و اسحق و إسحٰق و إسحٰق و إسحٰق و إسحٰق و إسحٰق

یا نہ یضی با دن الستقی جے ولدری فا نیکتب بے عما الجہدہ ۰ ولی یا نیکتب علیہ ورق
ایریون ویعلق ودریے حملے ایک خی میں موضعی ایری ویکسے علیہ ۰

و عما يكبه للجاء اينفا على ثمين ورقی ت و سحرها الحکوم الولی کے لیے جو انہیں تک ۱۱۱ جی جو انہیں تک ۱۱۱ جی جو و لیے ایندیکت بے علیحدی و ورق ت و یا کل کارو
ورقة اداح الولی با اسم الله بارت واستبب رت الله یہ با سما الله فی حلم الله غافی
انہیں تا اسم الله حول العرش دارت ۰

و عما يكبه للرعی فا اينفا و للتریف لوطا لوطا يكبه ثمانیه اسطر و ذکریه
عینی اخواصی انیکب جهه الزما فی و ورقه او عطشت اسبا دریه چیه غیر شعبه او
قصعة جوز بمشعب ویکتب اسم ابیه و امه و دیقی للرول و ان سقت الملکویه تا
لو قهه و ۱۱ جی هه ی سا را ساریا نا سارا لی خی ن و مرنیا ماقال و اصاف باطما کا جلو
صا مارت ماقرا خرس ار داباب اما به کا ما مام انس معا را را کا مرور ماقات
صلو سرسر رفه اما ریس و رانی جهذا الملکویه چی ل و همو حوا جا به خود جهذا
وقو تقدم فی لیا الهمه له فی اخیه یا تربیت حے هذا و قیان بعضی العله، المتقین حے چیانی
اول اللیل و اول النهار دعویه ت دیمان العویب دلس نا اخیه ی ویدا شارق یکول انبه
ان لا دا آتی و انشده ان مجدر و لاندی من الیحیه والعویب والنسا رق ۰

و روى ما لك و ايجاب عة لا االبي ره معنى اته عهده قا جاء رجل من الينه
المتکله و نهم فن ل يارولا سة لغیت م م عویب لدختني ابی ره تف رضی الله و سلم
اما انک لو کلت حین امیست اعو بکلی ت الله ان تا م ت م نشر خلق لم نترك ن ثالثا
و خی کامل ابن عورس فی ترجیه و توب بن را شداری قی ان الرجلم ذکر بلال و فی و را یه
للمتر مره چی ل رحینی میسی ثانات مرات اعذ بکلی ت الله ان تا م ت م نشر خلق لم نضرهم
نیک کالیلیه قی ل سه لو کا ن احلی نی یکولو نه کل ایله ت حندیغه جا ریه من هم خلیم جدلا و جاوی
هذا احدهی حیی ت الله قرآن و مصمنی عامه ان لاید خضه نقص و نیحیب کا خلی دکلا
النس و ویله چی ان فعات ت المکی فی تیعن کل ما یکتو ذبق لابیه قی و نی سما ته مته
لانه لا کچوران یکون فی خلیل کامه تی لی عیب و نقص کا یکون فی خلیل الام دهینی قا و بلفنی
عنی الامام احدهی جنبلا نه کان نسجد ل بنزکیعی ان القرآن غیر مخلوق که کیا نیا ؟ ؟ ؟
تی اے باب الده ؟ فی اه ره امیه و وذکر ابو غری و بن عبد البری نیمیدنی سعیدی میتب
تی ل لیغنجیان نئے قا ل حینی یکسی سام علی نوح فی الها ملینی م تدکریع عقرب ۰

و قاتلعورbin دین ران مها اخذ علی العویب ان ناظر تا حدگه قا ل فی لیل و نهار سام علیحوت
في اله ملینی و فی النمید لابن عبد البر فی ترجیحی گی بن سعید الالاش رس فی باغی ته فی
ان تی غشت رقال ابن وهب و اجنبي ابن سما ن قا سمعت رجا ظا م اهل اعانتيقولان
اذا الدغدالانش نفه نشسته حییه و ولدغه عقرب فليقر امله وغ هذه الیه و ندان
بوركمنی خی انارومی حوله و بسیان الله رب اده ملینی وق ل النيح ابو قاسم النيشمر
في تفسيره في بعض انف سيران الیحیه واله عقرب این نوی صیحه اته علیه و سلم فقان احلی

عنون

["• ان عادت المعترَب عدداً ایساً • وكانت النمل لا حاضرة.", "انفُع النَّفْخَى قَوْدِ ادْرِينَ مِنْ ذَلِكَ فَلَمْ يَعْدِيهَا إِلَى مَا قَالَتْ إِذَا قَالَ ابْنُ خَلْقِهِ فَانْقَضَى الْمَوْقِي الْحَاجِبُ الْمُشْهَرُونَ كَانَهُ إِوجَاجُهُ لِزَامَانِهِ فِي لَحْمِ الْشَّرَاطِحِ، وَالنَّاسِ إِلَى لَانِ يَفْرُونَ المُثْلَ بِهِ فِي ذَلِكَ وَرَعْمِ كِيرِيْرَ مِنَ النَّاسِ إِنَّهُ الْذِي وَضَنَّ لِسْتَطِاحِ وَسُوْطِ طَوْبِ وَاضْعَفَ رَجُلًا فَاللهُ صَصَبَ بِصَدْنِ مَحْلِتِي إِنَّا لِيَعْكِسُوا وَاللَّهُ لِيَمْنَعَ مَحْلَةَ مُتَّقَةَ وَضَعَ لِلْمَلَكِ الْمُهَنِّدِ شَهَادَم بِكُلِّ شَرَّ مِنْ أَجْمَعِيَّةِ تَوْكَانِ إِرْدَ كِيرَتَ بِكَلِمَهُنَّ إِنَّ الْحَكِيمَ إِلَى مَلْكُولِ الْغُرُوسِ الْمُوْقِي بِهِ قَدْ وَضَعَ الْمَزْدُ وَذَلِكَ قِيلَ لَهُ الْمَزْدُ كِيرَتْ بِسْوَهُ إِلَى وَاضِعِهِ مَجْلِمَةٌ مِّثْلَ لَا لَدَنِينَ وَأَحْيَا خَلْقَهُ إِنْ شَيْئًا عَدَدَ شَهَادَتُهُ الْنِّيَّةُ وَجَمَلَ الْقُطْعَ فَتَيَّنَى قَطْعَهُ جَعْدَ دَيَامَ الْتَّسْمِيرِ وَجَلَالَ الْمَصْرِ وَمَثْلِ الْعَقْضِ، وَالْقَدْرُ وَبِهِمْ فِي الدِّينِ فِي فَرْجِ الْغُرُوسِ وَضَعَ الْمَزْدُ فَتَيَّنَ صَصَبَ الْمَهَنِّ مِنَ الْحَكِيمِ الْشَّرَاطِحِ، مِلْكَ الْمَهَنِّذَ قَضَتْ حَكِيَ ذَلِكَ لِلْعَصْرَ بِرَجُ الْشَّرَاطِحِ عَلَى الْمَزْدِ وَارْدَ كِيرَتْ بِأَرَاءِ الْمَجْلِحَةِ وَفِيْلِ الْأَرَانِ هُوَ الْمَزْدِ إِلَى رَمْلُكَ الْطَّوْبِ وَهُوَ الْمَنْفَسُ الْمَلَكِ وَمَوْقِعَ الْمَوْكِلِ الْغُرُوسِ لِذَنْ جَلْ الْجَمَهِرِ بِرِدْ وَبِضَمِ الْجِمْ بِوَضْعِهِ مِلْكِ فِي ضِلْفَ مَنْعَةَ فَتَيَّنَ فِي الْمَنْفَسِ عَنْ دِنْ سَنَةِ الْغَيْنِ وَثَقْنِي مِنَ الْبَحْرَةِ الْمُتَّقِيَةِ وَالْعَصَابِ إِنَّ الْمَلَكَ لِلْمَزْدِ وَضَعَ الْشَّرَاطِحَ فَانْشَأَلَ بِكَلِمَاتِ الْكَلِمَةِ بِأَجْعَلَ الْمَلَكَ بِكَلِمَاتِ الْكَلِمَةِ عَلَى الْمَلَكِ وَبِأَنْ عَلَى الْمَلَكِ فِي الْمَوْقِي عَلَى الْمَلَكِ مَا هَذَا الْعَقْدَارَ فَسْدَ عَلَيْنَ عَنْكَ لِكَ مَا صَنَفْتَ فِي الْمَوْقِي عَنْكَ لِكَ مَا صَنَفْتَ فِي ال

محمد بن الحنفية ويقولون انه مقيد بجبل صوس ومعه اربعون نوامى اصبه بولم يقنه له ثم جبر ويقولون انهم اصيا يرقوون وانه سير حج الى ادرى فيم ما عد لا في ذلك يقول يزغزه

• وسط لابوق الموت حتى • تهو داخلي بقدها اللوا

• يضوم عنده عقل و • نصد خلارى فيهم زمانا

• قتد الصواب انه الحجر وكانت وفا تجديبن الحنفية سنة اثنيين وثلاثين وسبين مئ الحبّة واسألم وثما تقولا عبد اسدن عباس كأن عكرمة رقيقا عبقته فى عد ودره على بن عبد الله بن عباس بن خادد بن يزيد بن معوية با ربهة الاف د بنار فقل عكرمة لحم بعت علم ابيك با ربهة الاف دين رف استقال خالدا فا قال لهم العلّج بكنارمتي واكان الدام الجير والضفي اسبين القو和 والرجل جد كبر العلّج

• علوج و علاج و مصلحت و حملة

• العلّج بالفتح والواد المزلول

• العلّجوم بخنات العين والكان الدام وضم الجيم الضغدع الذكرو وقيل البطة الذاكر كذاحكاه ابن سعيد

• العلّام بضم العين و تثمين الامام الف و بالميم في آفه الامش

• العلّوس بكنارمتي وفتح الامام المشددة وزن سؤور بن اون والذوب و وبية حي ضرب م اسabe قان بن رشيق في كته به المغرايب والشديد وزقان الافيل ليس في كلام ادور بلكلة يفتح فيها شين و لام الآ و الشين قبل لام الآ العلّوس فان نه عقد الامام العين و هوعز د في الکلام

• العلّهان كلكروان الظليم

• العلّس بفتح الولاد الضخ نالا و ل، يكون تقك م ثم يكون حن نه ثم حلم عللا وحده الاف زاقدية اجنب في الهمس زكوة اذ بعت همة و أست و اكرمنه فان لا و اذ علّم زلّك الساعي عز و عز

• العلامات قان بن عطية حدّثني ابي انه سمع بعض اهل العلم با علّمرق يقولون في حرامهم حيّتى ناطلا الارقاق كاليت في اوانها و وكاتها و انها يسمل الهمس، و ذكرها علامة الوصول الى بادل الهمد و امره النجاة ممن المهاكملول ذلّك بحث و صعوبة و ان بعض النّاس قان انه التي اراد الله تعالى بقوله وعلما ت و بالجهم الامتناع قان و آم من ش هدتمك العلّما ت في بحث حديثهم ثم عدد دكتير قان و قان بن عمك العلّما ت صامع الطرق بالله و النّجوم جدًا يداً با التّيل وقى ان الكبلي و هي الجبل

• و قال النّيخ و حدا هد بیل جهم منها ما سمعى عدما ت و نه نها يه تدرينه؟

• العلّهان بكنارمتي و اكان الدام وكراها قبل الراس القوّد الصمد و في الدبّت اه صفة امر حبه و رسم ما دعى على قرشی بقوله الهم اجله عليم شين كسنی بوست

• اكلوا العلّه و قيل امر الولار الخلوط بالدم

• العلّم كده بدلا ذكره اقتنابر

العلّ

يوسف به لنتزيعه ای تا الخرس و البکم و لا لیق بجلا و کمال دا يقبل انغفال
والفاق بالانشقال الى الفقوب والا وارق و آما ان فهم و الاسماع فجرا زان يكون ف
موضع دنی موضع و مكان دو نمکان و زمحيت لم تقع اضافة ولا درک بلوغ
عه كد ذا تة قا تی حی لیسی كننده شئ و هو الشجع البصري و آما الهم تی فى ان ده ویس
بكنی ته قا ده ویى اختیع فى ان نبينا محمد صدی الله عليه وسلم حمل رتبه تی لیلا
بیغرا و اسطة ام لا خذحب ابن عباس و ابن مسعود و جعفر الصادق و ابو حنیس الرازي
وطلفه تی المکملین ای ان صدی الله عليه وسلم كمل الله تی لے بیغرا و اسطه و ذهب جه
الی نغی ذلک و اختیع فی جواز الرؤیة فى كثر المتدعه علی ما كار جواز ما في الدین و
واکثرا لان شه والسلسله جواز غافینها و وقویعه في آن لفة و اختیع العلیه
السلف في ان حل راس نبينا محمد صدی ا聖یه و سلم رب تی امام لا فانكرته با يشود و با
حیره و ابن مسعود و جاعه تحمی السلف وبه قا جاعه تی المکملین و الحکمتین و اجازه
جاعه تحمی السلف و ان صدی ای聖یه و نهم را به بعین رأسه و قول ابن عیسی و ای
ذروکعب الاش روحی الحنی البصري و المتفا فی واجدین حنبل و کی ایضیحیه
وابی هوریه و المنهورینه الالو و بهدازه العولم تی قا ابو الحنی و جاعه تحمی
وه الاصح و هومذحب لحکمتی نے اسدا الصوفیه تی قا ابن عباس امنیص موسی
و صدی ای聖یه و نهم بالكلام و برا عیم علیه لسلام با لحنة و محصنه صدیكما ای聖یه و
با زؤیه و ذهب جاعه تی العلیء الی الوصف و قا لویسیعیه دلیل طرح نی و نا
ابنی و لکید جی نزعتکا و صحیح القبطی و غيره قد روحیه الله تفاهی جا حیزہ فی اترش
با لادنة اعقلیة و النقلیة آیه العقلیة بهغو فتی علی الکلام و یه النقلیه تی
سوان موسی علی سلام رویه الله تی و جه لیکن بذکر کلم موسی بذکر و لولع
اسخا ته ذلکی ساله و محال ان بخبل موسی جواز ذلکا ذیزم مندانیکون علومنص
فی البتوة و واننه تی ان اصطفی الله الناس و اسمه کلیه بنا و اسمته ملا
باجب ته لولیتی خیلیعیه و حکو زومترم و هیا کا زیفیع و با تجی اعترف دنک
و مه امت عه علی عبا ده با نظر ای و جه فی الدینی و آن لفظ بعقولی تی و جه و نیز
ناصرة الی ربہ نظرة و ادا جازن یره فی ادینی دستا و نالنظری ای مامکان
ما و اتره به الاحا دیشی اضلا رصحح ایحکیه و سلم بر وییه الله تعا فی الدار ا لفظ
و وقع ذلک كرامه للمؤمنینی خیزه الاد ته د اد اعده تعليم جواز رؤیه الله تی فی اتریل
والاف و آما استدلال یایشته علی عدم الرؤیه بقوله تی لا تدرکه لا با صرفه
بعد ادیتیا ل بینی الا و راک و لا باص رشق فکون معنی ما تدرکه ای لا تخطیط
انها تبصرة قا ته سعید بن المیت و غیزه و قد نغی ادا درک مع جوود الرؤیه فی نوز
تی ام فی ترا امر البصريان تی لا رهی بـ موسی آن لہمرکون قا كلًا درکو نهم تی
فی لا باص رفع و هوق بل للتحقيق فی خیص المنهن با لكما خزین که قا ل تی اهمین
رتهم وو مئذن جهون ویکرم المؤمنینی اومئ شء الله بارؤیه تی که قای لیتی و جه و نیز

منزه -

["حصوڵ الـد فـ فـ فـ قـ قـ بـ قـ بـ قـ بـ قـ بـ قـ بـ قـ بـ ق

في ليلة معرفة في وحدة قاصرة وداود حلت الى نطق في النهضة الى قلعة ونور
فقط مند حقد املا و مرضا هلم فبت عندى، الديكة تفتقد يا بي عنق ان اندق
حتم ازمن قلت يَا اول اخي ممداً الرحل يحل سراكم فتبعني حتى ينير رجاء فسكنت الحظة
في نهيتى الى غى را كهف في ذا حقي وقعوا علّا رأسي في بلوغ فولهم خلّا ثمّ تنايم
استرق لعنى ثم رحموا فرجعت إلى صاحبي حملته وكى ن رجلا تقيده صديقى انهيتى الا لا دلّ
فحكنت حله في و حجدة احد و يعينني حتى قدمت به الى المدينه في تيت به بروان الله
صيّا الله عليه وسلم فقلت يا رسل الله انكح عن قى فامس كرسي واسمع الله عليه وسلم
فلم ردة على شئ صيّا نزلت الزينى لا ينكل ادا زاينية او مشركة والا زاينية لا ينكلما ازان
او مشركر فق ل صيّا الله عليه وسلم يا مرتداً الزينى لا ينكلما ادا زاينية او مشركة والا زاينية
لا ينكلما ادا الزان او مشركر فد انككه فى الحط بي همد اخضّ بده الماء و كا نته كافّة
في ادا زاينية الملمة فان العقد عليه صحيح لا يعنينے و ق ل الله فيضى وضى معدن قا المكث
معنی ایاية ازینی لایقصد و لا برید الانکاح زاينية ق د والاتبعت قا ده سعی بن
المیبّق ان هذاد الایه منسوخة بقوله تی لے و انکو اوا ما يكهم فهم ای مطلبه
الامثال قا لوا ينفّع فى هلاا معرفة ق ای لا يعطى النفيط معرفة الاعن
مثل العطس جئا لاشن و هو كعولهم لا ينطشج في غزالان و سين ؟ ان شئ و اتهق نے
في حمد و الله الموقف ،

عناء الأرض و دوسة اصغorne الغد طویل الظرفیيد كلّ شئ صيّا الطير و مهزلة
النیت تقدّمت في ، بـ آلت ئالمثنا ممن فوق و ق د في نهیه الغرب ق د قته عن
الاردن مم الحوّار و سی دا بة و حشیة أكبر مم السنور و اصغorne الكلب الجحّ عنون
يق ل فی مثل ليق عن ق الارض و د في حنّ ق ای ذا امبة ریداها من الیبوان الدن
یص د بی ذا علم و اشّ الموفق ،
العنجس الاسد و به شمی ارخل و هو فیل من العبوس و العنب بی مزیش
ولا د امتیه بن عبله للشمل الاكبر و هم سته ب و ابو ب و سفي ن و ابو سفي ن و غلا
و ابو حنر و سحوبا با ناسرو الب قون يق ل لهم الاعيض ،

العنس ن فته القوة القلبية و يق ل ده يى لى تیعنو نذهبا ای و ذق له الجلوچ
والعنس أيضا اسم للا سرهم مشتقة من العنوس تا هن سیده ،

العنبر حملة بکیه کبیرة یختر مجد لگا التراس و یق د للترس غنبر و ق د قهم
ذكریا في باب الب، الموقدة روی البیار خن جا بر ره نی عدنه ق د بعثنا لول
اس تصل اسعلیه و سلم و احر علین با عابیدة رضی عدنه یطعن عزّة عزّة فتقت
کیف کنتم و قصتعون بها ق د مقصها حکا يمّصی اقبیت ثمّ شربه علیها ما و ظلگین
یومنا الى القیل دکن نفرت بقصین الحبط ثمّ نبله في ما و نکله و ظلّفنا الى
ساحل الجحّر فرض لن کهشیه الکثیب الضحّی في تینه في ذا وہی دا بة تری العبر قا ل
ق لا بوعبیدة رضی عدنه میتة ثمّ قا ل لا بل کنن رسل روی اس صحته و سلم

في

ئی دی

کذا قاده فاصله و مده تشه ان مكون ام حُبّين المقدمة فى بی بالى و المهمة و الامه اعلم
اه را لیوان التیط وقع فى المدب یا بی الهدنة ان عزیقه صاحی امام الغیران
بن سال ت و موقفيت با خلاف اما عاقدان قه اسم قد اریبنه لق ف ثم الدال حمله خفیه
ثم الف ثم راء حمله ملذ ذکر جیس امل التواریخ و العقص و امل الديعة کا جوهری
و غيره و نبیه علیه لو و ره ام ؟

با نیروی الغین المجمّة

الخاق والخاقة میطریا، معرف ومشرور
الغذاف بالغینی المجمّة خراب لخیط جمع غرق فن بکسل رغمنی و رسمی سمو الشراکریم
اریشی غرقی و کذلکا شر انسو العدلی قاربن فارس العذاف موالخاب الضح
وق للجدری و غيره موعد با صغير انسو لو نه کلون الزما و درتما سمو النشر الکبیخانی
الحکم ابا ح النشجی اكل الئواب البكیر انسو الدن یا کا لازم و حبوب فانه حمل
وق ابو حنیفه الغوی ان کله حمل و روو مشام بن عروة حن ایبریة بن الزیر خمینیه
رمنی استهانه ابه قیلت الى النجح حمنی یا كل الزلاب و قد ادن البنی صلاح و سف و حمل
للحم و سماه فافسق و اله ما موه حکیمیت و ما حذحبث فنی ترمنی حمله و صلی
الروضة ان العدی فتیح اکله و الذی جی الراضی انه حمل و مده سو العمد فى الغونو
کلینه علیه شینی فی المهمات ،

الحَقَّ قَالَ القَوْمُ يَوْمَى اذَا اخذت تجيئ الغذاf مع دمن الور و دهنت به وجکد
و دخت به ملیکت ن قصیح ها صنکد.

الغدی المسخة والمجح غرق و منه قول امیرمومنی حسر اخذ یه من
اسخه لعا ملقدی ت احتسبعیهم با لعدا و لاتا خذ معاهم و تاند تصمیمی

لوانی کنمن م عاد و میر ام - عدی بهم و لیق نی و ذا هدف -

ورو اخذ الحرام غدی با تصیر حکام الچوی و غيره

الزلاب معرف ومسمی بذلکل سواده و منه قوه ته وی و خراب بیبود و ملیفتنی
بعنی واحد و من اها دیت رشد بن سعدان البینی صلی اللہ علیہ وسلم قا اللہ
ییغفظ لیخی الحزبیب حسره رشد بن سعد با لذی بخضب با لسوا و جمعیت با
و اخزب و اخرب و عزابین و عزیات و کتیبه ابوعا تم و ابو حجاح و ق و ابو لحاظ
و ابو غدر و ابو زید وان و ابو لازم و ابو لشوم و ابو غیب و و ابو القعدی ب و ابودلی
قبل و جمعه بن مالکی قوه .

با لئواب بمعز باغ و اغبه و اغرب و عرابیب و عربابن .

ق ل لشام

ان المخاب و کان ممثیمینیه . فی صنی فی سالف الاحول

حسد於قی و ترام عیتیمیه . فی صاحبہ صریح می العقاب .

فی صلی شینیه و اخذ میشه . خلذا کسموه ابا المرقال

وینالله

• لعدّتني خُ المُوی مَ مَ بِالْقَبْضِ الْغَلَدِ

• انسانه هی صه بدر الدبی حنی خبل

• اذ ارْتَنَتْ عَيْنِي بِهَا فِي لَدَمْ مَوْعِظَتِ مَخْتَلِ

وقد تقدم في الْخَبْلِي قَوْلَهُمْ كِرَاهُوَاللَّهِدْمَ وَمِنْ حَمَاسِنِ شَوْهَىٰ مَنْبَنِي قَوْلَهُ

• بَدَتْ قَرْوَانَ مَاتَ حَوْطَ بَانِ وَفِى صَبْعِنَا وَرَتَّتْ غُلَالَانِ وَالنَّادِلَانِ بِهِ بِلَبْعِنِ شَعْرَاعِصْهُ

• رفظیب وغنى عنده لیب ولاح شعیق ومشقی قَفْضِهِ

الْخَوَاضِ دَمْغُ الْغَوَالِ يَدَافَ بِدَمِنِ الْغَا وَيَغْلَبُ مِنْهُمْ ظُنْفَ ذِي الْفَضْبِ بِهِمَا الْكَوْنُ وَيَتْرَبُ بِهِمْ قَدْ رَجَعَ عَنْ يَنْفَعُ الْشَّعَالُ وَمَرَاتِهِ تَخْلُطُ بِقَطْرٍ وَمِنْهُ وَيَتْرَبُ بِهِمْ فِيهِ لِيَشْعَالُ الَّذِي يَقْدِرُ فِي الْقِيَامَةِ وَالْدَّمُ جَاءَ بِهِ وَحَارَ رَيْضَىٰ بِهِ مِنْهُ لَا تَقُولُ وَيَشْكَحُهُ إِذَا طَلَّمَ بِهِ الشَّمَلُ فِي الْعَلَوِي وَجَامِعُ أَرْسَالَ مَا لَمْ يَكْبَسْ وَقَدْ تَقَعَ مِنْ خَوَاصِ الْمَلْفَ بِالْخَمْلِ لِلْخَوَالِ هَارِيَّ بِهِ لَيْلَةٌ مِنَ الْقُولِيْنِ وَالْفَجْحِ وَانِ الْأَصْلِحُ مِنْهُ الصِيدِ وَانِ الْفَقْهِ

الْخَضْضُ الْعُثْرُ وَالْاسْدُ وَقَدْ تَقَعَ مِنْ بَابِ الْمَهْزَةِ وَالْشَّ مَلْكِدَةِ

الْخَضْضُ الْعَقْطُ الْجَوْفِ شَكْلُ مَوْضِعَتِ الْأَعْبَابِ الْعَضْوِفِ الْاسْدُ وَالْحِيَةِ الْجَنِّيَّةِ وَقَدْ تَقَعَ مِنْ فِي بَابِ الْمَهْزَةِ وَبِالْبَيْنِ الْمَهْزَةِ

الْخَضْضِ وَدِ الْبَعْوَ الْوَخْيَةِ وَقَدْ تَقَعَ مِلْ لَغْظِ فِي بَابِ الْبَيْ الْمَوْضَةِ الْعَرْفِ الْأَفْعَىٰ فِنْ كَرَاعٍ وَقَ لِبَعْضِ مِنْهُمْ مَذْهَقِيْنِ فِي مَقْتَحِ فِي الْقِيَامَةِ وَمَنْ دَبَّأَ مِنْهُمْ الْمَهْزَةِ وَلِلْأَفْعَالِ الْغَرَيْفِ فَرِحُ الْبَازِ وَانْزِبَ بِالْتَّسْكَانِ الْشَّنِّيِّ وَمَجْمَعُ غَلْطِ رَبِّ

وَقَ لِلْجَمِيعِ مِنْهُمْ مَذْهَقِيْنِ فِي مَقْتَحِ فِي بَابِ الْقَيِّ مِنْهُمْ الْمَهْزَةِ وَالْظَّالِمِيْنِ

الْغَرَائِسِ كَعَلَ مِلْ لَذْبِ وَقَدْ تَقَعَ مِنْ فِي بَابِ الْقَيِّ الْمَجِيْدِ الْغَطَاطِ بِالْغَنْيِ فَرِمْ مِنْ الْقَطْعِ غَيْرَ الْظَّهَرِ وَالْبَطْنِ وَالْأَنْبِيَانِ سَوْبِطْنِ الْأَجْمَةِ طُوْلَ الْأَرْجِلِ وَالْأَعْنِ قَلْطِ فِي لَا يَكْتَمِعُ أَسْرَابًا وَإِكْرَمَ مَا كُنَّا نَحْنُنَا وَالْأَنْذِرُونَ فِيهِ الْأَوْلَةُ عَطَقَ طَيْفَكُمْ فِي لَا جَوْهِ فِي قَلْ بِنِ سَيِّدِهِ الْغَطَاطِ الْغَطَاهُ وَقِيلَ لِغَطَاطِ الْضَّارِ فِي الْقَوْلِ الْقَصْوَالْأَعْنِ قَالَ السُّورُ وَالْقَوَاعِمُ وَالْقَصْبُ الْحَوَاقِ فِي الْكَلْدَرِيَّةِ وَالْجَوْنِيَّةِ وَالْطَّالِ الْأَرْجِلِ الْبَيْضِ الْبَطْنِ وَالْجَرْ الْظَّهَرِ وَالْوَاسْعَةِ الْعَيْنِ فِي الْغَطَاطِ وَقِيلَ الْغَطَاطِ

الْعُفُرِ بِأَضْمِ وَلِدَا رُومَةَ وَالْجَمِعِ الْعَفْرِ

الْعُفُرِ بِكَسْرِ الْعَلِيْنِ الْمَجِيْدِ وَلِدِ الْبَعْوَةِ الْوَخْيَةِ

الْعَمَائِلَةِ مَشْهَدَةٌ فِي طَيْرِ الْمَيْنِ فِي الْمَاءِ الْكَيْتَارِ وَلِذَلِكَ عَدُوَّ فِي مِيرْلَاءِ وَالْإِيمَنِ الْغِنَافِ بِالْغَنْيِ فَرِمْ مِنْ الْقَطْعِ الْجَمِيعِ وَمِنْ فِي لَقْعِهِ وَالْجَمِيعِ الْمَنِ وَغَنْيَ وَغَنْمِ مَخْبَةِ الْكَيْتَارِ مِمَّذَى الْغَنْمُ الشَّمَةَ فِي وَالْأَصْدَارِ

صِفْيَة

يعلمون اصوله و الصناعات و مهنة و جهاد الارض و ایضاً فان صوفیه و الصناعات
من شعر المعنى و اعراف تقيمة و على لصوف الادVENTURES و من
وحدتها و اتهامه اذا كانوا ياعبو داشتهم
في لو انماه موكب ش و ذا ختموه قى لو انماه هوتيش فى نار و المباشة فى الذم
قى لو انماه سوتيش فى صفينه وحى انا استق اے بدلیقیه و تاجمیدی تو که نيس
مكشوف القيامة اتدبرجداً فان كابتش و هذ اشتهاء البنیه صدیح استهانه و على
المتعارف و منهن ان رؤوس الصناع طيب و افضل جرورؤوس المعوند كده لکه لبهان
اکلیحوم الماعر برکملة السود و نوبلدالبلدم و يورث النسيان و يكسك الهم
ولحهم الصناع نعك فى ذلك نى ندة قان ابو زید يقال لهما تقصیعه العقیم من الصناع و الم
ها لیتوضعيه سخنیه ذكرها نا و اننی و جمعه ما سخن بعنجه و سمنی لکبسره ثمن با زلزله کلیک
اسه ما و دام يرضح البدین ثم يقی لیلذکرو و اننی بهمیه بفتح البا و البخجه بهم فضها و فن
لودلمعمر حین بولسلیل و ملیطع فی ذا بلخ اربجعه اختره و قصد نعم و کلیه و کلیه
البقل فان کان نم اوند دلمعمر و هنوبجز و اننی جبرة و البخجه و ره ذکر فی یه
المتحفظ ان الجور و الجبرة يتعا لعلیه الاطفال و لطغده حین بین ادم حین کا لکلیهم
اننی فی ذا قومی و اتی علیه جو جهون و عریض بفتح العین المهمه و کسرلار و ای المفاه
حتت و بالصاند المجهی فى الهه و جمعه عرضان بکسر لعين و العتو دو نعو مند و جهولاغه
وعدران وقی لیونی جمعه اعتده و عثره و هبوت ذلکه دید و اننی بینی قا اندا
می و اوند دلمعمر و یقی لیاذا استحیه تلولانه ییلوالامه و للجری اختریم لهزه و تغییر
الیم و باراء المهمه فی آنده و یقی لیلهمت و مهکمه بضمانه و نشته دلادام و البکریه
العناق ایض و العطعات الجدی فی ذا اتی علیه جو فی لذکر تیسوع الانی خضر ثمن بکون
رضعی فی نسته الال نییه و الانی جدیعه فی ذاطعنی فی النسته الالثیه نه و نیشی الال
شیمیه فی ذاطعنی فی النسته الرابعة کان رباعی و الانی بینی باعیه ثم بیو کوس
و انلی نی و سرییه ثم بیو نضلا و کا و انلی نی کلیک و یقی لی ضلع دیشی و ضلوعاً و لحی
القطع بتدیدید الاف و دلّام و قال الاصحی الحنان والجدام الذهنی اوند و اهه،
خیاته و فی الحدیث فی انرنب پیصیبهها الجرم حلان قی لیا جی و قد قى لو ان و لو
الض نی نکات قی لو انی او ند دلمعورانی خی موضعیق لیکس ییه هویوز فی العوینی
و اوند دلمعورانی نی و فه و یقی لی له حل و الانی خرل بفتح الرااء المهمه و کسر
الیا المجهی و البخجه رخال بضمن الرااء و هوی تاجم مع علی غیر قیس کان قا لو انی و الضع
طیر و طوار و قی بلدالبیوة الوختیه خدر و فران و الشهوة المغیبة الحییه
بری و رباب و العظم الذهنی علیه ربیعیه من الیحورق و عراق و للهول و مع قریب نوم
وتقو و ولبه مهه للذکرو و اننی می او ند الاف و المورخیمی و دیارالذک
حتی یا کلی و حکیر ثم هو قرقریق فینی مكسو رتین و البخجه و قرقر و رو قو و که لانی
یا کلی و حکیر و الهدام بکسرالجیم لجدان ایضاً و البذج بعنجه البا و الذاال مججه
و بالجیم فی آن و ند الاف و نی خاتیه و بالحجه بذجا نار وسی ابن ماجه و تیشیه

بن

["كل نَّبِيٌّ وَانْبِرَ الْكِتَابَهُ .", "وَقَالَتُمُ الْعُلُمَ سَاجِدُ الْجِنِّ وَسَيُّ تَصْرِفُ فِي مَوْءِ مَشِي وَاحْتَذِ وَلِكَمْ فِي تَوْلِ كَعْبِ بْنِ بَابِي سَلْمَانِ فِي عَمَلِهِ", "وَلَا تَكُونَ عَنْهَا تَدُومُ بِهَا .", "وَقَدْ قَدِّمَ دُكْرَىٰ وَفِي دُكْلِي لِبُنْيَةِ الْبِهَٰقِ فِي اِوَّٰهِ جَلَٰٓىٰ عَمْرُ الْحُطَّ بِرَضْمِ الْحَطَّ بِرَضْمِ الْهَوَىٰ فَإِنَّ الْهَوَىٰ لَا يَذْهَبُونَ فَإِنَّ الْهَوَىٰ لَا يَذْهَبُونَ فِي الْحَطَّ مِنْهُ أَحَبُّ الْغَيْبَةَ فَمَهْلِكَهُ رُوحًا وَقَالَا وَلَا تَرَدْنَآ إِنْ قَضَلْنَآ وَقَدْ تَلَمْنَآ فَرَّقْتَهُمْ فَمَنْ فَقَد

دیت

الصفي بياضى الاشنان نفخ ربا حبب و قيل هو مشتقت مه حب ب الماء يبلغ الى ، وهو معظمه و سمي
بذكك لان المحاة معظمه فى الفلويد المهمة و قيل اشتق قسم الزوم و النبا ت يق نال احت
البعير ابرك فلم يق نم كان المحاة لا ينفع تقلبه عن ذكر حيوه و اما العشق فاشتق قسم المحسنة
و مسنونه طشق باصول الشحنة التي يق ربه في مبنىها فلا يكاد ينخلص منه الا بالموت و قيلان
الحسنة تبا احسمنتيره الا وارق قسمى الى شق به لا صفاره و تغيرته له و قيل ثم تحالا
الحب و اشهارا و اعظم صفات الهون و اظهاره ثانوية واصف ف ملزمة لا يستطيعون دخهنها و مى
الخول و السقب و النذول و اندها علم تمت الفيزة و مهذب الطي زيع كثيرو وقد ظهرها عشى مهنة
خساش و خشونت مه سنه و ما عشان ربعينه سنه كحلاكاه ابو حيان التوحيدى و ارسطوا قبده .

لكم كله و بسم الله تا تفق

الامامت قال والد ابنة فاتحة وقلا و فلان الفاضلة عند بوذرة

الملحقة بها و دم للحلا الالسو و ذا اهلی به البصري غير لونه و زينها و ذا اعلق علائی بیبر براہ

و دمها ذا اقطرافى الى اعين ذهب الان رازمنه مضر و با وحدها و غيرها

التعبير بالان المفوى الفواضث والقارى والفيون و ما اشتهبهم ميد ملكهم في الارو، علی
الحر و الجاه و ظهور النعم لا يكمنون في الف لب لا اعتد المنعين و رجلا و دلواعه امل الهاة
و ان انفع عط و القراة و التعبير و التهبل قا لده قى ل و ان مخشع الابيج حدة و رجلا و دلواع
المطربين و اصبهان الهو و الفع و الرقص و رجلا و دلواعه الزوجات و الامام و تا المغسنى الفاضلة
في المنام و لمد كذا ب و قيل مراة كلذ ب يغير الغفة فى دينها لقص و قال ارطام يدبر ورس الف خشة مراة

صلى الله عليه وسلم و صحیح وسیم اعلم

القافه لبلدة جفنة و مكاني فير ایکترالغار وارض فهر ماس تا فروكنیة الفلاح ام
نما به و آم را تدوی مه اض فان را و جر و المعرف فان و همه کامو جامیس البوغور و الجنا و الحوا
ومنه ایبرایع و وزیر بیضم و الحد دعوی ایربوع و فی رة البیش و فاره الابل و فی فتره للمسک
و ذوا الاطنط و ما خارجه البدیت فی الفویسقیه التي امر الينبی صداسیله و سمل بقلبه الصل
والحم و احاط الفعل الحنوج عن الامسق مه و الجرو به دیستی العاشه فی سقا و آنی سمتیه جده
الحکوان فو استعدها لاسق ره جنبه ش و تخلیه و جهتی عن لمه قی في الحدل و الحم ای ما همه
لمه بجلا و لوقیل سمتیت بذلك دا به عدتری الى حلال سفینه نوح علیله لام فظعتها ره بی طلاو
في احکام القوان باش دع عن زید دینا بی غیم نه سال با سعید الحذر رضی اسمنه لم سمتی
الفره فویسقیه تی لیاسیقیط الينبی صداسیله و سمل البدیت فقیام ایها مه لاسقیله و سمل و قه له و حلقه
للحلال و الحرم و قسم نا بی و دو و عن ا بن غلبس ره ناسعه با قان جات فاره فاخذة تجرد
الشراح بفتیة بیت و به و الدقنه بین دیرالينبی همان اسقلیه و سمل علی الحزه التي كانا الينبی صداس
علو و سمل تی عد اعلیه وا فر وقت مه نما موضوع و رمله الحزه لان تی سیرجعیلها المصلح سمتی
برلکد نا هانگی الوره ای تغییری و رواه الها كر عن بکریه تی عن بن جبلیس رمنی سه نه قا ل جات
فاره فاخذة تجرد للفتیة قد حذبت الجارية ترجى ما حق لسما اسقلیه و سمل و عينها بیت وهای لقده

فاره وان د ق خط ساق الجل و د قانا عا و اذ يغ باء و سكب فی جر الفرة فانه يقدها
و اذ اخذت فارة و قطع ذببه و تدفن فی و سطح البيت لم يدخل فی ذلك البيت فارا و ميت
فین و اذ بركت مذ اجر تهیم بوز و کمون و نظرون متقی فی س عه تین و اذ برك البيت بکا و
بلکوس و من اليسره بست مه ن الفار و اذ علقت عین الفرة علمنه به جه ل روحى براه
و ذبب الفار و اجلس فی جلدها روی جمله ن ف قه ویر و علقت علی الید الیسری همنی کون
لرحاجه فانه تقضی عین الملوك و یزرم و بول الفار یقعع به الکن بته الورق و طریق
ا ذ بوله ان يصطف دی مصنیده حدید و تضئ ان و جمل المصنیده می ناحیه الحوی عنا تم
الانا ویری الفار کنترول ری نیبو ل حنی ساعته لذة خوذه ویکت للف رعله اربع صنیحه
قصیر و تجلی خی او کار الف رو موه جد او هو یا زبق یا میکون و ا قت د و قذارکتینی هذه ما
یقعی الازتی و حیزه مه زان و دان فی العوّاس والحل و الريشی و غیر ذکریان يؤخذ النراب
الذن جمله لنسانی فی رؤیسی فی الحام الازرق طحرق فید ق نیخا کا لکی و یو صحنه علی الدّرّطاس
الذن اصبه بريت و غيره و یغفل تفیک لحید یو میا و لیدی تم نریف فن ان العوّاس صیر نیقا
ليس فيه اثر و مه جیب و آسمم الف رخوه و تراب الاله لکه عذاب الملّاق و هولسک
یوی به م ن فون اس ن مز مه معد و هونوعا ن ابيض و اصو ان جمله عجین و طرح
فی بیت فا کل مه ن الف رما تکون لک فاره تجدیر ملک الفاره حتی میوت الحییت

التعبیر والملمون الفرة في الرؤيا امرأة في سقعة نان الينبئ صلسله و سلم
قلا قلقي و لا تؤفّسقه و قيل الفارة احراة يبو و دية نا خمر ملعونة اورصل يهود فانی
و ادف نفاب و برجا دل الفارع علما ارزق همنی رای دی داره فی رات كثيرة كثر رزقه فی نه
لیکون ان فانی فیه نیه ارز و م ن و ج الفارنجی منزله قلت برکته و نعمته و مز ملک فار
مکن خدا مال ن ان الف ریا كل حیا يك لان فشین و کذکر لکی نی د می کلی فیا يك لسیده و مم
رای فاریا یکعب فی داره نا لخصبا فی تکلینه نان اللعب لیکون الامان الشبع
و آما الفار لا يبيض و الالس و فانه يبرد عنا الليل والنهار فی راه يفدو و ایروح فانه يبرد
علوط جلییه تا و مرد رای ان يوقض فی ثبا به فهم معلمنی با ياهرتم اجله و مهرای فی راينقب
فی نه لانق نیپ فیلیقده و اسح قیا لے اعلم

الفادر الحمیسی می خا واعال

الفادر بالزاء قبل الراء و دنيه حرة

الفاشية الماشية وجدها مواشئ و می ماننترحج الال کا لابد و العبوی الغنم و الشئ
لأنها تغشوا ات تنتشري في الارض ويقال قد افتتى ارجل اذ اكرمت مو اشيه روسمسلم فی
الاثر بة و ابو و و و فی بابه و حنی حديث بی حیثیة عن بی الزیر عن جا بر رضی عنده قا
قال رسول الله صلیلیه و سلم لا ترسلوا مو اشیکم و حبیکی لکذا و اغابت الشمشمینی تذنب فحه
الوش زا و بو و و دی نا الشی طیئ تجثت اذ اغ بیت الشمشمینی تذنب فحه العشق
ام ظلهم و سوا و ما شبه سوا و با لغیم و فنتره با عبدهم با قبلا و اول ظلمامه و فی الحیث
ضمو مو اشیکم و اذ دخل لليل و سیناء عن شاء الدقی کی فی باب الیم فی لغوظللشیه و المخلیم

الفتح

الفاعُونَ كَيْ مُوسَى إِلَيْهِ وَالوَعْلِ وَالْأَضْلِّ قَالَ لَبِنِّي الْأَعْبَى وَالْمُشْدِدِ فِي ذَلِكَ

• قَدْ يَكُلْ لَارْقِمَ وَالفَاعُونَ • وَالاسْدَامِ مَدْرِجَ الْمُنْسَ

قَالَ وَمَلَئِتَ فِي الْكِلَامِ فِي عَوْلِ لَامِ الْمَعْلَمِ مِنْهُ سِينَ الْاِفْعَاعُ وَسَوْلِحَيَّةِ وَالوَعْلِ ابْنَى
وَهُوَ الْقَبْضِيُّ الرَّضِيعُ وَالْرَّابِعُ بِهِ الْقَبْرُ وَالْقَمَرُ وَهُوَ الْمُوسَى وَمَسْتَطِيلُ الْبَحْرِ وَالْقَمَرُ بِهِ الْبَحْرِ وَ
وَالْعَمَطُونَ مِهِي وَبِهِ يَتْبَشِّرُ مَا وَادْعَا بِهِ مُوسَى هُوَ الْمُحَمَّدُ وَمَحْبُوبُ مِمَّا لَبِرُّ وَ
الْجَارُونُ هُوَ الْكَثِيرُ الْكَلِّ فَقَالَ لَبِنِّي درِيدُ الْكَلَّ بِهِ مُوسَى هُوَ الْذَّيْ يَقُعُ عَنَّا الْأَنْسَانِ فِي نُونِهِ
وَالْنِّ مُوسَى هُوَ صَاحِبُ سَتَرِ الْقَرْنِ وَنِي الْقَصِيْحِيْنِ وَانْ وَرَقَ فِي
بِنُ وَفَلَّ قَالَ مَحْدَثًا لَّا نُوسَى الْذَّيْ نَزَّلَهُ مُوسَى بِنُ عَرْشِنَا لِعَلَّمَ قَالَ لِلْمُوسَى وَجْهُ
الْعَفْقِ وَعَلَّانِ امْرَادُ بِهِ مَا مِنْ جَرِيدِ عَلَيْهِ لِعَلَّمَ وَسَمِّي بِذَلِكَ لَنَا اتَّقَى لِحَضَنَهُ بِالْوِيْ

عَمِلَ الْغِبَبُ وَسِنًا خَيْرًا فَانْ شَاءَ الْقَتَالِ مَحْدَثَانِ مِمَّا يَضِفْ فِي بَابِ النُّونِ فِي لُفْظِ الْمُنْسَ

الفَاطُوسُ سَمَكَةَ يَعْظِمُهُ كَلِمَةَ السَّمَرِ فِي الْمَلَحَوْنِ يُعْزِفُونَ فِيهِ نَفْعُونَ فِي الْقَلْبِ وَالْحَيْنِ فِي الْجَلَالِ
عَمَّا السَّفَنَ فَانْ تَهْرِبُ مِنْهُ قَ لِلْقَوْنِ وَيْنِ وَلِعَلَّ مَحْدَثَانِ مِمَّا يُوحَدُ الْحَيْنَ فِي تَقْدِيرِ الْكِتَابِ

فِي الْجَلَالِ لِلْعَمَلِ الْفَضْنِ وَالْسَّنَ مِنْ جَمْلَ مِمَّا هُوَ الْمَهْدِ وَهُوَ الْمَدْرَكُ بِحَاجَتِ الْكِتَابِ وَبِهِ

فِي الْجَلَالِ بِالْعَمَلِ فِي الْوِهْ كَمَا تَقَدَّمَ فِي بَابِ الْدَّالِ وَفِي الْحَدِيثِ انْ فِي تَرْدِى دِيَارِ الْبِيْرِ

فَالْيَقْنَةُ الْأَفْعَالِيْ بِنَاتِ وَرُودِ الْأَنْسَانِ وَسِنِ خَيْرًا فَانْ شَاءَ الْمَسَاجِدَ فِي قَوْلِ الْوَالِيِّ وَفِي الْمَوْقِ

الْأَمْثَالُ قَالَتْ لِلْوَبِ الْمُكْتَمِلِ فِي يَلَةِ الْأَنْعَامِ فِي عَمَلِهِ الْمَعْقُولَ فِي نَاتِ الْوَالِيِّ فِي الْمَوْقِ

انْ الْضَّبَ فِي رِجْلِ الْمَحَالِ لَهُ وَانْ دَارِيَتِ فِي الْجَرْمِ مِنْ وَارِ مَا الْعَقْبُ لِلْبَيْتِ وَانْ لَحْمَ

قَدْ تَبَرَّ لَا وَلَوْ شَرَّ تَنْتَظِرُ بِهِ شَرَّ مِنْهُ •

فَنَحْ كَصَاحِحِ طَائِرِ كِتَابِيْنِ امْجَلِيْنِ تَقَدَّمَ فِي الْوَعْيِ الْمُمْلِكَةِ •

فَنَحْ وَوَ وَ أَحْرَقَ لِلْشَّاعِرِ •

• عَدَّا غَادِرَ تَهْ قَبْلِي كَانَهُمْ • خَشْبَ يَقْشِفُ فِي جَواْحِهِ الْفَنْتِ •

الْحَجُّ الْذَّكْرِ مِنْ دُونِ لَيْ وَ الْظَّلْفِ وَالْحَفْ وَغَرْ ذَكْرِ مِمَّا دَوَاتُ الْرَوحِ وَجَمْعِهِ الْجَلِّ

ول

كمن رجل و قد نار خصل ابي دب و الفواشى يقعن فيها و ما يدبهم عنده و ان اخذ بكم عن النار و ان تم تغلق نم بيني يد و ره مسلم ايض عن ابن سعود و قال ما رمى برسول الله صلاة عليه وسلم انهى به الى سدرة المنتهى و هي فى الشماء الناشئة و ابيها ينتهى يعجح ما ان رمى في قبض منه و ابيها ينتهى ما يهبط به مزوقها في قبض منها قى ان تبار و تعا ل دا يغشى البداية ما يغشى قى ان خرجشى ذهب و روس البهيقى فى الشجعيين الفواش بن سمعان و رمى اسعيه قى ان البنji هلا معلم و لم قال ما الى اراكم تهها فكون فى الكند كاها فت الفواش فى الن ركل الكند حلتوب الآلكذ ب فى لد ب والكذب فى اصلاح ذات ابينى وكذب الرجل على للراة يرضيها و حكمه حرام الاكل .

الأمثال قى لو اطرمزه زا شة و اخف و اضعف و اذق و اجلى و قال و لو اخطى
من ذا شة لانه لمقى نفسيه فى ان ركى قى لو احتل و اجلى هن ذبا - ب لا نه يقى نفسه فى
الطعام الحار و في يهلكه و قال لو اخفى من خرى بات قى الله عز .

• مفع سون و ظلم فرآ شة • و ان كفل مه راشى جهل .

التعبير الفواشى الحمى عند و ضعيف حنين عظيم الكلام و قى لارط ميدان روس
الفاش للغداه يد على البطولة و اني علم .

الفرافضة با نعم اسم لداسه و با لغنج اسم الرجل و قد قيل كل فرافضة فى العبهم
بالفم الا الفافضة با نع لانه صرف عنم ان رمى اسعيه فى نه با لغنج وهو الذين ذكرهم كله فى
الموطى فى ابواب القلاة عن يحيى بن سعيد و ربيحه بن عبد الرحمن بن ابي القاسم بن محمد
ان الفرافضة بن غير لخليفى قى ما اخذت سورة يوسف الامام قرآة عنم بن بنعفان رمى
الله عليه اني ثانى فى القصيم كثيرة ما كان يردد دعاء .

الفكر و دل الطاير مه االصل و قد استعمل فى كل صغير مالحيوان والب و والانثى
ضرو و جمع القلة و فرج و اخراج و الكثرة فخراج روس ابو د و باس و صحىح عل خط
التين عنى عبد لله لمن جعفر وضمن اسعيه قى ان البنji صدا اسعيه وسم اهل الى جعفر
لكل ثانى تاهم فقى ل الاتبكا عل اج ابع بعد اليوم قى ل صلاه اسعيه وسم اد عوا الى بني
اخى تجف بنا و انا فخراج فقى لحمى اسعيه وسم اد عوا الى الحلق فى مره مغلق رؤى
وروس البارع عن عرب المخطى ب رمى اسعيه قى ان رسل الله صلاه اسعيه وسم كان فى
بعض فى زيه فبينى مه يرون و اخذ و فرج طير فى قبول حدابه و قى سقط ،
علما يدور الذين اخذ و اlos فرج فى لرسول الله صلاه اسعيه وسم الا تجبون لهذا اللى
اخذ فرضه فى قبول قى سقط فى ايديهم قى لوبى يار رسول الله قى ل صلاه اسعيه وسم
والله اني ارج حبا و حبا مه ام المظير بزاة و في سنى ابي و داود فى اوایل كت ب
الجنا يزم حديث عام البرام اخي المخفر بضم اني و دا اكوان الصاد المجهتىن و هو زد
في الا ساق ما بينك كن حنر رسول ل صلاه اسعيه وسم اد اقبل جل علیه كسا و فى يده
شئ قد التف علیه فقى يار رسول الله انى ما راينك اقبحت فررت بغيضة شجعسمت

["وطى علی اثر اذن بدرت قوایمی حیت لایکا دی تیرک و تیر حجت الدخن نم جمله قا الجلوان\nویقال ان الفرس طلخ له مکان البجع لامرازه له ای لاحساد وله و ای دن بن الجوز\nان نز و انبه علی البدة فی لبس لیلیل نلمل بایلیمینی والخلع بایلیسرا من نم و جمل ظلخ\nوای وغیره ان سورة المهمتة اذ اکنبت و عغسلت و سقی المطحلو ماء مانی نیبری بازد\nالله تعالی و حقیب ایضاً فو جدناه نافعی ان نکتب هذه الامر فاکلم قطعه مطلقاً و\nتعمل علیه ای نب لایسر و لایترک بطول انجامه وهذه صوره مانکتب\nفاقل فلی بیدایی و دار صاحلے صحیح و صحیم له صالحے صح و ما دع بری ۸۵ قصیر\nومره و ممانیبته ایضاً ان يکتب و يعلی علی العضو لایسر و ۹۵ ج ۴۴۴۲۲۲۲ ج ۲۲۲۲۲۲ ج ۲۲۲۲۲۲ ج ۲۲۲۲۲۲ ج ۲۲۲۲۲

الشوق كذلک ور ماهی فروالفسر اخذ طرزیت و جمع عه دخی زیر برابر ماه و مردم ادا
جفف و سخت و درت حا لجرا حیط و قطع دهها وان کد به ابی ضلاع لاریع فی العین ادا و
ان دخی به انجام الودم ابتون وان شربت امراء لین فرس و مع العدل صارت
حیا محکمہ لذینہ و ادا سخت بدلل فر و مسجد به اسنا نا لفسر لک و نان و دعشت
ضبویتہ تھا
جیدا کیدت یذ حب لشوق و صبت عما بردا دینی فی نه یکل شعره ذکر ویبت له شواہی
لما ذخیره می اللون فی و می اصیل لکشتاب دهم ان بودن رده اسنج و عضو وری
ونور و زاج الاس کعه و توطین حوری بالتوییه یدق انجیع ویجن بیا و تریصع به
بردا دین و یکریو گو ویدله ویغل می الخدیغ فیصرد هم وان طلیه بعضو چدر و یکر
بعض کان ابلی و یا يصران و هم برس لحیض ذا طیجن مع و قار لد فی وضو ماوہ
نم طیجن ایضام لقی و حج جور مائل نم یغیل بر دا ردنین فیقینہ شیہ و یا اصیل لکشتاب
د هم ایضا یو دف قشور لگوز ارطب و بیطجن مع الاس و سخ لحدید ثیم بدلی
بردا دین غسل نفی ویطی دوکد فیصرد هم و بیق سوا ده سکه نشر و ادعا نهم
التجید الرفسی فراوی یکتر بی مل بول د ذکر فر و یکتر برجل و تجای و شرک
و امراء فن رای فرسا مات فی بدره فد کیمو ت می نیب الیه لفسر می اول و دار مرا و هنگ
و الرفس لانق فی فراوی امریشه روقد نقدم فی بابی الامعجی فی لفظ الحیل و الولیالیم
و الکسود دینان خواهین و نوین و قشته و ق لابن سیرین دا احت اشتولی شیام نهم و دین
یکتر بر جام صاحب قلم گذا عثره ابن سیرین و ق دا الاترا م اسوادی فی بابی و الکتین
عیا القوة والدعب و رب ماد دل خلا لکب والصب و مزکب ف و اب و حجیق و فی بیرک
ام ایفه سوی نفس و یکلف ما با بکان العوق والعرق ایض تعب و آما از کینی
ارشکا سوی لعوله تعالی لاتر کغو و اجعوالی م اتر تم فی و م نزل عما خواه س و دین
له نیته لذ جوعی نه یعز ل ادا کان و اییا الرفس لیحوج رجل حکیمون و الحون نهم وان
بطی بطر و مز راس شور ف بیکر ادا و له و اول و ده وان کان م سد نان کیفر جیشته و مم
قطعه ذنب ف رسه فی نه لا یکلف و لد و اوان کان نه له و اول دی نهم په یون وان کان م سد نان
ذ صبر جیشته و دکن لک دا کان نمله وقی تعرق ایحیان لدنیتیح صاحب الرفس و مزکب
فرش و کان نمی خلیق به رکوب احیان لیغ اوجا و مالا لعوله سائبله و هم الحیل معقو
فی نواصییه الیغور و ربیما د فرجل جواد و وریما ساز و نان التسو م شقتم الرفس
فی دا کان حص نا تکتن مم غرق و دان کان نهم راز رق و لذ ذکر اجید وان نه کدیش
رتیم عاشی زمانا و حجوب و اوان کان برذ و ن ترسط یه له و عکاش و ناستغنى و نا يافتر
و ان کان الرفس جه تر و جد ان کان نا اعثاب امراء ذات جلال و مال و نسل و لا صبر شیئ
با نسبتہ الیغیر اصیل و ربیما دت الرفس عما الدار لخیة الیبن و ق دا ابن المنعی
من را نه رکب فرسا اشتبه لغزا و نضر اعیالا لاعداده نا من خضض لیقل لائکه و تا هم
حکم و الاشو الحجیل عم و وَرَع و دین لعوله صی اه سله و هم انکم نلت و ن معا الحون بیم

البیلم

["١٢", "• ولهم أَنْ الزَّمَانَ بَنَى • يَكْتَرَقُونَ فِيهِمْ وَالْمُخْتَصِفُونَ •", "الْمُخْتَصِفُونَ وَالْكَلِمَكِيسَ اِسْرِيَّا وَقَالَ لَہُمْ سِيِّدٌ قَدْ رَشِّيْ وَہَٰذَا بِہُنَّ الْبَرْزَانُ وَہَٰذَا الْمُخْتَصِفُونَ وَہَٰذَا الْمُخْتَصِفُونَ وَکَذَٰلِکَ قَدْ رَشِّيْ وَدَاتِ الْمَسْأَلِ وَکَلِیَّ الْحَلْقَ بِہُنَّ فِی دِینِ اللَّهِ وَمَرْءُونَ مِنْ سُمْعِ بِخَمْشِرِینَ قَوْمًا فَانْتَخَذَ بِأَنْ لَکُمْ اجْتَبَيْتُمُ فَرِیْشَ بِنِ مُحَلِّدٍ بِنِ الْمُنْتَقِدِینَ کَنَّ نَجْدَ الْبَنِينَ وَمَسْأَلَہٖ وَسَمْعَہٖ وَمَرْءَلَہٖ بِدَرِبِرٍ اَوْ مَرْءَةَ بِدَنْسَةٍ مَرْقَبَةٍ بِنِ فَرِیْشٍ وَمَرْءَلَہٖ بِدَرِبِرٍ اَوْ مَرْءَةَ بِدَنْسَةٍ مَرْقَبَةٍ بِنِ فَرِیْشٍ وَمَرْءَلَہٖ کَانَ نَجْدَ مَوْشِعَ بِہِ فَنْجُو مَنْ کَانَ فِی بَعْدِ الْمَوْشِعِ وَانْجِحْ بِأَنْ کَانَ مِنْ الْمَنِّ وَمَا فِيهِ بِنِ الْمُجْرِمِينَ بِنِ بِکَارِقِ وَلِذُوکَ قِلَا تَسْرُؤُونَ وَانْتَقْلُوا النَّفْسَ بِالْمَعْنَى وَقَالُوا تَسْأَلُونَ فَانْجِحْ بِأَنْ کَانَ مِنْ الْمَنِّ وَلِعَمْلِہٖ نَمْ بِنِ فِی اِصْرَادِهِ مَکَاحِ سَفَاحِ الْاَرْتَى اِنْ لَمْ تَقْلِ فِی شَنِّہَہِ مَنْ فِی الْقِرَانِ کُلُوْنَ تَقُولُوا الزَّمَانِ وَانْتَقْلُوا النَّفْسَ بِالْمَعْنَى وَقَالُوا تَقَدْ لَا تَقْدِلُونَ فِی مَنْ کَانَ فِی شَرْعِ مَشْا فِی قَبْلَ وَقَدْ جَمِيعَ يَعْقُوبَ بِي اِضْتَنَنَ وَمَا رَاجِدُ لَیْ وَقَدْ لَہُ وَمَا قَدْسَفَ الْقَمَنَ تَلَی الْهَوَى الْاِسْتِكْمَالَ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا قَدْ مَنْكَرَةٌ کَانُ لَکُونَ بِنِ الْمُذْكُرَةِ کَانَ فِی زَوجِ الْخِيْمَةِ خَفْضَ عَلَيْہِ کَنَّ نَہُنَّ بِنِ الْخِيْمَةِ فِی وَلِہِنَّہَا الْمُنْتَقِدِینَ کَنَّ نَہُنَّ وَانْ هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَمَدَ مِمَّا هَٰذَا وَحْقِ فِيهِ وَنِسَى الْبَنِينَ وَسَلْعَهُ وَسَمْعُ وَقَدْ رَوْنَ عَنْهَا وَسَلْعَهُ وَسَمْعَ وَلِہُ فِی مَنْ فِسَاحُ الْمَاجِلِۃِ الْمَامِ وَهَٰذَا الْمُكَتَّجِ الْمَامِ فِی بِکَرَبِ الْعَرْقِ وَقَدْ فَطَرَ الْدِّینُ عَمَدَ الْکَرْمِ وَلَمَّا وَقَعَتْ عَ

في تفسيره المثل ثم قال واقول ان انه خليفان يكون هذا ارجل تشبث بهدا الظاهر وترقى بآلهة

• يازنجیخ و مدا • نشیت املاء و سدیه •

• و ما غربت صی • رایت ماى قَالَا •

• ای از نک تکی • با هفت اقلالا •

القرمل و دل الظیع المرامل لابل ذوت انسمن و خی حیث متر و قرمل بمعنی
ع لأمره في بتر خدمت و اعما خلیصه ف اووه صله الله عليه وسلم فى لاحقوه ثم تخطو او اغفه
و اما قولهم فى المثل دليلی و بؤمعله ته بیشتر صنیفه لا شوك له قا لوحير ۰

کا دا غرز دق ان نيو دجا له • مثل الدليل يو دخت القمل •

يضرمن استقان بمعنیف لا فرة له ان القومه بیشتره عد ساق لا تکنی و تخلد ۰
القيمة والقيمة الا رويية والقلمود يغلي القف ذكر العولم حکامی ابن سبیره ۰

القبيني مقصور و بیبة طويلة الرجلي مثل الحنفيس و اعظمها بيسورى المدینی في
قولهم الزقيمة القربینی که الجعل و قل فى موضع آؤن مثل الحنفیں نقطته الظفر طولیة العلوم
و في اب الكاتب انه اكبر من الحنفية قل لا لاحظ يصف جاریه و بعده ۰

• الا ياع دا سترتيديتم • بار حسر صدلا و انجمنهم غدا

• بين م از نا مدت عدله ته • ويدتم فى ناكالسدا فه و افله

• يدب الى الاختش به كل لیدة • د بيب القربيني با تمعاقي ليهلا

قال لاجعله انه قتت الاروش و طلبه كما يطلب الجعل ۰

الإمتال قال للزمنینی فی عین له حسنة وق لوا الارقیم و قربینیان له کلینیت بالهر والملک
می قامیلیغا لیئیط يتبجہ کا لحکملانه موعظ جعل قال لان شمر ۰

و لا طلق الجا رات بالليل قافى • قنوع القربینی اخذفته مجاوه ۰

القهوف والقرهف بالوا و اراء المهمة كتديدي شورا مشر قله لاجوشن و غيره ۰

القعد بكمسلق ف و بارانی نوع من الستبع قا لاحطیة لما حجسمه عرمل میشنه ۰

• ۶ ذا تقول لا فواح بذر كرخ • شخص لحواصل لاءم و ناشمر ۰

• القیت کاشم فی متر مخله • فاضفی علیک شام الله باعمر ۰

• انت الامام الدین حنجر عدص جبه • الاقع علیکر قلید الیه البیشر ۰

• لم يؤثر وکبه از قدموه له • لکن لانفسه کهات لکیا لانثر ۰

• فامنی علاجیدیه بالرمل کیهم • بين الا باط يغش باها القور ۰

• اهی فرو اؤك كم بینی و بینهم • من خوض د ویه تیلفنیا به جز ۰

القرمل العقل البكيره لابد لاندی تیرک لاركوب والعله و نو دع العجله و انجش قوم و والقوم مخ ارجال
السید العظیم الجت للامور علیه المثل ج ذکر قل لان شع ۰

• الى الملک القرم وبين الهام • وليت الكتبة با لزدح ۰

خطو صنفه عصیه و احکم قولک جا خ الظريف و العاقد انت تیرید خصوصا و اصل
رونهم وابواد و العنس ئیح جدیدت بن شبه بان عبد المطیع بن ربیعة و الى رثى قال

اصل

• احب الى مل المسشفى

• والكلية في طلبي

• وآصوات الرياح بجلد جفْ

• وكلا ينج المخاوق دوئ

• وربك ينشئ الاضعاف صعب

لقد سمعت معاوية رضى الله عنهما لا يلا ت قال لها رضيت ابنة جدده مرجلي علجل عنو في طلق وكك بن خلکان و غيره في رتجة الا مام ابي الحسن ط ببن احمد بن ياشا للحني الله كان يوما في سطح حامع محررا يكل شيه وعده بعضا احبا بخضوع قط و حدو اللمقية في فنكا في نيه و غاب عنهم ثم عما دل الهم فربو اللمقية تأييئا في ضلا و ذهب ثم عا و رمو له شئا في ذهاب ثم عا و فعلغلك للكرا كثيرة وميرمون له و هويا فذوييب ثم يعو د مغوره فنفتحو امهنم تبعوه فا ذا مويا ذف ذك للعامام و يدل به الى فتة خيه شعبه ليتى الخاب و في سطح ذلك الديت قط العمي فا ذا مويا يضع الطعم بي يديه فنفتحو امهنم فيك فل اخي بن يلا بث و ادا كان هدايوان الكنس قد سر الله له هدا المقط و هو يقوم كينيه و لم يجر الارق فليكن يفتح مثل ثم قطع الينج علائقة و تركندمة التسلط ن و لزم بيتة و تركندجع اشغال له و كله عل الله تعا في ان ؟ ف في شهر حبسته تسعي و ستي و اربعة و يا بث و حلكة ايجابية تضمينا فا لوح و الشر و حكمة نقدم بعضه في با به اتين الهمة في لفظ التسون و سياحى ان شاء الله قا بعضنه في با به الاء في لفظ الهرة و بقيره يلا في ان شاء الله فلے في با الاء ايض

القطاط طارق مورف وحدة تحق و ايجاب قطواته و قطبي ته وعمى ذكران العقل من الميم

الرفع فيك كله بالجح والاطعة و مئ اهل اللمقية ابن قيمية وان قد دوالن بغة الدريبا في

• واحده كله قطعة القيم اذ نظرت • الى هام تراعع و ارد النمذ

• تى لا تصفي هذه رقعة اليمامة نظرت الى قط قال البطلموسى في النشرح ولي في بيت الن بغة دليل على انه اراد بالحاج العقط وانا علم ذلك بل ليز امرى عنى رققا اليمامة مدها نظرت الى قطعة قط لذاتي ياليت ذا العقلة لذ و مثل يضفي معه الى حظة اهلى ذل قط قا مهنة قال و وقوفه و احدهم كله فتة الحنح اس اصب في امرى كاصا بة فتة الحنح و نبو ممهلاً الحملا للذين يراد به الحكمة مرام الحكمة للذين يراد به العقفا قا لا سقى جا ولا بدغ الائحة و الاستون ايتين ه حكى و على اس حكمة قا وكان الاصمعي بوم شراع بالشين المجية يرید الشئ شرعت فى الماء و ورور عيدها شراع بالشین الهمة و الشمد بالما و العميل نهى و كان عدمة الحمام للذين را ته ستي و ستيين فهمت ان يكون له هذا الحمام و مثل لضيافة و هو شان و مثل انون و جموع ذلك لستة و سبعين في ذا ضم اليها حاشهها كان ما ته وقد نفقت الائحة الى ذلك في با به لاء الهمة فى الحمام و يقال لها ام نماش لا بها اكتر ما تبضى ثلاثا ي white

• وام ثلاث ان شبه عمقتها • وان ميت كان القسمة بعضاً

2
فتة

• ارسال اليد بجلوه النها رولاارى • طلال الى زيني تمي حلت.

• ولوان بغوين عدلاً ظهر تمه • يكر عصنى تمي لوحت.

ولا ياب العفل نواد رينها ان قد عدمو ماح زوجتى با كل حى ما تحق لانها اكشفي رك سك فنعت
فقر اسورة الا خاص فت لات الخرف فل اذ اكتشفت الامرأة رك سها لم تحضريملة واذ اويت
سورة الا خاص حبت الني طين وان اكره ازحمة علی ته ته نتة الرب بتفصى القاف
بحق المشتغل ترب خطأ وثيشه بمشي للنساء الحقات بمشيئه و من اصبهاراً في اللفظ
مندبرت عتبة في يوم اهدى في غبر و اية ابن هشام.

• سخى بنا ت طارق • منشئ العقل العواقب •

إلى اخراج كذا ذكره الزبير بن بكار حكاسبى فال تسهيلي في لرضاي بدل ان ناهملت بهم
الرجوا نان له مندبرت طارق بن بيا ضحا و ديه قلته في نوب العرس لا يادفعهذا يكوه
انثى و بنت طارق بالنصب على الا شخصى صك حكاي للكن بنى ضبا اصبا با الجمل وان انت
ارادة البجع فت مرفوع لا نه جرمبت اى سخى شرفي ته رفيغى تعلما الحبم فوال مذ
اله ويل خشدي بعید دان طارق و صفع للبنج لطروت قه طلوا راد تلقا تكن بنا ت
الطارق الالى من رايت الزبير بن بكار فال جي كت باش بـ قویش صدّني كي بن عين الله
الميزرین قل حیست یو مأ وراء الفضیك بن عغنى نا الجامعی مفیسح رسل و صدم تاهم
و ان متشنئ فدك الفنّاك و اصبهان قول مندبروم اهكنن بنا ت طارق ثم لاقو علوا ماف
فعكت البجع قل فى لتقن الفنّاك و قل يا بازكيريا كييف ذه لمركت قل لا سفادة وان
و الظارق و ادرىك ما ان طارق البجع قب كاكنا تلتكن بنا ت البجع فت لا صحت اني
و مراد وابقواها العقل العواقب الكثيرة والا و د قل لا له جهوي فتقن امراء اذ اكتر امر
فيه فانق مفتى ق و من هذا الحدث الدرس و راه ابن ماجة ان الينبى صدى اتهغله وهم قل لله
با لا يكار فانهن اعدوا فوا و انتقى ارحما و ارمنى با لسیرو حركته المدى باجاع و عدّ الاردن
و اصبهار فى كت بالجح العطام الحمام فى دجبو اعما الجم ذا اقتحل لوا صدقة ثو وان كان لامثل
من النعم والبجع محت الديبن القبرى و لذلكر عثرنا الجوهير بالامام والمعمر وضافة.

• الامثال قى لا وان نسب وزقاة و مهونم النسبة و وزكى نانها ذا اصوات ت فا به تنبس
لا نه تصوت با اسم نفسه نانها تقول وقى و قالوا الصدق ماقنقط و قاصري نباها العقل
وق لا والو تكرر العقل ايلان نام و كسبه ان عمرو بن مامه ززل مخلوق مور مفعون و فطروه ايلان فان
المقطع اما كهنا فراتها امراء طائرة فنهت زوجها فق لان هذا العقل فق لات وزرك
القطى ايلان نام يضرب منح لعل مكره و من غيارة رده و وقىق لانه امراء يق لانها فهم لمات
القطط طريلًا فق لات •

• الا يقومنا ارتكوا و سبروا • فلو تكرار العقل ليلان نام •

• ثم ليتفتتو الى قوره واخذوا الى منجهم فقهم فيم رجل منهم و قات •

• اذ اق تد حرام صفة قو ئا • فان القول ما تد حرام •

• خنفان لقوم و ارتكوا والتبى و اد قربهم فاعتصموا به حتى انججو و امستعوانا

مع نعدهم.

متی بکی فی ذانکہ ہمک وہم اذ ادرا و حمد ظر فلہ لیق طب قیا و امنکو ام مروغ فی نا ق
منکو حیسوا حیا تہ و ان تا ق ل حرو غا عال جوہ و قدر ایت امل میری کون بذکرہ نہیں
و لیق طب ای ر و الذه ب الامع ط و السینہ و نعیم من الاء حفیلہ ت فی الحدیث
را بیتیں احکم جیسہ لیق طب نہ را وہذا میکل ام مسعود رضی اللہ عنہ و را جہد
ابن ایسی لعسقلانی فک ت ب انتوا بمرغو علیہ وق لو افی معن اان لیق طب لہیمی
فی النہ ر و مراد دین من احکم اللہ کل کہ نہ جیسہ تم بیکون با نہ رکا نہ قط ط بلکہ
جوہ نا و طویف نہ فی امر د بناہ فی ذا امسیکا ن کا نا دقتی فینام بیلہ کلہ جیتی بیکر لہیں و بٹر

الْقُسْبَانِ كَهِرِجَانِ وَوِيَّةِ كَا لِحْنَوْسَتَ قَالَ فِي الْعِجْبِ بِهِ

الْقُعُودِ مِمَّا ابْلَ مَا اخْتَزَاهُ الْأَرَضِي لِدَرَكِ وَحْلِ الْأَزْ وَالْبَحْمِ فَعَدَهُ وَقَعْدَ وَقَعَانِ
وَفِي يَرْ وَفِي قَلْعِ الْقُلُوبِ وَقَلِيلُ الْبَكْرِ قَبْلَانِ يَشْنَى ثُمَّ هُوَ مِنْهُ وَلِلْقُعُودِ الْغَفِيلِ
الْقَعْدِ يُنَجِّحُ الْفِ فَالْجَرْدُ الْذَّنْ مِمَّا يُسْتَوْجِبُهَا وَالْعَقْدِ مِمَّا الْوَحْشُ الْذَّى
يَا تَيْكُمْ وَرَائِكْ وَهُوَ دَنْيَائِهِ

الْقُعُودِ مِلْحَلَّ عَطِيرَ بَيْضَ بِلَقِّ قَصْحِ مِنْ طِيرَانِ جُلُوْلِ الْمُنْقَرِ قَلْ لَهُمْ لَجُوْبُ زَادَ بِهِ
سِيَّةٌ وَحْدِ سِيَّةٌ وَصِوْرُ

الْقُلُوبُ لِيَكْرَأَ لِيَكْفِ فِي الْأَيْرِ

الْقُلْبَانِي طِيرُكَا فِضْتَةَ قَالَ لَالْجُلُوبُ وَعِزَّهُ

الْقُلُوبُ مِنَ النُّوقِ الْشَّابِ بِهِ وَبِهِ مِنْزَلَةِ الْجِيَرِ مِنَ الْمَسَاجِدِ وَجِمْهِ قَصْ فَوْقَ يَهْتَنِّلُ
قَدْ وَقَدُّ وَقَدَّ مِمَّا فِي لَا أَرْبَرُ

مِنْيَ يَقُولُ الْعَقْصُ الدُّوْسَا مِنْ يَحْكُمُ الْقَسْ وَقَسَا

نَصْبُ الْمُقْتَصِ كَا يَنْصَبُ بِالْقُنْ وَهِيَ لَغْفَةُ بَيْنِ سِيِّمِ وَمِنْهُ قَوْلُ عَرْبِي بِنَا رَبِّيَّةَ

أَنَا تَرْحِيلٌ فَدُونَ بَعْدِ عَنْدِكَ

وَقَالَ الْعَدُوُّ الْقُلُوبُ أَوْلَ مَا تَرْكَبُونَ إِنَّ الْأَبَلَى بِأَنْ تَشْنَى فِي ذَا الْأَنْثَرِ فِي مَائَةِ
وَقَدْ تَقَدَّمَ فِي بِأَ دِينِ الْمُهْلِفَ فِي الْكَلِمَ عَلَيْهِ الْعِرْقُ فَلَمْ يَسْأَلْ بِنَا دَارَ مَرْتَأَتِ

لا تَمْنِنْ فَرَائِي تَخْلُوتُ بِهِ

رَوْنَ بِنَا الْمَبَرَ كَرَ فِي الْزَّهَدِ وَالْرَّقَيْقِ مِنْ بِأَ لِقَ سَمْوَالِ مَا وَعَى قَالَ لَا قَبْلُ الْأَرَابِ عَلَى
الْبَنِي صِحَابِي وَسِمْ عَلَى قُلُوبِ لَصْبِ حَكَانِ كَلِمَ دَفْنِي إِلَى الْبَنِي صِحَابِي سَيِّئَهُ وَسِمْ لَيْسَاهُ
يَغْرِيتُمْ الْمُقْتَصِ وَجِمْلَهُ بِالْبَنِي صِحَابِي الْدِّينِ وَسِمْ يَنْصِفُ كَونَ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ ثُلَثَ مِنْ رَأَتْ
ثُمَّ وَقَدْ فَقْتَهُ فَعَلَ بِأَرْبَوْلِ الْمَثَانِي الْأَرَابِي قَتْلَهُ قُلُوبِ صِحَارِ فِقْ لَصِي الْأَنْبِي
وَسِمْ نَفْمَ وَخُوا بِكَمْ مَلَا مِنْ وَهِيَ كَذَارُواهُ بِنَ الْمَبَرَ كَرْسِلَا وَهُوَ فِي لَا حَيَاةٍ
فِي لَا حَيَاةِ إِلَى شَرْقِ مِنْ أَنَا تَ الْكِتَانِ وَفِي سَنِنِ بِأَ دَوْ وَعَنِ الْأَسَا فِي بَنِ الْعِبَدِ الْمَلَإَ بِنِي
الْحَارِثِ مِرْسَلًا بِالْبَنِي صِحَابِي وَسِمْ الْشَّرْتِ بِبَضْعَةِ وَعَشْرِي بِقُلُوبِ حَاجَةِ فَاهِنَا
إِلَى ذِي يَزْنِ وَفِي كَامِلِ بِنِ عَدْسِ فِي تَرْجِي عِنْدَمَا رَأَدْ بِنَ الْقِسْلِ دِيَارِ عَلَيْنَ بَثَّتْ بِنَ
الْأَنْسَ بِنَا مَا كَرِهْتَنِي سَيِّئَتْهُنَّ إِنَّ ذَا يَزْنِ أَمْدَنِي إِلَى الْبَنِي صِحَابِي وَسِمْ الْحَلَةَ قَوْمَتِ

بعْم شَنِينْ

النما تغلق يقذفهم للدستة في عمقهن ليتشتمل لا يرجى جهازه ما هو مذهباً بعض أثر في الفيزياء، باب الآلهة في ابن عثيمين الحنفي برصيدهم في النشأة ثلثة هيئات لينبئة عفيفة مسلمة تعيين املهما عما العيشى ولا تعيين العيشى ولا تعيينها املاها والذين وقعوا للودا في النيات تغلق ضلعهم الله في عمقهن منشئ ويكدهن منشئ ورآه في ثلثة في ذورا وعلق ورحلها بآثر ذاكره امرأة ذارها فاستشاره ورحلها ثارا بايرها و بايرها بايرها ورايبطوع مرشد و قال للصمعي كا نواب يغلون الاير بالقد و علیهم لوترى ذاطال المغلوعله تغلق في منج هدا يضب لكل ما يلقى من شدة قال وهذا التسبيح قولهم الطالب لو جزءا تسوارب طلمنى وذلك نهر ببلدا غزوة في جعلها الاشتر الحرام في داه الايرهم يا ابا سنا نته اكليه الا سارى والقلفى له و جلسنا في نه فتحت باشئه في غير بدلاً و قوم و ساوم القوم به ثم قال الطاعوه و اجعلوا يدنه في القيد ما كان ففعلوا في ته امره بجعل تقصده فهم و كر و هلطه فتن لان تزوج ذات سوار طلمنى اى لا تقضين النسا فعدى نفسك قد اغديتني

الحاجز ق الاجاه و ق العلما يعترى في غير الجحود و ميتى في ابن الجوين و هيئته في ذلك من تولع الجذام باطرهم ضعفيهم لحل مفعنه الله تعا في عنهم ذلك لطفا بهم كا انه منع عن الاخرين للشتم لطفا به و ادا القيت العقلة و هي حقيقة او ترثت النسب كذا رواه ابن عدوی في ترجمة ابي عبد الله الى كم بن عبد الله تا لا يلي ابي روى با سنا صحيوان البني همل الشتمل و سلم ق الصست حضان ل تورث الذاشیان الاكل سارى الغاف والقاء العقلة و هي حقيقة والبول في الماء الراكد و قطع القطب و رمصح العقل و وكل التفعال الى مصفي و ورود الغار و نبلد العقلة تورث النسبان قا و في حديث اقوالها الراقص و يلقى العقلة دا يلقي الهم و قيل ان قراءة الواقعي القبور والمشيى بين المراeین و النظر الى مصلحتها وكل الكنزية و حظرا كلًا جزءا الى تورث النسبیان و اكل حلوى و شرب العدل و اكل الجزء الاب بر ديرورث الذاك و العاشرة ترتيمان لبسي النعال للسود تورث النسبیان و اذا ردت ان تعلم كل المراة حا حل بذكرام انتي فحذقته و اهدى علیه مهلبنا في كفا انسان كان نوجة العقلة في للبنين فى حا صلاحي ريا و ان لم يرجوه في وذكر و ان جسعي عما انسان نبوئه فتحة قدمته تقل ببدة و فاجئه في احليله فان بیول بن و قته و ان عغسلت المراة اصول شرئا ما، التسليح منعه العقل و ده من الارسال و اذا مسجح الراس و البدن بريبق مقتوال بدن هن شمشم منع العقل في اراس و الميب و

وكلة المكالدين الذين وارشادا الى ذلك الابحاث و بعوله في الهوية ان الصلح الخاص و حي

التعبير العقل في المنام على وجوه فذا كان في القيصا يجدي فان ما و هو للسلطان جند و اعوان و للوالى في زیادة فى له ومراى العقل في ثویر ضلقل فهود وين يكشى زیا ته و قل علوا وارضى قوم ضعفيان ندی الى جا بان انسان نفاه خی لعلهم و نور امری العقل و كرمنه نی نه بری اعداء لا يقدهرون و ندبر مفرقة و مدرى ان قد تقريره العقل نی تو، و ضعف امری برونه بکلام و مرکه العقل نه يطالب بدین و العقلة نی نه تعبر بابراة لان بنیرینی ان درج فنال

كان

كالوشان اخذتمعي قلمة ناقلة في لاطلقي زوجتكما يدراً طارقتكما كلهما كذلک و مزراً قلمته طارت مزمره فان اخیره او غلمان مه و ولده قد صبر و العقل الكثیر حرصنا و حبسنا نان أكثرنا باحتدث علی مه سؤاله ورجا دلت روحیه العقل بعدم العيا دتعبرؤية العقل لكل ما يحيى واعوته ودلوبرنبرطته ولقد فيني بالملتم ضلعين به و مزراً ما نه رحی قلمته فنه يحيى لغلفتنم اتنين نان البني صدقى و سلمني عن رسمى لقل و مز اكل قلمته فان يغينى بانشان فان وجبر بهاد ما فان نه يغت بارجله امال و العقل يعتر بقامو میشون با نیحیه بین انقره و العقل في الامام خمرلا عدداً وقى لاجاماسبه من العقل العقل فان نه يكذب بعلیه كذبا خا حاشتا و امامه

الفقه اصغاف الرتقان و طربمن العقل شرید تشبثت با صول للشولواحدة محققه و تسمیدها طبوع و قد تقدم الامثال قات العقب قمامة حکمت بجنب بآزل مز من دخل في الستة الشبهة

كلا تقدم وسما فوا معاً بغير لفضيع الذئيل ليكن با لمقون العزيز

قندرت فان العز و بني هومو صوان برسم جرس يكون في انها رالعظام يحتذ في البرالى نين البحريت له با بني ياللهم الشكو وخصيتة تسمى لخدبا و حسر و قد تقدم في با لاجمهم الكلا ماهذاذك القندس قال بن دهية اهلکلبه لاء و فسر بحديث بیهوره رفی سخه اذنن رواه الجحاء الا للنسانی ان البني من اتهله و سلمق لق تکون بين يداساتعة قوامى ناهمشگر وفي رواية بليستون الشتويمشون في الشتو جوهم کامجان المحرقة جرالوحوه صفي لايئن دلف لا يوف قال بن دهیه قوله لبيستون الشترا شرة الى الشرا بيت له يدارحوها با لقندس و القندس كلبه لاء و هوم زدوات الشرکا ملمروذوات الصواف کا هان ودوات الولار بلانه تی و سیغا نان شء اهتی في با بکاف حکلمکلبا وقى لا الخیج ابو عرو بن الفلاح جشتا خمینیان لن الله كول فينچیانه نیتوثر عن القلاة تیه ولن وجه ن فی الا شکل ایکون خلم يعم له مکول وغیره

القنناب كسخا با لعظم مز الوعول لسعيان

القننف بلان للانجح وبهم لقاف و ببنجها البرسمة كنيتة بوسغين و ابو العشل وانلیام دند و الجماع القاف فذويق للاعساف غسل كلثمة مرت و دعا با لليل و يقى للقننف انقد و هومصنف ن قنفتنیکون با رهن مصقد ران رو ولد لیکون با رضى الشام و العراق قدر انکلمعل قلاطی العزق بينما کا لزق بين الی در انج و قالوا ان العقنفذاذ اجاء و صيعد الكرم منکس فيقطع العنا قبده و يرى بما ثم نزل في كل منهما، اطع في ن كان له زاخ غرخ فياب قلیشنبک في شؤون و نزهبه الى ولا ده و سو دا يظهر الاليدا قى دشتع

نف فد مه جون حصول يوته ۰ ما كان ابا مع طبیه عوداً

وهم مولع با كلانا فاعی و دوایی لمها و اذ الديعنة ليحیه اكل الصعتر الباری فیبر و له خصمة اش ن فیه و الباریه منهن تقسق فا مه و ظهرانذکر لا صدق بیطن الان نشی و روی الطيرانی فی مجه الكبیر ویلی فظ بن متي الحلبی و غيرهما عن قده بن النعان رين اعانته حال كانت ليدته شريكة الظلة والمفرقت لواني اغتنته الليلة شهود العقیة مع

ابن رک

دەۋبىرى دەۋبىرى
الْحَجَج

رسول الله صلى الله عليه وسلم فخجلت خلی رانی قا لصو ا聖کیه وسیم قه ده حکت لبیک یا رولانه
ثم قلت کلت ان ثی ظهدا دلیلہ فی حبیت ان اشهد ؛ معک یا رولانه فق له صاحب ا聖کیه
وسم اذ از نضرفت فا تیی فی زغت الصدا ة ابتیت الیه اصیله وسم مذا بینی ما مکی عشرا و مکی خلف عشرا ثاق قا صلاه
علیه وسم ان انتیط ن تدریغ کفی ابلک فا ذهَبَ بهذا العرجون فا سفیضی به رضی فا
حییک تجده فی زاویه البدیت فا ضربه با لعرجو ن قا رضی میں بخیز خبت من المسجد فا
العرجو ن مثلا للشمعة توراف استضایت به و ابتیت اهی فخودهم قد رقد و فنخراتی لی
الزاویه فا ذايفه قنفدهم از لضربہ با لعرجو ن صحت فوج و رواه الامام احدها البزاز
و رجاه الاحدر جالا الصیحیح ی ده ته اوی و رولی لبیعیم فی از و دایل البوته عنی ابی ده جهات
و انسیم سماک بن هه سه رشی ایکدیه قا لشکوتی الی اینی هی دیله وسم نیی نغتی فی زافی
فسمعت صیراکه صیرا لرصا و دوی کد و مالیزلد ابر قه زغت راسی فا زا
ان بخل سو دیعلو ویطون فی صحن دار ن مفیستی جده فا ذا سوکول دلخنفتنی فی
وجهی کشرانی رفق له صاحب ا聖کیه وسم عما حارک یا با دا جهات تم طیم پیدا مکه و سیم
د و اة و قرط سائ و امر علیی رضی ایکدیه ان یکتب بسم الله الرحمن الرحیم مذکوت ب
میحد رول ربت العالیمی لی خطر الدارمنی الگه ر و ترو دار لاطار یا قیر بکر
اماتعد فان نان و کلم فی خلیجیه فان نکیل شقان مولعا و فا لیا مقتی خه ده کات نه
نوعا لی نیطیق علیین و علیهم بالجی ناکات نشنسن مانکیم تعلون و رسمی یکسون و مانکی
اترکول صدک بی هه وانطلقوه ی لی عبده ة الاصنام و الیه تیزعم ان حم الله آیه
لاهه لا سوکول شیئ فا لک دا و جهه له الکه و الیه ترجو ن جه لابینون ن حنفیست نزف
عداء الله و بلغت حجت اهه و لاحول و ن قوة الابانه ت فی سیکنیهم وه نوبتیع الیع
قلا بو ده جه ته رضی مانده خه فا حه رجه و حهلته لی درس و جمله تک راسی
نبت لیدتی خا نبهتیه الامه صراخ صراخ ییقول یا با دا جه نه و قت هذه الکه ت فی بنی
صا حکلا لاما رغبت عن ههذا الکت ب قا لا بو ده جه ته رضی مانی سیخیه فقلت و ایه دا رفعه
حتی است دن رول له صاحب ا聖کیه وسم قا بو ده جه ته رضی میں ایکه فکرطلت علی لیلینی
ما سمعت حیی بنی الجی و صراخ هم و بکا هم صحت فضد و تصفیه اقیامع رولانه
صی اصیله وسم و اجزته با سمعته نج اجن لیدتی وما قدت لهم قه قا لص ایکه وسم ایا
د جه ته ارض عنی القوم خوا دنیا بعثنی با حی نبیا نهم یگد ون الهم ده جهات به دی الیقیته
قلا لابیهیق و قدروس فی حديث ابی ده جه ته رضی اته عنی حديث طویلیه مذکور میش
لا تخل روایته وه ده ازی رواه الییهیق رواه الدوایی بی خفظ فیکه ب الابانه
و الموتیبی فکت به التذکای فی فضل الذاکار ۶.

الحکم قا لان فنی رضی ایک دیل الکتی و حکمت دان الربیت و تطبیب و قادنی بی ده جه
رضی ایک دیله با با صحت و قا لان امام ابو حنیفه و الامام احمد دایکل مار وسی و ده وصه
ان ابن تبریضی اته عنی هسل ده سئله فکر از قلا لاجوفینی و حی لیی خرمی آیه ت فی لیخیه عنده سعیت

ابن آمیه

["قى النونين جمد مه ينتبه بقدم القفند البارى و مؤثره فيثمر اسمك طيب النجف قال ابن زهر يماجى بعصر البون و رائى دين يثبلب شمر.", "القينسة دوية مرونة تعندا للاباء دين حكاه ابن سيدة.", "القهي لغطى للعسوب و قيل العنكبوت و اسهم.", "القهنية طا ريكو نبهامه حني بياض و صغوة و هونو محر الجاماد ابن سيدة ايضاً.", "القوا في الصنف د وقد قدم ما ذكر فى با اليا المجية.", "القواع بضمان القاف الذكرى انا راب و قد قدم ما فى الارب القوب النوخ و سمه قولهم فى المخلصت قابية حنف فانى دية دفقة اليسع قى الكنية", "• لهن و للمثيب ومزعماء • مه الا مثال ق بية وقوب.", "وقى الاعبي دب جا استحوه اذ بلغت بك مكان كله اجريت قابية منقوب اى ان ركو حنف قويع بضمان ف و نفح اب ط را سود ايض الذنب يكتر حكى ذينه قد قدم فى با لعيله", "القوح بفتح النهم المخلصة الظيم وقد قدم فى با الظف، المجية.", "القى با نهم طارى مئى طويل الحنق تاء فى العيب بـ", "قُوْفُيْشُقُ\nقَالَ\nلِقَوْيِنِي\nلِهَٰذَا\nطِيرًا\nلِلْهَادِنِ\nشَانَهُ\nلِيَعْنِدُ\nلِلْمَوْجِ\nقَالَ\nلِلْمَوْجِ\nلِلْمَوْجِ\nلِل

1

جا دینی بکلینی اسودین فرکبت الواحدمنها و رکبت الاف دلمینی با سرع حیق وقفا بنا بل
فیذا نابرابریلینی حملقینی با رحلہما فق لا ماحا جنک و ما جاویک بدقت اعم السیر فقی دا ای
کنی فننته قید تکلوی و ارجحی فی بیدت و قدت لا ارجح قی دا ذہجی الی ذکر لانٹور فنبوی
نیف فنھبت الید فنوعت مند ویم افعل فرجهت ایہما فق لالی فنعت قدت نم قا مل
رايت شئ قدت لم ارتشئا فق لا لام تفعلي ارجحی الی بلا مک و داتکلوی فی بیدت فق لا
ا ذہجی الی التور و بوی فید فنھبت و اقشتر جدید و خفت ثم رجعت ایہما فق لا
لی ما رایت الی انا قیت الله نشہ قلت نیف فرایت فی رسم مقنعا با حیدر منحی قی
ذوب فی السما، فی تیتما فی خبرته فق دا صدقت ذاک یا نکد قدر جد منکا ذہجی
فقت قی لزوما و دا مه علت شئ و لاق لی شئ فی لالی فی ترید نشئ ادا کان فضد
مذا للقی فی بذریه فا ذننته فیدریته و قدت اطیع وطلع ثم قا تد اسحصد فق سکند
ثم قدت انظی فی نظین تم قدت اکنزی کنزینی رایت الی دا قول شئ الدا کان سطح
فی بید و ندرت و اسیا ام المؤمنینی ما فنعت شئی قط و دا فکله بدرا فسالت قی
رسولی اصدالیه و سلم فی در و ما یقولون بها و کلهم ما نبایتیمیه با لا دیعم لا
انهم قلا واره لوکان ابوک حیینی او اصدمی لکان یکفی نک قم نا لالا کم حدیث حیچ
انشی فی لی شام بن عروة و وہو راوی لحیث جذا عنی ابی بیه عنی شته رضا سنه ایم
کان و ای الاصیه بی ره نی سعیهم اهل و روح و خشیه نه تعی فی و بعده نی التکله و الگه نیا
اله تعا فی ذلکیم تمکن عاین الفیت له ولوجاء تنا اليوم لو جوت دا انج کد قه لال عنی
الی بلدة قلت فقده با بهدا ان الشج و دایا نی لایکجیان فی ختذب و نایصیرا لو ا
و فی قلیدیا نی فی عتیرکال مذه المراة المکینه تکین الک دا لایشتن و الہوی
و النفی نا مات رة با تو سی فی و مرطه مکله نا بجز مصیبته و مذا دا باب می تبنک
اتروس و یو جبلانٹوس و تض عف لبووس و لقد اصی الاق یلیرتیق قا

• ادما دعاتک النفیض یومالیا خه • وکا نعلیه للخدا و طفیری

• فی لق هوا ماما استطعت فی خا • و هوا ماما عدو و الحفاصدفین

• تذیف لیسح حییة تو تیر و قیل نا و القیح و الصواب اول و دل علیه علام الاقان
و اتنش قا لما ور دی اشتکلنا علیه فی القدرا لذین بیقع لیبیش و لهم فیدین اضطراط
فی لب بعضهم لایرید تا یشکله قدر لانٹور قی بیلی امر و زوجه نان الله تعی 2 ملذکذلک
تقلیل ما لیکون عنده و ته ویلا له فی حقنا فلو علم وقع به اعظم مند لذکر دان المنلای فنر
عندم البی لغته دا با عدا اصوال المذکور و مذوب لا شعرتیه الیدیکوز دان بیقع به اکثری
ذلک و مذابه لا صحی لا نه فی علیه انا ته قی 2 ملیا بیقع من ذلک حنونا ده ابی الله تعالی
و لایغتر نا فقی فی ذلک ولید بعشه ا ولیعه بعضی و لو و دل الشرع بکوره
عن حنثه لوصل بالحصاریه و لکن دا نوود شرع قاطع بو جو با قاشی قه ری ما قا لالاکی
الاول و ذکر لانٹور قی بی الگوینی فی لایه لیس بنضی منع از دیه و اما المنظر
فی نهظ و حرام لا فان قیل اذ اجوزت الا شعرتیه لوقا ده عیدا لان ساوی فیذا یتمیز

عن

["عن البنی صحن الله علیم كهم خا لجواب ان اعده تخریق علی پر البتی والوی والساحل کمن البتی\nیحده الحنیق بها ویستجع نهم علی الاین بمتمها ویخبر عن الله تعا لحسری علیه ییدیه ولوقوفها الله تعا علیه یدیکا ذبح نقله علیه یدی

عن الناس با ترعب فيننحون ان اشتهج مزيدان ينظر الىم لم يدخل من بالكهف ثم قدم حتى يركلهم دونهم لي با الكهف فيننحى الجارة وفتح عليهما بالكهف اذن ان شغف وجل دوا لعقة وانطبخ نحيى ملوح ان يكليسوا بين ظل الكهف حجلا وفرم مسخة جوهم طيبة انفغهم فلم يكم بعضهم عن بعض حتى كانا باستقطابهم ساءتم الني كا نوا يستيقظون لها ذا الصبح ميلتهم الني ميتون ثمرى مولى الى القضاة فصلوا كا دزرا وان يفعلون ولا يرتوى وجوهم ورفي ابشع رمود لا والانهم شئ ينكر وله اما ما هو يشتمين رقدوا وهم يرون وملهم دقي نوس اجية ريتقدهم خل قضا وصلواهم قا وليمينى صاحب نغفهم ايتنيا اخي با ددن قا ان لانس فى ش ناعثية امس مهدا جي وهم يظلون انهم قرروا كبعض ما كا نواير قدون و قد خيبل لهم انهم قدمنا كا نوايا مون فى اليدى الني اصبها نينى حتى شاروا بينهم فق لبعضهم لبعضهم لم يبدتم قا لوبتنا يوما ودبعهم فول اربهم اعلم با لبثهم وكل ذلك في نفسهم سيرفق لهم تمليني فعقدتم وترتمتم باعديه وهم يردو ان يوقي بكم ليموم فتذجن للطواغيت ويقتلكم خا شاء اني بعد ذلك فعدهم لام حكليشيا يا اخوتا ها اعلموا انكم حدا قا للترع وجل خلا كلهون ون جدي اياكم اذ ذا كامن غدا ثم قا للتمليني انطلق الى المدينة فتشموعا يق انن بها اليوم وما الدين يذكروا عند قو ان فتقط ونا تشعّن بنا احد وابتعخن لن طما ماتنا به فان قدنا لن الجح و زونا يلي الطعام الذرب يجينا به العادة فان كان قليلا و قد اصبهن جيا و فضلك علبيما كان ينعل خنج و وضع ثي به و اخذ الني بالي الني كا ن يتنكرفيها و اخذ و رق مغلفهم الني كانت معهم الني ضرب بطبا يع دقي نوس و كان تكفي ن الربع فانطلق ليكينا رجف فلم يلنا بها متي ان با الكهف ران انجارة منزوعة تحيى با الكهف فجعب منهن ثم مرت خا رجف نلم في الني با الحنينة محتنيا يصدعن الطلق يقو فتوهم اان پا ها احدهم امهه فيغة فيذهب به الى ديني ولم يشتو العبد لقاح ان دقي نوس و امله قد ملكوا قيل لك بلغنى تمرنى تفريدا و لم يشتو العبد لقاح ان دقي نوس و امله قد ملكوا قيل لك بلغنى تمرنى تفريدا و لا يشتو الديانة رفع راسه فرسي فوق ظهورا بعدها مكون من لا يانع فجعب جمل ينظر الىه مسحنيها فنظرتيها و شما فلم يرى اهممن يغره ثم ترك ذلك فجعب كيل الني ان المدينة ليست بالدوس كا يوينا ونا نا سكير محدبين لم يكين يوهم قبلا ذلك فجعب يمشي بجعب و يكين الني ان ديران ثم رفع النيا الني الذي قدم فجعب يتجب بينه وبين نفسه وجعل يقول ليشت كسرى امسا هذه عثية امس كان المسلون كيكون هذه العلامة و يتحفون بها فا مال يوم في نهاطا عظيمة لعجا وان لم ير ان نف مسدا ظهره الى جدران جدران المدينة ويقول في نفنسها ما ادرى ما هذا عثية ام فيليس ثم وجرالارض انسان يذكрыيسي بن ريم عليهما الشدام خزده فرقا و رامها كام فسحنا ثان كثيرا كحلفون با ته دقا ثم بعيسى بن ريم عليهما الشدام خزده فرقا و رامها كام صيران نف مسدا ظهره الى جدران جدران المدينة ويقول في نفنسها ما ادرى ما هذا عثية ام فيليس ثم وجرالارض انسان يذكрыيسي بن ريم اما قدر و اما العداة فا سمع كلانا ن يذكرا احرعيسى و لا يدا ف ثم قال في بعدهم هزه ليست المدينة الني اعف اسمع كلام امهها و عرف احدهم و انت اعلم مدينة بتربي حديننا ثم قال الكبار

8

["وَارْدَانِ بِقَدْحِ خَلْقِهِ فِيهِ مِنْ إِلَامِ الْمَدِينَةِ فَقَالَ يَا نَفْعًا مَا سَمِعُوا مَجْزَهُ الْمَدِينَةَ فَقَالَ رَاقِسُونَ فَقَالَ إِنَّهُۥ مِنَ الْمُحْسِنِينَ فَقَالَ يَا نَفْعًا مَا سَمِعُوا مَجْزَهُ الْمَدِينَةِ فَقَالَ يَا نَفْعًا مَا سَمِعُوا مَجْزَهُ الْمَدِينَةِ فَقَالَ إِنَّهُ:۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱۲۰۱

خاذا لاسوس واطعوس اورق فنظریها و حجی منهما ثمّ قَالَ له اصدم اين الکنكر اون و جدّت بیانی
خهدا اورق يشتهدديدك با لک قد وجدت کنر افت ل رهاییمنی ما وجدت کنر وکله می‌توانیم
ورق ابائی و نمی‌توانیم هدیه لملینینه و تصریرها و لکینینی و الله در امر ما شه قی و ما در امر ما قَالَ
لكم خقی لاصدم ما فنی انت قَالَ لدیکنی اما ما در خلیت ارس افی حمد امله ملینینه قَفَ لو اودیز
ابوک و کمّ دیمر فکر بها فا بناهم با سما بیه نم یکد و اهدایی عرفته و لا باه قَفَ لدی اصدم انت
رجلكو به لا تجریبا حیتی فلم يدریکنی ما یکو لیکن اه نکسی راسه لی الا رضی قَفَ لدی بعض اهل
مذا الرحل مجنون و قَالَ بعضهم ليس بجنون و دکنه محی بنفسه تحریکی ما لیکن مکمل قَفَ الله لیکا
ونظریه نظریا شهیداً اقتنی ان ارسلک و نقد قَفَ با ناممذا لابیک و نغش مذا اورق
و ضریرها اکثریم تلمنی ته سنته و این انت عین شا به تَقْتَنِی انک ت خلک و سیخن بنا و کی نمله
کما ترس و حوکوم بسراة امله ملینینه و وولاة ام و این مذهبه البلاة با بیدی و سیه نزماج فلما
الضرب دینار و درهم وانی ناظمی سام بکر فتَّر و تعذَّب عَدَّا شیخی ام ثمّ افسک
حقی تَّرَقُّ بدر الکنكر اون و جدّت فی قَالَ له ذلک قَالَ لکینی این بیانی بی نیش اما لکم نعی فا
خیتم وضد قَتْمَمَا عَدْدِی قَالَ الو اسل فَلِدیکم شی قَالَ ما فضل الله دی قی نوس فَقَ الله لیس
نَفْرِي ایوم عَن و جهِ الارض ملکا يَسْتَقِ دی قی نوس و ان يَكِنِ الالکل قد وله لکم مذهَّم زمان و ده
طوی و قد ملكت بعده و نکیره قَفَالَ لدیکنی فه و الله ما هو مبهجته نی اصْدَرُ الله با اثره
لقد کن فیتیه الملك و اله اكرها عَمَلًا دَتَ الاصنام المُنْجِز لِلْطَّاغُونَ ته هن بنا نه مدنیه اس
فمنی انبتهمنا لاجت سَانِرْنا صاحی بی حطیاً و اجتسَوْل الاضہار فا ذا ان کما ترس و فا نظَّلْتو
حی ای الکهف اون خیل بنجوس اریکم اصی بی فیل سیس اوس و اسطووس یکول
عیینی قَالَ یا قَوْمِ لصَلْ هَزَهَ ایه می آیت الله و جَلَّ جَلَّ الله تَقَ ا لکم یا لیک میلی مذ مذا
بن معه رینا اصیا به کما قَالَ فا نَظَّلَقَ اوس و اسطووس و نَظَّلَقَ حَمَّا اه ملاد ملینینه کبریم
و صیور هم نخواصی ایکهف لینرو اینهم وَلِ راى الغتیه اصی بِالْکَمْعِ مَعْنَی قَدْ عَضَّبْ
عنهم بِطَعَامِهم و شرایهم عَنْ العَدَرِ اون کان یا یَهِمْ بِهِنْظُوَ اَنَّهُمْ قَدْ اضاف و ذَهَبَ بِهِ اَلی کلهم
دی قی نوس الون هجوامه فینی هم نظُونَ ذلک و یَحْتَوْنَه اذْ سَمِعُوا الاصوات و ده لیقلیل
ظَنُّوَ اَنْ هم رسل ابی ردی قی نوس ارسل یه له یو قی هم فَقَهُ مو احیناً سمعوا وَلِکَلِی اَنْ لَفَقَهَة
و سلم بعضهم عد بعض و اومی بعضهم عمد بعض و قَالَ الو اظْلَمْتو اَنْ بِالْإِنْ قَیْلَ فَا ان
بین یدس ابی ردی قی نوس ینْتَظَرْتَنِی تیه هینیما میمیقولون ذلک و میجلوس بین ظَرَّ الکد
نفی بینظر و لا اوس و اسطووس و هم و قوفا عیا بِا الکهف و قد سبتم یمی خف دهل
عیهم فه را و ه بیکی کلو مه ثم سما لو معین ته ن فا خری هم بکره و و قَفَ عَدْلِیمْ لله سما
ذلک اینهم کانو اینی ما با ذن اشتَرَوْجَ ذلک لزمان کلکه و اغا و قطوا لیکنوا ایه الله
و تصدیق للبعث و لیعلمو ان اشاعه ایتیه لاریب یه ف ثم می دهل یا ازییمنی اوس
فرای ت بو مَمْ خاس حنوم بچه مَجْمَعَه فَقَامْ بیا بِا الکهف ثم دی بر جا می حظ امله ملینینه
فَنَحَقَ الله بو ت عَدْمِ می نوجو و اینه لیکنی می رصا صاح مَلْكُوبَ فیه ام نکسلینی و کلینی و عقیلیا
و ورطوس و کرطوس و بیروس و مکروس و مطیروس کانو فیتیه مه بو اخیا لکه دی قی نوس

خوفاً

باجه بیچتو نی خاموش جدید الله یه و سلم و قیلوادینه الاسلام وقى لو اقى و احمد امت
السلام تم اخذ و احسان جههم و صاحوی رقدتم ای از امران خدی لوحده المهدد وین
ان المهدد یسلم علیهم فی جههم اته تعا تم بی ریجعون ای رقدتم خدی کی و مونوی یوم اقیمه
و قدریات فی کتاب تشخیص للام ای الریح سیان بن بسته ما لفظ روم و نی عیینیه لاند
یحیروعدالدجال و بعدیا بوج و ما جو حربین سنته و کیون حواریتیه امل الکهف و الريم
و حکوامه لان نهم لم یحکو اینه ما نعکه بن بست تم زیح ای سيا ق النشیبی قات نم جلس
کل و احمد مینهم عیمی مکان و حکمتهم لیحی فی بیط جریل لیده سام مثنا الینی صاحب املیه و کلم و فخر
با کاه نامهم خلی ا تو الینی قسم اه شعیه و سلم قات روله املیه و کلم کیف و جدوعوهم
و ما الذين اجا بو قا لوايا رسول اهدى دخلنا علیهم فصلنا فقى موبابهم فردة و اعیینا المك
و بلغنا هم رسالتک فاجا بوا و ان بو او شهد و ان نکرسو اسدح و حدو الله تعا
عیم ما اگر هم به عز وجل بجز و جد و توجیه رسلک لیهم و همیزو و نک السلام فقان روله ا
صلى اه شعیه و سلم املهم لا توق بیین و بین اصهار و ابجد و اغوفانیه دستی و احت
امد سیتی و احت اصحاح فذکر حکده تعا ا ذا و لی الغیتی ای الکهف ای صرفیه الفنیة
وق لان شعیبی کان اصبه بالکهف صیبا رخه قوه عز وجل از لیکهف و هغو غافر بکبل دیدی بجز
وقیل ساجوس و اسم الکهف و م و قیر هیزم فقى لو ارتبا اتنا مه لندکر حیة و تییانه
امر شد ای بیترن مان نتم می رفک و قى لابعیس رمنیه نی رسد ای مه خیر
می الغارفی سدا مه و قیل و سوا با قوت دی قی فضربا علی اذ اینهم فی الکهف و هذای خصیصه
المزان انتی اقتها العرب با تقصورینی اینی نبکله و معنا امنیهم و القیان و قطن
علیهم النوم کما تقول اويق لضربه خلی با لفج ای استدلال و ارسلیه علیه و قیل عن
حیبا هم عن الانسحع و سد دن نفوذ الصوت الى مسا مه و مذاصف و لا مواثق اینه
وقال طحب هوکمول الوبو ضرب الله یمیرعلی یا رعیته اذ امنعم عنی العیث و المفس
و ضربت اشتیعنی بی رعبده الماذون له خی البجارة اذ امنعم عنی التصرف
وقال الاسود بن يغغوکان ضريرًا

و من الحاوت لا با اینی ضربت علی الاردن با اسداد

قول عز وجل سینی عددا ای معدودت و هو نفت و قتال و العهد المهدد و العدد الام
المعد و دکالنقص و العقص و الحیط و الحبط و قا ل بعویده و هونص عنی المهدد و قه
تیا تم بیغنا هم بینی جد بیضویه تم لندم کی ا الخزینی احصیه لی بیشوا امدا و ذکرینی تیان
المسلون والوون اصبهان الملک و المسلون الالون الدینی المسواهینی و را اصبهان الکهف
في قدر عده لیبئهم فی الکهف فقی ل المسلون ان والوون لیشوا فی الکهف ثملیه است و تض
سینی و قال المسلون الالون و بل بیشوا کذا وکد فقی ان الالوون اته اعلم با لیشوا فانک
قوه له تعا تم بیغنا هم ملنعلم ای الخزینی ای ای الزیقینی احصیه ای اصوب و احفظ مانو
ای مكنوی فی كهفمینی ما امداغیه و قال جاحدوعد و دی و فی نضبه و جهان احدها علی الفقین
واثق خمر نوح لبقوا علیه قوه عز وجل میخ نعقتن علیکی ای نقا و نزل بلیک شاهم با حقی ای

جز

["كاشوفوق لاتجليج مسْتَرَكَةَ صُنْوَةَ يَضْرَبُ الْبَحْرُ وَقِيلُونَ السَّمَاءُ وَقَ لَعَلَّيْنَ بِأَنْ يَطُبُّ لِي رَحْمَةً يَدْخُلُونَ كَانَ كَانَ اسْمَهُ رَبِّنَا وَقَ لَعَلَّنَا عَبْسَانَ رَضَى اسْمَهُ مَظْهَرَ قَالَ الْأَوَّلِيَّ تَمْسَرَهُ وَقَالَ شَعِيبَ لَحْبَنَا نَحْرَانِ وَقَ لَعَلَّكَ لَعَلَّنَا كَانَ عَبْسَانَ رَضَى اسْمَهُمْ قَطْرُ وَقَالَ لَسَنَ اسْمَنُوا وَقَ لَعَلَّنَا دَبْعَانَا سَلَامَ بِسْمِ اللَّهِ وَقَ كَعْبَ صِيبَ وَقَالَ وَحْبَ اسْمَنْ غَيْ وَقِيلَ قَطْعُ وَقِيلَ قَطْعُ فَوْقَ وَقَ لَحْوِ وَقَ حَقًا اضْعَفَ الْخَمْسَ انْ لَا يَضْرَبَ بِحَدِّ الْيَلِيَّةِ وَلَا بَهَارُهُ اذَا قَالَ لَسَلَامَ عَلَوْكُمْ وَانْ مَحَ اضْعَفَ الْخَمْسَ انْ فَانْ يُضْرَبَ بِحَدِّ الْيَلِيَّةِ اذَا قَالَ وَكَلْبَانِمْ بَاسْطَ ذَرَاعِيَّةِ بِالْوَصِيدِ وَقَرْ فَاجْمَعِلْهُمْ وَقَ لَحْوِ الْخَمْسَ فَانْ فَانْ يُضْرَبَ بِحَدِّ الْيَلِيَّةِ وَلَا بَهَارُهُ اذَا قَالَ لَسَلَامَ عَلَوْكُمْ وَانْ مَحَ اضْعَفَ الْخَمْسَ فَانْ يُضْرَبَ بِحَدِّ الْيَلِيَّةِ وَلَا بَهَارُهُ اذَا قَالَ لَسَلَامَ عَ

["الاندماج والاندماج وال

["القطعة، وكلمة المولى مه في اصل رواة مالك\nلم يعنى لداخل أن عقور فان نعم، وكندلالو كا نمر موطأ خفا را ليه سمعى\nجا هدا باحه له داها نا ايمان و مز لحبلبHQوق فستقل نما و لم يكفي فى ليل و نا صمنه\nلتقطيطه و حى مه من المرة الملوكة التي كله للكهور كحاسيا قان نه شاء سقا ى باب ١٨٠\nوقيل لا تمس ان ران العاده لم ترج بربطه فرج لورق قدرة عنيك بلبا و سرقا مع الكبل\nو قطع و هزلك بزد واب و اذه و حق فى العينية كله بينقع به دلاصيا و دلاشية\nوالزرك حكادام عنى الواقعين ان دلاام ان ليس له إلى واحد من الملئى لعله كا جمة الينه\nولا يكسب هليده و احترمنا انكليبه منقع به خفيلي حق ليتني فيك حجيمهم كاملا مات و تكلب\nلا يسبقه به بعصف لورته و الموجود فى كتب لم أقيينى ان ١٨١ ارا و بعضنا نفسي و اهل\nالخوم و نيا زعيده سلم نيه و نات زعوان فان وجدنا كلا لبلا و امكنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن

["أَنْفَذْ إِلَى مَا دَعَاهُ الْإِهْوَامُ فَصُوْقَ فِي الدِّينِ بِأَنْ كَانَ يَهْتَمْ كَحَايَهُتُمُ الْكَلْبُ فَخَتَبَ بِهِ صَوْرَةٌ وَمِئْتَهُمْ تَقَى الْعِقْبِي قَلْ كُلَّ شَيْءٍ يَهْتَمْ بِأَنْ يُهْتَمْ حَاجًّا وَعَطْنِي فَأَلَكْبَ فَانْ يَهْتَمْ فِي الْحَالَابَ وَفِي مَالِ الْأَرَاضِ وَحَالِ الْأَرْ وَهَا لَا عَطْشَ فَضْرَبَ بِأَنَّهُ قَالَ ۲ مَثْلُ مَنْ كَذَّبَ بِأَنَا تَرَفَّقَ الْأَنْ وَعَطْنَهُ فَهُوَ لَا تَرَكْ فَهُوَ مِنَّكَ كَالْكَلْبِ فَانْ طَرَدَ تَهْتَمْ وَانْ تَرَكْ تَعَمَّ عَمَّا لَمْ يَهْتَمْ وَالْهَمْ تَنْفَعُ بِسَرْعَتِ وَتَحْكِكَ كَأَعْضَاءَ الْغُنْمِهَا وَامْتَضَادَ الْلَّسَانِ وَخِلْقَهُ الْكَلْبَ بِأَنْ يَهْتَمْ عَمَّا كَلَّهَا لَقَالَ الْوَادُّ وَيَغْرِهِ وَمِمَّذَا الْإِيَّةِ الْشَّوْدُ أَنْكَ عَلِيُّ وَذُورُ الْعَمَمِ وَذَكَانِ أَنْ تَكْتَفَى ۲ اجْزَاءُهُ إِنَّهُ مَا يَتَمِّ الْأَسْمَاعُ الْأَظْمَعُ وَالْدَعْوَاتُ الْمُسْبِقَةِ بِالْعَمَمِ وَالْحَكِيمَةِ فَاسْتَوْبَ بِاِنْسَكُونِ إِلَى الدِّينِ وَابْتَعَ الْهَوَى تَغْيِيرُ الْمَغْمَةِ عَلَيْنَا بِلا نِسْخَالِ خَصْبِهِ وَمِمَّذَا الدِّينِ يَسْمَعُ مَحْدَينِ إِلَى تَيِّنِ الْأَمْعَمَلِ مَلَهَ ۲ نَسَالَانِ الْتَوْفِيقِ وَالْهَدَائِيَّةِ بِمَهْنَةِ وَكِرْمَهُ وَرَوْعَى لِشَيْئِ نَعْلَمُ إِبْرَاهِيمَ فِي صِيَالِ اللَّهِ عَلَى فِرْسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمَنْ فَقَعَ لِهِمُ الْمُتَّلِيمُ وَمَنْ قَالَ لَا لَكَلْبَ يَرْجِعُ فِي صَحْبِهِ كَالْكَلْبِ يَرْجِعُ فِي قِيَامِهِ وَفِي رَوْيَاتِ يَكْمَلِ الْكَلْبِ يَتَمَّ بِعُودِ فِي قِيَامِهِ فِي كَلْمَةِ قَالَ تَعْمَرْ مِنْهَا اِنْشَأْتَهُ مَحْلَتَ عَمَّ فَرْسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَلَى فِرْس

كلد و زبد اد اسحی و عجین باه المزبرة و طلی به ال اورام الهارة نفعا با دن الله تعا ۶

التعبير الكلاب في الارتباط عنده الملمين عبيدي و في الحديث ان الكلب من المسخ و اوله
المجبر و بجل س�ينه مجرس علی المعاصي و اذا نيج و هو سينه متشكل طلخ من را كلها عده و فنده
ن در مجد و آه تم مقدرا لا يلم و رج م حصن و رج جا ددت رؤية الكلب عد ان لکل بکه اد الدياح
عدم الا دخام و رؤية كده اهل الكهف في المنام يرده عد الحروف و التسجى والمهرب و الهمشلا
و رؤيته في البدد تردد عد تجبر و لا يد و رج ماد الکید عد الكغ و الديس مرحمة الله تعا
لقوه دقا ۲ فنده مکمل للکلب الآیه و کلبل لقصید عز و رفعه و رزق و کلبل هاشمیه رجل
صالح عنيور عد لا دل وال جا رقاله ابن المقوی و مدرار كلب مزق ثیبا به فن سیفه یغفت به
و يعا به وان لم يسمع نبيح فهوعود و تيرک عداوه بشیاء لیسرو الكلب يغبر برجل مه الول
خن نارخه کلب نارج احدها و رتمجع باتع اد انج و بسماء نور اوج و نفی بیت الحکلا
وکلکه ارائه دنیه م حقو مهاذین و الجو و لدح جوب فان کا ایسی هموونو و ان
کا ن اسو دی نه سیود و قوم و ویل ج و الکید لقصیط سینه و الکلب کلید سیفه ایض
و رؤیه کلب اریع تر دل عد فان تد رحم م دک او وال وال کلبان دیصا به ده و دیایه من
یراه ادا کان ن اهلالذکل و وییرالیه شنی ییستغی به مقوله دی ۲ و ما علمته من الجراح کلیوی
و الکید لقصینی تیر عد قوم جیال هم الالاعم عنیر الملهمین و مردم رای انیصه با الکل فانه
یغطی بعیتة وین لمنه و قال ا لاطا مید رؤسم عد راى کلبا بلال قصید را فه نه و دلیل خر
لطاب لرزق والخزنة و اذاره اد اخلة مه الصيد فانها تردد العبرة و الکلیل کار
في المنام بدل عهيا نه الارتباطه و المال و تيل الکاب في المنام تردد عد قوم اذله وح
رای انها رکلی فن الله تعا قد اعطا عه فنیشه مقوله دقا ۲ و ان علیهم نب ادیی
ایتیه ایاتنا فان نفلیه منا ویل دهود تعا ۲ فنده مکمل للکلب آتیه و تیل الکلب عجرعت بعین
الشرطة والکلابعد وضعیف لیکولی بن جوہ التباع تم نیصیر صدیق بعد الهداوی لقتة
آدم علیه لتدام لمآهبط الى الارض و قد تقدم طرف منهن خجل فی الله ویله و عدو تم برج
صيديق و مز ارتباطی المجزرة ان سیدنا با بکر الصدیقین رنی ادیه ره نی را که عنکه مه حکه
تیر تعنی النسی فضویه و درت ابرازه این فی خبر ا بنیاری بنیاده ای دریم
بدلك فق ل دهبد کلبه و اقبله ترهم و ستکلو نهم بعضهم ویس لاولهم لامه کلم فا القيم
ابوسیه ن فلدا تقلدو ه فلا قدم الملکون لیئه مکه قا تلوا بعضهم خکان و اجزا البینی مه اثلي
وست و مز الارتباطی المجزرة ایضا ای رجلا اقی ابن کیرینی فق ل رایت کلیبه یقتلان علف ج
زوجی فق لانها اخذت المغراين و بوت شخز جها و الله اعلم و مه الفوایه الجلیه ایکت
في انا ، جدید ویسح بزیت و لیقی الملکوب و مه جهده الار و ف آب جه مه ته عد الله تعا
ویکلت لیحی ملی فنا امجدید ویغسل با ویستی فی نه نا خف و الله الموفقی ۷
کلاب ملیاء تقدم فی باه اقیان اذ الفکرنس و تی فی جی بیل الحلوی قه و کلبه هاوه
و موهیوان مشهوریده اطلاع لع رحلیه بیطیر بد نه با تطین لیحه جه تمساح طلخ ثم یخیل بوهه
في يقطع معا و ه ویا كلا ثم يُزَقَّق بطنه ويؤجج قا د و حج خوا قمان مه کا محدیثی کلبه ملیاء نیای

غایت

في ثُمَّ انْتَسَحَ وَذَرَكَهُمْ فَانْطَلَذَ بَأْدَرْسَحْضَيْهِ مِمَّا يَحْيَوْنَ فَوْقَ مَعْتَقَدِ مَصْفَقَتِهِ بِالْحَيِّ الْحَكِيمُ

مَّا أَسْمَكَ إِنَّهُ يَحْتَلَنَا رَعْوَتُ لِيَسْمَاعُهُ وَقِيلَ لَا يُؤْكِلَ لَنَا شَبْهَهُ فِي الْبَرَايَاوْكِلِ

الْحَوَّارِ دَمْ كَلْمَالَا، يَخْلُطُ بِعَاءِ الْكَمْوَنِ الْمَكَانِ، وَيُنْبَرِجُ فِي الْحَمَامِ بِيَنْعَمْ مِنْ تَمْطِيرِ الْبَوْلِ وَعُضْرِهِ، وَمَّا عَدِّيْنَعْ مِنْ عَظْمَةِ الْعَيْنِيِّ كَيْتًا لَا وَرَارَتَهُ قَدْ رَعَدَتْ مِنْهَا شَمْسُهُ قَالَ تَلْوَ قَالَ لِأَبِنَ سِينَا، أَتَّخِيَّتْهُ تَنْفَعُنَّ فِي نَهْتِمَا بِالْيَحِيَّتِ، وَمَجْدَهُ يَتَخَيَّنْهُ مِنْهُ بِرَبِّ بِلَبْسِ اللُّؤْسِ، يَتَعَبَّدُ وَاسْأَلَ مِنْ

الْكَانِثُونَ الْمُنْيِرُ وَقَدْ تَقَدَّمَ حَكْمُ فِي بَابِ الْفَاءِ قَالَ لَهُ بِأَنْ سَيِّدَتْهُ الْكَلْكَسَةُ قَالَ لَقَوْمُ الْأَبْنَاءِ عَنْكُمْ وَقَالَ لَقَوْمُ الْأَصْحَابِ، وَلِبْهِ أَذَا الْأَسْحَقَ وَذِيفَ بِالْحَوْلِ وَطَلْيَ بِمَوَاضِعِ الْمَلْكِ، الْفَمَرَوْا شَوْءَ الْوَدْرِ فِيهِ بِأَنْ الْكَمْيَتِ وَالْأَصْفَرُ الْكَمْيَتِ الْلاشْعَرُ وَالْبَحْمُ وَرَدَانِ الْكَمْيَتِ مِمَّا لَا يَخْتَلِقُ الْشَّيْئِ صَدْلَاحُ الْدِّينِ الْقَسْفَدِيِّ وَفِيهِ نَوْرِيَّةُ

• وَهَزَالُ الْمَلَائِكَتِهِ ۚ جَنَّتِهِ لِلْسَّوْفِيْهِ جَنَّتِهِ ۚ وَلِكَالِ الْمَسْجَدَةِ دُونَ الْوَرُونَ لِأَنِّي سَبْقَتْهُم بِالْكَمْيَتِ

• الْكَانِدَةُ سَمْكَهُ لِهِ سَنَ مَحْوُ فَهُ فَعْنَدَ مَا لَبَّ الْبَرِّ

• وَلِكَالِ الْمَسْجَدَةِ دُونَ الْوَرُونَ لِأَنِّي سَبْقَتْهُم بِالْكَمْيَتِ

• الْكَانِدَةُ الْأَنْقِيَّةُ فَانْقِيَّةُ وَسِيَّةُ الْعَظْمِيَّةُ وَسِيَّةُ الْأَنْشَ، الْهَدَى فَعَلَهُمْ لَا يَكُونُ فِي بَابِ الْمَوْنِ

• الْكَانِدَةُ وَالْكَانِدَةُ كَجَمْعُ ضَرْبِ مَحْمُودَةِ الْكَمْيَتِ قَالَ الْجَوْهِرُ وَانْشَدَدَ لِحَرِيرِ

• كَا لَوْا ذَا الْجَلْفِي عِنْدَمْ بِهِ مِمَّا ثُمَّ اشْتُهِ وَالْكَانِدَةُ مَالِحَ مِنْهُ فَدَقُوا

• الْكَانِدَةُ الْعَصْفِيِّ قِيلَ لِعَقْمِ قَالَ الْبَوْلُ مَظْلُومُ الْخَفْنِيِّ صِفَاحَةُ الْحَرَّةِ

• بِلِيَّةٍ بِرَمْدَةِ كَالْعَصْفِيِّ الْصِّفَاحِ وَالْخَبْثِ مِمَّا كَانَدَسْ

• وَلِنَظَرْنَآ فَارْسَى مَعْبُ أَمْرَةُ الْرَّحْلِ

• الْكَهْفُ بِي مُوسَى مَلْكُ وَقَدْ تَقَدَّمَ حَكْمُ فِي بَابِ الْحَيِّ

• الْكَوْكَدَةِ الْبَرْزُ فِي الْبَرْزِ عِنْدَهُ وَقِيلَ الْشَّعْبُ وَالْبَغْلُ وَقَالَ الْجَوْهِرُ سَهْوَ الْبَرْزُ وَفِي مَدْرِدِ الْأَبْعَسِ فِي مَغْيَانِهِنَّ الْبَنِينَ صَلِّيْ وَمَلِكَيْهِ وَمَلِكَيْهِ عِنْدَهُ يَعْطِ الْكَوْرَ دَنْ شَيْئٌ وَفِي رِوَايَةِ الْأَعْطَهُ دُونَ سَهْلِ الْعَرَبِ وَرَاهُ الْمُرَارِي وَفِي الْأَسْأَدَهُ أَبُو الْبَلَالَ الْلاشْعَرُ وَهُوَ صَنْعِيفٌ

• الْكَمْيَسِ سَمْكَهُ فِي الْبَرِّ الْجَوْهِرِ لَوْ تَطْوُمُ كَالْمُشْتَارِ قَدْ تَعْرَسَ وَبِرَبِّ الْأَعْمَتِ فِي أَدْمِ وَقَصْمَتْهُ بِضَفْنِينَ وَبِهِ الْتَّرْشُ وَفِي قَالَ لَا هَنَا ذَا الْأَصْدَتْ لِيَّا وَجْهُ وَانِي بِطَهْبِهِ تَحْمَلُ تَطْلِيْبَةَ وَانْ صِدْقَتْ نَهْرِ لَمْ يَجِدْ وَهَوَ قَالَ لَا تَهْنَا ذَا الْأَصْدَتْ لِيَّا وَجْهُ وَانِي بِطَهْبِهِ تَحْمَلُ تَطْلِيْبَةَ فِي الْأَمَامِ وَبِأَنْ تَهْنَا كَيْتَطْلِيْ بِطَالِمَ فِي الْأَصْدَارِ فِي الْأَمَامِ وَبِأَنْ تَهْنَا كَيْتَطْلِيْ بِطَالِمَ فِي الْأَصْدَارِ وِهَنَّا وَهُوَ صَنْكَمَةُ مِمَّذَ مُقَدَّرَ ذَرَاعٌ وَهَنَّا وَذَرَاعِينَ

• وَحِكْمَةُ الْكَانِدَةِ مِمَّا هَاجَرَ الْأَحْيَامُ فِي الْبَصَرِ

• وَحِكْمَةُ الْكَانِدَةِ مِمَّا هَاجَرَ الْأَحْيَامُ فِي الْبَصَرِ وَهَنَّا وَانِي بِأَنْ تَهْنَى مِمَّذَ مُقْتَنِفُ مِنْهُ بِأَنْهُمْ لَا حَالَ وَمَجَى أَحْقَهُ بِالْعَرْشِ فِي الْأَحْيَامِ

حکید الدین قدمی باب الق ف

الکهول ق لا زموں مونجن الكاف و قمهم الا، العنكبوت و منته تول مغور نی اینه
لحویة - آتیک و امرک کچی الکهول - ای ضعیف کبیت العنكبوت و ضبطها الحظیم
و الرنخثری بغير ذلك لکی ق لا اینها العنكبوت ایضا و اس اهم

ب اب الهم

لای عی وزن مع تو انثى النور والوحشی و البجع ای که له اعده ماند و برد و جب ل واناتی لاوه
ق ل الف رسي كوران يكون اغلى منغلبة می یا م حا لی اللای قا ل فی الحکمه و کوران کوون اینه
منغلبة عینی و اونمی ان و دان النور نویصغ با لغوة كما قا ل بن عتیل

• بیشتر ت از ما دکانه • فارسی حسرا ویل را حج

وقد تقدم في با الب، الموحدة في ذكر ادم ابل لجنة ان البنی صه اسعيه و علم قا لهم
با لام و نون قا لو اما جدرا ق نورو حوت قا لانسیمی فی و اول النروض فی لو اس مذ
البنی صه اسعيه و علم قا ابن الاب ری ان تصغيره دلای و سو النور و حشی و قا لو
حیفة للای البقرة قا لو و سمعت اعرابیی یقول كمل ل هذه

البکاد بضم لام قا لارنبیی فی ان بنییه اسم طیرید بی فی لارض خدیکاد الیش
اوان یط رول بدأ و نسوة لام ن و سوینیصرف نانه دیس بمع د و جه ره اث و سامقه
یح فی با بانوان الامثال قا لو اوجهم ن لبد قا لشایع

• ان معا دین ملم رجل • ليس لمیقت تعره امر

• لقد شاب را سلازمان و اکه • هل الدحو و اثواب تعره جد د

• قو له ماه ذ امررت به • قصیر حج طول عکس البد

• یا بکر شون کم تقصی و نکم • يسح ذیلیا، با لبد

• صحتی کا لظیم ریفل فی • بر دیکی مثل التسعیر تقد

• صحت بوخا و رضت خله • دو التيني سحا لود د کالود

• فارصل و دعی فی نی یکال • موت و ان ستر د کنک الجلد

اللہوۃ بضم لاب د بعده ما ظمأة اني اللساد و البدة و البوۃ ساكنة البدی عیز مه زوی
لخان نیه و حکا ما ابن التکت و یق ل له العرس اینه قا لوعش بن بی شدا و العید
بلغی ان الجحاج بن یوسف النقوی می ذکر د سعید بن جبریعد قت لبد العین بن العشّ
ارسلیلیه قا نرا حرام ابل لشام بیتیه المتمرکزین ان خاص و کان می معیثرون و جلام
اهم الشام من خاصته فی نیما هم پیلبو نه اذا هم بر ابه فی جوومحته نشان وه فت ل
الرا به صنعوه له فده لهم علیه فا نطلقو فو جه وه ساج دینا جی رت جر و علا با عاد
صوته فدیو منه و کلوه علیه در فرخ را سه فا م بقیه صدایه ت ثم ر و علیهم اسلام فی لو
ارسل الحجاج الیک ف جبه فت ان لا بد تے الاجا به قا لو لا برخه مه تعا ل و اینی علیه
صحت علیه بقیه صحت اسعيه و علم تم قام بیشتر هم تی نه تی لی در از ابه فی ل الرکب
یا معترف الگرسا نا اصبت تم صاحبک قا لو اهم اصعد و اتیری فی ان اللبوۃ والاسه

با ویان

المختار السبوة فى المنام بدت ملك فين ردن الله جامع لبوة بخيج متدة تعظيمه ويعلوا شانه
ويظفر باءده في نارى ذلك ملك و كان فى ثرب فانه يظفر بنى كار به ويملك بدا دَلَّيْرَة و قيل
أن السبوة تعبير كا لبسم الله عَمَل و الله عَمِل.

الجنة في بيئم و موعدها الاصطناعي في البت والبتر والجواة البتة له لسان فى قصد رواه مام امانته
بمئ الحيوان قتالته و لا حيده بحيرة فى قصد رواه مام حطى و غيره و ذلكها تحوّص فى الماء ثم تحمّغ
في التراب ثم تكمل تلير فى واعم شثرها فتحتي تعليه لوها فتمسكه و تعوّص به فى الماء حتى يوت
ويقال أن الجواة تضع بينه فى البت وانها تضمنه بالنظرية و قال الراططاسى في النعوت
ما خرج بين الجواة مستقبل البصري الى البتر وما خرج مستقبل البت رص الى البتر و كلهن
يردن الماء، لا يبنه في خلق الماء قال وفى ما تكل الشعابين.

الكحسر تجربتها و بعد جوازكها البحوى والنووس فى شرح المهدد
الخواصى قار ارسطو كبداء الكلاء تي نفعه فى داء الكبد و حكمها ذا طرح جمل صفة التسليح
و شرح مه رقيته به استسقى نفعه و ادبل بطلبه و سويت د language و يدش زيا د ناس السواد رئية
التصيد الجواة فى المقام امر تعنيفه و سنتة مقبلة ذات مال و رجاه دعى الوتية مم
الاعداد ما دأ النس طرفا جا فيت يرضع انا لسان به عن نفسيه والجواة البتية لرئاس ن
في قصد رواه مئ ابي بته مئ الحيوان قتالته و قد تقدم ذكرها فى با لان تين و نده المحد

الحکم قار الازهرى بما جعله الامام و فتح الى رملة و الكاف و با لاف و المدح مقصورة و واقع
لها الحکمة عuity مئ الهمزة و حکیم ابن قتيبة فى اداب الکتیة بالحکما بفتح الی و اسکانا الامام
و بفتح و حکیم فى المقصور و الحمد و الحکما بفتح الی و فتح الامام المشددة و با فتح صريحه ان صبحو
في الارض كا اسمه يغوص طير و ما، و قال غيره الحکمة بالها، و هي فين ذكر و د و بیة فانها اسمه تكون فى
الترمل فى ادا حسته با لا ش ن د ارت و في الترمل و غا صته نينه و قال غير الازهرى الحکمة يتقیم
الى عدل الامام و كذك الحکما عuity مئ ر العنق و وحده صبح جام المغة فين، العقراينى و قال
الجواهر الحکمة ظنن مقلبة مئ الحکمة قار بن الصلح فى مشکل الوسيط الذين ضبطن هم
الازهرى صبح كد بته نيب المغة الموقوف به امنه مقصورة و هى د و بیة مدلسا كانها تفتحه
مشربة بجدرة و واقع لها الحکمة حمل الهمزة انتهى و قال لها وردس فى الى ور الحکمان تفتحه اسمه
و وهيرفية مئ لا دا رغیفه مئ اسفل و قال بن التکیت فى اصلاح المنطق الحکمة د ویکیلیته
بأعضا قار زر قاتر قايس لها د نب طيير كا تعطى و قوایمها خفیه و د هذا العول اصن الذهن
نفخه بنا الصلح عن هذا الازهرى و قد تقدم فى ثوف الی الحکمة و قال الصيدلای و الراویی
اها د و بیة مثل الاصبع جر فى الترمل ثم تحوّص فه و د هذایقو و قول الازهرى اها مقلوبة مئ الحکمة
لا ته فضر فا هذ افعدي فانه الازهرى مئ كونه حکسا كانها تفتحه مشربة بجدرة صن نشأه لوب صبح
النصبا بها الا ان الشفق ان ياسعه دان الحکمة فيا يهرشدة التسوال ما حمل ذمى قولهم هو د
حکلم و ما كان تذ قار الشدة سوا د استوها بهذا الاسم والوب شتميه بنا ته النفي كانها
نشنن مفتى الترمل الحکم لا يكمل كله، لا ته اعدها انواع الوزع و الله عَمِل.

الحُجُمُ قَبْنِمُ الامام و اسکان الخاء المهجّة ضرب مئ اسمك مصحح يق له الكوبس و هوا الوثش

يجب هذه حفظ مرج رفع في لا يبنى ما يدلل ويل ما اسمك قال يعيشى حال لا يبنى ما يدلل ويل
احب ثم روع يكى بنسيد عزب عزب الحلى برهم ادعى قال لرجل ما اسمك قال لجرحه قا ل بن
مے قا ل بن شبه بے قال حمی قا ل حناء قا ل ابرق با بیا قا ل بزات
لظفه فن لدغرتمنا دید ادرک ملک خفه اصتر و ا قال احکان کامی لی عربین الحظ بدرمنا دعنه
فی که به لاتیره انه صاحب ایکله وله مانجوج الی بدر مرتختینی خسال عن اسم ما حفیله باحد ما
مسلح والد جرح لحده عنظيريه و ليس هذا امتحانه الظفره الی نهی حلم الله عليه كامنهم بل
می با بکرا مه الاسم القبیحی خفکا ناصرا ایکله ویلم لیکتب الی عزیه یا ابرد تم الی برو بو ای برووه
حینا دا سمین واحه وی حدیث البزار و ماکه بریاده زروما بن وحص و همی فهم عمرانه الله
صنه فن ل دا دریا قول ام اسکت فن ل درول له مکله ویلم خل فن لیکیف نهینناعنی الظفره
و تظیرت فن له صاحب ایکله ویلم نه تیرت و لکی آنرت لا اسم الحن و رور بو دا و و دا و ودرن
والی کم و قال صحت حاشیه ا نادم عن ابن مسعود رضی دعنه فى لا ا ل بنی هن هدیه و سلم قال ان الظفره
شرکه و ما منا اما ينبطکر وکون ام عزوجن يد پهبه با توکله فن الحظ بے معنی ما مانع من تیقرص
الفظیرو يسیب الى قلبه الكواشیه ییه خفه ده اضتص را دیکلام و اعتوادا علیهم السامع قال
البیه قییه کان سینی بن و بود نیکم ده ویقول لیس هدا مه تول البنهینه شدیلم و کام نا ده من
کلام ابن مسعود رضی الله می خه نا قا ل ما عید لکمد من رایت فی طریق الذنب فرا را الله اصلیه
ابی الاقام حمو و دار حکیم تو دار رز قیبسوط و مقتدرو شرب صاف و مکدر ورجل کیسوال ماء
القرآن و جه درت له اعجاد و ما وقی مداه بجز و ده نی و لا وحی ذکر من و فضل و ذکار و ده نی
کنی تقدیر می رهیده المکوت و الیدلکی بالحووت ذکرت مه دین الیتینی •

• لمات من طلب ولا • جدود و هم شریف •

• لکنقد لیرول • عن النجی الى الصنفیف •

• اصنفی قول الله تليست قال •

• انفخ و دخنی قادنا خفیضت • علی العابد حج الرعین از ری •

• لا ينفخ النجف مع دین مؤییتیه • و لا ينفخ الاقان دا نفق •

اللقوة العقاب داشی واللقوة بالکثره دال بوعبدیه شمیت لقوه لسحة اشراقها و قس
لا علاج با منفه را و اللقوه ترضیکی باللقوه الی حبب و اللقوه این قه یه النویره و لقوه لقب
الحاجیان نیوستالانقی البغداد در المنوفت با بن اشقر و رومیعه صم و ابو دا و و ویه ته
سنته دشتر و حسینی و ما عیتیه •

اللخاط با تشکر و با ترور و خوش و نمیک ل دا بدیل قطع الحب و حکایت الحلق تا دا عقب دل المنطق
حلال ما استثناء النفق قال فى شرح الملموب بعینی به ذات الححب وفي قاد نظران
المراقب به اذنی بیلقط الحب فذ و الحدب می برخل فی اسم اللقطه فی صح استثنای وه منه
کنی تیقل له اسرار بالمنته نی خواب از رعی و ال استثنای المنقطع وایقح اراد ته منا
دان الرا في رصده امری قریب بعد ذکر عن ابو سنجیان اللق طحلال لبعیر استثنای و، وعلو
اباعاصم اراد بالمنته با لنتق غرا با لزوع و الفخا الصغير فانی بیغتان الحب و بیکلا

الرزع كاق الله ورد دى فى الحاوى و نينها وجهان اصححها فى الزرقة تحم الغدف وصل
الرزع و قد تقدم طرف بن مهدا فى حكام.الغاب لكن علماء المافح يقتسمنه حملها مه قال
بتخريجها استثناءها مه اما للغاط ولم يحل لهم الامرا وارد تقبل الغاب اعدها ادبا
و عيده و نقل الجا حفظ انا اصطلح عليه صاحب المنطق فقام with صاحب المنطق
جنس بن الاجناسى التي امر بقلتها فى الجمل والختم وهدا صريح فى ان الجيح فوافق وان قتل
جديدها متحب و قد صرح فى ليان باستنى بقل الغاب لا سوا الجبرى الحدة
با لابقع و جملة له عليه كيه وم قا ليك لانق طلبك لم يستن شنا و حلاه
ب青ل الغاب على الابقع لا نه قدور المقيده فى بعض زرواي ت بالغاب الابقع ونها
انما يقيم اذا قلنا ان ذكر بعينى اذاد لمعون مخصيص و القبحى ته ليت خصيص
والغاب الابقع وان كان يلقط الحب فى هونغير وارد عنى البوشنجى لا ن غلب اكله
الجنى يتجلى فى الرزقى الحداث الصغير

الملتقى طاير جميلى طولى العنق كنية عندى مه لعراق ابي خديج و عيرتمنه الجوالين
قال وهوا سمير جى قال ورجاء قال لا للغلم والجحى اللقى لي وهو لا يكل ليه ته و مه توبه للغة
وكذا كل كله صوت فدنه و واضطرب ويؤصف بالغنية والذكاء قال لا للوحيى ف
الاشكال قال لا لرئيسي نى ذكاء جذا لظير نا تيحدهم عينى يمكن فى كل و اهدام مه بعين
السنية وانه اذا الحسى بغير عزه الهوى ينعدزول لو با تركنشته و هجرته من نزل الولار
ورجنا تر كيسه ايضا قال وحدها يتصل به الى طرق الهوام تعاذا للملتقى فن الهوام تمر
من مكاني هو فيل غرامه و اذ اظهرت قتها

الكم في حدة وجهان اصدهما وبه قال النييخ ابهجمرح كله الكهنى ورجحه الغزالى وان
يكم و صحة البغوى و بزم به العقب دى واضحى با نه يا كل ليه تى ويصف با قطيران وقد
قال الناس عليه وسلم كل ما دف ودع ماصف يقال دف و飞 اظبا في ظهرنا نه الفك نفسي
كا نه يصرف بها وصف اما لم يترك كام تفعل الجوارح ومنه تودع تى ولم يسرو لي الظير
فوقهم صفا وت الاصحى فى شرح المهدب والروضة نه وام والملتقى من طرق ما رأينا ودفنا
الخواص اذ يجمر فرج من ذواض وطى به بدن الجدوم نفعه نفعا بينا و اذا اخذ ذماغ
وزن دانى ومى اغنى ار رنبه تله و اذ يباعه انه رقى اطعمنه با سلم يده رجايى
الحقبى فى قلبه و قال للحسنى مه حمل اعظم للملتقى معه زال فيكى وان كان عا شقى سلي و
حل كبه عينيه اليمين لم يم وله حمل اليسرى نام ولم ينتبه او يكمله و دخل الماء لم يدبر وان
لم يحسن النبوة

التعبير المتقى فى الملم يدل على قوم كيون المشيركة تى ذارا كا انسان نجية فى مكان
في نهم لصوص و قطاع طريق و اعداء حربه و قيل رؤية المتقى تدل على تردد و من
راى الملام متفقية تى نها دليل غير ان كان مسا خوا و ادا راسؤسه نه نظره فى القыш
ويدل رؤيا باعه قدوم المسا قرالى و طند و المقيم عل سؤه و اسالمونق

اللهى الثور ابيض و قد تقدم ما فى الثور فى باب الت، المتذنة ولا اعلم

السم

و. تقدیح لیبیت ارشه موتقا • کیما الکاره علی الایخ اج •

ج. جیمیان کان جیبینه • لیا بدری • طبق الرج متعجرد اخراج

ی. سیمو ابن ظرین تی حکسب فیه • لما اضاه مانش عیج سراج

و. کانی خیطت علیه بیه • بریا و قطومه التیباج

قرن ن حضران قد حضته • ام الملینیه غیر دا ت بناج

فندقت ماه مته فری. کانه • اطم ت قط، مل الابراج

ثم انثیت و فی ثبا بیث هدی • مابو من شا خب لا و داج

۱. یقنت البی دو و حفظ طلاج • من نسله مداکن و ند اتراج

محمّنی فی رعی الدنسا حینظه • اذ لا يقتن بغیرة الا زواج

فی لد الجامع بیا جدرا ان احیبت المقه معما فاقم و ان اردت ان الطرفانی بدکر افتم
فی لد بل اختم رصحیه الامیر و الکینونه سعده فویله فی شرف العزل و اقام بیا به و کان
من هواصی اصی بر وسیی حان شنا استعا ج فی باب لاها، فی الهزی، قی له بشر نبای بیوانه
لما قتل ال سد و الکسینه و تعا ۱ علم و قداصی برا یم بن محمد لوی حیث قات

• جنل مه دانی ما دا نظیقه • که حلا لاعظم لکی لعکس یا

و. ولیس رجو نان هبت عذاره • فی اضطاعتی صی باغ شایبا

اللیث و ده لکرو ن قی واودن ان جین مه لیل و قال ابن قی رسی فی الجمل بی قات بعشق
الطیسی محی لید لا اعراف و سینی حان ت، ادعا حی فی و فی المون ان النه ر و لد الجبار و الهم

با حسن بن ثابت رضی تا

ماده ن بفت تیدریای، المتن ه تخت العطا الملس و بالخیف الف بقه الوشیه و آما
قولهم ذه و لوکان بعث طی ماه ریه تو سی ما ریه بنت نظام بن و هب و حیل ام ولد جهنته
قی رحیمان بن ثابت رضی تا

• ولاد جفنة حول قرر ابيهم • قربن ماريه الکریم المغفل

بقی لانه اهدت الى لکحیه قبیله، و علیه مه ادرتان کبیضتی الحامیم یا الانسیمیه و ما دریم
قيمةها و لا قدرها يضرب في الشیئینی ا لایفونک با تی يكون و سی حان شا مه
تعی ن بعد هم با واقع سیریه فی ترجهه المقوتسه ذکریه ریه القبطیه ام ولد الینی صی الله
علیهم و قریبه ما نور

المذ و طاری مبارک بچه موز بیتامی به امل التفن بیيض عنديکون ا برعیع التوّس
فی ذاره و بیضیع فرو ان ابز قد سکن و هذ اقلیر بیض عنديکون البز اذ اما نت
التفن قریبه من كان حرف او و ابیه مظرة یا حفظ و هدیه و بیشتر و نزل کا نه
یخیرهم با حرف حیتی یه بتر و اعیم و الملاحون یه بروه ذکره فی حفظه الزایب

الماسیه الابد والبقه و العفنه و انجام الموانشی شمیت ماسیه لرعيه و سی محسنى و قیس
لكثره نسله، يق للامشی از خلا ذاکثرت ماسیه و فید قال الشاع

و كل فنی و ان اثر و امشی • سیخلفه عن الدینی منون •

["رَوْحٌ سَمِعَنِي جَارِي بِنَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ\nواللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِلْإِيمَانِ\nمَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الرِّعْدِ\nواللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِنَّ\nاللَّهَ أَعْلَمُ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْنَآ\nوَهَٰذَا أَنْ لَمْ يَقُولَ إِنَّ\nالل

["رَضِيَ الحَبَّانُ فِي مَنَاجَةٍ فَرَمَطْتُ دُونَهُ ۚ وَهُوَ ۚ ۲٠", "وَإِذَا المَطَّعَ بِبَعْضِ مَحْمَدٍ ۚ فَظُهُورُهُمْ عَلَى الرَّحَامِ ۚ", "وَقَدْ تَرَوْنَ مِنْ فَرِيضَاتِي ۚ قَدْ هَدَى عَدِينٌ فُحْمَةٌ وَذَا مَامِ", "الْمَدَامُ بِالْجَمَعَةِ الْجَمَعَةُ وَقَالَ التَّسْهِيلُ فِي غِزْوَةِ مَوْتِهِ وَإِذَا المَطَّعَ بِبَعْضِ مَحْمَدٍ مِمَّا شُرِبُوا بِهِ بُونَاسَ ۚ قَالَ وَقَدْ هَنَسَ ۚ قَدْ أَسَاءَ التَّمَانِ خَصْيَتَهُ ۚ", "وَإِذَا بَعْدَنِي وَحَدَتْ رَحْمَةٌ فَأَشْرَقَى بِمَمِ الْوَتِيَّ ۚ", "وَيَوْكُلُونَ عَلَيْنَآ ۚ هِيَ أَصْرِفَ مَنْ أَضَفَّ رِضْمًا عَسْمَنَّهُمْ وَكَانَ مِمَّا الْأَجْوَادُ قَالَ لَعَبْدُهُمْ مَنْ عَنَّهُمَا رَائِتْ بِهِ مَا طَيْئَ ۚ فَمَنِ اتَّقَى بِالْبَيْتِ اتَّقَى بِالْأَجْوَادِ وَهَاجَمَ مَا أَنْتَ عَيْضُهُ وَهُوَ يَوْكُلُونَ ۚ", "وَإِنَّهُ لَا يُطِيلُهُ ۚ لَتَذْرَعُوا ۚ إِذَا تَرَكَ بِنُورِتِهِ ۚ", "وَمَا حَكِيتُنِي وَرَضِيتُنِي ۚ أَنْتَ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ ۚ إِنَّمَا ۚ إِنَّمَا ۚ إِنَّمَا ۚ إِ

تو في لا مام مالك رهه الديستة تسع وكعيى ومائة.

ما لك الحزين قا لاجوئر اني مريت الماء وقلا ابن بزي في هواشيه اني البدستون ومو
طير طويل العنق د ارجوزين انتهى قا لاجا حفظ اعاجيب الدينا امر ما لك حزين ما نزل البار
يعقد بقببا الماء، ومواضع شعير ما اناهار و غير ما في ذا نشتغف تحنى فيلإ باها ودلك فتقت
ح son و داير شر مه عنده ذاك حفظ ام زياته د نقص نه بشر به منا ويقي ذاك حفظاً كي ش
ورد تزر اسبر شتيها تعطشنا حفظاً حزينة د نقصا نه بشر به منا و يسقى لذك الحزين كي ش
قا لاجياد قريض مهددا و دة قضى بدلل كصنوا التشيع و تطرير نه رؤى لا اجتهد وي
خفر اهل سعدا وأما التراب لم يشيع قطع منهن حفظاً ان ينفني ترا لا لارض خفه حفظاً و نيا
خواقي كثيرة و منافع واسعة انتهى هذا القل يرها كان يسعد عن المليه التي نفطعت
عن البجع و صدر تحر نه شمتى بما لهما و ما كان ذي حزين عدل ما بها ستي باحني و بو حفظ
بيا لي مالك كحاقولا بو حفظ مروق لان توحيد في كت ب الامتصاع والمو نساء في اضطه
ما لك الحزين ينشل الا ساكن من اماء في كلها، وهى طلخ من و هو يكين النسا بسامة في اضطه
الانقلال و جاعح و حفظ ما استطاع منها ولا يكين حي ليز و زوج و سافد ام.

وحده صل الله و من خواهته ان نجح عليلا با ره يو داكله لبو البار ود تقدم في ضلة
الكبه بان ضبط مه كان في جمله لاسباب البداية عه تاليه حفظاً من تحيي حفظي
الموقع ارجوز تقول مه احرئ صاحل و مررت با حرس صاحح و رايت امر أصح لي و با حفظ عل
لفظه و بعضهم مقول اللمرون و رتي شمو الزلش و ذكر يو سين ان لولى شاعر يدبر
و انت امر و اقد و اعكاش لبزنة ففخطيه فيها آرة و تقييم يدبر.

الميز مريت ما طيرنا طويل الراجلين و العنق اعوج المنق رفي اطراف جن هي سوا ديكير
الكلام تسمك و هو حلال لا كل،
المرعة بضم العيم و فتح اراء و اعيين المهلتين كا لهمزة طيؤ حسن الكون طييب القلم
قدره كا لشمان وجهه مزع جبضه الميم و فتح اراء قا د تعبد و ابن النتيشت و هي نتبه
الدراقة و حكمها صل الله.

الخواص قا لابن زهرة ا ذا اشترجوها و وضع عه انشكو و التصل الى شئ الحم
مسهر قا رعمر ما طيؤ لا ينام الدليل كله وهو با لنها رفي طلاب مع شه و له في الليل
صو حسن يكره و يرجع و ديلقئ به كل من سمعه و لا يشتهى سا معجه لبزه سما عه ليم
و من خواهته اني اذ اجف د ماغه في ظل و افدهنه وزن درهم و سطبه عه اسان مح
د هن اللوز لا ينام اصدأ و يصيبه من الكرب امر عظيم با يضئ مع راه ادا شار بخروج من
احسک رأس هذا الطائر في يد او علقتة علیه ذهب عنده الوشبة والتواس
و اورثمناً الظرب ما يكير صاحبه حدا ارتعاه.

المجراج و داية عظية بجيمية مثل لا ربن صفو اللون عه رأسها قرن و اصدارهم يك
شئ من التبع و الدو و ابنة الداحب ذكرنا القزويني في جو أعرابي و الماعم.

لا

تنس سے حربت بین یہ یہ باجیع الدو ابت و مئے اکثر تک لحیت می ۱ تا ابع ا وغیر مات و ہی
قلیدہ الظہروں دلکاس ۶۔

و من خواصها الغریبیہ ان می قدمہا فقدها تمة الديم في الى دل و لا يكمن بعد ذکر میں؟
الخنفقة وہی بابہمہہ الماكودہ تختیق غیر الحبل حقی موت و کا ند الوب تکله صدی
عما ادم لان الوب کا نوایا کلون الديم و یستونہ الغضد ویقولون ان البدیل دم جامنیزہ
استعلاح المخنفقة لما ينحبس خیہا حمد الديم و قا ل الرافعی و لیستنی مہ المخنفقة ابنین
فی نہ مات بقطع النغزینہ و سو جلا ل فرع لو ذبح بھیمہہ و قطع او داجہا ثم ضفہا و نم
خزوج الديم حقی مات بقطع لندن فی حتمل حملہ یا نہا مان لاقطعت او داجہا حصلت الزلوة
الشریعة و لا اثر حسر اقم کلا اثر دم صید لجوارح اذا مات القسید بالفعل ولم یکر
ذکر اته اور ها بسمیم خهات فی نه حلال و ان احتبس خیالدیم و یکیل البدیل و موما جاب
بیشینی الاسوسون رحمہ اللہ لان لحکمہ فی الزلکا نزوج الديم و میں ہو جو فوا تشبث المخنفقة
و با لیقیس عیم لو خضقہا اول اثنا اسرع و قطع الالا و داج و الحیا مستقرہ ثم مات بقطع
النفخ و الوفق بین هد و بین حصد لجوارح ان اذنے جن کی غیر قد ور عریضیا نفقت
حکمہ لعدم العددة علیہ و العددة مام من موجودہ فی فرق ابا و ن و دانا و لوقن بکلا
یک میں لیتے لخیقی معنی لہ تا میکنی التوقیل لیہ ہذا الطریق و اقدام ۱۰۔

الماندة سکیتہ نزوج البدیع ما شکلمنا رہ فتریمی بیغسہا علا سفینہ نکنسرو و نوتقلہا
و اذا احتس لنسی با ضرب و با اقتسوت و البووت تل بعدهم و ہو جنہی حنطیہ فی
البجی خلا ابو حوا و لا اندلسی ۱۱۔

الموقودۃ قا لازما جامع ہی میلی تکتر مزبا بیل و قدہا قا دیا و فدا و اقدہا اقدا
ایقاذا اذا اخنکہنا خبر با انبیہ و قا للفزد فی بکجا بویرا گی۔

کم عمدہ لکی یا بؤیرو خدا ۱۰۔ فدعا قد حبت علی عشاری ۱۰۔

سقا رہ فقہ العضیر بجلہ ۱۱۔ فظا رہ بتوادم ادبا بارہ ۱۱۔

قوه فدی و ہی میلی اپنا باہا الافرخ و سوورم فی القدم و الدعشا و دارموق و اصراف خاہ
و ہی میلی ممنی علیہ تسعہ اشر و طعنہ فی لایا شروعی حمل و قد و تکذ القصیل
نقربا اذا دی میں منہ علیہ الگحب و حط رہ ماحوذہ حج الظفر و سوا لحرب با حاف الاصابع
فان کا ناجیج اداصابع فرو اقصف و سوا نا یکون فی الکبار حمہ الدنوق و آما الصقیرا
مہ الدنوق فا مانکحب با حاف لا ص بع لاصغور و رمہ و حج میں الموقودہ مایر حج
القطیر بالشام الیہ لاضلہا اوجر و کو فافنمت و قد سُئل بن غرر میں اغیہ عین اطیر
یوت با بند قیفہ حق لہو و قید قدم الظہرعدم جواز رمی اطیئر بابندہ قہ اذ اعلم
ان یہی قتل یا بی و کذکر لکٹلو با رواجہ لانہ م ۱۲ تکاف الحیوان لیغیر منغدہ و اقدام ۱۲۔

المنشاد و سکیتہ فی برخی از نجی کا حبل لیعیمی رأسہا ای دینہا مثل اس نا المنشار رہا
عظام سود کا لا بنوس کل سن یہا کذرا را عین و عذر رأسہا عظی نہویان نہویان لیکل حکم
سقدار عریشہ اذر عضب با لاعظین ماء البدیع عینیا و شما فیسمح نہ صوت ماء لہو یحیج لاء

حہ جہد

رجيه او اينها في قصص كيو اسما ثم يعود الى المراكب رشاشة كالمطفي ذا دخلت تحت
سغينة كمرزق فا ذا راته امل لتسفين فنجوا الى اسعمالى حتى يدفعها عنهم كذا ذكرها
الغزيرين فى جلايب الحلوى وتى دا خله فى عموم الشمك

المها بالفتح جمعها و هالها بالفتحة الوحيية والجمع حوا وقبل المها نوع مجمع البقر الوحيية
ذا حلت وانني حجت المها ذا حلت حربت مجمع البقر و حملها الثيق و ذكر لفظ شوية
يركب ذكر الجحوسى شبحى بالموعد الالبية و قرونه صداب جد او بها يضرب المثلثى
سمى المراة و جها قا لمشاعرها

• خليل بن قات بشئية ما له • آتى نابدا وعدقوها لها •

• لها وهمشونول عظيم ادرن ب • وحى بات طول الليل بعالي الشهلا

• بقية ترز بالغة في الفي • اذ ابررت لم يق بويا بها •

• لها مقلة كلا كجداء خلقته • كان دا ما الظبي و امرها ماها

• دهنيت بوذق تا تمرى و هنكنى • وكرت دت بالوعد مو د ماء دا

ندرة روحى لطفيان في مجمع الكبار باس درجاله ثق ت عن عيد اس بن عصرمنى اعدهما وان
يزلل الركن لا سواه وقع عما ب قيس كا مدها بيضا حككت ارعيين سته ثم
وضع عقد قواعدا را يم حليله تام و روو في الا وسط والكبار يضن عن ابن عيسى من
عنها عن البينى هم شبهي وسم قا ل الجحوس مه نجاره في ابجده وما في الاردن من الجبهة
غيره وكان ابيض كلهما و لو لا ما سمعته رجى اجليه ما مسته د واعاهده و ابرئى
في اسفا ده حسن بى لطيفيه كلام و روو ان هشام بن عروة بن الريرغنى ابيه فا ز
بينا عحر بن الحنط ب رفيه اشته يطوف با بيت اذ ۱۰۱ و برجل يطوف و عما غنفه مثل
المه ت يعنى حنف و جا و هوی قول •

• عد تلهذى جد الوان • موط ابتع التسهلا •

• اعدرا با لكت ان تميلا • اذخران سقط و تزوؤ •

• ارجوا بذكنا كلا نونى • فقل له عصرمنى اسعينى باعده الله من هذه

انتي و حبت له جدك قا ل ارآتى يا اميرالمؤمنينى و انه لحقي معا مة اكون حماة لاتبقي
على ناخا لحقا لعصرمنى اسعينى ما لك لا تظله قها قا ل يا اميرالمؤمنينى انه لحن لا تعمق
و ام تحبيان لا تترك قا ل رضى اسعينه فشنا لك بها و حكى لامام ابوالموح بن الجوزك
في الذاقي قا ل قعد رجل عمجسر غداد فا قبتد امره حى ارها فة الى الجا بنا للغزى
فاستقبله شا بت فقال له ارح اس على بز لاجهم فقلت المراة رحم الله اما العالموان
وما وقفا و مر مشرقا و مغزا قا ل فتبت المراة و قت لها ان لم تقولى ما قا ل
فضحك فقلت اراد قول ابي لاجهم •

• عيون المها بين الرصا فة والجسر • جلبي الهوي حي خيرت ادرس فلدا درس

• وآرتد انابوؤ باآلخا للعترى • وآرتد انابوؤ باآلخا للعترى

• في دار مابا الحنن ان خزارة • قرب و ماك دون ذلك اموال •

فهرسته و نهشت و فدقت د مهر و امیدواری له در و باد، الموعد د فی الکلام علی البقر والوشی
الخواص حنیه یا طم صاحب العونین یینه عده نفعا شدید اومم استصحت مه شعبه می نوی المنه
منه ل استیع و اذابن بقرنه او جدده او ظره د بیت نوی تمنه اینی تور و رما د حضرت دیدر
عکات تمن المنه کله یکسی و جمها و شوهه اذابن ببریت حضرت من النی رواخی فی وا
الح قرنه و جمله فی طعم صاحب لحی لریبع فی نه ترو لیعنه وا ذا اخرب فی شیخ عده الائشة
را وی البه و قوی العصب و را وی فی الان نخاط و ذا الفحه فی انفه لارعده طرح د مه اذا
المر قنن محتی يصیر امرًا دا و ذی فیکل وطلی بمواضع البر می تقبل النشی فی نیز ول
وا ذا استفمنه نش ل فی نه لایحیا صمد ادا الاغیه

التعبير الملمی فی ارویا رحل رئیر کیشی العابد و منعول علی النسین حنی را غیرلمه ن ل
ری سه او امرات سمینه اوجیده فضیلت و مراسی را سه گویله را سه مه نان ری سه وغییه
و وابیه عی ناسس زبر و مر و را که نه مه نی فی نه بحیتل لاجه حه و تیدویر خبر د بعده و توانه الونفی
المه ز و د لان فی و بحیج امه ر و به ر و مر به رات و دانی نیمه و بحیج همه و بحیج همه و بضو و مر به رات
قیال لریبع بن زید الدینی

و مجنی ت مه یقی غد و تی یقدیف با به رات و الامه ر.

وقداصنی هنی را در دینی خ و صفحه المهر فی ل

قیال دی ها دن تسلوا دقت نیه ان اسباب همواء محکمه

حرة شمعع فی المدح لها یکت مه نیعلواییه هکمه

قبل لبعضی لکھا ای المال اشرف قیا خرس پیکیا خرس فی بیکیا خرس و قی الجلوچی
فی الحدیث ضیار الملا تمره مامورة اوسکه با بوورة ای کیشیه النشی و الدین و استدلالی
المصطفه می النخل المابورة الملقه تو معنی الکلام خیر المال نتیج اوزر و می خفه چنار
الجوه رحمه ای قه اجله فی موضعی صدین و موضعی من کلام النس کذا دا لام می خط
شرف الدینی الدینی خطی فی کی لیحیلی خی الا باب دا و لی قه دین و مذکوعیجی جیا جلوچی مجهه
حفظه و غزارة علیه و القوای ان صدیت رواه احد و الطریقی و الله اعمر اشارة کان
ابوکعبان تحمیر بن حسین و الاقوام حدة و الاقوام الابا حدة
وانه لیکن مو مالغ للغزاة فی نبیمان هو فی خلاه حنی الا حضا و مات تمره الین کان نیرکبه فقی الله
اعنی ایاه فقی مالمه ری با ذهن الله تی خفی وصلی بیسر خوا تسرج عنده بشقیه طلیعی و کا
رحیم الله ا ذا دخل شمر ره نی د دخل بیتا و قا ل نارحاته طیبه ی علی الب و الاقی کی لیلیه
می اکلیه و رغیفی فی ذاکان یوم ادیید تختی البی و د دخشت فیجید و نداشتنیین رغیفی فی نویه
البیت خلیا کل و لا يثرب و لا ينام رضیا سخنی و فی الا نسباب نابن النعمی فی ان باطله
المذکور منسوبی إلى بصره قریه می الشام فی بدرت القصاد د سینا عه قیس قوامی فی الشوقی
الصویتی والشراط والقراط و نهتی و قی بن الا يثر كل هنراختی في النقل والخواه النقل
فی نه منسوبی إلى بسر قریه مرو و نه و قه الا الخواه ابدا لالاق د سینا د بیسیه الا طلاع تا ذکر
مع و فن و معلومه و قد ذکره الحا خطا ابوالقا سمین عسکار کاتر دستشی فی تایرخ و مشتی و قا

۱۰۱

أنماحته قوية بسرين باعسكا كرو مهذا هو والقواب و اسهم قت والحواف التي تبدّل معها التين
الموق بالضمن عمل لاجئيّة رئيسيّة في أن تداد اندفاعها، هي في النقل فيها باب امنون
المؤل الحنكتو الواحدة مولى و انسد و ۱۹۰۶

### ها عدّة ذل لاحتوة
* حدا مالا كثيّن الموالد

### ملا عبضله القزا إلى المعقدم ذكره في باب القاف و قيل له خاطئه و حرامته
* جعلت له منته حتى محدود.

### دّ دهية فين خاطئه
* جعلت له منته حتى محدود.

كذا قال الجوه و قال ابن سيده انه طائر لي له ارتفاف ذا ار اذه لحظه في الماء، اقدي النياطه لينتج
العويسنه سكى في الجوع عبوة الجرج لي له انهم يظرون و با داسكرية و البرس و زيند
و الريعة عبوة بني دم جدوز و اجسام متشكلة لهم بكا، و غوبلا ذا و قطوا خي ايد لي انس
و ذكالهم تجارب رواج ابلى الى بريتمشون فيقع بهم لقصاد دون فا ذابكرا رجوم و طاقوم
كذا ذكره العز و ينی

### الامن المطر ك في المريض ا و دهية حرام تطوع ب المطاف ذ انضب النسيء عما تات

### البولليج الصغى في قرة قد تقدم في باب لفظ المسمة

ابن ماجه قال للمريض اني نعير معي طائر الماء و جمعت عين الماء، و اذ اعرفته قلت ابن الماء بجلف ابن عروس و ابن اوس اني لا يقع عنا انواع معي طائر الماء، ويطلق عليه كل ما يفلف مامه اضافه لاقبل و ذكر دير كل و اصدمنه عه جنسى مخصوص و الله علم

### با باب النون

### النان الم تة المسمة متن و بحجه النيب و في المثلث ا حمل ذلك ، حييت النيب

تميت بذكير طول نابها و ده يق ل الجلد ب ون بالعوم لاستيد مه ق ل الجوه

### التاسع جماسنا ن ق ل الجوه و النس قد يكون می ا لاسنی و الجد و ل كيرمرمة المفسرين
في قوّة رفع ل حلق السعوات و الدار من اكبر من حلق الن سمناء ايجح م حلق المسیح ادلال
و لم يذكرا مينيّة في القزان الا في هذه الابيّة عه هذة العول و قيل ذكر في قولة معا يوم باحث
بعضية ركب و المشهور اني طلوع لشمسی م مون بها فرع حفظ ان لا يكمل انس اذ اكل انس
و اصبهان وقى ان لا الجلابيز في بركتني بنا اكل منه و لو حلف دا يكلمنا سا حمل عن ثلثة كذا حرام
به الشيئان و قى ان لا القيباغ و عيده و قا للمالا وردى و اتر و بايى اذ احلف عه معدود
في فنی و اثنت کا لمنا، و المساكنی فان كانت يمينه عد اثنت تکوعو دا اکلمنی النسل و ا
تصدقين عد المساكنی لم يبر انا بذكودته في الا ثبت با عقب را قل لاجمع في الا ثبت و مو شملة
و ان كانت يمينه عد النفي و کعو دا اکلمنی النس حنكت با لواحد اعقب را با قل العدد في النفي
و هو واحد و العرق ان نفي اجمع حكن و اثنت ت اجمع متعدّر في عقبرا قل لاجمع في الا ثبت

و قل اعدّد في النفي و اد علّم

### الناضح الباعر الديريستقي عدیمی ستمی بذكى دا نه ينضح الماء اي يصبته و لا ينفني ضفته و تثبيت
دابح نواضح ر و نهم عنى بحيرة ره نم ایک دا و عن ابى سعيد الحذر رضا سعده شکا عجب

قانماكاننومغزه تبوكاص باانس جامعه حقی لوایا رسوال بدلا و دنت نفخ نا و نی
فیکل و ادم نه فی لصی اسدیه و سمل افخواقی لغرضیاندینه یا رسوال له ان دخعت
قول الظہرو کین و دع بنضل ارواد به و ادوع ادغزوجل لهم بالبرکة خعلل انت تعلی لی ات
یجعل فی ذکر عف فا لصی اسدیه و سمل نعم فدیحی صاحبیه و سمل بنطک خیزتم ثم دخ
بنضل ارواد به مخلت الجلیکی بلکه ذریه و کی لاوی بکف ترموجیکی لاوی بلکسره فضی تفیع
نثی لیسر فدی رسوال اسدیه و سمل با برکة ثم قا لصی اسدیه و مجد و افی و عیمیه ترینی
ما ترکو فی العسکرو عاء الاموله و اکلوانی شعبو وا و فضدلت حضفه خف لروله الله
صل اسدیه و سمل اشهدان تا الاله و اشهدانی تهدیداً رسوال لته لا يلقى الله غزوبیل
به عبدالخیر شل لیفیع عن اجته و رورالحا فظ ابوغیم مترابقی عین ن بن سلمه النعی
رمنی اسه ندی قا لخجن نم رسوال اسدیه و سمل فی بعجس فره فراينامه جیگا
جا ؛ رجل فقان یا روله الله کا نلی ها یشمنه عیتینی و عیشی عی و لیی هینه وضخان
منفیانی انفسه ما وضوی و هاییه و لا اقدرا عد دنونه من هنفین صیر اسدیه و لکی
ضی اتوالما یطافق لاصحه فتح اب برفی لان امر هیچ عظیم فی لانج اب برفی وکل
الب- اقداکوه و له ماجدیه فی الانوج الب- نظری ای رول اسدیه و سمل فرکا نم
سجدا خا فدرول اسدیه و سمل برؤسیه صحت دفعه امیها جهیا و قال افسرهم
واضح علهم فی للاعویت مجد لکه ابه یم اخاتا دن ن با تسکو د لکه فق له اسدیه و سمل
ان التسکو د لابنیغی تا للحی الذهی نا بوته ولو ارست اهدارا نی تسکو د حاولت الراة.
ان تسکو د زوجه و رورالحا فظ ابوغیم افسری و ابو بکر ابیه مه قیدیه بین بوته
ره نی مدینه قا لابنیغا کن نشیم رسوال اسدیه و سمل اذسره بن بخش تفتی علی فی
راه البعبر جو و وضع جایه و حضی مه فوقت رول اسدیه و سمل و قال لیا ضابع
مذهبی ؛ فقی لصی اسدیه و سمل بعینه فق بلبل نبهه کل وانه بدل بیدی ما لعبینه
غیر فق له صی اسدیه و سمل این شکلی الی کثره العمل و قده العدله فا حسنا الیه و ذکرکوه
الحاکم فی المستدرک می خبری علی ح قا لصیحه و لمیرجه و فی روايه امه نه قا لله اسدیه و سمل اتردون ما بقول
زیم له نادر موایه ریبینی سنه و فی روايه عشیرین سنه می کر فنقص می اه و علهم و
زاد و احتی اذا كان لهم غرض اراد و ان نیبووه غدا و فی روايه بیعی خا فی محریکه
و فی روايه امه لصی اسدیه و سمل قا لاصی به مانثروه و احسنا الیه صی با تیه اجله.
**النقاة** لابنی می الابل قا لاجهون الی قه تغذیر با خشه بالخیک دانه بعثه عه دنی
مثل ربه و بزن و حشیه و خشیب و فضله با تکین لا تاجعه عه ذلك و دفعه حی القه
علیا وقی تم استغلو الکف مرتمه عا الوا و فقر ترو عما فی لوای و نی حکا با يعقوب بن
السکیت عی بعجعی الظواهان اداان الوا و صارت ياء لکسرا قه وانشدا بويد اللفظ
*ابعدکی الله حینی نیا ق* . ان لم تحقین من لوی ق

وبغیر منوق ا مذکور ون قه سمنوقه وكیلیه الی قه ام بتر و اتم حايل و اتم حوار

ام