182

THOMABEMORI

Hæc est illa dies niueo fignanda lapillo,
Læta dies faestis annumeranda tuis.
Meta hæc seruitij est, hæc libertatis origo,
Trifitiæ finis, lætitiæ caput.
Nam iuuenem sædi decus o memorabile nostri
Vngit, & in regem præficit ista tuum.
Regem qui populi non unius uisq, sed orbis
Imperio dignus totius unus erat.
Regem qui cunctis lachrymas detergat ocellis,
Gaudia pro longo substituat gemitu.
Omnia disкуffis arrident pectora curis,
Vt solet excuſſa nube nitere dies.
Iam populus uultu liber præcurrit amceno,
Iam uix lætitiam concipit ipse suam.
Gaudet, ouat, gefit, tali fibi rege triumphat,
Nec quicquam niſi rex quolibet ore ſonat.
Nobilitas, uulgi iamdudum obnoxia feci,
Nobilitas, nimium nomen inane diu,
Nunc caput attollit, nunc tali rege triumphat,
Et merito cauſas unde triumphet, habet.
Mercator uarijs deterritus ante tributis,
Nunc maris infuetas puppe reſulcat aquas.
Leges inualidæ prius, imo nocere coactæ,
Nunc uires gaudent obtinuiffe ſuas.
Congaudent omnes pariter, pariter, reprendunt
Omnes uenturo damna priora bono.

Iam

183

EPIGRAMMATA.

Iam quas abdiderat cæcis timor ante latebris,
Promere quiſq, ſuas gaudet & audet opes.
Iam iuuat o, potuit tot furum ſi qua tot uncas
Tam circumſpectas fallere præda manus.
Non iam diuitias ullum est (magnum eſſe solebat)
Quæſitas nullo crimen habere dolo.
Non metus occultos infibilat aure ſuſurros,
Nemo quod taceat, quod ſue ſuſurret, habet.
Iam delatores uolupe est contemnere, nemo
Deferri, niſi qui detulit ante, timet.
Conueniunt igitur ſimul ætas, ſexus, & ordo,
Cauſacp, non ullum continet ulla domi.
Quo minus inter ſint, dum ſacris rite peractis.
Rex init auſpicijs regna Britanna bonis.
Quacunq, ingreditur, ſtudio conferta uidendi
Vix ſinit anguſtam turba patere uiam.
Opplentur domus, & pondere tecta laborant,
Tollitur affectu clamor ubiq, nouo.
Nec ſemel est uidiffé ſatis, loca plurima mutant,
Si qua rurſus eum parte uidere queant.
Ter ſpectare iuuat, quid ni hunc ſpectare iuuarer,
Quo natura nihil finxit amabilius.
Mille inter comites excelfior omnibus extat,
Et dignum auguſto corpore robur habet.
Nec minus ille manu est agilis, quam pectore fortis,
Seu res diſtricto debeat enſe geri.

z 2 Seu quú

184 THOMAS MORI

Seu quum protentis auide concurritur haſtis.
Seu petat oppoſitum miſſa ſagitta locum.

Ignea uis oculis, Venus inſidet ore, genis cyp
Eſt color, in geminis qui ſolet eſſe roſis.

Illa quidem facies alacri ueneranda uigore
Eſſe poteſt teneræ uirginis, eſſe uiri.

Talis erat, Nympham quuſe ſimulauit Achilles.
Talis, ubi Aemonijs Hec tora traxit equis.

O ſi animi præſtans una cum corpore uirtus.
Cerni, natura non prohibente, queat.

Imo etiam uultu uirtus pelluſet ab ipſo,
Eſt facies animi nuncia aperta boni.

Quam matura graui ſedeat prudentia mente,
Quam non ſolliciti pectoris alta quies,

Quo cyp modo ſortem ferat, & moderatur utranç,
Quanta uerecundæ cura pudicitia,

Quam tranquilla fouet placidum dementia pectus,
Quam procul ex illo faſtus abeſt animo,
Principis egregius noſtri (quas fingere non eſt)

Præſe fert certas uultus & ipſe notas.

At qua iuſtitia eſt, regnandi quas habet artes,
Proſequitur populum qua pietate ſuum,

Hæc facile ex uultu ſiunt illuftria noſtro,
Hæc ſunt ex noſtris conſpicienda bonis.

Quod ſic afficimur, quod libertate potimur,

Quod cyp abiere timor, damna, pericla, dolor,

Quod

EPIGRAMMATA.

185

Quod rediere ſimul, pax, commoda, gaudia, rilus,
Eximij uirtus principis inde patet.

Eneruare bonas immenſa licentia mentes,
Id cyp etiam in magnis aſſolet ingenijs.

At quanuis erat ante pius, mores tamen illi
Imperium dignos attulit imperio.

Nam bona quæ pauci ſera fecere ſenecta,
Protinus in primo præſtitit ille die.

Illico correcptos incluſit carcere, quiſquis
Conſilio regnum læſerat ante malo.

Qui delator erat, uinclis conſtringitur arctis,
Vt mala quæ multis fecerat, ipſe ferat.

Ad mercatores aperit mare. ſi quod ab illis
Durius exactum eſt ante, remiſit onus.

Despectus cyp diu magnatum nobilis ordo,
Obtínuit primo priftina iura die.

Ille magiſtratus & munera publica, uendi
Quæ ſueuere malis, donat hab enda bonis.

Et uerſis rerum uicibus feliciter, ante
Quæ tulit indoctus præmia, doctus habet.

Legibus antiquam (nam uerſæ euervere regnum
Debuerant) ſubito uim cyp decus cyp dedit.

Omnis cum cyp prius prorfus deſciſeret ordo,
Protinus eſt omnis redditus ordo ſibi.

Quid quod in his etiam uoluit reſcindere quædam,
Vt populo poſſit commodus eſſe ſuo.

z 3 Quæ

186

THOMÆ MORI

Quæ tamen ante fuo nouit placuiffe parenti?
Sic patriam, ut decuit, prætulit ille patri.
Nec miror. quid enim non principe fiat ab illo,
Cui cultum ingenuis artibus ingenium eſt?
Caſtalio quem fonte nouem lauere forores,
Imbuit & monitis Philosophia ſuis.
Nominibus populus multis obnoxius omnis
Regi erat. hoc unum pertimuit: malum.
At rex, hinc metui quum poſſet, poſſet & inde
Congerere immenſas, ſi uoluiffet, opes.
Omnibus ignouit ſecuros reddidit omnes.
Solliciti: malum ſubſtulit omne metus.
Ergo alios populi reges timuere, ſed iftum,
Per quem nunc nihil eſt quod timeatur, amant.
Hoſtibus o princeps multum metuende ſuperbis.
O populo princeps non metuende tuo.
Illi te metuunt. nos te ueneramur, amamus.
Illis, noſter erit, cur metuaris, amor.
Sic te ſecurum, dempto: ſatellite tutum,
Vndic: præſtabunt, hinc amor, inde timor.
Extera bella quidem, coeat ſi Gallia Scotis,
Sit tantum concors Anglia, nemo timet.
At procul inteftina aberunt certamina. nam:
Semina, quas cauſas unde oriantur, habent?
Primum equidem de iure tuæ titulò: coronæ
Quæſtio iam non eſt ulla, nec eſſe poteſt.

Quæ

EPIGRAMMATA.

187

Quæ certare ſolet iam tu pars utra: solus.
Nobilis hanc litem ſoluit uter: parens.
Aſt magis abs te etiam eſt populi procul ira, tumultus
Impia civilis quæ ſolet eſſe caput.
Ciuibus ipſe tuis tam charus es omnibus unus,
Vt nemo poſſit charior eſſe ſibi.
Quod ſi forte duces committeret ira potentes.
Soluetur nutu protinus illa tuo.
Tanta tibi eſt maiestatis reuerentia ſacræ;
Virtutes merito quam peperere tuæ.
Quæ tibi ſunt, fuerant patrum quæcunque tuorum,
Sæcula prisca quibus nil habuere prius.
Eſt tibi nam: tui princeps prudentia patris.
Eſt: tibi matris dextra benigna tuæ.
Eſt tibi mens auia, mens religioſa paternæ.
Eſt tibi materni nobile pectus au.
Quid mirum ergo, nouo ſi gaudeat Anglia more,
Cum qualis nunquam rexerat ante, regat?
Quid quod lætitia hæc, quæ uifa eſt non potuiffe
Creſcere, coniugio creuit ad auæta tuo?
Coniugio, ſuperi quod decreuere benigni,
Quo tibi, quo: tuis conſuluere bene.
Illa tibi coniunx, lætus communia tecum
Quam uidit populus ſceptra tenere tuus,
Cuius habent tantam cæleftia numina curam,
Vt thalamis ornent, nobilitent: tuis.

Illa eſt

183

THOMAB MORI

Illa eſt, quæ prilcas uincat pietate Sabinas.
Maiestate sacras uicerit heroidas.

Illa uel Aceſtes caſtos æquarit amores,
Vel prompto ſuperet confilio Tanaquil.

Illo ore, hoc uultu, forma eſt ſpectabilis illa,
Quæ talem ac tantam ſola decere potest.

Eloquio ſœcunda cui Cornelia cedat,
Inſp maritali Penelopeia fide.

Illa tibi princeps multos deuota per annos,
Sola tui longa manſit amore mora.

Non illam germana ſoror, nec patria ſlexit,
Non potuit mater, non reuocare pater.

Vnum te matri, te prætulit illa ſorori.

Te patriæ, & charo prætulit illa patri.

Illa tibi felix populos, hinc & inde potentes
Non diffoluenda iunxit amicitia.

Regibus orta quidem magnis, nihilocb minorum eſt
Regum, quam quibus eſt orta, futura parens.

Hactenus una tui nauem tenet ancora regni.

Vna, ſat illa quidem firma, ſed una tamen,
At regina tibi ſexu ſœcunda uirili

Vndiq firmatam perpetuaing; dabit.

Proueniunt illi magna ex te commoda, rurſus
Ex illa ueniunt commoda magna tibi.

Non alta ulla ſuit certe te digna marito.

Illa non alius coniuge dignus erat.

Anglia

189

EPIGRAMMATA.

Anglia thura ſeras, ſacrumçb potentius omni
Thure, bonas mentes innocuacp manus.

Connubium ut ſuperi hoc, ſicuti ſecere, ſecundent,
Vt data cælefti ſeeptra regantur ope.

Vtçb ipſis geſtata diu hæc diademata, tandem
Et natus nati geſtet & inde nepos.

EIVSDEM, IN SVBITVM IMBREM, QVI.
IN POMPA REGIS AC REGINAB
LARGE OBORTVS, NEC SO-
LEM ABSTVLIT, NEC
DVRAVIT.

Dum peterent ſacras rex & regina coronas,
Pompa qua nunquam pulchrior ulla ſuit.

Aureus explicuit late ſe Phœbus, eratçb
Læta dies populi confona pectoribus.

At ubi iam mediam celebris peruenit in urbem,
Tota ſtatim æthereis pompa rigatur aquis.

Nulla tamen Phœbi ſubduxit lumina nubes,
Et minima nimbus perſtetit ille mora.

Res bene contra æſtus cecidit, rem ſiue quis ipſam
Speſtet, ſiue omen, non potuit melius.

Principibus noſtris uberrima tempora ſpondent,
Et Phœbus radijs, & Iouis uxor aquis.

EIVSDEM AD REGEM.

Cuncta Plato cecinit tempus quæ proſerat ullum,
Sæpe ſuiffe olim, ſæpe aliquando fore.

A Ver fugit.

190

THOMÆ MORI

Ver fugit ut celeri, celeriçp reuertitur anno,
Bruma pari ut spacio quæ fuit ante, redit.

Sic inquit rapidi poſt longa uolumina cæli
Cuncta per innumeras ſunt reditura uices.

Aurea prima ſata eſt ætas, argentea poſt hanc.
Aerea poſt illam, ferrea nuper erat.

Aurea te princeps redierunt principe ſæcla.
O poſſit uates hactenus eſſe Plato.

EIVSDEM AD REGEM DE SPECTACV
LIS EQVESTRIBVS PER EVM
AEDITIS, EPODON
IAMBICVM.

Quæcunque reges ædiderunt hactenus
Equeſtrium ſpectacula,
Lugubris illa ſemper aliqua reddidit
Calamitas insignia.

Aut tabido tranſuerberati militis
Madens harena ſanguine.

Aut lanceis icta ungulis úe ſonipedum
Obtrita plebs ferocium,

Turbaín ue comprimens ſimul miſerrimam
Lapsæ ruina machinæ.

Verum tua hæc ſpectacula o rex omnium
Quæ uidimus pulcherrima,
Non ulla clades, ſed tua digna indole
Inſignit innocentia.

Eiuſdem

191

EPIGRAMMATA.

EIVSDEM, DE VTRAQVE ROSA
IN VNVM COALITA.

Purpureæ uicina fuit roſa candida. utrançp
Vtraqçp dum certant, ſit prior utra, premit.

Vtraqçp ſed florem roſa iam coaleuit in unum,
Quoçp poteft uno lis cadit illa modo.

Nunc roſa confurgit, nunc pullulat una ſed omneis
Vna habet hæc dotes, quas habuere duæ.

Scilicet huic uni ſpecies, decor, atq[ui]n uenuſtas,
Et color, & uirtus, eſt utriuſçp roſæ.

Alterutram ergo roſam uel ſolam quifquis amauit.
Hanc in qua nunc eſt, quicquid amauit, amet.

At qui tam ferus eſt, ut non amet, ille timebit.

Nempe etiam ſpinas flos habet ilſte ſuas.

IN RHETOREM INDOCTVM.
È GRAECO.

Quinçp Solœcifmis donaui Rhetora Flacchum,
Quinçp ſtatim decies reddidit ille mihi.

Nunc numero hos, inquit, paucos contentus habeto,
Mensura accipies quando redibo Cypro.

IN SVSPICIONEM. È GRAECO.

Magná habet in rebus uim ac pondus, opinio, non uis
Lædere, uelle tamen ſi uideare, peris.

Sic & Philolaum quondam occidere Cretenses,
Quem falso credunt uelle tyrannum agere.

A 2 In rhetorê

192

THOMÆ MORI

IN RHETOREM INFANTEM SCITE
PICTVM. E GRAECO.

Ipse tacet Sextus, Sexti meditatur imago.

Ipse est rhetor imago, ab imagine rhetor imago est.

IN CAECVM ET CLAVDVM MENDICOS.
Claudipedem gestat cæcis uicinus ocellis,
Conducit cæculos arte, locat cæculos pedes.

ALITER.

Cæcus claudipedem gestat, prudenter uter cæl.

Rem gerit, at cæculos hic locat, ille pedes.

ALITER.

Cæcus fert claudum, at cæl, opera conducit eadem,
Istius ille oculos, illius iste pedes.

ALITER.

Claudum cæcus onus graue, fed tamen utile uectat.

Prospicit at cæculos, huic regit ille pedes.

IDEM FVSIVS.

Triftis erat nimium miferis Fortuna duobus.

Huic oculos, illi dempfit iniqua pedes.

Sors illos copulat similis, claudum uchit alter.

Sic fua communi damna levant opera.

Hic pedibus quouis alienis ambulat, itur

Huic recta alterius semita luminibus.

IDEM ALITER.

Vtilius nihil esse poteft, quam fidus amicus,

Qui tua damna fuo leniat officio.

Fcedera

193

EPIGRAMMATA.

Fœdera contraxere simul mendicus uter cæl.

Cum claudo solidæ cæcus amicitæ,

Claudo cæcus ait, collo gestabere nostro.

Rettulit hic, oculis cæce regere meis.

Alta superborum fugitat penetralia regum,

In cæsa cafa concors paupere regnat amor.

ALITER.

Cum claudo cæcus sic lege pacificatur æqua, ut

Hic ferat illum humeris, hunc regat ille oculis.

PINVS NAVTICA LOQVITVR

VENTO SVBVERSA.

E GRAECO.

Pinus ego uentis facile superabilis arbor,

Stulte quid undiuagam me facis ergo ratem?

An non augurium metuis, quum perfequitur me

In terra, Boream qui fugiam in pelago?

IDEM ALITER.

Ventis pinus humo sternor, quid mittor in undas?

Iam nunc pafla prius quam nato naufragium.

IN NAVIM EXVSTAM.

Iam ratis æquoreas oneraria fugerat undas,

Matris at in terræ deperijt sinibus.

Corripitur flammis, at cæl ardens auxiliares

Quas maris hoſtiles fugerat, optat aquas.

A 3 Cunicula

194 THOMÆ MORI

CVNICVLA LOQVITVR, QVAE ELAPSA
MVSTELAE INCIDIT IN DISPO,
SITA VENATORVM RETIA.

Muſtelam obliquo dilapſa foramine fugi,
Sed ſeror humanos heu miſera in laqueos.

Hic ego non uitam celerem, non impetro mortem.
Seruor ut heu rapidis obiſiar canibus.

Qui mea dum laniant ſcelerato uilſera morſu,
Spectat, & effuſo ſanguine ridet homo.

O durum genus, atq. fera truculentius omni,
Nex cui crudelem præbet acerba iocum.

INNOCENTIAM OBNOXIAM ESSE
INIVRIAE. È GRAECO.

Auſus erit mordere malum uel mus, uetus hoc eſt
Verbum. ſed longe res habet ipſa ſecus.

Innocuos audet uel mus mordere.nocentem
Tangere non audet territus ipſe draco.

IN EFFLATVM VENTRIS. È GRAECO.

Te crepitus perdit, nimium ſi uentre reentes.
Te propere emiſſus ſeruat item crepitus.

Si crepitus ſeruare poteſt & perdere, nunquid
Terrificis crepitus regibus æqua poteſt?
DE MORTIS AEQVALITATE.

È GRAECO.

Victor ad Herculeas penetres licet uſq. columnas,
Te terræ cum alijs pars manet æqua tamen,

Iro

EPIGRAMMATA.

195

Iro par moriere, obolo non ditior uno,
Et tua te (fed non iam tua) ſoluet humus.

IN SORDIDVM. È GRAECO.
Te ditem appellant omnes, ego planè inopem te.
Nam facit uſus opes, teſtis Apollophanes.

Si tu utare tu is, tua ſiunt, ſin tua ſerues
Hæredi, tua iam nunc aliena facis.

VENATVS ARANEAES.

Inſidiata uagam comprhendit aranea muſcam,
Et lentis trepidam caſſibus implicuit.

Iamçb hiat in morſum. ſed ſæpe os inter & offam,
Vt uerbum uetus eſt, multa uenire ſolent.

Sors muſcæ miſeretur. & aduerſatur Arachnæ,
Inčb malam è miſera tranſtulit exitium,
En ſtimulante fame properans inuadis utramçb
Sturne, ruunt caſſes. hæc fugit, illa perit.

Sic miſero ſpes eſt plerunq. ſecure ſub ipſa,
Inter & armatos mille, malo metus eſt.

IN CYNICVM STVLTE ABSTI/
NENTEM. È GRAECO.

Barbati Cynici, baculocb uagantis egeni
In cœna magnam conſpicimus ſophiam.

Scilicet hic raphanis Cynicus primum atq. lupino,
Ne uirtus uentri ſeruiat, abſtinuit.

At niueum poſtcb bulbum conſpexit ocellis,
Iam rigidum & ſapiens excutit ingenium.

Flagitat

196 THOMÆ MORI

Flagitat atq. auide spem præter deuorat omnem,
Virtuti bulbus, nil ait officict.

EPITAPHIVM MEDICI. E GRAECO.

Theffalus Hippocrates, Cous genere, hac iacet urna.
Phœbi immortalis ſemine progenitus.

Crebra trophæa tulit morborum armis medicinæ,
Laus cui magna, nec id forte, ſed arte ſuit.

IN SERVVM MORTVVM. E GRAECO.

Hic ſeruus dum uixit, erat, nunc mortuus idem
Non quàm tu Dari magne minora potest.

IN ANCILLAM MORTVAM.

Ante ſuit solo Sofime corpore ſerua,
Nunc fato pars eſt hæc quoq; miſſa manu.

IN PISCATOREM ADAMATVM. E GRAECO.

Pisces dum captat piftator, diuitis illum
Nata uidet, uifi flagrat amore uiri.

Deinde uiro nubit, ſic illi ex paupere uita,
Magna ſuperbarum copia uenit opum.

Adſtetit & ridens Fortuna ait, heu Venus haud iam
Mars erat iſte tuus, Mars erat iſte meus.

ALITER.

Mars erat iſte meus, Venus, inquit, uerba retorquens.
Illico Sors eadem, Mars erat iſte meus.

IN REPENTE FELICEM E MISERO. E GRAECO.

Non tibi quod ſaucat, ſic te Fortuna leuauit.

Vel de te liqueat, uult ſibi, quid liceat.

In medioſtri

197

EPIDRAMMATA.

IN MEDIOCRITATEM. E GRAECO.

Inuidia eſt peior miſeratio, Pindarus inquit.
Felici inuidiam ſplendida uita facit.

At nimium miſeros miſeramur, Pindarus inquit.
Hei nimium felix, nec miſerandus ego.

Scilicet extremis longe mediocria præſtant.

Infima calcantur, ſumma repente ruunt.

NIHIL PRODESSE TORQVERI METV
MALI VENTVRI. E GRAECO.

Cur patimur ſtulti, nanq; hæc uæcordia nostra,
Vrat ut indomitus pectora nostra metus.

Seu mala non uenient, iam nos metus urit inanis.

Sin uenient, aliud fit metus ipſe malum.

Ipſe quidem cecini, ſcripſit diuinus Homerus.

IN RIDICVLVM IVDICIVM. E GRAECO.
Lis agitur, ſurdusq; reus, ſurdus ſuit aſtor.

Ipſe tamen iudex ſurdus utroq; magis.

Pro ædibus hic petit æs, quinto iam menſe peracto.

Ille reſert, tota nocte mihi acta mola eſt.

Aſpicit hos iudex, & quid contenditis, inquit.

An non utriq; eſt mater utriq; alite.

AD LVCERNAM NOCTVRNAM.

Lychne reuer ſuram ter te iurauit amica.

Hæc reedit, o pœnas det tibi, ſi deus es.

Ludenti cum nocte places, extinguere. & aufer

Tam ſacra tam ſacris lumina luminibus.

B Lais

198

THOMAE MORI

LAIS ANVS AD SPECVLVM
È GRAECO.

Nequiter arrifi tibi, quæ modo gratia, amantum
Turbam in ueſtibulis Lais habens iuuenum,
Hoc Veneri ſpeculum dico.nam me cernere talem
Qualis ſum nolo, qualis eram nequeo.

IN MORTIS DIEM OMNIBVS INCERTVM.
Non ego quos rapuit mors, deſleo. deſleo uiuos,
Quos urunt longo fata futura metu.
Fleres ſi ſcires unum tua tempora menſem.
Rides quum non ſit, forſitan una dies.

IN APVM INDVSTRIAM. È GRAECO.
Mellis apes fluuios ipſæ ſibi in æthere ſingunt.
Ipſæ quos habitant ædificant thalamos.

Grata apis humanæ frugescp. facillima uitæ eſt.
Non bouis aut curuæ falcis egebit ope.

Tantum opus hic ſitula eſt, ubi dulcia pocula mellis
Vbertim paruo fundat ab alueolo.

Congaudete ſacræ, uarios & paſcite flores,
Aëtherei uolucres nectaris artifices.

IN ANVM FVCIS FRVSTRA
VTENTEM.

Sæpe caput tinguis, nuncp tinctura ſenectam,
Aut tenſura genis quæ tibi ruga tuis.

Define iam faciem ſtibio perfundere totam,
Ne perſona tibi hæc ſit modo, non facies.

Quum

199

EPIGRAMMATA.

Quum nihil aſſequeris fuco ſtibioep, quid amens
Vis tibi.nunquam Hecuben hæc facieth; Helenen.

IN HOMINIS NATIVITATEM. È GRAECO.
Heus homo ſi memor es, quid te dum gigneret, egit
Tum pater, ex animo iam tumor ille cadet.

At Plato te factum dum ſomniat, inflat, inani
Aeternumcp uocat ſemen & æthereum.

Factus es ecce luto, quid ſuſpicis altaſed iſtud
Plaſmate, qui te ornat, nobiliore feret.

Quin ſi uera uoles audire, libidine ſceda
Natus es è coitu, guttula & è miſera.

DE ASTROLOGO RIDICVLO.

Non Cumæa ſacro uates correpra ſurore,
Certius afflata mente futura uidet.

Quam meus aſtrologus diuina clarus in arte
Præuidet inſpecto ſydere præterita.

ALIVD IN ASTROLOGVM VXORIS
IMPVDICAE MARITVM.

Aſtra tibi æthereo pandunt ſele omnia uati,
Omnibus & quæ ſint fata futura, monent.

Omnibus aſt uxor quod ſe tua publicat, id te
Aſtra, licet uideant omnia, nulla monent.

IN EVNDEM IAMBICVM.

O chare nobis ſyderum cæleſtium
Inſpector aſtris, ipſe nunc Phœbus tibi
Optem libenter indicare danculum

B 2 Quiddam

200

THOMÆ MORI

Quiddam, quod ad te pertinens quàm maxime,
Dum cuncta lufstro, deprehendi pridie.
Sed territat Venus, minatur & mihi
Secundum amorem, qui nihil olim cælus, ut aiunt,
Mihi sit futurus, quàm fuit Daphnes prior,
Quicquàm cuius garrulus si deferam
Delse marito, quale detuli prius.
Nescibis ergo hoc cæteras rerum uices
Docebo te. nuptæ fed in rebus tuæ
Si quid tua non cedat ex sententia,
Hoc omnibus prius patebit, quàm tibi.

ALIVD IN EVNDEM.

Quid inter alta fitulte quæris lydera
In humo manentis coniugis mores tuæ?
Quid alta spectas? infiet, id est cui tu times?
Dum iam tu, agat quid illa, quæris in polo,
Hæc quæ libebat, interim egit in solo.

ALIVD IN ASTROLOGVM EVNDEM.

Sydera ueftigans inter cælestia demens,
Cur dubia semper mente quid uxor agat?
Si nefcis qualis tibi sit, crede eſſe pudicam.
Quod tibi perſuades ſi bene, iam bene habes.
Quid cognoscere uis, quæ non niſi cognita lædunt?
Quid fieri ſtudio uis miſer ipſe tuo?
Hic furor haud dubie eſt, quum iam deſiſtere poſſis,
Quærere ſollicite quod reperire times,

Aliud

EPIGRAMMATA.

201

ALIVD IN ASTROLOGVMI.

Saturnus procul eſt, iamçb olim cælus, ut aiunt,
Nec prope discernens à puero lapidem.

Luna uerecundis formoſa incedit ocellis,
Nec niſi uirgineum uirgo uidere potes.

Iuppiter Europen, Martem Venus, & Venerem Mars,
Daphnen Sol, Hyrcen Mercurius recolit.

Hinc factum astrologe eſt, tua quú capit uxor amàtes,
Sydera ſignificant ut nihil inde tibi.

DE FORMA, DILEMMA IAMBIS
TRIMETRIS SCAZONTIBVS.

Quid forma confert, Hercules nihil cerno.

Si ferueas, deformis ecce formoſa eſt.

Sin frigeas, formoſa iam ſit informis.

DE ASTROLOGO DE QVO SVPRA.

Sæpe ſuam inspectis uxorem Candidus astris,
Prædicat en uates omnibus eſſe bonam.

Inspectis iterum poſtquam uxor adultera fugit,
Prædicti uates omnibus eſſe malam.

PARAENESIS AD VIRTVM VERAM.

Heu miſeris quicquid miſero blanditur in orbe,
Illico marcescens ut roſa uerna cadit.

Nec quenquam uſq; adeo placidis complectitur ulnis
Sors, ut non aliqua parte moleſta premat.

B 3 Imbibe

202 THOMAE MORI

Imbibe virtutes, & inania gaudia Iperne.
Sunt animi comites gaudia uera boni.

AD CONTEMPTVM HVIVS VITAE.

Nos uelut instabiles uentus quatit omnis ariftas,
Quolibet impellunt ſpes, dolor, ira, metus.

Nil habet in rebus pondus mortalibus ullum.
Momento pudor eſt ſi moueare leui.

MORTEM NON ESSE METVENDAM,
CVM SIT FINIS MALORVM.
È GRAECO.

Non ſtultum eſt mortem matrem timuiffe quietis?
Quam fugiunt morbi, moſtac蒲 pauperies?

Sola ſemel miſeris ſele mortalibus offert,
Nec quiſquàm eſt ad quem mors iterum rediſt.

At reliqui morbi uarij, multi蒲 uiciffim
Nunc hunc, nunc illum, teré蒲 quateré蒲 premunt.

IN EPISCOPVM QVENDAM SOR-
DIDVM AC PERPARCVM.

Vita Sibyllinos mea ſi duraret in annos,
Non bonitas unquam præſulis excideret.

Iugera multa ſoli locat, amplas poſſidet urbes,
Centum ſtipatus progreditur famulis.

Me tamen exigui cenſus, quum nuper adirem,
Excipit, & uere comiter alloquitur.

Quin abiens nigri guſtarem ut pocula uini,
È loculo clauem liberat ipſe ſuo.

De uiciffi,

EPIGRAMMATA.

203

DE VICISSITVDINE FORTVNAE. È GRAECO.

Lubrica non ſeruat certum Fortuna tenorem,
Sed rotat inſtabilem cæca ſubinde rotam.

Sternere ſumma libet, libet inſima tollere. rerum
Iné蒲 uicem nulla uertere lege uices.

Maxima quú bona ſunt, ià ſunt mala proxima. rurſus
Maxima quú mala ſunt, proxima iam bona ſunt.

Forti animo mala ſer, nec bis miſer eſto dolore,
Ne cito uenturis præmoriare bonis.

VITA BREVIS.

Non tibi uiuacem ſuror eſt ſpondere ſenectam:
Quum non ſit uitæ certa uel hora tuæ.

Finge age Neſtorium ſis peruenturus in æuum,
Longa tument multis tempora ſceta malis.

Omnia ut effugias uiridis quibus angitur ætas,
Tedia longa tibi curua ſenecta ſeret.

Tu tamen ad ſeruon (nulli quod contigit) annos
Vt uenias, nullo percitus ante malo.

Hoc tamen exiguum eſt. ubi nunc tor Neſtoris anni:
Ex tanto ſupereſt tempore nulla dies.

PATIENTIA.

Triftia qui pateris perſer, Sors triftia ſoluet.
Quod ſi non faciat Sors, tibi mors faciet.

VITA IPSA CVRSVS AD MORTEM EST.

Nugamur, mortemé蒲 procul procul eſſe putamus.
At mediſs latet hæc abdita uifceribus.

Scilicet

204 THOMÆ MORI

Scilicet ex illa, qua primum nascimur hora,
Prorepunt iuncto uita q[ui] mori q[us] pede.
Partem aliquam furtim qua se metitur, & ip[s]am
Surripit e[am] uita quælibet hora tua.
Paulatim morimur, momento extinguimur uno,
Vt lampas oleo deficiente perit.
Vt nihil interimat, tamen ip[s]o in tempore mors est.
Quin nunc, interea dum loquimur, morimur.
DIVES AVARVS, PAVPER EST SIBI, E GRAECO

Diuïtias animi solas ego iudico ueras.
Qui rebus pluris se facit ip[s]e suis,
Hunc adeo ditem, hunc opulentum rite uocamus,
Magnarum quis sit qui uidet uſus opum.
Calculus at si quem miſere numerandus adurit,
Qui miſere ſemper diuïtias cumulet.
Hic ut apes paruo crebroq[us] foramine ſoffo,
Sudat in alueolo, mel alij comedunt.

DILEMMA EPICVRI.

Deiſciat miſeram tibi nulla moſtia mentem.
Si longa est, leuis est. Si grauis est, breuis est.

CONTRA.

Deiſcit heu miſeram, proſternit & utra q[ui] mentem.
Longa nec ulla leuis, nec grauis ulla breuis.

DE MORTE.

Somniat, hic ditem qui se putat eſſe, uidet q[ui]
Morte experrectus illico quam fit inops.

Sola

EPIGRAMMATA.

205

SOLA MORS TYRANNICIDA EST:

Duriter es quicunq[ui] uiris oppreſſus iniquis,
Spem cape. ſpes luctus leniat alma tuos.

Versilis in melius iuel te Fortuna reponet,
Vt solet excuſſa nube nitere dies.

Aut libertatis uindex fren dente tyrannò,
Eruet iniecta mors miſerata manu.

Auferet hæc (quo plus tibi gratificetur) & illum,
Aſſeret atq[ui] tuos protinus ante pedes.

Ille opibus tantis, faſtuq[us] elatus inani,
Ille ferox crebris ante ſatellitibus,

Hic neq[ui] toruus erit, uultu nec ut ante ſuperbo,
Sed miſer abiectus, ſolus, inermis, inops.

O quid uita tibi dedit unquam tale: uiciffim
Iam ridendus erit, qui metuendus erat.

O Cor trifte malis miſere immerſum q[ui] profundis
Rumpere. ſit pœnæ terminus iſte tuæ.

Sanguinolenta tuæ dominæ tua uulnera pande:
Illa breui est, quæ nos diuidet una duos.

Quam miſer ergo diu ſic heu lachrymabo, querarq[ui]s:
Mors ades, & tantis horrida ſolue malis.

IN AMICAM FOEDIFRAGAM IOCOSVM.

Dij melius, uenere in hac quæ ſomnia nocte:
Tota ſemel mundi machina uerſa ruit.

Nec ſua lux Phœbo conſtabat, nec ſua Phœbe
Iamq[ui] tumens omnem ſtrauerat æquor humum.

C Maius

206

THOMÆ MORI

Maius adhuc mirum, uox en mihi dicere uifa eſt,
Heus tua iam pactam fregit amica fidem.

DE CVNICVLO BIS CAPTO.

È rete extrahor, è digitis in rete relabor.
Heu ſemel heu fugi, bis miſer ut caperer.

IN VIRGINEM MORIBVS HAVD VIRGINEIS.

Blanda, ſalax, petulans, audax, uaga, garrula uirgo,
Si uirgo eſt, uirgo eſt bis quoq quæ peperit.

IN VXORES.

Hoc quiſq dicit, rebus in mortalibus

Quod tristius ſit, ac magis uiros grauet,

Natura nil produxit his uxoribus.

Hoc quiſq dicit, dicit, at ducit tamen.

Quin ſex ſepultis, ſeptimam ducit tamen.

IN EASDEM.

Res uxor grauis eſt, poterit tamen utilis eſſe,
Si ſua det propere ſe moriente tibi.

IN IMAGINEM DISSIMILEM. È GRAECO:

Hæc tua quam nuper pinxit Diodorus imago,
Cuiuſuis magis eſt, quàm tua Menodote.

IN EANDEM.

Sic ſe totum ifthac expreſſit imagine píctor,
Vt nulli tam ſit, quàm tibi diffimilis.

CHORIAMBICVM DE VITA SVAVI.

È GRAECO.

Non eſt cura mihi Gygis,

Qui

207

EPIGRAMMATA.

Qui rex Sardibus imperat.

Aurum non ego perſequor,

Reges non miſer æmulor.

Curæ eſt, barba ſuaibus

Vnguentis mihi perſuat.

Curæ eſt, ut redolentibus

Cingam tempora floribus.

Curæ ſunt hodierna mi,

Nam quis craftina nouerit?

Tornato bene Mulciber

Argento mihi poculum.

Iam nunc eſſice concauum,

Et quantum potes imbibum.

Et fac illud ut ambiant

Non currus, neq ſydera,

Orion neq flebilis.

Vites fac uirides mihi.

Botri fac mihi rideant

Pulchro cum Dionysio.

IN MEDICVM IMPOSTOREM, QVI

GVTTVLAM FICTI BALSAMI

MAGNO VENDIDIT.

Febre laboranti medicus, feret o tibi certe

Aut nihil, aut tantum balsamus, inquit, opem.

Sed nemo me præter habet, perpaululum & ipse,

Gutta emitur libris non minus una decem.

C 2 Nunc

208

THOMÆ MORTI

Nunc mihi quinçb, dabis, reliquas mihi quinçb, daturus
Sanus, ut has nunquam te moriente, petam.

Nunquam rem facies, tanto in discrimine qui uis
Tam charæ guttæ ponere dimidium.

Pacta placent, minimoçb, è uito & sindone tecto,
Iacta petit gladij cuispide gutta merum.

Abluat ut uino mucronem, æger obsecrat, abſit,
Inquit, adhuc libras bis habet ille decem.

Gutta, ait, una ſat eſt, & erat ſatis, unica tantum
Gutta poteſt, unam uix bibit, & moritur.

O nimis aduerſo contractum ſydere pactum.
Hinc guttæ, hinc uitæ dimidium perijt.

IN FVCATAM. È GRAECO.

Tinguis capillos ſœmina, at qui ſcis, rogas?
Nigri fuere quum referres è foro.

IN IMAGINEM MALE PICTAM.

Effigie ſtuduit tua in hac oftendere píctor,
Expreſſiſſe queat quàm tibi diffimilem.

IN EANDEM.

Hac tua tam uere eſt facies expreſſa tabella,
Vt iam non tabula hæc ſit tibi, ſed ſpeculum.

IN EANDEM.

Quam mihi monſtraſti demiror Poſthume píctor,
Effigiem quanta finxerat arte tuam.

Inſpicit hanc quisquis, ſi te conſpexerit unquam,
Si non artificis tangitur inuidia,

Tam

EPIGRAMMATA.

209

Tam ſimilem hic ouo non eſſe fatebitur ouum,
Effigies hæc eſt quàm tibi diffimilis.

IN ANGLVM, GALLICAE LIN-
GVÆ AFFECTATOREM.

Amicus & ſodalís eſt Lalus mihi,
Britannicæ natus, altusçb, inſula.
At cum Britannos Galliæ cultoribus
Oceanus ingens, lingua, mores, dirimant,
Spernit tamen Lalus Britannica omnia.

Miratur, expetitçb, cuncta Gallica.
Toga ſuperbit ambulans in Gallica,
Amatçb multum Gallicas lacernulas.

Zona, locello, atq; enſe gaudet Gallico,
Filtro, bireto, pileoçb Gallico,
Et calceis, & ſubligare Gallico,
Totoçb deniq; apparatu Gallico.

Nam & unum habet miniftrum, eumçb Gallicum.

Sed quem (licet uelit) nec ipfa Gallia
Traeſtare quiret plus (opinor) Gallice,
Stipendij nihil dat, atq; id Gallice.

Vestitçb tritis pannulis, & Gallice hoc.
Alit cibo paruo, & malo, idçb Gallice.

Labore multo exercet, atq; hoc Gallice.
Pugnisçb crebro pulſat, idçb Gallice.

In cœtu & in uia, & foro, & frequentia
Rixatur, obiurgatçb ſemper Gallice.

C 3 Quid?

210

THOMÆ MORI

Quid? Gallice illud: imo ſemigallice.
Sermonem enim (ni fallor) ille Gallicum
Tam callet omnem, quàm Latinum Pſytacus.
Crescit tamen, ſibi? nimirum placet,
Verbis tribus ſi quid loquatur Gallicis.
Aut Gallicis ſi quid nequit uocabulis,
Conatur id, uerbis licet non Gallicis,
Sono: ſaltem perſonare Gallico,
Palato hiante acutulo quodam ſono,
Et ſeeminæ inſtar garrientis molliter,
Sed ore pleno, tanquam id impleant fabæ,
Balbutiens uidelicet ſuauiter
Preſſis quibusdam literis, Galli quibus
Ineptientes abſtinent, nihil ſecus,
Quam uulpe gallus, rupibus: nauita.
Sic ergo linguam ille & Latinam Gallice,
Et Gallice linguam ſonat Britannicam.
Et Gallice linguam refert Lombardicam.
Et Gallice linguam refert Hifpanicam.
Et Gallice linguam ſonat Germanicam,
Et Gallice omnem, præter unam Gallicam.
Nam Gallicam ſolam ſonat Britannice.
At quiſquis inſula ſatus Britannica,
Sic patriam inſolens faſtidiet ſuam,
Vt more ſimiæ laboret ſingere,
Et æmulari Gallicas ineptias,

Ex amne

211

EPIGRAMMATA.

Ex amne Gallo ego hunc opinor ebrium.
Ergo ex Britanno ut Gallus eſſe nititur.
Sic Diſiubete, fiat ex gallo capus.

IN NICOLAVM MALVM
MEDICVM.

Nunc video haud rerum tantum, ſed & ipſa uirorum
Nomina, non temere, ſed ratione dari.

Nicolaus nomen medici eſt, qui conuenit: inquis,
Hoc potius nomen debuit eſſe ducis.

Dux populos armis uincit. ſed & ilſte uenenis
Et populum, & forteis ſternit ubi? duces.

Sæpe ducem bello repetunt, bis nemo repellat
Huic medico, uero eſt nomine Nicolaus.

IN IMAGINEM ELEGANTEM,
SED DEFORMISSIMI.

Ipsam iudice me Venerem ſuperabat Apellis,
Hæc tua quæ uifa eſt nuper imago mihi.

Pictor in hanc omnes unam consumpſerat artes,
Spectari hac una quid ualuit, uoluit.

Qualia in re decor, qui nafus, qualia labra,
O quales oculi, qualis ubi? color.

Tam fuit ex omni longe pulcherrima parte,
Quam fuit à nulla parte tibi ſimilis.

IN IMAGINEM DISSIMILEM.

Nuper ut ingredior pietoris forte tabernam,
Effigies oculis eſt tua uifa meis.

Ex te

212

THOMÆ MORI

Ex te dum pictor sic exprimmat omnia, uultum
Immotum credo te tenuisse diu.

Sic te totum inspecta refert, intelligo cuia est
Protinus ut pictor rettulit esse tuam.

IN PARCVM MORIENTEM.

Chrysalus heu moritur diues, dolet, ingemit, unquam
Nemo magis tristi pectore fata tulit.

Non quoniam ipse perit, cui non se uilius ipso est,
Sed nummi pereunt quatuor in tuumulum.

IN GRAMMATICVM PVTIDVM.

Quù mihi grammaticus mentem subit Heliodorus,
Nostra Solœcimos illico lingua timet.

IN PROGNOSTEN RIDICVLVM.

Hoc anno in regno rex nobilis ille quiescet
Gallorum, celeber scripserat astrologus.

Rex ubi uix cœpto uita defungitur anno,
Iam non se uates quo tueatur, habet.

Rem quidam prorsum cœpit defendere, uerum est
Augurium, rex iam nonne quieuit ait.

Latius hoc uerbum prorepit, & undicq; ridens
Id populus, rex iam nonne quieuit ait.

Audit ut in populo hoc uates, iam serio uerum est
Augurium, rex iam nonne quieuit ait.

IN VEHEMENTER NASVTVM. E GRAECO.

Nunquam Prode manu nares emungere possis.

Nam tua nare manus, magna licet, minor est.

Quando

EPIGRAMMATA.

213

Quâdo Iouem indamas sternutans, quippe nec audis
Tam procul ab nafus prominet aure tuus.

IN POËTAM FVRIOSVM.

Sunt etiam in Mufis furiæ, quibus ipse poëta
Fis, per quas temere carmina multa facis.

Ergo age plurima scribe precor. tibi nempe furorem
Non ego maiorem quem precer inuenio.

IN PERPVSILLVM. E GRAECO.

Grus ne te rapiat Pygmeo sanguine gaudens,
Si sapias, media tutus in urbe mane.

NEGLIGENDOS VVLGI RV-
MORES. E GRAECO.

Tu te ipsum oblectes, & uulgi uerba loquacis
Sperne, bene hic de te dicet, & ille male.

IN FATVVM. E GRAECO.

Quem mordent pulices extinguit Morio lychnon,
Non me inquit cernent amplius hi pulices.

DE SOMNO. E GRAECO. SEN-
TENTIA ARISTOTELIS.

Fermè dimidium uitæ dormitur. in illo
Aequales spacio diues, inopsiq; iacent.

Ergo Crecere tibi regum ditissime, uitæ
Fermè dimidio par erat Irus egens.

ALIVD.

Non es dum in somno es, dum nec te uiuere sentis,
Felix, at somnus ni ueniat, mifer es.

D Qui

214

THOMÆ MORI

Qui felix igitur forte indulgente superbit,
Inflatusq[ur] leui prosperitate tumet,
Nox quoties uenit, aut toties iam definit eſſe
Felix, aut toties incipit eſſe miſer.

QVID INTER TYRANNVM
ET PRINCIPEM.

Legitimus immaniffimus
Rex hoc tyrannis intereſt.
Scruos tyrannus quos regit,
Rex liberos putat ſuos.

SOLLICITAM ESSE TYRANNI VITAM.

Magna diem magnis exhaurit cura tyrannis,
Nocte uenit requiſes, ſi tamen ulla uenit.

Nec tamen hi pluma requiſeſtunt mollius ulla,
In dura pauper quàm requiſeſit humo.

Ergo tyranne tibi hæc pars feliciffima uitæ eſt,
In qua mendico par tamen eſſe uelis.

BONVM PRINCIPEM ESSE PATREM,
NON DOMINVM. IAMBICVM.

Princeps pius nunquam carebit liberis,
Totius eſt regni pater.

Princeps abundat ergo feliciffimus
Tot liberis, quot cuibus.

DE EONO REGE ET POPVLO.

Totum eſt unus homo regnum, idq[ur] cohaeret amore.
Rex caput eſt, populus cæteræ membra facit.

Rex

215

EPIGRAMMATA.

Rex quot habet cíues ( dolet ergo perdere quenq[ur] )
Tot numerat parteis corporis ipſe lui.

Exponit populus ſele pro rege, putatq[ur]
Quilibet hunc proprij corporis eſſe caput.

BONA NON COGNOSCI, NISI
DVM AMITTVNTVR.

Perdendo bona nostra fere cognoscimus omnes.
Dum poſſidemus, ſpernimus.

Sic populo quoq[ur] ſæpe malus, ſed ſero benignum
Commendat hæres principem.

TYRANNVM IN SOMNO NIHIL
DIFFERRE À PLEBEIO.

Erigit ergo tuas infane ſuperbia criftas,
Quod flexo curuat ſe tibi turba genu.

Quod populus nudo ſurgat tibi uertice, quod ſit
Multorum in manibus uitacq[ur] morsq[ur] tuis.

At ſomnus quoties artus adſtringit inertes,
Hæc tua iam toties gloria die ubi ſit?

Tunc ignaue iaces trunco non impar inani.
Aut paulo ſunctis ante cadaveribus.

Quod nifi concluſus timide intra tecta lateres,
In cuiuſq[ur] foret iam tua uita manu.

DE PRINCIPE BONO
ET MALO.

Quid bonus eſt princeps, canis eſt cuſtos gregis inde
Qui fugat ore lupos, quid malus ipſe lupus.

D 2 In raptore

216

THOMAE MORI

IN RAPTOREM ET PATRONVM.

Raptam ſe queritur uirgo, crimenq negari
Non potuit, raptor iam periturus erat.

Callidus at ſubito patronus protrahit ipſe
Membrum deducta ueſte uirile rei,

Hoccine uirgo tua membrum ſuit, inquit, in aluo?
Illa uerecundo mota pudore negat.

Vicimus o iudex clamat patronus. ea ipſa eſt.
Id negat en ſine quo ſe negat ipſa rapi.

IN FVREM ET PATRONVM.

Dum furti metuit damnari Clepticus, amplo
Non ſine conſuluit munere cauſidicum

Sicubi ſæpe diuq immenſa uolumina uoluit
Spero ait eſſugies Cleptice, ſi fugias.

IN ASTROLOGVM QVI FACTVM
PRAEDIXIT. È GRAECO.

Sæpe patri frater quod debuit eſſe ſuperſtes,
Hoc uelut uno omnes aſtrologi ore canunt.

Aſt Hermodlides obiturum præ patre ſolus
Dixit, ſed dixit poſtquam obiſſe uidet,

IN HVIVS VITAE
VANITATEM.

Damnati ac morituri in terræ daudimur omnes
Carcere, in hoc mortem carcere nemo fugit,

Carceris in multas deſcribitur area partes,
Inq alijs alij partibus ædificant,

Non

217

EPIGRAMMATA.

Non aliter quam de regno de carcere certant.

In cæco cupidus carcere condit opes,

Carcere obambulat hic uagus, hic uincitur in antro,

Hic ſeruit, regit hic, hic canit, ille gemit.

Iam quoq dum carcer non tanquam carcer amatur,
Hinc alijs alij mortibus extrahimur.

REGEM NON SATELLITIVM,
SED VIRTVS RED-
DIT TVTVM.

Non timor inuifus, non alta palatia regem,

Non compilata plebe tuentur opes,

Non rigidus uili mercabilis ære ſatelles

Qui, ſic alterius fiet ut huius erat.

Tutus erit populum, qui ſic regit, utiliorem

Vt populus nullum cenſeat eſſe ſibi.

POPVLVS CONSENTIENS REGNVM
DAT ET AVFERT.

Quicunq multis uir uiris unus præſt,

Hoc debet his quibus præſt.

Præſſe debet neutiquam diutius

Hi quam uolent quibus præſt.

Quid impotentes principes ſuperbiunt?

Quod imperant precario?

IN PERPVSILLVM. È GRAECO.

Ex atomis Epicurus totum fabricat orbem.

Alchime, dum nihil his credidit eſſe minus,

D 3 Exte

218

THOMÆ MORI

Ex te fecisset si tum Diophante fuisset,
Nempe atomis multo es tu Diophante minor.

Aut forte ex atomis iam cætera scriberet esse,
Aestipas ex te scriberet esse atomos.

IN AMOREM CASTVM ET IN/
CESTVM. È GRAECO.

Hi duo detraxere duos inceptus & almus,
Dum contra occurrunt hinc amor, inde pudor.

Phedram amor Hippolyti cœsumpserat igneus, ipsum
Interimitque facer proh pudor Hippolytum.

IN VRBEM ROMAM. È GRAECO.

Gradiui genus Hector aue, si quid sub humo audis,
Refpira, & patriæ nomine cresce tuæ.

Ilios urbs colitur, nunc indyta, gens colit illam,

Quam tu Marte minor, Martis amica tamen.

Mirmydones periere, ades & dic Hector Achilli,
Esse sub Aeneadis undiq. Thefaliam.

DE MEDIOCRITATE. È GRAECO.

Ingratù est quicquid nimiù est. Sic semper amarù est,
Vt uerbum uetus est, mel quoque si nimium est.

IN VEHEMENTER INFELI-
CEM. È GRAECO.

Nunquam uixisti o pauper nunquam morieris.

Nempe mifer uifus uiuere mortuus es.

At quibus immensis est fortuna, pecunia multa,
His uitæ finem mors aliquando facit.

In Pythagoræ

219

EPIGRAMMATA.

IN PYTHAGORÆ ECHEMY-
THIAM. È GRAECO.

Rebus in humanis magna est doctrina tacere,
Te est erit sapiens hic mihi Pythagoras.

Nempe loqui doctus, reliquos docet ille tacere.

Magnu hoc ad requiem pharmacon inueniens.

RIDICVLVM IN
GELLIAM.

Quid modo sædorum miremur monstra priorum,
Quod loquitur taurus, quod cadit imbre lapis.

Monstra antiqua nouum superat. surrexerat ecce,
Ante tenebrosum Gellia uesper heri,

Plus dicturus eram, nisi me ridere putares,
Surrexit mediam, sed tamen ante diem,

Mira licet sæpe illa tamen uidere priores,
Sæpe potest forsan cernere posteritas,

Istud at hesternam nemo unquam uiderat ante,
Et post hanc poterit nemo uidere diem.

IN PALLADEM, VENEREM.
QVE. È GRAECO.

Cur ita me lædis Venerem tritonia uirgo,
Corripis in digitos, cur mea dona tuos?

Scilicet Idæis memor est in rupibus olim.
Me non te pulchram cenfuit esse Paris.

Hafta tua est, ensisq. tuus. mihi uendico malum.

Mars modo sit malo pristinus ille satis.

Vitam

220

THOMAE MORTI

VITAM HOMINIS
ESSE NIHIL.

Nos tenuem strictisspirantes aerà fibris,
Viuimus & Phœbi lampada conspicimus.

Quotquot uiuimus hic fumus omnes organa, quæ 4,
Viuificis animat flatibus aura leuis,

Quot tua ſi tenuem reſtringat palma uaporem
Eripiens animam miſeris uſq; ſtygem.

Sic fumus ergo nihil. Plutoni paſcimur omnes,
E flatu minimo nos leuis aura fouet.

IN PVGIONEM EBETEM
EBETIS. E GRAECO.

Plumbeus hic mucro tuus eſt obtusus, ebeſq,
Mucro aciem ingenij fert tuus iſte tui.

DE GLORIA ET PO-
PVLI IVDICIO.

Maxima pars hominum fama ſibi plaudit inani,
Atq; leuis uento fertur in aſtra leui.

Quid populi tibi uoce places? ſæpe optima cæcus,
Dat uicio. & temere deteriora probat.

Sollicitus pendes alieno ſemper ab ore.
Ne laudem cerdo quam dedit, eripiat.

Fors tamen irridet quo tu laudante ſuperbis.
Ex animo laudet: laus tamen illa fugit.

Quid tibi fama facit? toto lauderis ab orbe,
Articulus doleat, quid tibi fama facit?

Ridiculum

221

EPIGRAMMATA.

RIDICVLVM IN MINISTRVM.

Muſcas è cratere tulit conuiua priuſquàm
Ipſe bibit. reddit rurſus, ut ipſe bibit.

Addidit & cauſam muſcas ego non amo dixit,
Sed tamen è uobis neſcio num quis amet.

DE CANE VENANTE.

Os caris implet anas alium capturus hiabat.

Non capit. at quam iam ceperat ore fugit.

Sic miſer interea dum rei captas alienam,
Sæpius & merito perdis auare tuam.

CANIS IN PRAESEPI,
AVARVS HOMO.

In præſepe canis ſceno nec ueſcitur ipſe,
Nec ſinit ut ſcenum qui cupit edat equus.

Seruat auarus opes, opibus non utitur ipſe,
Atque alios uti qui cupiunt, prohibet.

IN ORESTEM PARANTEM
OCCIDERE MATREM.

Quâ gladium intrudes per uentremne an'ne papillas;
Te peperit uenter, te laſtauere papillæ.

QVID PAVCIS ORAN-
DVS DEVS.

Da bona ſiue rogere deus, ſeu nulla rogere,
Et procul à nobis mala quæq; petentibus aufer,
Et mala ſiue petare nega, ſeu nulla petare.

E In

222

THOMÆ MORI

IN DIGAMOS. È GRAECO.

Qui capit uxorem defuncta uxore secundam,
Naufragus in tumido bis natat ille freto.

IN FATVM. È GRAECO.

Si ferris ferre & fer. fin itaſceris, & te

Laſeris, & quod fert te feret, immo trahet.

DE SOMNO AEQVANTE PAV
PEREM CVM DIVITE.

Somne quies uitæ ſpes & solamen egenis,
Diuïtibus noctu, quos facis eſſe pares.

Triftia demulcens lethæo pectora rore,
Excutis & ſenſum totius inde mali.

Laeta benignus opes inopi per ſomnia mittis.

Quid falfas rides diues opes inopis?

Diuïtibus uere curas, tormenta, dolores,
Pauperibus falſe gaudia uera ferunt.

IN DEFORMEM ET IMPROBVM. È GRAECO

Pingere difficile eſt animum, depingere corpus,
Hoc facile eſt, in te funt tamen ambo ſecus.

Nam prauos animi mores natura reuelans,
Fecit ut emineant undiq. perſpicui.

Sed formæ portenta tuæ deformia membra

Quis pingat? quando hæc cernere nemo uelit?

IN CAPPADOCEM VIRVLEN/
TVM. È GRAECO.

Vippera Cappadocé mordens mala protinus haulto,
Tabifico perijt ſanguine Cappadocis.

In ſtatuam

223

EPIGRAMMATA.

IN STATVAM FERREAM. È GRAECO.

Effigiem ſtatuere tibi rex perditor orbis
Ex ferro, ut longe uilius ære foret.

Hoc fecere fames, cædes, furor æris, egeſtas,
Hæc tua, quis omnes perdit auaritia.

VERSVS IAMBICI DIMETRI BRACHY-
CATALECTICI AD CANDI-
DVM, QUALIS VXOR

DELIGENDA.

Iam tempus id petit

Monetq Candide,

Vagis amoribus

Tandem renuncies,

Tandemq definas

Incerta Cypridis

Sequi cubilia.

Quærasq uirginem,

Quam rite iam tibi

Concorde uincias

Amore coniugem,

Quæ iam genus tuum,

Quo nil beatius,

Fœcunda dulcibus

Natis adaugeat,

Pater tibi tuus

Hoc ante præſtitit

Quod à prioribus

Prius receperis

Non abſq. fœnore

Repende poſteris.

Non ſit tibi tamen

Hæc cura maxima

Spectare Candide

Quid dotis afferat,

Quam ſit ue candida,

Inſirmus eſt amor,

Quem ſtultus impetus

Decore concitus

Parit, uel improbus

Ardor pecunie.

Quicunq amauerit

Propter pecuniam

Amatur huic nihil

E 2 Præter

224

THOMÆ MORI

Præter pecuniam.
Capta pecunia
Vaneficit ilico,
Item fugax amor,
Feréq iam prius
Perit quam nascitur.
At nec pecunia,
Quam auarus antea
Miser cupiuerat,
Iuuare poſtea
Quicquam poteſt, ubi
Quam non amauerit
Inuitus attamen
Omnino cogitur
Tenere coniugem.
Quid forma? nunq[ui]d hæc
Vel febre decidit?
Anni[que] deperit?
Vt sole floſculus
Tum deſluentibus
Genæ coloribus.
Amor ligauerant
Quem hæc s[ola] uíncula
Solutus aufugit.
At uerus eſt amor,
Quem mente perſpicax,

Ratione conſule
Prudens iniuerit.
Et quem bono omine
Virtutis indytæ,
Quæ certa permanens
Non febre decidit,
Anni[que] deperit,
Reſpectus eſſicit.
Primum ergo quam uoles
Amice ducere.
Quibus parentibus
Sit orta perſpice.
Vt mater optimis
Sit culta moribus,
Cuius tenellula
Mores puellula
Inſugat, exprimat.
Tum qua ſit indole,
Quam ducis, hoc uide,
Vt ore uirginis
Inſit ſerenitas,
Ab ore uirginis
Ablitq[ur]uitas.
At rurſus ut tamen
Sit in genis pudor,
Nec ore uirginis

Inſit

225

EPIGRAMMATA.

Inſit procacitas,
Et ſit quieta, nec
Cingat ſalacibus
Viros lacertulis,
Vultu modewta ſit,
Nec ſpectet undiq[ur]
Vagis ocellulis.
Proculéq[ur] ſulta ſit
Paruis labellulis
Semper loquacitas,
Proculéq[ur] ſusticum
Semper ſilentium.
Sit illa uel modo
Inſtructa literis,
Vel talis ut modo
Sit apta literis.
Felix, quibus bene
Priscis ab optimis
Poſſit libellulis
Vitam beantia
Haurire dogmata.
Armata, cum quibus
Nec illa proſperis
Superba turgeat,
Nec illa turbidis
Miſella lugeat

Proſtrata calibus
Iucunda ſic erit
Semper, nec unquàm erit
Grauis, moleſtâue
Vitæ comes tuæ.
Quæ docta paruulos,
Docebit & tuos
Cum lacte literas
Olim nepotulos.
Iam te iuuauerit
Viros relinquere,
Doctæq[ur] coniugis
Sinu quiſcere.
Dum grata te fouet,
Manuq[ur] mobili.
Dum p[le]ctra perſonat,
Et uoce qua nec eſt
Progne ſororculæ
Tuæ ſuauior.
Amœna cantilat.
Apollo quæ uelit
Audire carmina.
Iam te iuuauerit
Sermone blandulo
Docto tamen, dies
Noctesq[ur] ducere.

E 3 Notare

226

THOMÆ MORI

Notare uerbula
Mellita maximis
Non absque gratijs
Ab ore melleo
Semper fluentia,
Quibus cohereat.
Si quando te leuet
Inane gaudium,
Quibus leuauerit,
Si quando deprimat
Temorror anxius
Certabit, in quibus
Summa eloquentia.
Iam cum omnium graui
Rerum scientia.
Talem olim ego putem,
Et uatis Orphei
Fuisse coniugem.
Nec unquam ab inferis
Curasset improbo
Labore fecminam
Referre rueticam,
Talem quod credimus
Nafonis inclytam,
Quæ uel patrem queat
Acquare carmine,

Fuisse filiam.
Talem quod suospicor
Qua nulla charior
Inquam fuit patri.
Quo nemo docior
Fuisse Tulliam.
Taliquod quæ tulit
Gracchos duos, fuit
Quæ quos tulit, bonis
Instruxit artibus.
Hoc profuit minus.
Magistra quam parens.
Quid priscæ sæculæ,
Tandem reuoluimus?
Vt cunque rueticum,
Vnam tamen tenet
Nostrum quod uirginem
tenet, sed unicam.
At sicut unicam
Pleriquod præferat.
Cuius conferat
Ex hijs fuisse, quæ
Narrantur omnibus
Tot retro sæculis,
Quæ nunc & ultimam
Monet Britanniam

Perlata

EPIGRAMMATA.

227

Perlata penulis
Fame uolucribus.
Laus atque gloria
Orbis puellula
Totius unica,
Ac non modo suæ
Caesandra patriæ.
Dic ergo Candide,
Si talis & tibi
Puella nuberet,
Quales ego tibi
Supra recensui.
Desit licet queas
Formam requirem.
Dotis ue quod parum
Lucrere conqueri,
Hic semo uerus est,
Quæcunque fit satis
Est bella quæ placet,
Nec quæcunque habet magis,
Quam qui libi satis

RIDICVLVM IN MINACEM.

Thrasonis uxorem Bubulcus rueticus
Abſente eo uitiauerat,
Domum reuerſus miles ut rem comperit,
Armatus & ſerus infligit.

Tandem

228

THOMÆ MORI

Tandem affequutus solum in agris ruſticum,
Heus damat heus heus Furcifer.

Reſtat bubulcus, saxaçb in ſinum legit.
Ille enſe ſtricto clamitat,

Tu coniugem meam attigifti carnifex?
Reſpondit imperterritus,

Feci. ſateris, inquit? At ego omnes deos,
Deaſq; teſtor o ſcelus,

In pectus hunc enſem tibi capuló tenus,
Ni faſtus eſſes, abderem.

DE MEDIOCRITATE.

È GRAECO.

Agros ego haud porreſtiores appeto

Non auream aut Gygis beatitudinem.

Quæ ſit ſatis ſibi, uita ſat eadem eſt mihi,
Illud nihil nimis, nimis mihi placet.

HECTOR MORIENS. È GRAECO.

Proiſcitote meum Danai poſt fata cadauer,

Nam metuunt lepores occifi membra leonis.

IN STVL TVM POÈTAM.

Scripſerat Aeneam nulli pietate ſecundum,
Vates ſecundus nemini.

Quidam igitur regem dum uult laudare, Maronem
Pulchre æmulatus ſcilicet,

Hic hic eſt, inquit, princeps cui nemo ſecundus.

Hac laude rex indignus eſt,

Ipſe fed

229

EPIGRAMMATA.

Ipſe ſed eſt uates digniſſimus. ergo age demus
Vtriq; laudem debita m.

Hic hic eſt igitur uates, cui nemo ſecundus,
Rex qui ſecundus nemini.

IN QVENDAM QVI SCRIPSERAT HY/

MNOS DE DIVIS PARVM DOCTE,

TESTATVS IN PRAEFATIONE

SE EX TEMPORE SCRI-

PSISSE, NEC SER-

VASSE LEGES

CARMINVM,

ET ARGVMEN-

TVM NON RECIPE-

RE ELOQVENTIAM.

Hic ſacer Andreæ cunctos ex ordine faſtos
Perſtringit mira cum breuitate liber.

Ipſos quos cecinit ſuperos dum ſcriberet omneis,
Credibile eſt uati conſuluiffe ſuo.

Nam ſubito ſcripſit, ſed ſic ut ſcribere poſset
Quantumuis longo tempore non melius.

Et pia materia eſt, priscis q; intactus ab ipſis
Seruatus ſato eſt huic operi iſte ſtilus,

Seçq; q; ad numeros non anxius obligat omnes,
Hoc quoq; non uitio, ſed ratione facit.

Maieſtas operis metro eſſe obnoxia non uult,
Nempe ibi libertas eſt, ubi ſpiritus eſt,

F Ipſa

230

THOMAE MORI

Ipſa operis pietas indocto ſufficit. At tu
Castaſio quiſquis fonte bibiſſe ſoles,
Singula ſi trutines, erit hinc tibi tanta uoluptas.
Quanta tibi ex alio non ſuit ante libro.

IN STRATOPHONTA PVGILEM
IGNAVVM. È GRAECO.

Dux Ithacus, patria bis denos abſuit annos.
Quum rediſt, celeri cognitus uſq[ula] cani eſt.

Te pugil o Stratophon, certantem quatuor horas.
Et canis & populus dedidicere ſtimul.

Quin etiam ſpeculum de te ſi conſulis ipſe.

Iuratus Stratophon te Stratophonta neges.

IN PVGILEM IGNAVVM.
È GRAECO.

Nefimus ecce pugil uatem conſultat Olympum,
An uentura ſibi ſera ſenecta foret.

Fors rude donatus uiues ait ille, minatur
Certanti gelidus ſed tibi falce deus.

IN PARASITVM. È GRAECO.

Stare putes ſtadio Eutychides quum curreret, at quum
Curreret ad cœnam, nempe uolare putes.

IN BIBONEM. È GRAECO.

Serta, unguenta, meo ne gratificare ſepulchro.
Vina, focus, lapidi ſumptus inanis erit.

Hæc mihi da uiuo, cineres miſcere falerno,
Nempe lutum facere eſt, non dare uina mihi.

In bibonem.

231

EPIGRAMMATA.

IN BIBONEM. È GRAECO.

E terra genitus, ſub terram morte recondar,
Ergo lagena mihi terrea, plena ueni.

IN MVLIEREM FOEDAM.
È GRAECO.

Te ſpeculum fallit, ſpeculum nam Gellia uerum,
Si ſemel inſpiceres, nunquam iterum inſpiceres.

IN FOEDAM. È GRAECO.

Fugerit ad Parthos, uel ad Herculis uſq[ula] columnas.
Viſa ſemel, poſtis ueſtibus, Antipatra.

IN FOEDAM. È GRAECO.

Qui miſer uxorem deſformem duxit, habebit
Vespere, iam accenſo lumine, adhuc tenebras.

IN BARBA TANTVM PHILO-
SOPHVM. È GRAECO.

Si promiſſa facit ſapientem barba, quid obſtat
Barbatus poſſit quin Caper, eſſe Plato?
DE LICENTIA.

Vltra conceſſos indulta licentia fines
Prouehitur celeri, non reuocanda, gradu.

Si patiare pedem calcet tibi ueſpere coniunx,
Calcabit ſurgens hæc tibi mane, caput.

EPITAPHIVM ABYNGDONII
CANTORIS.

Attrahat huc oculos, aures attraxerat olim
Nobilis Henricus cantor Abyngdonius.

F 2 Vnus

232

THOMÆ MORI

Vnus erat, nuper mira qui uoce ſonaret,
Organa qui ſcite tangeret, unus erat.
Vellenſis primo templi decus, inde ſacellum
Rex illo uoluit nobilitare ſuum.
Nunc illum Regi rapuit deus, intulit aſtris.
Ipsi ut noua ſit gloria cælitibus.

ALTERVM DE EODEM.

Hic iacet Henricus, ſemper pictatis amicus.
Nomen Abyngdon erat, ſi quis ſua nomina quærat.
Vuellis hic eccleſia fuerat ſuccentor in alma.
Regis & in bella cantor ſuit ipſe capella.
Millibus in mille cantor ſuit optimus ille.
Præter & hæc iſta, ſuit optimus orgaſniſta.
Nunc igitur Chriſte quoniam tibi ſeruijt iſte
Semper in orbe ſoli, da ſibi regna poli.

IN IANVM HAEREDEM ABYNGDONII:

Scripſi elegum carmen, Iano me hærede rogante,
Quod tumulum Henrici ſignet Abyngdonij.
Diſplicet, & doctis bene diſplicuijſet, at illi
Diſplicet hoc tantum ſi quid inest melius.
Non resonant iſti uerſus ait, ilico ſenſi
Qualeis lactucas talia labra petant.
Ridendos ergo ridens effutio uerſus.
Hos uorat applaudens Ianus utráq; manu.
Hos tumulo inſculpſit, ſub eundem protinus obdi,
Atq; iſſdem dignus uerſibus ipſe legi.

Ante,

233

EPIGRAMMATA.

Ante, retróq; bifrons Ianus deus omnia uidit.
Talpa, effrons uidet hic Ianus utrinq; nihil.

AD AVLICVM.

Sæpe mihi iactas faciles ad principis aures
Liber, & arbitrio ludis ut ipſe tuo.

Sic inter domitos ſine noxa ſæpe leones,
Luditur, ac noxæ non ſine ſæpe metu.

Infremit incerta crebra indignatio cauſa.
Et ſubito mors eſt, qui modo ludus erat.

Tuta tibi non eſt, ut ſit ſecura uoluptas
Magna tibi eſt, mihi ſit dummodo certa, minor.

IN TYNDALVM
DEBITOREM.

Ante meos quàm crediderā tibi Tyndale nummos,
Quum libuit, licuit te mihi ſæpe frui.

At nunc ſi tibi me fors angulus offerat ullus,
Haud ſecus ac uisſo, qui pauet angue, fugis.

Non fuit unq; animus mihi crede reproſcere nummos
Non ſuit, at ne te perdere cogar, erit.

Perdere te ſaluo nummos uolo, perdere utrunq;
Nolo, ſat alterutrum ſit perijſſe mihi.

Ergo tibi nummis, aut te mihi redde, retentis.
Aut tu cum nummis te mihi redde meis.

Quod tibi ſi neutrum placeat, nummi mihi ſaltem
Fac redeant, at tu non rediture, Vale.

F 3 In

222

THOMÆ MORI
IN MENDICVM GERENTEM
SE PRO MEDICO.

Tu te fers medicum, nos te plus esse fatemur.
Vna tibi plus est litera, quâm medico.

IN VXOREM IMPVDICAM,
Eſt ſœcunda mei ſœcunda eſt uxor Arati,
Nempe ſuo genuit ter ſine ſœta uiro.

IN PERPVSILLVM. Æ GRAECO,
Vt fugeret miſeræ Diophantus tedia uitæ,
Vſus Arachneo eſt ſtamine, pro laqueo.

DE PVELLA QVAE RA-
PTVM FINXIT.

Conſpiceret ſolam iuuenis cum forte puellam,
Et ſibi oportunum crederet eſſe locum,
Improbus inuitam cupidis amplectitur ulnis,
Baſiāq, & plus quâm basia ferre parat.

Illa reluctant eſt, legerinc; irata minatur.

Qua miſer effuſo languine raptor, obit.
Inſtetit ille tamen iuuenili ardore proteruus,

Nunc precibus ſatagit, nunc ſuperare metu.
Non precibus, non illa metu ſuperata, reclamat,
Calce petit, mordet dente, manúq; ſerit.

Ira ſubit iuuenem iam penè libidine maior.

Et ſerus o demens ſiccine pergis, ait.

Per tibi ego hunc enſem iuro, ſimul extulit enſem.

Commoda ni iaceas, ac taceas, abeo.

Ilico

235

EPIGRAMMATA.

Ilico ſuccubuit tam trifi territa uerbo
Atq; age, ſed quod agis, ui tamen, inquit, agis.

IN CHRYSALVM.

Chryſalus in ſyluis loculos quum conderet, hæſit.
Certa loci poſſent, quæ ſibi ſigna capi.

At ſuper ut ſumma raucum uidet arbore coruum,
Hic mihi conſpicua eſt, inquit, abitq; nota

Capti ſola ſcopi redeuntem copia luſit,
Nam ſua iam in quauis arbore ſigna uidet.

IN ASTROLOGVM.

Dum tua quos noſter celebrat pro uatibus error,
Fata cient poſitu ſyderis Astrologi,
Hæc dum ſtella ſauet, dumq; hæc tibi ſtella minatur,
Pendula mens inter ſperinq; metuinq; tua eſt.

Prospera ſeu uenient, uenient reticentibus illis,
Aſſolet & ſubitum lætius eſſe bonum.

Seu uenient aduerſa, diu neſcire iuuaabit.
Vſura & medij temporis uſq; frui.

Quin iubeo fatis etiam prohibentibus ipſis
Fac tibi mens hilares tranſigat æqua dies.

IN CRVCE DIGNVM. Æ GRAECO.

Maſtauron elementa tibi duo ſubtrahe prima,
Nemo te reliquis dignior eſſe poteſt.

EPITAPHIVM. Æ GRAECO.

Quatuor hic tumulus fratres complectitur, ex his
Prohdolor una duos lux parit, ac perimit.

Egræco.

236

THOMAB MORI
È GRAECO.

Fortis erat bello Timocritus, hic iacet ergo.

Fortibus haud parcis Mars ferè, sed timidis.
È GRAECO.

Ifta Neoclidæ gnatos habet urna gemellos
Seruitio hic patriam liberat, hic uitio.

AD QVENDAM CVI VXOR
MALA DOMI.

Vxor amice tibi est semper mala, quum male tractas
Fit peior, sed fit peffima, quando bene.

Sed bona si moriatur erit, melior tamen id si
Te faciat uiuo, ast optima si propere.

DE NAVTIS EIICIENTIBUS MONA/
CHVM IN TEMPESTATE, CVI
FVERANT CONFESSI.

Cum tumida horrifonis inf SUR get unda procellis,
Et maris in laffam ferueret ira ratem,

Relligio tumidis illabitur anxia nautis,
Heu parat exclamant hoc mala uita malum.

Veciores inter Monachus fuit, huius in aurem
Se properant uitijs exonerare suis.

Aft ubi senferunt nihilo libi mitius æquor,
Sed rapido puppim uix supeffle freto.

Quid miri est ait unus, aqua si uix ratis extat,
Noſtrorum ſcelerum pondere adhuc premitur.

Quin

EPIGRAMMATA. 237

Quin monachù huc, in quę culpas exhausimus oſmeis,
Eiſcite, & ſecum hinc crimina nostra ferat.

Dicta probant, rapiunt ہر یارہ، lmul in mare torquet,
Et lintrem leuius quàm prius iſſe ferunt.

Hinc hinc quàm grauis est peccati ſarcina, diſſe,
Cuius non potuit pondera ferre ratis.

AD CANDIDVM, PAROCHVM
VITAE IMPROBAE.

Factus es o populi pастор mi Candide magni,
Ter tibi, tercہ tuo gratulor ergo gregi.

Aut mihi iudicium minuit fauor, aut tuus ufquam
Non potuit talem grex habuiffe patrem.

Non tibi uanarum est faſtoſa ſcientia rerum,
Quippe nec in populum est utilis illa tuum.

At raræ tibi ſunt uirtutes, ſic tibi raros
Patribus ex priscis credo ſuisse pares.

Quid faciant, fugiant ue tui, quo cernere poſſint.
Vita poteſt claro pro ſpeculo eſſe tua.

Tantum opus admonitu eſt, ut te intueantur, & ut tu
Quæ facis, hæc fugiant. quæ fugis, hæc faciant.

È GRAECO.

Naufragus hac ſitus est, iacet illa ruſticus urna.
Ad ſtyga ſiue ſolo par ſua, ſiue ſalo.

IN POSTHVMVM EPISCOPVM.

Præful es, & merito præfectus Poſthume ſacris,
Quo magis in toto non erat orbe ſacer.

G Gaudeo

238 THOMAE MORI

Gaudeo tam magnum, tam sanctum gaudeo munus.
Tandem non temere nunc, uelut ante dari.

Nempe errare solet temerarius impetus, at te
Delectum magna sedulitate patet.

Namq; ubi de multis tantummodo sultitur unus,
Sæp e malus cafu, pessimus arte uenit.

At te, de multis legitur si millibus unus,
Stultior haud possit, deterior uè legi.

DE BOLLANO.

Vrticis lectum Bollano urentibus omnem
Infernunt socij, quum cubiturus erat.

Se tamen urticis uſtum negat, haud negat illas
In tenebris nudum ſe reperiffe tamen.

Vnguibus aut, igitur uitata carne necesse est,
Aut nudis tantum dentibus inciderint.

Cum tamen in tenebris illæſus repperit herbas,
Vrticas qua nam repperit eſſe nota.

DE VVLPE AEGROTA ET
LEONE APOLOGVS.

Dum iacet anguſta uulpes ægrota cauerna,
Ante fores blando constitit ore Leo.

Ecquid amica uales? cito me lambente ualebis,
Nefcis in lingua uis mihi quanta mea.

Lingua tibi medica est, uulpes ait, at nocet illud
Vicinos quod habet tam bona lingua malos.

De leone

EPIGRAMMATA. 239

DE LEONE ET LYSIMACHO.

Dum domitus placido Leo lamberet ore magistrum,
Prouocat exemplo quemlibet ipse ſuo.

Cumq; diu ex tanta prodiret nemo corona,
Profilijt forti pectore Lyſimachus.

Ipſe, ait, audebo leoninam tangere linguam,
Sed tam uicinis dentibus haud faciam.

IN FABIANVM ASTROLOGVM.

Vno multa die de rebus fata futuris,
Credula quum de te turba frequenter emat,
Inter multa unum ſi fors mendacia uerum eſt,
Illico uis uatem te Fabiane putem.

At tu de rebus ſemper mentire futuris.
Si pores hoc, uatem te Fabiane putem.

IN IACOBVM REGEM
SCOTORVM.

Dum pius Henricus uiectricibus aſſerit armis
Romano te iterum Gallia pontifici,

Scotorum Iacobus regnum rex ecce Britannum
Occupat, inſeſtis impius agminibus.

Fœdera non illum toties iurata morantur,
Coniugis in fratrem quin ferat arma ſuæ.

Quin Gallo fidei comitem ſe adiungeret hoſt i,
Quin cuperet Petri mergere nauiculam.

Nec mirum eſt, ſcelera hæc ſi uir conceperit, inſans
Cæde patris teneras imbuıt ante manus.

G 2 Ergo

240 THOMÆ MORI

Ergo uolente Deo, perijt cum ſtrage ſuorum.
Exitus & ſcelerum qui ſolet eſſe, ſuit.

IN REGEM SCOTIAE, QVI ARCEM NOR
HAMAM PRODITAM SIBI TAMEN
OPPVGNAVIT, DISSIMVLANS
PRODITAM ESSE.

Scote quid oppugnas Norhamam uiribus arcem?
Ante tibi falſa proditione datam.

An fraudis pudet at tam multis, & tot apertis
In uitijſ non eſt illa pudenda tuis.

Artibus ergo malis capta ſuit arce, uoluptas
Magna tibi forſan, ſed breuis illa ſuit.

Tecp, tuiscp mala (merita ſed) morte peremptis.
Arx intra eſt paucos capta, recepta dies.

Proditor inep tuo peteret cum præmia regno,
Mors ſceleri eſt merces reddit digna ſuo.

Proditor ut pereat, pereat cui proditur hoſtis.
Inuieta in fatis arx habet iſta ſuis.

EPITAPHIVM IACOBI RE/
GIS SCOTORVM.

Scotorum Iacobus princeps, regno hoſtis amico
Fortis & infelix hac ego condor humo.

Quanta animi fuerat, fidei uis tanta ſuſſet.
Cætera contigerant non inhoneſta mihi.

Sed pudet heu iactare, queri piget, ergo tacebo.
Garrulacp o utinam fama tacere uelis.

Vos

241

EPIGRAMMATA.

Vos tamen o reges moneo, rex nuper & ipſe,
Ne ſit (ut eſſe ſolet) nomen inane fides.

IN MALVM PICTOREM.

Exprimit egregia píctor mirabilis arte,
Dira canis pauitans ut fugit ora lepus.

Intima naturæ ſcrutatus uifcera ſingit,
In curſu leporem retro metu alpiciere.

Tam bene qui leporem fugientem expresserit, opto
Sit lepus, & fugiens ipſe retro alpiciat.

IN EVNDEM.

Cum cane ſic pictus lepus eſt, ut dicere nemo
Eſſet utér ue canis poſſet, utér ue lepus.

Pictor ubi hoc didicit, quod inerti deſuit arti,
Suppleuit miro callidus ingenio.

Res ut aperta foret, longe cp facereret error,
Subſcripſit tantum, eſt hic canis, iſte lepus.

DE TYNDARO.

Non minimo inflignem naſo dum forte puellam
Baſiat, en uoluit Tyndarus eſſe dicax.

Fruſtra ait ergo tuis mea proſero labra labellis,
Noſtra procul naſus diſtinet ora tuus.

Protinus erubuit, tacitacp incanduit ira,
Nempe parum falſo tæta puella ſale,

Nafus ab ore meus tua ſi tenet oſcula, dixit,
Qua naſus non eſt hac dare parte potes.

G 3 In Brixiú

242 THOMÆ MORI

IN BRIXIVM GERMANVM FALSA SCRIBENTEM DE CHORDIGERA, NAVE GALLORVM, ET HERVEO EVS DVCE.

Heruea dum celebras Brixi, tua carmina damnas.
Nam tibi scripta mala est res bene gefta, fide.
HISTORIAM Spondes illa Germane poefi,

Aut odio incipient, aut indulgere fauori,
Et quisnam historijs qui modo credit, erit?

Iam nec ipse tuus per te laudem Herueus ullam
Sublata rerum poffit habere fide.

IN EVNDEM. DE EODEM HERVEO, ET EADEM NAVE, QVAE IN PVGNA NAVALI CON FLAGRAVIT.

Brixius immerita quod suftulit Heruea laude,
Quod merito aduerfum fraudat honore ducem.

Quod de Chordigera mendacia mille carina,
Contra quam ſele res habuere, canat.

Non equidem miro, nec prauo falsa fauore,
Quod uoluit prudens ſcribere, credo tamen.

Sed de Chordigera, uatem qui uera doceret,
Quiuit adhuc reducem nemo referre pedem.

Ipse tamen (ſciret quo certius omnia) dignus,
Qui media præſens naue fuiflet, erat.

Versus

243

EPIGRAMMATA.

VERSUS EXCERPTI E CHORDIGERA BRIXII, AD QVOS ALLVDVNT QVAEDAM EPIGRAMMATA SEQVENTIA.

Circumeunt unum dextra, leuac Britanni
Heruea, tela uolant brumali grandine plura
In caput unius Heruei, quæ fortiter heros
Excutiens dypeo, contraria in agmina uertit.

POSTEA DE EADEM CHORDIGERA.

Ipse fuos Herueus comites hortatur, & inſtat,
At inter primos audax magno impete in hoſtes.
Inuehitur, ſerit hos miſſo per tempora telo.
Transſigit huic gladio coſtas, huic ilia nudat.
Decutit his caput, impaſtta per colla bipenni.
His latus, his humeros haſta perſtringit acuta.

EPIGRAMMA MORI, ALLVDENS
AD VERSUS SVPERIORES.

Quod ſerit hos Herueus miſſo per tempora telo,
Iliac & coſtas tranſigit huic gladio.

Decutit his caput impaſtta per colla bipenni.
His humeros haſta perſorat, at co latus.

Tum dypeo aduerſa quod tela uolantia parte
Fortiter excutiens unde uolant, regerit.

Effugit hoc ſenſum, tot telis pugnet ut unus,
Is cui dypeo est altera onuſta manus.

Fortis.

244 THOMÆ MORI

Fortis huic pugnæ rerum natura repugnat,
Præteritum quiddam eſt hac puto parte tibi.
Namq[ui] ubi magnanimum produxeris Heruea, telis
Pugnantem pariter quatuor, det dypeo.
Forte tibi exciderat, ſed debuit ante moneri
Lector, tunc Herueo quinq[ui] ſuſſe manus.

ALIVD DE EODEM.

Miraris dypeum, gladium, haſtam, tela, bipennem,
Herueus quo[que] gerat belligeret[que] modo.

Dextera crudeli manus eſt armata bipenni,
Inſtructa eſt gladio ſæua ſinſtra ſuo.

Iam telum, teli[q]uicem quæ præbeat, haſtam
Fortiter (impreſſis dentibus) ore tenet.

At quia tela caput brumali grandine plura
Inuolitant, dypeum collocat in capite.

Duritia capitis draco ceſſerit, ungue Celeno,
Sic elephas illi dentibus impar erat.

Ergo nouum aduerſos monſtrum procurrit in hoſtes,
Terribilis rictu, terribilis[q] manu.

HIC PRIMVS VERSVS BRIXII EST, QVO
HERVEA IAM MORITVRVM DE
SE FACIT VATICINANTEM.

Inter Phœbeos non aspernandus alumnos
Heruei magna canit Brixius acta ducis.

Inter Phœbeos non aspernandus alumnos,
Herueum, hoſtes, ſocios, concremat atq[ui] rates.

Inter

245

EPIGRAMMATA.

Inter Phœbeos non aspernandus alumnos.
Vnde igitur uates, quæ cecinit, didicit.

Inter Phœbeos non aspernandus alumnos,
Phœbeo reliquum eſt audiat ex tripode.

IN EVNDEM, VERSVS POËTA/
RVM SVFFVRANTEM.

Priscos poetas nemo te colit magis,
Legit ue diligentius.

Nam nemo priscis è poetis omnibus
Eſt, cuius ipſe ex uerſibus,

Non hinc & inde floſculos, & gemmulas
Manu capaci legeris.

Vatem redonans tanto honore protinus,
Scriptis tuis ut inſeras.

Beas[q]uatem. nempe quæ tu congeris,
Suos parentes indicant,

Magis[q] reſplendent tua inter carmina,
Quam nocte lucent ſydera.

Tantum decus uati inuidere nemini
Soles, amicus omnium,

Ne quis, decus prioris olim ſæculi,
Neglectus abs te deflectat.

Ergo ſacrati ne poetarum modi
Longo ſitu obſolſcerent.

Iniuria tu uindicatos temporis
Nouo nitore percolis.

H Hoceſt

246 THOMAB MORI

Hoc est uetuſtis arte nouitatem dare,
Qua re nihil felicius.

Ars o beata quisquis arte ifthac tamen.
Vetuſta nouitati dabit,

Is arte nulla (quamlibet fuder diu)
Nouis uetuſtatem dabit.

ALLVSIO AD CENOTA/
PHIVM HERVEI.

Heruea cum Decijs unum conferre duobus,
Aetas te Brixi iudice nostra poteſt.

Sed tamen hoc diſtant, illi quod ſponte peribant,
Hic perijt, quoniam non potuit fugere.

PHOEEVS BRIXIVM ALLOQVITVR.

Vis de grandifono quid ſentio ſire libello,
Qui arma, necemq; Heruei bellipotentis habet.

Ergo ſacer Phœbo ſacra hæc oracula uates.
Accipe Phœbeo reddita de tripode.

Vna opere in toto deeſt ſyllaba, mille ſupersunt.
Plenù opus eſt, nam quid poſſet abeſſe minus.

Vna uno hæc legitur, ſed non legitur tibi menſe,
Et plus quam medium ſyllaba menſis habet.

AD SABINVM, CVI VXOR
ABSENTI CONCEPIT.

Subſidium uitæ, ſeræ ſpes una ſenectæ,
Nata tibi eſt ſoboles, curre Sabine domum.

Curre,

Mens.

EPIGRAMMATA.

247

Curre, salutanda eſt uxor ſœcunda, uidenda eſt.
Chara tibi ſoboles, curre Sabine domum.

Curre inquam, ac propera, nimiumq; uidebere lentus,
Quantumuis properes, curre Sabine domum.

Iam queritur coniunx de te tua, iam tua de te
Conqueritur ſoboles, curre Sabine domum.

Nunquam ingratus ades, neq; cui ſoboles tibi nata eſt,
Sed neq; cum genita eſt, curre Sabine domum.

Curre, ut adesse, puer ſacro dum fonte lauatur,
Nunc saltem poſſis, curre Sabine domum.

AD CANDIDVM, LAVDANTEM SAN
CTOS VIROS, CVM IPSE
ESSET MALVS.

Sæpe bonos laudas, imitaris Candide nunquam.
Laudo, inquis, poſita Candidus inuidia.

Nam quicunq; bonos imitatur, & æmulus idem eſt.
O lacte, o niuibus Candide candidior.

QVIS OPTIMVS REIPVB. STATVS.

Quæris uter melius, Rex ne imperet, an úe Senatus.
Neuter (quod sæpe eſt) ſi fit uterq; malus.

Sin ſit uterq; bonus, numero præſtare Senatum,
Inq; bonis multis plus reor eſſe boni.

Difficile eſt numerum forſan reperire bonorum,
Sic facile eſt unum ſæpius eſſe malum.

Et fuerit medius ſæpe inter utrunq; Senatus,
Sed tibi quix unquam Rex mediocris erit.

H 2 Conflioq;

248

THOMAE MORI

Consilio malus regitur meliore Senator,
Rex consultores fed regit ipse suos.
Alter ut eligitur populo, sic nascitur alter.
Sors hic cæca regit, certum ibi consilium.
Ille se factum populo, populum libi factum
Scilicet hic ut sint quos regat ipse putat.
Rex est in primo semper blandissimus anno,
Omni anno consul rex erit ergo nouus.
Rex cupidus longo populum corrose rit æuo.
Si consul malus est, spes melioris adeat.
Nec me nota mouet quæ paftam fabula muſcam
Ferre iubet, ſubeat ne male pransa locum.
Fallitur expleri regem qui credit auarum,
Nunquam hæc non uacuam mittet hirudo cùtè
At patrum consulta grauis diffenſio turbat,
Regi diffentit nemo, malum hoc grauius.
Nam quum de magnis uaria est ſententia rebus,
Quæſtio fed tamen hæc nascitur unde tibi?
Eſt ne uſquam populus, cui regem ſiue Senatum.
Præficere arbitrio tu potes ipse tuo?
Si potes hoc, regnas, nec iam cui, confule, tradas
Imperium, prior est quæſtio, an expediat.

DE FVSCO POTORE.

Potando medicus perituros dixit ocellos
Eufco, qui cum se consuluſſet, ait,

Perdere

249

EPIGRAMMATA.

Perdere dulcius est potando, quam ut mea ſeruem
Erodenda pigris lumina uermiculis.

AD AMICVM.

Litera nostra tuis quantum mihi colligo ſcriptis,
Sera tibi ueniet, nec tibi ſera tamen.

Nec bello ueniunt intempeſtiua peracto,
Quæ bello poterant tela iuuare nihil.

DE REGE ET RVSTICO.

Rusticus in ſyluis nutritus uenit in urbem.
Rusticior Fauno, ruſticior Satyro.

En populus plena ſtetit hinc, ſtetit inde platea,
Vna uox tota, Rex uenit, urbe fuit.

Rusticus inſolita uocis nouitate mouetur,
Quidnam ita reſpectet turba, uidere cupit.

Rex ſubito inuehitur, celebri præunte caterua,
Aureus excelſo conſpiciendus equo.

Tum uero ingeminant, uiuat rex, undiq. regem
Attonito populus ſuſpicit ore ſuum.

Rusticus, o ubi rex? ubi rex est? clamat, at unus,
Ille, ait, est illo qui fedet altus equo.

Hicine rex? puto me derides, ruſticus inquit.
Ille mihi pietà ueſte uidetur homo.

IN EPISCOPVM ILLITERATVM, DE
QVO ANTE EPIGRAMMA EST
SVB NOMINE POSTHVMI.

Magne pater damas, occidit litera, in ore

H 3 Hoc unum

250

THOMÆ MORI

Hoc unum, occidit littera ſemper habes.

Cauſti bene tu, ne te ulla occidere poſſit

Littera, non ulla eſt littera nota tibi.

Nec fruſtra metuis ne occidat littera, ſcis non
Viuſſicet qui te ſpiritus eſſe tibi.

DE SACERDOTE RIDICVLE ADMONEN/
TE POPVLVM DE IEIVNIO, CVM
DIES IAM PRAETERISSET.

Admonuit populum noſter cum forte ſacerdos,

Proxima quos faſtos afferat hebdomada,

Martyris Andreæ magnum & memorabile ſeſtū eſt,

Scitis, ait, charus quàm fuit ille deo.

Squalida laſciuam macerent ieiunia carnem.

Hoc ſuetum eſt, ſancti hoc inſtituere patres.

Præmoneo ergo omneis, in martyris huius honorem,
Quod ieiunari debuit, inquit, heri.

DE QVODAM MALE CANTANTE,
ET BENE LEGENTE.

Tam male cantaſti, poſſis ut episcopus eſſe.

Tam bene legiſti, ut non tamen eſſe queas.

Non ſatis eſſe puto, ſi quis uitabit utrumuis.

Sed fieri ſi uis præſul, utrunq[ui] caue.

AD SABINVM.

Quos ante coniunx quattuor

Natos Sabine protulit

Multum ecce diffimiles tibi,

Tuos

EPIGRAMMATA.

251

Tuos nec ipſe deputas.

Sed quem tibi puellulum

Enixa iam nuperrime eſt.

Solum tibi ſimillimum

Pro quatuor complecteris.

Adulterinos quatuor

Vocas, repellis, abdicas.

Hunc unicum ceu γυνήσιομι

Qui ſit tibi hæres, deſtinas.

Hunc ergo in ulnis geſtiens.

Exoſculandum ab omnibus

Vt filium fert ſimia,

Totam per urbem baiulas.

Atqui graues tradunt Sophi,

Quibus labor[que], ſtudium[que] id eſt,

Secreta quicquid efficit

Natura perſcrutarier.

Ergo graues tradunt Sophi,

Quodcunque matres interim

Imaginantur fortiter,

Dum liberis datur opera.

Eius latenter & notas,

Certas & indelebileis,

Modo[que] inexplicabili

In ſemen ipſum congeri.

Quibus receptis intime,

Simul[que]

252 THOMÆ MORI

Simulc[ores] concreſcentibus
A mente matris inſitam
Natus refert imaginem.
Quum tot abeſſes millibus,
Dum gignit uxor quatuor,
Quod eſſet admodum tui
Secura, diſſimiles parit.
Sed unus omnium hic puer
tui refert imaginem,
Quod mater, hunc dum concipit,
Sollicita de te plurimum,
Te tota cogitauerat,
Dum pertimeſcit anxia,
Ne tu Sabine incommodus
Velut[ores] Lupus in fabulam
Superuenires interim.

DE PRINCIPE ET RVSTICO
SELANDO, RIDICVLVM.

Quum ſpectaret aquas princeps, in ponte reſedit,
Primores[ores] ſuos ante ſtetere pedes,
Ruſticus adſedit, modico tamen interuallo,
Ciuilem[ores] dato ſe putat eſſe loco.
Suſcitat hunc quidam, & cum principe, dixit, eodem
Ponte ſedere audes ruſtice: non ne pudet:
Ille refert, ſcelus eſt in eodem ponte ſedere:
Quid ſi pons longus millia dena foret?

De Aulico

EPIGRAMMATA.

253

DE AVLICO RIDICVLVM.

Quum deſcendit equo de circumſtantibus uni
Aulicus hunc teneas quiſquis es inquit equum.
Ille ut erat pauidus dixit, domine ergo ferocem,
Hunc rogo qui teneat ſufficit unus equum?
Vnus ait potis eſt retinere, ſubintulit ille.
Si potis eſt unus, tu potes ipſe tuum.

IN MILITEM FVGACEM
ET ANVLATVM.

Aureus iſte manus miles cur annulus ornat
Iure tuos ornet qui meliore pedes ?
Vtilior nuper, melior[ores] in Marte feroci
Planta tibi palmis una duabus erat.

IN BRIXIVM POETAM.
Brixi tale tuo natum eſt ænigma libello

À Sphinge opponi poterit ut Oedipodi.
Cordigera eſt tibi tota frequens, tibi nò tamè uſt[ores] eſt.
Cordigeræ in toto ſyllaba prima libro.
Cor.

IN TVSCVM POTOREM.

Perdis ait Tuſco Medicus tua lumina uino,
Conſultat ſecum quid uelit ergo ſequi.
Sydera, terra, ſretu[n]mc[ores] ſolent quecun[ores] uideri,
Omnia ſunt inquit uisa reuisa mihi.

Multa mihi ſed uina tamen guſtanda ſupersunt,
Multa refert annus quum noua muſta nouus.

Iam

254

THOMÆ MORI

Iam certus, firmus, ualebitis inquit ocelli
Nempe latis uidi, non latis uisq; bibi.

IN ARNVM PERIVRVM.

Iuraſti latis Arne diu, tandem obtinuſti,
Iurare ut poſthaciam tibi non ſit opus.

Cœpit ubi quos duo uti iuratiſſime uerbo
Quam iuramento non minor eſſe fides.

IN EVNDEM.

Te ſemper iuras, & cunctis Arne minaris,
Vis ſaire utilitas quæ u enit inde tibi.

Sic iuras, ut nemo tibi iam deni, credat,
Sic minitaris, ut has nemo minas metuat.

IN EVNDEM.

Arno nemo magis pedibus ualet uisq; ſed olim
Frigore contractas perdidit ille manus.

Optat bella tamen, cui pes citus, utra quæ manca eſt
Cui manus, in bello, ſcis puto quid faciet.

At cui lingua procax, manus eſt ignaua, procax eſt
Huic non ignaua lingua ſecanda manu.

DE MARVLLO.

Admonuit Medicus lippum Theodore Marullum
Ne uinum (cæcus ni uelit eſſe) bibat.

Pareat ut medico (quam ægre) abſtemius eſſe
Ecce duos totos ſultinet uisq; dies.

Poſt, ſitit affuetti reuocatus imagine uini,
Iam foras Medico uera minante ruit.

Ventum

EPIGRAMMATA.

255

Ventum erat ad uinum, quum ſic ſua lumina inceſtus
Aſſatur, poſito iam peritura mero.

Huc iter eſt, huc me ſidi duxiſtis ocelli.
Hunc bibite, & dulces ambo ualete duces.

Guſtus, odor, manent, miratur abire colorem,
In nigras ſubeunt lumina dum tenebras.

Hoc tamen aduerſum lenit ſolamine caſum,
Dote meri minima quod cariturus erat.

IN RISCVM EQVITEM
IMBELLEM.

Riſcus eques prudens longo, peritus ab uſu
Diſſimiles, cauſa non ſine, paſcit equos.

Nan, alit ille duos, uolucrem præuerterit alter,
Alter ſed pigro, pigrior eſt Afino,

Hic ergo non ſeſtinantem ad prælia defert,
Ille prius tuba danxerit, inde refert.

IN GELLIAM.

Mentitur qui te dicit mea Gellia ſuſcam
Iudice me non es Gellia ſuſca, nigra es.

IA EANDEM.

Candida ſum dicis, fateor, ſed candida quum ſis,
Cur tibi candorem hunc obtegit atra cutis ?

IN EVPARYPHVM VESTE, OPPIGNE/
RATO FVNDO, EMPTA.

Non miror ſudare tuæ te pondere uelſtis,

I2 Quatuor

256

## THOMÆ MORI

Quatuor hæc terræ iugera uelis habet,
Quantum uiuenti tibi terræ ingesseris uel
Tam magnum tumulú, nec tumulatus habet,

IN GAREMANVM VENDI,
TIS AGRIS PAV-
PEREM.

En patrios nuper Garemanus uendidit agros,

Nunc subito fama uiuere fertur inops.

Non illi ingenium, non illi industria defit.

Verum inimica uiro fata, nocere puto.

Nam putres fuluo glebas mutauerat auro

Callidus, & nunc rem tamen ille facit.

AD SABINVM.

Interiere duæ, coniunx tibi tertia nuplit

Nec tibi fida tamen de tribus ulla fuit.

Non tantum ergo tuas, sed damnas improbe totum

Fœmineum irata mente Sabine genus.

Si tamen hanc æqua rem uis expendere lance,

Fies erga ipsas mitior ipse tuas.

Nam tres quum fuerint ijsdem tibi moribus omnes,

Aſtra hæc naſcenti fata dedere tibi.

Si genefis tua te ſemper iubet eſſe cucullum

Scilicet expectas uxor ut aſtra regat.

Caſta futura alij fuerat, quod adultera tecum eſt

Hoc merito fatis imputat illa tuis.

In nauſtra

257

## EPIGRAMMATA.

IN NAVFRAGVM MORSVM A
VIPERA IN LITTORE,
E GRAECO.

Æquoris inſanas euafit naufragus undas,
Triftius Aſtra ſalo præbet harena ſolum.

Dum iacet ecce graui preſſus prope littora ſomno,
Nudus, & inſeſto ſeſſus abuſq[ui] freto,

Vipera trux perimit, fruſtra fugis æquora fruſtra,
Heu miſer, in terris debita fata tibi.

DE CHIRVRGO ET ANV.

Vnxit anus ægros uelans chirurgus ocellos

Vtile perſuadens hoc fore quinč[ia] dies.

Interea mappas, pelues, mortaria, diſcos,

Quicquid onus tutum non facit, inde rapit.

Quum ſanata oculos circumtulit illa reuinctos

Inſtrumenta ſuæ ſentit abeſſe domus.

Mercedem ergo exacta, tua contingent eret inquit

Vberior pactum eſt, ut mihi uilus ope.

At uideo nunc 併 ante minus, quorum uſus in æde eſt,

Vidi multa prius, nunc uideo inde nihil.

AD QVENDAM.

Quàm tibi mens leuis eſt, tibi ſi pes tam leuis eſset.

In medio leporem poſſes præueterre campo.

DE HERODE ET HERODIADE.

Coràm Herode Herodiadis dum filia saltat

Dum quo debuerat diſplicuiffe placet,

I; Ebrius

258

THOMÆ

MORI

Ebrius affectu rex coniugis, ebrius illo
Fortunæ luxu, præterea q. mero.

Opta ait o uirgo, dabitur, iurauimus, huius
Dimidium regni poscere si libeat.

Impia suggeſtu ſceleratæ filia matris,
Inquit, Baptifſtæ da precor ergo caput.

Dona petis uirgo (fi saltatricula uirgo eſt)
Quæ uix ſuſtineas cernere dona petis.

O funeſta parens, o natae dira nouerca,
Saltare, atq. homines quam iugulare, doces,
Rex dolet, & trifſis concedit. nempe coactus
Iurifiurandi relligione ſui.

O regem fidum, ſed tunc tantummodo fidum,
Maius perfidia eſt quum ſcelus, ipſa fides.

AD QVENDAM EBRIOSVM.

Tecum in colloquium quod non properantius iui
Segniciem incuſas, conquereris? meam,
Confiteor uere, tibi non in tempore ueni,
Senior, aut citior debuit hora legi.

Aut utinam ei uſdem ueniffem mane diei,
Aut tibi ueniffem mane ſequente die.

Nunc res luce nimis traſtari cœpit adulta,
Quando tua factum eſt ebrietate nihil.

IN PICTVRAM HERODIANÆ MENSAE.

Sanguine funeſta eſt Herodis menſa uirili,
Sanguine funeſta eſt, menſa q. Flamminij.

Tam

259

EPIGRAMMATA.

Tam ſimiles cædes, ſimiles fecere puellæ,
Illam saltatrix obtinet, hanc meretrix.
Id tamen intererat, meretrici uita nocentis,
At saltatrici penditur innocui.

IN EANDEM PICTVRAM.

Ora uiri ſædo ſancti fluitantia tabo,
Decuſuńq. gerit regia menſa caput.
Corpora ſic regi rex Atreus ambo Thyeſti
Natorum appoſuit frater edenda patri.
Sic regi O dryſio natum regina peremptum
Fida foror, genitrix perfida ponit Itim,
Talia regales ornant bellaria menſas.
Crede mihi non eſt pauperis iſte cibus.

IN VEHEMENTER NASV.
TVM E GRAECO.

Si tuus ad solem ſtatuatur nafus, hiante
Ore, bene oſtendas dentibus hora quota eſt.

IN FVCATVM E GRAECO.

Quar emitur ſocus, coma, dens, mel, ceráq. poſſet
Quum persona tibi tota minoris emis?

IN HISTRIONEM E GRAECO.

Cætera ad historiam, quid dæ tamen, id quoq. magnu
Iam tibi saltatum contra erat historiam.

Dum Nioben ageres, ſtabas tanq. lapis eſſes,
Quum fieres Canapeus ecce repente cadis.

At

260

THOMÆ MORI

At Canacem gladio referens, quum uiuus abiſti,
Hoc tibi saltatum contra erat hiftoriam.

IN HISTRIONEM Æ GRAECO.
Saltauit Nioben, saltauit Daphnida Memphis
Ligneus ut Daphnen, ſaxeus ut Nioben.

IN EBRIOS Æ GRAECO.
Vespere quī bibimus homines ſumus, atq. benigni.
Mane homini ſiccus trux fera ſurgit homo.

IN ANDREAM IN MARE
VOMENTEM.
Gratus es Andrea, dignusq; cui bene fiat
Nam piſces toties qui te pauere, repaſcis.

DE EODEM.
Aequoris ediſti piſces, iraſcitur æquor.
Ecp tuo ſcetus exigit ore ſuos.

IN PVELLAM DIVARICATIS TI/
BIIS EQ VITANTEM.
Ergo puella uiri quis te negat eſſe capacem,
Quum tua tam magnum circuſat crura caballum?

AD GALLVM SVBLEGENTEM VE
TERVM CARMINA.
Vatibus idem animusq; & uere ſpiritus idem,
Qui fuit antiquis eſt modo Galle tibi.
Carmina nanq; eadem, uerſusq; frequenter eos dem
Quos fecere illi, tu quoq; Galle facis.

De hiftrione

EPIGRAMMATA.

261

IN SCVRRAM PAVPEREM.

Scurra ubi iam ſures totam ſibi nocte uideret
Scrutanteis magna ſedulitate domum,
Riſit, & o media quid uos hic nocte uidetis
Miror ait, media nil ego cerno die.

DE SOLLICITA POTENTVM VITA.

Semper habet miſeras immenſa porentia curas,
Anxia perpetuis ſollicitudinibus.

Non prodi, multis niſi circumſeptus ab armis,
Non niſi guſtato ueſcitur ante cibo.

Tutamenta quidem ſunt hæc, tamen hæc male tutum
Illum, aliter tutus qui nequit eſſe, docent.

Nempe ſatellitium, metuendos admonet enſes,
Toxica præguſtans eſſe timenda docet.

Ergo timore locus quisnam uacat hic: ubi gignunt,
Hæc eadem pellunt, quæ metuenda, metum.

IN PRIVIGNVM COLLAPSA NOVERCAE
STATVA OPPRESSVM. Æ GRAECO.

Flore nouercalem cingis priuigne columnam,
Morte ratus mores interiſſe malos.

Te tamen illa premit ſubito inclinata, nouercæ
Si priuigne ſapis, ipſa ſepulchra ſuge.

AD QVENDAM POËTAM
EXTEMPORALEM.

Hos quid te ſcripſiſſe mones ex tempore uerſus?
Nam liber hoc loquitur, tè reticente, tuus.

K In nouercas.

262

THOMAE MORI

IN NOVERCAS. E GRAECO.
Priuigno uel amans infortunata nouerca eſt.
Hippolyto grauis, hoc Phædra docere poteſt.
IN QVENDAM QVI DICEBAT
CARMINIBVS SVIS NON
DEFVTVRVM GE-
NIVM.

Hoc habet Hispani ſestiuum epigramma poëtæ,
Victhurus Genium debet habere liber.
Dum legis hunc uerſum, iam tu quoq ſcribere uerſus
Tota mente paras, ſed ſine mente tamen.

Quæ ue canas, quali ue modo contemnis, ea eſt ſpes
Victura hæc Genio qualiacunq, ſuo.
Namq, tuis Genium uir tam genioſe Camcænis,
Non dubitas aliquem mox alicunde fore.

Tu tamen (& cariturus erit) tuus hic liber, opta
Vt careat Genio, qui caret ingenio.

Cui Genius uitam producat ſi quis, erit quis
Ex Genijs, adſunt qui tibi mille, malis.

Sed neq ſic uiuet, uati ſi credis eidem,
Nam non uiuere, ſed uita ualere bene eſt.

Quod ſi uita libri eſt iugi languescere probro,
Detur & æterna uiuere morte tibi.

DE CUPIDITATE REGNANDI.

Regibus è multis regnum cui ſufficit unum,
Vix Rex unus erit, ſi tamen unus erit.

Regibus

263

EPIGRAMMATA.

Regibus è multis regnum bene qui regat unum.
Vix tamen unus erit, ſi tamen unus erit.
DE DEDITIONE NERVIAE HENRI/
CO VIII ANGLIAE REGI.

Belliger inuiectam domuit te Neruia Cæsar,
Non tamen extremis abſq, utriuſq, malis.

Te capit Henricus, capit & ſine ſanguine, princeps
Magno tam maior Cæsare quàm melior.

Senſit honorificum ſibi Rex cœpiffe, tibiq
Vtile ſenſiſti non minus ipſa capi.

DE FABVLLA ET ATTALO.

Fabulla nuper neſcio quid Attalo
Irata, & illum commouere geſtiens,
Oſtendereq, quàm prorfus hunc nihiſi putet,
Iurauit illi, ſi ſibi centum forent
Membra, mulier quibus ſit, è centum tamen
Præſtare dignaretur haud unum Attalo.
Non inquit ille: quæ, malum, eſt ifthæc noua
Frugalitas tibi: qué ue parſimonia:
Certe ſolebas eſſe liberalior.

Vnum ne de centum grauareris modo
Auara commodare at aliquando unicum
Tantum quum haberes, unicum tamen, uiris
Centum ſolebas dare benigna centies.
Hei metuo ne quid ifta portendat tibi
Monſtroſa tandem parcitas, magni mali.

K 2 De ſebri

264 THOMÆ MORI

DE FEBRICITANTE ET
MEDICO BIBACI.

Febre laboraret mihi quum puer Hemitritæo,
Forte ibi Sauromatae posco medentis opem.

Senfit ut admoto salientem pollice uenam,
Fortis, ait, calor est, sed calor ille cadet.

Flagitat ergo cyphum, fundumque exhaurit ad imum,
Quantum nec Bitias ebibiturus erat.

Haurit, ad æqualeis ægrotum prouocat hauſtus.

Et facere hoc temere ne uideatur, ait,
Aeſtuat hic ualde, ualde bibat ergo necesse est,
Non paruo obruitur magna liquore pyra.

DE HESPERO CONFITENTE.

Ex more sacro dum facerdoti Hesperus
Commissa faſſus expiaret crimina,

Explorat huius ille conscientiam,

Et cautus omne examinat ſcelerum genus,
Inter me multa quærit, an unquam malos

Ritu prophano crediderat in dæmonas.

Vah ego ne credam in dæmones, inquit, pater?

Multo labore uix adhuc credo in Deum.

DE OCCASIONE DEO. E GRAECO.

Vnde erat hic płaſtes. Sicyonius at quis erat, dic.

Lycippus tu quis? tempus ego omne domans.

Cur ſummis inſtas digitis: roto ſemper, at alas

Cur pedibus geſtas: ut leuis aura feror.

At dextrâ

265

EPIGRAMMATA.

At dextram cur armat acuta nouacula: ſignum est,
Quod conferri acies non potis ulla mihi est.

Cur coma fronte iacet: quod qui me prendere captat,
Præueniat. caluum est cur tibi retro caput.

Quod poſt eβ leuibus præceps effuſero pennis,
Nil aget à tergo qui reuocare uolet.

Vnde igitur poſſes documentum ſumere, talem
Artificis poſuit me tibi docta manus.

DE PHYLLIDE ET PRISCO IMI
PARITER AMANTIBVS.

Clam Phyllis cupido bene nubet candida Prisca,
Quam bene ſpumanti uitrea lympha mero.

Phyllida Priscus amat calido ſeruentius igne,
Frigidius gelida Priscus amatur aqua.

Iungetur tuto, nam ſi ſimul ardeat illa,
Suſtineat flammas quæ domus una duas?

DE NVMMIS ANTIQVIS APVD
HIERONYMVM EVSLIDIA-
NVM SERVATIS.

Roma ſuis olim ducibus quàm debuit, illi
Tam debent omnes Buſlidiane tibi.

Roma ſuis ducibus ſeruata est, ipſe ſerueras
Romanos Roma præmoriente duces.

Nam quæ Cæſareos antiqua nomiſmata uultus,
Aut referunt claros tum ue prius ue uiros,

K 3 Hæc

266

THOMÆ MORI

Hæc tu sædorum studio quæsita priorum
Congeris, & solas has tibi ducis opes.
Cunq[ui] triumphaleis denfus cinis occulat arcus,
Ipse triumphantum nomen, & ora tenes.
Nec iam Pyramides procerum monumenta ſuorum
Tam ſunt, quàm pyxis Buſlidiane tua.

AD EVNDEM.

Ecquid adhuc placidam mi Buſlidiane Camœnam
Tua coërces capſula?
In tenebras abdis cur dignam luce, quid illi
Quid inuides mortalibus?
Muſæ fama tuæ toto debetur ab orbe.
Quid huic repellis gloriam?
Gratus ab hac fructus toti debetur & orbi
Quid unus obſtas omnibus?
An tibi caſta procul cœtu cohibenda uirili
Cohors uidetur uirginum?
Sunt hæc uirginibus fateor metuenda, ſed illis
Deuirginari quæ queunt.
Aede tuam intrepidus, pudor eſt inflexilis illi.
Nec ille rudis, aut ruſticus.
Vt tua non ipſi ceſſura eſt uirgo Dianæ
Pudore grata lacteo,
Sic tua non ipſi ceſſura eſt uirgo Minckuæ
Senſu, lepore, gratia.

Ad Buſlidianú

267

EPIGRAMMATA.
AD BVSLIDIANVM DE AEDIBVS
MAGNIFICIS MECHLINIAE.

Culta modo fixis dum contemplabar ocellis,
Ornamenta tuæ Buſlidiane domus,
Obſtupui quonam exoratis carmine fatis
Tot rurſus ueteres naſtus es artifices?
Nam reor illuſtreis uafris ambagibus ædes,
Non niſi Dædaleas ædificasse manus.
Quod pietum eſt illic pinxiffe uidetur Apelles,
Quod ſculptum credas eſſe Myronis opus.
Plaſtica quum uideo Lyſippi ſuſpicor artem,
Quum ſtatuas, doctum cogito Praxitelem.
Diflicha, quod e[rum] notant opus, at quæ diſticha uellet,
Si non compoſuit, compoſuiffe Maro.
Organa tam uarias modulis imitantia uoces,
Sola tamen ueteres uel potuiffe negem.
Ergo domus tota eſt, uel ſædi nobile priſci,
Aut quod priſca nouum ſæcula uincat opus.
At domus hæc noua nunc, tarde, ſeróq[ui] ſeneſcat
Tunc uideat dominum, nec tamen uſq[ui] ſenem.
DE PHILOMENO ET AGNA, CON-
IVGATIS MALA FIDE.
En redeunt noſtro Veneris miracula ſædo
Qualia nec priſco tempore facta reor.
Flos iuuenes inter Philomenus, & Agna puellas.
Iunguntur Paphiæ rite ſauore Deæ.

K 4 Ille

268

THOMAE MORI

Ille fed heu nimium laudata uoce superbit,
Illa tumet placidi laudibus ingenij.

Ergo coniugium uotis tam sæpe petitum
Non Veneri acceptum, fed retulere libi.

In gratis adimit formam Dea, néue coirent
Mutati, dispar indit utriq; genus.

Mox Philomenus enim quais æſtate canentem
In cuculum, inçb aidam uertitur agna lupam.

MEDICINAE AD TOLLENDOS FOETORES
ANHELITVS PROVENIENTES
À CIBIS QVIBVSDAM.

Sectile ne tetros porrum tibi ſpiret odores,
Proinus à porro fac mihi cepe uores.

Denuo ſœtorem ſi uis depellere cepe,
Hoc facile efficient allia manſa tibi.

Spiritus at ſi poſt etiam grauis allia reſtat,
Aut nihil, aut tantum tollere merda poteſt.

AD LECTOREM DE NOVO TESTAMEN/
TO VERSO AB ERASMO
ROTERODAMO.

Sanctum opus, & docti labor immortalis ERASMI
Prodit, & ó populis commoda quanta uehit.

Lex noua nam ueteri primum eſt interprete læſa.
Scribentum uaria poſt uitiata manu.

Suſtulerat forſan mendas Hieronymus olim,
Sed periere pigro tam bona ſcripta ſitu.

Tota

EPIGRAMMATA.

269

Tota igitur demptis uerſa eſt iam denuo mendis,
Atq; noua CHRISTI lex noua, luce nitet.

Nec tamen ambitioſe ſingula uerba notauit,
Sanctum habuit quicquid uel mediocre ſuit.

Quo fit ut hæc celeri ſi quis præteruolet ala,
Huic nihil hic magni forte putetur agi.

Idem ſi preſſo relegat ueſtigia greſſu,
Cenſebit maius commodius ue nihil.

AD REVERENDISSIMVM &c. THOMAM
CARDINALEM ET ARCHIEPISCO
PVM EBORACENSEM, IN LI-
BRVM NOVI TESTAMEN
TI, EI AB ERAS-
MO DATVM.

Vnice doctorum pater, ac patrone uirorum,
Pieridum pendet cuius ab ore chorus,
Cui populus quantum defert accedit honore,
Virtutes infra eſt tantum honor ipſe tuas.

Ab liber iſte tuo longe tibi uenit ERASMO.
Hunc precor hoc animo quo dedit ipſe, cape.

Nec dubito, capies. operi nam iure fauorem
Autor, & autori conciliabit opus.

Ille tui cultor ſemper ſuit, eſt opus ipſum
Lex CHRISTI, ſtudium quæ ſuit uſq; tuum.

Illa paratur ab hac prudens tibi lege facultas,
Qua Momo coram reddere iura potes.

Namq:

270 THOMÆ MORI

Namq[ui] ita perplexas populo mirante querelas
Difcutis, ut uictus non queat ipse queri.

Non humana tibi facit hoc follertia, fed lex
CHRISTI, iudicijs unica norma tuis.

Ergo opus hoc placido Præful dignissime uultu
Excipe, & autori (quod facis) uſcb faue.

AD REVERENDISSIMVM &c. ARCHI-
EPISCOPVM CANTVARIENSEM.

Quod bene ſunt collata tuo pie præſul ERASMO
Tanta tua toties munera prompta manu,

Quam non ducat iners, quæ tu facis ocia, monſtrant
Multa, ſed in primis indicat iſtud opus.

Aediderit quàmuis numeroſa uolumina, fructu
Non ſine, uincit opus cuncta priora nouum.

Cunctorum utilitas, ſed honor te eſt inter, & illum.
Præſitit ille operam, tu bone præſul opem.

At partem ille ſuam toto tibi pectore cedit,
Quicquid agit, meritis imputat omne tuis.

Hunc petit ille ſui fructum pater alme laboris,
Charus ut hoc tu ſis omnibus, ille tibi.

EPITAPHIVM IN SEPVLCHRO IOHANNAE
OLIM VXORIS MORI, DESTINANTIS
IDEM SEPVLCHRVM ET SIBI ET
ALICIAE POSTERIORI VXORI.

Chara Thomæ iacet hoc Iohanna uxorcula Mori,
Qui tumulum Aliciæ hunc destino, quiçb mihi.

Vna

271

EPIGRAMMATA.

Vna mihi dedit hoc coniuncta uirentibus annis,
Me uocet ut puer, & trina puella patrem.

Altera priuignis (quæ gloria rara nouercæ eſt)
Tam pia, quam gnatis uix ſuit ulla ſuis.

Altera ſic mecum uixit, ſic altera uiuit,
Charior incertum eſt, hæc ſit, an hæc fuerit.

O ſimul o iuncti poteramus uiuere nos tres
Quam bene, ſi fatum reLLigioqb ſinant.

At societ tumulus, societ nos obſecro cælum:
Sic mors, non potuit quod dare uita, dabit.

EPIGRAMMATVM CLARISSIMI DISERTIS,

SIMI QVE VIRI THOMAE MORI,
CIVIS ET VICECOMITIS
LONDINENSIS, FINIS.

BASILEAE, APVD IOANNEM FRO
BENIVM, MENSE MARTIO,
AN. M. D. XVIII.

274 IN ERASMVM OPT. MAX. PHI LIPPVS MELANCHTHON.

Ερατήρεσ ἤ πεισθῶ τύχομ
αὐτῷ τον ἐνκατάσιον, διός
σκάρα το μεγίσθ, σοικιλοί
φρωμ ἤ δεαν ὑγὶς ἀελείψει,
ἀμβεροσίῳ εἰς τῷ συμπότωμ
σαναοσίῳ φιλοτήσας
φρησάνα. τῷ δὲ ἤπιΘ
Ο ζεύε. τέκνον ἄγω πεισθέμαμ
καμοί μέλει, ζωὶ ξενίφ,
τῶμ συμπότωμ ἀνασσόμω·
ἐν ὑμνῇ ὀνῶ πῶς ἡωρεῖμ
τὸ ὀλι ἀμαλεῖνας κέρας,
ἐρασμικῶν τῷ ἄνθεωμ,
τῶμ ἀμοιθῶμ, λάβε,
υμμφῶμ θυσίας ὀρειάζωμ.
οἷς ὀκεανῶς το νέκταρΘ
καμβεροσίᾳ ἔβι ὦνλησμονῆ·
ἔσω δὲ, μελιφηδήγοιε, δρόσῃ
μασθῇ, τέρπινομ ὡμα,
καλοῖε τῆρεῖσι, κίμερα,
υγὶ τῶς χάσισι μὴ πιστώποιε·
Αἰεὶ δὲ ἀλλ' ἐν κέρῳς
Ερασμικῷ τὰ λείρια,
σέρη θεοῖε· τὰ ἐν διός
σοναοσίοις ἀγγέλλετ
πεισθῶ. Δεοί δὲ συμπόται
χαίρουσι· τέρπονται κεφὰ
τῶμ ἄνθεωμ Ερασμικῶμ·

Tubingæ XIII. Calend. Septemb.

Anno. M. D. XVI.

275

IOANNES FRO-

BENIVS CANDIDO LRCTO

RI S. D.

CCEPIMV'S iam pridem, Eraſmi Roterodami compatris noſtrí Epigram mata à ſtudioſis ſummopere flagiti. Proinde de dimus operam, ut quicquid illus uerſiculorú aut apud Bca tum noſtrum Rhenanú eſſet, aut Bru nonem Amorbacchiú, id omne uno complexi libello typis noſtris excuderemus. Quançß intelligebamus, plurimum nos hac re ſtudioſis, Eraſmo uero minimú gratificaturos. Nam magnam horum Epígrámatum partem non in hoc ſcripſit ut æderentur, ſed ut amiculis ſuis (ut eſt minime moroſus) obſequeret. Quin ipſi uidimus cum abhinc ſeſquiannum apud nos ageret Euágelica & Apostolica monuńéta, partim latine uer tens, partim recognoſcens, & doctiſſimas illas in nouń inſtrumétum Annotationes, nec non in diuum Hieronymú ſcholia ſcriberet, deum immortalem, Æſ laborioſis lucubrationibus, Æſ pertinaci ſtudio, quantum ſudoris illi cotidie exhauriebatur. ipſi inquam uidimus nó deſaiffe è magnatibus, qui uirum occupatiſſimú (ſi quiſquàm in literis unquàm ſuit occupatus) interpella-

L 2 re de

276 IO. FROB. AD LECTOREM EPIST. re de nugis auderent, aliquot epigrammation aut epi-ſtolium eblandientes. Sed e[m] quid ageret uir ſuauiſſi ma morum facilitate præditus. negaret, inciuile hoc exi gentibus uidere[tt]. ſcriberet, at animus alijs cogitationi/ bus impediebatur. nec ab inceptis laboribus quic[te]b re ſpirare licebat. Nihilo ſecius ſcribebat, ſed ex tempore & obiter ad Muſarum ſacra diuertens. Quan[te]b huius extemporalia plane talia ſunt, ut aliorum diu medita[ti]s anteponi mercantur. Et ueniet nunc triobolaris ali- quis pædagogulus, qui inſtar Momi, t[at]um carpendi ſtudio ſingulis curioſſime exploratis, uerbulum ali- quod reperiet, quod ſibi n[ò] probet, ut non Bap[ti]ſtinia nicum aut Faſſtinum, aut deniq[]b ſi dijs placet Marulli cum, hic ſtatim ſuclamabit, o uirum carminis indo-ctum. Regerem in illum ego, ſi quem ſuperbe ſic in-eptientem audirem, o nebulonem, o ſurciferum, Tu ne tantum tibi tribuis, ut tanti uiri cenſorem agas? De-cem totis menſibus non poſſes uel unum uerſiculum ſcribere, caput ſcabens & arroſis ante digitis, quod ge-nus hic multos, (ut Horatius inquit) ſt[à]s pede in uno, minima parte horæ, amanuenſi ſuo dictat. Sed h[ae]c in malignos iſtos. Candidi uel infeliciora boni coſulunt, tantum abeſt ut quæ doſta ſunt, uellicent. Bene Vat. le. Baſileæ Cal. Martijs. Anno M. D. XVIII.

Des. Eraſmi

277

DES ERASMI RO

TERODAMI RHYTHMVS IAMBICVS
IN LAVDEM ANNAE AVIAE
IESV. CHRISTI.

Alue parens ſanctiſſima.
Sacro beata coniuge,
Sacraſiore filia,
Nepote ſacratiſſimo.

Domo quid hac illuſtrius?
Ornatiuſue? Quæ altera

Tam multiplex habuit decus?

Tantum una monſtrorum tulit?

Hic hic maritum annis grauem
Eſſœta anus facit patrem.

Eſt uirgo ſœta filia

Nepos dei uerbum, ac deus.

Gener pudicus ſe negat
Partus parentem uxorij.
At integram iurat, nec
Riuale pallet ſuſpicax.

Ergo Anna mater optima.
Cumulatius multo tuas
Lachrymas deus ſolatus eſt,
Quam uel Rebecca, uel Saræ.

L; Vd

278 DES. ERASMI ROTERODAMI

Vel illius, quæ te refeſt
Et rebus, & uocabulo.
Quæ dum filenter anxiij
Proferret æſtus pectoris,
Vifa eſt Heli multo mero
Amens, paruńq; ſobria.
At te pio cum coniuge
Amore prolis annua
Templis ferentem munera
Procax ſacerdos reppulit,
Heus, inquit, hinc mihi ocyus
Prophana uota tollite,
Ipsi ſimul procul procul
Aris ſacris abſiſtite,
Vestran' deo donaria
Futura grata creditis?
Quorum pudendæ nuptiæ
Præter libidinem nihil
Luxum & ſenilem ſcilicet
Tanto tulere tempore?
Quo ſe locorum uerterent
Vultus pudentum coniugum,
Repulſa quos tam ſœda, tam
Inſignis exanimauerat?
Ioachim pudorem non ſerens
Gregum ad ſuorum paſcua

Se proripit,

EPIGRAMMATA.

279

Se proripit. tritlis ſuam
Recepit Anna ſe domum.
Largis uterq; fletibus
Votisq; pertinacibus
Orare non ceſſat deum.
Vt probe probrum tolleret.
Cælum penetrarunt preces
Adeſt ab aſtris Angelus
Qui prole promiſa, graues
Luſtus iuberet ponere.
Surgunt alacres, inuicem
Narrare uifa geſtiunt,
Porta maritus aurea
Se queritantem coniugem
Offendit. hic lætus ſtupor,
Dulces utriq; lachrymas
Excuffit hinc modicos lares
Iunctis reuifunt greſſibus,
Haud uana uox oraculi
Luſit piam ſenum fidem.
Bis Luna nata quinquies
Anum uidet puerperam.
Tanto quidem felicius,
Fœcunda quanto ſerius,
Fit Anna filiæ parens,
Nec filiæ cuiuſlibet,

Sed filiæ,

280 DES. ERASMI ROTERODAMI

Sed filiæ, quæ fertilis
Eademq[ui]rgo gigneret.

At quem beata gigneret?
Summi parentis filium.

Qui f[ec]tra terræ & ætheris
Cum patre habet communia,
Qui deus & idem homo, necis
Autore, ui[ct]o per necem,

Vitam reduxit mortuis,
Aperuit in cælos iter.

O terc[.]p, quater[.]p, & amplius
Parens beata, Nam potes

Iuua preces mortalium
Tuo uacantum cultui,
Nam te patrona quidlibet
Speramus aff[equi].modo

Voles, uoleit[ur] & filia.
Nec huic petenti puſio
Negare quicquam nouerit.

Amat parentem filius
Necq[ui] filio negat pater
Amans & ipse filium.

Amen.

Ad Guiliel/

EPIGRAMMATA.

281

DES. ERASMI ROTERODAMI CARMEN AD
GVILIELMVM COPVM BASILEIENSEM

DE SENECTVTIS INCOMMODIS,
HEROICO CARMINE, ET IAM,

BICO DIMETRO CATA
LECTICO.

Nica nobilium medicorum gloria Cope,
Seu quis requirat artem,

Siue fid[é] spectet, seu curâ, in quolibet ho-
Vel iniquus ipse n[ostro] (rum

Præcipuos tribuit Gulielmo liuor honores.
Cedit fugit[ur] morbi

Ingenio genus omne tuo. T[et]errima porrò
Senecta morbus ingens,

Nullis arceriui e potest, pelliiue medelis.
Quin derepente oborta,

Corporis epotet succos, animi[que] uigorem
Hebetet, ſimul trecentis.

Hinc atq[ui] hinc ſtipata malis. quibus omnia carptim
Vellit[ur] deterit[ur]

Commoda, quæ fecum ſubole ſcens uexerit ætas,
Formam, ſtatum, colorem.

Partem animi memoré, cum pectore, lumina, ſomnos
Vires, alacritatem,

Autorem uitæ igniculum, decerpit, & huius
Nutricium liquorem,

m Vitales

282 DES. ERASMI ROTERODAMI

Vitaleis adimit flatus, cum fanguine corpus,
Rifus, iocos, lepóres,

Denicq totum hominem paulatim surripit ipfis.
Necq de priore tandem

Prætercib nomen, titulumque relinquit inanem.
Cuiusmodi tuemur

Paſſim marmoreis inſcalpta uocabula buſtis.

Vtrum hæc ſenecta quæſo,

An mors lenta magis dicenda eſt; inuida fata, &
Impendio maligna,

Vt quæ deteriora labantis ſtamina uitæ,
Pernicitate tanta

Accelerare uelint, rapidiscb allabier alis,
At floridam iuuentam

Vſqueadeo male præcipiti decurrere filo,
Vt illius priusquam

Cognita ſat bona ſint, iam nos fugitiua relinquant.
Et citius atq; noſmet

Planè iuere ſenſerimus, iam iuere fracti
Repente deſinamus.

At cerui uolucres, & cornix garrula, uiuunt
Tot ſæculis, uigeniq.

Vni porrò homini poſt ſeptima protinus, idq
Vixdum peracta luſtra,

Corporeum robur carioſa ſenecta fatigat.
Necq id ſatis, ſed ante

Quam

EPIGRAMMATA.

285

Quam decimum luſtrum uolitans abſoluerit ætas,
Tentare non ueretur

Immortalem hominis, ductamque ex æthere partem.
Et hanc laces ſit audax,

Nec timet ingenij sacros inceſſere neruos,
Sua ſi fides probato

Conſtat Ariftoteli, ſed quorum opus obſecro tanto
Autore, quando certam

Ipſa ſidem, heu nimium facit experientia certam.
Quam nuper hunc Eraſmum

Vidisti media uiridem florere iuuenta:
Nunc is repente uerius,

Incipit urgentis ſeniij ſentifcere damna,
Et alius eſſe tendit,

Diffimiliscb ſui, nec adhuc phœbeius orbis
Quadragies reuexit

Natalem lucem, quæ bruma ineunte Calendas
Quinta anteit Nouembreis.

Nunc mihi iam raris ſparguntur tempora canis,
Et albicare mentum

Incipiens, iam præteritis uernantibus annis,
Vitæ monet cadentis

Aduentare hyemem, gelidamque inſtare ſenectam.
Eheu fugacis, ohe

Pars ueluti melior, ſic & properantior æui
O ſæculi caduci

M 2 Flos

184 DES. ERASMI ROTERODAMI

Flos nimium breuis, & nulla reparabilis arte,
Teneræ o uiror iuuentæ,

O dulces anni, o felicia tempora uitæ
Vt clanculum excidiftis,

Vt senſum fallente fuga, lapſuq> uolucri
Furtim auolaſtis, ohe

Haud ſimili properant undoſa relinquere curſu,
Virideis fluenta ripas.

Impete nec ſimili, fugiunt caua nubila, ſiccis
Quoties aguntur euris.

Sic ſic effugiunt tacitæ uaga ſomnia noctis
Simul auolante ſomno,

Quæ deſyderium, curas & præter inaneis,
Sui nihil relinquunt.

Sic roſa, quæ tenero modo murice tincta rubebar
Tenui ſenecit haustro.

Atq> ita, me miſerum, nucibus dum ludo puellus,
Dum literas ephebus

Ardeo, dum ſcrutor, pugnasq> uiasq> ſophorum,
Dum rhetorum colores,

Blandáq> mellifluæ deamo figmenta poëſis,
Dum necto ſyllogisimos,

Pingere dum meditor tenueis ſine corpore formas,
Dum ſedulus per omne

Autorum uoluor genus, impiger undiq> carpo,
Apis in modum Matinæ,

Pædias

285

EPIGRAMMATA.

Pædias ſolidum cupiens abſoluere cyclum,
Sine fine geſtienti.

Singula correptus dum circumuector amore,
Dum nil placet relinqui,

Dumq> prophana ſacris, dum iungere græca latinis
Studeóq> moliorq>,

Dum cognoſcendi ſtudio, terráq> marióq>
Volitare, dum niuofas

Cordi eſt, & iuuat & libet ereptare per alpeis,
Dulceis parare amicos

Dum ſtudeo, atq> uiris iuuat innoteſcere doctis,
Furtim inter ifta pigrum

Obreſpit ſenium, & ſubito ſegneſcere uireis
Miróq> ſentióq>.

Vixq> mihi ſpatium iam deſluxiſſe ualentis
Perſuadeo iuuentæ.

Quur adeo circumſpecte parcéq> lapillis,
Quur purpuris & oftro

Mortales utuntur, & ætas aurea, tanto
Precioſior lapillis,

Et quouis auro, quouis precioſior oftro,
Prodigitur, inóq> nugis

Conteritur miſeris nullo uecorditer uſu,
Siniturq> abire fruſtrae

Adde quod illa queant ſarciri perdita, Craffos
Speres tibi licebit,

m 3 Et Lydos

286 DES. ERASMI ROTERODAMI

Et Lydos ſperes Crcſos.iam Codrus,& Iruis
Sed quod ſemel ſeuera

Pensilibus ſuſi Clotho deuoluerit æuum,
Id nec uenena Circes,

Nec magicum Maia nati geſtamina, ſceptrum
Nec dira Theſalorum,

Medeæ ſuccis reuocare precamina poſſint.
Non ſi uel ipſe diuûm

Nec tare te ſaturet pater, ambroſióq[ur] liquore.
Nanq[us] his ali iuuentam

Arceri ſenium ſcripſit nugator Homerus.
Non ſi tibi efficaci

Rore riget corpus Tithoni Lutea coniunx.
Non ſi ter, octies[que]

Phaon per Chias Venerem tranſuexeris undas.
Non ſi tibi ipſe Chiron

Omneis admoueat, quas tellus proſerit, herbas.
Nec anulus, nec ulla

Pharmaca, cum neruis annos remorantur eunteis.
Atqui ſerunt Magorum

Monſtrifico ſiſti torrentia flumina cantu,
Iſdem ſerunt relabi

Præcipites amnes, uerſo in contraria curſu.
Et Cynthiæ uolucres,

Et rapidas Phœbi ſiſti, figi[que] quadrigas.
Sed ut hæc ſtupenda poſſint

Carmina,

EPIGRAMMATA.

287

Carmina, non ſperes tamen improbus, ut tibi quondam
Aut iam peracta uitæ

Sæcla, iterum referant, aut prætereuntia ſiſtant.
Sol mergitur, uiciflimq[us]

Exoritur nouus, & nitido redit ore ſerenus.
Extincta luna rurſum

Nafcitur, in[que] uices nunc decreſcente minuta
Senſim ſenecſit orbe.

Nunc uegeta arridet tenero iuueniliter ore.
Redit ad ſuam iuuentam.

Bruma ubi confenuit, zephyris redeuntibus annus.
Et poſt gelu, niueis[que]

Ver nitidum, flores[que] reuerſa reducit hirundo.
At noſtra poſteaquam

Feruida præteriſt ſædis labentibus æſtas,
Vbi trifiſis occupauit

Corpus hyems, capitis[que] horrentia tempora poſtq[ui]s

Nulla recurſuri ſpes, aut ſuccesſio ueris,
Verum malis ſupremum

Imponit mors una, malorum maxima, finem.
More Phrygum inter iſta

Incipimus ſero ſapere, & diſpendia uitæ
Incogitanter actæ

Ploramus miſeri, & consumptos turpiter annos.
Horremus, execramur.

Quæ

288 DES ERASMI ROTERODAMI

Que quondam heu nimiù placuere, & quæ uechementer Mellita uisa dudum,

Tum tristis cruiciant recolentia pectora felle Frustraq, maceramur

Tam rarum fine fruge bonum fluxiffe, quod omni Bene collocare cura

Par erat, & nullam temere disperdere partem, At nutre mihi ofscitanti

Qualibus heu nugis, quanta est data portio uitæ. Satis hactenus miselle

Cessatum, satis est dormitum, pellere sornos Nunc tempus est Eraſme

Nunc expergiſci & tota reſpilſcere mente Velis dehinc, equis c,

Et pedibus, manibus c, & totis deniq, neruis Nitendum, ut antacti

Temporis, & ſtudio iactura uolubilis æui Vigilante ſarciatur

Dum licet, ac dum tristis adhuc in limine primo Conſiſtimus ſenectæ,

Dum noua canicies, & adhuc numerabilis, & dum Pilis notata rarís

Tempora, duntaxat ſpatium effluxiffe uirentis Iam clamitant iuuentæ,

Nec tam præſentem iam teſtificantur aſſeſſe Quam nunciant citatum

Ferre

EPIGRAMMATA.

289

Ferre gradum, & ſterilem procul aduentare ſenectam. Cuiusmodi uidetur

Tum rerum facies, quum autumni frigore primo, Iam uernus ille pratis

Deceſlit decor, ac langueſcunt lumina florum. Iam iam minus nitenteis

Herbas affirme, Boreaſq, geluq, nocentis Iam prætimere brumæ.

Ergo animus, dum totus adhuc conſtatq, uigetq. Et corporis puſillum

Detrimenta nocent, age iam meliora ſequamur. Quicquid mihi deinceps

Fata æui ſupereſſe uolent, id protinus omne CHRISTO dicetur uni.

Quo, cui uel ſolidam decuit ſacrarier, ut cui Bis, terc, debeat,

Principio gratis donata, hinc reddit a gratis, Toties, uindicata,

Huic ſaltem pars deterior, breuiorc, dicetur. Poſthac ualete nugæ,

Fucatæ, uoluptates, riluisc, ioci, Luſus, & illecebræ,

Splendida nobilium decreta ualete ſophorum, Valete ſyllogiſmi.

Blandæ Pegaſides, animos, trahentia Pithûs Pigmenta, floſculi.

N Pectore

290 DES. ERASMI ROT.

Pectore iam soli toto penitusq; dicato,
Certum est uacare CHRISTO.

Hic mihi solus erit studium, dulcesq; Camœnæ,
Honos, decus, uoluptas.

Omnia solus erit, neq; quicq; ea cura ( quod aiunt)
Mouebit Hippodidem.

Terrea si moles, compagóq; corporis huius
Marcescet ob soleſcens,

Mens modo pura mihi, ſceleruńq; ignara, perillum
Niteatque, floreatque,

Donec ſumma dies pariter cum corpore mentem
Ad pristinum nouata

Conuietum reuocabit, & hinc iam uere perenni
Pars utracq; fruetur.

Hæc facito, ut rata ſint uitæ exorabilis autor,
Vitæque restitutor.

Quo ſine nil poſſunt unquam mortalia uota, &
Vires labant caducæ.

ERASMVS AD IOANNEM SAPI
DVM SVVM, IN DISCESSV.

Quando diſtrahimur abſens abſentis amici
Candide Ioannes hoc tibi pígnus, habe.

Quoc; magis ſpatium ſeiunget corpora nostra,
Mútuus hoc propius pectora iungat amor.

Illustrissimo

291

ILLVSTRISSIMO

PVERO DVCI HENRICO ERASMVS
ROTERODAMVS S. P. D.

Eminiſſe debes Henrice Dux illuſtrif
ſime, eos qui te gemmis, auróue ho-
norant, dare primum aliena, quippe
fortunæ munera, præterea caduca, de/
inde qualia ᵃ plurimi mortales poſ/
ſint elargiri, poſtremo quæ tibi ipſi
domi abúdent, quæq; donare alijs ᵃ accipere, magno
principi longe ſit pulchrius. At qui carmē ſuo ingenio,
luis uigilijs elucubratum, nomini tuo dicat: is mihi nó
paulo præſtantiora uidetur offerre: utpote qui non ali
ena, ſed propria largiatur, nec paucis annis intermoritu
ra: ſed quæ gloriam etiam tuam immortalem queant
efficere, tum ea quæ perq; pauci poſſint donare (neq;
enim pecunioſorum & bonorum poſtarum par copia)
deniq; quæ non minus ſit regibus pulchrum accipere,
q; remunerari. Et opibus quidé nemo non regum abú
dauit, nominis immortalitatem nó ita multi ſunt aſſe-
quuti, quam quidem illi pulcherrimis facinoribus eme-
teri poſſunt, at ſoli uates eruditis carminibus præſta-
re. Siquidem & ceras & imagines, & ſtemmata, & aure
as ſtatuas, & incifos in æs títulos, & operolas pyrami-
das, longa annorú ſeries demolitur. Sola poetarú mo-

N 2 numenta

292 DES, ERASMI ROTERODAMI

numēta, ipſa ætate, quæ res omnis debilitat inuaſcūt.
Quod prudêter intelligens, Alexander ille cognométo
Magnus, à Cherylo poeta, nó admodú ſanè bono, ſin/
gulos uerſiculos tolerabileis, ſingulis Philippicis ex pa-
cto redimebat, proſpiciebat nimirú & Apellis tabulas,
& Lysippi ſtatutas, paucis annis interituras, nec quicéſ
omnino fortiú uitorú memoriá æterná poſſe reddere:
præter immortalitate dignas, eruditorú hominum lite
ras, nec ullú eſſe gloriæ genus synchronius, ac præſtantius,
& quod à poſteris uirtuti datur hominú, non fortunæ,
non ab amore, non à metu, non ab aſſentatione, ſed li-
bero iudicio profectú. Age iá qui malos uerſus tâ cha-
re prodigus emit, nó ne optet Homericos non ſingulis
aureis, ſed ſingulis uribus emercuri. Qué quidé poët
tá, & in delitijs habuiffe, & Achilli inuidiffe legitur, bea
tum illú pronuncians, nó ſolú uirtute, ſed potiffimú ta
li uirtutú ſuarú præcone. Quançú nó me clam eſt, hæ
noſtra memoria principes pleroſo literis tâ non dele-
ctari, & eas nó intelligunt, qui utrú cí iuxta ineptú exi-
ſtimant, imo pudendú, optimaté uirú, uel ſcire literas,
uel à literatis laudari, quali uero ſint ipſi, uel cú Alexan
dro, uel cú Cæſare, uel omnino cú ullo ueterú, aut graui
tate, aut ſapientia, aut benefactorú gloria conferendi.
Ineptú putant à poëta laudari, quia defierút facere lau-
danda, nec tamen à gnatonibus ſuis laudari refugiunt,
à quibus rideri ſe, aut ſciunt, aut id ſi neſciut, ſtultiffimi
ſint

AD HENRICVM DVCEM EPISTOLA.

293

ſint oportet. Quos quidé ego uel ipſo Mida ſtolidiores
iudico, qui alininis auriculis deturpatus eſt, nó q[ui] carmi
na contèneret, ſed quod agreſtia præferret eruditis. Mi
dæ ita q[ui] nó tâ animus default, & iudiciu, at his noſtris
uttruncát. À quorú ſtultitia quú intelligere generoſam
tuá índolé uchementer abhorrere, dux clariffime, c[ui]q[ui]
iá nunc à puero tuos conatus ſpectare, ut non tâ tuorú
temporú, & ueterú ſimilis euadere cupias, non ueritus
ſum hunc qualécunq[ui] panegyricú nomini tuo núcupa
re. Qui ſi tuæ celfitu dini, longe impar (ut eſt) uidebitur,
memineris facito & Artaxerſem regem præſtātiffimú
aquaú à ruſticano quodá operario, quaú ille manu utra/
q[ui] hauſtá, obequitáti obtulerat, hilaré, ſubridentéq[ui] ac-
cepiffe, & eiuſdé nominis aliú ( ut opinor ) pro malo, à
pauperculo quopiá allato, perinde, ut pro magnificen-
tiffimo munere gratias egiſſe, ratú uidelicet, nó minus
eſſe regale parua prompte accipere, & magna munifi-
ce elargiri. Quid? nonne etiá ſuperi ipſi, qui nullis mor
taliú opibus egent, ita muneribus huiusmodi delectan
rur, ut cótempta interim diuitú Hecatombe, ruſticana
mica, & thufculo paupere placentur, animo nimirú of-
ferentis nó rerú precio, noſtra donaria metiètes. Et hæc
quidé interea tâq[ui] ludicra munuſcula tuæ pueritiæ dica
uimus, uberiora largituri, ubi tua uirtus unà cum ætate
accreſcens uberiore carminú materiá ſuppeditabit, ad
quod equidé te adhortarer, niſi & ipſe iá dudú ſponte

N 3 tua

294 DES. ERASMI ROT.

tua uelis, remisçp. (ut aiunt) eò tenderes, & domi habe
res Skeltonum, unum Britannicarum literarum lumen
ac decus, qui tua ſtudia poſſit, nó ſolum accendere, ſed
etiam consummare. Bene uale, & bonas literas ſplen
dore tuo illuſtra, autoritate tuere, liberalitate foue.

ODE ERASMI ROTERODAMI DE LAV
dibus Britanniæ, Regisçp Henrici ſeptimi, ac
regiorum liberorum, carmine hexa/
metro, & Iambico trimetro
acatalectico.

BRITANNIA LOQVITVR.

India, ex/
trema.

Arabia.
Panchaia.
Hispaniæ

Tagus.
Aegypti
Nilus.

Vina Rhe/
ni.

Aphricæ
fertilitas.

Iactare licet magnorù munera diuûm,
Sibiçp ueris fas placere dotibus,
Quur mihi nó uidear fortunatiffima tell?
Digna eſt malis, bona quæ parù nouit

Vltima lanigeris animoſa eſt India lucis,
(fua.

Suis ſuperbus eſt Arabs odoribus,

Thuriferis gaudet Panchaia diues harenis

Ibera flumen terra iactat aureum.

Aegypto faciunt animos ſeptem oftia Nili,

Laudata Rheni uina tollunt accolas.

Læta nec uberibus ſibi diſplicet Africa glebis,

Hæc portubus ſuperbit, illa mercibus.

At mihi

EPIGRAMMATA.

At mihi nec fontes, nec ditia flumina funt.

Sulciúe pingues, prata nec ridentia.

Fœta uiris, fœcunda feris, fœcunda metallis.

Ne glorier, quod ambiens largas opes.

Porrigit Oceanus, neu quod nec amicius ulla

Cælum, nec aura dulcius ſpirat plaga.

Serus in occiduas mihi Phœbus conditur undas.

Sororçp nocteis blanda ducit lucidas.

Posſem ego laudati contemnere uellera Beti,

Vbi uillus albis mollior bidentibus ?

Et tua non nequeam miracula temnere Memphi.

Verum illa maior, iuſtiorçp gloria,

Quod Latijs, quod ſum celebrata Britannia Graijs,

Orbem uetuſtas, quod uocauit alterum.

Non tamen hæc iacto. nam funt antiqua, ſed inde

Attollo criftas, ac triumpho ſerio,

Quod mihi rex pulchri pars eſt pulcherrima regni.

Rex unicum huius ſæculi miraculum.

Inſtructus pariter Martisçp, & Palladis armis,

Belli peritus, pacis eſt amantior.

Indulgens alijs, ſibi nil permittit, habenas

Suis relaxans diuibus, ſtringit ſibi.

Hoc regnum ille putat, patriæ chariſſimus eſſe,

Blandus bonis, ſolis timendus impijs.

Non Decijs ſua Roma, ſuo non Attica Codro,

Pluris fuit, fatis redempta mutuis.

Numinis

295

Angliæ
dotes.

Temperi,
es Angliæ.

Logi dies.
Noctes lui
cidæ.
Lana An/
gliæ.

Miracula
Angliæ.

Alter müt
dus An
glia.

Regis Hen
rici laudes

Artes bellí
& pacis.

Regis mo/
deratio.

Regis cle/
mentia.

Regis in
patriam
pietas.

296

DES. ERASMI ROT.

Regis religio.
Numinis ac cæli tanta eſt reuerentia, quanta
Nec erat Metello, nec marito Aegeriæ.

Regis facti, dia.
Non mellita magis Pylio facundia regi,
Nec Cæsari mens maior, aut sublimior,

Regis liberales, solum, regibus parsimonia.
Nec Mecconati, uel dextra benignior unæ,
Vel sanguinis tam magna parsimonia.

Creditus Aeneas Veneris de ſemine cretus,
Dictus parente Scipio ſatus Ioue.

Quid ſi præſa meum uidiffent ſæcula regem,
Hoc ore tam decente, tali pectore?

Nonne Iouem humanis ipſum succurrere rebus,
Noſtro latentem credid ſſent corpore?

Atq[ui] hic ſemper erit magni mihi numinis inſtar.
Meus hic Apollo ſæculi pater aurei.

Alludit ad aſſertu imperium.
Hoc oriente meis gens ferrea cefſit ab oris,
Fraudes reuerſa Aſtrea diſtulit malas.

Alludit ad uicteu eum qui ſerei
gis filiui e/ mëtiebat.
Non ſecus, ac toto uaneſcunt ſydera cælo
Simul ore Titan emicauit igneo.

Pax An
 gliæ.
Claudere iam Ianum fas eſt, iam ducere longas
Cultode rerum tam potente ferias.

Optat regi
immortali
tatem.
Me miſeram, quur huic æternos Iuppiter annos
Non addidisti, cuncta quum donaueris?

Nolunt noſtra ſuis æquari numina regnis.
At ſi qua magnos uota tangunt cælites,

Serus ſydereas certe referatur in arces,
Fatale ſera ſtamen amputet Atropos.

Finijt

EPIGRAMMATA.

297

Finijt Alcides ſpeciosos morte labores,
Debetur altum regibus cælum bonis.

Hunc repetant ſuperi, ſed tum, quum Neſtoris æuus,
Vbi ſenectam uicerit Tithoniam

Etuiuet tamen uſe[que] mihi, dum regia proles
Referet parentis nomen, os, & indolem.

Quæ mihi purpureis iam quina adolescit in aulis
Regum futuri tres patres, matres duæ.

Non aliter pietis Peſti uernantis in hortis,
Almo nitentis rore pubeſcunt roſæ.

Formosæ Veneri flos accepiſt ſimus, & quo
Nec ſpirat alter, aut renidet blandius,

Nec cui nexilibus ſit gratia tanta coronis,
Ambire ſolus regiam dignis comam.

Hic ubi cultoris laſciua induſtria docti,
Miſcere gaudet punicanteis candidis.

Plutimac[que] in ſpina rutilat roſa, & albicat, una
Vt lacteum ſi murici iungas ebur.

Omnibus idem odor eſt. ros omneis educat idem.
Eadem iuuenta, forma par, idem frutex.

Atq[ui] eadem tellus ſucco nutricat eodem.
Fouentur auris iſdem, eodem ſydere.

Sunt duo, quæ u variant, cognatac[que] germina pulchros,
Aetas, colorac[que] diuidunt discrimine.

Hæc modo nata, latet propè cortice tota uirenti,
Tenuic[que] rima tenera lucet purpura.

Laus qno[que]
regis libet
rorum.

Còparatio
de roſis pe
ſtanis.
Roſæ lau
des.

Rubra roſa & alba.

Rofa Ed,
mundi.

O Hæc

298

DES. ERASMI ROTERODAMI

Rosa Maricæ.
Hæc niuei tantum faſtigia protulit oris,
Senſim at dehiscens turgidos rumpit ſinus.

Rosa Henrici.
Exerit hæc totum diſſiſſa ueſte mucronem,
Clausas minata iam comas euoluere.

Rosa Maragaritæ.
Illaq[ui] læteolos nondum exinuauit amictus,
Vix credit auris tam rudeis adhuc opes,
Candida ſed tenui ſuffunditur ora rubore,
Seu fratris hie eſt, ſiue ſyderis color.

Maxima ter ſeno foliorum gaudet honore,

Rosa Arcturi.
Tyrio micantes explicans oſtro comas.

Non ſic lana rubet bis Concha imbuta marina,
Non ſic Eois phœbus emergens aquis.

Nec ſolum arrideret pulchro uenientibus ore,
Luteola ſed iam pollicetur ſemina.

Arcturi laus.
Hic meus Arcturus qui nominis omine felix,
Virtute reddet, quem refert uocabulo.

Arcturi in doles.
Aſpice quod ſpecimen generosæ frontis in illo eſt,
Vt lucet oculis uiuidus mentis uigor.

Arcturi præmatu / prændentia.
Præcoqua nec tardam expectat ſapientia pubem,
Præuertit annos inſoles ardens ſuos.

Talis Iesides, illi[q] ſimillima proles,

David pu[er].
Hic quum timendas diſſecat puer feras,

Salomon puer.
Hæc quando ancipitem potuit diſſoluere litem,
Mala[q] fraudem, fraude docta prodere.

Margaritæ laus.
Proxima conſequitur Nymphe quæ nomina ducit

Vnionis naturæ.
Ab unione, Perſici ſœtu maris.

Omine

EPIGRAMMATA.

299

Omine delector, blando candore lapillus
Placet, pudore Margarita lacteo.

Hic teres eſt, nec inæquali leuore rotundus,
In Margaritæ moribus ſcabrum nihil.

Eſt noua cum liquido gemmæ cognatio cælo,
Claret ſereno ſole, pallet nubilo,

At mea uirgo pijs eſt addictiffima diuis,
Cælum[q] mauuit, quàm uagum pelagus ſequi.

Hanc qui cum ſocijs uidiffet ludere Nymphis,

Habili[q] fratrem tela torquentem manu,
Aureus hie Phœbus, foror hæc argentea Phœbi eſt,
Per ipſa iuret alma Phœbi lumina.

Iam puer Henricus genitoris nomine lætus,
Monſtrante fonteis uate Skeltono ſacros.

Palladias teneris meditatur ab unguibus arteis.

Quam multus illi lucet in uultu pater,
Talis in Aſcanio renitebat imago parentis,
Sic pulchram Achilles ore reddebat Thetin.

Nefcio quid Maria præclari ſpondet ab ipſo
Nunc[q] occidentis ſyderis cognomine.

Sed cunas Edmonde tuas quo carmine dicam.

Adeſte plectris huc forores aureis
Et puero fidibus placidos accerſite ſomnos,

Ac Fefceninis inſonate uerſibus,
Muneribus blandis cunabula ſpargite Nymphæ,

Aggerite, quicquid eſt odori graminis.

Q 2 Ambroſiam,

Henrici laus.

Maria
laus.

Edmond
laus.

300 DES ERASMI ROTERODAMI

Ambroſiā, Caſiā, Calthańq, Thymuńq, Crocuńq,
Et Syra Amôma, nec inſuauem Amaracum.

Tum florum mille ſpecies, ac mille colores,
Sed plurima omneis inter ardeat roſa.

Hanc turbam, hanc niueam pulchris miſcete corollis
Gaudet paternis parua proles floribus.

Vos precor o puero date uellera candida Parcæ,
Eatq; fauſto molle ſtamen pollice.

DES. ERASMI ROTERODAMI AD GAGVI
NVM NON DVM VISVM, CARMEN
HENDECASYLLABVM.

ALLOQ VITVR MVSAS SVAS.

Vid dum mittimini uerenda ad ora
Gaguini, laceræ ac leues Camœnæ.
Reſtatis trepidæq, pallidæq,
Nec non Parmeno uti Terentianus

Cauſas nec titis, ecquis, ecquid, ecquo?

Vos ſolas adeo, fugit Roberti

Nomen, ſcripta diſerta cuius ingens

Nouit, ſuſpicit, ac adorat orbis?

Ergo nos humilesq; barbaræq;

Ad tanti patris irruemus, altas

Docti, nobilis, ac potentis ædes?

Magna eſt ruſticitas, nihil pudere,

Summa eſt ruſticitas nimis pudere.

Eequem

EPIGRAMMATA.

301

Eequem ſingitis obſecto Robertum?

Personam Tragicam; cauete cultum

Tam raris ſtudijs, & expolitum,

Vulgi moribus æſtimare pectus.

Sunt faſtidia tetra barbarorum,

Sunt commercia gratijs ſolutis

Cum blando Aonidum choro ſororum.

Vanum ponite pectoris timorem,
Et doſtum celeres adite uatem.

Vos quàmuis humilesq; barbarasq;

Blando comiter ille, candidóq;

Exceptabit (ut eſt benignus) ore.

Si dictaq; ſalute, redditáq;

Percontabitur, illico, unde, cuiæ?

Ne crasſum pudeat ſolum fateri.

Obscuriúe uocabulum magiſtri

Si quid ueneritis rogabit, hoc ora-
tum carminis huius ut Poëtam

Commendatum habeat, ſuumq; ſcribat.

IN ANNALES GAGVINI, ET EGLOGAS
FAVSTINAS, EIVSDEM CARMEN
RVRI SCRIPTVM, ET

AVTVMNO.

Vper quú uitidis nemoroſo in margine ri
Irrigua ſpatiarer in herba, (pæ

O 3 Errabam

302

DES. ERASMI ROTERODAMI

Errabam tacitæ per amica silentia syluæ,
Dulci tactus corda furore.

Iam nemora & fontes, iam ruſtica uita placebat.
Turbam, & fumida tecta peroſo.

Curicq Marone meo, gelidis in uallibus Hemi
Sifti tercip quatercip precabar.

Quum ſubito aſſulgens, Venericq ſimillima pulchrae.
Obuia fit tua ſaufte Thalia.

Protinus illa oculis eſt eminus agnita noſtris,
Comi arrifit molliter ore.

Vt coram ſtetit, ecquid, agit meus, occupo, Fauſtus.
Quidúe decus commune Gaguinus?

Viuit uterq, & uterq ſuo deuinctus Eraſimo,
Aut eadem, aut meliora precatur.

Gaudeo, uerum age dic quidnam molitur uterq.
Quod cantet ſchola Franca, legatue.

Quæ reor à tam ditibus atq feracibus aruis,
Iamdudum annua munera ſperat,

Autumnunq ſuum, primum tuus ille Robertus
Exæquat ſermone ſoluto

Stemmatæ Francorum, & decus, & fera prælia regum.
Iam nihil eſt, quod Gallia docto

Inuideat Latio, ſuus ipſi contigit alter
Liuus, ac Saluſtius alter.

Quid tuus ille parat uates? quonam monumento
Fauſtum nigris inuidet umbris?

An ſilet

303

EPIGRAMMATA.

An ſilet, alterna cupiens recreare quiete
Longis hauſta laboribus arua?

Ille quidem felix agit ocia, qualia quondam
Scipiades agitare ſolebat,

Vrbe procul tacitis, ſolus, neq solus, in agris
Ocia pulchri plena negoci.

Quippe inter colles, uinetacq Gallica ſolus,
Parrifis uagus errat in agris.

Sunt comites pingui gaudentes rure Camœnæ,
Ille raptus Apolline toto,

Et ſefe, & Muſis dignum, Phœbocq poëma
Agreſti meditatur auena.

Quale nec æquari doleat ſibi Tityrus ipſe,
Qui patulæ ſub tegmine fagi,

Syluëtrem tenui tentabat arundine muſam.
Quale trahat, camposcér pecus cq.

Quale queat rigidas deducere montibus ornos,
Siftere flumina, flectere saxa.

Reddere quale queat placidos tigrescér luposcq,
Quale feros euincere manes.

Deniq (quod proprie tecum lætabere) caſtum
Nulla hic Liuia, nulla Columba.

Nufquam hic formosum Corydon ardebit Alexin.
Phyllis toto in carmine nulla.

Quod neq Sorbonæ nequeat cenſura probare.
Et multos habet illa Catones.

Quod

304 DES. ERASMI ROTERODAMI

Quod necq; grammaticus teneræ dictare iuuentæ,
Plagola uereatur in antro,
Nec tetrico Hippolytum pudeat recitare parenti
Felicem ter & amplius illum,
Quisquis Fauftina dicetur arundine Gallus,
Vel Varus, uel Pollio quisquis,
Viuet, & æternum pulchro cum carmine notus,
Quadrifido cantabitur orbe.

EIVSDEM IN MORBO DE FATIS
SVIS QVERELA.

Iror, quæ mihi ſydera
Nascenti implacido lumine fulſerint,
O Gaguine meum decus,
Nam ſeu iure aliquo nostra negotia

Ignes ætherei regunt,
Me primum teneras lumen ad inſolens
Aedentem querimonias,
Nec mitis rutilo ſydere Iuppiter
Aſpexit, neq; proſpera
Arrifit radijs mi Venus aureis.
Tantum Mercurius celer
Adfulgens nitidis eminus ignibus.
Adſarat ſua munera.
Sed ſtella uetuit falcifer inuida,
Vulcanic; minax rubens.

Riualis,

EPIGRAMMATA.

305

Riualis, calidus cum gelido ſenex.
Seu tres terrigenûm deæ
Fortunas triplici numine temperant,
Sum duriſſima ſtamina
Sortitus, Volucrem, ſeu potius deam
Versare omnia credimus,
Hanc in perniciem certe ego deierem
Coniurasse meam miſer.
Felicis mihi nec fata Polycratis,
Nec Scyllæ precor improbus.
Arpinas toties conſul, iniquus
Fortunam inſimulat ſuam,
Quæ tot proſpera, tot dulcia, paululo
Fermento uitiauerit.
Ingrate ille quidem ruſticus, ac foro
Rerum neſcius utier,
Alterius domiæ qui queritur uices.
Sat felicem ego iudico,
Qui præſentia lenire poteſt mala,
Actis proſperius memor,
Ac ſperare iterum iam fore, quod ſuit.
At me matris ab ubere
Fati perſequitur tritlis & asperi
Idem ac perpetuus tenor,
In me crediderim proruit improbi
Pixis tota Promethei,

P Et quicquid

306 DES, ERASMI ROT.

Et quicquid ſtabulat triste uel alſperum,
Nigri in limine tartari.

Heu quid ſimplicibus uatibus inuidum
Numen, quis Genius malus?

Quæue inſeta nouem Iuno ſororibus

Sic noſtrum caput impetit ?

O fatis genite ſproſerioribus

Bis Gaguine meum decus.

Hunc ſi tu minime temnis amiculum,

Non totus fuero miſer,

Nec cedent grauibus pectora caſibus.

### ARX VVLGO DICTA HAMMENSIS.

E qa ſim nó magna, caue côtepſeris hoſtis,
Arx Tarpeia Remi nó mage tuta ſuit.

Q[ui] bene defenſat primû h[ui]c ſuſtinet ag-
Tú q[ui] me cingit nó inamœna pal[que].

Iſta quidem omnigenos mihi c[omo]da ſeruit in uſus.

At ſubito inſuſis, quum uolo ſtagnat, aquis.

Iam uero, ut c[ess]et, uigilum cuſtodia pernox,
Stertat ut a[crea] Lynceus in ſpecula,

Attamen excubias Grus officioſa diurnas
Intus, nocte foris peruigil Anſer agit.

Grus neq[ui] docta, nec admonita, ſpeculantis ad a[re]a
Reſponſans, a[cri] dangit in al[tra] tuba.

Et procul

307

### EPIGRAMMATA.

Et procul infidias (nam præſentire uidetur)

Fida, ſono uigili prodit & arcet auſis.

Anſer item non doctus, obit ſua munia, quum fas
Pabulat, & nota ad ſymbola rurſus adſt.

Aſt ubi uicino ſe condidit æquore Titan,
Milite tum denſo moœnia noſtra ſubit.

Partitur, aliquis mira arte locoſq[ui]eſq[ui]b[us]?

Nec cedunt ſtatione ſua, dum rurſus ab undis
Emicet, & clarum lux agat alma diem.

Adde quod hic miles tam fidus & impiger, annos
Complures, nullo iam meret ære mihi.

### EPITAPHIVM ODILIAE FIGEN, DVM IN CIMITERIO
SVB SIGNO
CRV CIFIXI.

Epulta uuum te ſalutat Odilia.

Quid ad ſepultæ uerba mox fugit color?

Vuum ſaluto uiua, quur lubitum eſt rei

Placidæ bonæq[ui] dira dare uocabula?

Mala uita mors eſt, & ſepulchrum, & inferi.

Vna hæc tibi timenda, ſi mortem times.

Nam quod uocant mori, eſt pijs renaſcier.

Noſtri peribit nihil, & haud pilus, niſi

P 2 Perit

308 DES. ERASMI ROT.

Perit, feraci semen abditum scrobe,
Mox se benigno redditurum fœnore.
Si rem putaris, quid mori eſt, niſi ſeri ?
Condi ſepulchro, quid ? niſi occari ſata ?
Iamq[ui] in propinquo eſt ille fatalis dies,
Quum uere nostro flantibus Fauonijs
Rediuiua putri pullulabunt è cauo.
Moxcq[ui] emicabit læta corporum ſeges.
Quorum uiror perennis, haud unq[ui] amplius
Marceſet, hanc in ſpem fidelis interim
Sopita gremio terra ſeruat fragmina.
At mens caducis expedita uinculis
Inuiſa quanquam, uiuit, ac te cominus
Sentit, uidetq[ui] triplici diſerimine
Vitæ anteaqtæ merita carpens præmia,
Meſſemq[ui] pro ſemente quam fecit metens.
Bona pars relietis artubus circumuolans
Captat, pias hâc commeantium preces,
Vt à luendis expiata noxijs,
Quas terreo contraxit è contagio
Iam puta purum adire poſſit æthera.
Has flagitato ſubleua precamine,
Memor, uices te mox manere mutuas.
Pendentis alto uiectimæ deſtipite
Mors obſcranda eſt, obſcranda uulnera.
Hoc fonte, ſi quod efficax piaculum,

Viuisçq[ui]

EPIGRAMMATA.

309

Viuisçq[ui] manat, manat hinc & mortuis.
Si porro properas, tum precatus uerbulo
Lucem & quietem, perge curſum, te quoq[ui]
Para ſepulchro, mox ſequuturus. uale.

EIVSDEM QVERELA DE FI/
LIO SVPERSTITE.

Ictu erat ad ſacras mihi nomê Odilia lym
Idq[ui] mei ſolü, iâ ſupereſſe uides. (phas.
Cætera mors rapuit, cineres atq[ui] arida tan
Terra parës gremio cófouet offa ſuo. (tu
Quid tibi te dignum, niſi te mors ſæua precemur
Scindere cui cordi eſt, quæ bene iunxit amor?
Iam nihil eſt charam à membris diſcerpere uitam
Quiddam etiam dulci dulcius eſt anima.
Tu potes à gnato dilect am aucllere matrem,
Impia, uel centum rumpere uinda potes,
Quos natura potens, te præter in omnia uiectrix
Mutua quos pietas, quos ita rara fides.
Quos mores placiti, & dulcis concordia uitæ
Tam bene, tam multis nexibus unierant,
Hos tu ut diſtraheres tollis, ſine pignore matrem
Atq[ui] ita pars melior orba relieta mei eſt.
Sed bene, quid mors nostra ſeidit, tua CHRISTE refar-
Plusq[ui] boni reddit, ch[ui] dedit ita mali. (cit

P 3 Respondet

310 DES. ERASMI ROT.

RESPONDET FILIVS SVB PI-
CTVRA CHRISTI CRV/
CIFIXI MOYSI ET
SERPENTIS.

Ita fugax haud lóga dedit diuortia noſtri,
En mors æqua tibi, qd' tulit ipſa refert.
Vna duos pietas uiuos bñ iúxerat, ut nûc
Amborù cineres una recondit humus.
Amborum, uultus tabula uifuntur eadem,
Subripuit leto hoc ingenioſa manus.

At tu ſpectator, ſortis memor omnibus æquæ,
Hæc ſaltem ex animo fundito uota ſitis.

CHRISTE necis domitor ac uitæ perpetis autor,
Iugem animis uitam morte repone tua.

Tu ſacra illa ſilex, teretis quæ uerbere uirgæ
Vitaleis ſcatebras gentibus icta dedit.

Tućp[ro] salutiferum ſerpentis in arbore ſignum,
Quod ueteris colubri cuncta uenena domat.

Quin hodiéq[ui]s uitæ fons ille perennis
Pectore defoſſo ſanguis & unda ſcatet.

Ille dat exanimes reduci recaleſcere flatu
Hæc animæ maculas abluit omnigenas.

His age muneribus dulci cum pignore matrem
In dextrum referens aſſere CHRISTE gregem.

In filiam

EPIGRAMMATA.

311

IN FILIAM BEKAE QVOD SONAT
RIVVM LINGVA NOSTRATE.

Vm Gulielma, p[re] Arnoldo cognomine
Iuris f[os] gemini, n[ó] m[ó] riu[9] erat. (Beka, is
Cui gener Antoni placuifti ex o[m]ib[9] un[9].
If brandum referens ore animo[q] patr[é].

Nec minus eſt mea uitatibi, quàm forma probata,
Templa, domus, proles, h[æ]c mea cura fuit.

Quatuor enixam pueros totidemq[ui] puellas,
Mors rapit, intra æui ſeptima luftra mei.

Lector age huic requiem, cineriq[ui], animæp[ro] precatus,
Viuè diu, imo diu eſt hic nihil, ergo bene.

EPITAPHIVM MARGARETAE HONORAE.

Hic ſita Margareta eſt, merito cognomine Honora,
Fifcini tedis digna Guihelme t[u]is

Quàm bene congruerant, & forma, & p[ect]us, & anni,
Et ne morte quidem diffolüendus amor.

Rapta ſed eſt uiridis primæuo in flore iuuentæ,
Vt roſa lacteolis ſemadaperta comis.

Dimidius ſupereſt dulci ſine coniuge coniunx
Mœrens, ut uiduus compare turtur aue.

EPISCOPO TRAIECTENSI DAVID
NOTHO PHILIPPI DVCIS

BORGONDIONVM.

Ic ſitus eſt præful, n[ó] tát[ú] nomine Dauid,
Digna patre, p[les] magne Philippe tua.

Iſte

312 DES. ERASMI ROT.

Ifte gregem plusq[ui] patria pietate fouebat,
Pacis amans, uirtuti ingenij[s]c[que] fauens.

EIDEM.

Hic Dauid ille duci proles iactanda Philippo,
Commifum patrio fouit amore gregem.

IACOBO BATTO, græco dimetro lambico.

Ιάκωβε βάττε θάσσο

καλῶς θανάρι παλιμφύα.

IIDEM LATINI VERSVS.

Iaco be Batte ne time,
Bene moriens renafscitur.

IN TERGO CODICIS BATTICI.

Sum Batti, qui me manibus subduxerit uncis
Huic ne quo Battus defuat opto loco.

DVO SALINA ARGENTEA ABBATI CVI-
dam dono miſſa, à monialibus, monaſterij,
uulgo dicti, uallis uirginum.

Virginea de ualle, duo ſine labe ſalilla
Adſumus, hanc menſam non niſi pura decent.

IN ALTERO SALINO.

Virginitas nitor argenti, ſapientia ſal eſt.
Virgo dat argentum, tu pater adde ſalem.

IN SEX TINTINABVLA RESTITVTA,
quæ ſulmine conflagrarant.

Conciniplus ſex aera, at ego cui maxima uox eſt
Alpha &omega; Triadi rite dicata uocor.

Nos

315

EPIGRAMMATA.

Nos, æde[m]q[ui] ſacram, Scaſti pia cura Girardi,
Præſulis, abſumptam ſulmine reſtituit.

IN TINTINABVLVM MARIAE SACRVM,
Aenea mi uox eſt, ac ſic nulla ænea uox eſt,
Vt par Chriſtiparæ laudibus eſſe queat.

IN IDEM.
Maria nomen inditum eſt mihi mutuum,
Qua trinitati niſi ſedet uicinius.

TERTIVM BAPTISTAE SACRVM.
Vox damantis erat, cuius gero nomina plebem

Ad CHRISTI cultum nocte diéq[ui] uoco.

QVARTVM PETRO SACRVM.

Petro ſacra fugo cacodæmonas, arceo ſulmen,
Funerac[ui], & ſeſtos cantibus orno dies.

QVINTVM MAGDALENÆ
SACRVM SCAZON.

Sum Magdalenæ, iuuiit impium ſulmen,
Meliora quando cuncta dat pius præſul.

SEXTVM OMNIBVS SANCTIS SACRVM.
Exilis mihi uox, ſed quæ ſerit eminus aures,
Dat mihi cælicol[um] nomina tota cohors.

ALITER.
Non mihi Dodones, non aera prophana Corinthi
Certent, nam cunctis tinnio cælitibus.

IN AVLICVM QVENDAM CLE
RO INFESTVM.

Vrſalus ecce Midas, ſed Lydo ſtultior illo
Se properat quouis nobilitare modo.

Q Et ſurit

314 DES. ERASMI ROTERODAMI

Et furit in derum, capit hinc exordia famæ,
Et Mida subito uertitur in Phalarim.

Sic quondam exulto peperit sibi nomina templo
Credo autor generis græculus ille mali.

Tam stolidam mentem nullis aboleueris undis.
At rabiem solus tollere mucro queat.

IN EVNDEM.

Tam stolidum credo, nec te Mida pectus habebat
Malce nec in derum tam violentus eras,

Quam quidam, non est sententia dicere nomen,
Nam famam affectat qualibet ille uia.

Huic utinam aut aliquis afininas addat Apollo
Aut ambas Petrus demetat auriculas.

Aut certe crepet ipse magis, faciat, paterni
Quod cognomenti syllaba prima monet.

IN EVNDEM.

Bacchanti in derum tibi dixerat Vrsale quidam
Et ius Cæsareum lædier at, sacrum.

Hic tu ridebas hominem multum, diuq,
Et merito, quid enim hoc multius ac leuius?

Qui præter tibi iura coqui notissima iuris
Auditum nomen crederet esse aliud.

IN PICTVRAM FABVLAE GIGANTEAE.

En stolida line patre sati tellure Gigantes
Montibus accumulant montes, ipsum, minantur
Cælicol um regem supe ra detrudere ab arce.

Sed

EPIGRAMMATA.'

315

Sed male uæsanæ cedent line pectore uires:

IN EOsDEM FVLMINE DEPVLSOS.

Iuppiter extructas disturbat fulmine moles
Ignibus inuoluens rapidis, monte is, uiro s.

Sic sic uis line consilio, sic impia facta
Præcipitata ruunt su peris ultoribus uis.

IN TABVLAM PENTHEI TRVCIDATI,

Penthea cernis Echioniden.

Hospitis Orgia qui Bromif

Spreuerat, impius ecce deo

Vindice iam male facta luit.

Matris enim, Orgiad um, manu,

Dum fera creditur esse, perit.

Quam sceleri bene pœna su
Congruit & mala digna malis.

IN PICTVRAM EVROPAE STVPRATAE.

Hic qui à monte boues ad proxima littora uertit,
Aurea te, quis sit, uirga monere potest.

Tum testes alæ, neq, non talaria, testis

In flauo bicolor crine galerus erit.

Si rogitas quid agat, patrio subseruit amori.

Inscius, obsequio, furta dolo sa tegens.

Raptor enim niuei latitat sub imagine tauri

Improbus, ac prædam per freta longa uehet.

Vt Cretam attigerit, mox taurus definet esse
Iuppiter. & uirgo non erit ista diu.

Q. 2. Quid

316

DES. ERASMI ROTERODANI

Quid non cæcus amor mortalia pectora cogat,
Si taurum æthereum non piget esse louem?

Aut quæ formosis fatis est cautela puellis,
Hic quoque stuprator si metuendus erat?

IN FRONTE LIBELLI DONO MISSI EPI
SCOPO ATREBATENSI SCAZON.

Auibus sequundis uade charteum munus,
Exile quanlibet breuis dicat uates.

Liceat modo placere Præfuli docto.

Precio lapillos uiceris & Erithreos.

IN FRONTE LIBELLI DE IMPERA
TORIA MAIESTATE.

Christianum orbem tuenti qui fauetis Cæsari,
Huic fauebitis libello, qui tuetur Cæsarem.

IN FRONTE ODARVM GVILIELMI.

Huc, liquidem pia, si pudica Musa

Delectat, nihil hic uel inquinatum.

Vel quod melle nocens tegat uenenum.

CHRISTVM tota sonat chelis Guihelmi.

IN FRONTE LIBELLI BVSLIDIO
DONO MISSI.

Non ego Buflidiæ decus adfero bibliotheca.
Sed decus apponit bibliotheca mihi.

IN FRONTE ALTERIVS.

Non equidem ornabis tu Antoni bibliothecam.
Temagis ornabit bibliotheca liber.

In cæcum

EPIGRAMMATA.

317

IN CAECVM TRAGOEDIARVM
CASTIGATOREM.

Quur adeo lector crebris offendere mendis?

Qui caſtigauit, lumine captus erat.

SVB PICTVRA VVLTVS CHRISTI.
Hic intuetur & intimos mentis sinus.

Fac tota niteant pectoris penetralia.

AGIT CARMINE GRATIAS PRO-
MISSO MVNERE.

Antiftes facer elegantiorum, ac
Princeps Carmiliane literarum,

En uerſus tenuis tibi Poëta

Hos pro munere ſplendidio rependit.

Hoc est ſcilicet, ære mutat aurum.

At quid tandem aliud deis uel ipſis,
Gratus ſed tenuis ſenere uates

Poffit, quam numeros modos? quod uerum

Largiri numeros tibi Petre, hoc est

Sylvæ ligna, uago mari addere undas.

IN FRONTE ENCHIRIDII.

Nil moror aut laudes, leuis aut conuicia uulgi,
Pulchrum est uel doctis, uel placuiffe pijs.

Spe quoque, maius erit mihi si contingat utrunq.

Cui CHRISTVS ſapit, huic si placeo, bene habet.

Vnicus ille mihi uenæ largitor Apollo,
Sunt Helicon huius myſtica uerba meus.

Q ; Libellus

158 DES. ERASMI ROTEROD AMI
LIBELLVS DONO MISSVS

Mittere quur verear magno leue munus amico
Quum capiant lummos thufcula pauca deos.

IOANNI OKEGO MVSICO SVM-
MO, EPITAPHIVM.

Ergó ne conticuit
Vox illa quondam nobilis,
Aurea uox Okegi?
Sic muſicæ extinſtum decus?
Dic age, dic fidibus
Triftes Apollo nænias.
Tu quoq Calliope
Pullata cum ſororibus
Funde pias lachrymas.
Lugete, quotquot muſicæ
Dulce rapit ſtudium,
Virumq[ui] ferte laudibus.
Artis Apollineæ
Sacer ille Phœnix occidit.
Quid facis inuida mors?
Obmutuit uox aurea
Aurea uox Okegi,
Vel ſaxa flectere efficax,
Quæ toties liquidis
Et arte flexilibus modis
Per ſacra tecta ſonans,

Demuſſit

EPIGRAMMATA.

319

Demuſit aures cælitum
Terrigenüm[que] ſimul
Penitus[que] mouit pectora?
Quid facis inuida mors?
Vel hoc iniqua maxime,
Aequa quod omnibus es.
Sat erat tibi promiſcue
Tollere res hominum,
Diuina res eſt Muſica
Numina quur uiolas?

HENRICI EPISCOPI CAMERACEN
SIS EPITAPHIVM.

Henricus hic eſt, Bergicæ ſtirpis decus,
Qui laude morum auita uicit ſtemmata.
Gregis ſalute nil habuit antiquius,
In quem pius paterna geſſit uifcera.
Hic incitatus amore miro cælitum,
Iacobe ſedem uisit impiger tuam,
Arce[m]nq[ui] Petri uisit, & Solymas ſacras.

DE EODEM.

Berganæ ſtirpis ſeptem de fratribus unum
Condidit Henricum hoc inuida Parca loco.
Ille gregis Cameracini præſul[que] pater[que],
Cui ſimul & patriæ non ſibi, natus erat,
Bis[que] Iacobæam uisit pius aduena ſedem,
Dehinc Romã, & Solymas uectus aduſ[que] ſacras,

Sic

320 DES. ERASMI ROTERODAMI

Sic pietate uagus, uirtute grauiffimus, æuum
Exegit felix & line labeuum.

IN MAGNATEM QVENDAM, SED
FICTO NOMINE, QVI LAVDES
SVAS EXIGVO MVNVSCV-

LO PENSARAT.

Orrexit errorem meum
Lepide Marullus. nam mihi
Laudatus æquo largius
Nimium puſillo prodigum

Vatem redonat munere.
Ò pectus, ò memorabilem,
Huius modestiam uiri.
Non uult cani, quæ non facit,
Vult & fileri quæ facit.
Proin pudendis præmijs
Inuitat ad palinodiam.
Inuitat ad filentium.
Non ſuadet hoc frugalitas
Tenax? Parſimonia,
Quum ſannionibus quoque
Fœdis? Morionibus
Prolixa donet munera.
Quod iftta donat uatibus,
Quæ dare minus êth nil dare eſt,
Pudore non uitio facit.

Ode

EPIGRAMMATA

321

ODE DICOLOS, DISTROPHOS, ALTERO
uerſu Heroico Hexametro, altero Iambico
Dimetro. De caſa natalitia pueri
IESV, dech paupere puerperio
uirginis deiparæ Mariæ.

Cquid adhuc ueteru ſequimur ſpectacula
Huc huc frequentes currite. (reru?
Hæc caſa, quæ lacera & ſtat agreſtibus hor
Nouum dabit ſpectaculum. (rida culmis,
Quale nihil ſædis proaui uidere uetuſtis,
Nihil uidebunt poſteri.
Hic cuius tonitru tellus? tremiſcit & æther,
Teneris crepat uagitibus.
Hic orbis magni moderator maximus infans
Virginea mulget ubera.
His ego non ſtabulis auguſta palatia Romæ
Feliciora iudicem.
Non (operoſa licet) Solomonia templa, nec auream
Lydi tyranni regiam.
Salue clara domus, cælo? beatior ipſo,
Partus ſacrati confcia.
Iure tibi Iouis inuideant Capitolia falli,
Diuis ſuperba ſaxeis.
Aegyptus ſancta inuideat cunabula, monſtris
Finem datura turpibus.

R Nec

322

DES. ERASMI ROT.

Nec minus apta deo es, quod hiantibus undicq; timis
Imbres & Euros accipis.

Quod Iodicis egens, rigido, incommoda fœno
Fœtus rubenteis excipis.

Talia nafcentem decuere cubilia CHRISTVM, ut
Qui dedocere uenerit

Festum, nulla, non suadentem turpia luxum.

Sertá ue frondea, non imitantes fulmina tædæ,
Non menſa ſumptuofior,

Nec ſtrepit officijs domus ambitioſa, nec alti
Fouent puerperam thori.

Pannofus iacet in duris præſepibus infans.
Diuinus attamen uigor

Emicat, & patrios uagitu diſpuit ignes.

Senſere præſentem deum,
(Quod licet) puero iumenta tepentibus auris
Frigus decembre temperant.

Vpilio calamis iſdem, quibus ante capellis,
Agreſte, ſed pium canit.

Aethereicp, chori uolitant cunabula circum,
Vt menſibus uernis, apum

Degenerem ſimul ac pepulere examina regem,
Regi nouo, ſauentibus

Applaudunt alis, ſublimem, agmine tollunt.

Sic turma cælitum duci

Circumſuſa

323

EPIGRAMMATA:

Circumſuſa ſuo, gaudens ſtupet, atq; iacentem
Pronis adorat uultibus,

Et natalitium ſonat ad præſæpia carmen.
Coniux pudicus interim,

Fusus humi, magnum trepidus ueneratur alnum.
Porrò puella, nobilis

Pars bona ſpectadi, defixis hâret ocellis,
Primum, ſele non capit,

Séq., ſuumç; ſtupens genitrix uirguncula partum.
Nulli marito debitum.

At ſimul eiecit pietas materna ſtuporem,
Prædulce pignus corripit,

Ac modo porreçtis prohibet uagire papillis,
Modo tepente frigidum

Blanda fouet gremio, paruisc; dat ofcula labris.
Nunc pectori adprimit ſuo,

Nunc bleſo teneros inuitat murmure ſomnos.
Amabili inuicem modo.

Lætam prole deo uideas geſtire parentem,
Prolem parente uirgine.

DES: ERASMI ROTERODAMI EXPOSTV,
LATIO IESV CVM HOMINE SVA-
PTE CVLPA PEREVNTE.

Vm mihi ſint uni bona, quæ uel fródea tel
Vel olympus ingens continet, (lus,

R 2 Dicite

324 DES. ERASMI ROT.

Dicite mortales, quæ uos dementia cepit?

Hæc aucupari ut unde uis

Malitis, quam de proprio depoſcere fonte,

Adeo benigno, & obuio?

Mendaces, iuuet trepido, miſero, tumultu

Vmbras bonorum perſequi?

Pauci me, qui ſum ucræ largitor & autor

Felicitatis, expetant?

Forma rapit multos, me nil formoſius uſquam eſt.

Formam ardet hanc nemo tamen.

Suſpiciunt ceras, antiqua, ſtemmata multi,

At me quid eſt illuſtrius?

Vt qui ſim genitore deo deus ipſe profectus,

Genitrice natus uirgine.

Vnde fit, ut mecum uix geſtiat unus & alter

Affinitatem iungere?

Maximus ille ego ſum cæli, ſoli, monarcha,

Seruire nobis cur pudet?

Diues item, & facilis dare magna, & multa roganti.

Rogari amo, nemo rogat.

Sum, uocor, patris ſummi ſapientia, nemo

Me conſulit mortalium.

Ipſe ego ſum ætherei ſplendor, decus, parentis.

Me nemo ſtupet, aut ſuſpicit.

Sum firmus iuxta, ac iucundus amicus amico.

Me pariter, ac meas opes.

Candidus.

325

EPIGRAMMATA.

Candidus, atq. lubens charis impertio, nemo hanc

Ambit neceſſitudinem.

Sum uia qua ſola cæli itur ad aftra, tamen me

Terit uiator infrequens.

Cur tandem ignarum dubitat mihi credere uulgus?

Aeterna cum ſim ueritas.

Pollicitis cur ſtulte meis diffidere perſtas?

Cum ſit nihil fidelius.

Autor ad hæc uitæ cum ſim unicus, ipſa, uita

Cur ſordeo mortalibus.

Lux ego ſum, cur huc uertunt ſua lumina pauci?

Dux, cur grauantur inſequi?

Viuendi recte certiſſima regula ſolus,

Aliunde formas, cur petunt?

Ipſe ego ſum ſolus uera, & ſine ſelle uoluptas,

Quid eſt quod ita faſtidior?

Vnica pax animi, quin huc deponitis ægri

Curas edaces pectoris?

Si benefacta truces etiam meminere leones,

Referunt, beluæ uicem,

Reſpondere feri merito didicere dracones,

Si meminit officijs canis,

Si redamant aquilæ, redamant delphines amantem,

Cur eſſeracior feris,

Me me non redamas homo? cui ſemel omnia feci,

Quem condidi, quem ſanguine

R 3 Aſſerui

326 DES. ERASMI ROT.

Afferui proprio, propriæ à morte recepi
Dispendio uitæ uolens.

Si bos agnoſcit dominum, ſi brutus aſellus
Agnofcit altorem ſuum,

Cur me ſolus homo male gratus, noſſe recuſas,
Et conditorem, & uindicem?

Vnus ego hictibi ſum cunctorum ſumma bonorum.
Quid eſt quod extra me petas?

Quorum diſtraheris per tot dispendia graſſans
Laborioſa inertia?

Sum placabilis, & pronus miſereſcere, quin hoc
Miſer ad aſylum confugis?

Idem iuſtus, & implacabilis ultor iniqui,
Cur non times offendere?

Corpus ego, atq[ue] animum nutu ſub tartara mitto,
Noſtri metus uix ullum habet.

Proinde mei defertor homo ſecordia ſi te
Adducet in mortem tua,

Præteritum nihil eſt, in me ne reiſce culpam,
Malorum es ipſe autor tibi.

Nam quid adhuc ſupereſt? ſi te neq[ui] prouocat ardens,
Suic[um] prodiga charitas,

O bis marmoreum pectus, neq[ui] mitigat unquam
Adeo profuſa benignitas,

Si neq[ui] tantarum uel ſpes certiffima rerum
Expergeſacit, & allicit.

Si neq[ui] tartareæ cohibet formido gehennæ,

Nec

EPIGRAMMATA.

327

Nec ullus admonet pudor,
Immo ſi durant magis hæc, adduntq[ui] ſtuporem
Tam multa, tamq[ui] inflignia,

Vt facile immaneſq[ui] ſeras, chalybeinq[ui] petrainq[ui]
Rigore uiecto molliant.

Quid faciat pietas, quibus artibus abſtrahat ultro
Deuota morti pectora?

Inuitum ſeruare, nec eſt mentis, puto, ſanæ,
Et patria prohibet æquitas.

CARMEN IAMBICVM.

On inuenuſto antiquitas ænigmate

Studij magiſtram uirginem

Finxit Mineruam, ac literarum præſides

Finxit Camœnas uirgines.

Nunc ipſe uirgo matre natus uirgine,
Præſideo uirgineo gregi.

Et ſolpitator huius, & cuſtos ſcholæ.

Adſunt miniftri uirgines,

Pueros meos mecum tuentes angeli.

Mihi grata ubi[que] puritas,

Decetq[ui] ſtudia literarum puritas.

Procul ergo ſacro à limine

Morum arceant mihi literatores luem,

Nihil huc recipient barbarum.

Procul arceant illiteratas literas,

Nec regna polluant mea.

Sapphicum.

328 DES. ERASMI ROT.

SAPPHICVM

Ocperit faustis auibus precamur.
Semper augescens meliore fato,
Hic nouæ fudor nouus officinæ.
Aufspice IESV.

Hic rudis (tanquam noua testa) pubes
Literas Graias, stimul & Latinas,
Et fidemiacram, teneriscb CHRISTVM
Combibet annis.

Quid fuit læta sobolem dedisse
Corporis forma, nifi mens & ipfa
Rite fingatur, studijsb caftis
Culta nitescat.

Stirpe ab hac senfim noua pullulabit
Ciuium proles, pietate iuxta, ac
Literis pollens, breuitercb regno
Digna Britanno.

Ludus hic fyluæ pariet futuræ
Semina, hinc diues nemus undequaq,
Denius furgens decorabit Anglum
Latius orbem.

IMAGO PVERI IESV IN LVDO LITE,
rario, quem nuper instituit Coletus.

Difcite me primum pueri, atq, effingite puris
Moribus, inde pias addite literulas.

Carmé

329

EPIGRAMMATA

CARMEN PHALECIVM.

Sedes hæc puero ſacra eſt IESV,
Formandis pueris dicata, square
Edico, procul hinc facessat, aut qui
Spurcis moribus, aut inerudita
Ludum hunc inquinet eruditione.

ALIVD.

Quin hunc ad puerum pueri concurritis omnes?
Vnus hic eſt uitæ regula, fonſcb piae.
Hunc qui non ſapiat, huius ſapientia ſulta eſt,

Abſcb hoc uita hominis mors (mihi crede) mera eſt.

CHRISTIANI HO

MINIS INSTITVTVM ERASMI
ROTERODAMI.

Ad Galat. Quinto. Valet in CHRISTO fides,
quæ per dilectionem operatur.

FIDES.

CREDO. PRIMVS ARTICVLVS.

Confiteor primum ore pio, uenerorb fideli
Mente deum patrem, uel nutu cuncta potentem.
Hunc, qui ſtelligeri ſpacioſa volumina cæli,
Et solidum omniparæ telluris condidit orbem.

S Et in

330 DES. ERASMI ROT.

ET IN IESVM. II.

Eius item gnatum IESVM, cognomine CHRISTVM.
Quem dominum nobis agnoscimus ac ueneramur.

QVI CONCEPTVS. III.

Hunc MARIA afflatu diuini numinis, alio
Concepit uirgo, peperit purissima uirgo.

PASSVS SVB PONTIO. IIII.

Et graue supplicium immeritus damnante Pilato
Pertulit, infami suffixus in arbore mortem
Oppetijt, tumulatus homo est, clausus? cepulchro.
Interea penetrat populator ad infera regna.

TERTIA DIE. V.

Mox ubi tertia lux mœstio se prompserat orbi.
Emerit tumulo, superas rediiuius in auras.

ASCENDIT. VI.

Inde palam aðtheream scandit sublimis in arcem
Illic, iam dexter patri afflidet omnipotenti.

ITERVM VENTVRVS EST. VII.

Idem olim rediturus, ut omnem iudicet orbem,
Et uiuos pariter, uitas, ac lumine caffos.

CREDO IN SPIRITVM. VIII.

Te quoc[ur] credo side simili spirabile numen
Halitus, afflatus, dei facer, omnia lustrans,

SANCTAM ECCLESIAM. IX.

Et te confiteor sanctissima concio, qua gens
Christigena arcano nexu coit, omnis in unum

Corpus.

EPIGRAMMATA.

331

Corpus, & unanimis capit sociatur IESV.

Hinc proprium nefcit, sed habet communia cuncta.

REMISSIONEM PECCATORVM. X.

Hoc equidem in cœtu sancto, peccata remitti
Credo, uti ijs sacro fuerint qui fonte renati.

Vel qui diluerint ultro sua crimina fletu.

CARNIS RESVRRECTIONEM. XI.

Nec dubito, quin exanimata cadauera sursum
In uitam redeant, animas fortita priores.

VITAM AETERNAM. XII.

Vtra qu[ur] pars noſtri corpus, animus, deinceps
Iuncta simul, uitam ducent ſine ſine perennem.

SACRAMENTA. VII.

Hoc quoque perfuaſum est, ecclesia myſtica ſeptem
Munera diſpenſat, quæ ſacramenta uocantur.

Hinc uariæ dotes, & gratia plurima menti
Cælitus inſeritur, ſi quis modo ſumpſerit apte.

ORDO. I.

Ordine nancq[ur] sacro, confertur ſacra poteſtas
Vt ſungare minifterijs, CHRISTO auſpice, ſanctis.

MATRIMONIVM. II.

Munere coniugij nati hunc prodimus in orbem,
Vit[que] adeo pulchri, pulcherrima portio, mundi.

BAPTISMVS. III.

Munere bapſtimi longe felicius iſdem

Q[ui] prius, in te CHRISTE renascimur, atq[ur] nouamur.

S 2 Confirmatio

332

DES. ERASMI ROT.

CONFIRMATIO.

III.

Deinde in amore dei, nos confirmatio sacra
Constitabilit, menteinç, inuiecto robore durat.

EVCHARISTIA.

V.

Mysticus ille cibus (Græci dixere synaxin)
Qui panis uiniç palam sub imagine, CHRISTVM
Ipsum præsentem uere exhibet, intima nostrì
Vifcera, cælefti faginat, & educat efca,
Inç deo reddit uegetos, & reddit adultos.

POENITENTIA.

VI.

Si quem forte deo capitalis reddidit hoffem
Noxia, continuo metanzaea medebitur illi.
Reftituet lapfum, reſciffa, ſcedera rurſum
Sarciet, offenſi placabit numinis iram,
Commiſſi modo pœniteat, pikeat, nocentem,
Iſq[ui] uolens peragat præſcripta piamina culpæ.

VNCTIO.

VII.

Vnguinis extremi munus nos munit, & armat,
Migranteinç animam per ſumma pericula, tuto
Transmitit patriæ, & ſuperis commendat euntem.

AMOR DEI.

Hæc eſt indubitata fides, cui pectore certo
Nixus, amabo patrem ſuper omnia cunctipotentem,
Qui me condiderit, & in hunc produxerit orbem.
Rurſus amore pari domínum complectar IESVM,
Qui nos aſſeruit, precióq[ui] redemit amico.

Spiritum

333

EPIGRAMMATA.

Spiritum item ſanctum, qui me ſine fine benigno
Afflatu fouet, atq[ui] animi penetralia ditans.
Dotibus arcanis, uitali recreat aura.
Atq[ui] hic ternio ſanctus, & omni laude ferendus,
Toto ex corde mihi, tota de mente, ſupremis
Viribus, obſequio, meritóq[ui] coletur honore.
Hunc unum reuerebor, & hoc ſemel omnis in uno
Spes mea figetur, hoc omnia metiar uno,
Hic propter ſele mihi ſemper amabitur unus.
Poſt hunc haud alia ratione, ac nomine charus
Ipſe mihi fuero, niſi quatenus omnis in illum
Ille mei referatur amor, fonteinç, reuifat.

FVGA PECCATI

Culpam præterea fugiam pro uiribus omnem,
Præcipue capitale tamen uitauero crimen.
Quod necat atq[ui] animam letali uulneret ictu.

SVPERBIA. INVIDIA. IRA.

Ne faſtu tumeam, ne uel liuore maligno
Torquear, aut bili rapiar feruente, cauebo.

GVLA. LVXVRIA. PIGRITIA.

Ne uel ſpurca libido, uel inſatiabilis aluus
Imperet, enitar, ne turpis inertia uincat.

AVARITIA.

Ne nunquam ſaturanda fames me uexet habendi,
Plus ſatis ut cupiam fallacis munera mundi.

S; Fuga

334 DES. ERASMI ROT.

EVGA MALORVM HOMINVM.

Improba pessiferi fugiam commertia cœtus
Omnia, summo animi conatu, próq. uirili.

STVDIVM PIETATIS.

Atq. huc incumbam neruis ac pectore toto,
Vt magis atq. magis superet mihi gratia, uirtus,
Augescat, pietate divina scientia menti.

ORATIO.

Orabo, superosq. precum libamine puro
Placare adnitar, cum tempore sedulus omni,
Tum uero eximie, quoties lux festa recurret.

FRVGALITAS VICTVS.

Frugales epulæ semper, menſæ q. placebit
Sobria mundicies, & auari nefcia luxus.

IEIVNIVM.

Seruabo reuerens, quoties ieiunia nobis
Indicit certis ecclesia ſancta diebus.

MENTIS CVSTODIA.

Sancta uti ſint mihi ſecretæ penetralia mentis,
Ne quid eò ſubeat ſceduīr ue, nocenſue, ſtudebo.

LINGVAE CVSTODIA.

Ne temere iuret, ne unquàm mendacia promat,
Turpia ne dictu dicat mea lingua, cauebo.

MANVS CVSTODIA.

A furto cohibebo manus, nec ad ulla minuta
Vilcatos mittam digitos, & ſi quid ademptum

Cuiſ

EPIGRAMMATA.

335

Cuiquàm erit, id domino properabo reddere iuſto.

RESTITVTIO REI FORTE REPERTAE.

Id quoq. restituam, ſi quid mihi forte repertum eſt.
Me penes haud patiar prudens aliena morari.

AMOR PROXIMI.

Nec ſecus atq. mihi ſum charus, amabitur omnis
Proximus, eſt autem (ni fallor) proximus ille
Quisquis homo eſt, ac ſic ut amor referatur amici
In CHRISTVM, uitamq. piam, ueramq. salutem,
Huic igitur fuerit quoties opus, atq. necesse,
Sedulus officio corpusq. animumq. iuuabo,
Vt mihi succurri cupiam, ſi forſan egerem.
Id tamen in primis præſtabo utriq. parenti,
Per quos corporeo hoc naſci mihi contigit orbe.
Tum præceptori, qui me erudit, inſtituit q.
Morigerus fuero, ac merito reuerebor honore.
At rurſusq. dulcisq. ſcholæ, ſtudijq. ſodales,
Semper (uti par eſt) ſyncero amplectar amore.

ASSIDVA CONFESSIO.

Si quando crimen fuero prolapsus in ullum,
Protinus enitar, pura ut confessio lapsus
Erigat, ac iuſta tergatur noxia pœna.

SVMPTIO CORPORIS CHRISTI IN VITA.

Aſt ubi sacrati me ad corporis atq. cruoris
Cæleſtes epulas pietaſq. diesq. uocabit,
Illotis manibus metuens accedere, pectus

Ante

336 DES. ERASMI ROT.

Ante meum, quanta cura, ſtudióq[ui] licebit,
Purgabo maculis, uirtutum ornabo nitelis.

MORBVS.

Porro ubi fatalis iam terminus ingruet æui,
Extremu[m]q[ui] diem cum morbus adesse monebit,
Mature sacramentis me armare ſtudebo,
Atq[ui] his muneribus, quæ ecclesia ſancta ministrat
Christigenis, reteget confessio crimina uitæ
Sacrifico, ſumam CHRISTI uenerabile corpus.

MORS.

Quod si uicinæ propius discrimina mortis
Vrgebunt, ſupplex accer[am] qui mihi rite
Oblinat, ac ſignet ſacro ceromate corpus.
Atq[ui] his præſidijs armatus, ſic uti dignum est
Christicola, forti ac fidenti pectore, uitæ
Decedam, bonitate dei ſuper omnia fretus.

HOC FAC ET VIVES.

IN LAVDEM MICHAÆLIS ET ANGE-
lorum omnium, O de dícolos hendecasyl-
laba Sapphica, ſuffigenda in tem
plo Michaëli ſacro.

Aelitum princeps Michaële, & omnes
Spiritus ſacri, libeat precamur
Supplicum uotis tribuiffe pronas
Cælitus aures.

Sordidæ,

EPIGRAMMATA.

337

Sordidæ ſed ne merito canentum
Sordeant odæ, citus huc ab arce
Deuolot fulgente, Seraph decoris
Igneus alis.

Qui foco ſacro uſq[ui] calentis aræ
Calculus uiuum rapiens (ut olim)
Applicet nostris placidus labellis
Ora[que] tergat.

Luridæ quicquid maculæ, perurat.

Desidem pellens animo teporem.

Igneas cantent acies (ut æquum eſt)
Ignea uerba.

Porrò tu primas tibi uendicato
Carminis partes Michael beate,
Primipilari duce quo triumphant
Agmina cæli.

In quibus luces, itidem ut Pyropus
Nobiles inter radiat lapillos,
Vitæ formosus focia inter ardet
Lucifer aſtra.

Ius tibi ſummum necis atq[ui] uitæ,
Tradidit magni moderator orbis.

Tu potes ſeruare probos, & idem
Perdere ſontes.

Tu piorum tutor & aduocatus.

Tu dei in templo nitidas ad aras.

T Vifus

338 DES. ERASMI ROT.

Vifus es dextra tenuisse plenam
Thuris acerram.

Inde furgens fumus odore multo,
Ibat ad lummi solium tonantis,
Ac dei nares liquidi iuuabant
Dona uaporis.

Tu pias latis animas reponis.
Sedibus, cantu procul audiendo
Squalidis olim gelida exciebis
Funera buſtis.

Quam dedit latos pia turba plausus,
Cum graui cælum quateret ruina,
Hoffis & serpens ueterator, acri
Non fine pugna.

Illi ſublimes ſubito ſub auras.

Emicans, ſeptem (ſtupuere cuncti)

Ora tollebat, colubris tumebant.
Colla trecentis.

Flammeis ardens oculis, auernum
Virus efflabat furiale monſtrum,

Fulminis inſtar, piccos uomebat
Faucibus ignes.

Te nihil terret rabies minacis

Belux, fed ui domitam ſuperna,

Cogis abſorptam, ſuperas ad auras
Reddere prædam.

Quæ

339

EPIGRAMMATA.

Quæ tuas fuluas fugitat ſub alas
Læta, præfenti fed adhuc periclo

Palpitans, elapsa uelut rapaci

Ales ab ungui.

Ergo ne quid iam trepident, cadauer
Trifte deturbas, labat ac labantis

Pondus exhorrens, aperit profunda
Tartara tellus.

Non fecus, quam ſi Siculo Peloro

Pendulum in fluctus abeat cacumen,
Territum cedit, reſtuumc[p] late

Diffilit æquor.

Ferreis illic domitus catenis,
Horridum quaſſat caput, ac minatus

Multa nequicquam, ſuribundus itas
Voluit inanes.

Te inanet palma ò Michael ſuprema.

Te noui plausus, tibi non iniquas

Impius pœnas dabit Antichriſtus,
Orbe leuato.

Lætus idcirco meritos uterq[u]e
Orbis, en hymnos canit, altus æther

Indlyto gaudet duce, gaudet æque
Præſide tellus.

At meri cantus celebrantur illichi,
Hic (uti res ſunt uariæ atq[ur] mixtæ)

T 2 Reddimus

340 DES. ERASMI ROT.

Reddimus proni querulis remixtā
Carmina uotis.

En uides, quantis mīferi premamur
Cladibus (noſtro merito fatemur)
Tota proh cæci terimus neſandis
Sæcula bellis.

Si tibi haud fruſtra data cura noſtri eſt,

Si tibi pax non temere uocablum

Mutuat, belli procul o cruentos
Pelle ſurores.

Fac tua lenis prece, rex olympi.

Vindicem condat mīferatus enſem,

Ferias donet, referat q[ui]b[us] ſeffis

Ocia terris.

DE SINGVLARI

LAVDE GABRIELIS ANGELI.

E quibus digne recinemus odis

Gabriel, quem rite chorus ſupernus

Proximum primo colit. O tonantis

Armiger alti,

Ilius tu ſtrennuus adminiſtras

Bella, nec quifquam melior, piorum

Caſtra tutari, & rabidas nocentum

Frangere, uires.

Tutenes

EPIGRAMMATA.

341

Tu tenes oracula facra, te olim

Nuncio, caſus didicit futuros,

Ille quem inſonti leo gaudet atrox
Lambere rictu.

Tu Zachariæ uetulo marito,

Thura dum feſtis adolet facellis,

Pignoris ſeri ſubitus ſtupenti

Nuncius adſtas.

Cuncta quid fruſtra ſequimur canendo,

Ilius dulce eſt meminiffe nunc,

Lætius quo nil lachrymoſus unquàm
Audißt orbis.

Nec falus olim, ne q[ui]b[us] ſpes salutis

Vlla erat, fed mors ſtygijs profecta

Sedibus, gentem rapiebat omnem,
Vindice nullo.

Tum nouas autor meditatus artes,

Ipſe ut inuiſat homo factus orbem,

Te rei tantæ Gabriel, miniftrum

Deligit unum.

Aduola terris, ait, & saluta

Virginem, matrem mihi mox futuram.

Fac ſacramentum tege, ne ille ſeſiſcat
Callidus hoſtis.

Sic opus facto, ne q[ui]b[us] plura fatus

Ille, tu lapſu placido uolucres

T 3 Diffećas

342 DES. ERASMI ROT.

Diffecas nubes, decoras c[ir]pictis
Aethera pennis.

Qualis aduerſos feriente nimbos
Sole, reſplendet (monumenta pacti
Iris antiqui) uarioc[ir]p cælum
Cingit amictu.

Vidit obliquis oculis uolantem
Dextero cælo, metuit c[ir]p latis
Incubans terris draco, lurido[c]p
Palluit ore.

Tecta tu pernix Nazaræa tangis,
Mox & illap[us] thalamis pudicæ
Virginis, mandata refers fereno
Regia uultu.

Nostra cui primum hic lyra gratuletur,
Hæfitat, mundó ne malis leuato,
An deo fœtæ potius puellæ,
An tibi diue

Conſcio mentis, merito[c]p ſummis
Rebus accerſi, tibi tam sacrato,
Tam[c]p felici licuit uel uni
Munere fungi.

Noſter ò ſalue bone pacifer, qui
Surculum adportans oleæ uirentem,
Nuncias primus, meliora merſis
Sæcula terris.

Delaude

EPIGRAMMATA.

343

DE LAVDE
RAPHAËLIS.

Roxime primis Raphaël canère,
Ordinis pars non humilis ſuperni,
Tute nam darum comitem duobus
Tertius addis.

Ò ſalus, ac certa hominum medela
Rebus affliétis, ope cuius olim
Reddito uidit reducem Thobias
Lumine gnatum.

Nec modo ſaluum, ſed & ære largo
Diuitem, multa ſerie clientum
Diuitem, ac longis gregibus, nouac[ir]
Coniuge lætum.

Ethnici Phœbu[m]q genus q[ur] Phœbi,
Saxeos olim coluere diuos,
Hos rati morbis dubijs rogatam
Ferre salutem.

Nos magis nos te colimus, potentem
Vel nigro manes reuocare ab Orco,
Rurſus & pigris animam liquentem
Spargere uenis.

Tu ſimul membris, ſimul ò medère
Mentibus præſens opifer, luem[c]p

In tuos

544 DES. ERASMI ROT.

In tuos euheu male s[æ]uientem
Exige terris.

DE OMNI-
BVS ANGELIS.

Ec tacendi estis proceres, duces c[æ]
Cæteri nobis, breuiter c[æ]p, cuncti
Milites regis ditione late
Cuncta tenentis.
Ambitu quem ter triplici triformem
Dextera leuac[æ]p, frequentiores
Cingitis, quàm nocte filente plenam
Sydera lunam.
O salutandi nouies beati,
Ocium quorum mala nulla terrent,
Certa quos diui beat intuentes
Copia uultus.
Inuidet uestræ mifer ille forti,
Eminus fedes quotiens ademptas
Sufpicit frendens, & inauspicati
Pœnitet auſus.
Vespere quondam similis rubenti
Inter aëternos rutilabat ignes.
At ſimul regis diadema miles
Ambijt audax,

Iam

EPIGRAMMATA.

345

Iam pares uoluens animo cathedras
Flammeo telo, grege cum ſequaci
Ictus eieſtus c[æ]p, rudem ruina
Terruit orbem.
Excipit partim caua Styx tuenteis,
Abditur lucis bona pars opacis,
Curlitat magnum per inane, multo
Plurima turba.
Densior, c[æ]p. Cecropijs in hortis.
Tinnulos æris crepitus ſecuta,
Euolant examina, quam c[æ]p. cælo
Decidit imber.
Pugnat hoc unum hæc uigil, improbó c[æ]
Omnis incumbit ſtudio, pios ut
Difſtrahat, tundat, geminó c[æ]p. raptos
Funere perdat.
Ah neſas, quantum daret illa ſtragem?
Cui salus tandem? nifi frangeretur
Obuijs uobis furor, & nocendi
Dira libreto.
Vestra nos tutela fidelis ortos
Excipit, nec luce prius relinquit.
Semper hac freti nihil furentem
Ducimus hoſtem.
Imus hac tuti tumidum per æquor,
Aſperas tuti penetramus alpeis,
V Viuimus

346 DES. ERASMI ROT.

Viuimus ueſtro, morimurç demum
Munere tuti.

Vos parum firmis dare robur, ijdem
Anxios noſtis gemitus leuare
Nuncij felicibus, ac ſubinde
Viſere caſtos.

Cælici ciuſ, adeóne uobis

Exules curæ ſumus, ut uacet ſic

Obſequi nobis, pígeatq. nunq.

Sortis iniquæ:

Nuncij crebri uolitatis, inter

Arduos cælos, humiles, terras,
Hinc preces fertis querulas, at íſtine
Dona refertis.

Porrò nos tantis meritis (quod unum

Poſſumus) gratos memori camœna

Reddimus cantus, ferimus c[or]p. templis
Dona dicatis.

Ferias anno referente ſacras,

Cælat hic ſeſtus ſimulacra ſumus,

Hic chorus ſupplex manibus ſaceſſit
Vota ſupinis.

Quæ patris ſummi penetrent ad aures

Semper, ac per uos rata ſint precamur,
O patroni præſidiu[m]c. felix

Chriſtigenarum.

Eraſmi

EPIGRAMMATA.

347

ERASMI ROTERODAMI CARMEN IAMBIV
cù, ex uoto dicatum uirgini Vualſingamicae
apud Britannos.

 Scho. χαίξησον μήτερον ἐμογκρισθῆνος.
Μόνη γυαλικῶμ βεστοκτωμένη παραθένος.

Αλλοι μαλιάλλας σοι διδάσασι δωρεάς,
Ο μαλιγε χρυσόμ, ὁ δε ὁαλιμ πομ ἄργυρομ.

Ο δε τιμίζα φέρωμ χαρίζει λίθος.

Ανδρῶμ ἀποτέσοι μὴν ὑγιαύμαν δέμας,
Αλλοι δε ὁαλτέμ, καθί τινες γυαλικός

Κυώντω ἐρακτὸν ὄνυμμελπίζαμ ὁαξόν,
Πολίτα τινες γέροντω αἰῶμας λαχέμ.

Αυτὸς δέκοιδός, ἐνμαλιά, ὁαίνας ἀρμως
Στίχους ὄνγκας, οὐ μαρ ἔξεστ' ἀλλοι

Δόσεως ἀμοιβών ἐντελεσάτης, γέρας

Μέγισομ αὐτῷ, ἀιστόβῃ τιλὶ καρδίαμ

Πασῶμ δὴ ὁαξαξ ἐμαχετίωμ ἐλαυθέσαμ.

Εὐχή το ἐράσμα.

EPITAPHIVM SCVRRVLAE temulenti. Scazon.

Pax fit uiator, tacitus hos legas uerſus,

Vt ſacra uerba muſſitant ſacerdotes,

Ne mihi ſuauem ſtrepitus auferat ſomnum,

Repeta[ur]c. uigiles ilico ſitis ſauces.

Nam ſcurrula hocce ſterto conditus ſaxo,

Quondam ille magni darus Euij myſtes,

Vt qui bis octo ſultra perbibi tota,

V 2 Oculis

348 DES ERASMI ROTERODAMI

Oculis profundus, deinde somnus obrepfit,
Vt fit, benigno membra cum madent Baccho.

Atq[ui] ita peractis suauiter bonis annis,
Idem bibendi finis atq[ui] uiuendi

Fuit, sed etiam me aliquis ebrium credat,
Aut somniare, qui ita dormiens dicam.

Vale uiator, iam filenter abscede.

ENCOMIVM SELESTADII CARMI,
NE ELEGIACO PER ERASMVM
ROTERODAMVM.

Obile Sleftadiu, tua qs pomeria primus
Signans, tam dextris còdidit auſpicijs.

Vnde tibi Genius tã felix, tãq[ui] benignus.

Sydera naſcenti quæ miuere tibi?

Cum uidaris enim, necq[ui] muro inſigne capaci,
Plebe nec innumera diuitijsue ſcatens,

Vrbibus in cunctis, tamen haud felicior ulla eſt
Quotquot Cæſarea ſub ditione uigent.

Non ego iam memoro, quod fertilis undiq[ui] campus
Adiacet, & ſegetem proſperat alma Ceres.

Quod q[ui] hinc uitiferos monteis, hinc ditia Rheni
Flumina proſpectas, grata quod aura fouet.

Còmoda bella, ſed hæc tecum còmunia multis.

Dotibus hifce ſtimul uinceris, & ſuperas.

Illa tibi propria eſt, quod & una, & parua, tot ædis
Virtute inſigneis ingeniòq[ui] uiros.

Tot pa

EPIGRAMMATA.

349

Tot pariter gemmas, tot lumina fundis in orbem,
Quot multis alijs uix genuiſſe datum eſt.

Doctrinæ proceres tot habes, quot prodiror ille
Vix belli proceres occuluiſſet equus.

Quam nó Vuimphlingus, qua nó Spiegellius urbem,
Quam non Kirherus nobilitare queat?

Vnde tibi Sapidus, doctis quoq[ui] dignus Athenis?

Vnde facer Phrygio, Storkius unde tibi?

Vnde tibi Arnoldus, Muſis excultus, & unde
Matthias níueo pectore Schurerius.

Vt ſileam reliquos, non te ſatis ille Beatus
Rhenanus, lingua doctus utraq[ui] beat.

Quæ tibi cum liquido tacita eſt cognatio cælo?

Num quod Palladia numen ab urbe ſauet?
Corpora gignit humus, mens æthere manat ab alto.
Membra aliae pariunt, tu paris ingenia.

Quis non inuideat tam ſplendida commoda, ni quod
Non tibi, ſed mundo fertilis, ita paris.

Gloria te penes eſt unam, ſed fructus ad omneis
Peruenit, humanum qua patet orbe genus.

Hæc memor hofpitij, tibi carmina panxit Eraſmus
Haud lepida, at grata qualiacunq[ui] cheli.

AD SEBASTIANVM BRANT ARCHIGRAM/
mateum urbis Argentineñ. Phalecium Eraſmi.

Ornarunt alios ſuæ Camœnæ,

Ornas ipſe tuas magis Camœnas.

V 3 Multos

350 DES. ERASMI ROT.

Multos patria reddidit celebres,
Vrbem tu celebrem, celebriorem

Multo constituis Sebaſtiane,
Lingua, moribus, eruditione
Libris, confilio, ſeueritate.

Sic cum ſcenore plurimo rependis
Acceptum decus, e tuo uiciflim
Illuſtrans, patriamq, literasq.

AD THOMAM DIDYMVM ACVPA-
RIVM POËTAM LAVREA-

TVM, ERASMI ROT.
CARMEN.

Quas mihi tranſcribis doctiffime Didyme laudes,
Vt ſunt maiores, quàm quas agnoscere poſſim,
Ni prorfus frons nulla foret, ſic rurſus cædem
Sunt adeo doctæ, taliæ e pectore natæ,
Vt minime libeat, quas das reſcribere. Veras
Eſſe perinde optans, quàm ſunt lepidæ, atq, uenuſtæ.

His ego non ſanè placeo mihi. Tu mihi Vates
Lauro digne places, nam dum me reddere magnum
Carmine magnifico docte conniteris, ipſum

Te oſtendis ſtere magnum, ueréq, ſtupendum,
Vt qui uiribus ingenij poſſis Elephantum
Reddere de muſca, nihiiliq, attollere tricas.

Sed quo iudicium minus approbo, maxime Vates
Hoc magere lætor amore tuo, candoréq, mentis.

Des.

EPIGRAMMATA.

351

DES. ERASMI ROTERODAMI CARMEN
IAMBICVM AD ANDREAM AM-
MONIVM LVCENSEM, INVI-
CTISSIMI REGIS ANGLO-

RVM À LIBELLIS.

Vicunq, dotes reputet Ammoni tuas,
Oculisq, totum luſtret admotis prope
Oris decus, proceritatem heroicam,
Vultuq, toto & uniuerso corpore

Bene temperatam dignitate gratiam,
Nitentium blandum uigorem luminum,
Linguæq, plectrum tam ſuaue tinniens,
Mores dehinc horas ad omneis commodos,
Facileis, amicos, melle melleos magis,
Veneres, lepóres, gratias, ríſus, iocos,
Mitem indolem, mentisq, candorem nouum,

Mireq, mixtam ſimplicem prudentiam.
His pectus adde fordido auerſum lucro,
Dextramq, quàm pro forte largiuſculam.

Iam quàm benigni uena diues ingeni?
Quot animus unus expolitus literis?

Ac rurſus his par addita eſt facundia.

Demum uniuersa hæc rara condit comitas,
Et improbi liuoris arcet falſinum

Modeſtiae iucunditas, cum dotibus

In tam ſuperbis, nil ſuperbum in moribus.

V 4 Hæc

352 DES. ERASMI ROT.

Hæc quif quis inquam penfitet, tot affatim
Congeſta in unum, nonne merito dixerit.

Soli parentem fuifſe naturam tibi,
Contra nouercam cæteris mortalibus.

Horum licet tibi ipſe debes pleraq

Reſtant tuæ fortuna iam partes, uti

Dotes ita amplas, opibus exæques tuis,

Nifi uis uideri aut cæca planè aut inuida.

AD LVCAM PALIVRVM RVBEAQVEN

SEM EPISCOPI BASILEIENSIS

CANCELLARIVM, ERAS.

ROT. CARMEN.

LVCAE PALIVRO RVBEAQVENSI

ERASMVS ROTERODAMVS

EX TEMPORE.

Exhauſtum immodico nouale cultu

Mentitur queruli ſpei coloni.

Effœtum ingenium labore longo,

Nil dignum parit hoc amore noſtro

Quo te proſequor unice, inter omneis

Mellitiffime Paliure amicos,

Nec dignum meritis tuis, nec ipſi

Quod rëſpondeat eruditioni.

Quod ſolum licet, hoc in omne tempus

Præſtabo, ex animo medullitusq

Noſtrum (ſic meritum eſt) amabo Lucam.

In fugam

EPIGRAMMATA.

353

IN FVGAM GALLORVM INSEQVENTIEVS

Anglis apud Morinum, AN. M. D. XIII. Scazon
Des. Erafmi Roterodami. Alludit ad
carmen Martialis de Catone.

Audiuit olim cenſor ille Romanus,

Ludos iocofæ quando noueras Floræ

Cur in theatrum Cato ſeuere uenifti.

An ideo tantum ueneras ut exires.

At iure nunc imbellis audiat Gallus,

Ludum cruenti quando noueras Martis,

Animos ferocis quando noueras Angli,

Quid quæſo in aciem timide Galle prodiſti,
Ferro minaci ſplendidas agens turmas.

An ideo tantum ueneras, uti ſcede

Fugiens ſequenti terga uerteres hoſtis.

Ac ſi pedum certamen effet, haud dextrae.

Cato ſœminas uidere non poteſt, Gallus

Viros. Cato mutare poteſt non uultum,

Gallus nequit mutare pectus ignauum.

CVM MVLTOS MENSES PERPETVO PLV-
iffet, & per una modo diecula ſe mundo ſol often
diffet, rurſusq; nò minus odioſe ch; antea plue
ret, ERASMVS Baſilea repetés, in itinere
ſic luſit in Iouem, AN. M. D. XV.

Mensès cum propè Iuppiter per octo

Vota ſurdus ad omnium pluiffet,

Agros

354 DES. ERASMI ROT.

Agros iam male perdidisset omneis,
Vexasset segetescb, uincascb,
Tandem defierat, pudore credo,
Et tandem licuit uidere solem,
Quem migraſſe polo, timebat orbis,
Aeternam ratus imminere noſtem.
Vix dum ſeſquidiem nitere paſſus
Obducit nebuliſcb, nubibuscb
Totum quâ patet undequaſcb mundum.
Ac rurſum ſimilis ſui eſſe pergit.
Iſtoc ſi moderere pacto olympum,
Nec quiccb es niſi nubium coactor,
Quis non officium probet gigantum ?
Et cognomina conſueta uertens,
Pellimum uocet, inſimumcb diuîm?

EPITAPHIVM PHILIPPI COENO-
BITAE CLVNIACENSIS,

Viator. Iſti cur lubet affidere ſaxo,
Cum toto Pietas choro ſororum ?

Pietas. Hic noſter iacet unicus cateruæ
Vindex, ille Philippus, ille dudum
Cœtus gloria prima Cluniaci.

Viator. Luſtum at pulla ſolet decere ueſtis,
Vos albis uideo nitere totas.

Pietas. Cuius tam niuei fuere mores,
Cui tam candida ſit peracta uita,

Huius

EPIGRAMMATA.

355

Huius funera non puto decere
Aut pulla, aut lachrymis nigrandum.

ERASMVS ROTERODAMVS GVILIEL-
MO NESENO CALAMVM DONO
DEDET CVM HOC EPI-
GRAMMATE.

CALAMVS LOQVITVR.

Tantillus Calamus, tot, tanta uolumina ſcripſi
Solus, at articulis ductus Eraſmiacis.

Aediderat Nilus, dederat Reuchlinus Eraſmo,
Nunc rude donatum, me Gulielmus habet.

Iſcb ſacrum Mufis ſeruat, Phœbocb dicatum,
Aeternæ charum pignus amicitiæ,

Ne peream obſcurus, per quem tot nomina noſcet
Poſteritas, longo nunquam abolenda die.

EPIGRAMMATVM

DES. ERASMI

ROTERODA

MI, FINIS.