16

Het beest van Babel is aan vluchtten; De Godsdienst heeft niet meer te duchten!

Gisling Genere exc.

At schroomelijk geficht komt my te vooren:
't Is Hollands (1) Leeu, die, brandende van tooren,
Sich geesteld met fijn steert, die yflijk kruld,
En dus betuigt een wettig ongeduld:
Hy fag het woën op fijn Geloofs - genooten;
Dien handel had die fiere al lang verdrooten,
Dies drijfd hy, met het uitgetoogen fwaard,
Het Jefuwys gebroedel hellewaard.
Ik fie hem hier, met open muil en klaauwen,
Het vuile (2) beeft van Babel fel begraauwen.
Ik fie, ik fie dat seevenhoofdig dier,
Veldvluchtig voor des Heeren kruisbanier,
In eenen poel van gruwelen verlinken,
Die so veel bloed Godlaftrend plag te drinken.
De (3) Wraak vervolgd het ondier overal,
Dat, fwaar gewond, fijn smart met naar gefchal
Te kennen geeft; terwijl (4) elk wringt fijn handen;
Nu niemand weet waar 't (5) Jongske fal belanden,
Dat (6) Peters brein fo scheidelijk bragt in 't licht,
Waar bergd, waar bergd hy nu 't elendig wicht;
Dat Godes Kerk fou van haar hoop ontblooten,
En 't wettig bloed van 't kroonenregt verstooten;
Maar God, die nooit fijn kinderen verlaat,
Stort in fijn (7) Held en dapperheid en raad.
Sie hoe fijn Leeu de (8) miispaap trapt met voeten;
't Verlofte volk komt daar hun (9) heiland groeten!

De gulle vreugd, die uit hun oogen iftraald,
Kan door geen pen ooit worden afgemaald;
De blijdschap lokt felf traanen uit hun oogen;
Nu fy hem fien en ook genaaken moogen.
Sie hier, hier vlugt (10) een Koning uit fijn rijk;
Wie vlucht is vuil: doch, eer men 't vonnis ifrijk;
Sie daar (11) Louis 't rampfalig kind omarmen,
En over zijn vrou moeder zig erbarmen.
O Britfe roos! noch onlangs doods van verf;
Hoe luikt fy op! agh, datfe nimmer fterf!
Het heilrijk licht der suivre Orange ifraalen,
Doet haar van al haar haaters fegenpraalen!
O waar Kerk, wat hangt u boven't hoofd!
Uw luister was bykans heel uit gedoofd,
Door beulen en door vinnige tirannen,
Die 't regt en die uw vryheid wilden bannen:
Gy ziet al om uw vyanden verplet,
En uit een zee van rampen u gered!
Maar wilt die gunft doch nimmermeer vergeeten;
In tegendeel daar eeuwig dank voor weeten.
Hem, die u heeft gered uit deſe nood:
Weeft hem getrou, ja ſelf tot in de dood,
Gy Britten! die verloft zyt door uw buiren,
Laat ook 't verbond met hen veel eeuwen duiren,
En 't fal: fo lang geen Roomſe uw hert verdeel;
En in het ryk ſaai ander ſtaatkrakeel.

210