DE treurende Actie-Stronk, die eêr
Zoo weelerdig kwam opgeschoten,
By 't alverkwikkend zomerweër,
Kwynt nu met bladerlóze lóten.
Zo fchielijk als zijn kuyster rees,
Zo fchielijk raakt hy ook aan 't dâlen,
En met een dôdelijke vrees,
Van nooyt zijn adem te herhâlen.
Gelijk de Aloë fchielijk groeeyd;
En reyft in weynig tal van dagen,
Wanneer de Zon op 't hoofdpunt gloeyd
Doormengt met zoete regenvlâgen;
Dat hy de Linde en Populier
Voor zijn verheve kruyn doet wyken,
Tot hy in 't midden van zijn tier,
Met duyzend Bloeszems staat te pryken;
Waar na hy fchielijk weêr vergaat,
Om honderd Jaar zijn Stam te derven;
Ontbloot van Bloeyzel en Sieraad,
En schynt, gants afgemat; te sterven;

SY OVERWAT DE MIN.

Het mijnen verzees zo lang mijn
Jeggen
Vol bezigheden blijft sy overwint
de Min.

Zo rees ook de Actie-boom vol moed;
Beftraald door Franfie zonne-fstrâlen;
En door het zuyder-nat gevoed;
Om 't hoofd ten hemel op te hâlen;
En 't al te trotflen met zijn kruyn;
Terwijl zijn Bubbelende lóten,
Geënt in Neêrlands vryën tuyn,
In 't eerst een friffe lugt genóten,
Wijl ménig een om winft en vrugt
Tot voordeel van zijn stam te plukken;
Hem kweekten met een ted're zugt,
Maar om zig zelven te onderdrukken;
Gelijk het end nu klaar vertoond,
Daar hy den doodsfnik komt te géven,
En zijne opvoeders vals beloond,
Met een bedroefd armoedig léven.
Hy is net de Aloë gelijk,
Zo wel in 't ryfen, als in 't dâlen,
Die zijn opkwékers, arm of rijk,
Met bitt're vrugten komt betâlen,

En schoon de dwâze Hoop nog hoopt
Dat hy zijn adem zal herfcheppen,
Hoe kaal zijn kruyn ook is geftroopt,
En tak en blad'ren reeds verleppen.
't Is dwaasheid, want dêze Actie stam
Zal nergens haaff meer nut toe wézen,
Dan zig te warmen by zijn vlam,
Als Boreas zijn kou doet vrézen.
Maar zagt! 't schynt dat de dwâze Hoop
Mijn reden stuyt met déze reden:
't Voorzeggen is by u goed koop,
Daar gy op Momus spoor getreden,
Nog met mijn ongelukken lagt,
Die, zo gy waand, my zijn befschören,
Daar 't Actie-boomtjen, onverwagt,
De Stichiffe Domkerk en haaren tóren
Eerlang zal tergen met zijn kruyn,
Als zijn verhéven Bubbel-loten
Uytftekende over Berg en Duyn,
Den Windgod voor het voorhoofdstóten;

Terwijl zijn wortel vaft gehegt
In de aarde, uyt Uytrechts vaart gegrâven,
Hoe dol hem ook de wind bevegt,
Zal pal staan aan de Nieuwe haven.
't Enkhuyzer-zand kan in dien staat,
Hem ook verzek'ren voor het vallen,
En uytgegrâven naar mijn raad,
Hem zevenwerf met höge wallen
Omringen, schoon 't den Windgod spijt,
Die hy is boven 't hoofd gewaaffen,
En zo die, opgerooyd door nijd,
Hem poogde eens fchielijk te verraffen,
Zal ik zijn höge kruyn terfont
Met Varkens-blázen digt omhangen,
Daar hy onkundig van die vond,
Heel ligtelijk word in gevangen.
Onze Actie-boomtje heeft geen nood,
Het zal en nu, en altoos léven,
Al is het ziek, het is niet dood,
Maar zal ons winft en voordeel geven.

Dus vleyd de Hoop,zig met een waan
Van Geld en Schatten te vergâren,
Want 't is met de Actie kraam gedaan;
De wind is in den wind vervâren,
Terwijl zijn Medemaats alreê,
Ver van op fchat of winft te roemen,
Verbergende hun hartenwé,
Vaft pronken met een hand vol bloemen,
Waar onder zig de Tulp vertoond,
Die veel van Flora's lievelingen,
Gewézen heeft waar de Armóe woon,
En winft uyt staat en goed te dringen;
Gelijk de Windnegotie ook
Ontelb're doet angftvallig zugten,
Wijl al de winft verdwynt in rook,
En doet als balling 't land ontvlugten,
Om dus zijn Schuldenaars te ontgaan,
Men hate dan déze Actie-handel,
En vat de Koopmanchap weêr aan,
Zoo zuyver, zo opregt van wandel.