te, si explorata victoria arma sumpſtilles pro re publica. Iti etiam putabas minus esse laudandum. Sin quæma exilis eventus, belloz posse accidere ut incerem, puſtates non debere te ad secundam fortunæ bene paratuz kiſſe aduerſam ferre illò mò te posse. Disputare etià quanto solatio tibi conſcientia tuì ſatit. Quante ue delectationi in reß aduerſis littere etiè debent. Memoraviè nò ſolam ieteruz. Sed hoz, etià recentui uel ducuz uel comituz tuoz. gravuſtimos caus etiam externos multos clavos euros nominare. Leuat emiz doloè cois qui legis et hmane conditionis recordatio. exponere etià quæ admoduß hec et quæta i turba quantaq, i confusione veruz oSTS iuuerem? necesse est emiz minore defiderio podita re. p. curere qui bona sed hoc gne mihil opus è. inculumè te cito ut ſpo uel potus ut p[ra]ſpicio iude biuus. Interea tibi absenti, et huc qui adest imagi ammi et corporis tui constantissimo atq, optimo filio tuo ſhi duz officiau opam laborem meu[]z à pridem et p[ol]liet. ſuz et detuli. Hunc amplius quod me amicissime quotidie magis Cefar amplectit: familiare quidem eus ſicuti neminez apud què. quicquid ualebo uel autoritate uel grà ualebo tibi. tu cura ut cui firmitur, dine animi te tui etià ſpe optima ſistent.

## Cæna Ciceroni plur. Salutem.

Nod tibi nò tam celerite: liber est redditus ignoscere timori. Quidem, et miserere temporis. filius ut audio p[ra]timuit. neq[]s imuria ſi libe: exilset quando nò tam interest quo aio ſcribat. qu[]b[]s quo scripbat: ne ea res mepte mihi noceret cù p[ra]ſtì adhuc etià penas dem. qua quidem i re ſingulari ſum fato. Haz c[ir] monendum ſcripturae littera tollat: trultitia fuma muletur! meus error. exilio corrigit: cu[]r ſuma criminè è, cp armatus aduerſario maledixi. nemo nostrum est ut eſpior, q[ui] noti victorie ſue fecerit. nemo q[ui] etià cu[]r à alia re inmolaret, tum eo q[ui] ipò tempore ut q[ui] p[ra]mi cefar ſuparet: optaret. hoc si nò c[ap]titat obb[]i in reß felix è. si ſat et p[ra]ſuatùs est, cur iraſat: ei qui aliquid

aliique

scripfit contra suâ voluntate cuâ ignorat omnibz qui multa
dos iuenerat sint contra euis salutê. sed ut eodem reuer tar. et
hec fuit timoris scripfi de te pee medusifduis et timidè non reuocas
me ipe. sed pene refigiens. genus autè hoc scripture non mo
liberum sed incitatum atque latum esse debere quis ignorat: soli
tum exisimaçt êc alteri maledicere / tamè cauenduz ê ne et petu-
lantiam inidas. impeditum serpim laudare ne utui arrogante
aſſe quat. solum uô liberuz alteruz laudare de quo quicquid de
trabas necesse è aut inſirmitati aut inuidie aſſigneſt ac nescio
an tibi gratius opportinens, acciderit. Nam qæ poclave ſacere
non poteram primu erat no attingere. ſecundu bînificu qui i
prisime ſacere. sed tr ego quidè me ſiſtinu multa minu.
multa ſuſtub. complura ne posu quidem, quæ admodu igitur
ſcalaz. gradus ſi alios tollas alios maides no nullus male he-
rentis ſelinquas ruine p[iculum] struas no ascensum pes
ſic tot malis tum iuètù tum fractum ſtudi ſcribendi, quid
dignu auribz aut probabile pot aſſerre. Cu uô ad ipf Cefaris
nomè ueni, toto corpore contremisso no pene metu. sed allus
uidiaj. toti emi Cefarem no nowi, què puſas aujs cè: ubi
ſecum loquetur b probabit. Hoc uerbu ſuſpitiolum cè, quid
ſi hoc mitto: at uereoz ne peujs ſit. ego uô laudo aliquè, nuz
offendo cu porro offendam. quid ſi no mult armati ſtillum
p[re]sequit iueti et nûduz restituti. quid faciet augue etiam
tu miu timorè qui in oratore tuo caues tibi p brutu, et ad
excufationem ſocuz queris. ubi hoc ouiz patronus facit. q[ui]
me ueterem tuiz niue ouiz dientè ſentire oportet. In hac igitur
calumnia timoris et cece ſuſpitionis tormento cu plima ad
aliem ſentis c[sic]e c[it]urà non ad ſui uidiui ſcribanè q[ui] difficile
ſit enadere ſi minus exptus es. q[ui] te ad omnia ſi[mi]n atq[ui] excel-
lens ingenui armaut. nos ſentimus. sed tr ego filio dxeraz.
librum tibi legeret et auſerret aut en conditione daret ſi rei
peres te correctuz, hoc est ſi totu alui ſicere[s]. De aſſiatc]o iu[n]e

q[ui]s[ est] ſuma necessitas premebat ut impasti. feci. te pro me quid h[oc]bat? Vides tempus uenisse quo necessitas fit de nobis costitui. mihil est mi Cicero q[ui] filmus meis expectas. adolescens è. Omnia exegitare uel studio uel etate uel metu. nò pot[er] totu negotium tu ſiſtineas oportet i te mibi omnis ſpec è. tu pro tua prudentia. q[ui] rebus gaudeat quib[que] c[ap]na[que] celar tenes. a te o[n]a profiti ſaint. necessitas è. apud i[ps]im multus. apud eus omnes plumbi potes. Veli tibi ſi p[ro]ſuferis non hoc eſſe tui munera[rum] ſi quid roget? ſueris ut facias. q[ui]s[ est] id magni et amplum è. sed toti tui è onus ſulte. aut i[m]amicta[rum] nimis p[ro]ſicem n[isi] forte aut i[m] mi ſia nimis ſulte. aut i[m]amicta[rum] nimis impudenter tibi onus impono. sed utriq[us] rei exculpationè tue iute confuetudo dat. n[am] q[ui] ita consueſt pro amicis laborare non i[que] ſic i[ps]erant abſte. sed etiam ſic impant tibi famihates. q[ui] ad libri attinet qui[que] tibi filmus dabit peto a te ne exeat aut ita corrigas ne in noceat.

Cicero cecine salutê.

C
um effectum mecum largus homo tu studioſus locutus. h[uius] tibi p[ro]ſuitas eſſe q[ui] omnib[us] i rebi p[ro]ſpexerà. que balbus et c[or]pius absente celare egis[unt] ea ſolere illi rata è. e[qui] uchemêter cum h[is] ut hoc mih[us] daven[t] tibi i[m] sicilia quod uellemus c[um] uti liceret qui mih[us] consueſſent aut libenter polliceret ſiquid eſt ei? modi q[ui] e[que] animos non offenderet aut etiam negare et affe[re]t vonez cur negarent huic mee rogationi potu[n]s n[ò] continuo; responſarunt eodem die tui ad me reuerteru[n]t in hoc de徒u[n]t ut eſſes i[m] gallia quoad uelles ſe p[ro]ſaturos mih[us] ex eo te offinſi[o[n]ts hituruz. qui quid tibi p[ro]mittat? cognouisti. quod mih[us] placat p[ro]tito te ſi[mi]re oportere. acti[que] h[is] rebi littere a te mih[us] reddite ſi[rum]. quib[que] a me consilui peti[que] q[ui]m tibi autem i[m] sicilia ne ſiſidas. mi[que] aut ut ad reliquias aliaticc[n] negociationi s[pro]ſicentare h[oc] tua deliberatio n[ò] mih[us] c[œ]uemire uisa è c[ui] or[ione] largi. Ille emi[que] meci quali tibi n[ò] liceret i[m] sicilia diutus c[omo]zari ita locutus erat. tu autem quali conceſſum ſit i[m]ta debitas. sed ego

al qm

sue hoc sime illud e i sialia cenſeo cōmorandiz propmqtas
locoz uel ad impetranduz aduiaat euebris litteris. et nūtis.
uel ad creditus celeritatiè re autè impetrata aut quod ſpero alij
vōne confecta. Quaobrem cenſeo magnope cōmoranduz. T.
ſurſano poſtimio familiari meo legutisq[ui]us. Ite mei fami
liarib[us] diligentiſtme te cōmendabo cu uenerit. Etat enz omes
mutine. uiri ſunt optimi et tu ſimuli ſtudioſi et mei neciſ.
Que mihi uement i mentè que ad te p[ro]tineze arbitribor ea
mea ſponte faciam ſi quid ignorabo de eo admonit" ouiz ſtudia
uincam. ego et ſi corà de te cum ſurſano ita loquar ut tibi l[]ris
meis ad euq mih[]l opus ſit. t[]n q[]m tu[]s plaaut te h[]re meas li[]ras
quas ei reddres. morè his gessi. eaz[] litterenz exemplu inſa
ſcriptum est: Cicero ſurſano proſſuhi salutem.

Q[ui]m auſlo cecina tanta mihi familiaritatis consuetud[em] ſe[mp]
ſuit ut nulla maior eſſe poſſit. Ham et p[re]e euq claro h[]o[e]
et forti uiro plimum uſi ſumus. et h[]re a p[ue]co q[]t et ſp[em] ma
gnam mihi aft[]erebat ſi me probitatis ſi meq[ui]s eloquentie. et u
uebat meaui c[]o[n]u[n]ctiſtme n[ò]s d[io]lum of[ic]ijs amicicie. ſi etiam
ſtudijs c[]o[b]i: ſic ſemp dilexi ut n[ò] u[n]lo cu homne c[]o[n]u[n]ctus
uuerem. nihil attinet me plura ſcribere q[]ui mihi necesse est
euq salutem et fortunas quib[]uius reß poſtim tueri ut deſ[]s re-
liqui[] e. ut cu cognorim plurib[us] reß quid tu et de bono[]z fortua
et de rei publice calamitati[]b[us] ſentires nihil at te peti m[]iſ ut ad
eam uoluntat[è] qua tu[]a ſponte erga cecnam h[]it[i]rus e[cc] tant["]
cumulus accedat c[]omendatione mea quan[ti] me a te fieri intelli
go. hoc mihi gratijs facere nihil potes. Vale.

Marcus ci[]ero treb[]atio salutem.

E

o quanti te faciam ſemp[que] fecerim quanti me at te fieri iu[n]
[lexerim ſum mihi ip[er] testi[s]. N[am] et c[]os[ui]li[u] tu[n] uel cau[s]
[po]tius duati[s] i armis cuilib[us] c[]omorando ſemp[mi]b[us] magno
dolori ſuit et h[ic] euentus quod tardus q[ui] est equi[s] et q[ui] ego
[ut] re[n]peres

uellem receperas fortu[n]a et dignitati[è] tua mihi non mori ture

: est q[ui] tibi :

est q[ui] tibi s[emp] f[uer]unt cau[s] mei. I[taq]s et postumuleno et f[est]io
et sepp[ime] attico i[n]o proximeq[]hende libert[o] tuo totu[m] me pate
feri. et h[ac] bis s[ing]ulis sepe d[ixi], quecau[s] re pos[em] me tibi et libi[s]
tus s[at]s[ac]ere a[i]pere. i[dq]s tu ad tuos uelim s[cri]bas. h[ec] quid[es]
certe que i potestat[ate] mea sunt ut opam consilui rem fid[è] meaz
s[ibi] ad omnis res par[at]um putent. Si autoritate et gr[à] t[in]tui[z]
pos[em] quanti[m] i ea re publica de qua ita meritus sum pos[se]
deberem tu quoq[]s ess[es] qui f[un]sti cu[m] omi gradu ampli[ss]imo
al[iqua] digni[ss]imus tum certe ordinis tu faci[le] princeps. sed quando
cod[m] tempore eademq[]s decani[s] n[ir]m uterq[]u cecidit tibi et illa
polluce[or] que supra s[cri]psi que sunt adhuc mea et ea q[ui] p[re]ea
wid[or] mihi ex aliqua p[re] retinere t[am]q[ui] ex reliquis p[st]ine
dignitatis. Heq[]s em[] ip[s]e C[esar] ut multis re[b]s intellige[] potu[m]
est alienus au[obis] et omnes f[ere] familiari[ss]imi eius cu[m] deuti[m]
mag[ns] meis ueterib[]s officijs me diligente: obfiant et colunt.
I[taq]s siq[ui]s mihi erit aditus de tu[m] fortunis i[de]st de tua c[olu]mi-
tate i[] qua sunt omnia agenda. quod quid[m]n quotidie mag[is] ex
c[oc]z simonib[]z adducor ut s[per]em. agam p[re] me ip[s]e et moliar. san-
gula p[s]equi n[ò] est necesse. unuem[]siz studui meuz et beiuolentia[]
ad te deſiro. sed magni mea interest h[oc] tuos omnis ſare. q[ur] tu[m]
litteris fieri p[ot] ut intelligant omnia Ciceronis pate trebano h[oc]
co p[rin]ctet ut mihi eliſhment eſſe tam diſſicile q[ui] n[ò] p[re] te mihi
ſusceptum iocundum ſit futuruz. Antea miſſe[]z ad te litteras.
si genus ſcribendi i[n]uenire. t[ut]i em[]s tempore aut consolari aic[ur]uz
en- aut polliceri. consolat[ione] non utebar. q[ui] ex multis au[d]ieba[]
q[ui] fortuez ſapienterq[]s ferres i[n]uriam temp[oc]z q[ui]q[ui] te uchemter con-
solare[.] conſcientia fact[oc]z et consilio[]z tuoc[]z. q[ui] quid[è] ſi faci[s] ma-
gnu fructu[] studio[]z optimo[]z a[i]p[is]. i quib[]z te s[emp] ſt[uo] eſ uerfat[ui].
i[dq]s ut facias et[à] atq[ui] et[à] te l[ort]o[]z ſimul et illud tibi h[oc] p[iti]ſſi[]
veruz et exempl[oc]z et omnis uetustat[is] ne ip[s]e quid[es] t[ud]is sed in
ſtudio minus forſtalle q[ui] uellem et i[]reb[]s atq[ui] uſu[m] plus etiam q[ui]
uellem uerſatus ſp[on]deo tibi i[n]ſum acerbitat[è] et i[n]uriam non

al theid

al ad oſ[que] para

dinturæ fore. Nam et ipse qui plinuæ pòt quotidie mihi
delabi ad equitatiæ et ad reruz nãs iudetur. et ipa cù ea è ut
iam simul cui re publica que i jpeatu iacere no pòt necio
reuiuescat atq[ui] reereſt. qnotidie q[ui] aliquid fit teni? et libali?
q[ui] timebamus. que q[ui]o i tempo[que] i]n[ati]oni]b[us] ſepe p[ui]s
posita ſunt. omnia momenta obſita]u[m]us. neq[ui] ullim p[ot]
mittemus tui uiuandi et levandi locum. I[taq[ui]] illud alteruz
quod dixi littera[que] genus quotidie mihi ut ſp[er]o fiet præ
cuiuus. ut etiam polliceri poſſim. id re q[ui] uerbis faciam
libentuis. tu uelim e[x]istum[es] et pluris te amicos habere
q[ui] qui i illo cau ſint ac fuerint. quanti] quidè ego intellige
potuerim. et me concedere co[ui] nemi. forſtè faci aui]z habeas
et magni] q[ui] est i uno te. que ſunt i fortuna t[ri]p[er]s: regent
et consilijs n[ir]s provi]de]unt:

## Marcus cicerò. s. d. trebiano.

D[ic]la[rum]m ant[em] tantummodo diligebam. obligatus ei
mihil eram. nec ei mihi acciderat opus c[um]c. et ille mihi
debebat q[ui] non defueram eius p[ic]ulis. nunc tanto ſum deuic]
eius b[ui]ſticio quod et antea i re et hoc tempore i salute tua eu-
mulatibus. mihi ſatisfecit. ut nemini plus debeam. Qua
i re gratulor ut uchementer ut te quoq[ui] mihi gratulari q[ui]
gras agere malim. Alteruz omno non deſiro. Uterum uere
facere poteris quod reliqui] è q[ui] tibi iunt et dignitas tua
reditum ad tuos apuit est tue ſapientie magnitudinis q[
animi. quid amitis obliuſa. quid recuparis cogitare uilib-
ti tu[que] nobiſt[ui] plus acquisiſt[ui] dignitatis q[ui] ami
ſiſt[ui] rei familiaris que ipa tum eſſet iotundior si illa res
eſſet publica. Nostoruis n[ir] familiaris ad me ſcripſit te
mihi maxima[que] gr[as] agere. Nec p[re]diatio tua mihi valde
grata è caq[ui] te uti facere patior cum apud alios t[ui] me haule
apud Sironem tr[ui]m amicui. que eis faciam pruidentissimo cuju]
maxime p[b]ata è e]n]olum[que] te cupio iudere q[ui] p[ro]mi]z

Cicero ampio sal. plur.

Gatulo: tibi mi balbe, uereqz gratuloz, nec si tâ sult
ut te iusura falsi gaudij frui iudim, deinde frangi repête
atq[us] iti cadere ut mulla res te ad equitati[em]i potest posita ex
tollere, egi tuâ c[um] aptius q[ui] mea tempora ferebant, iunce-
batur em[ur] fortuna ip[er] debilitate gr[em] n[ire], t[ui] caritate, et
meo p[ro]petuo erga te amore culto, a te diligens s[im]me omnia
confirmata certa et rata sunt, que a d[omi]niti et ad salutem
tuâ p[ro]tinent i[n]di cognitiu interhu[li], et e[ui] omnis c[es]aris f[ami]
liaris s[at]is opportune habeo implicatos consuetudine et
benuolentia, sic ut t[ui] ab illo d[is]tesserint me habeat [p]xim[i]m.
Noe p[an]sa, I[or]tius, balbus, o[p]pius, m[ar]tius, pos[tu]mus pla-
ne ita faci[unt] ut me iunce diligant, q[ui] s[ui] mihi p[ro] me effic[ui]m
dum hu[pi]set, non me p[en]nitet pro v[one] temporiz[us] ita e[que] mo
litum, sed nihil e[m] ame insu[rum] temporiz[us] r[ati], ueteres mi[n]
nec[es]titudines c[ui] his om[ib]z intercedunt, quib[us] c[ui] ego agere
de te n[ò] deshti, p[r]n[ec]ipem t[em] h[ui]mus p[an]sam t[ui] studi[os] i[nt]i]
mei cupidum, qui ualeret apud illu[z] n[ò] minus autu[ta]tate
q[ui] gr[at]. Cimber aut[em] illu[us] mihi plane s[at]isf[ec]t. Valet tam
apud c[es]arem n[ò] tâ ambitiose rogationes q[ui] nec[es]s[ar]ie,
q[ui] qua Cimber habebat plus ualuit, q[ui] pro illo alio ualere
potu[i]set. Diploma statim non est datum, q[ui] miri fita e[m] impro-
bitus i[m] quib[us] dam qui tubu[i]sent acerbius uemiaq[us] t[ibi] dari, et
qu[ia] illi appellant tubam bellu[us], multa[q]z ita diu[i]ant, q[ui]
n[ò] gaudiant, i[m] bellum incidi[d]se, quare ius[um] e[m] ortu[t]us
agen d[i]i, neq[ui] illo m[ò] diu[m]ganduz de te i[m] esse p[er]f[ert]i. I[z] i[m]
erit p[breui], nec dubito q[n] legente te has litteras c[on]ferti
am res futura sit. P[an]sa quid[em] mihi gratus homo et certus
non s[olum] confirmawt, ueri eti[m] recepit p[ae]leruer se ablatuz[
Diploma, mihi t[em] plaaut hec ad te p[er]scrib[em], minus e[ui]s te firmi[m]
s[imo] epulei e[m] t[ue] lacrimeqz ampie declarabant, qua[na] s[ign]ifi[cat]
t[ue] littere, atq[us] ille arbitrabant, cum a te abessent ip[er] multo
i[m] gravio[re] te cura futuruz, q[ui] magnope p[ut]au[m], angoris et

alii non nulli

doloris tu! lenandi causa pro certis ad te ea que essent certi per
feribl. ac me antea sic solitum esse scribere ad te / magis ut consol
larez fortem iurii atque sapientez, quid ut explorata spem salutis often
cerem / mihi eam quâ ab ipse re publica cui huc arbor extinctus esset
/ alii reseruntur / oporiter consenserem / recordare tuas litteras / quibz et magnum
auiz mihi semp. ofendisti / et ad omnis causâ sere ndos constantez ac
patum / quod ego nò mirabat cum recordare te / et a p[er]mis t[em]ibus
etatis in re publica esse uerfatuz et tuos magrat[ur] in ipa dissi inno
mocidisse salutis fortunaz[que] cœunz et in hoc ip[er]m belluz e[rum] g[rat]issi
non solum ut iueror heatus / sed etiam ut s[ic] ut acridit et ut erat ut
sappens esset. Deinde cum suidâ tuæ consumas in iuro et fortum
futuris memorie provendie considentem debes nihil tibi e[rum] comit-
tendum / quod e[rum] quos laudas te consummorum prebeas. Sed
huc o[n]tù raagis esset apta ad illa tempora que iam effugisti. Nunc
iusto tantum te p[er]ma ad hec nobisc[us] ferenda / quib[us] ego si quam
mediandâ su e[n]tem / tibi quoque eam etem tractere. Sed est unum
p[er]fugium dicti na ac h[er]tera / quib[us] s[im]p u[m]us / que feci dix
rebus delectatione mio h[er]e iudicant / nunc iusto etiam saluté / si ut
ad imitati neuerat caute dubites / quin omnia de saluté ac rediti tuo
p[er]ficta sunt. Cicero ligario salutem.

Et h[ui]us t[em]to tempore me aut consoland[ui] aut iuandi tu
causa scribere ad te aliquidem pro amicic[ia] n[am] oportebat in
adhuc ius nò fereram / quia nec ienire iudetbat or[ione] / neque le
nuare posse dolorem tuæ poitea iusto quod magnam sp[er]em h[ui]e cepr
fore ut e[rum]que tempore in columnè haberemus facere n[ò] potui
qui tibi et sententias et voluntate declarare mea. Pr[im]um uti
scribam quod intelligo et p[er]fietio n[ò] fore in te cesarem durior[em].
Ham et res e[rum] quotidie et dioc[esis] et optimi h[ui]us et ut in iudet
etiam sua natura imit[ere] facit. I[d]am cu[ę] de reliquis sentio tuæ de te
etiam a[dio]c[esis] et fami[lar]issimis eius. quib[us] ego ex eo tempore quo
primi ex a[frict]i nuius u[n]em su p[li]icare una cum fratribus tuæ
non delecti / quod quidem et iu[n]tute et p[ietate] et amor in te /

singularis et affidua et perpetua cura salutis tue tantum proficit ut nihil sit quod nò ipm cefare tributurù existimè. Et si tar duis sit qù uolumus inagris occupationibz eius a quo omnia petunt additus ad euz difficultiores fiet et siml' africane cause iratio aduitus uelle in detur eos hre sollicitos a quibz se putat duiturioribz ee molestus conflictatim sz hoc ipm intelligimus euz quot die remissus et placatius ferre. quare mbi cred et me morie manda. me tibi id affirmatiè te i uthis molestus duitus nò futurù. qn quid sentrem exposui. quid uellè tua cì re potus de clarabo qù oratione. et si timtim possem quanti i ea re publica de qua ita sum mezit' ut tu existimas posse debeba ne tu qdez i uthis incommodis ees. eadem eyz cì opes eniz meas fregit qù tuaq salutem i discrimè adduxit. sed tì quicquid imago ueteris mee dignitatis quicqd relique gratie ualebunt studui. consiluiz opa grà fides mea nullo loco deerit tus optimis frìb. tu fac la beas fortem aùz quem semp hùsti. pìmuiz ob eas cìs quaç s'pìsi deinde q pa de re publica semp uoluisti atq sensisti ut nò mó cì secunda spare debeas sed etià si omia aduerba cènt tì ystria et factur et consilio tuoz quecunq acciderent fortissimo et maximo aìo ferre debere. Cittò ligario salutè.

Mè santo omne meu laborem omne opam cura studium
s tua salute consumere. Nam cù te semp maxime dilexi
tum frum tuoz quos eque atq te sìma benuolentia sì còpley
singularis pictas amorqfraternus nulli me patit officis erga
te studiq munus aut tempus ptermittere. sed que faci feceriz
q pro te ex illoz te litteris q ex meis malo cognostere. quid
autè sperem aut confidam et exploratum habeam de salite tua
id tibi a me declarari uolo. Nam sìqui est timidus i mag
paulosis q reh sempq magis aduerfos rerù exit metuens q
spans secundis is ego sum. et si hoc uitui è eo me non carere
confiteo: ego idem tì cù ad. if. k. intercalares. priores vobatu fru
tuoz uenissim mane ad cefarem. atq ad omne adeundi et con

atque

uendi illius indignatè et molestiam ptuliſſem, ci fratres et propinqui tuic acerent ad pedes, et ego eſſem locaſ' que cum q[ui] tu[us] tempus poſtulabat, nò ſolus ex oſione cefaris que ſane mollis et liberalis ſunt, ſed età ex ocuſis et uſtui ex multi ſp[terea] ſignis que ſnaluis p[ſpicere] potu[que] ſcribere hanc in opinionè diſſeſſi. ut mihi tua ſalus dubia non eſſet, quaobrè ſi aci magno forti-qi[que] ſi[que] et ſi turbidiffi[ma] ſapienter ſerebas, tranquil[ibus] lete ſeras. ego tamen tuis reß ſic adero ut difficillimis neq[ui] cefari ſolus, ſed età amicis euis omnib[us] quos mihi amiciffimos eſſe cognomi: pro te ſiuit adhuc feci libentiflome ſupplicabo. Vale.

Cicero basilio salutè.

Tibi gratiſto: mihi gaudeo, te amo, tua tuco: at te amavi. et quid agas, quidq[ui]s, agat[que] certo: fieri uolo;

Bithinicus Ciceronib[us] salutè.

S I mihi teacu[non] et multe et uſte cauſe amicac[ia] p[u]antz eſſent repeterem initia, amicac[ia] ex parentib[us] ni[n]is q[ui] ſa[n]tendum h[is] exiſtimo, qui pr[im]am amicac[ia] nullis ip[s] offi[ca]s p[ro]ſecuti ſunt. Inq[ui]s content[ur] n[am] i[n] p[ro]am amicac[ia] cui[que] p[ro]pet ſed te ut absențe[m] me quib[us] cui[que] in reß opus ſunt tuareg[em]. ſi nulli[que] officui tu[i] apud me interimoritur[u] exiſtimas. Vale.

Cicero bithinico salutè.

C V[m] cetera[que] teruz, r[am] pa[pi]no eſſe aliquando r[em] publica[rum] c[on]ſtitut[i]a, tum uel[mi]m mi[n] credas, accedere id età quo ma[d]gi[s] exp[er]tam p[ro]miſſi[que] tu[i] quo in litteris uteris, ſcrib[is] eſſi[que] ſi ita ſit te me[m]i eſſe iu[ctur]ui, gratiſſima mihi tua uolunta[s] e[m] ſacriſqi[m] mi[n] aliem[ui] neceſſitu[d]ine n[am] iu[n]diqi[s] q[ui] patris tu[i] d[ur] me ſi[m]mi uiri. Nam ſic b[ato] bi[ſi]cio[rum] ma[n]gintid[ie] eos qui tem[por]ib[us] ualuerunt aut ualeant. c[or]u[n]mentor[em] te tu[m] eſſe q[ui] me neceſſitu[d]ine n[em]mè, quaobrè grata mi[n] e[m] et me[m]ora tua n[em] c[or]u[n]mentonis et e[m]i[que] au[n]gend[em] uolunta[s];

Cicero lepte salutè.

Smul accerpi a seleuco tuo litteras statim quesivi e[m]

al[ia] accedere q[mag]u[m] exp[er]timi

balbo p codicilos quid esset i lege, re scriptis eos qui faceret preco-
nuiz ietari esse i decurionibus, qui fecissent no ietari, quare bono
animo sint et tui et mei familiares, neq, eis erat ferendui, cù qui
hodie aruSPintinà facerent i senatu rome legerent', eos qui alijq
p[ronuiz fecissent i municipijs decuriones esse nò licere, de hispaïs
nowi mihi, magni tr exercitum pompeui hre constat. Nam
cesar ipse ad nos misit exempliuz pacieti lbiz i quo erat illas
xj esse legiones, scriptis età meſt alla. Q. salasso, p. curium
frém euis illu pompeij inspectante exercent i jferfectù, q[ui
ſenſſet cù hispam quib[]zdam ſi i opidum nescio q[ui] pompemus
ret kumentarie m[]i uemſſet, cù comp[]hendere ad Cesar[è]q[ui] de duce[]
de negotio tuo quod ſponſores pro pompeio ſi gailba cons[]p[]onſor-
tuis redierit homo i re familiari non p[]um diligens nò desinà
cum illo coicare ſiquid expediri pos[]lit, quod iudbaf mihi ille
confidere. Oratorè meu[]z tantowe a te probari uchement gaud[]eo,
mibi q[ui] p[]liuèvo me quicquid habuerim videlicet de dicendo, in
illum librum contuliffesse, qui ſi è talis qualem tibi iueri ſtr-
bis, ego quoq[ui] aliquid ſim. ſin aliter nò recuſo q[ui] quantu[]z
de illo libro tantu[n]dem de me videlicet ſama detrahatu[r]. lep[]tr
trum c[]upio delectari iam talib[us] ſcriptis, et ſi ab[]e maturitas eta-
tis iam eni[]z tr p[]ſonare aures euis huus[]modi uoab[]z non est
iutile, me rome tenuit io[]n tallie mee partus, ſed c[]ui ea qu[è] ad[]z
ſpero ſat[]us firma ſit, teneo: tr d[]u, a dolabelle p[]curatorib[us]: exigu[]t
primà p[]ensione, et me hereule non tr ſuz p[]eptomato: iam q[ui]
ſolebam, edifici mea me delectant, et oau[]z domus è q[ui] nulli
mea[]z uillaz c[]edat, otui o[]i doctiffima regione, mauijs, itaq[]z
ne littere quidem mee impedu[n]t, i quib[]z ſine ulla interp[]ella-
tione uerſo: Quare ut arbitrio: prius h[]ic te nos, q[ui] uſte tu
nos u[]dib[]s, lepta ſuauiſtinnus ediſcat heſiodu[]z, et habeat
tr ore q[ui].

Cicero Lepte Salutem.

MORI AM officio functum esse gaudio. eis phalerenum

imhi temp idoneus iisim est. duierſorio si mo tecti ſatis est ad
comitatum nírm recipiendum. cetero qui mihi locus nò diſplicer.
nee ea re petrimi tuli deferam, nà et illa et amenitas illa cò-
morationis est non duierſoris. deäratione aliqua munezuz
regioz. cum oppio locatius ſum. Ham balbi potrea qùi tu es p[rae]ſe-
non iudi, tantis pedum dolerib[que] affici[re] ut se cùieniri nolit.
omio de tota re ut mihi iuderis ſapientius faceres si nò cimares
q[ui]d[em]o labore at[que] qui uis nullo mo at[que]retere, tanta est enim
intimor[que] multitudo ut ex his aliquis potius effluat q[ui] nono
sit additus. p[rae]ſertim qui nihil aſſerat p[er]ter opam i[mi] qua ille se
deditse b[ina]ui[que] p[ut]nbit. si mo ip[er]m ſciet nò acceperſſe. ſed time-
aliq[ui]d iudebimus i[mi] quo ſit ſpes aliter: quid[em] nò mo nò appre-
dum. ſed etiam fugiendum p[uto]. ego me astire duitius arbitror
comoraturu[que] quoad ille q[ui]que ueniat. Vale.

Cicero to[rum]io salutem.

D[ic]eram triduo ante p[er]nris ch[ia] planti litteras ad te,
eo niue ero brevior, teq[ui] ut antea consolabar, hoc t[em]pore
monebo nihil p[uto] tibi eſſe utilius q[ui] ibidem opperiri quoad ſare
p[os]ſis quid tibi agendum ſit. Nam p[er]ter navigationis länge
et nemalis et minime poſtioſe p[ic]uluz quod utnueris ne
illud quidem nò q[ui]us ſubito, cum certi aliquid außeris te
iſtine pos[se] proficisſi. Nihil è p[er]terea cur aduenientib[us] te offirre
zeſtias, multa p[er]terea metuo, queq[ui] cum milone n[on] cùm-
vid[que] multa loco opportuniſe i[mi] his malis nullo eſſe potuſt.
ex quo te quocumq[ui] opus erit fucillime et expeditiſſime c[or]ſa[que].
Quod si reciperit ille ſe ad tempus aderis, ſin quando multa
acridere p[os]ſimt aliqua res euz uel impediet uel morabit[re] tu ib[
]eris, ubi omnia ſare p[os]ſis. N[or] mi[n] porſus ualè p[la]cet. de
reliqui[s] ut te ſepe p[er] litteras h[or]tutus ſi[que] ita uelim tibi p[li]ua[da]ſ
te i[mi] b[ac] cauſa nihil h[re] quod tibi timenduz ſit p[er]ter c[oe]z crui-
cuiſtatis, qui et si è grauſſimus, tum i[mi] uſimus, et id eruis
iam ſumus ut omnia que n[on] urà culpa uobis acridant foriter

ferre dabeamus. Isic tu omnes ualent. ſumaq[ui]tate te desiderant. et diligunt et colunt. tu et cura ut valeas. aut te ist[he] ne tenere c[om]oneas.

Cicero toranio salutè.

Et si cum hec ad te ſcribem aut appropinquare exitus huius ecalamitotiffimi bell[us] aut iam aliquid acti[us] et c[os]ſetim iudbatiz. tamen quotidie c[om]emorabam te un[us] i t[ant]o exerſatu mihi ſiſſe aſſenſorem. et me tibi ſolof[que] nos iudſſe quantu[ſ] eſſet i eo bello mali i quo ſpe p[ar]nis exclud[us] i p[er] vict[oris] ſutura eſſet acerbiſſima, que aut m[tr]itutu[ſ] allaturu[ſ] eſſet ſi uuer[que] aut ſi uuerſſe ſuututè. Is[que] ego quic[que] tum fortu[n]i un[us] et ſapientes domici et lentili timidù iſſe dicebant. evam plane timebam eis ne euenirent ea que acidi[r]unt. id[am] n[unc] mihi timeo. et ad omne euentù paratu[ſ] ſum. ac aliquid iudbatur caueri poſſe tum i[o] negligi d[ele]bant. n[unc] uero euerniſs omibi: rebi cum consilio profici nihil posſit una ratio iudetur. quic[que] euenerit ſerre moderate. p[ro]ſertim cum ouſi rerui mori ſit extremu[ſ] et mihi ſum consenci me quoad iuuerit dignitati rei publice consuluſſe et h[ac] miſſa salutè retinè iuoluſſe. I[oc]ec ſcripſi non ut de me i[pe] d[ic]erem ſed ut tu qui c[om]incelsima fiuſt meci et ſententia et voluntate eadem cogitares. magna eni[que] consolatio e cum recordare etià ſi fecus acciderit te n[ò] reſte uèque ſentif[ile]. At q[ui] utinam licat aliqui aliquo rei publice statu[n] nos frui i[n]ter noſ[que] conferre ſolicitu[n]d[em] uris quas p[ro]ſulimus. tum cum timid[u] putnabamur: quia dicebamus ea ſutura que facta ſunt. De tu[rum] rebi n[unc] eſt quod timeas p[er]ter uniuere rei publice intu[i]tui, tibi confirmo. De me aut[em] ſic udim iudicvs quantu[ſ] ego posſim me tibi saluti tue liberi[que] tu[rum] ſimum cu[m] ſtudio p[ro]ſo ſep ſuutu[ſ].

Vale. Cicero domino salutè.

Non ea res me d[er]tuit quominus poſtea q[ui] in utinam Nueniſt[hi] litteras ad te m[ittere] q[ui] tu ad me miſa[s]. ſi quia nec quid tibi poli[c]ere: i[pe] egens rebi omibi: nec q[uod] ſua[de]rem cu[m] mihi meti[po] consiliu[rum] deſſet: nec quid consolatio[n]is aſſerrem i[tant]is malis. reprebam. I[oc]ec q[ui]q[ui] mihi[lo] meliora ſunt n[unc]

alii d[ic]i q[ui] no[vo]

atque

aliter

alii minime

etiam atque etiam multo despatiori, etiam etiam esse meas litteras
que nullas malui. ego si te intelligere plus conatui esse suscipeo
rei publice causa numeris, que quantus pietate potuisset, tamè
quibuscumque revobam ad eam conditionem inuendi te, quod daret
qui quid esset hortare. Sed cum consilii tui bini fortiter quod sultepti
eus tibi finem statueris, quæ ipsa fortuna termini naza4 conten-
tionem esse uoluttet orro obtentor, que te pro nostra uetercè contentione
ac necessitidine proq[ui]s finma mea tibi beniuolentia et tua i
me pariter te, ut nobis parenti cingi, tuq[ui]s omnia quibus es
fusiti, semp[ur] carissimi salutem consueque columnitati tua, tuq[ui]s
quæ pendent consilias que dicti sunt, que ab adolescentia
pulcerrime a sapientissimis viris tradita memoria et sibi
comphendisti. Isis hoc tempore utare, quos consuetus finma
beniuolentia plimuis officijs amabiliti. Eo2 delicturus si nò
equio aito at, forti feras, ego quid possum nestio, ud potus
me parum posse sentio. Illud tibi tibi potissimo me quodam
salutati dignitati, quae conducere arbitrabor, tanto studio ce
facturuz, quanto semp[ur] tu et studio et officio i meis rebus
fusiti. Hanc meaz uoluntate ad mez tuaz optimaz feminaz
nuq[ui]s amantissimam deuli. Si quid ad me scripseris ita facta
ut te uelle intellexero. Sin aute ti minus scripseris, ego
tibi omnia que tibi utilia esse arbitrabor, finno studio diligent
q[ui] curabo. Vale:

Epistolarez, or. t. c. liber septim[us] ad marcan marii et cetero.

Matheus церо. І. д. о. марио.

It enim dolor aliquis corporis aut iriimitas uali
tuandmis tue te tuut quomnus ad ludus uerens
fortune magis tribuo, quod sapientie tue, sin hec
que ceteri mirant, cœtemnenda esse dixisti et

cum p. uelitudinem. posses uenire / tamem noluisti. utrinque
letor et sive dolore corporis te fuisse et aido ualiusse. cù ea
que sive causa mirantur alij. neglexeris mò ut tibi consiterit
fruet? orij tu. quo quid? tibi prieri mirisse lieat cum cœs
i ita omenitate pene solus relictus. nec? tuli dubito. gn tu
ex illo rubuilo tuo ex quo tibi stabianiz p[ro]fatus. et pate
fecerit seniz p. eos dies inatutina tempora lecturculis cù
sumptibus. cum illi interea qui te iste reliquerunt spectarent
cœis im micos semisomni. reliquas uò ptis diei tu cōsumebas
huc delectationib. quas tibi ipsi ad arbitrii tuiz comparas.
nobis autem erant ea p[]petienda que sultet. p. metus proba
uisset oido. si queris lundi apparatiſsimi? ſi, non tu ſtomaci
comerturam eniz facio de meo. Nam p[]mus honoris cù in ſcena
redierant i[]s quos ego honoris cù de ſcena deſſuſſe arbitrabaz.
Delicæ uò tue m[.]r. Efopus euſimodi fiut / ut ei deſinere per
omnes hommes liceret i[s]i uirare cù cepiſſet. uox eu defecat.
ti lillo loco. si ſciens ſallo quid tibi ego alia narrem: noſti eis
reliquos ludos. quid ne io quidem leporis h[ui]erunt: q[ui]d ſolét
mediotres lundi. apparat eis ſpectatio tollebat omne; hilari-
tatem. quo quidem apparatu non dubito q[ui]n aido eq[ui]ſimo
carueris. quid eniz delectationis h[ui]nt. ſextenti multi i[] elite
mestra aut i[] equo troiano crateraz. tria miha aut arinata
uavia p[ed]itatus. et equitat[ur] i[] aliqua p[u]gna / que p[]larem
admirationem habuerunt / delectationem tibi null[as] attuſſet.
q[ui] si tu p[er] eos dies opam dediſt. protegem t[ui]o dumò i[s]
tibi quid uis potus q[ui] orones meas legerit. ne tu h[ui]nd
p[au]l[o]o plus q[ui] quifq[ui] n[ir]m delectationis h[ui]ſt. Non eniz
te p[ui]to g[re]cos aut h[os] eos ludos deſiderasse p[er]ſtim c[ui] uſtos
eos ludos uel i[] senatu u[ro] ſpectare posses. g[re]cos u[ero] ita
ames / ut ne ad willam quidem tuaz uia g[rea] u[re] ſoleas .
Nam quid ego te athletus p[ut]e deſiderare qui gladiatores
contempleris / i[] quib[us] ip[e] pompæus a[ut] p[re]ſoniferat[ur] ſe et op[as]

at ipse

et oleum p[ro]didisse. Relique sunt uenationes b[one] p[ro] dies q[ui]z[us] magnific[es]. sed que p[ot] non e[rum] politico delectatio a[que] aut homo imberilis a valentissima beata laniat, aut p[er]lara beata uenabulo transfuererat, que tr[ui] si uidenda sunt. sepe uidisti neq[ui] nos qui hec spectamus quicq[ui] non uidimus. extremus elephantus, dies f[ut]ut, i[mi] quo admiratio magna uulgi atq[ui] turke. de lectatio nulla extitit, q[ui] et a[m]musicoz[ia] quedam consentit, e[que] atq[ui] oymio euismodi e[st]e quandam illi belue cum g[ui]ne humano s[or]ie tatem. his ego tamem dieb[us] ludis s[em]itis ne forte uidera: t[ui] n[oe] n[oe] beatus sed lib[us]: o[n]o f[us]se. drupi me pene i[mi] uidicio. g[alli] c[ui]s f[ini]laris tu[que] si tam facilem p[pl]im h[rem] q[ui] c[es]opus habuit libente: me hereule artem definerem. tecuq[ui] et ci similib[us] n[oe] uueri[que]. nam me c[ui] antea tedbat. cum et etas et ambitio me hortabant. et lic[es] bat deniq[ui] que uolebam. non defendre tu[que] h[oc] p[er]t[que] uta nulla e[que] neq[ui] eni[que] fructum nullu[m] laboris ex h[is] peto. et e[que] n[oe] nunq[ui] homines non optime de me meritos rogatu e[que] qui b[ui]n meriti sunt defendere. Itaq[ui]s quero c[ui]s omnis aliquando uillendi arbitrati meo teq[us] et istam r[on]em o[c]i tu[que] et laudo uehemente: et prolo- q[ui] nos minus interuallis hoc f[er]o a[no] equi[que]. q[ui] si rome e[st]es tamen neq[ui] nos lepore tuo neq[ui] te, si quis e[st] i[mi] meo f[ui] liceret. p[er] modis simas occupationes meas. quib[us] si me relaxaro nam ut plane e[vo] luam n[oe] postulo. et ip[er]m[que] qu[ui]d multos a[nos] m[hi] alia[d] com[est]ures docebo profereto quid sit humaniter uueri[que]. tu[que] modo istam imben litatem ualitudinis t[ue] sustenta. et tuere ut faris ut n[ora]s villas obire et mecum n[ora] simul lecta[ula] concursare possit. h[ec] ad te plurib[us] uerbis scrip[si] q[ui] soleo n[oe] o[c]i abundantia sed amoris erga te, quo me qu[ad]am e[pl]a subinuitur a[que] s[ui] memoria tenes. ut aliquid ad te euismodi striber[er] quominus te p[er]termisſſe ludus peniteret. q[ui]s[ui] affecutus ſum gaudeo f[in] minus hoc me tamen consolo: q[ui] post h[ac] ad ludus uemes noſq[ui] uſes. neq[ui] i[mi] epistolis velinques meis ſp[em] aliqu[a] delectationis t[ue].

Cicero salut[em] d[ic]it. 03. m[ario].

N Andatum tuum curabo diligente: sed homo acutus ei mādasti potissimum cum expediret illud venire qī plīmo. si eo uidisti multum quod p[er]finiſt, quo ne pluris emerē quod si mihi p[er]miſſes, qui meus amor i te e[am] confecſſem cum coheredib[us]. Hunc quando tui p[er]nui now ulla[que]tavorem potiſs ponā q[ui] illud minoris ueneat. sed de iocō ſatis e[am] tui negvauz agam ſicuti deboe diligent. & burſa te gaudere certo ſi[que] ſed nimis uerecunde mihi gratulari[s] p[er]tuas eni[que] ut ſcribī p[er] boni[s] ſordes minus me magnam illa letitiaz putare. credas mihi velim magis me iudicio h[oc] q[ui] morte immici letatum.

Primī i[que] iudicio malo q[ui] gladio. deinde gloria potiſs amici q[ui] calamitate. In primis me delectaut tantum ſtui dui bono[rum] i me ex titisse contra credibilem al[iquod]am contentionem clarissimi et potentissimi uiri. Postremo q[ui] uerisimile fortiſſe uideat odorem multo per h[uius] c[um] illi ip[er] Cloduiz. illi eni[que] oppugnavam. h[uius] deuenderam. Et ille cum omis res publica i meo capite discrime[re] eſſet hitura. magni quiddam spectnuit. nec ſua ſponte. sed co[rum] auxilio q[ui] me ſtante ſtare non poterant. h[is] emi[rum] soli[tus] a[i] c[um] mei i qu[em] mucheretur delegerat p[er]uasera[tq[ui] nō nullis inuidis meis ſe i me emiſtarui ſemp[ur]e. Q[uam] obrem uale[m] uibeo gaudere te. magna res gesta e[am] num q[ui] illi fortior[es] ſiues fuerint. q[ui] aui ſiunt. Sam contra tantus opes eius a quo i[mi] leati iudices erant condemnare. q[ui] feciſſent n[eed]i n[eed]i his ſolori & meus ſuſſet dolor. Nos h[uius] multitudine et celebritate iudicior[em] et no[u]s legi[b]i ita destinemur: ut quotidiem uotu faciamus ne interculetur ut e[am] primi[que] te iudere posſimus.

Marcus acero. f. d. 02. mario.

P[ro]reſpeo mihi cogitanti de coib[us] miſiſs i quib[us] tot annos uſſam[que] et ut iudco uerſab[ui]m ſolet i ment[em] nem[em] illius tempor[em] quo l[ux] proxime ſi[mi]num una q[ui] etiam i[mi]m diem memoria teneo. N[am] ad iuius maii lentulo et marcello consuib[us] Cui i[mi] pompeiani uespi ueiſſez tu mihi ſoli[cato] a[i]o p[ro]ſto ſi[mi]ſi ſolicitum aut[em] te habebat cogitatio tui offi[cy] tum etiam p[ic]uli mei ſi manerem i Italia uerebare ne offi[cy]o deuſſez ſi proſi[que] ſcere: ad bellu[z] p[ic]uli te meuſ como[u]nebat quo tempore iudish p[er]ſeto

al[iquod]am

al[iquod]am liationem

recorдано

me quoq; ita conturbatum ut nò explicare quid esset. optimi suntur
pudori. fameq; cedere qù salutis mee rónê ducere. cui me mei facti
pentutut nò tam apte: piculus meuz qù pater uta multa que offendi
quo venerat. p[mi] neq[] magnas copias neq[] bellas. deinde extra
ducam paucas; p[terea] de principibus loquol. reliqui p[mi] in ipso bello
rapaces. deinde in orione ita crudeles ut ip[am] victoria horrerè. maxi
mui autem es alieni amplissimorum virorum quid queris. nihil boni p[er]
cuiusam. que c[ui] in diffem despons uictoria; p[mi] c[api] suadere pacè.
cui fueram s[emp] autem. deinde ab ea sententia pompeius ualde
abhorreret. suadere instat ut bellu duceret. hoc interius probabat.
et in ea sententia indebat fore et fuerit fortissime ni[mi] ex p[ugna] qua
cerisset fuit militis confidere ex eo tempore ut ille s[im]ulus nullus
impatur. fuerit. signa trone et collectitio exeratu c[ui] legioibus robustis
s[im]ulus contulit. victus turpissime amissis etiam castris. solus fugit
huc ego mihi belli finè feci nece putatui c[ui] integris p[ares] nò fuerat;
factos supiores fore. dixeram ab eo bello in quo aut in acie c[and]ui fuerit
aut in aliquas inſi dias incendendui aut deuendiendu in metodiis manu
aut ad iubam configiendum aut capendus tanq[ui] exilio locus aut
confiscenda moris voluntaria. certe nihil fuerit. p[terea] si te victi
nolles aut non audiveris committere ex omnibus autem his in dixi in
modis nihil tollerabilius exilio p[er]ſertim inſocenti ubi nullus ad
victa est turpitudine. Ad休 etiam cum ea urbe c[area]s in qua nihil
ſit quod inſere posset ſine dolore ego c[ui] meus si quicq[ui] nunc c[ui]s
est et à mea esse malu. que acridèt omnia dixi futura. Veni do
m[u] non quò optima u[nien]di conditio eſset. ſed t[in] si eſset aliqua
ſorma rei publice tanq[ui] in patria ut eſſe[s] si nulla tunc; in exilio mor-
tem mi[n] cur conſcriscere c[ui] nò iſa nò e[m] ac optare multe cauſe.
uetus è eni[]z ubi nò ſis qui fueris. nò eſse cur uelis u[nere] ſi t[in]
uactare curpa magni[] est solacui. p[er]ſtim c[ui] habeam duas re[m] quæ
me ſuſtente; optimaz[ui] artui ſcientiz[ui] et maximaz[ui] rerui gloriaz[ui]
quaz[ui] altera mihi u[nio] nunc; eripieſt. altera ne mortuio quidem.
Hec ad te ſcripſi verboſus et t[ibi] molestus ſiu. q[ui] te tum me

tum rei publice cognoum amantissimù noti tibi ome mei consilium
eſſe uolui ut iſmi ſives me nunqi uoluisse plus què qùi posſe qùi vii
uersam rem publicam poſſea autè qùi alicui' culpa tantiz ualeret unus
ut obſiſi nò poſſet me uoluisse pacem. amillò exercitu et eo duce i
quo ſpex fuerat uno me uoluisse etiù reliquiis omnib; poſtqùi nò potue
rim tibi ipc finem feciſſe belli. Nue autei ſi hec cuitas è cuem
eſſe me ſi nò exulem eſſe nò icomodiore loco qùi ſi rhoduz aut miſhi
lenas contuliſſem. Hec tecù corà maluerà. ſed qua longius fiebat
uolui p litteras eadem ut hres. quid diocres ſi qn i utiipatores meos
madiſſes: ſunt eni qui ci meus interitus miſil fierit rei publice
profuturus criminis loco putent eſſe cp iuaſ. quib; ego certo ſcio nò
iuderi ſatis multos p[erſſe] qui ſi me auſſent q[ui]us in qua pace bone
ſte t[em]i uueret. armis eni inferiores nò ci ſuſſent. Habes epistolaz
uerboſiòre ſeſtasse q[ui] uelleſ; cp tibi ita iuderi putato. niſi miſi lon
gorè remiſis. Ego ſique uolo expediero brew tempie te ut ſpo iudèbo

## Marcus Cicero s. d. 07. mario.

Ad VII. l. in tumanù veni ci libone tuo uel nò potius in
Pompeianù statim cogito. ſed faciam ante te certiorè. te ci ſep
ualere cupio. tum certe dum he ſumus. Vides eis quanto poſt una
futuri ſumus. Q[ui] ſi quid constituti ci podagra habes ſuc ut i alui
diem diſſeras. cua igit[ut] ut ualeas et me hoc biduo aut triduo ex
pecta. Vale. Cicero cesari impatori salutè dict

Vide q[ui] miſi p[ro]ſaſim te me eſſe alteruz nò mò i h[us] tebus
que ad me ip[er]m ſed etià i h[us] que ad meos p[ro]ſment. C. trebatui
coſitaram quocinq[ui] exiſrem meci ducere ut e[ui]m meis omnibus
ſtudiſe q[ui] ornatissimuz domi[ui] reducere. ſed poſſea q[ui] et pompeij com
moratio diuturno: erat q[ui] putavam et mea quedar[us] tibi nò ignota
dubitatio aut impedire p[ro]ſuctionè meaz u[de]bat: aut certe tardare.

Vide quid miſi ſumpſim. cepi uelle ea trebatui expectare at e que
expectaſſet ame neq[ui] mehercule minus ei proſuxe à tua uolun
tute p[ro]misi. ideo eram ſolitus de mea polliceri. cauſi nò miſificus
quidà interuenit qualiſi uel t[em]ſis opinions mee uel ſponſor huma

88

mitatis tue. Nam ac de hoc ipso trebatio aci balbo nro loquere, acutati
domi mee littere mihi dant a te. quibz i extremis scriptum erat. or.
isfium quic mihi cōmendas uel vegè gallie faciam uel huc lepte
delega. si uis tu ad me alui mitte què orne. sustulimus manus et
ego et balbus. tanta sult opportimitas ut illud nesflo qo nò fortutuz
sed diuuii iuderet. Mitto igitur ad te trebatu i atq. ita mitto ut miio
mea sponte. post autem iutatu tuo mittendu dixeriz. huc mi Cesar
lie uelim omni tua comitate complectere ut omnia que p me posse ad
duci ut i meos conferre uelis. In unu huc conkeras. de quo t huc
hec zespione nò illo uetere uerbo meo q' cì ad te de milone scripſſe
ure iſtuti. sed moré romano quò homines nò mepi loqui tè pbro
rem homines. meliore uuri pudentiorè eſſe neque. Accedit età q
familiam ducit. et uere cuili ſingularis memoria. ſima ſua. huc ego
neque tributum neque p[rae]ſcuturam neque illuis brifici certum nomen
peto. beniuolentia et liberalitate peto. neque impedio quomnus ſi tibi
ita placuerit età hucce euſones glorię inflignib[us]. totum d[ur]imque
tibi ita trado de manu ut auit i manu tuæ ſihi et auctoria et fide pre
ſtantè. ſumus em[que] puti duis ſalii q[ui] p[ro] te iux liet. ueru[i] ut iuduo iuicb[us]
cura ut ualeas et me ut amas ama.

### Cicero. f. d. trebatio.

N omib[us] meq[ui] ep[is]polis qua[em] ad c[es]avem aut ad balb[ui] mitto
legitima qu[ed]am est accumsio c[om]mendationis tue nee ea uilgaris
ſed cum aliquo inſigni iudicio mee erga te beniuolentie. tu mò iep[na]s
iſtas et desideria urbis et urbanitatis dyone. et quo consilio p[rae]ſutus
es./ id aſſiduitate et iuſtute p[rae]ſequere. hoc tibi tam ien[sc]clemus n[am]
amici q[ui] ien[sc]noerunt medee que corinthis arc[em] altam habebant.
matrone e[pu]lente. op[tim]ates quib[us] illa manib[us] g[ra]p[ati]ſſimis p
ſualit ne ſibi iutio ille uerterent q[ui] abest et a patria. Nam multi
ſuiam rem b[ui] gesſere et publici. patria p[ro]cul multi qui domi eme[re]
agerent p[re]ea ſiut improbati. quo i n[no] tu certe ſuſſes iſi te ex
truſſſemus. Sed p[lu]na ſcribemus alias. tu qui ceteris cauere didi
asti. i britania ne ab eſedaris de[i]p[iar]is caueto. et q[ui] medam

al aratirſimis

cepi agere illud temp. mem. qui ipe sibi lapens prodeſſe nequit
ne unq. ſapit, cua ut voleas.

### Cicero trebatio ſalutè.

Et ce comendare non dedito ſed quid profiàt ex te ſi ne cu
prio ſpem maximâ hec in balbo, ab que de te diligens ſi me
et ſapientiſſime ſubio illud ſoleo mirari, nò me totius accipere
tuas litteras quotiens a. Q. munhère afterantur, in britumâ mihi
eſſe audio neq. aut neq. argenti ad ſi ita è, eſſu aliq. cappias
ſuado, et ad nos q. p[ro]mi recurras ſin aute ſi ne britania / tamen
aſſequi quod volumus poſſumus, p[ro]ſe ut ſis et familiarib[us] Cef[]
nis multum te in eo ſiater adiutuabit, maus multui balbus, ſed munh
trede tuus p[ro]di[us] et-labor p[ro]mi. impatere laberuntur, mui erat[em] oppor-
tum ſi, comendationem certe ſingulat[em] ut tibi un[em] timendu[que] ſit, ne ipe tibi deſuſſe in dure:

al[iqui] ſeru[n]ſi[m]me

### Cicero trebatio.

Sic p[ro]ſit ad me Cefar p[ro]manente, nond[em] te ſibi ſat[em] eſſe
familiar[em] p[ro]companiones ſi u[n]ſed certe ſi u[n]ſe, cu quid[em] ego
i[n]ſer p[ro]q[ui] m[ui]n gratum, et futuris, ſi q[ui]p[ro]mi i[n] ſi studi[am] of[er]i
l[ib]eralitytatis ſi e[nt]contid[er]ſet, ſed ex tuu l[ib]us c[or]nonu p[er]ſpectu[u] curu[n]da[az
f[ist]inationem tuu, et ſimui ſim admiu[n]t[ur] am tributu[m] comoda,
d[am]pto p[ro]ſum lau[m]e multu[m] contemſp[er]is, quaeru[m] am vacerra[m] et
manilio. Ham coru[n]dio m[ih]il auu[m]o dicu[m]re, eu[m] tu p[ic]ialo ſult
es quando te ab eo ſa[n]p[ro]diu[n]ſſe p[ro]ſiueru[m], q[uod] tu u[r]ges u[li]ta
occuſion[u] et facultatem qu[ae] melu[m] nun q[ui]r[atio]. Q[ui] ſtribu[m]
de illo p[ro]niano i[n]u[m]e consultu[m], ego te eu non d[ef]ino comen[da]de,
ſtribit eu[n] ipe m[ih]i te ſibi gr[ae]s agere debere, de eo quid ſit tina
ut ſi am, ego u[n]ſtrias l[ib]us britam[em] ex p[er]pectu;

### Cicero trebatio.

I am duu ignoro quid agas, mihil e[ui] ſtribu[m] neq[ui] ego ad te
bis duob[us] menſib[us] ſtripſeram, q[ui] cu[m]. Q. fiu[m] meo nò eras
qu[em] m[ittere]z, aut cuu d[are]m n[est]re[b]am, cupio ſare quid agas
et tibi ſis hiematur? equidu[m]nuelim am Cefare! ſed ad cum

aputer eus nihil sum ausus scribere, ad balbui in scripiti tuti, desse
noli serus potius ad nos dum plemori. quid huc propes nihil est
p[ro]stim baltere mortuo: sed tibi consilui non dest. quid constituens
cupio scire. CH. octauus an. CH. cornelius quidem tuus familiais
sìmo gne natus terre filius. is me quia sat tuu familiarem esse
trebro ad cena iuitat. ad huc non potuit produere. sed mihi tamen
gratum è. Marcus cicerò. s. d. trebato.

Eg1 tuas litteras, ex quib[us] intellexi te Cæsari nò ualde iure co-
sultum indèr. est qu[ia] gruðeas te, i n[am] lora nemisse ubi aliquid
sapere uidear. qu[ia] s i britamaz quoq[us] profectus essës perfecto nemo
i illa tinta misula p[ut]or te fuisset. Verti t[em] ridamus licet. suæ
eniz a te iuitat. submiu deo tibi i[nt]ro etiam accerfit ab eo ad quę
ceteri n[ò] pp supb[ia]z eus sed pp occupatione aliprare n[ò] potfunt.
sed tu i n[am] ep[ist]ola nihil mihi scripisti de tu[rum] reß. que meb[ule]
mih[em] n[ò] minori rure sunt q[ui] mee. Valde metuo ne frugeas i hab
mis. quaobrem camino lucilento utendum cen[ţeo]–Jes[u] mutuo
et manilio placebat. p[ro]stim qui s agis n[ò] abundares q[ui] nos
nunc iste fatis calere audio. quo quidem n[ut]io ualde me baule
de te timueraz. sed tu i re militari multo es cautor q[ui] i aduora
tionib[us] qui neq[us] i oc[ean]o natare uolueris studiostilmi? lomo
natandi neq[us] spectare esedarios qu[em] antea ne andabat q[ue]
de fruandare poteramus. sed iam fatis iocati sumus. ego de te
ad cæsarem q[ui] diligenter scripserim tute fris q[ui] sepe ego. s[ui] me
heracle iam intermi[n]am ne uideri liberalissimi hominis neq[us]
meiq[us] amantissimi uoluntati erga me diffidere / s[ui] t[em] his i[n]re
quas proxime dedi p[ut]atu et sc[em]e hominè commonend[ui] id feci.
quid profecerim. facias me uel[im] certiorè. et simul de toto statu
tuo consiliss[us] omnib[us]. scire eis cupio quid agas quid expectes.
q[ui] longum istum d[is]cedi[s]u[m] a nobis futurum p[ut]es. sic eis tibi
p[er]suad[as] uel[im] umus mihi ess[è] solam[em]. Q[ui] fructus posse[m]
pati te et sc[em]e finè nobis si tibi et sc[em]e id emolumèto statem. ſin
autè id n[ò] est nihil duob[us] nobis est stultus. me qui te n[ò]

romam attraham. te qui nò huc aduoles. una me hercule nùa
tiel feuera vel iocosa congressio. plis erit qù nò mò hostes si etià
fres nìi hedui. Quare omnibz de rebs fac ut qùs pìmù sìam aut
consolando aut consilio aut reiunero;

### Cicero trebatio salutè.

Nisi ante roma profectus esses niue eam certe relinqueres. quis eniz tot interregius iure consultum desiderat. ego omnibz unde peti, ixe consilijs de derim. Ut a singulis interregibus binas adiucationes postulent: satis ne tibi iudior abste ius cuule di citsse. Sed heus tu quid agis et quid fit: iideo eiz te iam iocuri p. litteras: hec signa meliora sunt, qù in meo tusculano. sed quid fit seire cupio. consoli quidez te a Cesare scibis. sed ego tibi ab illo consoli mallem, qu si aut fit aut fu turum putas. pfer istam multiaz et pmane. ego eniz istud desideriu z tu spe tuoz. còmodoz consolabor. Sin autè ista ist ianiora recipete ad nos. Nam aut erit hec aliqund aliquando aut si minus ima me hercule collocatio nra pluris erit qù oœs samarobrine. Deniqs si cito te retuleris. Simo nullus erit si dui tus frustia abfueris. nò mò laberui. sed etià sodalem nostruz. Valerium ptimesco. mira eniz psona induci pòt britamici iure consulti. Hec ego non iideo qùnis tu ridas. sed de re feuerissima tractum ut solco iocor. remoto ioco tibi hoc amicissimo animo pripio. ut si iste mea comendatione tuà digitate optinebis. pferas nìi desiderui. honestate et facultates tuas augeras. Sin autè ista frigebunt recipias te ad nos. omnia tìn queuis et tua iirtute profecto et nòs sìmo erga te studio còsequere.

### Cicero trebatio.

Mrabar quid esset qu tu mihi muttere lras intermisibles. Indicant ut mihi parisa meus eppycaveuz te essel frutu. O cithra pèlara. quid tu fecisses si te tarentuz et nò samarobrinaz misissim. iam tì mihi nò placebas ai idem ittuebare qu et titi familiaris meus. sed quonà mò ius cuule defendes cum omnia

tua causa facias non cumuſz ubi porro illa erit ſormula fiducie ut
inter bonos ſin agier oportet quis enſ è qui facit niſi nifi
ſua causa? quod uis ſtrutues coi diuideundo ci comuè nihił poſſit è,
apuſ eos qui omnia uoluptate ſua metiunt. quò autè tibi placebit
iouem ſapideu iurare auſ ſias iouè iuſtuz eſſe nemi poſſe. quod
porro fiet p[ro]lù ulubrano. ſi tu ſtutueris s. χολι[ν]ε δαι
igitù nò oportere. quare ſi plane a nobis deſiis moſſe ſero. ſin
panſe atſentari cùmodum est ignoſco mò. ſcribe alijn ad nos
quid agas et a nobis quid fieri aut curari uelis.

### O. c. Salutem diat trebatio.

Aevo ne me iuſtuz eſſe exiſtimasti ut tibi waſterez cp paruſ
amibi conſtans et nimuſ cupidus decedendi underere. Ob eaz[que]
cauſam me arbitrarere litteras ad te iam duu nò miſſe miſi pur
batio ai tu q[ui] primis litteris p[ro]ſiciebam moſſiam attulit.
neq[que] alia illa fiut cauſa intermiſſioms epistola[]z niſi cp ubi e[ſ]
plane neſtuebam. Iste tu me età inſimulas nec ſatistactionem
meam accipis audi testa mi utu[rum] ſupbrore te pecunia fuerit an
q[ui] te impato[rum] consiſlit. moriar mi. que tua gloria è: p[ro]uto te mal
le a Cefare conſuli q[ui] ſauravi. ſi uò utu[rum]; è quis te ferret p[er]
me. qui omnia ſerre poſſum. ſed ut ad rem vederam te iuſe iuſtuz
nò eſſe uſchementer guideo. et ut illud erat moſthi. ſic hoc è iocundu
tintum metuo ne artificui tu[rum] tibi paruſ proſit. Ham ut audio
iſhe non ex iute manu conſtum. ſed magis ſerro rem repetunt.
et tu ſoles ad u[rum] facundia[rum] adhibere neq[que] est q[ui] illà exceptionem
interdicto p[ro]ſeſcas. cp tu p[ro]pri[us] homi[bus] armatis nò ueneris.
ſcio enſ; te eſſe p[ro]cced[er]i in lacesſendo. ſed ut ego quoq[ui] te aliquid ad
monea[rum] de iu[ris] cautionib[us] treures iuſes cenſo. audio capitales
eſſe. mallem auro ere argento eſſent. ſed alias iocubim[em]. tu ad me
de iuſis reb[us] omnib[us] ſcribas uelim q[ui] diligentiſt'inc[ora]. D. iu[rum] non mar
tias. Cicero trebatio.

G[rat]issimus uectius cyri architecti libertus fecit ut te nò iuſe
morè p[ro]utare mei. ſalutè eſi uerbis tuus miſi nunciarat.

al viis

al ſmauari

al oſi, armat

Vald:

Valde iam lautus es, qui gravere litteras ad me dare hoi p[rae]fertim
prope domesco. q[ui] si scrilere oblitus es minus multi iam te aduorato
causa cadunt. si n[on] oblitus es dabo opam ut iste uemiaz ante q[ui] plane
ex ammo tuo effluo. Sin estuoruz timor te debilitat. aliquid et c[or]it.
aut kest[ati] de britania illud quidem p[li]benter audiu[n] ex eodez e[br]is[]ip[po] te
esse. Cefari familiar[em]. sed me h[er]cule mallem id quod ec[it] equus de tuu[
rebus ex tuu[] litteris q[ui] sepi[]sime cognoscerem. q[ui] certe ita fieret si tu ma[
luſſes benivolentie q[ui] lituus iura podiſtere. sed hec iocati ſumus. et tuo [n]
moſe et n[on] nihil eti[mi] n[on] te ualde amamus. nos q[ui] a te amavi tu[us] uoluz[
tum etiam confidimus. Cicero t[ev]batio.

Q[ui]am ſint moſoli qui amant uel ex hoc intelligi p[ro]. moſſeste ſtere
b[am] antea. te multuus iste eſſe. p[um]gi[t] me turſus. q[ui] ſtribus eſe
te iste libenter. neq[ui] eis mea c[om]endatione te n[on] delectatur. ſacile p[ar]tebar.
et n[ic]e ang[ui]s quic[ui]t[ibi] ſine me eſſe iocunduſ. ſed t[in] hoc mallo ſerre
nos deſideruſ q[ui] te n[on] ea que ſpo conſequi. cp. uio in. c. m[ar]t[er]ſi ſuaſ[
ſi]mi doctiſſimi q[ui] hominu[m] familiaritati[u]e uenisti. n[on] d[ic]i p[oc]e q[ui] ualde
guideam qui fac ut te q[ui] maxime diſligent. mihi c[ied]e r[ab]i[bi]l ex i[n]t]a p[ri]ſua
pot[es] q[ui] iocunduſ ſit deſportare. Cura ut ualeas.

## Marcus Cicero, f. d. t[ev]batio.

H[ec]o t[ro]niano ſais eſſe i[nt]remo ſero ſap[ui]nt tu t[in] mi V[er]tule
non ſero primaſ illas r[ab]ioſiſſas ſat fatuas d[omi]ſi. D[in]de q[ui]
britania n[on] minus q[ui] p[ra]philoretam te p[ra]b[ui]ſi plane n[on] reſhendo. n[ic]
uo i[bi]beru[m] miſtus mihi iu[n]eruſ. i[n]q[ui] te c[om]monere n[on] cauſa uſq[ui]
quaq[ui] ſepe oportet. id ent telum aceru[m]uſ. ego ſi for[is] veniatur[em]. e[n]
O[ct]auio familiar[em] tuo n[on] deſuſſem. eu t[in] d[ix]i eu me aliquotien[is] i[
]utaret oro te quiſ tu eſ. ſed me h[er]cule extra iocati homo bellus e[mi]. uel
lem euſ t[ec]um ad diuſiſſes. quid agatis et hec. quid i[nt]alia[] uenturi
ſi[mi]. b[ac]e hieme ſue plane ſi[am]. Walbus mihi confirmau[t] te diu[n]t[em]
futurui. id utriu[m] romano moſe loa[t] ſit b[ui] numatuſ[]z te futurui. An
quo ſto[i]c]i dicunt eu[n]iſ eſſe dicunt diu[n]tes qui cel[ui] et etra ſui pot[si]nt.
poſſte a[u]deor. qui iste ueniu[t] ſup[er]biu[m] tu[u] acuſant. q[ui] neſent te
p[ain]eta[n]tib[iz] reſp[on]dere. ſed t[in] eſt q[ui] g[aud]e[as]. Conſtat eu[n] i[n]t[em] o[n]iſ

nemnè te uno samarobrime uris pittorè esse;

Cicero trebatio salutem.

Et tibus litteris et quinque fructus et te aliquando collandare possum, quia iam in dictis certa aliqua in sententia constitisse, nà primòz. inveniux litteris uchementere cœmonebar. quod mihi interdum pace tua dixerim. leus in urbis urbanitatisque siderio interdum impiger interdus timidus in labore militari. sepe autem etiam quæ te alio nihilimus et subimpuens in debare tanquam emis singographa ad impa torem nò solum attuhillesse sicut peciua ablata domui redire propabas. Hee tibi, si menti uemebat eos ipos qui cum singulis hucillentur, alexandriaz: nullum adhuc nummi auferre potuisset. ego si mei cœmodi ronem ducerem, te mecti esse maxime uelle. Non enim mediori afficiebar uel uoluptate ex consuetudine mea ut utilitate ex consilio atque opa tua. sed cito te ex adolescentia tua in amicacia et fidem meas contuliſſes ſemp te nò nò tuendus mihi sed etiam augen- dum atque ornandum putatiu. itaque quoad opmati ſi me in pœna exituruz que ad te eultro attulerim memnisse te credo. Postea quli mea mutata rò eam cito inderè me a cefare honoriſcentiſime tractati et untes diligi homiſq[ui] liberalitati in creditu et ſingulari fiem noſcem ſic ei te cœmendaui et tradidi ut granuſſime diligètuſſime q[ui] potiu. quod ille ita et accepit et mihi sepe litteris ſignificavit et tibi et iuerbis et re oſtendit mea cœmendatione ſefe ualè esse cœmo tum. Hunc tu iuruz nactus si me aut ſape aliquid aut uelle tua cauſa puitas ue dimiſis. et que te forte res aliquem effendit amar ille aut occupacione aut difficultate tardioz tibi erit iuſus p[er]ſoito et ultima expeantato. que ego tibi lociда et honesta preſtabo. plurib[us] te hortari non debo. tantum moneo neq[ui] alicie confirma[re] clarissimi ac libaliſſimi iuri neq[ui] uberioris prouocae neq[ui] etatis magis idoneuz tempus. si hoc amibiſis te esse nulluz unq[ui] reper turuz. hoc quæadmoduz uos ſtribere ſoletis in uris libris. ius quod cornelio in debat[em] in britaniaz te p[er]ſactù nò c[um] gaudio quod et laboe arduiſt. et ego te ad rebus illis non audiaz. ubi si h[ab]eraturus

et qua lpe aut conditione ad me pſcribās uelim.

## Cicerò trebatio salutem.

A cepi at e aliquot epistolas uno tempore quas tu duiversis temporibus, dederas, in quibz me cetera delectatut, ſignificabat eniz te istam militiaz iam firmo animo ferre et eſſe fortem iurum et constantem, que ego pauliſp aſte ita deſidrawi, nò imberilitate animi tu, ſed magis ut deſiderio nri te estuare putarem, quare pge ut cepiſi fori animo istam tollera militiaz multa mihi credi afterequere, ego eniz renoun abo commenda toves, ſed tempore ſie hêvo nò tibi majori eſſe cure ut iſe tuus a me diſceſſus tâ fructuolif ſimus ſit tibi qui mihi. Iamq[ui]o ute cautionses inſirme ſunt / greculam tibi miſi cautionsez airographi mei, tu me uedim de rône gallia belli certiorem facias, ego eniz ignauiſlimo euqui maximam fidem hêo ſed ut ad eplas tuas redeam, cetera belle illud miroz, quis ſolet eodem exemplo pluris dare qui ſua manu ſcribit. Haz cp i palimpſesto laudo equid; p[]smoniaz, ſed miroz quid in illa cartula fierit, cp delere maluerit qui hec ſcribere, miſi forte tuas formulas, non eis puto te meas eplas delere ut reponas tuas, an hoc ſignificas mihil fieri, frigere te, ne cartâ quid; tibi ſuppe ditate, iam ilia tua culpa eſt, qui uerecundiâ teus extuleris et nò he nobiſci reliqueris. Ego te balbo cu ad uos apſiſcetur more romano commendabo, tu ſi interualluz longius erit mearuz littera[]z ne ſie admirat, eram enz affuturus menſe aprili. H[]as litteras ſcripſi i pomptino cu ad uillam metrily philomenis di uertiſſem, ex qua iam audiveram ſiemi dientui[]s meo[]z, quos quidem tu mihi conciliasti. Ham ulubris honoris ca mei u[m] maximam iu[n]iculo[]z, ſed commoſſe conſtabat. Cura ut ualeas

N. idus aprilis. Marcus cicerò. s. d. trebatio.

E P[]istolam tuam quâ accepi ab. l. arruntio conſidi inoſcente. mihil eniz habebat cp nò uel i conſione recte legi poſſet, ſed et arruntius ita te mandass[]e aiebat, et tu aſtripsſeras, ueru illud eſto, nihi[]l te ad me poſſea ſtripsiſſe, demiroz, p[]ſi[]tim tu nowus reß

aliius

Cicero trebatio saluté.

Videlicet quinque apud me sìs, et si urre id quidem non eis amere
te unco, ueri trì q[ui] p[ro]niti tibi prope s[an]egare, nò tribuerem
certe id absenti delere nò potui. Iraq[us] ut p[ro]mi uelia naugare ce
pi institu topica arithmetica conscribere ab ip[ro] urbe comonitus
amantissima tu[rum] euz libeuz tibi m[uli] regio scriptus q[ui] plenissime
res illa scribi potuit, sin tibi quendam iudicunt obscuriora cogita
te debebis nullam artem litteris s[ine] int prete et s[ine] alioa
exercitatione p[ro]pri pot[se], non longe abieris. Num ius cuic[que]
uestriz ex libris cognosci pot[er], qui q[ui]q[ui] plimi sunt, docetem tam
nunq[ui] & s[am]dant, q[ui]q[ui] si attente leges si sepuis p[ro] te etiam
consequè ut certe intelligis ut uò etiam ip[ro] tibi loci posita questione occurrant,
exercitatione consequere, i[mi] qua quidem nos te correcimus
s[ui] et salui redierimus et salua ista offendarium". v. Ix. Sextil. Regio,
Cicero trebatio saluté.

Amabilior mihi uelia fut q[ui] te ab ea senſi amari ſed q[ui]
ego dictam, te quæus non amat ruſio medus fiduis tuus
ita "ſi d[omi]nabat ut ſi eſset unus enobis. ſed e[gu]o te nò reſhendo qui
illum ad edificationem tuæ tradueris, q[ui]q[ui] enſi uelia non est
nulior q[ui] l[up]oil t[em] iſtuc mallo q[ui] hec omnia tu ſi me auſiues
qu[em] ſles bas paternas possessiones teneb[us]. neſto quid enſi
uehenſes uerebant. neq[ui] halet[em] nobilem amn[em] reiſinque. nee
pap[ina]nam domu[que] ſerere. q[ui]q[ui] illa quidem h[ab]t loci a quo i
duene teneri ſolent, qu[em] t[em] ſi exti]d[er]is multu p[ro]ſpeveris. ſed
primis oppertum uietur bis p[ro]ſtim temporib[us] h[ab]t p[ro]ſui, p[ro]mi
coru[que] urbe[m] quib[us] carus ſi[s] deinde tu[rum] tuosq[ui] agros ea
q[ui] remoto salubri amenio loco. idq[ui] etiam mea intereſſe mi trebati
arbitro: ſed ualebis. mea q[ui] negorui uiab[us]. meq[ui] diſi]uiatib[us]
ant[em] brumà expectabis. e[gu]o a ſex f[udio] n[ic]o[m]s diſtripulo libru[que]
abſtuli. e. Niukov[us] p[ro]p[ro] κολυσ[α]για[es]. i[mi]t[em] O medicum
ſuauiè ineq[ui] dualem adhane diſciplinà. ſed b[ass]us noti: me
de hoc libro celavit. te quidem non iudic[em] uent increbret ſi
cura ut ualeas."[n]ij. Ix. ſext. uelia ;

aliius

aliius

aliius

["Cicero trebatio saluté.", "S\np\nn\nbly\n\nJujus cim te dictu is postea fuit apud me. cu ei diuorem.\ntibi inderi spositionem illam nos fine piculo facere posse.\nsi bonoz turpilie posessione cepio p[ro]tor ex edicto suo in dedit\nnegare aiebat suus tabulas testamenti esse eas quas istitutusset.\nis qui factiones testamenti nō hūt hoc idem officii dicere tecus\nse locutum negrabat, meq[ui] rognuit ut se et cim suas t[em]comèdavez.\nHee uir melior mi testa nec mihi amicacion. p. filio quibus est\nte in expecto excepto. gratissimi igitur mi[n] feceris si ad eum ultro\nueneris ei[que] polluitis eris. sed si me amas q[ui] p[ro]mi hoc te iche\nmenter etiam atq[ui] etià rogo; Cicero trebatio saluté.", "I\nI\nI\nI\nI\nI\nI\nI\nI\nI\n

ferretem multis omnibus approbantibus. Sed tamen erat aptum bibliote
ce studiis quibusdam congruens. Butinam non ubi est apud me locus,
at puhldelle sunt non op prime. et sepe undi. notatiz tibi signa
mihi noti mandassem sed probassent. ea eniz signa ego eme soleo,
que ad similiter mez ginnasiorum exoement mihi in palestra locum
martis non signi quo mihi patis autori gaudeo. nulli::::;tuturni
signi fuit se. Nec eniz duo signa putnem mihi es alieni attu-
lisse. Mercurii mallem aliquod fuit set. Felicis puto ni duiano
transigere per sententis quod tibi destinans trapeze fozu si te delec
tat habebis. Sin autem sententias mutatis ego habeo sebi quidez
illa fuma ne ego multo libentus emeris deuez sorsi taracine
ne semper hofpati molestus sin. omno liberti mei inuo cœ cumpaz.
cui plane res certas mandare. Item quod unj quod puto et notus
esse audivus Familiaris ex hadria quodam mihi novam sunt in
stituta in porticula tuсалani. ea uolebam tabellis ornare. et eis
siquidem gnis iltus modi me delectat pictura delectat. sed tamen
si ista mihi sunt hina certiose uelim me fricias ubi sunt. quo
arces s an it quo genere uecture. si eniz damasippus in sententia
nò manebit aliquem pseudo damasippum uel colecta reprem.
quod ad me de domo scibus iteri iam id ego profitiscens
mandabam mee tillie. ea eniz pà hozâ acceperà tuas lràs.
egerà etià ni tuomciâ quâ utem ut fris familiariter Cassio.
Ut redi autem prius quis tuas legi has proximas litteras. quia
de mea tullia quid egus set. p lictum se egisse dixebat. si opinur
Cassui uti nò ita multi. sors eam porro negare se audiverit
cui abest. est eniz perfect in hispaniam duxis. illo et absente
et insincere magiare est mihi gratissimum tantum at te existima
ti consuetudine iute iactus quod niri. primi ut eam domu sume
ut nò nò prope me hù plane mea hitare posse. deinde ut
migrare tantove festines. sed ne iuli az si tibi concedo ut eus
vei tu cupidior. is quis ego sum. Itaqi omnia expiar. inuo eniz
quid mea interhit. quid utruis quod niri. si quid egero fuciamus

scias tu. et ad omnia rescribes. et qui te expertem facies me si tibi
indurant certiorè;

Marcus Cicero f. d. marco fabio gallo.

A
Me:is quidem tu quoquo me uerti uestigia ul'axiè
de nigrilo. sensi eniz ex litteris tus nialè te laborasse.
amo igitur voluntate sed paucæ de re citus opinio olim non
omnis domno. sic ego nò omnibus mi grille huo. et sique est hec
huius olim cum regnare existimabamur nò tam ab illis qæ hoc
tpere obfueror. a familiaribus cefari omnibus p[]ster isti. Io ego i lui
cris pono non ferre hominez pestilentiorè patria ſi a. cum q[]u
addictum iam tum p[]uto est ealui licimy Injonacteo p[]comio
at uide quid successeat phamee cum recep[]s p[]nus quid[]que r[]a.
erat eniz imbi ſane familiaris. is ad me nemt dixit q[]uod uideem
ſibi opam dare consfituisse. Eo ipso die quo de p[]sento i ſi lufiz
iri necesse erat respondi niuło m[]o me facere posse. quiè uellè aliu
diem ſi ſimplifſet. me ei nò deſuturui. ille aute qui ſaret ſe nepote
belum tibiacè h[]re et ſat boni iuetoxè. diſeſſit ame ut mihi
uidebat iatro: habes ſacerdos uenal aliu alio nequiorè. cognitiu
meam c[]um et utois ſalatonis iniquitatiè. cationè tui in mitte
cupio eniz legere me adhuc non legiſſe turpe utriq[]us iu[m]m est.

Cicero sal. d. m. fabio gallo.

Q
Vod epistolam conslitiam noli laborare ſalua est domo.
petes cum habebit. quod autè me mones uialè gratiè est.
idq[]s ut lemp facias v[]ogo. iudvis eniz mihi uereri nifi iſi ha-
buerimne. ridamus. & c. et c. ut a δαρεβώνιον ied heus tu manu
de tabula. mag[]t adest c[]itius q[]ui p[]utaramus. iuereo: ne i cationiz
cationnos. mi gralle c[]ute p[]utes quicq[]s. melius q[]ui ep[]istole t[]uo
p[]tem ab eo loco. c[]etera labunt[]i secreto h[]oc audi. t[]ecui h[]eto. ne ap-
pelle quidem lubeato tuo d[]ixeris p[]reter duonos loqui[]t iſto modo.
nemo bene male ne iu[]dero. ied quicquid è iu[m]m est. urge igitur.
nec transſue[l]im unguè quod au[]t a ſtulo. is ei[]z est dicendi opifex.
atq[]uod aliquant[]u iaz etià nostris affumo.

M.T.C.

Cicero salutem fabio Gallo. S. D.

C
um decimi iam diem graviter ex intetimus laborare, nec
bis quę mea ope uti uolebant, me probare non ualere, quia
ſebrim non hæm. Fugi i tuſulam. cu quidem bi duiz ita iuemus
ſiſſe, ut neſ/ aqua quidem gustarem. Iraqs confectus langore et
ſame magis tuiz officui desideravi, q[ui]a te requiret putavi meum.
ſego aute curi omis morbos reformido tum q[ui]cparus tuiz ſtoici
male accipuit, quia dicti. & dvoviginti, uæ de dvoviginti kada-
q[ui]ſi ſibi moleſta e[que] quod alterus morbum edacitatis eſſe putant,
alteriz etiam turporem intempante ſane & dvoviginti e[que] i.
ptimueram. ſed iuſa e[mi]n uel loci mutatio est iuel a[i]tæ relaxa
tio iuel q[ui]a fortatſe iam ſenecentis morbi remiſſio profiſſe, atti
ne mirer[ur] unde hoc acciderit qu[ui]e ue c[om]ſim[em] lex ſumptuaria que
iudetur. & Anſotuta — attulitſe ea miſi fiandi ſiut. nam cum
uolunt iſt[ui]i lauti terra nata que lege excepta ſunt i honore aduocere
ſingos heluelas herbas omis ita condut ut nihil poſſit e[que] ſiuan[em].
i e[que] cum meidiſtem i cena augurali apud lentuli zinta me.
d[omi]ſſo iæ, arripuit ut hodie primi uideat ce[n]pſſe confiſtere.
ita ego qui me ostreis et murens ſ facile abstinebam a beta et a
malua deceptus ſum. Poſſhae iſ criminis cautores. tu trui cu[u] auditis
ab initio. iudit em[que] me naufteantem n[on] m[odo] mittendi cum uilſam
habeuſt. ſed etiam uſcendi. ego h[uius] cogito comorari qu[ia]e ad me reſi[n]da.
nam et iures et corpuſe anni. ſed ſi morbum depulero ſ facile ut ſpo
n[am]a renocabo. Marcus Cicero f. d. gallo
N
or cur me actuſes cum tibi id facere n[on] liecat q[ui]e ſi licerat
tamen non debet. ego em[que] te i consularu obſuari. et a[ui]s ſua
ut te celar restituat, multa tu quidem dicis. ſed tibi nemo c[red]it. tri
buni plebei dicis te mea cauſa petiſſe. Notin[am] ſemp[es] tribunus miſ
c[ess]ſori[em] n[on] queveres. negat me audere q[ui]e ſentias dicere quaſi tibi
cum paruſ paruſ impudenter me vogares paruſ fortiter reſponderim hec
tibi ſcripſi ut isto ip[os] i g[ui]ne i quo aliquid poſſe uide nihil eſſe i
cognosſeres. q[ui]e humaniter meci quethis eſſe libenter tibi me et
ſ facile purgat[em]. n[on] em[que] ingrata mi[n]bi ſiut que feciſt. ſed que

scripſtiti molesta me autè p[ro] que ceteri liberi ſunt tibi liberuz non
uſum demu[n]. Nam ſi falsa fueru[t] que tu ad me ut ais deſtituſi.
quod tibi ego deo[que] ſi uera tu es opnmus teſtis quod in p[er] R. debeat.

Maraus Cicero sal. d. cario.

M
ini cp minu desipere uideb[are] qu[ui] uſiis potius uineres q[ui]
nobis[que] erat em[ur] multo domicilu[m] bui[rum] urbis cum quid[em]
urbis, i[J]spiu[s] humanitati et ſua[utati] tue q[ui] tota peloponeuſis ned[um]
p[re] mi[que] contra et uideſse mi[que] multu[m] iud[eris] cum prope deſpatis hi[s]
reb[em] te i[nt]e[re]ciam contuli[sh] et hoc tempore non ſolum ſapiens qui hinc
abſis ſed etiam beate[que] q[ui] quis qui aliquid ſapiat mi[que] eſſe beatus
p[ot]er ſed cp tu cu[rum] ſuebat p[er]ib[em] es conſecut[er] ut ibi eſſes ub[em] nec pelopi
dar[em] noſt[em] cetera.nos id[em] propemo[d]u[m] conſeq[ur] alia vo[em]. Cum
em[ur] ſalutati[on]i nos dem[us] amico[que] que fit hoc etiam frequentius
q[ui] ſolebat qu[ia] ſ quali auem albam iud[er]t bene ſentienti[que] cuem iud[ere].
abdo me i[J]bibliotecam. ita[que] op[er] efficio tanta quanta fortiſſe tu
ſentie[s] Intell ex et u[m] ſmone quodam cum mea[m] meſtiti[am]
et deſpationem acuſares domi tue dicere te ex meis libris animu[m]
meu[m] deſiderare ſed me h[er]cule et tum rem publicam lugebam que
non ſolum ſiu[m] erga me ſed etia[m] meis erga ſe br[if]icuijs erat min
ario[m] et hoc tempore q[ui]q[ui] me n[ò] ratio ſolum consolat[em] que plurim[u[m]
d[um] u[al]ere ſed en[am] dies que ſtrultis quoqi mederi ſolet tu[rum] deo[que]
ita rem com[u]ueſſe dilap[ſam] ut ne ſp[es] quidem melius aliquado
ſo[re] reſinua[que] nec u[non] mi[que] quidem cu[lipa] i[J] co e[m] i[J] cu[ri] potu[t]e omnia
ſunt. mi[que] for[te] id ip[m] eſſe non debu[m] ſed alia cu[rum] alia eti[m] i[J] ma
cu[lipa] ſic acciderunt ut p[er]titi[es] non ſit qu[er]end[us]. Reliqui[que] ſp[em]
millam iud[eo] q[ui] ad prima redeo ſapienter hec reliqui[n]ſi ſi consilio.
feliter ſi cu[m]i: *Cuius*. 02. *Ciceron[i]i* ſuo sal. f. u. b. 2.

S
v[m] em[ur] [x]p[ro]e[m] u[m] tu[m]e: a[tr]uo[m] e[m] attic[ia] noſt[ri]
[er]go fr[ut]e[m] est tu[m]s. mani[prui] illu[m]s quod quid[em] ſi mi[que] nos
ſenes com[p]n[io]nales uena[le] p[er]crip[ſi]t. e[ger]it n[ò] multu[m]. at illi m[a]
p[io]di[atio] quan[i]tati est nos q[ui] ſumus habeamus q[ui] homi[es] exiſt[im]e[m]
id omne abſte h[ire]. Quare Cicero mi[que] p[re]uera conſtantem: nos con

feruare, et sulpitias nos sucreffou de meliore nota còmenda, quo fit
caluis tuis p[re]ceptis obtemperare pos[si]mus, teq[us] ad uelubentes
undre et ira defigere de[J]o[tr]teneq[us] tito pos[si]mus. sed amice ma
gne noli hanc e[J]plam attico ondere, si euz errare et putare me
urui boni eſſe nec ſolere duos parietes de cadex fi[el]ia dealbare.
q[ui] patrone mi b[us] uale, t[ir]oneq[us] meuſ[]z ſalita ni[tris] ueſi[b]is. d. λ.
d. μυſ. l. non. Cicero curio ſal. d[ic]it.

Et uero iam te nec h[us]tor: nec rogo ut domui redas q[ui] h[ui]e
ip[er]e euolare cupio, et aliquo p[uen]ire, ubi nec pelopidazz
nomen, nec facta audiam, m[ac]edibile e q[ui] turpiter muli ſi[mi]re
ui[da]r, quib[us] bis reß[us] interſim ne tu inſeris multo ante p[ui]ndiſſe,
quid impenderet, tum ci h[ui]e profiugisti, q[ui]q[ui] hec etiam auditu aequ
ba ſunt, tr[ia] audire tollerabilius eſt, q[ui] undere. i campo terte non
ſuſt[us] cum hora ſecunda com[mi]tis queſt[i]uis institutis ſella. Q,
maximi qu[em] illi ſonſulem eſſe dievabant po[ita] eſſet, quo mo
tuo nütiato ſella ſublata e, ille autem qui com[mi]tis tribut[i]ris eſſet
auſpica[t] centuriata h[ui]t[us] ſonſulem hora ſepti[n]a nütiat[i]t / q[ui] ſeq
ad li. an, eſſet que erant ſit[ur]e mane po[tr]vidie, ita canimo
conſule ſcito nemin[e] pranditſſe, nihil tam[em] eo ſonſule mal
factum eſt, ſuſt eni[z] miriſca u[ig]ilantia, qui toto ſuo ſonſulatu
ſomn[u]z non inſavit. hec tibi ridicila ui[n]ent, n[ò] e[i]z a[des] que
ſi ui[d]eres lacrimas non teneres, quid[us] ſi cetera ſcribat, ſunt en[i]
t numerabilia gr[i]uis euiſdem, que quidem ego n[ò] ſerre[n]i n[i]ſi me
i ph[ui]e portum ſonſuliſſem, et n[i]ſi br[em] ſociu[m] ſtudi[us] meorum
attiui[n]i n[om]i[m] cui q[ui]no pre[J]priui te eſſe ſcribi[b]is manci[pi]o et n[ex]o
meo uſi[bi]t et ſi[n]ctu am[ti]entus, iſto[us] id e[ni]z e c[ui]q[us] pro[J]priu[m]
quo quiſq[us] ſruit atq[us] uti[t]. sed hec alias plurib[us], adliu[s] qui i
greci[a]m cum legi[n]bi[m] miſſus eſt, max[i]mo meq[us] b[ini]ſicio e, bis e[i]
eſt a me iudicio capi[t]is reß[us] ſaluſi [a]ſenſus, et eſt homo non i
gratus, meq[us] uehementer obſuat, ad eu de te di[J]igent[i]ſſime
ſcripſi, e[am]q[us] e[J]p[ist]olam ci hec e[J]pla coniuxi, qu[à] ille quo modo
accepi, et quid tibi polliat[s]it, uelim ad me ſatibas; al[quando]

Cicero Curio s. d.

F
Arite p[ro]p[exi] ex tuis litteris q[ui] sem studii et me a te pli
mi fieri et te intelligere q[ui] mi[n] carus e[que] q[ui] q[ui]o uterq[us]
nim conſeu[n]t est Reliqui[us] est ut officiis actemus inter nos
qui[b]z equo ammo uel uincam te uel uincar abste atilio non
fuille necesse meas dari lrâs faciles patior. ſulpati[ny] tibi opaz[em] intel
ligi ex tuis litteris non multiz opus fuisse p[ro] tuas res ita con-
tractas ut qu[e]admodi[us] ſcrib[is] nec capit nec pede[s] equidem
ucllem uti pede[s] h[re]nt ut aliquando redire[s]. Vides eis exaruit[se]
tam ueterê urbanitate[] ut p[om]ponimus n[ir] suo iure p[os]ſit dicere.
nisi nos p[an]ci retineamus gl[iam] antiquâ attici. ergo is tibi
nos ei ſuiccedimus. Vem igitur queſo ne t[in] ſemen urbanitatis
una cum re publica intereat.

Marcus Cicero s. d. voluminio.

Q
Vod ſi[n]e p[r]nomine familiari ter ut debebas ad me epiſtolâ
muliſt pr[im]i addubitatiu[n] n[ui]z a volumnio ſenatore eſet
quo cum mi[n] est magnus uſi[n]. dein & epiſgrama l[ra]z[que] ſe[t].
ut intelligorem tuas eſſe quib[zi] i k[ri]s omnia mi[n] p[ro]cuit da fueru[n]t
p[er]ter illud q[ui] p[ar]vi[z] diligenter p[os]ſeffio salinaz[em] mea[n] a te p[ro]
cinato[re] ſe[n]ſendit. ais em[n] ut ego d[is]ſeſſerim omnia oui[n]z dicta[em] i
h[is] etiam ſextiana i me conſerri. quid tu id p[ater]i[s] : non ne
d[ar]ſendis : n[ò] r[et]iſis : equidem ſp[ab]am ita notata me reliquiſſe
g[un]ere dicto[n] mea[n] ut cognos[n] ſua ſp[on]te p[os]ſent ſed qua[d]o
tanta ſe[x] e[n] i urbe ut nihil tam ſi[te] & a[ui]u[po]n[que] non
aliqui uenustum eſſe uideat. p[ug]na ſi me amas n[i]ſi acuta
a[ui]s p[o]diac[em] n[i]ſi elegans & u[pi]e[ρ]β[o]di[n] n[i]ſi & p[ar]a[pa]p[μ]μα,
n[i]ſi bellum n[i]ſi ridiculum & p[ar]a[pa] κ[ρ]οδο[n]iαν — n[i]ſi c[et]era
que ſi[n]m ame i ſe[n]undo libro de oratore p[er] Antoni[n] p[ſo]n[á] diſp[u]
tata de ridiculis & e[pi]vrexvæ, et arguta affarebunt ut ſacri[o]
contendas mea n[ò] eſſe. Nam de iudic[i]js q[do] quereris multo
laboro minus trahunt p[er] me pedib[us] omnia rei uel ſelus tam
e[lo]quens ut p[os]ſit probare ſe liberu[n]z n[ò] laboro urbanitatis
p[os]ſessione amabo quib[us] interdictis d[ar]ſendamus, in qua

a
OUTPARENKA

te uní metúo, continuo, ceteros deriári te puſare. ſed me hereſule extra iocum nále diſpo iuſte littere facere elegantes, uſe ſiut. Iſta quiuſ in dictuła eſſent ſic erant, miſi etiis ſiſſum non mouerunt, auio eis nírum illuſ amanú i tributatu qui plimúi hære gravitans. Id cuí iphíus cauſa est miſi ut ſiis i majoribz cum me hereſule etiá rei publicæ qui quidem quiuſi in me integrata ſit in ſtituſi amare non desimam, tu mi ſolummi quò et instituſt, et miſi inſes eſſe ingratum ſeribe ad me qui ſepſitime de rebus urbaſ. De re publica iocandus è miſi ſimo litteraſ tuaz, preterea dolobella qui eſo p[ra]ſpicio et iuſo cupidissimi c[ui] atque amantissimúi mei cohor[t]are et confirma et redde plane meuſ no me hereſule quò quicq[ui] d[omi]ſi. ſed qua nále auio nò iuſe: mmuſ laborare

al. iuſco

Odartus ciceró salutè dicit ſolummo.

Ovod declamationib[us] n[isi] c[ui]es dammi niſi faci[is] q[ui] utio
inunderes uſi euz amares n[ò] erat c[ui] inuend[ui] niſi for[te] ip[er]
áoquentie maſ[que] q[ui] p[er] me auſdret inderes. Hos e[ui] plane in ſua
uſiſuz ſolummi aut niſi ſumus aut nobis qui[que] ip[er]s diſplicem
gvegallib[us] illi quib[us] te plaude[n]te uigebamus amuſſi ut etiaz fi
q[ui] alqund digni n[ò] nomme emiſimus ingemiſamus. Qu[em] hec
p[er]miuigero n[ò] armigero i corpori tela exercent[ur] ut aut p[ra]ſotetes
aput actuſi abiecta a gloria. ſed tamè omnia miſi erunt. ſi tu
ueneris hilariora q[ui]q[ui] uem[que] ut ip[er] intelligis i mauiuaz q[ui]
conairſum occupationuſ quas ſi ut ſolummi excepimus ego n[ò]
muitam salutem et ſoio dicam et auric[em] uinà q[ui] tec[ui] multu et
cum omiſib[us] n[isi] amorib[us]. Ham et Caſſu[n]s tuus et dolobella
tu[n] uel potuſs uterq[ue] n[oster] ſtudis iſdem tenent, et meuſ equiſi
miſi utunt aurib[us]. Opus est huc limatulo et polito tuo iudiao
et illius interiorib[us] litteris meuſ quib[us] ſepe uerecundoem me in
loquento faci[is] miſi e[ui] indicatu[em] è ſi n[ò] t[em] bec c[es]ar aut patietur
aut uolet deponere illam tam p[ſ]onam in qua me ſepe i[mi] ip[er]
probam, ac me totum i[mi] litteras abare, teauuq[ui] et cum c[eteris]
aa24 studioli honestissimo ocio p[ra]ſui, tu uellem ne uerit eſſes

al. archuſ

ne plurib. legerem tias lrás si mihi quæadmodiſz ſcribís longioüs
ſoſte miſiſſes. ac uelim poſt hae ſic ſtatuas. tias mihi litteras
Longiſſimas quaſi gratiſſimas ſoſe.

Epistolaruz. or. t. c. liber occuſus ad marcu celui.

Celiuæ citeronu salutem.

Nod tibi decedens pellicitus ſum me omnes res
litteras diligens ſime tibi p[er]ſcripturuz data opera
paratu qui ſic omnia p[er]ſequeret at uerear ne tibi mi
nuiz argutu hoc ſedulens uideat tametſi tu ſi no
qui ſi a[tr]ioruæ et qui omnib[us] p[er]ſcriptuæ g[ra]taum ſit minima
quoqi rez que d[ui] g[ra]t[u]nur ſic[er]i a[tr]ioruæ. en i hoc te depreſſor !
ne meu[z] hoc officium a[r]ogante condemnes q[ui] h[uius]c. labor[u]z
alteri delectu. Hon q[ui] mihi ſua[mi]ſſimi ſit et occupato ad
litteras ſtribendas ut tu noti pigerrimo tue menoue dare
opam. ſed ip[m] uolui n[ot] q[ui] tibi miſi ſi[n]e[que] ut ego arbitror me
excuſat. n[os]to qu[o]t ius or[ia] ſſſet n[ot] m[à] p[er]ſcribere hoc / ſed o[n]o
a[n]a[duer]tere. Omiuæ em[] ſi[n]t ıbi. s.c. diu[que] ſi[n]bule rumores
quod exemplum ſi forte minus te delecturit ut in moſtia tibi
cum impenſa mea exh[ib]eat ſi me certior[u]e. Si quid i re publica
mau[n]s actum erit q[ui] ſi opar[is] minus c[omo] p[er]ſequi poſſint et
quæadmodum actum ſit et que exiſtimatio ſeruta queq[ui] de eo
ſpes ſt. diligenter tibi p[er]ſcribemus ut n[unc] ſt nulla magno
opere expectatio ſt. Ham et illi rumores de com[ti]ſis tranſpa-
dam[que] cum am[]z ten[t]e[]uer[t]t. rom[u]a c[ui] uenillem ne temuſſez q[ui]
audition[u]e. de ea re accepi. p[er]terea marcellus q[ui] ad h[uius]c nihil re
tu[n]t & ſuic[ell]ione prouin[ca]z gallia[]z et m.lz. uin[que]. ut mihi
ip[er] dixit eam diſtulit relationem ſane qua meos ſmones ex
p[er]ſit qui de eo tum fuerant c[ui] rome nos eſſem', tu ſi pompeu[m]
ut uolebas offen d[ist]i qui tibi uſiſe ſi[que] et qua[rum] ſo[n]ones habu[n]t
team[que] qua[ſ] offenderet uolintat[u]e. ſolet em[] alu[i]d ſentire et

al qu'd
opio
al baulewet
al baulewet

loqu. neq. tantum ualere ingemo ut nò apparcat ut quid capiat. Fic mihi p[ro]scibas. quod ad C[es]are crebri et non bellu de eo rumores. sed pluribus extutis veniunt. Alius equidem p[ro]diſſe q[ui] optimus certe factù è. Alius ſeptimà Legionè napulatù ſi[mi]n apud beluacos cauſedat interduſuz ab reliquo exercitu. neq. adhuc certi quicqu[em] è. neq. hec mea[ta] quidem tu uulgo iactant[em]. Sed inter paucos quos tu noſt[em] palam ſereto narrant[em] aut domitiu[m] c[ui] manu[m] ad ex appoſuit te ad Vuy. k. iun. ſubroſtrau[m] c[ui] illo[m] capiti ſi[mi]t diſſipant p[ro]ſſe ut de urbe ac ſero toto maximus rumo ſut atq[ui] pompeio. i. utinere occuſuz. ego qui ſare. Q. pompeu[m] hau[m] ſembenitica[m] facere et uſq[ui] eo ut ego miſererer e[m]s eſu[n]ire / non ſum c[om]ot[em] et hoc menda to [que] ſiqua p[ic]ula tibi impenderent uid. ſungeremur c[ui]ſaui. p[la]ngu[m]s quidem tu[m]s raue[n]e est et magno congiario donat a C[es]are nec beat[em] nec bene inſtruct[em] è tu politici libri oib[us] mo[n]ens.

## Celus Ciceronius salutem.

C[elus] C[ic]eroni salutem.
C[erte] inque absolut[em] è. me representare promu[n]ciat[us] est. Et quidem omnibus ordini[m]b[us] sed singulis i[u] uno q[ui]s gr[ue] ſententijs. in de m[oi] inqui[m] mi[n] litteris ostendari[s] me i[n]no miſi[n]z alios. 02. ſeru[n]iz c[om]ut[em] ſroman[i] amici mei ſilu[m] beni[m] et ſtrenu[m] adolescens. qui ad ſui[n] nego[u]tui i[n]tuc veni[t] tibi c[om]endo. Et te rogo ut e[m] i[u] tuo[m] n[i]no halbas agros q[ui]s fructuarios h[er]t. au[n]tates u[n]t tuo b[ui]nifico q[ui]tibi ſancte et h[one]ſtum factu[m] est. i[u] mi[n] co[m]gratos et bonos i[n]ros tibi obliga[ri[s]. N[olo] te p[ut]are ſauoluz a columnarijs p[er]terit[i]u[m]. optimus quinſq[ui] e[m] non ſeat. P[ompeu[m] tu[m]s apte C[es]are et p[ri]nuncias tenere cum exercitus et conſid[ui] p[er] tamen h[ac] ſententia d[ivit] nullum hoc tempore ſenat[em] conſult[em] faciend[ui] du[m] ſapio h[anc] ut h[al] marti[m]s de pr[om]itijs galli[m] neu. quid c[or]u[n]tis reſerret. contristau[m] hec ſententia balb[um] corndui[m]. et ſno e[m] con quelu[m]z eſſe c[u] ſapione. C[ali]dijs i[u] deſenſione T[ua] h[ui]t diſtillimuis i[u] accufatione ſatis frigi[d]us.

Marialis Cicerò imp. s. d. Marco CEUO.

Sed cur. sollicitus equidem eram de rebus urbinis ita tumbtuose contentiones ita moleste quatuorbus afferebant. nam certiora nondum audieramus. Sed tamen mihil me magis sollicitabat q[ui]s i his molestijs n[on] me siqua riden[da] essent ridere tuncm. sunt em[ur] multa sed ea n[on] audivo seribere. illud moleste ferro mihil me adhuc de his rebus h[uius] tuaz[que] i[n]ui[que] q[ui] et si ait tu hec leges ego iam annuiz minus confecero c[um] obuie mih[ui] uelim sint tue littere que me erudiant de omni rei pu[er]tatu ne h[oc]spes plane uem[ia]z. hoc melius q[ui]s tu facere nemo potest. Diogenes tunc homo modestus ame c[um] philone pessinutem d[u]stestit. It[he]bat ab l[or]ige qua[n] nec benigna nec copioza[que] cognorant urbem. mirific[es] cole. et i[que] uita luce uuie. omnis peregrinatio q[ui] ego ab adolescentia indietui obfura et for[da]da e[m]. liquo[rum] industria r[ome] p[ot] illu[tr]is ess[er]. qu[em] c[um] proke f[are]m. utinam i[que] sententia pmansiflem c[um] una mehercule ambula tuncula at[que] uno ſ[on]one n[on] omnis f[ru]it[que] p[ro]vocie n[on] c[of]fero, ſpero me integritatis laudem confecutuz. non em[ur] erat min[or] ex contemnenda q[ui]s est, ex conſuata p[ro]vocia ſpes tru[pi]phi. inquis ſat[que] glioſe tru[pi]pharam. non eſſem quidem t[am] diu[m]iſiuerio veri[z] mihi cariſtimaz. sed ut ſp[ro] p[ro]pe diez te uide bo. tu mihi obuam mitte e[pl]as te dignas.

al alq[ui]z

Celujs ciceroni ſalutem.

S

Ane q[ui]s litteris, c. eſtaris et deiotari ſumus c[om]otu. n[am] caſſus ci euphratem copiæ p[ro]tho[que] eſſe ſcripſit. deiotari p[ro]k[ri]ctus p[ro]comaginé i[que] p[ro]voc[ia]z. m[am]. ego q[ui]de[s] p[ri]cipuiz + meni quod ad te attinebat hi[n] qui ſin[re] q[ui]s pat[er] ab ex[er]itu ees[que] quid he tumult[er] dignitatis tue p[ic]ul[u] afterret. Nam de uita ſi pat[er] ab exer[itu] et ſet timuſſet. Hue hec exi[g]uitas copiæ t[em]cessum non dimicionez mih[ui] tu[n] p[ra]ſagebat. hoc quomodo aciperent homines. q[ui]s probabilis necessitas futura eſſet. iuere[que] et i[n]ui[n]e. neq[ui] priu[s] deſiná formidare q[ui]s tetrergill[us] i[n]ui[n]ham auſdiero. Sed de p[ro]tho[que] tranſitu n[ut]ij uarios ſ[on]ones

exercitarunt. Aluis emz pompeii mittenduz, aluis ab urbe
mittenduz pompeii nò remouenduz, aluis Cefarè cum suo
everitu, aluis consules, nemo trì ex senatu consultu prinatos.
Consules autè quia nevent, ne illud senat' consult' fiat ut
plaudati exeant et contumeliose pree: eos ad alui res træferat
cio senatum trì nolunt, usq[ui] eo ut parus diligents ì re publica
undant. Sed honeste tine negligentia sìu inectia est sìue ute
què proposiu met' latet sìup hæc tempantic exisfimatione nolle
provinciam, a te littere non uenerit et nisi diotarì subspecte
eent i eam opinionè caffius neniat que diripuisset p[re] ut u
dèrent ab hoste nativa, finvisse bellus et arabaç i proculas im
mififfe eosq[ui] pthos eſſe senatu renúciaſſet, q[ui] tibi ſuado, gaiq[ui]
ſthe ſtat' verus diligenter et caute p[er]ſeribas, ne aut bellifientus
alicui dicaris / aut aliquid quod refurret ſiret reticuſuſt / .
Nunc exitus est àm. nam ego has lias ad xuij. kl. decemb[ri].
I[rip]li plane, m[hi]l iudeo ante kl. ianuarias agi posse. N[ost]
marcellu q[ui] tardus et paru efficax fit. Item q[ui] ſuius q[ui] citato:
cui'modi pu[ta]s hoc eſſe aut q[ui] id q[od] nolint conficere posſe
quiſ cupuit, trì ita frugè aut ut nolle exisfiment' nobis,
ma[gu]ſtratib[us] autè ſi p[hu]tca[]i bellum erit. hec e[ra] p[mo]s menſes
occupa[nt], ſin aut fit, aut nò erit iſhe bellus autè tum erit,
aut uos ſuccesſores p[ui]s additis copijs ſuſtinere posſunt, cu
rionè iudeo ſe dupliciter iacetaturuz, primu ut aliquid Cefari
adimat, iude ut aliquid pompeio tribuat, quid ius: q[ui]libet
tenue munuculuz: paulus quoq[ui] non humane de provincia
loqui[st]. hui[us] cupnditati occuſus è furti'n[ir] pluris ſuſpicari non
poſſum. hec now alia que poſſunt accidere nò cerno, multa
tempus afterre, et p[ar]parata mutare te ſao, sed antra finis hos
queanq[ui] acciderint uerterent. illud addo ad actiones. c. curios
de agro campano, de quo negant cefarèm laborare, de p[o]peui
ualè nolle, ne uacu[us] aduementi cefari patuat: q[od] ad tuiz
acceſſum attinet, illud tibi nò poſſum pollicerit, ne curaturuz

ut tibi succedat, uthec certe p[ro]tabo ne amplius prorogetur,
tu consilij et si tempus si senat' coget si honeste a nobis recusa[i]n
nò poterit uel ne p[ro]seuerat me, officij è memisse qua obtestatoe
decerns mi[n]b ne paterer fieri mandaris.

Celus ciceroni salutè.

Non du[rum] sed acriter nos tue supp[licationes] torserut. Inade
ramus en[i] di[ffícile] nodum. Ham curio tu[rum] aripidissim'
qui omnib[us] r[om]b[us] comitiales cripiant[ur] negabant se ullo m[oe] pati
posse decerni supp[licationes]. neq[ui] furore pauli adeptus c[um] boni
sua culpa iuderec[ur] amisse, et preuariato[rum] cause publice existi
maret[ur]. Istaq[que] ad p[actionem] desvendimus et confirmavit cons. et
bis supp[licationibus] i huc an[no] n[on] uſturos. plane et utriſque consu
lib[us] gr[as] agas est paulo mag[ist] c[iv]ite, na marcellus sic respondit
ei ſpem i uſtis supp[licationibus] n[on] h[ue] p[aulus] se o[n] i h[ue] an[no] non
dicturuz, renútiati nobis erat iu[n]rum dictus dicturi. p[ro]ndimus
euz n[on] m[oe] n[on] ſerat. sed cum d[omi]nib[us] agerec[ur] et pos[uit] rez impedire
ſi ut numerearet pos[til]aret t[ra]uit. tantum Catoni aſſenſus et. qui
et locut[ur] bonorificc[n]o decernerat supp[licationes]. tertus ad h[us] ſi
uonius accerit. Q[ui] pro c[ui]ſque na[ta] et instituto[rum] g[re]e ſuit agendc[n] bis
qui tantum uoluntat[em] offenderut pro sententia c[um] impedire pos[eret]
non p[ug]narat[ur]. Curioni u[n]o et d[omi]nac[tionem] curiā tua c[iv]usa
deſlexit, n[am] firmi[que] et lentulus ut debuerit quaſi eo[n] ves c[um] una
nobisc[us] c[irc]u[n]erunt et laborarunt balbi quoq[us] cornely opam et
ſedulatate laudare pos[sum]. Ham c[um] curion[em] u[n]chement] l[uc]uit et
et euz ſi aliter feciſſet iu[n]RIA c[iv]sari futuri dixit c[um] eius fidem in
ſusp[itionem] adduxit. deſervant quidem qui imque tranſi[n]que uole
bant. Domitijs ſcripiones quib[us] h[ac] re ad interc[essionem] euocanda inter
p[ell]antib[us] u[n]cuit[ur] time curio r[em]di[te] se eo libenter non intercedere
q[ui] quodam qui decerneret iuderet confi[n]c[n]e n[olle]. q[ui] ad r[em] publica attinet
i n[am] c[um] omnis contentio c[omo]cta è. De provincijs iqua[n] adhuc est i[n]cu
buſſe c[um] senatu pompeius iuderet ut Celar i[n]dijs n[on] decedat eo curio
omnia potius ſubire constitut[ur] q[ui] id pati c[eteras] ſuas adiuerat cautiones.

al decima

niri porro quos tu bì noth ad extremi certamè rem deducere nò auđeant. Œsena rei potius hec pompeius tanqì Cefarè nò impugnèt. sed q[ui] illi equi p[ut]et constituat at curione qu[er]ere diuſcor dias. ualde autè nò uult et plane timet cefarè cons. deſig. p[u]ſq[ui] exerctiù et provinciaz tradiderit. accipit ſatius male a Curione. et totus eius ſeam d[us] consful exagitaſt. hoc tibi dico ſi omnib[us] rebus p[ro]ment curionem. Cefar adſen d[et] intercederè ſi q[uod] idemè reſormi darunt. Cefar quoad uolet. manebit. qua qu[ies] ſententià d[u]erit. ì c[om]mentario è veri[bus] urbanaz. equo tu que digna ſunt ſehge miſta tranſi. ì primus ludoz. exploſiones et finez. et ineptiaz c[er]tizaz. plura h[et] utilia. deniq[us] mallo ì h[ac] p[re]tè errare ut que nò deſideres audias. q[ui] quic[que] quod opus è p[er]termittat. tibi cure fauſe deſtitiano negocio gaudèo. sed q[ui]o ſuſpicaris minus certa fide e[os] tibi uſſos tanq[ui] procurator ſic agros rogo.

Cefus c[er]eroni ſalutem.

P
at me tibi confiteri et queri de app[uj] homis ingratissimi
iurij[us] qui me odif[le] qua magna mi[n]h[ui] debat beneficia
rept. et ci homo auarus vt ea ſolueret ſibi impare n[ò] poſset
ortulti bellum mi[n] hi[n] dixit. ita occulti t[ri] ut multi mi[n]h[ui] renut[are]t.
et ip[e] faci[le] a[n] aduernterè male eu[n] de me cogitare poſtea q[ui] n[ò] co[n]pi
eum collegui tentat[se] dem[de] apte ci quib[us]am locut[ui] cum lucio
domi[tio] ut ni[n]e è mi[n]h[ui] immi[c]issimo homine deliberare uelle hoc
munuſtruli deſkure. En·pompeio. ip[m] rephenderè et ab eo depre
caver i[n]urià q[ui] uti[m] h[uius] t[em] debet putar[à] impetrare me n[ò] potu
quid ergo è t[ri] quah[si] aliquod amicis qui testes erant meo[z] i illu
meritoz[us] locutus ſim poſtea q[ui] illi nequeo ſatiffacere quidè me
dignu[n] h[re] ſenti· malui college eius h[uius] alieni[n]ſimo. me obligare q[ui]
illius ſim[em] u[m]t[us] ſubire. id poſt q[ui] resſit incanduit et me c[ui]
immiciaz[us] querere clamituut. ut ſi mi[n]h[ui] i pecunia minus ſan[ſ]
ſecuſſet p[ro] h[ac]e ſp[m] ſimultu[n]tis eu[n] confectaver. poſtea n[ò] deſtitu
cer[er]ſere palam ſui[n] accuſatorè. inire tum domiti conſilia. q[b]z
cum pari[n] procederet ut illa lege mi[n]h[ui] poneret accuſatorè c[ò]pella[n]

al' q
al aliqr

ea lege me voluerit, qua dicere no poterant insolentissime hoios
circensibl. ludis meis postulandus me lege cautinia arrat. Nix
hoc erat pole luctus cu ego appniu censore eade lege postulam quod
melus caderet mbi indi. Nam sic e. appro et no mimo q. appbat
ut maior e appio doloz e fama qua postulatio attulerit. pterea cpi
facellum i domo qu est ab eo petere conturbane fit mora serui
hui qui tibi litteras attulit. Nam acceptis poribb tris. ampluis
qua draginta manit. quid tibi seribam nescio. tris domitio die tino
crat e expecto nalde et q. primi iudere cupio. a te peto ut meas
iurias prouide doleas ut me existimas et dolere et ulcrai tuas
solere.

Celuſus Ciceronii salutem.

S
atulor tibi affinitate uiri mediuffidus optimi. Ham hoc
ego de illo existimo. cetera porro quib. adhuc ille ſibi parum
utilis fuit et erate iam ſunt acta et consuetudine atq. aitozitate
tua pudore tullie ſi qua restabunt. confido celeriter ſiblatum iri.
non est enz pugnax inut. neq. hés ad id quod melius ſit intellig
endum. Deinde quod maximi e ego illum nalde amo. Noles
Cicero curionc ním lautum intercessiones de provinciis exitum
hunſe. Ham cu intercessione referret que velatio fiebat ex ſena
tu consulto primaq. marci marcelli ſententia pronunciata eſset
qui agendum cum tribuis plebis censebat frequens ſenatus
talia omnia iſt ſtomacuſ. ſ. pompeius magnus nunc ita languer
ut iux id quod ſibi placeant repiant. tranſierant illuc ut ro-
ne euis hída qui exercitù neq. provincias tradere quendamque rei publice
hoc pompeius laturus e ute cu cognoscam quondam rei publice
ſuturus ſit ſi aut no curet uos ſenes diuſtes iudicitis. Horten
ſius cum has litteras ſcripſi ataq. agebat.

Celuſus Ciceronii ſalutè.

T
anti non fuit arſacen capere et ſeleucaz expugnare ut
equi reruz que huc geste ſint ſpectaculo curationc. nùq. tibi
oruli doluſſent ſi in repulſa domitiu multuz iudiffeſ magna illa
comitia fuerint et plane ſtudia ex ptrau ſentu apparuerunt

sic illi amores

al' hérurù a cesare

al' orantù

al vult

ppaua necessitudine seauti officiai p[ro]shteruit. Iteq[ui]s mib[us] è domiti[rum] immitissimus aut ne familiarè quid[que] suus quèq[ui] tam odrit q[ui] me atq[ui] eo magis q[ui] p[ro] iuriaz sibi putat eropti quou[s] ego auoer: fuerim. T[he]u fuerint, tam gravibus homines suus dolorè unu[m]q[ui] moque studiofiorè antomianaz. En: s[at]urninuz adolescentè p[ro]se gn. domitus reum fecit. sane q[ui] supior ea iuta iudiosum quod iudicau non expectarex. finest etià in bona s[pe] post sex p[re]duceri absolutionem. de s[uma] re publica s[pe] tibi scripfi me annu[m] pace non iudere et quo propius ea contentio qu[am] fieri necessè è accedit eo clarus. id p[ic]ulum apparet proposituz. h[oc] est de quo qui verus poterit sunt d[omi]nicatùri. q[ui] gn. pompeius constitut[er], non pati graviz Cesarem cons[ist] aliter fieri n[isi] exercit[i]i et p[ro]nuncias tradiderunt. Cesari autè p[ro]sualum è se saluiz èe n[ò] p[os]se mi ab exercitui recefterit. fecit illam tamè conditionem ut ambo exercitus tradant s[ic]itiam mozes et iudios a cons[ist]itio n[ò] ad occultans re cedit. obtrecitationem sed ad bellum se erupit neq[ui] mearuz rerum q[ui] consilij caput repno. q[ui] ne dubito q[ui] te quoq[ui] hec delib[atio] sic p[ro]turbat. nam mihi cum homib[us] his et gr[at]a et necessitudine t[u] c[ui]s illam n[ò] homines odi. illud te n[ò] arbitro: fugere gn[em] homines in diffensione domestica debeat q[ui] du[que] cuilibet: fine armis c[ern]et honestiò[que] sequi p[ro]em iub[us] ad bellum et castra uentur fit. firmi[em]. et id melius statuere quod tutuis fit i[bi] ac disfòrdia iud[io]. Ac CH. pompeius senatum quinq[ui] res iudicant sec[i]t ut abit[ur]i ad cesare omnis qui cum timore aut mala s[pe] iuuant accesse[n]tos. exercitum conferendum n[ò] elle omno. s[ati]s pati fit ad cons[ideranda]s utrisq[ui] copias et ch[erg]endas utrisq[ui] copias et ch[erg]enda p[re] p[ro]pe oblit[um] quo maxime fiut scribendus. s[ati]s a[pr]ni cenforè. hec otenta facere d[ignis] et tabulis d[ur] agris m[ò]dè et e[re] alieno acerrime agere p[ro]sualum est ei cenfura l[om]nitum aut iutri[n]e è. errare mib[us] iudet[ur]. Ham for[des] ei uere iultu leuas s[ibi] omnis et iusti[m] apit. curre p[ro] dos atq[ui] homines et q[ui] primi hec r[is]um uent. leges scantine iudicau apud drusiz fieri. ap[pr]ni de tabulis et s[ignis]

al au

agere :—

agere credere mihi est properandum. Curio nunc sapienter id quod remisit de stipendo pompeii fecisse existimatum. At solum quavis qu p putem futurum si alter ut eorum ad phtniæ bellus non eat. ideo magnas impendere discordias quas ferruz et ius undicabit ut egz et animo et copiis est paratus si sime suo piculo fieri posset magni et iociudiz tibi fortuna spectaculizt habit;

## Celus Ciceronu salutem.

Et quando tu hominez meptiores qus tuæ En. pompeii undisi: quid tantas turbas qui tum nigax esset comorit, et quæ aut Cesarem acriorem i rebus gerendis eodem in victoria tempatiorez aut Legiit aut audist: quid è nunc tibi nunc milites qui durissimis et frigidissimis locis tetririma hieme bellum ambulando confecerunt: malis orbiculatis esse pasti iident: quid iam: inquis gloriose oïa si sias qus sollicitus sum tum hanc meaz gloriam que ad me nihil pht net adridas que tibi exponere nisi coram non potissim. idq; celerit? huc spero. Nam me c expulisset ex Italia pompeius constitut ad urbem uorem. id quod iam existimo confecti nunc si maluit pompeius brun dusi circumfederare peream si minima et è propando isto mihi qu te iudere et omnia intima conferre discripso. habeo autem qus multa hui uerco: quod solet fieri ne cui te iudero omnia obluuscar. sed tum qus obledus iter mihi necessarui retro ad alpis uerfus incidit. adio qu intimi in armis sunt neq; de magna cæ bellienus una de meqz ibi cum p[ro]sidio erat. Domitui quendam nobile illi Celsaris h[oc]pitez a contraria facione numis acceptis comprehendit. et stragulavit. Cuius ad arma ut eo nunc colortib[us] mihi p[ro] nuces eunduz est: ufq; quaq; inquis se domity mali dant. uellem quidem uenerez propugnatus tantum cum habuisset in n[or] domitio quantum ip[er]e cndematus in hoc h[uius]t Ciceronu. F. f. d.

## Celus ciceronu salutem.

Xaiatus sum tuæ litteris. quib; te nihil nisi triste cogitare oſtendist. neq; id quid esset scripſisti non t[em] qualis esset qu cognita res apuisti. h[uius] ad te illico litteras scripſi. p[ro] fortuas

n[or] non t[em] qualis esset cognita res

at adhorritur
al optimat

Al' hoc siml' atz hec

tuas Cicero p liberos oro oblecto ne quid gravimus de salute et
incolumitate tua consilias. nā dōs hominesque amiciorumque nrās
testifico: me tibi p[ro]dixisse neque temere menasse. sed post q[ui]
Cæsarem cujusdam. sententiamque cuius qualis fuerat, esse partha
victoria cognoverim, te certiorè feci. si existimas eandem
rōnez fore Cæsar in dimittendi aduer sarissim et conditionibus
ferendis erras. nunc nisi atrox et sæculi cogitare atque etiam loquitur.
iratus senatu exiluit. His inter cæsaribus plane mecitatus est.
nō erit deputationi loris. Quare si tibi tu si filmus unicus
si domus si s[]pes tue religque tibi ture sunt si aliquid ap[er]
nos si ur optimus gēner tuus uulet quod fortunas non
adbes uelle conturbare sequere eam causas i curi victoria salut
itā est ne aut odisse aut reclinare cognimur aut impram
cupiditate contra salutem tuas habeamus. Demus illud cogita
quod offensè fuerit in ita cimitatione te subiſſe nunc te contra
victore ſicere quod dubijs reß ledere uoluerit et ad cœc fugat us
accedere quos resi ſientis sequi nolueris ſume multitudo est.

Nide ne dum pudet te paru adoptatim esse p[ro]diu
quid optimu ſit eligen[em]. Q[ui] totum tibi p[ro]sua dērē nō posuſz,
s[altem] dum quid de hispanijs agamus ſeuſur expecti quaes
tibi nunc aduentu cæsar is fore nr[em]. quid isti ſp[er]em hea[n]t
amissi hispanijs n[ec]scio. q[ed] porro tuu consiluſz ſit ad d[omi]
perat us accedere n[ò] medus fiduis reſpo. hoc quod tu n[ò]
direndo mi[n]b[us] ſignificatis. Cæsar audiverat, ac sim[que]
mih[us] dixit. ſiutim quid de te audiveret exposuſt. nequaqua[n]
me ſi[rum] ſed tamen ab eo petis ut ad te litteras mitteret,
qui[que] maxime ad remanendum componeri posſes. me ſeuſz
i[mi] hispanijs duci[t]. n[am] n[isi] ita faceret ego p[ro]ſiſſi ad urbem
accederem ubi[am]que esset ad te p[ro]curriſſes. et hoc a te p[ro]ſen[em]
tendissem atque omni ui te retinuſſe. Etiam atque etiam Cicero
cogita ne te tuosq[ui] omnis kindit euertis. ne te ſciens prudè
q[ui] eo dimittas. unde exitum i[n]des nulluſ[em] esse. Q[ui] si te aut

uores optimatūi commoiet, aut non nullus huc insolentia et iactatione
ferre non potes. eligenas censeo aliquod epandum uacum a bello dui hec
decernunt, que tā erunt concludens, et ego te sapienter ferreisse indi
cabo, et censāre non offendum. Celus ciceronī salutē.

Ego me potus proficiens in hispania, finasset nunc formias eē
ante quī tu profectus es ad pompem, qūd utinā aut appuis
claudius in ita pte probibusset aut. c. caurio quo ius amicicie
mee paulatim in hanc tem cīm imposuut. nam mihi sentio
benam mentē ractundie rūmōre ablatā. tu tu porro cī ad te
proficiens aritum mectu nemissam. dui mihi patis mandata
das ad censāre et mirthāi tuē agis. amic officii neglexisti. neq
mihi consiluisti. neq, hec dixi qū diffidām huc cauſe. sed crede
mihi pere fatius eē quī huc miduere qūd si timor iſte crudelitatis nō
eſset eiecti iam pridem hanc eſſemus. Nam hinc nunc pater ſene-
ratores paucos nec homo nec ordo quīſiis eē nifi eſt pompianus.
equidem iam eſſet ut maxime ptes et qui antea nīr fiut pplus
uſt eſſt. Cur huc inquisi: imo reliquias expectante uos iutus
uincere cœvore arruutantū me catone. nos dormitis nec hec
adhuc mihi nideu intelligere qua nos pateamus et qua ſimus
imberi. atq[ui hoc nullus p[ro]miſe feci: sed quod apud me pli
mi[n]u s[er]let ualere d[omi]nis atq[ui] indigavitatis c[n]i. q[ui]d uſte facitis: p[er]
li[n]u expertatis: quod firmiſi[n]mi[n]u est urās copias nō now.
nī[mi] vald[em] deignare et ſanle algere et exurare consueru[n]t.

Eph. 02. f. c. liber nonus ad marču Varrone et ceteros.

Cicero marco Varroni salutem.

X his litteris quas atticus a te nullas mihi legit
quid agere et ubi eſſes cognou. quando autem te iusti
ſſemus mihi ſane ex iſdem litteris potu suspicari.
in ſpem in uemo appropiuquare tuu aduentu qui mihi urinā
ſolatio ſit. Et ſi tot tantisq[ui] rebus urogemur. nullā ut allevato[rum]

at ad

quisqii non multissimus spare debeat. sed tii aut tu potes me aut
ego te fortasse aliqua re iuuiare. scito eis me postea qii in urbe ueneri
redisse cu ieteribz amitis idest cu libris nis in grans. et si nò i dico
eoz usum dimisam quo dijs suctenseres sed qu eozi me suggidbat.

Nidbam emiz mibi cu me i res turbulentissimas infidelissimas so
cis demissem. p[er]ceptis illo[rum] nò satis paruitse. ignotauit mihi
reuerunt i consuetudine pristinà teq[ui] si eo p[ro]manvis sapientiorc
qii me dictus fuitse. quâobrê qiiò placitis his utor iudior sperare
debere si te iuderim. et ea que p[ro]mant et que impediant me facile
transituruz. Quiâobrê sive i tuſculano sive i cumano adire te pla
cerbit sive q[ui] minime uelm rome dimò ſimul ſum p[ra]ſicaz p[ra]ſecto
ut i[que] utriq[us] n[um] comodissimu elle iudabit;

Cicero Varreni.

Aminus idem tuus et idem nostre cum ad me nup uesperi
ueniſſet et ſe poſtridie mane ad te iteruz elle dixiſſet. Dixi e
me daturuz alioqu[us] mane Et ut p[er]teret regnui. Conſtritpli epla[zi]
nociti. nec ille ad me rediſet. oblitum credidi. attri eaz ip[s]on t[em] epla[zi]
miſiſſem p[ro] meos n[um] audiſſez ex eodem poſtridie te mane e tuſtula-
no e[xit]uruz. At eſi repente paucis poſt dieb[us] ai minime expecta-
rem. Venit ad me Caninuſs mane. p[ra]ſicisci ad te ſtatiz dixit et
ſi erat. &c. et alia epla[zi] p[ra]ſtim tantis poſtua nows re[b]s allatis
ti p[re] iucla[trationem] me[a]z nolui. et cam ip[m] Caninio d[omi]ni. ſi cu
eo et homine docto et amantiſtimo locutus ea ſum que p[ra]tuliſſe
illum ad te eſiſhmo. tibi aut[em] me idem consiliu do q[ui]d[m] met ip[s]
ut utemur oculos h[uius] ſi linguas minus facile poſſimus. qui eis
n[ota]RIA ſe eſſerunt quaſi iuctus nos intuent. qui aut[em] iuctus elle
n[ros] moſt[e]t ferimt nos dvlent iuuiere. queveq[us] forſtalle air cum
bee i urbe ſimt n[ò] abſim qu[é]adme duz tu tu eis ip[er]e qui et me et
alios prudentia iu[n]cis. omnia credo iu diſi. mibi te oſi ſkillit. quaſ
est tam linceus qui i tantis tenebris mibi eſtindat p[ra]ſq[ui]s iaurat
ac mibi quidem iam p[ro]dem uenit i ment[em] bellu c[um] alioq[ui]o exire ut
ea que agebanſt iuque queq[us] diuobanſt. nec iuderem nec audirem

ut in vendit

LUX

sed calumniabar. ipse putabam qui obviaz mihi uenisset ut cuius com medium esset suspicaturi, aut dicturi etiam si non suspicaretur. Hoc autem me tuit et ea refugit aut aliquid cogitut et habet nunc pani denique le uisime qui suspicaretur et qui fortisse me optime nouisset putaret me idcirco disteedere qu quosdam homines oculi mei ferre nò posset. Nec ego suspisans adhuc rome maneo. et tamè et aduθóws et consuetudo urna calumnia, obduxit Stomacu meo. hæs rōnez mei consili, tibi igitur hoc censeo, latendum tantisp. ibidem duz efferuesit hec gratulatio. et simul dum audiamus quę admodus negotii confectum fit, confectum enis esse censeo existimo. magni autem interist qui huc ueteris ausi qui eutus reruz. ętque quo me cōlectura ducat habeo. sed expecto tibi te uōo nolo mihi ipse nume etiam raucus erit sicutus ad hias uenire. erit enis nobis honestus etiam hinc discefferimus. uideri uenisse illa loci plōratù. hæc tu mehus. mo nobis scet illud una uitec et studijs nunc a quibus antea delectationem mio petebamus. nunc uōo etiam salutem no dæsse. Siquis adhibere uolet nò mò ut architeetos uerui etiam ut fabros ad edificandam rem publicam et potius libentur accurrere si nemo utet opa tibi et scribere et legere politias et si minus in curia, atque in foro at in litteris et libris ut dictissimi ueteres fecerunt gravare rem publicam et de moribis ac legibus quærere. mihi hec undum tu quid sibi acturus et quid tibi placeat p[ro]gratuz erit si ad me scripseris.

Cicero Varroni.

Et si quid scriberem non haberem, tibi aico ad te eutu non potui mihi dare, quid ergo potissimum scribam: quod umele puto cito me ad te esse uentuz, et si iud queso satis hujus recti sit, nos hoc tanto incendio cuitatis et istis locis cœtus. Dabimus s[an]monè ijs qui nesuit, nobis quocumque loco s[an]mus eundem cultu eundem meti esse quid refuerit: tamen in s[an]monè meidemus. Valde id credo laborandum est, ne cujus omnes et omni grue et sceleruz et Flaminioz, uolutentur. nostra nobiscu aut inter nos cœlatio utuere. ego uōo negdetat barbaro, inſicia p[le]ſquare. ętius enim ſint

aliter

alit

aliter

Hec nunc que sunt miserrima, trì ad artes nunc nestio
quò nunc iberiæz fruct ferre indent, qù olim ferebat, sìne qa
nulla nunc i re alia adquestrimus. Sìne q[ui] gravitas morbi fœnt
ut medicinæ egeamus, ea que nunc appareat, cu iuz non sen-
tiebamus cum ualebamus. Sed quid ego nunc hec ad te cunz
domi nascunt? T[em]auæ z[ia]byæ s. nih[il] sæl[iz] nunc ut re
scribens aliquid me expectantes, sic igit[ur] facies;

Cicero Varroni.

Nè. P[er]e[mi] dyæs[oy] s me fito. Karàdiòd[aw]oy kevew.
ne in qua p[er]ter si uenturus es, fito necessè effe[ct] que
nire non, s[an] T[on] àd[ur]a[ton]. est te uemire, nunc ieder ut rath
upòsis. mag[is] electet chri[s]p[ha]s hec q[ui] m[i] diòdot'. nò con-
oquebat. sed de his etiam rebus ocio[s]i cum erimus loquemur.
Hoc etiam est. Karàx[ev]òp[ito]v dyæd[ov]. s[an] est: de costio mihi gra-
tum est, nam id etiam attico mandarà, tu si minus ad no[bs] pos-
acturremus ad te. si[hortum] in biblioteca h[es] deverit nihil.

Cicero Varroni.

M[ori]s i[no] ad nonas bene maturiz, iudic[ato] fore. neq[ui] soliz
pp[ro] rei publice sed etiam pp[ro] aui tempus. q[ui] isti diè prebo
itam[que] eundem ipse sequat, consilii nostr[em] nunc eos quidem qui id
secuti non p[ut]are sunt, nò p[en]iter et nobis p[en]itendunt, pu-
tarem. secuti entis sum, nò sp[em] sed officiui reliquimus ijs autè
nò officiui sed despatione, iti uerecundiores, fumus, q[ui] se
domo nò com[pon]erunt. Samiores q[ui] amissis op[er]b[us] domi nò
reuerterunt. Sed nihil minus fero, q[ui] si ueritate ocio[s]on et quo
quo mò se res h[ire]t mag[is] illos uereor qui i bello occiderunt, q[ui]
hoc cito quib[us] nò satis[fi]cimus quia iu[n]imus. m[i] si sp[atu]z
fuerit i tuſtulan[i] ante nonas ueniendi iſhe te iudebo si mi[n]
p[re]quam et cuman[i] et ante te certiorè faci[am] ut lauatio p[ata] ſit.

Cicero Varroni.

C. Aninu[m]s n[unc] me t[us] nerbis admonuit ut scriberez ad te liquid effe[ct] quò p[ut]are te ſare op[or]tere. e [ign] aduent

sin aute

77

16

1/2

Cefaris i expeſatione, neq[ui] tu id ignoras. Sed t[em] c[ui]lle ſcripſt[ur] ut optim[us] ſe i alſienſe ventur[ui] ſcripſer[ut] ad eu[rum] ſin ne id faceret i expeſatione eſſe aduenti, multos et moſt[us] ſore. Ipm[us] multis optime u[n]deri c[om]modus eu[z] exire poſſe. id ego n[ò] intelligen[b]am quid intereſſet. Sed t[em] Irtiuis mi[n]bi dyit et ſe ad eu[z] et balb[um] et oppu[n] ſcripſſe ut ita faceret. Homines ut cognou[m] amantis tu[rum] hoc ego idarco noſſe te volu[n] ut ſaſſe h[osp]itui tibi ubi pares. uel potu[n]s utar ubi[que] quid em[bat] ille fac turus ſit incertu[que] est. et ſimul oſtentant tibi me ilſes eſſe familia rem. et consiliu[s] eo[u]z intereſſe cp ego cur nol[u]m mi[n]bi video. n[ò] em[bat] idem ſerre ſiquid ſerendu[n] est et probare ſiquid p[er]ban dum n[ò] est. et ſiquid n[ò] probem. quid em[bat] 1a3 ſcio p[er]ter initia reru[n]. n[à] hec i uoluntate fueru[n]. Vidi eſ[us] n[à] tu aberas. n[ò]q[ui] a[n]cos cupere bellu[n]. hu[n]e aut[em] n[ò] tam cupere eſ[us] n[ò] timere ergo hec c[ò] ſili[que] fueru[n]. reliqua neceſſaria. uincere aut[em] aut bos aut illos neceſſe eſſe ſcio te ſemp[er]ui i lueti ſuſſe. ci in[d]e[r]iz eſ[us] illud ingens malu[que] alteritui exercti[que] et duci interitu[n]. tu[n] n[ò] extre m[u]z malo[que] o[m]ui civilis bellu[n] victoriá qua[que] ego etiá illo[que] timebam ad quos ueneramus. cruditer eſ[us] o[n]c[esis] ſi minaba[n] erat q[uod] iſe et tua i[u]ſa volu[n]tus et mea or[em] n[ù]c[ui] ſu[n] ſi eſſet n[ù]i potiti u[alde] interp[antes] ſuſſent. erant eſ[us] nobis p[ir]ati i qua[li] quic[que] de n[à] salute decemſſemus q[em] idem illu[n] cen ſuſſemus. aut qua[li] utili[n]s rei publice fuerit eo[que] etiá ad belia[que] au[ve]liu[z] confugere eſ[us] uelle mo[u]l. uel ci ſpe ſi n[ò] optima at alio[que] tam[em] uuiere at impturbati ve publica iu[n]imus. quis neſtag[ui]t: sed hec uiderint i[que] nulla ſibi ſubſi[dia] ad om[n]is uite ſtatuis parauerunt. Huc em[bat] ut uem[rem] ſa[i]p[or] longiu[n]s eſ[us] volu[n] ſlu[em]t or[em] cum em[bat] te ſemp[er] magnu[rum] homm[e]z dueriz cp bis t[em] poſſatib[us] es prope ſolus i po[r]tui fruct[us] doctr[u]me p[ri]p[is] eo[que] qui maxim[u] ſunt ut ea conſi[d]eres. eaq[ui] tract[u]s qu[em] et uſi[n]s et delectatio est om[n]ib[us] iſto[que] et arti[n]s et uoluptatib[us] a[m]ponenda equidem. Hos tuos tuſturanenſes diu[m]s instar eſ[em] uite p[uto].

84

libenter, omnibz omnes opes conueniz ut mihi liceat ut nulla
interpellante isto mo uiuere quod nos quoque imitam ut possis
et i nris studijs libentissime con quęstimus. quis eis h[uius] nò dedit
nobis ut ei opa nostra patria suie nò possit uti sive nolit ad eam
uti reueruntur, qua multi dotti homines fortissime nò recte s[am] tri
multi etiam rei publicæ ponenda putaucerit. que igitur studia mag[ist]
homnus sententia vacatione hit, cœndet publici numeris, us cœnæ
dente re publent, cur nò abutemus: sed plus facio q[ui] Caninmus man-
davit. is enim s[и]quid ego sen[io] regitur at quod tu nes[er]res. ego tibi ea
narro, que tu meius s[er]is. q[ui] ip[er]e qui narro faci[am] ergo illud quod
rogatus sum ut eoz[que] temporis hui[us] sint que tua audiero neq[ui]
ignores;

Cicero Varroni.

Enabam apud scius cum utq[ui] n[on] reddit sunt at te l[ite].
mibi u[na] iam maturiz u[der]. n[am] q[ui] antea at calummatus
sum in dictibo malitia mea, uolebam prope alicibi effet s[и]quid
bone salutis. s. g[ui]v[er] te d[ur]p[er]chomeus n[unc] q[ui] confecta s[um] ut o[n]n
[ut] q[ui] dubitandus n[ò] est quin equis u[er]is. Nam ut au[n]ui de l[ut]io
Cesaris filio metu ip[er]e quid h[uius] mihi faciet pr[hi]. Istaq[us] n[ò] desino
apud istos qui n[unc] dominant, c[em]tare, qu[id] faciamus: tempor[em] se-
uendiz ê. sed r[id]icula mi[n]sa faciamus p[ro]st[im] c[ui] s[it] n[ib]il q[ui] r[id]e
amus. Alien[em] terribili tremit horrida terra tumultu. Istaq[us] nulliz
est. et. a. κοπρογ[υ]μηρ[ω]ν. quod n[ò] uerear sed quod qu[er]tis
quando qua quo nihil adhuc scimus iste ip[er]m. de b[ais] non
nulli dubitant an p[ro]sardim[as] ueniat. illud e[ui]z adhuc prelum
s[ui]n n[ò] insp[ex]it. nec illuz h[ui]e determinus. sed t[ui] n[ò] c[ò]temnit. ego o[n]
mag[is] arbitro: p[ro]scilhaz u[er] iam sciemus. adienerat ei dolabella.
eus p[uto] mag[im] fore. καλλοι ματισταν. καθ'τ[ron]es diασκολα[u]ρ.
I[ed] t[ui] s[ui] sciam q[ui] tu constitueris meus consilui acc[om]odabo. potis-
ſimui ad r[ui]s. q[ui] expecto tuas lr[as].

Cicero Varroni.

T[ui] munus flagitare q[ui]us q[ui] ostenderet ne p[ro]plus quid[et]
ſolet, n[isi] concitatus t[ui] ego expectatione p[er]miſi tu[m] mo[n]co[r]

nunquamufpndiis

organi, pratoque magnis

ut admonem te nò ut flagitem, mifi enz ad te quattuor admonitùes
nò nimis vereatdos. Nosti enz hos adolescentiores achademie, ex\eca igitur media excitatos mifi qui metuo ne te forte flagitent. ego ac
mandau ut regarent, expectabam cito iam dui. meqи sithnebam
ne ad te prius ipс quid soriberem, qii aliquid accepit, ut possem
te remunerari, chii simillimo munere. Sed cu tu tardius factores idest-
ut ego interpior. diligentius teneri nò potui. qu[ui] connectione studioz
amoris, qii niri quo possem litteraz, gnie declarare. feci igitur monem
inter nos h[uius] c[um]ano cu[sum] et una pomponius, tibi d[omi] partis
anthrochinas. qua[sc] a te probari intellexisse mibi indebar. in sumpsi
philionis puto sive ut cu[sum]eris mirere id nos locutus c[um] int[em] nos
quod nui[que] locuti sumus, sed nosti mo[ge] dialogoz. post hec autem
mi Varro q[ui] plima si inderet et de nobis inter nos s[eru] fortissime, sed
supr[i]o[zz] tempoz f[or]tuna rei publice causam sithneat. hec ip[er] p[re]stare
debemus atq[ui] utinam qui et ijs temporib[us] atq[ui] aliquo si non bono
at saltem certo statu c[ui]tatis. hec inter nos studia excere possemus.
q[ui] s[an] tum quid[em] uel alie quepia[z] r[ō]nes honestas nobis et curas. et
actiones davent, mi[c]e aute[rum] quid e[m] s[an]e bis cur iuere iucimus in
tid[em] cu[m] bis ip[s] aux bis aute[m] detractis ne u[m]e quid[em] sed hec eva[m] et sepi[m]
migrationez et emptione feliciter euenire uolo, tui q[ui] i ea re s[an]iliu[m]
probo. Cuius ut ualeas.

at a[di]r

Dolabella. s. d. Cicero. s. u. gandeo

Et tullia mi[n]a recte uulet terentia minus belle buit, si certus
s[an]o iam c[om]qualit[s]e eaz, p[re]terea vertissime sunt apu[m]d te omnia.
et hi nullo tempore in suspitionez tibi debu[us] venire ptui[m] cu[m] potuis.
q[ui] tua tibi suadere ut te aut cu[m] cesare nobis c[ui] c[ou]nngeres aut certe
i[mi] orui restitues p[re]cipue mi[c]e iaz indomata victua ne posſuz quid[em]
ti aillam alia[m] incidere opinionem, m[i]s[i] iez i qua ſaliz te tibi tua ſuad[em]
indear quod pie tacere nò posſuz, tu aute[m] mi Cicero sic hec acci
pies, ut s[an]e probabimtib[i]. ſiue nò probabimt[em], ab optimo
certe a[m]o ac d[omi]nimo tibi et cogitati[m] et ſcripta esse u[n]dices.

Ammaduertis. Su. pompem[us] nec no[m]e ſiu nec rerui gestarum

gloria, neq[ui] etia[que] regum ac natio[n]ii clientel[que] ostentare  
crebro solebat eſſe tuti, et hoc etia[que] infimo cu[n]q[ui] contingit  
ill[i] n[ò] poſſe contingere ut honeste effigere poſſit pulſo Italia  
amiſſis his p[am]is capto exercatu ieterano circui[n]allato nunc  
deniq[ui] quod n[el]cio an null[i] unq[ui] n[ò] acriderit impatori, qua  
obr[è] quid aut ille ſpare poſſit aut tu aui[n]z aduerſte pro tua pru[i]  
dentia, ſic em[n]z faci[ull]ime quod tibi utiliſſimi erit consilii capi[es].  
Illiud aut[è] te peto ut ſi iam ille euiſtuerit hoc p[an]til[i] et ſe abdi  
derit i claf[sem] tu tuius re[b] consi[las] et aliq[i] tibi potu[n]q[ui]  
cuius ſi amicius, ſatuiſſact[i] è iaz at e vel offi[cio] uel familiariti,  
satuiſſact[i] etia[que] p[ri]tib[us] et ei rei publice q[ui] tu probabas reliqui[n] est  
tibi n[ui]c eſt res publica[] ibi ſimus potu[n]q[ui] dum itaz ieterem  
sequamur ſimus i null[as]. Quare uelim mi ioci[n]diſtima[]le Cicero  
ſi for[te] pompeiu[s] pulſus his quoq[ui] loca[] rurſus alia[]s regiones  
poſtere cogatur ut tute uel athenas uel i q[ui] uis queta[] recpias  
cuiſitatez, q[ui] ſi eris facturus uelim mi[n]b[]eribas, ut ego ſi ullo m[ò]  
potero ad te aduolez, quect[n]qui[d] de tua dignitate ab impotere eſt  
impetranda qua eſt humanitate cefar faci[ull]im[u] erit ab eo tibi  
ip[er] impetrare, et meas t[i] p[ro]e apud cui n[ò] mim[m]ui auio[t]itate  
bituris p[uto], erit t[ue] quoq[ui] fidi et humanitatis n[ire] ut iſ  
tabellariu[s] qu[è] ad te miſi renen[ti] poſſit ad me et a te m[àn]br[as]  
referat. O[m]arcus Cicero f. d. p. dolabelle.

Non ſum auſus ſaluo n[ò] mihil ad te littera[]z dare, nec  
me hereule habebam quid ſcriberem miſi te ame mirabile  
amavi, de quo etia[m] mihil ſcribente me te n[ò] dubitare certo ſcio.  
oio mih[i] magi[]s littere ſunt expatande at e q[ui] ame tibi, mihil  
em[n]z rome geri[t] quod te p[ut]e ſire curare, mihil for[te] ſire uis  
me inſi nitia[n] nostruz et uidui uidi[è]c eſſe, p[ro]ſezt alter optio[n]  
duob[us] uersi[culis] expenſuz nitie. Alter arit[ate]rus h[oc]  
ego tanq[ui] c[rit]icus antiquus iudicatur[i]us ſum utriu[n] ſint.

p[uto] n[ui]c dicere obh[us] ne eſ iſ'g'
ſingoz illo[]z quos apud nitia[]z et ingent[i]i cilaz cu[n] f[os]phia

septime, quid ergo, tu advo mihi excussam, seneritate ieterè putis,
ut ne i foro reliquie, pristine frontis, apparant. sed tibi suauillitùz,
utimù p[ro]stibo ingellum, nec committù, ut si ego
euz condemnaro tu restituas ne habeat bursa planctus apdè què
litteras diſtrat, sed quid ego, cum mihi ſit maerii tranquillo ne ſis
aio an ut i bello i aliqua mauscula cura negetio ue uerſere, labor
longius, cum igitù mihi erit explorati, te libenter eſſe rifiuſ, ſcribaz
ad te pluribz, te tibi hoc ſare uolo uehementc: ipfim ſolicati ſuſſe
de p[ro]. Sille morte ante q[ui] certum ſaerit, nunc querere deſterunt,
quo peruerit ſatis, putant se ſare quod ſcuit ego cetera, qui aio
equo ſero, domi ueterò ne haſta cefaris reſſixerit.

## Cicero Dolabelle ſalutè.

Et meo iuxi interitu mallez, lràs meas desiderareç q[ui] co cui
quo ſum gravùſime affliet, què ferrè certe moderatius ſi
te haberem. Ham et o[ro] tua pru[n]dens et amor erga me ſingla[ts]
multu leuaret. ſed q[ui]o breui tyre ut opinio n[am] è te, ſum uſi[nt]
ita me affectu offendes ut multu ate posſim iuari, n[ò] quo ita
ſum frate[ut] aut hominè me eſſe obliu[ſum] aut ſ fortune ſuſcum
bendus p[ut]em. ſed t[ù] h[ilaritus] illa n[am] et ſua utas que te preter
ceſteros delectabat, erepta mih[ om]is est, firmitatè t[ù] et c[oll]an
t[am] q[ui] mo[] ſuit aliquando i nobis eandem cognosces quam
reliquiſt. Qu[em] ſcribìs plia te mea cauſa ſuſtinere n[ò] tam id
laboro ut si[mi]u mihi obtrectent a te refutent, q[ui] intelligi cupio
quod certe intelligi me ate amavi, quod ut facias te etiam
atque età rogo, ignoſcas q[ui] brevi tati litteraz, meaz. H[à] et œde
viter una futuros nos arbitros et n[ò]duz ſatis confirmatiu[que] ad
ſcribendum; *Cicero Dolabelle*.

atque

G[rat]ulo: bays n[am] si[quidem] ut ſcrib[is] ſalubres repente
ſa[te] ſunt, a[n]i ſorte te amant, et t[ibi] affentant, et tam
dum dum abes ſunt obliu[ſe] ſiu quod quid est ita è minime
miror, celum et à et træs unz ſua[ſ] ſi tibi ita c[on]ueniat dimittv[em].
Ovatumque pro deiotaro qua[] requirebat, habeb[à] meruz

quod nò putaræ; itaq; eam tibi miſi quâ uelim ſi legat; ut
cum tenuez et mopem nec ſcriptione magnope dignâ. ſi ego
hospiti ueteri et amico munificulù mittere leu denfe crano
diſpo modi ipiùs ſolent eê munera. tu uelim aìo ſapenti ſo
tiq; ſis. et tua moderatio et gravitas alioz; ifamet iuriaz,
Cicero Dolabelle ſalutem.

Cicero Dolabelle Salutem.

Suberimus calenus et meus è familiaris et lepte nù
familiarissimi pnetessariss is cum utandì bellè, p[er]ſeet'cì
eſſet i bispamaſ cum M. Narrone ante bellum ut i ea prouìca
eſſet i qua nemo nostrù post aſſanui ſupati bellù illum fore
putares maſt i ea ipa mala que ſumo ſtudio utinerat, op[er]ſo
est eis bello repentino quod bellu; còmotu à ſcapilla ita poſtea
confirmati è a pompeio ut nullà ròne ſe ab illa miſera ſe
eripere poſſet, eam cì ſere è. 02. planij heredis qui est item
Calenus lepte nù familiarissimus. Hosce igitù ambos tibi ſic comy
ut maioſe cura ſtudio ſoliatudine ai comendare nò poſſim. Nolo
ipòz; cauſa meq; i eo uehement et amenita inouet et huma
nitas lepta uò cù ita labo[ret] ut euis fortune uideant i diſrimè
uemre nò poſſum ego nò aut proxime arq; ille aut erà eque
laborare. qua[ff] et ſi ſepe exptus ſum quanuì me amares tamè
ſic uelim tibi p[eri]uadas i[da me i hac re maxime uicuatur.
Peto igitù a te uel ſi pateris ozo ut homines miſos et fortuna
quà utare nemo p[ot] magis q[ui] culpa calamitoso[rum] ſonferues
inc volumes. Velisq; p[ro] te me hoc muneris ai ipiù amicis q[ui]b[
]um municipio caleno quo ci mihi inagna neceſſitudo è, tuz
lepte què omnib[us] antepono dare quod dictur ſi[que] p[ro]to equid[us]
non ualde ad rem ptinere ſed tamè mihil obeſt dicere, ves
familiaris alteri eozu; ualde exigua è alteri uix equestris q[ui]
quò bis c[ess]ar utam ſuaz lib[eral]itate conceſſit nec est q[ui]s p[re]ſa
magnope poſſit adimi reditù ſi me tantu; amas quanuì arte
amas. homib[us] confice i quo mihil è p[er]ter uaz longam quam
idcirco nò ſuigunt ut et uuant cù ſiùs et moriant domi.

quod ut emittare contendas, quod uel potius ut p[ro]ficias posse emis te mihi p[ro]fiali, uchementer te erud atque etiam rogo.

## Cicero dolabelle consili suo salutè.

Et contentus eram mi dolabella tua gloria, satis quod ex ea magnam letitias uoluptaté quod capiebam, t[em] nò posuiz cofiteri cumulari me, maymo gaudio, quod huius opinioni s[ac]ci me aſcribebat tuas laudib[us] nemine contemn[ie]. Conuenio autem quotidie plímas. Sunt eis p[ro]multi optimi iu[n] qui utitudinis c[ui] in hec loci ueniant. Pr[er]erea ex municipijs fr[é]quentes necessáry mei qui omnes c[ui] te ſumís laudib[us] ad celum exulteterunt, mihi con- tinuo máximas gr[as] agunt, negant eis se dubitare, qu[em] tu meis p[r]ceptis et consilijs obtempans p[il]tantíſtimi te cuic[que] et ſingula- rem consulem p[er]beas, quib[us] ego q[ui]q[ui] uerillime posuiz m[à]ndre te que fatias tuo iudicio et tua ſponte ſucere, nec c[ui]q[ui] egere consilio tamè neq[us] plane aſſentior ne iminua laudem tuas ſi omnes a meis consilijs profecta indeaf[que] neq[us] ual de nego. ſuz emiz audior etiam q[ui] sat is è glorie, est t[em] nò alieni dignitate tua ex ip[er] Agamenoni regum regi ſiut honesti h[re] aliquem i consilijs capiendis nestore[m]. mihi u[que] gloriſuz te consulè iuue n[em] Florere laudib[us] q[ui] alumn[i] diſcipline mee. Iucuis quidem C[es]ar c[ui] ad em[que] c[æ]g[ur]um neapolim uenillem q[ui]q[ui] erat oſſiſus totius corporis dolorib[us], t[em] ante q[ui] me plane salutauerit. O mi Cicero inquit gratulo[rum] t[ibi] c[ui] tantum uales apu[d] dolabellam quantum ſi ego apud ſoror[is] filiui ualerè salui eſſe posſemus. Dolabelle u[que] tuo e[mi] gratulo: et gr[as] ago, qu[em] quidè pos[te] te c[ui] ſulem ſolum posſumus u[que] consulè dicere, deme multi d[ur] ae de re gesti tum nihil magnificentiu[s] nihil p[er]lariu[s] actum unq[ui] nihil rei publice salutaturus, atq[ui] hec una nov[em]b[us] est a te autem p[eto] ut me quafi h[ane] falsam hereditatè alene g[he] ſinas c[ern]ere, meq[us] aliqua exparte i[mi] ſocietate tuaz[ui] laud[i]e uem[re] patiare q[ui]q[ui] mi dolabella hec emiz i[oc]at ſum libentiu[s] omes meas ſi m[o] ſunt alique mee laudes ad te tranſuferim.

q[ui] aliquid poterim exhauserim ex tuis. n[am] t[em] te s[em]p tantum dilecte xerim. quantum tu intelligere potuisti. tum h[us] t[us] f[actis] sic emeris. sum ut mihi un[que] i amorem fuerit aedenti? nihil est eis mihi crede iurtute formosius. nihil pulchrus. nihil amabilius. Sempitem ut tu se[n]t marci bruti j[p]ster eius summi ienmuis. s[ua]tissimos mores singulares probitatez atque constantia[que]. t[em] idib[us] martius tantum accesse[s]t ad amorem ut inirarer locum fiu[n]se augendi i eo q[ui] mihi iam prid[em] cumulat[us] etiam iudicatur. qu[is] erat qui putaret ad eum amorem qu[em] erga te habeb[am] posse aliquid accedere. tantum accesse[s]t ut mihi nunc denique amare uidear. antea dilectiss[em]. q[ui] quid est q[ui] ego te h[oster] ut dignitati et glie suas. preponas t[ib]i claros uir[s] qu[em] s[ac]ere solent qui h[ostant]em neminem habeo clariore[m]. q[ui] te ip[s]m. te imitare opretet. tecum ip[s] certes n[os] licet quidem t[ibi] iam tantis rebus gestis n[os] t[ui] similis esse q[ui] c[um] ita sit h[ostutio] n[os] est necessaria. gratulatione magis utendum est. contigit eis t[ibi] q[ui] haud scio an me neminem ut summa severitas a[i]aduerisonis n[os] modo non iudicosa. sed etiam p[plaris] esset et c[ui] bonis omnibus tum infinitum et quatuor gratissima. hoc si t[ibi] fortuna qu[ad]am contigit et gratulare r[er]er felicitati t[ue]. sed contigit magnitudine tum animi t[us] et amgeny atque consilios. legi enim contionem tuam nihil illa sapientus. ita pedentem et gradatim tum accesse[s]t a te ad c[um] fructi t[us] recces[s]t ut res ip[s]a maturitate[m] t[ibi] a[i]aduerentem diuque recces[s]t daret. libertati igitur et iuris[n]c. p[ic]ulo et c[ui]tatem metu. nec s[ol]um ad tempus maximum utilitate[m] sed etiam ad ex[ec]tus fructi intelligere debes i te reposita esse rem publici t[ibi]que non mori tuend[os]. sed etiam ornand[os] esse illos uir[s] a quib[us] iutui libertati profecti est. sed h[is] de rebus coram plura prope diez ut s[po]. tu quando rem publici nosque confuas fuc ut diu gentisime te ip[s]m mihi dolabella custodias.

al[ern] potes

Cicero peto salutem.

D[am]us t[us] epistolis re[sp]on[d]eb[us]. uti q[ui]s qu[ad]rid[uo] am

88

acceperam azeto/ alteri quâ attulerat pileros tabellarius ex prioribus tuus litteris intellexi p[ra]tatas tibi p[ra]spectum esse gravio sed mihi credè nò p[in]de ut est re absens litteris p[ra]piciere potuisti. n[am] a i. s. fatis multis non e[rum] possis aliter dicere et cito me iudam et diligi. nemo è illi[que] omni mihi te ioamdiu[que]. nam q[ui] me amas q[ui] id età prid[que] et constanter fac[ui]s est id quidem magni[que] atq[ui] h[uius] t[em] an maximum sed tibi commune cum multis. q[ui] tu i[mi]pe tam amandus es tanq[ui] dulcis tanq[ui] i omni g[ui]ne ioamdus i[que]t pre[ipe] tuum. accedunt non attic[em] sed salvores q[ui] illi atticorunt romani ueteres atq[ui] urbani s[al]es ego aut[em] exi[st]imes h[ui]et quidlibet miri[f]ce capior. facturis maxime nostratib[us] p[ra]fertim cum e[rum] iudic[que] p[mi]m[i] oblitas latio: tum c[ui] i urbem nostram è infusa p[et]e[gr]imitas. Nunc t[em] età brachatis et tranfalpinis n[ati]omib[us] ut nullu[s] ueteris lepo[s]is ueli[n]gui appareat. I[nt]aq[ui] tec[ui] w[ideo] o[n]t[m]i gramos omnis h[ui]alios i[re]re ut dicam crassos quoq[ui] et ladios iudere iudic[que] moriar si p[er]ter te qu[em]q[ui] reliqui[que] h[oc]. In quo possim imagi[n]e antique et uernacule festuariatis agnol[que]. ad bos lepores c[ui] am[que] erga me tant[em] accedat mirari[s] me tanta pt[ur]batione uaditi[d]inis t[ue] tam graviter examinati[que] fini[s]: qu[em] aut[em] ex altera e[pla] p[ur]gas te n[ò] diffusa[so]zem mihi empr[i]nis neapolitan[em] fini[s]e sed aut[em] moderati[ons] urbane. neq[ui] ego aliter accepi. intellexi t[em] idem q[ui] his in religio litteris non exi[st]ima[sse te mihi iu[re]re id qu[em] ego i arbitrabar r[em] h[ac]s n[ò] om[i]o quid[em] sed magnâ p[re]t[em] reh[in]qui[em]. Catullu[m] mihi navas et illa tempora quid simile ne mihi quid[em] i[mi] p[ro]tincbat iu[n]tius abest ab rei publice rustodia. sedebamus e[rum] i p[up]i clauq[ui] tenebamus. n[unc] autem u[ix] est i sententia locus an minus multa senat[em]c. futura puas. si ego ſim neapolitan[em] ſum et urgeo foru[m] senatus conſulta ſcribunt apud amatoc[em] tu[m] famihare meu[m]. equidem cu[m] i ment[em] uenit ponor ad ſcribendu[m] et an[em] audio senatus.

alibet

atque h[ac]s n[ò] c[ui]o in reh[in]quit

consulti i armeniæ et firias esse platù quod i meà sententias
fattum esse dixit, q[ui] omno mentionè ulla de ea re esse factum.
atq[ui] hoc nolim me iocari putes n[am] mihi scito iaz a regibus
ultimis allatis esse lr[as] quib[us] mihi g[ui]s agant q[ui] se mea
sententia repre[s] appellau[n]iz quos ego n[ò] m[ò] rege[s] appellatos
sed omno natu[s] neſchiebat. Q[ui]d ego é: tr[ì] q[ui] diu ihe erut n[ò]
bic p[er]ſea[m] morib[us] probo autoritati tue ai uò aberit ad ſingos
me tuos conferam domu si habebo. Inde nos dies ſingulos ſump
tuariæ legis dies conferá ſin autè minus tuenero q[ò] placrat
decrem hitare apud te. ſcio eiz me mihil gratius tibi ſucre reſſe.
domu ſillan[à] deſpabam iam aut tibi proxime ſcripſi. ſed tamè
n[ò] abeci tu uelim ut ſcribis ai fabris eam p[ra]ſpicias. ſi eniž
mihil é i parieta[bi]s non me hercules mihi unq[ui] eiz tam p[ra]ſter
opinionez tam q[ui] iudiret om[i]bi indignu[m] accidit. quin ego
cum pro amicia[ta] ualidiſſime ſucre me, et me iaz ad do
L[endum] p[ra]parasse. P[ost] q[ui] ſitu é obſtipulet mihi uſtus ſuz
captus e[que] q[ui] alios pu[n]tus clamorib[us] ſerib[us] maſſe u[n]diœ[m] com
puerut et oſtendu[n]it plane e[que] quod fieri n[ò] poſſet. I[n]taq[ui] reliet
lege h[ui]ma maior esse p[ic]ulo iud[et]. A[ccessit] h[ui]s q[ui] poſtridie ei]
abdolutionè i theaturi cur[i]ous h[or]tenſus introitu p[uto] ut
ſui g[aud]ui g[aud]eremus. Ihe p[re]p[itus] ſremit clamor tonitu
um et r[i]u[n]entu[que] ſibil hoc magis a[n]duersu[ſ] é q[ui] intactus ab
ſíbilo pu[enerat] h[or]tenſus ad ſenectutè ſed tota b[us] ut i tota
utá quorui[s] ſat[que] eſet et peniteret e[ui] iaz u[n]ſſe. De re. p.
quid tibi ſeribam mihil habeo. Marcellum p[et] reſederunt
n[ò] in certu[que] ſed ut mihi indebant consilio de comitiis consu
larib[us] i[n]vertiſſima é exiſtimato. ego incidi i competit[em] no
b[ilem] et agente[m]. I[am] o[n] octau[n]us gn[ati] filius et S. h[ui]
mea[] p[ecut]. hoc ideo ſcripſi quod ſcio te acerte; p[er] h[ui]rum
nútu[m] n[ò] qu[ia] comitio[] expectat[ur]. tu tamè simulac me deſi
g[na]t[u] audieris ut tibi cure ſit q[ui] pantheras attin[et] reſo.
S[im]agrapham ſit[i]an[à] tibi c[om]endo. c[om]entarii rer[u]z urba

narus primi d[omi]n. 1. castrimo peto, seudui ei qui h[ab]s t[em]as
tibi d[ict]it; *Celuus Ciceroni salutem.*

E
ST ne mi[que] et t[ibi] sepe q[ui] negaras diu[que]ns curaturum
tibi litteras mitto, et s[iquidem] p[er]ferunt quas do atq[us] hoc
ego diligentius facio q[ui] cum ociosus sum plane ubi delectez
ocii meuz n[ò] h[oc]. tu ei rome eras hoc mi[n]que certi ac iocandis
mi[n] uaganti negocui euit teui id ocij tempus consumere id q[ui]
n[ò] medio[rit]ez desidero, et mi[n] n[ò] m[ò] solus ess[e]. sed rome te
profecto solitudo uideat facta, et q[ui] que mea negligentia est
multos sepe dies, ac te ei h[oc] eras n[ò] accedeb[us]. H[ui]s quotidie
n[ò] ess[e] te ad q[ui] curis[em] diu[s]tutio: maxime u[no] ut te dies i
n[ò]tque[s] queram. Competito: h[ui]rus curat. Quo illu[z] pu[ta[s] au-
gurat t[ui]z competitor[em] dolere et dissimulare incertior[em] q[ui] se in-
candidatu[m]. de quo ut q[ui] optas q[ui] primi t[ui] accipias, tua me
duis fidius mag[us] q[ui] mea ei c[ui]pio. n[am] me a l[ip]no for[bit]an ei
locupletiore re[fr]am, sed hoc u[sl]q[ui] eo s[ua]ue est, sed si acciderit
totu i[nt]a r[is]us nobis deess[è] n[ò] pos[fit]. sed t[anti]s, sed me hailes
non multum marcus octavi[u]e[que] odia que h[ui]rus premunt
que pmulta sum sub[le]n[at]. Q[ui] ad ph[ilo]tom[i]i liberti officium
et bona milonis attinet ad[i]dimu[s] opam ut et ph[ilo]totinus q[ui]
honesti[ss]ime milon[i] absenti eui[s], necesse[n]tarijs satisfaceret,
et secun[em]que i[n]s fidem et sedulitati[em] exis[t]imatio tua consuare[t].
H[ui]s n[unc]e a te peto si eris ut s[po] ociosus aliquid ad nos ut
intelligamus nos t[ibi] cure ess[è] syntagma conscrib[as]. quid
tibi ist[uc]e inquisi in ment[em] uenit homini n[ò] iep[to] aliquid ex
tum multis t[us] monumentis extare, q[ù]d n[unc] amiciae me
moriaz posteris quoq[us] prodat. cu[i]l[im]odi uelim p[uto] queres
tu c[iti]us qui o[m]ez nostr[i] disciplinaz. quod max[i]te c[œ]uemt
excogitabis. g[ui]ne t[em] q[ù]d et ad nos pt[ine]at et di[s]talia quada
ut uerfetur inter manus habeat.

Celuus Ciceroni salutem.

I
H[ui]sdo[n]t. et ibi q[ui] multa quotidie que m[ir]eret ist[oc] p[er]ferunt

primi illud absoluti meffatâ deme eudè condemnatuz
E. marcelluz consulè facti. or. claudi a pruifæ potulariuz
a gillis duobz. p. dolabellam. xv. miri factus. hoc tibi non
in deo caruiffe te pulverimo spectaculo et lentuli occurris
reputi multi nò indiffe. at qua fpe qui certa opimo ne deſten
derit. qui ipò diffidente dolabella et henniles miſi nüſque acuti'
undiffent pene controvante aduerſario ſupasset. illud te nò
arbitror miratu. ſua euz deſignatu z. pietis cœmnatu z
cui loti. c. eurio petiſt. ſane qui incutit militis qui eum
facilitate quæ eus nò norunt magni meti. ſed ut ſpo et uolo
et ut ſe ſeit ſpe bono. ſed ſenatum mallet totius ut nunc est.
hoc ſanurit. hui' autem voluntatis initui cù est. quod ci nò
mediorite. Cefar qui ſolet infimoz homiz amicizia ſibi qua
libet impensa adiungere ualde contemplit. qua i re in udot
illud p[ro] qui uenitfe cœniffe. q[ui] ad rei qui quod uſque eo
est. ammadueriz ut eurio qui habi consilio facit ratione
et insidie usus underet i eutandis ijs consiliijs qui ſe
intenderant aduerſarios i eus tributari. lehos et Ano
nios et id genus ualentis dico. h[us] ego tibi litteras
eo maiores ſi initiallo q[ui] comutioz dilationes occupatioe
me habebant. et ſpectare indies exitum cogebant. ut son
fectis omnib[us] te facere verti[re] ad h[us] ſext. que expectati
p[ro]tori more quedam maderunt mea porro comina quem
enentù ſint hitura nesno. opinione quidem ad h[ir]rum
attinet credibile ed. pl. comitis nacta ſunt. Iam. or.
Celuiz uicimani nitio illa fatua quâ desamus olim et
provulgatio de dictatore ſbitio deicit. et decti magno
clamore infecuta ê. In de h[ir]rii cunti ad nò faciendum
flagitare ſpo te celiter et de nobis quod ſp[a]ſi et de illo
q[ui] uix ſpare auſiis ê audituruz. De re p[u]blica iam nou
qui c[ui] expectare desieramus ſed ci ſenat[ur] h[it]us est ad
apollinis ad. xij. h[us] ſex. et referret de ſipendio. En p[o]p[ey]

mentio facta est, de legione ea quia expensas tuli. S. cesari
pompeius quo nio esset, quo appeteret, euz pompeius eē
i galliā coactus eē, diēre pompeiuſ se legionē abducti.21
ſed nō statim ſub mentionē et cōnui obtrecatūr. Inſe
interrogatus de ſuccessione. S. cesaris, de qua hoc eſt, de
provintijs p[la]citum eſt, ut q[ui] p[ro]mi ad urbem reuerteret.
Sn. pompeius ut coram eo de ſuccessione provinCIatūr
ageret. Ham arriminu ad exerciti pompeius erat
iturus et statim iſt p[ut]a i[d] ſex. de ea re facti mi p[er]ſto
aut tranſigeret aliquid aut turpiter intercederet. nam i
disputando cōnict[it] illa uocē. Sn. pompeio omnes oporſtere
ſenatui dictu auidentiſ ſſe. ego tām eſt niſi expecto,
quo paulum conf. deſignatūr primu ſententia[as] dicentez.
ſepuſ te admoneo de ſingrapha ſatiana. cupio enim te
intelligere eam rem ad me valde ptinere. Item de p[an]the-
rijs ut ciburatus acerſa[que] cures, ut mi[n] ucheme[n]t. u
pretrea nūtiatūm nobis et pro certo iam h[ab]er[re] reg[es] alexan-
driui moriui qui[que] mi[n] ſuadæas, quo[m]io regnum illud
ſe habeat, qui[s] p[ra]curet diligenter in p[ra]ſtribas iz[ur] ſex.

Celuſi c[ic]teron[i] ſalutē.

Qua tu c[ir]a ſi[que] ad pacem p[ro]vocat[ie] tue ſimitimacy
q[ui] regioni attinet n[os]o ego quidem. u[n]ehement[em] ai
pendco. nam si hoc mor[er]a p[ro]ſſemus, et pro iuribus
copiaruſ tuaz[que] bellu quoq[ui] exiſteret magnitudo et q[ui]tus gl[i]e
triumphoq[ui] opus eſſet al[ſe] qu[eremur] p[ia]ulofaz[que] et grauez ni[la]z
diminutionem euiſtaremuſ. ni[n]hil tam eſſet optandui. n[unc] si
p[ro]thuſe mouet aliquid ſa[n]o non medioc[re] ſore contentionem
tuus porro exerci[t]ui un[us] ſaltu tuari p[ot]er. h[anc]e aut[em] nemo
duci[t] v[n]one. ſed omnia deli[d]erunt ab eo tanq[ui]s ni[n]hil denegatūr
ſi[que] quemimus q[ui] patiſſimus eſſet, qui p[ub]lico negorio
p[ro]ſiſi[que] e[m]. A[cc]redit h[uc] q[ui] p[er]ſuccionē futuraz p[er]ter galiaruz
con[tr]overſia[que] n[ò] i[ndo] tamet si h[ac] de re p[ito] te constituti[que]

quid facturus ees hre tu quo maturus constitueris cu huc
cuenti prouidbam usus è ut te facerè certiorè. nosti eniz
huc tratatina de gallis constituef. erit qui intercedat. deinde
aluis existet qui nisi libere licerat de omnibj propositis decernè
senatui reliquas impediat. sic multuz ac diu iudet. at qus
ita diu ut plus biennuiz in histricie moreref. siqo nou
de re publica quod tibi striberem hrem usus eſſem mea
conſuetudine. ut diligente: et quid actu eſt et quid ex eo ſutuz
ſpare p[rae]ſcribere. ſane tinc[que] i quodum i cilia omnia adſeferuit.
marcellis idem illud de provincijs urget. et neq[ui] adhuc freqüențe
senatus eſt iuere potius. hoc si p[er]ſuto anno curio tribunis et
eadem actio de prome[n]sis i tres ut q[ui] ſi facile nunc ſit oſia impe-
dire. et q[ui] hoc ceſſat qui ſua tu rem publici no[mi] cureret ſupet no
re ſiutut.

Marcus cicer[us] p[ro]ſ. s. d. 00. c[elio] edicti curule deſig.

P[ro]ſum tibi ut deo gratulo: leto: q[ui] c[um] p[ro]pri t[em] etiam
ſyat a tua dignitate ſeru[n] non negligentia mea t[em] ignorando
teruz o[n]uz. In bis eniz ſum l[or]is quo et p[ro] longinquitu[n]e tar
dillime omnia p[er]ſerunt. et aum gratulo: tum u[n]o quib[us] verbis tibi
g[ra]s aguiu no[mi] ſepio q[ui]ta factus ſi[mi] ut adderis nobis quic[que]m
ſcripſeras ad me, q[ui] ſemp[ro] videre poſſemus. Itaq[ui] c[um] p[ro]mu[z]
au diu ego ille ſum factus ſi[mi] que dicam. egl[ui]q[ui] omnes illos ad
leſentos quos ille ineritat. diſſicile è loqui. te aute c[oe]templans
abſentè et quasi teui cor[u] loquerez non edepol quantum rem
egeris. na q[ui] quantum ſtinus feceris. q[ui]q[ui] p[er] opinionem
tibi acciderat referebam me ad illud in[cre]dibilem. hoc ſaſto
obitutè. repente u[n]o inſeſſi omnib[us] letitijs i quo c[um] obiurgarez
q[ui] nimu[z] gau[de]o pene deſiderè. ita me defendebam. ego u[di]n
ſtitem ho[u]timia[z] quid queres dum illum video. pene ſi[mi] fact
ille. ſed hec p[li]b[us] multa. que alia et de te et ad te r[u]i p[ro]mu[z]
ero n[ac]t aliquid doti te u[n]o mi vufe diligo quiè in ſeſtuna
dedit ampliſatorè dignitatis mee ultuè no[mi] imitico[rum]

ſpati

ſed 2 inu[di]t.

Sed etiam invidiis meos, ut eos prout scelerus suos, prout etiam meptuariz peniteret.

## Celus ciceroni salutem.

Non dubito quid platum à te sit appui ad dolobellam reum factum sane qui non ea qui existimaueraz iudia. neque eniz multe appus qui simul atque dolobella accessest ad tribunal introierat in urbem triumphi quod postulatione abiecerat, quo factus et tulit s. monis, paratioque iussis est, utque in te maxima s. p[er]t. h[uius] tibi en[ut]s non esse odio qui uelim eum oblitare. in t[em]a manu est cum quo simulata est, tibi non suffset. liberis tibi de tota re effect. Nunc si ad illam s[um]am ueritatem legitimiz[i]us exigevis. cauendum tibi erit ne paru[s] simply et candidi posset se inimicicias iudaris. In hanc p[er]t. porro tuti tibi erit si quod uolueris gratificari. nemo en[iz] necessitudine et amicizia tedeterritù ab officio dicet. Illud mihi occurrerit quod posset et nominis dulationem uxoris ad dobella discest. quid mihi disce dens mandaris. memin quid ego tibi scripserim, te non arbitror oblitum. non est iam tempus plura nariandi. unum illud mo[u]ere te possum si res tibi non displacebit, tume hoc tempore nihil de t[ui]a uiduntate ondendas. et expectes quæ admodum exeat. ex h[ac] mi[que] de iis iudiciori tibi sit. Si emanaet porro signis ecuatio illa interessit clarius qui de ceat aut expediat. fiat. neque t[em]t. necere eam rem poterit que s[ie] p[er]t. cum opportuna accidet. que[s] in negotio consciendo t[em]to iudicior[em] erit cum p[er]fertiz iussit qui p[er]nitior[us] s[are]t esse. Loqui de h[ac] re aux t[em]men se contineret. Pompeus d[omi]n alque pro appos laborare et s[ui] putent alterutur[em] de filiis ad te misuruz. Hic nos omnes abolumus. et haec conspecta omnia federa et in honesta sunt. consules autem habemus s[um]am diligentia adhuc senat[em] cons. nisi de s[er]iis latimis nullus facere potuerit. curioni n[or]o tributare yglaciat. Sed dicti non pot[er] quo h[uius] omnia iaceant. nisi ego eum tabnarys et aquariss pugnare. Venerunt c[i]uiutate occupasset. si prhi nos

alii cal fricuit

mihil afficunt nos mihil frigore frigestimus, tamen quoque modo
huc omnia iaceant potuit sine pthisi, bibulus i amano nescio quod
cohorticulaz amisit, hoc si munitatus est quod tibi supra scripfi
curionem frigere, iam talent, nā fermentassime conceperit, leussi
eius quia de intercalendo non optinezat transfugit ad populiz
et pro cœsare loqui cepit, legemque viariaz nō diffimilem agra
rierulli et aliumtariaz, quas unbet ediles meturi, iactaut, hoc
nuidum fecerat cum priorè ptem eple scripfi, amabo te siqo
quod opus fuit appos faries, pomo me in gratiè dolobella,
integrum tibi resfues suaeoo, et lyne rei de qua loquor et dign
tati tue equitatis, cp opinione hoc ita facere expedit turpe
tibi erit pantheras grecas me nō habere,

Celujs Ciceroni salutè.

Vicato tu iste decedere cupias nescio, ego quidem eo
magis quo adhuc felicis res gesti, dum iste eris
de belli pthiri pinnulo cruciabor, nec huc rufus mei met aliud
pturbet brevioris has litteras propiant publicam et tabella
tio subito dedi tuo libeto plurib; unerbis semprus p[ro]die dederat,
res autem nonue nulle sane acenderunt, nisi hec ius tibi scribi,
que certe ius, Cornificius adolescentior est, ille sibi filium de
spondit paula ualeria foros triari, duiorunt sines c[]a quo die
nire provincia uenturus evat, fecit niptura est. h[]o bruto n[]o
dum retuleras multa in hoc gne incredibilia te absente acenderet
seuus ocella nemum psilaisset, semecchiz esse n[]i triduo
ux dephtensus esset, que res tibi hercules ego minime uelle,
relinquo tibi in ab aliis queras, necq[]ui eni[]z dissoluta mihi
umpatorè singulos p[]c]ontari ni[]a qua fit aliquis dephtensus;

Celujs Cicero ni salutem.

Et si de re publica que tibi scribam h[]eò t[]erimihil quo
magis gau[]s iruz te p[]utem habeo q[]ui hoc s[]ato, c[]s. sem
nu[]z ru[]fum mel, ac delicias tuas calumniaz, maxio p[]lauio
tulisse queris an c[]a, o[]s, tucui acutatorè su[]n post h[]uius

romanos reum lege plotia de ui fecit hoc consilio quod undbat
si extraozdmarus reus nemo accesseffet sibi hoc anno ciz
esse dicendam dubui porro illi erat. quod futuruz eet nemi
hoc differre munusculuz malut q[ui]s fuo accutatoz. Iraqz sin
ullo l'ubscriptoe descendit. et tuttui reuz fecit. Xt ego siml'
atq[ui] audui inuerat ad sub sellia rei occurro. furgo. neq[ui] ubus
de re facio totum sempronuz u[fi]q[ui] co pago. ut nestorui q[ui]
interponam. et illam fabulam narre; qu[em] admodi tibi pro
b[us]ficio dederit. si q[ui] turibus suus eſset q[ui] nestoruis teneret.

13ec quoq[ui] magna mie ſententia foruz tenet. on. ſeruibus
poſt q[ui] ut ceperat omnib[us] in reß turbarat nee q[ui] non uenderet
quo maq[ui] reliquerat maxime que nobis traditus erat iuidie
neq[ui] laterenſis p[ro]toe poſtulante pausania nobis patronis q[ui]
ea pecunia prouenſſet recipere uoluit. quid piluus neceſſari[
attici n[or]i repetiudnis eum poſtulavit. magna illico fama ſurre
xit. et de damnatione ſeruenter loqui ceptus è quo uento p[ra]ci[
app[us] minor. ut implícet de pecunia ex bonis priſ puem[is]
ad ſuibus. preuariationis q[ui] c[um] diceret de poſitiu[m] lxxxvj.
admirois amentiaz mo[li] ſi actione ſtultilimas qui de ſe neſa
n[am]s patris confessionis auſſes mittit in consilui eos[que] illos
qui l[ui]tis eſtimarat iudices cu[m] numero equo ſentetie ſuſſent.
et ad extremi ut ſolent non redigam poſt q[ui] d[is]ſeſſit et pro ab
ſoluto ſuibus h[ui]s cetus legesq[ui] umi et centesimui c[ap]ut legit
i[mi] quo ita erat q[ui] coru; iudicauz maui p[ro]s iudicauut. i[d]ura
tumq[ui] eſto i[mi] tabulas abſoluti no[mi] reſtitut. ordniu[m] iudicia p[re]ſſit.
poſtulant uſiis app[us] cu[m] lucio l[oli]o tranſegiſſet relatuz[que] d[ix]it.
ſic n[ui]c neq[ui] abſolue neq[ui] damnat ſuibus de repetendis ſauci[
p[il]io trad[et]. Ham de diuinatione app[us] cu[m] calumnia iuſraſſet
contendere auſiis no[mi] est. p[il]ioq[ui] c[ess]it. et i[pe] de pecuniis repre
ſtundis a ſuibus est poſtulat[em]. et p[terea] de iure uſa quod[que] ſiu
omniſa ruſſetio faceret recte hoc par h[ui]t. q[ui] ad re publica p[rim]et
omno multis dieb[us] expectatione gallia[que] acu[m] mihi è. aliquando

id ius rariu[m]s eſto

tìn sepe re dilata et gravite acta et plane p[ro]fetta Sn. pompeii uo
luntate i eaz p[re] ut euz decedere post iz' martis p[rae]cet. Senatus
conf. quod tibi miſi fueri è. autoritate[s]i p[ra]ſcripte ſenat[ur] consultus
autoritas pr. iz'. octob[ri] i eſe apollinis p[ra]ſcrib. affuer[t]. l. domit[i]us
gn. fabus. al[veno] balbus. Quint' cel[i]us. q. f. ſibbus. metellus
pius. ſapio. l. uli. l. f. pom. annalis. c. ſeptim[i]us. t. f. grina
o. lucus. c. f. p[uph]irrbus. c. ſcrib[i]nius. c. f. pop. curio .
l. aten[i]us. l. f. ancapito.

### Marcus oppu[n]is. m. f. ter ſal'.

Q. Vod marcus marcellus cos. u. f. de p[rou]cijs c[os]ſularib[us]
d. e. r. i. c. uti. c. paulus. c. marcellus cos. c[ui] mag[ra]tuiz
inſſent. ad ex. x. iz' martias que i ſuo mag[ra]tu ſiſura eſent
de c[on]ſularib[us] p[rou]cijs ad ſenat[i] referrent. ne ue qui[que] ex p[er]
ex iz' m[art]is ad ſenatum referrent. ne ue qui[que] c[om]peti[n]t de ea
re referrent a c[on]ſi[ui]s uti[que] eui[s] rei m[i]p[er] dies c[om]tale[s]. ſenat[i]s
b[ri]es ſane. tum[que] c[on] ſac[re]et. et c[ui] de ea re ad ſenat[i] referet
a c[on]ſi[ui]s qui e[qu]t i. c[cc]e. u[d]ic[ab]i c[ent] ſex adducere lice[re]t.
ſi quidem de r. ad p[pl]im p[l]. uel attopijs eſet uti ſer. ſulp. m[ar]ze
[mar]cellus c[on]p[re]tores. tr. q. p[er]u. qui[que] e[qu]t u[d]ere[t] ad p[l]. ue
ſerrent quo dij n[ot] tuliffent uti qui[n]q[ui] d[in]ceps c[ent] ad p[er]
p[l]. ue ſerrent. i. u. p[er] Izal. octob[res] i eſe apollinis p[ra]ſcripta
aſſuerunt. l. domit[i]us. Sn. fabus al[veno] balbus. Q. metellus
Q. f. plus. ſapio. l. uliuis. l. f. pom. annalis. c. ſeptim[i]us
t. f. quirina. c. ſcrib[i]nius. c. f. p[os] curio. latilius. l. f. an[
]capito. o[tr]i. c[ap]nus. o[tr]i. f. terentina. q[ui] marcus marcellus cos[ui]
ut de p[rou]cijs. d. e. r. i. c. ſenat[i]s exiſtimare nemin[e] e[qu]
qui potestatem h[ui]t intercedendi, impediendi mora aſſerre opo[
tere. quominus de re p[ub]lica. Q. p. ad ſenat[i] reſerre. ſenatus
q[i]c. c. fieri poſſe qui impedi[er]it. p[ri]buerit tum ſenat[i] exiſtrari
contra rem. p[er] ſeru[n]ſe. ſi qui[s] h[ui]c ſenat[i]s c[on]ſiſto intereſſit
ſenat[i] placere autoritate[s]i p[ra]ſcrib[ie]. et de ea re ad ſenat[i] p[pl]im[qi]
reſerre. h[ui]c ſenat[ur] c[on]ſiſto intereſſit. B. cel[i]us. l. uic[ui]nus.

pribus. cor. c. iubus. pansa. Item placere de militis qui in exercitu. S. cesaris sunt qui eoruz dependia merita aut ciasas quib. de cautiis multi huc debant habebant ad huc ordine referre. ut eoruz vò habeat. auqueq eugnotanib. si quis huc senat. consulto intercessit senatu placere autoritatem prieri. et de ea re publica ad huc ordine referri. Huc senat. consulto intercessit celi? C. pansa tr. pl. Itemq. senatu placere in cilia prouinetam in Vuj vel quas prouincias quas ptozi pro ptore obtinerent eos qui ptores fterunt. neq. i proiicia cum impio fteruit. quos eoruz ex senat. consulto cum impo i prouincias pro ptore mitti opor-tere eos forrito i prouincias mitti placere. sed ex eo nùjo quos. c. i prouincias re oporteret ad nùz nò effent qui i eas prouincias proficierent. tum at quoq. collegui pribus. p. r. fluxet. neq. i prouincias profecti effent iita forte i prouincia proficierent. fi. n. ad nùz non effent. tunc deinceps proxim iuiq. collegii qui ptores fluxent. neq. i prouincias profecti eent i fortem-concerent q. ais numerus effect. effet. què ad nùz i pruïcias mitti oporteret. Siquis huc senat. consulto intercessit auto-ritas prierberet. huc senat. consulto intercessit. S. celus. C. pansa tribunus plebis. jila pterea. S. pompey kl. alaudera que maxime confidentia attulerunt. homib. ut diceret se an kal martias nò posse fine turia de proiicis Cel. statuere post kl. martias se nò dubitatuz. ei interregret. si qui tuæ intercederent dixit hoc inil interresse utriu cesar senatu dicto audiens futurus non effet an pararet qui senatu deernere nò pateret. quod si inquis alius et cons. esse et exercti habere uolet. at ille q. clement. quod si filius meus fustè min impin-gere uolet. his uocibus ut existamarèt hommes pompeio cum cesar esse negoti. efficit itaq. iam ut iudo alterà utra ad cò-ditionem de scendere nult cesar ut haud maneat neq. hoc ano iua vò habeat aut si designari poterit decedat. Quo se h. euz totum parat. quod after qui posse necto. allud iudo bì sentetiaz-

et si nihil esset erit endere non posse. me tractat liberaliter curio. et mihi suo munere negotium impeliit. nà si in nò edisseret eam quæ ad lucos et aducti erant africane potuit supledere. Nunc quoque dare necessitas est uelim tibi cure sit. qæ ad te sempet peti. ut aliquid istinc bestiatus habeamus. Scitianæque lingrapham tibi commendo. libertum philonè istuc mihi et dyogenè gratum qubuscumque litteras ad te dedi. eos tibi et rem de qua mihi uelim cure habeas. nà quis uehementer ad me ptineat in his quas tibi illu reddent litteris descripseri.

## Marcus Cicero imp. s. d. marco marcello edili cur.

Pretareς nuncq[ui] occidere posse ut mihi uerba drestent. neq[ui] solum ista iura oratoria sed et hec etiam nothратia. Desunt autem pp hanc c[um] q[ui] mirifice s[ui] soluc[ur] q[ui]ndam de propositis decernat. miru[m] me desideru[m] tenet u[m] incredi-bilem exs[ ut]q[ui] p[er]mis n[us]. athletas autem proinde. uel quia iudemur e[m] tam conspecti[m] ut n[ò] tam accensio querenda q[ui] fortuna metienda. uel quia totu[m] negoti[n] n[ò] è dignu[m] iuribus n[u]ris qui majora onera i[que] re publica sustineze et possemus et solemus. uel quia uelli magni timor impendet q[ò] iudemur effugere. si ad constituti[m] diez decedamus de p[an]theris p[ro] eos qui uenari solent i[que] mandat[i]u[m] eo diligenter. si mira paucitas est. et eas que sunt ualde au[n]t queri. q[ui] nihil c[ui]tque i[n]fudit i[que] proinde mea n[ili]s libi fiat. Ista[que] constituite se dictum[que] in caria[az] ex qua proinde dicere sed tamen sedulo fiet i[que] p[er]mis ad pati[sco] quidq[ui] erit tibi erit. sed quid esset plane nescribamus. mihi me heraile magne cure è sedilitas tua. Ipsa dies me admonebat. scripseri eiz hec ip[s] megalensib[us] tu uelim ad me de omni rei puli statu[m] q[ui] diligenter me[s]cribas. certissima eni[que] putabo que ex te cognosco.

## Celus Cicero sal[ut]

Sic tu inquisi hirrum tractasti. imo si scias q[ui] facile q[ui] nec contentions quidem minime fuerit p[ro]dat te auſuz illuz unq[ui] esse mecedere tanq[ui] tu[m] competitor[m]. post repul[s]am

uero ristis facit, curie boni ludit, et contra Cesaris sententias dicit, expectatione corripit, curione prosiis no mediocritez obiurgatus hæc repulsa se mutavit, pterea qui nüqui in foro apparuerit, no multus in dictis uerfatus fit agit, caż libal', sed taro post meride, de prouècys quod tibi scripsera, iòibus sext. actum ut interpellabat iudicis martelli col. delignati et kal. reiecta è, ne freqntia quid efficere potuerat. hæs lràs ad. ius. non. septembris dèdi, cui ad eam diem ne pfligatus, quidem quicq[us] erat ut iudè, cu hec integra et xprimus anui[us] transferetur, et quantus diuino relinquendus tibi erit qui prountiam obtineat, na no expeditur succellio, quo gallie que h[uius] intercettòre i cædèm conditionè qua ceterè p[ro]iucie uocantur. hoc mihi no est dubuiz quo tibi magis scripſi. ut ad hunc enentù te pararis. ſere litteris omnib[us] tibi de p[ar]theris ſcripſi. turpe tibi erit patis cu curione dece p[ar]the ras miſſe te no multis p[ri]b[us] pli[es] quas ip[er]s curio mihi et alias africanas decem donavit, ne p[u]tes illu tantum prelia ruſtica dare, ſare tu si mò memoria tenezes, et cybi ratas arceſſeris utrimq[us] in pamphiliaz litteras miſi, naz ibi plures capi aiunt, quod uoles efficac[es], hoc uchementu[is] laboro, nunc q[ui] seofus a collega p[ro]to mihi omnia pandæ, amabo te, impa tibi, hoc curare, ſoles libenter ut ego majore parte[z] mih[em] curare i hoc nego[vo] impandi et mandandi, nullæ tua nifi, loquendi cura est, hoc est impandi et mandandi, naz ſimul atq[us] erunt capte, qua lanteas et deportent, habes eos quos ad ſatianam ſingrapham miſi, p[ro]to etià si nullæz ſp[er]em aut i testo iuxi cetera mihi probabunt.

Cicero papno p[ro]peto salutè.

D[ic]lectarunt me tue littere i quib[us] primi amavi amo
drem tu[rum] qui te ad ſcribendus incitavit, uerentem ne
ſiluus ſuo nùtio aliquid mihi ſolicitiu[n]mis attulisset. De quo
et tu mihi antea ſcripſas, bis quidem eodem exemplo[pl]ie

al. qm

al'/ precentari

ut intelligem we esse comotum. et ego tibi accurate relievapha
ut quo hah re atque tempore aut liberare te uta aura, aut cœre
Leuatem. Sed qun proximus quoque luteris ondis quante cœre t
sit ea reg. sic mi pere hæto quicquid arte fieri poterit. nò eis iam
satis è consilio pugnare. artificial quod à excedant, et. sed tis
quicquid elaborant aut effica potuerit ad isto, benuelentiam
concilandum et colligendum fumo studio me conspectum esse,
nec hujusmodi ut arbitrari. sic eis color sic obfuerit ab omnibus ets
qui a cœsare diligunt ut ab his me amari putè. nà et si non
facile dictentur amor ierens et hanc mfsi aliquid incitat et/
modi temp? et qii auris igitur sic benuelentia fideus periculo
aliquo yfuiti possit. cetera sunt signa coram sed ego uno utor
argumento. quaobrem me ex animo iereqz arbitrors dilig. q
et miâ fortuna ea è et illo ut famulandi in nò sit. de illo
aute què penes è omnes potestas nihil iudœo qd'timea mfsi
q omne sunt meenta cui aure discessit è. nec pritavi quicqz
pòt quale futurus sit. q politi è in alterius voluntate ne di-
cam tibidine. sed tis eius ipfus nullâ re a nunc offensus est
amis. est eis adhibita i ea re ipa fuma a nobis moderatio. Ut
eniz obm arbitrabat esse meus libere loqui, cui opa eest in
cumtute libitas sic ea nunc amissa nihil loqui, qd'offendat
aut illus aut eoz. qui ab illo diliguntur voluntatè effu-
gere autè si uelim nò nulloz. acute aut fatere dictovum
offensionem frama ingenijs mibi è abscienda. q si id posses
nò recusare. sed tis ipse cœsar hæt pateiudauz. et ut fuisi
fiare tuis què litteratissimis fuisse iudico facile diceret. Iuc
tersus plancti nò è. huc è qii tritas auris hæt notandis &
generib poetaz. et consuetudine legendi. sic audio cœsarez
sum uolunia iam confecerit. s. si quod
affevari ad euz pro meo q meuz non sit reiscere solere. q ego
nunc magis facit, quia iuimit mea fere quotidie illus fa-
miliares. Incidunt autè in smone uario multa, fortasse

al'qd

illis cui dixi nec illiterata nee mfulsa esse invaſt. hec ad illius cui reliquis aetiis pſterunt, ita eſi ipse mandavit, ſic fit ut ſi quid pſter eadem an diat no audiendum putet, quod obre de homao tuo mihil utor et ſi poffiſi loco uſo actianos, ſed que e inui dia aut quid miſ nuc iuſteri p[ot]ueri ſi e omnia ſic inuo phi loſopho placuiffe iſe qui miſi ſoli iu[n]ent ſui uirtutis tenere. mihil esse ſapienti[que] p[ist]are nuli culpam qua inuſo in duplici[ta]re et q[ui] ea ſenſerim que rectiſſima kiezt et qui cui iuſere p[ist]idi non ſatis e[que] ad ea optinenda iuſib[us] certandum cum valentioribus n[ò] putarim. ei[no] i offinio boni tu[i]s c[er]te n[ò] ſim re[ph]endend[ur]

alioquin ne

Reliqui e nequid ſi lute nequid temere dictam, ut faciam c[ó]tra potentis id quoq[ui] p[uto] e[que] ſapientis, cetera u[n]o quid quiſq[ui] me dixiſſe dicat aut qu[ui] uſe accipiat aut qua fide me[n]i inuant iſ qui me atſi[die]e volunt et obſuant p[ist]are non p[oli]ſi. Iſtu ſit ut et consilio[rum] ſup[er]io[rum] conſientia et p[ri]tis temporis moderatio[n]e me consolber, et illam acui ſimuliudiné n[ò] m[ò] iam ad iu[i]ndiaz, ſed ad fortinà tranſkram, q[ui] exiſtimo leuem et iu[n]beri[mi]m ab animo firmo et gravi tanq[ui] fructum a favo frangi oportè. et enſi cui p[len]a ſint monumenta greco[que] qu[em] admoduſ zapien tisſimi uiri regna tulerint uel athenis uel ſyracuſis c[ui] ſuietib[us] ſuis cuuitatib[us] ſuerint ip[er] quod à m[ò] liberi ego me n[ò] p[ut]e tuari me[n]i ſtatim ſic p[ot]ſe ut neq[ui] offenda[ſ]az aiuſ c[ui]q[ui] nee frangaz dignitatem mea[ſ]. Tu[n]e uemo ad vocationes tuas, qu[ui] tu ſed m[ò] oenómauſ acui n[ò] ut olim ſolebat atellam, ſed ut n[ui]e ſit in[n]imuz i[n]troduxisti qu[em] tu m[ò] populi qu[em] denarui narras, qu[em] tirotarichn patina facilitate mea iſta ſerebant, antea n[ui]e mutata re[ſ]e e[que] iu[i]ntuſ ego et dolobellam dicendi diſipulòs h[e]o c[en]and[ia] magr[ò]s, p[uto] enſi te auſiſte ſi forte ad uos omnia p[er]ſunt illos c[emi]tare, tu aut[em] q[ui] miſi bonà copiaz e[i]u[n]es m[ihil] e[que] tu enſi cui t[è] habebas qu[est]iauſ te facieb[us] attëtio[rez], n[ui]e cum tam equo àio bona p[ad]as n[ò] eo ſi consilio ut c[ui]s me h[osp]itio veni[pi]as, estimatione te al[i]qua p[ut]es accipere

al[io] ven[nt]o

alioquin ne

alioquin ne

alioquin ne

alioquin ne

al' lauktna
av delectari

et iam hec leueri è plagta ab amico qù, a debito re, nec tam eas cenas quero ut magne relique fiant, q[ui] erit magnifici sit et lautuz, memmi te mihi phamee cena navrare tempi' fiat. cetera coèm mò, quod si pseuèras me ad mìs tue cenatiero riferà id quoq[ui] uolo eiz uìdere auiż qui mihi andeat iusta que scribis apponere, aut età polipuiz mimani voutis similèz crede mihi non au debis ante meuz aduenti, fama ad te de mea noua lèritia uemicet, eam extimeſes neq[ui] è q[ui] ipronuſide ſpei ponas aliquid quà totà ſiſtuli. ſolebam eiz antea debilitari oleis et lucunicis tuæ, ſed quid hec loquumur, licèat mò uto nemre. al' liat tu uò uolo eiz abſtergere ài tu metu ad tirotarici antiquum dedi, ego tibi unì ſumptuz afferam, q[ui] balneuz taloſatias oportè bit. cetera more nò ſupiora illa lufimus, de illa ſeliciana et curaſt diligenter et ſcripſiſt faciſtùſime. Itaq[ui] puto me preter miſſuruz, ſalis emz ſatis è ſanuonu paruz,

## Cicero. 1. papilio peto.

Non tu homo ridiculus es, qui cum balbus nìr aprìd te fùit ex me queras, quid de iſis numericis et agris futuruz putem, quali aut ego quicq[ui] ſtam q[ui]d iſte nesfrat, aut ſiquid alioq[ui] ſtio nò ex uto ſoleam ſire imo uò ſi me amas tu fac[ui] ut ſtam quid de nobis futuri ſit. hùſi eiz itua potestate ex quo uel ex ſobrio, uel certe ex ebrio ſire poſſes, ſed ego uita mi pete nò quero. Primi quia de lucro prope iam quadriennu zuiuż, ſi aut hoc lucruiz è aut hec uita ſupſiſtè rei piblicè viuere. V demèr q[ui] ſare quoq[ui] mihi uìdo: quid futuruz ſit, fiet eiz quod cunq[ui] uolent qui ualebunt, ualebunt autè ſemp arma, ſat[em] igitur nobis eſse debet quicquid concedit. hoc ſiques pati non potut, mori debuit, uenientè quidem agruz et capenatè metiut hoc nò longe abest a tuſaulario, nihi tì timeo, fruor dù liet. opto ut ſemp liuat, ſi id minus contigerit, tamè qui ego l'uir forſtis idemq[ui] philosophus viuere pulcherrimu divi. nò poſſum eiz nò diligere cui' beneficio id confecutus ſum.

at ſim

qui si cupiat esse rem publicam qualem fortasse et ille vult et omnes optare debemus. quid faciat tibi non hestat. ita se cum multis colligenunt, sed longius progrediant. scribe eniss ad te, hoc tamen sato non me me qui consilissi non intereius, sed ne ipse qdeus principem scire quid futurum sit. nec ut illi fuimus, ipse tem poribes. Ita nec ille quid tempora postulatura sint, nec nos quod ule cogitet scire possumus. hec tibi anted non restripis non quo cœllatoz esse solere possim i tris. sed ai explorati nihil hinc nec tibi solitudinem ex dubitatione mea nec ssem ex affirma tione afferre uolui. illud tamen aſtribam quod est uer usiimus me bis temporibes ad huc de isto pianto nihil audiſſe. tu tamen pro tua ſapientia debitis optare optimam cogitare difficultia ferre quæcunque erunt.

## Cicero sal. d. l. papirio peto.

VM esset omnibus in tuſaulano, p[er]terea quod diffipuloſe obuam miſam ut iſdem meque maxime conciliaret familiari ſuo accipi tuas litteras p[er]niffimas ſuautatis, ex quibus intelligeni probari tibi me[n] consilui, quod ut dionysiis tirann[em] am ſyracæſis expulſi corinthi diat[est] ludum apuſſe. ſic ego ſublatis in dictis amill[em] regno ſorensi, ludum quali h[uius] c[or]pi. quid queris? me quoq[ue] delectat consilui. multa eis reſequor. primi id quod maxime nunc opus est. minuo me ad hec t[em]p[er]t. Ibi autem fit nescio tantum inde miſiis adhuc consilia me h[uius] anteponere nifi ſorte mori melius ſiut in lectulo, fateor. ſed non accidit. i acie non ſiut ceteri quidem pompeius Lentulus tuus ſcrip[io] aſtranuſi ſed p[er]p[er]unt, at c[ato] p[à]dare. Jam it[em] quidem cum uolemus licet, & muſi mo opam, ne t[em] necesse nobis ſi[ne] illi ſiut id quod agimus, ergo hoc p[er]mi sequitur illud. ip[er] melius: ſi p[er]mi ualitudine quam intermiſſis exeræ tationib[us] amſam. deinde ip[er] illa ſiqa ſiut i me facultas o[n]bis nifi me ad h[uius] exeritationes reſulſſem, exaruiſſet et extremi illud est quod tu nescio an p[er]mi p[u]tæc, pluris i[ac] pa[n]ioneſ

confeci q[ui] tu pullos columbmos. tu it[que] te atheniano uire delec
tato, ego me h[oc] h[oc] utriano. ueni. igit[ut] si uir es et diste. s.

quas quens et k[ui]s mineruà. sed quando ut
uideo estimationes tuas uendre n[ò] potes neq[ui] ollam denarioz
impleze v[omam] tibi rennganduz è. satuis è h[oc] cruditate q[ui] the fa
me. uideo te bona p[di]diſſe. ſpo idem istos familiariz tuos. factu i[gn]
de te eſt n[ili] prouides potes mulo it[no] qu[è] tibi reliqui diac[is] è. qu[io]
canttheruì comediſt i[ro]vam p[uch]. ſella tibi erit i[] ludo. tan[que] h[ipo
didascalo proxima] eam pulu[n]us ſequeſt.

Cicero sal. d. 1. papirio peto.

T
amen malicia non distit[que]s. tenui[que] apparatu signifi[ca]s bal-
bum ſuiſſe contentuì. hoc uideris dicere cu[m] reς g[est]e ſint con-
tinentes multo mag[is] consulari[que] eſſe oportere. neſt[que] me ab illo +
omia expeſat[que] resta em[ur] aporta dom[ui] mea[que] uenisse. neq[ui] hoc ad-
miror q[ui] n[ò] tuam potu[n]us sed illud q[ui] n[ò] ad tu[am]. ego aut[em] tribus
primi uerbis quid n[ir] petus. At ille adiurans ni[l]que ſe e[m]
q[ui] ſib[ent]us hoc ſi uerbis aſſeque[nt]e aures ad te aſſeraz, n[ò] min[
] elegantes. Šin aut[em] op[ſomo] peto at[que] ne pli[s] eſſe balbo[s] q[ui] diſto[s]
pu[n]tes. Me quotidiem alud ex alio impedit. sed ſi me expediero ut
i[que] loca uenire posu[n]im n[ò] committam ut te ſero a me certiorem
facti[rum] pu[n]tes.

al[que] v[n]nq[ui]

il[le] impen[dit]

Cicero peto.

D
Vphiciter delectat[ur] ſi[n] tu[n] i[r]i[s]. et q[ui] p[er] vi[s]i[di] et q[ui] te i[tel]exi
iam posſe videre, me aut[em] ate ut ſauram uel i[t]e mal[] onera-
tum eſſe n[ò] moleſte tuli. illud deo[le] i[st]a loca uenire me ut conſi-
tuerà n[ò] potuſſe. habuſſe e[i] n[ò] h[osp]item sed contubernal[è]. at-
qué uiru[n] n[ò] e[u] qué tu es ſoli[t] promulti[d]e conficere integr[à] ſamé
ad ou[u]z aſſero. I[sta]q[ui] uſa[q] ad aſſum uiteliu[m] opa produc[t]. I[lla
mea que ſolebas ante ea laudare o homm[è] faui[l]è o h[osp]ite n[ò]
graué. abierunt. n[ò] om[è]z uram de re publica cur[à] cogitationem
de dicenda i[ſen]atu ſententia. comm[ent]ationé c[m] abr[er]it[u]m: i[mi]
cur[i]no[s] aduerſavi n[i]r[i] caſtra co[iet]imus. nec tamè ad h[ac] i[s]olétà

al[que] h[ui]erit

sed illam tuam lautitiam ueterem dico cu i sumptui habebas et si nunc plura prelia huius prome te para cu homine et edaci tibi res est et qui iam aliquid intelligat autem homines sicut q[ui] insolentes sint de discende tibi sunt sapor telle et artholagim tuu nos iam exarcis tuu habemus ut ueruus tuus et camilluz qua muneca homines qua elegantia noctave sepuus audamus sed inde audaciam erat hirtio cenam d[omi] fine panone tamem i[ea] cena coquis meus p[er]ter ius feruens inbil potuit imitari nec igitur e nunc ultra n[am] ma ne salutamus domi et bonos uivos multos sed tristis et hos letos uictores qui me quidem possidiose et pamant obhuan[que] salutato de fluxit iris me tuoluo aut sorbo aut lego uenuit et erat qui me audivit quafi doctum homines qua paulo sum qui ip[er] doctus. In[he] corpori o[m]ne tempus dat: patrias elus[ui]nam et gravus et du tus qui illa mater uiri[ui] alui sed cura si me amas ut naleas ne ego te iacute bona tua comedaz. statui eniz tibi ne egvto quod paruerre.

## Cicero peto salutè.

An infamere tibi underis quod mittere uerboz meoz ut scribis fulminatum infamres si consequi n[os] posset. Cum u[er] etiam uincas me prius irdas qui te oportet, qui tibi inbil opus est illud atrabea sed potus meuz. Veru t[em] quid tibi ego i[ne] eplis uideo: n[os] ne plebeio homine agere teni nec ei semper eodem m[o]. quid em[us] simile h[er] epistola aut iudicio aut contrioni qu[em] ip[er] iudicia n[os] solemus omni tractare uino m[o] puatras causas et eac temus agimus libetibus captus aut fime salicet earutus. eplas u[er] quotidianis uerbis terrere solemus sed t[em] mi[que] pete quid tibi uenit i[que] mentem negare papruus quen q[ui] unq[ui] u[n] plebeium huus[que] fierunt em[iz] patrici[m] minoz gentus qu[que] p[ro]ceps l. papri[m] nugilanus qui consil cu[li] lucio sempronio atracino fut. cu[que] ante cens[or] cu[que] eodem huus[que] annis post romam condit[i]. ccc. xii. sed t[em] papri[m] dictbamini post h[unc] cxiij. fueru[n]t sella curuli ante L. papriuus crassum qui p[ro]mi[que] papriuus e uocari desu[i]t. is dictato: cu[que] lucio papirio curiore magro equit[i] fractus e am[is] post romam

conditâ, cœc. xlv. et quadrennio post consilium c. c. duilio huc fecit us è curio homo nulè honorat, dumè i. maſſò edictus, inde multi maſſones, quos quidem tu ouïs patroilo; imagineas, uolo, deinde carbones et tardi inſequerunt, hi plebe i. fuerunt, quos contemnens cenſo, nà p[er]ter huc c. carbonem, quic[em] damasip[ur]us occidit c[ui]s, et re publica carbonum nemo fuit. Cognominus Im. Carboné et eue frèm ſeuſam, quid h[uius] imſi? de hoc anno meo rubricè filio nihil dicto, trecenti fr[es] fuerunt, gauſs, gn. marcus, carbones, marcus, p. flaccò actuſante, conſemnatus ſur magnus ex ſicilia, gauſs actuſante lucio crassò. Canthardus ſiumpſſe dicti, i. et tr. pi. ſed iroſus et p. africam, no uiz actuſſe exiſtimat est, hoc u[na] qui libera pompeio n[on]o interſeet est, improbior nemo meo vidicio ſuit. Jam p[ater] e[um] actuſatus a. 02. antonio ſutorio atrator[em] mento abſolut[em] putat. quare ad patres cenſo reuertare, plebe q[ui] fuerunt importum

## A. Cicero peto.

MO uerecundiam uel potuſs libertati loquendi, atqui hoc z[en]om placent homin me h[era]u[m] acuto, et si academ[ie] n[ire] cum eo magna vixa è, ſed ut dico placet ſtoicus ſuo i. quanq[is] rem nomme appellare, ſic e[mi] diverunt nihil e[ſ] obſe num, nihil turpe dictu, n[am] ſi quod ſit i[ns] obſenitare flagiti um, id aut è re eſſe aut i[ne]zbo nihil eſſe rernu, i[ne] re n[on] è, i[nt]a q[ui] n[on] m[o] i[ne] comèdiæ reſ i[u] p[er] n[arr]aſt ut ille ni[que] de rur[um]go m[o] ſon[te] nos[hi] c[unt]icui, meminſi roſan, ita me deſutunt n[ud]i[que]. totus est ſi[n]o u[erb]is teat re impu[n]entior, ſed et[am] i[ne] tragedijs, quid est ei[ſ] iltu[n]d: que muhe[ra] una: quid inq[ui] è: i[u]ſurpatu duplex cubile, quid h[uius] ſeruere, h[oc] cubile i[ne] re est amſus, quid est iu[r]gu[n]em me quondam i[nt]a p[er] u[n] molat, i[u]piter bone molat, atqui i[dem] ſignificat, ſed alteru[n] nemo tubiſet. Vi[de]s igit[ut] a[n] eadem reſ ſit qua urbe non ſint tubi u[er]di turpe, e[go] i[re] n[on] è multo minus i[u] u[erb]is, ſi ei[ſ] q[ui] u[er]bo ſignifiat i[de] ſtpe n[on] è i[u]r]bum q[ui] ſigniſuat turpe eſſe n[on] p[ot], anui appellas

al'bach' et

alieno nomine est non sicutius caudam antiquam penem
uocabant ex quo est post similitudinem peniollus at hodie pennis
est in obsequio at non piso ille trugi in annalibus sibi quætur.
adolescentes peni acreditos esse quidem appellat suo nomine.
ille rectius penem scet quia multus factum tam obsequiis quidem
nibh erant quoque sibi sibi erant etiam ad hoc dicta in hoc te non
luntus cœurrent nunc obsequiis est: memin is senatu dictiis
consiliorum dicto quod hanc alpam maiores am illam dictam
poterit obsequium non inquisi: non enim ita senit. non ergo
in uerbo est. dicta autem in re non esset. nisi ut iigitur est liberis dare
opiam quæ honeste dicta etiam patres regant filios meos ope.
nomen non audivit dicti. sors autem fidibus dictis. nobilissimis
fidicem is comi uocatatus est nunc in obsequiis poterat cum
loquumur: tibi nunc flagitius dictus. at cito bini obsequ
nus est. grecis quodam inquis. nihil est ergo in uerbo. cito et ego
grece sano et tibi dico bini idqii tu facis. quod ego grece
sano non latine dixerim. ruita et menta recente utriusque uolo
mentis put illius ut appellare ut ruitulam. non hacte bellus
tectoriola diu ergo etiam paumenta illo non poteris. Nidec
igitur nihil esse nisi meptias turpitudinem nec in uerbo est
 nec in re. ita qui, nisi est, gis in uerbis honestis obsequia pon
mus. quid enim non honestus uerbum est duis? atq. me est ob
sequiis cui respondet intercalabo nunc hec ergo obsequia sunt.
nos autem indicabile si dictus ille patre stranguis autem honore
non pessameri. sin de aurelia aliquid aut lolia honos pessand
est. equidem iam non etiam obsequia uerba pro obsequiis sunt.
battut in quod impudenter. dempfit multo impudentius.
atque neutrum est obsequiis. shulco plena sunt omnia. testes ubi
honestissimi et iudicio alio in loco non minus ad honesti coeci
illiamini. cliterim non honesti quid ipa res non honesta
non turpis succedit. Ragitui est iam. erit nudus in balneo.
no. c. quæ multa ex uno uerbo tuo te adjuvus

alii est silitudine

98

me omnia audivre grati è ego suo et suabo sic eis assueni
platonis aere cum dià Itruz tertis uredis ea ad te scriptis que
aptissime agunt stoni sed illi età crepit aut eque liberos,
at ruer et eſſe operare honoz è. g. h. martijs tu me diliges
et ualebis

## Cicero peto.

Et ueni et cumanu. etas ad te fortasse. si aum certum
ſtanm ſtanam te paulo ante certiore ut ſim. copavus
cum mihi in silua galinaria obulaz uemiffet. quafi item quid
ageres, dixit te in leto eè. quæ pedibus laborares. tula ſtuli et
molestc ut debui. ſed tibi constitau ad te uemive ut et uiderè
te et uſerem et cenarem etià. non eis arboris rocu et tear
thritien hre expecta ior hofpité tum minime edare suz inimi
cum censu ſumptriosſs.

## Cicero peto.

Etiam istum amicum tuiz de quo iteruz uam ad me ſcribis
aduuiarem quantum posam etià ſi ab eo leſus eſz ci te
rumpopere uiderem emus cà laborare. Cui uò et ex tuus litteris
et ex illuis ad me miſſis intelligam et iudicè magne cure
ei salutem meaz ſuſſe nò posum et nò amitus eè. negq. ſolum
tua còmendatione que apud me ut debet ualeſt. pluim. fi età
uoluntute ac inſiro meo. Volo emiz te ſtire mi pete initum
mub ſuſpitiſſs et cautòv et diligentie ſuſſe litteras tuas
quiſ hiris congruentes fierunt alie poſſa multoſz. Nam et
aquin et fabaterie vnſilia ſunt inita de me. que te ideo iuſ
diſſe et quasi diuinarent q[ui] bis moleſtris eſſem ſuturis. nubl
aluid egerunt miſi me ut opprimeret. cp ego nò ſuſpicius ma
utior ſuſſem miſi at e adinomit eſſem. qua obre iste tuus amicus
apud me nò còmendatione eget. Utinà ea foetuna rei publicæ
ſit ut ille me q[ui] gratilimù poſſit cognosſore. ſed hec hactenus.
te ad cenas ita rediſſe. molestc fero. magna eis te delectatione
et uoluptate pruasi. deinde etià uereoz ( licet emiz ueruz diuere)
nestro quid illud quod ſolebas de diſtus obliuſtare cenulas
ſicere. nam ſi tum cù habebas quos mutaretere nò multum pro

ficiebas quid nunc te facturi putè: spurimina quidè ait ei rem
demonstrassem et iita tuâ supiòre exposiussem magni periculuz
sùm rei publice demonstrabat nifi ad supiòre consuetudinem
tum cum finonius flaret reueztiffes hoc tempore ferri posse si for-
te tu frigus ferre nò posse. sed me hercule mi pete extra locuz
moneo te quod ptinere ad bte unuenduz arbitro: ut cum unis
boms iocandis amantibz tu unas. Nibl è aptus inte: nò
ad bte unuendù accùmodatus nec id ad uoluptate referro si
ad communitatem aute atq[ui]t remissionèq[us] aioz: que maxime
smone efficit familiari qui è i commuys dulcillimus ut sapietì
nostrì q[ui] greci illi symposia aut lindipna. i. ampotationes
aut concenationes. nos commuia q[ui]tum maxime simul iuutè
iudæ ut te philosophando revocare conec ad cenas. cura ut ua
leas. id foris cenitando fricillime conseqmere. sed cause si me amas
exstimes me q[ui]d iocosius scribam abiecisse curam rei publice.
Sic tibi mi pete psuade me dies et noctes nihil aliquid agere: nò
curare nifi ut mei cules salu liberiq[us] sint. nullù loci p[ro]mitto
monendi agendi prouendi. hoc demiq[us] aito sum ut si in hac
cura atq[ui] administratione iita mihi ponenda fit. p[ro]clare actuz
meui putem etià atq[us] etià vale.

## Sicero, amp. peto.

Nonnù me ducem littere de tue reddiderunt. plane
susciebam te trì pitum et lè rei militaris. p[ir]thi te libror
et mece uideo lectitassè. Iraqi obtemparè cogito p[re]ceptis tus.
loe amplius nawculariz b[re] aliquid i oza maritima. h[oc] eqtez
phartum negavit ullam armaturè modiorè iuemri posse. sed q[ui]
ludimus. nesus quo c[ui] impatore tibi negocui fit.

quà contrieram legendo totà i hoc impio explani
ut. sed iocribimur alias coà. et ut s[po] breui t[pr]e. nunc ades
ad impañduz nui ad parenduz potuis. sic eni[z] antiqui loq
bant[que] cum. M. fabio q[ui] scire te arbitroz. mihi s[mi]mus u[li]us è.
ualde euz diligo cum p[er]ter s[ui]ma probitate eui ac singularez

alii

al. committet

l'impudicacia

al. maxime

modum, tum in iis controversijs quas habeo cu ius combibo
nibus episcopis optima opa eius uti soleo. Is cì ad me laodicaù
uenisset mea qu ego euz esse uellem repente passus è atrociis
litteris i quib[us] scripti erat fundus herculanesque a. q. fabio frìe
[scriptum] e[que] qui fundus cì eo consèffet. Jo. M. fabus p[ro]gravit
tulit, ex istin manit qui frìm sui hominè nò sapientè impulsi imi
micoz suos eo progressum esse. Hinc si me amas mi pete
nec orui toti suscipere molestia fabi libera. aut oritate tua nob
opus è. et consilio et età grà. noli pati litigare frìe, et indiciye
tur p[ro]b[us] conflictari. matone et polionè immicoz h[e]t fabus. quod
multa: nò me hercule tam p[ro]scrivere possum qui mi gratiz
feceris si ociosus fabi reddideris. Jo ille i te positi èsse putit
mihi qu[em] p[ro]sua d[ur]. Cicero peto sal. d[ur].

A
ecubueram hora nona cum ad te litterarum exemplum in
codicibus exaravit dicebat ubi: apud voluminum eutrapelii,
et quidem suipra me atticus infra uerius familiarest tu. mira
ris tam exhiberatum esse sultatè m[ar]az. quid ego dictus te consulo
qui philosophus audis. angar: extra uam ne me. qu[od] am[que]
demè qu[em] ad finè: unas inquisi litteris. an q[ui]s me alud
agere censès: aut possem uidec[n]e m[i]s i tris univerè: sed è cael
età nò sacietus. sed quidam modus a quib[us] cum discetti et si
minimù mihi esset i cena, qu tu un[em] zeten adiomi ph[o] posu[n]
ti quid potu[n]s dictam pruus q[ui]s me dorimitu[n] conſetaz. non
repno. audi reliqua infra eutrapelii curberis accubuit. In eo
iget inquis c[ui]mo. Cicero ille qu[em] expectabas c[ui]m obo-
grat orat ebuertebant s[ua]. nò me hercule suspiciat? ſi illa aſtore.
sed t[em] arithmæs quidè ille s[or]maticus nò erubuit. cum eſset
obectum h[re] euz laida. habeo qu[it] nò habeo z[ia] laide greci
hoc melius tu si uoles interprétauere. me n[ò] mihi istozz ne uide
n[é] quidem mouit un[que], ne nunc senem. c[ui]mo delector.
ib[us] loqu[em] aliquid quod inſolium ut d[ur] et gemiti et i risus
maximos tranſero. an tu id melius qui età philosophum

atque aspectatabi

alii habeo

at quid
irriseris cum ille siquis que quid queret dixsit, censâ te quâ
amene dixeris ille vero te putabat quesitur unû cœlum
esset an imuiabilia quid ad te, at hercule censâ nû quid ad te
tibi p[ro]stum sic igitur iiiiit. quondie aliquid legit aut scribit. & in
ne amicis nihil tribuamus. epulamur una nò mò nò cœtra
legem si ulla niue lex è sed età intra legem et quidem aliq[uto].
at equid
q[ui] mihil è qu aduenti m[em] extimestas. nò multi tibi h[os]pitem
acripies multi ioci.

Epíz. 03. t. c. liberdam ad lucum plancti et ad ceteros.

Cito[ro] p[lanco].

T affui proficiens in greciam et Latine, et meo cursum rei publice cum uocë renorat. nunc
p[ro] M. Antonii quietem, cujus tantum est nò in eisdem
nam id quidem unigare iuxta est. sed imamitas nò
mò ut uocë sed ne multum quidem liberat, potest ferre
americam. Ista mihi maxime cure est: nò de mea quidem iuxta cujus
fatis feci uel etate uel factis ut s[ic]uid età hoc ad reę ptinet
glia sed me patria solitat. In primis mi p[lanco] expectatio
consilior tu[que ita longa est] ut optandus sit ut possum ad
id tempus rei publice spiritum ducere, que p[ot]em f[ac]es esse i
cas re publica: i qua hominis impotentissimi atque in tempatissimi
arms c[or]p[ess]a sunt omnia et i qua nec senat[em] nec pluri cum habet
ullam nec leges uille sunt nec inditio nec o[no] simulacrum aliquid
ac uestinum c[ui]tatis, sed quin acta omnia mitti ad te arbitrabar. nec
erat qu[ia] singulis & rebus scriberem. Illud autem erat amoris mei
quæ atta p[uer]it ac suscepti nò suavit s[ol]um sed età alixi, mo
nere te atque h[ortari] ut in re[m] publica omni cogitatio ne cura[que] in
cumberes, que si ad tu[m] tempus ponat, frater[s] gubnatio est,
ut ponat, autem magne tum diligentie est, tum etiam fortunem.

in
impuidentissim

miT 4a

250

100

sed te aliquando ante ut spo habebimus et p[er]ter q[ui]c[ia]tque rei publice
consulere debemus. tim[que] tue dignitati eti furnemus ut eme num
consilii studiui officiali opam laborem diligentia ad amplitudinez
tuâ conferamus. ita facillime et rei publice que in carissima e[m]
et amicicie n[ur]que justissime nobis colenda p[ro]tut me intelligo satis
fructur[i]. furnui nostru tanti a te fieri quanti ip[s]uis humaitas
et dignitas postulat nec miror. et gravio teq[ui]que exis[n]timare
uolo- quic[ui]nd i e[ui]z iudic[ui] offici[que] contuleris id ita me
aetipere ut i me ip[m]n te putem contulisse;

Cicero plann[us] salutem.

M
cum studium honori t[em] pro necessitudine n[am] non d[igni]s;
si aut t[em]to i senat[i] aut honeste uemre potu[n]t[em]. sed nec
sine piculo quic[ui]s libere de re publica ute[s]ari p[ot] est in summa
impunitate gladioz nec n[ur]que dignitatis iudic[em] est sententiam
de re publica d[ic]ere ubi me et medus et propius audivant-
armati q[ui]que senatores. Quam i pru[n]atis rebus nullum eque
officiali nec[que] studiui me[n]i del[is]erabis ne i pru[n]atis quidem
s[ui]quid erit in quo me i[n]teresse necesse fit n[ur]que d[ero] ne
cui piculo quidem meo dignitati t[em]. In ius autem rebus
que nihilominus ut ego ab[s]im confici pos[ui]unt p[eto] a te ut
me r[om]ne h[ui]s uelis et salutis et dignitatis t[em]:

Cicero plann[us] salutem.

C
um ip[m]n furnui p[re]u di libentissime, tum hoc licentius
q[ui] illum audiens te iudbar au[d]ire, n[am] et i re militari
in[ut]utem et i admi[n]istranda proi[n]itioria iustitior[ia], et i omni genere
prudentia mi[n]i tuâ expos[ui]nt, et p[ter]ea mi[n]i n[or]igniti[em] i consue
tudine et familiaritate ſi au[n]tate tuâ adu[n]xit, p[re]terea ſi[m]am
era l[es] liberalitate que omnia mi[n]i vocunda, hoc extremus etiam
gratium ſiut. ego p[lance] necessitudine constituti habui, eu domo
ura ante aliquanto q[ui]que tu natus est, amor[que] aut[em] erga te ab i
cunte p[uer]eria tua confirmata iam etate, familiaritate cum
studi meo, tum iudicio tuo constituta, his & carissim[em] mirabil[em]

al[ia] T[um]

faueo :

faeco dignitati tue qui minm teamat statio hirre eê coez. omnia fûma
confeat es iutute duce comite fortuna caq; es adaptâ dotelesens
multis inidentib; quos ingemio industriaq; fregi; nunc me
amantisfimi tu nemi concedente. qui tibi utiustate necessitudis
potio: potit eê si audies. oniêz tibi religue iute dignitatem
ex optimo rei publice statu acquibus. fatis profecto. inbi eis te
fugere potut. fuisse quodam temporis ci hominec existimarent
te nimis fure. temporib quoq; quod ego quoq; existimare te si
ea que patheare prokare etiam arbitrarez. Sed cu intelligere quid
sentirec te arbitrabat; undere quid posse. non alia ratio eê coez
reruz tuu; uidiaci eê. idq; liberum. consilu es designat: optima etate.
fûma eloquentia maxima arbitrate rei publice uiroz; tuai. ibambe
p deo: inmostales i eam ame et cogitatione que tibi fûmâ digitat
et gliam afferat. Nmus autem est hoc p[ro]fetum tempore per tot-
annos re publica dejecta rei publice kene gerende aitus. ad
g[liam hec amere magis impul[s] s[er]ibendi ad te p[ut]tai. q[ui]
quo te arbitrarez monitis et p[er]ceptis egere. s[er]ibam eme ex uſdi
te hec haumere fontib. ex quib ip[er] hauleum. q[ui] modi faciam. ne
tantum l[ign]ificandum p[ut]tai ut potus amoré tibi offendere meuz
q[ui] offentare prudenter. Interea que ad dignitate tuaz pertinere
arbitrabor: studiose diligenterq[ui] curabo.

### Plancus Ciceroni.

Ratissime minm tue littere fuerunt quas ex furnis ſmone te
ſtrupſſe animaduerit. ego autem p[er]teriti temporis exclamatione
aſſero q[ui] te p[ro]ſeſtui audieram. nec multo ante rediffe ſcis qua
ex epiſtola tua eſt non multi eis i te officii ne minimuz quidem
ſine maxima culpa uideor posse p[er]terite. i quo tuendo habeo aſſ
plurimas vel paterne necessitudinis. uel mea p[er]ucria[ta] obſer-
uantie uel tu erga me mutui amoris. q[ui] mi cicer o q[ui] mea tuq[ui]
p[ati]t etis p[er]ſiade tibi te unu eê i quo ego colendo patria[za] mihi
conſtitueri[ſ] ſanetitare. omnia iga[ti]t tua consilia mihi non magis
prudentie plena que fûma est inent[que] q[ui] fidelitatis qua ego

ex mea consciencia meior. quod si aut aliter sentire certe admo-
nitio tua me reprimere aut si dubitaré hostatio mippellere possi-
ut id sequere: quod ut optimi pittarec. Hoc vero quid è quod
i aliaret p[ro]tendere possit: quec[ui]i me bona sunt aut fortiue
bienfino tributa aut i meo labore p[ro]t. et si a te p[ro]ter amoré,
carum sunt eamata, t[em]i vel immatissimi iudicem tanta sunt
ut p[ro]ter bona famam nihil desiderare iudicem. quare h[oc] utui
tibi p[ro]sua de quanti viribus cimt consilio promovere autoreitate
monere potuere, hoc omne rei publice s[em]p futurum. n[ò] est-
ignotus mihi sentiis t[em]us, nec si faciunt optabilis mihi
quod mihi pr[im]us esset i[n]que a t[em]us consilys disiiparem.
Nec mi[c] comittam ut illum me[n]t factu repphendere iure pos-
tis. s[um]t i expectatione omni rerui, quod i grilia citeriore q[ui]
ib[us] me[n]t ianuario geratur ut s[ic]iam interim maximam
h[is] soliitudinem curam suhaco ne inter alia[n]a iutia agerut
n[ir]ta in[am]a su[m]a p[ut]ent occasionem. Q[ui] si j[ui]que ut ip[er] meco
mihi sucrellit certe et tibi eu maxime c[up]io et omnibus iuris
bonis satisfaciam, fac u[m]eas. meq[us] multo diligens.

alii d[omi]nici

Cicero planco salutem.

B. In[am] a te accepi litteras eorum exemplo quod ip[er]sum
argumento mihi sunt diligentie t[em]. intellexi em
re laborare ut ad me mi[n]t expectatissime littere p[er]rentur
ex quib[us] acpi fructu dup[er]tum mihi q[ui] in computatione difficilez
ad indicandum amoré. ne erga me t[em]i amui in re publica
plius estimandum p[ro]tare est o[n]do patrie c[avitas] meo quidem
iudicio maxima. sed amor[ia] voluntatis q[ui] consiliet plus certe
h[it] suavitatis. I[n]quam c[om]memoratio tua p[ater]ne necessitudinis
beniulentieq[ui] emui quia erga me a quieritio contuliss[es]. cete-
tar[u]q[ui] rei que ad eam sententia p[em]ebant, incredibilé mihi
letitiam attulerunt. rur[s]us declaratio ai t[em]i qu[em] haberes de
re publica qu[em] habiturus ess[es] in erat iortundiffima. eoq[us]
mai[que] erat hec letitio qu[em] à illa p[up]iora accedebant. I[n]quam

d[am] et

te nò hortor solum mi plance età oro quod feci his litteris quibus humanis me respendi ut tota mente oïq; aì impetu i re pu. meimbas. mihi è qò tibi maioris fruet' glieq; ete postit. Nee quæq; ex omnibz telz. humanis est pèlarum aut p. stantius q; de re publica bene merci. Adhuc eni pati tua sìma humanitas et sapientia me qò sentià libere dicè. fortua suffragante iuderis rec maxias conſecut' qò q;q; ſine virtute nò potuſſes ni ex maxima pte. ea que es adept' fortie tpirib; q; tribuunt. his temporibus difficillimis rei publice quicquid ſubneneris ad erit totum et propuſ tuì. incredibile è oün cum iuris latronib; exceptis odii in antonui. magna ſpes in te et i tuo exerctu magnæ expertatio. euip dos grè glorie q; cume tempus amittas. ſic moneo ut filmiz. ſic faueo ut mihi. ſic hortor: ut et propruſ et amicillimù.

## Cicero plance.

Quæ locutus est furnus noſter. de aìo tuo i rè publicam ea gratiſtima fuerunt ſenatui ploq; romano probatiſtima. que autè recitate littere ſunt i ſenatu. nequaq; conſentire cum furni o;one uſe ſunt. pacis eni; aut or eras cù collega tuus urt clariſimus a fedilimus latronib; obſideret. qui aut poſtis azmiſ pacem petere debent aut ſi pugnantes cam poſtulant victoria pax. non pactione pienda est. ſed de pace littere uel lepidi uel tue. qua i ptem accepte ſint ex uro optimo frè tuo et ex. s. furnio poteris cognosſtere. me autè impulit tu caritas ut q; q; nee tibi ipi consilii deſſet et fris furni;q; benuolentia fideiſq; prudentia tibi pìſto eſſet futura. uetlem ti mee quoq; autoritatis pro plurimus niis neceſſitudinb; p;ceptù ad te aliqd puemre. Credè igitù mihi plance. omnis quos adhuc gradus dignitatis cò ſeant; ſis es autè adept ampliſſimos eos honoz. uotabula hitturos. non dignitatis infligna niſi te cum libertate ppil remani et cù ſenat; autoritate cùmueris. ſeuinge te queſto aliquando ab his cù q; q; te nò tuì iudicui ſed tempoy uinavla cùmuerunt.

Complures in pribatione rei publice consules dicti, quoz. nemo consularis bitus nifi qui aio extiterit in re publica consularis, taliter igitur te esse opor tet qui p[mi]mi te ab impioz. cuius tui dissimillimoz societate levingas, deme et senatui bonis q[ui] omnibz autore pr[ncipes] ducem p[keas] postremo ut pacem esse indices n[ò] in armis positis si i abiecto armoz et frututis metu. Nec si et ages et senties, tum eris n[ò] m[ò] consil et consularis, fin aliter tua i nish ampliflimis n[ò]ibz honoz, n[ò] m[ò] dignitas nulla erit. sed erit s[uma] deffemitas. Nec impul sus benuolentia scripfi, paulo seuerius que tu i expondo i ea ratione que te digna e uera esse cognosces. d. xuij. l[ux] apr.

### Plancus Ciceroni.

Plura tibi de meis consilibus scribere v[n]onc[que] omni teruz reddere uedo. Plus quo magis indicures omnia me rei publice prestitisse q[ui] et tua exhortatione excepti, et mea affirmatuè tibi recepi. n[ò] minus emiz a te probari q[ui] dilig[us] s[emp] uolui. nec te magis i culpa deken for[è] mihi p[au]i q[ui] p[ro]dictor[è] meritoz meoz esse uolui, si brevior[è] me due reç facuit, una q[ui] publicis litteris omnia suz p[re]scutus. aliter q[ui] or. Varisidui equitè v[o]f. familiarè mei ip[im] ad te transire uisti, ex quo omnia cognoscere posse. n[ò] medius fidius medioru dolore afficiebar c[ui] alij occupare posset. on[que] laudis indèrent. sed utq[ui] mihi tempaui, dum p[ro]ducerem eo r[è] ut digni aliquid et ofculatu meo, et uira expectatione efficacè, q[ui] ip[po] si me fortuna n[ò] fefellit me consecutuz ut maximo p[lidio] rei publice n[ò] fiuſſe et nunc ſentiant homines, et imposteru memoua teneant, a te p[eto] ut dignutati mee ſuffrageris, et quaz[em] re[z] ſpe ad laudè me uocat[em]. Maruz fruet[ui] i reliqui facias alacriore. n[ò] minus posse te q[ui] uelle explorat[ui] mihi e[m] fac ualeas, meq[ui] mutuo diligas.

### Plancus imp. cons. delig. s. d. cos. pr. tr. pl. senatui p[le]b[que] romane.

S[ec]u for[te] u[de]: duitius et homniz, expectationem et ip[em] s[er]p. p[er]p. de mea uoluntate tenuisse ſulpens[ur], h[ui]c plimum exu[m] sandum me esse arbitror. q[ui] de infrequenti ofſcio q[ui] ullu poli[ac]du.

al[ut] p[us]

non enuſ p[er]tinet culpam u[n]dri u[al]o redimisse, ſed op time metis
co[gu]tati am pridem maturo tempore enu[n]tare, non me p[er]teribat in
tanta ſolicitiu[n]e hominuſ, et tum p[ur]bato ſtatu cu[u]tatis fructuolis-
ſimá eſſe p[ro]ſſioné bone uoluntatis, magnolq[ui] honores ex ea re-
complureq[ui] consecutus u[n]dum, ſed c[ui] in e[ui] caſus me ſiveu[n]a demiſſet
ut aut c[eder]ite p[oli]cendo magna i[ne] ſpe ad p[ro]ſaenduſ, impeditu[n]a
opponere, aut ſi i[no] m[hi]n tempauſſu[n] maioru[n] occuſiones ad opitulá-
dum h[r]em, expediuſ[que] uter c[oe]ſalutis q[ui] mee laudis e[que] uolui, n[am] q[ui]
i[no] ea ſonuna que mea e[que] et ab ea u[n]ta qu[ia] i[no] me cogni[n]u[que] arbúroz,
et c[ui] ea ſpe qu[ia] i[m]andu[n] habeo, aut ſed d[ui] qu[ia]q[ui] pati aut p[nit]ioſu[n]z
concupiſtere p[ot]em, ſed aliquanu[m] nobis temporis et magni l[abor]is,
et multe impenſe opus ſi[mi]t ut que, c[ui] p[er]bomq[ui] om[n]ib[us] pollueré[que]
eyitu p[ſt]arenu[m]s, neq[ui] ad auxilu[m] patrie n[udi] c[ui] bona uoluntate
ſed c[ui] ſi[fac]ultatib[us] acu[n]darenu[m]s confirmandus erat exerctu[m] nobis
magnu[s] ſepe p[ri]miſe ſch[ita]tatus ut ab re p[ub]licæ potu[m] moderata q[ui]
ab uno inſi[n]ita ſperaret, confirmand[é] compléſe cu[u]tates q[ui] ſuperiore
anno Largit[u]onib[us] concuſſionib[us] q[ui] p[mi]oq[ui] erat obligate, ut et illa ua-
na p[ut]arent, et c[ead]em a m[el]iorib[us] autorib[us] p[oct]enda exi[n]timarent,
eliciu[n]e etiá uoluntates reliquioq[ui] ſi[n]finitu[m]s p[rou]nctijs exerctatib[us]
q[ui] p[er]fuerint, ut potu[m] c[ui] p[ur]b[us] ſoneraté deſendende libertati[m]s mu[n]z,
q[ui] cum pauci[or]ib[us] ſinestam ozbis et[ra]z victoria p[aterem], munendi u[n]
nos met ip[er] ſi[n]fimus acu[m]o exerctatu auxiliq[ui] multiplicatis, ut cum
p[er]ſerrenu[m] ſensus apte t[ui] etiá ſutu[m]s quib[us] d[am] ſcaru q[ui] de deſinu[m] e[que]
non eſſet p[ia]ulofu[n]. I[ta] u[n]q[ui] diſſitebo: multa me ut ad eſſatu[m] h[oc]
conſi[ui]oq[ui] p[uen]iré et ſimulaſſe ſutu[m] et diſimulaſſe c[ui] dolore, q[u] pre
matura denu[n]atio boni cu[m]is impati q[ui] p[ia]ulofa eſſet ex c[ui] college
u[n]dum, quo no[mi]e etiá, c[ui] ſi[n]nuo legato u[n]o ſonu[m] atq[ui] ſtrenuo, p[ur]a-
etiá u[er]bo q[ui] ſcriptura mandata de[n]dimu[m] ut et tectu[m] ad nos p[er]
rent[é] et nos eſſemu[m] tutu[n]ores quib[us] rebus et c[oe]ſaluté muniri et
nos armari c[u]ueniret p[er]cimu[m] ex quo intelliſi p[ot]em aram re pu[n]
ſi[n]me de[n]endend[é] am pridem apud nos exubare, ni[n]c[u] c[ui] d[ui] bemgai-
tate ab om[n]i ve ſi[n]fimus pati[u]ores, no[n] ſolum b[ui] ſp[ire] de nebi[s] homines

103

103

sed explorate indicare columnus, legiones habeo quinque sub signis et sua fide urtuteq; r. p. civilibus et m. liberabitate nobis obsequentes provincias cujus cuitatu consensu patissima et luma contentione ad officia certantem equitatis auxilioz, titas opus quantas he gentes ad defendendiz suâ salutê libertatêz, conficere possent. Iste tam sum aie patar uel provinciâ tueri vel ire quo rei publica acuet uel tradere catus auxilia prouinziarz. Ut uel omne impetû belli i me convertere nô recatis, si mò meo cui aut confirmare patre salutê aut pectuli potissim morari. Hoc si iam expeditis omnib: rebi tranquillo statu cuitatis poli tor i dano me laudis rei publice comendo letabat: sin ad locetate integerrimez et maximoz: piculozz accedam consilia mea equis undicib ac obtrecutione iuri dozl defendenda comendo mbi quidez ipi: fruct meritozz meoz i rei publice icollumitate catus magus est patus eos nô qui meaz autoritati et multo magis uraz fiê secuti nec ulla sse decipi nec illu metu terri potuerit ut cœmendatos uobis habeatis, petendum uide:

al née

### Plantus Ciceroni salutem.

Nebi me tibi tenere aut te ceteris de me frustre vice pille letor. certe hoc manz habes telmonui amozis mei quo matutus tibi quis ceteris consilia mea uolui elle nota. In dies uero meritoz meoz fieri accessiones puidero te fpo. cognituzi magis recipio qu ad me attinet mi Cicero ita ab imminently malis rei publica me adjuvante libere: sic honores pmiacq ura suspito conferendi certe ei inmortalitate ut si ne his nihil de meo studio pseueratia qu sim remissu? nisi i multumdme optimoz cuiuz impetus at mei fuit singularis et opa papua nihil ad mea dignitate acced uolo suffragatione ura. Concupisso autem nihil mihi otra quod ipe pugno et temporis et rei modlatoz te faterle patro: e: nihil aut sero aut exigue a patria cui tributuz pôt underi, exercituz ad v. 12. malas rhodanu trauci: magnis itineriz Vienna eqtes mille iua breviores pmi: ipe si ab lepido nô impediar telentate

satisfaciam. si autem inmere meo se opposuerit, ad tempus cœsiliuæ
capias. copias adduco et nullo et græc et fideitate firmissimas. te ut
diligas me si mutuo te factuæ sibi rego. Vale.

Cicero planci.

Et si fatis ex firmio nro cognorè que tua uduntas quod cœsiliuæ
de re p. esset tis tuæ lres lectis. liquidus de toto senſu tuo in
dictaui. Quaobrem q[ui]q[ui] in uno p[ro]ph[io] omnis fortuna rei publice disceptat
quod quidem cum hec legeres iam decretu iroitrabar foret tis ip[ro] fama
que de tua uoluntate p[re]ceberit. magnâ es laudez. conferut? Inq[ui]
si consulem t[or]ome habuſſemus. declaratuz esset aſenatu cum tuæ
magnis honorib[us] q[ui] grat[us] esset conat[us] et apparat[us] tuus. cu[us] rei n[on]
m[oe] n[on] p[er]teriſt tempus. ſed ne maturu quidem etià nunc meo inſcio
ſut. is en[sc] den[sc] honos mi[bi] u[n]er[] ſo[le]t. qui n[on] pp[er] ſpem ſutur i[bi]
ſic[ui] ſed pp[er] magna mora. claris u[r]ris deſertur et datur. qua re
ſit n[on] ſec aliqua re[]s publica in qua honos eluere p[o]ſit omnibus.
m[hi] creòr ampliſſimis honorib[us] abundabis. is autem qui uere ap
pellari pot[er] honos n[on] iutamentu ad tempus ſed p[pe]tue u[rt]ut[i]es
est premu[n]. Quaobrem mi[] plance incumbe toto p[ec]toru ad laudez.
ſubi[u]em patrie. op[pu]tulare college. ou[n]z genti[u] consenſu[n]z et n[on]re
dabilem conſp[ra]tionem. adu[n]ua me tu[u]s[] conſi[li]o[u]t adu[tor]em d[ig]ta
t[u]s fau[to]re[m] omnib[us] in re[b]s tib[us] am[mi]ſſim[u] fid[ic]uſtim[u]q[ui] cognos[ce]s.
ad e[a]s e[n]z c[as]e quib[us] inter nos amore ſim[us] offici[u]s u[ct]uſtate
c[o]u[n]cti. patrie caritas acceſſit e[a]q[ui] ante effe[]cit ut tuam
anteferrem mee. i[n] 12. apr[is].

Planus ciceron.

I. Minortales ago tibi grav[as] agam[que] dum iu[u]a[ze]. n[am] relatu[u]z
me affirman[are] non pos[sum]. tantis en[sc] tuus offici[u]s n[on] uide
or mi[bi] respondere pos[te]. n[hi]ſt[em] forte ut tu grav[u]ſi[m]e diſt[i]uſt[i]e[que]
scrip[t]iſi[mi]. I[n]a ſenturus et ut me ſeverre grav[u] p[u]t[u]s cu[u] me[]cor[u]a
tenebo. si de fili[is] tu[u] diſp[u]ritate eſſet actu[ze] am[abi]liu[s] certe nihil
facere potuſſes. prime t[u]e ſententie inſim[tis] cu[u] m[u]neribus
p[os]teriores ad tempus arbitri[u]m q[uod] am[no]zo[u]t meo[zo]t composit[em].

oro affidua et perpetua de me iurigia cum obtrectatoribus pter me
notissima mihi sunt non mediocris adhibenda mihi cura est ut
rei publice me cuicumque ius laudibis p[ro]tem in amicizia tua
memorè atque gratum quod reliqui è tu[i] minus tueze et me
sì quic[em] esse uolusti, euz exitim rebus què cognosces defende ac
sufripe. cum i[non]hodanu[m] copias traeceriss[em] fr[em]q[ui]t[em] tria multa
equitum p[ro]miſſ[em] ip[s]e iter ad mutuam dirigerem, in itinere de
prelio facto, brutoq[ui] et mutuam obſidione liberatis, au[n]diu[m] aui[d]
erti nullu[m] alui receptu[m] antonu[m] reliquias q[ui]que cu[m] eo c[en-
t]re mi[n] i[n]n[us] p[ro]tib[us]. duasq[ui] et ſpes esse p[ro]ſitas. An[am] lepidi ip[s]
alteram exererit? q[ui] quedaz[em] p[ro]exererit, non minus furioſa è q[ui]
cui[que] antonio fuerint, equitatu renoram. ip[s]e i[n]alobrogib[us] constituti ut
p[ro]mè ad em[n]a pat[em]e[m]. ac re[m] me monet, si nudus huc ſe
antonus conferret, ſacile mi[n] uideor[em] p[ro] me ſuſtineze pos[è]. re[q]
p[ub]h[ia[m] ex u[m] ſententia admira[n]t[ur]e q[ui]us ab exereratu lepidi
veripat[em]. ſi u[n]o copiaz[em] aliquid ſe[m] adduct et ſi de[n]ma legio
ueterana, que u[m] opa renorata ci[que] reliquis, ad e[m]de fi[no]ro[q]
vederit. tamè nequid d[etr]imèti fiat d[ab]it opa amè. i[d]q[ui] me
p[ra]ſaturu[m] ſpero dum utin[em] copie traeciant. c[ui]ui[n]eteq[ui] nobiscu[m]
ſacu[m] p[er]tos op[ra]pimat. Ioc[ui]b[us] ſp[on]deo mi[n] c[ic]ero, neq[ui] aui[us]
neq[ui] diligent[us] mi[n] deſuturâ. cupio me hercules nullam reſi
duam ſolicitudinemè e[m]. ſed ſi ſui[n]t nee a[m]o nec benuolentie nec
patientie, cu[n]q[ui] pro nobis c[ed]am, do quidem ego operam
ut etiam lepidum ad hui[m] rei ſocietatè incitemè, o[n]taq[ui] obſeq[u]
p[ol]liceor[em]. ſi mo[m] rem publica reſpucere uolet i[no]tor in hac re[m]
ad i[utor]ub[us] interp[er]tib[q]ui fr[è] meo et latere[n]ſe et fir[no] nostro
n[on] me impedient private offenſiones quom[us] pro rei publice
ſalute etiam ci[m] mimic[iss]imo ſentent[ia[q]e, q[ui] ſi mi[n]h[ui] p[ra]ſecero mi[n]
lo[m]minus maximo ſum a[m]o, et maio[r]e fortiſſe cu[m] mea gloria
uobis ſatistaciam. fac u[m]leas. meq[ui] mutuo diligent[us].

al[ernet]

al[ernet]

Cicero plannco.

Et si rei publice cauſa maxime gaudere debo, tantum ei te

p[ro]ſid[ie], tantum opis attulit[em] extremis pene temporibus, tamen ita
te iuxto[que] complectat re publica recupata, ut magnà p[ro]mi[n]t[ur] le-
tit[em] tua dignitas aſſerat, qua[et] e[que] iaz et futurâ ampliſſam
intelligo. Caute eni[que] p[ro]tes uſſas un[que] litteras graviores q[ui] tuas
i ſenatu e[que] recitatis. Ida[que] contigit cu[m] merito[que] tuo[que] i re[que] publiam
eximia quadam magnitut[em], tum uerbo[que] ſententia[que] gravitate
q[ud] mihi quidem minime nowi[que] qui et te noſſem et tuaz lraruz
ad me miſſaz promiſſa mierniſſem et hiem a firnio n[ro] tua
penit[em] consilia cognita, ſed ſenatu maiora uſa ſunt q[ui] erant
i[que] q[ui] ſpeci[n]ta, n[ro] que un[que] de tua uoluntate dubitatiſſet, ſed i n[ro] q[ui]tum
ſacere poſſes, nec quo p[ro]gredi uelles. exptorat[us] ſalis h[abat].
I[nt]a[que] cum ad vi[rum] i[n]dius apricilis mane mihi tuas litteras, ac va-
tris[i]dius reddidiſſet e[a]ſq[ui] legiſſem, increvibili grandio ſuz elat[em].
Cui[que] magna multitudo optimo[que] uero[que] et cuiliu[que] me de domo
deduceret, ſerit c[omo]t]uo omnis p[er]tifices mee uoluptatis. Interim
ad me uemt munat[i]us n[oster] ut conſuerat, at ego ei litteras
tuas nihi] dum a[que] ſacbat, n[am] ad me p[ro]mi[n]t variis[i]dius i[n]da[que] ſibi
a[que] te mandat[us] eſſe diſebat. Paulo poſt i[n]diu[m] mihi munat[i]us e[a]s
litteras legendas dedit, qua[s] i[n]mi[has] et e[a]s qua[s] publici
di]placut nobis, ut statim ad cornut[i]u[m] pr. urb. lras deferremus,
qui q[ui] consi[ules] aberant consi[ulare] munus ſutinebat more
maio[que] ſenat[em] eſt c[omo]t]uo c[omo]uca[t]. ſicquens q[ui] c[ou]neit p[ro]ter
fam[am] atq[ui] expectationes tuaz lratz. recitatis litteris obi[ta] ta
religio cornuto e[que] puillario[que] admonit[u]o n[ro] ſatis diligenter
eu[que] auſpitiu[s] opam d[omi]ſſe. Ida[que] a n[ro] collegio comprobat[u] est.
I[n]da[que] res dilata e[que] i p[oster]u[que] eo autem die magna mihi pro tua
dignitate contentio a[que] ſuilo[que] qui c[ui] gr[ui] effe[ct]iſſet, ut ſua ſent[
ſi]tia prima pronu[i]ciare[t], ſicquens eu[que] ſenat[em] rei qu[it]. et ita
omnia diſſeſſit, mee[que] ſententie que ſea[i]da pronu[i]ciata erat,
cum frequent all[ent]ire[t] ſenatus rogatu ſuiliu[que] p[ro]tituis met
ceſſit. reſ i p[oster]u[que] dilata, uemit p[er]a[que] ſuiliu[s] i[n]mi[hi] im quiu[s]
cui[que] i templo reſ agebat. h[ui]c qu[em]a[m]od[i]u[m] fregerim, qua[ta]q[ui]

al[em]miner[à]

104

contemplone etui intercellorè abiceriz ex alioz te litteris malo cognoscerè unù hoc ex meis senat'gratiorz constantior amiciorz tus laudibz elle nò potuit q[ui] sum fuit nec uò tibi senat'amiciorz q[ui] cuncta cuitas mirabiliter emi plus roman' unieusius et ouiz grùz ordinùq[ui] consensus ad liberandà rè publica consipravit p[ro]ge igitù ut agis nom[que] tuì còmenda ìmortalitati, atq[ui] hoc omnia que h[uius] sp[em] glorie collecta ianuïrimis splendoris insignib[us] contempne. brevia fugiatia. radica exis[ tima uez] decus i jurtute pos[itum] è. que maxime illustrat' magnis i rè publici meritis eam facultatè habes maxima quâ quò c[omplex] es tene. p[rice] ut ne minus res publica tibi q[ui] tu rei pu[que] deas. me tue dignitatis nò mò fautorè sed etià amplificato[re] cognosces. Id cum rei publice que mihi è uta mea cariorz t[ut] mò necessitudini debere me iudico. atq[ui] i his curis quas con tuli ad dignitate tuæ cepi magnà uoluptatè qu[ia] cognitù m[ori] t. munarij prudentià et fidem. magis etià p[ro]spexi in euis intre dibili erga te beniuolentia et diligentia. uj. idus apr.

### Cicero plano.

Et primi potestas data è angende dignitatis tue nihil p[ro]termisi i te ornando quod pos[iti] è aut i premio iurtutis aut in honore ierboz id ex ip[ro] senat'consulto poteris cognosce. Ita emi est p[ro]scriptum ut ame d[omi]nico dicta sententia è quâ senat'fréquens scuit est sùmo studio. magnoc[ui] consensu. Ego q[ui]q[ui] ex tuis litteris quas mihi misi p[ro]s p[er]eam te magis iudicem bonem q[ui] i signib[us] glorie delectari t[ut] considerandù nobis exis[ timaui etiam si tu nihil postulares. quantù tibi à re pu[que] debere t[em], tu conteres extrema ni primis. qui eis[que] antonius op[er]uerit bellum confeerit. Itaq[ui] homerus nò aiacè nec adh[em] sed ulixem appellavit ptolipo[rtion].

### Cicero plano sal'.

O Gratam famam. h[id]no ante victoriam de subsidio tuo. de tuio de celeritate. de copiis. atq[ui] etià h[oc]tib[us] fùlis. p[ro]sp[ex] o[n]

i te est. fugiſſe eis ex p[ro]p[ro] mutinensi dicunt: notiſſimi latroni duces. est autem non minus gratu extrema adere q[ui] prima depelleze. equidem ſpectabam iam tuas litteras. J[da]q[ui] multis ſp[abam]q[ui] etiá lepidum re p[ro]temporib[us] admoniti tecum et rei publice ſatis eſſe facturuz. In illa igt[ur] curá incumbe mi pláce ut ne qua ſcintila ceterrimi belli rei qualibet. quod ſi erit factu et rem publicam duino br[in]ſicio affecteris et ip[er] eterná gloziaz conſequere. d. u[bi]dus mai.

## Planaus Ciceroni

H[uius] litteris ſcriptis que poſt ea attiſſent, ſtare te ad re p[ro]putatu p[ro]priore. ſeduli mea ut ſpo et mihi et rei publice t[ut]ut k[ru]ctuz, ná q[ui] aſſiduſt internu t[us] cum lepido eſi, ut omiſſa omi contentione reconaliataq[ui] uoluntate ſtra coi consilio rei publice ſi occurreret. ſe liberos i[n]bem q[ui] pluris q[ui] unum p[er]diti abiectum q[ui] latroné p[ut]aret. obſe qui oq[ui] meo ſi ita ſt[ur]eret, ad omi res abutereſt. p[ro]ſen ita q[ui] lateren ſez inſu t[us] fidem mihi dedit ſe antonu ſi prohíbere p[ro]viuſta ſua n[on] potuſſet bello p[re]ſecutuz. me ut uenire copias q[ui] c[ou]ingere v[og]uut, eoq[ui] magis q[ui] et antonuus ab equitatu firmus eſſe d[ic]ebat. et lepidoſus ne medioſt[re] quidem equitatum habebat. nam etiá ex paucitate euis n[on] multis ante dieb[us] decem qui optimi fierant ad me tranſierunt. q[ui]ub[us] rebus ego cognitis c[um]tatur: n[on] ſum i[n]s[u] bono q[ui] contilioz. lepidoz adjuand[us] p[ut]atu. A[que]tus meus qui p[re]ſecturus eſſet vi[n]di uel q[ui] equitatu meo p[re]ſequi atq[ui] opprimere equitatu euis poſſem. uel q[ui] exercitus lepidi eam p[er]tem que corrupta e[ſ] et ab re publica alienata et corrigere et c[oe]rcere p[ri]n[ia] mei ex[ca]tus poſſem. J[da]q[ui] i[n]ſara ſumine m[ax]imo quod i[n]fibus eſt alobrogum ponte uno die facto exercit[u] ad u[bi]d[um] mai. tradixi. Cum n[on] mihi nuntiatuz eſſet. l. antomu p[mi]tſuz cum equib[us] et c[oh]ortib[us] ad foru[ſi] iulij ueniffe. fratrem tu[ſ] equit[u] quattuor milib[us] ut occurreret ei miſi. ad v. i[d] mai.

Ipsa maximis itinerib: ci. iuj. legiomb; expeditis et reliquo
equitatu subsequar. si nos mediotres mo fortuna rei publice
adjuerit et audacie p[]ditor[]i et n[]re soliitutud[]nis h[]oc fin[]e reprez.
Qu si latro p[]cognito n[]ro aduentu rur[s]us i t[]aliaz se rei p[]cipe
brut[]i erit officiari occutere ei. cui h[]oc nec consilui nec au[]n
defitur u[]z. ego t[]n]i si i d acciderit fr[]e[]z ci equitatu mitt[]um qui
sequat. italiam a uastatione defendat. fac ualeas. meq[]s mu-
n[]o diu gas . . Cicero planc[]o.

Nebi post homin memoriam, gloriosum, inbili gratiis ne t[]p[]e
quod mi ip[]o oportum acidiare undi, q[]ui tuas p[]lance litteras,
re dite sunt em[]z frequenti senatu cornuto. Cum is frugidas
fane, et neomklantis recitaftet litteras lepidi, sub eas statim
recitate sunt t[]ue, non h[]oc magnis quod clamorib[]s, cum rebus
ei[]z ip[]s essent et fridig[]s br[]inkiq[]s i re publica grati[]sime t[]u[]z
evant gravissimis uerbis ac sententis. Flagitare senat[]i istitut
cornit[]u z ut referret stat[]i de t[]us litteris. ute se considerare
uelle cum ei magni[]i comitui fieret. c[]unto a senatu quin[]q[]ui,
tribui plebis retulerunt. hiulus rogat[]em distulit. ego eam
sententiam dixi, au[]z sunt ossenti ad un[]i ea que fuerit ex. s. c.
cognosces tu q[]ui q[]ui consilio n[]o eges iuel abundas poti[]us, tam
hoc a[]no esse debet, ut inbi h[]ue reias ne ue i rebus t[]a t[]b[]itis
tamq[]ui angusti a senatu consilui petendum putes. ip[]e t s[]i
senatus quocin[]q[]ui te v[]o rei publice ducet. sequare aures ut
ante factum aliquod a te egresui audiamus q[]ui futurui p[]nitatur[].
illud t[]ibi promitto quin[]cui d[]erit a te factu i d senatu n[]o mo
ut fideliter sed eti[]a ut sapienter factu comprobatur u[]z . .

## Planaus Ciceroni.

Antonius idus maias ad for[]uz iul[]i cum p[]mis copiis ueit
Aventid[]nibus bidui sp[]acio abest ab eo. lepidiis ad for[]uz Wan[]y
castra h[]t. qui locus a for[]u iul[]i quattu[]os et iugiti milia paft[]n
abest. ibi[]q[]ui me expectare constitut. qu[]e admodi u[]p[]e in scriptis
q[]ui omnia mihi integra et ip[]e et fortuna suant recipio uobis

celebiter me negoai ex sententia confecturuz. frèm meu affiduis
laboribz concursationibz confectù graviter se hùsſe antea tibi
ſcripſi sed tri cum pmus potè ingredi cœpit. nò magis ſibi qù rei
publice se cùualuſſe existimaua ad omia piaula pnceps eè non
reculſabit sed ego euz nò ſolum hortat' ſum uerù etià cœgi ilio p-
ſicuſi q[ui] et illa uahitudine magis conficere se q[ui] me tuerc potſset
i caſtris. et q[ui] acerbiffimo interitu confilui rem publica nuſdati
tali cule p[ro]tèr in urbanis officijs indigere existimabaz. q[ui] ſi quus
ueſtrum improbabit mi[n] prudentià i consilio deſuſſe. ſtriam nò
illi erga patriam fidelitatiè lepidus tri q[ui] ego desiderabam ſeat. ut-
appellam ad me mitteret. quo obſid h[uius] illius et ſocietate i re. p.
a[di]ministranda uterez. ſtudui mi[n] ſui. l. gelius de tribus frìbus
ſe gauiano probauſt. quo ego interp[er]te nouſtìme ad lepidus ſi[mi]
ſuſus. amicu[c] euz rei publice cognoscere uidez. libenterq[ui] e[n] ſum
testimonio et omib[us] ero qui bi[]n merent. ſac ualeas meq[ui] mu[n]io
dilгиа. dignitateq[ui] meaz ſi mereor tuearis. ſiut adhuc ſingula
cum beniuolentia ferenti. *Planus aceroni.*

il[ui] nò z[ui]z habit

Q

Vid[ui] àiò habuerim cum leervimis uernaq[ui] disſeßunt ame
et ex litteris qua[que] ei dedi et ex ip[er]is cognoscere potuſſi qui
omib[us] reß consilysq[ui] meu[s] interfuerim. Actid[ut] mi[n] q[ui] ho[ti]
pudenti et cupido ſatisfaciendi rei publice bonifq[ui] omib[us] acridè
ſolet ut consilui ſequever p[ia]ulofuſz mag[ic]s du[n] me probare q[ui]
tuti q[ui] h[ui]re poſſet obtreſtationè. I[n]taq[ui] poſt diluettuſz legatoruſz
cum bim[s] continuu[s] litteris et lepidus me ut uenire[] rogare[]t
et latereuſis multo etià mag[ic]s prope implozans obtestare tur.
nò illam rem aliam extimeſens q[ui] eand[ex] que in quoq[ui] ſua[t] timorè uarietatè atq[ui] inſiditatiè exerat[que] eis non dubitandum
putaw q[n]ui ſuccurrerè meq[ui] co[n] p[ia]ulo offerre. ſacbam eiz et cauti[
illud erat consilui expectare me ad uſtavà du[n] brut[er] traiceret exer-
atù et cu[n] collega consentiente h[ui]uc milites ſua[t] hoſtib[us] obu[n]am
re[n] tri ſiquid lepidus bi[n] ſentiens detrimenti cepiſet hoc o[m] en
aſſignatù vi[n] aut p[ra]ma[c]ie mee aut timori u[n]dab[us] ſi aut hominez

al[que]

offensiviz, mihi comacetum cu re publica non subleuascez aut ipse
a certainne bellu tam necessarijs me remouissiez. Itaqz, poti'picii
tari uolu si posset mea priita et lepidi tueri et exercitù facere
melioze qii nimis caut'underi solicitiorè certe bozes non suse cons
tractis, nemine puto hussè. nãq; res nullà habat dubitatiog.
si exercit'lepidi absit, ea nunc magnà affect solicitudè magni
qz h't cauz, mihi eis si contigit't et ut prior occurrerè antonio
nò me hercule horam conflictillet, tantù ego et mihi confido et
sic pulsas illius copias uentidijq mulionis castra despicio.
sed nò possum nò exhorrescere liquid intra cutem subest
wulneris q[ui] prius necesse pòt q[ui] stiri curariq[ui] possit sed certe
nisi uno loco me tenezè magni piculiz ipè lepidus magni
ea ps exercit'adiret que bene de re publica sentiret, magnà
etiam p[er]di hostes accessionè sibi fecissent si quas copias a
lepido abstraxissent que si aduent' meus oppresserit, agam
gras fortune constantieq[ui] mee que ad hæc expentidà excitant,
Itaqz, λ.δ. υ.λ.ιιη. ab illara castra mow pontè trì què
i illara feci castellis duob: ad capita pointis reliqu. p[ro]sidiqz
ibi firma posui, ut nementi bruto exercituiq[ui] eius s[ic] mora
transit, esset pat' ipse ut ipso dieb: Nuj. quib[us] h[us] litteras
dabam in lepidi copijs me comungam;

Cicero planc[io].

Omnino gr[at] actionè a te nò desiderabam cu te re ipa
atq[ui] animo scirè essè gratissimù, trì fatèndum est enz,
fiut ea mihi p[ro]canda, sic enim iidi quasi ea que otulis cer
nuntè, me a te amari dixes, quid antea: s[em]p quidè, si unù
q[ui] illustrius littere tue mirabiliter grate sunt, senatu cum
rebs ip[er]s que erant gratuïime et maxime fortissimi ài s[ui]mi
q[ui] consili, tum etià gravitate sententiaz[ui] atiz uerboz, sed mi
plance incumbe ut bell[us] extrema p[ra]ficias, i hoc erit s[ui]ma et
g[ra] et glia cupio omnia vel publicè c[ui], sed me hercule in ea
conſuanda iam defatigat' nò multo plus patrie fauco q[ui]t

tue glie. cum maxima facultate tibi diu imorabile ut ipso deder.
quid complectere obectro. qui eis antonii oppiffit. is hoc bellum
teterrimu piculeſſumui qui confecerit.

## Cicero planco.

Et erant omnia que there afferebant meora ut quid ad te
serbarerim non occurreret.莫 ene que uellemus de lepido
mo contra nucaabanf. & te ni fama constans nec decipi pos-
se nec uinci quoz. alteruis fortima pte ht quand&. alterus
priu è prudentie tue. sed accepti litteras a collega nio datas
idibis mais. in quib erat te aſcripſſe a lepido non recupi anto-
nui. qu& erit certus ſi tu ad nos idem ſcripſis sed min auus
fortaſſe pter iane letitâ litteraruz ſupnoz.ueru ut erravem
id plance voluſt. quis enz id effigerit ſic decipi te potuiffe.
quis no inſt. nuc tno etiai tam erroris & ſublati è. culpa eis
illa bis ad eundem uligari reybenſa proverbio è. ſin ut ſcrip-
ſihi ad collegam ita se rec h/omni cura liberati ſum nec tam
erimus pruif qui ita è tu nos feceris certioris. mea quid& ut
ad te ſepius ſcripſi hoc ſententia è qui reliquias huus belli
oppfferit euz tenus belli conſucre què te et opto è et confide fu-
turuz. ſtudia mea erga te quib certe nitilla eſſe maiora potuerit
tibi tum gruta eſſe qui ego putau fore minime miror. uchemeſt?p
letor. que quid tu ſi recte ſtne erit. maiora et graviora cognosſis
ui. la. jam.

## Planaſis ciceroni.

P
udaret me in constantie mea[rum] litterar[um] ſi non ex aliena leu-
tute penderent. omnia feci qui lepido cumeato ad vè publica
defenden dam minore ſohicitudine ita p[o]ditis reſſtere. omnia ei
et petenti reccpi. et ultro polliat[ur] ſim. ſcripſi qui tibi bi duo am
confidere me bono lepido eſſe uſurui e[mi] qui consilio bellus admi
nitiuraturu. credidi eurographis eus aſſirmatione preſentis la-
terens, qui tum apud me erat reconchiar[are] qui lepido fide qu[em]
hrem orabat. nò LICIOI DINTIUS bene à eo ſpare. Juius certe,
cui et eatebo ne mea erudilitate rei p[ro] ſuma fallatur a[mi]m

108

alioquin ista plumbum est

isaram flumino die ponte effeito exercitui tradax. sibi pro magni
tudine rei celeritatis adhibens quod petierat p[ro litteris] ipse ut
maturare venire p[ro]istotectus est, ut litteras quib[us] ne
uenire demociabat se posse conficere p[ro] se negotium, interea ad isam
spectinrem. in dicto temerarii meus consilii tibi, nihilominus
us deindeueram exisfumans eus[que] s[ic]oui glie utare, p[ro]utabat posse me
nec & laude ierim homis delibereare quod et subestem pro
pmquus loris ut si durus aliquando effet sciturere celeriter
possem. ego n[on] malus homo hoc suspeetabar. At laterenris ur
sanctissimus suos c[ir]o graphos mittit mi[n] litteras, me[n]que des
p[er]s de se de exercitu de lepidi fide querendo se defestutuz. i
quib[us] apte deminuat iudicam ne nullar. su[n]a fidem solutam esse. re.p.
ne desim. exemplar eius c[ir]o graphi[mi] tito mi[n] p[er] c[ir]o grapha
omnia ex quib[us] credidi. et ea quib[us] fidem n[on] h[uius] p[ro]utau[m]. le
notis p[io] dabo p[er]ferenda. qui omnibus interfuit rebus, accesse
et ut mi[n]lites eius cum lepidus c[oe]cionavet improbi p[ro] se cor-
rupti etiam p[er] eos qui p[ro]sunt candidos rufrenos et ceteros
quos c[ui] opus est scitis. condamarunt mi[n] boni p[er]scere se uelle.
neq[que] esse c[ui] ullus p[ug]naturus. duobus iam consilibus singlarib[us]
octatis tot cuib[us] pro p[ri]a ammis hostibus demis omnibus indi-
tis. bonis et publicatis. neq[que] hoc aut indicant lepidus aut
sanavat. hoc me venire et duobus exercitibusque obicere ex
citum fidelissimi maxima auxilia p[ro]ceps gaudie. p[ro]vincias
cunti s[ui]me dementie et temeritatise esse indi. mi[n]que si ita op-
pressus ess[em] rem quod publicum me[n] p[er]dissent. mortuo n[on]
m[n]o honorem sed m[ibi]ordiam quoque defuturam. Inque rediturus
sum. nec tantam numeram p[er]diti homin[i] dari posse finam. scitutus
locis habeb[am] oportunis. p[ro]vintat[u] tuear. etiam si ille exs[it] defecerit
omnia que integra suem dabo opiam quæ ad exs[it] hoc s[ui]mitatis
pari[que] felicitate rem publicam h[uius] dictis. nec depugnare
s[i] ocirato tulerit, nec obedi[n]i si necesse fuerit, nec mori si cau[s]
imaderit pro nobis patiorem fuit quib[que]. q[ui] h[ui]tor[em] te mi[n] c[ui]ero