quocedat / quodam facit qui patre de se niteat. ad en i p[ro] se
quod sit ignorat / qui nihil putat utile / nihil comedit / niq[ud]
teneri munie / q[ui]d[ur]t tenet n[on] p[ro]t / qui c[lip]it p[ro]t hec iqu[que]
hec ita p[ro] uti p[ro] appellat bona quibus patrie equilibet / hoc e[
qui eueris c[uit]anib / gerund quod c[let]is erat p[er] c[um]nia refer se-
rit / agros c[oe]perit / c[ues] fluis c[oe]spietatc[us] fruetur / hec laudatiby
fornir incelu. In hoc putant c[uma] et p[rae] c[um]tus. Q[ui] error
n[on]modo populi et impat[i]o[n]t et c[it] p[ro]b[us] e[que] p[ro] c[um]s d[ur]
adu[n]ta / ne s[mi]litne ac malita disciplina et aucteitas c[oe]st
[que] n[on] de offi[as] ad i[re] m[ilit]ares pertinencib disputat / neq[ui]
adui
[que] n[ec] aduera ut t[em] acromodatur illa c[us] or[em] hec adhac
ingua morib / c[ui]les / qu[em] non eſſe uſtitu[n] et res in dioc[esis]
acero testatus est. Sed n[on] inquit u[n]i u[n]is germani quib[us]
ne ſolida er[ps]amq[ui] efficienb in illa tenemus umbra et imagib[us]
unmur. c[um]s utina sequeremur. Feriur eni ab optimus nata[rum]
trueritans er[pe]li[s]. Umbra e[que] et inago uſtitu[n]e qu[am] illi uſt[ur]
ti p[ro] putauert. Q[ui]d[ur] S[ap]ta[que] N[on]e i[que] confitetur in p[hi]s e[que]
nul
[que] aut c[ui] fabricens inquit aut ar[que] ſolent iuſt[ur] nouatur / alt-
abiliſis for[mi]diſis / aut ab hoc uſt[ur] ne tanquam aſpiente peni
tur ex[pe]tui. Nemo eni horuſic ſapit ut ſapiens uo lui miſp[ur]
intelligi. nec hi qui ſapientes habiti et no[n]ati ch. c[ita] et c[ia].
Lotus / ſapientes fuerut / ne illi quid[que] ſeptet - he ex media oſp[ur]
ſcoru frequen[ta] simuliudinem [c]uand[em] gerebavit ſp[ex] q[ui] ſa-
pientu[n]. S[tergo] et p[hi]s ex ip[or]z confessione a c[ep]ta ſap[ia] e[que]
et h[is] qui uſt[ur] habiti ſt[em] a c[ep]ta uſtitu[n]e e[Omnes] u[n]t[em] u[n]
tutis diſe p[ation]es false ſint. necesse e[que] quo uſt[ur]
ueri ſare n[on] p[ro]t. niſi iuſt[ur] et ſapiens. Iuſt[ur] aut ac ſapi-
ens nemo e[que] niſi qu[em] deus p[ro]ptus celestibus eru diuut / N[am]
li omnes qui per alioru[n] confess[ur] ſultat[ur] / ſapientes eru[n]
mantur / ſp[ex] iuſtutus in ductu[m] umbra[m] et imagines apprech-
dunt. nihil ueru[n] q[ui]d[ur] ea fit rose / q[ui]n u[n]a illa mendax que ferit ad
occuſu[m] multos tramites h[em] p[ro] studioru[n] et disciplinaru[n] uari
erare que ſunt in uita hominu[m] diffi[m]ules atque diuere n[am] fiſc
uilla ſapien[ti]e h[em] aliquid ſimile ſultutie quod l[ib]ro p[re]ce de-
to moſtra u[m]m / ita hec c[ui] fit tota ſultu[n]a h[em] aliquid ſimile
ſapien[ti] q[d]arripu[n]t hi qui ſultutu[n] publica intelligit. Et ut
he[m] u[n]a maru[n]ſeta [ſch]e h[em] aliquid que[que] ſimile uſtuti eſſe
iudicatur. Ut he[m] apertu[n] ſcelus / he imaginem [qu]uad[ur] ſp[ex] q[ui]
uſtitutie. Q[ui] eni p[re]curſur ei[n]us uic[em] uſ[us] et potestat[is]
omni[m] m[fallen] de eſt / unuſos inſta u[que] p[os]it in duare

nisi uter similia hominis ostentaret. Deus enim ut imitate uib
archanu eum aperto effectus poruit miua sua q homines pro
matis et turpibus aspernarentur ut auerit à sapientia et
ueritate quâ sines ullo duce requirebant in iudicium inde
rent quod utare ac fugere cupiebant. Ita quæ p[ro]ditionis
ac mortis uâ multiplicè ondit velq[ui]a multa sunt genera
uite (velq[ui]a multi qui colutur huiu dux puaricator ae
subdolus ut uideator esse disserim en aliquod falsi et ueri malu
m/n alia ducit luxuriosos/ alia eos qu frugi appellantur. alia m
peritos/ alia doctos. alia inertes. alia strenuos. alia s[ui]tios. alia
phos. Et eos quidem non uno tramite. Illos enim quia uoluptes
tes aut dimittas non refuguit/ab hæ publica et celebri uia mod
ce segregat. Eos aut qu aut iurare sequi voluit/ aut concre
ptum rerum profitentur/per confringenda quæs[it]a p[er]pita trah
sed tamen uila omnia itineræ que specte bonorum ostentant non
sint alie ue sed duierticula et semite / que iudicatur quid abba
communi dextror s[ui] seperari - ad eadem tamen et ad unu[m] omnes
exitui libe dom quæ referuntur - s[ui]bem dux ule consuit omnes
ubi fuerat bonos amalis / fortes ab inertibus sapientes affutus
seperari juceorui. p. cultu. quin ule univer[s]os/ qua s[ine] ullo
discrimine multi fuerunt / uno mucrone ingulat er septrate in
morte. hec aut uia que est ueritatis et sapie et iuritis et uide
quoriti omnui s[on]s imus est. imaus. una fides et simpler est quod
poribus ammis ſumaq[ur] concordia umu sequamur et colamus et
et angusta q[ui]m paucioribus iuribus data est / et ardua / q[ui]m abomi
quod ſumu est atque sublme / uti cum ſuma difficultate ac labore
non p[ot] perueni - hec è uia quâ ph[il] querut / sed id[io] non
uenuit / quia metita potuis ubi apparere non p[ot] qu[ur]ine. et
ergo velut in mari magno / nec quo ferantur intelligunt / qua
uiam cernuit nec ducem sequuntur uli. Eadem n[am]q[ui] ratione h[ui]
lute uiam queri oportet / qua in[al]to iter namibus q[ui]tur / Quem
ſi aliquod celi lumen obseruèt / incertis curibus uagantur. 1155
aut rectum iter lute tenere iutitur / non tram deo[ber] in
ſed celu[m] et ut apertus loquar / non hominè sequi deo[ber] ſo
dei. non bis trestibus simulacris ſed deo ſeruere celest[em] / n[ò] ad
corpus omnia referre ſed ad menre / n[ò] huic lute dare operu[m] fi
eterne. Ita q[ui]s oculos in celu[m] ſemper inten das et ſolem quâ
oritur obferues / et qu[em] babes uite quasi nangus ducem ſiu
sponte uiam pede[m] dirigentur / et illud celeste lumen quod
ſanus mentibus multo clarius ſol est / q[ui]b[em] qu[em] carne mor

VII.

tali iudicem. Sic reget, sic gubernabit, ad ſi timu[n] fapien t[ie]ur
tutusq[ui] portu[n] fine ullo errore perdueat. Sufiapienda igitur dei
lex est quenos ad hoc iter dirigat illa ſaneta illa celeſtis qua[n]
dis, tullius mlibro derep. tertio pen[e] duinam uoee depinuit. Cuj
ego ne plura dicere[rum] uerba ſubieci. Est quidem uera lex. nec
aturano nature congruens diffusa homnes. coniitans. ſempi-
terna que uocet adofficui iubendo. uetando affraude de terre
at. Que tamen neq[ui] probos frustra iubet aut uetat / nec ipro
bos iubendo aut uetando mouet. huc legi ne propagari fas[se]
neq[ui] derogari ex hae aliquid licet. neq[ui] tota abrogari p[ot] nec
nero aut per ſenat[u] aut per populi ſoliu hae lege poſſumus. nec
ê quevendus ex planator. aut impres, alius. nec erit alia lex ro
me. alii achemus. alia mi[c] alia poſt hae. sed et omnes gentes et
omni tempore una lex et ſempiterna et inmutabilis continuebit
Unusq[ui] erit co[n]s quasi magifter et impator omnium deus ule legis
huiu[n] inuentor. Disceptator. ſator. Oui qui no parebit ip[er] fugiet
ſe ne narnu[n] hominis alſpernatur. h[oc] ip[er] luet marinas penas
ena[mi] ſic ectora ſuppliea q[uod] p[ut]atu[n] effigeret. Ouis ſacramentu[n] dei
ſens tam ſignificanter enaritare leg[es] dei poſſit. ſi illa homolor
ge aueritans notit[ia] remotus er p[er]lit. Ego nero eos qui uera
imprudentes loquutus ſic habend[es] p[uto] tamquam diu[n] nêt ſi[mi]
aliquo inſtinet. Q[ui] legis ſt[em] u[m] ratione[que] p[ui] ort / ita illud[que]
ſt[ate]r aut ex p[lea]ſat et inqui[bus] p[ec]eptis lex ip[er] conſiſtere[t]. no[mi] ph[er]ſi
ens offi[c]icium ſt[ate]r / sed p[ple]te. Q[ui]a facere ille no[mi] poterat nobis
faciend[ui] est quib[ui] ip[er]t tradita ê ab illo uno mag[no] et impa[ſore]
omni deo / bu[us] legis caput primi ê ip[er] deu[n] nostre ſolu obrê perare.
[oli] ſolere. Non p[ot] eni[atione] hois obtrinere / qui parente[rum] a[i] ſhe
nec iat quod ê ſi timu[n] nephas. Que ignorano faciut dys alienis ſer
uat quo nihi[] ſo[le]ratiu[s] edmi[n] p[ot] Inne tam proclu[iu[s] ê ad malu[n]
gradus p[ignoranti]a ueri ac ſingularis bonu [qua] deus qu[em] nostre
refugit ſons est ip[er] bonutatis / Vel ſi uſtua[n] ſequi nolet dei / duinu[n]
tamen uis ignorus gentis ſue leges timquam ueru[n] uſa[mi] amplec-
tur. qua[n] no[mi] ut[que] uſtua[n] ſi utilitas reperit. Cui eni pomnes po
p[ulos] dueru[n] et uaria uira ſunt condita / niſiq[ui] unaque q[ens] id
ſibi ſanxit quod p[ut]auiu[t] rebus ſi[n] utile. Qua[n]t[u] aut uſitiare
cedat utilitas populi ſpe[ra]manus docet / qui ſer feciales bello
modicendo et inuiriis ſegit ame faciend[o] / ſemper q[ui] ahena t[api]endo/
poſſessione ſibi totius ortis comparavit. Nen[u] hi uſtos p[ut]auiu[t]
licentur leges ſi[n] nihi[] faciati qu[ui]od legibus facere coguntur
n[u] i[d]orco uſt[er]e[n]t / qui parent institutis hominu[n] qui ip[er] aut

T[em] quod eirum timori aſordu[n] p[ro] s. p[ro]mi[n] penare metu ſo[le]ruiu[n] abſtineant.
ſi p[ro]deu[n]uiu[n] ſi[n] ut et naturu[n] ſe[mi]t aut a[i]t ph[er]ſi ſi[n] p[on]te fiu[n]t.

errare aut miſſe eſt, pomeret ſicat illi ru. tabulay conditors qui publice unitan precon din one temporu ſuueret. alia et ignar eumque ius quod pre moribus ubi? nuncatur. Alia nero et unius qua unformè ac ampliee proſiur omnibus deus. Oui qui ignorat et ipaz inſita ignoret necesse è. Sed putemus fieri posse ut alios naturali aor? ingentiro bono ueras iuriturs capit. Qualè ſuibè Cymone artemis accepi minus qui et egentiby ſpè cedit et papeus iurataur. et nucoſmoduit Tamen cu illud uniuq'dem arinuq deſmmino dei tam bona illa omnia ſupunctua et inania / ut frusten in bis asſequenbis laborauerit. Omnis eni uſitua et ſimilis è hâ no corpori caput nò huit. Inquo tamen ſi mbra oſi et loris ſuis conſent et ſignura et habini dine / tamen qum deſt illus quod euy prinopale et iuta et omni ſenſu caret. Iraq, mbra illa ſurma in modo miroy huit / uſi nò huit / tam ſolice et capit ſi eorpore cu ſimilis è qui cui dei nò ignoret / iut inuiste / deſt ſolihit qdeſi ſumii / sed frustra / qmi iurunby tançq membris eget. Iraq ut ſi miui ac ſensibile corpus et aſsimo du necessaria è quaſi caput iuritutes omnes quaſi corpus. Ia fiet homo p[rae]ſentis ac iuuius, ſi ſuma omnis incapite è, q[ui] quâdius confiare non posſit ſi domnus ſi ne quibus dà t[em] p[ot]. Et erit quidè animal uiaorit ac deobe fiem iuuer. ſicat is qui et deu nowit et inaliqua re p[ec]ent. Dat eni uenit p[ec]entis deus. Ia q[ui] fine membris aliuibus iuipòt / ſi capre nul lo mode. Iac res eſt, ut p[hi] enàſt natura ſint boni / tamen niul ſaant niil ſapiant. Omnis doctrina ac iuritus coru ſi capre è quod nescent / qui est iuriturs et doctrine caput / què quin àgunt ſtur / iuor iuuerat fecus è. Iuor audiat ſiudus è. Iuor loquarur din gius est. Cui nero conditorè teru parenſeq cognouerit / t[em] eute bit et audiet et loſtur. Hrè eni caput cepit. Inquo ſi ſenſus collocat hoc è cculi et aures et lingua. Ham proſerio is iuuer. Qui erte tem inqui deus est / uel deu mquoueritas è oculis corus afterent / quod est qui diuinas noces ac p[re]cepta iutalia p[ec]tori ſuo affigit. Ia loquitur qui celestia d[u]ſerès / iurutè ac mai eſtare dei ſngulari enarrat. Quare nò è dubui quin impus ſit qui qui deu non agnouerit omnes q[ui] iurites ei / quas h[re] ac tenere ſeſuent illa mori ſera iuare reſpuitur / que è tom tenebrarù. Quap[mi]l è q[ui] ſibi aliquis granile tur-ſi bas manes iuritutes adpepùs è. Non tanu miſer qui bome p[ra]mbus careat ſi eti ſiplus ſit ne cesse est / qui labores iuiter ſua m[ax]imos ſiſciplar inſiui. Kum d[omi]pta ſpe ſmortalitans qua deus polluere tur infla religione ùm[que] Cuiſſequente graria iurus afterenda est. Et quicq[ui] malorù

ac dicti perferendus. Maxima erit profecto uanitas obsequi uelle
iuretibus, que frustra homini calamitates afferit et labor es. Ha
fiurutus est egestare exilium. Colorè mortè. qui timentur aceteris pa
ti foriter er subire quid tandem in se boni hè. Cur eà pp. seipæ, phì di
cant experendâ. Nimiru supu actus erinambus penus delectâtur.
Oubh licet agere tranquille. Siem mortales sunt aie/fuurutus dict
solito corpore nihil finna è. quid fugimus attributa nobis boni
quasi aut in grati aut in digni qui auinis muneribus pfruanuz.
Oue bona uthabamus scelerate impieq; utiendi est / quia iurit
tè.1. iuritù pauptas sequitur. Sanus igrì nò è qui nulla spe maiore
proposita / his bonis quib ceteri utiitur inulta labores et cenuaxus
mifias ante ponat. Si aut iurutus ut ab his rectiusIME dè expositè
da est / qua consiat adeà nasci hominez subeſſe debet ſpes aliuq
major quie malorù ac laborù quos perſerre iurutis est magnu
aſſerant plerùq; ſolatui. Nec aliter iurutus, cu perſe durat et hird
bono pòt ſt acerbitate ſuà maximobono penſet. Etque nò aliter
bis bonis p[er]ſenbus abſimèdui est / ſi ſint alia maiora pp. que
tantur it et uoluptates amuttere et mala oſi ſiutmere. Eaviò nul
la ſunt bona alia ut intertio decu niſi perpetue uite. bane aut p[er]
ſtare quus pòt niſi deus qui iurutem ip[er] ſpoffut. Et go in dei
agutione et cultu veni ſuiu auer ſatutur. In hoc est ſpes omnis
et ſalus hominis. Hec è ſapienne gradus primus / ut ſtaamus
qui ſit nobis ierus pater / eiud[que] ſolù pietate debita p[re]ſequamur-
huc pareamus. Hue deuor ſiſime ſiuanus. Ineopimerendo ac
tus omnis et cura et opa collocetur. Divi quid dekeanur œo,
dicà nuè quod ho[ra] tribuen diu ſit. quaçh[ui] id ip[er] q[ui] ho[ra] tributur/
eo tributur. Quia ho[ra] dei simulacru è. ſi trì p[er]mi uſtitue offiaui
est ouſi cu deo. ſecundu cu bo[ra]e. ſi illud p[er]mi religio d[ur]i. hoc ſi,
mishor dia ul humanitas nofatur. que iurutis pp[er]tia è uistoy
et cultorù dei, yea ſola iute cons inſe connet racionè. D[ex]è q[ui]
ceteris animalibus ſapiam nò cedit / nàlibus ea munimitis ab
incur fi et periculo tuora g[ra]uit. Hominè uò q[ui] nu[di] fragi
lèp formavit ut eum ſapientia potius instrueret / cedit ei pre
ter cerera hunc p[ie]tatis affectuz / ut homo hominè tueatur
mugat. ſueat. contrap[er] omnia p[er]ula et accipiat et p[er]ſet auxi
lui. S[ui]muz igrì inter se hominu niunculù est humanitas q[ui]
qui diſtrupit nepharus et patricia exſiimandus est. Nàſi
abunohomine què deus ſinſit omnes iurutur / certe consà
guinei ſuz. Et io maximu s[æ]elus pu[ta]di è odiffe ho[ra]ez l'no[re]

["tè, propter ea deus pœpit immacæ per nos núqua faciendas. sêp\ntè,

potuit igitur utriusque qui a non repugnat. sed tamen utriusque nullo
modo uerit est / qua non pommè terrâ nani slurhoines extra terrâ tamquam
et draconis alieus deniby fœminatis ut poere feruit. si unus homo
acuo sictus est. abeoq. uno tra omnis humano genere cœpeta est/
eadem salicet ratione qua turcus post diluum quod certe nega
re nôpnit. Nulla igitur imprimie pietà est ei mori congregatio nò
unquam fuisse homines intera qui propter inimicâ non loquêtur
intelliger cu ratio nò cœst. singamus tamen illi uera esse / que
ocosi et mepti senes fabulâtur uteos ponssimus sensibus et suus
rationub. refellamus. Si haec de causa slunt homines congregati
ut nuruis auxiliis imbeallitare suâ fierentur. Sust currently est
igitur homini qui egent aurilio. Cui enim sibi causa hominos
sonerare cui hominiby huerint et saneruntur. fadus igitur inter ho
mines a principio sui ortus totus aut notare aut nò confer
uare solum nephas putandù est. Ham qui se aprestando auris
ho remouet / etiam ab accipienſse remoueat necesse è. qua nullis
opera indigere se putat / qualiter ſià denegat. huc uero q.
ſe ipse diffonat ac fecerit acorpore / non titubomimus sed
ferarù more iuuen dù est. Quod fieri ſinon pòt / retinendù
est igitur omoque iuuenilu soneotans hirmane. q[ui] hominis ſine
homine nullomo do pòt unire. Retentio igit[ur] ſonotans è cò
numitas a. auxiliu prestare ut posſimus accipe. Stnuerò ut
lli al[ui] Disputant humanitatis ip[s]us caus[ae] f[ab]ed è hominu con
gregatio / homo certe hominè ceder agnoscere. Q[ui] ſi fecerit
lli ruodes er ad huc feri homines et fecerit ad huc nò dudù cò
ſtituta loquendi ratione / quid p[u]t e[m]us hoiby exp[oli]tis ſer
mone rerù q[ui] omnibus com[er]tio inter ſe copulat[s] et ſe faci
enduz / qu[ia] ſſu[n]t hominiby ſolimùnè ſerre nò p[ri]n[ti]. Còſi de
tanda est igitur humanitas ſi homines recte dict uelimus.
Ib[us] autem ip[s]m conferuare humanitate quid alud ſit q[ui] dili
gere hominè qua homo ſit et idem quod ſimus nos. M[isc]or
dia igitur er diffensio non est ſe au[n]dù hominis ratione ue
rum qua illud est Ciceronis / q[ui] ait hommè nature obediem
tem homini nocere nò posſe. Ergo ſi nocere h[ui]s contra nam
est / proſse igitur h[ui]s ſe au[n]dù nam ſit necesse est. Q[ui]
nom facer hominis ſe appellatione dispoliat / qua humanu
tatis offinu est necessitati hois ac p[ic]ulo ſubuenire. Quero
igitur ab his qui flori ac miſereti non putant esse ſapien
tus / hi homo abaliqua testa comp[he]nſus auxiliis ſibi armati

hominis imploret utri ne sibi succurrendi putant, an numine,
Non sunt tam imprudentes ut neget fieri oportere quod flagere
quod exposit humanitas. Item si aliquis circuienatur igitur, num
opprimatur, mergatur mari. Flumine tapatur. Nú putent hoc
este non auxiliari. Nò sunt ipsi homines si putent. Nemo enim port
evmoi periculis non est subectus. Imo vero et hominis et fortis
nisi esse dicent seruare peritur. Stergom in evmoi casih qui per
cului ute hominb afferent succurrevere humanitatis et concendit
Quid cause est cur si homo esuriat. Sitat. Algeat succurrendi
esse nò putent. Oue cù sunt paria natura cù illis casibus fortus
et una eàdes humanitate desiderent tantù illa dis cer nùt qua
non re ipsa uera sed utilitate present omnia metutur. Illis enim quos
periculo subripunt sperant sibi etam relatouros. Agentes autem quæ
non sperant perire arbitrantur quæquid evmoi hóbi impante,
hinc est illa plausa destetanda. Fina male meretur qui mendec
bat quod edat. nam et illud quod dat petit. et illi produat uisi
ad miseris. At enim pecta fortasse pio persona locutus è. Quod
luis in suis officialibus libris. nòne hoc idè suadet non eò solum
giendù. Sic enim dixit. Largitio que fit ex re familiari sone iis
benignatis ex haurit. Ita benignitare benigitas tollitur. qua
cum in plures usus lis eo minus in multis uti possit. Et idè pax
lo post. Quid aut est stultus quod libenter facias curre ut
w duitus facere non possit. Videlicet professor sapienter refer
nat homines ab humanitate. monetq. ut re familiari doliget
ter autodiant. maluntq. archam quæ utinam consuere. Od eum
intelligeret in humanu esse ac nefatui. Mox alio capite quas
actus penitus sic ait. Non nù quà tamen largiendù nec hoc
benignatis genus utò repudiandù est et sepe idoneis hóbus,
egentibus de re familiari impenandù. Quid est idoneis. necque his
qui restituere ac referre gratiam possint. Si nunc cicer uide
ter exclamare profecto. hichie in. tulli aberrasti uera utinam
eamq. uno uerto substituisti, cù pietatis et humanitatis officia
utilitate metus es. Non enim idoneis hominibus largiendù è
sed quanti jutes non idoneis. Id enim uiste. Id pie id humame fit.
quod sive sepe respiendi feceris. hec è uera illa et ger manu uisti
tia cuj solidam et ex pro dom effigiem tenere uos dignis. pro plu
ribus locis clamas mercenarià non est iurutè. Faterisq. in libris
legum tuarù liberalitate gratuitè esse his uerbis. Nec è dubus
quon is qui liberalis benignus q. dè officiui nò fructu sequuntur

Aurergo dionis portus largiris / nisi ut postea merc ede reci
pias. Te igitur auctore et preceptore justitie quifquis idone
us non erit / nuditate - sin - fame. consicletur. nec homines
copiosi et uſiſ ad delitas abundantes ſubuenuit ultime ne
ſeſitari ſi iuris merc edem non erigit. ſi propter ſe utdi
as erpetenda 5 ergo iurit iuſ matrem principes iuritutu ſuo
prio non tno eſtima. ei ponſtimu tribue aquo nihil ſperas quod
personas eligis. quid inbra inſpias. pro homine tibi habendus
est qui ſquis ideo p[ra]tatur / qua te homunc]e putat. abys c[]enbras
uſas imagines qui iſtitue - atq[]ui p[]a]z uera et exp[]iſam tene. largi
re cecis. debilibus claudis. deſtitutis. quib[]ui nisi largiare mo
nenda est. Inutiles ſunt hominibus ſi utiles deo / qui eos reti
net inuita / qui ſpiritu donat. qui luce dignatair - ſoue quatu
inte est / et atumas hominu nec erin guatur humanitate ſu
ſenta. Q[ui] ſue c[]u]tere perituro p[]ot / ſinon succurret occidit
Veru ſin qua neg. naturu]i retinent. neg. p[]r]mu] in eo quid ſit
ſeunt. dum per dere timent perdu]t. et in id quod maxime ca
uent incidunt. ut quequid larguitur aut p[]ereat o[]io aut ad
tempus breuſtimu profit. Ham qui exiguâ ſhpe miſeris ne
gant. qui confuare humanitate fine damno ſuo nolunt / pa
ti monia ſua effundunt / ut aut peritura et fragilia ſibi c[]opa
tenent. aut corſe maximas ſiis damis nihil conſequat[]ur. Q[]uid
eni diuendu est debis qui populari leuitate ducti uel magnis
urbibus ſuſſecturas opes erhibendis muneribus ſpendunt / ni
ſi eos c[]ementes ac ſuriosos / qui p[]ſent id populo quod et ſi]p[]
dant / et nemocoru quib[]u] p[ra]tatur - accipiat. Frat[]q[]ui ut est omnis
uoluptas caduca et breuis ocuiloru maxime et aurui aut obli
uſeuntur homines / et alterus d[]ina pro ingratis habent / aut
etiam offenſat]ur. ſinon est lubidini uillgi ſatufactu ut etiam
homines multimiu malu] ſin malo c[]parauerint / ut ſi ac]to
placuerunt / uhi] ampi] q[]ui] man]e ſauor]e paicoruiq[]ui D[]ieru ſabulas
aſſequantur. ſie quoridie leuſimoy hominu patrimonia m
res ſuperuacras prodiguntur. Num ergo illufapientes qui
uriliora et diutur mora auibus ſiis exhibit munera / h[]
salier qui publicas ope ribus ex [r]uctis memorâ no[]i ſuo q[]ui]t.
Ne ſi quidem recte bona interrâ ſepeluit. qua nec memoria
q[]uiq[]ui mortus confert / nec opa e[]orui ſempiter na ſunt - ſi
quidem aut uno tremore diſſipantur terre et corruit / aut

In ovanone pro
M. Marvello

Xy

fortiuto consumuntur incendio/ aut hofhu aliquo imperu dirui
tur/ aut certe ueru state ipsa distoluta labuntur, nihil euiut
airarator opere et manu factu quod non consicrat ueruas
at hec uistitia et leuitas floresat quoridiem magis. Illu ergo me
lus qui tribulibus suis ac clientis largitur. aliquid enim p[ro]st
hommibus et p[ro]sunt. Sed nò est illa uera et uistà largitio. bene
ficenna eni nulla est ubi eis necessitas non est. perit ergo quc
quid grane causa tribuitur nò indigetibus/ aut ei sonore re
dit/ et benificentia non erit. Q[ui] et s[mi]grat[em] è bis quib[us] darur/
uitû tamen nò est/ qua sinon flat nihil mali sequitur. Ynù
igitur certu et ueru liberalitatis officiu est egentes atque mun
les alere. hec è illa p[er]fecta uistitio/ que custodir humana, de
quaphi loquiuntur societate. he duicarui maximus et ueris
limus fructus est / non uti opibus a[mi] propriâ unius uolup[ae]
tom sed ad multorù salutex / non ad p[er]sentè s[ui] fructu sed ad
uistitã que s[ol]a non interit. Tenendù est igitù i[mi] modo ut ab
officio musei r[or]dis sp[es] recapiendi absit o[mi]. hui eni operis
et offici merces a[de] expe[rit]an da solo. Nam si homine
expectes/ i[mi]nò humamtas erit illa sed bene s[ia]y venerano
Nec p[os]t iu[n]eri b[ui] meruitse/ qui q[ui]d facit non alteri s[ui] ab p[ro]
stat/ et tamen eo redit/ ut quod alteri quis[que] p[ro]stiterit/ nihil
ab eo c[om]odi s[per]tans uere s[ui] p[ro]stet/ qua merciè c[ap]iet
ab e[mi]. 7dem deus p[er]ceptit/ ut siq[ui] c[en]a paraverimus / ine]
uitu eos adhibeamus / qui re uocare non pr[u]t et iu[u]t red
dere, ut omnis actus iu[n]ere non careat mi[sc]ordie mi[li]
nere. Nec tamen quisquam in[di]estu s[ui] p[ro]tet aut e[mi] one
omnis, aut caritate cu[pr]imus/ sed noni nobis deus s[ea]t
quod n[os] ut uerit et uistu opus. 8ta nos oportet cu[pr]imus iu[u]t
du[m]odo cu[pr]amus illud a[di] homine/ hoc ad deu[m] p[ar]nere. Prea
p[ua] igitur iu[m]us hospitalitas quod ph[il] quoq[ui]t s[ed] etiam
detorquent a[ui]era uistitio et a[di] comodu rapu[t]. p[er]ce in[qu]
cicero a[th]eophrasto e[laui] data hospitalitas. Est eniut muhi
quidè iu[di]etur ualde decoru patere domos hominu illustri
hospitibus illustribus. E[dom]o modo iu[r]s uerant (Quo e[u] c[ui]
ioneis e[se] diceret largienòi. Non eni uist[em] et sapientis co
mus illustribus debet patere / s[ui] humubus et abiectus. H[ui]
illustres illu ac potentes nullare possunt in digere/ quos opu
lentia s[ua] et munit et honorat. Nihil aut a[mi]no uist[em] s[ia]
endum est / ni[s]q[ui]d s[it] br[ifi]cu[n]. Beneficiu atque iu[vi]feritur p[er]t

atque finitur. Nec enim possumus id hanc integrum auqptuus nobis
persoluit est. In his itaqb brifisus justine uerfatur rago/que
fatau et incorrupta permanerit. Permanerat aut noſaliter ہ
ſiſtentur hominib his qui prodeſse nullo modo p[rae]t. at ille
in recipiendis illuftribus nihi ſpectavit aliau/niſi una[ta
tem. Nec diſsimu lauſt homo ingemosi quid ex eo comodo
ſperaret. ad eni quid ſaner poteret apud exteros futuris
por gratiam prima p[rae] quos ſibi h[ab]ſpiny eramutiee utre aſtrit
erit. O quâ multis argumenus Ciceronis incoſtânia ſi id
q[erem] argui posset/ nec tam meis ہ[s]iis utheri reſſelleerur.
ſdem quippe ait ut quiſſuis marime ad ſluï comodù reſſe
ret queam[que] agit/tra nominem eſſe uiru bonu. ſdem etâne
gat ſimplis et aperti hominis ee ambire ſimulare aliquid
et pretendere aliau agere iu[n]eri cum aliau agat - preſtare
ſoalteri ſingere quod ſibi preſtat. ſi malunſi potuis et astu
ti et fallas et ſubdoli. Quomodo ergo ſenſenderet quo min
ambinoſa illa h[ab]ſpitalitas maturia eſſet. Tui mihi per omnes
portas curiſcurſes/ut adjuentes populo[rum] atque ubi prin
cipus domu tuâ miſures/ut peoſ apud eues eorù poteritâ co
ſequere uelis q[ui] teuſtis et humanis et h[ab]ſpitalè iu[n]eri cu[u] ſhu
das unrari tue. Verum hoc ille nò potuis meaſure. quid eni,
minus in Ciceronè converent. ſi ſignorantia ueri uiris pru
dens ac ſaens in h[ab]ſ ſe laqueos induerit/ quod ut ei p[os]ſit igno
ſi t[est]ificanis est, ne adueru justitiam quâ no tenebat p[re]ep
ta ſe dare ſed ad umbra[as] imaginêq[ui] justine. Iſnoſtendu[que]
igitur immbrano[que] et i[m]aginario p[re]ceptus/ nec ab eo ueriens
exigenda est/ qui ſenſare ſateanu. Captiuaru[que] reſe[pr]io
magnu atq[ui] p[re]churui uſtire minus est/ quod idem p[re]Tulli,
approbaut. atq[ui] hee t[em]ignutus inquit etâ reip. curibus re
dimi eſeruinate captos. loa[i]peta[re] tenuiores. h[ane] ego ɔ
ſueudinè t[em]ignitatis largitioni muneru longe antepono hec
est gratuïi hominu atq[ui] magni[que]. Proprui igrui uſtovu apus
est alere pauperes ac redimere caprinos/ cum apud muſtos
ſi[mi]u hee facuit graues et mag[mi] appellétur. his eni marime
laudis est brifacere/ quos nemo ſperavit eſe facturos. Nâ qui
bonu facit uel consanguineu uel primo uel amico/ aut nul
lam aut certe nò magnâ laude meretur/ quia facere debet/
ſitq[ui] impius atq[ui] debetabilis niſi fecerit id quod abeo et
natura ip[pe] et neceſſimido exigit/ et ſi facit nò tam glorie aſſe

quen de ſtreſhensions utante gratia fact. Qui aut alieno et
ignoto is uero dignus e laute / quem ut faceret solamentis e̲hu-
manitate. Ibi ergo uſtitia est ubi ad biſariendu̲n necessitas
uin cultu̲l nullu̲ est. hoc igitur officiu̲m benignitatis nec antequo-
quod largitioni muneru̲ debuit quod est copantis et aduobly
bonis id quod ſit melius eligetis. Illa eni largitio hominu̲p-
triumonia ſua in mare abycientu̲ inanis et leus et ab oſi uſtitia
remotissima e̲-Irag; nò dicti quod minera oportet inquibus
nemo accepit, mui qui accipe nòmeretur. Non minus magnu̲
uſtitie opus est pupilos et induas ac deſtitutos et auxilio inu-
gentes tueri atque deſendere quod eo unuerſis diuinalex illa
prefcribit. qui quod boni quibus uſtices adofficui ſui uſtient
pertinere ut eos naturali humanitate ſoueant ac yſe pro
desse nitantur. Veru̲ hec opera prope ma̲s e̲ qui legequi erna-
pius dei papienns accepinus. Nam illi ſentuīt qui e̲nunca
esse uſtui tueri eos qui tutela earèt. ſed cur ita ſit nò p[rae]ſicu̲t
deus eni cujus perperua elementia est id pro induas pupilos
q[ui] deſendi ac ſoneri uſet neque respectu ac miſarione pi-
gnoru̲ ſuorui ſetar deu̲t / quo minus morre pro uſtitia ſide
q[ui] ſuplicat ſed meumctanter ac fortuer ſubuat / ac ſuar se
caros ſuos deo relinquere nec his unqu[que] p[rae]dui deſuturui E-
gros quoque quibus deſuerit qui aſſiuar curandos ſuendos
q[ui] ſi apere ſi me humanitans et magne operationis e̲. 28
qui fecerit he uuiu̲ hosti̲ deo acquirit et quod aliter dederit
ad tempus ipe a deo accipiet in certu̲n / Olimu̲ illud et mari
mu̲ pietatis officiu̲ est p[rae]gratu̲ ac pauperu̲ ſepultura/q[ui]
illu uutuus uſtineq[ui] doctores prorsuus nò attigeru̲t. nec eni
poterant id iudere qui unlitate omnia officiali mehebatur.
ſueteris eni que ſupradicta ſunt quatuus ueru̲ limitè nò
tenuerint tamen quonu̲ comodi aliquid in his deſhendert
quasi odore quodā ueritatis reteni propuſ obteruariu̲e. hoc
aut quia mihu̲ iudere ineo comodi poterant reliquiarunt. Quin-
etiā nò deſuerunt qui ſupervacaneā facerent ſepultura
nihil q[ui] esse dicerent mali iacere inhumatu̲ et abneatu̲. Quod
impiaz ſuiu̲ tu omne humanu̲ genus resſuut cù diuinevo-
tes que id fieri uuent. Veru̲ illi nò aucent dicere id nò esse
faciendu̲ ſed ſi forte non fiat mihu̲ eſ incomodi. Irag mea-
re, noni tam p[rae]pientu̲i q[ui] consolantu̲i ſungu[n]ur officio ut ſi
forte id ſapienti evenerit / ne ſe ob hoc miſeru[m] putet. Nos

aut non quod sapiens faciendus sit diamus sed quod facere ipse de
beat. Ita non querimus nunc utrum ne tota sepe liendi ratio sit
utilis nec ne. sed hoc et si sit manis ut illi existimát tam faciendum
est uel ob hoc soli q. apud homines bene et humane fieri uideriur.
Animus eni queritur et propositu ponderatur. Non ergo patiemur
figuri et figmentu dei feris ac iuolueribus impredam lacere. sed
reddamus id terre unde ortu est. Et quâus in homine ignoto
necessarioru seputurâ nulli negandâ munus implebimus. In
quorum locu quia desunt succedit humanitas. et ubicumque homo
desiderabitur / ibi ergo officium nostru putabimus. In quo aut ma-
gis justitie ratio constitut dineo / ut quod p[sumus] n[us] per aſſe
etu p[sumens] alij per humanitate / que est multo certior iſtior
q[ui] cum iam homini p[statur] qui nihil ſentit ſi soli deo / cu cariſ
ſim[us] ſacrificu est opus iuisti. Dioc aliquis fortaſſe Sithe co[na]
ſecero / nihil hakebo. quod eni ſi magnus homini nuiſ egebit
algebit. capieour mori etur ut hec faciente uel uno die patri
mono exu sit necesse. Per dâne re familiari meo aut meo
labore quesita / ut iam iſi nihil aliena miſicordia tuendi uſit
Quod tam p[us]illo animo paup tat[em] times / qua etâuri p[er] laudât.
nihil; h[ac] tuus nihil tranquillus eſſet restatur. hoc quod times.
soluciu[n]di n[ui] portus est. An ignoras quod periculis. quod caſibus
cum h[is] malis opibus ſublactas / que t[er]a bi]aſſet ſi fine tuo
cruore tranſierint. Tu uero preda onustus incedis et ſpoliag[em]
tis / que uritant ena animos tuorum. Quid ergo dubites bene
tolerare id quod tibi forsan eripiet aut unu lattocinui aut eri
ſtens repente p[er]scriptio / aut hostilis aliqua direptio. Quid ue-
tere fluri et fragile comu facere ſempitui: aut tes auros tuos
ausb[us] deo credere / ubi non fure predonе q[ui] timeas. n[ò]tubi
gine. n[ò] tyrannui. Q[ui] apud deu duos est paup e[que] niuqua
p[or]. Si iuſtituâ tanti putes ſequer[et] abiectis oneribus que te
premunt -libera te ip[s] compeib, et eatenis / ut expeditus et
ad deu curras. Agui et excedi si animi e[que] spicere et calcare
mortalia. sed ſihane iuaret e[non] capis ut duities tuas marcha[
]t[em] conferas ut fragilibus tibi compares ſuriora liberabo
te meti. Omnia ita p[re]cepta non tibi soli dantur / homini popu-
lo qui mente coniuctus e[que] et coheret unus homo ſi solus ma-
gnis opibus n[ò] suffices pro unili parte opare iuſtituâ / ſic t[ui]
ut quan[tu] diu[i]tus inter ceteros / tanai ope p[te]cellas. neq[ui] n[ò]
tibi ſua dere putes ut rem familiare, tuaz, minuas uel ex hau-

trias, sed que in supucia fueris expensurus / ad meliora conueritas. Unde bestias emis/hinc capros redime. Unde feris pascas/hinc pauperes ale. Unde homines ad gladium compams hinc innocentes sepeli mortuos. Quid proest perdite negte bestiartos facere locupletes et instruere ad flagitua? transfer ad magni sacrificaui.male peritura ut prohis uers muneriby habeas adeo minus eternu. Magna est mihicordie merces/ cu deus pollicerur peccata se omnia remissurui. Si audieris inquie poes supplias tuu / et ego audi tuas. si misertus laboraviu fi eris / et ego intuo labore miserebor. Si aut nò respereris nec adiueris / et ego animu tuì contra te gerà tuis qu legibus ut dicabo. Quotiens igitur rogaris tentari te ado crede an sis dignus audiri. circufpice consciáz tuá. et quatu pores me dère wulneribus. nec tamen quia peccata largitione tollitur. dant tibi licentiá peccandi putes abolitur eni sì eo largiare quia peccaueris. Ham si fiducià largiens pecces / nò abolentur. eni purgar hominè de peccatis marime cupit / ieoq. agere pientennà uilet. Agere aut penientiá nhil è alioq. profitur et affirmare se ulterius nò peccatur/. Ignosatur itaq. his qu ad peccatu imprudenter incauteq labuntur. Venià nò hif quia sien peccat. nec tamen si aliquis fuerit purificans aboi lake peccati / temperandù sibi abopere largitionis existimè. quia nò hif peccata que delect. Imo uero tì magus uistitù dèber opari cum factus è iustus. Ut quodante inmedelà wulneru se cerat / postmodù faciat inlaudè glorias/ ututis. Eò accedat q. nemo eestine delicto pot sòui indumento carnis oneratus est. Qui inſirmitas triplica modo ſubiacet duio peccat fùs. dictis. cogitatione. Post hos gradus ad ſumè cuhen uistu pœdit. Primus è iututis gradus malis operibus abstinert. Seaindus eni malis uerbis. tertus eni cogitatione rerù ma larù. Qui primù gradù ascendit fatis iustus ê. qui ſeaindù tam pecte iututis. ſiquidem neq. fùs neq. ſmone delinquent. Qui uero tertuì is uero similis nè deu assecurus iudetur. Est eni pene ſemp humanu nemogitanone quidè admutere qù sit ul feco malu uel improbù deu. Iraib etiá uistu homines qui ſirenare se pnte abomni ope muisto. nò ruquù tì ipa fragilien te iuicutur / uel ut in iramalu deant uel inſpecti veru dèor tabiluì cogitationetaeita consipiscant. Qu. ſimortalis condi tionon patitur esse hominè ab omni macula puru. debét eigo

xiii

larginone perpetua pecat a carnis abolere. Uu est igrí lapi
entis et iusti et utalis iuri opus duittias suas in so la justitia
collare. Qua profecto qui eget licet ille Cresiæ aut Crassii
duittys superet hic paup hic nudus hie mendieus putãdus è.
Danda igríopa ut indumento justite pietatis quæ iudlemur/quo
nos exuat nemo/ quod nobis sempiterni piet et ornatus. Hâ si
deoru cultores simulacra insensibilia excoluit/ et quia quid p
tios huit inea conferuit quiby nec uti piet nec grans agere qu
acceperit/ quato iustus è et ierius/iuidentia dei simulacra
ercolere/ ut promeare videre iuidentè/ que scuit iusti ha
bent quicquid acceperit et gratias agunt/ ita deus in cuj
conspectu boni feceris et probabit et mercè de pietatis exol
uet. Si ergo inhomine peleru et ercellens boni est misericordia
id qu duittus testimonys et malorit bonoy quæ consensi optimu
udicatur/ apparet phos longe abfiusse abhumano tono/ qui
neq ppeperit et moi quicquæ neq fecerit/ sed iurutè qm ho
mine prope modu singularis est/ pro weio semp habuerut.
Liber hic inter ponere de phia loru/ ut illorù plenius coargu
amus errores. qui misericordia, capi ditate metu. morbis ani
mi appellit. Conatit illiquidem iurutes auycys distinguere
quod è sane falirim. Quis eni nò possit liberalè a pro digo
separe ut illi facuit/ aut parcu asfordido. aut quietu abimerti
aut cauti animico/ quæ hec que sunt bona fines suos habest. quæ
si exceserit inuria labitur ita ut constatia nisi proueritate
suscepta sit fir ipudenna. Ite fortitudo/ si nulla necessitate
cogente aut nò p caufa honesti certu piculi subierit inte
merutè convertitur. Litteras quod salios insecterit po
tus quæ insectatibus resista/ continuata è. Seueritas etui nifi
semina congruentes nocerit penas coeceat/ fit seua etu
delums. Ista dicunt eos qui mali iudeatit nò sua fonte pec
care/ nec malapotus eligere/ si tenoy spone lapso in euidore
in mala du bonoy ac malorù differimen ignorât. Ite quidè fil
sanò sunt. Hæ ad corpus cùcte referuitur. Ham pareu èe aut
constatiz/ aut cauti aut quietu/ aut forte aut seuez/ iurut
tes sunt quod/ si huc reparatione iute.nos aut qui hæc iusti ès
tenim/ alias nobis iurutes ppositas habemus. In quiby phì ne
suflicari quidem illa ratione potuerit. Frat quæ iurutes quaſ
dam pro iuys/ et iuria quedaz pro iurutib habuerit. Ham

xiii

Stoici affectus omnes quorù impulsi animus comomouetur ex homine tollunt cupiditatem, letitiam, metu, mestitiam, quorù duo priora erbo nis sunt aut futuris aut presentibus. Positemo ex malis corde moto hec quatuor morbos ut dixi uocant non tam natura insitios quam praua opinione suscepitos, et idcurso eos consent posse extirpamur.radicitus sibilonum malorum, opinio falsa tollatur. Si enim nihil est seat sapiens boni nihil mali, nec cupiditate ardentem nec letita gestet, nec metu terribitur, nec egritu dine contrahetur. quorui debimus an efficient quod uelint aut quod efficient interi pro positu arrogans ac pene furiosi, qui se putant mederi et eunim poterit contra ium rationem, nature, hec enim naturalia esse non voluerit omniui uuentu ratio demonstrat que isdem omnibus quatuor affectibus. Peripatetica ergo rectus, qui hec olim detraxi negat posse, quia nobiscu simul nunc sult, et conatur ostendere quod pudeat er. quin necessario deus sive natura, si eam diuest, vis nos amna rit affectibus, quos tamen quia iuciosiplerisque sult inimicis sult ab homine salubriter temperari, ut tantus homini quænam nature satis est relinquatur, non inspiens disputatio sult dixi non omnia aduitam referentur. Stoici ergo furiosi qui earum tèperant, sed abest, abest, anatura insitus castrare hominem quodam uolunt. Qd tale est quale siveant aut metu detrakere cerus, aut uenem angulibus aut tram feris aut placiditatem pecudibus. Nam que singulis animalibus data sunt, ea vero unius tabii simul quod sult media affixant, lenire effectus insplene est, ire infelice, libidi nus intereore, timoris incorse, facilius est interficere animal, ut et corpora aliquid euellere. quod est animatis, nam uelle mutare, si ho nunces prudentes non intelligunt, ei utra ex homine tollunt, eris, si iurutem tollere, cui soli loci facuit. Nunc iurutus est immedio iuxta perit, se ipsi cohibere ac reprimere quod negare non piet. Caret et ego iurute quisquis ira caret. Si iurutus est libidinem corporis corne, et iurute careat necessitas, est quisquis una caret, quia libidinem qua temperent, non hujus est, si iurutus est cupiditatem ab alieno appetitine re, frenare, nullatenus iurute pot, qui caret eo adquod cumbendi iurutus sibi adhibetur. Obi ergo iucia non sunt nec iuram gide locus est, sicut nec iucorie quidem ubi adiersi ad iurutus nullus est. Haec sult boni sive malo et se inhebant, uta non posset. Affectus igitur quatinus uteas est naturalis animorum. Nam sicut insentes ager, qui est natura fecundus ex iberat, sive animus meoltus uag

sua sponte in ualescentibus ueluti spimus obducitur, sed cume
rus cultor arcenserit statim cœden tibus iucys fruges iurutis
oruntur, deus ita quæ cum hominem primum fingeret mirabili pro
identia ingeneravit ei prius itas animi conditiones ut pos
set capere iurutem sicut terra culturâ, posuit quæ mate viâ iucior
in affectibus iucieus /que profecto aut nulla erit /aut minus èc
nò poterit / si desint ea per que ius eius altapparet aut cœtat
Videamus nume /qui iucia penitus exadunt quid effecerunt
quatuor illos affectus quos opinione bonorum malorumque nasci
putant / quibus euilisSanandù eſſe animu ſapientis exiſh
mant / quoniam intelligit et naturam fitos eè / et ſinebis ni
hil moneri / nihil agi posse. Alia quod à ineorù loci iucens? ſup
ponuit, pro cupidita te substituït uoluntate / quasi uero non
multo ſit p[ro]tabilis boni capere quod malu i uelle Item pro le
titia gaudiu. pro metu e cauto ne. At multo quarto ſmutandi
nominus eis ratio deſſicit. I[ta]que eſtudine penitus 1 et me
ſtinam doloremque animu ſuſhileruit, quod fieri nequaqua[que] p[ro]
Quis eni posset non dolere / ſi patria aut postillentia et hause
nit / aut hoſsis euuerit / aut tyrannus opp[er]erit. P[ro]tau
quis nò dolere / ſi ſublatâ iuerit libertate / ſi proximos ſi
amicos ſibonos iuros / aut ex terminos aut crudelis ſime
tuicದατος / nſi cujus uia obtipuerit / ut ſit et ſenſus
omnibus eroptus. Quare aut omnia tollere debuerit / aut
implenda fuerat curta hoc ac debilis disputatio 1. etiam pro
eſtitudine Aliquò reponendi / q[ui] ſi priorib[us] ita ordinans
hoc consequens erat. ut eni p[ro]tib[us] letamur bonis ſic malus
anginur ac c[oe]lemus. Si ergo letitie q[ui] uicior[us] putab[at]
nomen alud in dictur / ſic et eſtitudini / q[ui] et ip[er]us uelio
ſam putabant / alud uocabilu[us] tribu[us] congruebat. Am[]n app[er]
vet nò illu[us] tem deſuſſe ſi uerb[us] / cujusmodi[que] c[ui] totu[us] af
ſectu[us] qui è uel maximus contra q[ui] natura p[ro]teretur auſer
te uoluerunt. Namillas nomini commutationes poterà co
arguere pluribus et ostendere aut ſnonis ornandi auſſe
deq[ui] copie græma multa notâ ysde reh[us] impoſt[ea] / aut certe nò
multum intere illa diſtare. Nam et cupiditas auoluntate
inap[er]t / et cauto ametu iu[tr]itur. Et letitâ nihi[]l alud est q[ui]
p[ro]ſu[n]i gaudiu. Sed putemus ut ip[er]uoluit eè diuſa. Nempe
iſtur dicent cupiditate[que] eſſe p[ro]ſuerant et perpetuâ volunta

tè. Letitù i uero insolenter se efferens gauduï. metu alìt mi-
nuâ et exce dentè modiù cautionè. -Sra fit ut ea que tollen-
da esse consent non tollantur si temperent/ si quide nostra
modo imutant/ ut si pere pmanent. Eo igitur imprudentes re-
uoluitur/ qua peripateticæ variatione perueniit ut iucia quin
guò pòt medio tempe randa sìt. ergo errant quia non efficiu quod
uolunt et longo asperoq. curiui in cance iuam redeunt. At-
ergo non peripateticos quidè ac celiſſe a dueritate puto qua iu-
cla eſſe conceduit ea modio citer temperat. Carendi est ergo u-
cys età medio cibus. Quin potus efficiendu iut primu ne uil-
cla eſſent. Nec eni quicq[ui]aſiün nasci pòt. ſi iucia fieri ſimale
utemur affectib/ iurutes ſibene. De inde nonstrandu è
nò iſpòs affectus ſed eorù causas eſſe moderàdas. Nòinquiut
letita nimia gesthendu ſi modice ac repate. hoc uero tale è
ac ſi diceret/ nò eſſe currendu concarate. ſi gradiensu quiete
at pòt et qui graditur errare et qui cùrit ree rà tenere.
Quid ſi ostendo aliquid eè ubi nò tantru modieù ſi ul puncetù
gaudere iuciſo ſi fit. et aliuò contra inquo uel exultare lenna
minime criminofiz. Quid tam de nobis ita medio eritas pro-
derit. Quero utriu ne ſapiens letandu pùt at ſiquid inimico
ſuo mali iuicat accidere. Aut utriu ne letina ſuè fiuare
debeat/ ſi iuctus hostibus aut oppreſto tyrano iubertas et ſa-
lus ciutatis parta ſit. Nemo dubitar quin erinuio erigui
lotari et in hoc pari levari maximu ſit erimen. Eadem de ce-
toris affectibus dicere iuoc. Sed ut diri nò in his moderàdis
ſapientie vano uer factur ſi in cauſis eorù quin inſtrinſteus ed
mouetur. Nec iſpòs potuſſimù frenos impom oportuit quin
erigu pite in maximo criminè et maximi pite eè ſine eti
mine. Sed aſſignandi filerit certis temporibus et rub et long
ne iucia ſint quibùn recte licet. Sicur eni recte abulare
boni est/ eriare auſi malu/ ſi e mouerit affectib in rectuò
nuè est/ in prauu malu/ Ham ſi ubido extra legitiμu thoy
non euagetur licet ſit uchemens tamen culpa carent. Sin uò
affectit aliena licet ſit medio eris iucui tam maximu è. Non
è iraq morbus iraſa nee cupere nee Ubi dme cùmouerit. ſi tra
cundu eſſe morbus è. cupidu. libidinosu. Quæ nì uarùdius
est/ età cui nò debet/ aut cui nò oportet ira ſanur. Quæ cu
pidus etiam quod nò opus è concupiſcat. Quilibidinosus
età quod legibus uetatur affectat. Omnis igitur inuo ineu

sari debiut / Ut qm earu reru/cupidus inbleri nò pot nee debet
quomaz necessario ad tuenda officia uite dirigentur potus mu
am rectam ubi etiam cursus offensione et periculo caret. Sed
euclusus siz coarguendi studio longius cù fit mui propositus, ob/i sunt
ga que iucia phi putauerunt non tantù iucia non esse/ueruz
enù magnas esse iurtus. Se his dicendi egatia lunà que p
inere ad rem maxime pito. Metù suetimove in maximo in
tionpunt / sùmâ; imbecillitare animi putant Cui fit con
ttaria fortitudo / que si sit in homine loci timori esse tulluz
Credit ne ergo aliquis posse ut idem metus sùma sit forti
aldo, minime . neq eni uidentur capere natura ut aliquod in
contrariu readat. Qun ego non arguta aliqua conclusione ut
apud platonez socrates facit. Qui eos quos contra disputat/
vocit ea que neguerant confiteri. Si simpliciter ostendat,
summù metu summà esse iurtue. Nemo dubitat quin timidi
et imbecalli sit animi aut dolor metuere aut egestate aut e-
xiluz aut carcerez aut mortez. Que omnia quif quis nò ex
horruerit fortilimus iudicatur. Qui aut deu metuut illau
nuiera non metuut ad quod pbandù argumentus opus nò
est. Sperate eni sunt semper ipectantur a dhue per a bem-
pene cultorù dei. Inquib er cruciandis noua et musitata tor-
menta ex egitata sunt. Nam demortis generibus horret
animus recordari eu immanu bestiaru ultra ipaz martez
carnifianz seuerit. has tamen ex ecrabiles corpora lacerati
ones felix anb miuera patientia line ullo gemutu per tultit.
hec iurtus omnib populis atq pro Viceys et ipis tor foribus mi
traulù maximù pribuit eu patientia cruditas uinceretur
Atque hanc iurturez nihil alius metus de facit. Itaq ut di
ceb nò euellendus ut stoic neq temperandus timor ut per
patetia/ si inuerà uaz dirigendus est. Auferendi, sult mo
tus si itat ut he solus rei quatur qui qm legimus atq ue
tus est solus effeat ut posuit cœta omnia nò timeri. Cupi
ditas quod inter iucia nuatur. Si si hec que thera sult cœu
piscat iutu est iurtus aut sicelestia. Cui emu iustitâ qui
deu qui iutu per petuâ qui lucem sempiternâ ea ch omnia
que deus hoi pollucetur consequi cupit. Opes istas et honore
et potentiâ trerga ipa contemnit. Dicet fortasse stoicus uo
luntate opus esse ad hec consequenda non cupiditate amu
iero paru est uelle multi uoluit scum dolor iustitib accesse
rit uoluntas cedit cupiditas per seuerat. Que si effeat ut

ut contempii sint omnia quæ ceteris appetitur, solum iuris est
siquidem continentie mater est. Jedeo: illud potius efficere debe
mus ut affectus quibus præu uti uianz est. Durigamus in recenti
Nam iste con citationes animorum iuncto cur ius familes sunt in
quo reere moderando solum rectoris officialis est. Ut iusam non
rit. Nâ si tenebit quolibet concitate ierit non offenderet. Siat
aberruerit iuuet plaae ac lemencte eat. Aut per consilia gosâ iu
eabitur. Aut per pæspitia takerit. Aut certe quo non opus est de fere
tur. Sic curiis ille iute qui affectibus iuelit equis perneibus
ducatur. Si iusam recta teneat singetur officio. metus ier et ei
pidentas si proijantur interrâ iucta fieri. Vir tites ait si addui
na re ferantur. Par simoniâ contra iuris ius loco habent. Que si
iudii est habendi non pôt esse iuris qua in augebis iel
tuendis terre tribus bonis tota ierensatur. Nos aut solum
boni non referimus ad corpus sed omne officii solus anime
conferatione metitur. Od ut supra doau miê parcendit est
ut humanitate iustitiâ: teneamus. Nos est iuris frugi esse
quod nomen sibi iuris iustis fallit ac decipit. Est enim frugalitas
abstinencia quod iuoluptatii. Jedeo iecui quaer habendi a
more descedit. Cum sit et iuoluptatibus abstinendi et pecunie
numine temperandi. Nam parce a. mediori citer uti peaima
quasi quodâ pustulitas animi est aut pertinentis ne sibi desit
aut & sperantis posse se illâ recuperare aut contempii tere
frui nòcapienas. Sed illi iuris ei qui rei familiari sive no
pareat prodigii uocant. Nam ita liberalem distingunt a pro
dixi qu is liberalis sit qui et benemeritis et cito oporteat et cito
satis est largiatur. Prodigus uero qui et nò meritis et cito opus
non est et sive respectu rei familiaris effundit. Quid ergo pro
digni ne dicemus ei qui musicordie causa tribuat egenibus
iucti. Atque multi refert utriu ne scortis propoer libidinè lar
giare. An miseris propoer humanitate atque utriu peaima tuæ
per ductores aleatores lenones. Quipiant. An illâ pectati ac
coo pîstes utriu ne illam uentri et gule ingeras an in tesuero u
sine reponas. Ut ergo iecui est effundere in malâ parte. Si in
bona iuris. Si iuris est non parere opibus que posset repa
rari ut ium sultentes que re parari ne pôt. Vitui igitur par
simonia est. Quare nihil alio dixerim? Insanos. Qui homi
nè mite ac sociale animal orbant suo noë qui eum iis affec
tibus quibus omnis con stat humanitas ad imobilitate hupore
mentis perducere uolunt. Dum student animu per iurato

nibus liberare / et ut iſi ducit quetiū tranquilliſ reddere
quod fieri nō tanquam non pōt / quia ius atque ratio eius inmotu
est, sed ne oportet quidem quia ſiut aqua ſemper iacens inqui
eta inſalubris ac magis turbida est / ſic animus inmotus ac
torpens mutus est etiam ſibi / nec utam ipſi tueri poterit / quia
nee facit quæq[ui] nec cogitabit / cum cogitatio ip[er] nihil aliuſ ſit
q[ui] mentis agitatio. Deni[que] qui hanc immobilitate animu as
ferunt / priuare animu iuta volunt / quia iuta actuoſa estmo
ris queta. Quedam etiam recte pro iututuq[ui] h[uius]t. sed eſt[ui] modi
non tenent. Virtus est constatia nō ut inferentibus multi
am restitamus / his cedendi quod aut fieri debeat mox docebo
sed ut uberab[us] ſicere nos contraleſſe dei contractuq[ui] iſtituā nul
lius minus aut ſupplies terramur / quo minus dei uſtioniē
homnis p[er]ſeramus. Item iutus est morte contemnere nō ut
apperamus eis[que] nobis ultro inſeramus ſicut ph[os] plurimi et
maximi ſepe ſecerunt quod est ſceleratu ac nepharu[m]. sed ut co
acti deu relinquere ac ſicem per dere / morte ſuſapere malius
liberarech[ui] deſendamus aduerſus impotentiā ſultā uecor d[omi]
wolentia et omnes ſeaui munas ad[que] tertores fortitudine ni
p[ro]voocemus. ſic ea qu[em] alijtiment excelsa et inſupabili mente
dolorē morres[que] callamus. hoc est iutus hec ēuera constatia. In
hoc tuenda et consuanda ſolo / ut nullus nos terror nulla ills
adeo nos p[os]ſit auertere. Veraſſitur illa. Ciceronius ſentetia
ē. Nemo inquit iutus p[ot]eſse qui morte. qui dolore. qui exilui
qui egestate timet. ſte ſenece inlibris moralis ph[ie] dicentis. h[uius]
ille homo honetus nō apice purpurate. n[on]on uctoru[m] miſ
ſus ministerio ſiulla re minor qui ca[m] morte muicuna u
det n[on] ſic prourbatur tanquam r[ē] nouā uiderit. Q[ui] ſiue toro
corpo[re] tormenta patien da ſut ſue ſlama ore rapienda e[m] ſi
ue ertendende per patabuli manus / nonquerit quod patiatur
sed q[ui] tene. Q[ui] auit deu colit [que] p[ant]ur nee timet. A[cy]o u
ſus his rebus efficitur / ut neg[que] iututes neg[que] iututu[que] exac[t]i
rimos limites noſſe aut tenere p[os]ſit o[mi] / quiſquis est areli
gione dei singularis alienus. S[ed]o[m]tamus ph[os] qui aut
omnino nihil ſiunt / ius q[ui] pro ſi[u]ma ſcientia p[er]ſertur. Aut
qui non p[rae]ſaut eam qui ſauct[ui] / aut qui q[ui]n ſe p[rae]putant ſare
que n[es]auct[ui] neque a[tr]toganter[que] deſipuit. Nos ergo ut ad
propositi reuer[t]amur / quib[us] ſolus adeo ueritas reuolata et
celitus miſa ſapientia est. Fa[cal]amus que iubet illuminator no
ſter deus. ſuſtineamus mu[m] cem et laboresh[ui] quite multus

iquando

adu[m entis per feramus. Nec tamen s[]iquid boni operis fec[]e
rimus gloriâ c[]eptemus ex eo. monet eni deus operator[em] u[]ſi-
tie non oportune eſſe iacti[]ente uenon tam mandatis celeſi[]h[]y
obſequendi q[]uâ ſtudio placendi humanitatis offi[]c[]io ſuntus eſſe
u[]deatur habearq[]i tam glorie quod c[]eptavit nec p[]mui celeſtis
illu[s] ac duine merc[]edis accipiat. C[]erua que obſeruare cul-
tor dei delet faci[]lia ſint illu[s] ut tutibus complenſis / nò men-
atur inquiâ decipiendi aut nocendi cauſa. Et eni nephas eu
qui ueritati ſtudeat in aliquar[em] eſſe fallace atq[]i ab iſa qui[]a se
quitur ueritate diſcedere. In h[]ae uſtite utritu[]e[]n[]que omniniu[m]a
n[]ullus mendacio locu[s] est. ſtaq[]i wator ille ueru[s] ac uſtib[]us
non dicet illud lucalianu[m] homini amico ac familiari non eſ-
mentur me[n] ſed eni inimico. atq[]i eſt iſi mab[]ie non eſſe men-
ti[] ſi u[]ſuz / nec aliquando com[]mitet ut lingua interpres au-
mi asenſu et cogitatione diſcor[]det. p[]e[n]niu[m] ſiquâ credite
rit non accapiet uſi[]n[]a ut et beneficu[m] ſit incolume quod ſi-
c[]u[]rit neceſſitati et abſtineat ſe p[]roſus alieno. In h[]oc eni
genere offi[]sia[]s deber ſuo eſſe contentus / qu[]e oportet al[]has ne
proprio qui[]c[]e parere ut bonu[m] faciat. Plus aut accapere g[]ie
derit inu[]ſtui est. Quod qui facit iſidiatur qu[]e ad mo[]bi[]u[m] ut
ex alteru[m] necessitate p[]c[]edatur. at uſtus nunquam pretermiu[s]
tet qu[]o minus miſericorditer aliquid faciat nec inqui[]ta-
bit ſe omni qu[]estui ſed eſſic[]et ut ſine ullo ſuo d[]ano i[]dip[]n
qui[]b[]us com[]modat inter bona opera numeretur. Œninus u[]eru[s] ac-
piat apaupere ut s[]iquid i[]p[]roſuerit eo bonu[m] ſit qu[]o fuerit
g[]ra tu[]e[n]i. male dicent[]i bi[]n[]ſiaco respondeat. nunquam i[]p[]ro ma-
ledicat. ne u[]er bi[]u malu[m] p[]rocedat ex ore h[]o[]is / qui colt u[]er
bi[]u boni[m]. Quin etiâ cau[]cat diligenter neq[]ui inimicu[m] ſua
culpa faciat. Et s[]iqui[]s e[]riterit tam proteriu[m] qui bono et
i[]wsto faciat mi[]uriâ elementer et moderat ferat. et ulti[]o-
nez ſuiâ non ſibi affi[]simat ſi i[]udicio ſuo referu[]et innoce[n]i
ſem[]por et ubi[]q[]u[] custodiat. quod p[]recep[]ui n[]ò ad hoc t[]m] u[]alet ut
i[]p[]ro mi[]uriâ n[]ò inſerat ſed ut illu[]tâ ſibi n[]ò u[]ndicet. ſederu[m]
ma[]rimus et equiſimus u[]der ſpeculator et testu[m] omnui.
h[]unc homin[]e p[]ſorat. h[]unc malu[m] de cau[]ſa ſua pruuntiare/
au[]u[] sentent[]i nemo eſſi[]gere potest ne deſenſione cu[]b[]i
nec grata. I[n]a ſit ut homo i[]wtu[m] non contemn[]ui ſit omnib[]y
Et qui[]a p[]utabitur ſe i[]p[]in non pos[]se deſenſere / h[]akebiu[m] p[]ro
ſegui et inerte. Oui aut ſuerit ultu[m] inimicu[m] h[]ic for[]tis / h[]ic
ſtreu[m]is u[]di catur / h[]unc omnes u[]er etur. h[]unc colu[t] bonu[m]

uero ille ergo propter pluribus possit illu[m] tamen su[m] p[ro]p[u]it q[ui] noceat etiam quod propter possit sed ius[u]z præiutas hominu[m] de præiutare non poterit quo minus deo iusti[que] obterperare malu[n]que contemniti dummodo boni semper fungatur officio/mamentinu[m]que. Sic[]ero me[m]dem illi[]s officialibus, at uero s[]quod inquit voluerit animi su[m] complacent[ur] notionez[que] euolueret in sepe d[omi]cat iur[u] boni esse qui profit quibus possit/noceat nemini nifi lacessit[s] muiria. O quâ simplici est etiam ut[i]que iusti[que] senti[que] cito[n]tui uerboru[m] adiensione corru[p]it. Quid en[i]t]opus fuerat adiugere nifi lacessit[s] muiria/ut iur[u] bono iuro. quâsi cauda[]z turpissimaz apponeret. panenti[que] que omnium iuritut[em] maxima est faceret ex per sez[que]. Nociru[m] esse d[omi]t-bonu[m] iur[u]z s[]fuerit lacessit[s]. Jam ex hoc ip[u] boni iuri nom[n] amuti[que] necessitas est finocebit. Non minus eniz malu[m] est rei ferri muiriaz[que] inferre. Nam unde certam[]na inter hominu[m]s unde p[ug]ne contentionesque nascantur. inqui[que] improbita to[n]p[os]ita impunitia magnas sepe concitat tempe stares. Q[ui] patenti[n]a qua iurute nihil uer ius/nihil homine dignius inueni p[ot] improbitati opposueris extinguens[ur] protinus tan[que] i[n]gu[que] s[]fueris. Sin aut provercat[ur] illa improbitas imparteni[n]a s[]bi compar[è]tacta est/tanquâ p[ro]s[u]a oleo t[em]nuruz eritabit incendit[ui] ut id non flumen aliquod sed effusio cruors eritinguat. Magna ita[que] patiente ratio est quâ sapiens homo ad me[m]t bono iuro/ut iur[u]z nihil malu[m] fiat/lexa s[]ola ef[s]icar Que si d[omi]n[que] omnibus/null[u] scelus nullas f[ra]us in rebus humanis erit. Q[uid] igr[i]tur bono iuro p[ot] esse tam calamiti to[n]siz t[em]que a[m]察arui et ire s[]fena p[ru]mterre/que illu[m] n[ò]modo boni/et erim hominis appellatione disporreth. Si quidem nocere alteri ut ip[u]e uerissime ait n[ò] est im hominis t[em]que. Hât et peaudes silacestris aut calce aut corriu[m] repugnatur/et serpentes ac s[]fere nifi p[re]square ut occideras negoti[m] non exibent. Et ut ad hominu[m] ex [e]pla redeamus/imperii quoque et inспîret[es] ſiqi acapti[ant] muirati[que] et i[rr]trationati[que] ſu[n]ore d[u]citur et his qui ſib[]inocent iu[n]ce retribuere comantur. In quod igr[i] sapiens et bonus iuri amalis et inſpienribus differunt/miſi[que] h[èt]e inui[n]t patenti[n]a qua ſhilt carent/nifi et regere ac t[em]ingare i[ra]mi ſi[u]z n[ò]uit/qua illi/qua iurute indigent ſorare. Sed in delectet hec illu[m] res ſeru[n]t/q[ui]a cu[m] deu[i]tute quereretur in qua cu[m]que contemnone iu[n]ceret/putant[em].

esse virtute nee iudere ullo modo potuit hominem dolori et ut
suecumbente et his affectibus indulgentem quibus delectus potus
relietari et ruenere quacumque improbitas prouocare virtus
officium non tenere. Quo enim referre musturam iustitiam
aqua levis est gestit imitari. Quoque malu imitatur bonus
esse nullo pacto pote. Duobus igitur verbis dictas virtutes mar-
mas bono et sapiens uiro. Innocentia patientia demovit
Seo quia ipe cœnam illa facundia sicut salutius ab apposu-
cti refert. Exeruit uoluit hominem canino modo iuere ut
remordat laceritus. Queretribito contumelie quin procos
sit et quas edere solet strages. Alun de oportinus petetur
exemplu. Quo ipsius pæp toris tristissimo caelo. Quo du his phor-
phaeptis obtempare gestit ipe se perdidit. Quo lacessit
miuria patientia tenuisset. Si dissimulare sibi ferre contumelis
bom iuri esse dicta estet. Siunquam capite suo rostra inquibus an
floruerat cruen tasset. Nec rep. funditus proscriptio ulla e
lesset. Sapientis ergo et boni iuri non est ulla certare ac
se periculo committere. quod et incurre non est in nunc potestate
et est anteps omne certamen. Hoc est sapientis anp optimi
iuri non aduer sarui uelle tollere quod fieri sere scelere ac
peri allo non pote. Sed certamen ipse quod et utiliter fieri et
uiste pote. Si una igitur irtus hæc de patientia est quia non
careret homo irtus uoluit illi deus ut suptadiest est pro
morte contemnui. Nisi enim consumelys fuerit affectus quam
tum habeat fortitudinis in se ipso cohortendo ignorabit. St at
laceritus mustriæ lecenter sequep in se cesserit ictus est. Si uero
moni illi ratione compreperit hie plane imperat sibi hie
regere se pote. Quosustentatio siu recte patien tianostrur
Que una irtus omnibus est opposita uies et affectivo. Hee
perturbat uel fluctuanteque alio ad tranquillitate suâ teneat.
Hee mutat hec hominem sibi reddit. Ergo qum nature repu-
gnare impossibile est et muirile ut non comoneatur olio pri-
us tamen quæ motio illa profiliat ad nocendu quoad fieri
pote maturi us sopiatur. Pœpit Deus non occidere solle sup-
ut nostram ne furoris iuri testis abscedat. Denique, cum
lus contra sui preceptu de quo paulo ante dixi obliuonez
immiharu in magnis laudibus posuit. Spero inquit Cæsar quu-
obliuus a nihil solos iuri imuri us. Quo hoc illa faciebat ho-
non acceles tui sed a publica quoque et a cuiu iustina remo

Tunc illius nobilis varius
alio turo inter se in
pariennia et levis et
infama pro fundis

d'opariennia

tillimus

tissimus quâto magis id nos facere debemus qui immortalita
te velit candidanimus fit toicis eu affectus ex hoëtâ quâ
morbos conatur evellere. Peripatetici se opponunt eos qu
nò modo vennet fœtia defendunt. ubiq[ui] in homine cœdi
aŭt quòs[er] magnam rationem aepuidèria fit inmatu. Poste id
quod[us] fit singulari reru ueros terminos scirent. Ita qu[us] hæc
ip[er] ura comite dictu esse iurtus /tâqua nemo possit ad
ueri us hoste[que] fortiter dimere/iusi forte fuerit voditat?
quod plane ostendu[er]t. nec quid sit iurtus scire se nec cur
hui[us] tribuerit ura deus. Que si nobis ideo data est ut ea uta
mur ad ocidentem homines / quid in manu hoët quid simi
luis feris belus exisimâi est videlicet animal quod ad cœmumio
nê atque innocentia deus fecit. Tres sunt igitur affectus
qui homines in omnia facinora precipites agunt fracupidi
ras. ubido. propter ea poete tres furias esse dixerit / q[ui]mè
tes hominu exagitant. Ira ultionê desiderat. Cupiditas
opos. ubido voluptates. Sed his omnib deus certos limines
statut quos si transcenterit / maiores quæ cœ repererit / necos
se est natura suâ depreuèt / et in morbos ac iucia vertat iur
Qui aut sunt isti limines / nò est magni laboris ostendere
Cupiditas ad ea compandam nobis data est quid ad iuitâ
nereLLaria. ubido ad sobolez procreandâ. ire affectus ad
coercenda pecata coru qui innozia potestate i. Ilt at
tiore disciplina unior etas adbitate uistitâq[ui] forinetur
Quem si metu chilkeantur. uentia parat audivis que
ad ome flagitui et farinus euacet. Ita qu[us] ut ura adueri[s]
mnores uti et iusti est et nereffarui sic adueri[s] pares
et perniciosi est et ipiui. Impui qu[us] violatur humanitâ.
Perniciosi qu[us] ulla repugnantib[us] alt perdere necesse est
aut perre. hæc aut quâ divinatione esse cur hui[us] sit ire.
affectus datus ex ipsius dei preceptris intelligi p[ot] qui ui
ber male dictis et ledentib[us] non irascamur. Manus aut
nostras supra minores semper hacteamus hoc est p[er]re
tes eos affidius uerberibus corrigamus nec amore mu
ti et indulgentia numia edutentur ad malu et ad uia
nutrimentum. h[us] teri imperit et rationis ignari eos affe
cutus qui sunt h[uius] ad uisus bonos dati ex animauerit et in
ius qu[ia] n[on] postulat euagatur. Inde inuste atque impie ui
ultur. Utuntur ura contra pares h[uius] discidia h[uius] ex-

pulsiones, hinc bellis contra justitiam nati sunt. Vtutur cup-
ditate ad congregandas opes. Hic fraudes, hie latroina
hinc omnia sceleri genera exorta. Ututur libidine
ad capiendas tantum voluptates. Hinc stupra hie adulte
iria. Hinc corruptele omnes extiterit. Quicquid illosaf-
fectus intra fines suos receperit, quod dignorates deus
facere non piet hic partens hic fortis hic justus est. Restat
aut ut contra quiq, sensiui voluptates dicta brevior.

Nam et ipsius monsura libri tâ flagitat modum /que omnes
qum uicose ac mornfere sunt utrute seperari atque oppri
mi debet. Vel qo'depulo dicebat de affectu adratione suâ te
uocari. Cetere animâres pater una voluptate que ad gene
randi pertinet / sentiit. Pithir ergo sensibl ad nature
sue necessitate / intent ut apperat et quiby opus est aduni
tuenda. Auduit inutre / seq dignoest ut / ut posset intelligere
que utilia h[uius] auctu / aut ex odore inuenit / aut ex
lapore per capuit. Inutia responuit ac terusât. Etendi ac
bibendi officiui uentris plemidine metuitur. H[uius] vero
solentissimi artificis providentia deoit justitâ voluptate
et muicii cadent[em] / quia proposit et utrute que cum
uoluptate semper tâ quâ cum domesco hoste pugnaret
Cicero in catone maiores. Supra uero inquit er aduke
via et omne flagitui nullis excitari alys uleabris inu-
uoluptatis. Cuiq[ui] h[uius] sive natura sive quibus deus nihil
metet p[ro]stabilis deojust/hinc duo no munere ac dono
nihil tâ inimicis q[ui]n voluptate. Her eni libidine domum
te t[em]perât et lorum esse / neq[ui] inuoluptans regno posse cor-
stere. Sed e contra deus id caro utrute deoit ut expu-
gnaret ac incenter utoluptate. eaque egrediens fines et
bi datos inter p[ro]scriptu coiereret ne hoines uoluptant
delimitu atque captu dimoni sive subiceret ac sempitum mor
te muletaret. Voluptas ocularu iarua est et multiplex q
caput ex aspetu teri / que h[uius] inu[i]s ho[ui] vel natura uoloe
delectabiles. H[uius] ph[il]i rectissime subtilerit. Auit enim multo
esse p[er]clari / et ho[ui]e digni celli potius q[ui] celata inuenit. Et hoc
pulcherrimui opus intermicatib[us] astrot lumib tam quibus
adornat[ui] / q[ui] picta et fiet a et g[em]nis distinetur mirari
Sed c[ui] deinde ad contempru terest h[uius] nos adhota[n]n h[uius] et ad
celus spectaculi excitaverit / t[em] p[er]tacula h[uius] publica non con-

/multa

temnùt Irag; his et delectantur et libenter inter sùt. Que
qùm sunt nutrimenta mucorù et à consipendos animos potè
tissime ualent / toller da sunt nobis / iuxta nòmò a obráziu
tâ mihi consuerit / sed erà nocent plurimù. Hâ qui homi-
nè quâus ob merita dànatù in conspectu suo uigulari pro
uoluptate computat consciënti à suâ polluit / tam fidelis quâ
sibomia quod fit occulte spectat et particeps fiat. Hos
auf lucos uocant gladiatorù Inquib humanus sangius
effunditur. adolonge abhominibus receſt humanus / ut
cù animas hominù interficit / ludere se opinetur / notè
tiores his omnib quorù sangiunc VOLUPTATI. Ouer
tume anpoſtint py eruſh homines eſſe, qui constitutos ſub
titu moris ac miſicor dià depeantes nò tamù paruitur od
citi / sed erà flagitant / ferunt quâ ad morte crudelia et in
humana ſuffragia / nec uilneribus ſatati nec truore còtèni
quum erà pertuſos iacentes / reperit ulbert. Et caduerit ac
tibus duſipari / ne quis illos simulata morte celudat. Fra
ſointur età pugnàtibus / niſi celeriter e duob alter occir-
est. Et tâ quâ humanù sangiunc ſitant oderit moras. Alios
ullis còpares dari poſait recentiores / ut q̣p̣rimi oculos ſu-
os ſanent. Hac consuetudine imbuti humanitate p[ro]dicti
Irag, nò par cùt età innocentib / ſi exercent in omnes quod
in malorù trucida tione didicerut. Hujus publici homin
dy foros et parnepes eſſe nò quenit eos qui uſtitue uia
tenere nuditur. Non eni cum occidere deus uetat latron
nari nos m[ur]i p[ro]hiket / quod ne per leges publicas liceat
ſea quod ne ſiant monet / que a p[ub]hominis p[er]nitisha
bennir. Irag neq] militare iusti licebit / ciu militia è iu
iustina / nec uero acutifare què quâ criminem capitati / q[ui]n
ſtat utri uerbo an ſerro potus occidentas / q[ui]n occirſio ip[er]
hibetur. Irag, h[uius] dei p[er]cepto nullâ prorsus expeſationez
ſerio oportet quin occidere hominè ſemper ſit nephas / que
deus ſanchi animal eſſe voluerit. Ergo ne illud quité conce
& aliquis exiſtimet ut recentes natos liceat occidere / que
uel marima è impietas. Ad utam deus inſpuit alias nò
ad morte. Ver[us] hoines ne quod ſit facinus / quo manus
ſuas nò polluant iudib adhuc et simpliabus animis negat
lucom non aſſe datâ. Expertert uero aliquis ut alieno ſan-
guii parcant / qui nò par cùt ſuo. Sed hi ſine ulla còtto-

uerit scelerari. Quid illi quos falsa pietas cogit expone
re. nui possit innocentem extirari, qui uisera sua munda
cambus obviavit, et quinque menses esti in Rudelini necat quod
frangulaffet. Qus dubiter quin impus sit qui aliene muse
ricordie lotus non tribuit, qui etiam ficot in ar ea quod noluit ut
alatur, adduxit corte sanguine suum ulnurumque ulnurum panar.
Oue ait possint uet soleat accidere in utiogus sepy
erivit quis non intelligit. quis ignorat quod unum edipos
declarat ex eplui duplici scelere cofusus. Tandem ne farui
est exponere quod necare. atenim parricida facultati angusti
as conqueritur nec se pluriby liberis educandis sufficere
posse preterdiit, quatinus aut facultates in potestatem sit
possidetur, aut non quotidie Deus ex duobus pauperes et ex
pauperibus duobus faciat. Quare sibi liberos obpauper
tem non poterit educare, satis est ut se ab uxoris consili
one continet sceleratis manibus de opera corruрат.
Et ego hominibus facere nullo mone liceat, nec inelle oito co
ceditur, ne consciens erat p[ro]fundat illius cito or si quidem pop
lo sanguis ille p[ro]statur. In se censis quoque nescio an sit corrup
telz uiciorior. n[am] et committet fabule destupris urginis lo
quitur, aut amoribus meretrici, et quo magis s[ui]t elog
tes qui flagitia illa finerit, eo magis sententiarum elegi
tia perfuadet et facilis ueterent audientem memorie vix
sui numerosi et ornati. Item ttagere h[ist]ione subjecit o
culis paria dia et in cestu regis malorum et casternam scelens
demonstrat. H[ist]ionui quoque impudicat si moris quidam
nisi libidines et docent et instigant. Quorum enorata
corpora et in multo ebrem incesi, habitu quod mollita impudic
cas feminas in honestis gesubus mentiuntur. Quidem mimis
loquar corruptelari p[ro]ferenb[us] disciplinam, quod centur adu
teria dui singut et simulacris eruduit aduera, quid uune
nes et iurges ficuit. Cum hec et fieri s[ui]ne puore et
spectari ubenter ab hominis cernuit, et monentur uti quidem
core possint et inflamatur libidine, que as pertu marime
concitatur, ac se quis pro seui in illis imagines p[ro]figu
rant. Probant ut illa dum t[in]det et a dheretiby uac[s] corru
proores ad cubilia reuertiuntur. Nec p[er]uen modo quos p[ro]
minis uicujus ibui non oportet, sed etiam senes quos p[er]care i
no decet. Circensi quod p[er]udorum ratio gaudium h[uius]

leuitatè, uamitatè, infamà, tâto nàq, impetu cò citâtur ai
fluores, quâro illie impetu cùrritur/utà plus spectaculi
exhibeant, qui spettandì gratia uenuit/cui exclamare et
efferri et exilire cœperint. Viranda ergo spectacula oïa/nò
solù ne quid iuciorù pectorib, infidat/que fedata et pari
fica eſse debent-fi ne eùus nos uoluptatis consuetudo ſelì
mat et adœo erbum operibus auertat - Ham lidorù ce
lebrationes deorù ſesta ſunt/ alquid ob natales eorù
ul'teporù nonorù dedicationes ſunt còſtitutæ/Ludi at
ſcenic Libero. Cures es uero neptuno paulatim trìet
ceteris dys idem honos tribu cœpit, ſingulùpudi no
minibus eorù conſedrati ſunt ſicuit ſi in nuy capito in
libris ſpectaulo rù docet. Si quid igitur ſpectaculus inter
est ad que religionis gratia consequitur-/diſcedit ad cey
tu et ad teos ſe contulit/quorù natales et ſesta celebrat
uit/auroi uoluptas ex uocì et cantuì ſuaitate papinur.
Quesolicet tam maosà est q[ui] oblectano illa de qua dixi
mus oculorù. Cuius enì no luxuriosù ac nequa[] puter eu
qui ſcenitas aures domi habeat. Atqui nihil refert utriu
nелурура ſolus domi/an eui populo exerceas in teatro
sed is despectaculus est dicti/- Restat unù quod e nobis ex
pugnàdui, ne capiamuſ his q[ui] ad ſensum intinum penetrat.
Nam illa omnia que uerbis carent-iaeris et neruoſ ſuaues
ſonì pìt ſanle còſtum quia no adhèrent neſ trìbì pìt. Car
men auſ cèpoffit et oratio cùſuaitate deapiens capitì
tes et quo uoluerit impellit. Inſe homines litterati cui àd
religionè dei acceſſerint, ab aliquo perito cœtore ſundati
minus crèdut- affueren enì dulcibus et politis ſluè oratoiſh
ſluè carmiſbusDUINARU litterarù ſimplìce communes ſer-
monè p[ro]ſordi do aspernâtur. Jo enì querùt quod ſe ſi
demulceat. Per ſuaeter auſ quic[ui]d ſuaue est et a[i]o penitus
dù delectat inſidit. Hu[]ignitù deus et mentis et uocis
et Imque artiſex diſer te loqui nò p[]ot. Imo[]di ſi ma p[]u-
doria cære re fuco uoluit ea que DUINARU ſint/ ut omnes
intelligerent q[ui]a omnib[us] loqbanur. Et ergo qui ueritati
ſtudet/ qui nò uuit ſe ip[er] cènpere abh[ui]at inmiicatas et
notas uoluptares/q[ui]anima ſibi uinclat ut corpus cùbì
dulces p[er]ſerantur. Veri falſis. Eterna breuiſa. unha io

et primiutuf quod字
venerion of que vobis
munari / patrois ut
attitutate

CCLXI

cùdis, mihil aspectu gratù sit, nisi qùd iuste qùd pie fieri uide-
as, mihl auditu suane, nisi qùd alit anima meliorèqur reddit.
a) aximeq; he sensus non est ad uacui deor quèdiis, qui
nobis ideo datus est ut doctrinâ dei pripe possim. Imo si
uoluptas est audire cantus et earmina dei lautes cimere
et audire iocundù sit. hec e uoluptas iuera, que comes est
et fœta uirtus. hec nò est cadua et breuis ut ille quas
a pernit qui corpori ut perudes seruit, sed perperut et si
ulla remissione delectas. Cui fminos si quis excesserit, nu
hlq alio ex uoluptate penterit, nisi ipse uoluptate, he mò
tè meditatir, quin ssa it uta perperua in iurute e/ita
mors in uoluptate. qui eni moralia corporalia maluerit
carebit eternis. quirena prulerit celestia nò hakebit, ad
uoluptates aut saporis et odoris, qui duo sensus ad soli
corpus pertin et, mihl e qùd anobis, disputerit, nisi forte
duis erigit ut dicamus turpe e sapiens ac bono s iuen
ti et gule s uiat si un. guèns oblius au flori, coronat
mec dat. Que qui ssa unq, inspiens et ineptis et mihl
est et què ne odor quicè iurtus amgerit. For tasse quæqui
am dixerit. Cui ergo illa stà pp/ nifi ut his frumur, atque
sepe iis ducis est iuris nùs nullâ finura fuisse, nisi huc que
optimeret. Itacq ssa omnia deus adinfruen dui certam
iurum duarum. Eris ille cebre iste uoluptatù arma stullus au
uni opus expugnare iurutè iustinàq, ab hóbiis excludè
ut in blandim etis et suavitatib, titulat alia sit eniqa
morte fabricare est uoluptas. Nam ssa deus hominè
ad uiri non nifi per iurutè ac i laborè nocat, ita ille ad mor
tem per delitias ac uoluptates. Et ssa uter bonù per
fallia mila /sè adueri malù per falla et bona pnenitur
Caenda sunt igrì oblectamina iusta tanquam laquei et plage
ne suavitudinù mollite capni sub ditione mortis ac ipso cor
pore redigamur. Cui nos manipuimus — Venio nunc abest
que per capitur ex tactu uoluptatez. Oui sensus è quibè roti
corpus. Sed ego non de ornatu mentis aut uestibus /si
de sola ubi me dicendi mihi puto /que marine coerre-
da est/ quia maxime nocet. Uit ex cogitat asset deus duorùs se
viui rationè attribuere his ut se muicè apperet et victio
ne gauderet. Illuq arde tissimâ cnpiditare cunctor animâ tui

xxij

xxiii

corporibus adminicuit/ut inbos affectus audivisime rueret eam ratione propagari et multiplicari genera possent. Que cupiditas et appetentia in homine uicheritior et auctor inue nutur.nel qua homini multitudinē uoluit cē maiore/ut qnī uirtute soli homini dedit /ut laus et gloria in œcere dis uoluptatibus esset et abstinēnt siu. Seit ergo a dūsari ule noster quanta sit uis hujus cupiditatis/quæ quæā necessitas dicere uoluerit/cumque arecto et bono ad præui et ma lum transfert. Quicula enim desideria imittit/ut aliena cōta minent/ quib[que] hīre propriā sīne delicto licet. Objet quippe omni hīs irritabiles formas fuggerit q[ui] smenta et iucys pabuli sub mini strat/tum intinis uiseribus stinulos omnes cōturbat et comouet/et naniralem illu matat atque inflamat ardore/ donee irretinu hominē implicanuq[que] decipiat. ac nequeus esset qui penanu metu abstineret alieno/lupanaria quoque cōstitu it/et pudire infelicis mulieru publicaut/ut ludibrio hīret tā eos quifacuit/q[ui] quas pati necesse est. his obscenitatiu aliau ad ſanctitate genitas uelut inceni g[ui]gitē demorsit.pudo vem exinrit.pudicetiā flagitiavit. Joem etiam mares mari bus adminicuit/et nefandos coitus contra naturā contra q[ui] institutu dei machinatus est. Sic imbut homines et arma uit ad nefas omne. Quid eni p[ot] eo ſanctu his qu[ie] etare im berillam ac p[ro]ſidio indigenē libidini ſie deppulāda fedandā q[ui] subſtrauerint. H[on] p[ot] h[ec] res p[ra]magnitutine sceleris enarravi. H[ui]t amplius illos appellare possu q[ui] impius et pa riadas/quib[que] non sufficit ſexus adeo datus niſi etā ſuiu pro ſine et perulanter illudant. hec tamen apud illos leuia et q[ui] honesta ſint. Quid dicam de his qui abomināda nōlibidinde in ſam à p[ot]us exercent. p[ig]er dicta. sed quid his fore credamus/quos non p[ig]er facere. et trī dicēdu est/q[ui] ſit. de ills loquor quorui reterimātuo ſebido et exeret abilis ſiur ne capit quidem parer. Quib[que] hoc verdus/aut qua dignatione tāmi nephas proſequar. vīncir officiu lingue sceleris magtutudo. Cum igtu ſebido edat hec opera et hec facimora desiguer/ar man di aduerſus eam iuute magna ſumus. Quisquis affectus illos ſi enare nō p[ot] /cohibeat eos inſtra p[er]scriptu legiminu thoru/ut illud quod auſte expectit conſeq[ur] et tamen inpecatui nō maſdat. Mam quid ſibi homines

perditi uolunt. Nêpe honesta opera uoluptas sequeurur / si ipse
se apperunt uta et legiti ma fru iecet. Qui alqua necessitas
prohibe bit / tu uero marima adhibenda iussit est ut aperit,
tati continêntia relucte tur / nec tamen alienis thors queat
gere nò licet / ueru etiam publicus vulgatis corporibus abest
DUl DEus precepit. Conscio nos duâ duo inter se corpora filius inter
copulata unu corpus officere. Itaque, quin se ceno interfereat,
conscit oblitus necessitas est. Et corpus quod hanc ablum portam
auit contignone impudicâ corporis inquinata / non portuam
inlongo tempore et multis bonis operis, abeaq. inheberit col
lumone purgari. Oportet ergo sibi quæq. proponere duos
sextiun. cum cnonem gr. senex et am. dardâ est iustitiam eis
ge his affectibus posita ut successione parent. Sicur ait
edict nobis oculos Deus nò ut spectemus uoluptatæ capi
amus / sed ut iudeamus jpeos actus qui pertinet ad iuxtem
cessitare / ita genitale corporis parte quod nomen est dixit
nulla alia cito inibi effigiende sobus acceptus. Huc diu me
legi sùma deuotione parent diu est. Sint omnes quicque deo / ei
pulos profitur ita morari et instituti ut imperare sibi pos-
sint. Ham qui uoluptatibus indulgent / quibidi obsequi
tur / hi animâ suâ corpori mancipant ad mortem, omnem
quia se corpori addixerit. Inquo h[uius] potestatem – miis
quisque quam p[ro]t formet se aduere cundis p[ro]dere colat,
cessitare consuetur ac mente tuerit. Hec tamen legibus
publicis pareat (h[uius] super omnes leges qui legere sequeur
inquit, bonis affectuuerit / iâ p[ro]debit eum ad teretiora deo
seneque modo placent recta et honesta / que meliorum ianimo
ta sunt qu[ia] præua et honesta pei[ro]ibus. – Hoc d[omi]nus cito
tatis offici executus. Quia Deus non modum intra pruinos par
eres. S[ic] etiam p[ro]scriptio lectiui terminavit / ut c[um]quis habet
uxore nequaqua neque liberâ h[uius]up velit. H[uius] matrimono fid
p[ro]uet. H[uius] c[um]sicht publica uiris ratio est soli mulier. adultere
ra est / que h[uius] alii. Marinis aut et s[pi]lures habet acrimu
ne adulteri solutus est. Sed diu i[mi]t lex ita duos in matrimo
nu[mi] quod est / corpus unu pari iure cœugit ut a adulter ha
beanir. Quisquisque compagem corporis in duisa distraente
Hec ob aliam causam Deus cui coteras animâtes l[u]scepto
fetu maribus repugnare voluerit / s[ol]bi omnium mulierê p[ro]
tientem iuri fecit / salicet ne feminis repugnâtib[us] libito c[um]

gerer ueros alium affectere, eorum est casuatis floris, nò teneret
sed neq mulier iuritùe pudiacie caperet si pectare nò posset.
Há quid animal mutu pudi in eo dixerit quod suscepseret ma-
ti repugnat/ quod ideo facit quia necessè est in dolore atque in pe-
maculu ueniat si ad miisit. Nulla igrì laus nò facere quod fit
nò posset. Sæo aut in hoc e pudiacie laudatur qu2 nò natis
est si nolitura. Servenda igrì fides abutroç alteri est. Imo ex
emplo continèrie docenda uxor ut se ceste gerat. Inquùc e-
enti ut id exigas quod pietate ipe nò possit. Que miqutis effeberit
ut essent adulteres. Feminis egre fererit hú pietate se huc nò
exhibentib mutu caritare. Denique nulla est tam potu pudo
ris adulteri quenò hanc eum uicys fius p[]tendit. Imuriâse
peccando nò facere 13 referre quod optime quinlamus ex[]p[]er-
sit. Homo inquit neq aliam matrimony abstinens neq flui
custos que interse natura consenafuit. Nà neq maritus eu-
ca corru pendas alioru cœuges occupatus p[]ot utare de
meschec sætati. Et uxor cù in tale incidit matrimonu ex-
emplo ip[]o concretata/ aut imitari seputat aut indicare. Qu-
uendit igrì ne occasionè uicys interperantia demus. Sz. af-
suocant se muicè moles duorù. Et uigù parib ais ferat
Hos ip[]os altero cogitemus. Nam fere in hoc uistitie fùma
constitit/ ut nò facias alteri quicquid ipe ab altero pari nolus
Hec s[]ut que ad cœtinetiam p[]erpetui a deo. Sed tam nequis di-
unia p[]recepta caruit scribere se putet posse a deditur illa ut oïs
calum et occasio fraudis remuerant adulteri èsse qui a
marito dimisi[]z duxerent. Et eù qui p[]ter crimen adulteri
uorè dimiserit ut alterà ducat. Diffodori eni corpus et d[]i-
trali deus noluit. Propter ea nò tim adulteri est eum di-
ueri et à cogitatione nequis aspiciat alienam etiam cœu
p[]erpet. A adulteri eni fieri m[]itez si uel imagines uoluptatis
libi ip[]a depinerit. Mens eni p[]erfecto que p[]ecat que imode
rare ubi dimis fructu cogitatione c[]omplectit. In hac crimen
est in hac omne delictu. Nà et si corpus nulla fit abe macu-
lati nò costat tam impudicie ratio si alius incostus est. Nec
illibata castitas uideri p[]ot ubi costientia cupiditas inqui
natur. Nec uero aliquis exrimet. Omne difficile s[]i enos ip[]o
nere uoluptati/ eacq. nagâ et errâ tez castitatis p[]udicione,
liminibus inclu dêre / eum positiu s[]it h[]oibh oibh etâ uince re/
et plurimi beatâ atip incorrupti corporis integritate reni

nuerit / multig, sint qui hor celesti generem ute felicitate
pfruatur / quod quidem Deus non ita fieri cnpit, tanquam
at / quia generari homines oportet / ut tâqui sinit. Sed
enim quâta his affectis ipso fuerit necessitas. Si quis hoc magt
facere potuerit / habebit enimiam incorruptibilis mercè de
Quod cœtinetem genus quavi flagitium est omnino consilia
tionirtur - ad quâ si quis erit atque eluctari potuerit / huc
puni dnis / huc dissipuli magister - agnosceret huc trah trutpha
bit. huc erit simulæ deo / quin iur turæ dei cepit. hec quidem
fidelia iudicatur. sed de eo loquumur / cui calcatis omniibus
turis iter in celum paratur. nâque iuris in de cognitione con-
sistit. Omnia grانا fit dnis ignores. ubi cognovis factum
Per ipas difficultates nobis erat id est / qui ad sinnu boni tè
dimus. Nec tamen deficit aliquis aut cetero ipso desperet / si
aut cupiditate iactus / aut libidine ipsius / aut errore duc
ptus / aut ut cactus adjuvavit ium lapsus est. Pôt enim
reduci ac liberari / si eum penitus actorum et ad melioram cons
fus sartus faciat deo / quod fieri posse Cicero non puraut Guy
hoc in aca demico tertio herba est. Quciliteret his quin int-
nere & censasset / sicuti iuss deuam secutus corrigere erro-
te inpenitendo / facilior est et emendario censuitur.
Licet pline - Ham suberos nros / cum delictorum fuerit cernit
pensere correctos esse arbitramur / et ab dicteus abiectos
q[ui]rur us tamen substantius, sussupimus. houemus.
Amplectimur / cum desperamus cesserit dei patris pensato
posse placari. Dyo i deo dnis ac parés indulgerit / remis
suri se penitus ribus pectata piumuttut / et oblitterat ius
ingitates en qui justitiatis venio cesserit operari. Sicut enim
mihil protest male iuuenti antea cetero iute pectas aboleant.
Superueniens nequitia iustitie opera delectat / ita nihil offici
unt peccata ietera correcto / quæ superuenies iustitia habet
ute prioris aboleuit. Ic enim quæ facti su penitus errores
um prustinu in telugit. Ic deo quæ green melius et significat
sicut / quæ nos latine possums resipiscen-
tiam dicere. resipiscit enim. ac mitem sit quasi ab insanire
cipit / quæ errati piget. censurat quæ ei ipsi demittet et confit
mat animu sini ad rectum iustiendu. Cui illud iusti maximo
cuicet / ne rursum meos de laqueos inducatur. Denys quod
muta alia quæ si feraute capitur si aliquo modo sem fugit ex

fateque

xxiii

tricauerit, suit post modum cautora. Uitat quæ, s tempora otiæ
ingubles dolos insidias, senferuit. Sic hominem penitentia can-
tus eroligente facta ad eutanda pectata inque semei Francæ
deaerit. Hocogeni pōtē cœpit pruæs / tam arridus spectat, ut nō
aliqui libatur. Et idcirco Deus imbecillitate nostrā sciens
prosua pietate aperuit hōi portā salutem ut huic necessitas
cui fragilitas non subiecta est medicina penitentie subuem-
ter. Ergo quidem aberraverit / referat pedem / sed, ut p[ro]mū
teripat ae reſ former. Sed rei uocare g[ui]a duæ ſuperas, quæ
dere ad auras hoc opus h[uius] labor est. Degustatis autem male
iocundis uoluptatibus / uix diuelli ab his p[ro]suit. Faciunt uta
sequerentur ſi coru[n] suavitates non attigitur. Et ſeripiāt
ſemale ſeruutut / condonabitur y[que] error omnus / ſi erreterez
ſui uta meliore corrererint. Nec lucerat ſe quiſ quæ p[er]tet
ſi d[omi]n consui[n] nō habeat. Stat enim ille o[n] in cujus conspectu u[n]i
uimus. Hoc si unuus homines celare posſumus / deu[n]e
poſſumus / cum nihil abſcondit[i] nihil p[ro]tē cœpit reſent.
ExortiONES ſuas ſenea mirabili ſententia terminant. Magni
n[unc] quod n[ec]to quid maus quæ, ſi cogitavi p[ro]tui est: c[um]
uend[us] operā damus. Huc nos approtemus. Nā nihil p[ro]ſt
inclusam e[ſ] ſapiens / prætemus deo. Quod uerius diu p[ro]
abo[que] deu[n] noſſet, ſi dictus est, ab hoſtuere religiosis igna
cro[n] nec et maiestate deu er[pr]ſſet majorē eſſe dicendo ſi ut c[um]
cogitatio me[n]s humane capere p[ro]ſset. Et iſ[que] eritatis at
tutur fonte[que] sennendo uti hominu[m] ſupradicti n[ō] cœpit episcopu[m]
viu uoluit. Sed deo ab his operā uendō d[omi]ni, si quidem p[er]ſae
uſte inſerit / potuit eſſe uerus deu cultu[m] ſi quis d[omi]n[us]
verit aut contrep[ſſet] p[ro]ſecto cerionem et magistru su[m] So
cl[ione]s ſi uere ſapiențe duce[m] nactus cœt. Huc nos ingreſſet
ap[ro]temus. Celebs præſus oratio / niſi antecederet igno-
rantem confessus. Nihil p[ro]ſt velius am eſſe consaenitati
prætemus deo. H[ullus] ergo mendacius / nullus d[omi]n[ibus] imitatur
locus est / quia pariter oculi hominu[m] ſub moſtetur. Dei ad-
du[n]it as nec uſſeribus ſub moſteri p[ro]t quominus to
tu hominu[m] p[ro]ſpiciat et norit. J[am] in me[n]tè operis p[ro]mo
Q[ui]d
ag[is] inquit. Q[ui]d machi n[ari]s, qui d[omi]n[ibus] c[ui]ſios te
h[uius] ſequimur. Alui tibi p[ere]gerimatio ſub duxit. Alui more
alui ualido. C[er]it h[uius] quo e[m]ere nu[n]q[u]ia p[ore]s. Q[uid] locu[m]
abdi[n]i legi[s]. Et arbi[trui] remo[n]es / p[ro]tā n[on] ame g[ui]ſte ut

oculos omnium effigias, demens. quid tibi pro defectu non hæreatur, hujus conscienciam: non minus numerabile est consilium et deo tullius memnuerit. Inquit deus se hære testasset, ut ego arbitror meus sicut quanquam hoc deus dedit ipse diminus. Ite cum de isto ac deo non loqueretur. Ita talis ut inquam non modo facere feci necogenare quidem quicquam audivit quod non audivat pudiare. Purgemur igitur conscientia, que oculis de præma est ut ait idem semper itauiuamus ut ratione reddenda nobis arbittemur. Putemus, nos monumètis omnibus nōsit aliquo utile dixit orbe-terre teatro ab hōbīs, sed de super llectari ab eo, qui et iuxta et testis idem futurus est. Cui ratione iuxta reposenti actus suos inficiari non licebit. Et ego fatus est aut effugere consilia aut nos iuxta ultro aperire animum et perniciè satis iu[n]eremus effundere quib[us] nemo alius incederit pōtuit. Ubi solus ille quicquidem claudis, uſi ut ceris reddidit, maculata medusa purgavit, mortuos excitavit, ille ardorem cupidatis extinguit et extur babit, libidines, inuidiam diffat hæt-uram mingabit, ille recusat, ueram et perperuam sanitatis, appetenda est hec hōb[us] me dicunt, qu[em] maiori pia utu�o uexatur, aut q[ui] corpus, et q[ui] primi latentibus morbis adhibenda curato est, neque enim utat aliquis oculorum acie clara in membris omnibus integris firmius ſima corporis totus qualitudine, raminguari, ſanu[m]i, ſi ef[]ferat, ura, ſi ſuperbie tumidus influerit, libidinam, p[]uar, cujus p[]eritus inardeſcat (sed eis porus qui ad alienam felicitate nō attollat oculos, opes nō admittetur, alienam mullerem ſimæ uideat, nihil o[n]o appetat, nihil cōnpit, ſeat alienum, nō in uideat ullu, non fastidiat quicquam, ſit humilis, miſi onus, beinaus, mitis, humanus, p[]ax in audivus perpetuo, uerſaui. Ille homosanus, ille iustus, ille per ſectus est. Quisquis igitur ullus omnib[us] p[]ceptus celestib[us] obtéperauerit, hic auctur est, uerit de. Cui p[]erſaciria p[]er māſuerit de animu et iuxta innoce[n]tus eractus bonu. Quæolam qui exhibit totius p[]erſacirat totius bo[n]nui aliquod ac p[]ui fecerit, deus enim nō deſdot at victimam nequaqua[m] animalis neque mortis neque ſan guis, sed hōb[us] et iuxta ad quod p[]erſacirau[m] neque uerbenis, neque c[]espinyb[us] q[ui] ſint uti, ut laus, iusti[m]a, sed his q[ui] ſultimo p[]ectore p[]erſutur. Ita q[ui] inarum de ille uere maxima est, et q[ui] in corde hōb[us] colloca in quinam non p[]ot [a]ngiune uſtitia [p]onitur patientia, fides, uno contia, castitas, abstinencia, hic est ueruſmus vitus, hic ulla[]lex de ille mita cicerone dictu est, p[]erclara et dimittam ſemp[]que

recta et honesta tempbet, uoret præa et aurora. Cui parere sæcitime ac rectitime legi uiste ac legitime necesse est uiuere. Cui legis pateat admodum capita posuere, ut pulchritus me trimodo dicitur, que solum fastigium utiutui et justitie imponent. Si quis uolet cœteru omnia cœperu hæcERE ex fonte ipso petat, unum ad nos tuus iste manum.

Hunc de sacrificio ipso pæuæ dicemus. Etur inquit plato nò casti domui deo sibi quidco corruisti, quicquid saviæ pietatis est, ut ut hoc iudic te nò oportere iuident aliquid offerte quod sit ex mortuo corpore, cur nò iudic non debere corporali corpore munus offerri. Quanto melius seneca et iuerni Multis neos inquit Deus cogitare magni et placidiu ac mauestare lenu iuere ndù/amtù et semper in proximo nò imolationibus neq; sæguere multo colendù. Quc etiam ex truadone imerentur iuoluptas è sì mentepura. Et nò honesto proposito, nò templo illu congestis malituri, an consisit consfruenda sunt. In suo cujus consuetudinis spectore. Vestes igitur gêmas et cetera que hujusmodi in nò sibi putat deo cara/is plane quod sit deus nesat. Cu putat iuoluptat esse res quas età hò si contempserit/ in eo laudabitur. Quid ergo casti quid deo digni? nifi quod ipse in illa Diminalege sua popo scit. Duoque of ferri debent domui et sacriciui, domui in perpetui. Sacri qui ad tempus. Verui apud istos qui nullo mò ratione diuimitatis intelligit domui est quicquid auro argetoq. fabricantur. Item quicquid purpura et serico textur. Sæ cérifici est victima et quæcunque in ara crematur. Si utroq non utitur deus/qua ipse incorruptus è et illud totu corruptibile. Itaq; deo utriusque incorporale offerREDI è, quo utitur. Domui est integritas aui. sacri fiui, laus et himnus. Si eni deus nò iuuerit ergo his rebus colu debet quœ iidentur. Nulla igitur alia religio è iuera/nifi queuritute ac justitia constat. Etenim aut deus iustitia hóis utacur in tellectu Franke est. Si eni justus fuerit hò accepta immortale ineter nù deo sicut homines aut nò nisi ad iustitiam nasci tuli, phì uetores tu et à Cicero iustitatur. Differes eni de legib, Sed omnui inquit que in hominu doctoru disputatione uerfuntur. Nihut est pro fecto prestabilius quâ plane intelligi ad iustitiam esse natos. Id ergo solu deo ex hibere ac offerre de

XXV

Tetuand ergo putat sì et tota proferi yno vero nò casti domi

nios

debemus adquod capiendù nos ipse generavit, hoc aut dupler fit
arifici genus quæ sit uerissimù tristegistus hermes ydoneus
testis est qui nobiscut 1. cum propter is quos sequeantur tâ regn
uerbis congruit, de justitia sicut utus est, hoc uerbù olima
dora, cole. Cultus autem dei unis est malu non est. Iste in illo est
mone p[ro]stò cum ex audiſſe Asclepi quere nte atilio suo utri
placeret patri eius pro ferri tus et odores alios ad arificiui
tei ex clama utem bene bene omi nate o Asclepi. Est enim mari
ma impietas tale quid deino illo acti ngulari lito in animu
inducere. Hoc et his simula huic non sequuntur. Omniùmque igitur
est pluse plenus est et omnium minus indiget. Nos tamen
gratias agentes adheremus. Huius enim arificiui solabene
dicto et recto. Verbo enim arificari oportet deo. Aliud
dous uerbù est et ipse confestus est. Sumus ergo colenda
titus est ex ore justi bovis ad deu directa laudato. Que mi
ip[ro] ut deo sit accepta et humilitate et timore deuonone
maxima opus est. Nequis forte integravit atque innocte
tie fiduciàs gerens timoris et arrogantie crimen mori
vit. eoq[ui]s frò gràm utritis amittat. Si ut sit deo carus
omni quæ macula careat musicordià dei semper imploret. Nibh
quæ alio p[ro]eunt. Nisi p[ro]eatis sius ienam licet nulla s[an]t.
quod alio deſiderant, non est opus dictò sciant quod eum
Siquid e[mi]boni euenerit. Gratias agat. Siquid maui ſanſſa
citat/ut idem sit semper et stabili et imutabilis et inco
ſtibus. Hoc tantù hoc intèplo p[ro]eet ſibi eſſe ſanendù sed
et domi et mp[ro] etiam aubili ſuo. Secu[que] deme h[ab]eat deu ſe[pe]
incorpo ſuo conferat. Quem ip[ro] est dei tép[ui]. Q[ui] ſi deo partit
ac ónimo h[ab]at affidiurate. Hoc deſiderio h[ab]at deu actione fiuert
conſi[n]nati et p[er]ſe cuti justitia è. Quæ qui tenuerit h[uc]ut
testari ſumus deo paruit h[ic] religioni a coſſario ſuo ſat[ut]
ſeat.

Firmum in lactaney Contr agents inſtitutum in lib[er] textus
ex p[ro]p[er]. Incipit ultimus eiusdem

Etne habet, 1acta sunt fundamenta, ut ait eximius
oratur. Ororum nos non fundamenta solus ierim,
que forma et iodea est, operi prefendo, / h. ma
gius robustus, q. malibus edificiis toru pene usq.
ad sumam p[ro]diximus. Restat id q[ui] multo s[ui]
lus est, uel tegere u[al] ornare / s[ine] quo tamen
priora opera et inutria sunt et ingratus. Ham-
quid protestat aut falsis religionibus libermi,
aut quod u[er]a cognosceret. Quod inqui protest celeste
illam utritia, defendere quid e[ui] magus difficulter arbus e[ul]
tum de tenere, que est ſuma u[s] / u[n]i e[ra] duinum p[er]mu[n] bractu
dum per p[er]petue subsequatur. De qua nobis inheilibro differe
dum ne priora omnia iurita et infructuo[rum] iudeatur. Si
hac qu[ia] cauſa illa p[er]ſcepta sunt inerte[rum] rei inquamus / ne
quis forre arbitretur tantos labores incaſſu p[er]ſapiend[us] du-
orum celesti mercede diffid[ur] / qua Deus ſtatut et qui hee ſu
auia terre lama pro ſola n[ud]aq[ur] ut tute contempſerit. Satis
et huc partu faciamus / et ſtibus duinam l[ar]am / tu[am]
etiam p[ro]b[ah]by argumentis ut equi daru[us] ſit et ſutura p[er]
sentibus et duinam terrenis et per p[er]petua brevibus eſſe an
deponenda / quin temporaliter ſunt p[er]mu[n] iucioru[n] / ſempie[n]
urutu[n]i. Exponam igitur rationem mu[n]di / ut facte posſit
intelligi et inu[er] et quare ſit effectus / ad e[um] quod p[ro]du[n]o
ſi fabricatione differuit neſt re poterat nec explicare / q[ui]
pe qu[ia] celeste maſteru[n] quod inu[er] prophetus ac deo doamn[em]
diſatur / igitur abat / ſoq[ur] in per p[er]mu[n] dixit eſſe fabricari
quo d[ur]que ſeus est quin quicquid est ſolidu[rum] ac graviu[m] corpo-
re ut in tu[n] c[or]pet alijq[n] / ita ſin[em] capiat neceſſe e[ra] Ha[er]le[es]
cum non intereret quic[et]admodu[n] posſet tanta teru[n] magnundo
interre / et h[ane] p[re]ſcriptionem n[eller] effuſere / ſemp[ur] at
ſiſſe mundu[n] ac ſemp[ur] futuru[n] - Prorſus nihil u[di]t. quaqe
quid est neceſſe est alijq[n] habuſſe p[re]mu[n] - nec omno qu[ia]
qu[ia] p[ot]re eſſe inu[er] c[eper]t. Ham ac terr[am] et aqua et igne diſ
perre. c[or]ſamu - extinguendo, iudeamus, que ſunt un[gr]mu[n]
di p[artes] / intelligitur id toru[n] eſſe mortale / Cui u[er] m[ira]
mortalia. I[ta] ſit ut n[ar]u[n] ſit quic[et]u[n] p[ot] interre. Sed
er omne quod ſub illu[rum] oculorum u[en]t et corporaleut ac i[p]la-
to et ſolubile ſit neceſſe est. Onu[s] igitur ep[ia]nu[s] auctore
democrito u[er]idi u[s] in h[ac] re ſuit. Qui ait et ortu[n] alijq[n] et

aut intelligere viderat.
Et quod aut vamitatem
false s[ent]ientem p[ro]indebat.

et aliqui esse peritur, nec tamen ratione reddere poterit aut quod de causis tanti hoc opus aut quo tempore resoluerit, sed quid nobis reuelaut nec comecturis id esse quidem fide traditione ac leesti docetur, et ad huiusUt atque studio seueritas ap- pareat, non iudisse neque comprehendisse phos ueritatem, sed ea leuerit odatos ut tamen unde odor ille sapientie tamquam tam iocundus afflauert, nullo modo senferit. Interlinea cesserunt puto admonere lecturos quæ hæc ma[n]que tradimus præu ma[n]que mentes aut o[n]no intelligent. Hebetur e[n] acios e[n]or[u] terrenus cupiditanbque senſus omnes gaudet, am- beculles q[ui] reddunt aut etiam ſtintelliget ouſsimulabitur, tamen et hec uera esse noluit quæ trahitur auc[us] auc[us] et ſcien- tes malis ſus fauent, quor[u] ſua utate capuitur et iurant, uis deſerunt eu[m] acerbitate offen duntur. Nam quia aliar[ia] et opu[m] in explebunt quodam ſin flagrat (quam possint uenb[us] tis aut dular gitis que amat temi cultu uti de reg[ie] Aned[ia] bio maluit id esset ſictu que deſiderijs ſus tenutate cogitatur. Item qui libidin[u] ſtimulis incitati ut ita poeta in finibus igni pru[n]t uti[que] increduia nos afferte duci[que] uibertat aures e[n]or[u] precepera continenteque illos auolupanbus ſu is prohibent quib[que] alia[que] ſua cu[pe] corpore aduide iuert. Quid[que] ambitione inflati aut amore poterent inflaman omne ſtu diu[m] ad honores acqui[n]end[us] contulent nec ſi soleret quidem gestemus in manu fidem como dabo[n]t ei doctrine, quod iu[n]ſet o[m]potentia et amore contempto humiles illucere, et q[uod] uta humiles ut et accipere iuuri[que] possint et ſe referre nolint ſi acceperunt. In ſint homines qui conſita ueritate claus[que] ocui[que] quoquo modo latrant. Qui aut ſani erunt, 1. non ita uis[s]a imer ſi ut inſanabiles ſint et e[m]dent his et libenter accedet et que cufp dicimus aperta et plam et ſimplicia et quod marime opuseſt, in ex pugnabilia esse uidebuitur. Nemo iu[n]tun[que] uet niſi qui sequi p[ot]. Sequi aut est faule omnibus hi p[ro]t quos paup[as] et teru[m] indigentia exercaut et capaces iu[n]tus efficit. Nam ſi iu[n]tus est tolerata malorum, no[te] caput ergo uite[que] qui ſemp in bonis fuerit qui mala neq[ui] exporti ſi[n]ne- qu[ie] ſerre p[ro]ut affluendine ac deſideri o[m] bonorum, que ſola none p[ro]unt. Et fit ut pauperes et humiles deo credant fidelque qui ſint expoditi et duites qui ſt impedimentis plurib[us] iu[n]plicam.

non erat

Imo uero catenati et expediti sunt, ad nutu DNÆ CUPIDITATIS, que illos in extricabi lib. unculis irreti sunt, nec p[ro] in celu] aſp[er]ere / qu[em] mens eorum interra p[ro]na humic]que deſi]ra est. Angustus ad modum trames est / per qu[em] justitia homin]e deducet in celu] / huc te nere n[on] p[ot] / niſi illu fuerit expeditus ac nubus. Nam ıſh loci pletes multis et ingentibus f[ar]tinus onerant per u[m]a monas in cedit, que lantima est, qu[em] late p[ro]do DNatur. his acerbis his uenena sunt qu[ibus] ad justitiam p[re]cept[ur] / queq[us] nos de i[no]ſterio de iuutute acueritate differimus. quib[us] ſirepugnare aucentur / hostes necesse est iuututis iustitieq[us] f[ate]atur. Ag[ue]diar n[unc] quod ſupeſt ut finis operi posſit ip[on]u. Jo] aut ſupeſt ut de iudicio de] differamus / quod tu[em] cōſtituetur / eu d[um]s n[or] edietur interra / ut uniuq[us] p[ro]merito aut p[ro]mu[n]i p[ro]ſolat aut pen[ato]s. J[ta]q[us] ut in quarto]lubro de]primo aduetu emus. Orinmus / ſic in hoc ſeru[n]du referemus aduentu / qu[em] tueri quoq[us] et cōſtitetur et ſperat [ſi] ſi uſtra. qu[em] necesse est ad eos consolandos reuertatur / ad quos uocandus p[ru]us ue nerat. Na] qui wolarunt impie humil[em] / ſen]n[et] impotest te uictore. Saq[us] o[m]a que legut et n[on] intelligut de] rep[os]an te p[ar]ietur. qu[ipe] qui p[er]eatis omnib[us] inquiurant / et inſlip[em] ſo] cu]rore per ſi[n]ſi / abulo ip[on] cu] neſand[us] manus inſulerit ſint ad eterna ſupplicia destinati. Sed erit nobis contra u[m]os ſeperata materia. Inqua] illos erroris et ſcoleris re] uincemus. Nunc ignaros ueritatis instruamus. / diſpoſitioe ſi[n]mi de] ſi]ordinar[ur] ut nu[n]tu hoc ſe culu] de]menso t[em]po n[u]r]ſpatio termini ſumat / ex]tincta] q[ui] p[ro]tinus omni malitia et p[ior]u ais ad beate] u[m]a reuocatis / qui]et[u] tranquill[u]i paci fiu[m] / amen] / aur[em] deniq[us] ut poe]te uocat ſe culu] de]o ip[on] regn[u]a te]ſoreat. Inprimis cauſa erroru[m] omnium p[hi]ſis hec ſuit / q[ui]ratione mundi qu[iet]or[u]a ſapient[u]a continet n[on] comp[hende] r[ut]. ca] uero n[os] ſenſi] p[ro]prio et interna intellige]tia n[on] p[ro]comp[hendi]. quod ilu[m]i n[oe]doctore per ſe ip[os] facere uolue r[unt]. J[ta]q[us] inuarias ſi]b[us] ſepe contrarias ſi[m]a] inciderunt ex quib[us] ex]it[u] n[on] haberet / et in e]de luto ſe u[it] com[us] aut heſt aueruit / ſeli]cet affi]ſionibus eorum] n[on] reſpon]de]te va[tione]. Cu] aſſu]pſſent quid] uera [ſi] que affir]mar[u] p[bar]ni]q[us]

Judith, liber

Ca]t]i]

nò pìt fine scientia ueritatis rerùs q[ui] celestii / qu[ue] sepe tâ
dixi non pòt esse m homine nifi / deo cocente precep[ui] H[]
si pòt h[ó]s intelligere diuina poterit et facere.nâ intellige
re est quasi euestigio subsequi.nò p[òt] aut facere que deus
quia mortali corpore indutus est. etGO intelligere quidem
p[òt] que seat deus/quod an fieri possit ex imensitate rei,
atq[ui] operu diuinaru faciale e[mi]tiusq[ui] metiri. Nâ simu[n]d
cum omnibus que s[me]o cont[é]plari uelis/intelliges pro
fecto quantu[que] dei opus humanus operib[us] ante festet. Ita quâ
tum inter opera diuina er humana inter est/ t[em]nù diſtare te
dei hominis q[ui] sapientiâ necesse è.nâ quia deus incorrupt[
] atq[ui] d[omi]nalis est. et ideo perfectus qua semper nus est.
Sapiencia quod ei p[in]ce ut ip[er] perfecta est - nec obſtare
illu quæquam p[òt] qua nulli rei deus ip[er] ſubjectus est / h[ó]o aut
qua ſubjectus est paſſionu / ſubjecta est et sapientia eius
errori. Et ſi act hominis uita multe res imple du[tr]t / quomod
nus p[òſt]er esse per p[ep]tua / ita ſapiâ quod ei mults rebus
impediri necesse est / quo minus niſpicien d[omi]nus ueri
tate perſecta ſit. EtGO nulla è-humana ſapienna ſi per ſe
a d[omi]nionê ueri ſcientiâ q[ui] m[ati]tur. Or[ati] mens ho[is] cùn
gul[us] corpore illugata et m[iti]ne ebro[d] com[ini]co melius / neq[
]liberius euagari neq[ui] clarius p[er]ſicere uerratê p[òt] Cuius
tut[à] diuine condit[i]onis est. Deo eni ſoli opera ſua non ſuit
homo al[ir] no cogitando aut disputando al[ſequi] cù p[òt] / ſed
diſcendo et audiendo abeo qui ſtire ſolus p[òt] er docere - Deo
tullius ſmi[ſ]z ſorratis de platone tr[o]nſerens / dicens uen[i]
ſe tempus ut ip[er] migraret e[ura] ullo[s] aut apud quos c[am]
trabat agere uita. Veru melius inqui[d] dy ſm[ort]ales ſeu[rit] hom[
]ne aut arbitror ſtire nemin[em] - Quare necesse è[omni] p[hi]ſe
ſectas esse aueritate alienas / qua homines etiam qui eac[us]
ſtitueru[t] nee ullu[mi] fundam[iti] aut firmitatê p[ui]t h[ir]e / que[n]
lus diuinaru uocu[mi] ſuleu[n]tur - oraculi. Et q[ui] de ph[or]u[mi] errori
bus loqui[mur] / sto[ri] n[ati]urâ in duas parte[d] diu[i]du[t] / unâ que
officiat / altera q[ui] se adſan en d[ui] tractabili[se] p[re]ſat. In ſula p[ri]
maſſe u[m] ſentiendi. In hac materiâ / nee alteru[mi] fine al[
tero p[os]ſe. Quo p[òt] idem esse quod tractat erq[ui] tractatur.
S[ui]us dicat id[em] esse figul[u] quod l[ut]u / aut l[ut]u idem idem c[ui]
figul[u] / n[am] ne aperte insanire uideatur. At ı[th] uno nature
nomine - duas res qu[er] ſiſſi[m]as c[ò]p[ro]hendu[t] / deu[si] et m[ud]u[di]

C. iij

arneſtis et opus. dictis 4. alteri ſine altero nihil posse tâqua
natura ſit deus mundo p[rae]mus. n[am] inter d[um] ſic confinavit
ur ſit deus ip[er] mens mundi et muſus ſit corpus dei/q[uasi] u[bi]
ſmul eſſe reperint mundus et deus /ac n[ò] ip[er] muſd[ui] fecerit
quod et ip[er] fatentur alias eu homini cauſa p[ro]dicant eſſe ſa
brenti / et ſine muſo eſſe ſi uelit posſit. Si quidem deus eſt di
una er eterna mens a corpora ſoluti et libera / oujui ma
loſtare[que] qui meſtigere n[ò] poterint / miſtuerit eu mundo
loperi ſuo. Unde eſt illud uirgili[m]ui dot[ato]q[ui] infusa p[ar]tus me[n]
agitar molem et magno ſe corpore miſceret. In n[ò] eſt ergo u[bi]
quod y[que] ip[er] au[er] / ena eſſe factu diuina p[ro]videntia et regi
ſieni ſeret mundi ſiut ergo ſine muſo. ſi regit / n[ò] utin[que] ſic
mens corpus regit / ſi tanquam domu diu[n]. n[am]e gubnator. au
regia airui. Nee tamen mi[n]t ſunt his rebus quas tegut. Ha
ſib[us] omnia que iudemus dei mebra ſunt / iam insenſibilis
ab his constitut[us] deus. qui ſensu mebra earer et morialis e
qui iudemus membra eſſe mortalia. Posſum numerare quor[s]is
tepentinus quaſi moribus uel hauerint ſerte u[bi]deſederit
in abruptum. quonens demerſe fluemus et iu[n]des et iuſule
aberint in profund[i]u. ſi uſi ſe uſos campos paludes iu[n]daue
vine. Flumina et ſtagna ſiccauererit. montes eri[n] uel dederunt
abrupti uel p[ar]luis ſuerint adequati. plurimas regiones / et mul
torum fundam[ita] monni latens et inſi[n]us ignis ab ſup[er]ſt. Et
parum eſt ſi membris ſi[n]us n[ò] p[ar]cut deus / niſi eti[que] houſeat
aliquid in dei corpus. ac aria extruuitur. montes exadūtur
et ad eaviendas opes interiora ſerte uſcera effo diu[n]tur. Q[ui]
y[que] nec arari quide ſine lacrimatione diu[m] corporis p[ot] / ut
tam ſwelerati a to[rum] impu[er] ſimus / qui dei membra u[bi]lemus pa
tur ne ergo u[er]ari corpus ſi[n]u deus / et debilem ſe uel ip[er]
ſare ne uel ab homine ſien ſiut / niſi ſorte diu[n]ue ille ſen
ſi[n]us qui mundo et omnib[m] mundi paribus mu[tr]tus e. P[er]ma
terem ſup[er]ſicte teliquit ac ſe in imam demerſit ne qua[m] u[m] d[olo]
ris de affidua lacrimatione ſentiret. Q[ui] ſi hoc u[n]ui et abſur
dum eſt / tam igitur ip[er] eguerut q[ui] hec indigent ſensu / qui
n[ò] p[er]ſepererit diu[m]i quide[que] ſp[er] eſſe u[bi]q[ui] diffuſi[n] / eoq[ui] o[n]a
continenit / n[ò] tamen ita ur deus ip[er] / qui eſt incorruptus gra
ubus et corrup[ab]lib[us] elemen[ts] miſceanur. Illud ergo rectus
quod a p[lat]one ſup[er]ſerit / ad eo[rum] i[que] eſſe mu[d]i et eius de pro
iudenna gubernari. Oportetbat igr[ui] et p[lat]one / et eos qui i[d]e,

senserit docere et explicare. Que causa, quenitio fuerit, timi opre
ris fabricandi. Quare hoc aut cum gratia fecerit, at yce siva homi
nus inquavit, causa mundus effectus est. Audio, sedepicus, ignorat
ipos homines quare aut quis effecerit. Nam, lucretius cum miudii
diceret adys non esse constitutus, sic aut dicere porro hōs iuolus
ſe causa voluerſe, parare proclari mundi natura, deinde intuie
desipere est. quid eni un mortali bus atyp. beans gratia miu queat
largirie, emolumenti ut nostra quicquæ causa agere aggrediāur
morito illi eni nullam rationem afferebat, cur humani genus uſ
creari uet constituti, eſet aco. nostru hoc officieu est, er sacamè
tu mundi et hominis exponere auq illi expertos ſacraru uer
tatis nec actingere nec iudere potuerit. Ergo ut pauloante
dicebam cum aſſupſiſſet id quod erat, peru a. mundu aco fi
ctu er hominis causa cœ factu. tinqm eos in conſequentibus ta
tio defectit, non potuerit, deſendere id quod aſſupſerant. Deuq
plito ne dei opus imbeallu et tuinofuſ ſacerer in eternu diu
esse manſuru. Sihominus causa factus est et ita factus et eſet
eternus. Our ergo quorum causa factus est non ſunt ſemper
Si mortales propter quos factus est, ergo et ipe mortali ac ſo
lubilis ne ex. eni pluris e ipse, ſi quorum gratia fœt. Qc fl eiu
quadraret intelligere pituri esse miudii quia fœt est nec poſ
ſe in eternu manere. Nifi q. timgi nò pot. Qua aut negat ho-
minu ca factu / hie nullâ rônè tenet. Si eni dict. ipm fabri
catorè ſua eti tonta hec opa effeminau / or ergo nos nanſu
mus. au mundo ipo frumur. Quid ſi mult humanu generi
cecerivuq. animatu facto. Our aliena comoda, meq unus
Cur deni q. augemur, minumur. quod he rationis ipa gone
ratio quid perpetua ſuccesse. minuру deus iudere voluer et ſu
is uarys imaginibus tanquu sigilla contingere quib. ſeoler
taret. Et nihi dominus ſi ita cœt, aure hrèt numâtes papiue
q. hominè ausimperio cùtta ſubnect. Our aut dictu ſemper
ſuſſe mundu. Omitto illud q. eſſe ipz. ſi aliquo prinapio nò
pot unde ſe extricare nequam / ſi hoc dico simundus ſemp
fut / nullâ pot hre rônè. Quid eni meo potuit ratio moluri
quod nuqua ſupſit exordiu. Ha prus q. ſi aliquid aut atru
atur opus è consilio ut disponi posse quæ admodu ſiur. nor
inapi quicquæ pot ſine provisione rationis. Tregomine opus
tatio pcedit. Non hre ergo rationè quod plicu est. At qmminu
dus htranonè qua et constat et regitur. ergo et ſi è.

intestinu

ſes et

factus est et resolutetur. reddat ergo uti ratione si pribi cur-
aunt. factus aprinscipio sit aut postea resolutatur. quia do ce
re nō poterat epicurus sive democritus suas ponere natum esse
dixit / sembus inter se pasum coeunibus Quibus iteru teso
lurs / disaduic atque interitu secuturū Corrupit ergo quod re
cre uiderat et tora ratione penitus ignoratone ratiem is / et
degit q[ui] nūd[us]. et omnia que ineo geruntur ad similitudin,
nē cuss[us] uamslimi sōny. Siquidem rebus humanus ratio nul
la sublīsit. Cui uero mundu omnes q[ui] partes en mirabilis
ut udemus ratio gu internet. Cum celi temperatio et equia
lus mip[s] varietate cur sus astros lūminu[m]q[ui] celestium / temp
rum constans et mira descriptio / terrar[ui] uāria securitas /
plana campor[u] nummenta et aggeres monti[u] uiriditas.
ubatque suar[u] fontis saluber r[u]mi eruptio. fluminu[m] o -
partuna inundatio. maris opulenta et copio[s] meſuio / uē
tor[u] duer[s]a et ualis aspiratio. Cetera[que] omnia ratione
ſuma constet / quis tam cecus est Ut esther ſine cauſa
eſse facta in quibus mira dispositione p[ro]videns ſime rationis e
lucet. Si ergo ſine cauſa nec est nec fit alioquat[ur] ſiet p
iudicia ſumu dei ex dispositione teru et uirtus ex magni
tuine et potestas ex gubernanone manifesta e[m]. hebetes
ergo et iſani qui p[ro]vident[us] non eſſe dyeruit nō impat[
ſ] deos id acro non eſſe dicerent ut unu[m] dicerent. Cum aut
ideout nullu[m] qui eos deluasse non putat ip[s]e deliter. Sed de
p[ro]videntia ſatis imprimu ubro dirimus / quia eru[m] e[m] ut
apparet ex mirabilitate operu[m] ſuor[u]n / nec eſſe est et hominu[m]
cetera[que] animates eade[m] p[ro]videntia et teneerit. Videamus
ero[us] que v[n]no fuerit ſingend[ui] generis huānd[u] / q[u]m n[ot]
ro[d] quod ſtoici aut hominu[m] cauſa mundu n[os] eſſe fabricat[u]
Quinquam h[oc]ip[po] n[ō] medioriter p[er]eant / q[u]n n[ō] hominu[m]
cauſa ſi hominu[m] dictunt. V[n]mi enu[m] singularis appellatio tor[u]
comphendit humanu[m] genus. ſi h[oc]ip[po] quia ignorat unu[m]
homine[m] ex deo eſſe formatu[m] p[ut]anq[ui] homines monnu[m]
teru[m] ager qu[m] tanquam ſingos eſſe generatos. At hermes
n[ō]ignorat aut homin[u] / et ad deo et ad dei similitudinē ſon
Sed re[d]o ad p[ro]positu[m] nihil e[m]t opinior quod ſit p[er] ſe ip[s]i
ſi crum. Sed quicquid o[n]ſit / ad ufum aliqué fieri nec eſſe e[m]
Cus est enu[m] uel tam ineptus uel tam o[c]tus ſus ut aſſi g[ui]
anu[m] aliquam rem facere fiuſtra ex qua null[u] utilitare.nul

comodii Isteret. Qui domu edificat, non ideo edificat ut mīnus sit. Sī ut in ea posset habitari. Qui naue fabricat non ideo institutat operam ut trīnus appareret. Sī ut in ea naugetur. Joſt qui uas aliquot inſtaut ac format. Nō ſpea id facte trīt ut kōſſe inſeantur. Sed ut uas illud eſſent capiat alioq necessarum. Simul cetera queoq uīt /nō unq inſuplacui. Et ad uſus aliquos un ies laborātur. Chundus igitur aſſe factus e nō unq ſp mūdī. Nēp eni aut calore ſolus /aut lumine /aut ſpiranone uendoru aut humano eſſe imbruī /aut alimonia frugī / cum ſentu ca war indiger. Sed ne illud quidem dictē pōt quodns pp ſerip ſerit mundu /qum pōt eè ſine mūdo ſiut ſint antea et hīs oſib que in eo ſunt que q[ui] generātur deus ipse nōuntur. Apparere ego animātul cauſa mun diu eſſe constructu /e[mi] rebus h[is] qui bus conſat animātes fruītūtur queut uideu ut cōſtare por ſent /omnia h[is] neceſſaria t[em]pribus certis Almōnstrātūr. N[om]ſus cœteras animātes h[uius] cauſa eſſe ſicras ex eo clau eſt q[ui] homin ſuīunt et tutele euiſ atq[ui] uſibus data ſint /qum ſiue terrene ſint ſiue aquatiles /non ſenut-mundi racione /si cur homo reſpondens est hoc loco phis et marine erorem qui ait. Our deus omnia n[ti] cauſa cum faceret tāmes u[m] natrici imperarū q[ui] fecerit. Our tam multa p[er]ſima et mariaq disperſerit ſingens ad diſputandu luctu. Fimtrātur ſu breuerit stringendus eè. Q[ui]e homo exrebus diuerſis at re p[ugn]āndus configuranis est amma et corpore. 1. celo atq[ui] terrā tenui et compheſibili eterno ac temperali ſenibul atq[ui] bruto. Luſe predito atq[ui] tenebroſo /i[pi]a ratio ar n[es]eſ ſitas exigebat. et bona homini proponu et mala-bona quib[ui] utanur. mala que uiter et cauſat. Jo[no]reco data eè illu ſapien[ta] ur cognita honori malorumq[ui] natura et inappetendis bonu et in malu ſeclinandis u[m] ſueanuq[us] exerceat. N[ā]ce teris animalib[us] quia ſapien[ta] non d[omi]na eè et munua ndum t[is] naturalibus et armata ſunt. homin auſt pro h[is] omnib[us] quod erat p[æ]puiu racione ſolam deoit. Itaq[ui] nu[d]i formauer et in[er] men /ut e[m] ſapien[ta] er munuer et regeret et mu[n]imenta er ornatu[m] euiſ n[ō] foris ſed in[us] non incorpore ſed in corde constitut[em] n[isi] ergo eſſent mala que cauſeret que bonu utilibus q[ui] diſtingueret /non eſſet et ſapien[ta] ne cœſſaria. S[ciat] ergo illu t[ill]uus auſt ideo h[ui]o datam eſſe trīt on[em] ut er p[is]ces caperet /uſus ſiu gratia /natrices uipem[que]

nuraret salutis sive causa, aut idcirco ei bona malatag, proposita quia sapienrri acceperat. Quivis omnis in disceverendis bo nis malus; uerfatur. Magna ergo et recta et admirabilis et ius et ratio et porestas hominis propter quę mudiij us et ota queat; ſint deus fecit tantum illis honoris habuit, ut eu p[ro]fuerer unuſis, qui solus poterat opera del mitari. Opnme igris astlepiaces noster de providenna ſi mihi doi differer[us] inco libro quę ſi mpſit ad me. At in ideo inquit merito qui arbi treniur pyrimu ſibilocui diuui puidentā deoſſe ei qui p[ro]uit intelligere ordinatione ſiua. Ham ſolite est quis eu iuuerit itur interilgar qua ſol est, quam iuone aſſerat ceteris in ſkins, hec celu est, quis id ſuſpian. teri hec. quis eā colit hoc pelagus qui nautgar hic igtus e c quis eo unuor. Amh[ui]n ergo ſi mius deus nò pp[er] ſe qua nublo egset ſi p[ro]homo ne qui bis am gruſter uteretur. Reddamus nume tanonè q[ui] hominè p[ro]fuerer. quod ſi p[ro]h[ui] ſeu ſenſent, aut deſendiffent illa que uera intuenerant aut in maximos eriores nò miuſſent hec et eu ſi ſuma hic caro reru est, q[ui]le qui nò tenuit ueritas illi omni elabur. hoc est deniuy quod efficit illis nò quadrare tanonè, que illis ſie effuſſet. ſi ammen ſu hoys omne cognouſſent tanqua disputationes coru at omne p[ro]h[ui]loſophia de tranſitero Academia uilgulafſet. Sicut g[ui] mudiij non pp[er] deus fecer, qua comodis eu nò indigeret. ſi p[ro]homo ne qui eo uraui. Ita p[ro]h[ui] hominè p[ro]p[er]ter ſe. Que unuas deo in hoine inqui e[pi]nairuſ ut eu pp[er] ſe faceret ſi ut eſſet qui op[er]eus in telligeret qui providenna diſponendi tanonè ſinendi urytire, conſuandi et ſenſu admirari. Et uoc[ui]e p[lo]q[ui] p[os]ſet. Quorui omni ſi ſuma hec e t deu colat. Iſeu colit quuhein teliget, is arniſem teruoui, is ueru patre ſui debu uenora tione p[re]sequitur qui uurnite maieſtatis eius de ſuorui operuſ, muu[n] one, in ceptione p[re]ſonone mentur. Od planu arguui t[em]p[er]ri p[er]t ut mudiij hoys et hominè ſua cauſh deu ſenſſe ſi g[ui]omnu, ex animatibus ſolus ita ſo rematus e ut onili eu ad celu directu. ſacros ad deu ſpecti, uulua ſui ſuo patre te co[mi]s ſit, ut uideu anu hominè quaſi porietra manu alle uani ex humo ad contemplatione ſui exeritasse. Quod g[ui]m[ui] deo cultus hoys confert b[ui] et nulla te indigenti uel ſi mi hono ris h[ui] habuit, ut ip[er]s causa mundi fabricaret ut inſtru eret eu ſapienna, ut d[ui]s tuicentui faceret, euq[ui] diligeret.

tràquam filui cur mor Talè fragilè; constitutè omnibù malis quù
diugebat obect. Cui oporterer et btm eſt hominè tangit
uinctù ac ximi deo et perpetui ſicut est ipse ad colendit et
conſteplandù figutatus est. Quaçay hec ſere inſoribù libus ſi
ſim dictur trù qum prope id maria nunc exigit / quan deuia le
ata diſſerere p[ro]ſitiù ex p[er]plicanda ſunt ſita diugeſtus et plin
ut diſpoſitio dei eropus volutatis q[ui] nos catur. Cui posſer ex ſpi
ritibus' imortabibus immùbiles al[as] procreare ſeu angeli
ſenit quib[us] immortaltas ſine ullo malorù periculo aut meu
conſtir. Ex cogitatur tamen imortale opus quæ ad modi inſi-
nitù multitudinè alar[is] crearet quas p[ro]mofragilib[us] et im-
terlibus corporib[us] ex utruisq[ui] nature urbitate proponebet ne
imortaliſtate delicare asſeq[ui]entur ac mollit. Sed ad illud etne
uite melo quib[ile] p[er]miu cu ſuma diſſuilaſtate ac magnis tace
ribus p[er]ueniret. Orgo ut eas gravibus et uerabili m[or]bis
indueret / q[ui] consſiteret in medio inani / non poterat p[on]de
ribus et gravitate corporis deorù p[er]uenire sed quid ac do
munib[us] primo condendù eſt eſtque urbi-
te ac poterit p[er]clar[em]undi opera molitus eſ / suspendi ſin
trudinè leubus elemenſis er gravib[us] in ima deſpitis / er cele
ſha firmam[us] et terreni construیر. Hon eſt necesse nu[m] eſeq-
singula / q[ui] inſeandolib[us] unu[m]a exerctu ſumus. Lumina
ignu[us] posuit incelo / quorù moderato et claritas et motus
ap[ro]ſiſme ad unuitates unu[n]nù temperatù eſ. Terteaui quin
ſerè voluerit eſt ſe ſeanditare uarra gignendi atq[ui] p[er]ſonu
dedit ut ubi tare frug[us] et herbaru et unu[n]nù pro n[ar]umer
uſu cuu[que] generis almonià ministrare. Cum p[er]ſis oſby
q[ui] ad condinonè mundi p[er]nebant hominè finit et ip[s]a th
qui[que] ap[er]napiò inhaſtandi p[er]parauit. F[am] p[er]miu ſunt
teno corpor[em] in diu[it] et inu[m]olu[i]t / ut c[om]partus ex rebus di
uerſis ac repugnannibus bonu[m] ac malu[m] caperet. Et ſeu t[em]
trui p[er] ſeanda est ad fruges patiendas ſic corpus hois q[ui]
asſup[er]it est eterra gen[ar]io copià ſualitate facultateq[ui]
p[er]ande oboliſis accepit / ut q[ui] fragili maria formam[us]
mereru[n]t manere no p[ar]acte pacto temporibus uite p[ar]atio
cederet. Et illu[us] qu[ia]d fragile atq[ui] immea[n]t g[ere]bat perpe
tui ſuacessione ſenouarer. Our igr[ia] imortale finit ac
fragile / c[ui]mi illu[m]us cauſa m[u]di edictaſt. p[er]miu ut inſi
nita uſ alar[is] g[ener]etur / omn[q]e terrà multitudine opp[er]t

fins

imlugatuf compruuerit ut
bonu[m] multu[m] medu[m] ut
comprantib[us]

deinde ut p[er]poneret hominu iuritute. 1. toleriitâ malo ac libo
rù ac Laborù per quâ posset p[er]muït mortaliitatis adiavit. Nâque
homo ex duabus reh. consulari corpori et alia quorum alteri est
huius alteri cœleste / duc iure huii attribute est. Ubi corporal
que corpori assignatur. Altera semper huius caele subiacet. Illâ
nascendo accepi mus hanc asseguamur. laborâdo ne immortali
tat huii ut andatur miis. Si illa difficultate constaret. Illa rationa
cuius corpus Et deo finitur. hec uo celestis est sitatâta et deo
emui noht. Illâ prima nostientes accepi mus hanc sam sita
entem iuritut emi no nature datur. quia iuolit nos deus
intâ nobis multa cœparare. / Deo hanc presentem deoit ut illâ
uerit et perpernât aut uicus amittam aut iuritute mercam
In hac corporali no est p[er]muï bonu. quam siut nec effuditate no
bis duina data est. Ita ruïtus duina necessitate soluerat
Jaq. finè h[uius] p[er]muï bonu no h[uius] in illa uero spirituallu quâ
per nos ut acquirimus p[er]muï bonu cœninetur. qu[em] nec malus
p[er]b[us]. Cerera nàque animallia in hominu uergut quâ pernena
sunt nec caput immortalitate que de celo est. homo atque
incolu spectat. qua p[ro]posita est illu immortalium / nec tam uue
nunl trubuari h[uius] ad deo. Nânuh[ui] inter est ut u[n]sh[ui] er-
muitu. S. iquidem omnis h[uius] natus in mortaliis fieret. Im-
mortali tas non sequela nature fit mercos p[er]muïp[er]t uts
Deo quod h[uius] nostati q[ui] natus est ierens ingreditur. S. quadru-
pes. primo quatuor corporis et huius p[er]nups uite est nobis cons
 animalib[us]. muns. post deinde confirmans uirib[us]. dirigit
 et lingua ex melo quin soluitur. et mutu animal est destru-
que h[uius] docet mortale n[am] hoïnè. Postea uo immortalis
 fiert. Cum cœperit ex deo uuiere. 1. u[n]sh[ui]a sequi q[ui]connoti-
mدا کولو. قوی قارانیر دوس دوینه - آد َاَسپُرُو قَلِيلُ اَس
fuï q[ui] time fit c[ui] ho[üs] celestia lauaco purificatus. exponi-
m[n]sinâ cum omni lake uite p[ior]is et incivemto diuumi ul
goris accepto fit homo p[er]fertur ac plenus. Et ego q[ui] iuritute
p[ro]sult h[uius] deus / h[uius] anima et corpus consolata sit / t[em]
consolata est et p[er]gnatâ dimuere. animi boni mala p[er]cor-
poris. 1. opuï fuga. uoluptari inter dictio. cœloris moris q[ui]
contempus. Fr[ate] corporis boni mala p[er] ait. hoc est cupido ms
et libero quib[us] et opes apponitur et suavitates uamaru uo
luptani. quib[us] enervatus autis extinguitur. Deo nereſſe est

unius et singentes in omnibus malis effe quod maloytietur est fornicto. Injustus aut in diversitye in honore. Inpreste state. nec eum bonatemporale et torrena. illi ait prenunciam agunt nec affequi inmortalitate quereat. Injustus ut iustitiam decerunt que est iustitiam inimice. Itaque iurabestemperalis illi erorem debet et subjecta sicut corpus aeternum ergo animae uti multuerit uti corporis corona reçesse est. nec aliter nisi ad omnium bonum poterit. Injustum sunt imma despererit. Qui ait corporis iuri fuerit adplectos. et citoletatos suus interea decerit. Illa sibi iustitiam sequi non poterit. Etenim multo bracteare in eternum male iucta adtempus. et affixetur omnibus molesibus et laboribus quod fuerit imperiaut habentur diuini et celeste solatur. Et quem maluerit bracteare adtempus male iucta metni. Omnibus enim finlande ad eternam senem. qua celestibus bonis frena posset. Propitera igitur se collidus expecteret. er honorari ab homine tangat pater ut iuraret ac sapienti tenentur. que sela inmortalitate parit. Nam quia nullus a lus preturijs donare eam poterit. quia solis possider poterit. quos qui deo honorauerit hoc affiat p[ro]mi ut et in eternu beatus. ut etiam apud deum et cu deo semper. Nunc tamen tatione brevi aroistitione ignemus. Jodivox multus factus est ut nascamur. Iste nasquamur ut agnoscamus factorem meam ac meam deo. Iste gnosam et colamy jodivox limus ut inmortalitate pro laboru mercide capit. Quidam maximus laboribium citoins deo constat. Quid p[ro]mi inmortalitate ans affinamur ut similes angeli. effeanti s[an]imo patre ac ontemperem. Quod si amus et amus eternu de regni. hec s[an]ima teni e. hoc archanu dei hoc misterii mudi. Iste etiam qui sequi est p[ro]sentis noluptare. h[uius]tribus ac fringiblebus seboeus adderet. et alios ad celestia genitus fluently moreris. tibi etiam luro censuue dimererit. Queram nunc utinam multo deorum rano ulla suffiderit. Quis simulae est ut deo tantus ab haibh colitur ut p[ro]sent illis opes. Mektorias h[uius] tibi quic[que] alia non nifi ad p[ro]sui uti et il seque dignimus. Aliihomini pro rebus etiam deni nulla ueramur. Et si h[uius] moreris ut p[ro]sui quid poteris etiam supeuarunt tu innoe tamquam humana res et quod miudus ipse qui cito in credibili magnitudine tibi mirabili tibi constructi. Nunc

["cuncta numeri", "mempne uacat. Cureteni ne carioru spiritusque emerat fid\nquna, tenurua, magnat, imbrores caecat ut frugis, frugis pro-\nducet, ut nato, vobis alat. Cui denuis, sumus evertu, rey\ntaboret, neque deo est, et eri quiby, aut huc, huc etiam,\nsi est inam si ad nihil interimue, simillimque emendam\nmajoris emoluerit, etc. Qohec est ecutu, necesse putat,\nè fieri posse, ut ob aliis, à magno ratione, ſi eximiu\ntu, interius, maxima ratione amabilitate, que per eam\nin his cesserit, præatque religionis et moris, publicione, p[ra]\nlofophorù, qua putant animas interire, perfecta nui\nla, quid eri, h[uius] diu h[uius] tam edent, ſing\nqui quib[us] exhebent, an ut duc far et meruit, etiam\net odoremur et ſanginé, etc. cauti, que eri, c[um] morant,\ngrata olea, etc. quib[us] qualibet, ut frugalia, nec ut eri,\nconponerit, quib[us] exhebent, etiam, etc. corpos, etc.\nficere nunc poſt ſonore exhebent, etiam, etc. ſui corporali,\nduci et eri, ſi ex perenb\nconponerit, quib[us] exhebent, etiam, etc. ſui corporali, duci et\neri, ſi ex perenb\nconponerit, ſonoremur, etc. ſui corporali, duci et\ner

elapsa ueritas est quâ sequevere simulabat. sed ipse portissimi suo ul
cio perdicerit. Q. sierticuliter aliquis qui ueritè spondam per lingu
las sectas quâ diffusam colligererit in unum ac redigeret in corporis is
profecto non discenteret anobis. sed hoc nemo facere nislueri pe-
ritus er fr dens pòt. Veri aut seure non nisi eius est quithocetus
adeo. neq. eni pòt alter repudiare que falsa sunt er eligere ac pro
bare que uera. Sed si uel caflu ulcausa id efficeret, certissime phr-
losofaretur. Et quâuis nò posset duinis tehomonyis illa defenſe
re /tamen si pàm ueritas illustraret suo lumine /quare incredi-
bilis est error illorum /qui cù alqua probauerit eis, se addixerint /-
cetorias damnât taquâ falsas, et in anes. armorum seadphandù
nec quid defendere debeat scientes nec quid refutare in auſmi-
q. paſsim fine delectu omnia que aſſeruit quicùs disſentuit. Obhaz
corù pertinacissimas contem nones nulla certitù phis que adUEY
pro plus accederet. Nâ particulatim ueritas ab his tota còprhe-
ſa est. Factus est acoio mudù dictu pìto. Iam prophete loquitur
Iaey, et ſibille carminib, appareret. Etiam igitur qui uelomna ſi
ſponte nata est euerit uelminutis feminib, conſlobaris qui
timn res tamornata tam magna neq fieri neq diſponi erorbi
nari fine alioqu prudens ſimo auctore potut. Et ea ipso itro qua
constare ac regi omnia ſentuitur / ſolens ſime mentis arſiſcè cor
ſentur. hominu cauſa mundù et orbi que in eo ſuit eſse facta ſto
la loqui tur. Iam nos diuin elitritore docent. Erraut ergo demo
critus / qui uermiculorù modo puraut effusos eſte de terri / rullo
auctore nullag. rano ne. Cur eni formatus ſi homino duinu ſi
crammenti è quod qui ille ſcutendò poterat humani uiris de duxit
ad uhi l. Ad virtute capes rendi naſa homines arſton diſſe
runt. Iam nos monemur ac diſamus a phis. Iginur falus ar
ſtus, qui hominè uoluptan hoc est malo tanquam peudè ſubui
gaut. Immortales eè animas pheceades et plero diſputauo
runt. hec uero propria in nur religione doctrina. Ego dicere-
cus cum democritu errauit / qui perire cu corpore ac diſſolu
arguitatus est. Eſt eſſa ſkeros Ceno toicus dictu et ſedus pu
orum ab impus eſſe diſcretas. et illos quidè quietas ac delecta
biles incolere regiones, bas uero uere penas in tenebroſis loris
arip. muoraginibus horrendis. Iam nobis prophete palam fac
unt. Ego epiurus errauit / qui poe tarù id eſſe figmentù pu
uit. et illas inferorù penas / i feritur in hac eè una interpre
titus est. Totam igitur ueritare et omne diuine religionis

archanu phî atigerunt. Sed alys refelleth, defendere iquid mue
nerant nequiterit, quas singulis taho nòquadrauit, nec eis
uera senferunt insumare digete potuerit, sicut nos superius fe
amus. — Vnù est igitur sùmù bonù immortatùas adquà capiendt
et forman a principio et nari sùmus et ad hanc tendimus. hanc
spectat humana natura, ad hanc nos prouicht uirtus / quod bo
nù quia dephendimus / sive est etis de ipa immortalitate sacam
Platonis argumenta quâus ad tê multu conferant tî parvi hùt
firmatis ad pbandâ et implendâ ueritare. qmî nec tûnè tom
mistery magni consiminarat. munis quâ collegerat, nec sùmù bonù
comphenderat. Nam licet ueru te amine immortalitate sentiret
Tamen non ita ceilla tanquam de sùrno bono diu sive erit. Nos igitur
cerroribus sigrus eligere possumus ueritare quic est non antipri
suspicione colligimus sì diuina tradione cognovimus. — Plato
aut sì arguimittus est / immortalis esse quiaquid per se ipse sentit
et semper mouetur. quod enim principu motus nò hê nec finè e
habiturâ quia de seri a se met et ipa nò pôt. Quod arguimittu etâ
muitas animalibus eternitate daret nisl ad iectione sapientie disire
uisset. Addidit ergo ut effugeret hanc consimulatè fieri non posse
quem sit mortals aui hummus cujus rerum da soleritâ inueni,
endi et celeras cogitanis et finalitas per capiendi atque dis cendi
et memoria præitorum et providentia filtrorù et artus pleru quæ
inibiabilis scienţia qua cetere carent animantes diuina et cele
nus appareat / quia et origo animi qui tanta capiat tanti corine
at ulla reperatur interea. Siquidem ex creatione tiena
nuhit habent ad inixit sì necesse esse interrâ tos solui quod est
in homine ponens vultus et dissolubile / quod aut tonne ac subtile
id uero esse induendum ac domino corporis nulit cartere lube
ratu ad celu et ad nam suâ per uolare. — Hec fere platons colle
eta breviter que apud ipse late copioseque explicatur. In eadeque sini
fuit enam pithagoras ante eis demum p receptor phesentos / quod et
cito tradidit primu de eeterutate animarù disputante. Oui docè
huc eloquentia excellenterent / tamen in hac outaxat utPhone
nominus auctoritatis habuerit quu contra hanc finar disse
rebat. Dicarchus primo, Deinde democritus. Postremo epi
curus, ad eo ut res ipse de qua inter se pugnabat inilibui uocare
tur. — Denique et tullius exposuit horu omnium de immortalitate
ac morte suje, nefare se quid fit ueru promittuuit. Haz ingt
suiarù que uera fit teus aliquis underit. Et vutus alibi qm

viij

utraque iniquit caru sententiarum doctrinorum habuit auctores nec quid cernit sit diuinae pót. Veru nobis diuinatione opus est quibus ueritatè diuinitas ipsa pateفت. His teq arguntus que nec plato nec ullus alius inuenit animarum eternitatis pro bari ac perspria pót que nos breuerit collegimus / qui properat orano ad enarrandu iudicui de maximu quod iuxta propin quante sæculorum fine celebrabitur. Ante omnia qui deus ab homine iuderi non pót / nequis tamen putaret ex eo quod cum non esse / quia inmortalib[us] oausi non iuderetur / inter cœra ra institutoru fluoru miracula. Fertur enà multa quorum uis quæ apparet substantia tì non iuderetur / sicut eus uor odoyuerit ut haru teru argume to exeplo erat deuicet suboalios non uenier. Desutameni et effectu et operibus cœnere num. Quid uote clarus / aut uento fortius / aut odre wolentius, hec tamen cù per aerè securitur ad senſue quod uenit et eos poterit ſua impellit / nec cœnuitur are lumini ſalys corporeis pariby ſentitur. Similiter deus non aspectu nobis alio ue fragili ſensu compyendens est. Sed mentis oculis inter endus est / Cum opera eius p[er]clara er miranda iudeamus. H[uius] illos qui nullu omnino deu esse dixerit, non modo ph[os] sed ne homines quidem ſi uſſe dixerit / qui mutis simili ex cloacæ constituerunt, nihil cœnêtes àiio et ad ſentim corporis uam referentes / qui nihil p[ut]abant esse / uti quod oculis cœtue bantur. Et quia iudebant aut bonis actidu abuerat / aut maus proſpera fortutu geri omnia credideru et natura multu non p[ro]videntia constitutu. Ine la prolipti ſunt ad cœnam mentem quetalem ſententâ necessario ſebâtur et ſi deus et corporalis et immibus et eternis. Ergo non id propter terræ annu credibile est / quan[que] non iuuerit posth[ui]a terestra corpore / tunc ſi g[ui]t. nulli etiam diu blui p[ot]. Ergo quâus in ſe coniuncta et ſociata naſcannit et alteri quod est eterna concretione formari quæ uchailu ſic alterus quod est ac leſt ſubtilitate deducti / cum uis aliqua utrùs auere uenient / diſtento moris iuæanir / utrùs in naturâ ſià recedit. Q[ui]c[ui] terita ſiut in tram resoluerit. Q[ui]c[ui] celeſt ſp[itu] id diſtitar uget ſemper qui diuinaus ſp[itu] ſempitius est / demus idem luge tuus oblitus quid aſſereret et quod cœma ſeſenderet / h[uius] ſus posut. Cedit idem retro de terra quod ſiut ante interni ſed quod miſſum & ex eteris otis Jo rurſum celuſigena temp[ula] receptant. Quod ey non orat dicere quia p[ro] animas

h[uius] multu definiu
ſi in primipio libri
veneries

cui corporibus differebat. Sed iactus est ueritate, et imprudenti ratio uera fuerintur. Pecia id ipfim quod colligit dissoluit. Hoc est anima, aum corpore simul interve qum simul naſcuntur, et salutem est et incompaturis convecti pôt. Nòs enim simul interit, hâlin discedente, integrum porplures dies maneret, et plexuus, meditatius diuſtine durat. Nam si ut simul naſcuntur, simul interit non reuereret repente alia corpus; de ſereret, si uno ſeponc puncto utrum pariter, diſipareatur, et tam celeriter età corpus ad huc spuî hec manente, delicta ceteret, ac periret. ſ' celeriter anima ſecet, dir. Imo uero dissoluto corpore anima uaneſteret, uelut humori ſnacro uade diſſuſus. Nam ſterrenuî ac ſfragile corpus post ſeſſit, anime nòs etiam diſſuſt in eam quâ tabesat et qua illi origo est. Ergo anima que ſfragilis nòs in eam manet, qum origo est et naest. Unis crosſat, inquit ſensus inpueris et inui uenibus uigeret, et inſenibis diminutur, apparet eê mortalitê. Primuî nò idem est alia et mens, alud est enim chuiuimus, alud qum cugit mus. Nam dormientuâ mens nò miîma ſopitur et inſurioſis mens exningſtur, alia manet. Et ideo non exauîmos ſed de mentes appellatur, mens ergo. In tellugêna uli alligenur uli muſtur, pietate, anima inſituâ ſuo ſemp et exqulò tempore ſpirandi ac capit faultare. Et de uſuâ ad ultimam durat, coner emula corporis claustro ad ſedem ſiuen reuulet. Deinde apatia qum aede ſtiruſprata, tamen quia tenebistu domum alio ſtene carnis incluſa est, ſi ad nòht quæ duimitatus, audit igrutur et diſat omnia, et ſapienâ disendo et audiendo capit. Et ſenectus nò minuit ſapienâ, hâuget. Si tamen junioribus eras iurute dea, et ſanima ſenectus kiageret, mbra/nò eſt anima iuam, ſi uſus eumuit, ſi lingua torpuit, ſi audiu obſuruit, sed corporis, at enim memoria deſiat, quid miru filakennis domiau ruina p[]minur mens. Et p[]sternu obliuſat non alio futura duina q[]ui carceret quo cohiberit, effugerit.

Veru eadem inquit dolior et luctu obnoria est, et obvietate clementur. Undi ſfragilis et mortuus apparet. Joarco igrutur, rus et ſapienâ neceſſaria est, ut et meor qui contrahitur indigna p[]anendo et iuendo ſonuidine ſpollitur, et uo luptas nò modo porandi. Si eternu ceterarù abſinuâ ſi p[]ipe tur. Nam ſicareru iurute, si uoluptanb, dedit mollitur, moru fier obnoria, q[]ui iurus ut duciùmus inmortalitati et fabricatry et uoluptas morus. Mors autem ſcut oftendi non

funditus pimit ac delet / ſteremus affiat cruciari bus.nâ interi
re prioribus alâ nò pòt / qm ex dei ſpù quethus è origine cept
animâ etâ inquit morbi corporis ſentit / et obliuonè ſui pari
tur. et ſiut egreſat ita etâ ſepe ſanatur. hoc est ergo anima
time virtus adhibenda ſit neullo corporis dolore frangatur
et obliuonè ſu non alâ ſed mens partitur. que qm certa regione
corporis conſiſtit enim eampartè us aliqua morbi uelauerit mo
uerit loco / et quafi conſuallata ſea ſua emigrat reditura ſaſuer
cum medela et auſi ſanitas domicaluî ſui reſformauerit. Hamqa
unita est anima cum corpore ſi iurute caleat / contago eius
egreſsit / et imbeallitas deſdotate fragilitas redundat ad men
tem. Cum aut diffonata fuerit a corpore uidebit iſpù perſe / neeul
la tam fragilitas condinone tentabitur / qua monumenti fragile
priocat. Sicut oauilus inquit euſius ac ſeperatus a corpore ni
bul pòt uidere / ita et anima ſepata nihi ſentire / quaer iſpù porſ
corpus. Fulſim hoc et diffimule è. anima enuî no pares corporis
ſed incorpore è ſiut id quod uale continetur / ualis pares nò est
Nec ea que in domo ſunt partes domus eſſe dictantur. Ita necan
pars è corporis / qua corpus uel uas è alâ uel receptaculi. Jam
lud arguementuî multo magis mane è que al anima quia non-
catus emutitur ex corpore mortalè uider (sed paulati ſeruob
membris expletet aſumiſis pedibus napiens tam ſlect et
Yno temporis momento eripueret quod ſit mhis qui ſerro in
terunt. quos aut morbiis interimit ſpiriui dumus eschalant
ut paulati frigestentibus membris anima effletur. Oue anima
teria ſanguis continueatur. ſicut lumen oleo. et materia ſebri
um calore conſipta necesse est mßroruî ſima queß frigesse
re / qm uene. exiliores in extrema corporis porrigutur. et
extremi ac tenuiores ruui deſciente ſena fontis areſtunt / ne
tamen qua ſenſus corporis porrigutur. Et extremu ac ſenu
iores ruui deſciente ſena fontis areſtunt. nec tamen quaſe
ſus corporis deſicit animë ſenſi extingui er ocidere pum
Dum est. non enu anima corpore deſciente ſi corporus anima
derecente putreſtit at bruteſt ut / qua ſenſum omnè trahit
ſerum. Cum aut pſeny anima ſenſi ſui tribuat corpori or
wiuere jdeſſinat / fieri nò pòt ut nò iſpù perſe et iuuat et
ſentiat. qm et iſpù è et ſenſus et iuta. näq alt q[ui] ſi imortali
nra foret mens non tam ſemerens diſdiu conſtiteretur
ſi magis uere foras ueſtem q[ui] telinare ut agiuſ. Equid

in
nuíquâ iud quiſe retur morte diffolium. hûlle fortasse epiu
teum aliquem uicrat eram dict moritur philosophant ac
destia diffolunone mertremo spû differêtem. quò sori pòt
utur diffolunte ſentat aut corpore liberari / cunm exitu
ſuolingua nuiret at -nâ du ſentit et loqui pòt nò du diffò
lufus est ubi diffolus est ni er ſentit eiam nec loqui pòt.
frâ queri de diffolunone aut nondi pòt / aut iam no pòt
at eni pruus ſi diffolunur intelli git iam diffolutu iri
Quod si idemus plerofus mori eni non diffolium conque
rentes utait / sed exire se er profusa et ambulare te
ſtantes / id ag aut gesu iigni ſient aut ſadhuc puit et uo
co pronuniant. Unde apparer diffolunone non fieri hâſe
permane t / que cedat at immâ pmanere. Cetera epiu
tei dogmans argumenta pithagore repugnât diſteren
migra te alia de corporibus veni state ac morte offertis
et inmius Senous ac reconſhatis et easce ſemprena
ſa motu in homine modo impecu de modo intesna / modo
inuolucre et huc tanone ſmortales eſſe / quod ſepe uari
orù ac diſsimuli corporu dominia comut est. Quem Æt
diu li hois qum ridula eſt et nímu dyſtior cy scola ſuit
ne reſſu li quid e ſerio debuit / quid ſaunt / uide ni uere
linequis id credat. Pretereunda ſunt gr nobis oque
ſulfo contra falso diſſere banui. Satis e car eſt ut ralſe
que contra ueru diſputata ſint. Declaravi ut opinoraiaz
non eſſe ſubilre. Super est citare testes quorù auctoritate
argumenta firmenr. neq[ui] nunc prop has intesnmeni
um uocabo / quorù tano et duu nario in hoc ſolo posita
eſt / ut a duali tei er a d immortalitatz ab eo artiplendam
crem hominé cor eant / h[uius] potus quib[ui]tos qui re
ſpunt uentare credere ſit ne cesse e - hermes nam ho
minis deſubens ut dicerer quæ ad modu eſſer ad e
ſamis hec inulit

hunc
Sed hunc fortasse alijus phorù computer quâ ius in de
os relatos men iry nole ab egypnys honorenir nec plv
aucturatis tribuat platonu aut pithagore - man
ſi testimonii requiramus Polites quid a consuluit

Et idem op utag[us] natura immortalis et mortali sunt facerebat naturam hominis: eund[us] in aliquo quidem immortalis, in aliquo autem mortalem famerat, et ut autem facerit in mediis, diuine immortalitatens, quæ natura conſiut: ut omnia videlicet omnia mirabetur.

Anima quidem ſi dum annus in corpo tenet, et revestitque def. passione ſentens mortales
redit dolensbus, cum vero hanc, solatione vel orationem post revestiturus, invenit
ad eam, et omnis e tenore fectur, cum ſentens et mecum in eam, p[ro]est / p[ro]mo gemita
etem dimidiat, dispoſut elementia.

Apollinā muterem utrīne manent, anima post mortem in diffol-
atur, et respondit his ueribus: vobis /

Cuius carmina ſibillina,

Et ne hoc ita esse dixerat, u[n]tque
aliq[em] denutant, ut ad opum ac morum inducetur. Quam
exspira p[ro]ule post inferemus. Falsam et igitur demotum erat
qui et dictus chi de anima duſolone. Et qui profectus
auferet deinterim annaru magus aliquo p[ro]ſentia diſſere-
re qui ſauret cernis carmanu, et eri ab inferis animas et ad
ſe et p[ro]bere ſe humam us ocuſis undebas et clauſu et ſin
ra p[ro]dicere et ſi auferent trans et cœmimus p[ro]nib[us] iuuen-
tentur. Sed quia nō p[ro]uidebat anime ranoone, q[ui]m ſubhuis
est ut onlos humane mīns effugiat intere dederit. Q[ui]
artus ſenus qui negavit o[n]tō nullam e[m]mam et erat in u[n]
incorpo[ro] et ſi ſint inſidibus ex irtuone eſſi conſorbes
ſonu atq[em] cœmunt qu[em] muſin armoniā ſerant ſeu corpo-
ribus ex cœpage uſoru et uigere nōmb[us] p[ro]m ſentendebat
ſtere / que nulb[us] dicti cœluribus p[ro]t. Quod ille onlos quic[em]ha
huc in columns. C[or]tamen c[ui]s, quo u[n]tque ſe et p[er]tō
nō iuod i[n]diſi cogitanerat nō u[debat]. Sed plenit[us] hoc
p[er]ſis ac diſt. ut p[er]utat et o[n]tō eſſe quod ac onilis nō apud me
Cui mentis acu[m]s multo clamor dixat eſſe q[ui] corporus ader-
p[ro]nenda quor[u]us ac v[n]ro[m]us ſentant p[ro]g[ue]tutem
Quomod[us] de ſ mortale tate animem ſe omnis / ſequantur ut cere
anmus quatenus h[uius] et eri tribuuntur. In hoc quod p[rae]tend-
tis et ſimulante ſue p[ro]p[er]t erimes a[m] moriles quod c[ui]
conretis p[ro]nans, mortui deo[m]s e[m] ſe p[er] opinative u[n]t[us] ar-
tes mu[n]ererat / u[n]g[ue] ſi quar[u]t[u]s frugu d[om]ererat / u[n]g[u]
unlia iu[n]que bonum p[ro]duererat vel q[uod] imanes bothe[m] more
mererat. Q[ui] merita qu[am]qua longe ab immotu[m]itate ſemo-
ta ſint / et de au[m]us in p[ri]ority libris et nunc eocumus
ut appererat sol[u]c[ui] uſtitu[n]a que u[n]tā h[uius] pariatur eternā et
ſolum deu[m] qui eternu e[m]te p[ro]mia largitur. N[am] illi qui ſi
mering ſmortales facti eſſe dictumur / quia nec uſtitu[n]a nec
illa h[is] u[n]que in u[m]us ſiut / nō ſmortalitate ſin p[ro]mo gemu-
peccatis ac libidinub[us], d[omi]nuerat nec celeste p[ro]nib[us] ſi ſerna

XIII.

["supplicans memorunt que penitus simul cibus oibus qui eos reatu erunt. Cujusmodi p[ro]prius autemque sepe est, ut etiam in eis merces dixere solutur, et p[ro]prius erit impius uivogetur. Plano er multa alijphöy. Cujusmoderat originem rei, ut supr. quodque illius in illius sepe est, quod mūdis effectus, multi milia seruorum, etiam se de eis erunt. Ex quo h[uius] p[ro]prius erant, etiam in illius sequestris, etiam in illius sequestris eis cæcos, etiam in illius cæcos, etiam in illius cæcos. Etiam in illius cæcos, etiam in illius cæcos. Etiam in illius cæcos

diem noſtrīi qui ortu ſolis occafus; ſinſtur, diei magni ſpenſe
gere re / què arcaus annorù mille determinat. Edèmò enà
figuratio terreni hois celethis populi p[er]ſerebat in poterù fiſt
one. nam ſiut p[er]ſis oibus que inſiù hois molinis è deus,
ip[er] hominè ſexto die ulmui ſeſt. eùq indiuerit inſiè muſt
tanqua indomù tam diligenre instructà. Ita ne ſexto die ma-
gno/uerus homo uerbo dei ſingitur. Iaco ſp[itu]lus populus to-
crina er p[er]ceptis dei ad inſiitâ figuratur. Et ſiut ne moriſt
atque imperitus eterna ſictus est/ ut mille annus in hoc muſt
ulueret/ Ita nunc ex hoc t[est]ri ſeculo p[er]ſentis h[uius] ſingi-
ur ut iuſuſicatus adeo in hoc eodemùdo p[er]annos mille diemur.
Quomodo auſt c[ons]imatio ſunira ſit et quaſi exiſtis hu[mi]nus
rebus impenſeat / ſiquis du[n]us luterus fuerit ſtrutusque
inueniet. Sed er ſingularui p[er]ſarù congruentes eu cele
ſubbus uoces fine rerù ac occatùi post breue ſepù annùn-
ant / deſtribentes quasi ſangan et diluvens muſt ulmù
ſenecturè. Quæro a p[ro]phètis et unbus ſunira è dieitur
p[er]ſus q[ui] p[er]p[er]ueniat uſa c[er]ttema concluſo collerit ex omniſt
et c[o]aceruata c[on]ectà. Est inathanus 1 c[ar]u uterù et h[ui]ſe[n]
ſiſſe in e[gy]pù inopia rei fru[n]tare p[ra]nacpe hebreo[]z eu
omni domo et c[og]naſtione. Cui et poterit eu du[n]e inegyp
to morantes in magnâ gent[em] creuſſet / et grau am[]b in tole
rando ſuturs iugo p[er]meretur / p[er]ſit e[gy]p[ú]t deus in ſina-
bili ſplaga et populi ſuiù liberat[ur] traduci[mi] mediomeri cum
duſtill[s] flutibus / et inut[ar]q[ui] p[ar]tè dimon[]s p[er]ſic[ur] populus
g[ra]deretur. Conatus q[ui] ree e[gy]p[or]iù p[er]ſugos inſequi/ c[u]
c[u]nte inſan[ui] ſuiù pelago / eu omniſt copys interp[er]his è. qu
farinu[us] tam claru tam mirabile quaſi ad p[er]ſens iurare dei
hoibus oſtenderet / tamen p[er]ſignificato et figura maiors
rei ſuit / qua deus i[cc]e in ex[em]a t[em]porù c[ons]imatione faciut
est. Liberabit eu[n] plebem ſuiù de grau ſutute muſt. Sed q[ui]
tunc una plebs dei et apud una gent[em] ſiut / e[gy]p[us] ſolaſter
culta est. H[ui]ne auſt qua populus dei ex omniſt linguis c[ui]
g[ra]gratus apud omnes gentes c[or]moratur / et ab hi[is] domini[bi]
p[er]miur / neceſſe è naſiones unuſas. 1. orb[et]orù teleſubus
p[li]gis uerberari / ut iuſtus et cultor dei populus liberetur.
Et ſiut t[un]c p[er]ſigna facta ſunt / quibus ſunira clades e[gy]p[ys]
oſtenderetur / ita in ultimò ſient p[ro]diſa miran[da] per o[n]ta
elementa mundi / quib[us] inſenes exiſtus in unuſiſ[is] gen[ar]bus

inelligatur. Propinquantem igitur hujusmodi seculi eterni/huiusmodi terciis statuì comutari necessitas est intereestem Nequita in eis lescens prolabi/ut iis non hec tempora quibuscumque inimicis et malis tis usus adsumus graduem crevit/nullius tam insanabilis quam comparisone felicia et prope aurea possit utiur. Ita enim justina mrescet et impiens et aliarina et cupiditas erubito crebrescet/ut sultus forte tum fuerit boni/nos innoibisque usus atque egestate lacerantur. Confinentur omnes us et leges interlibunt. Non fides in hoffa/nó pax nón humanus/nó puco nón lueritas erit. anp ita neque securitas neque regimine nego reques amalis ulla. Omnes enim termina multa habitur. frate ment ubi/bella. Omnes gentes marmis erit et seminues oppugnabit. Cauteates inter se finitime habebant. Et prima omnium egyptius stultius supphnonum luer pennis/ et sanguis uelut flumine opictur. Tame pagtabit gladius ortem merens omma/ et tanquam meitem aetati pistorum. Quis aut fitus et confusions hæc erit causa quod roborantur nomen quo tunc regnirorbis horrent autis dicere sed dixit quæ sultus cum est/tollentur eterra/ et imperii inalià truuerent et iuris oriens dàbitur atque occidens puer. Hoc mirum auq cætabet inderi/ ut regni tandem mole fundatù ac tis duo per- tor et tales uros auctù/tatùs demus quibus confirmati, ad quin tamen coruerit. Hujus est enim humanis urib, laborant quod non humanis demus urib, destruì possit/ quia mortalia sunt epera inortalium. Sed et alia prioris regna/ et duo fio ruifent/ quibus tamen occiderunt. Nam et egyptius er per- fas et grevos et assiri os prodiit est regni habuisse etiam. Quob omnibus destructis/ ad Romanos quos terus sùmam pue nunt. Ac quanto cesseris omnibus regnis magnitudine antequam/ tanto maureo ceadent lapsu/quæ plus hærer ponce rnis ad iram/que sunt cesseris aliorum. Honestite senem domine urbis tempora distributi in memores. Prima enim diu infimam sub rege romulo fuisse/aquo et genus et quasi e ducera ut doma. Deinde pueritâ sub cesseris regibus/a quibuscet aucti fit et disiplinus pluribus institutis quæ forma tenet. Ac vero tarquino tegnante/ atque quædam adhuc cœ cœpit est/urbinâ nò tulisse et relecto subde cationibus iugo/ maluissi legibus ob temperate cæ regibus. Cujus esset adolecens etiam eis fine punia belli termina/Tum teni, consuua-

+ prede sunt sceleratius ar diucentur et udules ab imposset. Sola aut nulli opulenti sunt boni vero

tis iuriby cepisse iurienestere. Sublata eni earthigine qou
emula imperiy romani fuit/manus filas in toni orbè tama
rurq poruerit/donee regibus cunens et naponibus imperio sub
ugrans/ Cui tam bellorum maria deficeret/utribi sibi male uter
retir quib se ipaz confecit. Et hec fuit prima euis senectus
Cum bellis lacera cuilibb atq in testino malo pessi/ruris fide
regni singularis imperiy tendit/qui ad alteris infannas
tenoluta. Amilla eni libertate /quam bruto duce er auctore de
fenderat/ita consenueat trâqua sustentare se ipaz no valeret/
misi adminiculo regentui miteretur. Q. hec insp. quod iu-
stat/misi ut sequatur interitus senectute. Et id futuri eam
nes prophetay. denitane sub ambage alioq. nomini ne sile
qiis intelligar. Sibille tamen interituâ efferomâ loquitur.
Et quide uidiaco dei q. nomen euis habuerit muliiz et imm
ex justine aluniu ieritans papuli truadauerit. hystaspes eg
qui fuit medorù re: Ann quissimus. Aqo annis nom dcre
pit/qui ydaspes dictur admirabilis omnui sub inde pano
ne uatimamquis puert ad memoriam posteris tradidit sublani
iti exorte nomen imperuq. romani multo ante p[astus] est s
illa tormina gen consedetur. Quo aut id futuri sit neque
incredibile arbitetur ond. Impmis multiplicabitur regni
et ſuma rey potestas p plurimos M[agnis] et consipr inmi-
cir. Cum disfordie cuulos imperpetui ſentur. nec illa
requtis bellis exilibb erit dom e reges debet p[artem] exisntre
qui orbè terre non regens ſi ad consimida partnamie in
exerant in immensi auctis et agtorti cuilibb, debinins q[ui]
est principi questionis et cladis disperdent omnia et ro
minuerit et norabit tum repente aduerus eos both por
ſtissimus aber tremis finibus plage septentrionalis orenur
Qui trib ex eo numero coloris/ qui me afiâ obnebunt affu
mentur inſoferate acetetis ac principes omnui conſtirem.
hic inſubistentabili diu none uexabit orbè diuina er huâna
misdебit. Inſanda dictu et exetrabilia Molientur. nonu q[ui]
in p[ectore] ſuo voluitabit /ut propriu ſibi conſidiat imperui
Leges communitabit et filas ſinner. contaminabit. Diripier.
ſpohabit omnider. Denique imutato nomine atque imperiy ſete
translata cenſuslo ac perturbatio humani generis conſe
quenit. Tum uero detestabile acy; obominâs ſui têpuf exisſerit
quo nullu hominu sit iuta io cùda. Eruentur funditus cuuta-

XVII

tes, atque interbitit nòmodo ferro atque gni, ueru etià terremoti
bus allidus et eluie aquarù et morbis frequetib, et fame cre
brim. Acr eni uicabitur et corruptus acposhlens hiet, modo ipor-
tunis imbrì modo imunl siccitate niue frigorib, nuè estibus
numys, nec terra hòi dabit fructù nec leges quæp, nè arbor-
non ultis feret. Sed cu inflore, ipse maximà dederit, infru
ge denpient. Fontes quoq flumib, arecent, ut ne ponis qde
sufferat et aque, in san guine aut amaritudines nutribitur. qu,
hic deſiant et interra quadrupedes et inaere volucres et in
mari pìces/pro digna quoq, incelo murabilla mentes hojnù
martmo terrore confundent, et crines cometau et obste
nebre et color lune, cadentù siderù laplus, nec tì hec uſitato,
modo fient. Exi, exi, exi, fìbito ignota et muìſi oaulis, admi,
mitis, et in
sol inperpetui fùsabitur, ut iux inter notè diem, distornat
Luna tam nò tribus definet horis, sed per pemo ſangune obſi-
ſa, meatis extraordinarios paget ut non ſit hòi propriù ut
ſiderù curſus aut tatione temporù agnoscere. Fiet enu, uſtos
ui hieme uel hiems Inestate, huc annus, abbreuiavit, et
mensis minuerit et dies mangusti coartabitur. Stelle uò
converrime cadent, ut celum omne cers, et ſine ullus lum-
nibus appareat. Montes quoq, altissimi tendent et planis e
qualibnir/mare innaugabile constitietur, ac ne, quod mali
hòi torreye desl, audiverit ecelo tuba. Qd hor nòco ſibilla
denumitat.

mitis

Jtaq, tropidabit omnes et, lucroſi ul
lum ſonuni contemnient. Tunc uero pùs dei aduerſus ho
mines quiufni, nò agnouerit, ſeuier ſerru. Ignus, ſa
mes, morbus et ſupor-omnia menis impendè. Tunc om-
vunt deu et nò exaudiet, optabimur mors et nò uemet, nò nor
quidem requiem timori dabit, et à doilos ſomnus accelet.
ſanmas hominu ſblanido ac uigila macerabit, plocaabit
et goment et dènby ſtrident. Gratulabunt mortus et u
uos plan gent, his et plurib alys malis ſoundo hiet inſtra
Et erit deformatus orbis atq, deserus / quod incarminub,
fibillim, ita diab il.

tuba de celo notam
luctuam emittet.

Jmeni confinetur humanu genus ut iux deama paru hominu
relinquant, et inde mille procreerant, iux prodient centu
de nutoribus etià dei due partes interbit. Et terna que

Evit mundus timurbuf
peremurbuf homurbus

huerit probata remanebit. Sed planius quo id euenit exponi
Imminente eni temporu conclusione propleta magnus mut
tetur adeo qui convertat homines ad dei agnatione. et accipier
potestate miracula facendi. Obiciuq homines no audientur
tum claudet celu et abstinebit imbres. Aquâ convertert inſi
gunê et cruciabit illos ſiti et fame. Et quicuq conabatur ei
lebere proceder ignis ex ore eius Atque ambulet illiu. his utru
tibus ac prodigys convertert multos ad dei cultu. Peractusq
operibus ipius alter rex orietur e ſiria malo ſpî genius e-
ueror ac proditor generis hummu qui roliquas illus
prioris mali euj ipò ſimul delectat huc pugnabit adùs pro
phetam dei et uincet et inter ficiet eu et inſepultu latere pi
tietur sed diem tortu reu uſtet/ atq inspectantib et mi
tantibus cunctis rapienit incolu. Rex uero ille ueterinus
Erit quidem et ipè ſi mendacioru propleta Et ſe ipm cth
tuet ac vocabit deu ſectu ubebit ut dei filu. Et dabitur et
potectas ut ſicat ſigna et prodigta. Quiby uilis irretat homi
nes utadorent eu/ ubebit ignê des centore de celo et ſolê aſu
is curibus ſtare et magtne loqu. et ſient hec ſub uerboey
Quib miraculis etiam ſapientu pluirmu alacentur abeo Tuè
eruere templu dei conabatur et iustu populi pfeſtur et erit p[rae]ſura et contrito/ quâus nù quâ ſiut aprinpro mundi. Qu
cuip cre diderint atq accesseſint ei ſignabunur abeo tiquâpe
cudes. Qui auſt reuſauerint notq en aut inmores ſugient, aut
compheni exquisitis cruclatib necabuntur. Idem iustos hoines
obuoluet ſubris prophetarui atq uti cremabit. Et dabitur et de
ſolue orbê terre mensibus xlui. Id erit tempus quo p[rae]ſynerur
et innocentia odio erit. Quo mali bonos hofflicher p[ro]dabunur
Non lex aut ordo aut militie aut militie diſcaplia ſubabitur
Non canos qui quâ reuere bitur. no officiu p[er]ans agno fer
Non ſexus aut inſanita miſebitur. Conſu denur oïa et u
ſeebunnir Contra fas contra uira nature. ſe qui ſi uno cuip
latrocinio terra univerſa vababitur. Cui hec facta fuerint tum
iusti et ſecutores ueritatis ſegregabunt ſe amalis et ſugient
inſoluidines. Quo auſtro impuus rex inſamatis ira uen-
et et cum exercitu magno et ad motis omnib copys circuſa
bit monte Inquo iust morabitur ut eos compheſent. Iju
nero ubi ſe clausos undiq uiderint atq obſeſos exelma
bunt ad deu uoce magna et auxiluî celeſte implorabit et

exaudiet

exaudiet eos deus et mittet regem maestum de celo, qui eos erant ac liberet omnes, si impios ferro ignibus disperdat. hec est futura, et se Cui prohè omnes ex dei spuì tibi et àtates ex infirmis demoniis cesserunt. Hic aspes enù quis superius nominavi, descripta muñitate hujus seruli, extirpios ac fideles anocennibus reggatos, ait omnium flentu et gemitu extenoturos, eſſe ad celu manus et imploratiuros eſſe ſide jouſis. Jouè respecturù ad terram et auditurù uoces hominù, atque impios extincurù. Que omnia uera est, pater unù et joute, dixit illa facturù que deus ſanet. Sed et illud non ſine de monu ſraude ſubtractù est, miſſu یرi apud reueruntur filiù de. Qui deletis omnibus malis pios liberet. Qd hermes tam nos diſsimuli, In eo enilibro qui Tatem et hoc infarbitur, post enutiationem majorù de quibùs ſupra diximus subiectis hec

Subito quod, non aliter fore oſten duit quod de filiis afuìmo patre mittatur, qui et uistos liberet demonib, impiorù et miſtos cujus tyrannis ſeuennib, delectat. Ex quibùs una ſie tradidit Hz ei.

Oppido igitur obiterre Cui ad destruèdà immèſarum utinu ty minidez, humane opes defererit, si quidem captoundo cùm ammis lationi exercentibus meculabitur. Alio auxilio tanta illa calamitas indigebit. Commonis igitur deus amariti et miſte mandare contéplatione uistorù mittet ptinuus libatores Tunc aperietur, celi mediu itepeſta et tenébroſa nocte, ut exorbe toro lumen deſcendens de tangi fulgur apparent. Qn sibilla his uerſiblè elonita est.

Quam ego huc ſuamet
sung et patet dux
et pungit et angu diuoc
in ſerit hujus ſi fiant, et
pudor voluerat iam
hanc opposita tenentem
et remoto acore et
maliora oppugnata

Vemecit ciany nemet ap
purgare albem /20
lens cqualibet alid duc,
noe miſſus pueret
in omnes reges unguos
et oprimos et ſic inſi
rabit ad inmovitati hom.

XIX ca.

Quam venant igitur exuìt
tenere in meadul nunc
obfusa.

hac est vox que anobis iux aduētū regis ac dei nīri pugil celebrat
tur. Cui notis duplex erano quæ mea et iusti tibi reaper eum
passus est et postea regimen orbis tre resepiruus est. hie est
liberator et iudex et ultor et rey et deus quę nos xīs uenç
Qui pruis quę descendat hoc signu dabit. Caeet repete gla
dus ereto ut sciant iusti ducē sancere multe deo consuiri
et descendet comitātiby angeli in mediu tre. Et antecedit
euf plasma inectingubilis et iuris angelovu trader imma
nus iustorum multitudinē illā qum trēs arrīde dērit et conacē
tur ab hora qua uſus inuespey et fluer sanguis more torvē
tis. Delens quibus copyis impus sblus effigiet et perbit ab
eo iuris ſua. hie est aut quu appellanu- antrux, hī se ipe xī
mihetur et contra ueri dimicabit et iuris effigiet et bel
li sepe renouabit et sepe iucenit dōnes quarto plio oſſert
omniby impus debellanu et captus tandem ſceleru ſuor luer
penas. Sed et ceteri p[ro]nores et tyrani qui contruerit orbē
simul cu eo iuci adducēntur ad regē. Et inter p[er]bit eos et cor
quet et ex probrabit eis fannora et dānabit eos et merins
cui aatiby tradet. Sic extinet malia et ipse tute cōpſa
requeset orbis. Quip tor ſeuib subiectus eritvi ac ſele
ti nefanda pertutit ſeruunitē. Non cōlenitur ulteri di ma
nufacti sed atemples ac puliuariby ſiis cērui bata ſimula
cra igru dabeitur cu diſi ſiis miſariby ardebunt. Utena
ſibilla niipplens conſuens ſuniru est ſpedit.

Post hec aperiētur inferi et refruent morni equiby, indio
u magnu idem ipe rey ac deus ſancte Cui ſumus parer et iud
candi et regni ad dioc[esis] maximā potestate Deo quod iudiao inter
gno apud Erithrae ſibulāſc inuenitur.

Hec h[uius] unius in me a deo iudicavitur. H[uius] qui p[ro]ſi in deo
religione uersati. Ham qui deu[n]o agnoueret q[ui] de h[uius]
mobſutione ferri no p[ro]ſa iudicati deputati q[ui]s t[em]s

Cui aut et dros q[ui]re fatalem ſuenz aeroperit et in hominu induro immortales
animi ſenit ſuper homines magni induro et maritum Deinde apud alia
thartareu autem chaos tunt ofendet juhans tara, Neniat aut ab tribum
deu vagis emey. Et in alio lito poneq[ui]z eade[m] Cælum solvam tre latebras
aperviam et tunt londro mōtus fatu p[ro]ſuens et p[er]ſum ſimulam mortis.
postque in induro durum induroans purp atq[ui]z impudor nitay vrovinam

Contraxit aut simulann
hac est omne p[ro]priās
Eutreau quius uē spond.
Apor autem stormu
humani membi ſult
eguentur.

litteris contestârùb, non resurtecurus esse impos in iud
cau-juærabuntur, si quidem sentent, et fannora coru-ì. mala
opera cum bonus collata pon derabuntur, ut si plurè et grava
fuerit tona uistacq, cen tur adutribus. Si aut milia supe-
uerit, con dêne tur ad penã, huc fortasse dixerit quospiæ
Sest in mortali ætate quod passibilis inducitur ac penes senties.
Sien ob morita puniebitur, sentent ut etiam colorè ambo iuris
mortis. Simpurno est obnoxia hecolori quod, passibilis
is, non est huc qui sicut arguisset âs toios occurrerur, autis
quidem hominu primere nec interuenit moris in nubilu re
sblui. Si coru quum fuerit puras et in passibiles et beatas
ad sedem colestem in de illis origo sit temeare, ubi pos
quos dæ formatos rapi uti. Fuit a tur miris uoluptatiby
Impos iuo qum femalis cupiditanb, inqna uert mediatâ qua
dæ gerere inter imortale mortaleq nam et hære aliquid
imbe allutans ex contagione carnis. (Oui) dictêrys ac libidu
nibus ad dicti in eubilê quod dæ hucu trahât labore fituræ, si
cum reporis diuurnitate penulis mheseret ei, nature red
di animas ut sibi ex tingi ubiles intonu, qum ex eo quod iu
crabiles fiant p corporis majalis, qæ pectatis musta, senflit
doloris arti ubi ut. Quæ sman poeta sic explicavit. Quemet
flupmo cum lumine euma relinquit. Non tamen omne malum mi-
feris nec fundius omnes or parce excedit postes, pemi
tus qæ necessitas est, ulta dui concors modis moleste re
miris. Fito exer censur penus uter uera fit. Anima enà cu
duornu fiant ex corpore eut alit idem poeta par ieuubur
uennis uolutur op simillima sbono. Quæ sibi et ipse tenunt
te incoophensibiles, s. nobis qui simi corporales, et eo ait
cui subuacet posse omnia compchemibilis. Prinu ergo di
amus tauri esse de potestatâ ut et incorporalia to prehen
dat, et quæ ad modum uoluerit affliciat. Ham et angeli deu
menuit, quæ caufagri ab eo pnut in enarabu quod am mò
er demones reformudant quia torquentur ab eo et pum
unkir. Quid gomimui si nis sint imortales me tis passibiles
sunt eo. Hâc omne se nihil habeant solus et contratta
bile a solidis et corporali, nullâ ium par pnut. Fiqam
solis (huius) uuit asbo eo tractabiles. Si Cui uir et sub
stans spnalif sc. Sed tam de cœt nosque littere quæ admo

XXI

penas impy sint damiri / Nâ qui perrata in corporiby contrerit
ruris carne indennir ut corporiby piauii soluât. Et
tamen nò erit caro illa quâ deus hói sibi erit huc pree
similis fì insolubilis ac permanès in eum ut sufficere
posuit cruaatiby et iguì tempito. Cujatника duis ac ab
hoc nò quo ad ute neria utimur. Quis alia? mache
fumite alatur extinguiur. At ille diminuì per se fìs soper
uruit ac uigeri fine ullus alimès / ner admirni hìrù sumu / fìe
purus ac liquidus et inaque modù fluius. nò eni uì alio
furù ueris uirgenir ut noster què labes themi corporis
quoten erit et sumus intermis tis exdure ugit er ad ce
leste nàm cuu rapidanone mobili subvolare. Jemigtur dom-
nus ignis una eadeqú si atque potentia et temabit impos et
teneabit / et quatuì corporibus absumet tibi reponer ac
sibi ipse eterni pabuli submiſtabit. quod poete in uulare
tiny transhilerit / ita fine ullo reuiri senatu corpori detri
mento aduerit im ac ſensu doloris affinit / fìer uſtos auide
callerit deus etis igni eoseraminabit. Tum quorù perrata
uel pondere uel nuo puialuerit pithigentur. iguì atque ambuèt
Quos aut plena uſtina et manirras urtus in apererit illi
ignè nò ſenit et. hìrè aliquid inſe de quod uim flame repellit
ac repuar / tanta è uis inno刻ne / ut abe ignis ille reſkuar
innoxius / quia cecit aduo hime potestatè ut imposuerit / u-
ſus obreporet. Nec tamen quicfì putet animas post morre
phnus indicari. Ham omnes in una consuua cestiva terminur
donec repus adueniat / quemarii uider merito facer etra
men Tum quorù fuerit pbata uſtina / hi p[ro]mi imorritong
ampient. Quorù aut perrata er sceleri certe rò no resurget
ſa immpys in eade tenebras recongnit ad certa ſuppli-
ca desman. Figmenta hec ipa poerarù quiputât / igno nites
unde poete illa acceperit / ac negât hec fieri poſte. Hec mu-
est ita illis uider. Aliter eni / res h[er]t tradiri apertis / quoli
cet ſint multo antiquores / historiari et oratores et certa ye-
nera ſcriptori / trì qua misterui domui ſacramèn nes debat
et ad eos nito resurrectionis ſuture obſarioy otrepuenter,
cà uero temere ac leuter auditù in modù nititue ſabule
poierit. Et m[ur]ydè testari ſi nò auiterè ſe certu / fìs opiniè,
requi ut maro qui aut / sit mimis ſis audita loqui. Cuamque
igtù ueritans archana inparre corruerit / m[ur] ipa res eone

xxv

invenitur
norum, quod eum prophetsis in parte conſentuit. Qnod his ad pro
bationem rei ſatam est. Exordi tamen illorum ſubest ut nonnul
ta. Nam eum propter hæc affidius continuit, p[ro]dicatur ut dicta
tur, et eam mortuus filium deo et hec annuitur nolat e reteret
qui rectorum celi deu non aliu putabatur et hec ſi j[oue]ne indicare
apud inſervos j[ou]s ſiui tradideru[n]t / sed tamen n[on] apol
linem auſt liberum auſt mercuriu qui celeſtos putat[ur] / 4[hi] qui
mortalis fuerit et uſtus uel minoem uel eatu uel ira
manni. Corruperu[n]t q[uod]e ca. licentia quod accperu[n]t. uel
opinio ueritare per domum orat ſimones q[uod]e narios diuſi
para mutavit. Nam q[uod]e p[ro]actus apud inſervos mille annis uru
ſum adu[n]it restinu[que]nuerit / marione it adicente. h[ab]s
omnes ubi mille torni uolueret p[annos] Letheui ad flumen
deiis aduocat agmine magno Salicet ſiemores ſupra
ut conuerit reuſentur. Ruius et mapiant incorporatu[n]el
le reuerti. Hec costano ſeſſuallit q[uod]e r[efu]lgeret deſu[n]t
n[on] post mille annos moris ſue ſi[mi]t restinu[n]i rui ſus adu
tam mille annu[n]i cu[mo] deo regn[er]t. Dei e[n]ſuuerit ut orbe
hoc ab omniumque purgato reduiuias uſtoru[n] al[as] corpo
ruius ſinouat[is] ad ſempituiu[n]a br[itu]niu[m]e ſuſtueret. I[nt]que p[ro]
aquar obliu[n]i. oni[que] uera p[er] cetera. Qua[rum] idarco h[in]xuerent
nequa[que] uſi[mi] opponuerent. Cur ergo n[on] memu[n]erit ſt
aliu[n]i uſi[n]ſte / auſt qui ſiuerent / auſt q[uod]e geru[er]t. B[ru]niu[m]
tamen ueri[m]i mule n[on] pu[ta]t. et res toru[n] uelut ſiuerent et
ſabulose fieta i[en]p[ui]nur. Nobus au[n]t r[efu]lgerent e[n]ſi
ma[n]tib[us] et docerub[us] al[as], ad altera[rum] n[on] obliu[m]as ſiu
ſi neoc[er]ſen[i]u ar figura eſſe redimuras. I[nt]u[n] oppo[n]num
tor i[m]a[n]tula tranſlueru[n]t / qu[em] u[n]nus ab inſerere
ſuſu[er]it ut ex e[po] cui[us] fieri posse c[red]amus. Ateni[que] r[efu]l
eremo fieri n[on] p[ot] dominat[em] ad h[ue]mam uſtina. hoc en[i]
ſeulo nec annu[n]i ho[n]es ui. ferro. inſidys uenem[que] et af-
ficatur muui[us] oſſerate ear[ter]ib[us] tor i[n]tis p[ro]ſu[pi]tio
nubus. eo acmoit q[uod]e uſtina inuiſa est / q[uod]e omnes qui deu
ſb[ui]u[u]n[ti]t / n[on] t[em] odio h[in]tur ſi uerantur omnib[us], ac
timelys Extructi anni[que] omni genere mulip[ha]ni penat[ur]u[n] et
ad imp[io]s cultus manuſtioru[n] deo ſu[n] / u[n] tonu[n]e au[n]t-ueri
tate viuti / ſi neſimda corpor[u] lacratione c[or]gu[n]i[n]. H[ui]g[i]
oportet ad hec eade[m] r[efu]lgeret auſt reuerti ho[n]es ad u[n]a
inqua tur eſſen n[on] p[ri]t. Cum igitur uſtu[m] i[n]u[m]es h[ab]eatur

tam faule tollantur / quid putemus futurum fiuſſe ſtque ab inferis rediens utam post ſimum recepſſet. auſere tur p[ro]ſetto ab ocuſus hominu ne iuſe euel, auſto eos unuſi relinſarent. et ad unu ſedei c[ul]ui religionem convuuerterent. Et goſimul fieri resurſteron e[que] c[ess]eſt. Cum malu fierit ablatu / q[ui]e[que] qui resurſerit / nec mori iā ulterius nec u[li]olari uſo modo ſi[que] est ut beam poſſint agere utam / quorum mors resigni t[ur]a e[que] poſte uero cuſinret hoc ſeculu malis omnib[us] reducere obliu[us] amnē in duxerut / ne maloy aut laboru memore[rum] amme reuerti ad ſuperos renafat[er]. V[n]i v[n]igilu[n]us parer d[omi]ne aliquas ad c[el]um h[ine]ne ne putand[us] d[omi]nus al[ia]s iteru[n]que ad tradiu reuerti Corpor: qu[em]us miſeris tam dum cupido. I[n]goru abant e[n]t[uo] aut q[ui]n d[um] fi[]o p[orteret]. I[n]goru renaf[si] eos p[utauerit] et c[enu]no ad uteriu reuolur a[n]t[ur] ad inſantriam regredi. V[n]i er plato deaui d[u]ſſe ſens. Et hoc aut poſſe cognosci anu[m]us e[que] imorales at[que] diu[nas] q[uod] in p[uer]is mobilia ſunt ingenia et ad p[apien]t[ia] fania / que ea q[uod] diſcant t[ur] celeriter capi[t] / ut n[ot]tue priu[m] diſcere illu[m]i uideātur / ſed rec[ogn]o ſcere at[que] remu[nſi]. In qu[uo] u[m] ſapiens p[oe]tis me[n]tis[im]e tre [n]i, di[t]er. Honi uſitur renafentur: quod fieri n[ò] p[ot]t[ur] ſi[que] uſu resurſet, et i[de]o corporibus in d[u]nentur, et p[ri]oris uite factur[ur] q[uod] u[n]z memores erunt, et inb[on]us celeſt[ur], collocate a[ſtruen]t[ur] t[em] locunditate in nu[m]bilu[m] copiaru[m] p[ri]u[m] deo gratiu[m] a[gent] q[uod] malu[m] omne diluerit. q[uo]eos ad regnui uſt[ur] per p[er]nā ſuſtitarit. Qua de anastasi p[hi] qui[que] diuere alig[us] conari ſt[ur] tam corrupte q[uod] p[oe]t[e] Ham p[ir]hago[m]as trinſire anu[m]as in noua corpora diſputau[t] q[uod] me[n]te q[uod] et hoſt[ur] in p[ec]u[c]es et ex p[ec]u[c]ibus in homines et ſe ip[m] ex eſt[ur] bi[que] eſſe reſp[ut]at[ur]. Melu[m] Crisip[us] q[uod] Cireu[m] au[m] ſu[n]t[ur] portu[m] ſto[cor]u[m] qui in l[ub]ris quos de p[ro]ſu[n]t[u]s ſerip[ſi]t / cu[d]e in[ou]atione mundi loq[ret]ur / h[er]c[] incultur.

XXIII

Apparet m[hi]l[que] eſſe miſſi[le] / e[n]t[ur] nos post e[co]p[er]t[u]m nost[ur] v[n]miſi[que] q[ui]b[us] ſub ſo[n]tempor revolu[n]t[u] in h[uius] p[ro]ſi[mi] p[rae]ſi[mi] in quo m[hi]l[que] eſſe videm[us] / ſi[que] ab h[uius]miſi ad ſi[n]d[um] redacu[n]t[u]. Subi[lla] di[t]er h[oc] et e[n]t[ur] diſſon[re] in ſi[n]d[um] om[n] hom[em] g[em]uſ for[er]t. ſi[que] tu ray mundr et moratu[m] venenat diu[n]t[u]: quod deu[m] ap[er] ſan[ct] undu[n]do impu[n]s quidem in ingu[m] et tembru[m] mittet / qui autem p[rae]ſat[u]m t[en]ent / st[ar] eternu v[n]nent in terra / p[rae]ſi[mi] deo d[ante] / h[on]ore v[n]nand et vitam e[n].

Asinomado prophete. F etiá uates et phí et poete anasta
flm mortuorum futuram esse consenserit / nemo qrat a
nolb gáemodú fieri possit. nec e' duinorú operú reddi pot-
tato / fil apnepio deus hominem / necio quo menanrabli
mò institut / credam ab eò de restitui ueterè posse qnowi
fert. Hunc reliquia subnectà Veniet igitur flmi et maxi
dei filus ut iilios et mor tuos iudicet / sibilla testate atque
dicente

Veri ille cù delecterit inustat, uiduicù, maximù fercerit
ac iustos qui aprincipio fuerit, a dinitâ restauraverit
mille annis inter homines uerhabitur. Eoq, iustissi
mo imperio reget. Qd alia sibilla utatinas fures, quæ pro
clamat

Tum qui erut incorporibus uiui, nò morentur s, p[ro]cos de
mille annos infiniti multitudinem generabit et erit so
boles earu sane et deo caru. Qui aut ab inferis sustin-
buntur hi perunt iuuentib, uelut iudices. Gentes uo
nò exstinguerit, ut, s, q[ui]am rehinquetur inucturâ, deu
ut truiphennit a iustis ac subiugentur perpenie iuunt
Sub idem t[em]pus etiam p[re]ceps dem onu qui è machinator
omnui malorum cato[n]nis uincietur, et erit inusto diamit
leamnis celestis imperiy quo iustitia morbe regnabit
ne q[ui]d malu, a duis, p[ro]prijs de Molianur. Post cuiu aduetus, qu[]
gregabuntur iusti ex omni terra, p[ar]actus iudicio cuity
seu constituetur in medio terre. Inqua ip[er] conditor deus
cui iustis domini tib, comoretur. Q[ui]a cuiratè sibilla de
signavit cù dicit.

Tunc auferentur amundo tenebre ille quib[us] effenderat,
occubitur celu et luna claritate solis acnpier nec minu-
enur ulti. Sol aut septris tanto q[ui] nuc è clarior fiet. Ter-
rau apert et fecunditate flum et uberrimas fruges
sua ſponte generabit. Rupes monnu melle sudabit
por ruos iusti decuit, et flumina lacte mundabit
cunus dem, ip[er] gaudebit et omnis rerù nà letabi
tur, et liberata dito mali et impietans et sceleris et er-
tors. Non bestie per hoc tempus sanguine alenur / nòs

xxiii

Nam totum totem motum
tur consueto erit. ipse
omnitemque tenentur
indicare viuorum motus
q[ui] animas et mundi
anmem

autem
Dudum me homines.
Ney semper autem
primus et dnatiz

Et ab eodem quod fuit deus
cam clavemem fuit
ap[er]us atque lunae quæ.

ales p[ro]da sed quæra et placida erit omnia leones erutu[m] ad pre
ſpe ſimul ſtabunt. lupus ouë nò rapiet. canis nò venabitur. ac
cipitres et aquile nò nocebit. Inſans cù p[ro]nibus lucer. deniqtù
ſient illa que p[ro]e aurots temporibus facta eſſe tam ſatur no regna
to dixerunt. Quorù error h[ine ortus è q[ui] p[ro]phér[ie] ſutur p[le]nq[ui]
ſic p[er]ſut et emittant illa incoſt p[er]ſu ſuo quaſi fieri de eminari
que uticinæ eorù. cum paulatim ſima uulgat[er] et p[ro]phany
ſacramento ignorabant quantrus dicentur completa e[que] tamuerit
ſeuſi illa omnia p[ut]aueru[t] que unq[ui] fieri cù p[le]nq[ui]s nò p[er]ſeru[t]
ho[ie] regnante. cum u[que] delens p[er]ſionibus imp[ys] et ſo]bere c[om]
ſo ſubjecta erit deo terra. c[ed]er et ip[er] m[ari] u[ector] nec naunea
pinus mutabit morces. omnis ſeret o[ui]a tullus. n[on] t[as]tros p[an]
eni humus. nò u[inea] ſal[ce] p[ob]bus qu[que] tam tauris u[er]a fol[
uer aracor. Cum en[am] molu flauſe c[or] campus al[ita] p[ra]nulhs q[
]ubens p[en]debit u[rit]ibus iua Et diu que truus ſu]d]abunt roſu
damella. Nec u[arios] diſcet m[nri] lana colores. Ip[er] sed imp[en]
tis a[ri]es tam ſuaue rubenn] aju[ce]e tam c[ro]co mutabit u[elle]
raluto Sponte ſua c[and]or paſcenti] u[es]uet agnos. Ip[er] lacte do
mum referent diſonta capelle Vb[er]a/ nec magnos men[et]
armenta leones Que po[eta] p[m] Cume[]e carmina p[lo]cutus è
Eriu[ea] u[que] ſic a[t].

Viu[n]ent it[ato] ho[n]nes tranquillit[ati]ma et op[ro]ſi[til]mi u[n]t[em] e[r]e
gr[ab]ut cum deo pariter et leges g[enu]n[u] u[n]et a[ſin]u[que] c[ui]
donis ac nume[ri]b[us] ut a[di]d[et] et honoriſſent rege magni, omni
nomen erit p[er]lari ac u[n]enerabile unuſiſ[le] nanon[dy] que ſub cel[]
erunt et re g[ibus] qui domnab[ut]ur intera. hec ſut q[ui] a[ph]ens
futura diu[itur] / quom[que] testimonia ac u[er]ba ponere op[us] c[omo]
d[ui]s q[ui] eſſet inſinu[t] / nec tant[u] reru[m] mul tuu[d]m[e] menſura
libri caperet / ta[m] mulq[u]t p[er] ſimuli ma[D]entes / ſimuli q[u]e ne
ſi[hi]du[m] lege[th]b[us] ſeret. Si ex o[th]b[us] c[ol]lecta et t[ro]ſata con
generè. p[er]ea mea ip[er]a q[ui] dicem[ur] n[ò] n[us] ſi al[ien]us pon[]
ſim[u] uteris confirmat[em] d[oc]erè p[ro] n[ò] modu apud nos u[no]

Nec lupi tu agnis in montibus ſimilabunt: habam q[ui] lines c[um] op[er]p[er]t
n[ui] tu vitulis p[ul]ud homu[n]ſq[ui] omnibus. lo[que] p[ale]as apud p[re]ſup[er]t/u[n]
in ſanibus d[racon]uſ p[er]que ma[n]tibus d[ur]ment. Et al[ui] poru d[ura]bat u[que]
Et t[ur] g[aud]ui magni debit de[n] homibus / n[am]t de[ra]u et a[mb]ores
et ſimmerab[ut] de[ra]u p[ar]ora debunt p[ru]tutuy ſinu homu[n]ſ / ſinu bu[n]ſ
q[ui] meluſ et r[u]ndu[m] latuſ atq[ui] tru[n]t q[ui] g[od]ui p[er]tuy o[n]u[m]. Et
a[ha] eu dem modo / p[ur]auteu p[ola] ſauiu deu [a]ra omne h[oc] ſauiu
p[lu]centuy melles de p[et]ra atq[ui] de fonte / et l[ar] immortali[tati]m[u]
nu[bi]t omnibus inſi[t]e.

A quatuor paragrafiis. Vehiculare
n. divino p[ro]offenzlant. cor[
sonus & undebant

XXV

qui nos infectatur ueritate consignat, tenere quæque sent cognoscere. Siquis autem diligenter hoc voluerit, sere/ex ipso fonte haemat/er pluribus nos mnislibris compleci, at mirabilia transeret. Fortasse quidem nequeat quoniam dicta est, utraque fuit. Jam sicut ostendi, completus amoz, sem mulib multanon, uta fieri oportere. Et ut pinnquare illi solum solutionis diem designis quod dicta est, aptephetis, ut et noscere. P[ro]dictus eni signa quib[us] consumento, t[em]porum expectanda nobis sit indies, s[in]gulos et timenda. Quod ut p[er]pleatur hoc s[um]a, dictus in qui de temporibus scriptus est, colligentes ea litteris sitis et exararys historys, quod sit nul[us] merus, an[no]y ab exordio mu[i]di. Cum licet uarient et alig[us] tu numeri eor[u] s[um]a diffen[ant]at / omnes tam expectanto / nos amply quod dicentur uiderat amoz. Et iac[te]s ipsa declarat, lapsus ruina[que], teru[em] brevi fore, n[ut]que in columni urte doma, n[am] nihil istius uiderat esse metuend[ui]. At u[n]c c[um] caput illu[m] orbis occiderit et eximiu esse c[oe]perit quod s[ib]ille fore autem quis dubit, ueniret iac[que] finé tubus humanus ortibus, trarui illu[m]a est cultas que ad huc sustentat omnia. P[re]candus q[ui]no big[que] adorandus quod deus est cellu[m]tamen statut[em] et plactu[m] differunt p[ro]t[em] ne c[it]us quod p[ut]amus, tyrannus illu[m] abommabili, uemant qui tannu[m] farinus molioru[m] ac lumina[llud] effodiar[u] cu[u]us interitu[m] m[u]dus s[pe] lapsurus est. Nunc a[de]cor[u]a exeyda recant[em] que de c[oe]nps se autu[m]que p[ro]dictus paulo[m]n p[er]niti p[io] regni s[ci]t fore ut ad e[po]cie princeps demonu[m] uinterant. Sed id[em] cum le[m]anni regni hoc est se p[ro]temulia c[oe]porit p[er]nari, sol[u]n[em] c[oe]nue et austrodia emittu[m] exerit. Atque homines g[ent]es et ame crut[i]b[us] sub dictone istoru[m] concretabit ut inferant bellu[m] sancte a[ui]tan et colligeniur ex omni orbe terre inuabitur, po[p]ulus n[am]onu[m] et obedienciu[m] et curu[m]dab[ur] c[ui]tare. T[ue] t[ie]nem nouſſima uta dei ſuper gentes et debellabit eos uſu[m] ad omu[m]. Et p[er]nu[m] a[n]eunt terram quod ualidijſtme. Et amatu[m] en ſin d[enn]ir mótes ſi[ne] et ſub ſi[de]t colles in abrutu[m] et muri, omnu[m] c[ui]t, at[u]n conſdet. Et statu[n]t deus ſolc[que] tridu[m] ne oc[]dat et in ſlamab[ur] eu[m] - et deſcendet eſhis nimius et adu[m]ho magna ſuper perduelles et impios populos et imbres ſulfuris et grandines lapu[m]us et gutte lig[u]us et liquescens s[pe] eor[u] in calore et corpora contemnent in grandime et ip[u]e ſeu muicem gladio feri[et] et impleb[u]t m[ó]tes cadaverib[us] et c[ap]i porientem offi[by]. Populus au[n]t dei illu[m]s tribu[m] dieu[m] sub c[ó]tatu[m] terre occu[m] tabutur donec uta dei adu[m]us

quatuor

XXVII

gōres et extremū in dictu tōminetur. Tunc erubōt unidolāte
bris sūs, et mueniēt oōa cadaveribus atque oſſib tertia fīet
genus omne impiorū radicis interbit. Ner erit inno mū
do ulla iā natio àpely p[er]ter solā gentem de. Dū per atque ſepe
perpetes intante erit ſilue. Ner et exa de ture de motiby ligni ſi
arma ſenūqurētur, et iā no erit belli ſi p[er]ce et reges ſepe
terna. Cu uōdimplen fuerit mille am[]renouabur muioſus a
duo et colu[m] copucabitur et trā mutabitur et trāſformab[]r
dēus homines inſimuli t[em]e ang[]lo[]r et erit et randoſiuct
nux et uerfabūnir ſemp in cōſperu o[ip]otētis et d[omi]no ſuo ſa
crificabit et ſuiet in eternu. Eo[d]e mo[]s fiet ſaulla et publica
tefuſurectie omniu etā in qua excita būnir in uſu[m] ad trucia
tus ſemputernos. In [P]R qui manu ſe[]coluerut qu[ui] deu mū
di ac parētē, u[l]l nes[]uerit u[l]labnegauert et d[ui]s eorui c[ui]mu
tris ſiuis c[ro]prehendetur ad penāch dānabitur. Cu quo par[
ter omniu t[ur]ba impioru p[lu]s fac[]moribus in c[or]ſperu
angeioru atque iuſtoru perpetuo igni cremabur in eternu he
c[]e d[er]trina coru p[er]phāi quin p[er]ſanu ſeymur. Ke hi[n]s ſapu[]n
iſt[ui] qui fragilia coluit u[l]l inane p[er]p[he]tās t[uen]niu t[em]qui ſhi[\]t
inā nanitare p[er] d[er]ident qu[ui] nos defende t[em] h[ae] p[ub]laco
an[]q] aſſerere n[ō]ſtlemus deo u[bi]tēte/u[tr] qui et ac ſuentes
archanu ey in abſcondito atque in rāz onſa d[am]tā tene
am[]us - nec aduerſus uſtus uer p[er]ſanuos qui n[ō] diſtendō,
ſi arguendi atque illudendi g[ri]n[em] c[lementer] d[ui] ac te[li]gi
om[]e ey impugnāt p[er]ſanu centēhone certēnum abſondi
en[]i ſegi[que] m[ſterui] ſi A[de]luſi me oportet m[ar]tire an[]d
qui n[om]en ſiden g[em]nus. Peru[m] il[ha]c t[am]e u[n]nitatē n[it]t[ui]e
lui malā c[es]a u[n]tā evi t[em]nāt[ur]. Mi en[]a qua[d]n execta
bules opiniones de p[u]eris et inor[u]tiby ſingut er libenter
bis que fluxerit /t[re]dite. q[ui] deo u[ſis] p[er]t[ui] t[em] per is ſepe
ſp[er]tus ad me[n] pu[er]e n[]u[m]us /s[up]er est ut ex hor temur
omnes ad ſu[n]piendā mi ueru religione ſapien[tā] cu[u]us
et oſſinu[m] meo uernir/u[tr] c[ro]temp[es] freshiby et albiu[s] er
tu[]rby qui[by] antea tenebamur fragub[]y ſeru[n]tes et fragl
uiu com[]plescentes ad eterna celioſis the[]ſui p[er]miu diuina
muir. Que ut cap[]e p[er]ſi[m]us d[ip]riniu om[]tende p[er] h[uius
ſen[]us u[tra] illib[iles] u[lo]p[er] t[ates] /q[ui] mi[n]u hominu[m] per
maſa ſuiu tate d[eli]nuir. Qua[]ta felitare ob[]ſamāda e
ſubtr. artu[m] his labord[hy] terre p[er]ſi[n]t. ad illi[]q[ui]e ſſi[m]ui u[n]di[c]
par[]tēt[que] in du[]lgen[]tiniu /q[ui] pro l[ab]ord[hy] reque[]z /p[re]mo[]rte
uita /p[ro] t[em]ebris claritate /p[ro] t[er]en[is] ac breuiu, boni

// phuaný

XXVII

- labibut

eterna et celestia largiantur. Cujusmodi est aeterni bonitatis et misera quas perpenitus in hoc mundo fanentes opera ut sene / conscripiti etque varii nullominis pietatis, pietatis etiamque sibi in eis uolumus cogitanantur et ponenda est nobis non tibi eternam illa molendinæ est usus in pistrino, uapulandi imide corpes est his multo associota, carcer, castione, tormenti, patienda, suhine et dolores, moris demus ipa suis apienda est et ferenda. Cum liquet senee nere nec fragilis ista uoluptate sive per se nec vultate sive diuino p[ro]mo s[tre]. Unde s[fr]i operantur operari dure ut uel sequebantur ad rectam uis durgat ut suus rens operansque vultura hujusmodi laborib[us] parienter exactis consolatoribus deo hactemere ameantur. Pariter enim ut ac dictis qui condidit firmantque celi. Qui solum ceteris sibi rity moueant. Alii libratam magnam digne suar terram uallant mo tibus, mari arundent amnibque distinetur, et quicquam cihoe oporumque confectum ac p[er]est enimlo, perspectivis etoribus hominumque mirum quinobis uistit e iis p[er]dueret. H[uius] sequamur omnes h[uius] audiam, h[uius] deuonisime parem. Omne solus utat luctet ut eritque hominum purgantur per tora diens. Et finem stantur torpedinis autem timoris. Expositionem boni suum, quod s[er]vet autem monstrauit limitem paruo. Quo possemus ad id tectumque tendere cura, nec morerant tibi etiam presser neque dictis finitans gratia iter iuris est h[uius]eret, desiderantur si fieri p[ro]sua p[er]doloris et fraudis. Quis quod mors uoluptatis adopta est, hominur. Et quato quicquid amnis in structure uere getum ap[er]p[er]nquare illud diu quo sit et ex h[uius]demigrandi / citoget er p[er]p[er]nus abstrahet / finnocens ad iudicium veniat ne ut fanerit quod ceteris memores / h[uius] qui t[em] deinceps corpo tis iuris in hoc ad monentur instans ultime necessitatibus urapidis est armentus amnemque libidinos libidinam mittendat. Quia ex noraginabiliter est quis quod h[uius]eret, et si facultas ad est / seque ad Deui tota mete convivertur ut illuc diem scaturus ex perret / quod est dictis quod h[uius]em, ex singulorum rerum et cogitanthum videlicet. Quemus, h[uius] experientur innocte negat utur et fugiat poteret, autem suus et cogitanthum videlicet. Quemus, h[uius] experientur innocte negat utur et fugiat poterent, autem suus et cogitanthum videlicet. Et h[uius] nobis usus ad unum multeat utris fide / alys certe relinquent, ut et nobis, ad unum nobis, consueite possumus nisi uta bi atque morere acta. Ille ad Deui copiosus, ille opuletus ad due

Deus et

niet / auastabût contine tia. misericordia, patientia, cari
tat. fides. hec e hereditas ma que nec erant acuà nec trâs
forv ad alteru pôt. Et quis est qui hee bona pavare et aci
tere sibi uelit. venuat qui esuruit. et celest abo saturati
sempiterna fame ponat. venat qui situit ut aqua salutare
deperem fonte plenitùmis faubus trahent. hoc abo adsp
tu dei et ceci iudebit. et suri audient et muti loquutus
et claudi ambulabut. et stin sapien et egron nalebit et
mortu revi uscent. Quisquis eni corruptelas terre ur-
tute calcuerit / hunc arbiter ille sumus et uerax aduiti
luces perpetuâ susarabit. nemo diutius nemo fasibus. ne
mo etia regia potestate confidat. Im mobile ista non facit alia
quicunque hois abiecerit / ac presentia secutus se ipse, hunc
pstrauerit / tâqua dêtur domi et spatoris et patris sù prime
tur. Intendamus ego uistoe que nos inoperabilis comes
ad deu solum perducet. Et duis huc regit artus inangabilis
militia deo militemus. statones uigulas quos celebremus.
congrediamur cùboste quae nowimus fortiter ut auctore
ac cœmecto aduerario triuiphantes pmiu iurtus quod ipse
promisit adomino consequamur. Deo grâs.

Firmiamur lactantur aduerus gentiles liber sepius et ultius explicit.

Liber Coelii Luctani, formam de Opificio dei Santi Homini, formatoc Inapit, ad Demetrium

Nam minime sim querus etiam, cum necessitatibus & hor. libello p[ro]prijs ortimare, quem ad te rubibus peneuerbis prout in genii mediocritas tult demetriane perspicci ut et quotidianum studui meum nostris et, non deestempec[tor etiam nunc] sed honestioris rei melioris, doctine. Ham site inlitteris nihil aliquid quod linguz instruensibus, auditor est, satis est, nunc quidem, p[ro]prijs in
quanto magis in his ueris et adiutam pertinetibus, dictior esse debes, apud quę nunc profectus, nullatenus necessitate uel rei vel temporis impediti, quo minus aliquid excedat, quo ph[il]i secte no est, quam tuemur instructores, docentes quos, in posterum fiat, quæ uis nunc male audiant castigentur, nullus q[ui] aliter quod lapientur, convest nullatenus, et uic[ia] sub obtentu nominis celen[ti], quibus, ut/s aut mederi oportuit, aut ea propter us effigere, et beatu atque in corruptum lapientie nomen, utra ip[s]a cum p[er]ceptis congruente p[er]starent. Ego tamen et nos ip[s]os et ceteros instru[n]t, nullus labo tem recusat, nec ei possum obliuſa mei, tum preſerat cum marime opus ſit, meminuſſe. Sic ne tu quidem ſt, ut iſp[er]o ut opto. Ham huc te publice rei necessitas, alueris et justis operibus auēt, tat, tamen fieri nō poter[em] quin ſubinde in celu[m] aspiciat mens ſibi consita tracti. Ego quidem lector omniumque pro bonis h[uius]prospere Fluere. Sed ita finihi de statu mentis inmutet. De reor eni ne p[au]laturim conſueto et locunditas earis rerui in a[n]ni[m]i tu[m] reſat. Itaq[us] te moneo et repetens iteri, iteri q[ui]mo nebo ne oblectamen uta terræna, pro magnus aut ueris bonis habere te credas, que non ſunt tant[m] fallacia quia dubia, uter[m] et inſidioſa quia dubita. Ham et ille collector et aduerſarumque ſon quod astutus et idem uolentus ſic[ui]n nunc uide[m]us. Is hec oſa que illucere p[ro]prijs h[uius] et quidem tam ſubtilbus ut or[i]i, [n]os mentis effigiant, ne poſſint hominis provifione utari. Su[m]menda ergo prudentia est pedeſtim, q[ui]mi utroque saltus inſi德 et offensam u[m]a pedibus latenter opponit. Itaq[us] res tuas p[er]ſas inqui[b]i nunc agis, ſua deo ut pro tu[m] uirtute aut contemnus ſipores, aut nō magnopere mireris. Cimento et ueri p[ar]deſis tu[m] et inqui[m] cuuitate nomen dederis, et tu[m] ordinis fueris. In telugis p[er]ſecto quid loquar. Nec eni te ſuperbie arguo, cu[m]m te ne ſuſpicio quidem ulla est. Sed ea que diu ad menſt[em] referē-

da sunt / non ad corpus / Cui omnis ratio ido compara / ut alio
tanquam dno suat et regatur nutu en. Vas est eui quodam sic
tile / quo auus. i. homo ipe uerus continetur. Et quicte nò apromo
theo sicut ut poete lequitur / hæ sùmo illo reru condotore acq
arnfice deo / Cum diminà preeidemà pfeestimâg uturè ne
sensu compchemere nec uerbo enar rare potibule è. Tentabo
timen qmi corporis et alì facta è mentio / utruisq[ula]tione q[ui] paui
rullitas intelligente mee peruider explicare. Q[ui] offici hæ de
causa maxime sicutapien dui puto q[ui]z. nullus vir ingeny sin
gularis in quarto de re p. libro cum facere tentasset materià
late patentè angustis finib emmaut / leuer sùma queç de
cerpens. ac ne ulla esset excufario / cur eui loca non huc ex e
tus / ipe testatus è / nec uoluneatè sibi desuie nee curi. Jnlibe,
de legibus pino cum hoc idè sitem at stringeret sic aut. Hunc lo
cum satis ut mihi iudetur in his libis quos legitrs exsulte se
pio. Postea uero inilibro denatura deorum so hoc idem latus exequi
conatus è. Sed q[ui] ne quidem satis ex p[er]lit / aggrediat hoc nu-
nus / et sùma mihi audacter explicandù q[ui] homo distruimus
pene dimusit intactu. For sit am iesphonès q[ui] inrebus obfuis
coner alquid disputare / cum uides tantam remeate homines
extinſſe qui uulgo phì noianur / ut ea que obſtraſa p[er]ſus atq[ui]
abdita deus e[que] uoluit / strutarentur / ac naturis reru celestis ter
rarùq[ui] conquiret / que anobis longe remote neq[ui] oculis amue
etari neq[ui] tangi manu neq[ui] per tipis enſib p[er]lit. Et tamen allarù
omnùm ratione ſic disputant ut ea q[ui] aſſeret probata et c[ogni]
uderu uelint. Q[ui]b[us] est tandem cur nobis munidus qui ſi putet
ſtratione corporis nur infp[ic]ore et contéplari uelimus / que pla
ne obſeum non è qua ex ipis m[í]bro / officiys eruſib partuin
gulari quanta in p[ro]videntie quicquid faciunt intelligere
nobis licet.

Eteni h[uius] ar n[ext] illè ni[que] parens deus ſensui ang[er]ne
ut ex eo apparet rer nos ab eo eſſe generatos, qua ipe
intelligentia / ipe ſonſus ac ratio è. Ceteris autem alibus
q[ui] rationalè utamndattribuit / quic[ui]modi tamen
iura earu tutior ed[rit] / ute p[ro]videt. Omnes enim ſus
ex se p[ell]ub[us] te[rit] / quo ſalutus poſſent uti in pru[narui]
ac frigora ſustnere. Singulis aut gen[us]ibus ad propufan[us] in
perus externos ſua propria munimèns constituer / utate nà
libus telis repugnèt / for noribus / aut qu[em] imber illiora ſib[ra]

Ca. 44

hanc se periculis permittate fugiendi / aut que simul et iuribus
er celeritate indigent / adhuc se protegant / aut latibulis sepiat.
Ipsi alia caru vel plumis leubus / suspendas sunt / uel sufficita
ingulis / uel instructa cornibus. Quibusdam more arma sunt-
dentes / aut impedibus adundi ungues. nulli, munimini ad
tutemui su deest. Siqua uio in pedum maiorib cedunt / ne trī
shrps eorum funditus interiret / aut me a sunt religata regioe
ubi maiora esse no piet aut acceperit generandi secunditate / ut
et beatiis sanguine alantur uictus suppeteret ex illis / et illatā
temmen clacem ad conservationem generis multudo suparet.
Homine aut ratione concella et urtute sentiendi atque eochi
data / eorum que ceteris animalibus attributa sunt / seat experte
qua sapientia redere poterat / que illi nature condito dene
gaset. Statutue nudus et inermem / quæ ingenuo poterat arma
ri et ratione uestur. Ea uio ipse que mutis data et hobi denegat
sunt quod mirabile hoc ad pulchritudinem faciant / exprimui no pot-
lam si homini formos dentes aut cornua aut ungulas / aut
cauda aut uary coloris pilos addidisset / quis no sentiat quæ
deum animal esset futurum / sciat muta finuda et mermia fingat.
Quib si destrahas uel naturalis sui corporis uestem / uel ea quib-
ex se armatur / nec speciose poterunt eis nec tuta ut mirabi
luer si utilitatem cogites instructa / si specte ornata / uideatur.
aevo nuro modo consenter utilitas cum deote. Homine uio
qum eternu animal atque imorabile / non formigeris ut cetera / ut in
terius armatiut. nec munimitem ey incorporere / ut inato posuist.
qum supeacutus sunt. Cum illi quod erat maximu tributet / cor-
porabilis eu tegere munimus. Cum per se pulchritudinem huma
necorporis impedirent. Ut ego phœx que epicurus sequi ut a-
mennæ soleo mirari / quæ nature opera rephendit / ut ostendant
nulla prouidento instructu aut regi mundu. set origine rey
inscabilibus ac solidis corporib afferant / quorum forturis
concurrit iombus unius a nascantur et nata fit. Pterea qo ad
ipsum mundu utio dant in quo rite dilem insanuit. Jo sumo quod
ad rem de qua nunc agimus pertinet. Queritur hominem i-
mis imbecillum et fragorem nasci quæ cetera animalia nascantur.
Que ut sunt edita ex utero / protinus in pedes suos erigi et ge-
stire discurribus. Statimque aeri tolerand o iconea esse / quod in tu
sem naturalibus indumentis munita processerint. Homine
contra nudus et inermem tâqua ex naufragio in hujus iute muse

ferias proyui et expelli qui neque moyere se loco ubi effusus est pos
sit nec alimentum lactis apperere nec inurare têporis ferre. Jacta
naturâ non matre est humani grus s; nouercaz. que cum mutis et
liberaliter gesseit, hominem sicut efficerit. ut mops et infirmum
et omne auxilio indiges. nihil aliquid possit quâ fragilitatis sicut
ditionem prorare. ac hætus ominari sèlicet cu iantrum multare
stet transfere malorum. Que cum dictum uembementer pro pterco q
unusquisque in considerate. Ego uero illos nuque magis desipere oten
do quâ cui hec loquitur. Consideras enim conditionem rey intelligo nihil
fieri aliter debuist. ut non dictâ portuist. qua dix pot omni. Sed neces
se est quâ prouidentur illa maleritas id faceret quod erat meli
et rectus. Liket igitur interrogare etos duxorium operu rehens
sores quid inhomine desse quia imbeallitur. nascitur cedat,
Nû id proco educentur hoines. Nû numus ad sùmum vobiret
quis prouebatur. Nû imbeallitas aut incertim tiz impediat aut
salute quin que desint ratio reprendit. At hominis inquilibet edu
catio maximis laborib consat. pecudum sèlicet conditio mel
or quâ he omnes cum fecerit nonnisi postus sibi curi gert
Et quo efficitur ut uberibus sua sponte diffens alimen tu la
ctis fecit ministretur. et id vugere nà sive voluerit me apperit.
Quod aues quarum ratio ducet. est. nòne maximos sibi capi
unt in educando labores. ut inter dühumane intelligere
hre aliquod iudeantur. nidos eni aut luto edisserit aut iugul
tis et frondib consiuuit et cuborâ expertes incubât omni. Et
qum fecit de sibi corporib alere non datu est. etos conuchit. Et
toros dies in hûmodi disturbatione consiuuit. notibus ut de
sêndunt. sôuent. protegût. Quid amplius facere hoines pos
sunt. nisi hoc fortasse quâ non expellit aduktos. hâ perpetuo ne
cessitudine ac iuculo cœpitis aductos huc. Quid gravus
fetus multo fragilior est quâ hominis. quia non makarno copore
ipso animal eduit. hâ quod mater ni corporis fetu et calore
tepesfacti animal efficitur. quâ tamen cum spiritu fuerit alâ
tum. Id uero implume ac teneri non modo volendi. hâ ambulâ
di quod usi caret. Nò ergo meptissim quis putet malecù
uolueribus egisle nam. primu quâ bis nascuntur. deinde quâ
tam infirmè ut sint que sitis per labore cibus aparentib nu
ti venè. hâ illi fornona eligit imbeallora preterest. Quaro
iis ab his qui conditionem perduis sicut preferit. quid eligit
qui deus his deferat optimez uttrù malunt humanam lapientem

alimbe allitate an pecudù firmitatè cu illorù natura salicet-nò
tantù pecudes sunt ut no malunt uel fragiliore multo ſi nè è
dùmodo humana / ſi irrationabile firmitate/ neq[ui] muter, fir
mitate fine ratione. Sed udelicet prudentes iuri/ neq[ui] hois
rationè uoluit cu fragilitate / neq[ui] muter firmitate fine tode
Quod miſi eſt tam repugnans tamen contrarii / q[ui] num q[ui]s
animal aut ratio inſtruat necesse è/ aut conſito nature. Si
naturibus munimèns inſtruatur ſi quatuam tode è. Quid enim
er cogitabit - quod faciet - aut quod molietur - aut inquolim
illud ingeny ottencet: cu ea que poſſunt eè ratiome ultro na
concedat. Si aut ratione ſt p[ro]diru/ quod epuserit ſe p[ro]imèns
corporis, cum ſemel conceſſa ratio nature munus poſſit im
piere. Que quidè tui ualer ad ornandù / tuendi q[ui] hominè ut
miſi potuerit maus adeo dari. Deniſq[ui] cu et corporis nò ma
gui ho/ et exiguaruiurui/ et ualutudinis ſit inſirme. T[em] qui
quod eſt maus accupit / et inſtructior eſt ceteris aliaub, et orna
tior. Nam cum fragilis immelellis q[ui] nafecatur / t[em] et amutis oi
bus turus eſt. et orna que ſi remo/ est àſi uim cell fortuer
patutur (ab homine tamen tuta eè no p[ro]it. Ita ſit ut plus
hoi conferat ratio q[ui] natura mutis. q[ui] in illis neq[ui] magnito
urui neq[ui] firmitas corporis eſt iere p[ro] / quo minus aut oppi
manu-anobis / aut nè iubecta ſint p[ro]estati. P[ro] neſi alijus
cui ueder boues lujus cu immanuſimus corporibus ſeruere hoi / ſi
de optifice petui deo q[ui] modieas iures / q[ui] parui corporis acceperent.
Hec beneficia inſe duina pro merito eximiat / quod eſ ingrat
aut ut uerius toquar in ſanu. Platò ut hoc credo ingentis restet
lect nature Garantie egit q[ui] homo natus eſt. Quanto melius
er ſanus qui ſenſerit conditione hois eè meliore q[ui] isti qui
ſe perſonè nati eſſe maluerunt. Quos ſi deus in ea ſorte couer
terit anima/ quorum ſorte p[er]ſerut ſue / iam p[ro]ſero ut a[mi]t
emigrare / magniſq[ui] eum orbi, conditionè pristinâ flagitret
quano Etanti robur ac firmitas corporis ut officiol ingue
careas / aut auíuz per a[er]e libera diſturto / ut manub, indige-
as. Plus enim manus p[re]ſant / q[ui] leute as ulus / q[ui] p[en]tus / plus lingua
gitorus corporis forſtudo. Que iſt[ut] amentia è ea p[er]ſere que
ſi data ſint ac p[er]cere d[ur]anteſ.
Jiſe querutur hominè mòb[us]
er imanure morti ſubiectu. Indignèur udelicet nò de os eèna
tos. Ad ſinu eminuit. H[uius] ex hoc offendi mus hominè tulla p[
]u
iudicia eſſe facti/ q[ui] alter fieri debuit. Cuius loſtenderet

oſtuerio

iii

et migra velle
id ipfim p[ro]videntia effe factu effe ut morbis ut et posse / et
uitas in medio surus siu patto rumpere tur. Cuius c[oe]s
animal quod fecerat sua sponte ad morte transire cognos-
set / ut morte ipse que e disso litio ne c[oe]pere posset edicti et
fragilitate / que morte adiit ad dissoluerent aſal. H[uius] e ro-
tis fieret / ut ad e[ui] morbus et egritudo adire n[ò] posset / nec
mors quidem posset / q[ui] moris sequela morbo e[rum]. Immatura
uero moris quod abest abeo / cu eſset c[œ]ſtituta na[mi]. N[ec]pe nul-
lum hominem mori vult / niſi cu centesimu etatis compleuerit
annu[m]. Quod illius intanta repugnatio teru poterit ratio c[œ]ſta-
re. Ut enim antequam annos centu[m] mori qui ſayn posset aliquid ille
torquis quod fit immortale tribuend[us] ? Quo concreto necesse
est conditione mortis excludi. Id aut ipfim c[ui]m o p[ot] eſe
quod hominem contra morbos et uſiſs extromens ſeliu[m] et ipu-
gnabilem faciatur. Cui enim confiteret ex eſtibus et nervis et uſtio-
tribus et ſanguine. Cuiu horu p[ot] eſse tom firmu[m] ut fragilia
te re p[ellat] aut moſtej. Ut igitur indissolubilis sit ante id tem-
pus quod illiputant opotissime constituu / ex quod el materis
corpus attribuet fragilia ſiut o[n]a que iudicet et tangi p[ro]t. Su-
perest ut aliquid ex celo petant / q[ui] tu[n]t e[m] inter quod n[ò] fit infirmu[m]. Cum ergo s[ich] homo formam d[us] eſter abeo ut
mortalis eſset / aligni res ipa exigebar / ut tertiemo et fragili
corpore fingere tur. H[ec]telse est igitur ut morre rectipat q[ui]
bet / q[ui] corporalis est. Corpus enim quodlibet solubile e[m] mor-
tale e[rum]. Stultissimi ergo qui de morte imatura quuntur / q[ui] na-
ture conditio illu locu[m] fact / tra cons eques erit / ut morbis q[ui]
subiectus fit. H[ec]q[ui] enim partur natura ut abest e[ſ]posset infirmi
tas abeo corpore quod aligni soluend[us] est. Sed p[ure]m[us] ſien
posse qu[em] ad modu[m] uolit ut homo n[ò] ea conditio ne nascitur
qua morbo mortu[m] subiectus ſit / niſi peracto etatis ſue ſpo-
tio / ad ultimam procreuerit ſenectute. Non ergo uident ſiut
ſi constitutu[m] quid sequatui[rum]. Omnes unq[ui] certo t[em]pore mo-
ti nullo modo posse. Sed ſi prohibent ab altero iuctu p[ot] ut
aboru[m] alimen[is] qua subtrahi possunt hominu[m] qui antener
tu diu[m] mori n[ò] p[ot] / q[ui] opus n[ò] ſit / ſi opus abe n[ò] erit / l[ui]n[ò]
homo ille / sed deus fiet. Ergo ut ſuprus dixi qui de fragili
tate hominis quuntur / id potissimu[m] quuntur / q[ui] n[ò] imorta
les ſemputerniq[ui] ſint nati. Nemo niſi ſen ex mori debet
Arqui mortalitas n[ò] p[ot] cu[m] immortalitate c[œ]ſi[n]. Si enim mor-

inveniunt

T. p[ro] ſemip[ro] mobilis ſemp[ro]

† u[er]o n[ò] ſolus firmu[m] q[ui]
naturam et ut

N[em]vi. vob[em] v[ob]t[em] 2
s[ua]gat ut hominu[m] qui
tate ractu[m] sed ex
mori u[m] p[ot]e[re]t

Nempe u[m] mori d[ebet] qua Deus u[m] q[ui]

talit as est in senectute / immortaltas esse in adolescentia nò pòt nec est ab eo mortis conditio aliena / qui qum moriturus est, Hec ulla immortalitas est au sit terminus constitutus. Ista fit ut immortalitas exclusa in perpe tuì et ad tempus recepta mortalitas hominè constituat mea conditio ne ut sit in qualibet etate mortalis. Quodat eni necessitas undip / nec debu iste aliter nec fas fuisse. S. utinam ratione sequentui nò iudèt / quæ semel er tauerut in ipa sùma. Exclusa eni de rebus humanis diuina providentia / necessario sequebatur ut omnia sua sponce sint nata. Hine miuenerut illas minutori seminu plagas et conaur siones fortuitas / quia reru origine non iicebat. In quas se angustias ai convecissent / iam regebat eos nuâtas animas existimare ei corporibus nasci et ite cu corporibus extingui. Aflupserant eni nihil fieri mente diuui. Quid non aliter probare poterant eis iostenderet alqua in quibus iust maxime diu nitatè suâ providentia mirabiliter exsulte / ut illa que retuli de moribus et imatura morte cu debuerint cogitare bis afluptis que necessario sequerentur. Sequitur aut illa que dixi. Simorbui non reciperet / neq tectis neq uestibium digereret. Quid eni uentos aut imbres aut frugora metue ret / quorum us in eo est ut mortos afferant. Idcirco eni accesse pit sapientia ut aduer sus nocentia fragilitate suâ numiat. Sequitur necesse ut qum retinente rationis cauâ morbos ca pit et am mortez semper accipit / quia is ad què mors non uent / firmus sit necessè e. In fir mutas aut hê in se mortis condicionem, firmitas uero ubi fuerit / nisi senectus locupèt hê / nec mors que sequitur senectutè. Preea firmors certe constituta effet etari / siferet homos solentur / et humanitate omnino careret. Nam fere iuta omnia huma nura tis / quibus inter nos comus / ex metu et consientia fragilitatis oriutur, demus imbe alliora et timidiora queq, alia–lia congr eganeur / ut qum iuribus tuert se nequnt–nula tudine tueantur. Fortiora uero solitudines apperut / qum vobre iurib qz confidut, hó quod si eote mò hret ad ppul sanda pericula súpetens robur / nec ullius alterus auxilio dingeret, que soretas cèt – que ratio que humanus – aut quid esset dederus homine – quid esserat us. Quid imamus – sed qum imme callis est / nec per se pòt sìne homine iuere / socierat apperit / ut iuta commis et ornator – fiat et tu –

S. didascalia variis

Liberius Fephen: Seru et egnis en in quibus

ner

reheremus

tior. Vide igitur omnem hominis rationem / in eo marine stare & fluidus fragilis & nascentur & morbis affixantur & quod & imago morte multehtur. Que homini derramantur rationem quoque ac lapidei derrimur necessitas est. Sed minus diu verebus apertis disputat / eis sit liquidum / nihi sive prouidentia nec facti esse inqui / nec fieri poterit. Sed eumque in corpore hois dicere instinet, ut meo diuine prouidentie potestatē / quanta fuerit ostendō his ducirat in rebus que sunt comprehenfibiles et aperte. Nam illa que sunt alē, nec subi oculis nec compnphendi queunt. nunc de ipso uta se hominis loquimur quod uidemus. Principio eis deus anima ha fingeret noluit ea introandam formam ſpecie / conglobare aut colligere, ut et mouere se adambulandum et flectere se inqui à liber partem facere possent. Sed ex ipso corporis ſuma produet caput.

Iste product membra quodam longis / que uocantur pedes / ur alternis moribus ſolo fixa perducerent animal / quo mens tulit / seft. Et ipso aut uas ſallo corporis quatuor fecit extantia / bina poſtus / ius que sunt in omnibus pedes / Item bina caput et collo prima que uarios animam tribus ufus pientet. Inſeambly ſunt poſterius res pedes ac ſmiles ſeris. In homine aut manus / que nd ad duobus ſed ad faciendu tem peranduq / ſunt nate. Et eterni ge nus inquo priora illa neq pedes neq manus ſunt / ſed ale. Inſubly per me per ordine fixe uolandi exibent usi / ſt una ſaſtio duerſas ſpecies / uus habet. Atq ut corporis cratitu diu ne firmè comprehenderet / majoribus et brevibus offibus muicè collatis / quasi carinâ collègite / qua nos ſpina dicimus. Caq voluit exunoper petuoq / offe formare / negandiendi fleſtendiq / ſe facultā animal non haberet. Et eum parte quasi media Costag. 1. tranſuerat et plana osſa procreavit in diuerſiz / quibus elementer curuam et inſe noluit inatque pene conductis inter uſteram congregatur. Unde ea que mollia et minus ualida fieri opus erat / illius ſolite etatis amplloxu possent offe munten. Inſumauero constructio nis eius / quā ſimile nāuius carine dizimus / caput collocavit in quo eſset regimen totius au animamus. Datug illu hoc nomen est / ut quidem varro ad Cicerone deſtribit & hinc capit / tutus ſenſus et neru. Ea uo que dizimus de corpore uel ambu landi uel facendi uel uolandi. Causā offe producti / neq nimui longis pp celerè mobilitatē / neq nimui brevibus pp firmitatē. Sed et paucis et magnus offibus constare voluit. Aut eni bina

Tantusque potenti ab
nonnecesse est propositus

sunt, aut eterna / ut in qua driupe de que tamen no fecit solida
ne in gradiente pigritia et gravitas retardaret. sed cauata / et
adugorem corporis conferuandu medullis intrinsecus plena
Eius rurus non equaliter porrecta finuit fūmas coru partes
crassioribus nodis conglobaut. ut et substringi nervus facilus
et iuerti tutius possent. Unde sunt vertibilia nominata. tos no
dos firmiter solidatos / lemi quodā operculo textit cartiglago se
licet / ut fine attactu et fine senſu coloris alioque fleeteretur.
Eoſem tamen non in unu modu formaut. alios eni fecit simpli
ces et morbem rotundos / in his dūtaxat articulis / inquibus mo
ueri membra momnes partes oportebat / ut in ſcapulis / qui ma
nus urretubet agitari et contorqueri necesse erat. alios aut la
tos er equales et in uinā parte rotundos / et in his tituimmodo locis
uti trimodo curuari oportebat / ut in ſcapulis et in cubitis / acce
deret et ſuperuacuus eſset / ex eo loco / unde oruatur / ubi? ſuis
moueri ſpecioſum ſimul et utile ſut / ſic profecto / ſiboe ite cubitis
accideret / et ſuperuacuus eſset huiusmo motus et turpis. Jā eni
manus amuſa dignicate / quā nunc habet mobilitate nimia pro
moſtidis ſimilis inderetur. eſset q[ui] homo plane anguſt-manus
quod genus in illa immanuſſima belua eſſectu est. Deus eni qui
providentia et potestatè ſuam / multarū veru mirabiliuaricATE
uolit ostendere / qui caput en animalis no tam longe porrerent
ut terra posset ore cōtinere / quod erat ſuturū borribile acetrū
et qua omnes / ſin profuſis dentibus ſcarmaut / ut etiā ſicōtīn
geret. paſſendi tamen facultate dentes adimeret. produxit / me
eos aliuma frome molle ac flexible membru / quo prendere / quo
tenere quod libet posset / ut ratione iuctus capiendi uel dentui
pomines magnutudo / uel ceruicis breuitas impedu et. Non pos
ſim h[uius] loco teneri / quo minus epiur cultitutā c[or]gutu - ſuis
eni ſunt omnia que delirat. Lucre tuus / qui ut ostenderet animalia
non artifacio aliquo duine mentis / but ſolet fortuito e[cc]nata de
imprincipio mundi alias qui d[am]miuabiles animantes miranda
ſpecie ac magnitudine ſiſſe natas. ſed enis permanere no potiſſe
q[ui] illag aut ſumendi abu facultas / aut c[or]undi ge nerandi g[ra]tio
d[ec]eſſet / videlicet ut aschomus ſuis locum faceret / diuina p[u]de
tam volut et cludere. ſed eni iudefret in omnib[us] que ſpurant im
tabilem p[ro]videntem inſe ratione / q[ui] d[m]al[u]ui nitiatis erat dicere
ſiſſe animalia pro digiſi[m] inq[ui]b[us] ratio c[ess]eret. Quoniam igt
omnia que iudefus annatione nata ſunt. J[oh]eni ip[s] nasci et

1. nuncendt.

Ae inſimiu et iane

ficere nisi ratione poterit manifesti est nihil eo quod ex per
portuie generari. at enim proiis est insingulis quibusque fingen
dis qus et ministerio membroxy ad necessaria ute ueterine. et
qutis adugatis corporib, clara soboles unilas generari ader
uaret animates. Nam si peritus archi tector eui magni alquad
edificiui facere constituit. Primo omnium cogitat que suma pecti
edifici, futura sit et ante emerat, quęque loci leue po
dus experet/ubi magni operis statua sit moles /que oculi
interualla. qui aut ubi aquarum cadentium deorsus et eritus et re
ceptacula. hec inqui prius prouider ut quodque sunt pectero
operi tam necessaria eui ipsis fundamentis pariter ordinat. Cu
det quisquam putet in marl mis alibus non ante prouidisse que
ad iuri endui ne necessaria esset et ipse utat daret. Que uti quod
stare non posset nisi prius effecta essent quibuscumque. Nuncbat
ugt epicurus in corporib aliaui diuine rationis sibi adhuc ut
essingereet quod ante imprudenter affipserat / adiect alio de
luram eti superior congrues. Dicit enim oculos neque ad iuri endi
esse natos neque aures ad adiendui / neque pedes ad ambulandi
qui membra hec prius nata sit et esset usus iuriendi / audiendi
et ambulandi. Si eorum omnium officia est natis certitisse. Vereor
ne hiu modi portenta ac ridicula est natis certitisse iusteui et
uidearit. Sed libet mepture / qum eui mepto agimus ne se ille
nimis argutus putet. Quis aus epicure. non sit ad iuri endui
oculi nati. et igitur iudet. postea inquit usus eorum apparut
iudendi ergo causa natis. Si quidem nihil possit alioque iudere.
Iste membra cetera eu rei causa nata et ipsi usus cundit / qu
ut uti nullomò posset existere nisi essent medbra sia tam ordi
nata. tam pruideeter effecta ut usus possent hre. Quid eui
si dieas aues non ad iuri endi esse natas neque feras ad iuri endi/
neque putes ad natam eui neque homines ad sapiend. cui appareat
ei nature officio et servire animates / ad quod est quod, gene
rata. Si uideicet qui sibi ipse ueritatis amavit / semper et
ret necessitate est. Si enim non pro iudencia si fortius ethemorum et
cur sionibus nascitur omnia. et nulque fortius actidit sic
core illa principia ut efficitur Animal huiusmodi / quod nari bus
perius audiret / aut odoremur oculis / auribus earneret.
Si enim primordia nulli securis positionis experiri relinquit
oportuit eius modi monstra generari / in quibet mebroxy orbo
preposterus et usus longe diueris existeret. Cu uero univer

efficacius

tristitare hominum

g. arithmetica

sagenera et univerſa quoque medra loges ſi as et ordines et
iſiſ ſibi attributus tucantur / manifestu e nihil fortuito e e-
ſac. Quomâ diuine ranonis dispoitio ſeruatur / Veru ali
as reſellemus epicurî. Nunc de providentia ut cœpit disſe
remus / Deus ipf fundamentu corporis que eſſa diuicur
et adiusta inuiſs neriſs alligavit atque constriſt. Quib
mens ſlexerit reuer aut exiſtere nelit tanquam renita eulis ute
retur. et quidem nullo lakore nulloq comtu ſi minimo nutu to
nus corporis molê ſeperaret ac ſletteret hec aut iuſcerib
operuit ut quæque locu debat utq solida offi conclufate
geretur. Iſe iuſcerib ipſi nenas admisaut quasi iuſus qui
riuſs percorpus omne duſiſ / per que diſaurret humor et
ſanguis univerſa membra ſuciis utalib irtigaret et eam
ſcera formata in eui modu qui imicuq generi ac loco apſ
ſut ſuper iecta pelle cotoxit. Quâ uel ſola pulchritudine
decoravit uel ſens adperuit uel ſquamis muniiuit ul'plu
nus inſignib adornavit ſtud uero còmentu dei nurabile q
una diſpoitio et unus habitus inuâbili animâtu preferat
uniretates. Nam in omnib ſere queſpirât eadeſe ſeries etor
do membroz e. Primu em caput et huc adnexa cerux
ſtem collo pectus adiuctu / et ex eo prominentes armu-
adherens pectori cerux. Item uentir ſub nexo genitalia
Vitnem loco ſemora pedes q. Nec ſolum membra ſi u te
nore, ac ſi u in omnib ſeruant. ſi etiâ pirtes medroz
Nam in uro capite ipo certqz ſedem posident autres. certa
ocul nates item os q. et in eo dentes et lingua Quæ ois
omn ſint eadeſe momiib animâtibus / tamen inſinuta et
multiplex diuerſas ſaguratoz eſt / q ea que dix aut p
dustiora aut contractione limamentis uane diſſeren
tibus compheſa ſunt. Quid illud- nonedum? / q in
tanta unuenti multitudine unuq animal inſuigenè
et ſpere pulchremi ſi ut ſiquid inſiſim de altera in
alteru transferatur / nihil impedius aduilitate / nihil
deſormu ad aspectu uideri nereſſe eſt. Ut ſielephanto
cerucrem proſcam tribuas / aut Camelo breuez - Vel
ſi ſerpentis pedes aut pilos addas / in quib porreſt eq-
liter longitudo nihil alio et hilbear / niſi manilis trago
diſicens et squamaru lenitare ſuffulti / in libri eus tra
cus ſinuſis flexib laberetur. In quadrupedib aut idè

opifer contextu spine asfimo capite deductu longius extra
corpus deduxit / et ariminavit mea da ut obi sene corporis
partes ul propter fecitatè tegeretur ul pp teneritudine mu-
nentur / ut animalia quedà minuta et noctitia motu en ar-
ceantur a corpore. Quod membru si detrahas imp fectu sit am-
mal ac debile. Vbi aut ratio et manus e / tam nò est id neces
sarui q indumtu pilorum. adeo in�o quoq genere apsime
construit / ut nego nudo quadrupe de / nego homne tecto exo-
gitari quæq turpvis posset. Cui tibi nuditas hois mira ad
pulchritudine valeat / nò tamen etià capiti congruebat. +
Tecit ergo illud pilo. Et quia infumo futur erat quasi fumù
ediscy culmen ornavit Qui ornatus nò est morbe cactus
aut infiguri pilei teres factus - ne quibus dà partiby nuds
esset in formis / sed alibi infusus alibi detractus pro cult-
ber lori decentia frons ergo uallata per circuitu et a temporiby
effusa in aures. capillu et caru fume partes in corone modu
cincte et occipitui omne concertu specie miri decoris osten
dat. Jam barbe ratio incredibile est quatinú conferat addi-
gnos cendà corporu uarietate uel ad diuq ferus uel ad decore
lumitatis ac roboris. Ut uideatur uo nò constatura fuisse to-
tus corporis ratio siqueq alit et set effectu. Hunc ratio
nè totus homus ostendq. singulo q mè broy que in cor-
pore aper ta seu operta fùt utilitatis et habitus explicabo.
Cum igitur status set deus ex omnib alà libus solu homine fa-
cere celestem / cetera unilfa terrena / hunc ad cel contèpla-
none rigidu erexit / bipedeg constituit. Ut et spectaret
unde illu origo è. Illa vero deprestit ad terra / ut qua nulla
bis immortalitatis expectatio è / toto corpore in humu por-
recta / uentri pabuloq feruisset. hois itaq solus recta ratio
et sublimis status et iultus deo piti cois ac preimus ori
gmè fietoreq testatur / cius prope diuina mens / quia nò
tantu animantui que funt intera / hz etià flu corporis è
fortita diutu in fumo capite collocata tang in arc sublimis
speculari- omnia et contuetur. hanc evaulà nò obductà por-
rectàq formavit ut inmutis alà libus. hz obi notum diuina
q orbis rotunditas perfecte ratiomis est ac figure. Foigf
mens et ignis ille diuinus tang celo tegitur. Cui tu sù
mu fastigui naturali ueste textset / priorez partem que dicti
tur faries / necessitatis membroz ministryis et instruxit

+ quatuor ex deformitas in eum futum esset et apud calumpium apparet.

Vij

pariter et ornatuit. ac primu[m] qu[em] oculor[u]r[us] orbes concavus foramini
nibus conclusis aquo fronte nominata varro existimavit et
eos neq minus neq amplius e[que] uoluit / qu[am] ad speci[em] nullus e[que]
perfector numerus qu[em] duor[u]r[us] s[ic]ut et aures duas. quar[u]m du
plicas incredible est qu[u]ta pulchritudine p[er]ferat / qu[t]um pars
utraque simultudine ornata est / tum uti enientes altrinsecus
uoces facilius colligantur. Nam in forma ipa murand[i]u[n]mo
dui f[acta] qu[or[u]r[us] foramina noluit esse nuda et obfecta quod et
minus decor[u]r[us] et minus utile f[u]nset / quoniam simplici[us] caver-
nari angustias præter uolare uo[rum] posset / ni[que] p[re]cepta p[er] cau[os] si
nus et reperiri u[er]enta foramina ipa conueheret illu[s] similia
vas fallis quibus imposi[n]us / solent angustiora uas[u]a c[opl]eri. Es
igitur aures quib[us] est in dictu[n] nomen autobus au[n]endis. quod
virgilius vocem his aurib[us] ausi - aut quia uocem ipa[que] g[reci]

uocant ab auditu per imitatione littere aures uolit
audes f[unt] nominate uoluit deus artifex mollib[us] pediculis in
formare qu[em] pulchritudine deme[re]t pendule atque flaccètes
neq duri[s] ac solidis offibus ne ad ufim[m] habiles effent imo
biliores ac rigentes. Sed quod eſset horu[m] medu[m] ex cogitawt / ut
eas cartilago mollior alligaret. Et h[in]t apta simu[m] er flexibilè
firmitate - In bis auo[en]di tim[que] officut constitut[u]r[us] ſicut in oculis
uend[i]di quor[u]r[us] p[ap]ue in explicabilis est et mira ſubtilitas / qu-
eor[u]r[us] orbes gemar[is] simultudine p[er]ferètes / ab ea parte qua uide
dum f[u]t membranis proluentibus text / ut imagines reo[
contra] positar[u]r[us] ta[qu]a in ſpeculo refulget[u]b[us] ad ſenſu[m] timu[m]
penetrarent. Per e[um] igr[em] membranas / ſenſus ille qui de mens ea
queſtunt foris transpici ne forte existimes aut imagi[n]ui in
conſuſione nos cœmere ut ph[is] diu[i]t / q[ui] uidendi offici[m] neo
detet e[que] quod uide[rum] no[n] in eo q[uod] uide[tur]. Auit intentione de
ris cum acie / aut effusione radior[u]r[us] q[ui] fl ita eſſet / q[uod] oculis
aduertimus iu[der]emus / donec intentus deu[m] acie / aut ef
ſu[n] tady ad id quod iuend[u]t eſset perueniret. Cum aut uide
amus cœdem momento temporis plurim[u] l[u]ero alu[n] agètes
nubilominus tamen uniuera que contra ſe postea intueam[u]
uerus er manifestus e[ment]e e[que] / q[uod] per orulos ea q[uod] ſu[n] op
posita transpiciat quaſi per fenestra[rum] lucente utro aut ſpe
culari lapide obductas. Et id acu[m] mens ac uoluitas ex oculis
ſpe. digno[d]itui. Quod quidemut reſtelleret lucretius in
cr[ati]ſimo ufus est argumento. Si eni[m] mens ingu[i]t per odos

“tardius”

iudet /erutis et effoſſis oculis magis iuderet /qum euilſis cùpo
ſubus fores plus inferut luminis ч ſi fuerit obducte. Huius
tum il potius epicurio qui ipm dictat effoſſi onli. erat ne
iuderent orbes et ruptas oculorù fibras et fluente peruenas ſam
guinc et crescentes ex iulnemibus carni et obduccas adultmi
acatrices /nul posse lucis admittere /nifi ſorge oculos auribus
ſimiles nasci uolebat /ut nò tam oculis ч ſoramunibus cerne.
lemus quo nihil ad ſpem ſedus adusi mutlius fieri pòt. Qua
tulum eni iudere posſemus / ſimens abintimis penetrabus ca
pitis per exiguas cauer narù rımulas attenderet ut ſiquis uele
transpicere per ciautà nò plus pro ſecto cernat ч acute ipſus ca
pacitas comprehendat. Iſaqz ad iudendù membris porius morbè
conglobans opus fuerit ut iuſus inlati spargereur /et ă inqui-
mori ſi ac adheſerent ut libere posſent omnia còtineri. Et ergo
effabilis duine pro iudenter iuſtus ſeet duos ſimillios orbes
eosq. ita delectus /ut nò intotu conuerti /ſ mouerit tamen ac
ſlecti cui modo posſent. Orbes auri ipos ſumoris puri achiqui
d plenos eſſe uolut. Inquorù media parte ſent title lummi ch
eluse tenentur quas papillas muncupamus. Inquibus puris ac
ſubtilibus cernendi ſensus ac ratio continere. Per eos iſtur
orbes ſe iſa mens intendit ut iudet. miraqz racione in miu
miſcentur et conuigitur amborù lummi iuſus. Liber hococo
uorù reſpèndere Unitate qui dui ſolvent oftendere ſenſus
ſalſos eſſe multa colligunt inquibus oculi fallã tur /inter
que e illud età q[ui]urioſis et ebijs omnia dupicia iudeatur
Quasi uero euis erroris obstura ſit causa /deo eni ſit /qua
duo ſunt oculi. Sed quò id ſiat accipe. Iuſus oculorù inten
tione animi conſtat /iſaqz q[ui] mens ut ſupra dictu est odi
liis tanquam ſenestris utitur /non tanu[que] ebijs aur inſanis
actidat /sed età ſanis ac ſobrijs. Nam ſi aliquis numis pro
prius admoueris /duplex iudicitur. Certù eſt eni inſiiali
ac Ipatuì quo actes oculorù cori. 7tem ſi terrorſuz auoces
animù quasi ad cogitandù et intentione mentis relapſes/ti
actes oculi utriuſq[ae] deductur /time ſinguli iudere iſpuit ſepe
tantim. Si animù riuſus intenderis /atiemq[ui] direxeris /cor
munù quauiud duplex iudebatur. Q[ui]o ergo miri[que] ſimens
ueneno ac potètia iuſu diſſoluta dirigere ſenò pòt iudicem
dum ſi cur ne pedes quidem ad ambulan[que] diuui ſi p[er] ſed quib[que]
debiles /aut ſi iuſ furoris incerebrù ſeuens concordi[que] diſuì

18

gir oculorum. Cuod aequo factum est ut iusquis hominum. Sin autem in
sani aut ebrity fiant /nullo modo possit accidere /ut aliquid su
plex uideant. Quare ratio apparet cur oculi falluntur /ma-
nifestum est /non esse falsos sensus. Quo aut non fallitur si
sunt puri et integri /aut si fallantur /mens tis no fallitur/q
illorum nout eritore Sed nos ad de operare reueruntur. Ut igitur
oculi muniores essent abnuiria eos celeri tegminibus oculi
lit /vivo oculos dictos est variis placuit. Nam et ipe palpebre quib-
mobilitas est palpitatio uccabuli tribuit /plus moris dine ssa
tibus uallate septu oculis deconnestim pberent /quarumnotus as
sidius incompleteribili celeritate concurres /et iudendi te
norem non impedit et reicit oblitus. acies enim. 1. mirana illa
per lucens /quia siccari et obare frere non oportet /nisi humore
alliduo ter se pure niteat obsoles sit. Cui d i sa sup e altorun fasti
gia plus brevibus adornata. Non equa si aggeres et munime tu
oculis /nequid superne in dicta /et spes simul prestat. Ex quoy
confino natus ex orens /et ueluti equali portectus ugo /u
tran quacumque simul et disterit et munit. Inferius quoque
natur non inectens tumor /institutudine collui leuerit exur-
gens /abomni parte oculos efficit tutiores. Prouis id et ab ar-
tisec iumo ut squis forte uchemenior ictus exerit et emne-
tibus repellatur. Nasi uero pars superior iisb ad medium fur-
mam est. Inferior aut cartula gine a adheret mollita /ut ad uisti
digitiorum posse esset tractabili. In hoc aut quiauis simpli men
bro tria sunt officia constituta. Ami ducendi tempus. alteru
capiendi odoris /tertiis ut per euis cesserat purgantur et
rebit dastuat. Quas ipe deus quia mirabili quod utinam variatione mo litus
est /ut tamen hyatus ipe nati oris sspem non de formare /quod
erat plune futurum si simplex foramen pateret ad id uelut pari
este per medium ducto inter se fit atqueuis fecit q. iis a dipli
cate pulcherrimi. Ex quo intelligimus quantris dualis nunc
una et simplicia compase solidatus ad rerum ualeat perfectione
Nam cujus corpus unum /tamen coru ex simplicia moris estha
tenon poterat /nisi ut esset pars dixtere ut finire. Atque ut
petes eus et tene manus /nò tanti aduendat eis quia usque q. ssa
diendi uel facerit ualeane /siz babui decorans ad mirabile co
fo /sunt. Sic meapex quod totius diu nt operis quasi culmen
et audivus in duas aures /et ius us in duac acres /et odoratus in
duas naves /a fumo artificie diu ssa est /sua cerebru inquo sen

sentiendi ratio est quæus sit unum tamen indus partes inbrama inter uemente disseretur est. Sed et cor quod lapiente domumui iudecur ut cœpit unum deos tamen intrinsecus sinus hæt/Quibus fontes unum pugnus connètur lecto inter a dère duus si/ut sicut in ipso nudo sibi rerum ul/ desimplicia duplex uel de duplicia simplex et guber nat et continet totus ita incorpore de duobus imuerat, compacta in dissolubile preten dèrent unitè. Oris quoque s pès et rictus extirpuerit so partefactus /qui utius qæ decens sit enartrari non pot. Quo usus indubius constat officijs /sumendi iuctus et loquendi. Lingua iuctus inclufà/que uocè motib sæus inuerba disteruit et est interpres animu nec tamen per se pot sola loquendi minus implere /nisi acimen sæui palato illuserit /iussi, uta uel offensione centui uel cœpressione laboru. dentes tamen plus consert ad loquendu. Ham et infantes /nò primo incapuit fariç dentes habuerint. Et senes amissis dentibus ita balbutuit ut ad infansnam deuoluri essè denuo uideantur. Sed hec ad hominè soli p tinet aut ad aues in quib[um] acuminata aut iibrata certis monibus lingua/ immuabiles flexiones canuit. Et sonoru uarios motus exprimunt. Haber p[er]terea et aliu d officiu quo in omnibus, sed tam solum in multis utitur q[ui] contritos et cœmolitos dentibus cibos colligit. Et conglobatos uis sua depremit et trastuttit aduèrit. Ita q[ui] varro aligando cibo putat lingue nomen impositu. De- thas aut poru adiuuat. P[ro]tenita eni cauataq[ui] hauriunt aquæ, eamq[ui] compchemam lingue sinu netarditate ac mora efflat ad palatu celeri mobilitate complodit. Hee itaq[ui] palati conc quo tanquam studidine tegitur. eamq[ui] dentu septris deus quasi mu ro cœrui uallauit. Dentes aut ip[s] ne nudi ac perficiet magis hor ior i q[ui] ornamèto essent /gingiuis molibus que agignendis den tibus noiantur. Ac deinde laboru tegnub honestauit. Quorù duricæ sicut in molari lapide maior est et asperior q[ui] mère ris offit ut ad conterendos cibos p[ab]ulù q[ui] sufficeret. Labiup[à] que quasi anatura coherebant /q[ui] decenter scidit /quorù superius subipà medietate nariui lacuna quadam leu quasi uallè s[ign]auit. Inferius honestar is gratia foras molliteur explicavit. H[à] quod at tinet ad s[ap]orè capiendu fallitur quisquis hunc seniit palato mèsse arbitratur. Lingua è eni qua sapores sentiutur /nec m[ù] tota, nà partes eius que sunt ab utroq[ui] latere teneriores s[ap]orem subtilis/ imis senibus trahunt. Et cù neq[ui] ex cibo quicquid ex porione minuatur /tamen menarrabili modo penetrat ad sen-

ad iuua

II
arwa

sim saper eace ratione qua nihil de qua cuius materia odoris de i re
pit. Cetera cy decora sunt iux exprimi pōt. deducti clementer a
genis menti er ita inferus conclusi ut acimen eius extremi
signare iudeatur leuiter expressa diuſio. Rigidi atque teres col
lum ſcapule nulut mollibus ingis aceriue tempeſte/ualida et ſub
ſtricta neruis brachia inſignis thoris extantui lacertoy inges
mubu/ utilis ac decens flexura. Quid dicam de manibus rationis
ac ſapientie minuſtis quas ſolertinimus arſex plano acmo
dice concauo ſinu fectas, ut quicquid tenendu ſit apte posſit inſi
dere in dictos terminavit In quib diffiale e expedire uttrū ne ſpeſ
anuſtatas maior est. Nam et niuſ p[er]ſus ac planus et ordo ac gradi
decentinimus et articularu puru curiatura flexibilis et forma
unguiu rotunda concauis teginuſb dixtoru fastigia comphe-
dus ac firmas ne mollitu do carnis intuendo ceteret/ Magnu
p[er] ornatu. Illud vero aduerſit miuſ modis habile in unuſare
ters ſepatu cui p[er] manu oritur et induere ſi maturi funditu-
Oui ſe nulut obuſi ceteris p[er]bens/omne tenendi factendi, ratione
nul solus uel p[er]nue potider tanquam rector ouſi atu, moderato-
Vide etiam pollicis homem accepti /q[ui] ut et poterat inter ce
teros pollear. Duos quidem articulos extantes he/ no ut alij ter
ternos k unde ad manu carnem vertitur pulchritudinus ca St
eni ſuſset et ip[er] tribus articulis diſcretus/ ſeda et moxora ſp[er]
ad omni ſet manibus honestate. Cui he et e/ q[ui] udotur hominè
deus ſolit ueluti ſupinu formaſſe. Ham ſere nullu animalia
ceter inter g[ui] pot. ajutas auſt animātes quasi alternolatere la
centes finzuſe atu, ad terra deſſuſſe. Jo[con]co illus angusti
pectus et ab aspectu remotu / et ad terra ueruſ abiectu. hominu
auſ patens et erectu/ qua plenu vanonis acelo date humile
auſ in decens e[am] no debuit. Papille auſ leuiter emu[n]etes et
ſuſioru. Ac paruſ orbibus coronate no nihil ad diuſt uenuſtr
tris/ ſemina ad alendos fetu date. Maribus ad ſolit decus ne in
forme pectus et quafi multu iuere tur huc ſubdia e planctes ude-
tris/ qua media ſere umbilicus indecenter ſignat/ ad hoc factus
ut per eu fetu diu et in utero nutriatur. Sequitur neeio ut de in
temus quoque uſi ceribus dicere incipia/ quib[us] no pulchritudo/ qua
ſunt abdita/ ſutilitas in creditabilis attributa e/q[ui]m opus fuerat ut
terrenu hoc corpus ſuco aliquo de abis ac potibus aleretur/ ſicuit
terra ip[er] imbribus ac pluuiu p[ro]vi de inſilimus artiſex in medioen

+ nunc p[er]actus lan[do]  
publimis et oppofita  
omnis in urobis, p[er] ſa[ci]t  
habens ſui exiguatis.

X1

receptaculû fœct cibis / quibus coctis uel concotis et iuiftris
vitales fucos membris omnibus dispartiret. Sed cù homo ed
fset ex corpore atque illu quod supra dixi receptaculû soli cor
pori preſter alimentu. Anume uero aliam fecerit dederat. ſeat eni
quod dâ genus uteru molle ac rari quod pulmonu vocamus ſeuq
nò inutri modu finit ne effuſeretur ſimil ſpiritus aut in
flaret inſimul. Fœogiz plenu uſcus effecti ſi inflabile atque
capax ut paulatim ſpiritu reciperet/du utalis ſpiritus per illa
ſpargitur iaritatiè et euède ruis ſus paulatim redderet dui ſeru-
lo explicat. Ipsâ eni uaitituco ſpirandig. tractus utam ſluttener
in corpore. Quoniam ergo duos ſint in homine receptarila/ unz ae
vis quod alit animâ/ alteru caboru quod alit corpus/ duas eſſe per
collu fistulas necesse è/cibalè ac ſpiritualè/ quaSUPER ab ore
aduenſt ferat. Inſerior anaribus ad pulmonem. QuaSUPER et
ratio duerſa est. ſue eni qui è abore tranſitus molles effectus è
et qui ſemper clausus cohereat ſibi ſieut os iſp[er] Quoniam abuser
potus dimora er pate facta gula quia corporales ſunt ſpacu trâf
meandi facuit. ſpiritus contra qui è moru poralis ac tenuis quia
ſpatu ſibi facere nò poterat accepit utâ patente que vocatu
gurgulio. Iſ conſtat exſoffibus flexuosis ac molibus quaſi et
anulus incicure modu inuiè còpactis et coheretibus. patetq[ui]
semper hinc tranſitus. Nullam eni requie memdi hre iſp[er] pòt
Quia iſ qui ſemper comeat demitta uniter demêbro cerebr
portione. Cui Yma nomen è/ uelut omni ſu quodâ refenatur
de aut tenentudinè domicaly ei impes uenes attracta poffi
lenti autu corru pat/ aut tota noendu molenta intermis vœop
taculis perſerat. Fœogiz nares biter ſint aperte. Que idareo
ſte noiantur: quia per eas u[li] odor ſi ſpiritus nare deſmit. în
hec fistula ſpiritalis nò tanti ad nares ueru ad os quod inter
patet in extremi palani regionibus. Ob ſe colles ſaucu ſpoc
tantes uia[que] tollere incipiut intumorè. Cui rei ca et rato
han obſcura est. Loquèdi eni facultate nò h[er]temus ſicut
guile uer ad os nò pateret/ta gurgulio ad nares t[em] pateret
Aperuit igr[ui]am uoci diuina ſolertia exilla fistula ſpiritali/
ut poffet lingua ministerio ſuo ſungi et uocis iſp[er]us moſ
ſensu tenore pulſib[us] muerb[us] conciderè. Qui means ſi
alio modo intercepnt ſi mutu finat necesse è. Etrat eu
p[ro]fecto quiſquis alia cauſaz putat. Our hemines mutu ſut.
Hon eni ut wilgo creditur/ u[nct]a gerut lingua. ſi u[cal]è illu

Tim quod ſup[er] vi
n[ote]ndine ſumcar[et]

Xut fleth rerump ac
moruar faru[m] poffte

An pro cedens ex a ſup[er]
eſt, uone ſme ligue mi
inſteru poffet

sunt per nates quasi muſtientes profundiūt. quod trāſit
ad os aut nullus oſt. aut nō ſit potes ut uocē poterit emit
tere quod p[er]nūt natura fit. alioq. etiam caſu accedit/ut morbo
aliquo huc aditus obſeptus uocē nō trā ſmutat ad linguā. ſi
cierq. de loquēn[bi] mutos. Cuius acciderit audiu[que] obſtitu
necesse est ut quia uocē emittere nō p[er]t. ne admuttere quidē
poterit. Loquid. ergo cauſa pate factus est h[uius] meatus. Illud er
go proſtat urin lauacris celebrandis q[ui] nates eſlore ſerienō
poterit/ ac ſeruens ore ducatur. Iſt[ut] ſi forte ſpuram[ita] naro[n]i
frigoris p[er]tura conciuferit/per os aut[em] trahere poterit?
ne obſtructa me[n]di facultatē ſpiritus ſtrangulat[ur]. Cui
ueno ad alui[n] recepti et cu[n] potus h[uius] more permu[n]t/ cu[n] ſi calo
te percon[iti] ſuerit/corui ſinu[n] menarhabili modo permebra
diffusus irrigat muui[s] corpus et uegetat. Interest in ſi
multiphices ſpire ac longinco inſe cōnuolita et tino trin ſub
ſtricta unulo [s] mirificu[n] de[mi] opus est. Ha[ui] macerates
et scabos aliu[n] emiserit paulat[que] per illos interno[rum] amſa
cus extru[n]itur/ut quicquid ip[s] me[n] ſuci quo corpus[m]e — alioq.
bris omnib[us] diu[n]atur. Et tamen ne qui ſorte oberi et ac
reſſtant/ quod ſi erit poterat ſi p[er]no[rum] uoluminu[m] ſleriones
inſe ſeperet edentues. et ſi erit ſi per me[n]i n[ot] poterat opple
ut ea inſtruſe[n]us crassior[u] ſuco/ut purgam[ita] illu[n]entris
obſtus ſuos faciu[n]s per lubrici[n] intere[tur. Illa quoq[ui] ratio ſub
tilſima est qu[ui] ſeica cup ſi[n] uolueres n[ot] h[ui]t/ cu[n] ſit ab in
testinu[m] ſeperat/ nec ull[am] habeat ſiſtul[am] qua ex illu[n] urinaz
trabat. cōpletur tam et h[ui]s more diſten ditur. Id qu[ui] fiat n[ot] est
diſtinate per iu[n]ere. Interest in [en] p[ar]tos qu[em] ab alio cu[n] po
tuiq[ui] ſuſapuit p[ar]tenores ſunt qu[em] c[eter]e ſp[ire] er multo te
nuſores. hec uſeſica c[ir]aiplectutur et continet. Ad qua[s] por
tes eu albus et potus u[n]ta peruenerit. ſiui[que] ſit c[raſ]ſi[n]
ſi[n]s et tranſmeat. h[ui]mor aut omni[que] per ull[am] tene[rit]udinem
per celan[ur]. eu q[ui] ſeica eu[n]que tenu[n]s ſubrui[s] qu[m] mediana
est ab ſorber et colligit/ut foras qua natura exi[n]is pateſſit
emittat. Deutero quoq[ui] et conceptione q[m]ui de interiu[m] lo
qui[m]ur diq[ui] n[ot]esse est ne p[er]muſſe uideamur. Que quaqua[q]
m[o]perto laterent/ſenſi[n] tamen et intelliget/latere n[ot] p[er]
Vena in maribus que ſemina continet. duplex est: p[ar]loante
mi[n]or [s] illud humors obſceni receptacul[i]. Sicut en[i] thenes

plena

X4

† putant et medullis
hunc quibonu

duo sunt / item, testes et uene seminales. Due in una tamen cœpa
ge, coherentes quod iudemus in corporibus animalium cum inter-
secta pate facta. Sed illa dexterior masculini continet semen si-
midior femininum. Et ideo in toto corpore pars dextera masculi-
na est, finisfra uero feminina. Hoc etiam semen quidam aut ex omni
corpore aduenaz genitalem continet / ubi? concirestere. Si hoc
humanamens quod fiat non potest coprehendere. Item in feminae
uteris indus seditur partesque in duersum diffuse ac refle-
xe utraque plicatur, sicut arietis cornua. Que pares in dextera re
torquetur / masculina est, que in finisfra feminina. Conceptus ut
parto et aristoteles fieri arbitentur. Aut non tamen maribus ined-
semen / ueru etiam feminis / et inde pleruntur marib similes pro-
creari / sed earu semen sanguine esse purgatui. Quid sive et
uiri multus sit utraque concreta et simul coagulata, confor-
mari. Et prinum quidem cor homis confingi q. inco sit et utaque
et sapientia, denique toni opus quadragesimo die colunari. Et
abortionem hæc fortasse collecta facta. In autem fetibus primi
oculos singi dubui non est quod in omni sepe deprehendimus. Unde
fieri non posse arbitror quin fiet acapere sumat ex ordini. Sih
tudines aut in corporib filiorum sic fieri putant. Cujus semina in
ter se permixta coalescunt / si uirile superauerit patri similes
pro auti, simare t'eu feminam. Simuliebrey p[ro]nuerit progenem
cuius ferus ad imaginem respondere maternam. Id aut prenalet
ex duobus quod fuerit uberus. Acernu en quodam modo aplectet
et includit. Hinc fieri p[er]ludiq. ut unumque linamata p[er]tendat
Si uero equa fuerit ex pari semere permixto figuris qu[ia] misera
14 / ut soboles illa cois / aut neutri reseret uideatur / quia totum
ex altero non est / aut utrumque quia parte de se ingulis mutata est
Nam in corporib alia cuius incedens aut confinat paratu colores
ac fieri tertiu neutri generat tuæ file aut utrumque sic ex p[er]
ut discoloribus mebris per omne corpus consors mixtura ina-
tietur. Disparates quos nature hoc modo fieri putentur. Cui forte
in leuam uteri partem masculinę stirpes inciderit / marę quod et
gru opinatio est. Sed quia sit in feminina parte suus conceptus
aliquod se h[uius]eminem supran dictus uirile patitur. Uel for
mamignem uel numui candore uel corporis lenitare. Uel artus
delicatos uel statuam brevem uel uocem gracilem uel animam imbe
callum uel ex his pluram. H[ec] si parte in dextera feminam semen influ

// semen

xerent, feminæ quidè proverear. Hæc masculina parte concep-
sit hæm se aliquid uritatis ultimæ sæcus ratio permittat
aut ulida membra aut multu in decorè aut uocè robustæ,
aut animæ audaceæ aut ex his plura. Si vero masculinus
indecetera feminus inimслà puenerit / utroque sæcus lacte
provenerit ut et feminus per omnia nature sive decus constet
in maribus tam mente et corparet obur urie seruetur. Illo
vero ipse mirabile consuetudinæ dehæ ad consuetudines generæ
singulorum duos sæcus maris ac machinatus è quibù
inter se per uoluptatis illecebras copulatis subfœmina proles
pararetur, ne omne genus uuetutu condito mortalitatis ex
hingueret. Sed plus oboris maribus attributù est / quod alius ad patiennæ uagi maritatis cogeretur. Vir ita
q. nonatus q. inco maior us est et infemina, et hinc uti
nomen acceperit. He multus ut variò interpretatur a
molliee immutata et detracta littera / uelut molier. Cui sú
scepto sætu am partus appropinquare iam ceperit turque-
scentes sæmæ duleibus lucis distenduntur / et ad nutrimente-
ta nascentib. fœnnibus lacteis fecundù pectis exuberat. Nec
enim decebat alius eut sapiens animal ac corde almoniæ du
ceret. Idque ipse soleritime comparatù est / ut candet et pinc
ius hujusmodi tenentur in eorum corporis uris, et cœnec
ad sapiendos fortiorec cibos et dentibus instruatur et uiriby
roboretur. Sed readeamus ad propositù / ut cerera et súpsunt
breuerit ex plicemus. Poteræ nunc ergo et ipse / genitalium
mêbrorum musciferæ ratione tubi exponere / uti me puerab
hujusmodi simone renacaret. Iragh anobis indumento ue
tenendie que sunt puerenda velentur. Qo ad hanc ræ attinet
queri soleris impios ac profanos sìnum nefas adimittere
quod alium et admirabile de iopus ad propagandù successio
nem ex cogitabili ratione proinsu et affectus uel ad turpiss
almos quæstus uel ad obiçione libidinus puerenda opera duer
tuntur / ut iis nihil alius resanet illima pectant et he
nlem uoluptatè, qui reliqui corporis non carent pulchritu
dine. Conglobata inates caro et sederi officio apti et eade
firmor et inceteris mébris / ne pimente corporis mole of-
fibus cederet. Item feminæ deducta et latioriby thoris uli
dalongitudo quo factus onus corporis subfœninet / quâ paula
tim in angulitù genua determinet. Quorù decentes nodi ssele

1. De fœniciis.

flexurâ pedibus adgradiendû sedendicçay aptissimû prebêr. Iţe3
erura non equali modo ducta ne inderens habitudo de formaret
pedes sed teretibas furis clementer extâmbus sensimq[ui] tenatis
et firmata sunt et tenuata. In planis uero eadeq[ui]tâ tamen
longe dist par ch[ui] in manib[us] ratio e[que] quomâ totus operis fun
damenta sunt munificus eas, non torunda specie ne homo stare
non posset aut alius ad standu pedibus indigeret sicut quadri-
pedes | sed porrectiores formavit ut stabile corpus efficeret
planiac[ae] sua/unde illis in diu[i]t est nomen. Digiti equie totidem
quot in manibus sperie magis ? uisuz maior e[que] p[ro]vestes ideo
q[ui] et uiciti et brenes et gradat[i]i e[cap]oſtiti. Quorù qui est mari-
nus / q[ui] illud ſic in manu discerni opus non erat - jamordine
reòdactus est ut tamen abalys magtutudine ac modico inter
uallo distare in deatur. Hec eorù specio sa germainens no leu
adu[m]eto niſi pedi firmat. Concitari eni ad curiis n[ò] p[os]
ſumis / niſi digitis in humus preſſo solonutitati, in perni
ſalrid[que] capiamus. Explicasse in deor. omnia quorù ratio in tel
ligi p[ot]. Hunc ad ea uenie que uel dubia u[li] obſo[ra] ſui - ch[ui]
eſſe constat in corpore / quorù in ratiònèque proſpicere nemo
niſi qui ſerit p[ot]. An aliquis enarrare ſe putat posse quod un
litatis / quod effectus habeat / tenus mebrana ulla per hucens
Qua cireuitur alius ac regitur. Quid vêrui gemina stimuli
tudo / quos alt vario ita dictos / quia riu ab his obſtrem hu-
moris oriannir. quod e[longe] fecus / quia ſpine altrius fecus
ſupinu roſherent er ſut ab interestibus ſeperati. Quib[us] splen-
Q[ui]d iecur. Que iſſera quasi ex còntr-bato ſangione iucêntur
eſſe coneret. Q[ui]d ſellis amarissimus liquor. Q[ui]d globus
cordis ynſi ſorte illis credenda[rum] putabimus. Qui affectu iraei
die in ſelle constitut[i] putant. p[au]noris in cor[te]. in ſplene lenti[
ſpu[n]s aut iecors officialu voluit eſſe ut eibos maluo coquat am
plevu et caleſacu luo. Q[ui]dâ libidines vêrui ueneretz me
core contineri arbitratur. Prinu[m] ita proſpicere ad men
humani ſensu[s] n[ò] p[ot]a qua e[que] officta in mo[ptu] ſut nec uſus
ſuos pateſteri demòstrât. Nast[ita] eſſet forſtasse plagioria q[ui]
animalia / uel nihil ſellis io[u] uel minus h[er]ent q[ui] ſicillis.
ti
mudiora plus cordis. J[as]citiuora plus ſplenis habu[n]t. et Si
cui iſtr[i] nos ſentiz? auſtire auribus. oculi cernere. n[ar]ibus
odiorare. I[ta] p[er]fecto ſentremus nos ſelie iraſi. ſecore c[ui]pe.

A longiog[ui]q[ui] 73

X.ij.

+ Euius niuus p[au]nguius
f[or]nt et.

ſplene gaudere. Cui aut unde affectus inſu uemant minime ſe
tiamus ſleri p[ro]t ut alium de uemunt et alium uſcerrulla ch[ui]su
ſpicamur efflaaſt. Nec tamen cœuntcre posſumus falſa ullos
qui hec disputat dicere. Sed omnia que ad motus anime p[ro]tine
ant t[ur]t obſure aliter tan[que] tan[on]us eſſe arbitror ut ſupra hominè
ſit caliqueto peruendere. In tamen certu et inſubitatu eſſe
dicker ſes tot tanta uſſey genera inu et iuè h[ir]è officiù ut a
inuà cœtmeat incorporate. Sed quid prop[ie] ſingulis nervis
ſte miſtaci qui ſare p[ro]t inu iare ſee eu ſoli opus ſui noruè
do u[re]re aſt qu[am] tan[que] redere posſumus. Gr[á]mana quic[em]
ac ph[í]uoc[em] eſſe diffinu[n]t a[re] ſpiritu uerber at[ur] ſonc[] ǔba
nu[mi]spata ſ[mi]. Quod p[ra]ſp[ia]ne eſſa ſalſi. Non e[n]u u[er]t Extra os
ſignu[n]r ſ[mi] intra. Et diuoc[esis] mi hor eſt illa ſnià ſtupat[ui] ſp[er]
cui obſtantia ſancti ſueat ill[ui] ſonu uoc[em] exprimere ueluti
ui inpaten[t]e c[ir]utà labroq[us] ſubectat dimittimus ſpiritu et
i[que] acute conceu[o] reperu uſſus ac tenuolutus a[mi]ndo d[ui]u cœtend[em]
t[em] occurſu ſiu redi[t] a[d] exitu iutens ſonu ſignu[n]t et u[er] caleſp[ra]
t[em] resi[n]uens per ſe uenit ac aatur. Quod quic[em] an uer[u] ſit de
u[er] a[r]ſex iudic[em]. Vicentur e[n]u n[ò] ab ore ſi adu[n]imo p[er]actore
u[er] or[i]t. Dem[us] ex ore clauſo et naroſus mutu[n] ſom
quali[que] ſiuerat. Preterea in marino ſp[er] qui ch[ar]damaq[ui]
Non eſt i[mi] comp[he]nſi qu[em] ſi[mi] ſat a[ut] qu[em] ſit. Nec mem[n]i in
a[ca]demie ſi[n]u[m] diſtabl; p[ures] a[ui] n[ò] omnia ſunt incomp[he]nſi
bila. Vt e[n]u ſi[n]end[u]e e[m] multa r[es]ari que uoluit deus intelliſte
trat h[ui]s ex celere ſic tamen multa et qu[em] p[er]ſo[n]t et ſenſibus
perpetu et iteranone comp[he]ndi. So d[er]uit nobis conſta ph[os]
integra diſputato. Conſiciamus i[mi] ſpatiui qu[em] mi[n] decurion
Menns qu[em] ratione in comp[he]nſibil[em] eſſe qui n[os]c[n]t/mi[n]
qui o[n]u ill[u] n[ò] h[t]ui p[am] mens quo loco ſit a[ut] tu[m]m[oi] n[es]tra
tur. Para ergo a[ph]bis de natura ex ac loco diſputata ſ[mi]. At e[go]
n[ò] diſſimulabo qu[em] ip[er] ſentat/n[ò] qua ſic eſſe aſſirmè q[ui]
eſt inſpien[s] in re dubia ſicere ſi ut ex poſita rei difficula[n]
te intelliſgas qua[t]a ſit Duino[ny] ope[y] magnuto. Quid[am] ſe
dem menas in[pectore] e[n]u voluer[t]. Q[ui]ſita e[qu]ato tandem di
gui miran[to] est rem inobro[o] ac tenobroso habit aculo
ſitam in tanta tan[on]us ac intelliſgene luce uerſari/tui q[ui] ad
e[n]u ſenſus ex o[n] corporis parte connu[n]iut ut inqualibet roe regione
m[eb]rey p[er] ſenes eſſe uideat[ur]. d[u]y ſe[n]t eu[m] in[c]erebro e[n]
d[ix]er[t]. Et ſane argu[n]tus prebabilib[us] uſi ſi[t]. Opor tuſſe ſa[n]

q totius corporis regimen, hort porus inlimo tâch inarce corporis commenut qui cap e sublimus ey id qum in satione moderetur / sicut et ipse mûdi dûs et rector inlimo e. denite q sensus omnus 4. audiendi et uidenti et odorandi ministra m bra incapite sint locata / quoy omnium uie non ad spectus fad cerebru ferant. alioquin necess e eest, tardius sentire donec sentiendi facultas longo itinere p collu ad spectus uis qu desideret. Si uero aut nō multu aut fortasse nō errit. Vидetur aut mens que diutu corporis tenet in limo capite constituta t. quâ in celo Deus sed quâ in aliqua cogitatione sit comeare ad spectus et quasi ad sententiam aliquod penetrare s edere ut s illo taney ex thesauro recondito elidat ac pserat / id e qu cù intet ad cogitan d u limus et cù mens occupata in altu se abbatur it neque audire que artifonast neq. iudere q obest ut solemus. Jo uero sive ita e. admi rădu profero e quo id s iat ai ad spectus ex cerebro nullu iter pateat. Si aut nō. Hec tru uhitomin admi rădu est / q duina nes ao quaratione fiat ut ita e u deatur. At pōt aliquis nō admirari q sensus ille uinus atq. celestis qui mens et animus nūcapatur / tante mobiliter est ut ne tunc quid e tu sopitus e conquærat. tante celerans ut uno tēporis puncto celu omne collustret. Si uelit maria peruol et terras et urbes poragret. Omnia denup quibue rit quâuis longe lateq. submota s i t / in cons pectus s ibi pēcō ſi tuat. Et miratur aliquis si duina mens dei per unuas mundi partes intenta discurrit et oia regit. Oia moderat. ubiq. p[ro]es ubiq. diffusa Cum tanta ſt ut ac potentas nūris humane inter mortale corpus incluse Ut ne sepsis quid e graus huy ac pigri corporis cu illigata h[omberi] illopecato possit / quominus ſibi liberă nagandi facultate queres i - panens largiatur. Siue igitur in capite mens habet et s iue in pertore pōt ne aliquis comprehender e que uis rations efficit ut sensus ille inco phensibilis aut in medulla cerebru h erent. Aut inillo ſanguine bipartito qui est inclusus in c por e ac nō ex ipso collig at quâta ſit dei potestas q auus ſe ip[s] nō iudet aut qualis aut ubi ſit / nec ſui deat tru p[ro]pere posuit. quo pacto rei corporali res in corporibus aduina t e. Siue etiam nūs nullus locus est ſi per totu corpus ſparſa discurrit. autu fieri p[ro]t a deno docrate platonie diſcapulo disputatu d. A quid e sensus inqualibet parte oſtui presto e nunc quid ſit in n[ex]corpore.

corpore