Gelyk een ligtte Debouchant,
Gants zorgeloos, zyn lédige uuren
Aan alle dartelheid verpand,
't Geen hy elendig moet bezuuren;
Als de Armoë, kommer, en verdriet
Zyn dis en ledikant genáken,
Daar hy zyn val voor oogen ziet;
Dan schynt zyn zorg'loos hart te ontwéken;
De schyn der blyd'schap, die wel eer
Hem 't harte raakte en kon behágen,
Valt hem dan op 't gemoed ter neër,
En schynt hem dag en nagt te knágen,
Terwyl hy vlugtend' voor 't verwyt,
Ooftinjen gaat tot schuilplaats zoeken,
Daar hy zyn levensloop verflyt,
Met de eerste dwaasheid te vervloeken,
Zo doet deez' Bulbel-jongen, die
Al zyne schatten heeft verlóren
In de eene of de and're Compagnie,
Het zy van Wefep, Naarden, Horen,

My, in myn ongeluk bespot;
Van duizend is niet één te vinden,
Die niet verheugd is om myn lot,
Behalven myne Bubbelvrinden,
Die nevens my, door 't groot verlies,
Het geen hun schatkift heeft geleden,
Door 't dálen van de Compagenies,
Den wind vervloeken, en met reden,
Wyl 't lokaas, 't geed door ons beleid,
Om deez' twé Beeften te bezetten,
Was in de schaduw uitgefreid
Van de opgefspanne Bubbel netten
Word daag'lijks op het hoofd gegooid
Van my, en van myn lotgenóten,
Die men vaft nakende, en berooid
Met Wortels door de neus komt stóten,
Terwyl een ander weër verwoed,
Grimlaggende komt aan rinkinken,
Om my een rotte Kool, vol moed
Op 't harfz'loos bekkeneel te klinken;

De Bubbel Jongen, op de Jagt

De bubbel jongen, die zyn schatten heeft verspild,
Tragt nu naar voordeel, met het jagen van grofwild.

Die draaid weer hennip van Tergouw,
Tot strikken, om ons op te hangen,
Zo dat ik dugt voor 't eigen touw,
Waar mede ik and'ren dagt te vangen;
Die gooid ons met Enkhuizerzand
Een ander weër met Utrechtse aarde,
En die weër met een héle mand
Vol varkens-fstaarten, groot van waarde!
Het regend Koren-branidewyn,
Dat ons de reuk maakt dol en dronken,
Hoewel wy wel gevoelig zyn
Voor 't raken van hunne Osze-fschonken;
Maar 't alderschrikk'lykfte is, dat de een
Of de anderen, niet om te zetten,
Ons met een Walvis kakebeen,
Dreigt kop en ribben te verpletten;
Dies hebbe ik uit het Stadgeweld;
My naar het vlakke veld begéven,
Wyl myn gemoed myn niet voorfseld
Als een bedroefd armoedig leven,

Ten zy dat ik door 't voorbeschik
Van nieuw geïnventeerde jlagen,
d'Eenhören en den Leeuw verstrik,
En in myn Bubbel-net kan jágen.
Dus preveld dêze Bubbelaar;
Uit 't Miffiippis hol gekröpen,
Die, werdende geen dag gewaar,
Met een ontfonkte toorts komt löpen,
Om op de Leeuwen-jagt te gaan;
Maar de edelmoedigste der dieren
Lagt met den rook, en wind, en waan,
Van al die Actie-kladpapieren.
Hy wil zyn vryheid met het Zwaard,
En Kruis, en Sleutelen beschermen,
En agt de vryheid meerder waard,
Dan al die Bubb'lende Actie-termen.
Terwyl de Wakkerheid om hoog,
Nooit door geen valsheid te overreden,
Hem gaa flaat met 't doorziggtig oog,
Van 't drietal der Hollandse Steden.

Maar wel voornaamlyk door de Zuid;
Die zo veel lang vergaarde schatten
Heeft, door den schyn van winft, verbruid,
Dat geen begrip zulks kan bevatten.
Nu zoekt hy, wyl 't hem is mislukt;
Door 't Bubb'len zyn fortuin te mäken,
En eêr hem de armoede onderdrukt;
Met 't jágen aan de koft te räken.
Ach ! roept hy: mogt ik in 't begin
d'Eenhören of den Leeuw eens vangen;
Zo zoude ik eind'lyk naar myn zin
Voldoen myn lang gewenft verlangen.
Ik had de strikken reeds bereid,
Om bei die Dieren pal te zetten,
Terwyl geveinsde Argeliftigheid,
Met uitgefspanne Bubbelnetten
Zig hield verzekerd van de vangft,
Maar ach? de waan is weg gevlógen,
En baard my niet dan zorg en angft,
Wyl ieder zonder mededógen