T. Laurentij vall. cohtu àois libz. i pogu floref.

ON eramque eis tam inde abest, de hingue latine eleganna componebat, fore ut quantiù famoris apud iuuenes ac coeteros bûdicendi studiosos. In concilia rem ex opere: tantum odii apud eos qui falsam s elegantie perfuasione indultet. contnbere, ut plus et forta ffe: tum quia hie na campa ranim e: ut uebemetior fit euis, q offenditur maluolè tia: q eis qui adiunatur bennuolentia: tii quia illos in debar ad spem futura glorie renocare: bos qd mains è abadepte iam glorie posse hone detradere. Hoctamet men non sum a scribendo deterritus. pini ap. prore bonesta: & multis ut opinabar profitura: nò fuit ti menda iniquorum offensio. Deinde cp remotus ab omni mordacitate notam initia: non homines: ut nemo mihi de se confiteri uellet, de me conqueri. posset: fi modo uel sic foret iure quefturus. Postremo cp bos ipos quos offenderet opus meum: pauciores esse nec sempituros nec diu iucturos sciebam: sed eos quib placeret: qi familiam quâda ac sobolem in dies ma gis ac magis proventuros sperabam. Verti multo tru culentiorem opinione mea iuui comperi pogiù ter tinouanù qui se plane tenere iinguam latina iacta re solus: ubi libros de eleganna latina edidi. nubi eximii na adhertaxi us, infenfusq: ut nunc diffimi lare potuerit: tandemq inmalescente quotidie opie glia obiam: sibi eundum stamierit / more. M. caronis: qui cum cimitas. C. caefaris de gallis germanifque iucio

videlicet, ut etiam in dictis litteris litteris, etc. in
inſtaguio, bonore, ſupplicationibus ſproſequeretur:
situtus, etc. in ſe, cumque reſgestas, illum ſe capitis acer
meo: hoc magis ſignificare ſe aduerſus lingue latine
elegantiam pectuiffle. Atque ut aliquid coloris ad actum
ſandum hære uideretur: quaedam quae adolescens quan
dam auditor meus in ſuo poganque epistolarum co
dice unuemliter annotauat: ea me annotasse ſi ne ſi
la confirmatione aſſirmat: qui uio ego aut uererer ipſi
palam aggredi: ſi aggredi uellem: aut tam paucam tagum
leuam uul—nera inſtixſſem: ſi me hestem euis eſſe
profiteret. & quia non ſatis huc materie ad debacchia
dum hebat: ſumpit patrocinii mortuorum: quos à me
ait eſſe reprebentos: tagi illi huic ut ſe inutia paſſos
defenderet: mandauſſent: & non potius nām ſuaz
ſecutus ſuerit ſui ſimilis uut minime laudandg.
ita alheſe laudis inimicibus ſimus: & tanq[ui] non iampri
dem ſamà meam obſtrectare incoepit, cum abſentis
tum uero prefemus non ſolum apud alios. ſed apud
ſuum pontificem non minus ſapia: q[ui] dignitate pre
ſtantem: q[ui] de me b[ui] et ſentiat et loquitur: ac bono
ibus me muneribus: ſproſequitur. daturus etiam
plura qui hec tabula reclamaret: qualis apd[em] latini
regem Drantes. ut uergilius ait: Tum ſenior ſemp[em]
odus & crimine drantes infenſus iuueni turno. et
ute? Tum Drantes idem infenſus que gl[ia] turni ob
liqua inuidia ſtimulis: agitabat amaris. Itaque
cum non multum proficeret occuſus deſationibus t

apptâ accufationem fubcepit. in quâ oem fecerim atque ſen-
tinâ ſtomachi ſui enomit homo quemadum coetera
uita. ſic orone intemperatiffimus. Quæ ueluti rabid
um canem n ad uomum ſui reſorbendum adigam:
ueniam ſit dicto: ipe reſorbere non recuso. qualis eis
ſum cum mordeo. fatius et panormita testimonio
ſunt: qui me momorderunt. nunc ame tang leone
ita lacerati. ſui ne uictif acerbus inſultare uide
ar. ita coerciti: ut eos non putem posthac lupis ne
dum leonibus allatratiros. 1. neva nedum falsa cci-
mina obiecturos. Quominus pogio faciendu ſuit
ut post ruinailluorium muectua itidem me lauſ
ſeret. Sed ut ipe circa initia ait non intelligens
le deſe ipso loqui. arduum est ſencim detructorez
conuicatoremq. couerim: ſui ut barbaris euis ũbis
utar. deſueta est fortitudo talê ſene caſtigare. cuz
deſueti ſit à conſuetudie tam remoti. Salvet ac
cepit rem deſuetâ pro inſieta. qd mox ondit. ut
ſemper repeti eadem et incultat. orationemq. p
turbar inquiens. quos fuste reprimé. inſieta uir
tus exisſimatur. & caſtigare pro cohercè. cum ca
ſingare ſit reprehendere. qd nee inſueti nec diſ
ſiile est. Non pòt igitur hic deſector atque conuici
ator: nec magis lingua. quâ aiiu barbarus ab aſſu
eta iuta deſuſcere: qui falſum ſe uſum reiput
at ſi ſaurili utatur et obſcena oröe. quid è liber
quem appellauit de confabulationibus ta ſpuro?

Hoc d viam ut
deſuſetum: &
inſuetum hui
de quod dicitur.
sumdoto. car. q.

Hoc d viam ut
deſuſetum: &
caſtigare: et
cohercere.

ut eum perlegisse verecundo hōi turpe sit. In q
Terfitem illum hominicum redit vel q infulfiiffi
mus vel q morดاflimus canină/ut ait appius,
eloquentia exertens, & hifcriptio euis uta expmit
oratoriifacundiam: finia homis formā plane pufi
nestor: cuius ex ore amarior felle fluit oſo: no mutis
fenectute fed acerbus, & ſi pené putridus nōdu tō
maturus nec faltem auſterus. qd nonnīq bono ui-
no contingere ex uetustate folet fed qd malo, ac-
cidus, et quod monſtro ſi le uideatur, in atore illo
fenectutis ad huc retinens muſtum adolesſetie fer-
uore, temerarius petulans, procax. Nimurī qui ag-
do iuueniſr poſſit fallore fenectutē: more illorum
qui caniſem tingunt. quo iuniores exiſtimentur.
quem ſinouſſet hanibal: ut est apud ciceronem
profecto dixuſſet, ſe delyros lenes nouiſſe multas:
ſed q delyraret magis pogi neminē. Et de q iupe
et cicero idem qd antonio diceret. Noui homiē
ſirorem: noui effrenata uolentiā: cuius acerbitas
morp imanitasq nē né uno quidem per mixta
tempari folet. Itaq, et ſi antonio: uinoſior: tō q-
udié in huc acerbitate ſua profit: eoq iam opiois
petueit: uīn maſ gliat: ut uulgo principatum
maleduendi optinē dictatur. & quia hoc facile faot
indicendo eſ per ſatilis: cum tō docti ſic ſentiant:
eu et dum uult bō dicere, peſſime dicere, & non
p ſailem in dicendo ſed ad dicendī atq omnibus

3

male duendum facillimui: q[ui]d in hac ultima o[ro]e de
diaruit. in qua nullo á me uerbo le[s]us tanq[ui]pditus gla-
diator in harená me prouocait: q[ui] aut me trucidet ut
sperat: aut certe occumbens laudavi me me n[ot]o coga-
tur audire, & advocatis omnibus suis armis ita i me
veruit: ut in alius inuectuus o[es] in hac se ip[s] maledi
cendo supauiit. prorsus ímanís chýmera cuius p[ra]
pars leo, flámas emittens. poſtrema dracho, uenenum
ſpirans. media capra, caprinum olens. Veru in fallor:
partem illi leoniná, ac drachoniná aufera. & totum
capra[que] ſeu cap[ur] reddá. & quia uetulus eſt. longiffi[s]
predictum cornibus: c[ui]p[que] n[ef]cio an eum magi[s] cerbey
noíem: q[ui] trifauti latratu per [ſon]ans exangues territat
umbras. exangues inq[ui] umbras. non h[er]culem h[er]cu-
les n[am]q[ui] ego huic cerb[uo] fiám: quem non oſſa ſiut
Sibylla ſeat: ſed claua ad netem uſq[ui] ſoporabo. ſed
quid agu: quo progredior: quid in reſtěllendo p[og]io
p[og]iuq[ui] mitor: quid in ſenem, qui meus non modo pa-
vens: ſed et auus e[em] poſſet. ſeru[n] Stringo: d[el]eyrati
am decrepitus: deſipit: repuerasat. ad me redeo: co-
tineo impetum: cohibeo uracundiam: racione q[ui] affec-
tum ſequi malo. Siq[ui] fides eſt, euus tum ſtultitiae:
tum p[er]iculi misereor. Vtina h[uius] utiná qu[em]adm[o]
n[ui]c ego deh[er]bo latt[us]it[s]: ita ip[er] lateſſere uolens,
deh[er]baffet: aut certe de edenda inuectua, quem[pi]
am cons[ui]luiſſet prudenti[ui]m amic[ui]p[er] uel florenti[e]
uel vome. Nam eam plus q[ui] p[er] octo menſes utrobiq[ui] co-
poſuit. Nonne ſi lanotium manetui: ut e[ui] pot[is]ſim[u]
nomine cons[ui]luiſſet uiru luteratiſſim[u] eunde q[ui]

prudentissim, buiustemō consilium accepiſſet. Et quid eis ute inlectua pogi, curieteranus et emeritus iam stipendus in militia re dis, quid gladiatoe accepta rude harenam repetis, eur no cestus iam artemq[ui] deponis. Vtille Virgilianus Enrellus q[ui]tum opinor natu te minor. Cur ut de tua arte loquar. Craf[ui]sim illum non imitaris, qui apud ci ceronem destinabat, forum controuersiasq[ui] reſinquere de quo apud ipm inquit. M. Antonius, iam diu multo dictis remiſſi[us] ac leniis q[ui] solebas. Necq[ui] minus hec ſt t[em] tua granuſſimi ſermonis lenitas. q[ui]lla ſi[mma] ius et contenno probatur. Reſpice aetate tuā, que non pugnus deſiderat, ſed quietem ſed ſecuritate ſed lenes et remiſſam, nec incipientem canefcere, ut de ſua c[itu] c[it]ero ait: ſed p[lan]e canam orationem. Vtueru[que] ſit a lau- ventio notatos, ut eis in epiſa p[er] tuam codice locos quos dam de lingua latina, expostula apud illu[que] ſi ſe ſcrip- ſiſſe negauerit, i[n]be eum delere, aut ip[er]e tu coram eo adhibitis testibus dele. Satis t[ibi] hoc ſatificationis ſatis ultionis fuerit. Sinon negauerit, conſuice ho[n]ez errave, ſi t[am]e tu[que] confid[is] ſin forte diſſid[is] admone amice, grau[i]t: cum autoritate, que t[ibi] pro tua die di copia occurrent. Nunc tu incertus ante ſecu- modeste ac leniter ut ſenem decet, agente inſi[ti]nati, vus ſi[te], incertus an retractare factu ſi[u]n uelit, u[m]o incertus an ſcripſerit, nam p[le]tiq[us] negant manu, u[m]que eius e[rum] in multu ip[s]us ingruibus, ac dentibus inu[m]dis, & c[it]am tuam de bona malam fatis, iminicumq[ui] ex amico & à quo proverbat, te quereris, eu[t]ibi

non responturum opinaris, quem sas pronoratores & lios eterna ignomnia affectisse, mihi crede magis obsequio & asperitate proficiens: ut lictet iudere i equis in bobus: in leonibus. in elephantis domandis. Nec illum magis animal & homo ex asperanti repugnat nulli magis obsequio iucant. since moderniœ que iucnis annis, detet istam etatè ut gravus est. ita prestare gravitate. Quid facient adolescentes ei sint lenes adeo feroces? Non tibi nunc de tama. de dignitate. de pudore domestico res est: fed de pluri bus questiunculis & a lene contemnendis. Queda obiecta, comodus & faestidiendo caltamus & reſel- limus. At tu prônephas, estuns, debaccharis, inſa nus ut multo te magis ſta dedecorent qui ſeribis & illi i qui ſcribis. Nam qd'ais autores quoldama laurentio reprehenſos: hoc maiore ab ſte modestia postulat, nec ſi am illi tâm uellent & modestia ſi e conuitiis defendi. Nunc meliore tâm ſeat dicentis petulantia: fed ſepe peiorem. Non ſtomacho utaris fed rône. Non contumeliis, fed documentis: nò ma ledictis fed autoritatibus. Nec hi odio aut minuda laurentius, moriuros reprebendit: qui bus nemo iam imudet: nemo male uilt: tam eti pace tua dictum ſit: nunc illum deprehendi in illo ope reprechendete utos quos tu reprehenſos tantope extandefatis. Cire tonem. Salutium. Terentii, aliosq[ui] lingue latinae principes: fed hos affectentè ad repreſſione pristiani ac quosdam similium. Hos ille linilla ſimultate:

lediuduo.

nullo liuore ductus: fed tīn opinione ait errasse: tu
tanç̄ liuore et odio pectus in ipfum, ut putaς erran-
tem irrues. & cum ipe fuerit moderatus et lenis i
reprēhendendo, tu eris furibundus, et incenfus. Qd
inhumanus, quid barbarus? q[ui cum iusto hoſte pu-
gnātē, ferru ueneno armare: q[ui óte pogi, ti credis?
plus equo rehgiolus, quid tibi cum cā mortuor, an qua
propediē ipe moriturus es, & aditlos uturus, at ego
tibi pro nostra amicitia ſuadeo: ut eſi pape iacturus es:
ti uiius tibi ſtudia contiſes: qui te uiuente, atq[ui de-
uncti honoriſta memoria prosequantur. Relinſi, itas
lires iiiiioribus, an nunc[ha male diendō, & amaleau-
diendo ceſſabis? quos uteum apud probros auros ingrati
ſit nefcio. Cui h. tu uel inlectuus, uel epistolis non t
maledixisti, à quo eruditoru non uilſim male audi-
thi. Hemo profecto ex omnibus, quos uel audiendo, ut
legendo cognouſ fecit hoc q[ui tu, aut crebrous, aut inte-
perantius. Itaq[ui nullus non credet, te potius q[ui illum
fuiſſe provocatione, illius h. nilla legi cont quempiam
nisi in ſe defendendo ſcripto. Tu uero quid cæ huius
ut ſcribere in iurii leniſſimii francifcum uellat[ia Car-
dinalis placentini propinquu: ut carperes errata ôrois
eus quam de laudibus cardinalis iuiuarienſis edidem.

Quid in francifcum philiphu amicii tūu ad eā diē ac
familiare: ut in eum ſcribere, p[ro]nolao. Nicolo ut hoſtis
atq[ui inimicus: Quid in Auviſpam iurii ſuauiſſimii et
abōi contentioē remotiſſimii. Quid in thomā reatimii
qui inneminem unq[ui] n[unc]t inter poſtea compoſuit, quid n[unc]

in iuus p[ro]gessi
maledicti

francifug
vellut.

francifug
philiphus

auviſpaq

homann
reatinus

5

Cyriachum anchontanúi de antiquitate ánmeritú. Quid in cyriachú anchontanúin in guarinum modestiæ exempli. Quid in Iohanneæ epi. in guarinum schopum feltrensem hominæ optimum atque lenitimum.

Quid in alios permultos à quibus quid maledicti? auderis, cum rebrórdor pudet me uicem tuá. Caue gú m'pógi faltes inuítè extremo, nesi coeta nequeat hoc saltem possint dicere te homiæ, eè maledici: Nam maledito cuncti male voluit, ex quo illud certo facto aſſequeris: ut agèdo modestè, laurentiù cogas inte' agere modesti. Hec fi lanotus dixisset: nam consultus hoc certe dixisset: for-

litan eum abedenda inuectua detentuisset. Nunc i
qui, et ſuo et aheno consilio caruit: nec intellexit quid
ſibi conducet: intelliget ipse edoctus euenti: qui ſtulto,
ut dicit, e maſſu, ſi eòque ſtultit; te mitatis, petulantè pe-
nas luet. & quia unenilr & ſenilr agere maliut: à me
tractetur, ut unenis, et quia gladiatorio me inſatit àuo:
liut tenutentur limus à me gladiator repella: imita-
bor ergo non uoluntavus, ſed coactus gladiator, bonus
gladiatorem, qui eodem icti occurrit, parit: et ſent. Si-
quidem poggium dum devito uulnervave uolentè, uulnera-
re uolentem, uulnerabo. Quid h. obiicit in gladiator
iſte mirmillo: Nempe cſe inuiste, impiteqz reprehen-
derim, item, ſcriptores multos: quorui alteri est mali
uiri, alterum ovatoriè artis imperiti. Horum utriusqz
falsum ostendam: & ipse potius pevueriug eè oratovez.

Ut illud catonis de oratore quemadliberemus Senetio
in reguli fecit: ego in poggium possim e contrario erte-
orator est uire malus ditendi imperitus, & cum plinio di-
cente: Non tam án cato expressit uerii oratovem, q[ui] aut

: pavento :

herenius regulum aut ego pogium & illud eulide
Minor ins bonis q malis inest & situit multitudina quide
audatiam, vō uīo tarditate affert: ita recta ingenia de-
bilitat uevecundia: puerxa confirmat audatia. exem-
plo est Regulus imbecillum latus, os confusum heſi-
tans lingua tardissima inuentio, memorea nulla: ni-
hil deniç pvet ingenium insanum. & tī eo impude-
tia ipsoq; illo furore peruenit: ut plurimis orator ha-
beatur, quę oía in pogio recognos timus. ostendam
itaq; eum qi alterii regulum: malii quide nirum no
qd' libidinosus ac prope libidis professor: non qd' adul-
ter, atq; adeo alienarum uxor is præreptor: no qd' u-
nolentus ſemp ac potuus temulentus: non q falsarius
& quidem convit us: non q paarus: faceilegus: puioq
corruptor: ipurtus: aliaq; quę ex cām nostrā ſunt: ſ3
quatenus ad cām nostram facit: cp manifestavius ca-
lumniator: idq; trifariā: p[r]mum cp ſtimnos lingue'
latine autores: ut non latine locutos a me reprebendi
ait. deinde me deme ipo insolentissime loqui: tertio
luas eplas me, ut inelegantes carpere. ducendi aut
imperitum: non q nihil chaletice: nihil astronomie.
geometrie: miſice: nihil iuris, ut cuulis uel ponti-
cii: nihil philosophie nec theologie antigit: ſed q
ad hæc pertinet cām: cp parum grammaticæ minus po-
ticæ: minus rhetorice nout. & id quoq; trifaria:
p[r]mum qd' ait q[ui]dam qui de lingua latina locuti ſt
quiubuscam in loco imperite a me emendari. dem
q locos aliquot elegantiay meay imperitissime eme-
dare conatur: postremo infinita imperitie enio testi

6

moma congregabo. Vbi ultimae quæ ip & si omnis
malus ultius: paſſim ut quæsque locus postulabit ad
monebo. Hec est mea fiſtina, quæ quidem gladiator
a gladiatore fieri cogor & ea duplex, & utraque
tridens: imo ut magnificentur loquar, trides ne-
ptuni fiſtina & trisculum iouis fulmen. Aggera
itaque poſi quantilibet: qii Typheus ille gigantus
immamſſimus maledictus committorium motes,
ut me de celi mei poſſessione deiicias. Atego te
uelit iupit fulminibus meis conſoffum atque ince
ſum cui montibus tuis prosterná: & eterna motis
etnet mole obzuam: ubi ſepultus iux p iſim catu
men igneus ſumos hanelare poſſis. ſeciti me eti
p ludibrium triumphantem: non abnuo omen, triu
phabo. Verum qum nemo niſi poſt pugnam poſt
cedem hoſtum: poſt victoriam triumphat, tecu
prius pugnabo. ac proſligatis quinque legionibus
tuus expugnatis oppidis p mediam urbem i capto
lium ufque triumphabo. ducens te uinctu ante cur
tum meu, cum militu, atque oppidanorum: hoc est
errorum tuoribus multis mihibus quos quidem vendi,
teuero in carcerem coniic aibebo. Hic erit meus ue-
rius atque insignis: non imaginarius & armarius tri-
umphus ut iste tuus. Vbi te potius triumphante
de me quasi iam iucto, atque ouantem ſignificare uo-
luisti. Sed in isto curru tuo me ione esse ſenties.
non ſecus atque ille Salmonens de quo Virgilis
Quatuor huc inuenctus equus & lampade quaſſans per

confirmus.

de Teventio

grauim ppłós mediecp p elidis urbem. ibat ouans di-
wimq sibi poscebat honorem, Demens qui nimbos
& non imitabile fulmen, et et cornpedii cursu lim-
ularat equox. At pater omnipotens densa int nubila-
telum: Contorit non ille fates, nec fumea tedis lu-
mina, prenipitemq imani turbine adegit. Tali ego
telo te, qui lumofas mihi fasces: tedasq ingessit, le-
riam, faciamq ut te, qd fulmine ictis accidere solet,
nemo contingere velit. Atq[ui] ut iam tecum pugnare
incapiam, ordinemq: propopolitum sequar. cuis p[]ma-
pars fuit, te calumniari dicente à me lummos autores
in lingua latina reprehensas: exordiar à Teventio, qu-
horum est antiquissimus quem tu utine ordine et
diffipate loqueris, dueris in locis ponis à me et se-
reprehensum. in uno his verbis: Ham illud apud
Teventium, ecce aut alterum nesfao quid de amove
loquit: alte scribi debuiffe ait. qd carcer: que Ha-
geilla: quam cruçe mereret hic fugitiusus ferius.
materne lingue inſaui, qui eum non latine ſeripſi-
le arguit: quem omnes pp proprietate lingue ab
ip[]po preceteris ſeruata: p[]nui inter comicos aſſei-
bunt. Sita[]li poena dignus è qui alteru recte loq-
uentem arguit: tu certe uſta poena dignus ès: q
me recte loquentem reprehendis: atq[ui] et dignor,
q non p[]imperitia ſed per calumniæ p[]ctas: Hon eum
dixi ſcribi debuiffe, ſed ſcribi debere: hoc est non a
Teventio errutum èe, ſed à nobis errari: qui ab ip[]po
teventio deficamus. & quodamodo Teventii emen-

7

damus atque reprehendimus. Neque ita scribendus est de meo senatu dixi pogi sceletissime sed donati & commentum super terentium fecit, dicente vetuli. Quid nulla donati culpa qui hanc scriptum emendat: imo magna laus est, quotandam pacto ipe culpandus sum potius & laudandus qui donatum h eo autore. Quidem in respondeas pogi ut taceam quod apertus atque elegantius est, et ce alter nescio quid de amore et loquitur. & alterum, idem inueritolle existimas alterum et alter, et perinde intionem metri constare. Hoc tu non respitis qui omnes syllabas ignoras: nec uerfum ungnisi pimprudentiam facis. et qideſt i proſa quod ars rhetorica uetat, quale est illud in hac inuectua. Aſteus hispanis dicti non eſſe reuerſus. Reſ p[ro]ſus admiranda et p[ro]g[io]n. p[ro]odigio p[ro]t. Ham rates ille quo apud delphos futura p[re]tinebant: uel ob hoc precipue mevebant admiratio[n]ez: cp. Ira, ignare: uerſus in extempore effunderent. apollineo ſpiritu instincte. Ita p[ro]ſus nume[rum] & dam non apollineo, sed ampullineo afflatus uerſus effundit inſiens. Sed nescio quomodo eum uel apollo ut ampulla deferuit, ut diceret quod catur, p[ro]que[rum] caturerem. ſicut eduerſo p[ro]terue animal, p[ro]tectionum aſt. & uterum moleſta culex, p[ro]moleſtus. It[em] p[er]miu[n]m inter comicis aſcribunt: cum primus neque aſcribi dicatur, neque inter alios, sed ante alios. It[em] fugitiuus ſeruus, cum dicendu fuerit ſeruus fugitiuus, aut dicto fugitiuus omittendum ſeruus: qua

nemo eam culex
nemus tuam
scribimus

molestium cultum

nemo dictum p[ro]sim
inter alios

nemo dictum ſeruus
ſeruus: ſi ſeruus
ſeruus ut p[er]ſat. s. l. &
R[um] de ſi ſeru.
ut ſeruus

Teneatque dicti lingua
maternaque littera
nuncalat ut elegans
in
Teneuntur alter
locus.

Teneuntur 2. locos.

nemo fugituius miſi ſeruus: qd præceptu tradit:
Quintiliannus. Item illud ab ipso redundat: nã in
gua materna quae ſit nescio: quã ut ſciã ad pogi-
anam domum miſi ut video: eundum est: ubi
maternę paternę fraterne: ſed crebrior falerne:
ac tabernę est uſus. His ſtatim addidit et Te-
ventium: quem ut puerum castigat: nã cum ille
dixiſſet. Ut unus quiſq[ula] mifee est: h[uius] noster ut
quiſq[ula] maxime mifee est: rectius ait poni potuſ-
ſe. pogi carcere ac flagnis chigne reprehendo ne
in his uerbis ego terentius, quę in omni teren-
tio non leguntur: donati ſunt ifta uerba ſuper
terentius ſcribentis: quem fateor potuſſe dici ele-
gantius. Cuius facti mei rationem: fortaſſe: poſte-
tius ſuoloco veddam. In tercio h[uius] uerbis. Et
Terentius ſtens ait vereat ſe in eum q[ui] familiari
& q[ui] pulchre adueniens principiis dedit. ſed h[uius]
demens et terentium male ſcripſiſſe arguit.
Nunquid de illo terentii loco q[ui] pulchre adueniés
principiis dedit, feci mentione, nedum ipſum re
prehendi: qui et mecum fact: q[ui] tu demens no
intelligis quuppe in quo, q[ui] non pro ualde, de quo
dubitatur, ſed pro quantii ponitur. At q[ui] pro ual-
de nego wingi cum politio: ſed cum ſuperlativo
& video h[uius] locum terentiani q[ui] familiariter ar-
guo. quomodo id probas: certe p[ip]a mea exele
gantiis uerba: quae t[em] tu ſurcifer non protuliſt

in medium: quæ hec sunt. atqui inhar differen-
tia politiui et luplatiun aliquis se obiicet afferes
terventium in andria: Reiciit se in eum flens quæ
familiariter: qd'ego accipio pro quatuor figurate qui
sunt familiariter. Neq2 tis in hoc toto meo opere
tam licentia poetarum confeetor. quod usum ovator us.
Neq2 liquid aliter apud autores reperiatur: mihi
obedebet: qui non legem scribo. qui nunc aliter
factum fit. sed quod frequentissime. Nonne hec
mea uerbæ pogi longe abest ab omni reprehensione
terentii nefande calumniator. Inquam his, uti
Sequitur iterum lue impudentie laurentius i uer
hendo in reliquios prestantissimos autores. Non
huc dicas ait pro eodem dolorem tui & dolorem tui
ut dixit terentius: qd'ego non dicerem preclarus
Terentii emendator. Non miror supe hoc non dicit
qui nihil unq recte dixerit. non miror quin uque
uere lenserit a terentio diffenture. furiose pogi
ubi est apud terentius dolorem tui ut et tui. quod
me reprehendere ais. de defiderio qd'est apud il-
lum dixi non de dolore his uerbis. Videmus inter-
dum ipa derivatia pronomina passione accipitur
apud terentius. Ut appareret facile defiderio id
fieri tuo. uide licet quod tu defideraris non qd'es-
deras: quale est accutatio mea, & crimen meum.
qd'uidemrarum est: id est non magis contra me quod
contra meteres oes qui hec pronomia posseffuit.

Terentii quartus
locus:

uotauerunt. 1. Signifitantia possessionem. quod nunc
nom faciunt: quod ut dixi varum est: ideoque non
passim hoc reperias. Non enim dicas pro eodem dolo-
rem tuum et dolorem tuum. ut dixit: terentius de-
fiderium tuum pro defideruus tuu: quod scilicet ipe
non dicerem. Vides ut negavi dolorem tuui p tuui
nò negavi defideruus tuum protuui. necterentio
contradixi: sed metuus lic loqui non andere. & in
temperauus Iniam mea: tum anologia: tuu usus au-
toritate: tum uerbi lenitate. Non tu. dixi. quod salsi
ipe non dixi: sem poetae reprchrhendere: sed quod
ipe nò dicerem nunc: qui nec illo tempore nec poe-
ta fum. Ante un ommibus et terentium imitandù
ducis: ueluti in illo. Simihi pergit quod uolt ducere
ea quod non uolt aichet. Aut in illo. Si quid est
qui platere se studeat bonis pluribus & minime
multos ledere in his poetae hoc nomen profitetur et
fum. Nbi si quis singularis est: in iis uo pluralis.
quod est in thucydide qvea mirantur. & alia plurim-
ma quae si tu non diceres ho in loquendo i consil-
tissimus ipe dicerem: pogi uenefice, qui nò poné-
do lincere uerba mea: defensione me mea fraud-
dare uolupti. Venio nunc ad cicerone: quæ a me
carpi ais ubi laudatur uno in loco lic. In prima uo
philippica: Qm utriusque consilii cám p.c. probata
uobis confido: puf quod de re.p. diceret intipio, panta
querar de hesterna. M. antonii inutia. quuppe po-

Non diceretur p.
od dolorem
tuum: et dolo
rem tuui sic
dixit. Teren-
defiderium &
tuum pro tuu

Vidr duos pas
suf Teren nul
latenus imitæ
dos et

Ciceronis pmus
locus.

batam uobis eê confido cám utriusque consilii. excla-
mare libet adolescentis more illius. ó tempora omo-
ves ó scelera impunita. De hoc aut o uefanam leui-
tatem ó temeritate nonferendam, ó impudentiam
manifestam. adeo ne ciceronis fama. doctrina. elo-
quentia in extremu discrimen rediut: ut nefcio quis
furibundus. demens. infanus. indoctus. petulans au-
deat ciceronis eloquentia sua. insulsa dicantate cor-
rigere. Qd eê pot expressi us, qd manifesti us stul-
tine. signum. q cuipiam ciceronis eloquentia non
placeve: qd audere ab eo dicta commutave. tanq-
eloquenti us dixi possum. At qui nullus hactenust
hominu memoria repertus e: qui id audevet. qui
id audevet. quid temptavet. Valla latrator furi
bundus. committor demens. rabula. foraneus, ta-
dem nefcio. é quo gurgustio emerimus impeti facit
in ciceronê. & aliis deinceps multis committis excla-
ma pôgi: proclamas. inclamas. succlamas. reclamas.
increpas: concepas. crepas. istud est timpano pu-
gnave non gladio. At ego te gladio meo detracta
tibi ista hyrana pelle ex tympanista tympanum
faciam: ut fiam pro te tympanista. Nam quomo-
do me probas corrigere ciceronê tympanizator ty-
mpanizande: uerba id tua non ostendit. Subiua-
mus mea ad lutemm. qd tu facere debebas. ut
appareat an citeronem uere reprehenderit: quę
hec sunt. Habet convinctio quippe alii usum dui
pro quoniam accipitur: ut in hoc Tulliano exéplo

Q̣m utruisq. consilii cām. p.c. probatam uobis est
confido. priisq. de re.p. dicere incipio. pana qaer
de hesterna. M.antonii inuria. hoc idem p quippe
lic dicam: priisq. de re.p. dicere incipio. p.c. pana
quear de hesterna. M.antonii inuria. quippe i
probatam uobis e'e confido cām utruisq. consilii
mei. uel quippe cum probata uobis e'e confidam
uel quippe qui. Hocine queſo pogi e repreben-
dere cicerone? an eum imitandum propone: Tua
certe actusatio quatuor intelligo nihil aliquid sibi
uuit, q̣a me ciceronem reprechendi ut male ute
tem continuo e quoniam at in hac conjunctione
nemine unq uidi errante: neq. de ea tunc ego
principetam, fed de quippe. chabolé quote alio
melius appellem noniè. chabolus. et grecce di
citur latine criminator. qd quia atrox felius
putatur, hoc noite malignus spiritus, qui tibi ista
dictavit innectuā, appellatus est. altero i loco
ſiè. Sed in stat in eiusdem uiri reprehensione. Sepe
admirari ſoleo qu nunc tibilenectutē gravē eſſe
lenſerim, in catone maiori ciceru inquit. quam
lententia Vallea ignaua reprehendit. at eum
quid mirari Scipio te non lenſiffe: qd ſentire
non posſes. quippe qd nunc ſiut. ó preclarum
ciceronis correptorez. Numis magnas profecto
deo grās hoc ſeculum debet. inquo natuſ ſit oSTS
doctrinaſ: oSTS disciplinari: oSTS facultati autor

diabolus, gre-
ce latine en
minator

ciceronis,
faty locus.

ac princeps: qui lucem quandă nobis attulerit: ut et aliquando ueri reperiendi et recte discendi monstrotorem et duce beamus. O monstrum informe ingens, cui mentis lumen ademptum. quis adeo bono est stomacho. ut non naufleet, cù audierit eê rabu lam quandă ditacem ex maledicorum foro abrep tum: qui ciceronis autoritati fuam preferat uani tatem. Quid hoc est prodigii dii boni: ut nefcio quae cicada et molesta ailex auribus hominu per strepens: in qua nihil prêter temeritate infanam conspiciitur. M. Tullium ciceronem qui temper in eloquentia tenuit prinapatu, a quo ueluti fonte omnes dicendi ornatum & copiam hauferit: audeat uelut infantem & infanum accutave. Quis hoc eê ario tolleret abiectum nefcio quem imiduq, ac sti pidum porcellu, in hava ignorante, intemeritatis domicilio enutritu, in principem eloqui uome, amentia fuam. quem præsi illi doctissimi uiri ma ximeq, quintilianus, ut deum eloquentie prædi, carunt accoluerit. Cernis pogi qtopere me tregit crepitus: sonitus: strepitus, tympani tuu, qui omnia uerba tua qui iocunda mihi detanto. est ut mihi fuamis cantus tuus, ut coturnicis aucupi eundem cantum fistula imitanti. Quid est o coturnix stultissima istud: quod in cicerone reprehendo, quid eloquentie, quid elegantie, quid doctrine in illo de hidero. Nemo intelligit, nemo duunare pôt. An

coturnici, au cupi eundecantu, fistula imitanti

q[ui] non debuit mirari Capio: q[ui] mirabile non erat: quid hoc ad correctionem facundie Tulliane: de re[bus] indeor: non de facultate dicendi: de facto non de sua loqui. q[ui] que res aut q[ui] factum abste l[iqui]tetur: tan[que] reprehen[s]iunt nullus a[i]aduerit: q[ui] tu dolosus captasti. 1[eo]q[ui] ego aperiam ut dolus tuus litteras iudicus iuditan[b]us patefat. Tradebam tunc quaedam elegantia, quam & si se ingerit nobis, t[en]i pauta a[i]aductiunt h[uius]em et gratam. Quis ut non sic loquitur: doleo q[ui] te egrotum iudeo. indignor q[ui] ſemp[ro] audio te n[x]ari. certe non doleo q[ui] iudeo te egrotum: ſi q[ui] egrotus es ut iudeo: nec indignor q[ui] au[n]io te ſemper n[x]ari. ſed q[ui] ſemper n[x]aris: ut iudeo. 1[am]en ita loquimur: quia ſubest latens qu[ia]da t[em] hoc ſermone iocunditas. Hoc preceptum probavi mo[n]gorum autorum exemplis: cum alioru: tum u[n]ero aceronis. cu[i]us unum exemplum ſiut illud: Sepe admirari soleo: q[ui] non[que] ſenectut[e] graue ſe ſen ſerum, pro eo q[ui] est, ſepe admirari soleo q[ui] non[que] ſibi ſenectus grauis ſiut ut ſenſi. Nam q[ui] ſub[ui]s quid miraris. Scipio te non ſenſiſſe, quod ſentire n[ot] posſes, quippe q[ui] non[que] ſiut i[de]o dixi ut u[n]enſtior ac ſeſtinior foret o[n]o. Nec dixi cur sic dixisti c[ito]q[ui] de i[u]pus elegantia dubitarem: Sed cur Scipio ad miraris. 1[eo]q[ui] ſequitur: q[ui] tu ſcele[m]te ſubticiusti. Verum utalocutus e[ Scipio] cum c[t]atone, q[ui] d[iter]et mi[r]or ſenectutem ut ſentio t[ui]s non e[ſe] graue. Deniq[ui]

Scipio.

nufi fric

nisi frequent huc dicendi modum qui est apud omes autores. Emulatus lum: cum albi tum in elegantis quas ipe perlegisti: non recuso, quin cicerone videae ut tu ais; tanquam infantem & inhum accussasse. Quid uta frequenter lum locutus, uter nostrum pogi est molus? vorrendum: informe: ingens utri nostrum mentis lumen ademptum? Nulli obsequium, quus nunc mihi ad pogium infectanti pateat campus: filongius: excurrere velim: sed brevissimus vero ubi? henda e. Teo? nio lic. Alho in loco cum scripʃʃet Tullius: qui autem in iurute lummu bonu? putat: preclare illi quidem Valla ne preclare ii quidem rectiis dictum flusset. Quid monstri hoc est du boni post mille et quin gentos ferme annos, quibus inuolata ciceronis fasna pmanfit, eſe repertum non hominem, sed portentii, nlla ve preterquam impudentia predictum, qui adeo ex nectare apollineo, vel aſinino potius degustarit: ut solum post hominu memoriam in eloquentia corrigere presummat. Et quius non cum tympano prodiret in proelius, ſitympanus magis quam armis victoria paravetur. tympanu mihi pulſare ſemp pogiis widetur: ut hostem ptervefaciat non enſem, non iaculum, non fundam deniq: culi la: pidibus attulisse. Quid agis pogi tympanista: quo te lo in me uteris: ſunt ne iſta quę poſuisti mea ierba: dixiego rectiis flusſe dictum: a quo rectiis ſic dictum est: a Tullio ne: ergo non reprehendo. quę recte et rectiis dixisse fateor. At inquiues te dicere uolisse rectiis Tullium flusſe dictus? aut id rectiis dixi postuſſe. Non igitur istud ego scripſi: sed tume scripſisse

: ciceronis 3. locus :

mentitus es: Nam si mentiri nolebas: cur non mea
ad litteram uerba ponebas: ut liqueret iditibus re-
prebenderim ne ego ciceronem: an imitandum pro-
posuerim. Verba aut mea hec sunt. Quidem comite
tio duobus modis accepi solet: uno ad distinguendas
ves: ut ego quidem Romesum: tu uio athenus: altero
qui per exceptionem illuis quod affirmes: Ut apud M.
sabium: torquebis quidem filii: sed fatebitur mater.
adeo ut apud hunc et M. tullius nunc tere un-
gatur quidem et ille: quin huius sequatur excep-
tio: ut de officiis. li. 3. ab optima illis quidem ut
ris sed non fatis erudimus. & de amicizia: Quia ut
in iurtute summis bonum ponunt preclare illi
quidem: sed hec ipse virtus amicatia dignit et con-
tinet. Hec mea hactenus uerba palam ostendunt
me talem loquendi modum non reprebende in ci-
cerone et quintiliano sed ad imitandum proponere
Quid autem ea quod secuntur dicendum est pre-
clare ii quidem: prout in pronominibus ostendimus,
potius q. illi: sed hoc facit: ut ille coniingeret au-
quidem. Non est pogi hoc quod ablit reprehendere:
sed admonere, ne hoc preceptum alteri superiori
iudeterur eee contrariuz. Ideoq. non dixi dicendu
fuit: hoc est cicer o dicere debuit: sed dicendi est
hoc est secundum alterum preceptum dicti debe-
bat. & quis illud una uo uolebat: tis hoc alia uo
optinuit. doceo itaq. hic non eee nunc intendu
pronomine is quem admodus alibi: sed pronomie
ille: quem in modum non semel ipse in elegantiis

locutus ut tu Sycophanta deprebendè potiusti. ex q[ui] apparet me probare ciceronem, nec eum modo sed ei quintilianum. de quo si eum depresbendebam debiusti facere mentionem. Nemo N. quos non probat, quoſq[ur] aperte iutuperat imitatur: & in eo preſtum opeve i ubi iutuperat. p[ro]g[ui] tympaniſta dyabole. Sycophanta qui ſempetuerant eadem incultas, & eadem chorda ut inſt Horatius ſempoberras inopia ditendi cum studiis toſtendere copiam. qua ego copia tanq[ui] grandine te obliuerem. n[ote] nevere ne longum liber extendereur.

Taceo q[ui] preſtumo non ut docti accapis ſed ut iuig[ui] apud quos preſumptuſus inſequenti iuſi e nota bulum rustica[rum]. Quarto in loco ſic ciceronem. nono quodam locutum dixit. cum ſcripſit in a[ui]o h[ui]erem nauiigandi, pro eo q[ui] est nauiigare. Quin ſubiicis p[ro]g[ui] calumniator, coetern mea que ſequebat iuerba. ut q[ui]d ame a[ui]o chcebatur, appaveat: que hec ſint. Cicero t[em] ad uxorem ſcribens: nono quid[am] modo locutus est, cum in a[ui]o h[ui]erem nauiigandi, pro eo q[ui] est nauiigare: ut libro primo de duinatione h[ui]eret q[ur] in a[ui]o namem conſtendere. Itaq[ui] ſubintelli gatur propoſitum ſui e notuntas: ſic ut in muliis ſit apud eunde. Cum illius ch[ui] m[ibi] iuenit in mentem. & alibi non minus ei iuenit in mentem potestatis q[ui] equitatis tu[em]. ubi quidam accapi iuolunt genitiu[m]s pro nominatiu[m]: m[ibi] potiis placet ſubaudiri condi tio, ſtatius qualitas, illius, tu[em] potestatis, tu[em] equitatis aut aliquid ſimile. Ita h[ui]c propoſitum ſui uo-

Cicero, q[ui] loci.

b2

Nò. y. autem in ario
vivunt cicerone
nifficerentur et
Lunti: et plani
in nò. et imi
tadas et h. p[ro]f
sui

cicero iugulumque
& alij quidam

luntas: ut sit cum herem in ario propo litum navigandi. Eit ne hoc pogi peruer sit sime actusARE cicerone, an excusare. Nam quod cito dixi nouo quodam modo locum: ideo dixi: quod significare uolui: id me nuliqua alibi legis: & idcirco neminem crebro ita loqui debè. Nam ego non au tim sic loqui, ac ne illo quidè modo qui lepvis reperitur: quod est nonibil huus generis. Idem ciceron. 2. de diuinatione libro in quit. Dolebis tantâ toicos nostros epicureis irevidendi lui facultate de- disse: suinunc pluralis nui est: irevidendi lingularis Liuus li. xxx¹. Non uereor ne quis hoc me uestri ad hortandi ca magnifice loqui existimet. uestri plu- vis est nui ad hortandi lingularis. plautus et capti- uis. Nominandi est utop[icus] erit magis ac edundi cop- ia, en trium maximoy autay exempla eiusdem rei: et quem t[em] quis neget/nowim quendă loquendi modi modum esse: q[ui]to magis illum: cuius un[us] o[no] quod utinam h[uius] reperitur exemplum. O scelerat[us] hominem quod res in elegantiis meis didict nunc libi auditas: et t[em] eas carpit. Illud autem non ad solum ciceronem et pertinet: sed ad uingilius ac & ad alios quodam vobis. Instar, eorum dixi quin e[que] iurtutè esse et re- liq[ue]. Hic allucinato[rum] solecismum dictèt esse, & similitu- dine loco instar scidit. Ó impudentè ceruicem garila- toris in sane. Instar montis equi in uingilio legimus quod similitudinem significare & Seruius et donatus & coeti grammatici testantur. Apuleius præterea co uenbo lepvis pro similitudine utitur: & coeti qui

latine seupferunt. Sed maxie n'r eloquentie parens
cicero in secundo ad herennu3 ait, saxis instar globosi
quid aliud nifi similitudinem id uerbum p[ot] signifi-
tare. At iste proterna illa ac furibunda petulantia
hos omnes non vecte intellexisse id uerbum inſuis
elegantijs affirmat. ó te pogi terq[] quaterq[] ſtelem-
tum: ó nephandum calumniatorem: q[ui] quid ſtoma-
chor potuís q[ui] cachinor? cum palleas in mea no tela:
pulverem, no ſaxa: ſi umum non ignem iactes. p[mi]uſ
q[ui] uerba tua non ſubiicis: ut iudices queant cognoſtere
an vecte lis uſus hoc noie annon: nifi putes aut non
poſſe p[et]are inſto nomie utendo: aut omnes à me
reprehendi qui eo utantur. Igit[em] ego ſubiicat uerba tua
ut palam fit non an vecte reprehenderim: nam ego
te non reprehendi: ſed an tu recte lis uſus: cum ita
ſcripſiſt[us]. In h[is] rebus comparandis quas i[mi] nonius
nulla laude dignas, instar e[ux] qui neq[ui] ututum
neq[ui] utio[us] illum diſe[mi]nen norunt. de[n] q[ui] inter-
rogas quid aliud signifi[ca]re instar p[ot]t[em] q[ui] in elegan-
tijs i[pe] non dixerim. Nam[fi] legiſt[us] in elegantijs q[d]
illud dicta[que] signifi[ca]re cur interogas q[ui] neſtias. Veri[ze]
legiſt[us] et noſt[us] quid ego dictam signifi[ca]re iſtud no[n]me
e[xc] quomodo probem, poſſtremo q[d] neq[ui] caceronem i
neq[ui] uirgiliuſz reprehendo: ſed autores affero meq[ui]
opinionijs. Neq[ui] uſtuijs alio[us] iſto[us] feci mentionem :
n[ifi] uniuſ Seruui: que mea uerba hec ſunt. Instar
montis equum duina palladis avte. Instar Seruiuſs
aut ad similitudinem. quid similitudis equo admotě:
q[d] ſi et ſimilis e[et] non tu[que] eum magni potuſs qu[ip]ar-

cicero.

num quid iurgiluïs l'enfit intelligeremus. pauloq. post instar potius significat ad equiperationem vel ad me-luram. Vtapid eundem iurgiluïz. Argolici chpei aut phæbeæ lampadis instar. Cicero exametrorum instar uerfuum. Namillud apud eodem instar mortis et fulminis instar: significat equipatioæ; doloris in morte & impetus ex fulmine'. Quale e instar laxi globosi: non ad limititudinæ globositatis ă laxo inest. Hoc de tua orione dica non pōt: ut exponamus ad equipationem eorum sive ad menſuram eorum quæ ego ſireprehenduſſem: ut tu impudenti ſimi oris non ceruicis ais me emendasse ſed mo-ve eorum et aliis non nullis modis. Nam quid aut ſul-tius ă credere instar eorum me ſic emendare ſimi-ludinem eorum: cum nec constructio confet nec uilla ceuta significatio: aut puerſuus ă conqueri/tanquam reprehen davis: cum non reprehendaris aut imper-tius ă disputare nihil aliud ſignificare id uerbù ă limititudinem: & cum ita ſis ſtultus: peruerſus: imperitus: rudis: ebes: plumbeus: & plus: plumbe-us: tû parentem tuæ audes appellare ciceronem. Nontu ciceronianæ familiæ es pogi: ſed ciceronianaæ & qui ad te illius pertineat defenſio. Ais eù à me uituperavi: cuius in elegantiis hæc uerba legiſt. De exactissima uerborum latinitate & eleganza M. Tullio ciceroni. Marcoq: fabio quintiliano pre-apue obſeruata duobus luminebus atq. occuſis: tû omis lapie: tum iio eloquentie latine: pgamus ad

M. Tullius

reliquos. Sequitur uessaniâ suâ Valla in Salustii
meursans qui scriptit, strenuus quisq. ipe ut non re-
ste dicti strenuïssimus quisc emendat. Salustii ne
ego pogi calumniator emendo. Salustium incarso :
Salustius ita ne scriptum reliquit, agnosce limodo
non nosti, calumniam tuam acte non me eê uessanu.

Nonne huc mea sunt uerba, expositiis aut illa
excipuntur: quae carent suplatuio, quia sunt q. hênt
i. uel u. ante u. ut plus, strenuus, que nonnunqua
patiunt superlatuam, ideo utraque rationem secunt
omnis plus & plus quisc, Salustius in ingurtuio: na
strenuus quisc aut occident in preliu: aut gravit
uiinemtus discesterat. Vides pogi ut non emendo
non incarso Salustium, sed autorem affero: at eum
lubiitio postea ipe mallem dicere strenuïssimus quæs.
piussimus quisc, hoc non obstat, primum quia seest.

Quidă tu salustiani codices scriptu hênt strenuïssimus
ex quo in hoc quod ipm salustium autorem sequeor.
Deinde quod non de uno strenuus, sed de omnibus
huiusce nomibus nunc loquor, quæ fere in suplatuio
potius eê inposituio reperiuntur iuncta cum quisc.
Postremo cp non dixi qu in persona Salustii ipe ma-
luïssem: sed in me ipe mallem dicere. Nam quom
uideri possum emendave salustius, qui incertu e
an sic scriptu reliquevit: ut me tu ais emendare uo-
luisse: ego tîm ex uaria scriptura quid multi patiis
uideatur promuntio. At eur prepono inquies illam
scriptum, que in pautioribus coditibus e: prepono
non ut Salustium emende: sed ut admonea leque

Arenui quinque

14

dum quod mto: quod plurimum confirmat autoritas.
prepono quia non protinus qd in pluribus codicibus
legitur id et uerus est. ut uelle in illo terentiano
quem diximus loco, exce alterum, quę donatus emen-
dat exce alter, & principum T. liuii facturus ne li
opere pretium, ita u. fere in omni editione legitur.
At quintilianus ab ipso T. luo scriptum esse testat,
facturus ne opere pretium lim. id q[ui] principum me-
lus èè ḕ quomodo emendatur. Iam tunc ti. qd' mi-
sit locus ille emendabatur: imo q[ui] magis multe cor-
tumpebat. Illud q[ui] ciceronis exp[oli]tia platonis lupti
quis non corrupte sic legit? neq[ui] ego li Seriphus et
forem ignobilis: neq[ui] tu li achemès et et[em] clarus unq
tuiffes

Q[ui] ita transfertur, q[ui] neque ipe li Seriphus foret cla-
rus fuisset: neq[ui] ille si foret atheniensis. ergo apud
Ciceronem lic legendum est: Neq[ui] ego li Seriphus et et,
neq[ui] tu si atbeniensis et et[em] clarus fuisset. uel neq[ui] ego
li Seriphus et et[em] forem nobilis: neq[ui] tu si atbeniensis
et et[em]. uel addas illud extremum licet clarus unquam
fuisset. Sed hec bactenus. Satis oftendi nihil minus
q[ui] Salustium à me uel incurvari uel emendari. Seçq[ui]
in coeteris quoad potero temporis ordinem. Varronem
et festum pompeium in exponendo nomè Vades uolt
aberrasse. Quis non dedignetur cum legerit Varronis
et Salustii nomè quod tanta doctrina, tanta autoritas
fuit: ut eam citius admirari omnes q[ui] laudare queat
abneſcio quo uelano latratore violatum? Quis non

H[uius] quodam emendat
quinque quinque
T. liuii
T. liuii

H[uius] ad illud ci-
ceronis et ca-
tone manerit
Neq[ui] ego si fe-
vipbuit et ex
et

barbarus
vestris
pompinus

odio digni putet hoëm tanta uesiamia repertum qui
ne primis quidè labiis latinam lingui degustarit: oës
prefè contemnat lingue latine scriptores. Et aliis ml-
tis me pogi conviciis profequevis: quanto facturus me-
lius, dummodo bonă tâm hêres fitrimen aperures, quod
minime facis. Quid h. te amentius atque enervatius,
qui in tâ iudiciali, nec narras, nec confirmas; nec co-
futas. Anspevas tuæ limiles iudices fore: ut accufato-
re non probante reum capit is condemnent; & hoc t
lufficere: Laurentius ait errasse eos quos autoritate
ego pogiis laudo, laudas tu illox: autoritate pogi. At
ipe non laudo, nec quid fit laudare autoutate intelligo.
Non sufficit istud iudicibus ad pronuntiandù: si sufficit
tibi ad calumniadù. Affer loca reprehensionis, profe-
uerba. hoc cur non facis: nempe non tâ cpius us es: qu
qid malignus & fallendi iudices audivus. Nam uerba-
mea in elegantiis, ut mox oſtendă, festum pompeii te-
ſtem citant, de Varrone aŭt ita inquiunt. Vas inqui-
uarvo appellatus è qui pro altero uadimoniu pmiut
Conſuetudo erat cum reus parum eèt idoneus interpris
rebus: ut p[ro]le alterum daret. Videtur uarvo ſignifica-
re uadem cum eſſe quem fideuſſorem uocamus, & uа-
dimoniu fideuſſionè. Nos ne hoc audemus negave ita
èè qui poſſumus, cum uarvo ôium confenſu fit roma-
norù eruditiuſimus & lingue latine pitiuſimus: q[alinas
leas fecit et latiniores et luteratiores. Vides quanta tu
uenevatione uarronis mentionè facio: quid illud quod
ſequitur: Verum ego non auſim reprehendè: ſed tâtù

15

85

affirmare, me non legiſſe duntaxat quantum aut recor-
dor aut intelligo. Vadem eum eſſe qui uadimonii proal-
tero dat. ſi uadimonii ſigniſcat fideuſſionem. Sed eus
qui ſponſor est alterius in tapitis periculo. ſiue idem ſup-
ſpiti ſubi turus, ſiue pecunia ſoluturus. Vides et ut
nego me repreſhendere eum cuius tu nomè ais à me
uidatum. Vides ut exceptione utor: ſi uadimonium
ſigniſcat fideuſſionem. Nam ſi non ſigniſcat uerba
mea pro nullis ſunt. Nec dixi Varro ait uadè ſigni-
fiare: ſed uarro udetur ſigniſtare uadè eum eſſe
quem ſideuſſorem uotamus, & uadimonii ſideuſi-
onem. Vides ut nihil affirmo quem tu uetamiffimus
latrator affirmas detrabere uarroni: atq[ui] adeo festo
cuius post ciceronis. Iuui. quintiliani exempla testimo-
nii afferro inquiens. quod festus q[ui] ſentit dicens Vast
ſponſorem ſigniſtat in re capitali. Plinii hiſ adungit
quem ignorantiè notet. Ait. N. illud plinianu in ſeptimo t
nális historie non placet mihi. Salue primus omnium
pavens patrie appellate. & appellatus dicendum cenſet.
ego male ſcriptum putarem ſi ei placet qui cloati pro ſto-
macho gerit. Quam pulchre pogi cum cecis dimicaris.
q[ui] belle cum ſurdis contenderes: q[ui] fortit cum puers lu-
etaveris. Verum tu mihi coeufi, ſurdus puer uideris eſe
uoluntatem h[uius] fallendi non facultarem. Nam cur ais
ego male ſcriptum putarem ſi ei placeret. Certe q[ui] hec
in elegantiis uerba legiſt: quae t[em] reſterre noluisti. Et
Quare illud plinianu in ſeptimo natum his historie n[ot]
menda libriji est non placet mihi. Salue primus cuius

Vest quid lit
in uarronè

plinii.
plinii.

parens patre appellate. Nelsalue. M. tulli primus omnium
parens patre appellatus. Curnon pogi sincere reculuti q
namm uitii grāmatice emendaram. cur tot ierbamea
peteristi. cur que non dixi facis me dicentē. vurſus no
facis dicentem quae dixi. An hoc parum quo uitor tem-
peramenti e. nifi menda librii est. an paeum modestiē
id addere ſed ſic ſcriptum ab autore ſupitari libet.
cum prefertim qd tu non ignoras. uix ulti ſint codices
corruptiis ſcripti q pliniani. Non dichtam hoc loco qd no
est institute de calumnia disputationis fieri poſſe ut
plinius utiq[us] intam grandi opere lapſus ſit ut inquit
horatius. Nanq[ui] opere in longo fas e obrepere ſommiz.
Et ſepe bonus dormitat homerus. Cum et cicerone ne de
alibus plurimis autoribus taceā, inſigne admisuerit ſole-
ciimiz in ovoe de accufatore constituendo. ut pedianus
notat. Siquis forte miratur me ad atuſandu descen-
derum. Hec dicerem longius: ſi ut dixi eſſent insti-
tute disputationis. Nunc t[em] hoc dixiſſe contentus ſus
aduerſus calumnia tria, te debuſſe cogitare nonn[ut]
talia quedam magnis c[um] autoribus accidere. nec p[ro]
magno flagitio putare & ingentis criminis loco po-
neve mihi qd hoc dixerim. li q[ui]d non ſetti dixiſſem.
ponam alij[us] locos in quibus ſua uſania caſtrame-
tata est aduerſus eos viros quos antea nominavi.
In verbo ſenior q[ui]d Seruius Varro. plinius ut ipe ut
aſſerunt compamtuui eſſe p[er]diminutione. Valla la-
tini eloqui alumnus contra ſentit. ac illos aſſerit
non vecte euis uerbi uim intellexiſſe. O dum forte

vix ulti ſut co
diceſ corrup-
tiis ſcrip-
tiis q[ui]
plimam

Nō ſoleciſmi
admiſſum a
Cicerone q[ui]
magniſſa
ſtoribuſ ac-
dit nonn[ut]

Seruius
Varro.
plinius

tempor quibus inignoratia inpreno hétur. oinfoelices
ut uta dichtam tot iuros doctilimos quos memoria cu
mille amplius annis lumina inueneratioe oiuæ gentis
fuerit : cum nobis ad omne doctrine genus aduum pa-
tefecerint, post tot ſecula inrabulá quendá detracto-
rem temerarium inciderint: qui nunc tandé aſſerat
ſe illoξ errata pateſeuitte, qda non illuui erreses qui
nulh ſunt: ſed tuam dementiam quæ est maxima palá
ſecit, aſſero me Varvonem et plinuæ uſtus uerb ius
non vecte intellexiſſe, aſſero me eou errata pateſeuit
le. aio iſtos aſſerere ſenior eſſe comparatuiuæ p[ar]di-
minutionem? & quomodo iſtud fieri p[ot] ut ego aſſe-
ram et illos aſſeventes faciá: qui libros eouξ uſta trudé
tes non legerim iampridem culpa temporu àmuſſos.
& in ipa mea in elegantiis uerba, negant me aliquid
aſſereve cum dixi: Suere hoc uarro et plinuus ait:
aperte ſignitans me non fatis fidei h[e]ve Seruio ve-
ſeventi, quem tu h[oe] aſſere uerberari dignus Varvoni
et plinio comparas: qui t[in] audant[ie] ſit ſeruuiuæ gváma-
ticum, q[ui]tum illos reprehendé: cuius plurima erra-
ta nunc in mediuis proſerrem: n[ò] dico qu[em] ego preter
aliis notati: ſed q[ui] litteratores i[pi] notaueruut uel in-
historiis, uel exponendis uocabulis: uel in aliis multi
nu[li] nollem eſſe longior preſertim in detrahendo, et ea
ſebohs omnibus iuigata eſſent. & tuais nullos illius
erres e[é]: de quo Beneuenitus quidá memoria pate
qui multá opevá in comentandís autoribus poſuut: non-
ille quidé excultus et elegans, ſed ſedulus, atq[ui] studiò

obis non dubitavit dicere ille bestialis lernius, profecto de te pogi, qui negas illum unq errasse dicturus hic bestialisimus pogius, hoc est dementimus. Tuâ igitur dementiâ pogi holoquendo palatâcis, q[ui] semuium me hic & alibi reprebendentem non protegis, nulî conutiis & abſte, et inte duci dignis. quem certe beneneutus ip[er]e castigare posset, utentem utebis ſi ne ſuppoſito & extra legitimum utebi modi, uelinti inderunt. et ſua uesania pro euis q[ui] preſtianus utebat, c[ui]non ſit nunc veciprocum, & fortatlis q[ui] pro i quodam locos dixeris aliquos locos. Quintiliarum ſui, quem oibus ingeniis ſine controuersia, & ip[ro] Vârone doctiorem affirmat: nec[que] eximiu à contume lúa coetero, nec[que] patiis est e[rum]e li[que] dictatatis expleti qui cum ſcripſerit, a[deo] ut pauli minus et noteat ſeruere. Si cauſa probanda eſſet rationibus ſignis, con iectuus rumore, posſet de ueritate de iure dubitari. Nunc tota constat ſignatis tabulis, atq[ui] dyrographis hoc est ſcriptura mearum elegantiar[um]. quam tamen pogius conatur corrupeere, et oftebus inauditum, cum minime posſit, qui ſi trapezeta atq[ui] argentarunt, foret, peſfecto fidem quotidiè frangeret, omninoq[ui] credita aduivaret, manuq[ui] tum huam negaret: tum alienâ falsaret. 朴q[ui] infuia trapeza hoc et fecit, ut auunt, intelligunt qui cum norunt, quid ſignificet: 朴q[ui] capitale crimen attinga: q[ui] idarco non aperio, q[ui] mihi constitutum est crimina euis nunc non promere, ne aut omnia recensendo, millium durendi faciam finem: aut pauta attingendo n[ò] plura que.

ut i[que] p[o]g[i]i

omnium q[ui] c[red]ita ad iuivaret

ob稽aam hære a multis exisTIMeT. Nam de caxtagie
ut inquit Salustius, satis est tacere, q[ui] parum duc[em].
Quis h[uius] dubitare pos[it] pos[it] homines natos improbrio-
ovem p[ro]g[io] extitisse nemi[n]e? qui hec d[ic]at: cum
ita in eleganti[s] meis legerit. A[deo] exponunt p[io]
ualde: ut Terentius i[n]uenem a[deo] nobile, signifi[ar]
et intantum, non n[un]q[ui] lequente, ut, non n[un]q[ui] n[ot]
lequente: V[it]apud Quintiliannu, Cuncta li udetu
i[rum] p[ar]u[r]rite: N[ut]q[ui] pr[on]obis a[deo] soli[c]ita lex est:
ut q[d]i] prestat extorqueat, d[ed]it coetotutionis ac-
tionem. Non manus recusantis impellit, inuiu[n]ay
c[ed]is agere p[mi]sit: led non cogit inuiu[s]. A[deo]
pene levi[s] est ulti[onem] perire q[ui] potat[e]. Nam
lepe h[oc] modo legimus a[deo] politum cum uno
gerbo non cum duobus, quale fuerat exemplum
h[ui]uis: ut apud eundem. At cui protinus responde-
dum est: omnia paravi non pos[s]unt. A[deo] ut pa-
ulominus promptis et noceat scrip[s]isse. Si alia ex
duierso q[ui] opinati fuerat occurrerint, lituiflet
et h[ic] d[ic]ere. A[deo] paulo minus promptis et noce-
strupfiſſe. Q[uid] ergo reprehendo in quintiliano
p[ro]g[u]enefi[re]? q[ui] ita stolidus es: ut ex uerbis n[am]
quid reprehendas non conſteret: led quid me repre-
hendisse signifi[ca]s? an q[d]i] interponendum ſi-
ut at id exemplo euſdem probo, an q[d]i] n[ot] ſi
terponendum, at i[pe] nonn[un]q[ui] n[ot] interponi,
poſſe euſdem exemplo confiteor. Preterea cum
ditas h[unc] locum a[m] me reprehendi, curn[que] et ſu-
periorem qui ſimilis est reprehendi dictis. Sed

quid plum qui credibile fit me adduci posse ut quin
tiliano cui ut ais tantum tribuo aliquid detactu
uelim: de quo meo inducio non est huius loci disputa-
ve. Vbi ut dicor utiuperasse autores: de iis mihi
veddenda ratio est: non ubi laudasse. Neque libuc
tantopeve laudau: fit ut landes Ciceronis elevaueſ
iſmuerimq, de quo Quintilianus cui alia multa
ti uero illud ille inquit ſe profectiſſe ſiat: cui cito
ualde placebit. Ex quo palam est me quide cui ſi
Quintilianus platet, nimvi et cicero ualde plateat,
profeciſſe tibi uero qui nihil profectiſi neque quin-
tilianum placere neq ciceronem. de quibus duo
bus ita ſentio ne alia attingam quae ad utriusq-
laudes pertinent: neminem posse quintilianu in
telligere: nuli ciceronem optime teneat: nec ei
ceronem probe ſequi nuli quintiliano pateat: nec
ung ſuſſe quempiam eloquenti posſt quintilianu
nec eſſe posſe, in qui ſetotum arti eius formandu
imitationiq tradiderit: & qui tatione non eſt huic
me quantuscunq is fuerit in dicendo longe ante
pono. Vides quantum quintiliano tribuo: Hong
eum reprehendo ſcelerate ſycophanta: ſed te qui
ais me non eximere illum a contumelia coetero
rum: qui is in contumelia antea fuerit. Non enim
quis dictur eximi a periculo, ab egestate a malo
nui in quo politus erat. Nunc quintilianus non
accepterat contumeliam: a qua tu ius eum pme
eximi debuiffe. ergo eximiu dixisti pro excipit
non tulliane ied pogiane. *Macrobiu[m male*

Inemo pot qua
tiliano inſi
gere miſi cice-
vont optime
teneat: nec  
ceronem p[ro]ſe
qui miſi q[ui]
tiano pateat

eximere ante
pit p[ro]g[ui]s pro
expre p[ro]bar
bat e

poſiiffe ait ſcribentem: quarum altera pendet ex-
altera: aliam ex alia ſcribendu ſuße ait: ſed in
ſuperiuis ſua dementia ciceronis testimonio com
preſſa est. istud ego ſi feciſſem: ut tu mentiris &
pogi: feciſſem, uel ipso autore macrobio qui in pro-
hemio de ſaturnalibus ait. Ne ſicubì nos ſub alio
ortos celo lingue latine uena non aduuet: in
meo ſermone natura romani oris elegantia defi-
deretur. mentiris ait, quia poſt aliquot exempla
quoſ unu ſuit plinii libro. x. loquentis de formuſis
et ex duerito conuehunt altem: alteriis ignara,
intuili, quave dictamus ſit alioq. loqui permittum.
ergo macrobium potius defendi: defendi inquam
adueriſus dyomedem, donatum, ſeruivi: p[]ſianum
aliosq. permultos. qui auiunt alter diu de duobus
aluis de pluribus: non ut illos improbarem: nante
re ita uſurpantur hec nomina: ſed admonerem al-
quando aliter bis uſos autores. Tu potius h[]o inde-
tiſſimus tot ſcriptores improbas: qui nihil inter
hec duo nomina uis differre. o ingenui obtusus,
retulium, atq. pertusum: exempla quae aſſers no
ſentis contra te eſſe. inquiens: culpet hic affel-
lus ciceronem qui in. 2. ad herenius, alteri non
erant in quit: alteros non habebat. item in epla
ad ruſum, alterum timori aſcribă, alterum nega-
re te mihi non potiſſe arbitrabov. Item ad Tor-
quatum, alteri dimutant, alteri victorem timet.
Coeteros preterea culpet nobiles ſcriptores: qui
eiſdem utuntur uerbis. Nam ſcriptura latam

No d[]riam in-
ter alter: et
aliiſ

aperte contemnit, & eis traductores sepius me cum pat tangit male et non latine locitos, alter alterius honera portate inquit ueritas. Quae li uerba contemnit maximo se eleve se astringit, Nimieu hoc est quod in suus elegantiis tanto insudavit tempore, ut omui3 qui eent stulti nimus se esse profiteret

Non sentis pogi pugione pungende non sentis exé-
pla ista tulliana de duobus dia non de pluribus.'
de duobus eim usitatiis & ut grámatia illi testat
meluis, dicitur alter alterum uerberat, de pluribus
alii aliu uerberat. Nec interest quo numero loqua-
mur singulari an plurali: dum sint due partes :
nam situi serui cum meis ueniant ad manus no
recte ditam alii alios, sed alteri alteros uerberat.
qd' fecus fit in uerbis tuis alter alterum trudit ubi
cum de pluribus fiat mentio: aluis aliu trudit fuc-
vat usitatiis: sed t'n sic qu3 dicta potuit. Sed qui nam
sint isti nobiles scriptores qui isto modo loquantur?

Certe nullos hés: ideoq3 ad aram, qd ultimum mi-
ferorum subsidii3 est confugis: affersq3 testimo-
niiz facre scripture. Ista tibi xpiane religionis ara
subsidio eé non pot: qui deos inuotare soles ó dii
boni, ó dii immortales, mehercule & cahia huiusceo
qui adeo inimitus es christiane religionis: quae
uera religio est & cuius autor christus ueritas e:
adeoq3, amicus falsitatis, ut et appellando ueritate
falsum dictas. Non h. ueritatis hoc e christi st ista
uerba: sed apostoli alter alterius honera portate &
lit adimplebitis legem christi. Simodo dicenda st

hæc uerba apostoli et non potius interpretis nesfio
cuius de cuius doctrina non est huius loci dispu-
tare, tîn dixerim hunc eê græcum dicendi modus
alter pro alius poni, qd te qui grecisare soles nesf-
re deforme est: & ad istam desparationis aram co-
bugere. Videor ne tibi nunc demens ac multistifiz
pogi: videor ne aſtillus, infolens pollio aſim. ditam
uitislim quid tu uidearis mihi: qui ais me sacrum
ſcripturam aperte contemnere, & mox de hoc ipso &
dubitas inquiens, ſi ſcripturæ ſacea uerba contem-
nam nec ut tu facis mentiar. Videlicis tu mihi po-
gi non ditam aſinus ne ſim tantopere inte contum-
eliolus. ſed elephas cum pp alia: tum uero pp hæc
qd horvendo barritu, cp imanibus dentibus ueluti
cornibus, cp ingenti promuſcide predictus e, cp ut
ipe ater est, ita conspectu atro & ſimili ſanguis
uino ad effundendum hoſtis ſanguinè preceps ſerit.

 Sed idem cum obſistentes reperit ac uulnerat, dato  
tergo in ſuos ruit & majorem pillos dat ſteage  
q per hoſtes dediſſet. huic tu pogi es aſſimilis i hæc  
noftra pugna qui elephantino ſtridore, elephatis  
dentibus & ſi gua q pro muſtide: nec conspecto, ſ  
hauſto ad ebrietatem uino nigro nec pelle ſed aia  
atra in me preceps uruisti. idem nunc à me ml  
tis conciſus uulneribus dato tergo magna ptuas  
copias ſtragem edis me inſequente et aſtide  
q subter cauda: ibi eim elephas cui tu es ſimilis  
putatur e e molliſimus ſeriente nec ceſſaturo di  
corruas. Idem uiris conſultos oes et leguſcriptores

borendo bar-
vitutem
ingenti p[ro]muſci-
dicem

eodem loco hét, quo et reliquios pomponium. Caui
Vipianu: nesciſſe ait eos tum alia p multa, tum
quid munis differat a dono, plura ſiplura hérés
pogi diceres de inuïria iuris conſultis à me illata
& iis quos tu legum ſcriptores appellas, cum uti neq
ſcriptores fuerint legu: nec solus legu: ſed omne ius
ſint interpretati: quae quid differant, tu prorfus
ignoras. Quon Vipianus ait donum eé genus mun
ſpem. Marcellus e contrario munus eé genus, donu
ſpem. Tu quid hic faceres queſo pogi iuris humani
diuinib consulti ſime: quid responderes ſiquis te
conſuilet: certe aut peius aut ita responderes: utaltey
probares alterum improbares. ego ut neuttù còt
alterum defendere: media iuà tenui. de quibus iu-
vis conſultis non nihil poſterius dicta. Reliquiù iac
est: ut bieronymi actiſatione ditamus. ais: H. ſcrup
turà ſanctà hic homo profanus adeo contemnit: ut
plura in ea non recte ſcripta affectueret. Merito ais
me pogi contemnere ſcriptura ſacra: qui eà ipe tâtope
uerearis: cum herculem: cum iouem: cum deos oës
testeris. Sed quid è per deos bonos ut tecù tuis ûbis
agam ſcriptura ſacra: omnis ne ueteris nowiq, te
ſtamenti interpretatio: atiſta multiplex è et uaria
atoq hec illi magnopere repugnàs. An ignoras exhe
breo in grecum primà translatione ſuiffe ſeptua
ginta duor: interpretum: ſecunda aquile. tertia
Theodotionis: ac de间eps peruentum uifq ad ſexta.
Atque ita apud grecos latinosq. ſuiffe in certa omnia

No vupliec inter
patione ſarve
p[er]ſcriptu: ſuſſi
p[er]demc: uifq
ad ſexta: ſuiffi
p[uen]tù

Vbi quid dictas tu esse facam scripturam certe nllas
n uerà interpretatione. At hec que sit incertù est.
Ita intestamento nouo cuius multi fuere interpre-
tes: ut ex ueteribus scriptoribus lucet cognoscere.
At inquies hieronymus utrungb testametù poſta
tranſtulit: utinà quidè utrungb lincerum hèremy
ſim eum omnes eccl[esi]e reoepevunt. Sed cur in mul-
tis eum non frequentamus: ueluti in psalmis ſecu-
dum hebraită ueritate. q[ui] nouum ipe non tranſtulit
ſed aliquotiens vepurgauit: nò tam in uerbis q[ui]
in ſententiis. q[ui] rurus/ ut opinov ſireuiuſceret
inquibudă deprauiatum uiciatuiq[us] corriget: quę-
ad m in ope meo de collatione noui ſesti q[ui] tu opus
inudiă uocas, ostendo. Itaq[us] ne multus ſim: liquid
emendo non ſcriptura fac[u]a emendo: ſed illius int-
pretationem. neq[us] in eà contumelioſus ſus/ ſed p[u]
potius, nec aliu[da] facio nifi q[ui] melius q[ui] prior int-
pres tranſſero: ut mea tranſatio ſit ſancta ſcripta
appellanda ſi uera fuerit non illius. & ſi propriè
ſcriptura ſancta ſit ea que ſancti ipi uel hebraice
uel grecè ſcripſervunt. Nam latinù nibi tale est,
quare ſtulte ut ſemper obiicis mihi hieronymù
inquiens: Notam pauta è multis inquibus beati
hieronymum ut malum interpretè culpar. Nò uer-
ni ſoluere legem ſed ad implere/ ad ſoluend[à] lege
dicendum ſi uſſe ait. putatis quia ueni ſoluere
legem non quia ſed opponendum dixit. Tuumè
poqi docere hanc èe hieronymi interpretationem

hieronymus
utrumque
transit, s[ic] ut
tulit. h[uius] a.
liq[ui] non
non transi
lit: si repur
gavit

Vide ad l[ui] q[ui] d[um] i
antidoto, car. 19.

prope ſcriptud[em] ea quia ſi
ipi ut hebraice
ut greco-ſepſc
vut

hieronymi

q[ui]

Et cuius illa sit: quam augustinus: quam ambrolius quâ hilarius: quam cyprianus: quam ueteres alii secuntur. ego me fateor ut inelegantis dixi poti: translaturus tuisse: putatis qu uenerim: lue putatis me uenisse ad legem soluendam: lue ut soluam legem. Hon ueni ad soluenda fed ad implendam lue non ueni ut soluam: fed ut impleam. & hoc op inor futurum tuisse latinius & perinde aptius: nec minus uere: Sicut inillo q[ui] qu[ia] tu et crimini das. Ascendit in arbor e: fycomorum: quâ in de ietus transiturus erat. pro uerbo inde illac posuit. Hon posui fed ponendum tuisse puto: atq[ui] ita trastiferendum. Tuio pogi gretc: latinæq[ui] græmatice columnen: li posuit et et illac: putares ponendum tuisse inde minime inquies. ergo tu q[ui] confiteris ponendum tuisse illac. 1. per illam uiam: n[on] inde 1. ab illo loco. Nam in aliis apertior menda e: quâ t[em] tu fycomoris paſci dignus defendis. Sibi fierit filius pacis requieſcet ſuper cum pax ueſtra: ſin[at] ad uos reuertetur. & alibi liquidem fecerit fructum: ſinaut ſuccides illâ. q[ui] uicioſe dictu tuisse ait. Nonne tu pogi ais debere nos ſequi ſanetâ ſcuturam: ea porro ipa nonne confiſt[it] in ipis ueris euangeſhte uerbis. Atqui ille loquit p[ine]gatioe[que] banc negationem inlatino nequaqua reperio: fed ſin ait, q[ui] non eſt negativu. H[uius] tu inmodu hieronimu exiſtimas tranſtuliſſe. hoc eſo ſimutare uellem aut ſi aliter tranſſerre clamarres

inde pro illa.

Sic moriri paſci dignus

me corruumpere seriptura fanctă, & non potius corru
ptam emendare confitereris: cípíí siententia et sibi
petatur aperta est. ego aut in opere illo nò de eí
tentia euangeliotum agebam: fed de elegantia li
nguæ latinae inegans itaqú dicetam eéé pro lin
minus dicere linaut. Namilla testi ueteris lunt
quæ tu cum illis quæ erat noui muscuit: inquiés
IN conduertendo dominus captuutaté sion. inaudi
tam locutionem aut & non latina. ego me negotate
locutionem audisse. tu qui te ais proferet vel unum
exemplum. Sæpe expugnauerunt me ajuuentur
mea, hieronymum arguit: & oppugnauerunt poli
it. poluit prolibstitut inquis. Vbi ego polui aut
substitui oppugnauerunt: Nun quid uthic ego
hieronymi feci mentionem scelerose pogi. nunquam
don et dixi inquibusdam codicibus legi oppugna-
uerunt: qd est melius cum sequeatur et. ut. nò potu-
tunt: Ham qui oppugnant. & non expugnant ei
non potuisset dicendi sunt. Cui simile est illud ac
la fuit in terra cham: cum legatur in non nullis exé
plaribus & melius incola fuit. ita forfita de septe-
na pro septem, & quinquenti pro quinquaginta. Si
quidem rem ego notati non certum homine. Nam
ubi ais Ut super ionam fabulę, hie homo religios
seripta super ionã fabulã non hiftoria putat. ego
non dixi pogi Sycophanta fabulã eéé seripta ſupée
ionam: fed hieronymum dů ſup ionã ſcribuit fatere
mentionem fabulę de andromata et perleó: tu ueto

sepe expugnau-
uerit, pro op-
pugnauerit

nò de arcolá
& incola

ut mihi contortes inuicía: dixuti me scripta super-
vonam fabulam non historiá putare. ergo tu pogi
hó religiòsfime: scripta super profetas aut super
euangelia coeteras; santas scripturas historia pu-
tas. & tot còmentaria ut auí† hibe comenta nel
latina nel greta Ambrosii. bilarii: augustini: gre-
gorií: basylí: Chevloftomi ac reliquio historias
appellabis. Vides ut aut fatue aut calumnioſe
loquetis. ; poſſem meo iure tibi non respondere
ubicunq; de lingue elegantia agit inq uſi quos
modo nominaui non tantá hénb q inſcientia
duinarii veri autoritate: nec tam romane loqtue
augustinus q cicero. nec tam bilaruís q quintiliar:
quem hieronymus ait bilarii huſſe ſectatii. Qua
re ne de ioue quidè ſtatove & gallus cybelles tibi
reſpondeo. Híſi forte ad religioné & ſacra ſcriptu-
vam pertinere ſentis: nequid ego detinba iouí
aut mati eius cum ſanatitis ſuis gallis. Ad te íſta
ptinent pogi qui deos inuocare ſoles et ſanatius
es & gallus: ſed non ut illi taſtratus. uerii illud
qd ad extremum mihi referuui: ais ne éé hiero -
nymi: certe ais quod mihi criminis loco ponis inqés
Sermonem quem auſtits non é meus. maluit int
pres inquit latine q gràmatice loqui. o durum ca-
put o ceruicem ſeream: o ingenum eruginolus
o stupidum cerebellum contra hieronymi ne valleá
presumptio híſe audet. uiru doctiflimu: ſanctiſſi-
muz: omnibus ſeculis ab omnibus gentibus compro-

22

batum. Dixi ego interpres, esto dixerim. hieronymus maluit latine q[ui]grāmatice loqui. In utiuatione ne eius dictum est an in laudem an iuo preclarius est latine q[ui]grāmatice loqui. & prestantius atque nobilius quidda[que] quuppe q[ui]n utiutes rbetorice numeratur nongrammatice. ópogi temulente ac litterati[que] quatuor litterati[que] & tuis conutijs quae iactas dignissime. Nonne iſta ſunt quintiliam ierba libro primo: idem quod ego modo dixi ſentientis inquit. Quare mihi non inueniſte dica iudetur et aliquid eſſe latine aliquid grāmatice loqui. agnoſce, agace modestiam mea: quis ignomni illam orationem magis eſt poeticam & oratoriam & ſimilem illi urbe quam statuo iestra est: que nec greco respondet. ubi dicitur ſermo non ſermone. Et t[em] ego indulgentior q[ui]ueritas postulabat non modo n[on] improbati id: ieru et laudam. de quare ſeti mentio: non in opusculo ut tu aſed in pluribus libris decollatione noui testamenti: q[ui]tamen tu opus his ibus carpis. Opusculum præterea edidit in quo utrum ſanctiſlimu[que] doctiſſimum, reprehendit, multis in locis ſacre[rum] ſcriptur[em] tanq[ui] ab eo male interpretatis.

Aut edidit accipis pro condidit, q[ui]d barbari est aut plane mentiris: cum nondum illud publicauerim nec tu unq[ui] inſpexeris, inquo tamem ais à me reprebendi hieronymi in cujus probemio hec ierba ſt Cum retulifſem hieronymi ierba dicentis ſeculo ſuo tot exemplaria noui testamēti ſuſſe. quot

intermi[n]nus i[n]feri
retborice n[ut]i
meratur grāmatice
n[oe]t[em] adhیرendum qu[em] tu latimitat[em]

N[ot]
inter condere
& edere divi[ta]

codices. Verum si post quadringentos omnino annos
ita turbidus à fonte fluebat ruus: quid mihi si
post mille annos: tot it. fere ab hieronymo ad hoc
enium fuit: hie ruus nunc repurgatus, aliq in parte
limum fordes qu contraxit. Cernis pogi polypheme-
cumentis lumen ademptus è me illud opus condi-
disse: non ut hieronymi: quæ procul abest reprehende-
rem: sed ut meo loculo postercitat quæ prodeftem: pro
ut certe qùtum spero prodero. Sed hec latius lupque
latis sunt, ad confrutandæ primæ calumnia tua, qua-
me infectabaris, tanquam reprehènforem Teventii. Ci-
ceronis. Salustii uarronis. festi. plinii. quintiliani.
macrobii. iurisconsultorum. hievonymi: nã de his
quorùm nihil à me spettare reprehènbus specialiter re-
litis: non attinet respondere: neq[us] nunc: neq[us] i poſte-
tioribus ubi quòsdam à me iure fuisse reprehènſos
oſtendam. Eo[rum] liquid certi reſtuliffes tuâ iel ca-
lumnia, uel imperittà conuincere. Transito adalte-
rum huic duierſum calumnie genus. Nam ſic aut
aliis detraxisse me mentitus es: ita mibi plurimu
arrogatisse, inquiens. Dicit in lupè ſe imitatur, et ca-
milluz: ut ſic ut ille urbem à gallis captam reſtituit:
ita ipe litteras latinas: exules: profugas, atque aberrà-
tes urbi reſtituat. à caput in fullum, o cýmbalum
reſonans ſine ſensu. compmat os insanum et iſta
ſuam phanatica iactantia conterat. p[ro]ſimilis est Valla
n[ote] h[oc] ridiculo qui cum aliqu[em] ſe ex quadam turri uo-
laturu[que] certo die profiteret. & populus ad id ſpecta-
culum convenisset: homines ſup[er]penſos uarijs alarui

enumeratio p[ro]ſe-
partis.

conſtitutio ſed[que]
calumnie.

hostentatioibus uifque ad noctem detinuit, deinde
ōibus uolatum cupide expectantibus populo oculi
ostendit. Ita Laurentius ne post multas atque ingenes
uerborum pollicitationes post tantā expectationem
promittunt, tandem non quidem oculi ut oculi
ut ille, sed uolantis cerebri infania, uertiginem
& p[ro]grandem ignorantie supellectilem ostendit.
En qui obiciat alteri, uel cēbri uolantis infantium
uel impudentia. An non delyri, diffipientis atque
infani, atque infantibus senis uita sunt, uerba, pa-
rum abest, a reuerberant, obscenitas. Nec quid sic loquutum
multum lāne ab illo pogiano dedalo differt. Quis
qui curiā apostolitam secuntur, litterar[ia] non igitur,
tam humilis tam abiectus est, qui Senatui p[ro]
ro. nec nedum latino arbi ut p[ro]gibus ipse nat, legenda
opponeret, quę scripſiſſet, quę ego q[ui] uelanda m
una preposita luteram putam, ueritum proferre q[ui]
p[ro]gibus ſcribere gloriat. Tuio p[ro]gibus q[ui] ita loquar[is]
haud equidem miror: qui illa corporis parte ſicur
nunc uerbis ita manibus ut auiat, uulgo denuda
re conſueſt. Quę impudentia an in me illa ex
parte cadat: & c[ap]topere de mea iactantia menti-
ris, ipa iba elegantia, testimonio eruit. Quoſo[
]tand[em] quīrites luteratos appello & romanę lingue
cultores, qui et ueri et soli quīrites ſunt: coeteri
e[m] potiis inquilini, quoſo[m] in quīrites urre
noſtram non dico domialiu[m] imperii: sed parent[em]
litterar[ia] a gallis captam e[m] patiemini: id est lati

nitate a barbaria oppressam: quouſtque diruta ac
poſanata omnia duris ac pene impiis aspiciens ac
ulis: an dum fundamentorum reliquie их appareat?
Alius uestrum ſeribit hiftorias. iſtud est velos
bitave. alius greca tranſſert. iſtud est ardeor co
lidere. alius orones. alius poëmata componit. iſt
est capitolium arcemq defendere: preclara qdeſ
res & non mediocri laude digna. Sed non hoc hoſ
tes expellit: non patriam liberat: camillus uobis
camillus imitandus e: q ligna ut inquit uergilus
inpatria referat eamq restituat. Cuius uirtus adó
coetens præſtantior ſiut. ut iij qui uel in capto
lio, uel ardeor uel ueis erat, ſine hoc ſalui eſſe nó
poſſent. quod hoc q[ui] tempore continget. & œceti
ſcriptores ab eo qui de lingua latina compoſne-
rit: non paru adiuuabunt. ſquidem q[ui] ad me at
tinet: bunc imitabor: hoc mihi proponam exemp
lum. comparabo q[t]ulumpump ures me fuerut
exercitum, qu[em] in hoſtes q[ui]muſ eduta. ibo iacte:
ibo primus: ut uobis animu adda. Certemus t
quæſto hoc honestissim[u] pulcherrim[u]q[ui] certam[è]
non modo ut patriam ab hoſtibus recipiamus: ue
rumet: ut in ea recipienda: quis maxime cami
liu imitabitur. appareat. difficillim[u] quidem t
præſitare: q[ui] ille præſitur, oium imperatoru
mea ſententia maximus. tuteq[ui] ſecundus a ro
mulo conditor urbis appellatus. Ideoq[ui] plures
proſe quiq[ui] in hac tem elaboremus: ut falte

multi faciamus: quid unus efficit. Is t'n iure iueri
camillus dixi existimariq; debebit: qui optima in
hac re operã navauevit. Quid ego in obus his
uerbis pogi cum ianctantia dixi: quid nò cum
litteratis omnibus comunicavi: is aŭt se iactare
existimatur: qui aliis se: id qu'd ego nò facio pre-
ponit. Nam quod dico camillum nobis e'e imitan-
dum: idu'o honestissimù est: ut optima quæq; nobis
adimitandum proponamus. nisi fatiis est nunc
uuentuti poguum cip ciceronè: q; quintilianum.
q; demothenè pro exemplo oratoris imitari. pogui
inquam tam polite, tam enucleate, loquentem
qui me alia perlequar inquit: deinde omnibus
udatum cupide expectantibus, populo oculum ofe-
dit: qui alii essent cupide expectantes & aliis po
pulus et non idem: ut lupuacui fuerit addere
pplo. sicut iterum et populus ad id spectaculum co-
uenisset homines fulpenfos detinuit: cum dicè
deberet eum fulpenfum. heccine mea uerba uos
appello iudices, omnes aŭt qui hec legitis iudites
eftis merentur banc contumelia: ut aduerfus me
poguis exclamat, o caput influm. o cymbali re-
fonans fine fenfu, comprimat os infantum & itaz
fiam phanaticam iactantia conterat. Non opinor
uol ita lentire: fed potus ipm obid pogui meveri
ut a uobis audiat: comprime istud os infane pogi
caput infant, & tuã utam phanatica compesce ma
ledicentiã, & reſonare fine fenſu, & tympanizare

define. Vtinam potius qd talio laurentio obiicis, te
iactares, q alius per calumnia malediceres: quos tuus
obscenis uerbis pollueres: quos nostras et aures contam-
minares. Cum necessarui quod est exponi turpia, non fac-
cile patimur oblitenitatem uerbo: necum qn nulla
necessitas, nulla vero nulla tâ lubeft: ut modo in uerbis
tius. Enim uio lius, si facultas nobis adhêet, graviter
te ob itam tuâ loquendi licentia multaremus. An
non putas pogi non nullos esse lectores, qui uta feci
ditant: & te lipoftent graviter multarent. Verus
de impudentia tua nihil ad me, sed de calumnia: aki
me de ipso iactanter locutum esse mentivis: nec minus
maligne cum inquis. Forum ait qui nostra ætate
tres preclarissimos uiros esse dicebat: leonardii are-
tini: Guarinus ueronensem: se tertiu i talib lumè
cum tû primu locum mereretur: nisi illis paulum i
humanitatis grâ concedere uellet. Sed quid mirum
li duobus illis se præferat: cum se iipm maioris docti-
ne quod M. fluerit Varro, pala prædicet. Le quos nulla i fa-
cultate illi cedere, quem Cicero et beatius auguisti-
nus omnibus latinis præferunt lapia et doctrina. Verit
mhi inmentem cardinalis olim Tuidertim natione
vomani, qui cum post obitum inocentii pape quinto
coman eo quereretur, quis ad pontificii gradu affi
meretur. Respondit. Et fabulâ tuo more ineptam
exequeris. et alio in loco. Cum se afferat, tâta est
infana. Solum huius feli doctorem. Nihil inuenis
in scriptis meis arroganter dictum: nihil ambitiosus:
nihil infolens. Idco ad figmenta & ad tua mendati-

orunt arma confugis. In quem illud prouerbum ca-
dit: mendacem memorè eſſe oportere. Non es memò
te in ultima epla libri quarti ad guarinum ſcrip-
ſſe bis uerbis. Ait quidhuius iuri affinis mul-
tis adſtantibus quatuor eſe in itàlia folos latinae
lingue principes: primu leonardum aretinu poſut:
ſecundo loco te deſignavit: territa in acie huc no-
ſtrum collocaut: quartum attribuit nescio cui ló-
bando. An potius huus eplè recorderis pogi: & ſtuè
tibi ipi contraria nunc loquevis: qii nung coarguen-
dus. atq[ui] facie eſt mendacè uti[que] tarduz et be bete
coarguere. Ais me dicere primas partes mereri
me niſi illis paulum ueſtè concedere humanitatis
gratia: qii ideo non mereatur quiis primu locum:
qua paulum aliis concedit humanitatis gratia. o
ſtultiffimu hominem: non dico liquis concedit alii
pauluz non t[em] primu locum concedit. ſed q[ui]t[em]
humanitatis facere: ut qui alioquin primas partes
tenere merebatur, is iam non mereatur. & ob hæc
virtutè minori præmio dignus ſit. mentiris itaq[em]
me uſta uerba dixiſſe: quo[que] neq[ui] ſteſtem h[uius] nec lo-
cum nec locum, nec tempus, nec ceta exponiſt. Nec
intelligis mihi q[ui] facultate de te multa ſingendi.
Sed quid plura de ſtultitio tuè, qui ais me n[ot] poſſe
me ip[m] præferre Varroni: q[ui]d[u]erbum ſicut ceta
abſte conflictum eſt: q[d] cicerò et beatus auguſtus
illum preferant oibus latinis ſapientia et doctri-
na, q[ui] u[no] ó inverdiblem amentia, hi duo ſentětio
tulent de futuris ho[ui]bus & non de bis ſolum

qui fuerant aut erant. Quid h. li post illos exisfat alij
quis narrone doctor aut virgilio prestantior aut
Salustio luoq. melior historicus : negabis tu eum
eſe doctore preſiantiorem : meliore : chno ita uete-
res iudicaringe. Hanc tuã dementiã pluribus exagi-
tarem niſi ea maior eét: q ut d me latis pro dignita-
te exagitari queat. Cuius generis eſt qd'ais tres+
fuerint nostra aetate qi ego et guarimus fuerimus,
tua etate non ſimus, iam uero illud cardinalis olim
tubertimi natione romani qi roma natio ſit et ille
qui deſunctus eſt. ſit nunc cardinalis aquilanus qa-
olm ſiut tuidertinus: inquinate loquentiij ſite ſer-
mo eſt: quos tu pogi benedicendi dux: ſitibi credimus
duces hès. in illo non hès: ſed te imitantes ac duces
hentes fallis. pontificii gradu pro pontificatus. ponti-
ficii eim iuris dicimus adjectuie : non gradu ponti
ſaci ſubſtantiue. pergis in accufanda iactantia mea
inquiens. Non parum eſt hoc ſtultitie uestigium: cu
ſibi idem quod Tullio licere preſumat. Quid ait ci-
cero? nempe triduo iurisconſultu fore ſiuelit. Qd
ego trienio gloſas ſuper digita ſcripturum: et melio-
res accursianis. Ita ne pogi idem eſt fieri iurisconſul-
tum, & operis unius iuris conſultorum gloſatorem, tri-
duum et trienniu3. Nam qd'dixi meliores accuſanis
ſi uidetur tibi arrogans: non eſt cã, quin et arrogare
me ſtatuas: ch omni me plebi imperite antepono catho-
liombus. Vgotionibus : Aimonibus. cæterisq. hiuis
generis hominibus qui non minus intellexerunt lin-
guam latina q. accursiij et accursiani omnes: qui latim

Jesuitiorem, quod
maini h[uius] domi
en est, et c[um] doma
no[rum] ſit, nunc

pouſi ſi j[us]g[ua]
duſi, u[di]s
du[que] p[er]miſi.

inter iustitium
individum
ide quod inter
ret

quartrio iactant
the confutation

tatem iuris cujus exponere auſi ſunt: ipi male lati-
ni, qualis tu qui dicit reiſtingui pro indiciis: cui ne-
ſtigium ſit tantum reiſſte ligni: ex illo ſumptum
quod ex pedis impréſſione velaſquitur. Sed illud di-
gnum laurentii proſopopeya, tot maria emenſum Val-
lam ſuſſe: credidi alterum ulixem aut ænæa adita-
liam longos poſt errores aduenti: nò vallà qui unq-
mare nifi neapolitan. neq, eſt unq peſſagus ingreſ-
fus. Militiam experto iactavit. Marius aut hamba-
lem crederes: non hominè timidum: ignaii: torpe-
tem qui nunc enſem nudum conſpexit. O monſtru
ſeditioſum: turbulentum ad terras ultimas depo-
tandum. Quod nunc talem portentum diis hominibus ap-
neſtum eſt omnibus ſeculis auditus. procreavit
olim terra (ut ſerunt fabule) gygantes: qui magni-
dine corporum ſuli, ſuperis bellum inferre conarent.
& alia deinceps in me truculentiora. Hec non ideo re-
tuli cp mihi ſit magnificienda uſa inſectatio: ſed ut
de ipiis ſirove: mendatio: inconstantia liqueret. Na-
quid ſurioſuis: qua in me inuebi: cp ſcripſerim me: ut-
ait: tot maria emenſum & militiam exptu: qui magni-
hoc iactantie ſit: qd ſepſſime hominibus nullius
momenti contingit. quid mendatui: qua negare me na-
uigat: qui uenetias mari circuiſtuas: qui inſulà si-
lium adii: qui non ſemel ora etruſcam ligiſticamq
ſum preteriectus: qui pugnis naualibus ad inſulà
unarmè & alibi interſui: non ſine iute periculo.+
Negare et me militiam expertum & nudi: čoſpe-
xiſſe enſem: qui tot expeditioni clariflimi regis

Alfonh comes fiu ac tot prælia iudi inquiibus de laute q[ui]s mea agebatur, qui deniq[us] salerni proincoli mitate mona[terii] cui germanus ac quem iustendu post multos annos eo cum triremi traieceræ preerat fortis[im]e dimicui: locumq[us] tutatus sum. Taceo coetera ne iactare me uidear. Quid deniq[us] inconstantiu[s] q[ui] dicere me sedutio[s]us, turbulentu diu[s] hominibus q[ui] infestum & gygantibus simile qui bellum suveris intulerunt: & eundem timidu ignauu torpent[em] & qui nunc ensem nudu[u] iuderu. Ego quid[em] ut seas pogi fuu ſemper uuiacif[ime] nature, ita ut nemo magis ſiqa fides pndecepto-ri meo ex omnibus condifapulis. Nam illa pueri lis ætis præcipue ingenium prodit. Sed minime ſeuus et procul ab omni malignitate: et qui ut ſemel dicam nec facere posſem: nec pati iniuria. Tu uio quo pacto et facias et patiavis iniuria uel bodiernus dies qui e ante. IIII. non Maii testus e Nam cum tuo et college et equali georgio trapezuntio in ſtquenti cancellaria qui in ſecundo Senatu coram ipso præſide cancellario dixiſſes menſtiris per gulam cp inveciuua in eum ſcripſſes: ut certe ſcripſeras, uenetiasq[us] miſeras. Ille tibi unum atq[us] alterum colaphum duxit. ibi tum exorta eſt qui inmedio theatro: quod uere ſuit olim theatro pompeianu pugilum ueteranoy cruenta certatio ut egre concursu patrum dirimi pomerit. Sed id ſummus pontifex ut eſt uuiſſimus: nò ſauiut abi-

uiacif[ime] nature

ante III. NON. MAJ

unu: atq[us] alteru colaphum duxit

puntu ueteranoy cruenta certa tio

Æraf est tar tereue euſdeqo ultimæ cælum
nienæ confutatio erat illa quidè in ſupernovè
librum conferenda. Verum qum hæc matia
principium caput: & origo, ſi pogio credim

extitit huius tempeſtatis: quâ iste omnibus i me uè
tis emiſſis concitavit: facundum putauí: ut ſecùdi
libri principuim eêet nó finis primi. & qii nunc ipaz
cam agere incipientes orationè exordiamur. Vbi

queſto uos iudices, ut si quâ preſtitutis iam acriorez
quandâ preſtetis attentionem accufatori pogiò et
laurentio reo. hæc auit eius accufatio. Scripſi olim et
poſtq[ui] redii ex britannis plures uariis de rebus epi-
stolas quaſi poſtmodus multo[rum] ſuasione eſi legere
cupientium in quodâ uolumè redegí. quod cù in-
manus leuſſimi atq[ui] petulantıſimi homis lauretii

Valle quem ignominiæ ca[]nomino incidiſtet. multus
in locis illas carpens pro eamui uitijs ſua[] ignoratia
exprēſit: quae qualia ſint paulo poſt diſcutiemus.
Non miror alucinatore quendâ: p[]hanatici: ac deme-
tem in me insanı[]a ſuam euomilſe. qui pp matam
mentis imbecillitati: pp inſixam cordis insaniam:
pp[er] inſitam animi puertitati, omnes priſcos illos doc-
tuſſimos uíros: quorui memoria omnibus ſeculis ſum-
ma laudis ueneratione celebrata eſt. ſeda quadam
imaniq[ui] proteruitate contemnit: reprehendit: cul-
pat: aspernatur & tang[ui] fortunæ rotam in manu
tenens. ſurſum deorſum uoluit & uerſat omnia
& ad ſuius arbitrii: trahit. Ó p[]ogium diſertum o

2. c[]al[]uminie conſtitutio

ohi[]m pro i[]mpor[
redi[] ex britanniis

egregium oratorem: qui prius amplificat: q[ui] planum faciat crimen, quemnam sic iudist[us] loquentem prue- postere: nisi forte fraudulente: id faci: qu[ui] cum pro- bare non possit, quod obiis, q[ui] dolens doctissimorum uicem, mihi sub umbra illorum inuidiā conſtas. Q[ui] attinet p[og]i tantope alieno nomiē excandescere. exi- go ut probes iniuriam a me tibi illat[am]. Q[ui] dico de me, i[pi] iudices, i[pi] audientes exigunt: quod ſemper animus in reum propensior e: donec conſtet de crimi- ne. Murantur mihi crede cum nihil probaueris, te d[am] ſe postulare: ut me condemnent: ut p[uni]at: ut tibi ueluti carnifica tradant. Imo adeo cp iniuſſu ſuo reu ingulare coneris. ſinge p[og]i ip[s]os tecu agere iudices atq[ui] h[is] uerbis loqui. Q[uid] ita uis p[og]i excarniſta- ve laurentiuz: carpli[ta] epistolas tuas: postulas ultio- nem: queris eius ſanguinem: en tibi cum gladio ul- tores affi[mi]us. Sed prius eſt ut planum facias: quod obi ecſi: idq[ui] ordine. Non d[um] e[m] tibi probandum eſt quod inſcienter carpli[ta]: q[ui] maligne, nam hec po- litiu[s] querenda ſunt: fed que qu[est]io facti e: quod carpli[ta] quod niſi probaueris ſupracuiu[us] ſit, atq[ui] ine- tum de aliis quæſtionibus disputare. Qua i[g] ratio: qua t[ide] nobis probas laurentiuz carpliſſe epistolas tuas: Nihil iudemus tale nullas testes, nulla doc- menta: nullas ſupp[itiones]: fed tuam unius t[in]nemo: aſſuenerationem, niſi expectas, ut reus quem moru- dignum clamas crimen agnoſcat. Si h[es] probationes quin profers: Simon h[es] quid illu[em] in iudiciu[m] trahis

excarnificare
Lauretum

Liber coſtitutionis

Q d ad nos attinet pogi parium nobis reuerentis preſtas. & nimum tibi apud nos lummis qui et accusa toris et testis et iudicis ac prope carnifex offitium et uliurpes. Ita quo crimen non probas: non modo lau- ventium abſoluimus: ſed et te calumniæ condemnam & quidem poena talionis ex lege duodecim tabulat quæ ait calumniator idem quæ reus patiatur: ſi coniuc tis eêt. huc tu uociferaberis. En probationes iudices expedite ſufficientes: ſine controuerſia. en exhibeo codicem ipm epistolarum mea quæ laurentius uſte ſacrilegus, nota uait: ſuggullavit & multis qui uilneri bus contrucida uait. Nunc aliquid facis pogi quæ tibi audire non deberemus inepte iudicia aduunte et experiri neſcientem. Quomagis cauendu3 tibi est post hæc ne iſtud admittas. à cauſa. ut. cadit: qui no eo modo quo debet egerit. inſpiciamus codicem. en annotationes in margibus legamus. Atqui du- plex manus, differens attramentu: duersum ſa ne chyrographum: ſed legamus. Solecifmus quia non debemus dicere græm. mentiris falſum est non legi bi ciceronom belua inſana: qui id pomt ſepiſtine: ſed detrabendi ſtudium te amentem ducit. Cuius nam hec oto à uerbo mentiris: cuius hec manus mea tedarguentis inquiés et probat us illum errare non me. Ita ne pogi hominè poſt ſup ta de illo ulti onem in iudicium uocas: capitis ac- cuſas qui tu percutiente non uilneraueris. Noeſt- appellandus iudex in eum contra quem ipse in

iudices.

Atq. duplex ma
nif. duerſum
attramentu ut

differens
saturam
sui chy
graphum

-. pogius -

: iudices :

dex extitisti. præpostera res est inimicu iulisci de-
inde accufare. Certe latis sive latis tibi igitur is
istud eê debuerat ut ad singula loca repræhen-
zionem infectionemque subscribentes. En nullus
locus est quem non acerbe inuaferis. & si non mi-
nor pars notationum hêt tâ unû ierbû barba-
tusmus. Sed quouque pergunt hæ notationes. Cer-
te ad septem omnino eplas & prope totidê folia.
Sine dubio non probe factum est: ut alienas epi-
stolas in altero codice quis notat? ut namh in
hilo forlitan ut cunque permittat lit. Verum pogi
eit præter inuectuam maior tua offensione e-
ultio. Itaque quantum ad hunc codicem ptinet.
factum uestrum laurenti et pogi in equa lance
ponimus. Si modo abste scriptum hoc eê laurenti
confitere, nisi codicem tibi isti uendices. Nulla
n. lex uetat imaginê regis atq. adeo dei me e-
domomea posse delere & aliam quamlibet pin
gere. & coetera quæ sunt id genus: ita nec libror
litteras erradere. mutare corrumpere. Venditas
ne igitur tibi istum librum, & te notatorê hay
repræhensioni confiteris. Equidem optimi judi-
ces nes meus quidem hic codex eêt: ita anno
tassem. coeterum quomodo aut ego queã diffi-
mulare manum meã oibus notã? aut quipiam
dicere audeat hanc eê: que præterq. qd nibh li-
mile hêat cum mea: non ne pse loquitur ipa ho-
mis eê catalani. Cernitis hoc loco s. pro c. poli

forlitan ut
cium, per
mitum lit

Laurentius:
LAWEONNUL

catalam
uit ssp. et.
loco c.

tum. solelitus pro soleculmus. Nam sic catalani
pronuntiant. hæt. h. omnis patria ſua in pronu
tiando iuita. Quid multa: ipius aduerſavii co
ſessione extorquebo. Enoblitute quæſo codicæ uſ
q[ui] ad calem. en nomen adolesſcentis. en manus i
eadem. en ipius testatio: qu[em] illas notas appoſuerit.
En ſubscriptio p[ro]g[ui] quæ manu ac tactu illius con
ſitetur. bene admones, hoc quoq[ui] legamus: agnoſ-
cimus iam p[ro]g[ui] manum. Tu baſtarde impure no
uius p[ra]ſidia Sinon deterior es magistro ſtultitioæ
undolem p[ra]ſeſors. corrige te ip[ro]m et mores tuos &
ſatis erit tibi difficilis p[ro]uuntia: ingenium tuus &
male compositum est: & magiſtri tui inſanu ac
iactabundum redundans ſtultitio tibi ſol[ui] qui i
nil nostra ignota. Et ſitu aſſellule e[ſes] alterus ac-
tat[us] ego te exciperem ſatis opolenter. Vale.
ferox es nimis p[ro]g[ui] imanib[us] n[am] qui cum i alio
codice tant[us] exerceas ſeribendi licentia: nobis i
alium exercere in ſuo, caſtigans adolesſcent[em] pro
illius ætate nimis graviter: pro tua minus gravit
quem q[ui]d adolesſcentes et audeant repræbendere
non miramur cum ſcrib[us] opolent pro opulenter.
& tu baſtarde impure nouus Sinon pro n[ome]e Si-
non. Verum abſte quærimus li p[ec]auit adolesſens.
quid laurentiui & mordes h[uius]c & in u[n]dicu[n]z u[oc]as.
Si laurentiuis: quid adolesſcentem inſectaris. Certe-
q[ui]d constat tua conſeſſione, non laurentiuis ſcripſit-
ita: ſed adolesſens. ex quo nihil tibi confert exhibi

omnis par[ia]a.
hæt ſua i pro-
nuti ad iu[n]na.

indical..

d1.

pogius

indictus

pogunt

indictus

pogunt

tio codicis. huc tu et hi non scripti inquies laurentius
tn adolescenti ditavit: ut p[ro]illum me reprebende-
ret. Diximus p[og]i te agere necesse: nec latis g[ra]no
concipiendi libellos: & ingn[em]e demonstratio quo
laudes uituperationesq[ui] tractantur, fortat[s]is exer-
citatus es. In judiciali aut o[ui]o te vudě, act[ur]onem
uidemus: & hi lummis oratoribus ciceroni, ac quin-
tiliano qui in iudiciis regnauerunt, patronu[que] te èt
cpromittas. cur. h[ab]tudinio non proponebas: de'
quam foret nobis iudicandum. Sed ueniam tibi iteri
atque iterum damus, esto, propoſueris ut[que] ab
expectamus abſte: ut ut[que] saltem planu[que] facias, ha-
bes ne testes. nullos, confiteretur adolescens: minime.

Vide igitur l[ui]s et ita inquies ſup[er]picor. itane ſup[er]
onem tuam loco probationis aſſers. et quia lic accuſa-
tor ſentis: postulas ut noſ iudices reum condemne-
mus. At ut[que] ne regi quidē et li de iuta ſua ſup-
pitaretur: indulgendum putaremus. Quid ſiue-
rimile, hoc q[ui]d obiicio inquies: quo tandem modo
ueriſimile. Cette id uel ex hoc ueriſimile non e'
q[ui]d li ditaſſet laurentius, ditata legiſſet: nec illa
uerbum barbare ſcriptus ſoleſi. Imus reliquiſſet. et
nec tam cito ſuſſet in ditando deſſus. Namui
illa omnia iux decem ueriui instar ſunt. Necuiq[ui]
uidimus quempiam ditant[em] uic[ia] libri alii ſi
ignoti quem non i[u]pe manu tenet[ur]: led alter qui
enus margibus uic[ia] illa annotaret, cum dicerent.
Et he quidē cauſe faciunt nobis n[on] ueriſimile la-

iux

2?

3/1

urentiū diatasse. Tuauiit quid ita putaſs uerimile certe qd ſunt oculte inter nos ſimultates: ideo occulte agere maluit. & nuper fuerant aperta odia. est item mutius ſuor atq[ui] emulatio. Detuo pogi animo uſt[ato] est affirmare: non de illius quem tu incognitum h[es] & te malignum confiteri non illu. At cur id adolescens ille ſua ſponte fecisset? Quia adolescens: quia ut no- uimus dioatulus e: quia in codice ſuo: quia n[ò] ſupi- tabatur te reſciturus. Quis præterea motum alheni animi nouit: optime iudices: nam hic in quadam epla ſcripſit. Non h[uius] marmoris ſculpti catalani cupidi ſunt ſed auari et ſeruorum quibus ad remiſiui utantur. Sed quid plura. uolo ex h[uius] q[ui] quæ ad probandæ imperi- tiam mea pogiis attulit: docere non modo me autorez non ſuiffe illarum notationi: ſed eum non p[ra]impru- dentiam falſamq[ui] ſupſitionem, uerum p[er] aperſa calum- niam me autorem e[ſ]e dixiſſe. Quorù unù est inſtar de quo ſupiis disputau: q[ui] non emendaſſem ſimitu- dinem, ſed more, uel ſitu, uel in morem illorù, altey est affectio de quo ait. Affectionis nomè a me ſcriptus culpat, & ait in Tullio non reperiri. Quid ageret h[uius] ſtultissimus a ſellus ad pastum et ignominiam natus: ſi Tullii opera non extarent, h[uius] aperte ſtuporè cordis oftendit: & parum ſe h[uius] comertii cum ſcriptis cice- vonis, cum uerbum ab eo totiens uſitatum ignorat. Nam cum in manibus e[ſ]ent libri ad h[erëni], interlege- dum in ſexto animaduerti libro polita e[ſ]e uerba h[uius] ad demonstrandus quæ uis ſit eius affectionis, a[qu] impuſ- lus reus aliquid comuſſiſſe dicatur. pauloq[ui] poſt ip[er]a.

pogiis.

iudicet.

pogius.

laurétuus.

inſtar.

aſſentis.

d.

diligenter natura eius affectionis & leuitissime et coe-
tera. Et deinde. Nam affectionis quidem ratio et
reliqua. Sed multis q[ui] in locis eo uerbo cito eo uttur
quæ latetatis & ommiſi. Vis me iuideri p[ro]g[ui] det-
actorem, uis imperitum. Nec intelligis q[ui] plura pro-
fers exempla. eo minus credibile e[rum] me utiud igno-
rasse. At ego utruntq[ui] in te refundam. & ut initio
dixi eodem i[ctu] me protegat, teq[ui] uilnerabo, et
quidem q[ui] tu feciſſes uebementius. Grauius H.cci-
men eſt: ſcienter falſa obiicere: ut tu facis: q[ui] uſa-
enter ut ego t[ibi] uideor. Nonne legiſti in elegā-
tiis meis illum locum in hæc uerba? Affectu niſſa
uideor reperiſſe apud M. Tulliu[n] frequentiſtme &
affectionem. Contra apud Quintilianu[que] frequètiffi[e]
affectu uix unq[ui] affectionem. Hac ciceromo ſic diſ-
finit: affectio eſt animi et corporis extempore alio-
qua de cauſa mutatio, ut l[æ]titia, cupiditas: metus:
molestia: morbus: debilitas, & alia quæ in eodem geniè
reperuuntur. Modo ſic. Affectio eſt quæda extem-
poru aut negotioru[que] euentu aut administratione aut
hominu[que] ſtudio comutatio rerum ut non tales quales
bite ſunt aut p[le]runtq[ui] haberi ſolent, habende uide-
antur. Eralia deinceps multa. Cur hunc locum te
legiſſe diſimulas, p[ro]g[ui] Sycophanta: nempe quia n[ot]
repu[n]gatur, me t[ibi] ſperabas i[ctu] latronis: qui uia-
torem qu[em] aggreditur, n[ot] u[m] u[m] repulſur[u] ſup[pi]ca[t]
a quononu[nq[ui] i[u]pe uilneratur: ſp[oli]atur occiditur.
Agnolſis p[ro]g[ui] te latronem e[rum] conu[n]ci et a me uato-
re uilnerari, atq[ui] ſp[oli]ari. Sp[oli]o H. te cum doceo pl[ui]

vuln[er]iſt

me comertii cum cicerone here quæ te, qui nefcio-
bas apud illum nò reperiri affectus. Preterea qùd
ais: sic ciceronis opera non extarent, me magis ne-
gaturum affectionem reperiri in illius operibus /
qui posse, aut affirman, aut negari ierbum reperi-
ri in operibus quæ nunc ipse non repiantur: quod
adolescens ille non dixisset, qui ut opinor ideo no-
tauat hoc ierbum quod male acceperat me tradentes,
pro affectu affectione intelligens. Transito quod
ais cum in manibus essent libri ad herènius, qui
aliquod certi tempus lignifacius: cù ii libri i mani-
bus tuus erant. & me multissimù a selli appellas. ó-
nimes tu quidem facis afinos eo minus egræ fero
contumeliam meam. Verù poſt hæc nonmultissimù
me: na tu talis es: pollioafim: fed aureum memé-
to appellare. & ad me ſcribere librum quæ audio
proxime te composuiffe de afino aureo. pergamus
ad veliqua. Huic limile est: quod ais. Scripſi nufqua-
mentem uenit receſſus tu. At Valla ſolecismum
dicit afinarius ſtultitæ plænus. quo. ut. ore, qua-
temeritate redargiut id quod ſepiffime à Tullio
uſurpatur: qui in epla ad Marii ait. Solet uenire
mentem illius temporis quo proxime ſuimus. Ja
deme pogi melius ſentis quæ de afino afinarii ſea-
ſi: & quominus indigner parem pareti tuo, quem
afinarii ſuiffe ne ipe quidem negare in patria tua
poſſis. Sed ut ad rem tibi reſpondeam, audivi non
dico per canem, aut anſere: ut Socrates ſolebat: ſed

in menem venit.

d2

p tuī alīnum deierare apud indices ita mihi te
te ex animo obiciere: qui in eo loco de quo lupius
disputau iibi ciceronem à me reprehendi dicebas
cum dixit in ào hèrem naugandi: legiſti quid
de hac re tradidi cum hæc exempla attuli. Cum il-
luis diel mihi uenit in mentem, & non minus ei
uenit in mentem potestatis q[ui] equitatis tuæ. Quæ
inmodum nonnun[que] ut ipe iudiſti in elegantijs
ſum locutus. Quod cum ita ſit, quo tu ore quatita
temeritate audes dicere me aut hoc ignorasse: aut
te q[ui] ita loquar[is] reprehendisse? at cur adoleſſens
notasset? ipe uiderit. Mihi facti mei non alieni et
prefertim uunenilis reddenda eſt ratio. Alter alter-
um trudit ſcripſit. At noſter phebi ſacerdos alij
pro altero ſcribendum dicit. Inſte conuici ſupernus
bacchi ſacerdos, cum probaui, et diſſentire id à pre-
ceptis meis & quod ita tradidiſſem te non ignom-
ne. Ergo h[oc] s[ic]uit in coeteris ſupra locis calumnat
es. illud uero abſurdum cum uſitaſſem pridie ab-
batem, cuiuſdam eſp[er]æ principium feciſſem. Ille la-
trator vidiculus poſtridie ſuiffe dicendum ſcrib[it] &
Qua in re magnam inſcitiam preſe fert omni pudore
uacu[n]a, et eim pridie cum tempus præterit[ur] ſignificet
hoc eſt qui proxime preceſſit diem: poſtridie futu[r]
quomodo conveniſſe aliquem poteram die qui e[est]
futurus: perinde acſi dicam cum te eras conveniſſe.
In ſana profecto huius tabu[la]e impudentia eſt: qui
libidine detrabendi tan[que] uentris crepitus incoſulte

nimum uerba effundit. Siccine ego pogi quid fit pdie et postridie ignoro: Siccine tu ita me scripturù: ut iste puer scripfit: exisimas: profecto non exisimas: qui in elegantis meis legiti dicentem: pridie quidè esse præcedenti die: non ut tu ais diem qui proxime præcestit hoc est heri: fed qui praecessit alium quendam q[ui] hodiernu aut hesternu: postridie aut postero die non dico craftino: ut tu sentis: fed die sequenti aling quendă: ut ibi copiose disputavi: quale est illud et exemplum: Quidă pridie ductă uxorem: postridie re pudiauit: et audes afini pollio: afimno pullo similis dum lic inuerecunde loqueris: dicere me inconfulte nimuii uerba effundere: qui cum fateris te meas elegantias perlegisse: t[em] diffimulas te legisste: ut credibile facias à me tuas eplas e[que] repræhenfas. Vis tu pogi istud facere uerisimile: ne obiicias mibi imputiam: nam istud potius adolescentem luspecti faat. Dic me prout in elegantis enucleate differui: scille: quid pridie significet, ac te qui hoc ignorabas cum epistolas scriberes reprehendisse. Nam ignorabas tunc pogi usum istius aduerbiì, quippe q[ui] plusq[ui]cias et epistolis male usurpas: non pro die precedenti: fed p[ro] nup[ro] sive proxime: sive superioribus diebus: pro ut ostendam inutiis ipso epistolá[rum]. Nam si te reprehè dere uoluissem pogi latum ad id faciendum huiusmodi campum: non modo in epistolis: fed in coeteris quoque operibus tuæ: neq[ui]s lib persona adolescentuli, li occul[ato]re agendum mibi putat[em]: fed lib persona robusti etiam uti. Quare indices ut ad alia pergam, memen-

p[ro] die postridie

quidam pri die ductam uxorem: postridie repudia ut

tote me promisſſe oftenſuvi aliquotiens abuſum eè
pogium ito aduerbio licet nunc abuſus eſt: ut aſi-
die non abſit: bunc errorem ab adolescentc euiſſe aui d
uerſum. et ſi emendare neſciuit: quia quid pridiè &
quid poſtridie ſignificent non ex elegantiis meis ſ¿
non habebat didicerat: ſed ex me docente audivent.

q[ui]c[que] et prius [e] foret auditor meus in prima ſoena te-
renti[us] legerat: Venit chremes poſtridie ad me clami-
tans: quoduerbum nemo litterator e: qui non expo-
nat poſtero die. neminemq[ui] ſere audiui male eo uue-
tem: ut mihi quod ignorauerit adolescens miru[que] eſſe
uideatur: quod tu et me ignorat[que] probare iteris t
calumniator & calumniata tuat occultare neſciens. +

Vbi ego potiſtine ſcripſi, ille potiſſimii poſuit. in hoc
ego aduerbio forſitan ipſum inſuis quas componebat
omnunculis emendaui docuiq[ui] non reperiri potiſtine
led potiſſimuz. Ideoq[ui] auide eſt amplexus occasionem
te repræhendendi: ut ipe à me reprebentus ſuſſet.

In quo te non ſolum ille: ſed auditor meo[rum] p[rae]l[iquem]
reprebenderent. Vbi esti[maui] ille exiſtimaui. mul-
taq[ui] preterea inepta garrulitate graviis ignorantiæ
praeeceptor culpat. & tan[que] grammatici moleſti inf-
uiſi et contentiſi ſolent: inuerboru[rum] interpunctiòib
h[er]eret. I[dem] in hoc ɔ[mi] uerbo fortasse contigit: uix eis
quiſq[ui] eſt: qui me plus[culum] audierit: qui neſciat t
quæ itatuo inter eſtimo et exiſtimo differentiæ quæ
in elegantiis explicaui. Itaq[ui] ɔ[mi] utud inte reprehendè
potiuit. & quia preceptore me uotas ignorantiæ: nolo
poſthac utud dicas: ſed praeceptor e[mi] tuiz. doceo eis

potissime.

te abutente, tanq pro licit quis ut neget barbare
dici: tu scribis tanq iudet, pro licit iudet. Volumè
ut male à me politum culpat: & uolumina afferit di-
ci debuiffe, quid huic eiecto cadaueri facias: qui in-
tante ignorantie nebula uersatur, legat tertiam
accusationem in Verrè ubi hæc sunt: Volumè eius
verum gestarù maximù isti oftendit non uolumina,
ut uult insuffusus detractor: sed maximù uolumen di-
xit, qua in re haud dubito ciceronis gravitate plus
biturà ponderis: quälaurentii ualle inulti hominis
leuitatem. Ad hoc tibi ego pogi, quatenus ad me p-
tinet respondebo. Tu quidem uis quantù intelligo me
neſcure uolumen numero ſingulari reperiri. At iteſ
dicere non modo impudentiæ: ſed et inſignis calum-
næ: cum inlibris elegantiarum legeris quid inter
libri et volumè interſit. Non igitur te ego reprehè
diſſem utemem ſingulari nùo volumè: ſed ne adole-
ſens quidem ille: uerum ut opinor reprehendit: qd'
decem epistolarum libros uolumen, non uolumina ap-
pelles: non ignorans ut pote diſcipulus meus nò alè
dici uolumina: quab ab ouidio dicitur. Sunt mihi muta-
te terquinqù uolumina formæ. Nam ad exempluſ
Ciceronis non mea interest reſpondere: qui te non re-
prehendi: ſed adolescentis, if ceerte posset ſic te cu-
to exemplope repellere: qd' ideo à cicerone dictù est
maximù uolumè: quia unù erat in nullas diuuiuſ
partes: ut idem archimedis magni uolumen appellet
& ipiùs liber qui uocatur brutus grande volumè è
idem ad herenùſ de ii. libro ait: qm huius uoluìs

liber brutus
ciceronis
magni uo
lume è

volumè...
diq. dictu
circa 1575
pxvi. 157
vi. carta
T. xy. ad
inſtitutum
m. pom. qd
ſignifi
codex mihi
conuè a wpli
cervis pogi
uide qd di-
car. 1. 15
Aurdoto 1
VI. car.

34

granitaf
ponduf

destinare
mittere-

magnitudo creuit & alia infinita exempla hoc non pro: nec tanquam me: sed tanquam ab ipso adolescentem pro se ipso tibi responsum sit. Illud tamem non ommiserim because sermonem eam ducere gravitate bituram pondus levitatem minus cum nec gravitas aliiud sit q[ui] pondus & levitas extra pondus non sit. Qui ad te destinatam legerent scripiti. id culpat censo: noster ualla, institutio ac coecitatis Valle: uerlatus & non inueniri destinatum ait pro miſium. Neque ego uero miſius intelligi uolui: sed quemadmodi uirgilius destinat are inquit a quo et destinatum deſcendit: ut decetuus addictus: adiudicatum uolui ſignificari. Gruis ſane correctio & Vallea calumniatione digna. Culpam id ego pogi institutio, in cæcitate ualle: uerlatus ſim: nec gravis hæc fed calumniata correctio e[am] fates me culpare: liboc culpare est: q[ui], adolescentem quædiem die: nascimus cum pater adhêet ad monui: destinare qui, ubi in epla utebatur. non reperies apud neteres cujus litterat mittere: sed apud quodam poſteriores. Itaque a me reprehenſus: uoluptate te, non dico bene: an male reprechendere. Cuius ca[m] q[ui] hæc [a]t i[u]p[us] est non mea libet in euis perſona agere. Quid ais podi ut tuo te nomine appellè: q[ui]ndem inter Vallem et podium diſcordia est. Quid ais inquam ut plantus inquit oculec[que] qui nos coecos uocas. Si destino reperiatur pro eo quod est mitto. cur non dicis ingenuam reperi? quid negas te inbunc ſentium ſentium uti eo uerbo? Sinon reperiatur quid in codicis mei manum ſcripſisti, apud Augustinum reperi? en uich-

ces manu istius scriptum Augustinus fic loquitur. Ita
ne male de agustino lentis: ut eum hêre nolis auto
rem. pudet igitur te uti destino pro mito. O podi
talpa, & non in Valle: fed fovea coecitatis ac multi
tiae lustris, cêneq, versate: ut inte prouerbum
cardat. Suf mineruã, curtotiens infrequentibus et
æp. tis ais destinare pro muttere. qd' diffimulare'
non potes ne insta quidem ipa. aperi talpa si potes
ocilos, aperi. destino dum eo. quo apud virgilius
modo accipitur, datum, postulat: quale est aræ'
ut tua uerba documento sunt: quae tu pro exem
plo posuisti affers, decretum, addictum: adiudica
tum: ut decreti, fut mihi honores. res tibi aditwa
est: uel tu es morti addictus. bona sunt illi ad-
judicata. at nunc dicitur destinatù, te non t.
igitur missum ad te intellexisti. Quod quatu
yüci non posse nunc confiteris: uire te ego culpani
bec adolescens. ego illam e legantiam non pegetere
undam mihi duco: qu. tu diac semp laurentius ait
non inueniri: dict non posse scribi et similia. ci
docti aliter dicere foleat & pro duabus dictionibus
una uti. fic laurentius negat inueniri: negat
posse scribi. Neq. ut. tantum dicimus eum negare
quid, qd' alter affirmat non confitetur: fed etiam
citra alterius priorem affirmatione: ut negabat
M. antonius eloquentê unq fuisse. non nunc posse
negasti sequitur affirmatione: ut fit necesse resolu-
illud nego in duo uerba non et dico: ut nego me
faci legum esse: fed fuvem: hoc e fed furem medi-
co: nam hoc dico inclusum est in illud nego: pêinde

Hoc puer bu
suf mineruã

destinatù in
bi dictum
missi aut
ad te-

Hô de uerbo
nepo p. no
diu

mor n ad |
dictus

d5

A melius quia multo usitatiuſt ille diffimulat noſſe
me

ſic uix reſi di
co cum mega
tior: ita ſimu
lo
pmaxime.

No de per: et
pro ual.
pro dom. et
pro gaudium
du
pris. &
sar.

ac si dicatur non dico me facrilegum eê: fedurem.
Simile huic est diffimulo: qm uix ung reperius ſi
mulo cum negatione, ut ille ſimulat, ſe nò noſſe
me, quae exempla ideo committ: qui pene ſemper
hoc uerbum huius elegantiæ ſibi exempluz e. Vbi
ego pmaxime ille poſuit qmaxime: aſſerens p/ning
ſuperlatuio çouingi. Non legit phanatita beſtia ſe-
cunda ciceronis orationem de lege ageraria i qua
ſcribit ad animi mei fructum atque laticitam duco eê
pmaximu. Quid coniungis reprehensione operis
tui pogi cum preecepto elegantiay meat. quae ipe
lepanabo & primum pro me deinde pro adolescere
respondebo. Ego podi non tracidi in elegantis t
nunq coniungi p cum ſuplatuio. federe nunquaz
ſicaut e duierro q fere nunq cum poſituo quotiens
pro ualde accipitur. Quid h. facere debui: nûq
hæ due tam egregie elegantiæ mi diffimulande
fuerunt pp. quæda quæ contraria uidebantur exê
pla. de qua quidè illud Terentianu de quo ſupr.
dixi qfamiliariter. de peravut duo apud cicerone
loca, quæ quia non ubi quodem legunt & quia
rationi repugnant: non statui mihi de ipse in illo
opeve facienda mentionem. Vnum quarto ad heve
nuß libro. Inquibus oportet uerba ſicut a poetis
inquendæ extruere numevu: ut pfecte & ppolitif
ſume poſſint eê abſolutè. quod ego auſim uure
Ciceronem non ita ſcriptum veliquiſſe: fed p politi
ut cum altero poſituo congrueret pecte. alter
um uſtud tuiz cuius hæc uerba ſunt: hoctam

2.

36

inigne, tam ligulare beneficium uestri quirites cum ad animi mei fructum atque lætitiam duco esse pmaximum: tum ad curam sollicitudineque multo magis, qd et ipse iure non dubitem a cicerone aliter scriptum, uel pmagnu uel maximu, cu leque multo magis. Nam quid oportebat tantopere ex tollere, sial quid lupra addere uolebat, et tamen su liceret dico permaxime, cur nunc alibi cicerone dixit: sed semplicitate, adeo ut in primo deora- tore libro ubi loquitur crassus intra iuginti us quid dixit ter pmaxime. Cur et in hoc et in coeteris su platius omnes autore's utuntur, et non p[ro] quod cum ita sit, ego nec dicam nos posse aliter uti pp duo exempla: quae non eodem modo scripta legunt in omnibus codicibus, & mendoſe scripta ſic eſſer uerisimile est. Ob id me tu podi uocas phenatica bestiam, nimiri upe laudabilis, quinque nifi co tra ilium illorum loqueris, qui adeo captas ita tuia elegantiam, ut cum alibi p[re]ſpeet tu in uta breui epistola ter dicas pmaxime, qui dedita opa ciceroniano illi crassos contradicere uelis. Q[ui] minus mirum ſi ad oleſcens ille, ut pro eo iam loquar te reprebendoendum, putaut totiens p[er]maxime inicicantem. Q[ui] te non reprebendit: sed tantum ſignificavit ſe dictur iuſſe potius p[er]maxime, ut à ſuo præcepto tradente & iuſurpante didi cerat, ex h[ac] p[endet] illa quaſto quoque abſte aliqua to poſt ſubiingitur. Dixi aliquando q[ui]totuus il le id culpat, aſſerens quinque nifi cum ſuplatuio

famihazit

contingi, qua in re summa eius ignorantia de prehè-
ditur, at in auerbum ex quanto et otius conpositus,
liacq non ex quæ et otius quid nihil significat: sed ex
quanto et otius iungitur. Sed fac quod iuncti esse, ni
quid non et cicerò primi ad nos recurms ad trebatur
scribit, & apto pe et quod pudentis quod multi of
ficii, quod angulari offit io, non iungens quod iuplatuio ut
lomniat ualla, et Terentius flens ait reiecte se in
eum quod familiariter & quod pulchre adueniens principi
um dedit. libet mihi hoc loco gratulari non nihil la-
bori, studio, ingenio, operi meo. Quare, ut laudis
eit ea ex cogitasse atque eviisse quae pogi sint dif-
ficilia adimit andus, profecto aut ipe angulari su
præditus ingenii celeritate, aut quod multo magis
veor pogiis angulari ingenii tarditate: miforte
luior, maliuolentia: morum pueritas ocules eius et
præmit atque prestringit: ut in meridiana luce no
uideat, en qui fallis criminibus opprimere alii
quaerat: qui se ipse fallat et tanci quod puer falli pos
lit. Quis non miretur: quis non videat cancrum
polýpo inſidias tendente: & in illum licit in chon
chýlium graſſari nolentem: o pogi cancer et canero
tardior: non est miru ſi adolescentes te reprehend-
unt centum annoy pueri, primi ais quanti ius
quo frequenter uteris, vecte te uti: nec id illo pro-
bat exemplo: sed quod ſit compositi disputas et
quod nihil ad rem facit, nisi probet potuiffe compo-
m. hoc est ab autoribus non à ſtultis finiſſe compo-
litum. Demet, ſi itud compositi ex qua to est ut,

coeci iident: quid ibi iiiiimæ faciunt elegantius
mERE: quæ de æt ut tu aus non de qito locunur: i
Et tamen aliter iteris aris exponis. Nam hæc est
tua in eplâ iberba. Ibis ut ætonus afficias etiam
aris vogo. Si ita pro quanto accipetur foret nunc op
relatuo quod est tanto: ut quanto citus tanto
melius. Tum quod etia pueri lauit ignoras primi
unde fit apprimi: esse lupiatius, nisi hoc p[er]somi
quod mihi obiicis dixisti. Tum intelligis istud:
q[u]toperere non compomi exæ de quo controversia est,
fed ex quanto. Posremo cum ego negem in elegantiis
q[u] pro nalde: non q[u] pro quanto iungi cum polituo
Tu homo uigilans affers pro exemplo illud Teve-
tiani q[u] pulchre principus dedit: quod est ætum
puldwe. et illa quorum autorem non posuisti: sed
Ciceronis pleraq[ui]t: aprudentis: æpmenti offiti
q[u]lingulari offitio: quæ pro quanti[bus] accipi dubium
nui[li]um est, haec contra imperitiâ tuâ ac tarduatem.
illedicte an magis contra calumniâ: q[ui] c[ui] legeris
legevis in elegantius q[ui] pro quantu[rum] iungi polituo: ti
aus me iitiq[ui] negare: q[ui] iungi nisi cum superlatuo.
Itaq[ui] li in elegantiis non nego q[ui] pro quantu[rum] coniui
gi et cum non superlatuo: & istud tuu[rum] non lupta-
tuum est: cur meã istam reprehensionem exutima-
thi: Sed de hoc latis: & li plura dicti poterent. Scrip-
li urbis omnibus celeberrime: at ille circulator
desfeminare iberba inter pueros politus c[i]uitatis
adscripfit tanq[ui] male à me e[et] positum urbis nomen
Sed q[ui] late peruvagatur perniciacis hominis multitia.

urbis hominum celeb

Quis crederet hanc insolentem bestiam intantare
tum igrantia uersavi. Non legit Vrbs antiqua
funt. & urbem quam dicunt romas. & item urbe
romam licti ego accepi. multaq. praeterea, urre
periture urbis non ciuitatis nomem. Necq. hi. urbs &
ciuitas idem funt. cum ciuitas lit contuentis ho
minus iure et lege iuuentui. quæ in ihiis et iis
moceribus eè potest. Vrbs hīo ab orbe dicta muros
portas: turres et munimenta hêt. Dicimus praet
era urbem deserta, cuibus no autem ciuitatem.
ltaq. Vrbis omnius celeberrime pp. edificiorum &
magnificentia ac pulchritudine, recte affero a
me scripti, ab illo autem phanatis a finario male
me eè reprehensus. ò plumbeum pogianu pugionez
quod nam est iulius tuus: quid in me redarguis?
quid tuis exemplis probare uis ho neptuissime:
An quod nesiam reperiri urbem, at non dicome
lius te scire: quia non ab orbe. sed ab urbe ut
ait. Varro dicta est urbs. & pomponius iuris con
litus in quit urbs ab urbo appellata e. Vrbare
est aratro definire. ut uarro ait. urbum appellam
curuaturâ aratri: quod in urbe condenda adhi
bem lolet. Verum te milles me iilum isto nomis
in elegantiis aïdueritisse. An qd differentiam
inter ista duo nomina eè ignore: at non dico
te hoc idem in elegantiis laepenumero deprehe
disse. sed ideo te reprehendisse quifque is fuit
q differentia inter hæc ponevet. An quod male
repræhenderim putans te abufum hoc nomine

Varro
inde de
urb!

2.

38

At ego etiā habuſus eēs non repræhenderim cum
ſtanm ſolere accipi continens pro contento: nec id em
exemplis confirmari: ſed etiā preeceptis tradi. Nā de
iſto ipo uocabulo quintilianus tradit inquiens, bene
moratas urbes, poculi epotu et ſeculuz foelix: pro
bene moratas cuiitates: potionē epotam: et homines
euus ſeculi ſelices. Non igitur ego te repræhendi,
pogi: ſed puer ille. Verum cur inquiés ille repnehe-
chit: miror equide cum nulla repræhendendi causa
ſubē eudeatur. Quo minus uerſimile ā me petaſſe
in eo in quo etiā puerum petaſſe miranur. dicam:
tamē eum forſitan petaſſe te dicere debuiffe cuii
tatem potuus & urbem: ſuumq[ui] pro tuo errore often-
diſſe. Cum ſcripſſem non recolo: id uerbum non
reperiri novella ſpinga protulit. At ovidius, nefcio
an Valla doctior: haec tua nam recolo quondā germa
na canebat, item Cicero in prohemio oratoris, inter
nosq[ui] recolendas artes ſcribit: quod uerbum à ve-
colo proficuci necesse est. in offitiis q[ui] duinis, re-
colimus ſcriptum legimus: quæ breuitatis că omiſi.
Sed non mirum homines hereticuō oīs hoſtem reli-
gionis: prophanum non reminiſca eius uerbi: quod
uel non audit: uel non libenter intelligit. Vbique
pogius ſibi ā ſimilis, tardus hebes: plumbeus: rubigi
nolus: ais me pogi negare id uerbum reperuī. ſi nihil
oio legerim: non epiſtolas ovidianas ubi ā iſt[em] ueruſus:
non prohemiuz de oratove, quod ego apud te, et apd'
coeteros corruptus: pristinę linceritati restitui: uti
elegantiis inueniſt[em]. Non illud eiusdem pro ardia

de iuſe & q[ui]m
ſepe attu[n]t[em] co-
tinens pro co-
tento & q[uod]
e totinens:
cinita ſuero
cotentu &
mōta huīſ
mo

de recolo
derecalo

notissimus quætum demq; aleg quætum pilæ: tém ego in
met ad hæc studia recolenda lumbæro: nò illud iphi-
lippitis. Sentimus hoc nuper talio nuntio: uero prope
diem beniemus. Quæ li tecum ipe recolis æquore auo
& maiore consolatioe morueris. Non alibi cum apud
hunc tum apud alios. At ego in elegantiis ɔi lum
ulius, & si tu caluniator puerſe diffimulas. Nò igno-
raui ę ego hoc vocabuluæ reperiri. Ideft non ego te
tua confessione reprehendi: ſed puer. nam li repre-
hedere istud ierbum e hominis ignorantis illud
inueni, ego certe non reprehendi, qui illud inueni
vi non ignorabă. posſem equidè aduerſus ſita pectude
hac eè purgatione contentus: quam in tam facie eſt
fallere ɔ lupo alinum in lœta herba paſcentè & pre-
ſaturitate ſepen数量o tudentem. Verum ut intellig-
at ſe id quod mihi frequenter obiicit alinu eè: nò
lum hæc defenſione contentus: quinimo tam repudio
& alia quæ non me defendat: ſed eius ſtultitùa cor-
guat uti uolo. Non reprehendens, qd utaris hoc ùbo:
ſed qd male utaris, dum inquis in ſta epla nò re-
colo me ſcripſſe, hoc eſt non recordor: uti in aliis ɔqi
eplis librisq. Non tu. cicero uſto modo uſurpat hoc uer-
biz: non oño ſita eccliaſtua auſim dicere: nò etiam
ouidius qui nò aliter dixit nunc reſolo ɔ cicerò quæ
li tecum ipe recolis. ɔi repeto, reputo, meditor, i mete
tracto. quod tu & ſi alinino ingenio es fortafle ui-
disti qui hoc diffimulare conatus es: non ſubiuciens
ad luteram locum eplè tuè ne uera deprehendi t

2.

39

posset finia. At. h. quae p hæc quæ dixi me suspectus
fano ne ipe fuerim loci illius reprehenso: non puer
hæc neqquæ existimabit quibus scerit multos eæ cito
unus est antonius panormita: quinegot palæ re-
colo pro recordo reperiri: utentelq in hunc sennum eo
uerbo derideant. itaq. sive hoc uere sive falso sentiæt:
nam mea bic non interpono sententia iam ad puero
rum notitiam perueire potuit. Igitur non te repreche
di pogi sed reprehendo qui ais nouella spinga pro spinx.
Tam eti postq per eos quibus partem huius respon-
sionis oftendi inditatum tibi est: me loca quaedam
barbara deridere trae inuectuæ passim mutis
fedulas adeos qui tua exemplaria hent cum emen-
dationibus qi tute emendaueris, non ego, ut omnib
notum lit. Sed quae grammaticæ non sunt certe
non emendaft: quia nemo docere te et certiorem
facere potuit. Quale est hoc qd'uiis me reminiscici
qd' mihi ais inauditum: qi quis rei nunq fibi notæ
reminiscit posuit: q. qz hereticum uocas: quæ eunde
dicis hoitem omnis religionis: qi qui nullus 18 eæ
posuit hereticus. ego uero te pogi non hereticum dio.
non omnis religionis hoitem: non h. ita de te male
fentio: non ita uolo eæ contumeliosus: led omnis re-
ligionis cultorem. Cum h. dicas me omniuæ religio-
num hoitem: confe quens est: ut te facias omniuæ
religionum cultorem. Vt ea que improbas lis con-
travius: & certe id ipo opere oftendis: qui h. deos
testatur: iurat: ueretur: 18 profecto omniuæ deo?

spinga, no
dicitur. B. f.

Hoc de uerbo
hereticus

Et ab id omnibus religionum est cultor. Verum qum
nescio quid richculum in meis scriptis culpat ne
Aristarchus, discutiamus paulum huus iberorum
pondus. Ait in prima epistola mei voluminis ma-
le a me scriptum aliqua ex parte græs referam, qum
gratiam dicere debeamus. Salta quidè ac digna t
correctoris, uel corruptoris nostri potius lententia,
qui id ultro dat qd in usu e oium, qui latine script-
fere. Agere græs dicimus cur non & referre op-
time dicetur, quæ ciceronis autoritas illius beloe,
insufsam dementia compebat: ait h. in epistola
quadam ad Vatinius: Hon eim tu mihi huius m.
gratias. Sed et cumulatiffime retulisti. Ecce bic
cicero noster homo credo prelaurentio indoctus: t
geas referi dixit. Sed effrenata inataq. libido eo
hominem insaniz deducit: ut neq, quid icribat
neq, quid dictat, recte an Ianus intelligat. Nolo
injuste in plurium testiis productione: qui mihi
lunt: sed unus pro omnibus e cicevo: qm ad alia
testinat creatio. id lane constat et agere, et refer-
ve græs rectiſtme dixi. ego te inquis pogi corrigo
dicentem græs refero. Si ita est, ergo et me iſpum-
corrigo idem in elegantius tradentè & hoc plana
ad ciceronem ſcribentis exemplo utentem. Immo-
tales ago tibi græs agamq. dum iuua, na velatil-
rum me aſſirmare non posuiz: qd li credibile non
est mea ipplus me precepta vetexere. proſecto nec-

gauſi retro.

2.

45

tuam epistolam correcisse credibile est id pro mea
defensione dixi, dicam nunc ut accufem: non netu
ista in elegantiis uerba legeras. Certe legeras. Et
Cur igitur in animum tibi inducere potuisti id
me tuisse reprehenfuruz. Verum non in animu
tibi istud induxisti: fed ut calumniator: ut Sycoph-nta: ut fera beatiá contra animum tuiz locutus es.
Sed agendum pogi confer mecum pedem: confere me-
cum manus: intermiſſa pauliſper illa de notarioib
pugna: ut liqueat uter nostrum Ciceronis elegan-
tiam lectetur accuratius. Quid tu non contentus iui
autoritate et ratione niteris: inquiens agere grans
dicimus: curnon et referre optime dicitur: nam
utar remota contra te anologia: fed coniuncta atq
germana: huo grans reote dicitur: curno et age
grans. At hoc dicitur non recte: nihil ergo ual&
tuum a pari argumentuz. itaq: totum hoc non roe
nititur: fed autoritate: ſuie exemplis. Tu tamé cu
unum omnino habeas: pogi ana ambitione te iactus
multa hære. ego pogi istud qd'tu iudisti: & ego ui-
deram: fed qd'ego iudi, tu neqqa iudisti. ſpum
qd'ista exempla non hent aperte coniuncti nome
gras cum uerbo refero: fed ita ut precedat uerbú
ago cum quo coniunctum est aperte nome gratias:
ut non fit absurdum in uerbo refero repeti idem
nomen numero lingulari. Deinde qd'non effet ça
cur Cicero ſic pro plancio ſcriberet: Cur pro me Se-
natus grans agendas putauit: ego a me grans referé.

cito

hèu gratiá vela
te duci agere
grãm no ſe grã
ſtias: 1 et non
din huo grãſ:
net voffero
grãſ ſi grãmu
ut Cicero h. l.
oſſon nullum
officem voffere
da p[ra]ma p[ro]
nomus

Elegan
din do
no voffi
tinu flau
toritate

dam nonputem. & hiis li. xxxv. renuntiato te ikt
gras regi me adgete: referre gravam aliam nunc non-
posse. cur tu. nonfiut contentus dixisse grus: cur
in diuerto uerbo mutavit numerum: hanc ne ego
elegantiam pogi debueram præterite silentio: Tu
certe non preter eundæ tibi putasses: si alia duertiffes
quite familiarissimus ciceronis exultimas. es tu quid
eius familiaris: sed ita ut interiora et penetraha do-
mus eius nunquam aderis. & ut tibi magis indulgeteq
non familiaris es solum uerum et famulus ac ferio.
Sed liciut non omnis famulus ac feriis archana pris
familias ac domini nowit: ita tu mibi tullianæ do-
mus iuderis èe autiamitor, aut attrenis, aut me-
dialticus: aut pistor, aut suppromus: aut furnarius
aut coquus, aut stabularius: aut quod tibi & hone-
ritissimus, & iocundissimum è cellarius. Nam quom
putandus es nolte interiora qui nefas dicendi esse
fententia digna correctore nostro. non correctoris.
& dixutiamus fluorim uerborum pondus pro eius u-
boru dixisti. & me i voluminis, pro meo, volumi
nu3. Ad quæ reprehendenda non est opus aritardo
liciut nec ad unum pyraticum mioparonem cupiendu.
profecto regio regio classis, sed truerardo, aut nua-
cho, qualis ego lum inte unius mioparonis archipý-
natam tamdiu oms italie infestantem atq. uexates.
Sed ut ad rem redeamus: quom uerisimile est adole-
lcentem ista notasse in pogio: quia hoc ego apud au-
ditores meos sæpe testatus fum, de quo in elegantiis
q. antidotoq. diu putau. Arguit in super cum sap-

famularis et
famulus dittis
runt

tanitor: atriæ
sif. mediaſtis
nuf

cellarius

Nò q.mo allegat
an dom. q. ut
p. s. iu t.

futrem

fissem me ex britannis redisse: ex britannia oportu
isſe dictat, tritum est ab indis: his panis: aſris: germa
nis dicti nos eſſe reuerſos. hoc ab adolescentе animad-
uerſum eſſe nequaqua[m]rum eſ: ut inſuetum et auri(b)
ſuis mauditum, recte ait, an fecus non dico: niſi q[ui]
tu p[og]i iuſeris te recte reprehenſum confiteri. ó ho-
minem vidiculum: quiſ tu non rideat hominè in lu-
do gladiatorio exercitat[ur]imuz timore ictus capiti
minantis: non caput: ſed genu protegentem. ille cul-
p[at] q[da] ex britannis redii: tu occurris h[ac] rati[o]e, q[da]
ſic illud recte dictatur: ut h[ac] ab indis redii: ab af-
ris: à germanis: qui ille neget recte dicti à britanis
redii. ip[pe] agit de præpofitione, ex tu reſpondes de'
præpofitione, ab. hoc quid aliud eſt, q[ui] tegere genu
quod non pervichtabatur: & plagam in capite acci-
pere. Vna ad h[uc] ſupeſt qu[est]io de qua ais. coram
pontifice cum ſcripſerim: ſolec[ur]imum eſſe ait: & ap[d]
ſerib[us] debuſſe. h[ac] belua profecto agrum ſtultitùe
depaſta: nihil intelligit in latinis: neſcit quid diſſe-
rant coram et apud. legat liu[n]uz qui ait: mag[is] ap[d]
quos: q[ui] coram quibus loquereſt[ur]. & limentis imbecil-
litas patitur confideret quid h[ac] duſtent int ſe uer-
ba coram quem queritis adſum. Virgiluis ait: ſed
h[ac]t[us] belua ſanatico ſpiritu ducta: cui ſola detrahe
di ſacultas eſt nota, impetu quodam uelano fertur
in præceps, & libidine detrahendi labitur: ubi et
pueri confuſtere ſolent. ó excordem p[og]ium, atque
uecovdem & ſecum q[ui] diſcordem. Sic loqui[tur] q[ui]ſi

viv[us] dura[rum] vrd[us] ex brita[n]is: an[ui] ſi d[c]u[n]t[ur] a[b]r[u]m ſic ſic ab modis
h[us] et inde q[uod] ſi inimic[us] de l[ui]o.

timore ictus
capit minuſſ
proteguere genu

- coram -

coram: et apud

alium barbare loquentem reprehendat: & non alio barbare loquens ipe reprehendatur. Ille te poги cum ait scribere debuiffe apud pontificem non coram pontifice: satis aperte significat ſcire ſe quid iſta differat: ſed te neſcure. Itaq[ur] tu[i] emſt oftendere te recte uſu[i] ea prepositione: id n[ot]faas: ſed q[i]i alterum male ulla utentě notes, in qua[ſ]e[]gat ſiuius. ó beluam ó bi pedě aſelli non intelligis contra te è[è] ſiuian[i] exemplum: ut manifeſtum ſit ab aliquo qui uel à me audivi[t]. aut apud anti- dotum meu[s] legit illu[s] exempli te è[è] admoni[t]. non te illud per te animaduertiſſe. quippe q[ui] necdum intelligas [p]quod datur intelligi apud aliquos quidě loqui, è[è] cum illi[] loqui: corá al[i] quibus aut è[è] illis preſentibus loqui. Itaq[ur] poſi[] ſumus apud aliquè loqui: corá nemine, n[ò]poſſu mus coram aliquo, niſi apud quempiam: quæ abſ- te poqi neq[] bi[]neq[] alibi cultoditur elegantia[t]. ę[ę] quomodo p[ò]t cultodiri: quæ n[un]q[ui] tibi animad. uerſa eſt. Nam cum haec ſint uerba tua[] epistole, qui meis rebus adeo tribuas: ut e[t] com[]m p[en]tifi- ce legenda curaves. haud dubie id ſignificas illa ſcripta pontifici ſuiffe lecta non aut[ati] alti ip[ò] pon- tifice preſente: quod contra ſiuii exemplum eſt. At[h] uirgilu[s] tecum facit coram quem queritis aſſum. ó caput nihi[li] capax: non uides poqi agruſ, ſtultitiæ depaſte: ut tua[tibi] ſeddam: n[unc] cor[am].

allegat ite[24] ſui
anidavitum

q[ui]d datu[n]
intelligi per-
coram: q[ui]d
per apud

coram

2.

42

est aduerbum nec posse hêve differentia cum apud
prefertim op hæc differentia itadem si de loquêdo
fit mentio hêt locum non si de coetis qualia sunt
fedebam coram te. scripti coram populo. salutauit
conim magistec in quibus nullus differentiæ resp-
ectus è adapt. quid lit coram et ipa prepositio.
àto magis cum non fit prepositio. fed aduerbum uelu
ti in uirgilioiano exemplo. in quo ne pueri quidè lab-
erentur. ut intelligas pogi & te èe non me illum
qui labitur. ubi pueri confistere solent. & puerùpo-
tuiffe te repræbendere. qui prefertim hoc à me
pneceptum fræquenter audivit. & haec sunt oïo
quæ ille inte notanda sibi putauit. præter illud
quod diffimulasti. Qd hæc dederunt disturbus
rebus pape. An hoc non pueris èt ad repræhensio
nem notabile est quod uotabuli ne in ore quidè
vanar quæ turbida aqua gaudent bene lonaxet.
nam illud in quo affidue laberis. quius meorum
auditorum notaſſ&. Nam ſuperviores litteræ gratæ
ſibi fuerunt. ſibi pro ei contra grammaticorum pre-
cepta, cum aliorum tum pufiari locutus es. niſi
ſentis litteras ſibi ipis gratas fuisse. & quod buic
ſimile est. Vide ne forſitan fallaris. ſcriptis ſuis. ui-
delicet ſuis pro eis. niſi accipis ſuis pro porro. ne
uidelicet ſcripta porcelli illum fallant. & iterum
Tanti facio nicolauz, iudiciumque ſuum tanti existi-
mo. Hempe iudicium porcorx feropharùq magniſa-
cias necesse est. ne alioquin à pueris barbaræ locut

J. coram. interdum
& aduerbum
interdum pre-
posito.

disturbù

ſibi pro ei

éé depnèhendare. & cum non plura notata lìnt in eplìs
tiis, tîn inquiis. hæc et sexcentas alias ineptius rìdi
culæ in me confert ille barbarus in berbis quib'
nue barbarus mi crimine nunc male fororitatis nunc
male conjunctionis arguit homo inconditus: ablon:
lurdus: inconcinnus: qui nulli mi campanarum
aut tympanor: fonitum nouerit. & certe effrenate
nimius ac petulanter effertur delphicus nofter u-
tes, tanç illa fua ſenſa omni ſenſu uacta ex apol-
linis puti ſacrario, non ex armamentario uolitá-
tis ceipelli, ac ex pbanatici dementis quæ uéſano ca-
pite promere uideatur. Cuus infaniæ respondere
ad ſingula quiæ lìnt inconcinniora prioribus ſtu-
tiſimum uideretur. Verum ſtultus ego qui quicq
pensi faciam: garrulitate ſeuruilitatem quæ eius qui
continua mentis uertigine agitur debacchati, ri-
tu. omnia pogiarma non alia lìnt q[ui] conuicta, &
mendatia quibus ſe protegere ethoſtem ferre ar-
bitratur. Ego ut finem huius quaſtions faciam:
tanç apud ipos iudices, atque apud eum qui omnia
cernit iefum chriſtum iuro me depnèhendisse adele-
ſcentem, quod notas illas appoſuiffet: & ne plures appo-
neret inhibuiffe. Simentior ipe deus quem testatus
ſum veddat in hac cauſa infenſos mihi iudices oës,
& imprimis cuius iudiciuſ plusiui facio Nicolaù
ſunnù pontificem. Q[ui] non opus erat mihi iureui
rando ubi palam est pogiium falfo me accuſare et
luæ libi calumniæ éé conscuum: quë et non pudet