tabif in solidif, hinc nimirum in dubio tuta erif. Sapi
eng.n. timet & declinat: Sed sultus transfilit & con
fidit. Doceo ergo te gesfere/moneo te caute procedere/
et pedem ad preuisam rem tantum extendere: Tendo
ergo laqueos in getif/pono retiaculum fatuif/ac/tor
mentum paro molestif: His qdem cum admiratione
auditif musca sic ingt: Certe ualde magna sunt que
infruif: mox illa respondit, uerum est si hec facis:
nam intellectus bonus omnibus facientibus eum Deide
regulaf et monitionum oblita musca, getif inpatiens
et incanta: quem in aranee laqueum incidifset rea cepit
lamentari de indice q: captam fraudulentia decepifset: Cui
ita respondit aranea: Arte capere pessilentem non puto
eſſe dolum fraudif, sed diligentiam equitatis: Olim dixi
tibi, quieſſe, caute perge & no audiſti me: Distant ergo
alij in malo tuo, & neglexiſti incanta bonu tuu et
hoc dicto damnavit eam. ~

Semper cum tuto onere passibilis perge.

Mus per cellarium ingruente gresu decurrens: grani passu
pergenti testudini obviavit. Cuius qdem congruam grani-
tatem mox sultus deridens yronice ac delusorie sic
dixit. Quid soror tam rapida velocitate incedis? Cui

illa moto capite illusorem deridens ad ueritatem rúpedit:
Ego sic pergo, em armis meis fum onerata: Tunc ille
stultum est tantum onus secum portare. Et illa, ymo
stultum est quod indicas non sentire: ac stolidus magis
non securum ab hostibus inermem saltando currere.
Nimirum ex nature prouidentia tuti corticis pondere
circumquod uallata, domum, murú, & chipeum quem
incumbit necessitas mihi ipsa rúperio: & mendicando
suffragia non distrhao. Tu uero levis & inermis es
at quom hostis ungula occurrit, subito puentus ab
hosti milite peris: nisi mox inuenias ubi abscondarif.
Quid ergo de lethifera leuitate gloriaris? Attende q
uentoy leuitas in profundum sepe nautam mergit, &
belliger equis nisi sit pondere granatus securus in hosti
cuneum se inmittit: Maris unda fluctuosa leuitate se
circufuit: Et tellus sua ponderositate gescit, Lewis
shpula uentoy flatu uoluitur, & lapillus in humida
granitate firmatur. Igitur frater mi tibi sit tuę leuitatij
tempestas, nam mihi mee ponderositatij grata tragittal
placet. Unde gaudeo certe mecum portare suane ingum
protectionis, ac temper habere leue onus salutis: Quibus
dictis recedens derisoris sui risum convertit in luctum.

Tue fpei anchoram i sonis ppetuis t'm fige

S

uper marij undam cetuj maximus in insulam eLENATUS
Quom aride speciem mentiretur, pisdator raticula fluctuas
terre cupidus sophisticum hunc peruenit: mox q[ui] letus
illuc descendens paru leuata puppicula ac ex filice igne
executiens sibi p[ro]s cepit corpusculum algore rigidum fouere.

Verum quom ignis acuta caliditas transacta cutis pin
quedine tandem in sensibilem carnem pis[ris] descendisset:

ardoris fensu statim pis[te] c[om]oto, terre motu exis[hi]mas
natura relictis omnibus ad namiculam cucurrit: sic ide
ueritate comperta tutus de rate lamentabiliter c[eto] dixit.

Ut q[ui]d oftensa ingenti mole, statibilitate lethali[er] simulata,
cute p[icta] mentiebaris te portum, ni certe natatile
liq[ui]num statim profugo subveni[set] in te confidentem raptu,
subito non minus q[ui] nanim submersi[sses]: Cui pis[ci]s resp[on]di[ut

Tu autem quare ad quietendum super rem mutabilem de
frendi[ti]: Et ille, certe quia tellus: non animal uidebari.

tunc alter, n[ut]q[ui]d n[ot] omne quod uideatur apparere est,
ut apparet: an ignoras q[ui] plura in sola sui apparentia
non ueritate fraudantur. Nam sophista uideatur philosoph,
ypocrita sanctus propter hoc chari[s]ime tu q[ui] maris inola
periculosis uersaris in flutibus, & pernici ei capris undiq
tam ob[se]fsus ligno perfragili circundar[is]: Quo i necessitare

configuras, cui re credas, ac ubi stabilitus confidas
prius rimante conscientia uides et clara prudentie
circumspectione attendas. Namque si ex toto senel erra
ueris preventus morte, correctionis tibi postmodu nul
thactenus locus erit. Sic ergo tutum stabilitate queras
portum ut hunc meliorem bonis, melioribus optimum
prudenter elligas. Vbi confidentia seura quiescas. Nò ne
sapiens architectus in terra stabili fodiendo quèrit fùda
mentum stabilius. Et navis peruigiL gubernator, antequa
quam accómodet ancoram plumbata fune abifsi fundu
quèrit. Stultus.n. est q. super rem instabilem fabricat.
Et amens ex toto, qui rebus mobilius se stabiliendu
cogitat. Vade igitur et disce hinc nequq[vis] i perituris
confidere: In eternis de cetero tuæ spei ancora fige q[ur]bs
dictis instructus navita consolatus discesit. ~

Tantù eterna dilige & nùp dolebis.

9

I

n plenilunio symię cordis letitia exultanti: nulpes mox
afnit, ac dixit indica mihi foror, ut tecù cœgaudeam
huiusmodi iocunditatis quę sit ratio? et exultationis
quę causa? At illa hilaxis ut secum letaretur r[es]pondit.
Nimirù lunavi quam amo plena nunc luce fruor q[ui]m

hanc diligo, qua cetera perfruuntur, et hac letor: Ad hec
vulpes subiinxit, putabam charissima, ni turberis, manu,
nafo, vicinoq oculo, estimativa preclara, ad rationis natura
plus te ceteris animantibus accesseſe. Sed ut ex uana
gratulatione coicio, adhuc de longinquo permanes: quo n.
magis a ratione ſeuingimur: tanto qdem ab homine diſtam-
puto namq, ni fallor, quod amare perdibile aligd, nihil aliuſ
sit ab dolere: Sed amare lucem uerum eſſe boni opinor
si tamen eiuſ fit ſtabile fundamentum. Quantum n. id
quod diligimus, habitum gaudemus: tunc etiam mox dole-
mus amissum. Unde fit q, dellectabili re perdita ſtatim
in dolorem wertitur amor, et iocunditas in dolorem: Sic
et nimirum quanta fuit concupiscntia in amando, tanta
est moſſitia in carendo: Sed g[ui]m melius eſt diligere ab doler
elligibilius nobis emerito fore exiſtimo tranſitoria p[er]nere
amare: Hec namq, si non amamus, dum tranſunt nobis
dolemus. ſeitur q[ui] lumen diligas laudo, sed q[ui] lunari
lumine mobili fruaris te non laudo. Hoc n. sero luna
plena letaberis, ac sequenti ueppere tristaberis. Impoſsibile
namq eſt amato perdito non dolere: Et sic quid refidu
tibi erit de p[er]terito gaudio nifi prefens dolor? Amatum
sigdem fecam rapit gaudium: Et idem, whom tr[ans]ſierit mox

modo fert animus in luce curtis gratisima construere
mihi nidum: Cui formica mox dixit: fuit forte tibi
umque molestum habitaculum primum? quę ait numque
certe: sed tuifsum et quietum: Attamen ad novitatem
hanc lucis dulcedine inclinor. Cui formica subiinxit.
Nimirum dulce est lumen & dellectabile oculis uicere
solem: At longe magis fapidior uita est, et dellectabilior
secura quies. Qobrem soror licet non sim tanti ut co
siliaria sim tuę prudentie: Hoc tamen quod tibi memorat
in hac novitate unum est: Quod presbiteris & pellipariis
non es modicum odiosa. Illis qdem propter zelum suar
gallinaru: Ibis uero pellun cupiditate tuar: Sed alind
est qu in novo negocio antiquis consilium requirat.narra
consilium custodiet te & prudentia te feruabit: statim
ulpes inconsulta respondit/nimiru qdem soror hoc attedo
nec egere consilio minima puto: cui formica prudeter
respondit principia qdem rey mole minima: uirtute
sunt maxima. Nam ex paruo femine palma dignitur
ingens. Unde i minimis exorduis maxima sunt consilia
agenda, & in paruus error in principio maximus erit
in fine. Modicum.n. corruptele i radice per totu corpus
effunditur arbore: eo qu in suo principio quodamodo
tocius realitatis uirtus continetur: quia et si minima

negligiſ, deſſues in maiora paulatim. propter hoc ſalæno
in proverbio dixit: Audi consilium, & ſuſcipe doctrina
ut siſ ſapiens in novifsimis tuſ, nam et cogitationes
consiliiſ roborantur: Ad hec uulpes victa ratione sic
respondit. Et si in hoc ipo uti consilio opus eſt, ſatis gra
naturę mecum eſt. Statimq[ui] altera dixit. Scriptum eſt
non ſis ſapiens apud temetipsu, & ne initaris prudêtię
tuę: euia dicentes ſe eſſe ſapientes ſulti fach ſunt: Nò ne
plura uidentur quatuor oculis q[ui] duobus.' & multiplici
radij plus illustrant? maior certe ualitudo eſt plurium:
et tatis ſecurius nautis pluribus gubernatur. sed et cujuſ
eſt consilium: nò ne ſapientię: nimiru hec que abſcòdit
umi, revelat alteri. Et humilitatiſ amatrix ut plurimu
rectum per alienu docet consilium de agendiſ. Verum
si b[us] uidifiſi ſteſte consiliario addito certior eris: si non
recte, ſtatim in melius dirriq[ui]eris. Quanto igitur consiliu
ex pluribus eſt, tanto ſalubrius: Q[ui]m ubi multa consilia
ibi & ſalus multa. Sic audiens ſapiens ſapientior erit,
& intelligens gubernacula poſſidebit: Ad hec uulpecula
dixit, scio q[ui] prouida es, doce queſo cujuſ consilium ſit
audiendum. Tunc illa, q[ui]pp[ea] ſapientiſ, prudentiſ, scientiſ,
experti, amici, fidelis, magnanimiq[ui] deum timentis
& bus dictiſ prouida callidam eruditam reliq[ut]. ~

diligentiori ruminatione ota digeras priuſs agas.

P
oſt aliquantulam gumpti diſeſtionem edulii: ipsum bos
retribuens ſaucibus quom recubant ruminaret porcus
hoc apiciens ad eum venit & dixit, Quid eſt quod agat
comute? cui ille rumino. Tunc porcus parum ante ta
onerosum ingum de poſuift ut qd modo non regeſcis.
Non ne ſeme L ſani eſt maſſicafse. Ad hec ita fertur bos
dixiſe, nimirum frater ſi ruminares nullhactenus sic
ſentires. Vbi queſo ſitus eſt alimenti ſenſus? nò ne in ſaucib.
Et propter hoc quanto diligentius edulium maſſicamus
tanto amplius tocius rei ſaporem percipimus: & indiciale
guſtum habere uehementius dellectamus. Re uera molares
dentes in duplo provida natura compoſuit, ut maſtigatio
maior adſit: Et guſtatius ſenſus prudenter eſt in ore
locatus ut dellectatione diutius cibus ſub ſance teneatur.
Quoniam igitur ruminans melius digero. Et alimentu
in fine peramplius depuratum aſsumo. Tunc porus his
auditis ſubiunxit: Quis ruminare te docuit? Et ille ars
nimirum me hoc agere erudiuit in corpore que ſapientem
docuit ruminare in mente. Cuncta namque ſubtili medi
tatione ruminat prudens que aut dicit, aut facit. propterea
gdem digesta loſtur, & purgata similiter operatur. Ad qd
.n. comunicatum eſt homini clarum rationis consilium. Et
tam clarifſimum conceſſu eſt illi meditationis bonu? nò ne

ut his salubriter in agendif utatur. Unde premeditations
mastigatio in cunctis humanis actibus semper est pponeda.
si sapientia gubernatur, ut universa digestiora & pu
riora consequatur. Nec semel satis est rem agendam videre
sed neceſſe est eam pluries subtiliter ruminare, sicut n.
quatuor digestionibus cibus excoqtur, ut deinde membris
purior acueracior tribuatur suc ois cibus anteſſa anime,
uniatur quatuor purgatur digestionibus. primo n. uadit
ad stomacum & ibi digeritur. Et segufratur puru ab
inpuro, ac quod inpurum est emittitur per ſectefu. Deide
puru dereſictum ad epar mittitur et ibi digeritur et
fit ſanguis. Et segufratur purum ab inpuro et ipuru
emittitur per urinam: Deinde purum dereſictu a, uens
trhaitur. Et ibi tertio digeritur & segufratur purum
ab impuro, et inpurum mittitur per ſudorem et ſputu:
Deinde purum dereſictum per membra ſpargitur et in
membris quarto digeritur. Et segufratur purum ab inpuro,
et illud inpurum quod quasi purum est seruatur i uasif
ſpermaticis et in generationem emittitur: puriſsimum
autem dereſictum in membrorum ſubstantiam finaliter
anime populatur factum unum ac ſubstantia. uite: Unde
nulla cibalis inpuritas accedit ad animam nifi quem
quater mundificatus fuerit omnis cibus. Tu qdem ergo

charissime quia non ruminas impurius fumis alimentum
et ob hoc a lege divina imundum animal indicaris. ebus
anditif erubescens porcus recresit. ~

In omnibus gravitate ordinata procede. ~C 12

Quom agiliter egus hinc inde discurreret: onustum bouem
obium habuit graviter incedentem, cui dixit. Quid
dimisa est tibi ungula? Quom sub tanto pondere eius
tibi nuc soliditas efset oportuna. At ille rpondit nimiz
qui me condidit hoc previdit ut semper ita sub onere
ordinata gravitate comodius incederem. An ignoras
gp perdicio a cito pede derinetur. Nam cuncta mortalia
plena sunt periculis, unde oportet ubi3 cu gravitate icedere
ut possif dato pede uno ubi porrigendus sit alius providere.
Similiter autem tarda sapientia est terrenis: Implicati
namq3 senfibus, membris3 mortalibus agramati sapientie,
lumen abconditum, in altissimis situm antiquatis temporib
wix attigunt. Et ob hoc quanto tardiores, tanto perspicacioref
inuenuntur. At uero si tarda gravitate incedimus mode
rantius laboramus, & ob hoc quod agimus lucidius ituemur
et quieteate anima, cuncta melius indicamus. En sapientia
attingit a/fine usq3 ad finem fortiter & disponit omnia
sua uiter. Quamobrem si cum tarditate procedimus: velocius

["id quod intendimus, expedimus, quia sic prudentia lucerna\nducimur, qua per directum ueritatis iter ſmoris devijs\nuelocijs fini operis preſentamur: Repentinum saque\nnatura non patitur: et quę subita inſtruunt, post confuſa-\nmentem ſubuertunt. Inmoderato cursu, niſi granitate pre\npediatur namis diſoluitur. Et ſeſinato partu ſertur catuloſ\ncentos naſci: Moderatiori uerumt'n imbre tellus pinguis\nefficitur: et ordinato greſsu, non ſolum desentius, ymo ſalu\nbrinſ grues incedunt. Tu autem chariſsime, quia iduſa\nungula velociter agitaris: ſepe lapsa illa, confuſeris. quo\nnimiru imundu etiam at indicaris, & audito erubestis eſ abijt.", "A", "Ad audiendu velox: ad loquendu siſ tardior. ~ C 13\n\nd nulpem abſconditam ac fameſcentem quom amicus coruſ\nnon minuſ ſibi ę illi compaciens, gallinaſ in ſecuro manetef\nui fraudiſ ſtunderet aduere, ad eade[m] ſe contulit, & ſalute\nprodiſioniſ p[ro]ſoita dixit. an[ú]cio uobis gaudium magni[\n& n[ut] n[ut] n[ut] n[ut] n[ut]

nimum credule: Quo namque tendit is nisi duce fraudis
ad mortem? Nempe si in coruo virtutem fore creditis et
si speratis de vulpibus bonitatem: lucem efse putatis
in tenebris & in viciis virtutem. Sed nimiru inoffibile
est, qm splendor solum de lumine rutilat & virtutis
illa de bonitatis uena tantum manat. Non audiftis abuc
ut video sapientum sententias, Veloci sigdem aure audiéduz
eft, et grani corde credendum. Oportet.n. diligenter atten
dere, quid et cui credatur. Re uera minuß provide amico,
et inimico pariter creditur: quom amore et odio lingue
libra fallacis, affectionis pondere in obliqtatem trahitur.
Verum nulli securius q amico de malis: & inimico de
bonis accoMODatur auditus. De te uero nunc credas ini
mico tuo eternu: Quia si bon dicit sophysta eft, de bono
tendit ad malum: Si male dicit, facit quod sum eft. De
tui ipfus agitur bonitate hofi invidio credendum non eft.
Quia quom oculus huidus fit amator tenebze lucem
odit: Et ad turbandum cujuscunque serenitatem infamie
nigredinem lingua spargit. Sic nimirum multiloqui,
dilectori, Adulatori, mendaci pariter & fallaci creduli
tatius affensum manduerunt prudentes nullbactenus
fore tribuendum: In multilogo.n. peccatù no deerit: Et
adulator falsa pro ueris cudit, Sic afsueta mendacijs

lingua facilius huc se diuertit. Et fallax anima libenter
rete dolositatis expandit. Similiter etiam tuoy bonoy
anido, & iracundo neq[ui]s sapienter auditus impenditur.
Leue namq[ui]s uerbum ut res captetur quantocius emittitur.
Et ab ira, seu inimicia uel inuidia, a, ueritate q[ui]dem
oris rectinudo curuatur. Quid tandem? niſi q[ui]s minus
nulli q[ui]s tibi de bonis credas: Naturaliter q[ui]dem laudem
apetimus, aut maiora q[ui]dem de malis communiter exti
mamus. Ad hoc autem ellogum ponderandum, quia tatuæ
posſible est credendum, & hoc dutaxat quod cōſequēs
eſt. Sed cōſquentia uerbi, ex cōſunſtantia percipitur
fatti. Hec sig[ui]dem ſunt, Rei qualitas, locus, tempus, &
modus. Sic ergo fallaci coruo credere ſtultum eſt, et oio
dementia uulpam in oratorio uelatam cantare. Hoc n.
uulpinę cauſę non conuenit, et totaliter ueritas, a, cir
cunſtatijs ipſiſus rei diffen[t]it. Q[ui]m q[ui]dem ergo multa cantela
circa credendum adhibenda eſt, et rei ueritas multa eſt
diligentia ingrenda. Pro certo ſtultissimù eſt cito credere.
et periculoſum cicius poſt leuem credulitatem moueri.
Q[ui]bus eruditis diuiso coruo gallum gallinę ſequite ſut.

Quiem mentis dilige: & ocium fug[.]e...
n ueſpertina q[ui]dem hora inuo bouem oneratum aranțe q[ui]
ocius ſuac, uagus lupus reperiens atq[ui] compaciens dixit illi

quando tu solutus in beata libertate uagaberis? et qn nunc
tam lafsus in gete ociosus refocillaberis? At ille respondit
minif quando sapientia relinquet naturam. Laboré.n.
q3 dui subflinet membroz societas nequaq3 me capiet uaga-
tionif captina libertas, aut ociositas cordif tempeftatibus
fluctuans. Namq3 uagatio mentif alienatio eft & ocium-
tempeftas eft cordif. sigdem alienatus a viirtite mox senfus
sicut chaim mox profugus, uagusq3 diffunditur, et uelut
david statim procella uiciositatif inuoluitur animus ociosus.
Ligatura.n. membroz per afiduum motu primatur senfus. &
in albesia velocius repentinus ingruit motus. Ad hoc lupus
adiumxit, numq3 ergo quieſcit ſapiens? Et bos. ymo ſolum
poſſidet illum ſecura quies. Non attendiſt q3 ad maiorem
getationem, principium ſensuum ſuperior mandibula non-
monetur. Verum tamen numq3 ociosus eſt ſapiens, cōtinuo
gdem aut mente exercitatur, aut corpore. Quid.n. eſt ocuń
nifi perditio inreuocabilis hore, effuſio uite, ſtrogradatio
proſectionis. Hoc gignit carnis desidiam, parit ſuperbiam.
Accendit luxuriam, ſoluit linguam, Nutrit indigentiam,
& introducit rapinam. Egestatem namq3 operatur rniſſa
manns, & qui ſectatur ocium ſultiſsimus eſt. Attamen
sabatizante ysrael coelum non influit māna. Quando et
aqua imobilif putreſcit: & ſmotus enſis rubigine mox

fordeficit, & pes quietus obtinuet, ac depositam uestem
dirus tineę dens corrodit. Sed econtra plus continue
dum uinit cor mouetur, nec qeſcit naturalis virtus du
dormit. & rōchina mundi prudentia ſemper agit. propter
hoc chariſsime ocium uitanſ aut aro/aut comedo/aut
rumino, aut ligatis nubecula ſenſibus digerens ſrgeſto.
&bAudinſ lupus ociosus in regionem ſua ſe contulit.~

Doctus log: & amarus ſiuerbi. ~ c. 115

P

oft multum laborem & studium uix tandem coruus quem
ellog didicifset, deſuper audiens ranam fantem deſtendit
et dixit: Quis log poror te docuit? at illa nemo certe fed
subtracta cauda loguelam mihi dedit liberalis natura.
Tunc coruus: foelicitate quippe computationem pro beſtialitati
cauda rationis linguam acceptasti. Cui rana mox ingt,
tibi uero unde hoc contingit frater? Et ille, longis laborib
et ſtudijs ipsum nempe didici. Statimq[ui] rana ob minus
inflata ſubiunxit. Ecce tu log doctus es, et ego nò docta,
si placet loguacitanbus initamus, ut appareat gs nostru
habundantius loquatus. Tum coruus ad hec ita fertur
respondisse: Ego dumtaxat pænca hec ſrio log que didici.
Sed b[ui]n uerum eſt q[ui] tu log minime didicisti, neq[ui] ipsu
emisti: quia ſi emisſeſ et erudita fruſſe non sic elloga
eſſunderes. Sed aut prudenter uenderes, aut illa b[ui]ſice

donares. At illa garrula ingt, modo tu loqueris, cui uendis?
mox ille sapienti ingt cui nihil ordinate actum est perditùn.
Non audisti q[ui] argentum effectum est lingua iusti, eo q[ui] rarissima
sit: Ham clausura que varo aperitur fortior est, Et lingua
minus frequentata solidior. Nang[us] quod dum textù tenetur
difficilius obliquatur: Sed dum lingua non loquitur tenet
rectum: Re vera conceptus mentis est uerbum, ubi hoc ergo
minis effunditur internum rationis vinculù facilius dissol
vitur. Non ne multitudo fermonem humanum in babilonia-
confusum q[ui] labium & dimine ueritatis tuba breuilogo in
syria decalogum est loguta. Ad minus loquendù os labiox
ianua clauditur. Et propter hoc artheria trachea ofiolo
circundatur, Q[ui] si uox q[em]dem uerbum est et sonus oportet
g[ui] meditatione concipiatur, formetur confilio, dirrigatur
indicio, & post hoc suò tempore ac loco d[iget]u auribus
pandatur. Quinque uocales date sunt homini ut parte loqua
tur ad sensum: Atq[ui] pp hoc lingua est unù logutionis instru
mentum & g[ustus]: ut panca q[em]dem et rationabiliter loquamur
ac preguistemus. Hon ne audistis quod scriptum est, ventum
seminabunt & turbinem metent: Q[ui] quom in multilogo no
d[ef]sit peccatum: pro certo quod uento loquacitatis effunditur
indigestis prolatis conturbat alios, aut conturbatur. Q[ui] dog[us]

L

annos prophetis placuit parce loqui. quid plura? qui multu
loquitur modicum ruminat, & uerba ocioosa per confeques
Die uoce tenui: & age rem actu grandi. Instructat.

Leonem socius affinus antecedens quom de longe luporum turmā
aspiceret, mox paλatinam uocem cepit emittere, ut graditate
sic pufillanimem grex inimicus timeret. At uero quam hostes
a clamore hunc afinum esre cognosceret, fixi fortiter ceperut
ridere sientes qdem tanto corporis sonitui munime ac cordis
respondere uirtutem: Tunc leo percepta uoce ad socium ecurrit,
ac dixit: Amice qd tibi est q[ui] clamavi. cui ille mi frater grex
luporum apparuit quem grandi uoce perterrui, nec se mouit,
sed ad odorem tuum non fine mea admiratioe disparuit.

Ad hec leo prudenter subridens ingt, si noſti, nequa lupus
est & callidus: Clamorem deridet, tantuq[ui] timet uirtute
latratus canis, quem irisorie subſanat dumodo morſu effugiat.

Hec mirum expertus miles tubam bellicam nō expanesfit: sed
gladium. Et eruditus phyloſophus non nubis tonitruī, sed
fulgur. Quid nō est clamor niſi euacuati pectoris uentus.
Hempe uacua magis ſonant, uentosag[ui] concrepant. propter
hoc chariſsime qui clamoribus inititur munime aſapiēte
tinetur. Et hinc uentosus & fine uirtutis soliditate fore
notatur. Clamore sigdem iracundie ſlama i chibano cordis
accenditur de qua statim fumus ſoluitur, & obscurata

ratione virtutis splendor offuscatur. Ex lumine nāqъ ratiois
oritur virtus. Hoc igitur prudenter dum taxat efficitur. q
inamif apparentie, spreta uoce, rei granditas finitur. Hinc
nimirum teleſiſ ac regulariſ motus virtuofus actus eſt. qm
grandi wirtute fine ſono completur. Quo dicto verecudatus
asinus a, leonis tonſortio diſeſsit. ~

Gloriosa est prosperitas moderata. ~ 17

Quom tytan uniformi regularitate ſtabiliter moueretur: nimis
hoc admirans mercurius hac eum mox questione pulsamit,
ut qd ſemp in ecliptica uolueris, ibidemq[ui] fixus nuq[ui] inde
mutaris. ~ Qui dixit, ſonſ ſapientie dudum ſuſi a phis exi
ſimatus et hoc ignorat? Quis glorioſior inter ſtellas? non ne
ſol? cui fundamentaliter indita eſt lux p[er]genita, que tota
celox eſt ſpecies ac gloria: ſtellay, propter hoc chariſsime
media ſemper moderantia, uentilor nec umq[ui] ab ea declino.
Si consideraſi namq[ui] inimicoy g[ra]nitina, grata eſt prosperitas
et ſuſtitio: timidoy, nec ullum umq[ui] abſcondit ueritas amicu:
Quamobrem in ea maxime qu[e]dam moderantia amplecte[da]
eſt, ne quom emulos iniuſte cudit prosperitas, iuſte formet
eos prosperitatis imoderate peruersitas. Nimiru ex regibus apu
aculeum in fortuna celsa depoſuit, quem natura inſtruxit, ut
quom agendi eſt facultaſ ualidior ſit exercendi auctoritas minor.
Coeca q[ui]dem lux diesq[ui] uolatilif mutabilium reſ prosperitas eſt.

unde temper oportet paucere ne lux uertatur in tenebras
& nox repentino diei cursu succedat: Atq exinde prudêter
in prosperis modestiæ magis ac bonficentiæ intendamus. Vt
una uitantes sigdem iminibus & altera eignentes amicos
quatenus si contra nos quâdque adversitas ingruerit, salu
taris portum refugiat prouide in amicis preparatu iueniamus.

Re uera nauta prudentior dum aduersu tempeftatîf future,
trepidat impetum, in tranglitatîf sereno, moderantîę medo
tutus ut naviget velum ponit. Sed ut excefria modi rutilantia
uisum tundit & imoderata leticia cor extinguit, sic nemp
prosperitas imensa confundit, & m sicut in temperamento
sanitas corporis, ita in modewha salus est menti. Hon ne
timenus in arduis naturaliter ne cadamus. Ob hoc multu
prosperante in humilitatîf solido fundo pedem super alteru
teneamus ut idcirco in medio permanentes, quasi inter profûda
et alta, iam no timentes humiliari, sed amantes i humilitate
seruari, salutari nos sapientiæ ductu dirigentes transeamus.

In altum ·n. fluchibus namis securius navigat si in fundamento
littoris alterum remu iseperabiliter ponit: Et si quæ edificiu
bni elevat si fundamentu eius in profundivibus figat. quem
admodum igitur celebís serenitas quanto lucidior tanto trangillior.
sic sapientis prosperitas debet eſse moderatior quanto maior.
quibus demum digeſtis tacuit. ~

Neminem spernas: sed unicum debitu honore ipendas. 18

Leoni et mulpi quęrendo cibum simul gradientibus: Ut sic ars potentie uni et ars fraudis alteri subueniret, mus spaciatu post eum decurrens obuiamit. Quem leo facie curiali rſpi ciens cauda deposita humiliter salutavit. Illa uero furſu collo, cauda q[ui] porrectis, ac faſtu audacie cauta facta derisit. Mox ille aſtutus honorem in honorantem non ſero gratus refun dens, diſsimulatione multum tendit inpaſſus ex illata, a mulpe inuivia ſin menti paſſu credidit pectus. Deinde quom illi q[ui]dem grani famis ardore sparsis oculis effrenatim tendentes in abſconditos laqueos pede minus prouido incidissent. Mus gnarus eventu cucurrit ad locum et leonine salutationis non imemor, corroſis laqueis salutanti sic procuravit salutem. Socie uero gestu humiliato eidem deprecatum inſitu ſubſi dium flagitanti derisionis memor risu ſubſanationis reſpoſcit. Quid in me conspicis, inuet te cauda tua quam olim ſupbienſ errexisti: Et ſuperaddens ingt, mulpes callida es, sed prudentia cares. Nefciuſi q[ui] in rebus minimisnim quandam natura tribuit. Quamobrem nihiL est a ſapiente ſpernendum, qu[em] h[uius] unaqueq[ui] res ſuo loco et tempore inuamentu: nec attendendu q[ui]dem est ad modicitatem molis, sed ad quantitatem uirtutis. Plura namq[ui] qualitate molis exiſqua, granditate uirtutis ſunt maxima.

ceteris·n. virtuosiores minores funt lapides, Et rey ingentium,
parue res funt feminales. Quid in membrif pupilla paruifus
et tamen ipsa charior? Et navif salus ab exiguo clano pendet
pociusq; a malo. Quid plura aranea parua necat viru, & pulex
infestifsimus hunc conturbat. Neminem ergo spernaf, Qm unif
qsgg; prodeſſe ualet, neq; parum eſt fi non noceat, sed et ſuum
honorem cuius impendaf. Quid.n. honor aliuſ eſt, q; omnium
unif virtutum actus? Agitur hic namq; prudentia. Quam cui,
quando, ubi, & quomodo tibuamus eſt attendendum: Juficia
ut nec iusto minus, Magnanimitate qdem ut debito ampliuſ,
Nimirum & temperantia qua modestiuſ omnia impendamuſ.
Extra modum.n. aliquem honarare eſt illudere. Qui ergo
honore puerit alium, honorat perampliuſ ſemetipsum: Qn
honorator & prouiduſ lege rationis of tenditur omnino fore
posſessor virtutum. Quo dicto superbam uulpem dimiſit iretit.


Est amicus cuiſtis: itimus paucis: fidelis simus universis
pinoſum erinaceum uiperula circuens, ac mirata de cortice
dixit ei. Tu q; es? cui ille, fidelis amicus. Et illa, quid eſt
amicus, tunc erinaceus ingt, amicus eſt una qui tecum eſt
anima, sed uerus eſt cui si mollis adheſerif pungit. Nam qui
uere diſlit in luſiſuſ etiam corripit, et in facinoribus
qui blanditur odit. Ad hec uiperula dixit, placet certe ſanſ

19

et amicizia sit unitas cordium: spina uero et eius sit ueritas
minime credo, uera namque dilectio non in superficie, sed in re,
non in asperitate, sed in trangllitate fundatur; non ne spina
de radice maledictionis procreavit? Tunc erinaceus pungens
uipule subiunxit, scio charissima & amor & odium in
sola substantia radicentur, unde in uenenosa letalitate
tua generalis inimicicia est: et i medicinali qdem mea
est comunis. Attn dilectionis ueritas, falsitas substantie,
subiecto notatur ex cortice. Verus.n. amor de foris pungit,
et mulcet intus, foris agrescit, et intrinscus dulcescit, extra
percutit et medetur interius. Et n. quasi medicina amara,
nam ut aristotiles scribit, diligit quasi odiens senex. Et fideli
damit amatori dictum est, quod qdem oderat diligendo, fietus
uero amor oculorum nitet in lumine, sapit in ore, mulcet in
aure, ridet in facie, placet in cute, intus tamen est uenenu
sordens: et nimum quos necat, risu facit perire. Aut
forte de pietate cortice gloriari? Hempe basilisci rutilat oculus:
et occidit. Scorpio primus lingit eum quem percutit. Et du
ore blando emollit cutem, cauda uenenosum aculeum magis
figit. Syrena cantat suaviter ut stupefactum nauta deuoret.
Et ubi amplius periculo s us est transitus, ibi aque facies magis
arridet. Sic et pictura caballi placiditate quas atrhalt-

perdit cujus blandimento perdices: Spina ergo erinacei uerus
est & sensatus amicus, ac pictura uiperea fraudulentus.
Quin et addens ait, Spina qppe mea de radice maledictionis
non pullulat. sed internam substantiam chariorem eſse
demonstrat. Spinis: n. armat natura roſas, & sub ſpinoſo
cortice condit fructum caſtanea medullatù. His autem
auditis uipera dixit. poſtq[ui] uerus amicus es, et ſensatus/
uellem ſi placet speciali fecit stringi amicicia: At ille
respondit. Ego certe amicus ſum cunetis: intimus panceis.
fidelis simus universis. Nam q[ui] no oes diligit, ex virtute
non amat, et q[ui] pluribus est intimus nullius dilector est
magnus. minuitur. n. virtus dimisa: nimiru mater plus
diligit unum, q[ui] si numeru habuerit natoſ. Attn si fina-
liter uis audire, nulli ego intima dilectione aſtringor, nisi
cuius virtutem in longis temporibus, & ueritatem in mille
calamitatibus comprobaui. Vinum. n. nonum novus amicus:
sapit q[ui]dem in ore / bullit in uentre / in capite fallit, latet
turbu lentum in fece: Huic amicus ſtultus efficietur similis.
Quo dicto repudiatam uiperam dimisit.

Vni effectu quomodolibet fuerit pectus crede & 200
orunt dum ruminaret intra se cui cordis ſui interdum poſset.

C

comunicare secretum: columba talia cogitantem appiciens
uenit ad eum et dixit. Quid est quod tanta meditatione
cogitaf frater? cui ille meditor certe modo & stultos infinitus
est numerus et sapientum ualde paucus. Quippe cogitatus
ipsum cordis est intimus, et qui reuelat quod cogitat, cor
demonstrat. Que ergo es, ut credam tibi cor meum, tam mihi
charifsum, uitam meam occultifsimam, medullam mea
profundiffsimam, radicem meam, secretum meu mihi, quasi
cor meum mihi. Tum columba talibus auditis subiunxit. Sic
certe quod callidus est natura, ob hoc rogo frater me instrue,
quantif & qbus si neceſſe fuerit credam ſecuriter cor meu?
cui mox ille libenter annuens dixit, nimiru aut uni, aut
nulli. Ellectiffsima, n. paucæ & rara fides. His autem fit
uas preciſſsimum, nam in hoc cor ſalubre ponitur ac còditur.
quia nec a se ipsum diffoluitur, nec umq. a ferro uel alio
frangitur, nec mira eius ſoliditas a ſubtiliſsimo aculeo per
transitur. Quippeuerum aurum natura in abditif terre
condit: & radicemuiuſicam in profundiorib ſolida planta
ſpargit. Sic medulla graſſima in ofſibus latet, & uisus
gemam grandineam deuſub septem tuuicarz hemisperijs
occultaui. Nimirum os sapientum in cordibus eoff, qun
hoc qdem est illius munus gratysimum, ut sic celatu foret

& a corde posseffum i arca uite depositum absconderuſt. sed
cor ſtultoſx in ore ipsoſx quia os in eif tenet dominium
Nam apertum pectus habentes ac leuiora paruipendentes hoc
leuiuſ euomunt ſobrem citiſsime pereunt qum pro nihiſo
uite uenam effundunt. Quibus notatiſi illa sic docta ſeſſit. ~

Omne aduersitate ut uicas ualet magnimitas. ~c. 21

F rumenti granum terre conditum ac mortuum. quom iuxta
siccum lapidem pullulafset: de hac re admiratum lilium
ita fertur ei dixiſe. Vnde tibi contrito ac mortuo ſpirituſ
est germinandi. Quom ego si conterar mortuum ero &
ſi ſim in aqua profundar. Cui granu respondit, hoc mihi
ex uirtutis granditate frater procedit qua fit ut paſſio mei
ſit actio, et dum morior reuiewſco. Veru in uirtute rerum
maximam intenditur ualitudo, du eaux conteritur aut
moritur corporea magnitudo: Nimiru ſenix mortua generat,
& cynamomi aromatica ſpecies trita plus iſlamat. At
uero in qb minus pualet uirtus res ex hu�ſmodi cofunditur.
precioſitatem namq draconi diſ perdit draco cu ea si morit.
Et magnes non atrbait ferrum niſi teratur. Se infirmum
membrum tangi non pantiſr fine dolore Et ſanu dum tagitur
dellectatur. Non attendiſi q uirtuofus quom ex aduersis
conturbatur tunc fortior inuenitur. In calamitate ſiqdem

fuerit spiritus, tunc wietrix ratio uehementius corroboratur.
Quippe si flagellatus iuste ab eo quem olim offenderit, agit
equamimiter tollerando. Emendat potenter quod egerat molliter,
peruerfum tempore ordine decorat, ac offensam injicie patietia
recompensat. sic uirtutem lapsam reparat, at bono malum
iformat. Veru si iniuste patitur, tunc no solu patiendo maqni
miter agit, fed mirabiliter triumphando paffus uincit. Quia
bonum suu iamifibiliter salua uirtute pofedit, in malis
no superari uirtutis victoria est: Hemo.n. uincitur, nifi
cui sumu bonum erripitur. Cordis autem maqnimi bonu
in uirtute propria confifit. Ea nam quod sibi sufficiens est at quos
excellens ipsas gaudens. Unde uirtute salua nulla eu deforif
denudat priuatio, nulla inhonestat confusio, nulla quae tunc
sensus meſhificat afflictio. Non ſanctus iob uirtute dines
temporali tartus est inopia. Et tam excellens Joseph no ne deho
nestatus est infamia. Eadem quod gaudens tobias no ne desolat us
est cecitatis tenebra. Si patiens ergo fueris, quantum cuaq[ur]is
inpingeret aduersarius non confundit. Quia imiseria si maq
nimitatis adſit clipeuſ paffus victor ſemp eris. Sic ergo amicu
suo conquerenti ſocrates pafſe mentis medicus fuit. Quis quib[us] tibi

c

tibi inuiriam intulerit tu in nihil patieris si teque sit
virtus magnimitatis, quimo prudens magnanimus in
aduer sitanbus gloriatur, quia in firmitate non solus virtus
perficitur: sed uenenum ueneno contunditur. An thyon
lignu intendio purgatur & ellectum auru in camino
rutilans cognoscitur. In aduer sitate igitur dux taxat ipaties
uincitur & in ea sapiens aut corrigitur aut medicamine
preferatuur aut uero coronatur examine q[ui]b[us] demum sic
declaratis gramum contuit. ~

Magif semper pastem misericordie tenens. 22

V

Vrsi catulum, in captum agriculum squentem, desursum
columba propiciens inquit, Ut q[ui]d in tam miseru squis?
Cui ille: si generationem, complexionem ac morem meu
attenderes tu tibi ipsa responderes, Nimrum urbi sum
filius: ursum me phisionomia, ostendit, urbi nunc imitor
naturam. Tunc illa subumycit: linque fellitam g[ir]ratioes,
vice coruptam complexionem ac depone ferinu morem,
namque clemens deus te creamit, natura te nutrit, plena
est pietate terra, sub stentans te, dulci sanguine, q[ui]
amica membrey, compagine s[if]if, & humox tuos, par[is]
solidarif fecedere. Reueram totus nature ordo ad pietatem

te trhait, Celestia etiam ac terrestria. Regula bonitatibus tatuæ
agat ut minas. Quippe nò ne eis uivis celi motu, lume
solis conferuatium, flatum aeris, nò ne exsuberantis impetu
fluminis, quib omnibus uiuís. Vnde quæs tibi hec omnia
nifi ex sola naturæ clementia? Igitur delingue furorem,
mitiga rabiem, quiesce & te ad imitandam comunem pie
tatem convierte. Ad paru ille emolliuſ respondit: tamen que
sapienter hortarif hec agerem, si nunc domantem omnia
rationem haberem: Nox illa bìn ingt dixiſi, qm omnis
crudelis asperitas ex feritate beſhalis mentis infurgit. Exaſper
atum n. mare tenebris offuſatur, & planatu aurum, ab
igne rutilanf micat, sic lux sapientie, manſuetè lenitatis
est ſocia, & pietatis pleniffime ſemp amica. Sed perturbata
mente est rea, nubila, infipida, ac obſcura crudelitas. Sapiens
ergo ratione preclara, mala oia uincens paſus offenſas mag
nimitate iram spernit, bùſicentia liberalitatis remittit: nec
amplius magnificentia ſui cordis qd sit meminit, sic mala
illata, constantia frangit et patientia uincit, ac trimpha
torem ex toto per miſericordiam se oftendit. Nouit n. noscete
fore iracundię iam ſubiectum. Et idcirco de uiclo paſus uistor
compatitur: Et per ſue pietatis antidotu inſiximitatis aliene

curat malum. Jta ergo sapientis inimata pax vindicta est. Clene
tia. n. in bonis pûma victoria: in malis uero virtus iniolata.
Attn qui ire flamis cito accenditur, fetet igne tetro ut sulphur.
Sed qm oportune prudens irascitur splendet ut in igne digestu
aurum. Fracundus ergo sulphur fetidu ignitum, et iratus
sapient aurum digestum. &裕 sic solutis abyt. ~

Si quomq offenderis: paesce semp huiusmodi. 23
N
imis exuriens uulpes quêrendo cibum hinc inde quom discur
reret: papsu minis prouido calcavit aspidem occultis anfrac�
gradientem. Mox ille furore diro pergens calcantem momordit.
Et illa inpatiens statim dentem retorsit in mordentem. sic erg
comunis furoris in comunem vindictam uenenofitate diffusa
divisi sunt quantocius quêrentes post uilmera medicinam.
Deinde quom evolutis temporibus sibi inuicem occurrissent
mox aspis antiquę iniurię recordatus est & nova mota
iracundia, nouam in uulpem cepit cogitare vindictam.
paliatus ergo cordis neqcia leto uiltu procedens ac proditioe
plemis salute propofita callidam uulpem sic alloquutus est.
In ueritate nunc nunc te regrebam ut oris morsu perditam
oris ofulo redderem pacem gratam: quid n. universali pace
mortalibus charius, terrenis iocundius, punctis amabilius.

Nimirum pacis foedere cuncta manent, tranqullitate inuncta
uigent, eis quod lege & ordine civilia florent. Io ep comune
pacis est bonum. Ad hec illa callidior mox cognita eius mente
prudenter sic respondit. Quippe divinu donum pax est, si uera est.
sed si sophistica est, lux tenebrofa est, uita mortifera, & dul-
cedo uenerofa. Nullum n. perdibilius malu & imimicicia
sub pace fiota. Igitur foror charis sima tecum sit tua pax,
nimirum ubi est offensu memoria, ibi et ira latet: sed ira
cupit windictam, windicta nutrit fraudem que ad iferenda
serpit poenam. Cor tuum non video, sed ad rationem rcurro:
et eius lumine squum pectus rimor. Vera nam qu pax offesse
numa qu rcardatur, sed fiota eius obliuionem non patitur.
quare semper timendus est, & cauendus ille quem offenderis.
em tenax inimia est, leuis ira, expectanda windicta,
tarda clementia. Nam frates ioseph: quem offenderunt
adolescentes timuerunt et senes. & dictis euitato hoste disef sit.

Cu electo socio proficiscaris aut converseris. ~ c. 24

A. d declinationis etatem uulpes deducta, patrati reatus consilia
ut satisfaceret peregrinari quem uellet, mox peregrinationis
eius rumor infonuit, & peregrem se canis in comitem dedit.
cui uetula dixit latrans et mordenf prouocator inimicicie

es non ibo tecum. Quo qdem ípudiato onager inGT, sequar
ego te inGT soror. Et illa, in sereno dolens et in tenebrif
gaudens liuidus es, si mibi malu aliquod euenerit letaberif:
Si uero bonum tristaberis. Vade quia nolo in comitem itinerif
hoſtem. Quo eiecto statim se ursus offerens aduenit. cui uulpeſ
reſpondit, Accendibilif nempe nimif es peccatoſ, & parata
windictę ungulam habes si fortafſe uel in alium irrueres
ſic aut me ſociam confuſeres / aut ream hoff'iter laniares,
tecum ego non pergam: Tunc leoni id ipsum quêrenti dixit.
rego chariſsime ut mecum non uenias /QM ex magna corporif
fortitudine tui nimiſ audax ef et prefumptuofus, ta le qdem
opuſ agredi auderes unde numq poſtea pedem erriperem. deide
dimisſo leone pano quom se in ſocium offerret audinit: nimiſ
ob auſream pennam desiderarif & pompa effuſeris, tecum eſo
non pergam, qm nolo caudam meam pp pompam tua amittere.
Quo sic repudiato lupus se ultro obtulit, ac dixit, quêso ut
contrita recipias penitentem, cui illa: vogo ut dimittas me
facinora lugentem, quippe cum fure nullhactenuf uada: ne
tue damnationif et criminif particeps fiam. Sed et porco se
mox ingerenti dixit. Vade ga nolo fordeſcere tua feditate: demi
uero afino mulem se prebenti dixit: ſcede, a me inſenſate qm
gdem alicubi fine ratiune clamares, & ab occurrentibus lupis

cum fluto consumerer. Cunctis ergo his rationabiliter cofutatis
confurgens uulpes fecum prudenter hos conuocavit, panthera
videlicet cuius os redolet, symiam que in plenilunio gaudet,
agni mitem, bouem de labore uiventem, cruſimum fordes
uitantem, & formicam prudentem. Cum gbus quom hilariter
pergeret coruus ei obuus dixit. Que nam est hæc caterua?
cui illa, Ellecta qdem est cōmitiua prudenter, namq, cum
electo electus eris & q cum sapientibus graditur sapiens erit.
Et ille, recte indicasti, sed doce cum gbus conversandum sit,
ut prosperemur. mox illa, cum amatore sapientiæ Zelatore
justicie & fidelis simo cultore amicicie. Quib, diffinitis ulmo proceſsit.

In cunctis est compositus.

Audiens auris q oculus palpebris deſſens abatur: acuto pūcta
inuidiæ aculeo nature dixit: Vt qo oculum tom uolatilibus
palpebris inuicem uallasti, me autem ſic nudam undique
diministi: certe nec eo me minus preciſam habere debuisti.
Im si dellectat lux: peramplius et uerbum. Et ſi diſus inſtruit,
plus monet auditus. Cui illa utriusque sapiens fabricatrix sic
humiliter respondit. Si videres qpple & ſitu membroſque luce
rationis atenderes, nunc me magis gratiary actione & cauſare
quærula quæſtione pulſares. Non ne locata es in profundis

Et ofse/ac, cartilagine circumq[ui] munita? Foris t[n] in lucerna corporis est oculus, & ob hoc prouidenter pellicula velocitati armatur. Sed & propter hoc digne is hostiolo clauditur, ut uolenti q[ui]dem nihi! indecens ac nephandum apiciatur. Ad hec auris adiunxit, cur et mihi repudiationis ianuam n[ò] dedisti! Aut forte putisti minus nociuam corruptionem auriculq[ue] qua pupille? Non ne audisti q[ui] primum morti aditum percepto uenenoso serpentis ellogo effrenatus mulieris auditus exhibuit? directe sigdem usq[ui] ad cor penetrat uerbum: q[ui] aperta est pectoris semita. t[unc] natura subiunxit, n[im]irum sicut non est intuendu nisi quod licet, Sic n[ò] est audien nisi quod decet, non ne te ob hoc in medio capitis fitnami? Ois-n[ò] sapientis actus debet eſſe decenti regularitate compositus. Et quemadmodu in celeſtibus gubernandis nullus fine regula t[em]nitur motus, ita. & in membris anime prudentis inordi natuſ apparere non debet actus. Vnde sapientis inſeſuſ grauſ, aspectus pudicus, auditus honestus, & status condecens. precipue t[n] decor prudentie debet eluſeſtere in facie. ſgitur ga uelox debet eſſe homo ad audiendu tibi ianuam non addidi. Nec t[n] quam neceſſe fuerit oportuna auditui deest arte rationis clausura, quibus auditis mox pacata auris genit. ~

In bonis constantia te confirmet. ~ c. 265
G elosia, obeston, & synocletes lapides simul in eodem loco

manentes de suay qdem numerositate virtutum compabiliter
disceptare ceperunt: pº dixit gelosia qppe licet adamontina
virtute non sim ornata: plus t'n excedo. qm tenacissimo proprię
virtutis migore ab igne minime calefio. Mox obeston illi se
preferens ingt: Ego qdem maioris admirabilitatifs ni fallor
me exisfimo qm unctuofum humidum inseperabiliter continue/
accensus qu semei uix aut numq's extinguor. Quibuf auditis
synocletes mox adiunxit. Vos metipsof ut wideo de contraria
mutabilitatifs specie iactatifs. Attn me sigdem minoris virtutis
effe non puto. qm uarietate mirabili continue cu luna cresco/
et decreco. Sed qm qui se ipsum comendat, non ille probatus est.
Ex hoc ipsis no inmerito placuit carbunculi audire sententiam.
radiantifs. Qui predoctus de cauſa. equo rationis libramine tâdem
disceptantium litem deffiniuit, dixit qu. Quom contrariorum
habituale ſit preſtantius: pœuſ calefieri ad melius eſt mutari.
Ergo infrigidari erit in deterius conuerti: Sed nimiru in
contrario fluxu eſſe nihil: eſt eſſe. nam ſecundu non eſſe eſt.
Vnde res oïs quantiht de mutatione/tantum hit de no eſſe:
tico ergo numq's promoueri ad melius obſtinatio ac neqcia eſt.
Nec umq's in deterius conuerti ſapientie constantia eſt. Attn
ſemp mutari deſipientia indicatur. Qm amen q eſt lucis
ratione orbatus ſtabilitate mutatur: canam sigdem uacuam
exhalationis ſemp influxuſ hinc inde mobilitat. Et ói uento

continue marif fluctuat unda. Non audиші ґagапо uulpes
semel responderit cameleontę de deceptione aurei colorif gloriati?
Euppe ubi non est stabilitas, umbralis est entitas. Non ne
quantum de stabilitate, tantu et de mobilitate tenet anima.
Porro natura que sapientie ordine regitur in necessitatis uavia
tionibus stabilitatis amatrix non sive firmamento uniformiter
mutatur. Namque celum semp regulariter voluitur, ac viciffi
nudines tempus ac etates uniformiter se sequuntur. Quætia
melodie saper, ac nitor facundię aures multe: in sive
decentis stabilitatis correspondentia sensum animæ nò dellectat.
sic ergo nihil sapiente mobilis in malis, ac nihil eo stabilius
in bonis. Quibus sic deffinitis terminata fuit lis.

In bono noie wirtutum, tetragono semp uige. – c 27.

I

nter laurum, oliuam, orangium, atque palma ficus exorta
quom succedente hieme illis solita uiriditate uigentibus:
suis ipsa foliis nelut arida nudaretur, non qdem minus
confusa ą liuida vicinis tetro multu quærulam propofuit
questionem: Vt qd semp uiridia foha retinetis. & træfacto
fructu inutiles frondes foveatis. Num forte umbratilis apparëtia
placet: sed spreta substantia cortex mulct. At ille pruritum
inuidentie sentientef spinam uerbi visu patienter confregerit.
tantu ergo ad wirtutem loquentibus illis: prima rrespondit laurus.
Ego qdem complexione nata concalui: & id cire frigiditate rpuſa

in me folium sempuiuit. Tunc olina subiunxit, nimirum
in me humor pinquedinis sempres cirecit quo exundans radix
fuas in perpetuum frondes nutrit. Mox orangium ingt:
solidior namque substantia me conponit, unde in me numdis
wiriditas perit. Sic & palma finaliter addidit in me quem
golium numdis exaruit, qm moderatu illum germino: post hec
autem laurus uice omnium loquens dixit. Non auditis quare
sapiens numdis ponit clari nominis venustatem? nimirum
qa claritate prudentis, Largitate iusticie, firmitate constantie,
parcitate modestis sempurget: seipsum dirigit, neminem
ledit, in adueris non defficit. In prosperis non mollescit.
His igitur utritum quatuor ancoris sapiens fue mentis in
portu ratem alligat. Quamobrem numdis illum mundane,
fluctus tempestatis elidit. Quo dicto pariter oes quievuerit.

Explicit prima pars: et
incipiunt capitula secunde partis. ~

1. De bono humilitatis & malo superbie. fo 27

2. Contra eos & superbire incipientes inflantur. fo 28

3. Contra eos & se dignificant maximis. fo 28

4. Contra presumptuosos. fo 29

5. Contra audaces. f 30

T de bono humilitatis & malo superbie. / c.,
umefactus aer de propria latitudine corporali: de claritate
substantiali & de sublimitate locali spernendo terram eide
loquutus est dicens. Vt qd tu in puncto locali semper deorsu
manes. Cur non interdum errigeris? Quare nò dilataris.
At illa patientie firmamento armata et i humilitate
fundata sic respondit. Ego qdem quod afferis me fore fator
punctum: Sed hac tì mea punctuali modicitate corporis
mundialis effecta medium in sempiternu quieto, quom
tua tu semper magnitudine fluctues: Circa me. n. totum
celum revoluitur & uitalis eius machina sup meà stabili
tatem fundatur. At uero qm opacum sum corpus, non effu
sina ut tu, ymo celestium retentiva. precissimis gémis,
et metallis intrinsecus sum exornata: Atque extrinsecus ruus,
herbis, brutis, & hominibus decorata. Quasi muentium
uita, materq. cunetoxy: Et universa que in corpore uimunt
diuersoy bonoy plenissimis uberibus alo. Verum quia subtu
omnia maneo, nulli umq molesta sum: nisi quom a/te mea
uiscera subintrante terremotu concutior. Sum uite locus, getis
sins, & salutis portus. Fixione preterea omnibus sum parata
grat. Tu uero sursum situs, quom ex hoc ad te confluenti
subtiliu uapoy alta petentium sìs susceptiuus: Hinc denfis
nubibus dulci lumine prima s muentia: Hinc letalìa fulmina/

G

mandat, Nunc coruſationu rogiferat emittis ſagittas, nunc teribilia fundi tonitrua: sic et uentoy pondere hec uellis, Hec qdem grandinis lapide conteris, Hec procellay turbine mergis. Nimirum emissioneſ ſubstantię tuę quęq gravissimeę ſunt. Igitur melior est meę humilitatis opaca modicitaſ, qę ſubstantię tuę perspicuitas procelloſa. &c. dicti arrogante cōſus religt. ~

contra eof qui ſupbire incipientes inflantur. ~ c. 2.
oniunctione et domino animę caro pariter liberata statim intumuit, & letari cepit q[ui] ingeta perdita ſeruitute, nunc quieta libertate frueretur. Sed quom paulo poſt illa anima uſitaſset, ac tumefactam repperiſset mox inſt: putabam q[ui]dem te diminutam fore pp absentiam noſtram, quid eſt q[ui] es inflata? At illa respondit, quippe quom me rſligſi nò ampliuſ t[em]o ſeruitti ſubiectam statim ex rege ac libertate ſpinguata ſui. Ad hec anima dixit: b[ui] video q[ui] sic inflata, ingtata q[ui] loqueriſ wirtute et cognitione priuata. Ham quom ſemp te inimicam habuerim, nihilominuſ quantu potui die ac nocte patienter tamq[ui] amica ſeruani: namq[ui] uuificabam te, et tu me occidebas: Alebam te, tu me deſiccabam, certe uentofiſsime eſ loquta: nec eſt mirum, quia quę uento inflantur ſine ratione uentum-tamtum emittunt. Attn ofſendam tibi, q[ui]d nam fuerit quies libertas et groſsities tua. Nimiz h[ec] reges tibi mors, libertas perdiſto, et tumefactio putredo ſuit. Inpregnata es tabe ueteri: rupturam paries, ac, uermes. Corruptiun[us] namq[ui] r[é]p[le]uit te

flatus, hic te medium scindet. Effunderis in halitus, spargeris in omnem ventum. Non ne mare quom inflatur a, tempestate procellosa diffunditur. Et apostemata humore putrida ingrofsata dolore in faniem dissoluuntur. Tumore membroz corpus extè ditur et inflata cute hydropisis imoratur. An ignoras quæ splus dum superbia inflatur, ab eo uita rlingtur. & uenter ingrossa tus minuitur, extensus disungitur, errectus demergitur. Et foris timefactus ac undiqs sparfus interna substantia uacuatur. Quid ergo tugeiens de ventofo spiritu gloriaris. Attende quod dánosa sit eius conceptio, namq[us] in ea is genitus stabilisimam terram concutit, nubes aperit ac eau, vistera scindit, et nervos diro spafmo trhait. Emitte ergo ex te exhalationis pestifere flámam et non amittes substantiam. Quo dicto inflatam illam destruit. ~

### Contra eos q[ui] se significant rebus maximis. ~ 3.

H

ircus ad fontem ueniens ut ardentem a se finim expelleret: coniectis q[ui]dem in laticem oculis nitore fulgentem: similitudinemultus sui quem in eum miserat reuerberantis riuuli speculis mox suscepit. Quomq[ui] vidisset altis ornatum cornibus caput, atq[ui] protenbam in facie barbam pendere hilaris uocem leticię misit sic q[ui]dem se ceput max[im] exaltare dicens, O q[ui] decenter eminens staret in cornuto capite corona pamonica. Et torquata ceruix q[ui]conuenienter appareret sub facie barbata. Quem quom audisset

erinaceus, stans & ipse in fonte dersit ac dixit. O, si post
tergum oculos haberes corona & torque nullo modo te
dignificares, nimiru uidens caudam tuam pudendam
et mox humiliatus de fastuoso capite poneres iactantiam
tuam: pone te miselle in libra justicie & tunc prospicies
quanti es, nempe pugillus es terre: Et qd te extendis qui
decides tamd familla ignis. Quare te errigif super stellaf?
porro si te magis existimas quom sif paruus queres maiora,
& insufficientem mox confundent te maxima: Sed si
paruipendes te ipuz: ubiq tutus eris. Im humilitas parit-
timorem, timor procurat securitatem et custodit salutem.
Vere si te ipsu dignificas, iam te condenas, et indicas. Quoso
igitur sequere comune ius, hoc autem precipit ut in indicio
non credatur uni nec alicui minus qu sibi de bonis: In ore
sigdem plurium roboratur omne uerbum. Et dilectionem
magis & rationem motus lingue testatur. Nimis ergo et
inmoderate te diligens non ne falso tibi credes? Quanto igitur
maior es in omnibus te humilia, crede mihi crede mihi
quia multum se nullificat qui se dignificare querit. Sicut
qui se indicat sapientem statim amens iudicatus est. Lux
gdem luce confunditur, & altitudo altitudine curuatur.
Sed altior stella metitur aspechibus, & inferior luna super
omnia decoratur. Vbi ergo profunda humiliaf, ibi excelfa

dignitas. Et ubi ex temetipso deieotio, ibi ex uirtute magna dignificatio. Namque dum mundanis cardinibus nos indignos indicamus, sempiternis honoribus facit nos humilitas dignos. Quibus auditis hircus eruditus quia se adeo dignificuerat illico confusus erubuit. ~

Contra presumptuosos. ~ c 4

ALatus frutio pedis offitio quom ascendisset in montem cornens uolucres in ligdum aerem: alę pénatę se agilitate diffundere presumptionem sùmens, ex pèna id ipsum uoluit tenytare. Quomque anhelationis impetu properaret se mittere, id gallina prospiciens sic ei fertur dixisse. Tene locum tuum charifsime: Et came ne pèna presumptionis tuę uitam amittas. Qui uilipedens salutare consilium mox respondit. Tace miserrima quę quom posse validitate pénax altis & lucidis perfrui: granitate tui pectoris lutum colis. Quo dicto cordis uigore, magno cum impetu se emittens fallacium mentiente statera pénax, suo pondere corruit, ac sui oneris descensu rapido totum se confrepit. Tunc ad ululatum dolentis gnara rei gallina aſſe dens pede tuto uenit et dixit: de inprudentia tua non miror. Quia magno corpori, nimis parui ſuppoſitu habes, caput, propter alam.n. pedem perdidish. facta est tibi peditio et mihi salus. Nempe non attendisti, quę preſumptio dum nimis

extendit: disungit. & dum erripit: irruit. Qum anteponit:  
postponit. ac intus dû foris inflquerat enacuat. Nam  
quam supra uires stomacus cibu hauferit: se confundit.  
Et imoderatifsime dilatatum, uitali amisso spu cor seipuq  
extinguit. Altius raptu pondus fortius ruit, & errectu  
sine modo velum submergitur. Sed oia cù moderamine  
virtus agit. Et natura dimicanf contra morbu: tantu  
in extrema necessitate posse summ oftendit. Tuę igitur  
ualitudinis fines inspice: et extra metam tuę longitudinis  
te noli extendere; omnis summe quod queas ferre: Et illud  
bibe quod possit digerere. Crepat. n. qui isproportionatum  
fuis uiribus pondus leuare nititur: Quibus dictis in  
dolore suo prefumptuosum gallina religt. ~

Contra andaces. & s.

Loricatus equus sub milite de longe prelium odoratus: errectus auribus arroganter emfit hinitum. Quomq[ui] anida & instabili ungula se cuneum in hofhlem anhelaret in mittere secus mulus aftinit q[ui] et dixit. paue frater lethale audaciam: & timens fuge, q[ui] g[aud]em d[ur]ię transeunt sagittę, ac lanceę. & recordare qa[ui] nudus et mollis est uenter tuus qui te segitur. At ille uebementer indignatus aduerb[us], ac / de fidelí consilio male gratus tale in amicum ellogú fudit.

bene qdem alini filius es: Et ob hoc semp corde frigidus
fuisti, timidus, atque tardus. Quere latibulum et te cito
diant mus et lepus. Quibus dictis rapidis cursu mox
quom se misifset in hostes, hinc inde diris unneribus
perforatus ui fusa cum sanguine, ac soluto corporis regi
mine se profranuit. Deinde quem mulus effusis copiis
bellicis pergens seminuum hunc inuenisset, iacentem
derifit audacem, et subfànans in illum tot unneribus
humiliatum subunxit. Vere te charifsime dextrerius
genuit: posthulli bulliente pectore propter gloriam uitam
amifisti. Nimiz, bìn scripsit aristoteles, qu semp calidi
corde ulta modum sunt fatui & capite furiosi atque vii
amatores. Inde furit ebria gallia, etque sbei dedita inietus
infana. Apertis qdem oculis dormit lepus: quia qui corde
est timidus in bona custodia semp est: Et angustijs undeque
uallatus prudenter tutus regoſcit. Sic cor paruum naturalit
est in vigore ac in virtute magis collectum. Nanta audax
facit naufragium: & timorus salutis venit in portum.
Qobrem beatus homo qu semp est pavidus. Qam ad salutem
timor rebus aduenientibus subministrat, et mala deuitat.
Quo dicto audax toto effuso sanguine extinctus est. ~

A contra superbos qui uolunt equiperari deo. c. 6
gilem nautam aspiciens syma, i malum velociter aſſe
dentem, quom mox idem facere conaretur, hoc intuens
coruſ consiliariuſ dixit ei: sta in loco tuo chariſsima
ne in extremam aeris regionem elleuata granuſ corporiſ
ruina pereaſ. At illa presto consilio confcendens, ſtatim
profunditatiuſ alte contuitu, debiliſ cerebri, ac faticatione
confuſa ruit inferius: Et ceruice fracta numq[us] de c[etero]
unlum potuit elleuare ad celum: dumq[us] pergens regem
in folio ſedentem ac purpuratum uidifset: cepit ad simile
descendere, et absente domino quasi alter princeps i trhono
confedit. Sed hoc uiso unlpecula qu[edam] uenit ad solui,
& salutato sophistico rege tamq[us] ministra p[ro]uida y[ronice]
ſ lagitauit mandatum. Cui syma dixit, hoc tantum-
precipio ut gloriam nostram uideaſ in folio. Et illa: Ego
tibi consulo ut hinc sana diſcedere festines, et q[ui]c[ito] deſten
das: quod quom neſpligeret, ſtatim inde proiecta eſt canineſ
dentibus laceranda. Tunc ad ſe reuersa ingt. Veh mihi
que p[remi] consilia ſapientum, neſtriebam cp ubi deest
consilium non eſt salus. Que qui auſiſet unlp[es] apropri
quauit illi ac dixit: amodo q[uidem] te uideo in anguſtijſ
ſenſui reſtitutam et uideo te arguam. Vt q[uid] ex c[eteris] ami
malibus ade ab ipsa natura ſubiectis tu ſola comune

ingum fugiens eidem parifieri conarif. At illa rſpondit,
Monit quidem me ad hoc inata cupido: Nónc cun actis
brutis homini ſum conformior? Tunc mulpes arguens
ingt: Q[ui]p[ro] humana speciei c[eteris] fis animalibus tr[um]
inte forma ipa peruertitur. Q[uid] n. beretina facie turpius?
[qui]d digitata brancha deformius? mudis[que] natibus foedius.
nisi forte candato panone te n[on] c[andata] pulcriorem eſſe
indices: Monſtrum namque foedum est cujus inique afsimi
Lori. An ignorat[que] ſuperbiens ſpiritus tanto magis d[omi]na,
bilis est deoque diſsimulior: Quanto amplius illi distorta imago
equipollere molitur. Nam que maior in mundo e[m]oſtruositas
[que] infinite se maiori e[q]gperare? Sic uite mors: Omnipot[ent]ie
inſirmitas: glorię miseria, Veritati ſmulticia: Luci tenebra:
aut quom deo ſuo comperare ſe putat creatura. Veru posta[que]
homini e[q]gperare te ſatagis, eius ſequere uſtigia et obedienter
te uoluntati ſue confirma. Sic n. placente te illi non ſolu
i alimenti tibi tribuet dulcia, ueru etiá iocosa uſte ſoedi
corporis operiet pudibunda. Quibus auditis e[q]gra ad medicu


perexit

Contra appetitú ſingularitatis. - →

P

aſſerem ſolitarium inuemiens apis prepoſita salutatione

mox dixit, ut qd tantú frater mi amoram solitudinem.
diligis. quom amica magis fit dulcis societas. At illa
respondit. Nimirum minime mibi placet cu multitu
dinis fluctuare procella, uolo unus efse de turba. Non
ne inter sidera sol est unus. & super oíá unus deus.
Quo andito quom subtiliter illa prudens notafset singu
laritatis eius superbiam, in causa taliter arguendo pro
cessit. Qę unus ingt insepabiliter sit deus, comparis in
trimitatis hypostaticę induisibili societate gaudet. Sol aut
stellax infimus, ne sit solus sibi dono lucis efficiere sociam
splendore lunam in granditate conatur. Sic & primum
mobilium quom fit unum comitata uirtute fecum ethereos
orbes trabait, ne fit in suo qdem officio singulare. Quin et
universitas tota mundi, sic cunctarum partiu iunctura
unitatis cōnechitur ut nihil disiunctionis solitudinem patiat.
Non ne anima naturaliter societatis amatrix mox dolet
si in puncto sum dissoluitur corpus. Veru quom a princip
deus creafset hominem unum, mox dixisse subumqitur:
Non est bonum hominem efse solum faciamus ei adiuto
rium sibi simile, ut hret qppe compare, ac coadiutorem
posfideret. Propter hoc sigdem duo creati sunt oculi. Ale
due, manus totidem ac pedes dualitate confimiles, Ut-

pluralitate numerorum, & unitate formam, membris orbus
ex similium adiutorium effet proverbum. Ad quod nimiru consil
utque sunt urbes, collecta quod opida. Sedes policie adunate
nisi ut cimum trangllitas & obfega inde oriantur. Qd
ergo? neh illi quia quom instabili pede superbie uentilatufs
indubitater reciderit, societate primatus subleuantium
adiutorium non habebit. Atque animalia domestica in turba
viuunt: Cetera quantum possum inuenem colunt. Et is
qui fugit consortium aut est rabiosus, aut ferus. Heremita
nero dei sociis est. Quibus dictis tristem dimisit apis passere.

Contra principalitatis appetitum. — 8

Superbientis olim voluntatis cupido: quom naturali religio prin
cipio se sibi principium esse affereret. Ratio honorabiliter hoc
sentiens dixit. Quid est hoc soror quod cupis? at illa respondent;
muli qdem cupio principium fieri, ut tam ab omnibus desiderata,
celsindine frui queam. Time ratio ingt, tantam igitur universi
pulcritudinem in deformitatem uis monstruorum convertere.
et preciis sano corpori mundialis machine caput exotranum
moliris inferre. absit hoc utinam inextimabile ate. Quippe
si mundus hoc senferit, tamen in sui ordinis ac pulcritudinis
corruptorem aduerfus te totus hostiliter se armabit: Quin et
magis arquam, quod minime prudentis est ad impoffibile niteris.

Dic mihi quæso, unde existis: ate an alunde? Quod autem ate non existas appetitus principalitatis oftendit, nullus. n quod possidet cupit. Sed quod a, semetipso est illud natura liter principium est. Quamobrem si ate ipa fuisses iam prim cipalitatem non cuperes, sed illam haberes. Fgitur si alunde es forte principiata dignosceris quare principium non nisi imposssibilitater eris: Attn natura intellectu sapientie guber natur & ad inposssibile nullo modo mouetur. Etiam subixit, membrum es si subterfugies, nec proprium capitis dominium, mox orba sensu intelligentie, et motu privata prudentie mo rieris. A radice qupe seunctus ramus no pullulat. Et fine duce suo miles oberrat. Humiliare ergo sub naturali tuo pri cipio deo: & caue ne pesifero superbię appetitu du uamam principalitatem desideras, eternę perditionis elementum primarium tibi fias: quibus sic dictis uolitas erudita genit.

Contra appetitum superbe libertatis. c. 9

O uis auida proprię libertatis sociali relicto grege dominus
sui pastoris effugit. Quomq. per solitudinem errabundam
ac uagam cerus inuemset repit pius quërere suę solitu
dinis ac erroris occasionem. cui mox illa rrespondit: Hacten
certe senuile ingum passa, nunc frui uolo sicut et tu liber
tate cunctis gratis sima, & ob hoc patronu effugi: qui non

solum quottidie me usq ad sanguinem emungebat: uerum
et omni anno oportuno me uellere expoliabat. Tunc ceruus
nimis compatiens ings, satis certe chariysima doleo de tuo
errabundo itinere, sed multo magis de erroneo consilio. Nimis
libertas dulcif est, thesaurusque incomparabilis, sed non conuenit
universis. plura.n. sunt qbus pax, uita, securitas, salutis ex
debita subiectione contingunt. Et propter hoc non est aliodi eis
libertas, salutaris perditio libertatis. Subiectu qdem anime
corpus uuit, Et mox quom ab ea liberatur extinguitur. Namis
subiecta nautis fernatur a, fluctibus a qbus si liberata fuerit
statim naufraga dissoluitur. Et formica alis liberata de fouca
quam sursum errigitur finali miseria captiuar. His ergo
libertas certa est perditio: ita quidem et tibi charis esse puta.
Nam attende nunc qmodo, et qualiter incedas, quin sine duce,
pastualis itineris nescia, fine tutore, nulla propria ualiditate
armata, inter inimicos soliaga, atq in miserijs es eircu
uallantibus deshituta. Nimis uia tibi error est. precipitiu
ductor, exuries pascua, pernicies focia, Et tui tandem crudelis
interitus sunt extrema. Ego certe, cormu, pede, et agilitate munitus
uix a feris huus politudinis cum securus. Sed ex quo naturaliter
dellectaris libertate, dic quęso si ad bene, uel male faciendu?
Quippe si intendis bon facere, hoc tantum est quod exigit pastor
tuus: Vt qd ergo illum fugis: si rationabiliter uinere cupis
ipsa tibi servitus libertas est. Nam male voluntati libertas

D

propter hoc non ius dominandi ceteris animalibus homo
obtinet, qm ad imaginem creatus est dei. Oftende igitur
cuius qdem clono, aut specie tumefactus singulariter ius
excellere. Nimus si sapientia alios cupis transfendere: hec
si uera est nequs te sursum proicit, nam uera est sapien
tia ubi humilitas fuerit. Si autem potentia alios exteder
conaris: et si eius prelatione leuaberis cum nembroth in
puissimo aut cum Alexandro neqfimo predo eris. Potetia
qdem non excellentiam sed iolentiam dignit: At uero
nè per dimitias aut opulentiam extollaris: em non te
hec facit excellentem, sed sufficientem. Opes non aut egestate
auferunt, uel quod in pancis est, cupiditatem extingunt.
Mulla ergo excellentia reperitur in homine per quam
homo hominibus preferatur. Quamobrem apud te mane
charissime. Et quasi legis naturalis societate subsiste. Quia
si inuste eleuaberis mox iusticie fraternitate amissa iuste
calamitatum seruus eris. Veru in equitate politica pessse
subefse est: Et q arroganter dnatur iusticiam spernit. &
uitys subest. Sed pone fastum, tolle nomina dignitatum
et qd est ois homo nisi homo. Vna igitur tantum egtas
est homine possidendi & voluntas diligendi. Qibus
auditis mox fastum deposuit.

L

Contra appetitùn dignitatis

aritanti urso famelico ut predam aliquam deglutiret: magra fallacię uulpes dum inpie subuenire putat, Ad eum cerua soliugam arte doli sic conabatur aducere. Nimiz inGT uiku placidam, ceruice altam, pelle politam, pede ualida, proportione decoram parenſ te formauiſ: natura certe unum tibi ad perfectam uenustatem munus reliquit. Quia cornibus cares: Neq-n. tam infirmo ſexui ſuperba ac tuta debuit armatura deefse max ſhom illa uacce conceſſerit: Aut forte liuoris nefaſia religt, aſtute ntra. Si vis ergo cornibus exornari audi monitum & imitare ducatum, ſm ad magiftru te dirrigam expertu. At illa non tam mobilitate feminea q[ui] cornua desiderans men dacem ſequebatur: sed huic dolo capte obuius ſiut ceruſ, qui miratus de ſocia dixit. Quo uulpinam ſequeris cauda? cui cerua, quippe tanta duce ad ursum tendo, ut sicut et tu cornibus gaudeam, An ſolus vis apparere ſuperbia mafculina. Ad hoc ille aſtutus utriuſq[ae] ſentiens dolum amicę compatiens, tali ſermone illam ſic hortari cepit. Nempe pp auriculas cornua urſus dedit. Cane tibi ne detering pellem et vitam pro cornibus perdas. Vrſus namq[ae] interogat ſu a/lupo ut q[ui]d faciem pronam ferret, respondit qa debile caput habeo. cui lupus ait, munias ipsu cornib, h[uius] n. armauiſ bobuſ caput natura. Vade ad hominem

arte dotatum et ponet: quo invenio magister illi sic ait·solu
pro labore meo hoc uolo quod tibi non noceat quom dederis.
si brancham peteres non dares/da mihi avres et nihil
tibi nocet, quo uolente scidit eas, & ferens malleum ut
perforaret eas: audiuit, fatuus fum si carnem meam
fodi permisero. Qui ait aliter tibi cornua non inponentur.
tunc ursus abreptis auribus ingt: bene.n. fatuus est qui
cornua cupit/perdit.n. ut video caput discretionis. Deide
abscessis auribus fine cornibus delusus abuit. An ignoras
qu dum amittit cornua luna, fit lumine uacua? Et cornua
moisi facies contuitur liberi dulcedine uelamento est privata.
ilaqueatur qdem vita per cornua. Et aratro bos ferus
sub duro ingo solum uertere per ea cogitur. Non attendis q
nulli celestium preterq[ui] comete cornu pondus inponitur.²
sed cum eo dum taxat animalia terrena g[ui]rantur. qui
et ego serpentis comburor haustu interius, ut possim uetusta
tis omus cornu deponere. Quid plura? bestialitati[que]m
aut canda, aut cornu genus ostenditur. pone ergo fastum
et fuge cornu ne dura te lamet ungula ursi. Quid sic
intellectis mox dimissa ulpe humilem cerua sed est cerim.
~

Contra appetitum mundane celsitudinis. ~ 12
Exorta de tellure nubecula statim cepit nato desiderio fursu

E

ferri, cui mater dixit: *ex quo et ubi nata fuisti?* non ne ex me! cur ergo supra matrem errigeris? et naturale solum euctif gratifsum facta peregrine relings? Quin et sursum lata vel a rempestatibus inmolueris aut ab eſtu obiter cosuмерis. Rogo igitur nata quiete et in patria salutari humiliter recumbe. At illa minuſ prudenter ſpondit. Appetitus qde deſiderabilis celfitudinis ſurſum cogit aftendere, cui contra dicere et si liceret non placet. Ad hoc multum illi terra compatiens dixit: *sic mihi quęso, quo errigit concupiſtis?* cui nubes, nimitur anhelo pertingere ad agloniis partem ſub luna, ubi constituta toti uſibili ſim plata. Quo audito ſtatim deridens caliginis ſecitatem inquit: *bene ut paru ante genita infantiſsime loqueris: namq[ui]s minime adhuc regioniſ teleſis ordinem didicisti, nec mundi ſutum mirabileſ considerasti. Responde mihi quę pars primo in celis moueatur?* non ne orientalis? inde namq[ui]s dialis ſtella oftendit. Et igitur h[ec] pars dextra eſt celi, quę n- i orientali primo mouetur dextera nuncupatur. Sed si ut patens eſt indicatur oriens celi dextrum, de neceſsitate concluditur eiuſ poluf antarticus eſſe ſurſum. Ab eo comphendunt phy orientiſ motuſ secundu derimari. nam in corpore animaliſ pars illa eſt caput quę ſubiecte dextrę localem primo influit motum. Veru q[ui] ex meridonali

polo celestis alationis principium oriatur, hac ratione digno
seitur. quia situato vertice hominis versus illu, mox dextra
si voluerit ab oriente mouetur. Jgitur si meridionalis motus
in celo est sursum, aqlonis regio per consequens erit deorsus.
propter quod charissima si tuus optat animus huiusmodi
partibus uentilari, putans errigi profundis. Et dum
credideris sursum tendere: tunc in abissum demerperis.
Accideret ut tibi sic cum superbis deccipi: qui dum elevari
superbie ac iactantie flatu opinantur: ruunt inferius &
ad ima qdem dimine ictu inficiet profundantur. Quibus
dictis erudita sanis a matre nubecula distansit.

contra eos a dephi magnipendunt ag辨ita. c 13

I

n tranquillitate qdem estima: formica noviter natis alis
quam de terrenis latibulis in liqdum aerem euolafset,
in amena foliis nitentibus arbore iubilantem phylomena
inuenit, cui dixit, tu qd es? At illa respondit notatile su,
sed gete iubilo ac, luce pacata fruor. Deinde quom apem
circum uolantem vidisset: sciscitata quo tenteret mox
audinit. & disurrebat per flores ex qbus mellif cibum
sibi colligeret. Quibus auditis magnipendens comèdum alaus
gaudens ac grata nature dixit. Gratias tibi ago quoniam

mundi a, sapientibus fugiendam, quiete primata, securi
tatis nefsciam, hinc inde multis uallatam angustijs, et
vitalis uacuam libertatis. Q[ui] foelix qupe est illa fonea
obsecuritatis, humilis fed stabilis, semper undiq[us] tuta dulcis
amicaz[us] foroz[us] politia, bonoz[us] omnium plena. Sic paru
prudens formica per superbiam perempta est.

Cōtra q[ui]s[que] adeptis honorib[us] ac divitiis humiles spernūt[us]
Canna arundinea, iuxta cannam melleam oriens eand[em]
in breui transcendens, altitudine tumens ait. Canna
mellea quantum temporis habes, tunc illa uelocius altu
rapuifse se gaudens, spernens q[ui] humilem mox arrogāter
dixit. bene q[ui]dem sit natureque in àmo me fecit te tran
scendere. Ad hec cāna mellis of tendens fatuque confusio
suum dixit. b[us] es arundo sensu arida, & omnif uento
sitatis impetu agitata. Non attendis q[ui] ut citius cresceres
omnia altitudini, nihil q[ui] profunditati dedisti, eo q[ui] intus
es uacua, & foris infructuosa tumeſcis: Ego uero humi
litatem amplectens hinc medulla, dulcedinis plena ſum
& ſuavitatis ideo ſum fructus. Nimirum ſublimes arbores
ut plurimum infructuose ternuntur, & thebula peponis
ſpecies in granditate germinat. gallina parna quottidie

ouificat: & ſemel i ano ingens frucio emittit oua. grani
quidem a tempeſtate uentox humilitas me mea tutatur,
et tua tibi altitudo eſt tempeſtas. cis·n. quanto ſublimior
tanto mutabilior res eſt. Vt qd ergo de procellosa altitutidie
gloriaris? Et ſulte plenam melle & inferiorem me ngligif:
puluis nempe quanto plus extollitur, tanto diffusius spargit.
Et fumus quom magis elevatur, altius uapor ab eſtu. con
sùmitur & concretio gravior in rorem duleiſsimi con
densatur. Montes aerei ſepe nubiù caligine inuoluuntur,
& terrenę ualles ruif inundantibus inpinguantur.
ſgitur incomparabiliter melior eſt ornata humilitate
paruitas: q[ui] velox et uacuata si bono ſublimitas. q[ui]bus
audiſ arundo efficacibus rationibus miſta erubuit.

## Contra tumentes ex scientia.

G

allus intelligens depositionem mutabilitatif temporis
mox de scientia intumeſcens, in arborif aftendit ramu
ſculum. & errecto collo alta uoce cantavit. Quem quon
audifset uulpes ad eins cantum q[ui]cito cucurrit, et p[ro]
deorsum saltamuit ac dixit. Audini frater mi uocem exul
tationis tuę, & ueni. Q[ui]so cantationis caufam idica
mihi. At ille protinus inſt, nimix intelligentia ſuperne
depositionis dotatus eam dum ſentio ſtatim uoce cátanti
omnibus pando. Tum uulpes ſubridens inſt. Ergo plenus es

ſcientia? qm hec est diminoſ z ſubliminmqz peritia. Quo
audito gallus magis intumeſcens cantavit, moxqz nullpes
ſaltavit, cui ille deſup, ut qd ſaltaſti. tunc illa respondit.
certe tamqz phyloſophus exultaſti: gaudere namqz cum
gaudentibus licet. Viterius effundens rete dolositatis
adinxit uerbis callidif: quippe gaudete frater eo q neqqz
minimus inter bruta reputaris, o galle tu es gloria nra,
tu es beſtianx leticia, te nunc queſo porrige si dignarif
ut te oſculer et caput tuum tangam mira itelligentia.
preditum, rogo comple gaudium meum: At ille adulationis
lingua molitij ſtatim offerens uitale caput impravidus
ori famelico inclinavit quod anida dentibus ſtringens
rapuit: & ſubinuxit galle galle ubi est ſapientia tua.
concepisti ſupbiam et perdiadif prudentiam, et pro nihiло
uitam tuam dediſi. Cui gallus, quid gloriaris in malicia
qui potens es in iniqtate. At illa respondit. no est malicia
humiliare ſuperbiam ſed ars uera. namqz cognom quom
sapientia inflat, mox tumefactioniſ ruptura ſuccedit. Quo
fit ut auris uacua libenter adulationiſ auram ſuſcipiat. que
cor ſuperbox uiscabile rapit & dirruit du ſubintrat. nimiz
minus cſideraſti q[ui] finis proprius ſapientie humilitas fit.
Namqz si in eruditiſ nature imagini bus attendiſt, lux imago

fapientie semper humilitati conectitur. paruus namque oculus
rimatur acutius, & in cauda uermiculi lucis clarifsimę
fulget decus. porro qd scinisti si te ignorasti. Euid plura-
nulla maior dementia est q per scientia quem inflaris
perdere sapientiam. quo dicto tacuit. ~

### *Contra arrogantes & elloquencia.* - c. 16

Ranicula in fonte genita sine uoce habens caudam proce
dente die qui cresceret, ac mutata forma perdita, cauda
logitatis ingetissime donum accepi: natantem ibidem
inspiciens sine sono caudatam anguillam, mox elloqui
vento tumens naturę arroganter grates cepit inpendere
ac dixit. gratias tibi q non solum bessalitatis mihi cauda
subtrahaxisti: sed et rationalem facundię gloriam tribuisti.
Hoc autem dum audivest anguilla & tumorem fastus eius,
ex uana fabulatione notafset: ut eius superbiam cofunderet
in contrarium statim hec dixit. Ego qpe sotor gratias ago
naturę eo q acutissimum iactantię sonum abstulit. Et
mihi in reffugium salutare longiorem aſtutie cauda dedit.
Ut qd charissima uento pessifero loquacitatis inflaris? no
attendis q inflata lingua du facundiam eructat multicia
bullit? quia, flatu superbie uenenata humilitate a/ se fugat.

Et sapientiam. Veru gd est eloquentia sine sapientia, nisi furiosa lingua? ars incomposita, et dulcedo no paru viene nosa? cui rana comota dixit. o misera gd hortata es: nügd tam fluentem in se rprobas facundiam? et illa. absit: sed du toyat superbientem hanc danamus. Ad sapi entiam.n. lingua directa est. Qobrem eiusmodi firma mentum iactantię si irruerit per ancillam perditur: onaq mox sumit instrumentu uetordia et ars sua cedit i iram. Sic ergo quom intumeſtis facundię landem statim in obrobrin conuertis / Et tua tibi lingua mentitur. Sic et scientia in amentiam vertitur. Virtus qupe sic in uicium / Et ſerem in nubilum uariatur. Sic tua te scientia deccipit, areq fallit / Sic tuus te qdem nitor contaminat. Malo ergo sine uoce cum prouida formica gaudere q uocis tonitruo cum afello insanire. Ac ſuami contentu cum captiva philomena uernare: Malo certe in eternu no loq q loqu tione ſempiternaliter captiuanda in ſupbia errigi. Quo dicto ſub limo celeriter se abſcondit. ~

Contra superbientes ex amicox multitudine.

eterni ordinibus dentium p[iscis] armatus. Quom uidifset alium densati oris arte non compositi, armatura tamen

munitum, paru iuxta eius modi positus, ac mali cupidus dixit. O utinam nature, illa mirabilis ars que, tam disparib, formis sapienter cuncta fudit, mihi fatis dentibus armato intus: hanc quoque de foris armaturam quam tibi donavit prestitisset. Cui alius ingt, et quid ageres? mox ille: ut extra et intus armatus nihil timerem, et me oes pauceret.

Quo audito alius subixit. postea certe uelles ea uti in supbia et ad predam, melius est tibi carere qu3 habere. Elligibilius.n. est primari bono qu3 illud bonum in malum operari habedo.

malę namque voluntati licentia inquietas est. Et propter hoc sulphur rogo, gladius fatuo, et potentia. iniquo danda non est: Quid.n. inde expectatur nisi ira, sequia, atque preda. Dicam ergo ni turberis charifsime illud quod olim urso bos ingt cornua appetenti Amice bona sunt cornua sed non tibi. Qümo longe melius tibi foret postea naturalib, armis abuteris ut omnino dentibus primaveris. Quom.n. tuum cor sequret lacerandi occasio deefset. O certe miseru cui peccare succurrit: si ad facinus se armat. Veh illi qui amicicium trhait in superbiam. Huic profecto bonu est malum, lux tenebrę, potestas dementia, & dira calamitas fit fortuna. Quibus subtiliter disputatis ambo receßerut.

Contra supbrentis ex robore c. 18

superbus rinoceros ex maximo robore cornu sui: Quom vidisset
coruum super rupem gesentem / mox eam prefumpsit
istus ui magna subuertere: ut sic coram illo se de gloria
roboris ofentaret. Quom igitur rapidissimo cursu rupem
percussisset a / petre resistentis duritia propris uiribus
i semetipsu ruerberatus cornu fregit: & ex nimio ponderis
sui cafu illico prostratus rmanxit. Cui qdem rcumbenti
coribus ridens / ac / minime illi compatiens hoc de super
fudit ellogum. Reminiscere frater mi / ubi est cornu per
validum: ubi robur stupendum: nimix qa in uno posuish
totum cum uno perdito mox amisish et totum: Heschinish
g pufilla est cuislibet corporis uis / nisi maior adsit
animi sententia. Tota namq3 illa mira sanfonis uis no
ab offibus qdem: sed erat a / spiritu in capillis. Virtus aut
spiritus est humilitas. Igitur quem ex superbia tollitur
aliqua: totum ueru robur cordis et corporis auferitur.
nam una cum capillis uirtute perdita: pu deinde trium
phatore mirabilis mox sanfon factus est ifirmus. Exeplus
de hoc optimu accipe: in naturalibus rebus maiores uires
sine superbia eſse dignoscuntur: nam solidior te est gelosya

quam nullus pertransit est us / Densior obeſton qui a/combureſt
ſlama non tunditur. Et durior eſt adamas nuq[us] a/ferro
duicius / porro si ſuperbis aduerſus omnipotentem te/
errigis / cui quom nullus rjſtere posſit / concitatus
aſſurgit et mox aduerſantem potenti[or] obruit. Crede igitur
mihi q[ui] nil ſuperba ualiditate infirmius / nihil humili
debilitate potenti[us] in hoc ſeculo inuenitur. Ferru enim
quanto durius eſt / tanto uelocius frangitur. & aurum
tanto facilius rumpitur quanto amplius induratur. Attn
gutta mollis cauat ſaxum / & terendo uermis teneri
muf uiaſtat lignum: Sed et durior ſpirituſ omnia deſtruit.
Et tam molle ſtagnum ab incendio tutat frigiditas. Quin
et arcuſ quanto magis curuatur tanto ualidiuſ telu mittit.
Quo dicto uictum ſuperbia rinocerontem coruſ reliqzt.

## Contra ſuperbientes, ex amicorum multitudine,

19

Quom ſibi pariter occurriſent ſpernendo mulum iactabat
se burdo q[ui] a/meliore patre eſset genitus / cui mox ille
armati pediſ calce retento / ratione t[n]n p[ro]doctus dixit
respondens. Et quid tibi exinde amplius quam sis burdo.
non -n[em] genito[rum] uirtus iniquſtimis filijs r[um]quiditur
& x dracone namq[us] draconitides p[ro]ciſſima g[em]a oritur

Et de gallo serpentum nego simus regnulus generatur. Medici
nalis rosa de spinis producitur & aurum de terra dignit:
sic et de lucida flāma interdum teter fumus spargitur.
Sed quomodo fursum tolleris, quem quasi alterum afini
ex parente genitum te erubesci. pater autem meus gloriatur
me equalem tem equo procreafse. Igitur quom uera nobilitat
tam in corporalibus rebus in spiritalibus non sit alind
q2 wirtus posse fa, quod sit nobilis qa& dignitate suorum
principioz non degenerat mihi pluris est equina fortitudine
q3 tibi tantum de superba generatione gaudere: Attn dum
ex nobilitate carnis errigeris mox animi dignificam gloria
amitif. Et sic ex p[ro]cioso effectus uilis in huc nubilosus in
ueniris. & continue vilescis. Accidit q[ui] tibi sicut albedini quę
demigratur: sed tamen aurum quanto preciōsus tanto humi
litatis pondere est gruinus: et lapis minor est p[ro]ciosior. Sic
lignox minima iteru preciōsissima sunt sicut balsamus
& cynamomum. Vera ergo ac gloriosa nobilitas est humi
litas quę ima fursum eleuans mentem deo coniungit &
wirtute implet gratia deificat et sapientia illustrat q[ui]us
subtiliter allegatis conticuit.

Contra eos qui ex diu[i]tis superbiunt... 2.0

I

npinguate cutif quom pilus humiditate splendefceret:
aridam symiam uulpecula cernens multa pinguedine
tumida ut simul eam de nuditate pudenda et de uili
pellicula derideret: mox estensa cauda ac planatis pilis
eius se conspectui preſentamuit: dixit: Numqd naturę
opulente tibi tantum deſſecerunt dimitię ut debitu natib,
indumentum ac nobili animę cōrespondentem pellen
tribuere non ualeret.' aut certe ſi te cu homine iduenda
arte dimiserit, neceſſe est ut illius domínio capta sis.
Ad hec uero ſenſata symia ſuperbie cauſam dimitias eſſe
cohnofcens, in derſoris contemptum prim oftenſis dentib
talia uerba dixit: minix ſcio qu ubi inexperta maloy une
tutif ſlama ſuriosiſ perturbationibus ſensum adhuc idomitu
nubilat: ex hoc ipso ingetus ſuperbie pes omnia ſubuertit.
Ezobrem mirume admiror ſi lucentis pili & cauſe longioris
incentiuno ſubmissa uite iuuenilis iactantia creuit ardor. Ver
de hoc ipso ſat is miror enimoda tam naturaliter callida pilos
putaueris fore bona tua. Quom totum quod extra te manſerit
non ſit proprium, nec quod te nolente arripitur poſſeſiunum.
Nam uere dimitię tecum ſunt eo dumtaxat quo te ſluctante
auferri non poſsunt. hec autem virtus mentis eſt. ſpitur
dimitię uicia: & tibi ſit facultas egeſtas. sed ut video tu

gloriaris ubi sepe confunderis & superbis ubi frequenter humi
liarif: plures n. ob suę carnis diuicias periere. Ouis namas
propter uellera tondetur, et pauno ob aureę pennę gloria decau
datur. Gaudeo certe, & dignas naturę gratias ago, & quiesco:
& non excorior, me cupit nemo: secura dormio / non molester.
sic qdem pelliparys fum wilis eo & fum mihi charif sima. &
pellis paupertaf est mihi Opulentia et uita. Verum tu carne
substantialem pro pelle et ob diuitem pilum substantialem
spiritum perdes. Vade ergo et fallacium diuitiay pone superbia:
em melior est secure paupertatis pellis wilissima quithifere
facultatis aurea pêna. Quibus dictis confutata umpecula abiyt.

## Contra uanagloriosos uolentes apareres.

c. 21

P

P

moni evynaceo presentato ut coram eo propriam gloriam
ostenderet ipsumq[ui] spinoso cortice confunderet sublimata
mox cauda & quasi stellari uarietate hic inde uolitans
pano intuentium se oculis demostrabat. Vex ille nutu prudetie,
sic uanam efferri gloriam compbendens mox ipsam gloriam
ut perderet sub globo collecti corpustuli condita facie spinas
tantù undiq[us] dedit. Quo q[ui]dem facto quom pauno se uidisset
illufum statim iram collectis alis simulans talibus illum
uerbis agrefsus est dicens. Q[ui]s[us] homo res admirabilis fit

tamen meam speciem spectare no erubescit. Tu uero at
sordidum non solum oculos tegendo me spernis: ymo ne
me conspiceres in horrendum spinarum globum te formasti.
Cui ille respondit, Semini quippe facit inim viam qui
utitur proprietate sua. Attamen quęso ut mihi pacifice
dicas qd pluris apud te sit am uideri: am efse. nimirum
si dicis efse, quid tibi de oculis meis? namque fine his no
minus existis. Sed si uideri plus appetis & iam pōpa factus
es umbranilis pupillare speculum quęris. Memento quęso
cp. basiſtici oculus occidit. Qui etiam dicam illud quod olim
symię se in eo speculando luceſtere gratulanti speculum igt.
gaudę magis q[ui] es, & nequaqua[que] in luce similitudinis ſpeculariſ
appare, nempe quia es habes ſbſtantiam ueritatis, Sed in
me apparens tantum efficereſ umbra uanitatis. No attedish
q[ui] tygeriis uelocior raptos catulos perdidit, quia fixo oculo
in ſemita se mirando in ſpeculo similitudinem mentientem-
iam eos inuenisse putavit, et sic ob uana ſbſtantia appa-
rentiam filio[rum] ſubſtantiam amisit. Quid ergo cu uenti
labro pompę confunderis? et tantu[rum] in ſuperficie fore quęris?
Recordare q[ui] fumus uanefcit dum spargitur: Et tellus non
pullulat nisi datum ſemen in ſuis uiseribus ſcondatur.
Albedo foris ducta obnubilat oculu[n]i: Et r[is]perſa i cute lepra

membrum contaminat. Sed forma ocultata lucidius micat.
& res aromatica licet abscondita plus dellectat olfatum.
sic caftanea sub spinoso conditur cortice, ut uana spreta
apparentia sub medullaris dulcedinis existentia agratur.
Et ego spinis uallor exterius ut in esse sim tutus. Sic moiti
facies lumino sa uelamine conditur: & sanctuarii dei
ubiq subto uelamine tegitur. Sed audisti formicę con
silium datu cameleonti glorianti se de colore aureo. quod
tale sunt. claude oculum et eris in uera gloria stabilitus-
nam duobus superciliis ut clausura firmiore sernetur,
clauditur oculus. et uno tantu ut suspensa sint palpebra
aperitur. Quo dicto pauone frustra se iactantem religt. ~

Contra eos q. gaudent tim uideri quom nò sint.

22

S

trucio positus inter ames uisu cupidus, sed existentia uacuus,
ofentationis uento, mox alaus altioribus sparsi uelis sic
se maiores gloriabatur habere pènas: cui ames dixerunt.
uanus qdem est apparentie cortex quem intus existentia
medullè non replet. Et pp. hoc si alaus sublimum pènosa
iactantia fursum corde leuaris: cito cades. Tunc frucio
minus illi credens dum celeri uolatu auiculam sequeretur.
sua se mole in terram egre prostravit. quem desup coruus

aspiciens dixit. Strucio frater ubi est penatque superbia ubi
celsa et gloria est alacritate. cur eaque tibi non prodeat fumitas
et tanta cordis uentositas non exaltet. At ille respondit
nimis pedis gravitas impedit quaedam volatina uis adsit.
cui coruus: Et si affimus pes ponderat ut quid tantilli capit
leuitas & colli gracilitas non te subleuamit? sed qdem
apparentia et non existentia est in causa. Sic ergo glori
aris de sardina. Ala non sive uolatu est turpis. sextus digitus
manum fedat. & ala te onerat. igitur turpe est uanitas
et onerosa pompa. nimiru nunc ideo quę conciperis stellat
errantium nutu & aspectu ac nutu formaris: Tota
namque structura tua ostentationem denotat: Veru non
audisci quod mus rponderit talpe de oculis glorianti
habere qupe oculum et non videre. nò minus qus monu
est. Unde apparere et nò efse monstruosa cecitas est.
sane quom magis in oculis sit pompa: tenebris tam ipa
perfunditur ac uisione primatur. Similiter autem supbietes
ex sexu taliter equa mulum confudit. Nimis apparétię
sexum habes: sed cares existentie fructu adulterina &
unione plantatus, sic orbata foetu pompositas tua
cernitur. quia es superbe peruer sitatis nequa partus.
Si scius ti qd oculus speculum intuens illud: quom eudem

esse quasi alterum se iactaret respondit. Quid tu de appa-
rentia gloriaris? Attende ex exaltatione flectę umbre deciperis.
ac te ipsum mentiris. Apparentia n·sine existentia mendax
est. Quibus auditis confusus strucio statim obmutuit.

Cōtra apparentes & contrarii existentes.

23

S

spina floruit: & ficus anteque frondes protulit grofsos suos.
cui mox tunefacta ex floribus spina dixit: ficus ubi sunt
flores tui.' at illa respondit. spina ubi sunt fructus tui: tunc
spina: non dedit mihi natura fructus: Nec mihi addidit
flores ficus inqt. Sed quom flos ait in fructu derinetur:
melius est fine flore fructum producere: quod fructu pīnato
florere. Attn quia non floreo, germen suauifsimū gigno.
Namque palma mel suum non effundens in floribus, hinc
melliflum dactilum, & cāna mellea quia flores no pullulat
ideo totam fructus dulcedinem infra se ipsam ſcondit. Et
ergo de apparentia, contrarię existentię gloriaris. Sepuleru
qdem exterius floſculis pingitur et intus est mortis ſpurcicia
plenum: Gentotalleus lapis hic tantillus mira floret colof
distinctione & cum dellectatione inſpicitur, occulte tamen
lesionis aculeo pungens tremulu oculi facit neruī. Sed ex
obſcuritatis nube ſaphyrus est optimus: & q[ui] ſplendidior est.
minus est in precio. Omica gema albe nigra preponitur

E

Et biuf lapis quanto pallidior tanto preciosior. Sic rey
ipa mirabilis natura artifex fuis operibus apparétiam
danat. Vr qod ergo uifus cupida gaudes foris efse florida
pompa? Attende qo amrum in terrenis nascitur latibulis:
& margaritha in oftrear ocultif generatur. Homo in
maternis uiferibus oritur & rey substantia no videtur.
De ocultif sub terra uitalem succum arbor radicibus
trbait: & humane uite latet in precordys fùdamétu
preciosa qquod opera naturę latent et inuisibilia funt.
Quid plura? magis certe gaudeo efse fruchferam fine
flore: quod spina cum flore producere. Quo dicto pòposa
spinnam ficus confudit. ~

F
Contra pòposof ex magnitudine graciatum. ~c24
ixaze stellazs sphera gloriabatur de magnitudine coporif
inextimabilis / de velocitate motus rapidissimi de grà
ditate uirtutis / & de multitudine oftri posessi: Cuifqde
pompam saturnus intelligens ita ei fertur dixisse. Nimiz
gloriatio falsa confusio est. Sed dic quæso unde tibi fit-
tantę molis firmamentum ac realitas. Unde alationis
uelocitas? unde luciditas & tanta stellazs numerositas.
At illa respondit ab intelligentia quippe ventilor a sole illustror
cunctor tantum me auctor condidit & in me fidera idem

ipse infixit. Tunc saturnus adiūxit, nihil ergo habes quod ex
re fit: sed totum aliunde sumpſiſti? Et illa, fateor inſt. Mox
alter adiūxit, cur ergo quasi non acceperis de comunicatis
nibi perfectionibus gloriaris? & aliene glorię uſurpatrix
errigeris: non attendif q[ui] pompositas rapina ſuperbientem
contaminat. Nulla sigdem uera gloria, niſi illius cuius
bonitas eſt univerſa. Sed pp. falsum uerum amittere et
per uamam gloriam in confusionem incidere maſt. ſtultu eſt.
ix hoc ſumo ſtudio cauendum eſt ab iniquſimo uane glorię
laqueo: que quom fit arrogantie filia eum quem deccipit
a, simili fallacia concludit. Nam quemadmodu fastus uera
celfitudinem dirruit: sic et pompa inanis ſolidam decteptrix
gloriam rapit. Et ſicut illa ſurſum rapiendo apparenter demere
ita & ista pompa falso[mi]n p[ar]gendo gloriam te confuſit. nouit
enim q[ui] fallax fit lesio, unde aponendo similia morbum or
dinat, ducit ad fundum, lenat luicatrix ut dirruat, affert
eſcam ut hamo fallacię pr[é]dam tr̥hat. Sic et dicendo tuum
facit te ſuum, ac fallaci gloria foris p[ic]tum fabreſac trix
mirabilis tornulo falso[mi]tatis oi gratia intuſte uacuum r̥ddit.
q[ui]sobrem quanto generosior es, et in bonis comunicatis pre
ſtantior: tanto ſis infra ſolidu sinu humilitatis latentior.

ob pulcrutudinem tuam decaudaris. Veru si tui ex uenustate corporis gloriaris, iam te qdem denigravit luciditas et te tua forma deturpanuit: Et species carnis abstulit pulchri tuchinem mentis: ac lumen corporis anime pledore fuganit. Quid ergo superbia foedius. Qua qdem omnif prudentie decor ab anima tollitur. omnis virtutum fulgor offustatur: ac ois ordo uite peruertitur. Te landarem si in tue forme substantia deformitatem non uiderem: Nam caput habes serpentinu, sonum pectoris ululum, cor maliuolum, pede foedum: Nûgd.n. symia du ornatur fit turpior: et eius anus deformior. No est crede mihi landanda carnis uana specie, nam quam substantialis deest forma, mens etiam ipsa fit deformis. Sic ergo quom foeda fit substantialis ois formositas turpis erit. Sed et sua gêma draconem necat et uiperam pictura uituperat: Et fulmen horribile facit flamam. Vera ergo species virtus est mentis, et gloriosa formositas claritas est rationis. Quibus dictis de sua specie confutatum pamonem tristem dimisit.

Contra eos qui gloriantur de uocis claritate. ~ 2f

Post cansatam exuriem utero stomachi iam repleto quom sibi coruus disona pectoris symphonia cantaret: a dilecto

suo mantipata philomena hunc audiens faestu dukijsime
uocif fue non minus uana es tumida / mox uernantem
prorupit in cantum: ut sic illu de obscura et turpi uoce
confunderet, & modulantie fue gloriam ofentaret. Tu
callidus coruus uacui capitis uanitatem agnoscens subito
tacuit, adiunxit as, 0, s feliciter affuisti: iubila queso,
& anidas aures lepore philomenice uocif i anime solaci
multe. At illa precibus cōmota minus, ac ut ceteri nſtr
solent diu rogata conticuit. Et amari pectoris flatu ſtento
uentum ſui capitis fine uoce rationis in auribus cōgnagatu
fudit. Tum coruus adiunxit: bī video sapienter dixisse
aristotilem in physionomia: ſua cp philomenizantes ſunt
naturaliter fatui / habent. n. cor ſemp. calidum / & cerebru
melanconicum, nullius qu humidi ſillatium: quam obre
ſoliditas eis amica eſt: et uino dellectantur. Nam qu cithara
uacua resonat, & corda sicca cantat. Veru ignavie tuę
hic teſtis eſt cp in tua felicitate infelix es. uento q[ui]s
conſona sed omnino rationi diſona. Nam redioſiſima
iubilas: rogata non cantas: captiva ſuamuiſ uernas. Et
modulatio tua eſt tota peruersitas. quid ergo pectoris
uentofitate inflaris? ac infelici uanitate ſuperbis! no ne

sapidus folles in organo canunt.' et in psalterio plectrum
in wigella pilius, & in cithara mortuum intendinu.' Sed
uentosuf ex toto eft: qui suo uento gloriatur & tollitur &
auditis confusa philomena se abscondit. ~

Contra eos qui cupiunt adulatione landari. ~ c. 27

Reminiscens coruus priox facinorum / subtilium fraudum
magistero caliditatum. Hinc fastu tumidus et adulatione
anidus cepit querere auram landif. Quom igitur adulationis
cupidus tendens inuenifset uulpem sub umbra estiua gesetez
post salutationis officium interogatus qd quæreret respondent. quero
in bonif landatorem, sed muta omnia inuenio. statim qu
illa ingenij caliditate pedit, corui desiderium cognoscens,
amentem illum deridens dixit. bene uideo q[ui] ubi superbia eft:
nube uecordie cuncta obnubilat. sagacitas parum innuat.
nimix factus es uacuus postq[ui] suscipere cupis uentum. huc
enim folles quom inanes sint atrhaunt & eo uacui uix
replentur. jam q[ui]dem mortis factus es hospitium: postq[ui] uane
landationis sitis flatum pestiferu. quid.n. alind eft adulatio
q[ui] aſtri nascentis aura lucida, septentrionalis procella. melodia
syrenica, lethifera cantica, fallacie fistula, & uox ualde medax.

Namque suani sonitu aures timpanum percutit. Lucernâ rationis
extinguit, flatu draconico serenitatem rationis corrûpit,
as mihil in anima mirichitatis r'lingt. Dulciter sonat, suani
ter intrat, lethaliter occupat, in remediabiliter totum uafat.
nimiz hyene dentem, linguam aspidis, os scorpionis et
basi lisci mortiferum flatum quæris. Sed crede mihi quod
deterior est dulcis adulationis cantus, quæ amarus detrha-
tionis morus. Nam adulatio bona interiora perdit: Exteriora
tantum detrha actio. Illa substantiam: hæc. apparentiam,
jlla virtutem, hæc famam. Illa uolentem percutit: hæc
renquentem ferit. Illa semper duî placuit nocuit: hæc ad
melius aliquando patientem animam duxit. Unde aut
tecum laudationis naturam habes, aut non? Si habes cur
mendicas chines et uis in uento habere quod tecu i virtute
contines, Aut si indignus laudaberis uelut yronice/tuc
lauf ipsa tibi uituperium est. Appetere namque laudari, a
guttura foedum est superbie uicium. Et sola uere lauda
tionis uia est uixtus. His ergo diges tis coruus laudis cu
pidus famam in silentium convertit.

Contra eos qui se ipsos comendant.

c. 29

et testimonium tuum nò est uerum. Et ut in lege habetur
comuni pro se nemo suscipitur eo quæ lingue libra primati
amoris in se trbait pondus: est ergo laus propria dedecus.
Quid lingua sibi testis aut non suscipitur: aut mentitur.
Quin et nos aprobat quod exaltat, hoc autem est landis
fugitiva humilitas: qui enim se humiliat exaltabitur.
Humilitas quæque regularis naturæ a contrario uiam sequæs
per semitam mundialis confusionis atque caliginis in finem
lucidatissim aducit. Sed ut quid te landas? certe si notus es
superfluum agis. Si vero non notus, memento quæ latere desi
derat uera virtus. Verum nec tempus est landandi quæs
nimum donec uimt/nam còmendatio uera nò pterit:
Quam posseffet virtutis eternitas stabilitur. Landet ergo
te of alienum: Accuset te tuum: humiliter te aprobet virtut
 dies te còmendet eternus. Quibus auditis gallus suipus
Laudator erubuit. ~

Contra inuidos. ~ c. 29

I

n tranqullitatis sereno splendente aere ac luce sparsa
quam per solitudinem symia satisf leta discurreret
tristem iacentem onagrum inneniens dixit illi. Quid

tibi est frater q, lugenti contuitu, linida facie, & submisso
capite meſtus incedis, indica quæſo mihi: qa ſi quid languorif
est in corpore ualore manus mee extirpabo: si uero i corde
ratione medelam exhibebo. Ad hec ille tante humilitatifs
oleo emolliſtus, mox ſui unlierif pateſecit arcanu dixitque,
ex aeris quippe pacata ſerenitate contristor, eiuf enim mihi
non ſerentibus oculiſ in tempeſtatem trangllitas uertitur.
& in nubem ſerenitas comutatur. Sed e contra ipsius mihi
tempeſtas pax est, & obſcuritas ſerenum. Quibus cuſtupore
audivit is notans ſymia linoris hoc uicium eſſe sic ingens
omathematizando i cepit officiui. Maledictus ſit talis ocuſus
qui turbatur in lumine: & in turbine iocundatur. qui cu
noctua vitalem lucem uidere non patitur. Sed i caligine
illustratur, cui gaudium lucus, lux nubilum, malu bonu,
cui infoelix est foelicitas: & calamitas foelix, cui prosperitas
adversa et aduerſitas est prosperitas, cui amica miferia
et ipsa bonitas inimica. O perhorrendum, pessiferu ac per
uerſum malum sic & vertens ellogum in onagru dixit.
nimix bene silueſtris es afinus: poſtus talem tecum pateriſ
eſſe oculum qui tui cordis fordens est patibulum, et boni
ac omnino inimicus. Namque quom uite huus decursus

nunc aduerfis rebus, nunc properif deducatur, si te qdem
contra naturam res fecundę mestificant: & letificant
lugendę semper te precingent trifcie, et noflinquent
calamitates. Caudere, n. de malif insensate rationis est
argumentum ac ridere in grani morbo magni merorif
est indicium. Nam fecundum ypocratis regulam, Quom
adherentis doloris non percipitur causa, mens letaliter
indicatur egrota. Sic ergo linorif uicium posseffori suo
continuum est tormentum. Veru quom oditi aliquem
inuidenter propter bonum: iam principaliter ipsius boni
es hosſis qm eius gratia est, & propter quod unumquodq
et illud magis. sed quom ipsum bonum sit deus, a quo
tamd, a suo fonte cuncta procedunt. Hinc qdem comincitur.
& ipsius bonitatis hosſis es. & tui ipsius ac omnium inimicus
dicerif. At quom malicia bonitati fit contraria, quanta
te dewaterit malignitas: cui tota bonitas est aduerſa. Linor
igitur in fine turbinif graniſ est tempeſtans. Sed quom abſ,
trangllitate et luce nullum putetur bonum. hinc te agnosce
iam oi bonitate primatum, quia et luci tam hosſiliter
es aduerſus, et sic quom inuideaſte ipsum doloribus

apranas· pone ergo charissime liquidum oculum: et amittes
tormentum. Sic·n. scriptum est, si oculus tuus scandellizat
te errue eum & proice abste. Nam et talpe melius fuisset
non habere pupillam postq. dilexit obscurum. Quibus sic
pro utraque parte digestis ab inuicem distefserunt.

Contra infamatores proximoy suorù. 2 30

Columba pennali bisso ac rutilantia ueneris operta defursum
sparis gematis oculis, incesu grani, pede simplici aligus collectis
ad aquarium incedebat: sed quom cenosum lutum intus lates
aride faciem mentiretur impegit se in ipsum: Et illius samie
mox respersa nitidum foedavit corpustulum: Tunc lutum
huius rei euentu ristum tollens, ac ualde de tali re exultat
aduinxit loquendo illi. Quomodo obscuratum est aurù, mu
tatus est color optimus, & foeda facta est pulchritudo tamta.
At illa respondit, nimis quia tu me inpegisti. Quid nà es tu,
cui ille, cenum & lutum. Mox columba respondit, bene
uerum est quia si cenosum non fuisse: nequaqua a, te macula
non contrib axis sem. Non eni nisi quod foedum est foedat.
Nam aqua lanat clarissima, & cuncta splendor illustrat.
Attamen nito, meus ens in subftâcia mea non recefsit.

7 C contra eos qui ex dimitis acquisitis se putat esse fidelibus.

8 De causa & cura infatiabilis amaricię.

9 Quemlibet sit minus egere, quis magis habere.

10 Quem sunt uere dimitię.

11 In quo curandum sit ditari.

12 Contra eos quod libenter suscipiunt munera.

13 Contra eos qui festinant ditari & letantur actocius se factos dimitis.

14 Contra eos qui de raptis dimitis se plenos esse gaudent.

15 Contra eos qui laborem fugiunt & ex rapto miuere student.

16 Contra eos quod splendide uivant, rapine indulgent.

17 Contra fures qui ut plurimum copbenduntur ubi se latere credunt.

18 Pro quoverbium ostensimum differentię quę est inter amay & liberale.

19 Pro quoverbium ostensimum quod liberalis dat gratis.

20 Pro quoverbium quod liberalis non properat exigere landem.

21 Pro quoverbium quod liberalis omnibus donat quod potest.

22 Pro quoverbium quod liberalis granditer donat.

23 Pro quoverbium bonficium liberalis debet esse perpetuum.

24 Pro quoverbium quod liberalis uelox est ad dandum.

25 Pro quoverbium quod liberalis hylariter donat.

26 Pro quoverbium contra iniquitatem ingratitudinis.

27 Pro quoverbium de proprietate grati.

Contra cupientes uanas
mundi huus dimicias . . .

C

orunt ditari desiderans ulpe inuenta mox sui cordis
voluntatem indicavit, dixit quod. Nempe foror minime
celabo quod cupio: ymo a/tua industria artem quæra
qua conseq queam hoc quod uolo. Nimix tanto tempor
nil preter me ipsum possedi: Congregatis nunc vellem diui
tiis extra me aliqualiter dilatari. ob hoc charifsima
doce me si noſti. At illa rrespondit: ars certe frater hec
in promptu est, sed laboris est opus. parum namq[ui]b[us]
ouream uienam agnoscere ubi non suctefserit laborare.
Cui ille, dic tunc ta. quia si facultas aderit: faciam.
tune magiftra subiunxit, mi frater totum officium opu
lentie mundane tantum in tribus uicijs & in uno co
tinuo tormento confisfit. v3. in inſaciibili cupiditate, in
ingeta rapacitate, in illiberalitate continua, & in timore
perpetuo. Hec enim ſunt instrumenta artif dilatatorie,
quatuor. s. semper cupere: quom enim cupiditas deerit
mundane divitiæ minorantur, sed ubi hec aduenit angu
mentantur: minorato ſigdem appetitu caro macreſcit,
et eo addito mox rſaciata pingueſcit, nam & ob hoc

excessiva oneratur crassitudine porcus, quia extinguibile
patitur appetitum. Alia uero est semper et unde cunque
et a quocumque rapere: propter hoc enim in effino repor
quamque plurimi fluniox defficiant solus nilus autem
suos transfrenditur fines: in unde cunque cœtingit humi
ditas, ui caloris rapientis hauritur. Tertium qdam
est numque donare: ex eo namque sursum altissime arbores
rapuntur, quia foris minime effundunt ramos, et inte-
shinum iemnum semper est uacuum, eo quod est cibi mox
quam susceperit effusum. Vt enim est timore sollicito semper
parta seruare: phures enim et si non datis: in negligesi
audacia perditis dimitys caruerunt, audax namque pamo
auream candam perdidit, et panidus lepus propriam-
pellem custodiant. Hec igitur frater mi oportet diligenter
seruare, si mundi huus dimittat cupis acquirere. Vs ut
semper sìs cupidus, huus modi affectando, violentus in-
rapiendo, amarus in tenendo, & timidus in seruando,
Vbi autem hec coruus audinit, digestam sententia statim-
protulit. O certe infoelices et fallaces mundiales dimittæ
et omni cum studio sapientis indicio detestande, quæ

nimix dilectio cupiditas acquisitio rapacitas possesso est illiberalitas confluatio timiditas est horrenda Sed qd cupiditate scelestius quid rapacitate iniquus illibera litate deformus timiditate molestius Sperno de cetero inmoderatus dimitias cresi et affueri opu magnalia et suta salomonis aurea ipudio Hee qdem uere dimitie sunt fine cupiditate esse quietum sive rapacitate justi sive illiberalitate benignum et absque timiditate securu me possidere Sic adiuncto uale coruus alio enolavit

Q[ui] cupidi terrenorum sunt ceci

S

ub terrenis latebris quom talpa fodiendo decurreret ac in oculto secum de quiete cogitans rey faber factarum racione natura inventa hanc proponens querimonia dixit illi. Vt quid illudens me quasi monstru inter am malia posuisti, formans mihi oculi nec dans uisum. basilici tu pupillas letiferas illustrasti: ac tâ nocentis hyenæ oculos ingémasti, meos autem nulli nocus pellicula condens dulci luce primaisti. cui illa respondit. Si fûma sapientia cuncta compono, uerum non inuenies aditû unde omnium factricem me arguas. quom certis medijs et ponderibus debite cuncta compofuerim. Et obrem si qd

contra directum operibus meis tibi deefse uidetur, ibi oculte latitat iſgula rationiſ. Vernoni ſi structura tua minus in pupilla uisum habuit cauſa iam ruiilat in oculiſ ſapienti: nam tenebras incoliſ & terrena ſemper dilexisti, amore namq[us] terrestrium celeſtia perdidisti, & diligendo odibiles tenebras lumine caruisti. An nescriuisti q[ui]uaricia monſtruosa ga[n]i[n]miſ adamavit terſtria, perdidit celeſtia? & oculos habet et non uidet: namq[us] cocca quom sit uera bona pro falsoſi, fixa pro fluidis, celeſtia pro terreniſ, sic & infinita pro minimiſ, gloriosa pro miſeris, ſecura pro dubiis, ſancta pro peximis, ac gaudiosa pro afflich[i]uis amplechitur. Congregat phulta q[em]dem exterius & intus depanperatur. in undis se tenet deſluentibus, terram incolit & a diris inferis poffi detur. Quinetiam uorat ut euomat, amat quo pereat, acgrit quod perdat, curat ut doleat, onerat se ut uelo[c]ius in abiſsum defendat. Si auſdiſi amaricia excepatus homo deliciar[um] mox perdidit paradisiu[m]. nam quom ami mus aduerſus apparentium tantum cupiditatem concepit. ſtatim intuſ lumen mentiſ perdidit, et foris iſeratur ſtalpeiſ oculiſ ſue nuditatiſ d[u]taycat pa[n]mperiem uidit. Quare mimi[rum] intuitu rationiſ orbatus ſaui dum pecora concupiuit regali

gloria caruit, ac male posseffis bestis una feru amisſis.
Et bene certe cameleonta suę carnis cupido alteri toraci
respondit. Osi uiciositatis caligine interiecta nutum
prudentię tibi cupiditas non abſulisset proferro attendereſ
q[ui] te si me poſſideas perdes. Habes igitur talpa ę modo
q[ui]dem facta es, compositionis.n. tuę imago eſt amaricia.
Et buſ auditis una cum uerbis querimonia cefsit. ~

P

& cupidi quātumcunque habeant ſunt pauperes. ~ c. 3
Oſt ventris repletam exuriem granuſsimo depreſſus ſopore
quom cocodrillus ore iſerato iaceret hians, mox insidia
trix anicula corpore modica / sed hoffilitate & audacia
permaxima / ſoporantis patentia uiscera introinit. Quomq[ui]
ligati nube ſomnifera ſenſus: ac ſublata armatura, peracuto
roſtro nuda uitalia ut ſic excitanda hoffis mortis morsu
feriret: data ſuper eum dānationis ſententia, produjt leſa-
minime, ac prospectans eventum facti ſterit de ſuper index.
Demu[n] quom tarde ui doloris aducla uigilia leti moestus
poenam iam afflicti uam ſentiret: ſurſum intimi[que] ſpiciens
querimoniam cepit, aduindictam non ualens. Quid ſto
philes peccauit tibi cocodrillus, q[ui] paſtu nō contentus
ymo factus de bono peximus paulatim manantia uiscera.

tam crudeliter laniaſt. At ubi in patiente culpa non est: pro
fecto est ut in agente nequicia fit. cui ille ſpondit. Si
comunif est omnibus amica justicia: certe cunctis veuſ
est ille qui alicui nocuit. Sed et preter hoc inſaciabilis es
cupiditatis depranatum exemplar, na totum te uoragimi
tribuisti, dum reſerato ore quasi numque faciata ingluuie
dormis: dum latiores morsuſ horribili dentium ſtipata
ſerie et unguium ſeuitate armaris. Dum lingua uorabilia
diudicans tibi deſſicit, quia dummodo rpleatur uoracitas
qualia rapias non diſcerniſ. Jufe ergo nunc dolorem ſentis
qui tristibus a delphinis quem eſceris ad natandiu subter
aperto de foris dormis corpore: Me ſi qdem ſubintrante in
teriora perſis uitalia: Sic minimus cupidus magis euomit
q[ui] deſlutiat. Nullus enim plus perdidit q[ui] ſemetipsu
amisit. An ignoras q[ui] post dona maxima quom demo
criti p[re]ceptoris ſui opinionem ei aſquardus: exp[o]ſuit de
pluralitate mundorum macedoni alexandro. Heu me
ingt quia post tot labores, innumerosq[ui] caſus/ nondum
eoz potitus ſum uno ac si uamitatis auditu cupiditate
concepta iam ad alios idem anbelantes responderet

nir perieus. nihil habes quod possideas postque te amaricia absorberet. que uiciti rapuisti, que oia cupiditatis flama exhausit. ignis enim numquam dicit sufficit, neque et cupi ditati umquam aliget satis fuit. Ob hoc autem destructiva est cordis cupiditatis. Igitur mentis cupiditas est egestas, et tanto maior, quanto fuerit eius flama. Et ce qdam dyogenes nihil extra se ipsum cupiens mundum spuit et alexandro macedoni ingt. tu mundum iam ipsum posides & amplius concupiscer. quia igitur dittior, nonne qui spernit? nimis enim plenus uenter eructat, et tunc flume extra diffunditur et eibus tunc exundat: stibon plus exterioribus bonis perditis, equitatis libra salva virtutem non disoluit, ac nihil se amis if se demetrio victori respondit. tu mundialibus tunc posseffis opibus adhuc cupidus malijs ingemiscer. quis ergo fœlicior? nonne is qinjustus victor cunctosque dominus nihil amplius cupiendo non est depanperatus: felicis simus, nunc est qnihil cupit. Vides ergo quplus cupere paupertas est nihil autem desiderare opulentia súma. quo dicto tu cocodrilli uita uerba finierunt.

I

Contra eos qui non sunt contenti quom satis habeant. 4

n secundis rebus factus sibi homo minime contentus: quom
adhuc aligd fitiret obuiam fortunam du tempeſtuosus
plus quereret habuit. Que hanc uaganti queſtunculam
proposuit argutam. Vt qd chariſsime non gefris. quom ia
ſatis tibi prebuerim. At ille respondit, ſua nimirum trheit
dulcedine bonum, & donec adeptu non fuerit molestu eſt.

Cui illa, bene video q[ui] pauper effectus es poſt[us] adbuc ſitis:
Nam si ſatis haberes nihil ultra cuperes. plus enim non
optat ille, cui id quod habet ſatis eſt. Et ce depauperavit te
amara voluntas, exinanimiut cupiditas, expolianiut ſiti ſuda
tempeſtas. Attn si totum inuenires aurum male ceditu
ſalomonis etiam magis ſitires. Quibus enim bene utimur
tantum diutias habemus. Nam fossus humi census non
est hominis sed telluris. Igitur quom ad ufum opes prosint
tunc were habentur. ufus autem ufus ad finem extendodus
est sufficienter: Q[ui] si ultra q[ui] ſatis eſt comedes: natura
mox euomet: Et si plusq[ui]s regrit neceſſitas indueris: gra
uatus q[ui]dem fustinere non poteris. Sic igitur multis cumu
latis diutij[s] nihilominus plusq[ui]s habes habere uolueris.

Vit sigdem fasiano in pabulum, uino uernatiuo in potum,
byfso in palium, alto qz palatio in habitationem suí om
plioribus frueris delicijs no dimitys. Nefscuisti q[ui] filijs
isfr[ati] in deserto ex mana uiuentibus magnis & parvis
dimitibus, et pauperibus eadem cunchis celestis edulij
mensura dabatur. Nec collectum q[em] plus inueniebat
amarus q[us] liberalis: nec minus solers q[us] q[ui] fuerat pig[er]
nimix q[ui] una erat omnibus sufficientia. Et univerzalis
prouisor eadem omnibus hominibus necessitatis opuletiaz
largiebatur. Non enim plus habet dines q[us] pauper. Sed
tantum q[em] in qualitate tituloy est utriusq[ae] differetia...
Dines namq[ae] dicitur qui deliciosa utiliuq[ae] rexfruitur
quantitate: Verum hec deliciosa quantitas magis fore
calamitas inuenitur. Est enim irritatia inuidie,
prouocatia superbi[q] sufficientia luxuri[q] motiva ana
rici[q] & omnis negoci[q] magnitua. Non audist[ui] quod oli
apollinis idolum pastori ap[ro] agacem lapidem regni lydie
regi sufficientem q[us] eo in fœdícior eſset, deliciosas
confutans dimitas respondit: Et mox superbienti regi
agalum / Zephidium / achadium senem ac pauperem p[ro]culit

qui numq[ui] terminos agri sui exuerat & dixit plus probavi
rude ac securum tugurium q[ui] illius plenam solicitudinis
aulam /pancaf[us] glebas frumenti expertes q[ui] arua lydie
latiscima metu referta. Sic & orreum ad ufum necesfitatifs
appetendum magis q[ui] thesauros insidys expositos et cupidi
tanibus omnium. E[sto] ergo contentus si satisf habes. & tatuq[us]
opes qu[er]as ad subueniendum necesfitati, cupiditatem dimitte
et mox magnum te dimitem f[ri]es. Nam et clara fertur
ph[is] diffinisse sententia / Veris dimitijs non est adicienda
pecunia, sed dethraenda auaricia: tanto emi dignos c[it]ur
quis d[it]ior quanto in eo est cupiditaf[us] minor. e[quis]
recitatif ab auditore disparuit. ~

De malif[us] que ut plurim[us] eueniunt exdimitijs...

Vetulam uulpem symia inuencula preciosa pelle ditatum aspiciens: linoris miseriam cogente pauperie mox iduit ac simul cum oculo luescente sic dixit, satis certe ab omnium factricijs provisione nature donatum est ut tanta caliditaf[us], tanta q[uidem] cauda splendefceret & uul pinam artem non imerito ditaret. Cui illa iam multis edocta experimentif[us] malof[us] moto capite r[é]spondit. Non

F

est mirum si infantiliter loquerif, nam cæta mens et in experta non recte opinatur. Senestes qdem & multa prospicies et aliter senties. Quo dicto roganit eam nulpes ut comites simul incederent. Tunc symia dixit, et si verecundum mihi sit fine cauda pergere cum caudata tamen quod postulas placeret. Qm eruditionibus tuis, mihi fortafsis aſnutie cauda creset. Simul ergo proficistentes quom edentatum elephantem obium habuissent, de tali questione dum peteretur rſpondit. Deſiderabilis dentis ami clitate bellu a matre discordie anaricia suscitante, ut ofcia cupiditatis effuſerem ellegi perdere arma nature: poſhiferis namque dimitijs elliſibilitiſ est carere: quid illas tuendam per armaturam, vitæ ſuavitatem amittere. Deinde quom gradientem hyenam ac proprijs lumminibus orbatam inue nisſent divę paſſionis cauſam ingrentes audierunt: effre nata humane cupiditatis rapacitas non tam eu quæ arte doli munita perditif qdem dimitis, in eis gemanx exortos oculos quos concupinit deſtruxit. Hominis enim bona perduntur quom post neceſsitatem ſuperfluunt. Quo audito tendentes fracto craneo gallum ad hoc palpitantem rperievut.

qui de tanta calamitate interogatus sic exposuit. minerali
qdem virtute ditatum cerebrum se ipsum perdidit quom
siti bunde aniditatis feruor ob desiderabilem lapidem diru
suscitavit exitium. Hunc autem per transeuntes quom
scisis uitalibus feminiuam arundinem inueni sent. Hec
illis uastationis huus causam posentibus deficiente ia
spiritu ingt: Amabilem celidonium uenter concipiens
infatiabilis cupiditatis uoragine concitata hanc mihi mox
letalem peperit odij occasionem. Sua nam quos posseffores
fallaces dimitie dum se cupidis amabiles offerunt: effectus
eis odibiles reddunt. Sed hoc dimissa quom caistor illis
amissis genitalibus occureret petierunt, ut quod salutare
ei generis seminarii deffecisset. qui ait em indicami
factum antidotum iam quom priosum existeret, mox caro
wilis concupiscibiliter odiosus perniti osi venantibus ifestabar.
at ne totum pars perderet ac ne genitalia genitore pui
cupita uastarent ea certe malui mihi excerpere quod amatrici
dimitior amaritiem me impendere: melius est enim opes quod
salutis opem amittere. Quo qdem hicto quom pao nonem
decandatum vidissent, quomodo perdidisset gloriamque

querentes audierunt, nimiz aurea pœna placuit, & idcirco cupidus seruus amaricię banc ademit, mundiales namque dimitię quem exornant, signum figunt cupiditatis ad duriſ simas sagittas. Tandem excoriato repto multure, quom ſue calamitatis studerent caſum agnoscere, miser illis dixit. car iori qdem pluma carnis mee corticem natura dotavit: Sed deliciosus me concupiuit, et mox ab amaris captus pda ſui. Opulentia qdem dimitian, hoffilitatem aut oftendens aut gignens pernicioſa pauptas eſt. Quid enim ſunt car nales dimitię nisi blandimenta libidinis, ſomenta cupi ditatis! & onera mortis? beatus certe q. caruit eis. Auditis ergo huus modi ſententis, et talib tantis, dimitum cala- mitatibus viſis parum a ſemita dechinantibus, uulpes inter gesſendum symię dixit: Quid mune de naturę dimitijs ſentis? At illa ſic respondit, nempe q. non nifi peccabilitas natura ſic illa? illudente poenaliſtas poſseſoribus eſſe: ideog poenituf ab expertis fore amputandas. Hunc n. edentant, illum excludunt, huic cerebrum uastant, illi ſic vitalia perſorant, ifti genitalia uorant, modo excoriant, nunc decaudant. Non ne sic amaricię ingenioſa ui a/uvis in

prudentibus sic collecte multociens postlesfores suos crimi
nibus lacerant, amatores depranant. dum illos lingua
magnitoqua uafat. O male spretum bonum beata paumtaf
o, stultum ac dilectum malum infoelix opulentia De cetero
paupercula pellis mihi ditis sima erit & charior uilis
q[ui] preciosa. Malo certe me efse symiam sine canda q[ui]
pauonem cum canda. quibus digestis mox sociam con
fusam prudens symia reliquit.

contra eos qui cui dolore perditis

Aurate p[er]nem cupidine, pauonem undiq[us] spoliatum quom
coruus ap[iciens] negliget ingt: Vbi est miris p[icta]
luminibus ac multu desiderabilis p[ena]. & quo splen
dentium alax abyt gloria. At ille minus patiens
deriforys uerbis indignatus respondit, quamq[ui]m infacia
bilis humane cupiditatiu[que] uorago p[en]t[er] opes abORBuerit:
b[nficio] tamen liberalis nature iterum mihi subcreفت.
Q[ui] si illas aliena malicia perdidi: donante natura s[pe]
pauper habeo: tu uero semper miser es. Cui ille, i aduerfis
nempe cafibus non inmerito eam d[ut]a[sat] calamitatem
dixerim in calamitatibus non doceri: Namq[ui] ubi tempeftatu

bonum est habere ut perdas. sed hoc certe contra ratione
est: perdere enim bonum amatù fine dolore i poſsibile est.
Qm ergo non habere melius est 05 habita amittere: dignas
gratias ago nature eo 0p mihi pauperem dederit pennaz
cum qua me diuitem eſſe puto: Ea qdem honestor couda
perpetua & libere ſemper ventilor ala plumbata: cu illa
nimiz meus ſum ac nemini in preſam dilectus. Higra
pèna me illustrat pluma paupercula ditat, et ſpreta
candula tutatur. Verum tue te dimitiè pauperem faciut
desiderabilitas odiosum, deliciè dolentem, glorioſitas in
honestù infoelicitas miserum et auctio minoratum.
Maledictè ergo ille dimitiè que ſuum decaudant, uitupat
posseſſorem. Quaſ pènè in nuditatem & posseſſio in dolore,
gloria et decor in deformitatem convertitur. O nimis
mihi certe leta paupertas, cupiditatis tabes, liuoris lues
uicioſ expers, uirtutum hospes, ac ſecura reges: cujuſ
pax ubiſ est. baude igitur si prudens es ga hoffiles
amisyſi opes: nec ultra illas apetito, sed opulentù te iudes
in paupertate. Quib dictis eruditus pauno diſeſsit.

opibus du nos natura ornavit illas dânauit: quâplures
enim suis depauperantur dimitijs & eâx cupidine
multi perduntur quod ut consequi naleant id quod
optant mille possefforibus insidias parant: ruilomtus
autem tanto, quanto et crebrius hoc uidemus i rebus
humanis in quiby non minus grandis & ingi amatrix
amaricię tempestas est: Nonne nabuca donos for clipeis
teritus salomonis anreis quam petijt argento hiero
solimam spoliamit. Similiter autem babilon totius
asię ditata rapinis seipsam perdidit du libidine di
uitiaz cyrrum & darium ad iram atraxit. Sic
nempe cresus excellens imoderatissimis dimitijs du hax
sitis creuit, contra se potentissimi predonem alexâdru
aduxit. Quid ergo sunt mundane diutię nifi amores,
odij. iocunditates meroris. delectationes tormenti.
preciositates obrobryi. semina litis ac iacula belli. bona
predonis. O infoelicem illum qui eis dotatus est. quib
auditis draco gaudium in luctum convertit. ~

De causa & cura inſaciabilis amaricię. < 8

S ub ydropisif onere ſquallida vilpes ac lanquens ſcupade

sanitatis medicinam & medicum ingrebat. Verum quom-
mustellam obuiam habuisset, eius doctrine consilia mox
illigenorif sui questionem propofuit. memoror ingt
soror olim qualiter dente tuo uitam de laqueo mortis
quasi noviter inuentum donauerif. Nunc autem grani
oris morbi periculo non minus obessa ad consilium saga
citatis tuæ recurro. Cui mustella gratæ liberalitatis uerbo
respondit. Ego si cujus umq[ui]s profuerim nefcio: si uero bene
ficium aliquod r[em]eperim semper r[em]iniscor. Expone ergo
morbum & pandam si sciero modum curationis. tunc
uulpes gratias agens ingt. languorem nempe soror inextin
quibilibet sitis patior: illud[us] magis admiror qu[em] plus
bibo, plus fitio. insuper ex extenuatis uitatibus corporis
fundamentis foris sola cutis intumuit. cui magistra r[é]spòdit.
putabam certe te tomte calliditatis animal aliquatului
in medicinalibus eruditam efse. sed ut video, ypocratice
discipline es penitus ignara. Languor namq[us] tuus no
ut existimas sitis. sed fames membroz est. In quom
in te flama intemperati caloris infra suum modum
remifsa minor fit epatica digestiva: tunc agua pro languie

gignitur et suo membra nutrimento privantur. atq. are-facta uitalis famescentia cibi sanguinem concupiscent. Verum tu oberrans in huusmodi judicio appetitum. Famis, sitim corporis putando esse dum pro cibo latice sumis magis digestuam debilitas. Quo et minus de sanguine gérato membra aridiora facta ex inde plus famescunt. propter hoc charissima etiam si danubium deglutires minime hanc sitim extingueres sed augeret. Quom iuxta galiem sententiam: latex substantialiter carnis organa non humectet. istud nimisum tamen in moralibus affectis exudita naturaliter ex ea quam patitur amarus in mente ydropisi cernere lucidius potuisti. Nam quom eis in anima per cupiditati excessimum incendium corrupatur. proportioni charitatis ac digestiva mox electionis aberrat substantialis boni perdito sanguine statim sitibunda ariditas segtur. Sed quom mentis deinde mentiens appetitus bona temporalia fluida quasi potum pro cibo cupiat: pro substantialiter eternis quantum cum solicitudinis perverse cura

poculum pecunie subministret, situs magne cupiditatis
incenditur. Im spiritus mundam repletus opulentis
maiore continuo ariditate augetur. Igitur si crescente
animi cupiditate possedsio totus mundus fieret. rapax
adhuc anaricia plus sitiret. Quemadmodum ergo amarus
cupiditate habendi numque satisatur sic et ydropicus in
veteratu ab arida siti minime vmouetur. Quibus sic
digestis uulpes erudita discesit.

Et melius sit minus egere: quæ magis habere. c. 9
ocosa ueste induta syma uerum et catenula irretita
uami corporis hylaritate iubilans quom exultaret
cucurrit ad eam vulpecula hoc intuens: Quæ gaudiose
illam salutans/tantę iocunditatis mox caufam queſuuit
cui illa memorans deriſe olim nuditatis exactam in
iuriam/uade ings tu olim deriſshi meam paupertatem:
intuere nunc gloriam quam mihi dimitia exundantia
non minus foeliciter quæ liberaliter dulcis fortuna donavit.
Ad hec confectis uulpes ut inaniter tumefentem illam
ac leuiter ſuperbientem inueret sic breuiter fortu ræpòdiſe:
10 si foelicum foelicium inſp opum rationis & circuppechonis

I

decurfu res humana contingere & foris non decor opu
lentie pellem. Sed splendor sapientie intus corpora ornaret.
hac te inforicem felicitate prospiceres: & te in his
opibus inopem indicares. Verimentum enim licet teneas
catena tamen servam, et captiuam te facit. & indigentie
eft argumentum. Si audisci qdem adam in delicys paradisi
constitutus quamqutem nudus nullo tamen egens erat ditissimam
Verum postqum anaricię subditus eft et mox dei providentia eft
factus pauperimus. Vane ergo ga plus habes gloriaris. Ego
certe minus egere nunc glorior quamquis nulla ueſte tegar
nimirum q minuſe eget is naturaliter dines eſt quom
sit ſibi ipse ſufficiens. Solam hanc ni fallor existimamus
ueram opulentiam eſse/nó aliiinde mendicatam sed
cupiditate abdicatam, & per ſe ſufficientem. Sigdem
tantum diuitem se putamit cupiditatis victor dyogenes
enom spreto uasculo, manu potum ſibi facilis ministraret.
Dixte igitur q[ui] melius fit nó egere q[ui] indigenter habere
q[ui]bus diffinitis induta symia rationem considerans
risum in lucem convertit. ~