ulterius pium inaceret, inessum ambulandi, potestatis summi cœ cœferæ. Ita cum qui expetendos finem quo nichil ultrae aphendit, potestatis summi cœ necessæ euidos. Ex quo fit, quod hinc obvia cœt. ut idem seclefti unibus omnibus uideatur esse de fide. Lur eni relucta urtute uiaq sectatur iffatia ne honoriuz. Sed quid dices, est enerua ci ignozance cecitate. An sectà da nonerit, sed transfueros eos libero p[er]ipitat. Et quos itempuncta eos qui oblectari fragiles facit, uiaq nequut. et an sacerces uolentes quod bonu deferuit, et ad uiaquæ defecerunt. Sed hoc modo non soli potentes cœ, sed oio cœ deh nút. Nam qui communè omnui que sult. finè relinquent pariter quoque cœ de finiut. Quid quidem cupi miru uideatur forte ut malos qui plures huius sult. eoscè non cœ dictamus. Sed ita res se se h[uius] maui mali sult eos malos cœ non abnuo. Sed eoscè cœ pure atque simpliciter nego. N[am] uti cadamè cœ hominè mortui dipteris. Simpliciter uio h[uius] appellare non possit. Ita uioos eos malos cœ cœsseriz. Sed cœ absolute ne queà cœfitez. Est illud eten[i] quod retinet s[er]uatque natura. Quod uio ab h[uius] natura deficit cœ età quod cœ in sui natura s[it]ui è derelinquit. Sed possunt iquos mali, nec ego quidem negueriz. Sed hoc coru potencia non aribus sed ab iberallitate descendit, possunt eni mali malæ qui n[ome] ualleret. Si in hono[rum] efficiencia manere potuisset. Quæ possibili[ta]s eos evidenti nichil posse demòstrat. N[am] si uti paulo ante collegi[m] mali nichil è. Cui malu[m] malæ tatum modo possint nichil posse demòstrat. ipso[rum] iqt. V. p[ro]spiciunt è. H. Atque ut intelliges que n[am] s[it] h[uius] potencia ius fummo bono nichil potencius cœ paulo ante diffinuum? V. ita è i[p[er]]h. H. Sed idem iqu[it] facere mali nequit. N[am] s[im]me. H. Est igitur iqu[it]. Aliquis qui omnia posse homines putet. Nis[i] quis

iſaniat. V. nemo. H. At quidem malipoffuit mala. V. Utinam quidem inquam non posset. H. Cum iſ ex nemo, tâți mo poterest, posset omnia, nonnon queat omnia poterese etiam malorumque deo, qui mala posſunt, minime posse manifesti est. Huc accedit quod omnino potencia inter expetenda est ni meranda. Ora quod ondime, expetendi uelut ad quoddam cætumeni ſue nature fed patiriandi ſcelezis possibiliſtis. Reſeru ad bonum non poter. Expetenda igitur non est, atque ois potencia expectenda. Liquet igitur malorum possibiliſtatez non est potencia. Ex quibet omnibet bonorum quidem potencia affect. AlIORUIUO minime dubitabilis appareret ifumi tae. Veri quid illa platonis est ſententia liqet. S. solos quod defiderat facere posſe. ſapiètes. ipsoſus uo exerce quod libet, quod uo defideret expletore non posſe. facuit ei q[ui] libet domini p[ro]ca quib[us] delectat id bonum quod defideret ſe est adeptus, p[ro]ut est minime adiſpita, ut in beatiitudinem proba, non uenit.

Q
os uides ſidere celſo Soli culmne reges
Purpura claro nitete. Septobus tristib[us] armis.
Dre toruo cōminantes Rabie cœrdis ancllos
Detrabat liquis ſupernbis Vanitægmina cultus
Jam uidebit intus artas. Dominos ſerue ctenas.
Hic eni ſibido uezat. Auius corda uenenis.
Hic flagellat uam mete Selutus turbida toller
Aezeror captus fatigat Aut ſpex lubriza tozquet.
Ergo ci caput tot unu Cernu ſerue turpnoe.
Non facit quod optat Ipe dominus p[ro]ſiue inque.

A des ne iſ quato i cenó p[ro]b[us] noluerat, qua probita huc reſpenſidet, i quod perſpiciuus est niuqua h[uius] p[ro]miu. niu[que] ſua ſcelezib[us] decet ſupplia. Rez etc. i q[ui] gererit

illud p[ro]t[u]quod unaqueq[ui]es geruit euiſt[que]i per p[ro]miu et. n[ot] in
iuria iudezi p[or]t. Vot iuiri[ti]i iſt[ad]io. p[ro]t[u]qua iuiri[ti]i iacet p[ro]
mu[i] corona. Sed keat iuidi[n]que id ip[m] boni. p[ro]t[u]q[ui] omnia
geruit ondim[que]. Eſt igitur humanis actib[us] ip[m] boni ueluti
p[ro]miu comune proſpoſiti. Atqui h[us] abon[i]s n[ot] p[or]t ſe p[an]
Neq[ui]i boni[us] iul[ra] iu[n] uacabit[que] ille qui caret bono. q[ui]
p[ro]b[us] mor[es] ſua p[ro]mi[n] n[ot] vel inquiat. Quat[i]i ſib[et] igitur
feruat mal[ius]. ſapienti t[n]i corona n[ot] deri[det]. n[ot] ariſſet.
Neq[ui]i p[ro]b[i]s a[i]s. p[ro]mi decus aliena decipit ip[ro]bita[s]
Q[d]i ſi ex[n]inſecui[us] accepto letare[t]. poterat hi quiſp[ia] uel
ip[re] eui[n] qui c[ot]uliffet auſſerre. Sed q[i]ui id ſua euq[us] p[ro]bita[
]coſer[t]. t[i]u ſuo p[ro]miu carebit c[i]u p[ro]b[i]us e[que] deſicuit. poſtre
mo c[i] omne p[ro]miu iudic[uo]z a[pp]etat q[i]ui boni c[que] a[credit]. qui
boi c[om]poſt[em] p[ro]miu iudicet expe[t]. Ac au[ri]p[ro]mi o[n]z p[ro]leuerim[i]
maxim[i]q[u]. axem[to] et en[i] corol[ar]i[us] illu[m]s q[d]o p[ar]ulo an[i] p[er]
pu[m]i de[d]i ac ſic collige. C[i]u ip[m] boni[us] beati t[udo] ſit. bo
nos o[m]ns eo ip[ro] quo boni ſut fieri beato[s] liquet. Sed eos
qui beati ſint deos e[que] conuenit. Eſt i[gr] p[ro]miu bon[i]oq[ui]s
n[ull]us dederat d[ies]. null[i] minuat poſſitas. null[i] fiſſet
ip[ro]bita[s] deos fieri. Qu[e] c[i] ita ſint de ma[l]or q[ui] ſi p[er]uabi
li pena dubitare ſapiens neq[at]. M[n]a c[i] boni[m]i mal[i]q[u]r deq[
]pena atq[ui] p[ro]miu aduerſa fronte diſſideat. Qu[e] i[bo]ip[m]o
uidemus accid[em] ut ead[em] neceſſe e[que] i[m]ali pena ſi a[ui] p[re] i[n]deat
Sia[t] i[gr] p[ro]bi[p]robi[tas] ip[m] ſit p[ro]miu. ita ip[ro]b[i]us neq[ua]
ip[er]a ſupliciui e[que] jam uio qui[s] quis a[ſſi]ct p[ro]na mal[o]s ſe a[ſſec
t[i]u e[que] n[ot] dubitat. E[igit] ſe ſe ex[n]tmare uelit ip[m] poſſu[t]
ne ſibi ſuplici[us] expe[tes] e[que] iudezi. Quos o[m]z ma[l]or extre
ma nequi[ta] n[om]o a[ſſi]ct. uerui eui[n] uechem[ter] iſi[que]t. Vide
aut[em] ex aduerſa p[re] bon[i]orui que ip[bos] pena si miſeret. O[n]em
n[am]q[ui]s ſit un[i]u et ip[m]q[u]un[i]u boni[n] e[que] p[ar]ulo an[i] didi[n]ſti.

Lui sequèス eſt. ut oine quod ſit etià bonu èe uideat. Igitur
huc mò qui equid à bono deſi cit. èe deſi ſtit. Quo fit ut ma
li deſi nāt èe quod fuerat. Sèd ſuſſe homines àdhuc
ipfì humani corpris reliquia ſpectes ofſentat. Quare illsi
i malici à humana quoq amicere naturi. Sèd cù ultè
homines quèq puchit ſola p[ro]bitas p[o]ſi t nec eſſe eſt
ut illos quos ab una condiciò delectit iſra h[uius] meriti
detruat ip[ro]bitas. Euenit igitù ut què tràſformatu mays
uideras hominè extimare nò p[o]ſis. Quarum à liquidus ſer,
uet aliena[que] opri uolètus ereptor. Lupi ſimilè illi dixeis.
ferox atq[ui] inquiès lingua litigijs exerceet. cani opabie.
Inſidiat oracuſtus ſubirpuſſe à liquidus fraudib[us] gaudet.
uiſpealis exequèt. Ire itemp[as] ſremit. Ieons animu ge
ſtare credat. paudus ac fugax nò metuèda. nò metuèda
formidat. ceruis ſimilis heatè. Segnis ac ſtupidò torpet
aſinine viuit. Ieus atq[ui] ica[n]tis studia p[mut]at. nichil
auß diffèrt. ſedis imùdijs q[ui] libidinib[us] imergit ſuis ſor
dida uoluptate deſinat. Ita fit ut p[ro]bitate deſerta homo
eè deſicuit. ci d[omi]nà S[od]ictionè tràſire nò p[o]ſſit u[er]tatu-
i beluam.

Ila nanciu ducis
Et uagae pelago rates
Euride apulit inſule
Pulara qua residen[sc] dea
Solus edita ſemine
Miscet hospitibus noius.
Bacta cœmine pocula
Quos inuarios ue modos
Vertit herbi potens manus
Huc apu facies gemit.

Jam trì malè remiges.
Ore pocula traxerant.
Jam ſues c[ere] alia
Glande p[ab]ula uterat
Et nichil manet ítegru
Voce corprè pezditis
Sola mens ſtabili ſup
O leuè n[ivi]um manu
Monstra q[ui] patiè gemit
Nec potèrria gramina

Illemarmaricus leo
Dente crescat et unguib
Hic lupis nuper additus
Sclere dum parat ululat.
Ille tigris ut indica.
Tecta mitis obambulat.
Sed licet uarys malis.
Numen archadis ducē
Offitù misera kalitis.
Posttem soluerit vospicius.

Nembra que valeat licet.
Corda ueræ non valeat
Intus est hominu uigoz.
Arce conditus abdita.
Hec uenena potenceus.
Detrahit hominè sibi.
Duraq[ui] penitus meant.
Nec nocencia corpori.
Mentis ilnere ſeuitt

I

Om ego fatex iquâ.nec iurit dicti ideo uioosos.
ta et sibumani corporis ſeuict ibelluas tri aiozi.
qualitate mutare. Sed quor2 atro ſcelerataq[ui] mēs bo
noz p[ro]priæ ſeuitt id i[ps]um q[ui]e c[ui]s ſicere accedit nolussê.
H. nec licet inquit quenieti uti moſtrabit loco. sed t[em] ſi
id ip[ro] uti ſicere accedit auſſerat magna ex p[ro]ſte ſceler[
atori] hominu relenaret. Et eni q[ui]d i[nc]redibile auq[ui] forſe
uident iſ felicibus e[que] necesse è. t[em] cupita p[re]ſecuit. q[ui] ſi ea
que auipuit i[plere] nò p[os]ſint. N[am] ſi miſerù è uolussè p[ro]
ua p[or]uſſe miſerù è ſine quo uoluntatis miſere l[agu]et
eſſectus. Itaq[ui] c[ui]s ſua ſingulis miſeria ſit tripla infor
tunio necesse est uirgeatur. quos uideas ſcelus uele posſe
perſicere. V. Accedo in qua. Sed uti h[oc] eſ forſtimio c[ito] ca
reat patrandi ſceleris p[os]ſibilitate deſerti uchementer
exopto. H. Carebunt inquit, porus q[ui] uel tu ſoſſitan.
ueſis. uel illi ſe ſe eſtimèt e[que] carituros. Necq[ui] eni è aliuq[ui]
i ta b[re]uiibus uite metis. Ita ſeuì quod expectare longui
imortaliis p[re]ſerti animi p[u]tet. Quo[rum] magna ſpes et ex
ccelsa facano[ur] machina repentino atq[ui] iſperato ſepe ſine
destruutur. Quod quidè illis miſere modi statuit. N[am]

fine quæcia miseròs factat miseròz sit neceſſe è duittur ioz
nequa quos inſelicimus è cito iudicare. si uo coru malicià
ſaltem extrema moz finiret. Eteni ſi de p[ra]uiſtatis inſor
tinio uera concluſimus. inſinità liquet è eam miseru
qua è conſtat eternu. B. Tu ego è mura quidè inqua et
conceſſu diſſicilis illatio. ſed h[uius] ca que p[ra]uus yceſſa ſt'
nimui conuenire cognoſco. H. Recte iquit extimas. qui
concluſioni accedere duri putat equi è uel f[al]ſi alioq
p[re]ceſſiſe demonstrat. Vel collationè p[ro]ſitionu no è e
eſſicace neceſſarie concluſioni oſtendat. Alioq neceſſis
p[re]cedentibus. nichil p[ro]ſus è qu[od] de illacione cauſetur.
Nam hoc quoq quod dictu. no min[ui] miri uideat. ſed ex
h[uius] que ſumpta ſint eque est neceſſarum. Quid nà in[no]
ſeliciores illa inquit è e[mp]robo[s] ſupplicia Luentes q[ui]
ſi eos nulla uſtioe pena coherceat. N[ec]q[ui] do molior nunc
dicere qu[od] cui uis ueniat im[ete] corrigi ulatione. ſ. p[ra]uus
moz[es] ad recti ſupplici terrore deduci. ceteris quoq exè
pluì è cùpanda fugiendi. ſed alio quod imò inſelicize
è e[mp]robo[s] arbitroz ip[u]nitos tri et ſi nulla ratio correc
tionis et nullus reſpectus h[ec]atur exépli. Et quius eut i[no]
præter h[us] alius modus. Et illa bonos inquit è e[ſ]lices
malos uo miseròs no ne conceſſimus. Ita inqua. ſi[mi]
inquit miſerue cu[pi]a bonu aliquid addatur: no ne felicior
est eo cui p[ura] è atq[ui] solitaria fine cu[pi]a boni administra
cione miseru è. Sic in[no] uideat. Q[ui]d ſi eide miſero qui c[ui]
careat bonis præter ea quibus miſer è malu alud fuerit
anexi. nu ne multo inſelicior eo cenſendus è. cui inſor
tinui boni parti apacione reſeuatur. Q[uid] nà. h[int] igitur
im[pr]obu. ti puni[tu]r quidè boni quidè aliquid anexum
pena ip[am] ſali[et] que racione uſtioe bona è. I[sem] q[ui] c[ui]

supplicio carêt. iest eis aliquid ulteiusi mali. f. ipa ipuni
tas qua iniquitatis merito mali eê cœffusus es. Negare
nò possit. adulto ugitè infelizores ipzobi fè. iusta ipuni
tate donati què iusta racione puniti. Sed puniti ippos
è iusti. impunitos uò elabi iniqui eê manifestum est.
Quis id neget. Sed nec illud quidè ait. quifque negabit
boni eê quod iusti est. Contra quod iusti eê maliz
Liquet eê respondi. Cum ego iusta quidè sequeris fè eis
que paulo ante concluſa ſunt. Sed queſo i quite. tenuta
nature animaz supplicia poſt corpius deficiens mòte re
linquis. Et magna quidè inquit quoz alia penali acer
bitate. alia uò purgatoria clemencia exercerit puto. Sed
nuic de hys diſterè confilui nò e. Id uò hacten egimus
ut que indigniffima tibi uidebat malor potestas eaz
nò ulla eê cognosces. quolq ipunitos quezebre ui
deres nuï iprobitatis ſine carere supplicys. licenciam
quò ito finiri pèabaris nec Longa eê diſeres. i felicizeq
fore ſi duitur ior eêt iſeliſſima uò ſi eê eterna. poſt
lve inſeruores eê ipzolos iusta ipunitate dimilios. qu
iusta ultione punitos. Cui ſententie ſeques e. ut tum
demu graviorib supplicys urget àt in ipuniti eê credit.
Tu ego cu tuas inquam iones ſlendero michi dicti ieri puto.
At si ad communu iudicia reuer tar. Quis ille e au lxe non
mò credenda ſed saltè audienda uideat. Ita est i quit illa
Nequnt eni cculos tenebris affuetos ad luce pſpicue ue
vitatis attollere. Similes quia iubus ſuit. quæ intutus
nox illuminat qu dies cecat. du eni nò rea ordinez ſed
ſuos intuentur affectus. uel licenca uel ipunitate ſcelez
putat eê felicè. Oide autè quid eterna lex ſanctat. ſi me
loribus animi ſormaueris. michil opus audice pmiu

est deferente. Tu te ipse excellentiorib addidisti. si stidiuz ad
priora deflscens. extra ne quæsere nltorè. tu te ipse in detno
ra turisti. veluti si uici h3 fordidà humù celuqz respicià.
Cujus ext cessantibus ipa cernendi vòne nunc ceno nunc
fide quib interest uidearib. At uideque ista nò respiciat. Qd
ig2 ne accedam ad illos quos bellus similes cè moltum.
Quid sique amisse penitus urfu ipm ecì se hiussè obli
uiscet inutu. nichilq3 sibi ad humanæ pfectione deesse ar-
bitraret. Nù uideres cadè cè ceci putarem. Nà nec illd qde
acquiset. què eque ualidus vónu nitit firmantis ifediœes.
con cè qui facit q2 qui parat inuri. Velc in2 has ipas
audire vones. Oñez iquit ipbi nù suplicio cè dignù ne
gas. Ad me. Infelices uò cè qui fuit ipbi. m. h. plicat liqt.
Ita i9 qui igit suplicio digni dignus miſeros cè num
dubitas. Conueit i9. Si igit cognitor ait rehìes. au ſu
plinu iſezendì putares. ei ne qui fecasset. an qui tulisset.
inuria. Nec ambigo iquà gn perpessò fatiffacere dolc
facièis. Ad ſerior igit tibi iume illator q2 acceptò cè
uideret. Poscuit in2. Hac i9 alys decauſis ca radice
nitètibie. qu4 turpito ſua pte nà miſeros faci. igitur
appet illatà nulibet inuria nò acipietis ſed iferènt cè
miſerùa. Atqui nunc ait contra faciant oratores. p2o hi5
eni qui gravè quid acerbi qu perpessi ſt miſeracioës uidi
qui eximare conatè. Cui magis admictètib uistior miſa
cio debeat. Quos nò abratis ſed a propiciis poti miſe
rati6 q2 accuſatorib ad uidiui ueluti egros ad medini
duci opetebat. ut culpe morbos ſuplicio reſeraret. Quo
picto defenſo2 opa uel tota frigere et. uel si prodeſse ho
minib mallet in accuſaciois abiti uerteret. Ip2 q2 ipbi
ſi eis aliqua urmula uirtute fas cèt respicere uicioru q2

locida, malis aspue. Et que bonis dura tribuèt, malis optata, occat, nifi cæ depèndat. Quid è quod a fortioris caufibus differere uideat, nec mirari, iqt. sìquidem odinis igrata ratiòcithererazui, ofusui, quæ erat, sed tu quæs cæz târe diu, sì poterio, is ignores tìm. qùm boni mudi regioz te put recte fi ezi cuncta ne dubites.

Inquis arthuri fidera ne scit, propter sùmo cardie labi. Nergatque seras, e qùre flamà. Lur legat, tâd plaustria boetes. Lur nimis celeis explucet orat. legè stupebit et hèis alti. Palleit plene corrua lune. Infecta metis natis opace. Queq fulgeti texerat ore. Còfuſa phele detegat aftura. Comouet, qæ publicus error. laxat, qæ crebriis plilibet era. Neò murat, flamina chori. litus fiemt, tunde fluctu. Nee murat, dura frigòe molè. ſeruètes phebi soluer estu. Hic eni cæ cernè pmpthi è. Illie latètes pectora turbit. Cùcta qæ rara prouchit et as. Stupet, qæ ſubitiis mobilis uulget. Cedat inſtitutie nubilis error. Cessent ptoſecto mira uidei.

Et à è içæ, ſed ei tuumunèis ſit latecui rezz, cæ euolucè ue. Lata caligine explicare ratioces. queſo uti, qæ hie dènas quoniam hæ me muraculi, maxie pturbit edisseras. Tu illa p[auli]ſper artibus ad rè me iquid omiuq, que ſitu maximam ucau, auux exauſti qui c[ui]t sætis è. Talis nàq[ui] materia è, ut una dubita acu fucata, innumerabiles alie ueluit idque capita ſucreſcat. Nee ullus fuerit mod[us] nifi, qui ues cæ uura uſimo m[enti]s igne coherceat. In hac eni de p[ro]uidère ſim p[ro]lucitate, de fati ſeuæ, de rep[eti]nibus, caſibus, de cog[itu]ne ac prædeſt in acu diuina, de arbitruy ſi[ba]tate queri ſolet, que quatuor oneru[m] ſit tuip[pe] per p[er]pendiæ. Et ed h[uius] quoq[us] te nolſe q[ui] dam med[ic]ine tue poſtio è q[ui]que anguſto, ſi m[ite] p[er]ſeu ſepti, t[em]i aliquid deliberare conabimur, quod ſi te muſi[c]i cæmi

mis oblectaINTA de lectât. huc o portet ut differens uolupta
tc. di nexas sibi ordine contexto oratioes. ut liket in
et ut uelit ab alio or la p[ri]capio ita differuit. Omnium
generatio rerui. actus qu[ia] mutabilii n[am] p[ro]greſſus. et
quic[ia]d aliquo mouet m[o]. cauſas ordine formas ex dui ne
mêues ſtabilitate ſoſt. it. h[oe] i ſue ſimplificatio arce poli ta
multiplico reß gerendis modui ſtatuit. Qui mod[us] ei ipa
dui ne intelli gentie puritate ſp[er]it. p[ro]uidêcia no
minat. Cui uio ad ea que mouet atq[ui] diſpo nit reſe cur i-
fati aueterib[us] appellati ê. que duierſa êc facile li
quebit. Œquis utriq[ui] m[ate] ſp[er]xeerit. N[am] p[ro]uiden
ta ê ipa illa diuina io i ſumo omnui p[ri]capre costituta
que c[ineta] diſpo it. fati uio iheires rebus mobiliß diſ
posic[io] ê. p qu[ia] p[ro]uidêcia i ſuis queq[ui] nectit ordiniß
p[ro]uidencia n[am]q[ui] c[ui]neta p[ar]it q[ui]us diu i sa q[ui]us inſi
nita ſp[er]citi. fati uio ſingula diſgerit i m[oti]. locis
ſo[n]miß ac tp[ri]ib[us] diſtibuta. ut h[oe] tp[ri]alis explicatio
ordiniß i duine m[ti]s adunata p[ro]ſpecti p[ro]uidenaa
ſit. Ead[ê] uio adunacio diſeſta atq[ui] explicata tp[ri]ibus
fatum uocet. Que licet duierſa ſint. alteriui m[i] pedet
ex altero. Ordo n[am]q[ui] fatalis ex p[ro]uidêcie ſi p[li]citate
p[ced]it. S[ic]ut eni arti ſex ſatiende rei forma m[ite] per
capiens mouet ſo[n]bis effectu. et quod ſi p[li]citi p[re]ſen
taric[ui] p[ro]ſp[er]xeerit p[ro]dines tp[ri]a les d[ur]it. I[ta] deus
ai p[ro]uidêcie quid[ê] ſingulariter ſtabiliter q[ui] ſatiedu
diſpo nit. fato uio h[oe] ipa que diſpo it multiplieriter ac
tp[ri]ali[ti] administrit. Œui igit[ur] famuli atib[us] quibusda
p[ro]uidêcie diuiniß ſpiritiß fati ex eez cet. ſeu oina ſeu
tota i ſeruie te n[am] ſeu celeſtib[us] ſidezi m[ot]ib[us] ſeu ame
li ca uir tute ſeu demoniui n[am]a ſolezcia. à liq[ui]bus

hoc sènioibus fatalibus særes textèr. illud certe manu festi è imobilè simplicè quæ gerenda2 forma revè êcè prouidètia, fati uò eor que diuina simplicitas gerè da disposiut, mobilè nexi atque tp[ro]zalez ordineè. Quo fit ut oïa que fato subfuit, prouidècie quoque h[uius]cia fìt cui ipmè età subiacet fati. Queda iuò que s[ib]p[ro]idècia locata sunt fati særiè supent. Ca iuò sunt que p[er]me p[ro] p[er]nqua diuimitati stabilitè fixa fatalis ordineè mobili tatis excedunt. Nà ut circum quib[ui] cura eude cardi nè se se uerterem qui è intum ad s[í]p[ro]litatem medietatis accedit. cetero2 quæ extra locato2 ueluti cardo quid[que] cura què uerfant exisfat. Extimus iuò maioze àbitu tatus àp[ro]to apuoti media induimitate diſcedit, t[am]to ampliori b[us] p[er]tus explicat. E[quid] uò illi se medio cónectat et ſoacet in ſíp[ro]litate cogit. Diſſiündiq[ui] ac diſſuere cefſat. Simili innoè quod Lògi[que] a p[ro]ma mete diſcedit maio2 ib[us] fati nexib[us] iſp[ro]licat. Ac t[am]to aliquid fato liberem eſt, quato illi revè cardinè iuam p[ro]pet. quod ſi ſuperne mitis heſerat firmitati motu carès fati quo qu[us] ſup[er]gredit neceſſitate. Agitur uti eſt ad i[te]llectum ira citoematio ad quod è. id quod g[ra]gnitè et ad e[mi]nitate t[em]p[ro] ad p[r]iutii medui et uti circum ita è fati særes mobi li ad p[ro]p[ro]idètie stabile ſi p[ro]litatè. Ca ſeries celuz ac ſidera mouet elem[enta] i se inuiè t[em]put et alterna mutatioe tranſformat. Cadèq[ui]na ſcencia occidètia qu[em] omnia p[er]ſimiles fetui ſeminu qu[em] renouat p[ro]greſſus. h[ic] actus eciam fortunat qu[em] h[uius] indiſſolubili cauſa2 n[ex]ione conſtrigit. Que ei ab imobilis p[ro]p[ro]idètie p[ro]ſa c[atur] exo2 d[ur]ys ip[er]am quoque inmutabilè êc neceſſe est. Ita enim optime requirutè. ſi manès in diuina

mète sìplicatas i declinabilè cauſo7 ordînè pròmat.
hic uò ordo res mutabiles. alioqn themè fluituras
propria i commutabilitate coheccat. Quo fit ut tri
et ſi uobis huc ordînè minime ſiderare uolètibue
ſuſa oia ptur-bataq iudeat. Nuchilomin'tri ſumu
mod' ad boni durges cùcta dispoit. Nuchil è enim quò
mali cauſa nec etià ab ipsis quidè ipzobis fiat. Quos
ut ubezime demòſtrati è. boni querètes p[ra]uie er-
vor aduerit. ne dii ordo de ſumu loi cardine p[ra]ſi c[ir]ès
a ſuo quod à deflectat exozdio. Quæ uò iquies. potest
ulla inquiòz èe ſuſio qua ut lois tì aduerſa. tì p[ro]
ſp[ra]. malis etià tì optata tì odioſa ſi gavit. Nò igit'
ca mtis iteguitate homines degut ut quos p[ro]obus ut'
ipròbo[que] cenſuerit. eos quosq[ui] uti exſtimat èc necesse
est. Atqui iux hominu iudic a depugnat et. quo[rum] alij
p[mi]o. alij ſuplici dignos arbitrat. èsò sed quodmiu ut
aliquis poslit bonos ma[os] q[ui] discez ere. Nú i[que] p[ro]ut
itueri u[lla] intimà t[em]periez u[el]uti i corporibus dia solet.
aioz. Nú eni diſtimule è h[oc] miraculi neſciente cur
ſanis corporibus h[ui]s quidè dulc[ia]. illis uò amara cò
ueniát. Cur egir etià quib[am] leuib[am] quid[am] uero acuor[\]i
bus adiuuát. At h[ui] medicus qui ſanitati illi atque
egritudinis modui t[em]peramitui q[ui] dignoſat minime mi-
rat. Quid uò aluit aioz ſalus uide't èe q[ui] probitas.
Q[ui] uò q[ui] egritudo q[ui] uic[ia]. Quis autè è alius ſeuatoz
bono[que] uel malorui depulſo[rum] q[ui] rector ac med[ic]atoz
mentui deus. O[ui] eni exalta p[ro]uidèt[ie] ſp[ra]ila reſp[ci]
at q[ui] uniauq[ui] conueniat agnoſat et q[ui] ſuenere
noiut accòmodat. H[ic] i[am] fit. illud fatalis ordinis in
ſigne miraculi, tì a ſciente gerit q[ui] ſtupoit igno

rantes.

rantes. Nam ut pancra que rato humana nalet.
de diuina profunditate p[ro]stigam. De h[oc] quem tu
justitissimi et equis seruavit simi putas. Ora sciendi p
uiderie e[que] diuex s[i] iuidet. Et iuxtice quidem cauſi dijs
iucta u[bo] catoni p[la]cuiffe familiariis n[or] lucanus ad
monuit. Hic igitur quicq[do] a[i]ra ſpeciè uideas gei. re
bus quidem rectus ordo e[que] optioni u[bo] tue puſa ſiſio. ſi
ſit aliquis ita bi[mo]zatu e[ut] de eo diuini u[di]caui pa
uter h[ui]anuiq[]o ſeniat. Sed e[que] a[i] iuri[bi] ſi[rum] au ſiq[do]
eueniat aduerſi de ſinnet tollere forſita inoccitâ pe[]
quâ n[ò] potuit ietinè fortunâ. p[ar]at itaq[]s lapide[]s diſp[è]
ſacio e[que] deterio[]e fac[è] p[os]ſit aduerſitiis. ne au[que]
ueniat Labora iate p[ar]ati e[que] ſt alius acietis iurtutibus
absolút ſeſueq[]s ac deo pxim. huic etigi quib[]libet adu
ſis nephas puideria u[di]cat adeo ut neq[]o[]poreis quidem
morbis agi taru ſinat. N[à] ut quid[à] diat me q[ui]z excellen
noz. A[na]p[oc]a[n]u[que] p[ro]h[à]l]a[]b[er]t y c[oy]la[ò]l]mec[an]. fit
aut[è] ſepe uti boni ſuma ierui gerêda deſerat. ut exulte
ran[em] ietuda[ti] ip[ro]bitas. A[]lys mixta quod i p[ro]20 a[noz]
qualitate diſtibuit. Quoſo[]i remordet ne de l[ò]ga ſe
liutate exultet. A[]lios diu[i]s exagitari ſinit. ut iuri-
tutes animi p[ar]cienie uſu atq[]s exeritacione ſiurment.
A[]lys plus e[quo] metuit q[ui] ſeure p[os]ſuit. A[]lys plus e[quo]
delpruit q[ui] ſeurre n[ò] p[os]ſuit. Ix[que] i experimên[i]i ſui t[ri]ſtib[]
DUat. N[ò] nulli u[ne]râdui ſeculi n[omen] g[lo]ziuse p[ra]io
m[or]tis emerut. Quid[à] ſuplici[us] i expugnabile[s] ex[è]
plu[i] ceteris p[r]tulerut iuctamahis e[que] iurtut[è]. Que oia
q[ui] recte atq[]s diſpoſite. et ex eo[]z bono quib[]b[]acidiè u[di]det
ſi at nulla dubitacion e[que] N[à] illud quoq[]s q[ui]p[ro]b[is] n[ò]t r[is]ſi
n[ui]c optata p[uen]iut. ex e[ſ]dèduat[è] cauſis. Ac de t[ri]ſi[bi]

quidè nemo mirat. quos male meritos omen exilimat.
Quonc quidè supplicat a tibi ceteros a se le LIBS deterret, tibi
ipos quibuscumque est. Leta ius magum vis argu
meti locutur. Et de huiusmodi felicitate debeat undica
re quâ famulari sepe ipzobis cernat. In qua re illud etiam
dispensari credo. quod est forzita alioquin sepe atque ipos
tuna nãa, ut eum in scelera poca exacer bare posset rei
familiaris iopia, huiusmodi prouidentia collate pectime
remedio medet. Hic fedatâ pribus sciencia expectans
et feci fortunâ suâ operario forzita ptimebat. Ne eis rei
auioocundus uisus est sit tristis amissio. Mutabit igitur
mores ac diu fortunâ metuut amictè nequaqua dere liquid.
Alios i clidè merita papepitant undigne acta felicitas
Quibusdam amissi est puntuendi uis. ut exerçat bonis
et malis effectaula supplicacy. Nâ ut pribus atque ipzobis
ulli fœbus è. ita ipi impbi inter se nequeunt conueere.
Quid mihi a se metet ipis differepètibuscienctâ utiis quæ
q[ui]s diffenctat. faciant quæ sepe queq[ui] gessestit non fuisse
gerenda decernât. Ex quo sepe suâ illa prouidentia
prout ut in signe miraculi, ut malos mali bonos fa
ceret. Nâ dum unqua sibi a pessimo quidam per specti ut
det. noxioz odio flagrantes ad iustitiam frugè rediere
du se eis studet diffimiles êc quos oderat. Sola è eni
duina uis cui malat queq[ui] bona fuit aeius poterit utêdo
aliqui boni eliat effectu. Odio eni quidam aicta plectit
ut ab aſſignata ordinis ratoè decesserat. Liacet huc in
alii ordinem relabatur, tibi relabitur i ordinem. Nequid in
regno prouidentem liceat themeritati. Aperdic ondè.
Ne sittat quod ydet alia peyahan. Neq[ui]t fas est homini
cuias duini operis machina. uel i genio ophendere

Et lexos ierat cogit in orbe. Que nunc est abilis etinet ordo
Dissumpta sio fote fatiscit Hic est cunctis communis amor.
Repetit q[ui] bi fine teneu Que n[ote] aliter dixere q[ui]nt
Nili quer so iur ius amore. Refluat caufe q[ui] dedit e[que].

Am ne igitur iides. quid hec omnia que dixim[que] sequat[
Quid n[ote] inquam. o[ia] iquit bona pr[s]fus fortuna e[que]. Et
quiud in[que] fieri p[ro]t. Attende iquit. ci o[is] fortuna uel locunda
uel aspera tu[rum]eneradi exerceret iue bonos. t[ut]i c[or]igendi
ip[ro]bovs cauſa deferat. O[is] e[bona] qua uel iusti o[stat] e[que] u[lt]
util[e]. Numis quid e[quam] e[uer]a racto. et ſiquam paulo ante do
cauſt i p[ro]uidetia fati uel ſideri firmi u[rit]b[us] e[nexa] hec
ſententia. Sed e[que] ſi p[la]cet int e[as] quas i[op]nabiles paulo
ante posuſt i numerem. Q[ui] inquid. qua iquid ibidemui
ſermo co[is] uſurpat. et quid e[dict] crebzo quorui d[am]ala e[que]
fortuná. Vis ne igitur inquit. paular[is] p[u]lgi ſermonib[us] acce
damus. Ne numui uelut ab h[ui]anutatis u[ſu] receſſe u[de]
amur. ut p[la]cet iquid. N[ote] ne igitur boni c[ess] e[que] id q[ui] p[er]ſt.

Ita e[que] inquam. Que uo aut exercet aut c[or]igit p[er]ſet. Fateoz
in[que] bona igitur. Quid mi. Sed h[ui]s e[que] qui uel iu[tr]tute p[oi]
contra aspera bellu geri[t] uel au[que]s de[cl]inates iu[tr]tutis i[t]
airipuit. Negare inquam nequeo. Quid uo de locanda q[ui] ip[ro]bovs
i boni p[ro]mi tribuit. N[ui] u[il]gius malá decernit e[que]. Nequa[que]
ueri uti est. Ita quoq[ui] optamá e[que] cenſet. Quid dico[es] de reliqua.
Que ci ſit aspera uſto ſupplicio malos co[her]cet. N[ui] bona po
p[ul]us p[ut]at. Amo o[ui]z iquid[ia] que exco[gi]tari p[oli]t iudicat
e[que] miſerimá. O[ide] igitur ne opinioné populi ſeqntes. quidd[ia]
ualde i[op]nabile ci fecerimus. Quid in[que] ex h[ui]s eni ait.
Que conceſſa ſunt euemit e[que] e[orui] quid e[que] qui ſut uel i[po]ſſeſi
one uel i p[rou]ectu uel i adepta[que] iu[tr]tutis omne fortunam
quem iqu[us] ſit boná. In ip[ro]bitate uo manétib omne p[ell]imá

cè fortunà. Hinquinâueri est. tì et finemo auideat confitei. Quare inquit. ita iur sapiens molestè ferre nò debet quæs i fortine certamen adducat ut iurì fortè nò debet id iegit. quociam inare puit belliaus tumultus. Noterq[ui] eni huc quidem glorie propagrande. illius uò confirmàde sapiène diffiaul tato ipa materia est. Ex quo ceteri iuris uacatur q[ui] super iuribus nitès nò supertur. aduerzis. Neq[ui] eni uos i[p]necutu politi iurutie diffuere deliciis et emarce scere uoluptate uenisti. prebui ei omi fortunâ nimis acre consenti. ne uos aut tristis fortuna opp[ati] mat. aut locanda corru pat. firmis medii iuribus occupate. Quid quid aut ifira subfistit aut ultra progrexit habet cœpti felicitatis. nò h[uius] p[ro]muiz laboris. In iura eni litum est manu qualè uobis fortunâ formare malitis. Ondi eni que uidet al[pe]ra h[uius] aut exercet aut corrupit p[er]uit

Bella bus q[ui]s opat ànus. Vt[or] atque frigie rumis. F[er]s amiff[os] thalamò p[ia]ui. Ile du[rum] gravè dare uela classi. Optat et uètoREDimit cu[ro]re. Exiut p[er]e[m]iſez q[ui] tristis. Sedat nate uigul[i] facer[do]s. Œuiut amiff[os] itac[que] sodale. Q[ui]s ſeruat recubat i[nt]ro. Derfit inani politem al[uo]. Gaudui meſtis lac[i]n[ie] re[pe]dit. Ile cœtauro domuit ſup[lo]s. Abſtitut ſeu ſpolui leoni. Exi[ut] et c[it]us uoluer[se] ſagittis. Poma cernet irapuit d[ura]on. Auro[er] leuà gravior metallo. Cerberu t[em]t triplici cathena. Vt[or] inutè posuſſe fertur. Pabuli ſeu[n]s d[in]m quadragi[s]. Et ne turpat[que] acheme l[ou]s ànus. Ora dem[fit] pu[d]ibùda r[ip]ie. Straxut anthemi libicis areis. Accus eu[n]dri ſaciam ut iu[ra]. Quoq[ui]z p[ro]ſus for[et] al[tem] orbis. Septiger ſp[ur]mi[s] humeròs nota[ut]t. Vt[or] imelabore i[nd]ſt. Subſtitut collo. p[ar]uiq[ui]z iur[fe]

Olimi celìi meruit laboris. Iten sic fortes in celsa magni
Ducat exépli uia cur hertes. Terganuδatis fupita tellus
Sidera donat.

Iverat oratiois quæ airfii ad alia quędam
tractanda atque expedienda uerztebat. Gù
ego recta quidè iniquè exortatio, tuaque
prorufus auctoritate digniffima. Sed qu
qui dudù de prouidëcia questionè pluri
bus alius impliciitè cè dixisti te expe
nozem. Quero enim an cè aliquid oíò. Et quid nà cè caſi
arbitrere, tù illa festino inquit debitiu prouiſliois abſo
lere, volà quib[us] tibi qua in patrìa reuearib apud h[uius] autem et ſi p
utibà cognitu tis appoſiti ni[mi] tramite pauliſper auzerſa ſt
Veredùq[ue] ne denys fatigatus ad metiendù recti ite[rum] ſu
ficere nò poffit, ne id inquià p[ro]ſus uereare. Nà quætis
in loco fuerit ea quib[us] maxime delecto, agnoscere, simul ei
ome disputatiois tue latus indubitata fide ſtiterit tibi
nichil de sequètib[us] ambigat. Gù illa morè inquit gerà t[em]
Simulq[ue] sic orſa è. Siquidè inquit, alijus euètù theme
vario motu nullq[ue] cauſa, onexione p[ro]ductu cè caſi, fini
at nichil oíò caſum èc firmo. Et p[re]ter ſb[ie]cte rei fig[ur]ica
one inanè p[ro]ſus uocè èc decerno. Quis eni cohercète in orbi
nè aucto deo latus èc ullus themerit tati reliquiis p[ot]. N[am]
nichil ex nichilo exisſtere uera ſentècia è, au nemo u[bi]ù ue
tex reſfragat è. Q[ui]p[ro] id illi nò de opante p[ra]ncipio sed de mate
riali ſb[ie]cto. H[uius] est omnui de ña racionu[que] quoddiu iecorint
fùdantùi. At ſi nullis ex cauſis aliquid oriat id de nichilo
ortu èc uidebit. Q[ui]s ſi h[uius] fieri nequit, nec caſi quiè h[ui]moi
èc p[oss]ibili è, qualè paulo ante diffinuim. Q[ui]d igitù iqu[em]

Nuchil ne est quod illus caclus uel formut iure appellari quat.
An est aliquid tâ et si ulgus lateat cu uocatula ista
sueniat. Anstotiles iquit. medicus i filius et brum et ueri
propinqua inioe definiuit. Quonâ in eo mò. quociens ait
aliquid auipia gira rei gerit. Alud quibus dà de cais quæ
intendebatur obtigit. cais uocat ut si quis colendi agri
causa fodiens humi de fossi aurip pondus ueniat. Hic igitur
fortuit credit accidisse uenire. no de nichilo è. Nâ pprat as
causas est quæ ipso us iopinatus quæ causus cauti nubt
opat. Nâ nifi cultor agri humi fodet ut eo loco peruniz
fuit deposite orbi usset aurì no cest iuèti. Hee fut igitur
fortuit causa opendi. quæ ex obuys sibi et fluët ibus causis et
no ex gererit ienencioe puerit. Nepo eni uel qui auris obnut
uel agrum exerant ut ea pecta no requeuret itendit. Hic
uti dixi quo ille obnut huc fodiisse uenit atque concurret
licet igitur diffinure cauti eê iopinatu ex et fluët ibus causis
i huc que ob aliquid gerit euenti. Concurrente ergo atque
fluere causas facit ordo ille ienitabili onexione procedens
qui de puidencie fonte descendens aucta sius locis tribus
et disponit.

Ropis achamenie scopulib ubi uerfat sequerit
Pectoribus figit spicula pugna fugax
Ligits et eufrates uno se fonte resoluunt
Et mox abutits diffocatur aquis.
Si coeant cursum qu iteri reuocet i unu
Confluat alterni quâ trahit unda uadi
Conueniat pupos et muli flumine truna.
Nexta qu fortutos implacet unda modo
Quos tibi ipse uagio terre decluia caclus.
Gurgitio et lapso de fluis ordo regit.

T

om ego inquam, difficultior e rursum à biguitate et fúdor.
que nä inquit, ilta è. Iam eni in quibus ptur bare s
necto, munù inq aduer sar, ac repugnare uidec prnoſtere
unuer ſa dominù et èe ulla libertatis arbitrium. Na fi cuita
próſpicit deus, neqz falli ullo mò pòt eneue necesse è quod
puidèia futurù èe puidèrit. Quare fi deus ab eterno non
mò facta hominù ſed eni à confilia uolùtates qz prnoſat, nilà
erit arbitrium, libtae. Neqz eni uel facti aluit ulla nel quelibet
exiſtere poterit uolùtates in q neſtua falli puidèia diuina p
ſenſerit. Na fi aliozum qz prouiſe ſint deſtquez u alèt
nò ià eut futuri firma p[ra]ſtencia. ſed oppinio poe in cerneta.
quod deo ecrede nephas uidio. Neqz eni illà p[ro]bo iónè
qua ſe quidà ecreunt huic questionis nodi posſe diffoluere.
Auit eni nò ideo quid è euèturi. quoniam in p[ro]uidèa futuri
èe p[ro]ſpexerit, ſed eſtrazio potius q[ui] quod futuri è id duni
nà p[ro]uidèntia latere nò posſe. Coqz mò neceſſarum è h[ui]s
rel ab parte. Neqz eni neceſſe è contigè que p[ro]uidètur. ſed
necessè è que futura ſunt p[ro]uidèr. Quafi uò que au[re]t ai
ſit p[ra]ſtencia ne futuriq[ui] necessitas p[ro]uidècia laboret. Ac nò
illud demòſtrare nitam quoquomò ſe ſe habest ozdo cauſa
necesſarui èe enuenti p[ra]ſataz rerui et ià ſi p[ra]ſtencia futuri re
bus enemiendi neceſſitate nò uideat inſerre. Et eni ſi quiſp[ia]
ſedat opinionèq[ui] eni ſedere iectat uera èe necessè è. Atq[ui]
econuerſo. Rursum ſi de quopià uera ſit opinio quoniam ſedet
eum ſedere necessè eſt. In utroq[ui] igitè n[ec]essitas inest. In h[
]uiòſedendi. At uò ià altero ieritatiu. ſed nò idarcho quiſq[ui]
ſedet. quoniam uera è opinio. I[bi] h[ui] poaus uera è quoniam qu[ep]ià
ſedere p[re]cessit. Ita ni cauſa ieritatis ex altera parte p[re]cedat
inest tam cois iutrag[ui] necritas. Similia de p[ro]uidècia futu
ris q[ui] rebus ratio cnam patet. Nam eni ſi idarcho q[ui]m futura

sunt p[ro]videntem, n[ò] u[ò] id quoniam p[ro]videntem euenuit, nichil
minus t[in] adeo uel euenitura p[ro]viderat, uel, p[u]t[s]a neceſſe
eſt euenire. q[ui] ad perimendam arbitram[us] lib[er]tat[em] ſoli fatis eſt.
Iam u[ò] q[ui] p[ro]ſterat eſt ut eterne p[rae]ſenție t[p]er alium rei euem
tus c[um] e[rum] dicitur. Q[uid]e autem alium arbitraz[ur] id est deum
futura quoniam ſunt euètura p[u]id[em] q[ui] p[ut]t[ur]que olim acu
derint cauſat ſi[u]me illius c[um] p[u]idèr[n]e. Ad h[uius] ſic uti eu[mi] quid
e[rum] ſto. id ip[m] e[rum] neceſſe e[rum]. Sic fit iſtag[ui]t ut euètus p[rae]ſente
ter nequeat euitat[ur]. Poſttemo ſiquid aliquid alioſum
atque ſe ſe res h[uius] exis[t]unt. Id n[om]o ſta[ci]na n[ò] e[rum] ſed e[rum] opio
ſal[ax] abſențiæ ueritate longe diuera[st]. A[n]uare ſiquid
ita futur[m] eſt. ut eu[m] certus ac neceſſarum n[ò] ſit euètus
id euențur[m] e[rum] p[rae]ſtur quomod[um] p[ote]rit aliter e[rum] ac q[ui]a[n]tatur.
Sic uti eni deu[rum] ſaenția ip[m] ip[m]ixta e[rum] p[rae]ſitati. ita id qu[em] ab
ga conapit nequit aliter e[rum] q[ui] conapit. Fa[n]a[q] cauſa e[rum]
ind[uo] ſtienca careat. q[ui] ſe ita t[em]e qua[q]b[us] h[uius] neceſſe uti
c[um] e[rum] ſe habere ſaenția q[ui] p[rae]phendit. Q[uid]e iſtag[ui]t. Quoniam
deus h[uius] ſec certa futura p[rae]ſat. Na[mi] ſi iu]eutabilitat[em] euètua
censet que c[um] n[ò] euenire p[os]ſible eſt. ſaltag[ui]t q[ui] n[om]odo
ſentire nephal[us] e[rum]. ſed c[um] uoce p[rae]ſerre. At ſi uti ſi]t ita ca
futura e[rum] decernit. ut eque uel fieri ea uel n[ò] fieri p[os]ſe
cognoscat, que eſt hec p[rae]ſenția que nichil certum n[ich]
ſtabile q[ui] p[rae]phendit. Aut quid h[uius] reſerit vatum[io] illo rind[io]lo
tyresie, qui[que] quid dica, aut eut. aut n[ò]. Q[uid]e c[um] diuina
p[ro]vidèr[n]a humana opinione p[rae]ſiterit. Si uti vices i[cer]tati
uidicat qu[em] e[rum] i[cer]tus euètus. q[ui] ſi apud illu[m] rei rei omnui
certissim[u] fonte[n] nichil i[cer]tati e[rum] p[ote]ſt. certus ex[ur] euètus
eſt. Q[ue] futura firmiter ille ſone p[rae]ſerit. Quare nulla e[rum]
humanis consilie actionib[us] q[ui] lib[er]tatis, quae diuina mens
ſine p[rae]ſitatis e[rum] rei c[um]ta p[rae]ſcriptis ad unu alligat et

conſtrigit euètìi. Quo ſemel recepto quâtuo occafus hu-
manay veri conſeçtur, liquet, ſiuftra eni bois malie q[ui]
mia pene ue p[on]utur que nullue meruit liber ac uolita-
tius motus animoz. id q[ui] omnui uidebit iniquiffimi quod
nunc equiffimi uìdicat, uel punir ipzobz uel remuneraz
p[ro]obz, quos ad alterutri no[pt]ia mictit uolita[as, ſed fili
coqit certa necritas. Nec ucia igitur nec iurtutes quiç[ur] ſuit
[ſed omnui] merito[]z poaus mixta atq[ui] indifcepta ſuſio.
Quo q[ui] nichil ſeeleratuo excoqitarı p[ot. ci] ex. p[u]idëta rezz
oie q[uo]do ducatur, nichil q[ui] confilys licent hu]anis fit ut
ucia quoq[ui] n[am]a ad honoz omnui referat, auctoz[que]. Igitur nec
ſperandi aliquid nec depreeandi ulla racio eſt. Quid eni
uel ſperet quiq[ui] uel ecia dep[ec]tui: quanido optanda omnia
ſerres indeflexa c]onectit. Aufferet igitur omni illud inter-
lomines et deum comezai, [ſperandi]. ſ. ac dep[ex]andi. Et nos
quidem uſte humilitat[em] p[aco] iextimabilem uac[que] dwine granc
p[ro]emerv[em], qui solus mod[us] quo ci deo colloqui hoices posſe ui
deant, illi q[ui] acceſſibili luac] prius q[ui] q[ui] impetrerät ipa ſupplicat
di racione ſu[i]gi, que ſi recepta futu[]ro] necritate nichil
urui h[ui]re credant. Ad e[rit]o quo ſi]mo illi rezz p[ra]napi onecti
atq[ui] adſerere poſſimus. Quare necesse e[rit] humanu] genus
ut paulo ante cantabas diſſepti atq[ui] diſiuncti ſuo ſonte fatiſſe.

Oe]na diſcozo] ſederat rezz. Cauſa reſolu]t qui] tâta deus
Yezis ſtatu]t bella duob[us] q[ui] q[ui] carpi ſingula coſtet
Ladem nolunt mixt[em] uigat[em]. An nula e] diſcozdia uezis
S[ep]q[ui] ſibi certa co[lerent] ſed m[es] obzuta c[er]tis m[bri]
Nequit opp[er]ſi luminis igne. Rez tenues noſſe] n[ex]us
S[ed] ai]tato] flagrat amore. Vei] te]ta reperire nota
S[at] ne q[ui]d]e]p[er]it] anxia noſſe]. ſed qui]s nota ſure] aborat
At ſi neſat q[ui] c[ea]c]a petit. Quis e] quiç[ur] neſtuis optet

Aut quis ualeat nefita seq. De ue inext quis reprætã
Queat igitur noscè formã. An cui mètè cœnèt alta
partè sùmã singlã norat. Nunc mòzòz odita nube
nò in toti è oblita sui. Sùmã quætènèt singlã pèdè
Igitù quis quæs uera reEURIT. Neutè è abitu.nà neq. nout
Nec penutè trì oìa neſcit. Et quà retinès memini sùmã
Còſulit alte uisa reètãs. Ut ſuatis qat oblita adè pte.

Um illa uctus inquit. Hoc de prouidècia qve la
arco quoque tulio ei diuinaoc distributed. ucte
menter agitata, tibi quæ ipi res dui p[ro]ſus multi quæ q[ui]ſita
Sed haud quæ abullo ucte[que] hactenus fatis diligèt ac ſir
muter expeſita, cujus caliginus c[ui]æc. è, qu[ui]e humane i[on]is
motus ad duine p[ro]ſuencie ſimplificatènò p[ot] amouere
que ſi uſſo mò cogitari queat nichil p[ro]ſus reliqu[em] ambi
gui. Q[ui]d ita demu pateſacè atque expeſive tèptabo. ſi p[ro]ſus
ea quibus mouereſ expeſiero. Quezo eni cur illa ſoluè
au iationè minus efficacè putes, que qua p[ro]ſa c[ia] nò èc
ſutus rebus cauſa neceſſitatis exſtituat, nichil ip[er]diu
p[ro]ſuencia arbitus libitè putat. At eni tu alium argum
tù ſuturoz necritatis trahis. In qu[ia] que p[ro]ſa c[it]e euère nò
p[os]ſint. Sugit p[ro]nòio nulli ſutuis rebus adiut nec[e]ſ
ſitatè quod tu c[ui]a paulo ante fatebare. Q[ui]d è qu[ui]o lùtay
exutus rezz ad certum cogat euètù. Et eni positione g[ra]
ut quid c[omo]sequat aduerſa. O statum n[ull]a è c[ui]p[ro]ſa c[it]. At
i[no]g[ui]tù ad hoc attinet, ea que ex arbitrio uenuit ad ne
ceſſitate coguit, ad inime. Statuamus c[ui]e ex c[ui]d nichil
rebus necritatis uingè. At anebit ut opinòz cadè uoluta
tis integra atque abſoluta Libtæ. Sed p[ro]ſa c[it]. in quæ t[em]
ti ſi ſutuis euemiendi necritas nò è ſignui trì è neceſſario ea
c[ui]uèntura. Ix igitù mò c[it]a ſi p[ro]cogniaco nò ſuſſet. necrio[es]

futuroz t'n excitus e'e constaret. Omne eteni signu tatu'do
sit offendit. nò uò efficit quod designat. Quare demòstrà
dum e' pruus nichil ex necessitate nifi otigerit. u' pnoioeż
signu elle hui'n necessitate appareat. Aliquin h' si h' nulla e'
nee illa quide hui'rei signu poterit e'e q'n o' e'. Jam uò
probacione firmaoe s'bixi constat nò ex signis neq
petits extra senis arguuntis. Sed ex co'ueniètibus necessa
ijsq caufis e'e ducenda. Sed quomò fieri pòt. ut ea non
proueniàt que futura e'e puident. Quasi uò nos ea q'n po
udenca futura e'e pnofat nò uentura cavedam. At nò illud
potus arbitrium. liceu eueniàt. nichil t'n ut euenirent
sui natura necessitatis habuisse. Od hic faiale ppendas li
cebit. Plura eteni dum fiuit s'biecta oailis itue'm. liceut
da que i quadragi s' moderandis atq' flectendis facè spec
tant aurige. Atq' ad huc modu fiunt cetera. Nù ius quicq
illoz ita fieri necessitas ulla còpellit. A finime. hui'stra eni
eet artis effectus si omia cohaecta moueret. Que igitur aiz
fiunt carent existendi necessitate eade pruus q' fiat fine ne
cessitate futura. Quare quedà sunt euëtura quorum exitus
ab omi necessitate sit ab solutus. Nam illud quide nullu
arbitroz e'e dicturi. q'do que nunc sunt pruus q' fieret. euen
tura nò fuerit. H' igitur eàc pœognita liberos h'te euent.

Nam sicut seneca pre sencau viz nichil hys que fiuit. ita
p'seneca futuroz nichil hys que uentura fut necessitati
importat. Sed h' inquis ipm dubitatur. an eaz verus q'
neceos exitus nò h'te ulla poslit e'e pnoio. diffonare et ei
uident. puta e q' si puide àt confe quin necessitate. Et neceitas
delit minime p'savi puta s. N' ichil q' seneca posse ophe'di
nifi certi. Od si qui incerdi sunt exitus ea quasi certa pui
dentur opinionis id e'e caliginè. nò seneca ueritare. Alit'

enl se se ac res hea't arbitrazi ab integrata scienæ credi
cè duer sii. Cui eròrizs ciascè, qu omnia que quifq; no
uit, ex ipsoz tamtii ui atq; natura cognosci extimat.
que saunt: quod toti est contra. Omne etenii quod co
gnosat; nò secaidiui sii sed cognoscentui potius oplen
ditur faailtatè. Nà ut bezui exéplo liqueat eamde' or
poris rotiuditatè aliter iusus aliter tæt; agnosit. Ille
iisus eminuo mancé toti simul iactis radis ituctur.
hic uò coherens orbi atq; suntis curcha ipfim metus
àbiti rotunditare partibus ophendit. Ipfim quoq; hó
mine, aliter senfus, aliter imaginaio, aliter ratio alit
intelligencia stuet. Senfus eni indi cat figura i sub
ecta materia ofstitutà. Imaginatio uò solà fine matia
uidicat figura. Racio uò hanc quoq; tri scendit spæ
q; ipfam que singul aribz meft unierfali consideracce
perpendit. Intelligencæ uò ce lfiòr ocuillus existit. Supez
gresſa nàq; unier sitatus àbiti ipam illà simplice for
mà pura métiu ane stuet. Inquo illud maxic ofideran
di est. Nà uie supeziòz còphendendi amplertit iſeuozè
Inſeziori uò ad ſupeziòz nullo mò ſiurgit. Neq; ei ſen
ſue aliquid extra materia iitalet. uel unierſale ſpèſo
imaginaio stuetur. uel ratio capit simplice forma; q;
Sed intelligencia quali de ſuper ſpectais ſcepta forma q;
ſubſunt etài euneta diuicidat. Sed eo mò quo ipfà forma;
que nulli al y nota cè poterit ophendit. Nà et vónus uni
uerſu, et imaginacionis figura et materiale ſenſibile
cognosat. nec tóne utens, nec imaginaione, nec ſenſibz
ſed illo uno iacti forma; aliter ita dica; eucta p[ro]ſpiciens. Ra
tio ai quid unierſale respicit, nec imaginaione nec ſen
ſibus utens, imagina bilia uel ſenſibus ophendit, h est

Lumentis uigur extit. Quasintus ſpès tenet.

Ad motus ſimiles uccas Notis applitat exters.

Introvsumq[ui] recondit. Formis miſet y magmes.

Vod ſi in corporibus ſenaiendis quibus afficiant i
ſtrumta ſenſui extrinſecus obiecte qualitates
animæq[ui] gentis uigore paſſio corporis antcedat que i ſe
acti iſtis puocet. extitet q[ui] interu quæſcetes iſtrifecus
formas ſi in ſenaiendis inq[ui] corporibus animi nò paſſioe
inſignit. ſed ex ſuzui ſb[it]itâ corpori uیدicat paſſionez.
Quato magis ex que auctus corpor affectoib[us] abſoluta
ſunt i diſcernendo nò obiecta extirſecus ſecutur. ſed actum
ſue iſtis expeduit. ac itaq[ui] ratioe multipliſes cogniſes
duerſis ac diſſeretibus cſſere ſb[it]ancio. Senſus enim
ſolus euſtis alys cogniſoib[us] deſtitutus inſobilib[us] aſiant
bus cſſit. Quales ſunt ſonche marie qualia laxis heren
ca nutriuſt. Imaginaco uò mobilib[us] belus. quibus ſam
i eſſe fugiendi asſpetendi ue aliquis uideſ affectus. Rano
uò humani tantu[i] generis è ſicuti itellige[n]cia ſola dum
quo fit noticia i[mi] ex ceteris p[re]ſtet. Que ſuapte natura nò
mo[prui] ſed ceterar[que] qu[ui] noticiar[que] ſb[iceta] cognoſat.
Quid igit[ut] ſi ratioanationi ſenſus et imaginano reſſa
gentur. Nuchil è c[ui]lud unuierſale dicètes q[ui] ſe ſe ratio i
tueri p[ut]et. Ad eni ſenſible uel imagnabile è id unu[i]
ſum eſſe nò posſe. Aut igit[ut] ratiois ueru è c[ui]ludcuu, i[mi] quid
q[ui] è ſenſible. Aut quoniam ſi noti ſit plura ſenſibus et
imaginaionib[us] è c[ui]biecta inane è c[ui]ceptione[tonie]. que
quod ſenſible ſit ac ſingui are quasi quid[que] a unuierſale
conſideret. Ad h[ui]s ratio extra reſpondeat. ſiquidè et quod
ſenſible et q[ui]imagnabile ſit unuierſitatis racione v[ō]
ſpicore. Ill[ia] uò ad unuierſitatis cogniſionè asſurare nò

. posſe. q[ui]m

posse quoniam coru notio corpora les figuras non possit
excedere, de rerum uo cognizone firmiori potius perfecti
omi quidio eis aedendui. In huiusmo igitur lite nos quib
raoicand i quim inaginandi eti sencendi quid iest ius
nò ne rationis potius cauſa probarem? Simile est
qum humana racione dimi nintelligeà i futura hù ut ipfa
aognosat nò putat aliter intuei. Nà ita dixeris. Diqua
ceteros ac necessarioo hre nò uideamur euètus ca cto
euentura p[rae]tui nequeat. Haru igitur exu nulla è p[rae]cencia
Qua sienam i hys e[rum] aedam? nihil eut q[ui] nò necessi
tate proueniat. Si igitur uti racionis parti capes ſum
ita duine iudicui intus habere possimus ſi eut imagi
nacione ſenſi qu[ur]ioni cedere oportere iudiciumus.
Sic duine se ſe menti huius ſi nucte racione uſi ſi ſi
conſeremus. Quare illius ſume i[nt]elligentie caturuè
ſi possimus enſam. Iliic eni racione uidebit quod i se
nò potest intuei. Io autè è q[ui] nò mo eti que certos
exutus nò h[uius] c[ui]t t[em] uident ac definita p[notio]. Neq[ui]
t[em] ſit opinio ſed ſume potius ſi ence nulli[que] termini in
culsa simplatis.

Et iurias terras animalia p[rae]ment figuras
nàq[ui] alia extento ſunt corpora puluerè qu[ui]tut
continui qu[ur] trahit in p[ectoris] incitata ſulca
Dunt quibus alia leutas è uag[ui] uerberet qu[ui]n to
Et liquido longi ſpacia etheris enarret uolatu.
H[uius] p[re]ſſiſſe ſolo uestigia greſſibus qu[ib] gaudet uel iuides
Vel iuides capos terras uicidem uel ſubire filias
Que iurias ſideas licet o[n]a diſtirepare ſo[n]mis.
P[rona] t[em] ſacres hebetos uialet ignauiare ſenſus
Unica gens hominu c[ui]s ſeuat alius c[ui]s c[ui]cumen.

["Atque levis recto stat corpo re de fici t qu terras.", "Hin terrenus male delipis admonet figura.", "Qus recto multu celi m petis exeris qu frontem.", "In sublme foras animu quoq ne gravata posu\ninferior fide m e corpo re celi us euen ato.", "Nona igitur uti paulo in mostrati e. omne\nquod securi nò ex lura feci operendenciu natura\ncognotatur. Intueamur nunc quatuor fas e quis sit dui\nne sibi amicæ statuis. ut quenà erà sciena eius sit posu\nagnosæ. decu ieg eterni è cæ auctoritæ one degeti cœ mudi\nqui è. Quid sit igitur eternitas considerem. Hè eni nobis na\nturæ pariter dimuera scencia quæ patebat. Eternitas\nigitur est iterminabilis iute tota simul et perfecta posse\nsse. quæ ex collatione træalui clarius liet. Nà quædo\nunum in træi quid pini a prieri is in futura pœdit. Nihil quæ\nest in træi sestiti quæ toti iute sive spterui prieri possit\nampliæ. Sed transtui quidem nondi apphendit. Extre\nmiio tam pœdidit. In dieczna quoq iuta non ampli\nnuuntiæ apس ille mobili transtitorio quæ momèto. Et ieg\ntræi se patitur ad actionem. Lacti illud sicuti de mudo cœsuit\nAnstotiles nec ceperit unquam e nec de finat iuta quæ\ncui træi se diffinitate tendat. Nondui tale è ut eterni è\uci credit. No eni toti simul infinite licet iute spterui\ncooperandit atque plotit. feci futura nondi transecta iam\nnò hæt. Cui d igitur iterminabilis iute plenitudinem toti\npariter operendit ac possidet. cui neq[ui]turi quicquid ab\nsit neq[ui] prieri fluxerit. id eterni è iute phibetur. Id\nquæ necessitas est sui opus sibi sempe a fili est et infinitate\nmobilius træi se habere p[os]entè. Quæ nò recte quidam qui\nui audiunt uti et platoni. mihi nec habuisse miam"]

temporibus nee habiturù eê de fecit. hæ mo conditşi co
ditum miùd fieri ostermi putat. Aluid est eni pitez
minabilem duæ uti quod mudo plato tribuit. Aluid
est interminabil iute totum pariter complexi êc presê
tam. quod diuine metis êc manifesti ê. Neq, eni deus om
ditis rebus antiquis uideri debet temporis quatitate
sed simplicis potius proprietate nature. huc eni iute
imobilis p[en]tarei infinitus ille tr[ah]aliu rey mot umi
tatut. Luma, eu effingere atq, equare no potest ex imo
bilitate defiat i moti. ex simplicitate p[ro]stencie decore
fat infiniti futur ac p[er]teriti quatitare. Et ai toti parit
uite sue plenitudinem nequeat p[er]idere. hæ ipso qu[al]quo
mo nu[que] êc definit illud quod ipfere atq, expitemere non
potest aliquatenus uide[que] emulari. Alligasse ad qual[em]
aiq p[er]ta hui exigu iuolareq, moment, q[ui] manentis
illius p[er]tac quan[da] gestat imagine quib[us] cuiq, stigent.
id prestat ut uideatur êc. Quoniam uo manem no potut ifini
tu p[er]tis iuter arripuit. Coq, mo facti è ut continuaret eu
do. uti au plenitudinem p[er]secti no ualuit p[er]maneodo. Iraq,
si digna rebus nostra uelimus ip[on]ere platen[que] sequeris
dei quidem eterni miùdi uo dicamus êc p[er]tum. Quoniam
igit[em] omne uidiui sz naturam que fibi f[ab]icat ſt. p[er]hedit. est
aute deo ſemp eternus ac p[en]tareus status. Saenæa q[ui]
eius omnem temporis ſupergressa morio morion[em] i sue ma
net simplicitate p[er]tac infinita; p[er]teriti ac futuri p[er]ta
p[er]sectos quali tam omnia gerant[em] iufa simplia cogitati
one considerat. Iraq, si p[er]tenent[ia] penſare uelio qua aucta
digno ſat. no êc p[er]tenent[ia] q[ui] futur. sed ſaenæa núq, deſi
entis inſtan[ce] reaci extum abie. Von no p[er]idetæ. ſed, p[ui]
denæ potus d[ict]um. Quod po[z]io a rebus inſimi[que] ſtituta

quali ab excelso reru caeimine eincta prospiciat. Quid ieg
postulas ut necessaria fiant que duino lumine illustreret
qui ne homines quidem faciant necessaria eis et que uideat
Nui eni que pria a cernis aliquà eis necessitate tuus addit
itutus. 40 inime. Atqui si e domini homini quos pietas digna
collacio uti nos uio hoc trزارo pieti quod i udetis, ita ille
omia suo cernit eterno. Quare h' domini pnoio natura
reru proprietateqno mutat. Balia quod apud se pria spec
tat qualia i tpze olim futura pueniet. nec rerum iudicis
s fundit. uno quos sue mitis intutu tis necessarie non neces
sare uentura dignosat. Sicuti uos ambulare itera h[oc
minè et eorù i celo solen uidetis quod simul utriusque spec
ti tis discernitis. Et h[oc uolitatur illud e necessarum uidi
catis. Ita igitur aicta despiens diuinus itutus qualitatem
reru minime pturbat. apud se quidem p[ra]scio a dictione uo
tp[ro]s futuris. Quo fit ut h[oc]e nò fit opinio s[ed] uterate po
cius n[ux]a cognitio. Li est acturù quid e[que] cognoscat, quod
existendi necessitate care nò nefiat. 11 Hoc si dicas quod euic
turù deus udet id nò euenure nò posse. quod autem nò potest
nò euenure id ex necessitate stringere. meq[ui] ad h[oc]e nomen
necessitatis a stringas. fater quod quidem solidissime utat[ur]
s[ed] cum aliquis nifi diuinus speculator accesserit. res p[ro]
demo.nam quidem futuri ei ad diuina noaone reueret quod ne
cessarù. Cui uo i suæ naturæ ppendit. liberi præus atque ab
solutu uderi. Due sunt etenim necessitates. filiacet simplex
una ueluti quod necessitas homines omnes e[que] mortales. Alta
e[que] ad ietiois. ut si aliquà ambulare s[it]as. e[ui] ambulare ne
cesset est. Quod eni quis quod non uit id e[que] aliter ac notum e[que] neque
s[ed] hoc condictio minime fecim illa simplicè trahit. Hac
eni necessitatè nò propria facta natura s[ed] ad ietiois ad ietio.

Nulla enim necessitas cogit incedere uolitare gradientez.

Quamus cum ai graditur incedere necesse est. Eodez igitur mo si quid puidencia p[ro]sens uidet id e[rum] necessite est, ta et si nulli h[uius]c velit necessitate. Atqui deus e[rum] futura quod ex arbitrium libitate prouenuit p[ro] sciencia etuet. H[uius] igitur ad intutus relata dimidiata necessaria fuit per additionem divinorum, p[ro] se u[er]i s[iderati]a absoluta e[rum] nature s[ue] libitate no[rum] definit. Siunt igitur procul dubio a[cieta] que futura deus e[rum] p[ro]noscit. Sed e[rum] quod de Libero p[ro]fici s[aitur] arbitrio, que quibus eueniit existendo tri naturas propter a[n]o amictiut, qua p[ro]s quod fieret et a[n]o euenire potuisset. ʻQ[ui]d igitur refert no[rum] e[rum] necessaria cujuslibet divinorum sciencia condictione modius omnibus necessitas ad instar eueniavit, h[uius] filiæt quod e[rum] que paulo an p[ro]fesi. Sol: filiæt. Et gradiens homo. Que dum fuit no[rum] fieri non possunt. E[rum] tri unum p[ro]s quoque quod fieret necessite erat existere. Alterum u[er]i minime. Ita et a[n]o que p[ro]priar deus h[uius] procul dubio existunt. Sed e[rum] h[uius] quidem de rei necessitate descendit. Illud u[er]i de potestate facta encui. ʻH[uius] igitur inuria diximus. H[uius] ad diuina noticiâ referat necessaria. Si h[uius] p[ro] se considereretur necessitas e[rum] nexibus abso luta. S[ic]it omne quod s[en]sibus patet si ad rationem referas univer[s]ale est. Si ad se ip[s]m respicias singulari est. Sed si i[mi]na inquiæ potestate siti est muture p[ro]fesi tum eu[xa]iabo p[ro]videncia. Cui que illa p[ro]noscit forte muta u[er]o respondebo. Pro politi[i]i te quidem tu[m] posse flecte. Sed quoniam id posse et an facias quoque convertas te prouiden[ie] p[ro]s u[er]itas i[t]uetur. Diuina te prouiden[ie] no[rum] posse i[ut]ure. S[ia]ti p[ro]tis oculi effugere no[rum] posse i[t]utui. Quibus te i[n]nitas actiones Libera[rum] voluntate converteris. ʻQ[ui]d

igitur inquiæ. Ex meæque disposiæ sentenæ diuina mutabitur, ut ai ego nunc hæ nunc illud ueli. Illa quæque noscendi iuxes altemare iudeatur. Minime, Ome nàq[ui] futuri diminus p[ro]priit iitutus, et ad p[ri]cìa p[ri]priæ cogniti onibus retorquet ac renunciat. Nec altemat ut extimaes nunc hæ.nunc illud p[ro]noscendi iuxe sed uno iactu muta[no] nes tuas manes p[ro]uenit atque p[ro]lacti. Qua p[ro]hendedi omnia p[ro]sendiq[ui] p[ri]cìa nò ex futura p[ro]uenit rei, sed ex propriæ deus simplicitate forzit us est. Ex quo illud quoque re soluit quod paulo ante posuisti indigni êc si sentenæ dei cau[s]a futura m[à] p[ro]stare dicat. Ixxx eni sæc iuxe presentia notione iucta p[ro]plectens rebus modum omnibus ipa constitut.nunc iuò posteroz[ui]bis rebus. Quæui ita sint manet in themerata mortalia libera[tae] arbitri. Ne inq[ui] lege solutus omni necitrate uolita tibus p[ro]mia penæ q[ui] proponuit. Anet etiam spectatoz[que] sup. anctorz p[ro]fœus deus uisionis q[ui] euis s[é]p. preſens eter mitas ai n[or]z actum futura qualitate concurrit. Hocem præmia malis ſup[er]ita diſpenſane. Nec firſtra ſunt i deo poſite ſp[er]cæ p[er]cæc q[ui]. Queui recte ſint i[efficac]æ c[æ] nò poſſunt. Ad h[uius] animi igitur iua. colite iu[n]tutes. ad rectas ſp[er]cæ animi ſublentate. Humiles p[er]cæc i[ffic]icæ pozligite. Magna ai uobis diffimulare nò iu[n]tus. nec[æ]ſi ſitas indita p[ro]bitatio ai ante oailos agitis iudicæ aic[æ]ta cœnientis.

Explanat Liber vœtij. Deo gracia. Amen.

Quo inhamus Franci[am] delemanto notariis ſcripſi