ſenſu bonoz. ſi hi pro me ſtante pugna reliquifent, cuſ afflittum ex
citare potuifſent. quoz. quidem auiſ tu nò p[ra]ſpexiſtI ſoluz cuì de me ag[em].
ſed etià confirmasti atq[us] temuſtI. qua i cui nò mo nò negribo ſed etià
ſemp et memnero et p[ra]diabo libenter. uſus es quib[us]dam nobiliffiſs
hominib[us] fortiorib[us] i me refſtituendo q[ui] fuerant idem i tenendo. qua i
ſententia ſi constare uoluifſent, ſià autoritate ſimul cuì ſalate mea re
cupaſſent. Recreati eſz beni uiri consulatu tuo et constantiſſinis atq[us]
optimi actionib[us] tuſ exeratati. et-p[om]pew p[ra]ſtim ad c[ui]s adiuncto
cum etià celar re[b]z maximis g[er]ſis ſingularib[us] ornatus et nouis
honorib[us] ac iudic[i]s ſenatus ad autoritatem eius ordinis adiungeret-
nuſi improbo cui lociſ ad re p[er]iudlandam eſſe potuifſet. ſi attende
queſo que ſint conſcita. Prinui illa ſirta muliebrui religionuì qui
nò pluris fecerat bonam dam q[ui] tris ſorees impunitateſ ſeelерум
ſententis affecutus qui a[i] tirannus p[u]blio lentivilo penas a ſedarioſo
aui p[er] b[on]os uros i iudic[io] p[re]ſequi uellet exempli p[ra]diariffi[m]ui i pos[te]z
undicande ſeditionis de re p[er]iudiculerit. J[am]q[ui] poſſea nò meuſ mo-
numentum non e[ui]t[em]e manubie mee ſi operis locutio mea fuerat.
monumentuſ v[ui]o ſenat[us] hostili nomine et truentis i[n]ſum bis
eſſe paſſi ſunt. qui me homines q[ui] ſaluui eſſe uoluuerit. Eſt in gratiſ-
ſimui ſed uellem non ſolum ſalutis mee qu[em]admoduì medici ſed ut
alipte etià iuriz et coloris v[on]e i[n]ſe uoluifſent. Nunc ut appelles
ueneris caput et ſuma p[ector]is politiffima arte p[ra]ſat. reliquiam
ptem corporis inco[bat]am reliquit ſie quidam homines i capte mee
ſolum elaborarunt reliqui[us] corpus imp[er]fectuì ac ru[de] reliqueruſt. In
quo ego p[ra]ſem fecelli nò mo nuidoz. ſi etià immi[no]z meoz. q[ui] de uno
acerrimo et fortiſſimo iuro meoq[ui] vidic[io] ouui[z] magnitudine animi
et constantia p[ra]ſantiffimo. Q. metello Lu[c]i filio quondam ſal[im]
opinione accerpunt. qu[em] poſt credituì dictitant fracto animo et de
miſſo ſuſſe. Eſt uero probandum qui et ſuma uoluntate c[esser]it
et egregia a[i] alacritate affuerit ue que ſane c[ed]ire cu[w]aret euſ ob id
ip[er] factum ſuſſe i quo cuì omis homines tu[rum] maratu illu[rum] ſcaurum ſin
gu[ula]rem iuruz constantia et gravitate ſupasſet. ſed quod de illo acc[er]t

al Lennilus

al. f. acti

al. se ià poruille

perant aut etiam suspendantur de me idem cogitant abjectore aìo me futuruz. Cum res. p. maiorè età mihi auiz qui unqui huussem daret que declarasset sepe nò potuiffe me uno cui carere. Cunque metelliguus tribuì plebis rogatio me universt res. p. duce senatu comitante Italia proffulgantibz omnibz referente consule co mitijs centuriatis aìnctis ordembz homimbs maumbentibz omnibz deniqs suis auribz recupauisset neqz uò ego mihi potsea qequi assu pì. neqz hodie assìumo q[ui]que[m] malinotentissimi urre possit of findere. tantuì enitor ut neqz amicis neqz età alienioribz opera consilio labore desim. h[uius] mec ute curijs offèndit eos fortatse qui splendorem et spèm huiù uite intuentur. Solitudinem autem et laborem p[ro]spicere nò possunt. Illud uò nò obſaire queruntur i meis ſententijs quib[us] ornè Cefarem qui deſtiterè p[ra]ſtina cauſa. Ego autem aì illa ſequor que paulo ante posuì tuiz hoc non in poſtremis de quo ceperu exponere non offends cunde[que] honoriuſ ſensuſ Lentule qu[em] reliquiusti qui confirmat[ur] constitatu n[on] miq[ui] poſtea interrupt affluctus ante consulem c[re]at abſte totus est. n[unc] ab his a quib[us] tuendus fuerat derelict[ur]. idq[ui] n[ò] soluſ fronte atq[ui] multu quib[us] simulatio facillime ſuſtinet declarant u[er] qui tum n[on] illo ſtatu optimates noíabantur. Sed età ſensu ſepe i[am] tribellaq[ui] docuerunt. Isti[que] tota i[am] ſapientuì cuuiu[que] me et eſſe et numerari uolo et ſententia et uoluntas mutata è debet. Id em[que] uibet idem ille p[lato] qu[em] ego uellement autore ſequor tantum contendere i re. p[ro]quant probare tuis cuib[us] poſſis. U[m] nec parenti nec patrie aſſerre oportere. Atq[ui] h[ab]e quidem ille ca[m] ſibi a[ut] non artingende rei. p[ro]ſiſſe. q[ui] c[ui]z offendiſset pl[im] athenienſem p[ro]pe i[am] desipiente ſenectute cunque eu[que] nec p[lu]aendo nec cogendo regi poſſe indiſset au p[lu]aederi poſſe diffideret. c[ogni] fas eſſe non arbitaret. mea n[on] fiut alia q[ui] neq[ui] desipiente p[ro]p[ro] nec integra re mihi ad conſulendum capes[erem] ne rem publica impliCAT tenerè. I[que] l[ex] tu[rum] tamè ſum q[ui] mihi liceret i ca[rum] c[um] et mihi utilia et i

al. p[ro]ma

al. p[er]terea

10

cumque bono recta defensione, huc acteſſit cœmementanda quod et dicta celsaræ in me fræmas, meus libellus, qui in quaſtum quæ reçeret tuendis eſſet. Huic et tanta felicitate tantis quæ victorijs età fi in nos non iſe eſſet qui est tamem memorandis in dictis, ſic eis te exiſtimare uelim, cu a uobis mee salutis auctizibus diſeſeriz neminem eſſe cui ofſteas, me tam eſſe deuinet, non soluz fed etiam gaudam. Q[ui]m tibi exponuſi, facta ſi ut ea que a me de Vatimio et Crasso reſuirijs. Ham et appro quod ſcribis ſiut de celsare, te non reſpivendre, gaudere tibi consiliuſ phari meum. De uatimio aute[que] primi reſituſs intercaſſent at gr[atis] p[ro]pompeuſ ſtatim ut ille p[ro]vo est fact[em] cum quidem ego euis p[etition]ez gr[atis] uillimam at ſenatu ſententijs oppugnatis, neq[us] tam ills[ui] ledendi cu[que] deſendeni atq[us] ornandi cationis, post autem celsaræ ut illum defendere mira contentio est conſeuta, cur aute[que] laudanz peto a te, ut id a me ne ue i hoc reo ne ue i alijſ requiras, ne t[em] ego idem reponam cu[u] neneri, tam et si posſum uel absenti, recor[are] em[us] quib[us] em[us] laudationem ex ultimis tris miſijs, nec hoc p[ro]miuerijs, nam ame ip[ro] laudant, et laudabitur, ſdem ſed tam deſendeni uatimis ſut et iam ille ſtimulus de quo i uidiaco cum illum defenderem dixi me facere quid d[am] quod i eum chelo para ſitus ſua[de]ret militi, ubi noſaut phedriâ, tu p[amphila]z, conti nuo si q[ui] illa d[icet] phedriâ, introd uitam, com[bat]u p[amphila]z, tantat[ur] p[ro]ceverijs, ſi laudabit hec illius formaz, tu hui[us] contra deniq[us] par pari reſeru, q[ui] cam mordeat ſic p[er]petui a uidiicibus ut q[ui] quidam nobiles homines et de me opri me meriti miſijs annarent mi[u] mi[u] meuſ, meq[us] imp[ectante] ſepe cu[u] i ſenatu m[u] ſeuere ſeuuerent, m[u] familiariter atq[us] bilare amplexant. Q[mi] qui[que] illi h[ui]ent ſui p[ubli]i d[are]nt, mi[n] ip[u] al[u] p[ubli]iz at qu[em] posſent illo[us] alio[m] medioriter acceſſit, leuiter reſpingere, neq[us] ſolum dixi, ſed etia[] ſepe facio diſe ho[bi]z qu[em] approbantib[us] habes de Vatimio. Cognosco de Crasso. Ego cu[u] mi[u] cu[u] illo magna iam g[ui]a eſſet, q[ui] euis om[i]s g[rauſt]imas d[ur]ias, acuijs

al[ernand]

al[ernandi]

tāmē sīne

concordie cī uoluntaria quadam obliuone conteram repentinaz
eus deſſionē Sabiniy què proximis ſupioribz diebz acerimne op
pugnasset tam et si ſine illa mea contumelia ſuſeppiset tulisset.
ſed cī me disputante non laceſſentē laceſſet exarſi non ſolum
pinti credo vacindia. nam ea tam uchemens fortaſſe nò ſuſſet.
ſed cau inclufum illud odui multaz euz i me iuriaz quod ego
eſſuſſe me ome arbitrabar residiu tam inſciente me ſuſſuset.
omc repente apparuit quo quidem tpiē ipò quidam homines et iſc-
ili quos ſepe nutu ſignificatoeqi appello cī ſe maximuz fluctum ce
pisse ducerent ex libertate mea meq tum deniqs ſibi eſſe uſuſz rei p.
qual ſuſſem restitutu cùq ca contentio mihi magui etiam foris
fructum appello tulisset. gaudere ſe dicebant mihi et illi inimenz
et eos qui i eadem cuaſa eſſent núq amicos futuros quoz inq
ſmones cī ad me p homines honestiflimos pferent cùq pomer-
ita contentiſſet ut nihil unq magis ut cī Crasso redirem in granz
C familiaris que p litteras maxima ſe molestia et illa contentione
aſſectum ostenderet. hui non tempoz ſoluz ronem eozi ſed etaz
nature. Crassusq ut qii testati ppò romano eſſet mā gratia |
pene a meis laribz i provinciaz est proſect. Ham cī in cedixiſſet.
tenaut apud me i mei generi crassipedis ortis. Quaobrem ei'
cum q te ſtribis auſſe magna illius cōmendatoe ſuſcepta defenda
i ſenatu. ſicuit mea fides posuſabat. Accepiſi quibz reſz adduct
quaq rem cauſamq defenderim qui q meus i re. p. ſit pro mea
pate tapeſcenda ſtat. de quo ſic uelim ſtatutas me hec eadz ſenſiz
ſuſſe. ſi mihi integra omia ac libera ſuſſent. Nam neq pugnāduz
arbitrare contra tantas opes neq dolen duz etaz ſi id fieri posſet.
tiimoz cuui principatum pmanenduz i una ſententia. Couerſi
rebus ac bonoz uoluntatib mutatis. ſi tpiribz aſſentiendum.
Hunq ei pſtantib i re. p. gubernanda utris laudata est in una
ſententia ppeſtua manſio ſed ut i nawgando tempeſtati obsequi
artis e / etiam ſi poitum tenere nò queas cī uò id posſis mutati
uclificatione aſſequi ſtultu e euz tenere cī picoło curſum quem

ceperis

seperis, potius qui eo commutato, quo uelis tam puerure, sic cu iibis
nobis in administrandi re. p. propositum esse debeat. Id quod a me
sepiissime dictum est, cum dignitate ocui. nò idem semper dicere. Sì
id tempus spectare debemus. Quodobrem ut paulo ante posui, si cœnt
omnia mihi solutissima tamè in re. p. nò alius esset, atq. nè sum.
Cum uо in huc senfuz, et alliciar beneficiis houiz, et compellar iui
ris, facile patior ea de re. p. senture ac dicere que maxime cum
multum etià rei. p. rōmbz putes conducere, aptius autè hec ago
ac sepuis q. et Q. frater meus legatus est cefaris, et nullu meuz
minimuz dictum nò mò fietuz pro celare intercessit, qu. ille non
ita illutri grà excepit ut ego euz mihi deuinetuz putarem. Istaq
euis omni et grà que sùma è et opibz quas intelligis esse maximas
sic huo ut meis, nec mihi aliter potuiffe iudor houiz pditorum
de me consilia frangere nifi cì p[ro]hisijs his que temp habui. Nunc
etiam potentui beniuolentui cōnfixi[ssem]. H[uius] ego consilys si te
p[ro]tem huiu[ssem]. ut opinio mea fert ess[em] uſus eis[dem]. nowi em[ur]
tempantiam et moderationem nature ſue, noui alijz, tum mihi
americissimuz, tum nullu c[eteris] maliuolentia ſuffiliz[que] contraq
ui magnum et excelſum, tum etiaz apti et simpliè, in di ego
quod[que] i te tales qua! tu. cos[dem] i me iudere potuſt[ur] que me
mouerunt, mouiſſent eadem te profecto, sed quoquin[que] tempore
mihi potas p[ro]tis tu fuerit, tu eris oSTS modulator consiliorum
meoq. tibi erit e idem cu salus mea fiut, etià dignitas cure. me
quidem corte tuaz actioniz[que] ſententia, 24. voluntratu, 124. deniq
oSTS locui comitemq[que] habebis. Neq[ui] mihi t[em] oSTS iita res tu erit
ulla propofita, qui ut quotidie uchemètus te de me optiè méntauz
csse leter.

Cicero lentulo imperatori salutè dict.

Q
Ut ergo ut mea tibi ſcrip[er]a mittam que post diſeſſum
tuiz ſcripſerim ſunt orōnes quedam quas menoèto dabo,
neq[ui] ita multe ut p[ro]tineſſas. Scripſi etià carmina quedam nà
et ab orōnib[us] du[in]go me fere/referoq[que] ad manſuetioris muſſas,

que me maxime fiant iam a pma adolescentia delectarunt.
Scripfi ief aris hotelico more quæ admodi quidz uolui tres
libros i disputatione ac dyalogo de oratore quos arbitraz len
tulo tuo fore no intules. Abhorreret eis corib pceptis et oez
antiquoz et aris hoteliam et isocratica vones oratoriam co-
plectunt. Scripfi eti ueribiz tres libros de temporibz meis
que iam pridem ad te misiliem fi esse edendæ putassem.
fant euq telles et evunt sumpterm. meritoz erga me tuoz
mecq. pietatis. Sed quia verebar non cos qui se leos arbi
trarentur, et euiz feci pex et molliter sed cos quos erat inhi
titu bene & me meritos omnis noiare. quos tis pôs libros
li què cui reite committam in uenero. curabo ad te preferendas.
atqi istam quidem ptem uite consuetudinisq; nunc toti ad
te defero. quantiz litteris quanti studijs ueteribz nostris
delectationibz conseqiu poterim? id ome ad arbitraz tuiz
qui hec sane amafti libentufime conferemus. que ad me de
tuis rebus domesticis scribis. queq mihi cōmendas ea ut
ante mihi auro fuit. et me uelim aðmoneri rogari uero
fime magno dolore iux possum. qò d. Q fris negocio scribis
et priorè estate q morbo impeditus i fidelias non tranſicis
conficere no potuiffe. nunc autem omnia faturuz ut conficias
id ſtito esse euilmodi ut frater meis uere exſiuet adiuncto
iſto finèo patrimoniz fere ſui p te constituti. Tu me
de tuiz rebs omibz et de lentuli tui nriqz studijs et exerciti
tionibz uelim q[ui] familiariffime certiorem et q[ui] ſepiſſime
ſtias exſibmesq nemine cuq neq carioez neq ioam
dicere unq[ui] ſiuffe q[ui] te mihi idq[ui] me no mo ut tu ſentias
ſed ut omnes gentes etiam ut posteritas o[n] intelligat c[ir]
ſturui. Appu[n]i i ſimonibz antea dictabat. poſtea divit.
etiam i ſenatu palam ſele ſi licitum eſet legem auiatam
ferre ſeſtituruz eſſe cum collega proinſtat. ſi curiata lev
non eſet ſe paraturuz cu collega tibi[que] ſuccesſuz. legemq[ui]

1. foreſuiz

cuiatam consulti ferri opus est: necessitas non est: se quoniam ex senatis consulto proinde ad te legere cœnelia nupum habituris, q. inurbem introiſset. Ego quid ad te tuos quidem necessario? ſcribat neſto: uarias esse opiniones intelligo ſunt qui pittant posse te non decedere: cp. ſine lege curiata tibi ſuicedant. ſunt etiam qui ſi decedas a te, reiinqui posse qui provincie preſit. mihi non tam de ume certum est: q. q. ne id quidem valde dubui: e. q. illud ad tua ſiimâ amplitudiez dignitate libertate qua te ſcio libentiflome kiu ſolere ptiſè, te ſme ulla mora proinde ſuicelori concedere. p[ro]ſtim cum ſine ſuſpitione tue cupiditatis non posſi ſullus eu p[ro]iditate reſutare. ego utriq[]us me[n] p[ro]to ce. et quid ſentia[]z ostendere et quod feceris defendere. Scriptam iam eſpla ſupiere accepi tuas litteras de publicis q[ui]b[us] equitatem tuaz non potui non probare, ſatitate aute[que] utellem consequi potuiffes, ne euis ordinis qu[em] ſemper ornaſt. tem aut volutatitem defenderes, et quidem non desinaz tua decreta defendere ſed noſt[]i conſuetudinem hominuz ſi[ns] q[ui]z[us] graviter inimic[us] ip[er]i illi q[ui]nto ſcenule fuerint, et tamen ſum aut[or]. ut ſi quib[us] reß[us] posſi, eu tibi ordinez aut reconciles, aut mitiges id, et ſi difficile est, t[u]m mihi iudatur est: prudenter tue.

OD. *Cicero, f.d. Lentulo ualerio uarii consulto.*

C. Vem e[mi]z tibi hoc non gratiſcer neſto p[ro]ſtim cum his ſp[er]ib[us] audacia pro ſap[ia] licerat uti. Lentulo n[on]o e[m] p[ro] litteras tuo no[mi]e gr[as] diligenter. ſi tu uel[mi]z deſinás iam n[ir]is litteris uti, et nos aliquando reuſſes, et ibi ma[li]s eſſe ubi aliquo n[no]ſi. q[ui]z[us] iſt[he] ubi ſolus ſape iud[are]. q[ui]z[us] qui iſt[he] n[ui]c uenit, p[ro]ſim te ſup[b]uz eſſe dicunt, q[ui]m[hi]l respondeas, p[ro]ſim contumelioſu[n]z cp. male r[ui]de[n]as. ſed iam cupio teni[ cor]a iocari. quare fac ut q[ui]z[us] p[ro]ſum uenias, neq[ui]t apuliam tuam accedas, ut p[ro]ſimus

salutem uemſſe gaudere. nam ſi illo ueneris tanq[ui]h[ui]es / cognosces tuos neminem.

Epistolaruz, or. t. c. liber ſedis ad consule curionem.

Maters. Cuo[rum] salutem diat Curioni.

al'acu ſummi

al fin me id
fracte uoles

T[am]q[ui] me nomme negligentie ſuspectu tibi  
eſſe d[olo]o. tamen n[ò] tam mihi molestu ſiut  
accuſari abſte offi[n]ui meuq[ui] ſi[mi]tù d[omi]n[ui] reſq[ui]  
p[er]ſertim q[ui] i[mi] quo accuſabar. acu[n]pa uadu[n]em.  
i[mi] quo aut[em] deſid[ar]are te ſigniſitabas meuq[ui] l[ui]as  
pre q[ui] te ſeres p[er]ſpectu[m] mihi quidem ſed tamem dulcè et optatu[i]  
amorè tuuq[ui] ac equidem neminem p[er]termiſi. qui[em] qui d[ez] ad te  
puenturuz pu[n]tarez cu[u] l[ui]as non d[eder]im. Et enuq[ui]s è taz[ui]  
i[mi] ſeribendo impiger q[ui] ego. a te uò bis terue ad ſumui. et eas  
pbreuiſs accep[i] quare ſi inquiſi[us] es i[mi] me uide[n] conde[n]nabo  
codem ego te criminè ſi me i[d] facere noles te mihi equum  
p[er]bère deuq[eb]is ſed de litteris hactenus. n[ò] eiu[n]evo[r] ne n[ò]  
s[er]ſibendo te expleam. p[er]ſtim ſi i[mi] eo g[ui]ne studiuq[ui] meum non  
aſp[er]nabere. ego te abſuſſe tam diu a nobis et d[omi]n[ui] cp earu  
fruatu i[oc]ui[n] diſſime conſuetau[i]dim[s]. et leto[r] cp abſens omnia  
cui[m] maxima dignitate es conſen[t]utus. q[ui]q[ui] i[mi] omnib[us] tuuq[ui] rebus  
meuq[ui] o[y]ntatis fortuna respondat. h[ue]ue eſt cp me tibi p[er]ſipere  
meuq[ui] increuſibilis i[mi] te amor cogit. tanta eſt expe[n]tio u[l] a[i]  
uel ingenui tui ut ego te obſeruare obtei[ar]i q[ui] n[ò] dubitem  
s[ie] ad nos conſo[n]matuq[us] reuertare ut q[ui] expectationem tui  
conſita[n]t[i] h[ane] ſi[mi]tene ac tueri poſſi[s]. Et q[ui] meuq[us] tuos[us]  
erga me men[to]q[ui] memoruq[us] nu[n]lla u[n]q[ui] d[el]ebit obliuio te  
rogo ut memineruq[us] quan[te]cu[n]q[ui] tibi acceſſones f[ie]nt, et  
cuiſa ſor[u]tine et dignitatis eas te n[ò] potuiff[e] conſequui  
tui mi[]e[u] p[ue]r o[m] dim fi[de]ſſimis atq[ui] amantillu[n]us c[oe]ſulys

al Quis c[um]

paruitles. quare hoc animo i nos esse debebis ut etas nostra
iam ingrauesiens i amor atque in adolescencia tua qveustat.

## Marcus Cicero salutè diat Curioni.

Rau teste pruatus sum amoris sùmi erga te mei prè
tuo darissimo uiro qui cuus laudibz tuz uò te filio
supasset ouiz fortunaz si ei contiguisset ut te ante inderet quæ a uita
disfederet. Sed spero ntam amicizia3 nò egere teſhibz. tibi patri
monui dei fortunet me certe habebis cuu et carus eque sse
et p[ro]ocundus ac kuistri patri.

## Marcus Cicero, f. d. Curioni.

Nempe studu[m]m non defuit declarando[2] numeru[m] tuo
nomine. Sed nec mihi plaacut nec au qu[em] tuo[2]z qui c[um]
te abſente fieri. q[ui] tibi cu[u] uemſſes n[ò] el[l]et integruz e[qu]uid[em]
sentiam aut ſcribam ad te poſſea pluriibz aut ne ad eam me
ditere. Impatu[m] te offendam. coram q[ui] contia utam v[n]onea mea[que]
dicam ut aut te in meam ſententia[3] addu[n]am. aut certe testa
tum apud au[n]z tuiz velinquam. quid ſenſerim ut ſi q[ui] q[ui] no
l[ui]m diſplicere tibi tuiz consilui[que]t poſſis meu[que] recordare .
Zreni tu[que] habeto i eu[m] statum temporuz tuui rediti incidere
ut his bonis que tibi natura ſtudio forſtuna data ſuit. ſucaliu[s]
omia que ſunt i re. p. ampliſſima conſequi poſſis qu[em] muneribz[
qu[em] neq[ui] faciutate quiſq[ui] admirat. est e[ui] cop[ia]z non iur[u]
tig. neq[ui] quiſq[ui] è q[uod] facietate deſſu[s] ſit. sed aliter atq[ui] on[da]r[u]
facio. qu[ia]niam ingrediarr ad explicandam v[n]onez ſententie mee .
quare on[em]z hanc diſputatione i aduentu[m] tuui diſſero. ſumma
ſrito i expectatione eſſe e[q[u]q[u]z a te expectari que a ſuma iurute
l[u]moq[ui] ingenio expectanda ſunt. ad que ſi es ut debet paratus
q[ui] ita eſſe confido plurimis maxiq[ui]s muneribz et nos amicos et
cui[s] tuos univerſos et rem. p. afficiens illud profecto cognosces
mihi te neq[ui] cario[em] neq[ui] ioridiorem eſſe qu[em]q[ui] .

## Cicero salutem diat Curioni.

Epiſtulaui[3] genera multa eſſe non ignoras. Sed umu[m] illud

al[que]a q[ui] ſi n[am]?
al[que] e[ui] ſentia[3]?

al[que] numeri[3]

sententiae

certissimum cui cā iuentat res ipaē ut certioris faceremus ab
sentis siquidem esset quos scire aut mīra aut ipōz mberesset. In huius
giis litteras a me profecto non expectas. tuari emis rei domesti
carui habes et scriptores et nuncos. In meis autem rebus nihil est
sane novi. Reliquia sunt eplazi gnia duo que me magnope de
lectant. Umi famihare et iocostiz alteruz seueruz et graue
utro me minus deceat uti non intelligo iocer ne tecuz p lās.
Cuiem me hercule non puto esse qui temporib; his videre possit.
An gravus aliquid scribam: quid e qii possit graviter a Cicero
ne scribi ad Curionem nifi de re. p. atq; i hoc gne hec mea cni est
ut neq; ea que non sentio velim scribe. quaobrē qum mihi
nullum scribe ndi argumentiz relietū est utar ea clausula qua
soleo teq; ad studui ſume laudis cohortibus. est eis tibi gravus
aduerſaria constituta et pata incredibilis quedam expectatio
quā tu una re facillime uince si hoc statueris quazi laudum
gloriaz adamaris. quib; artib; ec laudes companē. in his esse
laborandum i hæc sententia scribere p[ura] nifi te tua ſponte
ſatis incitatiuſe eſſe confidrem. et hoc quicquid attigi non feci
inflamandtui uti cni ſed testificandi amoris mei.

Cicero salutem. c. curiosi.

Hee negoia quou se habeant ne epla quidem narrare audo
tribi et si ubi am quæ ut scripſi ad te ante i eadeque nahi
tis. quod abes gratidor. vel quia non uides ea que nos. vel quæcunque
et illuftrì loco ſita ſit laus tua. In plurimòz et ſociòz et cuiiiz
conſpectu. que ad nos nee obſcuro nec uario ſmone ſed et da-
riffima et una ouii uoce p[er]ſoet. Umi illud nescio gratuler.
ne tibi an timeaz qu[ia] mirabilis est expeccatio reditus tui non
quo iuerear ne tua iuirtus opinioni houiz non respondeat.ḥ me
hercule ne cni ueneris non habeas iam quod cures. ita ſit omnia
debilita iam prope et extinta. ſed hec ipa neſto recte ne ſint
litteris commissa. quare cetera cognosces ex aliis. tu tis ſue hec
aliqua ſpem de re. p. ſue desperas ea para meditate cogita

que esse i eo cire ac iiro debent qui lit re.p. afflittè et espiffa
miseris temporibz ac potis mercibz in ueterè dignitate et libertatez
undicaturus, M. Cicero.f.d.c. curioni.

Nondum erat auditum te ad itahaz aduentare, cum hujusmodi
milenem mei familiarè cum his ad te tris multi. Sed tamen
caim appropriquare tuus aduentur puntuari et te tam ex alia
romam uerisus profectum esse constaret magnitudo rei teat ut
non uererem ne nimis este mittreremus, cum hanc apprimum
ad te prieret hæc magnopere uellemus. Ego si mea in te essent
officia solum curio tanta quanta magis a te p[ro] predictari
q[ui] a me ponderari solent uere candens a te signa magna res
mihi petenda esset contendèrem. Suaue est em[ur] h[uius] p[ro]pugnanti
petere aliquid magni ab eo de quo se b[us] mentuz putet. ne id
quod petat e[videlicet] magis q[ui] rogare et i[ne]mercedis potius q[ui]
b[us]cui h[uius] loco numerare iudicari. Sed quia tua i me uel nota omnib[us]
uel ip[ro] novitate meo[que] tempor[em] clarissima et mavria b[us]cuitas
extiterunt est[que] animi ingenui cum multum delectas ei d[ur]s plus
rimi uelle debere non dubitatiu id a te p[ro] litteras petere q[ui] mihi
om[us] esset maximum maximeq[ui] necessarui. neq[ui] est[que] h[uius] ueritus
ne h[uius]tinere tua i me uel i n[ut]t habita non pos[sem] c[um] p[ro]fertim ex
fidèrem nullam ess[em] gr[at]am quam uel n[ot]a capere animus meus
i accipiendo uel i remunerando cumulandoq[ui] illuishare pos[set].
ego omnia mea studia omnem opam curam industriæ cogitato[d]ex
mentè deniq[ui] om[us]c i milonis consulatu f[ri]ui et locaui statu[i]
q[ui] i eo me non officiis solum fructu[i]s, sed etiam p[ro]p[er]tis laudèm
debere querere. Heq[ui] non cujus salutem ac fortunas suas, tâte
acui finst[em] unq[ui] p[ro]tus quanti mihi lit honos e[m]us. i quo omnia
mea polita ess[em] decrevi. h[uius]que te un[us] tanto adu[n]imen[to] ess[em] si uel
ueris pos[se] intelligo, ut nihil lit p[ro]terea nobis requirendu[i]s. ha-
vemus hec omnia bono[que] studiui conciliat[ur] ex tribimatu prop[er]t[em]
n[am] ut spero te intelligere c[um] uulgi ac multitudinis, p[ro]ter
magnificentia[que] nume[que] liberalitate[que] nature iuuen[t]utis et gra-

al. et si

tiosoz i suffragys skidoz pater ipius excellentè i eo grue uel
grām uel diligentiam mām suffragationè si minus potentem ac
probata tī et iustam et debitam et pterea fortalle etia gratias
our nobis et aut: opus è et eo uento: quos posu moderator
quidam et quasi gubernator: qui si ex omnibus unus exoptandus
et et què tecum confirre possemus uo haberemus. Quodobrem
si me memorè si gratum si bonu uruz uel ex hoc ipò q[ui] tā uelc
menter: de milone laboem existimare potes si dignum deni; tuus
bäßijs indicas lve a te peto ut subuenias huc mee fideitudini ut
huc mee laudi. uel ut ueruus dicti prope salut. tuu studui diæs
de ipò. t. anno. tantum tibi polluo: te majoris ai gratitatis con-
thantie benuolentie que exa te si complecti boës uolueris. Bituz
esse nemnez. mihi uero tantum decoris tantus dignitatis adiureis.
ut eumdem te facile agnosam fuisse i laude mea qui fueris i salu
te. Ego i te uudre sìrem ai i te hec scriberem quanti officias sultine.
rem quantope mibi et et i bac petit: milonis oi uo mò cötentione
fed etiam dimicato: elaborandum. plura scriberem. nunc tibi oñez
rem atq[ui] cām me toti còmendo atq[ui] trado. Uu[n] hoc sic heto si a te
bane rem imperraro me pene plus tibi q[ui] ipi miloni debiturum.
Hoc emi mibi tam mea salus cara fiut i qua præpue sùm ab illo
aduntus q[ui] pietas erit i referenda grà iocanda eam autè un[em] tuo
skidio me assequi posse confido.

Marcus Cicero. f. d. c. curionu tr. pl.

S
era gratulatio rephendi non solet p[ro]fertiz si nulla negligēna
pretermilla è longe emi absum. audio s[er]o fed tibi et gratu
lor. et ut sempiterne laudi tibi sit iste tributat" exopto. tecq[ui] horto,
ut omnia gubernes ut moderez prudentia tua ne te auferat alior
consilia. nemo è qui tibi sapienti" suadre pos[ut] te ipò nunc[que] la
beris. si te audies. uo[que] s[cr]ibo hoc temere. cu[m] s[cr]ibam uideo. nowi a[u]niz.
nou[rum] consiluiz tuu. non uereor nequid timide nequid stulte facias
si ea defendis que ip[er]a recta et[em] s[ent]ies. quod i id rei p[er]tempus
non inderis. fed ueneris. judicio eis tuo uo cau[i] i ip[s] distinme

reruz contulisti tributati tuiz profecto invec. quanta ins in re. p. temporiz fit. quanta uarietas rezi. qui incerti exitus. qui flexibili habemus voluntatis. quid invidiazi quid uanitatis iuta. non dubito quod cogutes. sed amabo te cura et cogitato nihil non sed illud id est quod initio scripsi tecum loquere. et te adhibe in consilui. te audi. tibi obtempera. alter qui medus consilui dare possit qui tu non facile in uemri potest. tibi uero ipi certe nemo melius dabit. diu inmortales cur ego absum. uel spectato; laudum tuaz uel priceps uel forus uel minister consiliori. tam et si hoc minime tibi deest. sed tam efficereet magnitudo et ius amoris mei consilio te ut possum iuare. scribam ad te plura alias. paucis eis deus eram missurus domesticos tabellatores. ut quoniam sane feliciter et ex mea sententia rem. p. gestim unis iris totus estatis. res gestas ad senatù p[er]scribere. de sacerdotio tuo quanta curam adhibuerim. quihi d[omi]nali in re atque causam cognosces ex his iris quas Harasoni libertò tuo eòvi. te mi curio pro tua incredibili in me benivolentia mea qui te in te singulari rogo atque orò ne patiare mihi quicquid ad hanc provincialem molestiaz temporis priorogari. p[er]sens tecum egi. cu te tirannuz publio lentulo isto anno fœre nò putarem. Imitque petui sepe p[er] litteras. sed tu quasi a senatore nobilissimo tuz adolescentem et gratiosissimo nunc a tiranno publio lentulo et a. curione tribuno. non ut d[omi]natùr aliquod now quod f[or]set effe diffi cumus. sed ut nequid now decernat. ut et senatus consulti et legus defendas. eaq[ui] mihi condicio maneat qua profectus sum. hoc te uchementer etiam atque etiam rogo.

O 2. Cittero consilul. s. d. 03. celio edicti curuli.

 vid tu me hoc tibi mandasse extimas ut mihi gladiatorus compositiones ut uadimonia dilata et dresti compilatores mittentes et ea que nobis, cu vome sumus narrare nemo auDET. uide quanti tibi meo uidicio tribuam (nee me hercule iuris), poterim. etiam ex rebus publice gerunt quotidie ni quid ad me ipfim p[er]tinebit. scilicet alij. multi nunciabunt. p[er]ferret

Rogo
Oro

at Tribunæ pl.

multa etna ipse rumor. Quare ego nec perrita nec patura abste. sed ut al. homine longe et posteri prospiciente futura expecto. ut ex tuus litteris cum forma rei p. underim quale edificium futuri sit sere possum. neq. tibi adhuc habo. quo te actusem. u. em. huc fuit quod tu plus prondere posse. quis quinque num. et primis ego qui cum pompeio complures dies nullis aliis mihi de re. p. senem. uerfatius sum. que nec possum serbi nec senenda ha. tantum habebi quem egreti esse pompesi. et ad omnia que pro underida sunt et re. p. et animo et consilio paratu. quare da te hui. complectetur mihi ciede iam idem illi et homi et mali dues iudentur. qui nobis underi solent. ego cum athenis decem u. quod dies fuitsem multus qui meca gallus noster cuninens. postreque in e. pridie nonas quinque cum hoc ad te litteras dedit. tibi tis ota mea cœmendatissima esse cupio. tui nihil imagis qui ne temp. nobis proinde prorogat. et eo mihi sunt omnia quod qum et quo et p. quos agendum sit tu optime constitues.

O. ciceron. salutè dict. O. celio edili curuli delig.

P.rimi tibi ut deo gratulor. letrazi tu pre senti. tuz enas. sperata tua dignitate servis non negligentia mea. si igno- rantia reruz ouiz. In bis eis sum locis. quo et pp. longimqates et apter latrocinia tare dissime omnia p[er]ferunt. Et gratulor. tuz uero quib[us] uerib[us] tibi grans agram non re[pi]o. q[ui]ta factus s[ui]e ut d[omi]nis nobis quæ admodus stripseras ad me. qui sem p[er]nere possez. Itaq[us] cum p[ro]mi audui ego ille ipse factus sum. s[ac]s quod dico. egis? omnis illos adolescentes quos ille iacetit. difficile è loqui. te aитеz contemplates absentem. et quali te[n] corà loquerez. non edepol. quantam egeris re[n]. neq[us] quanti factius feceris. quod c[ui]a p[ro] opinionem mi[n] acridrat. referetbam me ad illud incredible hoc factu obiciat. Repente u[n]o incendi omnis letins. In quo cu[m] obitur garez. q[ui] nimio gnido pene desiperem. ita me defen[ab]am ego nobiuptates homini n[im]niaz quid queris. du[que] illuz rido pene sum factus ille. sed hec plurib[us] multaq[us] alta. et de te et ad te.

["qui p[ro]mi[n]i ero aliquando n[ext]o[que] o[ci]n[que] te u[n]o mi[n] v[i]que d[ilig]u, qu[em] mi[n]i\nfortuna d[omi]nit amplificat[ur]e d[igni]tatis mee. ult[ur]que non modo\ninni[c]o[n]i sed en[ar] mi[n]do[que] meo[que] ut eos p[ro]tim i[er]ueru[s] su[u]que\np[ro]tim et[iam] i[n]e[n]t[ia[n] p[en]iteret;", "O[] c[ic]ero imp. s. d. o[] c[elio] edili a[iruli] designato.", "T\nin\nque\npro\nque\npro\n

desit nisi nomê opidi, quod si ut spero cepo, tum uio litteras publice mittam. hec ad te in puntu scripSI ut speres te assequi id quod optasses. sed ut redam ad pthos, hec eEst huius hunc exitum satis felicem. ea que sequitur, magno est in timore. quare mi tufe uigila primi ut mihi sicut edat. Sin id erit ut scribis et ut ego arbitro: spissus illud quod facile e ne qo in têporis pregetur. de re. p. ex tuâ lris ut antea tibi scripSI, tuz puntu tum etia futura magis expecto. Quare ut ad me omnia qii dili gentissime p[er]scribas, te uemerenter vogo;

Marcus Cicero *Imp. l. d. 67 cellio edili curuli*.

P[ro]utares ne unq[ui] actidere posse ut mibi uerba deestent, in solum ita ura oratoria, sed hec etiam leuia nostratia. desit autem qu[ia] bane c[um] q[ui] mirifice cum sollicit[ur] quidnam de pro- minis decernat, miruz me desideru[m] tenet urbis incredibile meoz[que] atq[ui] in p[ro]mis facietas autem provocie, uel quia in demur eam famaz consueti ut n[on] tam accessio quercendat q[ui] for[tu]na metienda fit, uel quia totum negocu[m] non est dignu[m] uribus n[or]is qui maiora onera in re. p[er] s[ust]ine et pos[ur]im et soleam, uel quia belli magni timor impendet, q[ui] in demur effigere si ad constituti diem decembris. de p[an]theris p[er] cos qui uenari solent agitur mandato meo diligenter. Sed mira paucitas est, et eas que sunt ualde auunt, qu[er]i cp. nihil cui qu[ia] infidiarum in ea provinția n[isi] s[ibi] fiat. Ita q[ui] constituite diu[n]t[que] in car[ia]z ex ura provinția dederere, sed t[in] sedulo fit, et in p[ro]mis apathis qu[ia]t[em] erit tibi erit. Sed quid esset plane nestiebant, m[i] me hercule magne c[ure] est edilitas tua, ip[er]a res me admonebat. ScripSI em; hec ip[s] megalensib[us], tu uelim ad me, de omni rei p[er] statu q[ui] diligenti[ss]ime p[er]scribas, ea eis certissima putabo q[ui] ex te cognovo.

ut in p[ro]mirens

al[ia] in mea

S[ol]icitus equidem eram de rebus urbanis, ita tu multuose contiones, ita moleste quatuor[i]s affirebant, n[am] c[iter]iora

17

nòdum audiebamus. sed tamè nihil me magis solicitabat q[ui] i his molestus. nò me sìque ndenda essent videre tecù. sunt eis multa. sed ea non auoio scribere. illud molestè fero. nihil me adhuc his de rebus h[re]tua[que] littera[que]s. quare et si cum tu hec leges. ego iaz annuus murmur confeccio. in obvia mih[ui] ueliz. sint tue littere. que me erudiant & omni re. p[ro] me h[os]pes plane ueniaz. h[ve] melius q[ui]s tu facere nemo p[ot]. Diogenus tuus h[oc] modestus ame cum philone p[ess]imùte d[is]sefflit. i[er] habebant ad iato regem q[ui]s omnia nec benigna nec copiosa cognorant. Vrbem mi ruke cule et i[mi] uila luce uime omnis p[eregr]inatio. quod ego ab adolescentia iudicavi obscura et sordatis his quo[que] industria rome potest illutris esse q[ui]d c[ui] probe s[are]m vtinam i[mi] sententia p[ymans]illem c[ui] una me h[erc]ule ambula tuncula atq[ui] uno s[im]one n[ro] omnis fuit? prouìcie n[ro] c[od]ero. spero me integravit is laudam consecutù n[ro] erat minor ex continuenda q[ui] est ex consuata prouìcia i[ps]es triumph in qua s[ati]s gloria se triumpharem n[ro] e[que] tam diu quidt[ur] defidio rei mihi earissimam. sed ut spero prope dies te uib[us]bo. tu mihi obviaz mitte e[plas] te dignas.

at c[æ]cito

Omarèus c[ic]ero imp. f. d. 03. celio edili curuli.

R
Aras tuas quidem fortasse eni[que] non p[er]untes. si s[ua]ues
acceio litteras. uel quas proxime acceperam q[ui] pru-
dentis q[ui] multi et officijs et consilij. et si omnia sic constitueraz
mih[ui] agenda ut tu admonebas. tamè confirmant[ur] na con-
silia cum sentimus prudentib[us] fideliterq[ui] s[ua]dentib[us] i[d]e uidi[que].
Ego a[pr]ium ut sepe tenim locutus s[im] ualè diligo meq[ui]
ab eo diligi statim ce[pt]um esse ut simultate de po[si]tumus.
s[enti] nam et honorificus i[mi] me cons[itu]s fuit et s[ua]ues a[it].
et studio[s] studio[que] et u[m]que me qu[em] mea u[u] officia ei n[ro] deuif-
se tu s[is] tu es tristis. q[ui] cons[itu]s u[u]que ut opin[que]
acridit phannia et me h[erc]ule etiam pluris eu[m] feci. q[ui] te
amari ab eo s[enti]. iam me pompeij totum esse s[is]. bruti[us]

at c[æ]culi

i. vare
Mantig

tteras
équi
bunc
quar-
eribus
porie
mna
j[ui] duli

uit n[os]
a. defi-
que. pro
bile
enim
foz举
ribus
am.
re. fi
enam
is. es.
rum
niam
thiſoſi
me
bat-
re
re
bo q[ui]

loſe
rrova

a me amari intelligis, quid est cause cur mihi non optatis
sit complecti homine, florentè etate opnib: honoribz ingenio
liberis propinquis affimbz amitis collegam meuz p[er]sertim
et i ipa collegi laude et scientia studiosu[m] mei. Nec eo
pluribz scripfi q[ui] mihi significabant tue littere subdubita[
qua ess[em] erga illum iuoluntate credo te audisse aliquid.
falsum est mihi crede si quid audiisti. genus inſtitutorum
et r[on]u[m] meu[m] diſſimilitudine[m] non nullu[m] h[it]. cum illu[m]
a[di]miſtratione province ex eo quidam ſuſpiciati for[m]ſie
ſunt anno[m] contentione[m] non opinu[m]z diſſenſione
me ab eo diſcrepare. H[ui]s aliter feci unq[ui] neq[ui] dixi,
q[ui] contra illu[m]s exiſtimatione[que] uelles[que] post hoc nego[u]mi
autu[m] et temeritatem n[ir]i dolobelle de prato[re] me pro illi[
]p[ic]ulo p[heo]. erat i illa epl[la] ueteranu[m]s cu[u]itatis. gaud[u]e[que]
ſane. et congelasse n[ir]mi ame[m]. letabor oco. exſtra mea pagel
la p[up]ugit me tuo eurographo. quid a[ui]s. c[er]ſare n[ò] deſen-
dit curio. qui hoc p[u]taret p[er] me. n[am] uta inu[m]a p[ut]am
diu[m] mortales q[ui] ego r[is]um nostrum deſidero. Milu[m] erat i n[am]
quonia[m]; iu[n]ſitionem conferam cu[u]itati[es] locu[m]p[let]are in
publiu[m]nis etu[m] sup[or]ib[us] lustru[m]s reliqua ſi me ſo[u]no[u[m] u[m]la
querela conſuata i privatis ſu[m]miſs inſim[us] fueru[m] locu[m]du[m]s
profiteſi i ſiciliu[m] nomi[n] mais. et c[ui] p[ra]ma eſtuia attigul[u]ſe
miſtatemu[m]z colloctu[re[m]. deſtedere ex ſenatiu[m] consulto. eu[m] te
edilem iu[d]ere miroq[ui] deſiderio me urbe[m] affixat et om[n]es mei.
tu[m]q[ui] iu[pr]imis.

al. cecchio

Cicero impato: f. d. q[ui] celio edilu[m] curu[m].

F
ab[us] e[u]ro optimu[m] et homine doctissimo familiariſſe
utor: miriſque, eu[m] diligo. c[ui] p[er] ſi[m]mi ingeniu[m]
eu[m] ſi[m]mi q[ui] doctrinda tum p[er] ſingularu[m] modiſtua[m]. eu[m]
nego[u]mi ſic uelmi ſuſapiu[m]. ut ſi eſſet reg mea. now ego uos
magnu[s] patronu[s]. hominez occidat oportet, qui u[m]a opera
uti velit. ſed i hoc homine nullam excipio exaſſationem

V en[am] uir[ato]n[que]
oſt[ro]n[que]. cu[u]n[que]
loa[m]p[let]at[ur]que.

al. citic[ata]

al. militavi q[ui]
— colloquii.

al. c. hi.

omnia relinquent. Si me amabis, cito tua opa fabus uti uolet.
ego res romanas vehementer expecto et desidero. In pmis q,
quid agas sere cupio. Ham id duo ppq hiemis magtudimez
mhil now ad nos afferchabt.

O. Cicero imp. f. d. 02. celio edili curuli.

n

Non potuit accivatus agi nec prudentius q[ui] est actus
a te ni curione & supplicatione, et hereule cōfet
res est ex sententia mea est ei celeritate tum q[ui]s erat
iratus competitor tuus et idem mens, aſſenſus e[a] qui or
naut res n[am]s dimiſis laudib[us]. quare sato me ſperare,
ca que ſerintur, ad que tu te pava. dolabellā a[que] gaudēo
primus laudari. deinde etiā amari nā ea que m[is]a
tullie mee te prudentia tempari posse ſi no cui tue epl[ite] respon
deam. quid ſi meam legas qua[na] ego t[us] ex t[us] litteris miſi
ad appuiz. sed quid agas ſic iuuiſt. quod acti è diu approbet.
ſpere fore iocundum genez nobis. multu q[ui] in eo t[ia] nos
humanitas aduimitur. Res. p. me ualde ſolicitat. faueo
curioni. Cefarem honestissime cupio. pro p[opo]erio emori
poſſum. Sed t[in] ipa te. p. m[hi]l mihi est c[ui]us i qua tu
non ualde te iactas. diſtrict[em]i n[isi] m[hi] iudris eſſe. q[ui] et bon
ius et bonus am[ia]us es ego & prowintia d[ec]edens q[ui]ſorem
celuis h[uius] postu p[ro]priac[ae] p[uer]uiz. Inquis ad questorem ad
nobilem adoleſcent[es] ad om[n]iz ſere exemplum. neq[ui] erat
ſupiore honiore uſiſus qu[em] p[ra]ſicere. pompewis multo ante
distreſſerat a 2. ſi[mi]lē impari non poterat. Quem tamen
ſi reliquiſſem dicerent mi[n]qui non me plane poſt annuſ
ut ſenatus uoluiſet de prowincia d[ec]eſſiſe, quo[na]z alteq
me reliquiſſem forſiſſe etiam illud adderent ſenatuz eos
uoluiſſe de prowincijs p[er]ſiſe. qui antea n[ò] p[ra]ſuiffent.
ſi[mi]n]que meis tr[emi]nuiſus asie p[er]ſuiffe. deni[que] n[ue] ſolicitus
non ſi[n]mi. ſi ſi[mi]n] reliquiſſem omnia timerem. Postremo n[ò]
t[um] mea ſpont[em] q[ui] potentiſſimo[]n] duo[]q[ui] exemplo q[ui] o[n]t[em]

al. 2. ki

al' epari

al' et sic mozabuif

cassios antonios, complecti sunt hominê adolescentê nò tû allicere uolui qû alienare nolui. hoc tu mei consiluiz laudus necesse est. mutari eis pôt. de ocella pari ad me plane simpse vac. et i actis nò erat. tue res gesse iiti note erant. ut trâl'montê tauriiz etià de matrimonio sit auditum. ego nisi quid me et ethesie morabunt celeriter. ut spero uos iudbo.

## Nus cicer imp. f. d. 02. celio.

Magnolio dolore me affectissent tue littere nisi iam et vò ipa depulisset omnes molestias, et diuturna despatione rez obdiruisset animus ad dolore novu. f. tû quare acciderit ut ex meis supioribus litteris id suptiscaris quod scribeis nescio. quid eniz i illis fut pter quetelam temporiz qò non meum auiu magis sollicitum hret qù tuiz. Ham nò eaz cognou aiem ingemij tu q ipse uideam te id ut non putem iudere. illud miror adduci potuisset te, qui me pectus nolse debereç. ut exi stimares aut me tam improidu qui ab excitata fortuna ad inclinatam et pre iacentem desculserem, aut tâ inconstantem ut collectum grâm florentissimi homis effindevê. ame q ipse deficerê. et qò imitio sempç fagi cuii bello interestez. Quid est igitur meuz triste consilui: ut discedere fortasse in aliquas solitudines. Nos eniz nò mò stomaci mei cui tu limilem quondam habebas. sed etiam oculi24 in honz insolentuiz in dignate fustidu. A credit etià molestia hec pompa lito24 meo24 nonq[ui] impij quo appellor eo si onere carere q[ui]uis parus italie latebris contentus essem. Sed incurrit hec n[am] laurus nò solum in oculos, sed et in uoculas maluio24. q[ui]d cum iita esset ni[mi] unq[ui] de protectione nisi uobis approbantibus c[um]gitatiu. sed mea p[ro]diola tibi nota sunt. i his mi[n]n[em] necesse est esse ne amicis molestus tim. q[ui] aut[em] i maritimus suiz fructillime sumouet nò nullis suj[est]ionez. vellem enauigare: quod tâm fortasse nò nollem. i[mi] poll[em] ad ocui. Ham ad bellu[que] qui c[ui]uenit: p[ro]stum contra euz cui spero me latis fecisse ab eo

al' vencilla
1. discedere

al' me nauigare

19

atque utinam
satis fieri nullo mō potest. deinde sententiam meam
tuatimillime p[ro]spicere potuisti am ab illo tempore cujus cumanus
mihin obviis uemist. Non te celavi. h[uius] nonem tuui p[ro]vidisti.
Q[ui] abhorrerem ab urbe relin quenda cum audivsem non ne tibi
affirmavi. quid uis me potujs p[ro]p[er]turuz q[ui] ex Italia ad bellu
auile me exituruz. Quid g[ui] accidit. aut consilui mutarem ?
nō ne omnia potujs ut in sententia p[ro]manerem. credas hoc mihi
uellim quod p[ro]uto te eximare ex his misujs nihil aliquid quereve
nisi ut homines aliquando intelligant me. nihil maluiss[ae] q[ui] pa-
cem. ea d[est]pata nihil tum fugiisse q[ui] arma cuilia. h[uius] me con-
stantie p[ro]uto fore ut nūq[ui] peniteat. Et eus memī in hoc genere
egliari soltu[em] esse familiare nostru[em] h[or]tenSIujs q[ui] nūq[ui] bello cuili
interfuisset. H[ec] n[am] laus erit illustrio[em] q[ui] illi tribuebat ignamie.
d[em] nobis id eximare posse nō arbitror. Nec me ita terrent
que mihi a te ad timorem fidissime atque amantissime pr[on]unt.
Nulla est e[ui] acerbitas, que nō omnib[us] h[ac] orbis t[ra]z pturbatque
impendere uideat. qu[ia] quidem ego a re.p[ro] me[m]s primatis et do-
meritis in[com]modis libentissime uel illis ip[s] que tu me mones ut
caream redemissim. filio meo que tibi caru[m] esse guideo, si erit-
ulla res.p[ro] satis amplum patrimonui[em] reminquam in memoria
nois mei. siu aute[m] nulla erit nihil accidet ei separatum atque
anib[us]. Ham q[ui] rogas ut respiciam generuz meuz adolescentem
optimuz. mih[us] carissimi[m] an dubitas qui s[ic]ias quanti[m] cui uillu
tum uero tulliam meam faciam quin ea me aura uchemissi[que]
soliatet. et eo mag[us] q[ui] commub[us] miſerij[s] h[ac] tu[m] oblectabar ſpe-
cula dolobellam meuz uel potujs nostrum fore ab his moleſtij[s]
quas liberalitate ſua contraxerat liberuz. uelim queras quos ille
devus ſuſtinuerit in urbe dum ſiut. e[ui] acerbos ſibi q[ui] mih[us] ip[ro] ſocero
non bonetos. itaq[us] neq[us] ego h[uius] biſpanienſez cauſuz expecto. de quo
mih[us] ex[plor]atum est ita esse ut tu ſarib[s] neq[us] quicq[ui] aute[m] co-
gito si qu[em] erit cuuitas erit profecto nobis Loci[s] fin aute[m] nō erit
in eaf[dem] ſolitudines tu ip[re] ut arbitror uenies. in q[ui]z[us] cōſcedisse

at ſimone t[em] p[ro]pri.
tu[n]di[n]. q[ui]

al[ia] q[ui] n[am] q[ui]

al' adolescens ego

audies. sed ego fortasse uaticinor, ut hoc omnia melioris hæbunt exitus. Reçordor eis despitones eoz quin senes erant adolescentes eos ego fortasse nunc imitor et utor etatis iutio neliu uta sit. sed tibi togam p[re]texti tevi oppio puco te audisse. Ham curtus nunc dibapnum cogitat. sed cum infector morat, hoc aſſpi ut ſenes me tibi ſtomaco ſelere videre. de dolabella quod ſcripſi ſuadeo inſeas tuncqi[ui] ſi tua res agat. extremi illud erit. nos mihi turbulenti, mihi temere faciemus. te tibi oramus q[ui]b[us] cunque erimus i[mi] terris ut nos liberos n[no]s uti tueare ut amicina n[na]ta et tua fiœs postulabit;

al'adolescente me

al'adolescente

Marcus acero imp. s. d. Camnio salutio procon.

Itteras a te mihi statet tuus reddidit tarsi ad x[by]h[li]. ſeytiles. bis ego ordine ut inderis uelle reſpond[er]o. de ſuccellære meo mihi audui. ne quæq[ui] ſore arbitror: quin ad diez d[ic]cedam nulla c[ui] e[mi] p[er]ſertim ſublato metu p[er]ticho c[or]moratu[n]t[us] me nuiſq[ui] ſane arbitror. rhodum c[ae]conu[m] c[ui] p[er]uero[zu] accuſſu[n]t[us] puco. ne id tibi certum ad urbe[m] uolo q[ui]p[er]mi[n] uenire. ſed tibi iter me[n]z rei. p[er] et rezo urbanaz[io] n[ot] gubernabit. ſuccellære tuus n[ò] p[ot] ita maturare ullo m[ò] ut tu me i[mi] ſi alia p[os]ſis conuenire. De r[om]bi[us] referendis non erat i[com]modu[m] te nulli[que] ſekre qua[t] tibi ſcrib[is] a bibulo fieri potu[n]t[us]. ſed id iux mihi inderis p[er] legem inſi[az] ſicere pos[er] qua[t] bibulus certa qua[d]a r[om]ne non ſuat. tibi magnope ſuandam cenſeo. O ſcrib[is] a pa[mea] p[li]siu[m] dedua non op[or]tu[n]ſſe. iu[n]d[am i]que c[eteros] exiſt[u]nare moſſeq[ui] ſer[ba]m de ea re i[m]n[om] co[m]modu[m] ſinu[n]es maliuolo[zu] kuiſſe. par[n]thi tranſuuerint. nec ne p[er]ter te iu[de]o dubitare neminez. I[n]taq[ui] omnia p[li]sia que magna et firma paraueram c[or]mi[n]t[ur] hom[i]z non dubio ſimone dimi[n]ſi r[om]nes me[n] quest[or]is. Nec ueru[m] ſiut me tibi mittere. nec tibi erat confute. ea[ſ] uos a p[amea] depone[re] cogitubamus. de preda mea p[er]ter questores urbanos. i[de]ſt p[er]mi[n] urbanus romanu[m]. terru[n]ciu[m] nec attigat ne tacturus e[mi] quiſq[ui]s. Iodicee me preſed acceptu[n]t[us] arbitror omni[s] pecunie rei

al d[omi]no

al ſeruioib[us]

al minos

al r[om]noit[us]

al ſeruioib[us] 1. triu[m] p[er] v[n]mae

publicè ut mihi et pplo autum sit sìne uectùe piculo, cp scribis
ad me de dractabì cœrl us, mihil est q, in isto gne auqì posse com-
modare, omis eis pecuia ita tractat ut pòa a p[ro]fìctis, que autez
mibi attributa è a questòre auct. cp queris quid evertimè de
legionibz, que dectere sunt i sìviam antea dubitabam uenture
non essent. Huc mibi nò è dubui qn si antea auditum erit
ociu esse i sìria uenture non sunt marui quidem suarefforez
tardè uìdo esse uentiz, apterea cp senatus ita dectavit ut
ci legionibz iret. Oui eple rùdi. Venio ad altera, petis a
me ut bibulo te q[ui] diligens sìme c[om]endèm. i quo mihi
voluntas non deest. sed locus esse iudetur teat expostulandi,
solus emiz tu ex omnibz qui ci bibulo sunt certiorè me nunq[ui]
feri st. q[ui] naldè bibuli voluntas a me sìne cu abhortet, pmkn
emiz ad me detulerit. q[ui] magnus antioche metus esset et
magna spes i me atq[ui] exercitu meo solitum dicere a quib[us]
us se p[peti] male q[ui] iudèrni eguisse auxilio meo. cp ego of[fi]cio
questorio te adductiz reticere d'p[to]re tuo nò moleste ferebat
q[ui]q[ui] quæ ad modu]z tractare au]dibam. ille aute[que] cu ad thermi]
dep[to]re bello scriberet ad me lram nunq[ui] misit. ad quem
intelligebat eis bellì piculum ptinere, tantiz de auguratu
fili] siu s[crip]sit ad me. In quo ego m[is]icordia c[om]ot, et cp
s[emp] amicat]imus bibulo ki] dedi operam ut ei q[ui] humais
sìne scriberem. ille si omnibz est maluolus q[ui] nùq[ui] evertam
minus offendor i me. sin aute[que] a me est alienor mihil t mec
littere prodrunt. Ham ad senatum qua]s bibulus litteras
misit i bis q[ui] mibi cu illo erat c[om]une s[ibi] soli attribuit.
se aut curat]se ut cu questa pp[li] pecunia p[mut]aret. q[ui] autez
meu]z erat propriu ut alariss tran]spadanis uti negarem. id
etiam pp[lo] se temis]sse scribit. q[ui] uò illi] erat solius id merum
co]nit equitibz auxiliar]ys. Inquit cum amplius frumèt postu
laremus illud uò pu]filli ai et ip]a maliuolentia ierui atq[ui]
iamis quod ariobarzanè qua] senat]p me regè app]ell aut.

al c[or]bi]

al'q

al' omo d. ait

mihiq, cōmendavit. Isti in litteris nō regem h; regis aricbazanis
filui appellat. hoc ario qui sunt. ceteriores sunt. rogati h; tibi morè
gessi. litteras ad euz scriphi quas cì accepis facies quod uoles.

O Maritus Cicero imp. s. d. quinto Hæmo.

O ficitum meus erga h[ab]dones ceteraq; mea studia que tibi ac
tuis p[ro]stiti tibi h[oc] gratissimo grata esse iuchementer gaudeo
mihiq s[ano] indies maiori cutæ esse dignitate[re] tuæ que quid[que] a te
ip[er] integritate et demita tua sic amplificata è ut nihil addi pos
se iudeatu: sed mihi magiſi magiſi quotidie de rōnib[us] tuus cogi
tanti plaet illud meuſ consilui q[ui] initio Aristovni n[ro] ut ad me
uemt ondi grauſ te ſuſceptuſ immacias ſi adolescens potens
et nobilis at[que] ignomnia aſſertus eſt et h[era]de ſi ne dubio cit
ignomnia. habes eis neminem honoris gradu ſupiorè, ille aute ut
omittam nobilitatez hoc ip[er] uinat uir[os] optimos hominesq[ui] no
centissimam legatos tuos q[ui] et questor è et questor: tuus: nocere tibi
iratu neminem posse p[ro]ſpiao. sed t[em] tres ſicè ſumo loco natoz
promptos n[ò] mediertos te nolobre iratos uire p[ro]ſam quos iudeo
demexis tribunos plebis p[ro] triennui ſore. t[ra]p[er] aute re[.]p. qualia
futura ſint quis ſat. miſi quidem turbulenta iudem ſore. cur ego
te uelim madere intertores tribuitios. p[ro]ſam c[ui] ſine cauſi q[ui]
rephensione questoris legatis questorez posſis anteferrre qui ſi
dignus maiorib[us] ſuis prebuerit ut ſpero et opto tua laus ex
aliqua parte ſuſt. ſin quid offenderit ſibi totuſi mihil t[em] ſeſenderat
que mih[ui] uemidant i[que]tè que ad te p[ro]tinere arbitrabar, q[ui]
cuiam p[ro]ſcriptebar existimau me ad te oportere ſcribere. tu
q[ui] egeri s[am] id uelim diſ approbent. sed ſi me audies iuſtibus immacias
et p[ro]ſentatis o[n]o consules.

al'qué

O. tullius cicerò p[ro]pato: s. d. consuli celio. l. filio.

C. V[n]m optatissim[u]z t[n]nauz accepris[em] te mih[ui] questorem et
triquis et vocandiorem mih[ui] vam ſoſtem p[er]rabam ſore. quo
duimus ? prouinția me[n] fiuſſes. magi eis uidebat intereſſe ad eas
necessitandem qua nobis ſoſ[er] tribuiffe, consuetaudem quoq[ui]

acridere :

accidere posita q[ui] m[i]bi m[i]bi neq[;] a te ip[on] neq[;] ab ullo alio & aduè
tu tuo scriberetur uerebare ne ita cadret. quod etià nunc uereor
ne ante q[ui] tu i prouinçat[i] uenil[es] ego de prouinçat[ia] decedrem. Acce
p[ro] autez a te miſſas litteras i cihic[ia] cum eſſem i caſtris ad xl.
quintiles ſcriptas humaniſt[ime]. quib[us] ſiile et ofſicui et iſgenui
tuiz p[ra]ſpici posſet. ſed neq[;] unde neq[;] quo die date eſſent,
atq[us] quo tempore te expectare[m]i ſigniſcabant, nec is qui
attulerat a te accepat. ut ev[que] ſarem quo ex loco atq[us] tempore
eſſent date. Que cum eſſent incerta exiſtimavi t[em] faraenduz
eſſe ut ad teſtatores meo[ς] et lictores cum litteris mittere. quas
ſi ſatis oportuno ſp[re] accepiſt[ui] gratiſſim[i] m[i]bi feceris. ſi ad me
i cihic[iam] q[ui] p[ro]mi[u] ueneris. Nam q[ui] ad me cur[i]us c[os]obrim[i]us
tuiz ut ſas m[i]bi maxime neceſſarius. q[ui] item c[os]ul Virgilius
propinqua[m] tu[i]s fami[ar]iſt[im]us nol[er] de accu[ra]t[i]ſi[que] ſcrip[t]
ualet id quidem apud me multuiz ſiut[i]s debet hom[i]z amic[i]ſi
mo[]z diſigen[t] c[om]endatio. Sed tue littere de tua p[ra]ſertim
dignitate et de mia[] conjunctione maximi ſunt apud me pon
deris. m[i]bi quœ[st]or optat[i]or obtingere nemo potuit. Qua[br]e
qui[que]z; a me ornamenta ad te p[ra]ſit[i]centur ut om[n]es itel
ligant a me h[uius]que i[non] tue mai[]o[]z q[ui] tu[]o[]z d[ig]nitatis.
ſed id ſacaliu[m]e ſconſequat[ur] ſi ad me i cihic[ia]z ueneris. q[ui] ego et
mea et rei p[er]t. et maxime tua intereſſe arbitror :

Epistolaru[m] 02.t. c. liber tertiu[m] ad appui.

Cicero app[io] pulc[ro] imperator[] salutem diat[em].

I rpa[] res p[ub]lica[m] tibi narrare posſet. quom[no] ſele
haberet. i n[ò] faciliu[m] ex ea cognosſtere posſes. q[ui] ex
libero tuo p[ha]nnia. uti eſt homo non m[ò] pru
dens. uerui etià eſt quo undi cur[i]ſi[m]. Quæp[er]
ille tibi omnia expan[ab]it, id em[i]z m[i]bi et ad b[re]

ut ut et cur[i]ſi[m]

Würdich

uitatem est aptus et ad reliquias res providentuis. De mea
autè benumolentia erga te et si potes ex eodem phannia cogîsce.
ti uidentur etià aliquem mee ptes. si eis tibi p[]sua de carissiùz
te esse cum multis suavitates ingenij officijs humanitatis
tur. tum q[]uod tuis litteris et ex multo[?]s ſmonib[]z intelligo
omnia que ame profecta sunt in te tibi accidisse gratissima.
Q[]d cum ita fit pficiam profecto ut longi t[]p[]rijs uſura qua
carimus intermiſa n[]ià consuetudine et gr[]a, et crebritate
et magnitudine officio[?]z meo[?]z ſarciam. idq[]ui me quod[]iaz
tu ita uis p[]uto n[]ò tuita minerna esse factu[?]z. qu[]à quidem
ego ſi forte de tu[]s ſump[]so n[]ò ſolum pallada. ſi etià a[]p[]nada
uotabo. cih[]y libertus tu[]s antea mi[]hi minus ſuit notus. ſi ut
mi[]hi reddidit a te litteras plenas et amoris et officijs mirificæ
ip[]pe ſi[]o ſmone subſecutis est humanitati[]e littera[?]z tu[]a[?]z. 10
cunda mi[]hi eu[]s or[]o ſuit cu[]i de a[]iò tuo de ſmonib[]z quo[?]s de
me h[]res quodidie mi[]hi narraret. qu[]id queris. bi[]duo fact[]
est mi[]hi familiaris. ita tri[]t ut phanniaz ualde ſim deſidratur[]
qu[]è cu[]i rom[]a remittes q[]p[]ut putabamus celeriter eras facturus.
Omib[]z ei de rebus quas agi quas curari ame uoles mandata
des uel[]m. lentulum ualerui iuris consultu alde tibi comendo.
ſed ita etià ſi n[]ò est uire consult[]e. melius eis ei cauere uolo q[]ui
ip[]pe alij[]s so[]let. ualde hominem diligo est ex meis domine[]ris
atq[]uod intimis familiarib[]z. omio tibi agit gr[]a[]s. ſed i[]de ſt[]ribit
mea[]s l[]u[]as maximuz apud te pondus hituras. 10 eu[]t ne ſi[]illat
etià atq[]uod etiam rogo ualde;

Marcus cicerò p[]con. ſalutè dixt a[]p[]no pulero imp[].

C

Vm et contra voluntate meã, et p[]er opinionem accidisset,
ut mi[]hi c[]ui imp[]io in provinci[]a[]z profitiſt i[] necesse eſset in
multis et uariis moſſijs cogitationi[]b[]z meis hec una con-
ſolatio occurrebat, q[]ui neq[]i tibi amicacion[]i q[]ui ego ſi[]um quib[]a[]s poſſ
ſuocare. neq[]i ego ab u[]llo prouinci[]a[]t accipere / qui mallet e[]a[]z
qu[]à maxime mi[]hi aptam explicatam[]q[]uod tradere. Oq[]ui tu q[]ui

candèm de mea voluntate erga te spem habes. ea te profecto
nunçis fallet. a te maximo ope pro mīra fūma cōnunctione
tuaq[ulae] singulari humamtate etià atq[ui] etià queso et peto. ut
quib[us] rebs poteris. poteris aut[em] plimis? p[ro]spicias et consilias
tōrib[us] meis. uides ex senatus conslitto provinciāz esse h[uius]dam
si eam q[ui] equidem facere poteris q[ui] expeditissimam mih[em] trad-
deris. faciior: erit mihi quasi decursus mei temporis. quid i eo
giue efficere possit tu consilij[us] e. ego te qu[em] tibi uet[em] in m[em]tem
mea intreſſe ualde rego. plurib[us] uerbis ad te scriberem. si
aut tua humanitas longiorè ozōnez expectaret, aut id fieri
mīna amicizia pateretur. aut res uerba desideraret ac non ſe
ip[er]a loqui eretur. Iste uelim tibi p[ro]ſuadeas. si reib[us] meis p[ro]ſuiz
a te esse intellexero. magnam te ex eo et j[u]petuā voluſtatem
eſse capturiz Vale.

al[ernos]

al[ernos]

Cicero salutem diat appo pulero.

A d. xi. k. un. Brundusius cum ueniff[ez]. Q[ui]t fabianus legatus tuus mihi p[ro]ſto ſiut eaq[us] me ex tuus mandatis monuit: que n[on] mihi ad qu[em] p[ro]tinebant, ſed unuſo ſenatu uenerant i m[ente]z p[ro]ſidio firmiori opus eſſe ad uſtaz provinciāz. Cenſebant em[que] omnes ſere ut i italica ſupplementus meis et hi bihi legionib[us] ſcribereſt. Id cum ſulpitiu[s] consil paſſuriz ſe negaret, multa nos quidem qu[em]di ſamuis ſed tantus ſenſiſus ſenatus ſiut ut mature profitiſterem p[er]enduz ut fuerit. Iraq[us] fecimus, ni[que] qu[a] a te p[ro]peti i[bi] his quaſi toma tabellarijs tuus, ex diu uelim tibi cure ſit, ut que ſuccesſori cōnictiſſimo et am[ati]ſimo cōmodare poterit i[que] provincialiter tradit, ut ea p[er] m[ira] cōnfatiſſima voluntate aura ac diligentia tua complectare, ut omnes intelliſtant, nec me benuiole[n]tiori auq[us] ſuccedere, nec te amicioru potuſſe provinciāz tradere, ex his litteris quaſi ad me exemplum miſiſt. quaſi i[mi] ſenatu recitari voluſt ſic intellexeram p[ro]multos a te milites eſſe dimiſſos, ſed mihi fabiuis i[dem] demonſtravit id cogitasse facere, ſed cum ipſe

al[ernos]

al[ernos]

22

a te dilecederet integrum militu nūz fiuſſe. id ſi ita ê pgratū m
feceris ſi ilias exiguas copias quas huiſt. q[ui] minime inminuèis.
qua de re ſenatus consulto que ſieta ſunt, ad te miſa ê[que] arbitror.
equidem pro eo quanti te facio. qui[que] feceris approbabo. ſed
te quoq[ui] confido ea ſi noturuz que mi[n] intelliges maxie ed accimo
data. Ego consil pomptimuz meu[z] brunduſij expectabam euq[ui]
ant[em] ſi u[n]ni brunduſui uenturuz arbitror qui ài uenerit que
pmu[n] naugandi nobis facultas data erit utemur. Pridie nonas
i[n]uiq[ui] eu[ſſem] brunduſij litteras tuas accepi quib[us] erat ſeptu[j]
te lentulo clodio mandasse que illuz meca loqui uelleg. eu[n] ſane
expectabam ut ea que a te aſſerret q[ui]pmu[n] cognot[ere] meum
ſtudui erga te et officau tamet ſi multis iam reb[us] ſpero tibi eſſe co-
gnitui. tamè i his maxie declavabo quib[us] plimuz ſignificare po-
tero. tuà m[ori] exiſtimationè et dignitatiè cariſſimà eu[m]i. quod
ſabu[n]s u[r]gillanus et consil flactus. l. filius et diligentiſtme
trareu[s] octau[n]us gneu[s] ſi[mi] demonstravit me a te plimi fieri.
q[ui] egomet multis argumentis iam antea uidi car[u]a. maxime q[ui]
illo libro auq[uali] qu[em] a me amantiffime ſcriptu[j] ſua[ſ]limu[n]z
miſi[n]t mea i[n] te omnia ſuma necellitudinjs officia consubunt.
H[uius] c[n]t ei[m] ex quo t[ui]re tu[m] me diligere cepti quotidie plu[n]s
ſeri. tum accesserunt etiam co[n]iunctiones neceſſatio[n]z tuoq[ui]. duos
ei[z] duaqu[em] etat[ur]m. plimi facio eti. pompeui filie tue ſocerum et
t[em]eu[n]z brutum generuz tuu[n]. collegu[j]q[ui] co[n]iunctio p[ro]ſtim ta[] hono-
ritate a te approbata. n[on] mediore i[n]centu[n]i m[ori] quid[em] attulisse u-
deatur ad uoluntates n[am] copulandas ſed et ſi clodui co[n]uenero
ex illu[n]s ſmone ad te ſeribam plura. et ip[er] opam dabo. te ut q[ui]
primu[n] uideam q[ui] ſtribis tibi manendi cauſa[]z eu[n]m[ori] ſiuſſe ut
me co[n]ueneru[s]. id mi[n]i ne menti[ar] ê grati[m].

Cicero salutem, dict appo pulcra.

T

Raites uem ad. q[ui] ſextiles ibi mi[n] presto ſiut l. lucilius
cum litteris mandatis q[ui] tuus. quo quid[em] homine nemnem
potuſt[em] nec mi[n] amiciorè nec ut arbitror ad ea cognoscriu[n]da q[ui]

sare nobis aperire prudentiorum ue mittere, ego autem et tuas litteras legi libenter, et audivi lucem diligenter. Hinc quoniam et tu ita sentis, scribis eni que nunc officijs ego ad te scripseram et si tibi locenda fuerit, tibi quoniam ex alto repetita sint, non neciam te putasse, et re uera confirmata amicizia et p[ro]specta h[ab]ere consenioratio officii suyuacinea est, e[am] p[ro]tem or[bi]nis p[er]termittam, tibi t[em] agam ut debet gr[us], alioquuti eni et dicti ex tu[m] litteris te o[m]bi in rebus hu[ss]le r[om]em ut mihi consilueram, restitueram, et ip[s]parare quodam[m] omnia, quo mea ratio facili[]or et solutior e[m]p[os]set. Ix[er] tu[m] offici[m] cum mihi grati[m]tim[u]z esse dictam sequitur illud ut te existimare velim mihi magne cure fore, atq[ui] c[um] iam p[er]tim[u]z ut ip[er] tu tu[m] omne drinde ut etiam re[diqui] s[are] posset me t[ibi] esse amasti[m]im[u]z, qu[od] quib[us] adhuc non s[atis] est, p[ro]scriptum, ut mihi nolle maq[ui] nos iux[er] a[i]o esse q[ui] non intelligere iudicem. Sed propter intelligent neq[m] eni obfetur p[er]ſonis nec pu[m]s in c[ir]tatis re[m] agere. Sed hec fieri melius q[ui] dicti aut scribi uolo, q[ui] itinerem meorum ratio te n[ò] nullam t[em] dubitationem indutur adducere iu[m]turus ne me s[is] in pro[ut]cia, ea re[m] ſi[ne] habet brun[da]ſij. Cum loquerez cu[m] libet[us] tuo phannia, ueni in euz[ui] monem ut dicerem libenter me ad eam p[ro]tem p[ro]priinae p[er]mi[n]que uenturuz, quo te maxime uelle arbitueret. Tunc mihi iux[er] dyxit, q[ui] class[em] tu uelles decedere et p[ro]fore acc模modati[m] tibi si ad illam maritimam p[re]p[ro]p[ro]utie namib[us] accesse[m]t[ur]. Dixi me esse facturuz. I[nt]que feci[m]t[em] t[us] mihi lucibus clodi[m] ut corcyre dyxiffet minime id esse faciendu[m], te laudic[ee] fore ad meui aduentu[m], erat id mihi multo brevibus m[il]toq[ui] comodibus, ac[mi] p[er]ſi[bi]z re ita male arbitrareret, tua r[o] poſte[ia] e[m] comutata, n[unc] quid fieri pot[er] fit. Tu facillime statues, ego tibi meui consilui expona[que] iux[er]as ſeytles p[uto] me laudic[ee] fore p[er] paucos dies, du[m] pecunia accipitur, que mihi ex publica p[ro]mutatione debetur. Comorabor, drinde iu[m] faciam ad exercitum ut circiter iudicem ſeytles p[ut]em me ad iu[n]tum[que] fore. Si[quid] nunc me fallit in scribendo, procul e[m] aberam ab re ip[m]erem, et a locis ſimulacri progræmi cepo, q[ui] celerrimis poterem et q[ui] creberi.

23

m特f q1 decedas

mis litteris facī ut tibi nota sit omnis ratio dieruſ atq[ui iteneruſ
mco2. oneris tibi imponere nec auſeo quicq[ui nec abeo ſi q[ui
cōmodo tuo fieri poſſit utriuſq[ui n[ōm magni i te q[ui decedas quam
facultateſ siq[ui cāus eripuerit. mea t[ui i te omnia officialia constabunt.
Non fecus ac ſi te uidiſſem. tibi de n[ōis reſq[ui nihil ſum ante mandatur
p litteras q[ui desparo coru me tec[ui agere poſſe. Q[ui te a ſenula penſſe
dic[is ut dum tu abeſſe ante aduentuſ meu p[rovincie p[elſet euſ ego
cp[heſi uidi. ſint q[ui mea[ familiariter triduſq[ui illud q[ui ego c[p[heſi cō-
moratus ſum nec ex eo quicq[ui auſiui cp[ſi]i a te mandatai dicc[eret,
ſane aufe uellem potuſſe obſequi uoluntati tu[ē. Non en[is arbitror
noliuſſe ; . Oare2 acro. f. d. app[io pulc[ro.

C
Vm meuſ factum c[ui tuo comparo et ſi n[ō] mag[is mi[n] ſaueo
i n[ō]r[ia] amacia tuenda q[ui tibi t[ui] multo mag[is] meo ſvto delecto
q[ui] t[ui]o. Ego en[is] brundulſij quiſiui ex phannia cu[] mihi uidebar et
ſi d[]litatem c[]gat e p[]ſp[]exiſſe et n[]oſſe loci q[ui] apud te i]s] teneret qua[n
t[]p[]t[em] p[]rovincie maxime p[]utaret te uelle ut i] ſucc[]endo p[]rimum
uenirem c[ui] ille mi[n] respondiſſet nihil me t[ib]i gratuſs fac[]e poſſe
q[ui] ſi ad ſidam n[]avigaſſem. et ſi minus diſputatis h[]ebat ille adu[n]et
et ad multas reſ mi[hi] minus erat apt[em] tam[em] ita me d[ixi] eſſe factu[n].
ide[m] ego cu[] lentu[li] clodui cor[tyre] conueniſſet h[]o[n]e; ita i[n] ſu[n]t[u[n]
ut mi[hi] cu[] illo colloquerer tec[ui] loqui uide[r]. Dixi ei me ita factu[
]rum eſſe ut i] eam p[]tem qua[] phannia rogaſſet p[]rmi[n] uem[re]. t[]n[ec]
ille mi[hi] cu[] gr[]aſ egiſſet magn[]ope a me p[]etu[i]t ut latod[]e[]az p[]rmi[n]
[]rem. te i] prima p[]rovincia uelle eſſe ut q[ui] p[]rmi[n] dec[]dres quin n[]i[]l
ego succ[]esso[]; eſſem qua[] tu cup[]eres uide[r] te antea q[ui] t[ib]i ſucc[]ellu[n]
eſſet dec[]eſſur[u] ſiſſe. quod qu[]idem erat conſentaneuſ cu[] hi[]s litteris
quas ego rome acceperam. ex quib[] p[]ſp[]exiſſe mi[hi] uidebar q[ui] ſeſtina-
res dec[]edere. r[]ndi clodio me ita eſſe facturuz. ac m[]lto q[]e[d] libenti
q[ui] ſi illud eſſet faciend[]u[]z quod p[]romiſam phannie. itaq[ui] et conſi-
lui mutaui. et ad te ſtut[]im mea manu ſcriptis litteras mi[hi] t
quas quidem ex tuu[]s litteris i[n]tullexi ſatis mature ad te e[]c] p[]lata[]s.
hoc ego meo ſacto ualde delect[or] nihil en[is] potu[i]t fieri amantiuſ

Confidera niè wuſim tuï, nò mò ıbi non ſuſt. ıbi me qù pìmù
uìdè poſſe ſed eo duſeſſiſi quo ego te ne pſequi quidè poſſem
triginta dieb: qui tibi ad cœndum lege ut opinor cornelia consiſ
tuit eſſent ut tuiz faeſtuz qui quo aìo inter nos ſim'ignoſent alieni
homis ut leuſiſime dicam et ſugientis congreſſuz meiz uò coiunetis
ſimi et amicisſimi eſſe uìdabat: ac mihi trumè ante qù in prouïtiaz
uenrem reddite ſint at e littere quib et ſi te tarsim ploſciti de
monſtrabas, tamè mihi non dubiam ſpem mei cùueniendi aſſere
bas. Cum interea credo equidem maluoh homines ( late eïz patet
hoc uituz et eſt ì multis). Sed tamè probabilem materie nacti ſi
monis ignari mee conſtancte conabant: alienare a te volantatem
meaz qui te forum tarsi agere statuere multa dœernere iudicare
dicerent, cum poſſes iam ſuſpiciar tibi eſſe ſiccessum que ne ab his
quidè fieri ſolere nt qui breui tempore tibi ſuccedi putarent hoſ
ego ſimone nò mouebar qui etiam credas mihi uelim ſiquid tu
agerez, leuari me putabam moleſha et ev annuta prouincia, qù
mihi longa iudetur ppe iam underam mensuiz prouinciâ factas
eſſe gaudebam ſi abſenti mihi unuiz menſis labor detractus eſſet,
illicit uere dicam, me mouet ì ranta militâ puicitate abſeſe tris
cortis que ſint ploſiſime, nec me ſcare ıbi ſint moleſiſime aute
ſero ap te ıbi uilurus ſim neſao, eoq ad te tardius ſcripſi ap quo
tidie te ipin expectabam, cu interea ne litteras quidem illus
accepi, que me docerent quid agerez aut ıbi te uilurus eſſem,
ſtaq uituz forſe, mihiq ì primis probatuz Antoniuæ p[rae]ſtim eu
entur miſi ad te cu li tibi iuderetur, chortis traodres. Ut dum
tempus anni eſſet idoneuz aliquid negocii gerere poſſem. ì quo
tuo consilio ut me ſparem eſſe uſiuz et amicizia nìa et littere
tue fecerant, ap ne niue quidem despero ſed plane quando aut
ubi te uilurus ſim miſi ad me ſcripſers ne ſuſpicari qùe poſſuz,
ego ut me tibi amicisſimiz eſſe et equi et imqui intelligant
curabo & tuo ì me aìo. Inquis ſecus exiſtimandi iuderis, nò nihil
loa de diſſe. Id ſi correſceris mihi ualde grati evit, et ut hre ionè

alibi

at iudet

posſis quo loco me salua lege cornelia cœuensas ego i provinciaz
uemi pridie kalendas sexviles. iter i civilia facio p capadociam
caufra moi ab iconio pridie l'l septembres. Plac tu et ex diebus
et ex tòne itineræs ſi putabis me eſſe cœuemienduſ constitues quo
loco id cœmodillime fieri posſit. et quo die ;

## Cicerò salutem dicte apposu pulcra.

P
luribz uerbis ad te ſcribam cum plus ocy nactus eto. Hæ ſcripſi
ſubito cu bruti pueri laudicve me cœuientſent et ſi romam
properscne diviſſent. Itaqi nullas bis p[er]ſq[ui] ad te et ad bruti adi
litteras legati appiani mihi uolumi ate plen[i] querele inquiſtible
reddiderunt q[ui] eo[rum] edificationes litteris meis impedisſes. ca[da]c aute
epla petebas ut eos q[ui] p[er]mi ne i hiemè inciderent ad faciutatem edi
ſiandi liberarem. et ſimul p[ac]ute querebure, q[ui] eos tributa exigere
uetarem p[riuſſi]q[ui] re cognita p[riuſſi]ſem. Œnus eis quodam ſuſſe
impiendi cu ego cognosſerem nò miſi aui ad hiemè me ex alia re
cipſſem ad omnia. accipre et cognosſe equitare ex postulationis tue
p[riu]mi cu ad me additum eſſet ab bis qui dicerent aſe meolletabili
tributa exigi quid h[uius] iniquitatis me ſcribere ne faceret ante q[ui]
ego rem cauſamq[ui] cognosſere nò poteram credo ante hiemè ſie
eniz ſcribis quali uero ego ad cognosſendum ad illos. non illi,
ad me uere debuerint. tam longe inquis quid cu dabeat bis l[ir]as
p[er] quas mecum agubas ne eos impeditem quomnus an hiemè
edificarent. nò eos ad me uenturos arbitrabare tamet ſi id q[ui]
ſecerunt videlicet. quas eis l[ir]as afferebant ut opus estate facere
posſent. eas mihi post brumâ reddiderunt. ſed ſato et multo pluïs
eſſe qui de tributis recuſent q[ui] qui exigi uelint. et me tamen
q[ui] te uelle exis[timè] eſſe facturuz. de appariis haetenus. a pauiſa
mia Lenauli libertò ac cello meo audivi aui diceret te ſecum eſſe
quelſu q[ui] tibi obuam nò prodiſſem. ſal[que] contempi te : nec p[ot]
 fieri me quicq[ui] ſupbius. cum p[er] uus ad me ſeando ſire uig[ui]
lia uemiſſet. isq[ui] te ante lucem iconui mihi uentuz[que] nuncialſet
inartuq[ui] ultra uia cum eſtient due. Altera varronè tu[i]i familia

alii c[ui] ſi

nissimus, altera leptim. perfectum mei tibi obuiam misi. mandavi utriq. eoz. ut ante ad me excurreret ut tibi obuias pôire possem. currens lepta ueit. mihiq. nuncauit te iam castra p[]tergrevsum esse. confestim iconui ueni. cetera iam tibi nota sunt. An ego tibi obuias non prodirem. primi appio claudio deinde impatori deinde more maioz. deinde q[]aput est amico i[]svo g[]ne. multo etiam ambitiosius. ſi[]tare soleam q[]i[]s honos meus et dignitas postulat. sed hec hactenus. illud idem paufamia dixebat te dixisse. Quid ni appius lentulo ? lentulus appio processit obuias ? Cicero appio noluit. quod etiam me tuas inceptas homo meas ſentias ſuma prudentia multa etiametrina plimo rez. usu. addo urbamtate que e[]iunt? et ſtoci rectiſtime putant. ullam appietate aut lentulitatez ualeve apud me plus q[]ui ornamenta iututis extimas ai ea consecut[]i nondi[]n exi[]t que ſi[]t hou[]n[]z opinionib[]s ampliſſima. t[]i ita una nostra n[]uq[]ui ſum admiratus viros eos qui ea uobis reliquiffent. magnos arbitrabar. poſtua uero q[]ui ita reſi et gessi maxima impia ut mihi nihil neq[]i ad honorem n[]z ad gloriaz adquirendam putarem ſupior[]e quidem n[]uq[]ui ſi[]pare me uobis ſp[]au[]i esse factum nec me hercule aliter t[]idi exiſtimare u[]l[]ch. pompeius que omib[]s qui n[]uq[]ui fuerunt. uel publu[]i lentuli, qu[]e mihi ip[]i antepono tu ſi aliter exiſtmas nihil errabis ſi paulo dili gentiis qu[]id ſit excellentiâ qu[]id ſit nobilitas intelligas. Et ſi atque n[]edorus ſandomis filiis qu[]id & bis reß[]z dictat atenderis. ſed ut ad rem redam me tibi n[]o amuti m[]o. ueri etiam amicillim[]i exiſtimes uelim. perfecto omib[]s meis officijs efficaam ut ita esse uere pos[]ſis in dictare. tu aute[]i ſi id agis ut minus mea causa dum ego abſim debere inderis. q[]ui ego t[]ua laborarim. libero te ita cura παρὰ εμοῦν κ[]αὶ αδολ[]ι. Oui[]que T[]heusδωρο[]μαδ[]εμ[]ιαδ[]εμαλα[]o[]s i[]n autem natura e[]s p[]roſation[]i. illud n[]o p[]ficae quominus tua causa uelim. hoc aſſequere ut quam i[]p[]re tu actiplas minus laborem. hec ad te ſcrip[]i liberius fr[]etus cor[]ſaentia officiali mei beniuolentieq[]i quam a me certo i[]ndio susſeptâ quod ad tu uoles conſuabo :

Cicero salutem dicte appo pulcro.

25

alio温ne

al nò nudum testimo-
nò nò id desuiz

E
Si quantum ex tuis litteris intelligere potiu in debam te
hanc epistolarium cum ad urbem effectis, esse lecturuz. Refrige-
rato iam levissimo Simonc hominu8 provinciali, in cui tuam
multis uezbis ad me de improbozi, moderato, sapientissimam facien duz
mihi putati, ut tuis litteris breui respondorem, sed prima duo ei,
pita cple tue tracita min quodammodo relinquienda sime, nihil eni,
bint quod definitum sit aut certum, nisi me multu tacito turnitate
significasse tibi non esse amicui. Isto pro tributari, cum aligio ageret,
et non nullis et cœtuitis intelligi potuisset hoc toti, ubi esse possum
intelligere, sed cum sit inbide quid ducat quidem intelligo. Iud,
quidem tio meos multos et illutres et ex sumpore et ex equo loco
Simonos hitos ei tua sima laude, et ei magna solucitudine signi-
ficatione me familiaritatis ad te were potuisset deferret. Ha quod
ad legatos attinet quid a me fieri potut, aut eleganti aut uith,
qui ut sumptu egentissimam auitatuz minuere, sime illa iminu-
nione dignitas tue: plerant, piet auitatiby postulantiby. Ham
mihi totum genus legationis tuo note proficiens, notiz no
erat, apamee cum essent multatz auitatuz principes ad me
dertulerint, sumptus decerni legatis, nimis magnos, cu solucio
auitates non essent. Is, ego multa sumul cogitati, prum te
hommem non solum sapientem, uerit etiam ut nunc loquimur,
urbanus, non arbitrabat gunc iste legationem, delectari. Isto me
arbitror, synades pro tributari, multis uezbis disputauße, pri
muz apud clodum senatu, pploqui romano, non miduui testimo-
ni, et ea eni, auitate mentio facta est, se sna sponte esse laudatim,
deinde me uita uidisse accidere, multi ut eciz auita legationes
tomà uemrent, sed huc legationubz, non meniſſe, illuz tempus
laudandè, aut loci dant, ſtudia mil, eciz p[la]cere, q[ui] in te
buiuemerito gravi essent, consilii totu, uideri inimine necessitatu,
si autem uellent declarare, et co officiu suus laudaturuz, me ſi
ſuo ſumptu ſunctus, eſset, officio conceſſuz, ſi legatione p[mi]
ſuruz, ſi inſiuto. Quid eis repreuendè p[ot] nis q[ui] a,
adduſ.

alio

nihil esse quibuscumque edictum meus quaslibet ad istas
legationes impendiendas esse accommodatuz. Jam vero tantum
mihimoveamur facere. Hincumque disputantur quod si cito
autem adhuc disputationem patent, ute composuere edictum.
Etiam adhuc nisi q[ui] publicam me rogatunt cum famis ad me
uenerint, ut et ius edicto tondam uerbis transferre, in meuz
diligentissime scriptum caput est quod p[ro]simet ad minuendos
simumque cimitatuz, quo in capite sunt quodam nona salutaria
cui tationibus, quibus ego magnope delector. Hoc vero ex quo suus
nata est me exquisiisse aliquid et quo te offenderes translati
tur et neq[ui] emis eram tam deſpituas ut p[ro]priate rei in legam
putarem, qui et tibi non privato et pro re non privata ſua
ſed publica non i[mi] priuata ſed i[mi] publica orbis terre colſilio a.
ſenatu ut gr[at]as a[ger]ent mittebant. neq[ui] emis cujus nequaqua-
ti ſi in meo prof[itu]tibus excludi eos qui me i[mi] caſtra, et qui
trans tationibus p[ro]ſequi non posſent. Ham id est maſime i[mi]tus
litteris inſidendum, quid emis erat qu[ui] me p[ro]ſequerent in
cita[ta] taurum ne tranſarent. cu[li] ego laudice ac uſq[ui] ad iu-
nus iter ita fecerim ut me o[n]tibus illius dioc[esis] que cito in
taurum ſunt o[n]tibus emi[que] cimitatum mag[ist]ratus legationes
q[ui] conveniret. nisi forte poſt[ea] c[ap]ut legare q[ui] ego taurus
transſestinus ſum. q[ui] certe non ita e[m] et cu[li] e[m] laudice, cu[m] ap-
mee cum ſynades cu[m] philosophi, cu[m] consi etſem quibus in
conſiis o[n]tibus c[ap]roſutus ſum. o[n]tibus i[m]mi] g[ui]s legationes
ceruit confutare. atq[ui] h[oc] tamem te ſi[mi]re uolo. me de illo ſi[mi]p[tu]
legationibus aut minime, aut i[m]mi]ttendo deſtendisse mi[n] in
q[ui] p[ra]mayes cimitatibus mane potu[n]ſſent ne i[u]enditionem
tribentur et illam accumbentibus exaltationes qua tu n[ot] ignorat
caputum atq[ui] hostibus inducere n[ot] ſumptus minime neci[que].
ego autem ci[mi] h[oc] ſi[mi]ſp[itu]ſem n[ot] ſolum u[m]ſtia, ſed etiam mi[n]
ſenaculatis adduerit ut Louarem miſijs p[ro]ditas cimitates et
p[ro]ditas maſime p[ro]mag[ist]at ſuos, n[ot] potui i[mi] illo ſumptu n[ot]

ut bi

inquit

impuri'

necessario negligens eê. tu cì igitur modi ſimones ad te deati de me ſunt. non debuſi credere. ſi autè hoc gêne delectaris ut que tibi i menê uemiant alijſ attribuas. genus ſimons inducis i amicaci minime liberale. Ego ſi i provinția destraie de tua ſi ma unqi cogitatſſem nò ad generuz tuiz libertuz brunduſij neq ad p[rae]ſetum ſubrum corcyre què i loci me uenire uelles reſuſiſtem. quare poter[ur] docti ſlimis homib[us] autorib[us] quoz[que] ſt[ut] de alicia gerenda p[ro]clarit[ur]mi[que] ſcripti libri. genus hoc totum orationis toillee diſpuitabant. ego contra diſſerebam. dicebant. ego negabam. an miſi de te miſi eſſe dicti unqi puſt[as] ne hoc quidè q[ui] mea[que] laudicæam ueire uoluſſes tauruz ip[pe] tranſiſt[ur] q[ui] h[is]dez dieb[us] meus c[ui]uent[ur] erat apamee ſymnade philomeli. tuiz tarsi. Hon diam plura ne i quo te obiungem i[nd]ip[ut] mi[d]e aritai. illud dicam ut ſentio. ſi igitu que alios loqui dicti ip[pe] ſentis / tua ſiina culpa e[que] ſin autè alij tetum hoc loquiit tua tamè q[ui] audiſi culpa nò nulla e[que] mea ratio i tota amicacia n[am] coſtans et grans reſpet[ur]. Q[ui] ſiquis me aſtutorem ſingit quid p[ot] eſſe callidus q[ui] c[ui] te absente[que] ſemp[er]enderim: cum p[rae]ſetim miſi uſi uentuz nò arbi[trare] ut ego quoq[ui] a te absens deſin denſus eſſem. niue committerem ut tu iure optimo me absente[que] deſerere posſes. Nui genus excipio ſimons i[nd] quo p[rae]ſpe aliquid diat[que] quod te p[rae]ſem nolle dicti ſi aut legatoz tuoz[que] quip[p]iam aut p[rae]ſeroz aut tribunoz milituz male dict[ur]. q[ui] d[um] ip[ut] non me hercule adhuc accit[ur] me audiente ut aut gravi d[icere]t[ur] aut i[nd] pluris q[ui] meci corcyre cloduſs eſt locup[que] c[ui] i eo genere maxime querereſt te alioz[que] improbitate minus felic[è] ſuſſe. H[uius] ego ſimones q[ui] et multi ſunt et tuam exuſimatione ut ego ſentio non offendunt lacerſui niunq[ui] ſed nò ualè reſſi ſiquis e[que] qui neminè bona fide i gr[an]m p[rae]ſet redire posſe. non nostram iſ p[rae]ſiand coarguit ſed indicat ſi[que] ſimul q[ui] non d[am] me iſ p[er]ſus q[ui] d[am] te exuſi[mat] ſin autè que mea iſtituta i[nd] provinția non delectant et qua dam diſſimilitudine iſtitutoz

tuoræ ac meo? ledi se putant cù uteq; nîm recte fecerit sed
nò idem uteq; fecit sit huc ego amicai hre nò euro. libitfalls
tua ut hominis libi nobilissim liberalissimi Latius in proinriaa
potuit nãa si angulioz; et si de tua prolixa bâfitaq; natura
limitabit aliquid posterior: anni pp quandam tristiaza tpiruz.
nò debent mirari homines cù et natura semp ad largiendum
ex alieno fuerim restrictior: et temporibz quibz alij monent
iis dem ego mouear me eſſe acerbum ſibi ut ſim dulcis mihi.
De rebus urbanis q; me certiorè fecisti cum p[ro] se mihi gratum
fuit, tum q[ui] ſignificasti tibi omnia mea mandata cures fore. i q[ui]
umi illud te p[ra]pue rogo ut cures nequid mihi ad hoc nego
ci aut oneris accedat aut temporis vorteuilq; n[um] collega
et familiarè roges ut si unq; mea c[ui] quicq; aut sensit aut
fecit. de h[ac] quoq; ſententia b[im]a accedat qua mihi p[er]bit
p[ot] eſſe inimicis de n[ir]s reß q[ui] ſi re uis tarfo nonis octobribz
amanuz uerſus profecti ſimus. hec ſcripſi poſtridie cujs diei
cui caſtra h[re]m à agro n[os]cheste ſiquid egoro ſaribam ao te
neq; domi unq; ad meo; litteras mittà, q[ui] adu[n]gum eas
quas tibi reddi uelim. de p[er]miq; q[ui] queris ſuſſe nullos p[uto] ora
bes qui ſiuerunt àmixto p[er]nco ornatu dicuſ: omnes reuertuſſe,
boſtem eſſe à ſyria, nequa[n]t ullum. tu uelim ad me ſepſilime,
et de tu[rum] reß ſaribas et de mei[rum] et de omni rei publice statu. de q[ui]
ſum ſolicite eo mag[us] quo ex tu[rum] litteris cognovi p[or]impeu[n] n[um]
t[em]b[us]p[er]amaz iturum:

Cicero appos pulero salutem.

Vix tandem legi litteras dignas p[ro] clovio plenas b[ui]na[tatis
officii diligentie, aspectus uide[rum] urbis tibi, tua pristinam
urbam itate reddidit. Nam quas ex utinere ante q[ui] ex alia egvessus
es, ad me litteras miſi[mi] una[que] legatis a me prohibitis p[ra]ſeſi[mi].
Aliteras de a[ff]noz edificatione impedita legi p[ro]miut. J[er]riq; co[
ſentia mea constantis erga te uoluntatis deſcripſi tibi ſubirat.
b[us] uio litteras lectis quas philotimo liberto meo ediſi[mi] cognovi

alij appameoz

intellexi quæ i prouīcia multos huille qui nos quo aido inter nos ſumus eſſe nollent. ad urbem uīo ut accesseris ul potius ut p[er]mū tuos uidei c[ogniſtè te ex his qua i te abſentè fi de qua i om�: offi[c]a[ς] tuendis erga te obſuantia et c[ō]ſtinitia. ſi uſſem itaq[us] quan[ti] illud me extimate puta[ς] quod è i tu[ς] litteris ſcriptum. et ſi quid ma[d]rit q[] ad mea[ς] dignitatem p[r]tineat. et ſi uij fieri potſet t[]n te p[ar]è in gr[ā]m relaturum. tu uero facile ſiac[es]. Nih[il] è e[ſ] q[] ſtudio et beniudentia ul am[]ore potius effi[ci] nò p[ol]liſt. Ego et ſi ip[è] ita uide tab[ā] et ſi e[]bam crebro a meis p[] litteras certior. t[]n maxima[] letitia[ς] c[ec]pi ex tu[ς] litteris de ſpe minime dubia. et plane explora t[em] triumphi t[ui]. neq[]s uero ob eam c[ā]m quo ip[è] faciliu[s] conſuequ[er] (n[am] id quidem t[]p[er] u[er] p[er] e[no]v] est. ſed me her c[ui]le q[] t[ui]a dignitatis atq[us] ampliſtudo mi[n] est ip[ā] c[ara] p[ſe] quare. quonia[ς] pluris tu habes q[] c[eteri] quos ſeas i hanc provinci[as] profi[c]iſt[em]. Q[]d te ademit ſare om[]e[ς] liquid uelis gratiſſim[ui] mi[n] ſeceris. ſi ad me ſimularq[us] a[c]ceptus eris q[] et tu[ς] confid[is] et ego opto litteras mi[n]bis. l[ō]gi ſiſſeſtui ut n[ō] p[or]npeu[s] appellat. ſudiantio et mora ſi qu[è] tibi i[t]e u[n]i alte[]que diem abſtulerit. quod e[ſ] p[ot] ampliſus. t[ui]a t[n] dignitatis ſiui loci obtinebit. ſed q[] p[er]mū letitia affica[ar] mittito. Et ueliz reliqui quod est p[ro]miſſi ac muneris t[ui] m[] p[er]ſol[]uas cum ip[ā]m c[ogni]tionē iuris auguri[ſ]i conſequ[ui] cupio. t[ui]c me haule tu[ς] incrediſtiliter ſtud[]ijs erga me m[un]erib[ς] q[] deλepsilon. q[] autem me tale quidd[ā] deli[ter]as ſane mi[n] considerand[ui] è. quon[ā] te remunerez potiſſim[ui] g[ue]. Ham p[ro]ſcito n[ò] è meu[] qui i ſcribendo ut ſoles a[d]mi[rati. tantum industriæ pon[ā] c[om]mitte[] ut neſligens ſcribendo huſſe uidear. p[er]ſim c[ui] i d n[ò] m[ò] neſli gentis ſed etiam ingrati ai crimin]e ſituruz ſit. ueru[]z hec uide b[ui]nus. Illud quod p[ol]li[ce]ris uelim pro t[ui]a fi de diſidentia q[us] et pro n[ō]a non i[n]ſtituta ſed iam inueterata amicac[]a c[ui]res emitare ut p[u]p[lic]atio nobis q[] h[on]orificen[t]iſt[ui]me q[] p[er]mū q[us]

f. 1. S. Dilogi. Si ame Diligi
ut ad me loſat ut

devarnat omnino seringe miſi litteras, qui uellem in quo cito diſtinetis
nauigandi, ſint edicta, tum in ipfim diſtinetum ſenatus, me diſſe,
credo litteras meas, ſed id ſeru adduct? autoritate et consilio tuo,
idq[ui] a me ſerte factum puto, qui nò ſtatim ut appoſtatus impator
ſim. ſed alijſ rebus addiris, eſtuiſq[ui] confectis litteras miſerim.
Hoc igitur tibi eruture quæ admodum onidie meq[ui] totu, et
mea et meos cōmendatoe habebis;

## Cicero adπο pilcero ſalutè.

VM est ad nos allatum de temeritate eo[rum], qui t[em]boruiz
ſtreſſerent, et ſi graviter p[ro]mo nútilo cōmpletus ſum, qu[em]
nib[ile] tam p[er]ter opinionem meam accidere potuit, tu ut me celle
qi cetera miſi facillima indebant, q[ui] et i te ip[ro] maximam ſp[er]m
et i tuus magnā habebam, multaq[ui] miſi uemebant in mentem.
qui abrem ſi[rum] laborem meu[z] tibi etiā honori putare fore.
illud plane moleſte tuli, q[ui] certiffimū et uſtiffimui[que] triu[n]p[ur]u
h[oc] inuidi[que] consilio eſſe tibi crepti indebam, q[ui] tu [ſi] tanti
ſtates, quanti ego ſemp[er] iudicavi faciendiz eſſe, facies ſapienti,
et ages iucto: ex immi[n]co[rum] dolore triu[m]p[ur]u iuſtiffimù, ego
en[i]z plane indeo fore ueri[us] opib[us] ſapientia tua uelhementer,
ut immi[n]cos tuos peniteat intempantie ſue, de me tibi ſic con-
testans omi[ſ] deo[rum] promitto atq[ui] confirmo me pro tua digi[tate]
(malo eni[ſ] diu[ere] qui pro ſalutè) i h[ac] p[ro]vincia, cui tu p[ra]ſi[u]ſi
rogando deprecatoris laborando propinqui autoritate cari homi[s].
ut ſpero apud c[i]uitat[em] gravitate impatoris ſiſcepturù offi[ca]
atq[ui] p[er]tis, omnia uolo a me et postules et expectes, vinca[ſ] meis
offi[ca]js cogitationes tuas. Q. ſu[n]liu[s] p[he]u[i]s mibi a te litteras
reddidit, que mi[n]tù nimis ſonge uife ſint. Inui[ri]am eti[que]
fieri p[ut]rabam, eu rogabar. N[ot]ellem acciduſſet tempus in quo
p[ra]ſp[er]iare poſſes, quanti te quanti pompeu[n] qu[em] unu[z] ex oib[us]
ſac[io], ut de[beo] p[liu]mi, quanti brutu[z] facerem, q[ui]q[ui] i consuſtu
dine quotidianam p[ra]ſp[er]iſſes, ſicuti p[ra]ſp[er]iſes, ſed q[ui] accidit ſi[qu]
a me p[er]termiſſum erit cōm[i]ſſum facinus et admiſſum decau[s]

al[ern] Hollem

av ſiut

al' onuare

al pomimnis

confitebor. Pomimus qui a te tractatus è p[ro]stanti ac singi[li] fide cu[] tu b[ri]ficas ſum ego testis. P[ro]stat tibi memorias benivolentiam qu[] qu[à] debet qui cu[] mai[]s ſuis rei coactus a me iutissimo deoſſiſſet t[ri] ut uidit intereſſe tua confidendam naue ephes[]o lau diuam rettuerit. Talia te cu[] ſtudia in[da]m ſtutur[] ęſſe iu[m]abilis. Plane dubitare n[ò] poſſum q[n] tibi ampliſto uſt[]a ſollicitudo ſut[ri] ſit. ſi u[ò] eſt[ic]s ut censuor[es creent[], et ſi ita g[el]ſteris censu[ra] ut debet et poter[es] non tibi ſolum ſed tu[]s om[i]b[us] iu[de]o i[ppet]utui ſu[m]o te p[ro]ſidio ſutur[]. Illud p[ug]na et emiter[]e nequid nobis tempor[is] p[ro]getur.

ut cu[] he tibi ſatis fecerimus. Uhe quoq[] m[à]z i[te] benivolentiam naue poſſimus que d[em]o u[tr]s ordin[i]i ou[]s erga te ſtudijs ſ[er]bis ad me minime mi[]b[us] miranda et maxime iocundi accideru[t]. cau[]q[] ad me p[ra]ſcripta ſunt a familiaribus meis. Ita[]q[] capio magni[] nolupta t[em] cu[] tibi cu[] mi[]b[us] amicacia non ſolum et[à] ampla ſed et[à] ioanda è ca tribu[que] debant[]. tum u[ò] remanere et[à] t[ui]c et cuitate m[à] ſtudia prope ou[]s confenſu erga fortes. et industrios u[tr]os que m[] in ſp[ú] una ſemp[] est tributa merce[]s labo[]z. et inguia[]zz mea[]z. Illud u[er]o mi[]b[us] p[er]mi[]r[u] accidit tantam temeritate ſiſſe i[co] aduſſa[n]te. cu[]b[us] ego ſalutem duob[us] capitis iu[di]ca[]js ſu[m]a contentu[]c]e deſend[]. ut tu[]s im[]mi[]nicijs ſuſapiendis obliuſa[]c[]er[t] patro[n]i ou[]s ſonu[n]az ac r[on]u[]z ſua[]z p[er]ſent[em] cu[] tu[]s om[i]b[us] uel ornamentis uel p[ro]ſijs redunda[]es ills[] ut leuſi[]me dicam multa deſſent cu[]r[]mo ſtultijs et p[ue]riliſ erat iam antea ad me a M. c[]elo multa ſcripta ſunt abs[]te. ego aute[]s actijs cu[] eo qui tu[]s im[]mi[]nicias ſuſa[]p[il]ſet ueterem c[]on]cion[]ionez diremiſſem q[ui] nou[à] avniaſſem. neq[]s ei[]z de meo erga te ſtudio dubi tare debet. neq[]s i[d] è obſa[]r[u] cu[]b[us] i[pro]vina[m] nec rome ſuit. ſed t[ri] signiſica[t] i[tu]s litteris ſuſp[it]io quedam et dubitatio tua de qua alieni[] tempus eſt mi[]b[us] teac[]u] exposu[]tulandi purgandi aute[] mei ne ceſſarui. N[ob]i ei[]z ego cu[]b[us] legationi ſiu impedimento quom[]n i[]om[à] ad lau[]di[m] tu[]s m[utter]e[tur]. aut i[qu]o potu[]i. ſi te p[al]am odiſſem minus q[n] tibi obſſet ſi[ce]re. ſic iam magi[]s apte imi[]nicijs eſſem. q[n] ſi eſſem ex p[ro]ſi[da] qua ſunt bi qui i[no]s hec conferu[t] t[ri] ea ſtultitia

al adolescenci

al unu

al unet

certe non fuisset ut aut in obsoiro odio aptus inimicacae aut in quo
tibi mihil nocerem sima ostenderez uoluntate nocendi. Ad me adire
quodam memini qui dicerent nimis magnos sumptus legatis decer-
ni quib ego no tam impui qii censui sumptus legatis qii maxime
ad legem coraeliam dearnendos atq in eo ipo me no pfeueralic tesles
sint rones auitatuiz i quib quantus queq iuoluit legatis tuæ datus
induxit. te autè quib mendatis homines leuissimi onerarit no mo
sublatus sumpt ered etia a procuratoribus eozi qui iam profecti essent
repetitos et ablatos. eamq cum multis oio non eundi fuisse quererez
tecum atq expostularè nifi ut supe simplici purgare me tibi hoc tuo
tempore qii acutare te uellem. Ibis putarem esse reati? Istaq mihal à te
qè credideris de me. qoobrè non debueris credere. pauca dicam. Nam si
me iuri boni si digni bis studys eaq doctrina cui me a puericia
ded si fatis magni ai no minimi consili i maximis revs p[]spectum
hæs mihil i me no mo p[]sidiolum insidiolum et falax i amicica fed
ne hujusmodi quidem aut iemi debes agnolere. fin autè me astutum
et octuarii libet singere quid è q[]d minus c[]idere i euismodi naturam
posset q[]i florentissimi homis aspini benutolentia aut ei exis[]tima
tione oppugnare. i prouicæ cui laudem domi defendereis. aut i ea re
auiz ostendere inimicais i qua nihil oblis aut id exigere ad p[]sdiam
q[]ad indurandiz odi apstissими sit. ad nocendiz leuissimi. Quid
erat autè cur ego i te tam implacabilis ess[]em cu te ex f[]re meo ne tue
quidem cu tibi prope necessè esset eac agere ptis inimicui mihi fuisse
cognoussiem: Cum uo reditum nostrus i gr[]am uterq[] expetist et q[]
conſulatu tuo fruitha meca egthi: quod me aut ſicere aut ſentire
uoluites. quid mihi mandat cu te putolis proſquerer i quo non
expectationem tuæ diligencia mea iuærim: Q[]ui si id è maxime alti
omia ad ſua utilitatè reſterre quid in tandem erat utilius, q[]d eomoſis
meis aptus q[]i homis nobilissimi atq honoratissimi quætio. cuus
op[]es ingenui, libert affines propinqui mihi magno ul ornamèto
uol p[]sido esse posſent que cu ego omia i expetenda annicia tua
no astutia quadam fed aliqua potius ſapientia ſecutus ſum quid

al¹ quæq²

al¹ frȗchitare

al¹ nequa

illa uncula quib2 quidem libertatiſtme astingor: quàta ſunt
ſtudioz ſimilitudo ſuaitas consuetudinis delectatio ute atq2
ut:¹ ſmonis ſocietas littere interiores atq2 hec domeschal qd
illa tandem popularia, reditus iſtibus in grām in quo ne p pruèn
tiam quidem errari pōt ſine ſuspinone pſidie ampliſſimi ſacer
dotij collegui in quo nò mò amicia; iuolari apud majoris virg
ſas non erat, ſed nec optari quidem ſacerdotem iuèbut q cujſ
ex collegio eſset immicus, que ut omittà tr multa atq2 tanta
quis unq2 tanti quæq2 fuerit aut ſacere potuit aut debuit quâdi
ego CH. pompcui3 ſoceruz tue filie. Et em2 ſi merita ualent
patriam, liberos ſalutè dignitatez, me metipm m p illu7 resti
tuta puto ſi consuetudmis iocanditas que fiut unq2 amicia
consulari in mà cuuitate comacio: ¹ſi illa amoris atq2 ofſicij
ſigna quid mihi ille non comilit. quid nò mea7 coiituit.
quid d se in ſenatu ai ipè abeſſet p quèq2 agi maluit: quibus
ille me reß nò erat iſtissimuz ueluit ampliſſime qua deniq2 ille
facultate qua humanitate tuit contentione mea; p milone
aduerſant. Interdum actionib2 ſuis quo studio pruèdiit.
Heq2 me illius temporis inidia attingeret cu me consilio cu
anctoritate ai armis deniq2 text ſuis quib2 quidè temporib2
hec in eo gravitas hec ai altitudo ſiut nò mò ut pbrigi aliqui
aut luctoni q[ui] tu in legatis feciſi ſed ne ſumin2 quide2 hominu
maluolus de me ſmonib2 crederet. Iuvi igitù filius ai ſit gener
tuus aſqui p[er]t: hanc comunionem affinitatis, q[ui] ſis CH. p[ro]pe
io tarus q[ui] q[ui] iocundus intelligebam. quo tandem a[ui] in te
eſſe debo: ¹ cum p[ro]ſtim eas ad me is litteras miſit quibus
etiam ſi tibi eu ſum amiciffim hoſtis eſſem placeret ſin totuq2
me ad cuis iuri ita de me meriti uoluntatez nutuq2 conuer
terem. ſed hec hacten? plurib2 eis etià fortasse uerib2 q[ui] nequeſt
fiut ſcripta ſint. niue ea que a me p[er]ſecta queq2 iſtituta ſit
cognosce. Atq2 hec agimus et agemus mag[ui] pro dignitate
q[ui] pro p[ia]ulo tuo, te eis ut ſp[er]o p[ro]pe diem cenſoie audiem¹.

al¹ p[hr]igüe

cui' magrat' offina que sunt maximi animi summiq' consilij' t
diligentius et acturatus qui hec nos de te agimus cogitandu est
censo; Cicero appo pulero ut spero censori. f. d.

C

Vm essem in caltris ad Almiuiz pyranuiz reddit me in sunt
uno tempore a te eple due quaç ad me. Q. sumus tarsu
miserat. eazt altera dies erat aſcripta nonazt apriliu. In altera
que mihi recentior iudebat dies no erat. Respondo iegi supori
pruiz i qua ſcribis ad me de absolutione maiestatis de qua
et si pmultum antea certior factus eram. litteris numeris ſama
dmiq. ipa. nihil eis fuit claruus no quo quifqii ahter putatſet.
ſed nihil de insignibz ad laudem viris obſcura numari ſolent.
tamè eadem illa letiora fecerunt mihi tue littere no ſolum qua
plamuiz loquebant et uberimqii. nulli ſimo. ſed etià qii magis
iudebar tibi gratulari ai de te ex tempò audiebat. Complexus igitur
sum cogitve te absente. eplam uio obſuilatus etià ipe m gratu
latus ſum. que em. a cimeto pplo a ſenatu a iudicabi i̲genio
induſtire uirtuti tribuuit. qua m ipe affentior forſtasse ci ea
eſſe i me ſingo. mihi quoqii ipi tribui puto nec tu glorioſum
exitum tu iudicat exſtituſe ſed tu praua immcoz tuoz mentè
fuſſe mirabz. De ambitu uo quid intereſt inquiſe. ac de ma-
iestate ad tem nihil. Alteru ei non attiguſi. Altera auxiliu
ueru tamè est maiestas et ſi illa uoluit ne quæus impune
declamari liceret. ambitus uo ita aptam uim he ut aut accu
ſetur improbe aut deſendaet. q[ui] em[que] ſacta et no ſacta lar-
gito ignorari p[ro]t: tuoz autè bonoz curſus cui ſuspect unqii
fiut: me miſez qui no affuerim. quos ego riuſis exataſſem.
ſed de maiestatis iudicno duo mihi illa ex tuiz litteris iocun-
diſma fuerimt. Amu quod te ab ipa re publica deſu[n]ſum
ſcrib[is] que quid[em] etià ſuma bonoz et fortuui euui copia tueru
tales uros deberet. Hunc uo. eoc magis q[ui] t[am]ta penuria è
i omi uel oneru is uel etatis gradu ut tam orba cuitas tales
tutores complecti debeat. Alteru q[ui] pompey et bruti fidem

al' et is

benivolentia quod mirifice laudas lector virtute et officio tuæ tuæ necessarioz meo2 amicissimo2 tum alterius omnino sæculo2 et sæculuz principis alterius iam pridem iuuentutis celeriter ut spero cunnotatis de mercenariis testibus a suis cautatibis notandis miſa factus aliquid est p[ro]flaccu2 fiect a me cu2 p[ro]ſiam decedam. Nunc ad altæz eplam uemo, q[uod] ad me quaſi forma2 cœupiz t[ur]piz et totus rei p[ro]miſiſt exp[er]ſam prudentia littera2 ualde miſi è grati. Nucleo emiz et p[ra]ula leuora q[ui] timebam et maiora p[li]ſia. ſi quidè ut ſcrib[is] omes uires cau[tat]is ſe ad pompeij dictus applicuerunt, tu[n]q[ui] ſimil promptum au[n]z et alacrem p[ſp]exi ad deſkendaz rem publicam, mirificamq[ui] c[ep]i uoluptatè, ex hac tuae duliaſtia, q[ui] p[er] ſimil tujs occupatiomib[us] miſi tu[em] p[er] ſtatum perite notuz eſſe voluſt. Ham augurales libros, ad cœz utriusq[ui] n[ir]m ocu[n]z ſerua, ego emiz a te cu2 tua promiſa p[er]lras flagitabam ad u[ber]z te ocuſiſimuz eſſe arbitrabar. Nunc tu[em] ut ip[er] polliceris pro au[rum] guralib[us] libris or[ō]nem tuas confectus omes expectabo, t[ull]ius cu2 mandata ad me deuſi[mi] no cu[u]nenerat me nec erat iaz quiſ q[ui] meci tu[us] p[er]t[er] omes meo[ſ] qui ſunt omes tu[em]. ſtoma chaliores mea[ſ] lras, quaſi dictus eſſe no[mi] intelligo, bis ad te ſcripſi me p[ungans] d[omi]nent[ur] te leuiter acuſans, in eo q[ui] de me cito cre diuſſes, quod genus querele miſi quidem uidebat eſſe amici. ſi hi tibi diſplicet, no[mi] utar eo p[ost]hac, ſed ſi ut ſcrib[is] ee littere non fueru[n]t diſte, ſito mea[ſ] no[mi] ſuſſe. Ut eſi d[omi]narechus homeliuersium negat, qu[em] no[mi] probat, ſic tu[em] libet eſi mi[n] utari, quod diſtum non erit ne putaris meu[ſ]z. Vale et in censura ſi iam es cenſor ut ſpero & p[ano] multu2 cogitato tuo ;

Cicero appo pulcro salutem.

G[rat]ulabor tibi pruic ita emiz reruz ordò p[ost]ulat. deinde ad me c[ou]ertam, ego u[n]o u[che]menter gratuloz de iu[n]dicio ambitus, neq[ui] id quod nemini dubius fuit abſolutu eſſe te. ſed illud q[ui] quo melior tu[is] quo u[n] clarius quo for[ti]or am徒us es quoq[ui] plura virtutis industrie ornamenta in te ſunt.

— eo mirand[em] è —

ec mirandum est magis. nullam in tabelle quidem latebra fiuſſe
abſconditam maluolentiam que te impugnare audivet non
boru tempore non hoc huius atque mox negocui nihi la ſum
pridem admiraſt magis de me autem ſuſcapere pauliſp meaſ
ptis et eum te eſſe ſinge qui ſum ego ſi facile muſeneris qo
dicas noli ignoſtere eſitationi mee ego uero uelim in tullieq
mee ſicut tu amitiſſime et ſuauiſſime optas proſpere euemre
ca que me inſciente facta ſunt a meis ſed ita cecidiſſe ut ageret
eo tempore ſpo oſo cum aliqua felicitate et opto. Nervi ſamet plus
me in hac ſpe tua ſapientia et humanitas consolat aut oportunitas
temporis. Itaq[ur] que admodus expediam exitum huus inſtitute eronis
non reſpo neq[ui]n tristus dicere quicq[ui] debet ea de re. quam tu
ip[er] omiſb: optums proſequeris. neq[ui]n no me ſamet mordet aliquid
i quo uni non uereor ne tu pari p[ra]ſenciae ca que gesta ſint
ab alijſ eſſe gesta. quib[us] ego ita mandaram ut cui tam longe
aſſuturus eſſem ad me ne referrent agerent quod probaſſent.
In hoc autem mihi illud occurrerit quid tu igitur ſi aſſuſſes rem pro
bata[m]em de tempore. nihil te iuſto nihil ſine amſilio egiſſem tuo
iud[as] ſua[re] me iam dudum laborante quomodo ea tuerat que
mibi tuenda ſint. et te non offendam leua me igitur hoc enere
numq[ui]n eni[que] mihi iud[or] tractasse ca[m] diſſicilior em ſic h[elo]tui
viti iam tunc omnia negoaa ca ſuma tua diguitate diligetiſſime
conſeſſi[m]em tam et si nihil iud[ebat] ad meu[que] erga te p[ra]ſi[n]ui iuſdiu
addi poſſe tr[ui]b[us] h[uius] mi[n] affinitate u[n]ciata non maiore eg[que]
ſtudio ſed acu[i]us aptu[s] ſigniſtantu[s] diguitate tuam defendiſſe.
duci[d]enti mihi etiam imp[io] annuo terminato ante diu nonas
ſextiles. Cum ad ſi[da]m n[am] accedere[m] et mea[que] Q. ſuiliu[s] e[et]
littere a meis ſunt reddit[i] dixi thatim ſuiliu[o], et eni[que] iud[ebat]
eſſe c[om]orut ut omnia a me maiora expectarent. quid multa beni
uolentior[]i tibi q[ui]s ſui nihi[que] ſum factus diligentior ad delavanda
benuolentia[]as multo. nam ut uet[ui]n[am] ſimultas antea ſimulabat
me ut cauere[m] ne tui ſuſpitione flecte reconciliate gratie darez

al[iter] stimulabat

sìc affinitas nouam cum mihi affect. cauendi ne quid de ſìmo
meo erga te amoze detractum esse indebat.

Cicero appo pulcro salutè.

Q
Vasi duumarem tali in officio fore mihi aliquando expeten
dum studui tui sic ei de tuis rebus gestis agebat inſuebaz
honozt tuo. dicam tibi ute plus q[ui] accerpas reddidith. quis eis
ad me nò p[ro]ſcripti te nò ſoluz autoritate or[bi]niz ſententia
tua quib[us] ego a tali iuro contentus eram ſed etiam opa c[or]ſilio
domui veniendo c[or]ueniendis meis nulli oni[que] c[or]ui
reliqui fecisse. hec mihi ampliora multo ſunt q[ui] illa ip[s]a pp
que hec laborant. Inſignia eis untutis multi etiam ſme iurute
aſſecuti ſunt. taliu[n] iuroz tanta ſtudia aſſequi ſola iur[ato]
itaq[us] mihi propono fructum amicac[ie] n[or] ip[az] amicic[iam]
qua mihi est ube[n]is p[ro]ſim in h[is] ſtudijs quib[us] iuterq[ui] n[im]
dumet" est. nam tibi me profiteor. et i re p[ro] ſocui de qua i[n]d
ſentimus et i quotidianam inta c[or]uenctus. c[ui] h[is] artib[us] ſtudijs
q[ui] que colimus. uelim ita fortuna tubiſſet ut quanti ego o[n]i
tuos facio tanti tu meos facere posſes. q[ui] t[em] ip[em] n[est]io qua
pmot[ur] a[n] d[u]natione n[ò] deſpo ſed h[oc] mihi ad te. n[os]tu[n] e
onu[s] illud uelim ſic habeas. q[ui] intellige h[ac] re tenonata
additum potu[n] aliquid ad me[n] erga te ſtudui / quo mihi
u[n]debat addi pot[que] q[ui] quicq[ui] eſse detracti. c[ui] hec ſcribebaz.
cenſorem iam te eſſe ſp[ab]am. co breuior eſt ip[s]a. et ut adu[n]o
magiſtrum mo[n] modethor.

Epistolar[em] or. t. c. h[ui]ber quart[em] ad ſinul[m] ſi[mi]lptui et c[er]teros.

Marcus Cicero salutè dict Seruillio ſulp[ito].

Trebatus familiaris meus ad me ſcripſit. te ex
ſe queſſſſe quib[us] in locis et[em] moleſteq[ui] te ſerre
q[ui] me pp[ro] ualitudinè tuâ cum ad iurib[em] accerſſſez
non iudic[es]. et h[oc] t[ur]re uelle te me[n] ſi p[ro]n[us]

acceſſſem de officio utriuſq[ui] n[um] coſtare. Vanda ſeu ſaluſ
reſſ. ſic e[n]z eſt dictu diu] colloqui potuſſemus. Fuit nos
proſecto aliquid opie occidenti rei p[ro]tuliffemus. cognorat encu
nam abſens te. hec mala multo ante p[ro]priorem; deſenſorez
p[er]ſis et ſi consilat uti tuo et post consilat ſi uſſe. Ego autem
cum consiluſ tu[n] probarem et idem ipſe ſentire n[ihil] profi
cetam ſero e[n]z ueneram ſolus et am. et iudis et ſi uidebar n[u]
ſuſa. inca[da]ram in bo[n]iz p[ug]nandi cupido[] miſiam. N[unc]
q[ui] n[ihil] tam iudicuar opitulari posſe rei. p[er] ſi quid e[m]
quo nobis met ip[er]ſe consi[re]re poſſimus. Hon. ut aliquid ex p[er]
ſimo ſtati n[ro] retineamus. ſed ut q[ui] honefiſt i[n]me lugeant us.
Nemo e[n]z q[ui] n[am] potu[n]s m[ib]i q[ui] tecti o[n]candus p[ut]e. Nec
e[n]z clariſimoz ut[ro]z. qu[em] ſimiles eſſe debemus ex n[ec]
Doctiſimoz. quos ſemp colu[n]ſi p[re]cepta ſuguit. Atq[ui] ip[er] amea
ad te ſcripſiſſem te fruſtra in ſenatuſ ſiue potu[n]s i[conuen]tum
ſenato[]z eſſe uentur u[n] mi uerituis eſſem ne e[n]z a[n]z offenſere
qui ame ut te inſu[n]tarez petebat. cui quidem eg[n] me cum
me rogaret ut adſſem in ſenatu eadem omnia que a te de pace
et de h[is]panis dicta ſunt. offendi me eſſe dictur u[n] res uidez.
qu[io] ſe habeat. o[n]bem t[ra]zz imperijs diſtributis arde[re] h[el]lo.
urbem ſine legib[us] ſine uideu[]s ſine u[n]e ſine fide rehetam.
direptioni et incendiss. Ita[que] m[ib]i uemere i[m] mente n[ihil] po[t]
no modo quid ſperem ſed u[n]e tam quid au[d]am opſtare. ſin
autem t[ibi] ho[n]i prudentiſtimo uide[]t utile e[m] nos colloqui q[ui]q[ui]
longuis etiam cogitabam al[ia] urbe diſcedere. cui iaz eti[n]e n[ome]
invituis audio. tam[em] p[ro]prijs accedam trebati o[n]q[ui] mandam. ut
ſiquid tu e[n]z uelles ad me m[ittere] ne recuſaret. idq[ui] ut ſi[n]as
uelim. aut ſi q[ui]e tu[ro]z fidelui uoles ad me mittas. ne aut t[ibi]
exire ex urbe necesse ſit aut m[ib]i accedere. e[m] tantum t[ibi]
tribuo quantum m[ib]i fortasse arrogo ut exptorat u[n] habed. q[ui]z[do]
n[os] co[n] ſententia ſtaterimus. id omnes homines, probaturos e[m]

Vale. Marcis acero s. d. ſuſtio ſulpo[ta]p

al n[os]o

al inutarez

A
d. XX. kalendas maras cum esim i cumano. accepi tuas litteras quib[us] lectis cognoum nofatis prudenter feciſſe philo timus, qui ci abſte mandata trèt ut ſcrib[is] de onib[is] reſi ip[e] ad me no uemiſſet, litteras tuas miſiſſet quaes intellixi bre uoris ſuſſe. q[ui] eis platiz[que] p[ut]aſſe[s]. ſed t[em] poſt[que] tuas tr[as] legi poſtimu[m] tuam conuenit me. et ſiuis noster. bis placuit, ut tu i cumanu ueires, qui et[que] metu ut ad te ſariberem t[em] egerunt. q[ui] me[n]z consilui exعي[s]. Iſ oſt t[ale] ut c[am]ere t[em] ſacaliu[m] ip[e] poſſim q[ui] alteri dare, quid eis est q[ui] au[de]ſa ſua[de] tibi homini ſima au[de]ritate ſima q[ui] prudentia : ſiquid rectiſi mi[n] ſi t[em] quermus. p[ſ]p[ia]ui e[m] ſiquid maxime expediat. obſuiz[que] ſi hi ſumus, qui profecto eſſe debemus ut nihil arbitremur expedire. niſi q[ui] rectum homeliu[m] q[ui] ſi t[em] Non poſt e[m] dubuiz quid ſatiendumnobis ſi t[em] q[ui] exiſtimas me[n] ca[m] couniu[m] e[m] ca[m] tua. certe ſimili[s] i[nt]roq[ui]s nostruz cum op[time] ſentiremi[ſis] error ſi t[em] . D[am] omnia utriuſq[ui] consilia ad concordia ſpecta uerunt, q[ui] q[ui] ip[er] c[el]ari nihil eſſet uti[mi]s. g[ra]tia quoq[ui] nos mi[n]re ab eo deſi[n]enda pace arbitrabamur quantum nos kiſſerit[ur] et qu[em] i[nt] loci re[m] de ducta ſi t[em] uides. neq[ui] ſolui ea p[ſ]p[ia]ni q[ui] p[er]mi[n]t qu[em] que mi[n]t qu[em] i[m] g[el]ſta ſi t[em] ſed et[am] qui auſſus re[m] qui exiſtus futuriu[s] ſi t[em] ergo aut probare oportet ea q[ui] ſi t[em] aut interſſe et[am] ſi non probes. quoq[ui] altera mi[n]bi turpi[s] / altera et[am] p[ra]tio ſi uide[n]tur. reſtat ut diſa[n]d[u]ni putez i[nt] quo reliqua i[n]ſt eſſe deliberatio quod consilui t[em] diſa[n]ſt u[m] que loca sequamur io[d] ci miſio: e[m] mi[q]i accidit t[um] ne deliberatio quidem diſſicilior. nihil en[i]z constituui poſt. quod non ma[n]curat i[m] magni al[iqu]ia diſſuicte[m] tu i[m] uidebitur i[m] a[n]ſeo faci[n]s ut i[m] habes i[m] ſtat[um] quid tibi agi[n]di[n] pu[i]as i[nt] quo no[mi] ſi t[em] o[n]nctui consilui tu[m] ci meo p[er]ſedas hoc l[abore] itineris. ſin autem e[m] q[ui] me[n] co[n]tare ueli[s]. ergo te expectabo. tu q[ui] tuo como[] fiat q[ui] p[mi] ueli[m] uei[n]as ſi uide i[tel] lexi et ſiuis et poſtimu[m] placere N[ale].

al ſimul

al arbutam

al quatuor

Marcellus cicerone, frater meus.

V液emente: te esse sollicitum et in omnibus interus p[ro]priuo
quodam dolere angi multi ad nox quotidie defort: quod iis
nimme miror et meui quodammo agnosco. doleo tis te sapia
preditum prope singulari non tuus bonis delectari poteris
malis. laborare me quidem et si nemi concedo qui majorer\ex p[ro]priac et ex p[er]ste rei p[ro]molestiam traverit, tan multa i[ta]
consolabantur maximeq[ui] conscientia consiliorum meorum. multo
enim ante t Quis ex aliqua specula p[er]spexi, tempelstatem futuram
neq[ui] id solum me a sponte sed multo etiam magis monente
et denunciante te, et si eni affui magnam p[er]stulat' tu.
ti et absens cognoscebam, que esset tua i[no] hoc pestifero bello
cuiuendo et p[ro]diendo sententia, et ip[er] affui p[er]mis temporib[us]
tui consulari, ac accuratissime monuisti senatui, collecti s
omnibus, bellis cauilib[us] ut et illa timerent, que meminissent, et
suntur cum supino[rum] ullo tali exemplo: antea i[no] re p[er]s c[ognito]
tam crueles suillent, quinamq[ui] postea rem publica oppreßissent,
armis multo intollerabilizem futurum. Ham quod  est exemplo
fit id etiam iure fieri putant, sed aliquid atque adio multa adduit
et afferunt de suo, quare memisse debes eos qui autoritate, et c[it]
silui tu[rum] non sunt senati sua s[ub]tilitia otvidisse, ac t[ur]a prudentia
salutem essè potuissent, dices quid me ita res consolat, in tantis
al[iqui] tenebris, et quasi p[er]tinetis rei publice est omni iure consolabil[is]
dolo: tanta est omni rei, amissio et despatio recupandi, sed tamen
et c[er]sar ip[er] ita de te iudicent et omnes duius s[ic] ex istantem quali
littere aliquod extinetis ceteris, elucere sanentitatem et prudentia
et dignitatem tuar. Hoc tibi ad leuandes molestias magna esse
debent quia autem a tu[rum] h[uius]modi leuis ferendum est quod t[ur]p[er]
amultis et magnis molestijs abes, quas ad te omnis p[er]triberem
nisi uerer ne ea cognosceres absens que qu[ia] non iudex in iuderis
melo[re]re esse conditione qu[ia] nos qui iudemus h[ac]teni ex istimo m[aur]
consolatione recte adhibitam esse quoad certior ab ho[sc]e aitissimo
fieres h[is] et revob quib[us] leuari possent molestie t[ur]. Reliqua s[ui]t

J.

al[iqui] p[er]priis

al[iqui] p[er]priis

al[iqui] p[er]priis

i terpō neq[ui] mihi ignota nec minima solatia, et ut quidem ego
sentio multo maxima que ego experiens quotidie sic probo ut
da mihi salutem afferre uidantur, te autē ab initio etatis memo
tia teneo. ſi me o[n]z doctrinaz studioſum ſuſſe, omnia[que] que
a ſapientſſimis ad bene uillendu[que] tradita[que] eſſent ſim[uo] studio
curaq[que] dictiſſe, que quidem uel optimis reſ[que] et uſui et a[lec
tationi eſſe posſent. H[uius] u[ō] temporib[us] h[emus] alio[que] nihil i[que] adqueſtamus, nihil ſi[am] inflolenter, neq[ui] te tali uel
ſcientia uel ņa[ui] predictum h[ort]abor, ut ad e[as] te referas artis
qui[b]a p[er]miſe temporib[us] etatis studi[u] tu[n]i dicti, tantum dicta[que] te ſpo apprōkatur[u]z me poter[a] q[ui] illi arti cui studueram
nihil eſſe loci, neq[ui] i[que] curia ne q[ui] i[que] foro uidem o[m]nez meaz
curam atq[ue] opam ad philofophiam contailiſſe, tue ſcientie
excellenti ae ſingulari n[ò] multo plus q[ui] t[em]e reſtati u[que] loci,
quare n[ò] equidem te moneo. ſed mihi ita p[er]ſuasi te quoq[ui] i
h[is]dem uersari re[b]z que etià ſi minus proſſent a[u]ui tamen
a ſolicitudine ab duci[erent]. Seru[n]us quid[em] tui[s] in omnibus
ingenuis artib[us] i[que] p[er]miſi i[que] h[ae] i[que] qua ego me ſcripſi acqueſſe
ita uersaſ[ut] excellat: a me u[ō] sic diligitur, ut tibi uni con
vedam, preterea memini mihi que ab eo g[ui]a reſer[t] i[que] quo
ille exiſtimat, quod ſ facile appareat, cu[u] me c[ir]at, et obſeruet,
tibi quoq[ui] i[que] eo[rum] ſe facere gratiſſim[u]z.

aliquod

Marais Cicero S. d. ſulio ſulphito.

A
capio exultationem tuam qua uſi[s] es, cur ſepu[s] ad me litteras uno exemplo de dictes. ſed accipio ex ea p[ro] quatenus aut negligentia aut improbitate eo[nt] qui epiſolas accipient fieri ſcrib[is] ne ad nos p[er]ferant. illam p[er]tem exultationis qua te ſcrib[is] or[ō]nis paup[ate] sic en[i] app[ellas] h[is]dem uerb[is] epiſas ſepu[s] mittere nec noſco nec probo. et ego ip[er] quem tu p[ro] ioc[um] sic en[i] accipio duitas or[ō]nis h[re] dictis me n[ò] c[ir] uerbo[nt] admodum inopem agnoſco. g. et p[ro]vo[d]ada e[n] non necesse d. ſed t[ui] idem nec hoc. g. et p[ro]vo[d]ievo[s] ſ facile c[ir]b tu[os]

scriptorizus subtilitati et elegantie. Consilii tuï quo te usi scribis hoc arithæcum negotii nò retusauisse ei semp probaußem tuï multo magis probau lectis tuïs proximis litteris. Omès eni cauſe quas cœmemoras iustiſtime ſunt tuaq et autori tate et prudentia digniſtine. cp aliter cecidisse rem extimas atq epiſnatus ſis id tibi nullo mò aſſentior. ſed quia tuta pturatio et confiſio è reruz ita pèduſa et pofftrati kèdiſſimo bello iacent omà ut hjs cùq locus ubi ipſe ſit ut ſibi quiſq miſimus eſſe uideaF pterea et tui consilii pèmitet et nos q domi ſumus tibi beati uidemur ac contra nobis nò tu quide uacums molestijs ſed p nobis beatus atq hoc ipò melior è tua qù nà conditio cp tu quid dolcas ſcribere auſes. nos ne id quidem tuò posſumis nec id iuctoris iuto quo nihil moderatus ſed ip[s]s iuctorie que cuilibz bellis semp è iſolés.

al' pèulſa

Vno te iuctus cp de marcelli college tui ſalute paulo ante q[ui] tu cognouimus. etiam me hertule cp quæ ad moduq ea res ageretur uidimus. Ham ſic fac eſtimes poſt h[ab]s miſijs id est poſt q[ui]s armis diſeptari ceptujs ſit. de iure pri[n] nihil eſſe actus alium cu dignitate. Ham et ip[s] cefar accuſa ta acerbitate marcelli ſic eni appellabit laudataq[ui] honori ficentiſtine et equitate tua et prudentia repente p[ter] ſpem dixit ſe ſenatui roganti de marcello ne boic quidem tu[mi] negatur. fecerat autem hoc ſenat[ur] ut a[n] a. L. p[it]tone iutoſſet fricta de marcello et cu marcellujs ſc ad cefaris pedeſ abjecſſet conſurgeret et ad cefar em ſuppleſ accederet. noli querere. Iſa nibi pulter h[oc] dies uſiſe è ut ſp[er] aliquà iudere uſere quaſi veniſiſcentis rei p. Iſtaq[ui]s cu omès ante me rogati gràs cefar egiſſent p[ter] uolcatujs. Iſ eſi id eo loco eſſe negavit ſe fricturuz ſuſiſc ego rogatijs mutuiu meuſ consilujs. Ham statueram non me hertule inertia ſi deſide rio prishne dignitatis i p[py]ctuiu tucre. fregit hoc meuſ ſiſiuijs et cefaris magnitudo animi et ſenatus officujs. Iſtaq[ui]s p[li]b[us]

al' ſi
al ſic

uerbis egi Celari gratias, meq; metuo ne etid i ceteris rebus ho
nesto octo primarim quod erat uní solatuí i mal. sed tamen
qím etſtigi euis offinationè qui fortiffle arbitrareſt me hae rem
publicam non pittare ſi ppetuo tacerem modice hoc finíca aut
etiam intra modi ut et illuis voluntati et meis studiis ſi uam.
Hiam et si a píma etate me et omis arſ et doctrina liberalis et
maxime pína delectant trinè hoc studui quotidie iſgrauſat
credo et etatis maturitate ad prudentiá et bis tpius utijs ut nlla
res alia levare aui moleſijs posit. a quo studio te abduc negoys
intelligo ex tujs litteris. sed tine aliquid notects iam te admira
bunt. Seruis tuus vel potus noſter ſuma me obſuantiar totu !
tui ego cum omi probitate ſumaqi utiute tum fluidis doctrías
dlector. is mecum ſepe de tua manſione aut deſtitione cœpit.
Ad huc i hae ſum ſententia nihil ut fatiamus níli q[ui] magiè Celai
velle uideat. Reg ſunt euismodi ut ſi rome ſi nihil p[er]ſeu tuos de
lecturè potiè. de veliquis nihil melius ip[er] est. ceteri et ceteri erimodi
ut ſi alterutrum necesse ſit audire ea malus i[que] uide re. hoc ſim
consilii nobis minime iotandum est. qui te uide re cupimus.
sed consſulimus tibi. Vale.

## Seruus Ciceroní salutem.

Postea q[ui] mihi renícautum est de eſbitu tullie ſiue tue ſane
q[ui] pro eo ac debui graviter moleſteq[ui] tuli. c[um]q[ui] eam
talamitatem exſituaui. qui ſi ite actiſſem neq[ui] tibi deſuſſem
coramq[ui] meis dolorem tibi declarat[em]. et ſi genus hoc ſolat[i]oſ
iníru atq[ui] acerbum est j[u]p[er]t[ea] quia p[er] quos fieri ea debent pro
p[er]miq[ui] ac familiaris i[mi] vari moleſtia afficaut[em]. neq[ui] ſine lacmiſ
multis i[di] o[nati] poſtum. ut mag[is] i[mi] uideant alioſ. ſolat[ue]
indigere q[ui] alijſ poſt[è] ſui officiali p[ra]ſtare i[mi] que i[mi] p[ra]ſtia i[mi] mentez
mihi uenerunt. deereui breui ad te p[er]ſcribere. nò q[ui] ea te fugere
exſiſt[ui] me. sed q[ui] forſitan dolere impedit[em] minus ea p[er]ſpícias. Qui[d]
est q[ui] tantop[è] te r[om]noeat : tuus dolor i[te]ſtinus. cogita qu[em] admoſ
ad huc fortuna nobis cum eſterit ea nobis erepti e[que] hominib[que]

al[mi]nimi tibi

al[que] al[que] quo

al quo

non minus q; liberi cava esse debent, patnaz, honestate dignitatemque bonores omnes hoc uno iacto modo addito, quid ad dolore adungi poterit aut qui nò i illus rebus exsultat? auiis cùlere iam debet atip; omnia mi- noris existamare, an illius iecim arido doles quotiens i ea cogitatòez nevisse est et tu ueneris, et nos lepe meidomus hìsce tpiribus, non postime cu his esse aetum quibz sìne dolore licitum è mortem auz uta cùmutare, quid autè fuit q; illam hoc tempore ad inònduz magnope sìutare posset: que res que spes quod à solatui ut ei aliquo adolescentе primario cùmque et statem géreret, hætù è tibi credo pro tua dignitate ex hac iumentate genez diligere, cui fide liberos tuos, te tuto còmittere putes, am ut ea liberos ex se se puret quos à florentis underet letaretur, qui rem à pente traditi pro se, tenere possent, bonozæ ordinatim petiuri essent i re publici, in amicis negociis libertate sua uti, quid huc fuit quò non prius e; Datum est ademptum fit. At uò malum est liberos amittere in hoc peius fit hoc sufferre et ppcti, que res mihi non mediocrem consolationem attulit. Volo tibi còmemorare si forte eadec res tibi minuere dolorem posset. Ex affìa rediens, cu ab egina megaron uerus navigarem, cepi regiones arculæ prospiare, post me erat egina ante megaron dextra pureus similis corinthius, q; opidi quodam tpè florentissima hujusmodi, nunc prospitate et dicta ante oculos iacent, cepi ego met meati sic cogitare, en nostra lymni culi indignamus si quis nùm interièt, aut occlusi è, quòcunque brevior esse debet, ac uno laro tot opadèque caduera, quæque iacent, uis ne tu te sui cohibere, et memille homines te esse natu, credè tibi cogitatione ea non mediocrità sum confirmat, hoc idem si tibi underit facs ante oculos tibi propenas, nò uno tpne tot iuri earissimi intereunt, de impiæ aperte ea tantum diminutio facta est omnes provincie conquasitate sìut, in minus mulierule animula si iac tura facta est, tantove cùmueris: que si huc tpne nò diè sui oblitus, paucis post annis tamè ei moriendus fuit, qùm hominis nata fuerat, etiam tu ab hìsce rebz auiz ad cogitationem tuaz aduone, atq; ea potuis

1.1. libidinæ

reminiscere que digna tua persona sunt illa quia dui ei opus fuerat, uixisse una ait re. p. hujusmodi et præmio suus p[ro]torem consulem augurum uidistè adolescentib[us] p[ro]prius nuptum hujusmodi omnibus prope p[ro]fuditam esse cum rei p. occideret uta exessisse quid est quod aut illa cum fortuna hoc nominem potissi. Demus quod noli te oblitus. Ciceronè esse et euz qui alijss consueris p[ro]cipere et dare consilui. neq[ui] imitan malos medicos qui in alienis morbis profitentur tenere se medicina scientia ip[er] se curare non possunt sed potius que alijss tute p[ro]cipere s[ol]es tute tibi s[ub]bice atque apud alijss propter nullus dolo: è qu[ia] non longinquitur t[ur]p[er]simu[n]t ac molliat. Iste te experture tempus tibi turpe est ac nò ei rei sapientia tua te occurrere. qui s[in] etiam inferis seniſi è qui illius i te amor ſuit p[ietatis] qui omnis ſuo[que] certe illa te facere non uillt. Da hoc ulti mortue. Da ceteris amicis ac familiaribus, quin duo dolore meret. Da patrie ut ſiqua i re opus ſit opa et consilio tuo uti potest. Demus qui in eam fortunà deuennuè ut etiam bue re nobis ſiuen- dum ſit noli committere ut quinqui è te p[er]eet nò tam fili[as] qui rei p. tempora et alio[rum] victoriai lugere plura me ad te hae re s[crib]ere p[er]eet ne iudicar prudenter tue diffidere. quare si hoc u[n]nus prepoſuero finem faciam s[crib]endi. Videmur aliquotem s[cr]andam p[il]oremne te ferre h[uius]tam magnam[que] ex ea re te laudem a[di]p[er]ſi ſi e[m] aliquando intelligam[que] a[di]p[er]ſam quoque te eque ferre poterè. neq[ui] id maus qui debeat tibi omnis iuderi nec ex omnibus iuris iubiri hec una tibi iudatur deuſe quod ad me attinet ni[que] te tranquillitè a[no] esse cognorè de his rebus que h[uius] gerunt qu[ia]e admodi qu[em] se provincla habeat certiorè faciam. Vale.

## Marcus Cicero s. d. seruio Sulpiario.

Et uero ſerui tellem ut ſcribis i meo gravissimo cum attuiffe, quanti emu[que]i p[rae]ſentia me adu[n]iare poteris et consolando et prope eque dolendo faci[le] ex eo intelligo qu[ip]er h[uius]eris leetis alio[rum] acqueui. Plam et ea ſcripſiſt[ia] que levare h[uius] poterent et in me consolando nò mediocre ip[er] a[ui] dolore adhibuſt[ur]. Fuius t[em] tuus

DoloratUt

omnib, officijs que illi tempor, tribu potuerit, declaravit, et quati
ippe me faceret, et q, suus talem eign me aui, tibi grati, putaret,
fore, cuj, officia locundiora, fidelicet sepe mihi fuerint, num, q, tamen
gratiora, me autem nò orò tua solum, et societùs pene egritudinis, s,
etam auveritùs consolaret, turpe eis esse existimo me nò uti ferre-
taui, meuz ut tu tali sapientia pòditus ferendus, putus, sed oport,
interdum, et unx refisto dolori, q, ea me solacia addetta, ut quæ veteris,
quoz, mihi exempla propeno simil i fortuna nò defuerit. Ham et
q,nt, maximus qui filiu consularem clarui, uti, et magnis rebus
grætis amavit, et lucus paulus qui duos septe diebus, et uester gillus
et marcus cato qui himo ingemmo sùma urtute film, pòdit, his
temporibus, fuerunt ut eo, tum ipso, dignitas consolaret, ea qua
ex re publica consque, bant, mihi autè annis, eonamentis, h, bis que
ippe commemoras, queq, evam maximis laboribus, adpud, us unu, ma-
nebat illud solacu, quod eceptum est, nò annor, nego, nò rei
publice procuratione impede, bant, cogitationes mee, nihil i foro
agere libebat, aspiciere curi, non poteram, existimabam id q,
erat omnis me et industrie mee, fruct et fortune, pòdisse, sed
cui cogitat, hec mihi tecù et cui quibzam essè cora, et cui frangere
iam ippe me, cogerem illa ferre tollerante, habebat quo configere
ubi conquic, erem, cuj, i simone et i hua, utate o, euræ dolores
q, dponerem. Haec autè hoc tam grav, vulnere, etià illa que
consenuesse, ibebant, recrudescent. Non eni, ut tum me
a re publica mecum domus exti, p, ebat que leuaret, sic nunc
domo merens, ad rem, p, consueere possum ut i euis bonis
adquiesc, utq, et domo absum, et foro q, nec eum dolorem
quem a re, p, capio, domus iam consolari pòt, nec domes, hec,
res, p, que magis te expecto, teq, iudere q, primus cupio,
maior, mihi ratio afferre nulla potest, q, summo, et, h, uetudinis
& moniz, mo, q, q, sperabam tuæ, aduentiz, sic eis audiebam
a, ppopinquare, ego autè cum multis de cauillis te exopto, q, p, mu
iudere, tum etiam ut ante commentem, inter nos qua ròne

al' credo, f.

al' iam

al, consanisse

al nato

alii mibi
alii iuemiidi

nobis traducendum sit hoc tempus, quod est toti ad unius volun-
tem accommodandum et prudentis et liberalis et ut p[ro]pe xisse iu-
dez nec ame alieni et tibi amicissimi quod cito ita sit magne
est t[em] deliberations que matio sit meunda nobis no agendi
aliquid sed illuis conciliis et b[ri]fino questoriendi. Vale;

Marialis ciæro s. d. maro marcellò.

E
nunc iei eo te adhuc consilio usum intelligo ut id rephendè
non audam non qu[em] ab eo ipe diffentiam sed qu[ia] ea te la-
pientia esse iudicem ut mei consilii no antepone tuo tamè
et amicie mei uetustas et tua s[ui]ma erga me benivolentia
que mibi iaz a puericia cognita è me hortata è ut ea s[cri]berez
ad te que et saluti tue conducere arbitare et nò aliena esse-
ducerem a dignitate ego euz te esse quib[us] malo et initia meko
ante iudicis consilatum magnificens s[im]e atque optio g[ui]vis
p[er]clare memini sed idem etiam illa iudi neq[ui] te consilii cuius
belli ita gerendi neq[ui] copias et pompej nec g[ui] exereci
probare semper s[ui]me diffidere qua i sententia me quoq[ui]sse
memoria tenere te arbitror. Iraq[ui] neq[ui] tu multu interruis i
rebus gerendis et ego id sem e[ui] ne indeffem. nò e[ui] his rebus
prugnabamus quib[us] ualere poteramus consilio autoritate
t[em] que erant i nobis supiora i; lacertis et iurib[us] quib[us] p[er]e
non eramus vieti s[ui]mus igit[ue] aut si vinci dignitas non p[ot]
fracti certe et abiecti i quo tu[rum] consilii nemo p[ot]o nò maxime
laudare i[que] cum s[pe] uincend[us] simul abiecti certum di etiam cu-
p[isti]tare o[n]tendisti q[ui] sapientè et boni cuem initia bell[us] cuil-
turum f[us]tare extrema libenter nò p[ro]sequi. Qui non idem
consilii q[ui] tu s[pe]cuti sunt eos iudo i duo genera è d[istru]ctus
Aut e[ui] renouare bellum conati sunt. Iraq[ui] se i aliter c[or]tuleriut
aut qu[em] admodi[us] no[que] se i nectos esse c[or]di drunt medui q[ui]que
tuus consilii f[us]t[que] ut hoc fortuitè humilis ei duceros illud p[ro]
nacis f[ate]or a y[er]usq[ui] uel dictam ab omnib[us] s[apiens] tuus, s[ui]luis,
a multis etiam magni ac fortis animi iudicat[i]i sed h[uius] ita

id est

ratio ut mbi quidem iudet quæadmodum p[ro]stum cum tibi in
dessè arbitrarè ad tuas fortunas omnis optinendas p[ro]t. uolitare.
sic enim intellexi mbi alud essè quod dubitationè afferret eu
penes quic est potus nisi qu[er]erec ne tu illud b[ri]fiar[us] omno
non p[ut]ares de quo quid senti[que] mibi attinet dicere eu c[ap]peat
ip[er] quid fecerim sed tamè si iam ita constituiffes ut abessè per
petuo malles q[ui] ea que nolles iudere t[em] id cogiture debere[s] ub[em]
cumq[ui] essès te fore i eus ip[s]us qu[em] fugere[s] poterè. qui si fucie paſ-
suris esset te carentè p[ri]a et fortunis eus quiete et libe inuere.
cogitandum tibi t[em]en esset rome ne et domi tue cu[p]modi res
esset an mithilenis aut rhodi malles iudere sed cum ita late pa-
treat eus potus qu[em] ueremur ut terraz oibem complexa sit. nò-
ne maui s[ine] p[ic]ulo tue domi essè q[ui] cum p[ic]ulo alieneq[ui]deq[ui]
etiam si oppetenda moris esset domi atq[ui] p[ri]a mallè q[ui] de
atq[ui] et aliem[s] loci s[an]e idem omnes qui intelligunt sentunt / al[que]
quo[que] est magna pro t[us] maximis clarissimis i[nt]utritibus
multitudo habemus etiam t[on]em tei familiaris t[ue] quam
dissipari nolumus. Ham et si nullam p[ot] accipere in uiriam
que futura p[ro]petua sit p[er]terea q[ui] neq[ui] is qui tenet rem. pu-
p[ati]etur neq[ui] ip[er] res. p[er] t[em] impetam p[er]domus et trias fortunas
fieri nolo. In autem qui essent audivem seribere ni[mi] te intellige
confidemur h[ic] te unius solitudines aulius et am mulcte et
affidie lacrimme. c. marcelli fr[es] optimi de p[ra]iant[em] nos c[ura] et
dolore proximi ſumus p[er]ib[us] miridiocres cp[er] t[us] adeundi cum ip[er]
d[ep]utatione eguerimus non habemus gratia t[em]tui pos[si]mi al[que]
q[ui] uici sed t[em] consilio ſtudio marcello non deli[m]ni a t[us]
veliquis non adhibemur ad omnia parati ſumus.

Nec monere te auio prestanti prudentia iiru[n] nec con-
firmare maximi animi hominem iiru[n]que fortissimù con-
solari u[no] nullu[m] m[n]a li ea que accideru[n]t uti feru[s] ut auio t[ur]
gratulari magi[rum] iiruti deboq[ui] consolari dolerè tuu[s]. sin

te tanta mala rei publice frangunt, nò uti abundo ingenio ut
te consoler cum ipse me nò possum. Reliqui est igitù ut tibi me
i omi re euz pèbeam pìstemq, ut ad omnia que tui uelint ita
adlim presto ut me non solum omnia debere tua cì sed ea
quoq etiam que non possum putem. Illud tì multu me mo
tuiffe uel cenfluiffe puìa uel pater beniuolentiam tacere nò
potuiffe ut qò ego fuìo tu quoq auiz inducis si sit aliqua
res publica i ea te esse oportere iudicio homiz teq principem
necessitate cedente temporì. Sin autem nulla sit huc tam
aptissimi esse etiam ad exulandum loci si eni3 libertatem
sequunt qui lotus hoc dìnatu uatat sin qualè cingi, iorùm,
que est domeshi sede ioandioz sed mihi cede etiam is
qui omia tenet fanet ingenijs. nobilitate nò et dignitate
homiz quantus ei res et ipius cauìa concedit amplectitur. òz
plura quantum statueram, reòdo ergo ad unu illud me
tuiz esse fore cum tuì si mò erit tu. si minus me certe i
emibz rebz satis nìre cùmmenti amorìq facturìi. Vale z

Marcus Cicero. salutè diat. or. marcello.

Et si ppavas ante dieb, ederam nùtio litteras ad te
pluribz uerbis scriptas quib, declarauerà quo te aìo
censerem esse oportere et quid tibi fatienduz arbitrerer. tamen
cì theophilus libertus tuus proficiencere, cui ego fiò erga te
beniuolentiaq, pìspexeram sìne meis litteris eum ad te
ucrire nolii. Isidem igitù de rebz età atq, età hortò, quibz
supiorib, litteris hortatus sìum ut i ea re publica quâq, e
qùz primì uelis esse multa in debis fortasse que nolìs non
plura tì qù audis quotidie. Non est porto tuì uno
sensu solum oaciloz moueri, cù illud idem auribz pèpias,
qò etiam maus in dori solet minus laborare. At tibi ipi
dicendum erit aliquid qò nò sentias, aut fatiendum
qò non probes. Primus temporì cedere id est necessitati
parere, semp sapiens est habitum. deme non habet.

ut nunc quidem est id utijs res. dicere fortasse que sentias
nò licet. tacere plane licet. omnia eniž delata ad imuz sunt.
is utiſ consilio ne ſuoz quidem ſed ſuo quod nò minito
ſecus fieret ſi is ſem publicam teneret què ſcanti ſimus.
an qui in bello cum eniſ nrim coquinctu eſſet picaſu ſuo
et ceteroz homiz minime prudentui consilio utereſt. eui mag-
coez ſenemus i victoria futuruz ſuisse qù certis i reſz ſuſſet. et
qui nec te consiſule tuiz ſapientiſimuz consiſuli ſecutus eſſet,
 nec ſiè tuo consiſulatuz ex autoritate tua gerente nobis auſtibz
uti uoluerit. Nunc omnia tenentè uras ſentetias deſidratuz
renſes ſuisse; omnia ſunt miſa i bellis euſilibz que maiores
niti ne ſemel quidem nra etas ſepe iam ſenit ſed miſi nihil
qù ipa victoria que etiam ſi ad meliores venit tì cos iſas
ſvocororis impotentiorisqù reddit ut età si natura tales ſint
nò necessitate eſſe coganſt. Multa eniž iuctori eoſt arbitrio p[ro]
wat età tuito facienda ſunt an tu nò inſebas meati ſimul
qù illa crucléis eſſet futura victoria. igtù tue quoq[us] careres p[ra]
ne que nolles iuderes: non inquiſes ego eiz ip[re] tenerem opes
et dignitatem mea[que] at erat tue iututis i minimis tuas res
ponere de re publica uehementus laborare. Deinè q[ui]n[si]
iſtus consilij est. Nam adhuc et fattu tui probatuz et ut i
tali re etiam futuna laudat[que] factum ap[ro] et mituz bellu necio
ſent[ur]iſis et extrema ſapienter p[re]ſequi uolueris. forta[mi]na ap[ro]
ſto ocio tenueris et ſtatum et fama dignitatis tue. Hunc uò
nec locus tibi ullus dulcior eſſe debet patria. nec eam diligere
minus debes ap[ro] deſormior est. ſed miſeri potus. nec ea miſi-
claris iuris orbatam privare età aspectu tuo. deni[que] ſi ſuit-
ma[n]i ài non eſſe ſupſpiciem victori in[de] ne ſupbi ſit al[ſp]nati
enidem liberalitati. et ſapientis est carere patria. duri nò
deli[d]ware. et ſi re publica nò posſis frui ſtultu è nolle p[ri]nata.
caput illud est ut ſi ita uita tibi comodior eſſe iudatur co-
gitandum tì ſit ne tutior nò ſit. magna gladioz[que] licetia.

38

sed in externis locis mino: etiam ad facinus iurecondia mihi salus tua tante cire est ut marcello frī tuo aut par aut certe proximis ſim. tuī est consulere tempozibz et incolumitati et ute et fortumis tuīs.

Cicero marce marcello salutè.

Et si nihil now q' ad te scribere magis; litteras tuas um
expectare incipiebam uel te potius ipm tamem cī theophil
prohisceret non potiu nihil ei litteraz dare. Cura igitut ut q-
primi uenias venies em; mibi credè expectat neq soli nobis
dest tuis sed przus omnib Venit em; mibi i mentè subue
teri interdum ue te delectet turda decesio q[ui] si nulli haberes
sensum nifi oculoz; przus tibi ignoscerem si quodam nolles
uδere sed cum leuora non multo essent que audiverit q[ui] que
uiderent suspiciare autem multum intereſſe rei familiaris tue te
q[ui]p[ro]mi venire / atq; i omnis ptes ualere. putavi ea de re te eſſe
admonendum sed q[ui]m q[ui]m placeret ostendi veliqua tu pro
tia prudentia considerabis me tr iudim qu[em] ad tempus te expec
temus certiorem facias;

Marcellus salutè.

Purimus ualiſſe apud me tuam ſemp autoritatem cum i
omni re tum iux maxime negoio potes exiſtimare. ac mihi
conſul marcellus frat amantissimus mei. no ſolum consilium
daret sed precibus quoq; me obſecraret no prius in pſuadere potuit
q[ui] tuis est effectum litteris ut uterer uro potissimus consilio. res
quem admodum fit acta uire littere mihi declarant gratulatio tua
et si e mihi probatissima q[ui] ab optimo fit aio. truoc mihi multo
wanduis e et gratius q[ui] ſuma paucitate amicoz; propinquoz;
ac neceſſarioz; qui uere mee saluti ſaueret te cupidissimum mei
ſingularis; mihi beniuolentia p[ro]ſtitisse c[ogn]uon. Reliquia ſt e[m]mo;
qui[que] ego q[ui]m hec erant tempora ſuicile et equo a[ui]o carebam. Iuc
i[u]o euiſmoi e[que] ſtatuo ut ſine talui uroz; et amicoz beniuolentia
neq; i aduerſa neq; i ſeunda fortuna quiſq; uuiere poſſit. I[n]aq; i

I am ego mihi gratulo: tu iuìo ut intelligas, loïi annaïssimo te tribuïste
officium te tibi p[ro]stalo. Vale:

Seruimus, etc. acerom salutè plib[us] uerbis dict[ur].

Et si non iuundissimus me nunc uobis allaturuz tamè
quin cuius et natura i bonis d[omi]nus insim est, faciendus quoquo
modo res se h[uius] tos certioris facere. Ad, etc. quod iu[n]n[io] cui ab epiduro
p[ro]irens nati aduer[se] essent ibi marcellum collegam n[ir]m cu[u]eni, euq[us]
diem ibi consump[si] ut ei co séz. Postero die ei ab eo digressus c[um]
eo consilio ut ab athenis i boetiam i[re]m reliquiar[is] iuris diu[tionem]
absoluerem, ille uti ibat ſupra maias i italiam uerſus navigatur?
erat. Posth[ui]d ie tertui ei diei ei ab athenis profit[ui]n i a[no] haberem
circiter horam deamn[am] noctis postui[que] familiaris euq[us] ad me ueit,
et mihi nunciaut, marca[ui] marcellum collegam n[ir]m poſt c[ene] t[ui]us
apud mag[ist]o cilone familiare euq[us] p[ug]ione paſſum esse, et duo i
ui[n]nera acceperit[que]. U[n]i in ſtoma[ro] alteru[n] i capite fecundus autem
ſperave t[em] euz nuere poſſe. Maq[ui]s ſeip[ui]n interſecit[que] poſſta ſe a
marcello ad me miſſum esse, qui hec nunciaut et razaret uti medicos
d[oe]ci et e uſtigio eo ſum p[ro]ſect[ur] prima luce ei n[ò] longuè a p[re]io
abſſem p[uer] acu[di]ni obu[n]iam mihi uent cum c[od]icil[em] i q[ub]e[] erat
ſcriptum paulo ante lucem marcellu[n] diem ſuius obiſſe. I[n]a iu[n]t cla
riſſimus ab homine d[omi]nimo acerbiſſima morte c[um] affect[ur] et eu imi
n[am] after dignitate p[er]parant i[u]nent[ur] est amn[is] qui ei morte aſſerret.
ego tamè ad tabernaculuz euq[us] previ[n]i[u]n[em] duos libertos et pauculos
ſuius aliquos a[que]nt p[ro]ſuigſſe metu p[er]ritros. q[ui] dominus e[oc]n ante
tabernaculum interſe[ct] et eſt c[oe]ct[ur] ſum i cadem illa lectura, qua i[u]pe delar[
]eram meq[us] lecticar[is] i urbem eu[re] ſerre. I[b]iq[us] pro ea copia q[ui] a[the]n[is]
erat ſunus ei ſat[is] amplum faciendus a[ur]am. ab athenensib[us] locum
ſepulture intra urbem ut d[are]nt impetrare non potui. q[ui] religione ſe impediri
d[are]nt. neq[us] t[em] i d[itea] euq[us] conſederat, q[ui] proxim[u] fiut uti i quo
u[de]llemus g[im]naſio eu[n] ſepelirem[us]. nobis p[mi]ſerut nos i nobiliſſimo
orbi[is] etraz[em] g[im]naſio achademie loci deſegimus. I[b]iq[us] eu[n] combuſſimus.
poſſta q[us] curaui[n]mus ut eidem a[the]menſes i e[od]em loco monumentu[n]

al. adibat

al. d[um]

marmorenz faciendum locarent. itaq, nunc officia fuerunt, pro col
legio et pro propinquitate et iuio et mortuo omnia et prestitum
Vale. d. p. 7 k. un. athemis.

## Marcus Cicero s. d. publico figulo.

Q
uad
Verenti mihi iam dui quid ad te potissimam scriberem non mo
certum ex nulla sed ne genus quidem litteram usitatam uciebat
in mente. Anam eni ptem et consuetudinem eam epluru; quibus
secundis rebus uti solebamus tempus etipnerat, yfecerat, fortua
nequid tule scribere poterem, aut omnino cogitare, relinquebatur..
tristе quoddam et miserum et his temporibus consentaneus gen'
litterarum. id quoq, diuiebat me in quo debebat esse aut jussio
auxili alia? aut consolatio doloris tu, quid pollicere non erat,
ippe eni pari fortuna adiect alioz opibz eam meos sustentabim.
sepuisq, mihi uciebat in mente queri q ita uuerem q, gaudere
q uiverem q, q, eni nulla me ipm ponatim pepulit insignis
nuria nec mihi quicq, tali tempore in mente uenit optare, q no
ultro mihi cefar detulevit in mihil minus eis conficior curis ut
ipm q maneam in ita peenture me exisime. Careo eis tum su
miliarissimus multis quos aut moris eriput nobis aut distra
vit fuget, tum omnibus amicis quoz, benivolentia uobis occiliarat
p me quondam te sano desinere res publica. Versorq, in eorum
naufragiis et bonoz direptionib, nec audio soluz q ipm cest
miserum, sed etiam ino quo mihil est acerbus eoq fortunas
dissipari quibz non solum adutoribz illud incendiu extimam
et in qua urbe mo gratia autoritate glia floruimus in ea
nunc his quidem omnibz caremus. optimemus ipus Cefaris
sumà erga nos humanitatem, sed ea plus non pot q, nus est
mutatio omn, rerum atq, tempoz. Itaq, orbz his rebs omnibz
qubz et nà me et voluntas et consuetudo attiuecereat, cum
ceteris ut quidem uidor, tum mihi ippe displiceo, nat eis ad agen
dum sempl aliquid dixi iuro, nunc no mo agendi rónem nullaz
habeo, sed ne cogitundi quidem et qui antea aut obfarris hoibz

d'ac

aut etiam fontibz opitulari poteram. Hue p. nigio uni oinż
doctissimo et sanctissimo et maxima quondam grà et in certe
amicissimo ne benignè quidem polliceri possim, ergo hoc eroptuz
est litteraz genus reliquii est ut consoler, et afferam roeç quibz
te a molestis corer alduere, at ea quidè fucaltus nel tu, nel
alterus consclandi i te summa est si unq[ui] tallo fuit, itaq[us] ea ptem
que ab exquiſita quadam vone et doctrina proficiat[ur]o attingà
tibi totam relinquat, quid ſit forti et ſapienti hoë dignu quid
grauitas quid altitudo al[ia] quid acta tua inta quid studia quid
artes quib[us] a pueritia floriniti a te flagiteat, tu iudib[us] ego q[ui]
intelligere et ſentire quia ſum röm[ic] et quia curo atten d[ur]q[us]
poſſum id tibi affirmo te iſtus molestijs i quib[us] es hoc tene
nò duitus futurus. In his autem i quib[us] etià nos ſuntur, fortat
ſe ſemp fore iudor mihi p[rae]ſicere prout i[ps]a[n]us a[ui]z qui plu[n]ui
p[ot] propensum ad ſalutem tuâ. Non ſcribò hoc temere q[ui]n
familiaris ſum hoc ſum ad muſtigandus curiosior, quo faci[ui]
quib[us] e matior ſpondere tristus poſſit. Hoc est adhuc tardiòr
ad te molestia liberandum. Familiares uo eius et hi quidem
qu[ia] illi iorandiffimi ſint mirabiliter de te et loqui[nt] et ſentunt.
Accedit eodem uilgi uolimtas uel potuus confusus oinżi, etià
illa que minu[m]us nunc quidem p[ot] ſed poſſet necesse è res pu
quaſa[n]t[us] ute[s] habebit ab his i[ps]us quib[us] tenet de te ap[ro] diè in
crede impetrabit. Redo i[gn]it ad iò ut iam tibi etiam pollicear
aliquid quod primo omiseram. Ham et complectar eius fami
liariflimos qui me admodi diligunt, multu[q] mecum ſunt
et i ip[us] consuetudinem qua adhuc meus pu[er]d[ur] mihi clausit
inſiniabo, et certe omu[s]ias p[re]sequar quib[us] putabo ad iò q[ui]
uolumus p[re]uenire poſſe. I hoc toto g[ue] plura facià q[ui] ſcribere
audeo, cetera q[us] que mihi amultis prompta eſſe certo ſuo a me
ſint patiſt[ina] ſint, mihi i re familiari mea è q[ui] ego neum
malim eſſe q[ui] tu. Hac de re et à hoc g[ue] toto hoc ſtrabo p[re]us
q[ui] te iò q[ui]e confido ſpare malle te eſſe iſuru[i] tus, exſtenu[i]

al[ia] affir[are]

illud est ut te horter et obsecre aio ut maximo sìs nec ea solum
memineris que ab aliis magis uris accepi si fed illa etiam que
ipse ingemio studioq; pepisti que si collige et tsubis omnia op
time et que accident qualia cingis erat sapient feres. si hec tu
melius uel optime uis ego que primece ad te intelligam studio
fisime omnia diligentissimeq; eutabo tuoq tristissime meo pire
meritoq ciga me memoravi consuabo:

O stateus cicerò l. d. gn. pianto.

B
In hac parte accepti litteras correcure datas quaz alteris mihi
gratulabunt q; audisses me meaz p[er]stinam dignitate obtinem.
alteris dictas te uelle que eg速em bene et feliciter euemere.
Ego autem si dignitas est bene de re publica sentire et bonis
uris probare q; sentias obtinere dignitate meaz. Sin autez
i eo dignitas est si q; sentias aut re efficere posse aut demq;
libera orone defendere ne uestigui quidem illuè reliquium
nobis dignitatis agi[re]t; q; p[ro]clare si nos meti p[ro] regere pos[ui]m
ut ea que ptim iam afflunt ptim independent moderate feram,
q; est difficile i euſimodi bello cumq; exit ex altera p[ro] ce d[em]
oſentat ex altera ſututè quo i p[ra]ciulo nò nihil me consolatur
cum recordor hec me tum uidisse cum ſeundaq; etiam reς mi[n]s
nò mò aduerſas ptimel[ibam] in[am]bamoq; quanto p[ra]ciulo & iure
publico disceptaretur armis. quib[us] si hi uicillent ad quos ego pa-
cis ſpe non belli cupiditate ad ductus accelleram. trì i[nt]elligebat
et irateq; boni et cupidum et insolentui q; crudelis eſset ſuturam
victoria. Sin autem i[n]cti eſſent quant interut eſset futura[rum]
cumui; ptim ampliſlimoq; ptim e[mi]z optimoq; qui me hec pre
dicentem atq; optime consulentè ſalutè ſue mallectant i unui
timidum q; ſatius prudente existimari. q; aultè mihi de eo quod
egerim gratularis te ita uelle certo ſi ego tum miſo p[re]re
mibil novi consilij c[ep]iſſein nifi i reditu meo miſiło midiores
res domes[ta]ris q; rem publici offenſiſlem. quib[us] e[mi]z pro meis
in[mo]taliib[us] bi[n]ſiās cariſſima mea ſalus et mee ſortue eſſe

d. lebant

debebant cum propter eorum seculus nihil omnino contra meos parietes tuum, nihil insidie uacuius inderem, nouarum me necessitudinum fidei tate contra ueterum, fididiam munendus putant, sed de nunc rebus satis uel etiam numquam multa de tuis uelim, ut eo sibi aito quo debes esse. id est ut nequid tibi p[ro]pue amendum p[ut]es, si eis status erit aliquis auctus quicunque erit te ouis p[ra]cloque ideo expertem foret, nunc aliter tibi iam placato, esse mettendo, alteros numque reatos fuisse, de mea autem te uoluntate sibi uelim uidices me quibam, quibuscumque rebus op[er]re esse interillam, quisque indeam quis sim h[us] tempore et quid possum op[er]tamen et consilio studio quidem certe resi fame salutati tue p[ro]istio tuarum tu uelim et quid agis et quid acturi te p[ut]es, facias me quis diligens, sime artiores. Vale;

### Marcus ciceronius. 1. planco.

A. C[or]pi p[re]brey[s] tuas litteras quib[us] id q[ui] s[ic]re c[ap]rekbam aegno-s[ic]re non potiu, o[n]gioni autem id quod mihi dubium non fuerit. Nam quis fortiter ferres c[om]unis, non tellexi, qu[em] me amares facile p[ra]p[ex]i, sed h[us] s[ac]eram, illud si fortiter ad id meas litteras acta, modauimus, sed tamen et si antea s[ar]p[si] que exis[tu]mam s[ar]bi, o[n]gione t[em] h[us] tempore breuerit c[om]monendum putant, ne quo p[ra]clo te apprivo exis[tu]mare[s] esse in magn[io] omnes, sed tamen in cons[itu]m us, quare n[on] debes aut propriaz fortunam aut p[er]p[er]uam posth[ae]re aut c[om]uiet recusare. Quapropter eo ammo simus inter nos quo s[em]p[er]tus, quod de te spare de me p[ra]stare pos[]tum.

al. p[re]brey[s] cylas

minis

### Epistolarium. 02. t. c. liber quatuor ad quatuor c[ic]teri et ceteros.

De metellis q[ui] F. c[el]er. p[er]s. d. marco c[ic]teri.

Etiales bene est exis[tu]mar[ia] pro mutuo inter nos aito et pro reconciliata gratia nec absentem ludibrio lofui, ut nec metellum fratre obediens c[ap]ite ac fortunis p[ro]epprignat[ium] uti, qu[em] si paru[n] p[u]do: ip[s]us, de fin

Debat. debebat. tamem uel familie nere dignitatis uel meuz studiuì eiga
uos remoç publicam satis subleuare. nunc ideo illuì circumventuz.
me desertum a quibz minime conueniebat. itaqz in luctu etqualore
sum qui prouicie qui exercitau p[]s]um qui bellu gero. que quótaz
nec r[]one nec maioz. n[]m clementia administra[]tis non erit mi-
randum si uos penitebit. etià mobili in me meosq[]u]s esse animo n[]o-
sperabam. me interea nec domelsuis dolor nec cuiq[]u]s inuria ab re
publica abductet.

O. tilluis. m. f. cicero. q. metello. q. f. celeri. py. f. d.

S. I tu exercitusq[]u]s ualetis b[]in est scribis ad me te exis[]tima[]sse
pro multuo inter nos a[]io et pro reconciliata gratia n[]uq[]u-
te ame ludibrio le[]s]um ri. q[]d cui[]modi sit s[]tatis intelligere n[]o
pos[]sum sed tamem suspiex ad te esse allatum me in senatu cu[] dispu-
tarem pmultos esse qui rem publica[]i ame confuata[]t doleret dwisse
ad propinquos tuos. quib[]s negare non potuuss[]e impetra[]sse ut
ea que thatuuss[]e tib[]i in senatu de mea laude esse dictenda reticeres.
quod cum dictem illud aduxi mihi te cu[] ita dispu[]tum efficitu[]z
fuuss[]e in reip. salute retinenda ut ego urbe[]s a domelsuis insidys
et ab meetino scelere tu itaham et ab armatis hostibus et ab ocula-
couratione defendares atq[]hanc n[]am tanti et p[]erlari munens
societatem a tuis propinquis labefarratam qui c[]ui tu a me
rebus amplissimis atq[]honorificentrissimis ornatus ess[]e timuus
sent. nequa mihi ps ab[]s te uoluntatis mutue tribueretuz.
Hoc in kmone cu[] a me exponere[]t que mea expectatio fuuss[]et
orom[]is tue. quantoq[]u]s mero[]ze uersatus ess[]em uisa est r[]atio
non i[]ocunda et medioris quidam est r[]isus consecutus n[]o
i[]te h[]z mag[]is i[] errorre meu et me ab[]s te cupisse laudari apte
atq[]h ingenue confitebat. Jam hoc n[]o p[]ot i[] te n[]o honorifice
esse dictu[]i me i[] clarissimis meis atq[]h amplissimis rebus tamem
aliquod testimonu[]z tue uotis h[]re uoluuss[]e cp autem ita scribis
pro multuo inter nos a[]io. quid tu exis[]tines e[]e i[] amicitia
mutuus n[]els[]o equidem hoc arbitro: cu[] par uoluitas accipit

nò iocunda
ak merorè
menumq[]u]s

alio

et reddit. ego si hoc dicam me tua causa p[er]termisſſe p[u]n[ic]az
tibi ip[er] lenio: iud[ae]c: eſſe mee eis rōnec uta tulerunt. atq[us] euis
mei consilii maiorem i[dies] singulos fructu iuoluptatemq[us] ca-
pio. illud dico me ut p[mi]uz i contione p[ro]priā de p[os]ueriz
ſtatim qu[em]admodi[que] ca[z] tibi tradem cogiture cepſſe. niḥil
dico de ſortitione ura[ta], tantum te ſuſpicari uolo. niḥil in ea re-
p[er] collegam me[n]z me i[n]ſaente eſſe factu[ze]r. recordare ceteri q[ui]
ate ſenatum illu[que] die facta ſortitione c[og]erim q[ui] multa de te
uerba fecerim ai tu ip[er] mihi dixiſt[ur] orō[n]ez me[n]z non ſolum
i te honoriſicam li età i collegas tuos c[œ]tumeliſam ſuſſe. iaz
illud ſenatus consultum quod eo die factum e ca p[re]ſcriptione
est ut dum i d[est]abit offi[n]u[m] me[n]z i te obſcuru[m] e[c] non p[ol]iti.
Postea u[m]o q[ui] p[ro]ſertus es u[el]im recordere. quare e[m] de te in
ſenatu e[gerim] que i contionib[us] d[ix]erim quas ad te litteras
miſerim. que tu omnia colligeris tu ip[er] u[el]im i[n]dices ſati[es] ne
ui[d]atur bi[s] omnib[us] rebus tu[m]s adju[n]tus ai proxime rō[m]az
u[m]enſi mutue reſponſiſſe. q[ui] ſcrib[is] de reconciliata i[n]a grata
n[on]o i[n]telligo aur rem conciliatam eſſe dicas que n[ui]q[ui] i minuta
eſt. q[ui] ſcrib[is] non eportu[nſſe] metellum f[rem] tu[m] obdictu[m] a me
oppugnari. p[rim]u[m] h[oc] u[el]im exiſt[im]es ai[n]u[m] mi[n]bi i[n]thi tu[m]z
uechementer probati et fraternam plenam humanitatis ac-
pietatis n[oli]untiz. Dein de ſi qua ego i re f[ri] t[uo] rei p[ri] cauſa
reſtiterim ut mihi ignoſſas. tam en[i]z ſum amicus rei publice
q[ui] qui maxime ſi uero me[n]z ſalutem contra illius impecui[m]
i me r[u]deſſu[m]iz deſenderim ſati[es] habeas niḥil me etià te[n]u[m]
de tu fr[es]i ſu[m]ia conſu[n]ien. que ego cu[m] comperiſſem o[n]q[ui] ſui
tribu[n]atus conat[um] in me[n]z p[mi]acem p[ar]are atq[us] meditari.
egi cu[m] claudia u[n]ore tua. et cu[m] ura[ta] ſoſore mi[n]tia cu[m]e erga
me ſtudui[z] p[ro] eti. pompeij necessititudine multis i rebus p[
]ſp[ex]eram ut eu[m] ab illa ſu[m]ia deterrerent. atq[us] ille q[ui] te au[n]diſſe
credo p[ri] l[ui]t. ian. qua ſu[m]ia nemo u[n]q[ui] i aliquo magiſtratu
improbib[ili]mus cu[m]is affectus e ca me conſulem affectat.

al[io]n[u]m

42

alii abest in illis

alii eodem

alii abest in illis magnis

cum rem publicam consuetudinem atque abest in magistratu
continuâ hinde poterit præmiare, cui tunc mehi tibi honori sìmo
fiat. Nam ait ille mehi nihil nisi ut iurare permitteret, magna
noceuramui nevissimi pubeccrimui, qui iurandux, quod populus
idem magna noce me uere aurasse iuravit. Hac accepta, tam iis
turis, tam enim illo quoque nisi ad metellum cœis annos, quod ageret
cum eo ut de illa mente delisteveret, quibuscumque respondit sibi non
esse integrum, et eum p[ro]aulo ante i conione dixerat ei qui in
alios animo adjuvisset in dicta ait addiciendi ipi potestatem
fieri non oportere hominem gravem et cuem e[]grecum, qui qua
pena senatus consensu bonorumque eos affecterat, qui urbem
incendere et magistri ac senatum trucidare bellum maximus
conflare voluerint, cædum dignum in dictum est, qui curia
cede, urbem incendijs utilem bello liberaffec. Istaq[ui] ego metello
fratris tuo p[ro]pri reftus. Nam in senatu, 1.2. ianuaris sic cu[]mo de
re publica iustitiam ut sentiret sibi ait uiro forti et constanti
eſse p[ro]gnandum. 3. Ad ian. non. 4. an. ait agere c[]p[er]ſſet, utro 4.5.
uerbo orationis ſue me appellaſbat, mebi minabat, neq[ui] illi quæs[и]
deliberatus fuerit, 4.5. me quaquam t[]rone poſſet, non iudicio, neq[ui]
disceptatione ſed ut atq[ui] impoffione euermere. 1. 2. ego temeri
tat[em] ſi iutute atq[ui] ait non reſſiſſlem, quiſs effet qui me i con-
ſulatu, non cui poteris exiſtimare, qui consilio fortemeſſe. Hec
ſi metellum cogitatione & me reſſisti, debet exiſtimate te maxiſts
de rebus a ſtatre eſſe celatum, ſin aute aliquid improuit tibi ſui
consilii levis a te et ſaculis exiſtimari debeo, qui nihil tec[ui] de
bis ip[er]s rebus exponuem, et ſi intelligis non me dicto metelli
ut ſeribis ſed consilio eius animo, quod in me inimicissimo eſſe
cœmotus, cognosce u[n]c humamtatem mea, ſi humanitas, appella-
landa est i acerbiffima tuncia remissio ac ad diſsolutio, nulla
a me unq[ui] ſententia dicta i ſtatrem tuiz, quotiens ſtati, alid[que]
eſt actum ſedens bis aſtensi qui mihi leuſſime ſentire utiſi
ſunt, addam illud etiam quod iam ego curare non debui. I[]s

alii e

43

tamen fieri non moleste tuli atque etiam ut ita fieret pro mea pte
aduui. Ut senatus consulto meus mimicus qua tuus frater erat
subilemaret, qvt non ego oppugnavi frtem tuus. sed sii tuo repugna-
ui. nec i te ut sribis animo tuu mobili. sed ita stibili ut i mea
erga te voluntate etia dectus ab officijs tuis pmanerem. atque
hoc ipo tempore tibi pene minitanti nobis p litteras hoc restribo.
atque respondo ego dolori tuo no solus ignosco. Huiusmodi etiam
laudem tribuo meus eni3 me senatus quanta uis fraterni sit -
amoris admonet. ate peto. ut tu quoque equi te iudicem doler-
meo pbeas. si acerbe si crudeliter si sene cai suus oppugnat
ut statuas mihi non mo no cedendum. sed etia tuo atque exercent
tui auxilio euusmodi cauſam tuendum kufſe. ego te in temp
amicum esse uolui me ut tibi amiciffimi esse intelligere. labora
ti. manco i voluntate et quoad uoles tuu pmanebo. citiisq. i
amore tui frtem tuu odisse desinam qut ulus odio quaeris. de nostra
benuolentia debabam.

### Quint metallus nepos l. d. marco ciceroni.

Nominis importunifimi contumelig quib[que] crebris, quoniam
me onerat tuus erga me officijs lenunt. et ut sult leues
eiusmodi homines a me despoauntur. libenter quod comutata p[er]sone
a te mihi fris loco esse duco. de illo meminſſe quidem uolo, tationi
eius inutu ſuaui de meis rebus ne uobis multitudine litterarum mo
lestor eſſem ad lelui p[er]cripſi de ſonib[us] proutiſe quid uellem fieri
ut iis uos doceret et comoneſſeret. si poteris uelim pristinam
tuam erga me voluntatem conſues.

al nolo

### Maralis ciceri. l. d. quinto metello consili.

Lettere. Q. fratris et t. pomponij necessariij mei tatuæ ſpe
uerant, ut i te non minus auxiliij q[ui]t tuo collega mihi
conſtitutus fuerit. Iſtag[ui] ad te litteras statim miſi p quaſi ut fortuna
poſtilabat et grās tibi eſt et & reliquo tempore auxilium peti.
postea mihi no tam meoz littere q[ui] simones co[ſ]p qui hac iter
ſuaebant auſi tuus inmutatum ſignificabant. que res ſeat. ut t

at forta

al' inart

al' ilyrissi

litteris obstreperet non alidem. nunc mihi. Q. frater meus, mitissimam tuam orcheme quia in senatus huiles p[er]scriptus. qua in dictis ad te scribere sum conatus. et abste quanti tuas ferit volumetis. p[er]to quosq[ui] ut tuos mecum fues potus q[ui] a[post]ter arrogantez et iustitati tuorum me oportnes. et tuas imimiticias ut rei pulchrae donareq[ui] te iustiti alienas. ut contra rem p[er] confirmes adduceris. qu[em] si mihi tua dementia opem tuleris omnib[us] in rebus. me foret in tua potente tibi confirmo. si mihi neq[ui] magistralum n[ote] senatum neq[ui] populum auxiliarium a[post]ter eam u[m]que me cum re publica incit sicuerite iute ne cum u[ aliis] revocare tr[um]s omnibus res u[nam]dum tu[que] qui fuet[que] non c[rit] non possit;

aliius

Marcus Cicero. f. d. c. antonio m. f. impatori.

Et statueram nullas ad te litteras mittere nunc s[omne] datitias. non qu[ia]e ea[que] intelligerem s[atis] apud te udalem sed ne his qu[em] me rogarent aliquid & m[a] consuetione iminutum ess[que] ostendrem t[em] c[m]. t. pomponius homo omnibus meozibus i te studiorum et officiorum maxime consensu tu[rum] c[um]p[er]tus n[on] amasti. t[em]inus ad te profitiscere[que] aliquid mihi scriben du[m] putat. p[er]scortim cum aliter ip[m] pompo[io] sati[s]itare non pos[er]m ego. si abs te s[ui]ma officia desiderem mirum nem[que] u[ ali]di debeat. o[n]em et me i te p[er]fecta sunt. que ad tu[m]s s[om]modus qu[ie] ad ho[n]orem que ad dignitate p[r]tinerent pro his rebus nullam in abste relietam esse gratiam. tu[rum]que optimus testis. contra etiam esse aliquid abs[que] p[er]fectum ex multis au[d]iu[m] nam[que] p[er]s[que] me non au[do]. dicere ne forte id ip[m] u[er]tum ponam q[ui] abs te au[que]t falso i me solere c[on]ferri. sed ea que ad me delata sunt. mallo te ex pomponio tu[rum] non minus molesta fuerunt q[ui] ex meis litteris cognosceret. meus i te animus q[ui] singulari officio fuerit ut senat[us] et plus romanus testes est, tu q[ui] gratius erga me fueris ip[m] ex istinmare potes. q[ui]t[u] mihi d[eb]eas ceteri ex istinment. ego que tua c[au]sa antea feci uoluntate sum adductus. pos[te]a que constantia tua. sed

reliquia mibi crede multo maus mei litiduï majorèq[ui] gratuitatem et laborem desiderant, que ego si non profimdere ac pâre iudabor omnib[us] meis iurib[us] justimebo. Sin aute ingrati esse sen- tiam non committam ut tibi ip[er] insanire iudicar ea que sint et ip[er] causimod[us] poteris ex pomponio cognoscore, atq[ui] ip[er] tibi pomponi[us] ita c[om]endo ut q[ui] q[ui] ip[er]is c[um] confido te facturum esse omnia, tamen ab te hoc petam ut si quid i te residerit amor:is erga me id omne i pomponi[us] nego c[io] ostendas. Hoc in nihil gratius facere potos.

Mat[er]us Cicero.f.d.p.1.f. præcon.

Vim ad me decus librarum uenisset egulset q[ui] merum ut opam darem ne tibi hoc t[em]p[re] succedere t[em] q[ui] illu ho- minem frugi et tibi amic[us] exis[itu]mab[us], tamen q[ui] memoria te- uebam causimod[us] ad me litteras antea misisses non satis credidi homini prudenti tam ualde esse mutatam voluntatem tuam. Sed poter[ia] q[ui] et cornelia tua terentia c[ogn]uem et ego c[ui]m. Q[ui] cornelia locutus s[um] adhibui diligenter quotienf- tam q[ui] senatus fuit ut adess[em] plinum q[ui] eo negoci habui, ut kufuizt[ur] pl. et ceteros ad quos tu s[cri]pseras cogrem. In potius credere q[ui] t[us] litteris odo res tota i menſes ianuam[us] rei quæ erat. Sed f[ac]ile obtinebatur. ego tua gratulatione com- motus. q[ui] ad me primo s[cri]pseras uelle te bene uenire, q[ui] de Crasso domum emuſſem c[ui]m eam ip[er] domui. XXXV. aliquanto post tuam gratulationez. Itaq[ui] ni[c]e me fito tatuiz h[ui]ere eris alieni ut cupiam c[ui]urare. Si quic[que] reip[iat]. Sed ptim odio inducti me excludunt. et apte undicem c[ui]uratois odrunt. ptim non c[red]uunt. et a me infidias metuunt. nec putant e[m]m quod delle posse qui ex obſidione ſenecator[e]s exerimt or. ſemiſſib[us] magna copia e[m]. ego aute meis vobis g[eli]ſis. hoc ſum aſſe cutus ut boni dome exis[itu]mez. domi[us] tuam atq[ui] edificationez on[i]ez p[is]pexi. et uchementer probawu Anto- ni[n]iz. et ſi e[m]s i me ofſicia om[n]es desiderant t[em] in ſenatu gra-

uissime ac diligentissime defendi. Senatùq uchementer oròne
mea atq autontate comom. tu ad me velim lras crebrius
mittas ; Marais tullus. 07. f. cicer. s. d. En. pompeio. En
f. mag imp. Si tu exatq uatletis bn è. al Sì è quo vis. bn è

E
X litteris tuæ quas publice misisti cepi una ci omnib
incredibilem uoluptatè. tantam eis spem oram ostendisti
quantam ego semp omnib te uuo fretis pollucebar. hæ hoc fito
tuæ ueteris hostis nouos amigos uchementez litteris pessus
atq ex magna spe deturbatos iacere. ad me autem lras quas
misisti qæq exiguæz significationez tue exigu me uoluntatis ha
bebant. tamè mihi fito iotumdas fiuille. nulla eis re ta letam
soleo qæ meoz officioz consientia. quib si qn no mutue
respondet apud me plus offici resière facillime patroz. Jlld
non dubito qn si te mea ſiina erga te studia paru in adum
xerim res publica conaliatura cùnicturaq sit. ac ne ignores
quid ego i tuæ litteris desiderarim stribam apte sicut et mea
natura et nostra amicizia posulat. res eas gesli quazz alìqua
i tuæ lris et nre necessitudinis et rei publice in gratulationes
expatura. qua ego abste ptermisam eſe arbitros q[ui]uerere
ne au] au]z offenderes. sed fito ea que nos pro salute prie
gesimus orbis terre iudicio ac testimonio comprobari. que
cum ueneris tanto consilio tantaq à magnitudine a me
gesti eſſe cognosces ut tibi multo maior qæ aſtruanus kuit
me no multo immorè qæ leliuz ſicule etaz i re publica et in
amicita aduincuſ eſſe patiare ;

Marais Cicer. 02. liceo. p. f. callo.

Q
Vantum ad meiz ſu duiz extiterit dignitatis tue uel
tuend uel età augende non dubito qn ad te omès tu
ſcripſerint non eis kiut aut medioare aut obſaruz aut ci]mo]
q silentio posset p[teriri. Nam et cu consilibz et ci mults
conſularibz tanta contentione decertui quanta nuq[ui antea
ulla i auſa. ſuſepi q[ui mihi p[petuaz propugnatòq p[ omnibz

al'ordine

ornamentis tuæ Veteribæ nere necessitudini iam dui debitur. Sed multa varietate temporum interrupit officiau cumulate reddidi. Neque me hæcule unq[ui] mihi tu aut colendi aut ornandi uolutas dehuit. Sed quodam pestes hominu[que] laude aliena dolentium et te nò nuiq[ui] ame alienarunt et me aliquando imutaruit tibi. Sed exigit tempus optatum mihi magis q[ui] spatum ut florentissi[que] tuæ rebus mea p[ro]spici posset p[ro]t et memoria n[ere] uoluntatis et amicicie fidæs. Cum e[ui] consentit n[ò] m[ò] ut domus tua tota. Sed ut a[lecta] c[ivitas] me tibi amicissimù e[se] cognosceret. Itaq[que] et p[ro]stan- tissima ou[que] feminaz[que] uxor tua et eximia p[ietate] iu[trute] gratia tu Crass[em] meis consiliorum monitis studijs actionib[us] nituntur et senatus plusque romanus intelligt tibi absenti. Mbil e[que] taz[que] promptum aut tam p[ro]atum qu[ia] omnib[us] rebus que ad te p[ro]tineant operam cum diligentia[rum] autoritate[m] me[m]que sint acti. Queq[que] agant domine[m]que tibi litteras declarari p[uto]. De me s[ie] exis[timæ] ac tibi p[ro]fua[dæ]as. Uchementer u[di]m. n[ò] me repentina aliqua u[di]luntate aut fortuto ad tuam amplitude[m] meis officijs amplec- tendam madu[m]. Sed ut p[ro]mu[n] attigerim spectasse s[em]p[ro] ut tibi pos[erem] q[ui] maxime e[m]se c[um]met. Quo quidem ex tempore memoria teneo. neq[que] meam tibi obfuantia[rum] neq[que] mihi tuæ s[im]ma beniuo- lentiæ ac liberalitatem deu[i]sse. Sìqua interdud[unt] n[ò] t[ui] re q[ui] s[in]spitione u[di]olata ea c[ui] fuerint et falsa et iamia. Sint euilfa ex omni memoria utaq[que] n[am] i[sc] eu[n]z tu iu[r] es. et eu[n]z me e[m]se alio[u] ut q[ui] in e[am] rei publice tempora midimus. c[um]unctione a[sc]itioria[que] q[ui] n[am] utriq[que] n[im] laudi s[perem] fore. Q[ui]obr[è] tu quantum tuo u[di]cio tribuendum e[m]se nobis p[ro]tes statues i[u]pe. et ut s[uo] statues ex n[am] dignitate. ego u[u] tibi prohiteor. atq[que] polliceor eximium et singulare me[n]i thudui in omni g[ne] offici[m] quo ad i[u]nestrate et gl[iam] tuæ spectet i[sc] quo etiam si multi me[m] contemnent t[ui] tu reliqui[s] omnib[us] tum Crass[em] tuæ u[di]cib[us] omnis facile supabo. quos q[ui]c[que] ego ambos uniu[m]e diu[go]. Sed i[m]arco beniuolentia imp[n]j hoc mag[is] s[um] plubio d[editus] ex me q[ui]p[er] a p[ueri]cia ſua s[em] tamem hoc tempore

al[iter] pollic[er]t

maxime sicut alteruz parentem et obfuat et diligit. hanc iis
uerim existimes federis habituras esse imo non epitole meq, ea
que tibi promitto ac recipio saneffime esse obfutaturuz. diligé-
tiffimeq esse facturuz. Que a me fuffipta defentio è. te absente
dignitatis tue. ì ea iam ego no solus amicicie nre fed etiam co-
frantie mee cula pmaneto. Qua obrem fatis esse hoc ture arbi-
tratus lum hec ad te scribere me ſiquid ipre intelligere aut ad
uolimtatè aut ad comodum aut ad amplitudimez tuaz ptimè
mea fmonte id esse facturù sin aute quippiam aut a te essez
admonitus aut a tuæ effuturuz ut intelligere nihil negi te
ſcripſſe neq; quenq[ui tuor frustra ad me detulisse. Q[ui obrem
uerim ita et ipre ad me ſcribas de omnibz minmis maxis me-
diocribz q[ui reb; ut ad hominè amicillimù et tuæ p[erpias, ut
opa consilio autoritate grà mea ſic utant[ur] in omnibz publicz
privatis forensib[us] domnethas tuæ amicuz] hospitaliz, clientum
tuor] negocijs, ut q[ui eus fieri poterit preſentie tue deliderù meo
labore minuat;

Vatini, imp. Ciceroni ſuo. I. ſi uales b[us] è. ego ualeo.

S
i tuam consuetudimez i patrociujs tuendis ſuas. p. Va
timuis diens aduenit qui pro se c[um] dicter mult. no p[ro]
repudiabis i honore qu[em] i p[er]cilo recepiſt. ego aute qu[em] potus
adoptem aut tuocem q[ui] illum quo defendente uincere didicti,
an uerear / ne qui potenti ſimèz h[uius] consipratoez neglexerit
pro mea ſalute / is pro h[uius] no meo puſſiloz ac maluiorum
obtrectationes et inindias no proſternat. atq[ui] obterat. quare
ſi me s[ic]ut ſoles amas ſuſcipe me totuz atq[ui] h[oc] qu[ie]quid est
oneris ac numeris pro mea dignitate tibi tuenduz ac ſuſtinen
dum p[ut]a. ſas meaz fortimâ neſio q[ui]o facile obtrectatores ſue
nire. no meo quid[em] me h[erc]ule merito. fed quanti id reſerit ſi t[in]
fato neſio quo accidit ſiquis forte fierit qui n[ir]e dignitati obſſe
uelit. p[eto] a te ut tu[am] consuetudimè et liberalitate i me absente i
defendendo mihi p[ist]os litteras ad ſenatiu de reb[us] n[ir]is geftis quo

exemplo misera merra tibi p[ro]stripsi. dict[em] mihi tuis filius domnus fugitiuus, cum uardat[is] esse de quo tu mihi mib[us] manda[si], ego aut[em] terram mariq[ur] ut conquirer[er]t p[r]mandam, et profecto tibi illum recipiam, nisi si indalmatia[as] auſtigerit et inde tamem aliquando eruam, tu nos fac ames. Vale. l. d. u. l. d. quatuor ex castris navona:

Vatini imp. Cicero[rum] ſuo ſal. f. u. b[us] est ego quid[em] valeo.

D[ic] Dionysio tuo adhuc nihil extraio, et eo minus ap[ro] me frugis dalmatian[que] illinc[que] euam refrigeravit. Sed tamen n[ò]d[el]itum q[n] illum aliquando eruaz, sed tamen ora mihi dura impas. De cato[li]no n[ef]scio quid ad me p[ri]ſtrist[ati] deſpitionis diligent[iss]ime ap[ag]ette a[ui]n n[ro] ſexto ulio. N[am] me h[ra]ule ego quoq[ur] illum amo, sed h[uius]cmodi uos clientes h[uius]mo[d]i n[am] recipitis. Inſim[è] unus qu[em] crudel[iss]mi qu[in] tot ingenuas matres famlias caus[ar] romanas occidit, arripiuit diſp[er]didit regno uas[tr]avit. ſimi non ſeminiſſis homo contra me arma tultit et eum bello cepit. Sed tamen mi Cicero quid futur[è] pos[ſ]um: omnia me h[er]cule quidem cupio que tu mihi impas, meaz a[na]d[u]ſionez et ſup[pl]utui quo uſur[i]us em[n] i e[u] qu[è] c[er]pitiem remitto tibi. Et condono, quid illis ſpondere pos[ſ]um qui ſi a[na] bona direpta, n[am]s expugnatis, fi[es] liberos parentis occif[os]. acuſ[es] exponu[n]tate ſi me h[er]cules ap[ro]s h[uius] i cu[u] locum effect[ur] ſim[que] tamen hoc ſuſtinere non pos[ſ]em, quid ergo est: ſicnam omnia ſedulo que te ſi am uelle. Deſknditur a L. uolitio tuo diſap[ulo] ſi forſt ea res poterit aduerſarios fugare. I[ne] eo m[ax]im[am] ſpes est, nos ſi q[u]d[è] c[it] iste opus deſend[es]. C[ef]sar adhuc mihi iuviu[az] facit, de meis ſup[pl]ationib[us] et rebus g[er]ſtis dalmatic[es] adhuc n[ò] reſk[er]t, quaſi uero uſiſt[imi] triumphi in dalmatia reſ g[er]ſerim. N[am] ſi hoc expec[]tandum est d[ù]tut[i] bellu[que] conficam, uiginti op[da] t[em] dalmatic[em] antiqua que i[pi]s[ibi] adſaueu[n]unt, amplius ſevaginti hec n[isi] ora evpugno ſi mihi ſup[pl]ationes n[ò] decernu[t] longe alia conditione ego ſi[m] ac ceteri impator[u]res, ego poſt ſup[pl]ationes mihi decretas.

al[ia] anar[dis]

al[ia] c[ui] & n[ro]

al[ia] ſeu[n]g ſi

in dalmatia profectum, sex opaca in oppugnando cepi. Umi hoc quod erat maximi, quatuor ame iam captus, quattuor eis turris et quattuor muros cepi et arcē coram totam ex qua me nunc frigora imbres derruſt. Insigneq, mi cicer o pridum captum et bellum confectum relin quere ſum exac quare te rego ſi opus erit ad celavē mea cum agus, meq tibi in omnis ptis deinde ndum putus. hoc exiſtim an nates te tui aman tiorem habere. Vale. d. 11. decem. Varona;

## 02. Cicero Naticio imp. salutè.

Gaius Rata tibi mea esse officia non miror, cogniti eni te gratiſsimi, quin idque nunquam distiti p[re]dictare nec eni tu mihi h[uius]mo gr[at]um. Verum etiam cumulatissime retulisti, qu[am]ob[est] reliquis tu[rum] rebus omnibus pari me ſtudio erga te et eadem uoluitate cognosces. Quo mihi feminam primarias pompeiam uxo[re] tu[rum] cōmendas cu lura n[or]re statim tuus litteris lēctis locutus ſum ut et meis uerbis diceret ut quicquid opus eſset, mihi deniuciaret me omnia que ea uellet ſumo ſtudio cura[que] factu t[em]. Ira[que] faciam eamq[ui] si opus esse iudic[er]t i[que] cōueniāz, tu tamen et uelim ſcrības ut nullam rem neq[ui] tam magnam neq[ui] tam paruam putet, que mihi aut difficilis aut paru me digna iudic[are]. omnia que i tus rebus agam et n[ò] laboriōsa mihi et l[en]etha iudibunt. De dionyſio ſi me amas conſue, quācunque ei fidem d[ar]ris, preſtabo, ſi uio mybus fuerit ut e[que] duces euz captu[n]us i trumphant. Dalmacis diu male faciant qui tibi molesti ſunt. Sed ut ſcrībis breui capiunt et illustrabunt res tuas gultas. Semper eni h[uius]bi ſunt bellu[m]i;

## 03. Cicero sal. d. 1. lucero. q. f.

Oram me team eadem hoc ageſte ſepe conante; derruſt pu[do]r quod pene ſubruſtus que nunc expromā abſens auſdacti. epla eni non eruberat. ar[co] cupide tate increduſi neq[ui] ut ego arbitrō reprehen dēnda. nom ut n[or]m ſcriptis illuſtre[]t et celebre[]t tu[rum]. Quod et si mihi ſepe on[que]s te eſſe facturuz in ignoſtus uelim h[uius]c k[atio]ni mec. genus eni[que] ſcriptus tu[rum] et si erat ſemp[er] a me uemerenter expectatūr, in uat opinionē mea[que]. meq[ui] ita e[pr]uit uel incendit ut cuperē q[ui] celeriter rumores t[ur]ros menimentis cōmendari tu[rum]. neq[ui] eis me ſolui commemoratio po-

["47", "aliter", "steritatis ad spem quandam imortualitatis rapit, sed etiam illa cupidiss\nut uel autoritate testimonyt, uel in dicto benivolentie uel suavitate\ningeni uiri pfruamur, neq. tibi hec eui scribebam, eram nescius qutis\nonerib, prmerer susceptruus teruz, et iam institutum, si qua in&ebam\ntalia bellis et civilis historiis iam ate pene esse perfectam. diversas aute\nmihi te reliquas res ordini decelle mihi nolui, qu te admonerez, cogitare\ncumque ne malles eui ceteris rebus nro contexere, an ut mihi greci\nsecurunt. Callisthenes treceus bellus, timeus parrin. Polibius numa\ntimi qui omnes a ppetuus suus historijs ea que dixi bella sepauerunt.", "aliter", "tus quoq. ita auilem conversationem abhostilibet externis, bellis seum\ngere, equidem ad nrim laudem, non multus uido interesse, sed ad ex-\nrationem mea quodam interest, nò te expectare dux ad loci uenias,\net statim cim illam totam et tempus arripere, et simul si uno i argu-\nmento unaq. in persona mensi tia tota uerlabit. cito iam aido quato\nomna iberiora atq. ornatora suavia sint. Neq. tamè ignoro q. im\npuidenter faciam qui ipmi tibi tantus oneris imponà, potest enim\nmibi adnegare occupato tia. deinde etiam ut ornes me postulem, qu-\nsi illa tibi nò tantupe uident ornanda. sed tamè qui scind uerecun\ndie fines transierit, euz bene et nauter oportet esse impudentè. Itaq.\nte plame etiam atq. etiam rego ut et ornes ea uchementus etiam q.\nfortatè seutis, et in eo leges historie negligas. gravq. illâ de qua sua\nauiſtine, quidam in probensio ſtripſiſi et qua te affici nò magis\nportuſſe denotivas q. héraulem xenophontu, illuz a uoluypnte\nſi me tibi uchementus comendabit ne aſpne. amor qui nò plusai\nlum etiam q. concedet ueritas largiare, q. si te adducemus ut hoc\nſuſtrapas, erit ut mibi pſuado materie digna facultate et copia\ntia, a principio enz evolutions, uſq. ad redituz nrim uident mihi\nmodi cui quodam corpus confici posse. i quo et illa poteris uti auilui\ncommutationuz ſua uel i explicandis catis reruz nonaz, uel i remedijs\ni comodoz, ac et reſpondas ea que intuipanda duces et q. placebunt\nexponendis remb, comprobabis, et si liberius ut consuest agenduz\nputabis multo, i nòs p[ro]ſidiam inſidias proſitque, notabis, m[ati]n", "aliter", "aliter\n\nquod:\n\naliter\n\nconcedet\n\ncompendabit\n\nconverbat\n\nconscio\n\nconſi\n\nconſi\n\nconſi\n\nconſ

al' ENÌ ODO

etiam caiis nri uarietate tibi inſcribendo ſupraditabut plenam
au'dam uoluptatis que uebementer aios houiz i legendo ſcripto
retinere poſſit. Nihil est eni aptus ad delectatione lectoris qui
tempo2 uarietates ſonineq uis ſituidines que et ſi nobis optabi
les i expiendo non fieriunt i legendo tì eritiocinde. Nabet eis
p[teriti doloris ſecira recordatio delectatione ceteris uò nulla
p[ſimetis propria molestia cuiis autè alienos ſine ullo dolore
intuentib[us etiam ip[ra miſicordia est iocu'da. què eis n[um ille mo-
riens apud mantincaz epamnondas n[ò cui quadam miſatione
delectat qui ci deniq[ui ſibi auelli iubet ſpiculi poſtea qui ei p[er
anti dictum è clipeu[que ſalui ut etià i uilneris dolore equo al[ò
cum laud[que moreret. cui[ fludui i legendo n[ò erep[tu temiſto[ci ſuga
redui[que vetinets. et eni[ ordo ip[ſe annali[ mediocrite nos reſi et
quali enumeratione fasto2. At iuri tepe excellentis antipite s
uarii[que caus h[rit admiratione expectatione, letit[ia molestia ſpe-
timoem. ſi uò exi[tu notabili concludunt expletur aui[ iocu'diſſa
lectionis uoluptate quod mihi aciderit optatus ſi i h[ae ſenſita
fueris ut a continentib[us tuis ſcriptis i quib[que p[petuas 102 geſta2
historia complecte[ris ſecernas h[ane quali fabula[ roſz enento2
q[ui 102. Nabet eni[ uarios actus multa[que actiones et c[ſiſto2
et tempo2. Ac n[ò uereor ne allentatumaila quada aliiupati
tuam gr[ui uidar cui hoc d[monſtrem me a te potiſſum oth[ni
celebrariq[ui uelle neq[ui eis tu is es qui ſi neſaur[ et qui non
eos mag[is qui te non admirent inui[es qui eos qui laident
allentatores arbitere neq[ui autè ego ſum ita demens ut me ſem
p[iterne glorie p[eu[ comendari uelim qui n[ò ip[ſe quoq[ i me
t[omendando propria[ ingeni gloria[z conſequatut[ Neq[ui em
Alexander ille gr[è m[ ab appelle potiſſum pingui et al[if[po-
ſingi uolebat ſed q[ui illo2 ar[è cum ip[ſis cum etià ſibi glorie
ſore putabat atq[ui illi artifices corporis ſimulat[ora ignotis nota
ſacebant que uel ſi nulla ſint nihilofint etiò obſeutuq[os clari
uri. Nec minus est ſpartates Hageſilau[que Phibendus

qui neq; pietim neq; hctim imagme suam palius e ehe q; qui
i eo gne laborarunt. Vnus eni; Xenophontis libellus i eo rege
laudando facile emes imagines hominu; statuas supault. Atq;
hoc p[ostantus mihi fuerit et ad letit; a; et ad memorie dignitatez
si i tua scripta p[ienero q; si i cetero]. q; nò ingenui mihi solum
supeditatum fuerit tui s[ic]t timoleonti a timeo aut ab herodoto,
tbemistochi sed etiam autoritas clarissimi et spectatissimi et i re
publica maximis gravissimis c; c[ui]s cogniti atq; i p[er]mis p[er]bat
Vri ut mihi non solum p[roniu]; q[ui] cum i sigeuz uemiffet Ale
xander ab homero achilli tributi eſse dixit. sed etià grave testi-
moniu; ip[it]utum clari homis magni[que] iudeat. Placet e; Hector
ille mihi nenianus qui nò t[em] laudari se letatur. sed addit etià
a laudato iuro. q[ui] ate nò impetro hoc e s[ic] que te reç impedierrit,
neq; eni; fues eſse arbitrar; quic[que] me roganteem abs te nò impe-
trare c[ug]ur fortiſſe facere q[ui] nò nulli ſepe reſpenſunt. ſaribaz
ip[es] de me multo]z t[em] exemplo et claro]z iuro]z. ſi q[ui] te non
ſugit hec ſunt i hoc gne iutia et iueri]dius ip[er] de ſe ſe ſcribat
necesse e i quid]z eſt laudandum et p[r]tereant ſiq[ui]d e reſpen-
dendum. accedit etià ut minor ſit fidei. minor: autoritas. multi
deni]q; reſpenſand et duant iueri]diores eſſe p[rones] ludoviz
gimnicoruz qui ai ceteris coronas impoſuerit iuctorib[us] eo]z q[ui]
nomina magna uoce pronúciarint ai ip[er] ante luði]z miſſio
nem corona d]nent alui p[ronem] adhibent ne ſua uoce ip[er]
ſe iuctores eſſe p[edicent]. hec nos iutare cupimus. et ſi recipis
c[ui]m n[am] uitabimus. idq[ui] ut facias regamus. ac ne forte mirè
cur cum mihi ſepe oſtend[er]is te accuratissime n[ro]z temporum
consilia atq; euent litteris mandaturuz a te i]o niue t[int]opere
et tam multis uerbis p[et]amus ulla nos cupiditurs incendit.
de qua initio ſcripſi. festinationis. q[ui] alacres a]io ſimus ut et
ceteri iuuentib[us] nobis ex libris tuis nos c[ogn]iſtant et nos met
ip[er] iuiu] gloriola m[à] p[er]ſuamur. h[is] de reß quid acturus
ſi s[ic]tibi non eſt molesti] restribas mihi uelim. fi enim 1

45

suscipit cauſam confiſam comenſarios reruz omiz. Sin aut differi
me in tempus aliud coram te loquar. tu interea no cœſabis. et ea
que habes institutiu p[ro]polie. nosq[ui] diliges.

O. Cicero. S. d. L. luceio. q. filio.

Vant[us] ip[ro] consolatio litteraruz tuaz mi[n] gratiffima est.
declamat eu[n] ſi[n]am benuſolentia[]z c[u]ui[n]etuz pari prudentia
tamen illu[m] fru[ct]um ex h[is] litteris uel maxmi[n] ce[n]p[ro] te p[rla]re
res humana[q]s contemnent[em] et optime contra fortu[n]a paratu[m] arma
tum ex cognou[m] qua quidem lau[d]s ſapientie ſtatuo eſſe maxima[n].
non alu[n]de pendere nec extrimſaus aut b[n] aut male iu[u]endi
ſupſent[s] bi[re] ſones. que cogitatio cu[m] mi[n]o o[n]o exćiſſet et eiz
p[em]ituis inſederat u[m] tam[]e tempeſtituz et conairu[m] alamitatum
erat aliquantum labeli[n]na atq[ui] c[u]ui[n]ſa cu[m] te opu[m]ları et iu[d]o
et id ſecill[em] et[ra] p[ro]ximis lat[or]is mu[n]q[ui] p[ro]ſent[em] ſentio. I[n]taq[ui] hoc
ſepu[m] dicendum tib[us] n[ò] c[u]uiſigni[am]dum ſolum ſed et[ra] deſtan-
dum arbitror mi[n]b[il] mi[n]e eſſe potu[m]ſe t[us] litteris gratuis. Ad con-
ſolan[du[m] autem cum illa valent[em] que elegan[t] copioſeq[ui] collegi[n]
tum mi[n]b[il] plus q[ui] cp firmu[m] d[í]mes grau[t]ut[ez] q[ui] a[m] tu p[ſp]exi
qua[n] n[ò] i[n]itari turp[il]li[n]us exi[n]ſimo. I[n]taq[ui] hoc et[ra] me forſtiorem
p[u]to q[ui] rei[m] p[re]cept[oe] ſat[ui]d[í]nis cp tu mi[n]b[il] u[d]ere ſp[em] non
nu[m]lam bi[re] hec alia[q]a ſat[ura] meliora. cau[s] eu[n] gladiatorij ſali-
tud[em]q[ui] ee tum ſones ſea dispu[t]tione a te collecte uetubunt
me rei publice peni[bi]t] diſſidere. I[n]taq[ui] alteruz minus miru[m] forſtio[d]
te eſſe cum alio[d]u[m] ſp[er]es / Alteru[m] miruz ſp[er] illa teneri. Q[u]d
eſt[em] eu[n] n[ò] ita affectum ut id n[ò] delectum extinctu[q]i e[d] fateare.
Circu[i]nſp[er] omnia membra rei publice. que notiſſima ſi[n]t t[ib]i.
nu[m]l[um] ſep[ies] p[ro]ſe[n]ct[em] q[ui] non fractum debilitatu[m] ue ſit. que p[ro]
ſequerei ſi aut melius ea u[d]erem q[ui] tu u[d]es aut c[u]memorare
pos[em] ſine dolore q[ui] q[ui] t[us] moniti[rs p[re]cept[s]q[ui] omnis e[] abia[n]dus
dolo[r]. ergo et domes[ha]i feremus ut censſes. et publica paulo etia[q]
fortu[m] for[t]aſſe q[ui] tu ip[er]e qui p[er]cipes. te eiz alia[]qua ſp[er] consolatur
ut ſcrib[s] nos erimus etia[m] in omi[b]z despatione forſes. ut tu tam

Eplà puló

idem et forturis et p[rae]p[ro]s. Das eis mi[n]n iocundas revocati[on]es consuetudines m[orte] reruq[ur] earu[que] quas te i[mi]s autore g[er]simus. p[ro]stirimus en[i] patricie non minus certe q[ui] debuimus, plus proſecto q[ui] est ab a[i]no tui[que] aut consilio hominis postulat[us] ignoscens mi[n]hi de me ip[s]o alig[do] p[re]dicanti. quatu[m] eis tu reru[s] coq[itation]e non letate e[gr]itudine nolliu[n]t. e[m] et a[m] comemorati[on]e leam[n]. I[ea]q[ui] ut mones q[ui]tui poter[oe] me ab emiliz[is] molesti[us] et angorib[us] abducam[que] transſen[ti]q[ui] a[n]us ad ea quib[us] ſeru[n]de res o[n]nant[em]. aduerſe adjuu[n]ant[em]. t[em]que et ero t[em]nunti[us] quantum patieth[ur]. utriu[n]que et as et ualitudo. et ſi eſſe una minus poterimus q[ui] uolens us a[no]zu[m] in com[unction]e i[ſ]ſem[que] ſtudiu[s] ſea ſuen[m] ut nui[n]q[ui] a[no] una eſſe uidemur [con] a[m] et d[eter]imus q[ui] ſol[em].

Luci lucei[q] q[ui] f[ri]s. d. m. t[ul]ho m[af]s. l[ub]e. e. u. ſic ut ſol[em] paulo

T
e requisi[n]tus ſepu[s] ut i[n]derem v[n]ome, qua[rum] non
ſu[n]q[ui] a[m] me diſſeſſeras inſi[n]tus ſi[n]m. q[ui] ut e[m] n[ic] miror.
non habeo certum que te res hinc maxime retinu[at] uti ſol[u]tudine
delectare, a[m] ſeru[b]as et aliquid agu[s] eo[q]z quo[q]z consu[n]t[us] g[ra]u[deo] n[3]
rephendo tu[n] consilui[m] nam nihil i[n]ſo poter[et] eſſe i[u]ndu[m]us non mo[n]
mi[n]ſus hi[s] temporib[us] et luctuoliſis ſed en[m] tranquillis et optatis.
p[ro]ſam uel a[no] deſu[n]tato tuo, qui n[ò] requiem qu[er]it ex magni
occupationibus, uel eruduo qui ſemp[que] aliquid ex ſe p[ro]matur. alios
delectet t[em]p[ro] landib[us] illuſtret. ſin aute[m] ſi[mi]t hinc d[ic]eras ſeras. La-
cri[m]is ac trif[ic]tie te tradi[d]i[n]t[ul]co, qua[m] doles, et angere non
poſſum te. ſi non conſediri q[ui] ſentimus, ut liberus di[c]amus
accurare, quid eis t[em] ſol[u]s apta[n] non iuduis qui proſu[n]t acrimen
occultiſſima p[rae]p[ro]s: tu n[ò] intelliges te querelis quotidi[n]am nihil
proficere, non intelliges duplicari ſolicu[t]idines quas eleuare te
tua prudentia postulat: q[ui] ſi n[ò] poſſimus alig[do] p[ro]ſicere ſua[n]do
gratia contendimus, et rogando ſi quid m[a[n]a] uis ut iſt[i]s te mole
ſi[n]ſes l[ax]es et ad c[om]uctu[m] n[i]m] reſe[m]s et ad conſu[n]tudin[e] uel ni[n]z
c[om]me[n]z, uel tu[q]s ſol[u]s ac propriu[q] cupio non obtu[n]dere, te ſi non
delectare n[ò] ſtudio cupio d[eter]re, ne p[ra]mane[m] i[n] marpt[o]. Cum
due res iſte contrar[ie] me conturbent, ex quib[us] aut i[m] altera mi[n]hi

uclim si poteris obtempeç aut i aliter non offendas Vale.

Marais Cicero f.d. I. lucio q. f.

O
Amis amor tuus ex omnib: ptibz tuis se ondut in his
litteris quas a te proxime accepi non ille quidem mihi
ignotus, sed ti grat et optatus dicerem ioandus nifi id
uerbi i enie tempus p[.]o]di]tem neq[.]s ob eam una causaz qua
tu susfictus et i qua me leniflimis et amantisfimus uerbis
utens re graviter accufas, sed cp illus tanti uilneris, que
remedia esse debebant ea nullu sunt. Quid eiz: ad amigos
ne confuigam: q[ui] multi sunt: habuim eiz fore c[.]o]c[.]
aliy omniderunt, alij nefcio quo pacto obdurnerit, teauz uuere
p[.]osſe equidem et mavime et uellem uetifutis amor consuetud
ſtudia paria quod uinculus que rec idest n[.]e conjunctionis,
poſtutus ne igitur esse una neq[.]s impeditat me hetaule itelli
go, quid impeditat, sed certe adhue non ſunmus c[.]ui eſſemus
uicam i tuſeulano i p[.]utcolano, n[.]a quid dictum i urbe: i qua
cui foruz auſume ſit uicimitas non requirit, sed cau nefcio
quo i ea tempora n[.]a etis incidit ut tu maxime floreru

alii posse

alii iudicat

nos oporteret, tum uuere etiam pu[.]d[.]ret. quod enim esse
poterat mihi p[.]fugui i p[.]poliato, et domesfcis et forensibi orna
mentis atq[.]s folatijs: littere credo quib[.]s alſi due utor, quid
eniz aluit ſicere posſum: sed nefcio qui] ip[.]e ille excludi]me
a porti et p[.]fugio uicenti, et quali] exprobare cp[.]i ea iuta
maneam, in qua mihi inſit n[.]fi propagatio miſerrimi
temporis. Idic tu me ea urbe abeſſe miraris i qua domus
mibil delectare p[.]essit, ſumiz ſit oduiz tempoz hominiz fori
aric[.]
Iſtaq[.]s ſie litteris utor i quib[.]s consumo emne tempus
no ut ab hi]s meditand[.] p[.]petuaz, ſed ut exiguam obluuonem
doloris petam, cp[.]i id egiftemus ego atq[.]s tu cp[.]i ne i mentez
quidem nobis ueniebat p[.]quotidianos metus ome tempus
una ſinſſemus, neq[.]s me ualiti]do tua offen[.]dret, neq[.]s te me
vor meujs cp] quantiz fieri poterit conſequam[]. quid enim est

d[.]quid

poterat mihi p[.]fugui i p[.]poliato, et domesfcis et forensibi orna
mentis atq[.]s folatijs: littere credo quib[.]s alſi due utor, quid
eniz aluit ſicere posſum: ſed nefcio qui] ip[.]e ille excludi]me
a porti et p[.]fugio uicenti, et quali] exprobare cp[.]i ea iuta
maneam, in qua mihi inſit n[.]fi propagatio miſerrimi
temporis. Idic tu me ea urbe abeſſe miraris i qua domus
mibil delectare p[.]essit, ſumiz ſit oduiz tempoz hominiz fori
aric[.]
Iſtaq[.]s ſie litteris utor i quib[.]s consumo emne tempus
no ut ab hi]s meditand[.] p[.]petuaz, ſed ut exiguam obluuonem
doloris petam, cp[.]i id egiftemus ego atq[.]s tu cp[.]i ne i mentez
quidem nobis ueniebat p[.]quotidianos metus ome tempus
una ſinſſemus, neq[.]s me ualiti]do tua offen[.]dret, neq[.]s te me
vor meujs cp] quantiz fieri poterit conſequam[]. quid enim est

utri qu3 nostru3 apnus: prope diem te igitur ababo.

Marcus cicero f. d. Titio.

Et unis ex omnibus minime sum ad te consolandum accormodatus cp tîm ex tuus molestiss cepi dvlous ut còsò latione ipse egerem, tamè aì longuis a ſumi luct' acarbitate meus abeflet dolz qui tuus statui nre necessitudinis eſſe meqz in te benuolentie non tæcere tanto ì tuo merore tam dui. I2 adhibe ali quam modizum consolationez que leuare dolorè tuiz potſet ſi minus ſanare potuifet. eſt aute consolatio puulgata qæz illa maxime quâ ſempire oze atq[ui animo hre debemus: homines nos ut eſſe meminerimus ea lege natos ut omibi telis fortue propoſita ſit uita nra neqz eſſe recusanduz quominus ea qua nati ſumus conditione uiamus, ne ue tam gravite eos cauſs feramus quos mullo consilio utare poſſumus, euentis qu[ia alioz[ memòria repetendis mihil acridiſſe nou nobis cogitemus. n3 he neqz cete re consolaciones que ſunt a sapientiſimis uiris ufur pate memorieq[ litteris prodite tîm uident p[ſicere debere qu[ztuz ſtat ipse nre cuutatis et hoc probatio tempoz p[ſatoz tu beatiſſi mi ſint qui liberos non ſuſeperunt, minus aute miſi qui his temporib[ amiserunt qui ſi cons[am bona aut de miq[ aliqua re publica p[diſſent, qui tuil te àſideruì mouet, aut ſi tuaz[ reſ[ cogitatione meres non facile exbauriri tibi utrim dolorè poſſe unuierſum p[ito. ſin illa te reς cruciat que magis amoris eſt ut eoz qui occiderunt miſias lugeas ut ea non dicam que ſe p[ſime et legi et audiui mihi mali eſſe in morte et quaſi refidat ſenſus. imortalis illa potius qui mors ducenda ſit, ſin ſt amiti[ nilla uidi miſia d[beat que non ſentia[. Nec tîn in dubitas confirmare poſſum ea miſeri p[ari impendere rei publice que qui rediuerit nitlo mò miſi quidem decept[ eſſe uideat. quid e[ eniz iam nò mò pudori probitati virtuti rectis ſtudijs bonis artib[ ſed oïo libertati ac saluti loci. nò me hercule quæq[ audiu hoc gravilimo et pestilentiſimo anno adolescentulù aut puezt

morteui, qui mihi non adiys inmortalibus ereptus ex his miserys
atq; ex iniquiffima conditione uite iudereſt. quare ſi tibi unuz hoc
detrabi potest nequid his quos amathi malı putes contigisse pmul
tum erit ex merore tuo dimittut; reſinueret eis ſimplex illa iaz
cura doloris tuı que non aı illis coſtabilı. ſed ad te ip[er]m proprie
reſerret. i qua non est iam gravitatis et ſapientie tuë quam tu
a puero p[ſ]ſtituſi. ſerre iſmoderatus caum i[mi] comodiz tuoz, qui ſit
ab eo[]z quos dilexeris miſeria n[]naloq; ſeuunt?. et eniz euz ſemp te
et prinatis i[mi] reß et publica p[ſ]ſtituſi. tuenda tibi ut ſit gravitas et
constantie ſuendum. Nam q[ui] allaturı e [i]p[er]a duſtumitas que ma-
zimos luctus uetustate tollit i[mi] doq; p[ri]spere consilio p[ri]ndituaq; de
bemus. et eniz ſi nulla fiut unq[ui] ſi lib[er]s am[]ſſus t[am] imberillo muil[em]
ammo que non aliquando lugendi moduz fecerit, certe nos q[ui] e[mi] dies
allaturı i[mi] consilio anteſter debemus. neq[us] expectare t[ri]p[er] medicinaz,
qu[am] reſſentare r[ò]ne pos[]ſimus. Ibis ego litteris ſiquid p[ro]ſeſſem exſi-
mabam optandum quiddam me eſſe affecutum, ſin minus forte uaduiſ
ſent, of[ſ]cio t[em] eſſe ſubſturuz benuolentiffimi atq; am[]ſſimi qui me
tibi et ſuſſe ſemp exſimes uelim et ſuturuſ eſſe confidas:

al. q[ui]m

Nareus c[]icero salut[è] dict. p. ſextio. p. f.

N
on obluione amicac[]e n[]re neq[us] intermiſione conſuetudinſis
mee ſup[]porib[]z temporib[]z ad te nullas litteras miſi ſed q[ui] p[ri]tempora
tempora i[mi] r[ui]mis rei publice i[mi]ris q[ui] acuerut. Posteriora aute[m] me
aſcribendo tu[]s i[mi]ſtiffimis atq[us] acerbiſſimis i[mi]comodis retardarimt.
Cum uero et interuallum i[mi]matis longam ſuſſet et tuam uututem
am[]miq[us] magnituidimez diligentus eſſem mea[] recordat[è]. n[]o p[ut]am e[mi] alienuz i[mi]ſtitutis mei[]s hec ad te ſcribere ego te p[er] ſexti et p[er]miſ temporib[]z
ullis quib[]z i[mi]udiam absens et i[mi] crim[è] uocabare deſendi et c[ui]n i[mi] tu[]s
fam[]iliariſſimi uideao ac p[ic]ito tu[]s cr[im]è co[]uingeret[è] ut potui accu
ratiffime te tu[]a[]q[us] ca[]m tutat[è] ſum et proxime recenti aduentu meo
c[ui]n rem aliter i[mi]ſtituta off[]endiſſem ac miſi p[la]cuſſet ſi affuſſem t[em]n
n[]ulla re[] salut[è] t[ie] deſu[]t. C[ui]q[us] eo tempore i[mi]udia annone i[mi]ma n[]o
ſolum tu[]i. ueru[]z etiam am[]miq[us] tuoz. imiquitas totu[]s i[mi]udia[] multaq[us]

al. Quis?

: alia :

alia rei publice utinam plus qui causa ipa ueritasque ualiuſent publio tuo neque opa neque consilio neque labore neque grâ neque testimonio deſuì. Quaobrem omnibus officiis amicicie diligenter a me ſancteque ſuatis ne hoc quidem pretermittendum eſſe duxi te ut hortare: rogaremque ut et hominem te et iurum eſſe meminuſſes idest et ut communez incertumque caum quę neque iutare quilibet nîm nec p[ra]ſtare ullo pacto p[ro]ſapiente ſerres. et dolori fortiter ac fortune refiſteres, cogitareque et in ſtra citrate et in ceteris que veruſ potite ſunt multis fortiſſimis atque optimis iuris iuſtis iudicijs talibus cauſis mediſſe. Illud autem neUE ſcriberem ea te re publica caverem i quia neminem prudentem hominem res ullo deſerret. De tuo autem filio uereor ne ſi m[in]l ad te ſcripserim debitem eum iuſtuti uidear teſtimonia litteris deſiderium ac dolorem tuus. ſed tamen prudentiſtine facies ſi illus p[ietatem] induſtriam iuſtutem ubicumque eris tuâ eſſe tecuſ eſſe duces, nec emuſ minus nostra ſunt que aſio complectuntur qui que cauſis iuſtuemur. Quaobrem et illus emnua iuſt ſi[n]mi quâ i te amor magne consolatiu[m] tibi debet eſſe, et nos ceterijs qui te n[ò] ex fortuna ſi ex iuſtute tua p[er]dimus ſemp[or]i pendemus et mayme a[i]tue ſi[n]ſte cum tibi niſi meato actidiſſe reputabili[]s, et illud adju[n]ges homines ſapientis turpitudine non cauſ non delicto ſuo n[ò] alio[rum] iuſtia como[u]eru. Cgo et memoria ſne ueteris amicicie et iuſtute ac obſuantia tu fili[m] monitus nullu[que] loco deero neque ad consolandu[m] n[ò] ad lau[n]da[que] fortunam tuam tu liquid ad me forte ſcripseris p[ra]ſiſtaz. ne te fruſtra ſcripſiſſe arbitrere; O j[u]arais Acero. s. d. t. f[ra]dio.

Et si egomet qui te consoliari cupio consolandus ip[er] ſi[n]m, p[er]pea qu[em] nullam rem gravus iam diu tibi qui i[con]ſi[du]i tui tr[ui] te magnope non h[or]tor ſolium, ſed etiam pro amoru[n]e n[ò] rogo atque oru[n] te colligas iuſi[que] prebeas et qua condit[i]ve omnes homines et quibus temporibus natu[m] ſi[m]us cogite[s]. plus tibi iuſtus tua d[omi]nit[que] fortuna abſtulit. prope[terea] qu[em] a[de]ptus es, qu[em] n[ò] multi homines nou[m] amiliſt[ui] que pli[m]i homines nobilissimi, ea demu[n]que iuſe[n]t conditio impendere legum iudicior[em] tempor[em] ut optime actum cu[m] eo iuſe[n]t e[m]. qui qui

N

al[io] costant[ie]

al[io] c[os]suanda

Oro-
Rogo.

leuissima pena ab hac re publica離cesserit, tu uò qui et fortunas et liberos habeas et nos ceterosq; necesitudine et benino-lentia tecum cœunetissimos. q;que magnâ facultate s; his hithérus nobisc; et c;u omib; tus uluendi, et cum unuz fit indicu; extâ multis quod reßhendatur ut q; una sententia ea q; dubia, potentia aliau; condonatum exisimec; omib; his de cauſis cebes istam molestiaz; leuissime ferre, meus an; erit i te liberosq; tuos ſemp què tu eſſe uis et qui eſſe debet;

Cicero ruſo salutè diat.

Et si mbi nunq; dubu; fiut q; tibi eſſe carissim" tamè quondie magis id p[]hicipio extatq; id q[]d mbi oſtenderas quib[]z d[]a; litteris hoc te studiosiore i me colendo for[]ze q[]; i pro uina ſuſſes et si meo iudicio m[]bil ad tu[]i proſiciale offin[;] addi pot[;] quo liberu[]s iudicu[]i eſſe poſſet tu[]; J[]n[;]q; me et ſup- ior[;]res litter[;]e tue admodum delectaueru[]; quib[]z et expectatum men[;] aduentu[]; ab te amanter indebam et c;u alit[;] reς cœridiſſ; ac puſſes te meo confilio magnope eſſe letatuz, et his pro- ximis litteris magni ce[;]pi fructu[]; et iudicu[]; et officiu[]; t[;]udi cu[;]s q[;]p intelligo te id q[;]d om[;]es for[;]tes ac boni uiri ſicare debent u[;]bil pu[;]tare utile eſſe n[;]ſi q[;]p rectum honesti[;]q; ſit, officiu[]; q[;]p te mea[;]m quodcunque cepiſſem consilij, poli[;]ceris fore, quo neq[;]b[;]mi grati[;]us neq[;]t ut ego arbi[;]tror t[;]ibi honesti[;]us e[;]c q[;]c; potest, mi[;]bi consilu[]; captum iam diu eſt, & quo ad te n[;]o quo celandus eſſe mi[;]bi ſamp[;]li antea, sed q[;]na conciatio consilij tali tempore quali[;]que admi[;]nitio in d[;]e eſſe officij, uel poti[;]us efflagitatio ad coevandam societate uel p[;]iculi u[;]l labori[;]s, cum u[;]ero ea tua ſit uoluntas humanitas benino[;]lentia e[;]ga me, libenter amplecto: talem an[;]ſ; sed ita n[;]o e[;]i[;]z dimittam pu[;]dorem i rogando meu[;]z, ſi feceris id quoque o[n]diſ magnaz; habebo gr[;]a[;]m, ſi n[;]o feceris igno[;]tam, et alteru[;]i timu[;]n alteru[;]i mi[;]bi te negare non potuſſe arbitraboz, eſt e[;]i[;]z reς p[;]roſecto maxima, q[;]d rectu[]; ſit/a[;]p[;]aret, quid expediat obsaruz eſt.

itam tibi ut si nos iis simus qui esse diximus id est studio digni ac litteris meis dubitare non possum qui ea maxime ceducant que sint certissima que tu si simul placebit statim ad me uemis. Sin id placebit atque eodem nece continuo poteris. Oui tibi ut nota sint faciam quicquid statueris te mihi amicum. Sin id quod opto etiam amicissimi iudicabo.

## Ciceronius

Quod potissimam te cœupissimam si eo quo cœpitueras uenire uolueris. Quare et si mei cœmodi uti cœmouere me uolueri tamen ita existimeam uelim me a^naturæ hujus si ad me uenisses voluntatem tuæ cœmodi meo. Ad ea que scribeam cœmodum equidem possum & singulis ad te rebus scribere si. Or tullus scribea meis adesse, a quo mihi exploratum est et ròmbus dütaxat referendis. De ceteris rebus affirmare non possum nihil euz fecisse sicutem quod esset contra aut rem aut existi mationem tuæ. Deinde si rònus referendatus ius uet et mos antiquus maneret me relaturuæ rònes mihi teui pro nuncione nostre necessitudinis contulisem conflictiis, nò hujusmodi feriisem ad urbem si consuetudo p[ro]funa maneret. Id quo leges iulia: relinquiere rònes in prowina necessitas erat. eamdem totidem uerbis referre ad erarii feci in provincia. neque ita feci ut te ad meui arbitrium adducerem. Sed tribuisti tantum quantum me tribuisset nunquam me penitus, totus eni[que] scribeas meis. Quæ tibi videlicet uiae esse scribeatis tibi tradidi. Tu ei or. minuendis h[uius] tuæ adiuxisti, rònes confecte me absente sunt terum. ad quas ego nihil adhibui p[ro]te: lectio ne: ita accipi librum a meo suo scribea ut eundem accepi, a frè tuo si honos eris, qui mauroe tibi h[uius] non potui. Si fidei majorè tibi habui, q[ui] pene ip[er] mihi. Si pro quod iudicis h[uius] est ne quid aliter ac tibi et honestum et utile esset referretur, nò h[uius] cui potuis id nego ey darem q[ui] darem. Illud quidem certum factum est, quod lex imbebat ut apud duas auiates laodiceisem et lapamèse.

al[ia] ad monu[n]s

al' iuas

que nobis maxime indabant, quò ita necessè erat wòs consuetas et consolatus deponeremus. Itaq[ui]s huc loco primi respondo me q[ui]q[ui] iussi de causis rònes deferre, proparim tamen te expectat, ut iussi ni[s]i in prouincia relietas rònes pro latis trèm. Q[ui]obrem de Voluſio quod ſcribís nò est id rónuz. Docuerut eis me parati homines i bis cum oSTS patiſtimis, tum mi[n]i amiciffimis. C. camillis ad Voluſiuz transferri nom[em] a Valerio nò potuſſe. P[er]d[ur]ianos teneri neq[ui] id erat. I[li] XXX. ut ſcribís, ſed ſiunt. I[ri].

V[IX]. erat en[i] curatu nobis pecuia Valerij mancipis nomine ex qua reliqui quod erat i rónibs retuli. ſed ſic me et libertatis fructu primaſſet et diligentie, et q[ui] minime in laboro mediocris etiam prudente liberalitatis, q[ui] maius ſcribe me beneficio q[ui] meo. legatum meuz p[er]ſectumq[ui] q[ui] lepram maxia calamitate leuatos, cum p[er]ſertim non debent eſſe obligati diligentie, q[ui] exiſtimas de tanto offi[cio] meo tanto etia piculo. nec ſiſſe me i quicq[ui] nec cogitatiuſſe, ſcribam quicq[ui] voluſſet, cu[n]i id multi ne reci tauiſſet quidem retuliſſe prudentie, cu[n]i rem ame nò inſi pienter excoſitutam quidem putaſſas. Nam et Voluſi[us] liberandi meum ſiut confi liz, et ut multi tam grans Valeriamis p[er]d[ur]i ip[er]qi. t. mario de pelleret ame iuta ratio e[mi] q[ui] quod omès nò soli p[er]bat ſed etiam laudant, et ſi iueri ſare ius. hoc unu ſcribe meo in tellexi nò minuz placere, ſed ego puſtati eſſe iuri boni cum ſ] populi ſiui[us] ſuaret, consulere fortunis tot uel amicozu uel cuuiu[us]. Nam de luceo est ita actum ut autore. CH. pompeio ita pecuia i fano p[er]oneret, id ego agnou meo iuſſu eſſe factum, qua pecuia pompens est iuſus, ut tua tu[que] de poſuerat iest[ur]. ſed hec ad te mihil intelligo ptineze, illud me nò alia duerit ſi e[m] moleſſe kerrem, ut aſtriberem te i fano pecuia iuſſu meo de poſiſſe, m[i]s[i] ita pecuia grauſſimis eſſet certiſtimisq[ui] moni[tis] testata, cu[n]i data quo ſenatus consulto quib[us] tuius quib[us] meis litteris, p[er]ſtio traditi eſſet, que ai inderem tot ueſiſa[mi] p[er]ſa[n]t ut i[mi]s errave nò poſſet, nò aſcripſi id quod tua mihil reſorebat.

qua

al miſi

43

ego tamen acriphitse mallem qua id te iudo deliderare, sic scribis
tibi id esse referendum idem ipse sentio. neq[us] i eo q[ui]que meis vobis
discrepabunt tue. Addes em[ur] tu meo iussu, qu[em] ego qui n[on] addidi.
Hec causa e[rum] negem, nec si causa esset et tu notiles negarem.
Ham de sextrertis nunc centimilib[us] certe ita relatuz ê/ut tu sive
frater tuus referre uoluit. sed s[iquid]e ê quo d[ur] logeopat[ur] grati[s]iz
est. qu[em] ego i[rum] r[om]ib[us] referendis etiam n[unc] corrigere possunt. De eo m[ur]
senatuscons[ulto] non s[um] iussus quid p[ro] leges licerat cons[iderand]iz
est, te certe i pecume exacte ista referre ex meis r[om]bus relatis
n[on] opot[uit] n[isi] quid me fallit. s[unt] eis alij p[ro]ces. illud cau[m]e
dubites qu[em] ego omnia faciam que interesse tua aut et iaz uelle te
existimem h[uius] ullo m[ou] facere possit. Q[ui] scribis de beneficis s[ato]
a me et tribunos militares et p[er]fectos et contub[inales] d[ut]axat[ur]
meos delato[s] esse i[ quo] quidem me r[on] rekellit. liberiz eis m[ur] t[em]p[us]
ad eos deferendos existimabam d[ur]i. pos[ita] certior s[ui]z fuer[unt]. t[em]gita
dieb[us] deferri necesse ess[ue]. quib[us] vones reutilitz[ez]. sane moleste
tuli n[on] illa bib[ina]tue potus ambitioni respuat[ui] esse q[ui] mee.
qui ambitione mih[ui] uteret. De centurionib[us] t[em] et de tribunozi
militarum contub[ernalib]z res e[rum] integro. gen[ius] em[ur] hori[us]
bib[ina]t[us] definitum lege n[on] erat. Reliqui[us] e[rum] de s[extrert]ijs centu
milib[us]. de quib[us] memm mih[ui] a te myrina ess[que] e[m] allatas.
non mei errati. sed t[ui] i[ quo] p[er]statu[m] iudicat[ur] ess[que] si modo
erat fr[is] t[ui] et tullijs. sed cum id corrigi n[on] posset. q[ui] i[m] de po-
sitis rev[us] ex provin[ia] de reffimus. acced[ulo] me quide[m] tibi p[ro] a[i]
mei uoluntate proq[us] ea s[pe] facultatum quam tum habebamus
q[ui] humanissime potuerim rescriftisse. sed neq[us] t[us] me h[uma]
nitatem litteraz[em]a[que] obligat[um] p[uto]. neq[us] me tuaz h[odie]
c[p]h[am] sic accepsisse ut h[uius] accipiuunt. quib[us] epistole p[ro] hec t[pr]a
moleste s[unt]. timul illud cogitare d[eb]es. me om[ne]z p[ec]umam
que ad me saluis legib[us] p[u]emisset epheſi apud publicanos de
pos[uit]sse. id ſuſſe. ſ[ur]s. xx[ij]. e[m] om[ne]z p[ec]umaz pompeium ab
ſtuitſſe. q[ui] ego s[ui]e equo a[i]o s[ui]e iniquo ſero. tu d[ur] ſ[ur]s. est.

55

equo animo fere debes. et existimare eo minus ad te iud de
tus cbarijs uel de mea liberalitate puentifc. qu si mihi ex-
pensa ista ist è tullifſes tamè que tua è ſi autuus quinſ in me
amor netles ame hoc tempore eſtimationè accipere. na nuſatı
ſi aiperem non erat. ſed hec lonicitum me putato ut ego te exi-
thmo. Ego tamen cum tullius rure redierit. mittu cù ad te.
ſiquid ad rem putabis ptenere. Ixane eplam cur non ſtindi
uelim cauſa nulla è :

Mataus cito. f. d. l. melanto

Rate mihi tue littere fuerint, ex quib; intellexi qu etiam
ſtine litteris arbitrabus te ſima cupiditate affectum eſſe
undi mei. qu egis ita libenter accipio ut tibi no concevdam.
nam tecum eſſe ita coru miſa omnia que opto contingat ut ue
hem̄ter uelim ut eis cni eſſet maior et uiroz et cujuſ bonoz
et iocandoz hominuſ et amantuſu mei copia tibi erat nemo
qui ad eſſem libentuſ qu; tecum et pauci quib; cni eſſe eque
libenter. Ixoc uero tempore cum alij interierint alij absint.
alij mutati voluntate ſint. Viui meduſſi dius tecum diem
libentus posuerim qu; hoc omne tpus cni pletis quoz eoz; quib;
cui uio necesario. noln eis exilimare miſ solitudinem
non iocundiorem eſſe qua tamen ipa uti no licet qu; Bmones
eoz qui frequentant domuſ meaz excepto uno aut ſumum.
altero. itaq; utor eodem p[ra]ſuo. quo tibi utendum censeo. ut
terulis nris. p[terea] consuienta etia confilioz meoz. ego eis
is ſum qu[ue]admodum tu facillime p[ote]s exiſtunare qui miſil
unq; mea potuſ qu; meoz cujuſ cni fecerim cui tuſi ſuduſſi
is què tu niſq; amaſi me eis amabas et ip[pe] beatus eſſet et
omnes boni ego ſum qui nulluſ uit plus ualere uolui qu; ho
neſtum ocuſ. idem q; cui illa ipa arma que ſemp timueram
plus pot[le] ſenſi qu; illum consenſuſ bonoz què ego ius et feceraz
q[ui]us tota conditione pacem accipere malu qui utribus cui uad
lentiore p[ug]nare ſed et hec et multa alia coru breui tp[pe]

licetbit neq[ui] me tamè ulla res alia rome tenet, nisi expectatio
teruz akr[im]az iudè eiz mih[]res i prop[mi]ui adducta dis
crime. Puto aute nò mih[]le mea intereſſe q[ui]q[ui] id ip[mi]n quod
interſit non ſane intelli[vo]. Veru t[em] quicq[ui] ills[]e nunciatum
ſit n[ò] longe abeſſe a consil[i]s amico[que]. eſt eiz res iaz i eui loci
adducta ut q[ui]q[ui] multuz interſit inter eorum cui[ss] q[ui] dimittant
t[em] inter iuſtorias n[ò] multuz interſituruz p[utem]. ſed plane
au[n]us qui dubi[us] rebus forſitan fuerit inſirmior despathis con
firmatus eſt multum. Qu[em] etià tue ſupiore[s] littere confirmaſt.
qui[b]z intelli[xi] q[ui] forſtiter iuriaz ſerres. Ju[n]t me tibi c[ui] ſumaz
humanitatem tum etià tuas litteras profiul[ſe]. Veru etià ſcribaz
teneri[oe]ze mih[] animo iudebar[è] ſic ut omnes ſere qui iuita iſgenua
i beata cuuitate et i[liber]a u[n]im[que]. ſed ut illa ſecunda moderate
tulim[us] ſic hanc non ſolum aduerſam i[ff] fundat[em] euerſaz for
t[em] n[am]a forſtiter ſerre debem[us]. ut hoc ſaltem i[ff] maximis malis
b[om]u]n]conſequam[ur]. ut mo[te]t[em] qua etià beati contemnè de bea[que]
[J]peca q[ui] nullu[b]z ſenſi[m]n] eſſet habi[t]ura. H[uius] ſic aſſe[ct]i n[ò]mo
contemnere d[eb]eamus. ſed eti[az] optare, t[em] ſi me diligis fru[n]
iſto o[n]io, t[em]q[ui] p[ru]ſade preter culpam ac p[ect]atu[m] qua ſemper
caruiſt[em] et carebi[s] h[ui]o acciderè mih[] pos[se] q[ui] ſit hori[b]ile
aut p[rt]imèſcend[um]. ego ſi iudebitur recte fieri pos[se] ad te uei[az]
b[em]ui ſiquid acciderit: ut mutand[us] consilui[em] ſit. te certi[ore]z
faciam ſtat[em]. tu ita faci cupid[us] mei iudendi ſis. ut ilſi[n]e
te ne moneas tam inſirma ualitudine, niſi ex me prius que
ſieris p[er] litteras quid te uelim facere. me nelim ut faci[ss] diligis
ualitudiniq[ui] t[ue] et tranqui[lit]ati ai ſuias:

Epistolar[us] 03. t. ciceronis liber ſextus ad aulum tor[que]tum et ceteros.

## Marcus Cicero, 1. d. aulo to:quato.

Et si ea pruribatio est quid? reruz ut sive quæq; fortune
maxime penteat nemoq; sit qn ubi ius q; ibi ubi
est esse mallit, t; mih dubui nò e qn hoc tempore
tono iuro rome esse miserrimi sit. Nam et si quocir; in loco
quif quis e; idem e ei seniis et eadem acerbitas ex interitu verum
et publicaruz et suaz, t; ni oaili augent dolozè, qui ea que ceteri au
dunt mtueri cogunt: nec auuertere a mihijs cogitationem finue.

Qi et si multuz rez desiderio te angi necesse e; t; illo dolore quo
maxime te confici audio cp rome nò fis aui tuiz liba, et si eni;
cum magna mol;sha tuos tuaq; desideras t; illa quide; q regris
sui statum tenent, nec melius si tu adesse tenerent, nec sunt
ullo improprio p[]aulo, nec abes tu ai de tuis cogitut; aut prei-
puam aliqua fortuna postulare aut commuez recusare, de te autè
ipo tor quate est tui sive agiture aio ut nò adhibeas in consiluiz
cogitationuiz tuaq; despatione, aut timore, nec euz is qui in te
adhue inuho; q; tua digitas postulabat sunt nò magna signa
redit ai erga te mitigati, nec t;me is ip[]e a quo salus peti[]. Inukt
explicunt aut exploratam r[]onez salutis s[]ie, aiq; ouiz belloz
exitus incerti sunt ab altera iuctoria tibi piculuiz nullu[]i e p[]si-
cio, quod quidem seunctu sit ab omu interitu, ab altera te ip[]m
nun q; timuist[;e certo s[]no. Reliqui[;]i e ut te i d[]p[]m quod ego q;
confolationis loco pono, maxime excitet cœ p[]ailuiz rei publice
cui t;anti mal; q[]uius diti iuri multa dicunt t; uereor ne consolatio
ulla possit uera repiri, p[]ter illa que tanta e quanti[;]i ei uiz aio
est roboris atq; nemoz, si eni; bene sentire recteq; facere satis e;
ad bene beateq; iuenduz nò uereor ne euiz qui se optimorum con-
silioz consientia suskentare possit miseri eſſe ne fru; sit dicere, nec
eniz nos arbitror iuctoria p[]mijs ductos p[]ri; exi; et liberos et for-
tunas reliquiffe, ſed quoddam nobis officiali iuſtuz et puiz et debi-
tum rei publice n[]req; dignitati iudæb[]aſ, ſed qui nec ai id ſpacelam]
tamè eramus amentes ut explorata nobis eſſet iuctoria. Quare ſi
id euemt quod ingredientib[] nobis in c[]um propofitiu ſunt accidere

al[]l' quod

posse, non debemus ita cadere alici quas aliud euenerit quod fieri posse
mungi, putarimus, limus igitur ea mente qua rò et ueritas prescribit.
ut mihi iuta nobis p[]standiz, p[]ter culpam putem. atq[]ui t[]ireamus
omnia humana placate et moderate keramus. Atq[]ui hec eo ptmet omnia
ut p[]ditis rebus omnib[]us t[]i ipa iurtus se sustentare posse in caeter[]. sed si è spes
aliqua rebus, e[]nib[]us ea, tu quinque status è futurus carere nò debes. atq[]
hec mihi scribenti uemebat i mente me e[]ui esse cui t[]u despationè acu
sare solit[]e quin quinque autoritate tua cunctantes et diffidentè excitatione, qu[]
quidem p[]nec non ego c[]um iram. sed consilui impropriis, s[]ero em[]i nos
bis armis aduerſari in e[b]az que multo ante confirmata p[]nòx metipos
etant. Dolebam, pilis et gladiums nò consilij[us neq[]i autoritatib[]us u[]n[]i de
iure publico disceptari. Neq[]i ego ea que facta ſint fore cum diuibam
duinabam ſitura. sed quod et fieri posse et exitiosus ſoec si euenil[]let
iudbam. id ne accideret timebam. p[]ſertim ca[]i si mihi alterutui de euètu
atq[]ui exiti veri p[]mittendus, eſset id futurus quod euenit explorati us
posſem promittere. Ibis em[]i rebus p[]stambamus que nò prodrunt i aciem.
voſi aute iarmex et militi robore, inſteriores eram. sed tu illuz animuz
nunc adhibe queſto quo me tum eſse eportere cenſebas. I[]ec eo ſcripſi
q[]ui mihi philippius tuus omnia de te requirenti fideliſtimo aido ut mihi
quidem uſiue est narraunt te interdiz ſoliuſi ſolere e[]c uehementuis. q[]ui
eſse debes aut p[]dita nò affluctiore conditio neq[]i ceteri. I[]oc i[]p[]nus
quo examinati omnes et ſi uſpenſi ſumus hoc moderatio e[]no ſurre debes
q[]ui et i[]ca urbe es. ubi nata et alta è rò ac moderatio ute et habes ser.
ſulpitui qu[]e ſemp tunc d[]ilectu qui te profecto et benutolentia et ſap[]ia
consolat[]. cui si eſſem et autoritate et consilui ſecut[i] tograti potus poten
t[]iaq[]ui armati victor[]us ſubſſemus. sed hec longiora fortat[]e fuerunt q[]ui
necesse ſiut. illa que majora ſunt brevus exponà. ego habeo cui plus
q[]ui tibi d[]ebeam neque. quib[]us tantus d[]ebeam q[]ui t[]us intelligi. e[]os bui[]n
belli cauſi eripuit. qui sim autè hoc tempore intelligo sed qua nemo è
t[]a affluct[]e qui si mihi aliaud studuat niſi id q[]uod egit. posſit nouare alioq[]
et effic[]e oc meu consilui. op[]az studui certe uelim exiſt[]imes t[]ib[]us q[]ui

Etenusme.

al' onare

liberis esse debitum. Marcè cicero f. d. λ. toquato.

P
roatoate me putes obliuone tu iuris ad te scribe quod abebam. sed aut gravitate utatudinis, qua tis iaz paulum videlicet leuarium aut quod abest ab urbe ut qui ad te profitiscant, sere non possim. quod utelis ita statutus habeas me tu memoriam cum luma benivolentia tenere tuas, omnis rebus non minori mihi citoque meas esse quod majori i uarietate uerfatæ est adhuc tua cauſa quod homines aut nolebant aut oportuabant. mihi cito non est pro malis tempore, quod moleste fras, necesse est ei quod aut armis urgeri rem publicam ſententiam aut his politis restringi aliquando aut funditus interuire. si arma nalebunt, neq[ui] eos a quibus ſerperis uereri debes, nec eos quos aduuiſt si armis aut cœpitocè politis aut deſtitutione abiectis aut victoria detractis citoas respirouerit, et dignitate tua frui tibi et fortums licebit si omo interierimt omnia ſiutq[ui]s exiis. quod uti prudentissim. M. antonius iam tuæ timebat, ai tantus instare malora, ſuplicabit, miſa est illa quidem consolatio tali p[ro]ſtim cui et uro, sed tamen necessaria nihil esse p[er]ipue auq[ui]s dolendus in eo quod accidat uوليuerſis, que uis fit i his paucis uerbis. Plura ei[que] committenda epiſtole non erant, si attendes quod facis, profecto etiam ſine meis litteris intelliges te aliquid h[uius]modis, nihil op[er]at hoc aut aliquo rei publice ſhatu timeas. omnia ſi interierit, ei ſupſtituere esse rei publicæ ne ſi luceat quidem uelis ſerenda esse fortunam. p[ro]ſtim que abſit a cu[p]a, sed hec hactenus tu uelim ſeribas ad me quid agas, et ubi futurus ſis, ut aut quo ſeribas aut quo uenias ſare possim. Marcus tullius f. d. λ. toquato.

Nuper iuris litteris benivolentia magis adducta, quod resita postularet, h[uius] longior, neq[ui] ei[que] confirmatione u[m]a eg ebat iutus tua, neq[ui] erat ea mea cauſa atq[ui] forti[na], ut aut iuri omnia deſſent. Alterum confirmare hoc ite, ſp[er]re brevior, et deboſi neq[ui] nihil tum opuſtus ſiut tam multus uerbis multo magis nunc opuſtus est, s[ine] tum opuſtus ſiut, illud ſatis est p[ro]ſtim, cum

acceſſerit mihl noui. Nam et si quotidie aliquid audivi eorum rebus quas ad te pſkiri existimo ſiima tri eadem eſt et idem exit? què ego timu iuſvo aito et ea que oculis cernimus. Nec uio quicquid iuſvo quod uio idem te iuſbere certo ſcio. nà et si quicem eyituz acres hitura ſit. diminare nemo pòt tri et belli eyituz iuſvo. et si id minus hoc quidem certe am ſit necesse alterutruz uincere qualis ſutura ſit. uel hec uel illa iuſtoria idus aui optime p[rae]ſexi, trele iuſvo mihl ut malı uideat futuruz. si id uel ante aeri drit quod uel maximuz ad timœc proponiſt, ita eis uinere ut tuſ ſit uiden duz miſtrimiſt. mori autem nemo ſapiens miſeri dixit. ne beato quidz. ſed ite ea teſ urbe i qua hec uel p[rae]ura. et oinatiora p[rae]tetes ip[er] loqui iuſe antur. ego tibi hoc confirmo. et si leuſz est consolatio ex miſerijs alioz. mihilo nunc te maiore i diſcrimine e[rum] quæ uis autoz[ia] qui diſceſſerunt, alteri dimittant, alteri iuſtoræ timent. ſed hec consolatio leuſi e[rum] illa gravior qua tu ut ſpero ego certe iuſtor. hec nec entz dui ero tingar illa re aui omi uacetem culpa. et si uio ero ſentu omio carebo. ſed turſus Nauinas ſi[rum] abu[nas] qui ad te hec mihl tu tu tua omia maxime cure ſunt. et dui iuua eruit. Vale.

## Matæ cito[rum] f. d. A. torquato.

Nou quid ad te ſcriberem mihl erat. et tri siquid effet iſtebat e a tuus certiore[rum] fieri ſolere. De futuris aute[rum] reß, et ſi ſemp diſſicile e[rum] dicere tri interdum coniectura p[rae]ſus accedere cum e[rum] reſ e[rum] eufmodi. au[rum] eyitus p[rae]ſordi p[rae]ſit. nunc tri uide[m] intelligere uio duiturnu bellum. et ſi id ip[m] uio nullis uide[m] ſeuſ equidem am hec ſeribebam. aliquid iam actu p[rae]ſubaz. non quo. ſed q[ui] diſſicilis erat colectura. nà tri omiſ bellu m[ar]s co[m]is et cum ſemp[er]tici eyitus p[rae]ſo[rum] ſunt. tum hec t[re]p[er] ita magne utriusque copie ita pate ad depugnandum eſſe dicunt. ut uti[rum]s uiterit uio ſit miruz futuruz. illa idies ſingulos magi[ſ]us magi[ſ]us opinio hominuz confirmat[ur]. etiam ſi inter ca[m]s armo[rum] alijſtuz interiſt tri inter iuſtorijs uio multuz inſuſ futuruz. alteros prope moduſ iam ſumis expecti. De altero nemo e[rum] qui cogitet c[ui]z ſit

metuendus iratus iuto: armat', hoc loco si iudex augere dolore
tuiz quic consolando leuare debeam, fateor me comi maloz, con
solatione milla iuemire, pter illa que tri si posse eam suipere
maxima e. quaq ego quotidi magis iutor. consientia recte
uoluntatis, maxima consolacione esse reruz iocomodat, nec ec
esse illum magiiz maluz pter culpam. a qua quando tantum
absimus, ut etia optime senferimus. euen't maq nri consilij
q2 consiluiz rephendat, et quando p[er]sitim q[ui] debrimus. moe-
rate quod euenit feramus, sed hoc mihi tri no sumo ut te conso-
ler de coib; miseris, que ad consolandu majoris ingeni, et
ad feren dum singularis uirtutis indigent, illud cu? fucile est
toiere cur p[er]pue tu dolere mihi dbeas. eius. 11. qui tardior i
te leuando huit q[ui] forre putaremus, no est m dubia de tua salute
sententia. de illis autem non arbitro: te expectare quid sentiam.
Reliquiuz est ut te angat q[ui] absis atuis tam dui res molesta
p[er]sertim ab his pueris quib[us] nihil p[ot]e c[um] f[est]ui? sed ut ad te
scripbi ante tempus e hui[mo]di ut suam quisq[ui] conditionem
misserim[am] putet, et ubi quisq[ui] sit, ibi esse minime uelit, equid
nos qui r[om]e simus misserimui e[que] duco no soluz q[ui] t malis
combi; acerbius e iudere q[ui] audire, sed eti[que] q[ui] ad omnis cau[s]
subito2 piculoz magis obiecti simus, q[ui] si abestemus, et si me
ip[er]m consolato[re]m tuiz no t[em] littere quib[us] s[em]p s[ui]dui q[ui]tum
longinquitas temporis mitigavit, quanto fuerim dolore me
minist i quo prima illa consolatio e u disse me p[us] q[ui] c[et]os,
cum cupiebam q[ui]uis in qua conditio ne pacem q[ui] et si cau[s]
nò duimatione mea factuz e, tamè i hae iani pudenter laude
delecto: Deinde quod mihi ad consolacione commune tecum est
si iam uoc[ur] ad exitum iute no ab ea re publica auellar. qua ca
rendum esse d[ole]am, p[er]sertim cu i[que] s[ine] ullo senſi futuruz ſit, ad
uiuat me etis et acta iam iut[em] que cum curſi ſi to bene cons[ec]
delectatur, tum ietit i eo iuiz timere, quo nos iam natura ip[er]
pene p[rodu]erit. Postremo is iur uel eti[que] iij iuri hoc bello occidet!

ut impudentia uideat eandem fortunam sicut reçogit recusare. eqdiz
mibi omnia propono nec illum cœ tantus malus quod non putem
impendere sed cu plus in metuendo malus sit. quis iusto alloqo otmec
desino p[ro]sertim cum impendat i quo non mo d[olo]r nullus ieru
fimus etiam doloris futurus sit. sed hec satis multa uel plura
potus q[ui] necesse fuit. facit autei non loquacitas mea. sed benino-
tentia longioris eplas. suus disessisse athenis moleste tuli. non
enim dubito qui magne tibi leuationi solitus sit e[que] quotidianus
congrues et suus cum familiarissimi homis tum optimi et
prudentissimi iur. tu uel[rum] te ut abes et soles tua iurute
sintentus. ego que te uelle queq[ui] ad te et ad tuos ptinere ar-
bitrabor ommâ studiose diligenter q[ui] curabo que cum faciam.
beninoletia tuam erga me imitabo: meruta non aſſequar.

p[ro]ale. Marcus c[ic]ero. s. d. A. c[ec]ine.

Notenſtinq[ui] filmiz tuiz indeo iudeo autei ſere quotidiem
pollicer[us] ei ſtudiz quid[em] meuſ, et op[er]n[ati] ſi uſa ex[tr]e p[ro]
aut laboure aut occupationis aut temp[or]us. quam autei atq[ui] auto-
ritate cum h[ac] exceptione quant[us] ualea[z] quant[us] p[os]ſim. ſi
ſuis et lectus e[que] et legi[que] a me diligenter et cultu[n]di[d]i[que]s
res et forume t[ue] mi[n] maſi[ne] cure ſunt. que quid[em] quotidiem
felicit[es] miſi et meli[ſes] iud[ent]i multiſq[us] indeo magne e[que] a[n]
quo[z] de ſtudio et de ſua ſpe filmiz ad te p[ro]ſtr[i]pſi[d]e certo ſi[mi]
[que] autei de reß: qua[ſ] coiectina ſonſequi p[os]ſum. non in ſumo
ut plus ip[er] p[er]ſpiciâ q[ui] te u[n]d[re] atq[ui] intelli[gere] mi[n] p[er]ſi[ar]ſim.
ſed tam[que] qua[ſ] fieri poter[at] ut tu ca[pi]turbare a[ui]o cogitiem p[er]to
e[que] meu[m] qui[d] ſentiam exponere ea ſi[mi]a reruſ e[que] et is temp[or]um
curſus ut non p[ol]li[t]a iliaut tibi aut ceteris fortuna e[que] diu[i]na.
neq[us] herere i tem[]bona ca[pi] i tem[]boni cu[b]i cu[u] acerba ſui[ta]. q[ui]
ad eam ſp[er]em qua[ſ] extra ord[em] de te ip[er]o habemus. non ſol[i]
dignitate et iurute tuar. i[ec]e eni[que] ornamen[t]a ſunt tibi et i[u]
alijs coiá. accedunt tua p[er]ſpiciâ ex[im]uiſ ingenuiſ ſui[n]am[q]
iurutem in mehercule h[ic] cui u poter[ate] ſumus multu tribuit.

["at ipa", "Iraq, ne punitum quidem temporis in illa fortuna huusles, msi eo ipo bono tuo quo alectat se uiolatu: putasset, qu ipsim lenitur quotidie, significaturq nobis ab his qui simul cu eo utuut tibi hanc ipam opinionem ingeni apud illu plinu: profitura: qua: pmuz fuc a:so fori atq magno fis, ita eni natus, ita educat, ita dicit es, ita eti cognit ut tibi id facien du: sit. Deinde spem quoq habeas firmissima: ea: t:as quas scripti, a me tibi uo omnia libis qu: tus pati:ta esse confidas, uelim, id eis et uetustas mi: amoris et mea consuetudo in meos et tua multa erga me officia postulat; Marcus cicer. s. d. λ. ceticne.", "V. Creor ne desideres officiu: meu: quod tibi pro m: et\ntuor: merito: multo: et studio: p: tu: c: o: u: n: c: i: m: i: n: t: i: n: t: i: n: t: i:

fumus. Cui quidem diuinationi hoc plus confidimus quæ ea nos
mbil in his tam obscuris rebus tanquam pturbatis minhas, olim fecerunt
dicerem que antea futura diximus, niuerer ne ex euenti sunt
fingere iudicem. Sed in plurimi sunt testes, me et imino ne cons
ingeret se cum Cefare monuisset pompeii, et posse ne seui
geret. Nominem frangit senatus opes, diuinatione cujus belli
exritari iudibam, atque utebar familiarissime cesare. Pòpeui
fatebam plenim. Sed erat meus consilii tum fideli pompeio, tum
salutare utriusque, que pìterea prouidem pìtereo. Hoc est huc
de me optime meritum existimare ca me suassisse pompeio qub
ille si paruisset et esset he quidem clarus in toga et princeps.
Sed tantas opes quantas nunc hæt no hret. eum duz in hispamia
centiu. quod si fecisset, cujus belli nulli olim kusset. Ratione
huius absentis, non tam pugnatiut ut liceret, quid ut in ipso consule
pugnante plus insitat haberec. Causa orta belli est, quid ego pre
termi nis aut moditioz aut querelaz. cum uel in quinque mma pacem
insuiffimo bello antefrem: iacta est autoritas mea. non tam a
pompeio nam is mouebat. Qui ab his qui duce pompeio feci
p. operantà et rebus domescatis et cupiditatiis, suus illuis belli
interioria, fore putabant. Suseptum belli est, quicpende me. de
pulsum ex Italia manente me quondam potu. sed ualuit ap
me plus pueror meus, quod timor. Veritus sum, eisque pompeij
salutati, cum ille aliquando non desuisset mee. Ita quod uel officio uel
fama bonoz. uel puerore iustitut ut in fabulis amphyaraus, sic
ego pruonis et frices ad peatem ante oculos polita suæ perfect.
quo in bello mibil adueris, adiudit, non pudiente me, quid quod ut
augures et astrologi solent, ego quoque augur publicus ex meis
superioribus, pudiens constitutu apud te autoritatez augurij et diu
nationis mee. debet hære fidem mea pudiens. Nò ieg exalitis
nolatu nec ecantu sinistro olimis ut in mea disciplina est, nec
ex tripudijs soli timis aut domnijs tibi auguror. Sed hec alia
signa que obsuen, que et si non sinit certiora illis minus tam

98

huit uel obscuritatis uel erroris. Notant autem min ad duum
dum signa duplici quodam ut, quaz alteri duo a cesare ipò,
alteriz et temporu cuilu natura atque rône. In cesare hec sint
mutis elemens, natura qualis exprimet pelaro illo libro quæ
laruz tuaz. Accedit quod mirifice ingenijs excellentibz quale
est tuu electus. Preterea cedit multo2 uilhs et officio incens.
non tâmbz aut ambitioſis voluntatibz. I quo uehementer euz
conſentiens en uria monebit. Aut hec igitur adhuc pax prefent.
quia non putat se ſuſtenee cæ posse multo2 ſi tibi au uilſus
uicet uafci posse conſeſſerit, que è igitur inquiæ ſpes abrato.
eodem ſonte se haſturum intelligeret laudes ſias. e quo ſit
leuiter aſpſus. Postremo homo est ualde acut et multu2 pro-
uidens. intelligit te hominez i pte italie minime cotemnenda
facile ouiz nobilissimuz et in rei publice cujus ſumo2 tue etatis
vel ingemo uel grâ uel fama phl vomani parte non posse. pro-
hibere re publuzi diutius nollet hoc temporis potuiz è aliqi
brificui qzi iam ſuiz. dixi de cesare. Huc dicta de tempò2 reza2
natura. nemo è tâm inimicus et auſe qzi pompeuſ ammatus
tneluiz qzi patus ſuſſeperat. qui nos malos cuis dictè aut hoines
improbos auiaat. I quo admirari ſoleo gratiitate et utiutu, et ſa-
pienta2 Cefaris. minqzi nih honoriſcentiſſime pompeu appellat.
at i euis pſona multa fecit aſpſus. armo2 ilti et iuctorie ſut
facti non cesaris. Ad nos quæadmoduz è complexus Caffuiz
ſibi legavit. bruti gallie p[rae]ſecit. ſulputu greue. Marcellu cu
maſme ſuccinſebat cum ſinna illuiz dignitate restituit. quo
igithec ſpectant. Reruz h[uius] natura et cuilu tempò2 nò pa
tietur. nec manens nec muta rò feret. primu ut nò i cauſa
pari eadem ſit. et conditio et fortuna ouiz. Deinde ut in eaz
Cuutatè bonu uiri et bonu cuces nulla ignominia notati nò
reuerant. I quâ tot neſirio2 ſceleru conſinnati reuerunt.
Habes anguiz meu2 quo ſiquid addubitare non potuiz
uterer qzi illa consolatione. qua facile forte uiru ſuſtentarem

exercitum huc tranascendum q[ui]p[m]ui cures et matures, pruifq[ui] ho
les mag[is] corroborent, et n[ir]i pturbent, in quo fi celeritas erit ad
l[ub]ita, res publica in pos[itione] victorie deletis ſceleratis p[ro]mane
bit, fac ualeas, meq[us] diligas, fr[em] meuſ z tibi fortiffim[u] cu[e] et
ad omnia patiſſim[u] exculſes litteris, qui ex labore in ſebriculaz
in[ad]it affi]dua et ſatis moſtaz, cu[li] p[ra]m[u]i poterit it[he] recurſe
non dubitabit ne quo loco rei publice deſit, mea[que] dignitate ſon
ſtatam habeas rogo, concupiſcere me miſi oportet, habeo te et
amantiffim[u] mei, et q[ui] optaui ſume auſtoritatis tuu]n[er]is, quatu
et q[ui] tu[n]i munus apud me uelis eſſe tantum te rogo in hirtij
locum me ſubdaſ, et ad tu[n]i amor[e], et ad mea[que] obſuantiaz.

## ſicero plancor.

I
H
te et in collega omnis ſpeci eit diſ approbantib[us] cœcor
dia mia que ſenatu deſlavata h[is] uris e[m] miſiſce et ſenat[
et cunta cuitas deletata e[m] qu[ia] ad me ſcripſas de lege agraria
ſi conſuſt[ut] ſenat[us] eſset ut quiſq[ui] honoriſcientiffim[am] de te ſentětiaz
dixiſt[et] eam ſetut[us] eſſem qui certe ego ſuſſem. ſed p[ro] tarditatem
ſententiaz mora[que] rer[u]z cu[n] ea que conſiſlebant ad exiſtum n[ò]
p[u]enirent comodiffim[u] mi[n] plancoq[us] ſi inſuz e[m] uti co al[ut] te
u[ro] arbitratu componeret, quiſ ſuiſt impedimento arbitroz te ex
planci litteris cognouſſe ſed ſiue i[n] c. ſiue i[que] ſe[re]t uris reſz deſi
das aliquid ſie tibi p[li]suad[em] t[em] eſſe apud omnis bonos tu[n] caritati[
ut nullum genus ampliſſime dignitatis excauſtari poſſit, quod
tibi n[ò] patum ſit litteras tuas uellement expe[cto] equid[em] talis
qualis ma[n]ime opto. Vale.

al[ut] ſcrib[us]

## Plancus Ciceron.

N
un[que] me h[er]cule mi[n] cicer[us] me p[en]t[eb]it ma[n]ia p[ic]ula
p[ro] patr[ia] ſubire dum ſiquid ac[ti]d[er]it m[n] a rephénſione
temeritatis abſim[em] conſiterer imprudenti[a] me lapſuz ſi un[que] lep[er]
do ex a[no] credi[diſſem] creduhtas e[m] erro: e[m] mag[is] q[ui] cu[l]pa eq[ue]
moptimi au[que] ment[em] ſar[illi]me i[rr]epit. ſed ego n[ò] hoc u[it]io pe-
ne ſim[que] de[re]p[er]t, lep[er]du[us] pu[la]re noram. quid ergo e[m] p[u]do[z]

me qui in bello maxime è piculosus huc cunz cogit subire nam si
uno loco esset verebar ne cui obtrectatoz iuderez et nimiz pn-
naciter lepido offensus et mea patientia etia alere belli. Itaqz
copias prope in conspectu lepdi Antonijz adduxi. quadragittiz
milui passuiz spacio relieto consedie eo consilio ut il celeritez
accedere ius salutari recipere me possez. ad unxi hec in loco eligeò
flum opposini. ut hrem in quo moza transit eet novitati. sub
manu ut essent p quoz. lom fideiiter mihi pateret iter. Lepidus
despato aduentu meo què no medioriter captivat se cii antoio
cumxit ad. III. k. un. eodem die ad me castra mouerut.
uginti milia passuiz ci abeent. reç mihi nunciate è. dixi opaz
duz kemiqmitate ut et celeriter me reciperez et hie disceffus
nibil fige. ſimile hret. no miles ullaus no eques no quirqz im
pedimentoz amittere? aut ab illis feruentib. latronib. interci
pereſ. Itaqz pridie nonas unias omnis copias ſarà tunc
pontefqz quos feceram interpi ut spatni ad colligendum
homnes haberent et ego me interea ci colliga cœingere. què
triduo cum has dabam litteras expectabam. laterensis ni
et fidem et auiz in rè ſingularè publicè ſemp fatebor sed certe
nimia euis indulgentia in lepidum ad hce pycula p[]ſpicienda
ſecit euz minus ſagace. qui quidè ci in fraudem se deductum
undret manus quas uſtus in lepdi pnitiè armatèt. ſibi
aſſerre conat? è. in quo cuntn interpellat et adhuc uuit et
diatur iucturus. sed tni de hoc mihi paru certu è et magno
cui dolore parit daru elapsus ſum ies. Vemebant enſi eodem
furore in me quo in patrias incitati. iracundias aute iaruz reruz
recentis habebant q[]u[]n lepidum caſtigare no destiterà ut extin
gueret bellum q[]ui colloqua fata improbabam. q[]ui legatos fi
lepdi dimuſſos ad me in conspectu nenire uetuerat. q[]p[]c. c
catui
uſtini tr. pl. miſſum ab antonio ad me cui hris receperaz.
In quo hanc ecapio voluptatè q[]p[]rè quo magis me petulè
runt, tanto maiore izs finisratio dolore attulit tu mi ciaro

q adhuc fortis dom p[ro dom]n ut ingilant nervoseq[ui] nos q[ui]trum
i acie subornes veniat cesar cum copiis quaes h[uius] firmiffi[as]
aut si ip[ro dom]n aliqua res impedit exerat mittat. cur i[mi]plius
magni p[ro dom]n agat. quicquid aliq[ui]n fitui[que] fuit i[mi]stris
p[ro dom]n. q[ui]tia patrias hoc omne i[mi]s c[ui]uenit. pro urbis u[mi]
salute cur n[on] omib[us] facultatib[us] quas habemus uta[m]. cp si
uoc i[mi]que n[on] defuerit[que] proferto q[ui] ad me attinet omib[us] reh[us]
abunde rei publice satisfatam. te q[ui]que in c[ui]cro indies me
hercule habeo carior[que] soliatiu[m]que meas quoti[d]e mag[is]
tua merita exacut[que] ne quid aut ex amor[u]e aut ex iudic[io] tuo
p[ro]dam. opto ut mi[n]n licat[que] iam p[ro dom]n pictate me[que] offi[que]t
tua benefi[cia] tib[us] facere i[mi]c[ui]ndiora. vi[m]. d[omi]n. cu[mi]varone ex
fimb[us] allobrogum.

Planus imp. cons. delig. f. d. aerom.

Et acere non po[l]sum q[ui]n in singulas res merita[que] tua tib[us]
grat[us] agam. sed me hercule facio c[ui]p[ro]b[us]que nec q[ui]e t[em]tati
necesitati[que] quanta[que] tu mi[n]n tem[que] uoluit. adh[erare] in[de]
grat[us] actione. nec q[ui] ego libent[que] pro max[ibus] tuis benefi[ca]t[us] tam
uli munere adh[erent]or omnis. et malo prefens obfuantia
indulgentia affiduitate memor[que] me tib[us] proh[are] q[ui] si u[m]ta
contigerit omnis gratus amicac[m]que et q[ui] et a[i]s p[pi]nquittates
i[mi] tua obfuantia indulgentia affiduitate u[m]t[em]. amor eiz tuis
ac iudic[io] & me utrius mi[n]n plus dignitatis i[mi]ppetui[que] an uo-
lupratis quoti[d]e sic allaturus non facere dixerit. & militum
c[om]modis fuit tib[us] cur[que] quos ego n[on] potentie me[m]que t[em]m
me n[on] salutari[que] cogitare sic ornari uolui a[mi]senatu. sed p[ro]mi[n]
q[ui]que meritos inditab[us]. d[in]que q[ui] ad omnis c[ui]m c[ui]muntioris
tei publice q[ui]que uolebam. nouffime ut ab omni ou[i]z soli[ti]tat[em]
aufersos cos talis uobis p[ro]tare po[s]sem quales adh[uc]u[que] fueru[t]. nos
adh[uc]que h[ui]r omnia integra fullinu[m]mus. cp consilium nostru[que]
et si quanta[que] lit auditas h[ui]n[que] n[on] ſi me c[ui] talis victorie. sic u[m]
uobis probari. ſpo n[on] eiz liquid i[mi] his exercitib[us] lit offenſum

magna subtilia reç publici hæ expedita, quib[us] subito impeti ac latrocino paricidarù vellitat, copias uo mi[n]s notas tibi e[rum] arbitor. In castris meis legiones sìm[que] vicerane, tres tironi uel locutentillà ex omnibus una i castris bruti una ueterana legio, altera b[im]a, orto tironi iu[m] uniusi[s] exerat, n[u]io amplissim[em] è firmate exiguus, quan[tu] autem i acie tironi sit committendù, uniu[m] sepe exsultum habemus. Ad hoc robur n[ro]zi evocatui suie affixamus exerctus qui è ueteranus suie celaris accumsilset equo animo sùmà r[em] publica i d[istri]nem deducem. Aliquanto autem p[ro]us ess[è] quod ad celare attinet uibamus, mihil dicti euz litteris secutari, neq[ui] ille intermisit affirmare se s[im]e mora uemre. Eus interim aduerfum illu[] ab h[ac] cogitatione ad alia consilia in[do] se contuliſſe, ego t[u] ad eum furnu[m] nostru[m] cu[m] mandatis l[ri]s q[ui] mi[n] s[li] quid forte proficere posſet. F[er]is tu mi[que] c[ic]ero q[ui] ad Cefali amorè attinet societate mi[n]que te[n]i, uel q[ui] familiaritate Cefali u[m]no illo iam tu[n]i iam tu[n]e euz et diligere fiut m[n] necesse, u[m] q[ui] p[ro] quoad ego n[os]le potu[m] modiuarillim[mi] atq[ui] humanillim[mi] fiut senſus, uel q[ui] tam infign amicizia mea atq[ui] celaris h[ui]e fili[us] loco et illius et u[ro] in[dicio] substituti, n[o] p[ro]mi[d]e h[re] t[em]pe m[ib]i u[n]d[è] sed quicquid tibi ſarbo dolent me h[er]cule maq[que] iminere ſuaq[que] q[ui] u[m]it Antonius bod[ie] q[ui] lepirdus ima è q[ui] exer[ci]t h[ui]t n[ò] contemnendos, h[ui]t q[ui] ſpant q[ui] anted omne celari + acceptum referre posſunt. Neq[ui] ego ſupiora repeti, sed ex eo tempore quo p[ro] mi[n] p[ro]ſſus è se uemre s[li] uemre uoluit[et] aut opp[er]um iam bellu[z] aut i aduerſili[m]a illi h[is]pamiaz cu[m] detr immo e[co]t maximo, et viſi[m] que mens euz aut qu[o]z consilia tanta gloria ſibi uero etià necellaria et salutaria uotarit et ad cogitatione consula[t] b[inn]estis ſumu cu[m] treze homini et i ſulſa cu[m] efflagitatione tranſu[li]erim exputare n[ò] posſiz, mi[que] i h[ac] re mi[n] iu[n]d[è] necellarij eius et rei publice et ip[i]us c[ui] p[ro]ficere pos[le] plinu[m] ut p[u]to, tu quoqi cu[m] alle tanta merita h[ui]t quanta nemo p[ter] me, t[ui]nq[ui] eniz obliuſar max[ia] ac plima

me tibi àbere :

me tibi d>bere. de his rebus ut exiget et co furnio mandavi.  
q. si quantum deo huo apud euz autoritate. plurimi ipf>  
uiuero. Nos interea durioze conditio ne bellum sustinem, q. neq>  
expeditissima dimucione putamus. neq> tii refugiendo commissuri  
simus. ut maus detrimentu res publica accipere poterit. q. si aut  
Cesar se respexerit aut afronte legiones celeriter uenerit. securos  
ab hae pte reodemus. tu ut infortuisti me diligas rogo. quinque tuS  
eſſe. tibi p[>h]nadae. V.h. ſext. ex caſtris.

Cicero salutem dat furnio.

D
i
s

i
nterest id q. homines arbitrantur rei publice te ut infortuisti
atque fecisti nautare opam rebusq> maximis que ad extinguue-
das reliquias belli p[>r]tium intereste mihli underis melius neq>
laudabilis neq> honestus facere posse. istamq> opam tuam natum-
tatem amiz et re publica celeritati p[>r]tire anteponendi cenſeo nolo
cemque ignorate quantum laudem cœſentur ſi. mihli eade[m]p[>eram
planco. idq> ipplus p[>lanct] testimonio p[>terea fama ſcientia]que
quao[>brem] ſi quid opis est tibi etiam nunc restat. id maſimo ope cen-
ſeo p[>re]ſequiudiz. quid e[n]z honestus: aut quid honesto anteponenda?
lin autem ſatisfactu rea publice p[>utas] celeriter ad committa quando
mature fitura ſint ueniendiz cenſeo. dummodo nequid h[]oc ambi-
tioſa festinatio aliquid imminuat eius glorie qua ſecut[i] ſumus.
multi clarissimi iuri et rei publice darent opam annu[m] p[>etin]oſis
ſue n[]o abierunt. q[]e eo faciuius nobis est quo n[]o est annus h[]oc
tibi destinat, ut ſi edilis fiuſſes p[>ost] biennui tuus annus eſſet.
nunc mihli p[>ter]mittere in d>bere uſitati et q[]ui legitimi p[>ri]s ad p[>eten]
dum. h[]o d[u]o autem p[>lanteo] conſi. et ſi etiam ſi ne] ſones q[]o expeditus
haberes. tamen ſplendi diot[]ero p[>etitionem] tuam ſi m[]o ita ex ſententia co-
ſenta eſſent. o[d]o plura me ſcribere am tu[m] tantum ſententiam underat qu[]
ſi arbitrabar n[]o ita necesse. ſed t[>u]i ſententia meam tibi ignota e[]
nolcbam cu[m] est h[]oc ſima ut omnia te metiri dignitate mallim.
q[]ui ambitione maioreq> fructu ponere i p[>pet]utate laudis q[]ui in
celeritate p[>r]tire. h[]oc e[m] domui mee, adhibito q[]ui o

frè meo et cœmina et caluiſio ſtudioſſimis tuì, cù dàrdanù Libus tuìs intereſſet, omnibz probari inàbat orò mea, ſed tu optime iudicibus.

Marcus cicerò s. d. c. furnio

Etis tuìs litteris quibz de darabas aut omittendos narbo-
nenſis aut cù piculo dimirandum illud magis timu quod
luitati nò moleſte ſere quò de pianti et bruti concordia ſcribis
ti es uel maximâ ſpem pono innotzie, de gnilloz studio nos aliqn
co digno ſemus ut ſcribis, cuì id opa maxime excitatuz ſit. ſed iaz
mihi eue de cognouimus. Itaqi wocundiſſimus tuìs litteris ſtoma
catus ſum. I extremò ſcribis eiz ſi i ſextilè comitia, cito te ſin
iam confecti, catus ne ducuìs cum piculo fatuìs ſis. ò omi fur-
ni quâ tu tuam cám nò noſti, qui alienas tam ſacile diſcas
tu nìle candidum te putas, et id diſcas cogitas, ut aut ad
cemina curras, aut ſi iam conſeta domi tue ſalz cù maxio
piculo ut ſcribis multiſimus ſis nò arbitror te ita ſentire.
omis eiz tuos ad laudòn impetus noui. q[ui] ſi ut ſcribis ita
ſentis, non magis te q[ui] & te undici rephen do meci te adipiscè
di mag[er]at leuſimi et duulgatıſſimi, ſi ita adipiscare ut pliq[ui]
ppropera feſtinatione abductet a tantis laudibz quib[us] te omes i
celum uire et uere ſerunt. ſalz id agitur Ntruz h[ac] p[et]it[it]ione
an proxima pr. fias, nò ut ita de re publica mereare omi
honore ut digniſtimus undicere uerù n[ef]ſas q[ui] alte ascendis-
an pro miſlo id puſtus, ſi n[ef]ſis tibi ignoſco, nos in culpa
ſimus, ſin intelliſis ulla tibi est pretura uel offi[cio] q[ui] pauci
u[el] gloria q[ui] omes affe[que]n[ti]t dulcior h[ac] de re, et ego et
caluiſuis homo magni iudicis tuq[ui] amantiſtimus te accufaz'
quod iu[re] com[it]ia trì q[ui]o ex bis pend[es] quantù facè poſſum'
q[ui] multus & aùs rei publice arbitram[que] conduce i[mi]nuaui[z]
mensez pr[ut]dimus. N[ince] ig[ui] et Vale.

Cicero lepido salutè.

Q
uod mihi pro ſi[mi]na erga te benuolentia magne c[ur]e e

ut q[ui] amplissima dignitate s[is] moleste t[ibi] te senatu gr[atis] n[on] egisse cum eſſes quotidie ab eo ordine ornat ſi[n]mis honorib[us] Paris inter c[ives] conciliande te cupidum eſſe letor, pacem cam ſi a ſuittute ſeiumq[is] consules et rei publice et dignitati t[ue] ſin ſita p[ax] p[ro]ſum homine[n] ſi p[osſſion]e impotentissimi dommat[que] restituta eſt, hoc a[i]o ſeito omne[] ſanos ut mor[em] ſuittati anteponat. I[n]aq; ſapentat[us] meo quidem iudicio facio, ſi te i ſtam pacificatione non interponet, que neq[ui] senatu[n] neq[ui] p[pl]o neq[ui] t[ui]q[ui] bono probat[ur]. ſed hec audies ex aliis aut certior h[es] litteris tu pro tua prudentia quid opportuni factu ſit inſbis.

Cicero trebonio salutem.

Vam vellem ad illas pulverrimas epilas me i[n]ibus
martijs ſuituſſes reliquatu[n] nihil h[er]em, at n[unc] c[ui]js
tutum negocijs e[n] ut il[est]rum illud duinum i re publica
b[en]ſicu[n]z n[on] nullam habeat querelaz, q[ui] n[on] a te u[n]ro optimo
ſeduct[que] et t[ui]oq[ui] beneficio adhuc u[n]uit h[ac] p[er]ſis interdum q[
]mihi u[n]ix fas e[n] t[ibi] ſubiraſcor, mihi em[]z negocijs plus reliq[ui]ſi
um q[ui] p[er]t[em] omu[n]ib[us]. Ut em[]z p[er]mi p[er]ſt aut[or]ijs ſediliu[n]iz di
ſeſſum senatujs h[ir]u libere potut ad illuſ aiu[n]z menz t[ene]zti p[ist]inu[n]z
qu[em] tr[em] cum cu[n] acerrimo p[re]tuo i uro et amoſe ſemp h[ab]u[n]ſi.
H[am] c[ui] senatujs ad. x[n]ij. l[ux] ian. te. pl. nonuiffent deq[ui] alta re re
ſerrent ſum complexus totam rem publica, e[gr]uijs acerrime. ſena
tutuiq[ui] am languente[] et deſeſſum ad p[ist]inu[n] u[n]tut[em] consuetudin[e]q[
]renuocau[n]. magijs animi q[ui] ingenijs u[n]ib[us] h[ic] dies meaq[ui] con
tentio atq[ui] actio ſp[er]m p[er]mi p[pl]o romano attulit libertati re
cuipande. nee i[n]o i[pe] poſtea tempus illu[n] intermi[n]ſi de re publica
non cogitandi ſolum ſed eri[n] agendi, q[ui] mi[n] ſec urbaria[es] ac t[er]a[iq[
]omia ad te p[er]ſeri arbitrar[er] i[pe] p[er]ſcriberem q[ui]q[ui] eram m[ae]tis
occupationib[us]; impedit? ſed illa cognosces ex aliis ame pauiu[n]. r
ea ſi[n]matijs. h[re] for[tem] ſenatum consularijs p[tr]im timides p[tr]i
male ſentientes. magni[n] damni[n] ſi[n]tati[que] e[n] i ſuio. l[ux] c[esar] optime

al[ui]n[u]

hèto

sentit, sed quia aućutus è non aetirimas dictat sententias, consules
egregii, pèlarus, d. brutè, egregius puer cesar, de quo sìo equidem
reliquia, hoc non certum hæc miſi ille ueteranos celerit, cœtrepisſis,
legiones quod de exercitu antonij ad eum se autoritati cœtutus erat
atque iis oppofitus eest terror antonio miſi antonij celeris in
cruditas p[ro]ehituzi ſuſſe. Hoc tibi et si audita eſſe arbitrabat
uolii in notora eſſe, plura ſeribam, ſi plus orij hùero.

Cicero appro salutem.

D. E meo studio erga salutem et incalumitati tuam credo te cognoscere ex litteris tuæ, quib[us] me cumulatiffime ſatiffe eſſe certo ſi o. nec iis concedo q[ui]c[ui] ſunt ſingulari in te bêuolentia ut te salut[i] maluit q[ui] ego illi miſi notefſe è concordant ut tibi p[ro]q[ui]t[i] ut hor tempeſe prodiffe posſim. cp quid[em] nec deſtiti facere, ſi deſiſtim et iam in maxima re feci et fundamenta ieci salutis tue tu fac bene animo magnoc[ui]ſis. meq[ui] tibi nulla re deſutur[i] eſſe confidæ. pr. non. q[ui]tiles.

Salba Ciceroni salutè.

O. N. die p[ar]ſa in cithis et h[ir]t[i]us erat futurus cum quo e[mi]
eram m[à]t et obu[na]z p[ro]cessam milia p[ar]ſui centui quo ma
tur[i]s uemiret. antonius legiones eduxit duas
ptem ita obu[na]z uemit nobis qu[em] quatuor legiones t[ro]
nui h[re] ſolum arbitrabant, ſi noctu quo tutus uemre in citha
potuſſemus. legione marciat cu[mi] ego p[el]ſe ſolebat et duas c[oh]ortes
p[ro]toras miſat h[ir]t[i]us nobiſt[i] equites antonij apparuſſent.
contineri neq[ui] legio martia neq[ui] c[oh]ortes p[ro]torie potueru[n]t. quas
sequi repimus coacti qu[em] retinere eam non poteramus. Antoni
ad forui g[al]lo[us] ſuas copias continchat. neq[ui] ſtari n[ole]bat ſe
legiones h[re]. t[ar]tu[n]z equitati et leuè armaturè otendebat. poſte
q[ui] uidit ſe inſto legione ire p[ar]ſa sequi ſe duas legiones uſiſt-
tironi poſte q[ui] angusthas paludis et filiatus tranſim[er] acies
est instructa a nobis. x[ii] c[oh]orti, nu[n]du[m] n[ue]nerant legiones

al' ioſſem

due, repente antonius i acte suas copias de uico produxit et sime mora cunicurit primo ita pugnatu è ut acrì nò post; ex utraque pte pugnari, et si dexteriis cornu i quo ego eram ai marce legions cohortis, octo impeti pimo sugaucerat legionem xxxv. antony ut amplius passus ultra acie quo loco steterat procescit. Itaqi cum equites nírım cornu cireuitre uellet reciperre me cepi, et leuem armaturâ oppionere mauriz equitis, ne alios níros aggredirent. Interim inde me cè inter antonianæ, antonuiq; post me cè, aliquanto repente equi immisi ad eã legionem tironiz, que uemicbat ex castis suo reieto, antomani me 3. sequi nìi pila conicere uelle, ita nec sì quo suo sum hæutus, qu sum cito anvis cognit. In ipa emilia ubi cohortæ cefani p[]toria erat duo pugnatiz è, cornu sìmisterius quod erat sìmisterius ubi martie legionis due cohortes evant et cohortæ p[]toria pedè reperire repunt qu[] ab equitatu arcuaban[]t, quo uel qu[] plinii ualet antonius ai omnes se reciperent nìi ordines reciperere me sìmisterius cepi ad castra. Antonius tanq[]i victus castra putavit se posse ape, quo cu uemit, complures ubi ammis, nec egit quicq[]i audita re. H[]irtius ai cohortis vingti ueterani redemiti antonio i sua castru occurrit, copiamque omnis dèlectu s[]ugiuìt, cœdque loco ubi erat pugnatu, ad fori galloz[]t, antonius cum equitibus hora notis quæsita se i castra sua ad mustinam reçepit. H[]irtius, ca castra redixit unde p[]anfa exierat ubi duas legiones reiquerat, qu[] ab antonio erant oppignate, s[]ic p[]tem maiore suar[] copiam antonius ammis ueteraniz, nec id tìi s[]ime aliqua actura cohorti p[]toria naz[] t[]razi et legions martie fieri poterit. Aquile due sig[]na, lx. sunt relatu antony res b[]n gess[]t è ad. xy. lz. mai. ex castris.

5. Antinus pollio ciceroni. s. d.

M
ynimine miru[]z ubi debet iiden nihil me recypissìle de re pu[]n
postea q[]i itum è ad arma. Nam saltus castriloneſtis q[]u[]p
tenuit n[]ros tribellarios et si me frequentiorib[]z iatrodiu[n]s inſtitor
ſuctè è t[]i nequaq[]i tanta in[]mora è quanta qui loas on[]b, diſpoſitis

113

113

av digitas

ab utraque pte servitutem tabellarios et retineret. Senqi nisi mane
plate essent littere, oido nesare quod iste fieret, nunc uo nactus
occassionem posse quæ nascarii ceptu e cupido stillime et quæ creberrime
potero scribam ad te ne moneare eius formobus que tum et si nee
est qui indere velit, tui nequaquaque promè ac dignus est, oderunt
homines piculi nò est adoo, est enim imus mihi ut nihil non
acerbum putem quod cœ cito illo sit. Natura autem mea et stu-
dia trabunt me ad patris et libertatis cupidoitate. Isteq. illud,
initi cunius belli sepe defleui. Cum uo nò liceret mihi nulli
ptis esse quia utroque magnocimmos habebam, ea caltra
fiги i quib[que] plane tutum me ab infidijs imma sciebat, uo futur.
compulsi co quo minime nobis ame ne i extremis eis plane
picula non dubitant adi. Cessarem uo q[ui] me i tanta fortuna
mò cognitum netus filius, familiaru loco hui[que] dilexi, s[ui]ma tu
pictute et fide que mea sententia gerere mihi laud. Ita feci ut
optimus quisque maxima probarit qu[ui] us sum co tempore,
atque ita feci ut appareret iuto impatiz esse, cu[mi]tati nuiſſima
iudia erudire me potuit. Q[ui] ocunda libitas et q[ui] miſa ſub d[omi]nato
uti eset. Ita si i d agit ut rurſus i potestate omnia imus ſint.
qui c[ui]q[ui]s è ei me profiteor immati, nec piculi è nullu q[ui] pro
libitate aut refugiam aut de proer. Sed consules neq[ui] senatus c[ui]
sulto neq[ui] litteris ius p[ri]pant mihi quid facerè, una c[ui]s poſ-
idus martias. Demu apatia litteras accepi, i quib[que] hortat me
aut senatu scribam me et exercitu i potestate eius futurù. Q[ui]
cum lepidus concaonaret, atq[ui] omnib[que] scriberet se consentire tum
antonio maxime contrarui fut, n[am] quib[que] com eatib[que] iuto illo
p[ro] illius prountià legiones ducere, aut si cetera tranſiſſe, n[am]
et à alpes poterà tranſuolare, que p[er]ſio illius tenent. ad de
huc q[ui] p[er] ſeruere nulla conditione potuerit ſexcentis em
Lois exerciunt, demè etiam retinent ab Lepido tabellari. Illud
me cordibe pro contione dixi: ne uocabit i dubui, p[ro]prià
me nulli nisi qui ab senatu miſſus ueniffet tradituruz, n[am] de

legione tricesima tradita, quantas conciones habueriz, quod ego
seribam, qua tradita, quanto pro re publica infirmior futurus
fuerit, quia ignorat. Hac legione non actus aut pugnatius,
quicquid existimare esse, quare eum me existima esse, qui p[ui]n[ci]
pacis curiis inimilimus sim. omnis eus cives plane studo esse sal
uos. Drinde qui et me et rei publica vindicare i libertatem
patris sim. qu familiaris meus tuos n[ui]o h[ui]s opinione tua in
gratius e. ininde illi t[ui] qu[ia] ambulat et iocat, etc. que res quatu
estimem si un[que] h[ab]uerit, mi[ui]ere i otio exerceris, nullu[que] em
vestigiam absque distasturus sim. I知ndam h[ui]cement admi[ui]or non s[er]pistisse te
mih[ui] manendo i proinuntu: an ducendo exercitui i Italia[que] rei p[ro]
magis satisfacere possim. ego quidem et si mi[n]s tutius ac mimus
Laboriosum est manere. c[ui]s quia in[de] tali tempore multo magis
legionib[que] opus esse q[ui] proinuntijs que p[er]estim recupari nullu[que] ne
gorio possunt constitui ut n[ui]que e. c[ui]s exercitu profecti, deme ex
litteris quas panfa mi[s]it cognosces omnia, n[ui] t[ibi] e[ui]s exep[lar]
nui. Aui. Ix. apriles. c[ui]ndubes.

## G. A[n]imus pollio aceroni

B. Albus questor magna numerata pecunia, magno pondre
banti, maiore argenti coacto & publicis exactionibus ne stipē
dio quidem militib[us] reddit dixit se agadib[us] et triadum tempore
retent[em] ad calpem h[ui]um trateat se se i regni[que] bogatis plane
bīn[que] paciliat[que] bis rumozib[us] utu[m] gadis referat[que] an doma[m] ad sin
gulos em[que] nui[m]tos turpissime consilia mutat[que]. Hondi[que] sed
preter curta et rapina[m] et virgus celos socios hec quoque fecit ut
i[que] g[ui]ati solet e[m]dem que. & cesar. l[ui]d[us] quos gadib[us] fecit he
rēnu[m] gallum h[ist]rionem ſi[m]mo lud[or]que anulo aureo donat[ui].
T. xui[m] ſeſſum reduxit, tot e[m] fecerat ordines equestris loci quatuor
i[ur]rat[ui] ſibi progavat, comitia bienni[que] biennio h[ui]t[que] e[m] remittia
uit. quos e[m] miſi[m]que exules reduxit, n[ò] boz tempoz, sed illor[u[m]]
qui[m]b[us] a ſedioc[esis] ſenat[ur]icidat[que] aut expulſus e[m] ſex. Varro p[ro]cos.
Illa u[n]o iam ne cesaris quidem exemplo[lo] q[ui] lud[is] p[re]textā de ſiu t

timere ad l. lentilium procons. sollicitandus posuit. et quidem aigreter fleut memoria rerui getraz. cœmot? gladiatoribus autem sordium quendam milité ponietanuz. quia cù depilus i. luidù bis gratis depignasset autore se se nolebat. et ad ipfim cœgiferat. pmui gallos equites nummili. ipfim. collecti eis sunt lapides i. eis cù arriperec faduis. dimid. abstracti desodit i. luco. et unu combusset. Cum quidem pransus nondis pedibus tumia soluta manibz ad trigum relectus fambularet. et illi miro queritanti cuns romanus natus sum responderet ab nunc ipfli fidem implora. bestijs uò cunes vomanos i. iis circulatori quendam notissimù hominè hufpali quia d. formis erat obicat cù huicmodi portento res m. fuit. Ez de illo plura coram. Nunc q. restat quod me uelitis facere constituite.  
tus legiones firmas habeo. quaz. una. xv. Vni. cù ad se initio bell. acerfasset. antonius hæs polluitione quo die i. castra uenisset. denarios quigenos singulis militibz daturi i. victoria uò cadem premis que suis legionibz quoz. quis uillaz fidem aut modum futurum putavit. Fricitatissimà retinui egre me hærcule nec iei nussem s. uno loco huissi, ut puta cù singule quedam cohortes seditio ne fecerint reliquias quoq. legiones no delitit. litteris atq. misutis polluitationibz initare. Nec uò minus lepidis uirfit me et suus et antonicus litteris ut legionc. xxxvii. mitterem sibi itaq. què exerati neq. uendre ullis pmuis uolui nec eorum piculoz metu que victoribz illis portendebant. diminuere. debitis eyithimare vetentum et consuetum rei publice esse atq. ita cedere quodcunque impatletis facturii huissi si quod uirfitis feci. nam et provinciâ i. otio et exercti i. mea potate tenui. finib; nec priucie nufq. excelsi. milité uò mò legionarii sed ne auxiliarium quidem ullum quoq. mili et sìquos equites decedentes nactus. lim suplicio afferi. quaz. reruz fructi satis magni re publica salua tuliſſe me putabo. sed res publica ſi me satis nouiſſet et maior p[ro]ſenat. maiors ex me fructi tulliſſet. Epistolam quam bulbo cù etià nunc i. provincia eſſet ſcripſi legenda tibi miſi i. p[re]textam

al. uillifontis

si uoles legere gallum corbelui familiarem meus postito. N. 10. un. cordute.

### 5. aliusius pollio ciceron. S. plur. si u. b. e. e. q. u.

O tardo us certior fievit de prelijs apud mutinã factis. lepi
dus efficit qui meos tabellarios noluè dies retinuit. tam et si
tantam calamitatem rei publice qui tardissime audivi optandum est.
sed illis qui prodeſſe mihil posſunt nequeo mederi, atta utinam eodej
ſ.c. quo pianti et lepidi i Italia arcuſſibus me quoque uſſuſetis ne
nire. proſkoło nò accepi ſet res publica hoc uulnus. quo si qui lemenſt
i pina qua iuſent ut ducis et ueterani milites cesaris petau truſſe.
ti post modi uſeſſe è doleant ai ualitati italie reſpexerint. nam et
robur et ſoboles militem interist. ſiquidem que nútianſt ulla ex parte
uera ſunt neq; ego ſi indebam quanto uſu rei publice eſſem futurus
ſi ad lepidum uenſſem. omem euı, cunatione euis diſaſſiſtem pre
ſam adutore pano. sed ſcribenti ad me euismodi litteras quas leges
et concioniz; uidecet quas narbone huſſe diat ſimul palmarer necesse
erat ſi uellem comeatus p provinciã euis iter faciens hre. pterea uerebar
ne ſi ante qui ego incepta prierè p[ui]lù confectu eſet p[ui] consilui meum
tapent i contrarii p[re] obtreſtatores mei, p[re]ter amicatã que in cu antoio
nò maior: ni qui p[an]co ſut. I[n]que, agadib[us] menſe aprili binos tabellarios
t duas naui[es] impoſu et tibi et consuſib[us] et octuano ſcripſi ut me
ſaceretis certiorè. quonam[] p[li]mi post[em] prodeſſe rei publice. sed ut
rationè in eo quo die p[ri]lù paſſa c[om]miſſe eodem agadib[us] naues pro
ſeet[em] ſint. nulla eis post hiemem ſut ante eam diem naugatio et baile
longe remotus ab omi[que] ſuspitione futuri cuulis tumult[em] p[em]t i lufitaia
legiones i hibernis collocat[ui]. ita porto festinavit uterq[us] configere tanq[ui]
nihil p[er]uſt timerent qui ne ſine maximo rei publice detrimto bellu com
ponerent. sed ſi properandum ſut nihil nò ſi[u]mi ducis uſtio geſſille h[ui]
tum uideo, niue mihi ſeribunt hec ex g[all]ia lepdi. et nútianſt paſſe
exercitum consiſum eſſe. paſſam ex uulnerib[us] mortu[i] co[dem] prelio
martia legionè interſſe. et l. fabatum. et c. peduceuſ. et d. curſulen[i]nù.
burtino aut p[li]o et qui tam legionè et omès peq[ue] antonyi cesas. Itez

al nã

hurti, quartum uò cum castra quoq; antonij cepisſet a quita legione
conſam eſſe. ibi hirtum quoq; pille et pontu aquila, dict etiam
octanuani cedi uſſe. que ſi qùd dij prohibeant uera no ſt. no mediocrit
teleo antonuï turpiter mutine obſessionè reliquiuſè ſed hirè equitù
legiones ſiib ſignis armatas tres et pupilli bagienni una termes
ti multos uentidui quoq; ſeam legione. Diu diu. diu. cœuixiſſe.
ſi mihil i lepido ſpei ſit deſtinaſuri ad extrema. et no mo natioņes
ſed etià ſiutia concitaturi. pmam direpäi. l. antonuï alpeæ occupasse.
Que ſi uera ſunt nemmi noſtruz cestandùz è nec expectanduz
quiò decernat ſenat'. res eis regut huic tanto incendio ſuccurrent.
omis qui aut impui aut nome demq; apli remam ſaluï uolut
eſſe. brutu enuz cohortis. xyij. et duas no frequentis tironiz
legiones quas confcripſat antonuis hirè audio. neq; tridùbto
qn omes qui ſupſint de hirti exercitu conſuant, ad eui. naz
in delictu non multu ſpei puto eè. p[er]ſim tè mihil ſit p[ic]ulofi'.
q[ui] ſpatiù confirmandi ſele antonio dari. àni aите tempus
libertatem maiore mihi dat. apterea quia frumèta aut i agris
aut i nullis ſunt. Itraq; proximis litteris conſiſtu meuz ex
p[er]ſet. Ham neq; deuſè neq; ſuppeſſe rei publice uolo. maxime
tamè doleo adeo et longo et inſeto utinere ad me ueniri ut
die quadragetimo post aut ultra etiа q[ui] facta ſunt omnia
nuntient[em]. lepidus imp. ite pontifex maxim[us]. f. diat
o. tullio ciceroni. s. u. b. e. c. u.

Vim audiſſem antonuï cum ſuis copijs p[er]miſo. l. anto-
nio tum p[er]e equitat[em] in prouințiaz meaz uenire. cum
exercitu meo ab conſuente rhodano caſtra mou at còtra eos
uenire inſtitui. Itraq; continuus itinerib[us] ad foruz uoconuiz
uemi et ultra caſtra ad flumè argentenz contra antoños ſeri
P. Ventiduis ſuas legiones t[ies] cœuixit t[em] co. et ultra me
ciſtra posuſt. habebat antea legionè ſedam ut ex reliquis le
giomb[us] magnà multitudinè. ſed inermòz equitatiu h[uius] magni-
nam omis ex prelio integer diſſeſit. ita ut ſint ampli[us] eſt[ut]

mochamin. quia ubi consiliamus no habem? p[ro]ter sexti pom-
peuiz et haſſum celuiz qui miſi iudem hoc miſio de cſare-
allato firmiores ſuturi. ſatis tempore ad eos accedem. ubi quid
uakeant ſcierimus, pro caſſio et te ſi quid me uelitis renp[pe]
recipiam. poſtulat eni hoc hirtus ut faciam, vogo nos q[ui]
pmuz miſi reſtribatis, n[am]o dubito qui de his reh[us] ante
boru quartu hirtus me certior[em]e ſi ſacturus qu[em] in lotuiz
cuouenire poſſimus, quo me uelitis uenire reſtribite. poſ-
nouſimuz hirtu ſmon[é] p[lati]t[ati]i è miſi poſtulare ne liet[]
nobis rome è publico p[ri]diò. quod il[lo]s nobis c[or]ſſuor[os]
no p[ro]to. magnu eni unq[ui]s his ſcierimus. nihil tu non po-
ſtilandim p[ut]uiu q[ui] equi[us] è statuerem.

## Britus et caſſiūs p[ro]tores. 02. Antomo cons. ſalutè.

D[ec] tua fide et benuolentia in nos.n[isi] p[ro]ſuafuiz effe[ct]
nobis conscripſſiſſenus hoc tibi, que profecto q[ui]i ſtum
anima h[us] i optim[à] p[re]ſacies, ſcrib[it] nobis mag[na] vete-
ranoz[ multitudinè] rom[à] c[or]uemſſe, i[am] et ad, h[uius] ma[n]s
futur[à] miſo maio[re]. De te ſi dubitemus aut ueream, ſim[mi]
dijs. ſed certe ci ip[er]i i tua p[ote]ſitate ſuenimus tuo[ſ]s adh[oc]ni
consilio dimuſimus ex municipijs tuos neceſſarios neq[ui] solu-
edicto ſed etiam litteris id ſcierimus, digni ſumus, quos h[uius]
tui consilii p[ri]cipes, i ea p[er]ſertim re que ad nos p[er]tinet, quare
petimus at facias nos terioris tue voluntati in nos.
Pate[s] ut nos tutos fore i tuntni frequentia militi ueteranoz[;]
quos etiam de reponenda ara cogitare audimus: q[ui] uelle et pro-
bare iux quiſq[ui]s c[or]devo p[os]ſè in[am], qui nos ſaluos et honetbos
uebit, nos ab initio ſpectibus ocui nec quicq[ui]s alidu[bi]tate coni
queſſe exi[tu]s declarat, f[als]ere nemo nos p[ot] miſi tu, q[ui] certe
abeſt ab tua iu[n]tate et fide ſed alius nemo ſacu[ta]tatem habet
deſapiendi nos, tibi eni[que] um credidimus, et credi[tu]mi ſumuis,
maximo tamore de nobis afficui[que]t amic[em] miſi, quib[que] et ſi tua
fide[es] explorata è, t[em] illud i mente n[em]t, multitudinè] necinoz[;]

facilis impedit ab alio quolibet qui a te retineri posse reser
bas nobis ad omnia rogamus. nā illud ualde leue est ac
mugatorius ea re denuntiatu e e veterans. q[ui de]s co[z]
mentem iuio laturus eſſes. quē eis impedimto futuri puſas
cum de nobis certum ſit nos quieturos. nō debemus tuq[ui]
wueri numui cupi[da] ute aui actidere nobis nihil poffit ſine
p[ro]mae. et confuſione q[ui]s reruz.

## Brunis et caſſus pr. f. d. Antonio ſi. f. u. b. e.

Litteras tuas legimus ſimillimas edicti tu. cōtumdem
ſas. minacés minime dignas. que ate nobis mitte
rent. nos antoni te nulla lacessimus iuria. neq[ui] miratuz
credimus. ſi p[ro]queç et ea dignitate homines aliquid edicto
p[ro]ſuſalſſemus a c[oe]. Qu[ia] ſi indignaris auſo[rum] e[e] id ſi[mi]l[ite] cōcede
nobis ut debeamus ne hoc quide[que] abſte truto et caſſio tribui.
nam & alectibi. h[it]is et p[er]cunyjs impiratis exercitib[us] ſolicita
tis et n[ut]e[us] trans n[am]e miſſis q[ui] te quethi e[e] negre nos
qui[d]e tibi credimus optimo a[i]o te feciſſe ſed t[ui] neq[ui] agnositam
qui[q]e e[que] et te miramur cu hec reticueris n[ot] potuſſe h[ui]ſene
uracindia tuā q[ui] nobis & moſte celaris obiceres. illud uō
qu[é]a[d]modum ſeruindum ſit t[ute] cogita n[ot] liare p[re]votribus
concordie ac libertatis c[ui] p[er] edicti de ſuo ute decedere. quin
conſul arma minet[que] q[ui]o[rum] fiduciā nihil e[e] q[ui] nos terreās. n[iz]
eni[que] decet aut couenit nobis p[ie]cito illi ſimittere aui[n] nostruz.
neq[ui] est[ante] antonio p[os]ſuſandum ut h[is] impet qu[ui]o[s] opa liber
est. nos ſi alia hominent ut bellu[m] cuile ſuſtitare uellemus
littere t[ue] nihil proficerent null[us] eni[que] minantis autoritas
apud liberos e[e]. ſed p[ul]ore intelligis n[ot] posse nos quoq[ui] impel
li. et fortat[que] ea re minaciter agis ut inſi[n]ui n[ir]m metus
u[n]deat[que] nos t[ui] h[ac] ſenſentia ſui[n]. ut te c[ui]pam t[ui] ſi[bi]na re
p[ub]lica[m] magni[que] honesti[n]e. uocemus te ad null[as]
ini[m] niacias ſed t[ui] plusi[rum] libertat[em] qui tuā a[i]titiu[n]
estimemus. tu eti[n]que atq[ui] eti[n] uide quid ſinſcripſas. quid 1

fustinere possis neq; q; diu uiverit cias f ed q; non diu re-
gnariit fac cogit; s. deos quorumus consilia tua rei publice
salutaria sint atq; tabi si minus ut salutia atq; honesta re
publica tibi q; minimi notcant optamus pr. non sexviles.

D. brutus imp. of. delig. f. d. cicerom.

S. de tua in me voluntate dubitare, multis at te
uerbis peterem ut dignitate meaz tuerere. sed perfecto
est ita ut mihi p[ro]futasi me tibi esse cure. a[pro]greffus cum ad
transalpinos cum exercitu nò tam non impatoz: captans
q; cupiens multib: satisfacere firmos: q; ex: ad tuendas miis
tres efficere: q; mihi inuo: consentit. nò et libertatate miis:
et aui: s[int] ex:pti: c[ui] ou:z bellicosissimis bellis gelli. multa
critella c[epi]. multa uastam. non s[ine] c[ui] ad senatu: litteras
mihi. adiunia nos tua sententia. q[ui] c[ui] facies ex magna pro-
c[ui] commodo iuveris.

Mauris cicero. f. d. d. bruto imp. of. delig.

L. vpus familiaris n[or] cum a te uenisset c[ui]s rome q[ui]s[d]a
dies c[um]oraret: ego eram i[bi] his Loris i[bi] quib[us] maxime
tuto me esse arbutrabar. eo factu: c[ui] ut ad te lupus s[ine] meis
litteris rediret cum t[em] curasset tuas ad me p[er]eendas. romà
aute uem ad v. id. dece. nec hi[ui] quinque: antiqui q[ui] ut p[an]sà
statim c[om]enire: ex quo ea de te cognovi que maxime fortabar.
Oua hortanone tu quidem nò eges. si ne illa quid[em] re: que
a te gesta è p[er]ter homiz: memorizà maxima hortinore àsiderasti.
illedi b[re]uiter significandum iu[n]t: pl[ui]m romaniui o[n]a a te
expectare atq; i[bi] te aliquando recompand[em] libertatis omnes s[pe]z
penere. tu si dies nocte[que]s memineris: q[ui] te facere certo s[ef]o
quantà rem gett[er]is non obliustere profecto. quante tibi età
nui[que] gererem s[int] si. n[unc]e prouiscias n[ac]erit: tu quidem
ego s[emp]t amar[is] fai autem q[ui] illum inestellexi: non m[o] aperte
fed et[ia]z libenter c[ui] re publica bellu: gereve s[po]m reliquam
nultam inuo: salutis. quaob[re] te obsecro ius[dem] pr[er]ibus

senatus plus, quæ romanus ut i ppetui rem publici dnātu regno
liberes ut principijs consentiant exit? tui è hoc minus tue
ptes, at te hec cuitas uel omès potius gentes no expectant
solum sed età postulant. qæqæ eni3 hortatione no egeas ut
supra stipendi no utar ea plurib. uerbis. Faciam illud quod mei
est. ut tibi omnia mea officia studia. curas cogitutions polliciar.
que ad tuam laudem et gloriam p[]tinebunt. quæobvè uelim et
ita p[]suaeas me cù rei publice cauſa que mi[n] uta mea est
c currently tum cp tibi ipe faueam. tuamq[]ui dignitate ampliſcari
ueim. me tuis optimis consiliijs amplitudini glorie nullo loco
deficitur.

Omar[]us c[]icero.f.d. d. bruto imp. of. deſig.

L
upus noster aim romam sexto die mutina uenisset. postvidie
me mane cœutens. tua mi[n] mandam diligensime exp[]
liut. et litteras reddi dit. quid in tua dignitate cœmendas eod[em]p[]
existimo te in me[n] dignitate comendave. qua mehercule non h[]eo
tua curione. quære mi[n] gratiſsimi facies ſi exploratus hakebis
tus laudibi nullo loco nes consilui nec trudui mei deſtiturum
cui tr. xl. edictus ſenat[ur] adeſset ad [X]uij. li. ian. trretq[ui] i ammo
de p[]lubio consilium deſignato[que] referre q[]uiq[ui] ſtatuerat i ſenatum ante
li. ian. no uemre tr. cum eo die ip[]o edicti tui propofitù c[]et neſa
cſſe diuixi, aut iei h[]i[]r ſenat[ur] ut de tuis diuinitis i rem publicas
meritis ſi[]lereſt. cp. factum eſset uti ego uenillem. aut età ſi quid de
te honoriſce dicereſt me no adſſe. itaq[ui] i ſenat[ur] ueni mane.
q[]ui cum eſset au[n] ducersi[m] frequentiusi[m] ſenatores cœuenerunt
que de te i ſenatu egerim. que i contione maxima dixerit alio[]q[ui]
te litteris malo cognosere illud tibi p[]suaeas uelim me omnia
que ad tuam dignitate augendam p[]tinebunt, q[]ui è p[]se ampliſſi
ma, ſinom[] ſemp[] fluidi ſuſeepriuruz et deſenſuzi. cp. q[]uiq[ui] i[]telligo
me c[]ui multe eſſe facturuz. tr[]i]s a[]ppetiz hui[]r rei principatum .

Omar[]c' c[]icero.f.d. d. bruto imp. of. deſig.

C
um adhibuſſet domi n[]ec lupus me et libonè et ſinuſz

conſobrinu tuiz que mea fuerit ſententia cognosſere te ex. et. ſeio arbitror que nſo ſmoni interfut. reliqua qſ qſ statim ſeuſ zGRECEUS ſubſeauus est. tamè ex GRECEIO poteris cognosſere. cùput autè est hoc q[ui] te diligentſime p[ri]cipere et meminſſe velim ut ne i libertate et ſalute. p. r. conſuanda autoritate ſenatus expectes. n[oti]di liberi ne et tui factu condamnes. nullo enim publico consilio rem publicam liberasti. quo etiā et res illa ma[]vor et clarior. et adſtentem uel p[er]u[n] potus Cefarè indices te-tere ſetſſe qui tantam c[um] publici priuato consilio ſuſſepeut. demq[ui] homines ruiſticos. ſed forſtifimos uiroſ c[ui]s q[ui]z optimos. dementes ſuſſe indices p[ri]mi milites ueteranos c[om]militones tuos. dem et Legionè martiam legionè quartam que ſuiu consulem hostem iudicuerunt ſeq[ui] ad ſalutè rei publice defendam e[u]tulerunt. volu[n]tas ſenatus pro autoritate h[ui]s debet. c[ui] aut[em]us impedit metu. poſtremo. ſuſcepta tibi c[ui] iam bis e[.] ut n[ot]o ſat-integrum p[ri]miuq[ui] 1 diq[ui] martijs deinde proxime exerciti nouo et copijs compatiſ. qua[bo]rem ad omnia uti paratus ſeu c[ui]natus debes eſſe n[ot] ut nihil facias n[iti] uſſus ſed ut ea geras que ab omnib[us] ſuma c[ui] admiſatione laudent.

### Marcus ciceron. d. d. bruto ns. delig.

Et tempore polla tua miſſe ut ad te ſiquid uellem dare[] h[ui]z. Cum quid ſcriberem n[ot] habeam. omnia e[ſ] erant ſuſpenſa p[er]ter expectatione legato[]z qui quid eguſent nihi deni[mi]rabat[ui]. Nec t[em] ſcribenda exiſtimavi. p[ri]miu ſenatu[] p[ri]miq[ui] romani à te laborare n[ot] ſolum ſalutis ſie c[ui] ſed etiā dignitatis t[ue]. admira bilis euq[ui] e[] quedam t[ui] no[mi]s caritas amorq[ui] i te ſingularis ouq[ui] cu[n]ui. I[n]t[em] e[ſ] ſpant atq[ui] confidunt ut antea rege. ſic h[ui]c t[em]p[er] regno te rem publici liberaturi. r[ome] di[lect] habet. tota[q]s Italia ſi h[ui]c di[lect] appellandus est c[ui] ultro ſe offerunt omnia. ſantus ardor occupant alios ho[u]z desiderio libertatis odio[q]s d[u]tine ſuſutis. De reliquis rebus a te iam expectare h[ui]as debemus quid ip[er] agas quid n[ot] h[ui]tus quid Cefar meus quos ſpero

118

breui tere sonetate victorie tectum copilatox fore, reliqui est ut de me id scribam quod te ex tuoz litteris et s po et malo cogno scere, me neq[ui] dess[ie] ulla i re neq[ui] unq[ui] defituruz dignitati tue.

D. brutus. s. d. marco Cicero ni.

P
anin amill[io] quaniti detritmenti res publica acceperit, non te pr[it]t. nunc autoritate et prudentia tua p[ris]picias oportet ne immeni nri consuli[bi] sublati s[per]cet se c[ou]alesc[ie] posse. ego ne consiltere pos[it] i talia antonius dabo opam. sequar e[ui] consili[am]. utrini[que] me p[ra]statu[n] s[po] ne aut Venti dui[us] clab[at] aut antonius i talia morer[et]. In p[er]mi[s] rogo te ad homin[em] uentos[illim] lepidum mittas ne bellum nobis redintegrare pos[it]. antonio s[ibi] com[it]o. n[am] & pollione al[im]o p[uto] te p[ris]picere quid facturis sit. multe et bone et firme si[ut] legiones lepidi et alini[que] neq[ui] hec id[ir]co tibi s[cri]bo q[ui] te n[on] ca[dam] anu[m]dittere s[am]. sed q[ui] mi[n] p[ra]stati al[ini]um et lepidum recte facturii n[ui]q[ui] si forte nobis de hoc dubui[que] e[m]. plan tum[que] confirmet[ur] oro. qu[em] s[po] pulso antonio rei publice non defituruz. si se alpes antonius traeceret. cons[itu] p[er]diu[m] i alpib[us] collocare. et te d[am] omni re facere certior[em]. uj. l[ui]. mai. ex castris regi[is].

Non mi[n] rem publicam plus debere arbitror[em] q[ui] me tibi gratior[em]. me et[em] i te pos[se] q[ui] i[n] pu[n]eri si[nt] i me explo[r]atum habes si tam hoc tempore i s uideant[em] dicti ai mallem me tui uideatiq[ui] ex altera p[re] te ou[i]s u[er]t[ur]s. tu e[i]z a certo sen[s]u et uо uideat[us] de nobis q[do] i[n] ne faciant finna maliuolentia et h[ui]sore impedunt[em]. Interpellent me quominus honoratus si[n] dum ne interpellent quominus res publica ame com[mod]e administ[ari] pos[it]. que quanto si[t] i p[ra]ulo q[ui] potero breuiſi[em] expond[em]. primi ou[i]z quanti pt[ur]batione rer[u]z urbanar[u]z aſſerat obitus consu[i]luz quanta[que] cupiditate hominibus.

imicte tua caritas, nò te fugit satis me multa scripſſe, que litteris comentari poſſint arbitror. ſi eis cui scribam. Reueror nunc ad antenu qun ex ſuga cù paruulaz manuz militi hæc termi nunc egaſula soluendo. omneq genus homi arripiendo, satis magni nüſ iudetur efficacſe, hoc accesseſt manus Ventidij. q[ui] trans apemmi itinere facto difficultèmo ad uada pucenit. atq[ui] tibi ſe cù antonio com[bat], est nüſ ueteranozi et armatoruz satis frequens, cù ventidio consiha antoni hec ſint necesse est, aut ad lepidum ut ſe conferat ſi reciperit, aut apenmno alpib[us] q[ui] ſe teneat et de curſionib[us] p[ro]eq[ui]tes quos h[uius] multos ualeset ea loca i[mi] que inarrerent, aut virſus ſe i[mi] e[truria]z reſerat q[ui] ea p[ro]itilie ſine exercitu è, q[ui] ſi me c[ele]ſar auſſet, atq[ui] apenmni[mi] tranſiſſet i[mi] tantas anguſtias antenu rempiuſſem ut i[mi]op[ia] potius q[ui] ſero conficereſt. ſed neq[ui] c[ele]ſar i[mi] pari p[ot]. nec ex c[ele]ſar exercitu ſi[mi]o, q[ui] utrunq[ui] poſſim[mi] est. cum hec talia ſint quomnus q[ui] ad me p[timebit] homine inter p[ellent] ut ſupra ſcripſi non impedio, hec quic[um]modi explitari poſſint, aut a te cum explitabunt ne impedingunt t[em]co, alere tam milites non poſſum, c[ui] ad r[è] publica libanda accesseſſè mi[n]biut pecunie. etc. amplius tantum abest ut mee rei familiaris liberuſ ſit quic[ui] ut omnis meos amicos ere alieno obſtrinxerim ſeptenu[ſ] nüſ legioni ab qua difficultate tu arbitrar[er] n[ò] ſi varroni theſauros h[er]es. ſtibi ſtere ſiutptu poſſem. Cum p[mi]mi & antonio explorat[ui] hi[mo] faciam te certiorè tu me amabis i[mi]. ſed hoc idem me i[mi] te facere ſenſeris. u[mi] non. mai. ex caſtris derthoma.

D. *brutus* imp. 9s. *delig*. f. d. *marco ciceroni*.

E

E odem exemplo littere ate mi[n]b reddite ſint. quo p[ueri] mei attulerim tant[ui] me tibi dbere exiſtimo quanti[mi] p[ro]ſoluere diſſicule è. ſcripſi tibi que hec g[er]e[n]ent. In itinere è antonius ad lepidum p[ro]ſicata[que] ne de p[lanco] quidè ſp[em] adhuc abieat, ut ex libellis eius aiaduerti qui i[mi] me i[n]dert

d[am]b[ent]

I quib quos ad aſimui quos ad lendii quos ad p[lancti] mitteret,
ſcribent. ego t[ui] n[ò] h[ui] ambigui. et statim ad p[lanctu] miſi. et
biduo al[ib] allobrogib[us] et totus g[allie] legatos expecto. quos confu-
matos domui remittai. tu que ist[he] opus erunt administra[ri] pro-
ſpicie[rum]. ut ex tua volu[n]tate rei[que] publice com[modo] ſunt. maluo-
lentie hom[us] i me ſi poteris occurre[re] ſi n[ò] potueris. hoc conſo-
labere q[ui] me de ſtatu meo nullis contumel[]ijs d[eterre]re poſſum-
p[ridie]. non. mai. ex cauſis ſinib[us] cast[ulation]ismum.

O. læus Cicero. f. d. bruto imp. of. delig.

T. Res uno die at e occepi epistulas. una breue qua flacco
uolumio de deras. duas p[lemoris] quaz[ula] altera tabellari?
t. ubi] attulit. alteram ad me miſi t[upus] ex t[us] litteris et-
ex grecei or[one] n[ò] m[ò] non reſinkt[us] bellu[s] ſed et[ra] iſſamat[us]
uidetur. n[ò] dubito aut[em] pro tua ſingulari prudentia q[ui] p[er]ſpi-
cias ſi aliquid firmitat[us] nac[tus] ſit antonu[s] omnia illa tua
p[dama] in rem publica me[n]ita ad n[ihilum] eſse iuentara. ita e[ui]
romam erat miniat[us] ita p[ru]ſaſi[us] omib[us] t[ui] p[aut]ic[is] ſermi-
ſte[n]tis meti fraco animo fregiſſe antonu[s]. qui ſi ita ſe h[it]
qu[e] admodum auſi[am] & greceio configi[gi] ci eo ſine per[iculo]
non poſſit. n[ò] ite minu fregiſſe a mutu[m] iudeſ. ſed locum belli
gerendi mutasse. Ita[que] homines alij f[aci]t[ui] ſunt. n[ò] nulli et[ia]
querunt q[ui] p[re]ſauti non ſitis. opprimi non potuſſe. ſi celeritas
adhibita eſſet exiſt[ant]i[m]. o[n] o[em] hoc populi maxime q[ui] n[iti] in
eo poſſi[mui] abuti ſi[bitate] p[er] qu[em] e[m] conſequunt ſit. ſed t[ui]
p[ro]u[n]dendum ſit ne que i[n]sta querela eſſet poſſit res ſe ſic
h[abet] is bellum conſecerit qui antonui opreſſit. hoc qua miſ
habeat re exiſtimare malo q[ui] me aptus ſcribere.

D. Ibrutus imp. of. delig. f. d. m. ciceroni.

I. Am non ago t[ibi] gratias. cu e[ui] re iux reſerre poſſum
huic uerbis n[ò] patitur res ſat[isti]eri. attendere te uolo-
que in manib[us] ſunt. qua e[ui] prudentia es n[ihil] te ſugiet. ſi
mea[us] litteras diligenter legeris. ſequi conſestim antonu[s] his

de caufiſi:

Decauſis Cicero non potueram. ſine equibz, ſine uimentis hirtuz
piffe nesctebam. cesari non crectebam. prinsq[ui] coucmſſem et collotut
eſſem. hoc dies hoc mo abist. postero die à pannà mane ſuz accerſit?
benoniam cum ſitinere eſin trucialium miſi ê/euſ mortuum êe.
recurrì ad meaſ copiolas ſie eniz uere eas appellare poſſiz. ſunt ex-
tenuatiffe me. et mopia eniz reruz pellime accepte. biduo me an-
tioniz anteceſſit. itinerà multo manora fugiens q[ui] ego sequêſ. ite
eniz ut paſſim ego ordinat[us] quacumque ut ergnſaila ſolunt hoſes
artrpiut. conſtitut nulſi priuſa[que] à uada venit. quic loci uolo
tibì eſſe noti nacet inter apertimùi et alpès impeditiffimus ad
uer faciendum cum abelſem ab eo milia paſſuz triginì et ſe iam
Vendidus cominxijlet. contro euz ad me eſt aliaſi i qua pietere
cepit a miſiibz ut ſe tranſalpes ſequerent. ſibi cujus lepido con-
uenre ſucleramatum ê et ſrequent a miſiibz nentiòtatis. naza
ſuos ualde q[ui] pautos. hoc ſibi aut i Italia p[er]undum êe aut uon-
dum et orare cepunt. ut poſſentia ita ſacerent / cu ſuſimere eos
no poſſet i posteri die ier ſui contriſit. hæc re in militata. statiz
quinq cohortes poſſentiam p[er]miſi. mea[que] iter coriula hora ante.
ſpidum meuſ poſſentia venit. qua trebellius cuj equitibus ſane
q[ui] ſum gauſus i hoc eniz victoriam p[uto] confiſtere / i n[em] uenerat.
q[ui] neq[ui] p[lan]i quatuor legiones omnib[us] ſus copijs p[ares] arbuta-
bantur. neq[ui] ex Italia celeriter exer cito[rum] trajci poſſe crectebant /  
quos ipi adhuc ſatis arrogant allobroges equit[ati]q[ui] omnis qui eo  
premiſus erat a nobis ſuſtinebant. n[on]q[ui] adnentu ſuſtinerè ſacali  
poſſe confirmus. trì ſi quo età cau itarà ſe traiceruſt ne quod  
detrimentuz vei publice iungant ſuma a nobis dabiſ opa. uos  
magnu auſz optimàq[ui] ſpem de ſuma re publica trive uolum. cau  
et no[os] et exer cito[rum] reliqui[s] q[ui] reß ap[er] una  
salute contra ſeveratiffimà conſpirationè hoſtui configúramus. qui  
quidem eas copias quas du simulaſo[re] vei publice comparabant

al[io] ad p[an]ſa[ze]

12.0

subito ad patris p[at]riiuz convertivit

Maraus Cicero. d. bruto cons. deff. s. d.

Mrabili[ter] mi brute letor mei consili mea[que] sententias
late probare, de qua uti de adveniento adolescentem sed quod
referit mihi credo h[uius] non gloriemo plane et brute frigero. opta
nò eis exat mei senat[us] id tam est. dissoluti tamen ipse
attulerat explorata victoria, tua p[ro]clara mutine eremo.
suga antony consilio et exerita ut omnino relaxati sunt, mee
qui ille uchementes contentiones tanquam s[ua]s, advite et indeat[
] sed ut ad rem redam legione martia et quarti negant qui
qui illas norunt, illa conditione ad te potesse p[ro]ducere
quæ desideras, r[o] pot[ur]i ea que habebit de bruto acesfendo.
Cesareq[ur] ad italie p[ro]clausi tenendo. Unde tibi aſcentio: sed ut
ſerabit habes obtrectatores, quos equidem facillime ſi[mi]no: sed
impeduit, tr[ato] ex Africa legiones expectant[ur]. ſed belluſt utue re-
natum mirant[ur]. homines nihil tam p[ro]ter ipse un[que]. nam d[um]
tuo natum victoria n[ut]iata in multa ſerula iudicamus, r[er] p[ro]
liberat[ur] now. timores reſerverunt ſup[er]o[rum ſeripſi[que] autem ad me
is quas id[am]s ma[n]s dedi. m[odo] te atterpisse a p[lanco] litteras
n[on] recapi antenui a lepido. id ſi ita e[m] omnia ſacra[m]ora ſin alit
magnu[n] negat[ur]. cui exi[n]t[u] n[on] extimeſco t[ue] p[ro]ſe ſunt. e[m] p[ro]
q[ui] feci facere n[on] poſſum, te t[in] id quod ſpero u[n]us maximum
et clarissimi iudere c[up]ro

Et si mihi tue littere iocundissime ſunt t[in] iocundius ſunt
quod ſi ſima occupatione tua p[lanco] college mandat[ur]. ut te
mihi p[ro] litteras exculsaret, qu[em] fecit ille diligenc[t]. mihi aut[em] mihi
amabilis officio tuo et diligencia, conspecto tua c[ui] collega c[or]
ordia[q]ui ura[que] litteris coib[us] declarata e[m] senatui p[ro]clausi romano
gratissima accidit. qu[em] ſupeſt p[ro]ge mi brute et i[am] non cui alijs
sed tec[ui] ip[er] certa p[lura] ſcribere n[on] delecto p[ro]ſum ad te quo ma-
gustro breuitati uti cogito. litteras tuas uchementer expecto

et quidem tals qualis maxime opto..

Marcus Cicero d. bruto h. del. f. d.

P
ernagni interest quo tibi hæc tempore epli redduta sit
Vtatum mi feliciter dimis aliquid præs an cu ab oï molesha
nacuus ees. fitque ei p[er]pi que ad te miſi ut p[u]us obſuaret
eplè tibi reddenda. n[am] quæ admodi coram qui ad nos itempeſtue
ademnt moſeli ſepe ſunt. ſic epiſtole offendum. n[ò] loco reddite
ſi autem ut ſpo miſi te pturbet miſi impedit et iſle cui manda
ui ſatis ſi te et comode tempus ad te c[er]pit adu[n]di. Conſiò me
q[ui]dmi ſtacile a te impetratVRug. 1. Iamna p[stura] p[etit] hoc ego
utor uno o[ui]n[us] plu[m] magnu uetustas magnu continetur do inter
c[ed]it. q[od]s plu[m]ui ualeſ. miſi miſi euis et t[yr]miharitate tociudius
magnu p[terea] k[ni]ſicio euis magnoc[ui] MERITO ſum obligatus..
nam clodiamis temporibus cu equestris ordinis p[ri]næps eſſet p[er]
mea ſalute acerrime p[ro]pugnaret a g[ra]binio confuſare ligatus
eſt. q[ui] ante id tempus cui domano vome contigit nemini.
Hoc a[n] p[er]mi[s] domanu[m] memmit me: p[er]m n[ò] memisse turp[er]
ſim[us] e. Qua[er] p[ra]ſac[em] tibi mi brute me p[etere] p[ritu]a q[ui] eis
lamia ſumo ſplendore ſuma gr[ia] e magnificen[t]issimo munere
c[ed]litio t[em] quali[que] ea ita n[ò] c[en]t ego ſiſcepi totu[m] negvau[m]. H[uius] ſi
me t[ant]i ſaris quanti certe ſatis quando equit[i]s centurias te
nes inqui[que] regn[u]as miſte ad l[up]ui m[m] ut is nobis e[as] centu-
riu[s] confi[c]at. n[ò] tenebo te p[ur]i[bi]. ven[am] i extremo q[ò] ſentio. n[ò]
eſt brute cu omnia a te expert[em] q[ò] miſi gratu[s] facere p[ol]ſis.

Marcus Cicero d. b. f. d.

L
amia uno ouiz ſam[har]it[ine] u[ctor] magnu eius i me n[ò] dico
officia ſed merita ea q[ui]e ſim[que] p[er]lò domano notiſſima. 15 ma-
g[mi]ſcentiſſimo munere c[ed]litatis p[er]miſet. p[etit] p[r]tura[ omnes]q[ui]
intelligunt nec dignitat[em] ei deſſe nec g[ram] ſed is ambi[tu]t[em] excitare
iudic[ur] ut ego miſi omnia p[r]timeſtaz. tot[am]q[ui] p[etitionem] lamie
miſi ſiſtinendam p[utem] i ea re quantu[m] me p[ol]ſis admiu[nate ſtacile
p[er]ſp[er]io. nec u[no] quantu[m] mea c[ui] uelis dubito. uelim i[g] mi brute

al estare

tibi p[ro]fud[er]as, nibh me maiores studio at e potere, nibh me etibi grati[ty] facere posse, q[ui] si tuus omnib[us] obiib[us], omnium studio lamia[que] in petitione univer[esis] ac ut factas u[n]chementer ut rogo.

Maralis cicer[on]i. s. d. d. bruti imp. q[ui]s. deſig.

Et si ex mandatis que galbe uolimog[que] ad senatum dediſt[ut] quid timend[us] ſuſpicandumque putares, ſuſpicabantur tamen timidi o[n]tona mandat, uidelicet q[ui] erat digni t[ua] p[pli]iq[ui] romam i[n]ict[i]a. Senat[us] autem mi brute fortis e[m] et h[uius] fortis duci[que] J[tra]q[ui] moleſſe ſi e[m] bat se at e qu[em] o[u]n[us] quicunt[que] h[ui]ſſent ſonſiſt[im]ui indueret timidi atq[ui] ignaniui inducari, et e[ui] ſui te induſo ſp[em] maſſimam om[n]nes h[ui]ſſent i[n] t[ua] virtute A[ro]cente antonio, qu[is] erat qui q[ec]q[ui] timi[et] p[ro]ſiſiguto illo te lib[ato], nec u[n]o lep[icum] timebamus. qu[is] e[ui] c[et] qui aſſet qui illum q[ui] tam curioliſz arbitrareret ut qui i[n] maſio bello p[ac]e uelle ſe dyſuſſet i[n] inop[er]t[u]nſima p[ace] belli rei p[il]i[m] indiceret nec dubito q[ui] tu p[la]us p[ro]pri[e]as ſed t[ui] tam recenti gratulatione qua t[uo] noſte ad omnia deo[que] templa ſerimus reno[ua]tio timoris ma[n]gnam moleſtam aſſerebat, q[ui] uelum equidem i[n] quod ſpo. ut plane abi[ec]t et ſtraeſt antonius. ſin aliquid i[n]rui forſe college[ur] ſentiet nec ſenatui consilui nec p[il]o romano virtute deſſe. nec rei publici te i[n]no impat[ore] xiii. l[]. un[.]

D. brutus imp. q[ui]s. deſig. s. d. 02. cicer[on]i.

Et ad senatum quas l[ate]r[es] mi[n] uelim p[ru]s p[leg]n[us] et ſiqua t[ibi] uidem[que] commutes, neceſſario me ſtripliſſe i[n]e alia[du]ertes. nam cum p[ut]are q[u]uad[ur] et martiam legiones me[n]i ſuturæs ut d[u]o p[o] paulo[q]e, p[la]ucerat uobis aſſenti[en]tib[us] minus de reliquiis rebus laborandum e[x]iſt[im]au. Nunc u[n]o c[u]m c[u]m t[ron]ib[us] e[gent]iſt[im]us. Val[ut]e et me[m] et uram uice timeq[ui] necesse e[m]. Vicentim me et o[]. bruti p[ri]cipue obſuant. Ius ne q[u]uá patiare i[n]uræ fieri a ſenatu uerna[]z c[u]tate p[eto]. cum l[u]nit optimá offici[u]i i[n] re publici ſu[n]um gen[ius] h[ui]z aduerſario[que] ſeditio[s]um et inertiſſim[u]. xi[]. l[]. un[].

Vocellus.

D. brutus s. d. 02. cicer[on]i.

9

Ovod pro me non factio, id pro te facere amor meus et te tudaq
officia cogunt ut timeaz sepe emz mihi aki esset dictum necq
ame contempti nowusinne labeo segulius homo sui similmus
narrat mihi apud cesarem se flusse multumque simone de te hizaz
eſſe ipm Cefarem mihi ſane de te queſtus nifi dictum q, dicueret te
divisſe laudandum adolescentem, oſnandum tollendum ſe non eſ comi,
ſuruz ut tolla poterit hoc ego labconem credo illi retulſſe aut finxilſe
dictum non ab adolescentem prolatum, ieteramque poffime loqui
uolebat. labeo me credere et tibi ab iis instare putoſtus maxitineq
indignari cp i decemuris necq cefar necq ego huius eſſen atque oſ
ad uelorum arbitrii cent collata. Hec cum auſſiſſen et i et iuſſe
eſſem committendum nondum putavi pudi ut alpis transſiguerer
q[ui] quid iſſe ageream ſtare miſa ad tuo p[ic]ulo credo miſa iactatione
uerboſt et denunciatione p[ic]uli fixare eos te p[ic]timeſket adolescente
impulſe poterſe magna conſequi premia et totam iſt[at]a cantsenam
ex hoc pendere ut q[ui] plinui lucti faciant necq t[ui] non te crvui eſſe
uolo et inſidias iuctumè miſi emz tua miſi uta p[ot]e iuandi[n]us
necq cariis, illud iude ne timendo magis timere cogere et quib[us]
reb[us] p[ot]e occurrer ieteram irourias, primi q[ui] deliſerant de decem
uris facias. Deinde de p[im]iſe ſi t[ibi] iud[et] agros eſt[us] miſeum qui
cum antonio ieteranti fuerunt iſs dandos cenſates, ab utrius q[ui]
nobis de numis lente h[ac] r[ōn]e h[ui]a p[ec]uniſe ſenatuz de ea re c[ō]
ſtituruz, quattuor legionib[us] his quib[us] agros dandos cenſuitis
i[no]de ſauiitatem ſore ex agres fillanti et agro campāno, equaliter
aut foſte agros legionib[us] aſſignari p[uto] oportere. H[ec] me t[ibi] ſeri
bere non prudentia mea h[oc]tutur, ſed amor i te et cupiditas odiſ
ex ſime te conſistere non p[ot]e, ego nifi vial de necſſe fluit ex Italia
non excedam legiones armo paro. ſpo me non p[est]imui exercituz
inturuz, ad omnis cauſis et impet[ur] boituz, & exercitu qu[em] p[an]ſa h[ui]
legionem miſi cefar non remittit, ad has litteras ſtatim miſi
reſtribe, tuo[ſ]q[ui] aliquem mitte ſi quid recondit[i] magis erit, meq
ſare opus eſſe p[u]taris. 12. 12. eporedia

122

123

Marcus ciario. s. d. d. bruto imp. col. de sig.

D
ECI ISI SEGUILLIO MALEFICANT HOI NEQUISSIMO OUIZ QUI SINT
QUIN FUERUNT QUI FUTURI SINT. QUID TU ILLI TEA! LOCITUM
PUTAS AUT CUM CEFARE QUIN NEMNE P[ER]TERMIBIT qui CUM LOQUI
POTUERIT AU NON EAEM ISTA DIVERIT. TE T[IN] MI BRUTE SIC AMO UT DEO
Q[U]TUDINQUE QUID ETET NUGARIZ ME SIRE UOLUSI SIGNI EM MA
GMU AMORIS DEDISTI. NAM QUOD IEDM SEGUILLUS UETERIANO? QUERI
Q[U]T Tu et cefar I DEEUTIRIS NO ETETIS. UITNA NE EGO QUID E[LI]Z. Q[U]
EMZ MOLEHUS. SED T[IN] AI EGO SENFILLEM A HIS QUI EXEKT HRENT
SENTENTIAZ FERI OPOZtere I[ED]EM T[IN] QUI SOLENT REDAMARUNT. ITAQ
EXCEPTI ETIA ETHE ME UHEMENTH REPUGNANTE. QUOIC[IN] SEGUILLIZ
NEGligAMUS QUIN ES NONAS QUERIT NON Q[U]O UETEVE COMEDERIT.
MILLAM E[IS] HU[IT]. SED H[AM]E IP[AM] RETENTE NOA[]D DEUTRAU[T]. Q[U]T AUTE
STRIBIS TE Q[P]R PRO TEIPO NO FATAAS ID PRO ME UT DE ME TIMEA[] ALIQD
ON TE. UIR OPTIME MINI? CARITIME BRUTE DE ME METU LIBERO. EGO
AUTE I HIS QUE P[RO]VIDI POTERUNT NO FAL[AR]. IN I[YS] QUE CAUTIONEZ
T[IN] HABEBUNT DE HIS NO ITA UAL[DE] LABORO. SIM ET ENZ IMPUDENS FI
PLUS POSTULEM Q[U] H[O]I AVERI N[À] TRIBU P[OT] Q[U] MIB PR[AP]IS. SZ UELIZ
T[IB] P[SU]ADES AI TE CONSET EXCELLE [RE] HOC GENERE I[R]TUTIS UT N[UN]?
EXTIME[]TAS NUM[]T[IB] PT[IN]BERE ME H[U]C TUE U[RT]ATI PROXIME ACCE
D[ERE]. Q[U]A OBT[RE] N[EC] METU[]AZ QUIC[]T[IB] et cauebo omnia sed unde ne
tua iam mi brute culpa futura fit. SI EGO QUIC[]T[IB] TIMEA[] T[AS] E[IS]
OP[IB] et consulari tuo etia si timidi eslemus t[in] o[m]ez timo[]em
ABIC[]EREMUS. P[ST]INN CUM P[SU]AF[]UZ OMIB[]E ETET M[IB]Q[] MAXIME NO[]
A TE UNICE DILIGI CON[FI]LYS T[AS] que S[TR]IBIS DE QUATTUO[] LEGIO[]IB[]
DEQ[] AGRIS A[SL]IGNANDIS AB UTRI[]S U[R]M UHEMENTER AFFENTIOR.
JTAQ[] CUM QUIDAM D[]A COLLEGIS N[EC]TRIS AGRARIÆ CURATIONE LIGI-
R[IENT] DISTURBAU SI[QUID] ERIT OCCULTUS ET UT STRIBIS RECONDITUZ
ME[]OZ ALIQU[]E MITTAM Q[UO] FIDELIUS AD TE LITTERE P[F]ERANT. PR. NON,
U[R].

C
VM APPIO CLAUDIO C. F. SUMA MIHI NECESSITUDO EST MULTUS
EUS OFFICIUS ET MEUS MUTUS CONSTITUTA. P[ETO] A TE MAIOREM
IMODUM UEL H[U]MANITATIS T[UE] UEL MEA C[AN] UT ENZ AUTORITATE

tua que plimuz ualet consuatu iuchis. uolo te cù fortiſſimus uir
coſtitus ſi et ià dementiſſum exiſtimari. magno tibi erit orna
mento nobiliſſum adolescentè brífico tuo eſſe ſaluui cui quinſe
rù hoc melior debet eſſe quidem aducte apter prìſ reſtitutione
me cù antonio comuxit. qù et ſi mun'uerat cùz habebis tam uel
probabilem aliquà poteris inducere niùtius pòt. hoſſeſ ſumo loco
natum ſumo ingenio ſuma uirtute uſſeroſiſſum et gratiſſimus
tcolumè i cuitate retinere. qù ut ſacras ita a te peto ut maiore
ſtudio magis ue ex animo petere no posſim.

D. britus. f. d. et ciceronii.

NOS huc ualemus recte et quo melius ualeamus operam
dabimus. lepidus comode de nobis ſentire indet. oì timore
deposito debemus libere rei publice consulere. Q[ui] ſi omnia eſſent
aliena tì tribz tantis exercitibz propriis rei publice ualentibus
magui auiz habere debebas què et ſemp ſpùſh et nìc fortuà
aduuantate angere potes que tibi ſupnoribz lìris mea manu
ſcripſi terentiendi tu cù homines loquutù ſi fieriì momorderis
peream ſi te omès quot ſunt conante loqui ſerre poterit. ego
tibi ut antea ſcripſi dum quinlì a te littere ueniant. i italiam
morabor. Vuj. l. uin. eporedia.

Marrus cicerò. f. d. d. bruto imp. col. deſig.

N
arrò tibi antea ſubiraſſebar breuitati tuaz litteraz. nìc
mihi loquax eſſe iudor. te igitur iinitabo: q[ui] multa q[ui]
pauicis. te recte ualere opamq[ui] dare et quondie medus lepidus
comode ſentire tribz exercitib[iz]. q[ud] ius no oporere confidere. ſi tì
midus eſſem tì uta epla mihi omès metuz abſteriſſes. ſed ut mo
nes ſreni momordi. et eni[que] qui te incluso omèz ſpem habuerim
i te quid nìc pítas. cuipio iam uigiliaz meaz brute tibi tradere.
ſed ita ut no deſim constante mee. q[ui] ſcribìs i Italia te moratuſz
dum tibi littere mee ueniant. ſi p hoſſe[que] lucet no erras. multa
eſ[que] vome ſi i aduentu tuo bellum confic pòt nihil ſit antiquus
perùna expeſtitissima que erat tibi deſreta è. h[uius] amantiſſimus

al' ontiuſ
ontans pors

p[ro]terea

al' pari

123

sumus nos desuni. viij. iides iimam.

Marinus cicerò s. d. d. bruto.

E
X pectanti mihi tuas quotidie litteras lupus in subito de
muniavit ut ad te scribere s iquid uellem. ego autem
et s iquid scriberem non habebà. acta eis ad te mutti s iebaz. i anez
autè monè litteraruz tibi i locunduz esse audiebaz. brevitatem
secutsum te magro. fito ieg i te et i collegus spem omnez esse.
de bruto autè nihil adhuc certi què ego quæadmoduz papiis p
uatis litteris ad bellum cœ uotare non desino quin utinam iam
adesset. intesknù urbis mali quod est non medioare min timerez.
sed quid ago non imito? tuiz. altera iam
pagella procedit. uince et vale. xiii. l. quintiles.

al maxic

D. brutus. s. d. marco ciceroni.

M
aximo meo dolore hoc solatio utor qu intelligunt homines
non s i ne cà me timuille. ita que acciderunt deliberent.
vtrum traiſciant legiones ex Africa nec ne te et bruti ex far
dima accerſant nec ne et mihi ſtendui dent an non decernat.
ad Senatum litteras miſi crede mihi miſi ita omnia ita ſuit quæad
modum ſcribo magui nos omnis adiuros piciuluz. rogo te in
dete quibz homiibz negocii datis qui ad me legiones adducant.
et fide opus è et celeritate. niij. non. iun. ex castris.

O�atis ciceroni ſalutem.

M
Agnam voluptatè ex tus litteris cepl qu qua ſperaram
at q optaram hre te de me opinionè cognou. de qua et si no
dubitabam ni quia maximi estimabam ut i corrupta maneret
laborabam. consaus autè mihi eram nihil a me committiz ete qd
boni cui qoffenderet alij eo minus credam plius atq optis
arbi ornato tibi temere quicq pluaedri potuiffe. p[ro]tam i quem
mea propensà et p[ro]petua fiuſſet atq eet beniuolentia. qd qno
ut volui ſuo eſſe. reſpondb[us] crinibz quib[us] tu pro me ut par
erat tua ſingulari bomitate et amicizia nui ſepe reſtitiſi. nota
cui mihi ſunt que i me post cefaris mortè chtulerit. Vitio

mihi dant quod morte homis necessarij graviter fero, atque eum
quę dilexi, pille indignoz, aut eis patrie amicitiâ ponenda,
esse, proinde ac si iam uicerint obitii eius rei publice fuisse utilè.
sed nò agam ahute, fatuo me ad isti gradu lapentie nò pueisse
neq enz cefarem in diffensione cuilibet solum seaut'. sed amicu qŭiqui
re offen debar tì nò dehui, neq bellum unqŭ cuule aut etià cùm
diffensionis probaui, quâ etià nascentè extingui fiuèm studiu.
Istaq; i metoria homis necessarij neq honoris neq pectuè dule,
dime solum, quib; p[mijs] reliqui min' apud euz q[ui] ego eum possent
imoderate sunt abusi, atque etià res familiaris mea lege cefaris
deminuta è, cum b[+]inifico pleriq; qui cefaris morte lernint remanerét
i eultate, cuib[que] tactis ut p[ro]eert; eque ac pro mea salute labora
ui, possum igit[ur] qui omnis uoluerim in columns euz a quo id im-
petratum est perillè nò indignari: c[um] p[ro]b[itu]m i[n]dem homines illi
et inuide et exitio fuerint, pleeteris g[ui] m[iqu]nt, q[ui] factu n[rum]
improbare auæs. O supb[ia]m i[]audit[us], alios i[] facinore gliari,
alios ne d[ul]ere quidem impune licere, at hec etià sinis sempe li-
bera fuerunt, timerét, gauderét, dolerét, luo potuus q[ui] aliter arbito
que nunc ut quidè s[hi] dictitant libertatis autores metu nobis
extorquere conant[ur]. sed nihil agunt, nullius unq[ui] p[ia]liu terro-
rib[us] ab officio aut ab humanitate desistam, nunc enz honestas
mortè fugien dam sepe etià a[rr]vendaz putnui, sed quid mihi
suecrescent si id opto ut peniteat eos iu[m] facti, au[pi]o euz cefaris
mortè omnib[us] esse acerbam, at deo pro cuilibet p[re]em publicas
esse saluaz, id quidem me cupe mihi et antacta uita et reliqua
mea sp[es] tacente me probat[ur]. dictando uncere non postulo, q[ui]
maiorè i[]modum te rogo ut r[è] potiorè or[+]one d[uc]us, mihiq[ui] s[hi]
sentis expedire reate fieri a[cre]das nullà corioez c[ui] improbis esse
posse, an qu[ia] a[do]le[s]ens p[ri]stiti c[ui] etià errare c[ui] extuls atque
possem, id nunc etate p[ri]cipitata commutè at me ip[er] retexaz: nò faci[ar]
neq[ui] q[ui] displaceat committà, p[er]que q[ui] q[ui] ho[is] mihi c[+]uncte[n]simi
ac iui amplissimi doleo gravè c[ui]s. Q[ui] si aliter ess[er] animat[ur]

124

nūn qūi, quī facerem negare, ne et in peccando improbus et in diffi-
mulando timidus ac uanus existimarer. At ludos quos Cesaïs
victorie cesar adolescens fecit curavi, at id ad pnutu officiuz
nō ad statum rei publice ptinet, q. tibi munus et homis ami
cillimi memorie atque honoribz pōstare etiā mortuo dubi et op
time s pei adolescenti ac dignissimo cesari repetenti negare
nō potiu, ueni etiā consfil' antonij. ſepe domi salutandi cù
ad què qui me paru patrie amantes esse existimant rogeti
quidem aliquid aut auferendi cù frequentis uentitare repres.
ſed que hec est arrogantia quī cesar nunq[ui] interpellavit qn qbz
uetlem atq[ui] etiā quos ip[ē] nō diligebat tibi bis uterer eos qui
mihi amicam eripuerim carpendo me efficere conari ne quos
uedim diligam ſed nō ucreor ne aut mee ute modesta paruz
ualitura ſit imposterii contra fulſos rumores aut ne etiam ij
qui me nō amant p[ater] meaz tis Cesarē constantiā non malint
mei q[ui] ſui filiis amicis h[re] mihi quid[em] ſi optata contingent
q[ui]d reliqui[que] e iute i ocio rhodi degam. Sin cauſis aliquis in
p[ellan]it ita ero vome ut recte fieri ſemp cupiam trebatio n[ro]
magnas ago grās q[ui] tu[rum] erga me auſiz simplicē atque amicam
apuit et q[ui] euz qu[em] ſemp libenter dilexi quo magis uire colē
atque obſuare deberem fecit b[us] Vale et me dilige.

Omarus Cicero. Matio salutem.

Nondum satis constitui molestie ne plus an voluptatis
attulerit mihi trebatus noster homo tui plenius offici
tum utriusque num amantis ſtimus na c[ui] tis failanu uespi ue
nissem posmidie ille ad me nōduz satis firmo corpore cum eet
mane uemt qu[em] c[ui] obiurgare q[ui] paru ualitudini preret tum
ille mihi ſibi longus fuerre q[ui] ut me uideret nui quidn[am] ique
nui detulit ad me querelam tuam de qua pruifque respondo
pauca aponam. Quanti memoria repetere p[acter]ita posu[n]o nemo
est mihi te amicus antiquus ſed uenustas h[oc] aliquid commue
c[ui] multis amor n[ō] h[oc] dilexi te quo die cognouit meq[ui] a te

Diligi iudicam, tuus deme discresimus, 15q3 duiturnus. ambitio
mâ et iute diffimilitudo nò est passa uoluptates nras consue
tudine conglutinari. tuu tî erga me auz agnow. multe annis
ante bellu3 cuule cum cesar esset in gallia. qd eis uehementer
mihi urte esse putabas nec iutile iphî cesari p[ro]ficiens ut ille
me diliget/coleret. h[r]êt i suus. multa p[re]tero que temporib[]s
illis inter nos familiarissime dicta scripta concitata sunt. gravio
ra eni2 consecuta sunt. et initio belli civilis ai brundusius
uersus ives ad cesarem uenisti. ad me informianu p[ro]muiz.
hoc ip[ro] quanti p[ro]tim temporib[]s illis deme oblitu me puta[]
consilii b[]monis humanitatis tue. quib[]s revb[]s intess[]e memni
trebatu[]i. nec uo sum oblitus litterar[]uz tuaz[] quas ad me mi-
listi cum cesari obuaz[]s uenilès. In agro ut arbitror trebulano
scerit[]u illud tempus est ci me ad pompessi p[ro]ficiens s[ui]e
pudor[] meus cœgit s[ui]e offici[]i s[ui]e fortuna, quod offici[]m
tu[]i quod studu[]z uel in absente me uel ip[ro]sentis meos d[u]fut-
que porro omnes mei et mih[] et s[ib]i te amicior[]e iudicaueru[]t.
Nem brundusiu oblitu ne me puta[]s qua celeritate ut p[ro]mu
audieris ad me tarento adiulari s[] que tua f[ri]uit al[ien]sio
[or]o confirmatio ai mei fracti com[]u2 mis[]iaz[]. metu tandem
aliq[]n rome esse cepimus. quid d[u]fut n[re] familiaritati in
maximus revb[]s quon[]a m[]o me gerere[]z aduer[]sus cesarem
u[]ersus tuo consilio s[ui]m. i reliquis officiis qui tu tribuisti ex
cepto Cesar[]e p[re]ter me ut donu[]i ventitares borat[]q[]3 multa s
lepe suauissimo b[]mone consumeres tu ai etiâ s[]i memnisti
ut hec ad philosophum eius s[]tribere tu me impu[]lusi p[re]ter
Cesaris redit[]u quid tibi maior[]i c[]are fut q[]s[] ut ess[]em ego illi
q[]s[] familiaris imus. q[]p effereras. Quorsu[]z i[gr] hec [or]o longior
q[]s[] p[ut]aram. quia sum admirat[] te qui hec nos[]se d[er]eves q[er]q[]s
a me com[]u2s uiz q[d] esset alienu m[]a amicior[]a credidiſſe. nam
p[re]ter hec que c[]omemor[]am que testata sunt et illustrat[] h[]eò
multo occultiora que uix uerbis exequi posu[]z omnia me

126

125

tua delectant. sed maxime maxima tuī fides i amicizia consiluiz
grantas constantia tum lepos humanitas littere. Quappter
redeo nunc ad querelam. ego te suffragui tulisse i illa lege p'muz
nò credidi / deme si credidiſſe, nú qŭ id ſine aliqua iusta causa
extimare te feciſſe. Dignitas tua ſtict ut alia duertat' quid
facias. maliuolentia autè homuſ ut nò nulla durius qŭ ate
ſacta ſint proſkrant. ea tu si nò auſis quid dictâ: 'nestio eqd'
ſi quâ audio tum deſundo qŭ me ſtio a te contra imquos meos
ſolere dekendi. adſenſio autè è duplex. alia ſint que aliquâdo
negare ſoleam ut de iſto ipò ſuffragio alia que dekanda a te
pie fieri et humane ut de curatione ludoz. ſed te hominez
dottiſſimù nò fugit ſi cefar rex huct qù in quidem uſet' in
utranq[ui] p[ro] de tuo offiſio disputari posse / uel i eà qua ego
uti ſoleo laudandaſ ſſe fidem et humamtate tua qui amituſ
età mortuii diligas / uel i eà qua nò nulli utuntur libertate
patrici iute amici antepoſendam. ex his ſinombi utinà ecient
delate ad te disputationes mee. Illa uò duo que maxima ſint.
laudum tuaz[que] aut libentus q[ui] ego c[om]emorat aut
ſepius te et nò ſuſtapiendi belli curulis grauſſimù autore ſuſſe
et moderand[em] inſtoria i quo qui mihi nò aſſentiret' inueni
nemnè. q[ui] habeo gr[at]um trebatio familiari n[or]o. qui in dedit
c[ar]uiu[que] littera[que] ſubij[que] credideris me omnis offiſy et hu
manitatis exp[er]iudicaris quo nee mihi grau[i]us quinq[ui]s p[ro]t
eſſe / nee a te alienus.

Cicero appio f.d.

Dubitinti mihi q[ui] ſerit atticus n[or] de hoc toto consilio p[er]ſitiuſ
q[ui] utranq[ui] p[ro] te i mente multi uemekant magni pondus
acceſſit ad tollendam dubitationem iudicui et consilui tu[i] n[am] et
ſtripliſti apte quid tibi uſaret, et atticus ad me ſmonem
tuii prulit. ſemp iudicavi i te et i capiendo consilio prudentia
ſi[m]az e[cc] et in dando fidem maximeq[ui] ſum ex[pe]t cum imno
cuiſis belli p[ro] litteras te consiſuiſſes, quid in ſa[n]ciendum eſſe

["conſeręs, eamdem ne ad pompeii an manendus in Italia ſuaſtiti\nut conſulerem dignitati mee. ex quo quid ſentires intelléri. et ſi\nadmirat? fidem tuaz. et in consilio dandō religionē. cp cui aliquid malle\namicitum tuī pūtareſ. antiquis tibi officiī mei qūi uti? uolitas\nſiut equidem et ante hoc tempus te dilexi. et ſemp at te diligi ſenſi.\net cu abestem atq[ui in magnis p[iculis ess]em et me absent[em] et meos\np[unt]is at e cultos et denſtos eſſe memi. et post mei r[edit]ui q[ui] ſa\nmihariter mea[] iuxeris. queq[ui] ego de te et ſenſerim et p[edicar]is\nomnis qui ſolent hec alia duertere testes habemus. gravſſim[u] uō\nu[n]diu[m] de mea fide et de constantia f[er]tis cum post morte Celar[is]\net totu te ad amicitā mea[] contulisti. q[ui] tuī u[n]diu[m] n[isi] mea\nſuina benutolentia erga te omnib[us] meritis comprobaro ip[er] me\nhomines non p[ut]u[m] tu mi app[en] conſuab[is] amorē tuī et ſi mo[d]e\nagis hoc quidem stribo q[ui] quo te ad monendu[m] p[ut]e. mea[]q[ui] omnia\ntuebere. que tibi ne ignota essent attico mandau[mi]. Ame autem\ncum paui[m] o[n]t] naevi evin[s] uberioris litteris expectato da opa[\ns] ut valeas. hoc mi[n] grati[us] facere mi[n] potes.", "al[ui] male", "amore mag[que]", "al[ui] ioc[gn]ita", "### Epistolariz. M. t. c. liber. xii[er] ad Gan[ui] caſſu[m] et cet[us]", "### Cicero caffio salutè.", "Inem nullam fato[m] mi[n] crede caſſi & te et bruto[n] m[or]o\net de tota re publica cogitandi cu[n] omnis ſpes iuobis\net. et in. d. bruto. qua[da] quidem iam habeo ip[er] meliores\nre p[ub]lica a d[omi]abella meo p[edicar]illime gesta. manabat\ncim[us] illud malum urbaniz. et ita corroborabat quotidie ut ego\nquidem et iu[r]bi et o[cio] diffiderem urbano. ſed ita comp[li]ſa è ut m\nu[n]damur eſſe iam ad tu[n]s ab illo d[u]taxat for[di]diſſimo periculo\ntute fitur[em]. Reliquia magna ſunt ac multa ſed poſita omnia in nob\nq[ui] q[ui] p[mi]u quidq[ui] explicemus. nam ut adhuc quidè actu è non\nregno ſed rege liberati u[n]damur. interfecto eis rege regios omnis\nnutus tuemur. neq[ui] u[ō] id ſolus ſed etià que ip[er] ille ſi iuueret n[or]o", "al[ui] m[or]o", "conſilii, quatuor p[ro]ſentis, quatuor p[ro]ſidentes, quatuor p[ro]ſentibus, quatuor p[ro]ſent

faceret, ea nos quasi cogitata ab illo probamus, nec eius quæ
rei finem uìdo, tabule figunt, imimitates dant, pecune
maxime describunt, exules reducunt, senat, falsa consulti
referunt, ut tîn mò odù illud homis impuri et siutitis do
lor depilisus esse uideat, res publica iacet i bis pturbati obz
i quas eam ille còietat, hec omà nobis sìmt expedienda,
nec hoc cogitandum satis iam hère rem publicam a nobis,
hæ ulla quidem tîn quantù miq[ui] mihì i mentè uèit optare,
sed contenta nò è, et pro magnitudine et aì et bìnfiti, uri
a nobis magna desiderant, adhuc ultra suas iunias è puos
interiti tiranni nihil amplius, ornamèta nò súa que recu
peravit, an quæ mortuò paret, què uuiù ferre nò poterat
"citiis era refigere debebam, eius crà cirographa defëndim,
at eis iua decreumus, fermus id quidè temporibz cedentes
que nalent i re publica plimuz, sed imodrate quidà et in
grate nria fatilitate abutunt. Verù hec ppe diè, et multa
alia corà. Interim uelum sìc tibi p[ro]suaедas mihì ci rei pu[que]
quà sèmp habiu carissimà tum amoris nri cà maxime
cure esse tuam dignitatè. Da opam ut valeas. Vale.

## Cicero Cattlio salutem.

Vehementer letor tibi probari sententia et ordènè meaz
qua si sepius uti liceret, nihil esset negorij libertatem
et rem publicam recupare. Sed homo amens et p[ro]tìue
multoq[ui] nequior q[ui] ille ipè què tu nequissimù occisùz èe
dixisti cedis inituz querit nullàq[ui] aham ob caufaz me
autorè fùsse cesaris interficiendi criminatè, nisi ut i me
ieteram iicitentè, quod ego piculuz nò extimesco, nò uti
facti gl[iam] cum mea laude còicet, ita nec p[ro]somi qui i euz
primus iuèctè è nullo assentiente, nec mihi quidè trigesco
post die feci, nec publio s[ui]lio qui me est consecutus. I
tuto i senatum venire liceret, cedem euz gladiator quærut
eiusq[ui] initui ad xuj. Ix. octub[em] s[an] ame se facturù putavit.

al' illustre

ad quę pater uenerat, ci in illa metelli complures dies com
mentatus esset, que autem illustris et iusto commentatio potuit
esse / itaqb omnib est usus ut ad te antea scripfi uomere non
dicere, q[ui] q[ui] scribis te confidere autoritate et eloquentia m[a]
aliquid profici posse non nihil ut in tantis malis est afectus.
Inælligit emz populus romanus tres esse consiulares qui qa
de re publica bene senserint libere locuti sunt tuto in senatuz
uemre non possint, nec è p[terea] q[ui]e q[ui] expectes. t[us] emz
neces tarus affinitate nona dellectat. Itaqb iam non è studiofus
ludov[ino] infinitoq; fris tu p[la]us fu dirumpit alter. It[em] affinis
nouss c[ef]aris delimit est. sed hec tollerabilia. ill[us]
no ferendum quid è, qui u[no] anno filui s[ui] consi[le] futurum
putet, ob eamq[ui] c[ain] se huc latroni dehuire p[er] se ferat, nam
1. cotta familiaris meus fatali quandam delparione ut au-
t[em]n? in senatu uenit. 1. c[ef]ar optimus et fortis [limus] c[ui]s u[a]
litudine impedit. Ser. sulpitius et s[uma] autoritate et optie
sentiens non adest reliquis exceptis designatis. I[gnos]c[em]
si non n[u]o consi[la]res h[ec] autore[s] consilij publici, qui n[ui]s etiam
b[om]s reß exiguus esset, quid cens[es] p[ot]uis: q[ui] s[pe]s è omnis
in uobis, q[ui] si d[ar]co abestis ut s[iti] in t[uto] ne in uobis quid[que].
In aliquid digni uestra gloria cogitatis uelim saluis nobis.
sin id minus res t[ui] publici p[er] uos brev[em] tempore ius s[ui]z
recupabit, ego t[us] neq[ui] desum, neq[ui] d[ar]co qui s[ine] ad me
referrent, mea t[ib]i t[ui] in beniuolentia fidesq[ui] p[it]abit. Vale.

## Cicero Catoio Salutem.

A vget tuus amitus furore in dies. primi in statuam quam
posuit in rostris inscripsit parenti optime merito ut non
modo s[ic]tarij, sed i[am] etiam pariac[em] de iudicemini, quid dico u
dicem iudicemur potus. u[ri] et[ur] pulterim[us] facti ille furiosi
me principem diat fuisse, utmaz quidem fuisse, molestus
nobilis non esset, sed hoc u[ri]m è q[ui] q[ui]o p[ter]ist. utinam h[rem]
quid uobis dare consilij, sed ne mihi quidem ip[er]o quid

facundum sit, quid emz è cp ò uiz sime ui fieri possit. consiluz
ome autè hoc è ilorù ut morè Cefaris prosequant. Iraqz an diez
q. nonas octubres pèuerè i contionè a camitio turpissime ille
quidem dìscevèlit. sed tu ea dyit de consfratoribz patrie que dict
èberent de proditorib. de me quidem nò dubitant qu omnia de
mes consilbo et uos consilletis et canuti saceret. cetera curiis modi
sint ex horùsque. ap legito tuo actati empiest. quid èo interp
tari putue, cu hoc faciant. ad homem scilz portam. o vè miseram
tominu ferre non poterimus consuio. Cum us et tì me quidez
fauente magis quæ s piant. etiam nunc telidet spes in ertiute tua. sed
ubi sunt copie de veliquo malo te iym tenui loqui qæ iura dicta
cognosere. Vale.

Cicero caffio salutem.

Velen verbz martis me ad cenam munitiss. reliquiarum
nihil furset. nunc me religue iure excent. et quidez pter
cuteros me qæqegregios consules h. abemus sed turpissimos cor
sularis senatum fortem sed i. inimo quæq. honore fortissimum.
yto uo nihil fortue. nihil melius. italique annuerfa. nubil autè
fedus philipo. et pisonc legutus. nihil flagritius. qui cum
effent mitt ut antonio ex senat. sententia certus rea nuntiaver
cum ille earu veru nulli paruisset. ultro ab illo ad nos intolle
rabilia postulati retulerunt. Iraqz ad nos eocurrit. factis q. ià
i re salutari p[ro]lareçsumus. sed tu quid agerez quid aeturus
ubi duniq[us] essës nescriebam. fruna nuncrabat te ille in s[]vriam.
auto: erat nemo de bruto quo propius è eo firmora uident
esse que nunciant. Dolabella nald[em] utupabat ab hominibus nò
infulvis. cp tibi tam cito succedet. eu tu iuxdi. xxx. dies in
syria furles. itaqz consitbat eu recip. in s[]vriam nò oportere. Cum
laus et tua et bruti è. cp exerctu p[ter] sp[em] exis[]timavi copa
tasse. scriberem plura si rem causam q[ui] nonlem. nunc q[ui] scribo
scribo ex opinione hominu atq[us] f[am]ina. tuas litteras auæ ex
pecto. Vale. Cicero caffio salutem.

d. 606

Hatemem credo adhuc prohibi uisse, quomimus de te certum hinc mus. quid agere maximeque ubi ees loquebant omnes. tamen credo quod uolebant in syria te esse, hre copnas. id autem eo facilis credebat, qur simile uo in debat, brut quidem nro egregiam laudem est, conferuit, res eni tantas gessit, tamq inopinatus ut he cum p se grave cent tum ornatores, ppr celeritate, qu si tu ea tenes que putamus, magnis subfidiis fuita res publica est, a prima eis hura grecie usq, ad eegit, optimozr cunuz impius numiti erimus et copis, q qu msi me futterbat res se sie hebat, ut totus bellu ome distime in. d. bruto politu inderet, qui si ut spabamus erupisset mutina, nihil bellu religi more ut debat. plus omni am copis obediabt, et magno fidio bonoiaz tenebat antonius. erat autem claterne in hirtus. ad forum cornelius cefar, uterq, ai firmo exercitu, magnas q, rome parsa copias ex dilectu italie compararat. hiems adhuc rem geri pro hibuerat. hirtus nihil nifi considerate ut mihi crebris litteris lignificat acturus in debat, pter bonomaz regui lepidi parmam totam gatiam tenebam, studiosissimam rei publice, tuos in clientis transpadanos mirifice cunuctos cum tuusa habebamus. erat firmus simus senat exceptis consularib, ex quib usus l cefar firmus est et rectus. ser. sulpitij morte magnu p[lidui] amisin, relig prii morres, ptim improbi, non nullu inuident eo2 laudi, quos in re publica probari inident, p[li] uo romani totusq, italie mittu con senio e, hec erant f[ec]que que tibi nota esse uellem. Huic autem optu ut ab ilitis orientis prb iurtutis tue lumen eluerat. Vale.

## Cicero Caffio Salutem.

Or statis rerur fiut tum cum has litteras dedi scire poteris. ex e, tido sfrubone uio bono et optime de re p[ro] sentiepte. nam quid dicti cupidissimo tu qui domo et fortunis relictis ad te potissimum profectus, itaq, euz tibi ne comendo quidem, aduentus ipplus ad te fatis euz commendaui, tu uelim sie exilimes tibiq, p[ro] sinuas omne fugui bono2 i te et bruto e[que] politi, sin q nolim

al aducta

aduerſi quid euenerit ree, cu hcc ſcribebā erat i extremum
adlecta diſcrimé, brītus enſ, mutine uex iam ſuſtinebat,
quu ſi consuatus erit uicimus, ſin qò diſ omen auer tant
omnis enſ, curus e ad nos, promè ſre auſ tantum hakeas,
tantuq apparatum quanto opus e ao univerſam rē publica
recanpandam. Vale.

## Cicero Caſſio salutè.

Quantо hſudio dignitate tuā et i ſenatu et ad populum
defenderim, ex tuis te malo qù ex me cognosceere, qù me
a ſententia i ſenatu facile ualiffet, niſi pansa uchementer ob
ſtritſet, ca ſententia dicta product ſum i conſionē a tr. pi. 02.
ſulio dixi de te que potu tanta contentione quaſtuz foru e-
tanto clamore consenſuq, pſli, ut miſi unqù ſumile underim, id
ueſim miſi, ſnosſas qò ſuita ſocer tua ſecerim, mulier timida
uerebat, ne pante auſs offenderet, i concione quidē pansa
dixit, irrem quiſ tuā et ſiem illam a me ſententia noluſſe
diti, ſed me hcc non monebant, alia matcham, ſtuebam, et rei
publice eu ſemp ſaui, et dignitati et glie tue, q[ui] autem et in
ſenatu p[li]b, uerbis diſlerui dixi i conſione i eo uelim fiſe mea
liberes, promiſi eſi et prope confirmaui, te nō expectasse nec
expectaturū decreta nui, ſed te ip[mi]n tuo more rē p[er] de ſenſuruz,
et q[ui]q[ui] miſi dum auſdieramus, nec ubi eſes, nec quaſ c[or]piuſ
h[ui]es, tr[ui] ſie ſtatuebam on[ei]ſ que i iſi p[ri]b[us] eſſent op[er]c[or]piuſ
tuas eſſe, p[er] te q[ui] aſi am provinči confidebam, iam rei publice
recupatam tu ſic i augenda glia te ip[mi]n uintas. Vale.

al mābat

## Cicero Caſſio salutem.

S
Celus affiſus tu lepidi ſi[u]māq[ui] leuitate et incoſtantiaz
exactis que ad te mitti certo ſuo cognosce te arbitraz.
Jtauq; nos confetto bello ut arbitrabam, renonatu bellu gerim
ſpemq[ui] on[ei]ſ i. d bruto et planco habemus, ſi ueru queris
i te et i meo bruto nō ſoli ad p[ui]s p[ſi]guī ſi q[ui]d[em] ad
uerſi quidē acciderit, ſed enā ad confirmationē p[er]tue libtanē.

nos Inc de dolabella audiebam' que uellemus. sed certos autores non habebamus. te quidem magni hominé et puntu iudicio et reliqui temporis expectatione sito eê. hoc tibi propolito sive ut ad sumà contendas. nihil è tanti qu' nè ppplus roman' a te- pfici atq optimeri potè iudicet. Vale. /

## Cicero attico salutem.

B. Reuitas tuas litteraruz me quos breviorè i scribendo facit. et uere ut dictam nò satis occurrit quid scribeam ! mras enz res i actis pferri ad te certo scio. tuae aut ignoram? tanq eniz clausa sint asia sice nihil pferit ad nos pt? rimozes de oppílo bello dolabella satis illos quid constrant. sed ad huc sime autore nos confuti belluz enz putaremus repente a lepido tuo i sumà sollicitudine addueti solum. ita quib tibi ptiluæ ma- ximà rei publice spem i te et i tuis copiæ esse firmes omno exercit habemus. sed quin ut omnia ut sbo profпе procedant. multi interest te uenire. exigua eis spes est rei publice. nà nullam non libet dicere. sed quænamq est, ea despondet' anno consulatus tu. Vale. /

## Cicero caffio salutè.

L. Epidus tuus affinis meue familiaris. p. 12. quintiles sinijs omnib. hotalz a senatu indicat? ê. ceteriq qui una. cì illo a re publica defecerunt. quib tì ad sánitati redundi an. 12. sep. potestas facta è fortis sane senat' sed maxima spes subsidiay tu bellum quidem cu hec scribebam sane magni erat scelere et leutate lepdi. nos de dolabella quondic que volumus audimus. sed ad huc sime capite sime autore rumore nuncio, q ita cum esset tì litteris tuus quas nonis maijs ex castris datas accipamus. ita psualum erat cuntati ut illum tam oppízu omès arbitrarent. te autè i Italia uenire cu exercitu ut si hec ex sina conferta essent consilio atq autoritate tua. sin quid forte tituba tum est ut fit i bello exercatu tuo niterem. què quid ego excatuz quib cumq potuero. quib rebz ornabo. cuq rei tum tpus erit.

cum quid opus est publicè laturus sìs excitat, aut quid iam
tulerit notum esse cœpit. nam adhuc trin consat auduntur optimi
ili quidem et p[ro]clarissimi s[ed] gesla res expectat, quâ quidem aut
iam esse aliquâ aut appropinquare posside, tua ute tute ma-
gnitudine animi. nihil est nobilius. h[ab]itque optamus ut q[ui]
primi te in Italia iudeamus, rem publicam nos h[re] arbitramus.
si uos habebimus, p[ro]priate interamus u[ ali] spoliatum incermez
fugientem lepidos receptillet Antoni[m]. h[ab]itque nunq[ui]tato odio
cuiutati Antoni[m]s h[ui]t quanto e[] lepidus, ille e[]s ex turbulenta
re publica h[re] ex pace et victoria bellum excitavit. h[uius] oppo-
sitos consules designatos habemus, i[que] quib[us] e[m] magna illa
quidem s[pe]s s[ed] anepe[s]a p[ro]ter incertos exi[re] preliorum.
p[li]ade tib[us] igit[ut] i[que] et i[que] bruto tuo e[]s omnia uos expectari, bruti
quidem iam iamq[ui]s ut i[que] s[ui] ut s[po] iu[ct]is h[os]tib[us] me[n]s ueneritis.
trin autemitate u[m]s res publica exi[re]get, et i[que] aliquo statu tollera
bili exi[re]t. s[unt] e[]s ymulta quib[us] erit medendiz etiam s[ui] res
publica latius e[]s uidebit scelerib[us] h[os]tui libata. Vale.

G. Cassini[us] prof. s. d. M. Ciceroni. s. u. b.

I. H[uius]ORIA me profecti[us] e[]s f[ato] ad. l. murmur et. Q. crispius
imper. u[m]i fortes optimi[que] c[ives] postræ q[ui]s audierunt que
t[em]e gererent, exerct[ur] m[hi] tradiderunt, ip[s]que me[n]s una forti[s]
s[im]o a[m]o rem publicam administran[te], item legionem quâ Q.
cerilu[m]s b[ass]ius h[ui]t ad me uenille f[ato] quattuorq[ui] legiones
quas A. allienus ex e[m]gire[to] eduxit traditas ab eo m[hi]s e[]s e[m]
f[ato] n[unc]e te cohortatione n[ò] p[uto] medigere ut nos absentis r[em]
publici[is] quan[ti] opus est defendas. s[tre] te u[do] f[irma] p[li]sdia
u[m]b[us] senatu[q]us non d[elle] ut optima s[pe] et maximo ammo
t[em] publicam defendas. reliqu[ia] t[em] aget. l. carte[m]s familiaris
me[m]s u[al]d[em]. d. nomis marti[s] ex castris tariche[m].

Cassini[us] prof. s. d. M. Ciceroni suo. s. u. b. e. ego q[ui]s u[ale]o.

E[]g[ui] tuas litteras i[que] quib[us] mirifici[m] tu[m] ergo me amores,
recognitionem. Nid[em]baris e[]s n[ò] s[olum] f[au]ere nobis id quod

et n[ir]i:

et nunc et rei publice cæ sempetentur, sed etiam gravè cura suscepisse
uehementer quæ esse de nobis solicitat? Itaque quæ te plerum existimare
putabam nos oportens re publica quietare non posse. Deinde cum
suspicarere nos moliri quæ te solliciti esse et de salute mea et de rebus
euentu putabam simul ac legiones acti, quas λ. allienus
equverat ex egente scripseri ad te. tabellariosque complures domum
muni scripseri etiam ad senatu litteras quas reddi utui priusquam
tibi recitate cent si forte mei obtempare milii uoluerim. Quæ
si littere plate nò sunt nò dubito quæ dolabella quæ nefarie tre
bonio ortis so asiam occupavit tabellarios meos depbendebantur. hæc
interceptet exercit quæsque qui in syria fuerint teneo. huiusmodi
more dum promissa militibus, psoluo. nunc iam solum expeditus.
a te peto ut dignitate mea cœmendata tibi habeo. si me inelligis
nullum neque pilaulum neque laborem patre denegisse. si contra
importunissimos latrones arma cœpi te hortante et autore. Si
nò solum exercitum ad rem publicæ libertatemque defendenda compara
ram quos si occupasset dolabella nò solum aduentu sed etiam
opinione et expectatione exercitus siu Antonii confirmasset.
quas obres milites tuere si eos mirifice de re publica meritos esse
auduerties. et effice ne quæ peniteat re publica quæ speciæ prede et
rapnaze sequi maluissime. Item murei et Crispi impatores digni
tatem quantum est in te tuere. nam bassus misse noluit in
legionem tradere quod nisi milites minuto eo legatos ad me miserent
clausam apameæ tenusset quoad vii esset expugnata. Hee et a te
peto non solum rei publice que tibi sempetut curissima, sed etiam
amicicie meo nocebat. quæ confidë apud te plerum posse. crede mihi
huc exercitus quod habeo senatæ atque optimi cuiusque esse maxime
qui. de cui uolimitate assidue audiendo mirifice te diligit. carumque
bt. qui si intellexerit cœmoda súa tibi cure esse debere. etiam se
tibi omnia putabit. litteris scriptis audivi dolabellam in militia
uermisse cum suis copiis. profitimar in militia. quid egerit celeriter
ut fracs dabo opam. ac uelam ut meream feci felices

131

Simus. Fac ualeas meq; ames noms mais ex castris.

Cassuus. q. s. d. m. ciceron. s. u. b. e. u.

Um rei publice uel salute uel historia gaudeam? tum
instauratione tuaruz lùdum ep maximus consularis
maximi consulem te ipè utiit; et letamur et mirari satis non
possumus fìtale nescio quid tue iurtuti datù id quò sepe iaz
expti sumus, est eiz tua toga ouiz armis felicior que nunc quò
nobis pene iuctà rè publica ex manib hostiì eripuit, ac red-
didit. nunc erga unuemus liberi, nunc te ouiz maxime cuns et
min carissime id quod maxime rei publice tenebaris còpasi.
nunc te habebimus testem mì et i te et i cùmqueffimà tibi rè
publicum amoris et que sepe pollicit es te et taciturù dum
fuìs heremus, et dicturù de me tum cù mì profutura essent.
nunc illa nò ego quidem dixi tantepe desidrabo quò sentiri ate
ipò, neq; enz ouiz undio digne ac mereor còmendarè esse,
ut hec nouissima mra fìcta non subita nec i cùnquamia sed
similia illis cogitationibus quazi tu testes es fùsse iudices
meq; ad optimà spem patrie nò minimù tibi ipi producendu
putes, sunt tibi etiam tulli libi propin quid digni quidè te
et merito tibi carissimi esse enà dhent i re publica proxime
hoc dari qui studioz tuoz sunt emuli quoz; cè cupio tibi
copiam, sed tì nò maxima me turba puto excludi quomin
tibi uacet me excepere, et ad omnia que uelis et pbes produc-
amus tibi nìm fortiſse probabimus, ingenuz duitina fuitus
certe qualecunque è minus tì què erat palla è uideri. nos ex
ora maritima asie prouìcie et ex inſülis quas potuimus
nauæ deduximus. delectum remigum magna contumaci
cuitatiì tì satis cederit hùmus. secut sumus classèm dola
belle, cu lucibus pèrat, qui spem sepe tranſitoìs prebendo
neq; unq; nò decedendo nouissime corinthii se contulit et
ciauſò portu se tenere cepit. nos illa volieta q; et in castra
puenire fatuis esse pùtabamus, et requebat classis altera

quam anno priore i bitnma tilius timber comparat, cui turul
luis questor perat. ciprum petuiim ibi q[ui] cognoum s[cr]ibere
ad uos q[ui] c[el]errime voluimus dolabellam ut turfenſes p[es]ſi
mi ſorci ita laudiceni multo amentiores u[tr]to arcuſſerunt
ex quib[us] utriſq[ui] cuitatib[us] grecoz milu[i] n[ui] ſp[em] ex[au]t effe[at].
castr[ha] h[at] ante opidi laodiceam poſita et p[te]z muri demolitus
eſt et castra opido c[ou]xit. caſſijs mi[rum] deu[m] legiomb[us] et
roboitib[us] uiginti auxiliar[is] et quartuor milu[i] equitatu armilib[us]
p[ass]iu[m] uiginti castra h[at] poſita et exuſhmat ſe
ſi ne p[lio] poſſe uicere, na iam termis tetracinhmi[rum] apud
dolabellam e[rum] n[isi] quid naui[b] laudicen[oz] ſi uportarit cito ſi-
me p[eat] necesse e[rum] ne ſuppoſtare p[os]ſit et caſſijs classi[es] bene ma-
gna cu[rum] p[es]t ſexti[l]uis ru[i]ſijs et tres quas nos adduxi[m] ego
turullijs p[ati]ſus ſi[ac]ile p[ra]ſubunt et uolo bi[n] ſpare et r[é]p[
]ut et uos iſque expedis[es] ita pro n[ui] p[te] c[ele]riter iter uobis ex
p[ed]iri poſſe confidere. Vale. d. i[d]ib[us] un[us] acromamnacri[d]e.

al penes

Lentulus Ciceron iuo l'alutè plur. diat.

C
um brutum nostrum c[oe]nemiſſem eui[n]q[ui]tardiu[s] i alia[ḥ]
c[uen]turui aia[du]erterè i aſiām redi[ui] ut rehiq[ui]mas meo
l[ab]ori colligerem et p[ec]tui[ḥ]a[ḥ] q[ui] p[mi]ui romā mittere[ze]. interim c[]
g[no]u[m] i c[ili]cia cl[as]ſem eſſe dolabelle ampliu[s]q[ui] centi nauijs
oneriarijs i quas ex[au]t eui[s] imponi poſſet. i[d]q[ui] dolabella mea
mi[n]ente compaſſe ut ſi ſyri e[ſp[es] c[um] f[ru]strata eſſet c[os]tenderet
i nauijs et i[tali]am p[ete]rēt. keq[ui] cu[mi] antoniſe et reliquijs latroib[us]
c[ō]n[ing]eret cu[ui] rei t[am]to i timore ſui ut omi[b]i rebi[us] relietis ru[m]
p[au]ci[or]ib[us] et mi[n]orib[us] naui[b] ad illa[ḥ] rei conatus ſi[m]. que reſ
ſi arbodijs non eſſem interpellat[ur] fortiſſe tota ſublata eſſet. t[ui]
magna e[ſp]e[ſ]i]o[ſ]ligata e[rum] q[ui] quid[em] cl[as]ſis diſſipata e[rum] adu[et]
n[ui] timore milites duceſq[ui] effuſerunt. onerar[ie] omi[n]es ad i[n]ma
a nobi[s] ſi[n]t e[ſp]er[te] certe q[ui] ma[n]ime timui i[n]deu[or] c[es] c[os]c[n]it
ut n[ui] poſſit dolabe[lla] i i[tali]a p[uen]ire. nee ſi[n]e ſo[n]ſi[ſ] firmat[is]
duriu[s] uobis e[ſi]cere nevocui[m]. Rhodij nos et r[é] public[à] qua

al
hunc

alibi

ualde despauerint ey litteris quas publice miſi cognosces et quinde multo potius ſcripſi, mirari nolli in trastoczi amntia, nec me mee ulle priatim inurie unq[ui] malus auſi eo[2] i nra salute cupiditas p[ri]ui alia[2] p[rae]ſeuantia i contempnone optimi cu[li]q[ui] ſerendà miſi non ſiut, nec trui omuſ p[di]tox eſſe p[rit]o ſed iſdem illi qui tum fugientez, prèm meuſ qui, l. lentulum qui pompeui qui ceteros utros clariss[os] u[n]o recepunt iſdem tanq[ui] aliquo facto et ni[que] aut maguſtratum gerunt, aut eos qui ſiut i maguſtratu i ſua i[n]nit poterite. Iſtaq[ui] cad[que] ſupbia i prauitate utunt, qu[que] improbitytè alio[rum] retundi, et u[n]o putari impunitate auſeri u[n]o ſolum utile è rei publice u[n]re ſed etià neceſſarum, de n[am]a dignitate uelim tibi ut ſemp[ur]e ſit et quoc[ui]q[ui] t[ur]i occuſione h[uius] et i ſenatu et ceteris reſi, laudi u[n]re ſuffragere qui consuib[us] deciveta è as[ia] et p[mi]ſi[um è] his ut diu ipi ueniret daret negocui qui as[ia]m obtineant, rogo et p[eta]s ab his ut h[uius] dignitate potuſſimuz nobis tribuant et miſi dent negocui ut as[ia] optina[us] diu ip[os] altiter uenit, n[am] q[ui] h[uius] p[er]evert i maguſtratu uenire aut eyercitum mittere c[um] u[n]o i[n]nit. Dolabella e[ui] i ſyria è et ut tu diuina tua mente proſpexiſh et p[di]ciuſh dum iſi ueniet Caſſi[us] eu[que] exſiſtus e[ui] ab antroch[na] dolabella et i oppignando male accept[em]i n[ulla] alia consiſiſus urbe laodie[ram] que eſt i ſyria ad mare ſe ediut[ur]. i[bi] ſpo c[eler]iter e[um] penas daturu[m]. nam neq[ui] quo reſuſiat h[uius] neq[ui] duiti[us] i[bi] poterit tante[m] ex[ec]utum caſſi[us] ſi[n]tui[n]ere ſpo etià confectum eſſe i[am] et op[ſ]ſi[um] dolabellam, q[ui] u[n]o p[rit]o pa[n]tiam et h[uius] tu[m] i consiſiſatu propa[t]uros i prouincias exire ſi r[ome] acu[t]ros conſulatum. Iſtaq[ui] ſi ab his p[eri]en[i]s ut interea nobis p[ca]vationè as[ye] dent, ſpo et poſſe impetrare, p[er]terea miſi promiſi[n]t pa[n]ſa et h[uius] coram et absenti in ſtripſerunt. Verioq[ui] u[n]o pa[n]ſa affirmant ſe daturi[us] opam ne i consiſiſatu ſi[u]o in ſuccedat. Ego porro u[n]o medi fidu[n]s cupiditate p[ro]priæ produci longuus ſpacui miſi uolo. n[am] miſi ſiut iſi prouincia p[len]a laboris p[ra]uii detrimi[eti]. que e[g]o ne frustra ſubierim ne ue p[ri]utq[ui] reliquias mee diligentie conſe quar d[ec]edere cogar. Valde laboro. Nam ſi potuſſon q[ui] ex[e]geram

pernunz unuerfam mittere postulare ut in succedereſt. nunc quę caſſio dixi quod trebony morte amīnimus quę etià crudelitate dolabelle aut pôdia eoz qui fidem in reiq publice nò pîſiterunt id conſequi et reſicere uolo quę aliter nò pot fieri nifi ſpatiui hûero. id ut p[ro] te eviſc[ie] quan] iuſim ut ſolet tibi cure ſit. ego me de re publica p[ro]ito e[rum] me] ritu] ut nò proſuic[ie] iſtu] b[i]ſi]ui] expectare de] beam. ſi tr[um] c[pi]lătu]z Caſſuus et bruti nò ſoluit illius ſacti p[ic]uliqu[que] ſo]ac]etate. ſed etià tu] p[tr]is ſtudio et iu]tute. primus e[ſ] ego leg[es] antomanas ſregi. p[er]m[] equitati] dolabelle ad re] publicam traduxi. caſſioq[ui] tradidi. primus delectus tu]i pro ſalute e[ui]z contra c[]u]natione ſederu]t]ſimâ ſolus caſſio et rei publice ſyriam exerat]q[ui] ibi erant] c[]u]nuxi. Nam h[ui]s ego tantam p[er]nunz tantaq[ui] p[er]ſi]dia et tam c[]eleriter caſſio dediſſoq[ui] ne auſi]s quid]e eſſet ire i] ſyriam et nunc nò minora p[ic]ula rei] p[er] a dolabella i]nstarent q[ui] ab antonio. atq[ui] hec omnia i]s ſacti q[ui] ſodal[em] et familiariſt]mus dolabelle erant. c[]u]nineti]ſt]mus ſangui]ne anto] ni]s. pr[ou]ncti]a quoq[ui] illoq[ui] b[ri]ſic]io habebam ſed

omib[us] meis bellum p[er]nus induxi. hec etſi ad h[ui]e non magnope mihi tulſſe ſeru]tui animadu]erto. tr[um] nò despero. n[ec]e deſtitigalbor p[ra]manere nò ſoluit i] ſtudio ſi]b]tatis ſed etià i] labore et p[ic]ulie. attr[um] ſi etià aliqua gloria i]nſi]a et me[n]ta p[ri]oc]al)imur ſenatus et optimi c[ui]ſq[ui] oſſi]t]que ma]ore a[mi]n autovitate apud c[]eteros er]nibus. et eo p[ro]ſus p[ro]ſe]ſe] rei publice p[ot]er] im]. ſi]tu]i tu]i ad brutum c[ui] iu]n] i]ndere nò p[ot]er]i. i]o q[ui] am i] bilberna cum c[qu]aitib[us] evat p[er]ſe]ct]. ſed mediuſt]dius ea eſſe e[ſ] opinione et tua et i]p[ro]ſus et i] p[er]n]imus mea c[ui] g[ra]i]deo f[ri]s e[n]i]z l[or]o mihi e[ſ] qui ex te natus teq[ui] dignus e[ſ]. Vale. d. mi]. l]z. i]n]. p[erg]e.

Lentulus. p[er]f. proquestor. s. d. conſ. p[er]torib[us]. tr. pl. ſenatui p[er]p[le]bi]q[ui] to]mane. s. u. li]b[us]. u. b. e. u.

S[] Celere dolabelle o]p[er]ſa al]ia i] p[ro]ximâ pr[ou]ncti]a m[ac]redov]az p[er]ſi]diaq[ui] rei publice q[ui] or. b[ri]ſi]t]. u. e. tenebat me c[]utui et id eſ] ut p[ro] q[ui]os c[ele]rrime p[ol]lent al]ia p[ro]u]ci]na u[er]tigulie q[ui] i] ut]am p[ot]atem re]di]gerent. q[ui] cum ptu]i iſſet dolabella u]ſata

província correptis uectigalib; p[ra]pue cuib[us] romanis omnibus
crudissime demidatis ac duen ditis celerimq[ui]s as[ia] exessit ille
q[ui] co p[ra]sidui adduci potuisset duitu[n] morari aut expectari
p[ra]sidui n[on] necesse h[uius] et q[ui] p[ra]mi ad me[n] offici[n] reuerendu[n];
mih[us] ess[er] exis[t]im am[que] ut et reliqua uectigalia exigeat; et qua
deposui pecunia[que] colligerem quic[que]nd ex ea corri[epti]n esset
aut quod[que] id tulpa accidisset cognosceré q[ui] p[ra]mi et nos de
omni re facerem certioris. Interim ci[n] p[er] inſtitu[n]as in as[ia] na-
uiſtunt mi[n] mi[n]ciat[ur]um effet clasſem dolabelle in lícia ess[er].
rhodiosq[ui] n[ous] complis inſtructus et patas in aqua habere
ci[n] his n[au]ub[us] qua[s] aut me[n] adduxeram aut compatiu[n]at-
patibus. proq[ui] n[est]or homo mi[n] ci[n] familiaritate tum etat[us]
senſibi[n] re publica m[n]mettissimus rhodii reuer[t]i conſiſus au-
toritate n[am] ſenat[q]ri confulto quo hoſtem dolabell[us] indicaratis
ſedere quod[que] quod ci[n] his o[n]2. marcello ſer ſulpito renova[t]i
erat quo inrauerant rhodii eſſdem hoſſes ſe h[uius]uros quos
ſenatus pp[ra]nſq[ui] ro. que reſ nos uchementer ſekellit. tantus
en[i]z affuit ut illo[q] p[ra]ſidio n[am] firmaremus clasſem. ut
etat[us] a rhodijs urbe poſtu ſtatione que extra urbe [e] c[om]meat[i]
aqua dem[n]q[ui] prohiberent n[am] milites. nos u[n] ip[n] singul[n] ci[n]
naug[i]olis recipemur. qua[n] i[d]ignitate[d] diminutionem qua[n]
vestatis n[on] ſolum uris nostri ſed etat[us] imp[n] pp[ra]q[ui] romati
idarco tulimus q[ui] interceptris litteris cognoramus dolabell[q]
si deſpaſſet de ſyriā egipto[q] quod necesse erat fieri in n[aus]
ci[n] omi[b]z ſuis latrombi[n] at[q] omni pecuia conſcendere eſſe pati[n]
italiamq[ui] petere. idarco etat[us] n[aus]e[n] onerant[ia]s qua[n] minor n[am]
erat diu[n] milui amphoriz contraccatis in lícia a clasſe eui[s] obſid[em].

N[aus] rei timore. p[er] c. p[er]cat[ur] i[n]uius pp[er]cti et contumelia.
etat[us] ur[n] omnia p[riu]s expir[i] malui itaq[ui] ad illo[q] uoluntatez
introdi[n]t n[on] urbe[m] et in ſenatum eo[q] q[ui] diſligentissime potui
cam[em] rei publice egi p[ra]liui[q] omne quod instaret si ille latro
ci[n] ſuis omib[us] n[aus] conſcendisset exponu[n]. rhodios autez

tanta i præintate alia dienti ut omnes firmiores putarent qui
bonos ut hanc concordia et conspitatione oSTS ordinu ad
defenden dam libratè ppense nò crederent esse facta ut patieta
senat et optumi cuius manere età nunc confidentem nec po-
tuille au dere quenchi dolabellâ hóstre indicare ut domiq omnia
que improbi singtbant magis uera existimarent qui que iue
facta erant et a nobis docebanf qua mente et ià aum nivm
adventi post trebony indigintimâ cedem ceteraq tot tâq
necfaria facinora. bme profecte erant ad dolabellâ legationes
eoZ et quidem nouo exemplo contra leges ipòzaphibetibz
bis qui tum magratus gerebant hec sive timoz è ut dicti
tant de agris quos i continenti hùt sive furoz sive patieta
panoez qui et antea pari contumelia ueros dantimos affe
crant et nunc maximos magratus gerentes iuilla exéple
neq ina ex pte neq nro p[lemtu] neq i minenti italie ury
qs nro p[iculo] si ille paricida cù sius latromibz nauibz ex alia
fyriaq expul[s] utaliu petillet mederi ci facie possent no-
uerint nò nullis età ipi magrat ueniant i sulfutionem
detenusse nos et demorati essè. dum classis dolabelle certior fiet
de aduentu nro. qua sulfutione consecutre res aliquos auxert
maximeq subito ex lura sex. marius. ct. c. titus leganti dola
belle a classè discenterunt naiqz longa pr[ug]ierunt. onerari
relius i quib[us] colligen dis nò minimiz temporis laboris q[us]
contumplerunt. jtaqz ci arbodo ci quas habueram naiubz
i liriam uenillem naueqz oneratas recepimus domis q[us]
reshtumus. Iamq[us] q[ui] maxime uerebam ne posz dolabella
cui sius latromibz i itiam venire timere delijm classem fu-
gient p[sec]uti sumus ufq[us] sidam que extrema regio è p[u]tice
mec ibi cognou prè naiui dolabelle diffugisse reliquias fyria
ct p[er]umq[us] petillè. quib[us] disicctis ci sive c. catiy singulariss
ius et ducis classem maximâ fore p[it]o i fyria ad meu offiau
reueri. daboq[us] opam ut meu studui diligentiâ nobis. p. c.

al. e[gr]yrn

reiq; publice p[rem. pecuïazq; q[ui maxima potero. et q[ui celerrime
coqum omnib[; q; ronib[; ad uo[; mitt[; si peurrero provinciam et
cognouero qui uobis et rei publice fidem p[hterit facia uo[; etores.
de quib[; si uobis inibi[; si ut meriti sunt graviter constitueritis.
nolq; ura autoritate firmaueritis faciluis et reliquia exigere
i consuanda pecuia a me deputi qui; scelere ultro d[erentes
pecuïaq; publicam hoc munere s[ocietate futuoz. c[ui d[labella inie[;t
faciam uo[; certiores. de quib[; si uobis inibi[; si ut meriti sunt
grauiter constitueritis. nolq; ura autoritate firmaueritis faciluis
et reliquia exigere uettigalia et exacta suare poterim. Interea
quo comoduis uettigalia tuari provinclaq; ab iuria defendere pos-
sim p[lidui necessarui voluntaruiq; compari. Ins litteris scriptis
milites c[irct. xxx. quos d[labella ex asia conscrip[at e s[yria f[ugc-
tes i pamphiliam ueneit. i[ mi[iciaueit d[labella antiochiam que
i s[yria e uenist[. n[o recepti conat[; c[; aliquotens u introire
repulsum s[emp. e[le c[ui magno suo detrimit. I[taq; c. c[irct amill[is
egris velictis noctu antiochna p[fligit[; d[labream u[isugc. ea nocte
omnes f[re asiaticos milites ab eo d[iteellit[; ex h[is ad ertingentos
antiochiam redist[; qui a caill[io reheti urbi illi p[erant. c[eteros p
amani i c[ilitiâ d[scendit[; quo ex n[uo se quoq; e[le d[icibant. C[atiui
aut[ e cum sius omnib[; copiis niicatuz e[le quadridui iter d[labrea
affinit[;e tum c[ui d[labella eo tenderet. quaob[re opinione c[letuus con-
fido sceleratis[mi Latronc penas daturi. iui. non. uin. p[ge.

### Trebonius Aeceroni s.l. f. u.b.

A
Thenas ueni ad. xj. k. uin. atq; ibi q[ui maxime optabam uidi
filui tui[ de diti opnmis studijs s[umaq; mod[he fama. qua ex
re quantâ uoluptat[ eepim s[are potes etiâ me tacente. n[ò eiz nes[is
quanti te faciâ. et q[ui pro n[ro ueterrimo uerissimoq; amose oibus
tus etiâ minimis comodis n[ò m[ò tanto bono gaudeam. noli pu[te
re mi c[icero me hoc aurib[ tuus dare. nihil adolescente tuo atq;
a[do n[ro. nihil eiz mih[ a te pot et[le seuincti aut amabilis omnib[
h[is qui athems sunt est aut p[rodius e[az artui quas tu max

amas hoc est opnmariz. Itaqs tibi quere facere possum libenter qui
gratulor. nec minus etaz nobis qu eui què necessè erat diligere qual
cunque esset. talem habemus ut libenter quoque diligamus. qui cum
mibi et simone dictisset se uelle asvam uilere non mori intat" si etiaz
rogat est ame ut id potissimù nobis optinentibz proujenciaz faceret.
cui nos et caritate et amore tui officii p[ost]aturos non debes dubitare.
Illud quoque nobis erit cure ut Cratyrnus una cui eo sit ne putes i
asla feriatum illi ab his illud is i que tua coloitatione incitatur
futurum. nà illum patum ut inuo et ingreſsum pleno gradu cohoz
tari no intermittemus. quo i dies longus discendo exscedoq[ui] se pro
cedat nos quid egeretis i re publica cum has litteras daba non sciebat.
audiebam quedam turbulenta que s[ic]b cupro esse falsa. ut aliqui ocioſa
libertate fruamur. q[ui]d uel mimne adhuc mihi contigit. ego trì nactus
i naugatione n[am]a pulſillum laxaniti concinma tibi munificulu ex
instituto meo et dictum c[ui] magno n[on]o honore ate dicti conſulţi.
et tibi miſa ſubſcripţi i quib[us] utebantur ſi tibi quib[us]dam uerbis
te inuo bor[us] turpido p[ro]ſone eius i quâ
liberu[n]s muchmur nos undicabit. ignoſſes etià vacundie nostre.
que insta e i euismodi et homines et c[ues]. deinde qui magis hoc
lucido licuerit aſſumere libertatis qui nobis. c[ui] etià ſi odio par ſu[n]t
i e[os] quos leſt trì certe non magis dignos h[uius]t i quos tâta libertate
uerboru[n] incurreret. tu ſic mibi pollicitus es adu[n]gus me qui p[ro]mi
ad tuos ſimones. n[am]q[ui] illud no dubito q[ui] ſiquid & in[tr]itu cesare
ſtribas no patiaris me minima p[te] et rei et amoris tu[rum] ſerre. Vale.
et matre meosq[ui] tibi comendatos habe. d. viij. l[ux]iun. Athenis.

Cicero salutem dict Cornificio college.

G
Rata mihi est uebementer memoria n[ri] tua. qui ſi g[ui]ſicat[ui]
litteris qui ut confues non quo de tua constantia dubite fed q[ui]
mos est ita rogandi rogo ex ſyria nobis tumultuosa quedi miſiata
ſunt. que quia tibi ſunt propiora qui nobis tua me c[ui] magis mo
uent qui mea rome ſumuz ocui est. fed ita ut malis ſalubre alijq[ui]
et honesti negoacui q[ui] ſpero fore qui inuo id cure e[que] cesari. me fato

dum tu absìe quatuor octavisone quinque et liceuntur nunc scribere
duotinus et cetera quinque fortatæ que etiam tu concordes. hæxime
scripsit & optimo græe dictendi in quo sepe inspiciatsum te a videlicet
nro sic sifiz ut dictum hominem ab nò incedeto pauli duci dere. huic
tu libro maxime velim ex animo si minus græe cito suffragæ. dicta
tuis ut cum si udunt deservant ad teq[ui] mittant. puto enim etiam
si tem minus probabis trì in ita solitiùme quicquid a me pro
fectum fit iocandum tibi fite. Quinque existentiorè tuâ dignitati
comendas facis tu quidem ouiz more sed velim sic eximines me
cui amore quæ inter nos mutuus esse intelliga. plinum tribuam
tum de ſìmo ingenio et diuìcius tuus optimus et de se amplitùſe
dignitatis ita indicare ut neminem tibi antiponâ cùparè pascens.

Cicero salutem diat comino.

Q. Vod extremi fiut in illa epistola quæ at proxime accepti ad
id primus respondebo. alii adueri eis hoc uos magnos oratores
fuerè non nuiq[ui]s eplas requisìs meas. ego autem nuiq[ui]s tu in denuncia
tum etlet a tuis ire aliquip non dèdi qu[ui] mihi iudè: ex tuis litteris
intelligere, te nihil committur ille tenere. nec ante q[ui] sætis est quo iube
nec sic qui cecibus haſſus erumpet quic[ui]s certi constitutur id ego
et s[ic]pam prudentia tua fieret et ut confidere fecerunt tue mihi gra
tiffime littere. Idq[ui] ut facias q[ui] sæpìſime ut et quid tu agas et quod
agat ſi ne possim et etiam quid acturis ſi valde te rogo. et si p[ro]nquinio
patiebar aido te a me digredi, tamè eo tempore me consolabar et in
ſumiq[ui] etiam occu[n]t t[em] arbitrabar, et ab impo[d]ientibus, magus nego[us]
discendre. utruntq[ui] s[an] acodit iste enim bellum est exortum h[uius] p[ro]
conſentita. Sed t[em] euſi[n]odi p[ro]x et qua si adſſes multa te non de
lectarent, ea t[em] que ne ip[ro]m cefarem quidem delectant. belloru[n] eis
cuiu[n]t hi ſemp[ro]xitus ſunt ut nò ea ſolum fiant que velit iu[n]tòr.
sed etiam ut ius mo[d]s gerendus ſit. quib[us] adu[n]tib[us] p[ro]s ſit iu[n]toria,
equidem sic iam obduru[n] ut lude[m] cefaris m[iti] ammo equiſi[n]o
underè. t. planci[n] audire labore[] et p[ri]bliij poemata, nihil in tam
de eſſe ſato q[ui]s qui c[ui] bec familiariter dict[e]q[ui] ridam in tu eris

atque ire
alii impenetrant;

si quis p[ro]mú ueneris. qu[em] ut facias non mea s[]olum sed etià tua intesse
arbitro.

Cicero cornificio salutem.

Libentissime legi tuae litteras i quib[us] iocandissimù m[ur]t[ur]t
qu[em] cognouit meas tibi redditus esse non eis dubitatã q[ui] c[]as
libenter lecturis esset uerebar ut redderent[ur]. bellu qu[em] è i syria
syrianiq[ui] provinciam tibi tributà esse a celare ex tuus litteris
cognouit eandem rem tibi iuolo b[ui] et feliciter euemre. qu[em] ita f[]orè
confido fieri[s] et industria et prudentia tua. sed de p[ro]thiéri bellu su
s[]p[er]ione qu[em] scrib[es] sane me com[]muit quianti copiæ haberes
cui ipe conspectura consequi poteram tum ex tuus litteris cognouit.
Istaq[ui] opto ne se illa gens moucat hoc tempore dum ad te legiones
he p[ro]ducant[ur] quas audio duci. Qu[em] s[]p[er]es copiæ ad roſtigandi
non habebis non te fugiet uti consilio. or. bibuli qui se opido
munificimo et coproſimo tam dui temut qu[em] dui i provincia
parti fuerint. sed hec melius ex re et ex t[em]p[er]e constitues. mihi
quidem uti[que] c[]are erit qu[em] agas. dum quid c[]geri[s] scito. litteras
ad te n[im]qui b[ui] cum darem q[ui] derim. a te ut idem facias peto.
i pr[im]is qu[em] ut ita ad tuos scribas ut me tu[em] ſiant c[]e.

Cicero Cornificio.

G[rat]ate mi[n]tue littere mi[s] qu[em] ſinuſſanu[m] duersi[]ſotu[em] c[]o temp-
ſi[hi]n[que] qu[em] contumelias uilla puſſilla in[]q[ui]o a[]no ferret
mi[s] i canano et p[om]p[ietano] reddideris.

ſic igitur facies meq[ui] amabis et ſcripto aliquo laces[]ſes ego em[]z
reſpondere ſacilius pos[]sum q[ui] p[]reuotare q[ui] ut et es reſſab[]e la
cessam. nec t[ia] ignauia etià inertia[]z aſſeret. p[]lura ocoſi[s]us.
hec c[ui] eſſem i ſenatu exarau[n].

Cicero Cornificio.

C[ito]n[i]tus familiaris meus, uir omnib[us] reß[or]nat[ur] negoziol[que]
suor[que] c[]a legatis è i aſtrici legatione libera/euz uel[]m
reß[or] omnib[us] adu[n]ies opam q[ui] des ut q[ui] c[]omo diſſime ſua nego[]na
c[]oſciſat. i p[ro]miſq[ui] qu[em] c[ui] cariſsimù è. dignitate euis tibi c[]omendo

idque a te peto ei ipse in provincia futere sum solitudo rogatus ut omnibus senatoribus litteras daré quod idem accepam et id cognoram a summis uris factitutum. Hee igitur omnifici facies ceterisque rebus omnibus eis dignitati reiqii si me amas consules erit in gratissimum. Da opam ut ualeas.

## Cuero Cornificio salutem.

NOS hec cum homine gladiatore eis nequiblimo collegi uro Nantonio bellum gerimus. Sed nò pari conditùe extra arma uerbis at etiam de concionatur, nec impune, nà sentent quos læsierit, ego autem acta ad te omnia arbitrarum ab alijus, a me futura debes cognosere, quòs quidem nò est officiali iectura. Oppinam omnia sunt, nec huc ducem, boni nôtus turânoctoni lóge gentium abest. Pansa et sentit tibi et loquitur fortitè. Hirtus notum tardius cùualestite, quid futurù sit plane nestio spes trìs è una alijni. P. r. maiori simile fure, ego certe rei publicæ non dero. et quicquid acciderit a quo mea culpa abest, aio fœti feram, illud profecto quod potero tuam famam et dignitate tuebo. Ad. d. xiii. k. Ian. senatù autem frequens mihi est assensus cum de ceteris rebus magnis et necessariis tum de provinciis ab iis qui obtinerent retinendis neque cuius tradendis nisi qui ex s. c. succedit. Hoc ego cum rei publicæ cum consuli cum me hercule in p[er]mis retinende dignitatis tue. Quaobrem te amoris nùi cum rogo rei publicæ causam hortor ut ne cum quicquid iuris in tua provincia essé patiare atque ut omnia referas ad dignitate, qua nihil êc pot p[er]stantius, uere tectum agam, ut necessitudo nùa poshulat in sempromio si meis litteris obtempérles maximum ab omnibus laudem adeptus esset. Sed illud et p[er]terist et levis est. Hee magna reç est, sic ut p[er]scindit retineas i poterite rei publicæ, plura scriptilissem nisi tu festinaret.

Itaque cherirjo nùi me uelim extuls. Omem conditionem impis tibi statuas provincie mihi àmonstrare tratorius. O multa intollerabilità tibi omnibus, sed quo tua maior dignitas eis quibibibi acciderunt minus ferenda, neque ei que tu propter

alioquin

Alia eplà ad eundem

magnitudinem et ait et ingenijs moderate factis atque non ulrisfenda sunt etiam si non sunt delenda. sed hee posterius rei urbanarum actioni tibi mitti certo factum quod mihi etiam putarem ipse scribberem. in quinque Cefaris octuarii consati, de quo multitudini facti ab antonio trime iuste, ut in peciis, adolescentis impeti faceret. prudentes autem et boni viri et credunt factum et probant. quid quavis. magna spes est in eo, nihil est quod non exisithmetur. laudis et glorie cum la facetur. Antonius autem nosfer familiaris tanto se odio est intelligit, ut in interjectores suos domini comprebenderit, rei p[er]ferre non audivat. ad me, id etiam buntus est, erat perfectus obliuus legioibus macerentur. quattuor quas sibi conciliare pecunia cogitubat, caesque ad urbem adduevere et in tertioibis nivis colloquere. hec formam rei p[er]fide. si in castris pot est eis publica, et in qua tuâ iustè sepe doloque nullam p[er]tem p[er]est etate sane et salve rei publice gustare potuisti. atque ante hec quinque spave saltem licbat. nunc etiam id erepti est, que eis est s[pe]s tu in concione dicere ausiis fit antonius cannutus, apud eos locus s[pe]s querevere. quibus se saluo locus in cultate est, nò poteret equidem et hec et omnia que h[uius] estendere possum, se kero ut ph[ile] magnam habeam gr[at]im, que me nò mò ab sollicitudine abductat, sed etiam contra omnis fortune impet[ur] armat. tibi idem cen[le]o fati unduz. nec a quo culpa abest quic[que] i malis numeranduz. sed hee tu melius. Fratavius t[em] cum s[emp] probat[em] tu in meime i tuus rebus s[ui]mam eius fidem diligenter prudenteriâque cognoveri. Da op[er]as ut naleas. hoc t[em] gratius facere nihil potes.

al. Venerat

## Citoero cornificio salutem.

Ego nullum l[or]um p[er]termitto, nec eis deboe nò mò laudandi t[ui]s, sed ne ornandi quinque sed mea studia erga te et officia malo tibi ex tuor litteris, quæ ex meis esse nota, te tamè h[ort]or, ut omni cura i rem publicam maumbas. hoc est ait, hoc est ingenijs t[ui]. hoc eius s[pe]i quâ h[uius] deboe amplificando dignitatis t[ue]. sed h[ac]que re aliis ad te plurib[us], cu eni[z] hee s[cri]tibam i expectatione erant omnia, non d[um] legiti redierant. quos senat[ur] nò ad pacez.

126

deinde dictum sed ad deminandum bellum miferit, nisi le
igatorum numtio paruisset, ego tis ut p[ro]muni occasio datus est
meo p[ro]stuno more rei publicam defendi, me printipem
senatui p[ro]que Romano p[ro]fessum t[em]nem poterat. Si uti
cim libertatis minimis tempus amisi tenebat salutis liber
tutisq[ui] cons. sed hec quoque te ex aliis malo, t. primarum
familiarium meus tunc tibi studio c[om]mendo, ut maiores n[on]
possum. ac tum p[ro] omnibus virtutibus eternis tuam studia coram
sum amicisimus is procrimat r[oh]nes negoq[ia]s dionysij
nisi qu[em]t. et tu multi amas et ego euis p[ro]muli, ea tibi ego
n[on]tus debo c[om]mendare, sed c[om]mendo t[em]nem facies ieg[em] ut ex primar
gratissimum bovis litteris tu[m] et erga illius et erga dionysium
studium p[ro]ficiamus.

## Cæsero Cornificio salutem.

Liberalib[us] litteras accepi tuas quas mihi c[orn]ificiis
alteri cum c[ens]um bodie ut dixbat reddidit, eo die n[on]
fiut senat[ur] neq[ui] postero quinquatribi, fiut senatui frequen
tam tuam e[c]i. n[on]tuit minerva et eo ipso die senatus
decremuit, ut minerva n[am] c[aus]is urbis qu[am] turbo d[ic]eterat
restitueret. p[an]sa tuas litteras recitavit, magna senat[ur]a
approbatio consumita è cum simio gaudio et offensione n[ino]
tauri. 1. claus et tauri factu de re. s. c. honorifici postula
bat, aut vir et illi notarent. sed p[an]sa c[lement]ior ego mi
c[orn]ifici quo die p[ro]muni in sp[em] libertatis ingre[s]us t[em] et
cum tantib[us] c[eter]is ad. xuj. k. ian fundamenta r. p. ieci ip[ro]
die p[ro]pri[i]tibus, atq[ui] huius r[oh]nem dignitatis t[ue], mihi ene
est assensus senat[ur] de optimendis p[rou]mencis. nec u[non] poterat
destitui labefattare e[ui] qui s[um]a et iua iuris c[ust]umelicaq[ui]
rei publice, p[rou]menciaribus absens obtinebat. I[ta]q[ui] crebras vel
potu[n]s quotidianas compellationes meas non t[ul]it seque in
vorbem recerpit iutus. neq[ui] s[olum] sp[em] sed certa re iam et
possessione d[et]urbatus est meo uti[s]issimo honestissim[que] guia

alibut

te tuâ dignitate fûma triâ virtute tenuisse, promiscie quâ bonoibz
amplissimus affectum uchemement gravido, quâ te mâ de fempro-
nio purgas accipio excufatione, fum eis illud quoddâ græci
tempus furtutis, ego tuos consilior autem dignitati quâ fum
tor iustis temporibz in grænam despati libertate rapiebar, cum
me et asie vomi cules quafi relinquentè rem publica pſeq
noluerim, auſter quâ aduerſus maximo flatu me ad tribulos
tuos regum reſtitut atq. inde iectus remis quâ patriam
omni fefinatione properam, poſtridieqz in ſuma reliquioz, ſuſtite
liber un' ſu. ſic ſum i antomu iuectus ut ille no ferret, cœzq
ſui uolentù ſuſtore i me unu effunderet me quâ tum elicere
uelliet ad rediſ cim tum tentare inſidiys, quæ ego ructantè
et naufſante confec i celaris octauiani plagas puer eniz
egregus preſidiu sibi p[.]mi et nobis deinde ſume rei publice
compauit, qui nifi ſuſſet ancomi, ſedit us a brundusio peſtis
patre ſuſſet, que demeps acta ſint ſire te arbitror, ſi redda
illuc und duertim, accipio excufatione tuâ de ſemprenio
neqz eis ſtatuti quid i tanta pturbatione hre potuisti, nunc
hie dies alham uitâ dekft, alios mozes poſtulat ut ait terenti.
Quaobrè mi qnte conſcende nobis ſi et quidè ad pupim una
nauis è iam bonoz ouz, qua quidè nos damus operam ut
rectam teneamus, utinâ proſpo airiu ſed quicnqui uenti erunt
arg n[.]ra certe no aberit: quid eis p[.]stare aliu d uirt pot, tu fac
ut magno a[.]no ſis et excelſo, exigitq[.]s eme[.]z dignitate tuâ ci re
publica cominctam eſſe abere, p[.]. lucti mihi meu comendas,
què quib[.]cunq[.]s reß potero diligenter tueboz. Hirtui quidem
et p[.].anfam collegas n[.]ros homines i consulatu rei publice ſa-
lutaris alieno ſane tempore am[.]ſim re publica antoniano
quidem latroamio liberata ſed nodi o[.]no explicata qua nos
ſi licebit mo[.]re n[.]ro tuebi m[.]n, q[.]z q[.]s admodum ſi[.]z iâ deſatigau.
ſed nulla laſſitudo impedire offinu et fid[.]m debet. Veri hec
hactenus ab a[.]lys te de me q[.]z a me ip[.]o malo cognosce, de te

al[.] gratu

al[.] ephes[.]ie

Venti

137

138

al. ad celü

av. cīmus

al' mea cōmdano

audiebamus ea que maxime vellemus. & en. minuto quem tu quibzdam litteris ad celui laudibz extulisti. rumozes durioes erant. id quale sit oisonz quond iste agat. fucias me veliz certiore. Q. turus qui in afronta negociatus è urt bonus et honestus in rebus. fuit similis flu. Sn. saturnīnū sex. auſiduī. S. anneum. Q. confiduī guillum. l. ſuſuī postumū. E. rubellmi. et corum orone intellexi grāt actione eos magis egere qū cōmendatoe. tanta eis libalitate ſe tua uſos p[]diant ut bis plus a te tribu- tum intelligere q[]ui ego de te andrem rogare. auſebo tamen. ſto enz quantu ponderis tua ozo fit hitura. q[]ui ate peto ut ad eam liberalitatem qua ſine moſz ıris utus è q[]ui maxuīs bis litteris acuſulus accorbat. acuſut aute è mee cōmendatois ne patiare evotenturuz. Q. turus libum ut adhuc fecit here dudit eurianā auſcitere. ceterisq[]ui omnib[]us habes eos a me cōmendatilímos. magnā ex eo[]t ſplendore et obſuantia tempes voluptate. q[]ui ut velis te uchement etià atq[]ui etià rogo.

### Cicero Cornificio salutè.

S
ex. auſiduïs et obſuantia qua me colit accredit ad
proximos. et ſplendore equitis romani nemus cedat.
eſt autem ita tempatus moderatusq[]ui morib[]us ut ſuma ſene-
vitas ſuma cu[]i humanitate uingat. cu[]i tibi nego[]tia q[]ui ſint
i[] Africa ita cōmendo ut maio[]re ſtudio magi[]que ex animo cō-
mendare n[]o pos[]ſim. p[]gratum mi[]bi feceris si dederis operam
ut is intelligt meas apud te litteras maximu[]m pondus huusſe
hoc te uchementer mi[]n cornifici rogo.

Cicero cornificio salutè.

A
ſſentior tibi eos quos ſcribīs libueo minari iste penas
dare debuſſe. ſed metuſt ut ais. ne minus liber i[]tati
ſerndo iu[]derer. metuſt i[]g[]ui ne grauſ cu[]i[]s ne minus forti[]s ne
minus te dignu[]s iu[]derere q[]ui societate rei publice confuande
tibi meci a patre accepta[]i renouas grati[]um è. qua Societas ni[]
nos ſemp[]u mi[]n cornifici manebit. grati[]us etià mi[]bi illud qu[]d mi[]bi

tuo noie grans agendas no putaſs. nec eis id int nos facc abem'.
ſenatus ſepuſs pro digintate tua appellaret ſi absentibz nſuſilibz
unq[ui] mſi ad rem nouam cogereſt. Iſtaq[us] nec de ss. XX. nec
de ss. decem, quiq[ui] agi nunc p ſenatu[rum] p[ro]tib[us] autem ex ſ. c
impandum mutu[n]q[ui] ſumendu[rum] cenſe[que]. i re publica q[uod] agat[
credo te ex eo[rum] litteris cognosſere qui acta ad te acta debent
p[er]ſtribere. ego ſum ſpe bona consilio a[ura] labore no[rum] deſum. onb[us]
imme[n]s rei publice ſſe me acce[n]rime[n]z h[ab]ſte p[rem]e ſerro. reſ
nunc mi[n]b[us] diſſicali loco iudetur e[ſ]e. et ſuſſet ſacillima ſi culpa
a quib[us] dam abſuſſet.

## Cito[rum] consiſcio salutem.

NON mo[rum] tibi eu omnia ura[rum] notiſſima ſunt. ſed neminem
i[rum] p[ro]h[ab]ro romano arbitror e[ſ]e eu ſit u[n]g[ua]na ea familiaritas. q[ui]
tibi eu[m]. l. lamia e[ſ]e. et e[ſ]i magno theatro ſpectata e[ſ] t[um] eu e[ſ]
ab a[ulo] g[rab]imo consiſule reſelectus q[ui] ſubere et fortiſer salutem
mea[que] deſenduſſet. nec ex eo[rum] amor inter nos nat[ur]e ſi[que] erat u[er]
et mag[ui]n[us] p[pea] nullum p[rau]lu[m] pro me adire dubitau[n]. ad
hec ofſſicua uel merita p[ot]uſis io[u]andiſſima consuſtueru[n]d accredit
ut nullo p[ro]ſuſis plus bomne delecter. no[rum] p[ro]te i[u]a expectare
quib[us] eu tibi uerbis c[om]endarim. ca[ta] e[ſ]i tanti amoris i[t]elligi q[ui]
uerba deſid[er]t. I[n]s me omi[b]z uſ[ui]m p[ut]ato. t[em] u[er]dim exiſt[u]mes
ſi nego[cia] lamie p[ro]curato[u]es libertos familiar quib[us] auq[ui] rebus
opus erit deſinderis gratuſs mi[n]b[us] futuri q[ui] ſi ea tua lib[al]itas
ptimuſſet ad rem familiare mea[que] nec dubito q[ui] ſi mea c[om]me[
d]atione q[ui] t[ui]i e[ſ]ui diucaui de omi[b]z ip[ro]uſ[es] lamie cauſa studiōſe ona[
factur[u]s ſi[que] q[ui] q[ui] erat nobis dictu[m] te exiſtimare alia[rum] ſ. c.
q[ui] contra digintate tuam fieret ſcribendo lamaz affuſſe qui
o[n]io consuſilib[us] illi[n]s n[unc]q[ui] ſut aſſtribendu[m]. deinde omnia tum
ſalſa ſ. c. deſerebant. m[ui]ſi forte eti[u]a u[lo] ſempr[u]niano ſ. c. me
cenſes abſuſſe qui ne v[ome] quid[em] ſui ut tum de eo[rum] ad te +
ſcripſi recenti. ſed hec h[act]en[u]us te mi[que] corniſci eti[u]a atq[ui] etu[m]
rogo ut omnia lamie nego[cia] mea p[ut]es e[ſ]e. c[ures]q[ui] ut intel

at lib[us]

["ligat hanc cōmendationem maximo tibi utui futile. hoc mihi\ngratius facere mihil potes, cura ut ualeas.", "Cicero cornificio salutem.", "I\nsa\nI\nI\nI\nI\nI\nI\nI\nI\n

promisit solvant, qò quidem fieri sìne tributo posse nò arbitror de accio dionysio mhil puto esse, qum mihil dixit tratoribus. de p. lucio mhil tibi concedo quo studiosior iussis qù ego sum, est emz nobis necessaruis, sed a magris nì gtendere de pferendo die probarunt mì se se quominus id fuerent, et compromisso et iure irando impediri, quare ueniendù arbitror lucio qùqù si meis litteris obtempiant, cum tu hec leges illum rome esse oportebit, ceteris de rebus maxime quæ de peninia nì panse morte ignorares stripisti que p nos ab eo consequi te posse arbitrare que te non feci lìssent si uueret, nà te diligebat, post morte autè eius quòd fieri possèt non uideramus. De venuleio latino horatio ualdè laudo, illud nò nimius probo qò scribis, quò illi animo equosce ferrent, te tuis etiam legatis litores adimitse, honore emz nì ignomnia dignis non erant comparandi, eosqù ex. s. c. si nò decedunt cogendos ut decedant existimo. Hec fere ad eas litteras quas eodem exemplo binas accepi, de reliquo uelim tibi psvadeas nò esse mih meà digitatez tua cariorec.

Epistolarum. 03. t. c. liber. xuj, ad curui oremui et ceteros.

Maraus aero. s. d. c. memio.

Tsi non satis mih consìterat nì aliqua ne aì mei molestia potuis libent te athenis iustus esset quia iuris quâ accepti de loe me afficeret sapientia tua qua fers iurias, letitia tamen indisse te mallem, nà quâ molestie nò sane multo leuus est cù te nò iuduo quâ esse potuit voluptatis certe si indissim te plus iussèt. Ita qù nò dubitabo dare opam ut te iudèam nù id satis cù mode facere potero, interea quâ litteras et agi terci, et ut arbitror conflicti possèt, agam nunc, ac te illud p[ro]muz

eius sìs

alì qu

alì ad alì d.

al
f. 100v
verso

maſſeptis q
imbitate p[ar]mat

rogabo nequid mult mea cā facias. sed id quod mea intel
liges tua nullâ inptè multum interesse ita mihi des. si tibi ut
id libenter facias ante p[ra]ſaſis cui patrone epiſtareo in oïa
ſunt. niſi ei in phia neheſment ab eo dillientio. sed et initio
rome ci te quoq et tuos omis obſuabat me me coluit in p[mi]ſis
et nup ci ea que uoluit de ſuis cōmodis et p[mi]ſis cōſecutis
est. me h[uius]mo[d]i à ſenſoriz et annoz fere p[ri]ntipè et iam
a p[he]deò qui nobis cum puerci eſſemus ante q[ui] ph[il]onè cogno
u[n]miſ ualde ut p[hi]ſophus poſtca t[em] ut iur boniſ et ſi[u]niſ
et oſſicieſus p[ro]bata[que]t. tradit q[ui] in q[ui] cōmendat è. Is g[ui] p[at]ro
cui ad me vōmā litteras miſſet. uti te ſibi p[la]tare, portere
q[ui] ut n[ec]tio quid illud epiſuri p[ar]ietinaz[que] ſibi concludere.
nib[ui]l ſcripſi ad te ob eam rem q[ui] edification[is] tue conſiſtui com-
datione mea n[oe]lebam impederi. ei dem ut ueri atheniſ cum
idem ad te ſcriberem r[og]aſſet ob eam c[ui]m impetrauit q[ui] te
abieſſe illam edificationè conſtabat inſ on[em]s a[c]tos tuos.
q[ui] ſi ut è. et ſi iam plane tua n[ib]il interest. uelim ſiqa
oſſentium c[it]a facta est ai tu puersitate aliquo[que] non enſ
ſent[em] illam de te ad lenitatem uel p[er] ſumā humanitatem
uel etiā honoriſ mei c[ui]. equidem ſiquid ip[er] ſentiā queriſ
nec ei[que] ille t[am]tope contendat in[no]co nec cur tu repugnes.
niſi t[em] multo minus t[ibi] conclud p[er] ſi illi laborare ſine cruſa
q[ui]q[ui] patro[n]ms et or[io]n[ez] et c[ui]m t[ibi] coguità è c[erto] ſtio honore
officii telam[to]z iuſ epiſaui. autoritate p[he]dri obſtentionè
ſedem domi[n]ui ueſtigia ſu[m]oz ho[u]niſ ſibi tuenda è dicti, toti
ho[n]iſ uti r[on]e[q]i qua ſequi[t] in phia deridamus. licet ſi h[anc]
eius contentionè uolim[us] reſphendere. ſed me h[era]les q[ui]
ili[que] c[er]tis[que] quos illa delectant. non ualde u[n]niſiſſimus
n[ec]tio an ignoſtendum ſit h[uius] ſi t[am]tope laborat. in quo etiā
ſi p[er]tat, sed ne plina diſendit eis aliquando è pomponiſ
artici ſit amo ut alteruz fratrem. m[ib]i è illo mihi nec
c[ui]n[us] nec i[oc]andus. is n[ec]o quo ſit ex iſtis. est enim omni

al in
minia ſi

libali dicti n[am]

Liberali doctrina politissimus, sed ualde diligat patronem ualde
phedrii amavit. Sic a me hoc contendit homo minime ambi
tiosus minime iroando molestus, ut mihi unq[ui] magis nec
dubitat, qu[em] ego a te nutu hoc consequi possem, etiam si edictatur
et[que] nunc uero si audient te edictionem depo si usse, neq[ui] tamen
me a te impetrasse nò te i me illiberalem, sed me i se negligentem
putabit. qu[ae]obrè peto a te ut scribas ad tuos posse tua iudicatale
doctretum illud ariopagiturum, qu[em]
illi uocint tolli, sed redo ad p[ra]ma, prius uelim tibi p[ra]sua dæse, ut
hee mea c[ir] libente: facias, qu[am] ut facias sic t[in] h[e]to si feceris qu[em]
rogo fore mihi gratissimui. Vale.

Cicero memio salutè.

Ganano enandro qui h[itu]t i tuo s[ar]iario, et ip[ò] muleti iu[n]c
et patrono emus. or. emilio familiarissime, peto i[gu]tur a te,
i maiò[que] modum, qu[em] t[ua] molesta fiat, ut ei & h[itu]lione acce-
modas, n[am] p[ro] opa i[n]stituta multa multo z[ui] subitù è c[ir] remigare.
l[2]. q[ui]ntulb[us], impedior iuere c[ia]tia, ne te plurib[us] uebis engan rogus,
neq[ui] t[in] dubito qu[em] si t[ua] mihi aut n[ò] multi i[n]terfit, eo s[is] animo
quo ego e[em] si quid tu me rogares in certe gratissimam f[er]tis.

Cicero memio salutè.

Aequi[m] cum un[us] ex meis intimis obfuantissimùs studiòsf[us]que
mi[n]i eruditum hominè et ſuma humanitate, t[ua]q[ui] a[que] c[ia]
dignissimùs uelim, it[em] traecere, ut mihi a[ui]a recorpsb[us], t[am] grat[i]z
m[i] id erit q[ui] op[er] gratissimùs ip[os]. Preterea ſumo of[fi]cio et ſuma
obfuantia t[ibi] in y[pe]tum deumxeris.

Maraus Cicero. s. d. q. ualerio. q. f. or[te] legato i[ppr].

Cum municipibus, uolateraneis mihi ſuma necessitudo est,
amagno e[ui] meo ſinſic[io] affecti cumulatissime mihi grati[as]
retulerunt. Nam u[ui]s in honori mei labo[rib]us unq[ui] & ſtuerunt,
cum quib[us] si mihi nulla c[ir] intercederet, t[in] op[er] uehementissime dili-
go, qu[em] me a te plimi fieri ſentio et monerè te et h[ost]arez ut e[om]
fortums consuleres. P[ro]ſtim c[ir] prope p[er]puia c[ir] h[re]nt ad iu[s]

obtinendum. p[ro]m[u]m[us] q[ui] s[et]illam[ui] temporis acerbitate[d]ez[que] im[ortati] lii[rum] benignitate subterfugerunt. Deinde q[ui] s[um]mo studio p[er] v[est]er, a me i[m] consilatu meo defensi sunt. c[um] tribuli plebis legem iniquissima d[ur]i agri[s] promulgassent faci[le] senatu p[ro]bl[eo]s, romano p[ro]priis ut eos c[ir]nis quib[us] fortuna peccasset salutem esse vellent. Hanc actionem mea[que] s[in]cear[ur] primo suo consilatu lege magvaria comprobalit. agr[i]que uolaterani et opidi omni p[er]silo i[m]ppeturi libuit ut mihi dubi[n]us sit q[ui]n est q[ui] nouas necessitudines adiuvant i[nc]etera sua beneficia consuari uelit. quia obtr[er]e t[em]e prudentie aut sequi eius autoritate, cui s[ed]at atque impui s[um]ma c[um] tua dignitate senat[ur]e, aut tibi te illi integram omnem causam refuare. illud u[n]o dubitare n[ot] debet quin tam grave tam firmi[m] tam boniti[m] municipi[m] tibi tuo s[um]mo beneficio i[m]ppeturi obligari uelis. sed hec que supra scripta sunt eo spectant ut te h[or]ter et suadam. veliqua sunt que ptinent ad rogandus, ut n[ot] soli[m] tua c[um] tibi consilui me dare p[ut]es, sed q[ui]d[m] mihi opus sit me a te petere et rogare. gratissim[u] igitur mihi feceris si uolateranos omnib[us] rebus integros i[m]colum[n]usq[ue] esse uolueris. eoz[que] ego domicalia, sedes, rem, fortunas que a di[s]imortaliib[us], et a p[re]stantissimis i[n] n[or]a re publica quib[us] s[um]mo senat[ur] p[ro]bl[eo]s v[est]erio consi[rate] sunt t[ue] fidei i[nstit]ie bonitatibus c[om]modo. Si pro meis p[re]hims opib[us] facultate[m] mihi res h[oc] tempore d[are]t ut ita defendere pos[se]m uolateranos qu[ia]e a[d]modum consueci tueri meos, nullum officii[m] nulli[m] dem[que] certam[em] i[m] quo illis prodess[se] pos[se]m p[re]termittere, sed q[ui] apud te t[rib]ilominus h[oc] tempore ualere me confido, q[ui] ualuerim s[em]p apud omnes pro n[or]a s[um]ma necessitudine pari[q]is i[n] al[ern]i pariter nos et mutua beniuolentia ab[s] te p[eto] ut ita de uolaterani s[m]i mercare ut existent ei[n] quasi duino consilio i[n]t[em] nego[vo] p[os]positum esse, apud qu[em] un[us] nos eoz[que] i[m]ppeturi defensor[es] plim[i]ui ualere pos[se]mus.

Cicero. ad. q. ualerio leg. p. p[ro]tor. i.

NON molestе fero eam necessitudinemque mihi tecum est notam esse q[ui] plinis neq[ui] t[in] ob eam c[um] q[ui] tu eoptime exis[timare] p[otes] te impend[ies] quomnus suſceptum negorunt p[er] tua fide et diſligentia ex uolitionte celavis qui tibi tem ma gnam difficil[em]q[ui] c[om]bit gerere posſis nam c[um] multi a me p[et]ant multa q[ui] de tua erga me uolitionte n[ò] dubitent n[ò] c[om]mito ut ambitione mea conturbem officii tu[i]. c. curto ab meunte etate familiariffime ſum uſus, euis et ſillani t[pi]s inſtituſima calamitate dolui, et c[um] h[is] qui ſimilez inſuriam atterperant amſiſs omib[us] ſoſtumis reditus t[in] in patriam uo luntate e[ui]z conv[edi] inderet, adiutor inſolumtatis ſui. is habet i uolaterano p[os]ſſionem a[i] i eam t[in]q[ui]s enauſtragio rehquas contuliſſet. hoc aute tempore eum c[ef]ar i ſenat[u]z leg[it]. qu[em] ordem et ille uſta p[os]ſſione amſiſa tueri iux p[ot], grav[i]s mi aute est c[um] ſup[or] factus ſit ordine inferiorem eſſe fortuna, minimeq[ui] c[om]vent ex eo ergo qui c[ef]a[i]ſ uſu[i] di uida[t] e[um] moneri, qui c[ef]ar is benefic[io] ſenatori ſit. ſed mi[n] minus habet multa de equitate rei ſcribere iuc à portu[s] apud te n[alu]ſſe in[dear] q[ui] grav[.] quaob[re] te inmaio[re] modum rogo. ut. c. curtij rem meam p[utes] e[em]. q[ui]c[u]nd i ea cauſa facere[s] ut i[d]. c. curtij c[à] meu[z] cum feceris exi ſtimes quid ille p[er] me h[ui]t. i[d] me h[re] abſte. hoc te uehe[m]t et ià atq[ui] en[à] rogo /

q[ui] t[em] c[à]

in preſent.

Marialis c[ic]ero. q. ualerio. q. f. ort[em] p[ro]ſ. f. u. b. c. u.

Credo te memoria tenere me, et coram p[ro]culp[io] tecum locutum esse c[ui] te preſequerer palidatu[i], et it[em] poſſea p[li]b[us] uerbis tecum egrisse, ut quosam[que] tibi euis necessarios comendar[è], h[re]s eos i n[u]no meo[que] necessario[s]. i[d] tu p[er] tua ſuma erga me benuolentia p[pe]tua[q] obſuantia in libera luſtine atq[ui] humaniſtine recepiſt. culp[ius] homo i om[em]s n[os] ofſicioſſim[que] miſſe qu[o]ſdam homines ex iſta p[ri]uic[ia] tue[t]. et diligit. p[pe]a q[ui] ſuit i aſtra bis c[um] max[is] ſocietatis

alii pessut

necgoris pesset. Itaq, hoc eius officii quod adhabet, erga illos ego mea facultate et grâ soleo quanti possum adiunare. quâ cuspianoque oSTS cœmendationis cum hæc tibi eplâ exponendam putavi re li quis eplus in faciam ut notam aponâ ca que in tibi cœnit et simil significem de nûmo esse cuspis amorces. sed hæc cœmendationem quâ hæs litteris cœsignare uolus. srito esse oSTS grâ tullimâ. nam. p. cuspis singulari studio contendit a me. ut tibi q[ui] diligens s[im]ime. l. illius cœmendare. hæs ego studio uus iudeor tibi satisfacere posse. si utor uerbis his quib[us] cum diligens s[im]ime quid agimus uti s[im]olum nona quædâ postulat et p[ut]ut me eus gr[ui]s artifici quodd[am] tenere. ei ego p[ut]utus s[im] me ex intima n[am]a arte depreimptur mirifici genus cœmendationis. id q[ui]o assequi n[ò] poſſum tu t[em] uelam facias efficias ut ille g[ui]e mearu[que] i[ra]z i[nc]redibili quod d[am] p[er]ſutus arbitretur.

crescens

Id facias si omne genus liberalitatis quod et ab humanitate et potate duo tua proficiens poterit n[ò] m[ò] re. sed z[ui] ibis multu denique exp[er]ueris. que quantus i[] prout[ia uateant uel[em] exptus esses. sed tr[ui] cuspitor ip[m] homm[us] qu[em] tibi cœmendo p[ro]dignu[m] esse tua amicizia. non s[ol]um qua in cuspibus d[ic]it credo. tim[que] si id satis esse debent. sed qua nou[m] eus iudicui i[] homib[us] et amicis di[lig]endis haru[que] i[ra]z uis quanta fiuit prope diem iudicabo tib[us] ut confido gr[as] agam. ego que te uelle queq[ur] ad te pertinere arbitrab[us]. omnia studiòſe diligenter[que] curabo. cura ut valeas.

Maralis cicerò. q. ualerci. q. f. or[te] p[ro]priis. s. u. b. e. u.

P
or
Cornelius qui tibi litteras dedit est in a p[ro]cuspio cœmèdat
 cui in quanto p[ro]cuperem debere m[que] propter ex me facie
 cognosci. uelchementer te rogo ut tures ut ex hæc cœmendatione
 mi[n]que cuspis q[ui] maximas q[ui] p[ro]pri[m]que sepìſtime gr[as] agat. Vale.

Cicero cluio salutè

C
um in g[all]iam proficiens pro n[am]a necessitudine tuar[que]
 ſi ma i me obſuamtad ad me domi[n] ueriffes locat[que] ſuz
 fecim de agro uectigalib[us] municipij attelant[em] qui eſſet i[] g[all]ia

quantough opere eius municipalium laboraverit tibi ondi. post tuaz aute profectione cum et maxima res municipalium honestissimi imp
completissimi et sumus meus officiari agerarii pro tuo animo
i me singulari exsultavi me oportere ad te accuratissim scribere.
et si non sum nescius et que tempora vò et que tua potestas sit
tibi quod dictu ius et c. s. cetera non dictaui p[ro]clare i telli go.
q[ui] a te tantum p[ro]to quantum et te facere posse et libert[ati] mea ad
ficturi esse arbitros et p[ro]mi uelim exsultimes q[ur] res e[m] munici pi
fortunas omnes i[que] uettigali consilere. his aute temporibus
hoc municipalium maximis onerib[us] p[ro]simum sumis affecti esse difficil[
tatib[us] hoc et si c[um] uti d[ic]t[ur] e[m] cum multis tr[ium] in re de singularis hunc
municipio calamitates accidisse quas idem[ro] n[on] c[ons]memoro ne de
mihijs meo[que] necessario[que] conquerens homines quos uolo uideaz
offendere. I[n]tr[us] n[isi] magnam [s]pem h[r]em. s. cesari nos causam
munici pi probaturos n[on] erat cum a te hoc t[re]p[ro] aliquid c[or]tendere
rem sed qua confido mihiq[us] p[ro]sali illum et dignitatis et mi-
nicipii et equitatis et enam voluntatis erga se habitur[i] esse
t[ronem] to a te non dubitati contendere ut hanc causam illi
integram conspuare[s] q[ui] et si nihilominus a te p[eter]e[n] si nihil t[ur]a
audiuiss[em] te tale f[ac]isse tr[ium] maiore[s] [s]pem impetrandi nac[te]r[um]
po[litica] q[ui] mihi dicti e[m] hoc i[mi]n a te regi[n]es impetrass[se] qui
et si te aliqua necessitudine attingunt tr[ium] tuus amor[i] me s[pare]
me cogit te q[ui] tujs necessarijs tribueris i[m]n esse tributur[i]m
meis p[ro]sertum i[m] ego pro h[is] unis p[er]tam habeam aute qui fili
calisa laborent compluris necessarios. h[is] me n[on] s[ine] m[à] facere .
neq[us] aliqua leui ambitione c[om]otuz a te contendere et si te exi-
thimare arbitror tr[ium] m[à] arbitranti affirmandi t[red]as. uelim me
hunc municipio debere plimui. nullum un[que] f[us]se tempus neq[us]
honore[que] neq[us] labor meo[que] i[mi] quo n[on] h[ui]s municipijs h[ui]s i[m]e
exsiterit singulare. quiaq[us] a te et i[m] aq[us] et i[m] pro n[am]a s[uma] con-
unctione proq[us] tua i[m] me p[er]tua et maxima benivolentia m[ai]
vo i[m]modum p[eto] atq[us] contendo ut i[m] fortunas agi e[m] municipalis

1/2

intelligas quod sit mihi necessitudine officijs benivolentia con-
unctissimi id in des, quod erit huiusmodi ut si a cefare quod
speramus impetravimus tue beneficio nos id consecutus esse-
undemus fin minus pro eo. tui id habeamus quando te a
data sit opa ut impetravemus. hoc mihi gratissimi fereris
tum uirox optimes tomines honestissimos cœsdeq[ui] gratissios
et tua necessitudine dignissimos suum beneficio i[que]petuum
tibi tuisq[ui] decimxeris.

Maraus Cicero. 07. nultilio salutè.

Cum et mihi conscius ess'em quanti te facerè et tua erga
me benivolentia exs'em nò dubitui a te petere quod
mibi petendum esset. p. sEXTUI quanti facià ipse optime scio.
quanti autè facere debeam et tu et omnes homines s fault, is cù
ex aliis te mei studiissimi esse cognosceret petuut a me
ut ad te qui accumulatissime scriberem & re. L. albinij senatoïs
cui ex familia nat'è. l. sEXTIUS optimus adolescens filius. p.
sEXTI. Ibis idarco scripsi ut intelligeres nò solum me pro. p.
sEXTIO laborare debere. sed sEXTUI età pro albinio. res autè est-
hec a. 07. laberio. c. albinij predicta i. estimatione acceptit que
predia laberius emerat a cefare de bonis plotianis ea si duc
nò essè e re publica ducià dotere te iudear non rogare s; tì
cuius cefar stillanas uenditiones et aſsignationes uelit ratas
essè quo firmiores existmentè sive ea predia duciènt que
ipse cefar uendidit. que tandem i. euis uenditiòb[us] esse poterit
autoritas. sed hoc quale sit tu pro tua prudentia considerabis.
ego te plane rogo atq[ui] ita ut maiores studio iustiòze & ciasca
magis ex aui rogare mihi possum ut albmo parras predia
laberiana ne attingas. magna me affecteris nò mo letitia.
sed età quodam glozia s. p. sEXTIUS h[uius] maxime necessario
satisfecerit pro me ut ego illi uni plimuz debeam quod ut
facias te uementè etiam atq[ui] età rogo. maus mihi dare
b[enefic]ui nultiliz p[ote]s. id in intelligus essè gratissimuz.

al. p[ro]tes

Cicero crassipedi salutè.

O Vançì tibi pìs còmendam ut potu diligensime sotios bithinie teqz cù mea còmendatione, tum età tua sponte intellexi cupere et sorietati quibzungz rebz posse còmendare | trù ci hi quez res agit magi sìa interresse arbitrarent me età p litteras declarare tibi qua essem erga ipos voluntate, nò dubi tui hec ad te scribere, uolo eis te exislimare te cum uniuèz so ordmi publicanoz, semp libentissime tribueriz seqz que ma gms eius ordmis erga me meritis facere debuerim, tum i primis annaum esse huic benivolentie sorietati que sorietas ordme ipo houiz gne ps è maxima cuitatis, conlat eis ex ceteris sorietatibz et cau pìmulti sìnt i ea sorietate ualde in familiarez, i pìmisqz is cui pripuiz officui agit hoc tempore p. rupilius, p.f. men qui est magiter i ea sorietate que cum ita sìnt i maioè modù a te peto, sn. pupui qui est in opis eius sorietatis omibz tus officijs atqz omi liberalitate tueare curesqz, ut eius ope quod tibi facile factu è qz gra tiſſime sìnt sotys, remqz et utilitate sotioz, cui rei qzta potatez questor habeat non sìm ignorus p te qz maxie defenſam et austà uelis, id cù in gratilìmi feceris, tum illud tibi expt amitto et spondo te sotios bithinie si is còmodaris memorés esse et gratos cogituruz.

al' modrare

al' ea

al' tuari ares

Cicero bruto salutem.

Vm ad te tuus questor. 03. uarro profitisceret còmdatae egere eum nò putabam, satis eis còmendati tibi eù arbi trabar ab ipò more maioz, qui ut te nò fugit hanc queshure cùnctionez liberoz necessitiùdi proximaz uoliut eè, sz cum sibi ita ptilaſſlet ipè meas de se accinate ſcriptas litteras maximuz apud te pondus hìuras, a meqz contenderet ut qz diligensime ſcriberem, malu facere q meus familiaris tati sìa interesse arbitrareſt ut igitù debere me facere hoc inelligas cù pìmu. 02. terentius i forù uenit ad amicizia se meà contu lit. deme ut se corroborauit due cause accesseunt que meaz i

163

illum lenuoletiâ augerent. una q[ui] uſalat[ur] in hoc studio n[on]ro
quo etiâ maxime n[unc] delectum et c[um] ingenio ut nosti nee ſine
industria, deinde q[ui] mature ſe contulit in ſocietate[rum] publicum
quod quidem n[ollem] maximis eis damus affect[ur] è. ſed tamen
coi[s] ordinis in c[om]endatissimi fecit amicaciâ n[ra]z firmorem
deinde uerſat[ur] i utriſq[us] ſubſelijs optima et fide et ſama iam ante
hanc c[om]mutationem rei publice ſe ſe petitioni dedit. Honorem q[ui]
honestiſtimi exiſtimant fructum labo[rum] ſiu. his aut t[ur]pibus
a me brunduſlo cum litteris et mandatis p[er]ſect[ur] ad c[es]arè è.
qua i[que] et amorè euis i[que] ſustiſpiendo nego[vio] p[er]ſpexi. et i[que]
conſi[endo] ac tenutiando ſidem iudeo: in c[um] ſe patim de probitate ei[
] et morib[us] dictur: ſuſſem ſi p[er]ſus c[um] eur euz t[ant]o p[er]diligere
tibi exponiſſem i[que] ip[er]a c[um] exponenda. ſatis etiâ de probitate di-
xiſſe. ſed t[em] ſe p[er]ſiti[que] p[er]mitto. i[que] meq[us] recti[po] ſore euz tibi et uo-
luptati et uſui. nam et modiſtim hominè cognosces et prudente.
et a cupiditate omi remotiſtimi. p[er]terea magui labo[rum] ſi meq[us]
industrie. neq[us] ego hec pollueri debeo que tibi ip[er]a c[um] b[us] cognos-
ui dicanda ſunt. ſed c[um] i[que] omibi nous c[om]unctionib[us] intereſt qua[
]p[er]miſ adiſt ſi[mi]t et qua c[om]endatione quaſi amicaciæ ſoreſ apianc[
]q[ui] ego his litteris efficere n[olui]. et ſi i[que] ip[er]a p[er] ſe neciſtuit qu[ibus]
eſſeriſſe debet. ſed t[em] ni[bilo] inſirmi[que] illud hoc addito. c[ura] iuſtur
ſi me tanti faci[am] quanti et uarro exiſtimat et ip[er] ſentio ut q[ui]
primi intelligim h[ac] mea[que] c[om]endatione tanti illi utilitatiſſe
attulſſe quanti et ip[er] ſharit ne ego dubitarim.

Cicero bruto salutem.

Q[ui]a ſemp aiadueri studioſe te opam dare ut nequid meoz
tibi eſſet ignoti p[er]ea n[on] dubito q[ui] ſias n[on] ſolui au[m]mi[pi]
sim. ſed etiâ q[ui] diligenti ſoleam meo[us] municipes arpmatis tuari.
quo[que] quidem omnia c[om]moda omnes; facultates quib[us] et ſacra et
ſacra tecta edui ſacra[que] loco[que]; cuju[us] tuari p[ol]liſt conſtitut[ur] in his
uectigalib[us] que h[ac]t[ur] in proiicia gallia ad ea uſenda p[er]cuniaſqi q[ui]
a coloni[is] debent exigendas totamqi re et cognoscendi et admi[n]i

Strandam, legatos equites romanos misimi'. Q. fididui. q. f.  
o. faultum. m. f. Q. mamertui. q. f. peto a te in maiore modi  
pro nro necessitudine ut ea res tibi aure sit, opamq. des ut pez  
te qii comodallime negocii municipij admittret. qii primi qz  
conflicat. ipsoq. quoz. nota scripti, ut qii honorificentissime pro  
tua nā, et qii liberalissime tractet, bonos uiro. ad tuā necessitudież  
adunxeris, municipiij gratissimi beneficio tuo deuinxeris, mihi  
uō etiā gratijs feceris, q[ui] ac s[emp] tueri munifices meos consuevi.  
tum huc annus papue ad meā curā officiāi, ptinet. Hā constitue  
di municipij c[um] hoc año edilem filui meu fieri volui. et fris filuiz.  
o. cesiuz homine in maxime necessarui, is eis magrat in nro  
municipio nec alius ulla[que] solet quos c[ohonestar]is in p[r]misq.  
me si res publica municipij tuo studio diligentia b[us] administrata  
erit q[ui] ut facias, te uehement etiā atque etiā rogo.

Ciero bruto salutem.

A
lia epla c[oe]ter c[om]endant tibi legatos arpinatui, ut potui
diligentissime, h[ac] se patim. q. fididui, quio c[ui] mihi omnes
necesitudines f[unt] diligentus c[om]endo, n[ò] ut aliquid de illa c[om]
datione diminuaz, sed ut ad h[anc]e addam, n[à] et p[ugnus] e. M.
Cesij mei maxime et familiaris et necessarij, et f[ut] in c[ivilia] mercijs
tribumus militi, quo i munere ita se tractant, ut acceptis[se] ab eo be
nec faci in dever non dedit. est p[r]terea quod apud te uulet pli[m]i
a n[ir]is studijs n[ò] abhorrens. q[ui] uelim euz q[ui] liberalissime c[om]pletare
opam: des ut i ea legatione qua suscepit c[otra] su[m] comodum
secut autoritatem mea, q[ui] maxime eius extellat industria, mult
ei[que] id quod optimi curijs n[à] tribut[i]i e q[ui] maxima laud[è] cum a
nobis qui euz in pli[m]is tum a municipio conseq[i]ui q[ui] ei c[ot]tinget
si h[ac] mea c[om]endatione tui erga se studui erit consequtus.

Cierto bruto salutem.

L

Vanus castronu[s] petus l[onge] p[re]cess municipij lucens i
honestus g[rau]s plen[i]s officijs, bonus p[lan]c et, et c[ui] utriu
tibus tum etiā fortuna s[iquid] hoc ad r[é] publica ptinet o[n]natus.

al et

impulim

124

mens autem cæ familiarissimi fœc proſus ut niri ordinis obſeruet, neminem diligentuis, qærut et meuz amicui et tua dignu alacia tibi cœmendo cu quubzainqz rebz cœmodaueris tibi p[er]fecto iocum dum, in[ut]h certe erit gratum. Vale.

### Cicerò brutò salutem.

Vivo titione strabone equite romano in p[er]mis honesto et ornato familiarissime utor. omnia m[ur] mi eo interceduit ium ſume necessitudinis. huc in tua prouincia pecuiaz debet p[u]pillus cornelius. ea res a uniformi qui rome ius dicit reiciu in g[u]nliaz est. peto at[que] hoc diligens? c[um] ſi mea res eſſet, quo c[um] honestus de amicoz pecuia laborare c[um] de ſua ut nego[u]ui confiendu cures. ip[er]e ſiſtripias tranſigas op[mi]q[us] quoad tibi equi et rectu iude bitur, ut c[um] cœmodissima conditione libertus strabons qui ei rei cauſa miſſus c[um] nego[u]ui confiatic. ad numocq[us] p[u]nemati. id et in gratiſſim[u] erit, et tu ip[er]e L. t[em]ui cognosces amicacia tua digniſſmus, quod ut tibi cures ſit ut omnia ſolent eſſe, que me uelle ius te ue hementer etià atq[us] etià rogo.

### Cicerò Cesari imp. salutem.

Per ilium tibi cœmendo unice tu[rum] necessarijs mei familiarissimi p[ur]i optimi fili[u] qu[em] c[um] adolescentem ip[er]m[ur] p[er] eius modestiam humanitatem amiz et amor[em] erga me ſingular[em] miriſce diligo, t[em] patre eius re doct[em] intellexi et didici m[ur] fiuſſe ſemp amicissim[u] en iu[m] ille e[ cum] illis maxime qui irridere atq[us] obiurgare me ſol[ut] est qu[em] me n[on] tec[nu] p[er]ſtim cu[m] abſte honoriſcentiſtme muutarem c[oe]ungerem.

au[di]ebam en[u]z n[os] proceres clamitantis.

ſed tamen idem me consolatur etiam hominem p[u]ſi et ianu[m] gloria uolunt me[n]endre. atq[us] ita loqui[u]t.

ſed me minus iam monent ut iud[es]. I[taq]s ab homeri magniloquentia confero me ad uera p[re]cepta.

quem uersum senex p[er]iluus laudit egregie, et ait posse enn[da]z
et ... ind[ere] et tr[ui] mihilo
minus ...

sed ut redam ad id und[are] cepi, uehementer in gratum feceris, si
nunc adolescent[em] humanitate t[ua] que estis, comprehend-
nis, et ad id q[ui] ip[ro]z p[er]tilioz, c[ui] te uelle arbitror, addi d[er]is cu
muluz c[om]mendationis mee g[ne] n[ou]o ſum lr[at]z ad te uſus
ut intelligeres n[ò] uulgar[è] eſſe c[om]mendation[è].

### Cicerò Cefari Salutem.

P[er]c[ita]ſum ex omni nobilitate adolescent[em] dilexi plimui, et ex
 eo cu[ est] ab ien[te]que euis etate bene ſpaulſſem, tum p[er] me
 exiſtimare cepi ex h[is] uidiſi[es] que de eo fecer[à] cogniti[es] ei[mi] lib[us] apolomu[z] iam tum e[quid]m cu[ ille] uueret, et magni faciebam et probabam, erat eis et ſtudioſus cratſi, et ad euis optia ſtudia uehementer apn[us]. I[n]taq[us] ab eo a[d]modum diligebatur, post morte autem cratſi eo mihi et[à] dignior uſus e[m], qu[è]t in fidem atque amic[em] nam meam r[em]perem, quo eos a ſe obſuandos et colendos puta bat quos ille dilexiſſet et quib[us] caru[n]s ſiuff[et]. I[n]taq[us] et ad me in cu[u]liu[m]iam uenit, mul[ts]q[ui] in rebus mihi magno uſui ſiut, et fid[as] euis et prudentia et ut opin[or] t[ibi] in alexan[dr]ino bello q[ui]t[ui] ſtudio i fid[el]itate conſequi poru[n]t no[te] ſiut, cp[er] mi[ſ]paret te quoq[us] ita exi[mi] ſtimare in hu[ſ]paniam ad te max[im]ne ille quid[è] ſuo consiſtio, sed etiam me aut[ore] est p[ro]ſe[ct]er, cui ego c[om]mendation[è] n[ò] ſi[z] polliu[t]. non qui eam ualitur[as] apud te arbitratez, sed neq[us] egere mihi c[om]mendatione u[n]d[abat]n[us], qui et in bello teui ſiuff[et] et pp[er] memoria cratſi de tu[n] umu[n] es[et], et ſi uti c[om]mendationib[us] uellet et[ia]z p[er] alios e[um] u[n]d[abam] id conſequi pos[è]t testimonium me[n]z de eo in dict[ui] q[us] et ip[er] magni estimabat et ego apud te ualere er[à] expt[er]. ei libenter ad[di] doctum i[g] hominez cognoum, et ſtudijs optimus d[edit]ium id[que] a puero, nam domi mee cu[li] diodoto ſtoico homine meo uidi[no] eru[i]diſt[iss]imo multu[n] a puero ſiut n[unc] autem incenſu[n]

hudio teriī tuæt eaς litteris grecis mandare amiebat posse arbi-
tor; uaret ingenio. Hæc ufum iam pridem in eo gne studijs irætque
uerat. satisfacere inmortalitati laudiz tuæz mirabiliter cipt.
habes opinionis mee testimonii. Sed tu hoc familiarium multo pro-
tua singulari prudentia iudicibus. et trì q[ui] neguererat cœmendo
tibi euz. quicquid ei comodueris erit in maiore in modum grati.
Cicero, s. d. *fuio sulpirio*.

Mareus cirius qui patris negoiat multis et magnus & cœus
am me diligat. nam et amicacia puet"mih c[ui] co e[rum] ut p[ro]mu
i [in] forum ueni inſtituta et pris cum aliquotiens antea tu[rum] p[ro]xime
h[oc] miserrimo bello domus euius tota mihi patuit quasi op[er]uist
tam et[em] ufus q[ui] mea. maximi aut[em] in uindim[que] co e[rum] quasi
ſanctioris cui[dam] necessitudinis q[ui] c[um] attici n[ut] familiaribus
euiuq[ui] un[us] p[ro]pter ceteros obſuat ac diligit. quic[que] ſi tu i[rum] ſoſere
cognosti p[ro]ut[que] h[oc] quod facio ſicere ſeruus. ea c[um] e[ſi] huma[ntat]
et obſuantia ut eum tibi iam ip[er] p[ro] c[um] c[om]endat[ur] p[ro]ut[que] q[ui]
ſi ita c[um] magnope a[que] qu[em] ut ad eam uoluntat[em] ſi qu[am] i[rum] illuſ
ante h[as] meas litteras contulisti q[ui] maxim[que] p[ro]tea c[om]endatoe
cumulus accedat. ſin aut[em] p[ro] uerecaundia[rum] ſua[rum] min[que] ſe t[ro] obtulit
aut nond[um] eu[rum] ſatis habes. cognitiuſt aut que ita c[um] cur maiors
comendationis inſigeat ſic tibi eum c[om]endo ut neq[ui] maiore
h[ud]io queq[ui] neq[ui] uishorib[que] de cauſis c[om]endare posſim. faci[ui]q[ui]
io quod debent ſicere i[rum] qui religioſe et ſi me ambitioe c[om]edat.
s[pon]debo e[ſi] tibi uel potuſ sponde i[rum] meq[ui] terip[io] eos eſt. or.
curijs mores eamq[ui] tum probitate tum etia[rum] humanitate ut euz
et amicacia tua et t[am]mi accurata c[om]endatoe ſi tibi ſit cognitiuſt di-
gui ſi e[x]istimatui? mihi certe gratiſimi feceris. ſi intellexo h[as]
litteras t[em] quanti[que] ſaribens accideram apud te p[on]duſ h[uius]t[em].

Cicero *fuio salutem*.

NOH concedam ut attico n[ro] qu[em] elati ientia iud. iucidioe
tue ſuauiſſime ad euz et humaniſſime ſcripte l[er]e fuerint q[ui]
mih. nam et ſi utq[ui] n[ir]m p[ro]e eque grate erant t[em] ego admira

parhens

bar magis te quasi rogat aut cito admonit libaliter attico respon-
disses quod tibi dubium nobis qn ita fituris fuerit, non erat ultro ad
cui scripisti. ei q[ui] nec opiniunt voluntare tuâ tantâ p[ro] litteras
dtulisse. de quo non m[ō] rogare te ut eo studiōs mea quoq[ui] c[ui]
facias non debo. m[ih]il em[us] cumulatiu[s] fieri p[ot]que polliceris. 1[1] ne
gras quidem agere q[ui] tu et i[n]p[ui]s c[ui] et tua s[po]nte feceris illud t[in]
dicam. m[ih]il id quo[d] fecisti eſſe gratissim[i]tate eis tu[i] ui dictum
de homine eo qu[em] ego unice diligo n[ō] p[ot] m[ō] n[ō] ſume e[que] iocandiz
q[ui] cum ita ſit eſſe gratum necessitate e[ſed] t[in] quo[m] n[ih]l[ui] pro [n]unctove
n[ar]a n[el] p[ectare] apud te i[ſcr]ibendo lucet utrumq[ui] e[ſo]q[ui] negavi
m[ih]il facunda eſſe faciam. N[am] et ad id quo[d] attict[ui] c[ui] te ondinti
eſſe factur[i] tantum u[n]dim addas quanti[tu] ex n[ō] amo[re] acceſſo[n]te
fieri p[ot]. et q[ui] n[ō] uerebar t[ib]i gr[as] agere n[ue] plane ago teq[ui] ita
existimare uolo quib[us] r[un]q[ui] officijs i[n] epiroticis reliquiq[ui] rebus
atticum obstruere v[n]ſdem me t[ib]i obligatum fore.

Cicero suus salutem

Vim l[u]ſone patre[n]ſi est m[n]i quidem h[os]piti[u] iu[et] qua[] ego
necesitudinem[] ſancte c[]vendam p[ui]o ſed ea c[ui] etiâ c[ui] alij[s] c[]
plurib[us] familiaritas tanta n[ullo] c[ui] h[os]pite et ea c[ui] officijs e[m]
multis tam etiâ consuetudine quotidianam ſie e[ſ] aucta ut m[ih]il ſi[t]
familiaritate n[ar]a c[om]meti” i[s] c[ui] rome annu[m] prope ita full[et] ut-
me[n] iuueret et ſi c[ramus] i[m] magna ſpe t[e] meis I[r]is c[om]mendato[q]
diligentiffime factur[i] id quo[d] feciſt ut e[m]s v[em] et for[t]unas ab-
ſentis tuere[re] t[in] q[ui] un[] potestat[ate] erat omiâ et q[ui] l[ifo] ficerat i[n] n[ar]
tauiſa i[n]r[is]q[ui] p[li]ſdijs quotidiem aliquid timebam”. effectu[m] t[in] est
et i[n]p[ui]s ſplendor[]e et n[ō] reliq[ui]z[ui] h[os]p[it]um studio et omiâ q[ui]
tiellemus a C[es]are impetuare[n]t q[ui] intelliges ex h[is] litteris
quas C[es]ar ad t[em] d[edit]. n[ue] n[ō] n[ō] n[ō] remittimus t[ib]i aliquid
ex n[ar]a c[om]mendato[q]e quasi a[de]pti tam o[n]ia ſed eo u[ch]ementius ate
conten dimus ut l[u]ſon[ē] i[ſidem] necesitudinem[]e q[ui] tuâ recipias.
t[in] d[ib]ia fortuna t[im]diu[s] tec[n]i agebamus u[er]entes nequid
actidere et e[m]modi ut ne tu quidem mederi posſes. explo[ra]ta u[ō]

eius mcolunmitate omnia a te sumo studio cura peto q ne singula
enüez toti tibi domui cömendo. ibis adolescentè filui eius què
C. memius gemellus diens meis cum i calamitate exilis su
patrenis cuis factus esset patreniuz legibz adoptavit ut ei
ipus hereditatis me causamq ueare. c putt illud è. et liso
nem què ego uiruz optimi gratissimiq cognou recipias
i necessitudinem tuaz. qd si fereris no dubito. qu in eo diligendo
ceterisq posita cömendando idem qd ego s is in dictis et uolun
tatis h iturus qd tum fieri uehementer studo tum età illò
uereo: ne si minus cumulate in debere fecisse aliquid eius ca
me ille negligens stripissile putet. no te oblitu mei. quanti
eius me factores tum ex monibz quotidianis meis tum ex
eplis età tuis potut cognoscerè.

## Cicero *Etio salutem*.

Asapone patreni medico utor familiariter. eiq> tui consue
trido mihi iocinda sunt. trı arg età quâ sum expertus
i ualitudine meoz. i qua mihi tum i pà stà tui età fidulate
benuvolentia q> satisfact. hunc igit> tibi cömendo et a te peto
ut des opam ut intelligat diligenter me stripissile & se se /
meq> cömendatione usu magno sibi fuisse. erit id mihi
uehementer gratum.

## Cicero *Omnino salutè*.

M. Arctus emilius auianus ab i emente adolescentia me ob-
nantur semper dilexit iur tum bonus tum phumanus
et i omni græe officij diligendus quę si arbitrarez eſſe ſitione
et nifi audire ibi euz età nunc ubi ego reliqui cybri cito-
vari nihil eſset necesse plura me ad te & eo ſcribere p[rae]ſtet
eniz ip[er]a profecto ius morib[us] ſuaq> humamtate. ut ſine
tuiq> cömendatione diligenter abſte no minus q> et
a me. et a ceteris ius familiarib[us]. ſed tu illuz abeſſe p[ut]e
cömendo tibi i maiore moduz domui eius que eſt ſitione
remq> familiarè maxime. c. auani hammonui libtu

N. Fereris

eius quæ quidem tibi etiam suo noire comendo, nà tibi pæa in est-
probatus quæ in patronum suum officio et fide angulari, tibi etiam
in me ipsum magna officia contulit, mihi quæ molestissimis træibis
uti fideliter beninoleqz p[ro]stuo huc ut si a me manumissus esset.
Istaq[que] pete a te ut euz Hammonius et in patro[n]ni ei negotio
sìe tueare ut eus paravere quæ tibi comendo et ipsum suo
nomine diligens. Habeas quæ in n[u]no tuor[em] h[uius] puæntem
et officio[s]um cognosces et dignu[em] quu a te diligat. Vale,
Cicero suus salutem.

Cicero suus salutem.

T. manum qui negociat, thes pijs vehementer diligo, nà
et semp[em] me colunt diligen[til]issimeq[que] obfuanit, et a fluiens
n[ir]is non abhorret, accedit eo q[ui] Varro murena magnopere
eius à cuit omnia qui tibi exis[ting]uit, et si s[ui]s litteris q[ui]
tibi manu[m]z c[om]mendabat uallè confideret, tibi mea c[om]mendat[i]o[e]
aliquid accessionis for[em] me, quidem tum manu[m]q[ui] familiaritas
tum uarronis st[ud]ui c[om]mou[t], ut ad te q[ui] accuratissime scribere
gratissimù igit[ur] mi[n] feceris, si h[uius] c[om]mendationi mee tantat
tribueris, quantus cum tribu[n]tis pl[im]in[i] id est si t. manu[m]
q[ui] maxime quib[que]q[ui] reß honestè ac pro tua dignitate po-
teris iuueris atq[ue] o[n]naueris ex ip[er]us qu[ib]t[que] a[grat]ea g[rat]issimis
et humanissimis reß mo[n]bi[que] confirmo tibi te euz quem soles
fructum a bono[que] u[n]ro[m] officijs expectare essè capturù[m].

Cicero suus salutem.

L. c[om]simo amico et tribuli meo uallè familiarit[em] nos met
ip[os] uteris u[s]us intercedit, et atticus in maiores etiam
muli cum c[om]simo consuetudinè fecit. Istaq[que] tota c[om]sini[que] dom[
] me diligit, in p[er]mis libertus eus. L. c[om]simus anchilaus h[us]
et patrono, et patro[n]ni necessitatiu[m]. Quo in n[u]no ego sum p[ra]
ti[ss]inu[m]s h[uius] tibi ita comendo, ut si meis libertus esset, c[od]e[q]
apud me loco esset, quo è apud su[m] pr[on]u[m], maiores studio
c[om]mendare n[ò] possem. quare p[grat]um in feceris si eum c[ir]
sine molestia tua fiat si qua in re opus et fuerit iuueris. Id

et in uchementer gratum erit. et tibi posita locum diu hominem
eniz ſuma probitate humanitate obſuantia quæ cognolens.

Cicero seruio sal.

Vm antea capitibam ex officio meo uoluptate quæ memine
Tim qæ tibi diligente: lìſone hóſpite et familiare meuz
comendassem, tum uò poſtea qæ ex litteris eius cognou ei tibi
ſalio ſuspectum ſuſſe uehementi ſime letat ſi me tâ diligètè
i eo comendando ſuſſe, ita euz ſtript fit ad me ſibi me à comenda-
tionè maximo adjumento ſuſſe qu ad te delatù diceret ſe ſe ǒ-
dignitate tuam rome de te loqui ſolitù eè, de quo et ſi pro tua
ſanlitate et humanitate purgati ſe tibi ſtribit eſſe tì p[mi]uz
ut de beo tibi maximas gràs ago, eu tì littere mee potuerunt
ut his lectis omnez offenſionez ſuſpicionis qua habueras de lìſo-
ne deponeres, deinde vcedas mihi affirmando uelim me hoc no
pro lìſone magis qæ pro omibus ſcribere, hoſeiz eſſe neminem
qui unq[ui] mentionè tu ſine tua ſuma laude fecerit. lìſo uò
cim metum prope quotidie eſſet unaq[ui] uueret, non ſolum
qua libenter me au dire arbitrabatu: ſed qua libentuis ipſe
loquebat, omnia mihi tua et ſaeta et dicta laudabat. qua[pi]tè et
ſi a te ita tractat, ut iam no desideret comendationem meam,
is q[ui] ſe litteris meis omnia consecutù putet, tì a te peto i ma-
noz[que] moduz, ut eu erà atq[ui] erà tuis ofſicis liberalitate com-
plettare ſcriberem ad te qualis uir eſſet, ut ſupròzib[us] litteris
ſeceram, niſi euz iam p[er] ſeip[mi]m tibi ſat is eſſe notiz arbitrarez.

Cicero ſuio ſalutem

F
agaretus Iariseus magis meis v[n]ſitque ornatus i
conſulatu meo memor et grat[ut] fiut meq[ui] poſtea diligenti-
si me coluit, eu tibi magnope comendo, ut et hóſpite meu et fa-
miliarè meu et gratum hominè et iiru bonu et p[ri]ncep[te] cuittane-
sue, et tua necessitudine digniſſimi. p[er]gratum mihi feceris ſi de
deris opam ut is intelligat h[ac] meq[ui] comendationè magnuz
apud te pondus huiſſe.

### Cicero Finio salutè.

Luctus etiam meam necessitudo meumque est, quod in qusmodum futuram hanc cœnam quæ ego ut a majoribus accipi semper gravium duxi, fecit iurute et humanitate sua utinbam. Itaqut eo sicut utor, ut nec familiarius illo nec libentius, is quæque confidere indubat et sua caque honeste postres libenter esset, flucturi, magni trì estre spant apud te meas litteras, id eam ipse ita inducibat, tuz familiari consuetudine sepe ex me audiverat, quæ suus esset intinos et quanta consuetudine. Peto igiturate tamen sculpsu, quanto intelligis debere me petere pro homine tam in necessario, et tam familiari ut eus negotia que sunt in achaia ex eo quod hæres est. Omnino mihi etiam in me negotia est explicos et expiedas tuz utre et potate quæ hæs, tum etiam autoritate et consilio tuo. Sic enim p[ro]suntimus iis quib[us] ea negotia mandauim, ut omnibus in rebus quæ in aliquâ controuersiam uocarent, te arbitro, et quod cœnam tuo fieri posset te discraptatore uterent. Id ut honoris mei causam sufficias neeDEMent, te etiam atque etiam rege, illud p[ro]terea si non alienum tua dignitate putabis, esse, feceris mihi p[ro]gratuz, si qui diffideliores erunt in rem sìne controuersia confici nolint, si eos quoniam senatores res est in domum reieteris. Quo quo minore dubitatione facere possìs. Litteras ad te a. 03-lepido consule non que te aliquid iberent. Nec enim id tue dignitatis esse arbitram, sed quodammodoque c[om]mendathec[ia]s p[ro]suntimus scrib[er]em, quæ id bi[tr]uii apud mecum posuiturus, essent u[bi] et te s[an]c confidere et in p[eter]em. Sic enim uelim existime[s] non minus me & illius re laborare quod p[er]mi de sua, sed tam illum studio quæ facillime ad suum p[uen]ire tum illud laboro ut non minimu[m] hæc mea c[om]mendatione se conspectiui arbitrare st.

### Cicero Fino salutè.

Et eciam exemplo sepius tibi huius litteras mittam cum gravis agam quæ meas c[om]mendationes tam diligenter obtine[s] quæ fieri aliis et factam ut iudeo sepius, si tibi non p[er]scere et ut uolet est in formulis, sic ego in eplus & eciam re

alio mo. c. awaius igitur hammonius incredibilis in grans
p litteras egit. et suo et emilii awani patrom sui nomine
nee liberalius nec honorificentus potuiffe tractari nec se pnteż
nee familiarè absentis patrom sui id in tum iotuidiz est eozi
cà quos tibi ego súna necessitudine et súna coûntione adduct
comendaueraz. qu. et. emilus unus è ex meis familiaribus
atque intimis maxime necessarius homo et magnus meis bene
fictus divinet? et esse quid qui mihi debere aliquid iident gra
tissimus. tum multo iotinduis te esse in me tali volitate
et plus proſis amicis meis q[ui] ego p[er]s fortasse prodessam
trede qu[em] magis ego dubitrem quid illo[rum] rà fuerere q[ui] tu,
quid mea. sed hoc non dubito qu[em] ex istime[s] in eſse gratuz.
ullud te rogo ut illos quoq[us] gratus eſſe homines putes. qu[
ita eſſe tibi promitto atq[us] confirmo. qu[er] uelim quicquid
hrit nego[ns] des opam qu[em] comodo tuo fiat ut te obtinente
achaiam confi[cant] ego c[um] tuo ſuio iotandissime quietusime
uuno. magnáq[us] tum ex ingemo eius iNgulariq[us] ſtudio tuz
ex iurtute et probitate uoluptate[rum] capio.

Cicero Seruio salutè.

Et si libenter petere a te soleo siquidem opus è meoz cupiaaz
ti multo libentius grans tibi ago ci fecisti aliquid còmen
datione mea quod ſemp[er] facis. incredibile è eis quas mihi
grans agrant etià mediocriter a me tibi còmendati que mihi
omida grata. sed de l. meſſenio gratissimu sic eis est mecum
locutus te ut meas trâs legeris ſtatim procuratoribus ſuis
pollicatim eſſe omida multo uо plura et maiorora fecisse id
igitur puto eis etià atq[us] etià nihil dictendù eſſe. uelim exiſtès
mihi te fecisse gratiamuz. cp[er] quidem hoc uehementus letor
ep[ro] ex ipso meſſenio te iideo magnà captuzi uoluptatem.
est eis in eo cu[u] iurtus et probitas et ſumuſ officiui ſúmaq[us]
obſuantia tum ſtudia illa n[am]a quib[us] antea delectabatur.
nunc etià iuimus. quod reliqui è uelim augeras tua i

cui bıſſicæ omnibz rebz que te crunt digne ſz duo quidez
te noſtatim rogo primi ut ſiquid ſatıſdanduz exiſ ampliuis
eo nomine non peti cures ut ſatıſdeſ fi de mea deinde cum
fere conſtitut hereditas i his rebz quas auertit oppia que-
uxor mindiz ſint aduues meaſq[us] rôneſ que admodù ea
mulier româ p[ud]ucat[em] q[us] ſi p[u]tarit illa for[e] ut opio n[am]
est/ negociu conſcienſus. hoc ut al[ſequam] te uchement[em] 2
atq[us] etià vogo. illud quod ſupra ſcripſi id i me recipio. te
ea que ſerſiſi meſſenij c[à] queq[us] ſeceris i ta b[us] collocaturuz
ut i[pe] iudic[us] ho[]i te gratiſſimo iocandiffimo venigne ſerſiſe.
uolo eis ad id quod mea c[à] ſerſiſi hoc etià accedere. nec lacc[
è]monios dubitare arbitroz q[n] ip[er] ſua maioz[us] q[us] ſuoz[us] au-
toritate ſatis comendati ſint fi[di]e et iuſtio tie. et ego qui
te optime nouilſem non dubitaw qu[us] tibi notiſſima et iura et
merita p[pl]oruz eſſent. I[taq[us]] c[ù] a me p[eteret] p[hi]lup[que] lacc[è]demoni[
] ut tibi cuuitate c[ù]mendare et ſi mennera me ei cuuitati oïà
debere tamen reſpondi comendato[re] lacc[è]demonios apud te-
non egere. I[taq[us]] ſic uel[mi]n eyſtima[es] me oſe archaie cuuitates
arbitrari pro h[oc] temp[or] pturbato[que] felicis q[ui] his tu p[er]ſis
c[ù]mendiq[us] me ita iudicare te q[ui] unuſ optime noſſes n[ò] n[am]
ſolium ſed etiam gr[è] monumentata oïà tua ſponte amica[rum]
lacc[è]demoniſe et eſſe et ſore. q[ui] tantu[] a te p[eto] ut q[ui] ea ſa-
c[ies] lacc[è]demonioz[us] c[à] que tua fi[de]t ampliato[do] iuſtituta poſtu-
lat ut his ſi tibi in[de]bit[que] ſigniſcens te n[ò] moleſte ſerre. q[ui]
telligiſe ea que faci[as] mi[n] quoq[us] gr[ata] eſſe. p[ti]neta[en]z
ad ofſtacui me[n] eos exiſt[ha]mare cure mi[n] ſuas reſ e[am] hoc te
uehementer etià atq[us] etià vogo.

Omaris cicerò. 1. plano salutem.

N OH dubito q[ui] ſias i[mi] his neceſſarijs qui tibi a patre
reluci ſint me tibi eſſe uel c[ù]munctiſſimù n[ò] his m[ò]
cauſiſe que ſp[em] habeant magne c[ù]munctio[is]. ſed his etià
que familiaritate et conſuetudine tenent[em], quam ſias mi[n]

iocundissimâ cu patre tuo et simaz fiusſe ab iis initiis nostri
i te amor profectus auxit paterna necessitudinem et eo magis qu in
tellexi ut primi p etiue iudicui fuerre potueris. quanti qſqi
tibi famendus eſset me a te i primis ceperim eſſe obſuari. coli.
diligi. accedat no medioare uncinim tum studioſt qu ipse est
p le grave tum meozi studioz earuq; artuz que p le ipse eos
qui volumine rorem ſunt etiam familiaritate deuincunt. ex
spectare te arbitror hec tam longe repetita p[re]n capia quo ſpectent.
di primi q[ui] b[et]o non ſine magna iustaq[ui] c[ui] habebat hanc a me
commemorationem eſſe facta. c[ui] ateio capitone utor familiarissime
note tibi ſunt uarietates meozi tempoz i omi g[ui]ne et honozuz
et laboz meoz et animus et opa et autoritatis etia g[ui] etiam
us familiaris. c[ui] capitonis p[ro]ſo ſut et pariut et tempozibus
et fortune mee. hui[us] propinquus ſut. t[em] antithus qui c[ui] ſorte
questor macedoniaz obtineret neq[ui] c[ui] ſuccesſus eſset. pompeius
t[em] eam prouincla[za] c[ui] exi[nt]u uemit. ſicere antithus nihil potuit.
nam i potuſſet nihil et fiuſſet antiquus q[ui] ut Capitonem
qu[em] ut p[en]tem dirigebat reueret p[ro]ſim ſiret. quanti i[sc]eſare
ſucceſt ſemp[as] ſecuſſet. ſed oppuſus t[em] attiget negoti quantum
t[em] ſicere n[ò] potuſt cum lignareſt argentu; apollonie n[ò] poſſus
dicere eum p[ro]ſuſſe. neq[ui] poſſim negare affuſſe ſed non plus
duob[us] an trib[us] mensibus; deme affuſt. a c[um]tris fugit œc. negocui;
hoc n[ih]i ut testi velim c[red]as meam eſt i[le] meſtitu[n] in illo
bello indebat. mecum o[n]a c[oe]cabit. Ira[que] abdiſt ſe i[nt]imam
macedoniam quo potuſt longissime a c[um]tris n[ò] m[ò] ut p[er]ſſ;
ulli nego[ci]o. ſed etiam ut ne intereſſet quidem, i[sc] post pre
liu[m] ſe ad hominem necessarui. a[mi] plantu[m]; i[ne] luthiniam contu
lit. ibi eum c[esar] c[ui] undiſſet nihil aſſe n[ih]il acabe dixit.
romam iuſſet uenire. ille i[ne] morbi c[ont]inuo inciderit ex quo non
c[oe]qualuit. eſt[ur] coram uenit. ibi e[mo]rtu[m] testamento q[ui]
rome paulo et maceolo amuſilib[us] fecerat hec ex p[ro] dimidia
et tertia e[capito] inſextante ſu[m]ptu. quo[z] p[er] ſine illa c[ui]q[ui]

al. ſut hi.

: querela :

querela publica pōt eā ea è ad xxx. sed de huc cefar indrit. te mi plance pro paterna necessitudine pro mō amore à studijs et omi curſu mō totius iute ſimillimo rogo et at e ita peto ut maiores cura maiores studio nullo possim ut hanc rem ſuſapias meam putus eſſe eſtive contendas efficias ut mea cōmendatoe tuo studio Cefaris binescire hereditatem propinqui ſui. c. capitō obtineat, omna que potu i hanc ſiina tua grā ac potestia a te impetrare ſi potuſſem ultro te ad me detulisse putabo ſi hāc reż impetrauero. illud fore tibi aduimto ſpo cui ipč cefar eſſe optimus iudex pōt. ſemp cefarē capitō coluit et dilexit. ſed ipč humus rei testis 2. nou hominjs meinorizā. itaq; nihil te dicoo tantū tibi ſumitto pro Capitene apud cefarem quantū ipč meminſſe ſentis. ego q; in meipō expiri potui ad te deſvam. i eo quantū ſit pon deris tu indebts. quam ptem i re publica cauſamq; deſenderim p quos homines ordineſq; ſtererim quibzq; munim; fuerim non ignoraſ. hoc mihi nelim credas ſi quid ſtererim hoc ipō in bello minus ex cefaris uoluntate q; intellexerim ſire ipm Cefarem me ſintuſſimi kiſſe. id feci alioz. consilio hortatu autoritate quo fuerit modratio: tempato；q; q; i ea pte quiſq; id me feciſſe ma xime autoritate capitonis cuiſ ſimilis ſi reliquos necioſ hiuſſez rei publice fortiſſe non nihil mihi certe p[]limuz profuſſez. hāc rē mi plance ſi effeceris meam de tua erga me benutolentia ſpem confirmaueris ipm Captonē gratiſſimuz officioſſimuz optimu； iuruz ad tuam necessitudinē tuo ſuimo binescire adiunxeris.

### Ciceronē acuio proconsulī salutem.

L
manus est ſoſys is fiut catinensis ſed est una cum
reliquis necaputamis eius romanus factus. denirioq; nea
poli erat eme aſcripti i id municipi ante cuitati ſoſis et latis
datam, eius frater catine nup mortuus è. nullā oido arbitram
de ea hereditate controversiāz euz bituruz. Et è hodie in bonis
ſed qno hit pterea negoria ietera i ſicilia ſua et hāc triditatez
fraternā omnia eius tibi cōmendo. iprimisq; ipm iurii optimuz

mihisq[ui] gratissimis familiarissimis his studiis litterarum doteſne
q[ui] preditum quib[us] ego maxime delector. Peto igitur abſte
ut euz ſiue aberit ſiue no uenerit in ſiciliam in meis intimis
maximeq[ui] necessarissimas c[que] itaq[us] tractas ut intelligat mea
ſibi c[om]nendatione magno aduimento ſuſſe.

Cicero acilio proſsalit.

Cicero acilio flano honesto et ornato equite romano utor naldè familiariter. Fuit eis g[ui] mei. C. p[ro]ſonis p[re]cessaruis meq[ui] diligenter ſime obſuat. et ip[er] et. l. flauus frater emus. quap[que] uelim honoris mei c[ui] quib[us] rebus honeste et pro t[ua] di[gn]itate poteris q[ui] honorificatissime et q[ui] liberalissime. C. Flauus tractas. id mi[n] sic erit grati[ut] ut grati[us] eſſe mi[hi]l] p[os]ſit. ſed p[re]terea t[ibi] aſſirmo neq[ui] id ambitione a[du]ctus facio ſed tum familiaritate et necessitudine t[us] etià iu[n]tute te ex. c. Flauus of[ic]io et conſuamtia. et p[re]ſa[plend]ore atq[ui] inter ſuos gr[ai] magnà iuoluptatè eſſe captu[rum] vale.

Cicero acilio proconsul, salutè.

H[uius] b[ale]ſina c[ui]tate t[am] lau[tata] t[ri]q[ui] nobili c[om]petiſt
mo[s] habeo et ho[pi]tio et familiaritate. o[s] et gru[i]ſ
clodium arthragathum et ph[il]onè. ſed uere[os] neq[ui] c[om]plu[n]
t[ibi] p[re]ciu[e] c[om]mendo exequare uide[or] ambito[que] qua[dam]
c[om]mendat[que] meas q[ui] q[ui] a te quidem c[um]ulate ſatit[ut] -
et mi[n] et meis om[i]b[us]. ſed u[di]m sic exiſt[im]es h[ac]e familià
et h[os] mi[n] maxime eſſe c[om]petens u[ct]uſtate of[fi]c[i]s beni[no]
lentia. qua[bo]rè p[eto] a te in mai[or]è modi[que] his om[i]b[us] in re[b]z
quantum mea fi[da]s dignitas q[ui] p[at]ietur c[om]endès. id ſi
ſeceris/erit mi[n] u[he]mentiſt[ime] grati[us] /

Cicero acilio p[ro]ſalit.

G[er]n. otacilio n[asc]one uto[rum] familiarissime ita p[ro]ſus
ut illius ordinis nullu[que] familiariu[s]. n[am] et h[ui]amitate
eui[s] et probitati[que] in conſuamtudine quotidianam magnopere

al[iter] pati[re]t

delector. nihil iam opus est expectare te quib[us] eum neubis
comendem. quo sic utar ut scripti. h[uius] is in province tua
negoc[ia] que p[ro]e[rant] lib[er]t[em] hil[ari]us antigonus d[omi]n
stratur. quos tibi negoc[ia]q[ui] a[n]a nat[om]is non fec[us] com[do]
ac si mea essent. gratissim[us] mi[n] feceris si intellexero
hanc comendationem magni[que] apud te pondus h[uius]t[em]e. Vale.

Cicero acilio pro dom. salutem.

A
utum mihi hospitum est cum l[if]one l[if]onis filio
libitoni. ual[que] ab eo ob[est]uor. cognovu[n]q[ui] digni et
patre et am[que] est en[i] nobilissima fam[ilia]. quap[er] com[endo
tibi maior[e] in modu[m] r[ê] dom[i]n[q]euis. magn[i]que ab[que] pet[ato]
cures ut is intelligat. meam com[endationem] maximo s[ibi]
apud te et adju[mento] et o[nam]em[eto] huus[se].

G
nianus philoxenus antiquus est hospes meis et p[er]
ter offici[i]n[u] al[que] et a[n] familiaris. qu[ae] c[esar] meo beneficio
in n[on]o com[esis] retulit. nom[em] autem awiam fecit[s]que. q[ui]
homme nullo plus est u[i]s q[ui] flacc[us] awano meo qu[em]e admôz
te dare arbitro: familiarissimo. que ego omnia collegi ut intel
ligeres n[on] vulgare ess[è] com[endationem] h[anc]e meaz. peto iug[
ab]que ut omnib[us] rebus: qu[ia] t[em] molesta tua fucre possit ei com[
modo] d[es]. habeasq[ui] n[u]io tu[i]que. p[ro]ficiasq[ui] ut intelligat has
litteras meas magno s[ibi] u[i]s huus[se]. erit id mi[n] maior[em]
in modu[m] gratum.

C
um demetrio mega mihi uetusti hospit[i]i est. familiâitas
autem tanta quanta cui s[ic]ulo nullo, et dolabella rogatu
meo cuitat[em] a c[esar] impetuerat. qua i re ego interfu. Is[nt]
q[ui] n[on] p[ro] c[ornelius] uocatur. cu[i]que apte: quod d[ur]a s[or]di[d]us ho[es]
qui c[esar]is beneficia uendebant, tribulam i qua nomina cuitat[em]
donato[m] meca c[ent] revelli uus[ill]ent eidem dolabelle me
au[n]iente c[esar] dixit. nihil ess[è] q[ui]d[em] mega uere[retur].

bénéficium suum in eo manere. hoc te sere uolui ut eum in cuum romam nox nüo haberes. ceterisque in rebus tibi eum ita cōmendo ut maiore studio neminem cōmedarim. gratissimum mihi feceris si eum ita tractares ut intelligat mea cōmendatione magno ornamento fuille.

### Cicero atque proconsul salutem.

Happiam philoxem filui caletinu hospite et necessarum meuz tibi cōmendo i maiozè modi. eius bona quæadmodus ad me ddata res est publice possident alieno nomine cōtiva leges caletinoz. id si ita est etiam sime mea cōmendatoe ab equitate tua res ipa impetrare debet ut ei subuenias. quoquam autè se res hæt peto a te ut honoris mei cum euz expedias tantumque ei cōmodes et i hæc re et i ceteris. quantum tua fides dignitas patiet. id multi uchementer gratum erit.

### Cicero. Et atque salutem dict.

Liber brutus eques romanus adolescens omnibus rebus ornatus. i meis familiaribus est meque obbuaſt diligenter mea. cujus cim patre magna mihi fuit amicia. iam inde a quæſtura mea ſicilienſi omo. nunc ipse brutus rome mea est. sed mi domi euis et rem familiarè et procuratores tibi ſi cōmendo ut maiore studio cōmendare non possim. gratissimum mihi feceris si eararis ut intelligat brutus id quod ei recepi hanc mea cōmendatione ſibi magmus aduimento fuille.

### Cicero Attilio salutem.

Quam familia titurwa necessitudo mihi intercedit uetus. ex qua reſiquis est. ex titurwa ruris qui mihi oï diligentia atque officio est tuendus. est igitur in tua potestate ut ille in me ſatis ſibi p[ro]ſiduci putet e[rum] quæque e[rum] tibi cōmendo i maiore modum. et abque peto ut efficias is cōmendatione meam intelligat ſibi magno aduimento fuille. erit mihi uchementer gratus.

### Marcus Cicero, f. d. q. anchario. q. f. procos.

Vestrum et Baum auriclos lucis filios quibet et ipse et pre

coruſ z turo optimo familiariſtume utor comendo tibi maiocē i moſz adolescentis omnibz optimis artibz ornatoz meos pnceſtarios tua amnici digniſtimos ſi ulla mea apud te comendatio ualuit, qu[ue] ſi multas plinu[que] valuithe hec ut ualeat rogo. qu[ie] ſi eos honoſſice liberaliterq[ui] tractavis et tibi gratiſtimos optimiſq[ui] adolescentis ad unxeris et miſi gratiſtimuſ feceris.

## Cicero tulleolo salutem.

Ne feciſt. 1. lucei cauſa ſcare te plane uolo te hoi gratiſtimo comendasse, et tum ip[er]que feciſt p[er]grata ſunt tu[rum] pompeuſs quotienſtunq[ui] me indit, indet aut[em] ſepe gr[at]as tibi agit ſingula[es]. adde eti[que] illud quod tibi iocu[d]iſtinnu[m] eſſe certo ſtio me ip[er]m ex tua erga luceum benignitate maxima uoluptate affici. q[ui]d[n] superest q[ui]q[ui] mi[n] non est dubii q[ui] c[ui] antea mi[n] cauſa n[unc] iam eti[que] constantie gr[at]a maniſurus ſi[que] i[da] c[um]t]da u[la] libalitate tamen abſte uchementer eti[que] atq[ui] etiam pet[uo] ut ea que imtio ond[ite]r deme[ps]q[ui] feciſt ad exitum augeri et c[um]miſari p[ro]te ucluſi. id et luceo et pompeio ualde gratum ſure/q[ui] apud eos preclare poſiturii. confirmo et ſpondeo de re publica deq[ui] ijs nego[ri]js cogitatiu[n]ibq[ui] mi[n]s p[er]ſcripſam ad te diligenter paucas ante diebus. ealq[ui] litteras deu[tr]am p[er]ueni tu[n]s. Vale.

at comodasse

## Marcus Cicero f. d.

### proconsuli.

Lucei meus homo o[n]uſi gratiſtinnus, miriſtinnus tibi apud me gr[at]as eg[i]t, ci d[ie]ueret omnia te c[um]mulatiſtīme et liberaliſtīme procu[r]atib[us] ſi[que] poli[c]itum eſſe, cum or[do] t[ua] t[ri] ei gr[at]a fuerit, q[ui] gratum rem ip[er]m existi[n]mas ſure, cum ut i[no] que poli[c]it[que] es feceris o[d]o otenderunt bulliones ſele luceio pompei[ar]bitatu ſatiffac[t]uros. ſed uchementer opus est nobis et uolun[tate] et autoritate et impu[n]t tu[n] accedere, q[ui] ut facias te eti[que] atq[ui] eti[que] rogo, illud q[ui] mi[n] gratiſtinnu[m] e[que] ita ſaui t[em] lucei p[ro]cui[r]atores, et ita lucei p[er]que ex litteris tu[n]s quas ad eu miſiſtintellexit hominis nullius apud te autoritate aut gr[at]a ualere plus q[ui] mea, id ut re expiatur iterum et ſepu[n]s te rogo.

atque ea cito

## Marcus Cicero Quinto gállio.

Et plurimis rebus, sì poere ut p[ro]prijs quod t[em] tam p[ro]prijs p[ro]priio me a te amari tamem mea c[ir]usda tibi datur in qua fìcile declarare pos[si]tis tuâ erga me b[enju]olentiâ. 1. oppius et al. philomeni negociat[em]o mihi familiaris. eu[que] tibi unice c[om]endo. eo[que] mag[ist]s q[ui] tu ip[ro]n diligo tum q[ui] negocia p[er]curat 1. egnatius ru[bi]s quo ego uno equite romano familiarissime utor et qui consuetudine quotidiana tu[rum] officijs pli[mi]s maximusq[ui] mihi c[ogn]inet est. oppius i[gn] p[ro]tem ut diligas egnatius absentis rem ut tueare e[que] a te peto ac si mea nego[ra] essent uelim memorie tue c[ito] des litteras aliquid que tibi i[p]u[nt]ia reddant. sed ita conscribas. et tum c[ito] eas leges f[ac]ile recordari pos[si]tis hui[m] mee c[om]endatio[s] diligentiâ. hoc te u[ch]ement etiam atque i[ro]go.

### Cicero gállio salutem.

Et si ex tuus litteris et ex 1. oppius familiarissimi mei litteris cognovi te memoré c[om]endationis mee f[u]sse i[d]q[ui] p[ro] t[ua] s[uma] erga me b[enju]olentia proq[ui] n[am] necessitudine numime su[m] admirat[em] t[em] etiam atque etiam tibi 1. oppius p[ro]tem et 1. egnatius mei familiarissimi absentis negociâ c[om]endo. tanta mihi cum eo necessitudo è familiaritatis, ut si mea res esset n[ò] mag[ist] laborare, quæpp[ro] gratissimi mihi feceris si curaris ut is intelligat. me a te tantum amari quanti[que] ip[ro] exi[s]timo. hoc in grati[s] facere nihil poteris. i[d]q[ui] ut facias u[ch]ementer te rogo./

### Cicero apuleio proquestris.

Et egnatio uno equite romano ul[rum] familiarissime utor. eius anchiali biu[i]z negociat[em] que h[oc] i[m] al[ia] tibi c[om]endo non minore thidio. q[ui] si rem mea[que] c[om]endaré. sic ei[que] exi[s]times uelim mihi c[ito] eo n[ò] m[ò] quotidianâ consuetudinem[è] s[im]am intercedere sed etiam officia magna, et mutui n[am] int[em] no[que] essé. quâ obre etiam atque etiam a te peto. ut cures ut intelligat me ad te satis diligenter strip[is]sse. nam de t[ua] erga me u[ol]untate non dubitat. id ut facias te etiam atque etiam rogo. Vale.

### Cicero apuleio salutem.

L. noscius coilus est coheres meis. heres autem patroni sui. ea re utrumque scripiti ut et mihi cum illo cum amicicie sires esse et hominem probum existimares qui patroni indicio ornat, esset ei tibi igitur sic cœmendo ut unum ex mea domo, ualde mihi gratum erit si curaris ut intelligat hanc cœmendationem sibi apud te magno aduimitto fuille.

### Cicero filio salutem.

Q. vid ego tibi cœmendem euq que tu ipse diligis, sed tibi ut sires eu ame no diligi solum uerii etià amari ob eorum rei hec tibi scribo omni tuos officiozu que et multa et magna sunt, mihi gratissimi fuerit si ita tractaris egnatui ut sentiat et se ame et me a te amari, hoc te uichementer etià atque etià rogo, illa mea scilicet cesserunt, utammur igitur uulgari consolatio ne, quid si hoc melius: sed hec coram tu fac quod facis ut me ames teqz amari ame sias.

### Cicero, c. sextilio rufo questori salutem dixit.

O. omnis tibi cœmendo tiprios, sed magis paphios, quibus quicunque cœmodaris, erunt in gratissima eo quæ facio libentius ut eos tibi cœmendem, et et tue laudi, cujus ego fautorium conducere arbitror. cum p[ro]mihi team insulam a[st]oriam ueneris, ea a te institueze que sequant[que] alij que ut s[po] faciuius conse quere, si et p[er]lentuli necessarijs tu legem et ea que ame consolituta sunt sequi uolueris, quæ re tibi confido magne laudi fore. — Cicero, Curio procos.

O. Vintus pompeius sex f. multis et ieterib[us] rausi ne cessituidinis mihi cœunctus è, is ac antea meis cœmendationib[us] et rei et gr[at]em et autoritate suâ tueri r[os]fuerit, mi[n]c profecto te previur[ia]z obtinente meis litteris aſſequi debet ut nemini se intelligat cœmendatior[em] unq[ui] fuille, quidem re à te maiorem in modum p[eto] ut c[ui] omnis meos eque ac tuos obsuare pro necessitudine mia[de]beas h[ui]c ip[ro]mis ita in triâ fidem rei p[ias] ut ipse intelligat, nullâ re sibi maiori iusui aut ornamento

que meam commendationem esse potuisset. Vale.

Cicero celio edi curuli.

Marco fabio uro optimo et homine doctissimo familiarissime
uitor / marisite et eum diligo / tum pater sumus ingenui eius
sumusque doctrina / cum pater singulare modestus, eius negoauz sic
udivi stiipiias ut si esset res mea. now ego uos magnos patronos
homine occidat opozter qui ura opa uti uelit. sed in hoc homine
nullam accipio excitatione, omnia relinquent si me amabis / cum
tua opa fabius uti uolet. ego res romanas uebementer expecto
et delirero. i pmis quid agas scire tupio. nã iaz dui pater hiemis
magnitudinem hujus ad uos nowi afferere poterat.

Cicero salutem diat aueto.

S. Vmpsi hoc mihi pro tua in me observantia, que pecter
qui pithris negoat; ita mihi familiaris est ut nihil possit eis. con
vivitius multa illius in me officia multa illius mea; quod maximus
est sumus inter nos amor et mutuis. que cum ita sint si illam
i amicizia mea spem hæs si ea que in me officia et scius bridius
contulisti, uti mihi etiam gratiозa efficere quod sume gratissima
si me atuis omnibus amari uides. hoc mihi da atque largue ut in
uris sartum et tectum ut auit ab omni incontinento, morio
pro me recipient. ex mea amicizia ex tuo in me officio maxum
fructu sumus, quæ iuoluptate essé capturus. Vale.

Cicero p. celio salutem diat.

P. messieni equitæ, r. omnibus rebus ornatus meus, p[ro]familiare
tibi comendo, ea commendatoe que p[or]t e[e] diligens, s[im]ma
p[ro]vo at e et pro n[am]a et pro p[ra]na amicizia ut e[u] in tuá f[le]de rei
pias, euisq[ui] rem famàq[ui] tueare iur[u] bonu tuaq[ui] amicizia dignu
tibi adu[n]xeris. miq[ui] gratissimi feceris.

Cicero Regi salutem.

atque tuæ

A. Licius anistoteles melitensis antiquissimus est hoffes
meus et p[ro]terea c[ognit] magno usu familiaritatis hec c[ui]
ita sint non dubito qui tibi satis c[ognendatus] sit. et em[ur] ex mi[tris]
cognosco meam c[ognendatione] plimù apud te ualete. h[ui]c ego
a c[es]are lib[er]am. frequens e[um] fuerat nobisc[ui] atque etià diutus
i rauſa e[rum] c[ui] nos c[ognoratus] quo minus de te & eo exiſtimatur[us]
arbitror. fac igitur mi] rex ut intelligat h[as] ſibi litteras plurimuz
ap[ro]ſiſſe.

Cicero Thermo p[ro]tori salutem.

A. generio turo iam pridem iuor familiariffime opto uto
et homine gratuſimo. eum tibi penit[er] c[ognendo] atque trado
primuz ut omnib[us] reß ei et c[omo]des quoad fides tua dignitatiſſa]
p[ate]t. p[ate]t autem omnib[us] mihil e[um] abs te unq[ui] q[ui]d ſit alienus
tus aut etià ſius morib[us] postuſabit. p[rep]uoc aut[em] tibi c[ognendo]
neguerua e[ui]s que ſint Thelſpont[us]. primi ut obtmeat io iuris
i agri quod ei patriviara auſtus d[ur]e aut et d[edit] et q[ui]d ſamp]
obtuit ſime utu] controuersia. d[ur]mè ſiquid habebit cum aliquo
thelſpont[us] controuersie ut i illam transas. sed nò
mih[us] vid[ui]r] cum tibi tenent hominè diligentiffime c[ognandam]
singulas ad te e[ui]s c[ui]s p[er]ſubere debere. ſim[us] utu] ſit quinq[ui]d offenq]
brif[ic]a honouſ i gemilui contuleri. id te exiſtimalo i me iuſum
atque i rè meam contulassè.

dioc[esis]

Cicero Thermo ap[ro]tou salutem.

C. Vm multa mi[n] grata ſint que tu adduets mea c[ogni]datu-
ſeritis tum i primis qu[em] mavelui amic atque inſp[er]tis met
filum liberab[ili]ſime tractuſi. uenit e[um] laodixam et tibi apud me
mi[n]q[ui]pt[or] te grata maxima egit. q[ui]d q[ui]d relaqu[n]i est a te p[elo] q[ui]no
apud grata homines brif[ic]a p[om]e ut eo iu[n]entus his c[ognod]e
opam[que] des quoad fides tua p[ate]t, ut h[ui]us adclatam neque ſiat.
ego c[ui] antea ſtudioſe c[ognendab] marcati, tum mul[que] ne ſtudioſus
ep i longu[am] a p[ar]atato[que] ſingulare et iu[n]que m[ev]erdib[ile] p[ate]ris marcati]
ſi[am] abſtimentiâ modellam q[ui] cognouï.

Cicero, pro pretiore salutem. Thermo

Et si mihi iudeor intellexisse cum tibi ephesii de re. 02. annei legati mei locutus sum te ipsius cæ uchementer omnia uelle tis et 03. annei tanti fueri ut mihi nihil putem ptermittendum quod illius interfit. et me ate tanti fieri puto ut non dubitem qui ad tuæ voluptatæ magnus cumulus accedat cœmendationis mee. nam cu iam diu diligerè. 02. annei deq[us] eo sic exihmarè ut res declarat quæ ultro ei dætulerim legationem cum multis petentib[us] denegat[em] tum uo postea q[ui] meci i bello atq[us] i re militari fiut tantâ i eo iututè prudètiâ fidem tantamq[us] erga me benivolentia cœgnou, ut hortes neie[que] plus faciam eum cum sardianis h[re] controneffaz s[te]s. c[um] tibi exposuimus ephesî quæ tu tibi coram facilius meliusq[us] cœgnosces. De reliquo in me hæc ule diu dubi[us] fiut. quid ad te potissim[i] scriberem. ius eni[que] quæ admodi diençs clarui et magna cui tua laude notum est nobis autem h[ac]c c[um] nihil aliquid op[er] est nisi te illius instituto tuo dicit. sed tibi me non fugiat quanta fit i p[ro]tend autoritas p[ro]stim i[bi] integritate gravitate clementia qua te esse inter omni[bus] constat peto ab te p[ro] n[um] cœmnetsim[ula] necesse diuine plimisq[us] officijs parib[us] ac muti[us] ut uoluntate autoritate studio tuo p[ro]ficias ut. 03. annei intelligat te et sibi amic[i]i esse q[ui] non dubitat. sepe eni[que] meci locutus est et multo amiciorè bis meis litteris esse factus, i tuo toto impio atq[us] pro[u]ncia nihil est q[ui] in grati[us] facere possit i[am] apud ip[m] grati[issim] ho[ne]s atq[us] optimi[u] utrum q[ui] b[us] positi[ur]us i[s] studi[u] tu[u] atq[us] officiis dubitare te n[on] exilissimo.

Cicero, Thermo pro pretiore salutem.

Et quod ut in usu patrolem salutem. h[uius] quod si in h[uius] familiar[i]s, i[s] i[bi] sibi p[ro]sua d[ur]t q[uod] i[u] tua pro[u]ncia nego[u]r i[u] habeat, nisi te pro[u]ncia d[omi]nente meis cœmationib[us] confe[rit] id se i[u] p[ro]dit[i]s et des[pati]s h[it]ur[i]i, nunc mihi q[uod] ab aco offici[i]ssim[ilo] tantum eneris impo[m]t, ego q[ui] tibi imponam

pro tuæ in me summis officiis ita tis ut tibi nollem molestus êc
oxy laſiij et alabandæ pecuniaz cluio debent. Dixerat mihi
euchademus cum ephesi eſſem se curaturuz ut eodici milaſiij ro-
mâ mittereſt. id factum non è. legatos audio miſſos eſſe. sed malo
eodicos ut aliquid confihi posſit. qui peto a te ut et eos et alaban-
des uibeas eodicos româ mittere. p[]terea philocies alaban denſiis
duio dedit ee cœmiffe ſunt. cures uelim ut aut
d. H[]p[]teni s d[]r[]e[]dat eaſ[]p[]r[]o[]a[]b[]i cluioj tradat aut peu-
niam ſoluat. p[]terea h[]eraſc[]cote et b[]ar[]gylete qui item debent,
aut pecuïaz ſoluant aut fructib[]s ſuis ſatijſtiant. Carmiij p[]t]e[]a
debent. sed aut[]t se depoſitum pecuïaz h[]uſſe. id velim cognosſas
et ſi intellixeris eos neq[]s ex edicto neq[]s ex d[]e[]r[]eto depoſita h[]uſſe.
d[]e[]s opam ut uſure cluio iſtituto n[]o confu[n]ent. h[]is d[]e rebs
co magis labore q[]ui agiſt res. Sn. pompeij etiâ n[]ri neceſſar[]i
et q[]ui is mag[]i etiâ mihi laborare iudefut q[]ui ip[]e cluio[]tis cuj
ſatijſtactum eſſe anobis ual[]d uolo. h[]is d[]e rebus te uchement[
]en d[]e[]r[]a[]q[]u[]o /

Cicero Thermo ap[]to[]ri salut[]e.

Q[]uo mag[]ijs quod[]i[d]ie ex litteris n[]u[n]ij[]q[]ui bellum magnijs
eſſe iſ ſyria cognoſco eo uchementujs a te pro miâ neceſ-
situdine contendo ut .o[]. anneujs legatum p[]r]mo quod[]q[]ui p[]r]e
remittas. Nam euj opa confilio ſcientia rei militaris uel maxie
intelliſo me et rem publicam admiuari posſe q[]ui miſi tanta ves
euj ageretur nec ip[]e adduci potuſſet ut a me diſuſdret neq[]
ego ut euj a me diſmitterem. ego iſ alia[]i profiſiſa cogito cura[]t
l[]i. maias. ante e[]d[]ic anneujs ad me reſe[]dat oportet. illud q[]
team et corâ et p[]litteris diligentiſt[]ime e[]gi iſ id et niue etiâ atq[]
etiam uogo ſure tibi ſit ut ſuijs negoau[]i quod h[]t c[]ui p[]p[]lo ſa[]r d[]iano
pro cauſe ueritate et pro ſua digi[]nate confi[]nat. intellexi ex
tua ozône cum team ephes[]i locutus ſum te ip[]n[]us. o[]. anneujs u[]
omâ uelle. sed t[]i ſic uelim exiſt[]imes. te mihi mihi gratijs facere
posſe q[]ui intellexero p[]r te illum ip[]n[]i negoau[]i ex ſiâ c[]oſe[]cijſe

id est quod, cum ut efficias te etiam atque etiam rego.

Cicero, et titio. L. f. rufo pr. urb. salutè.

I. Cuius est tribulis et munieps et familiaris meus. Is cauſam h[uius] qua[que] c[um] ad te deſt. c[om]e[n]do t[ibi] hominè ſicut tua ki[de]s et me[i]s p[u]de: poſtulat t[in] ut faci]l[es] ad te adi]tus. Habeat. que equa poſtulabit ut libente te impetret. ſentiat q[ui] meam ſibi annicia[as] etiam c[um] longiff[ime] abſim[us] præſse i. pmis apud te. Vale.

Marcus Cicero. C. curtio peduca[n]ano pr. salutè.

M. Aram fabum unice diligo ſuma q[ui] in cu[mo] eo consuetudo r. familiaritus i. p[ro]e. i. eius controvèsys quod decernas a te n[on] p[ero]. ſub[us] ut tua ki[de]s et digni[ta]s poſtulat edictum et institutum t[ui]. ſed ut c[ui] facillim[os] ad te adi[ut] habeat q[ui] erimt equa libente te impetret. ut meam annicia[am] ſibi etiam cum procu[al] abſim[us] prodiffe ſentiat. p[ro]ſim[us] apud te hoc te uche mentor etiam atque etiam rego.

Marcus Cicero. C. numatio. c. f. salutè.

L. Luic[n]eus tripho e[ui]o-1. vegit[i] familiaribus mei libtus. cur[i]us c[ui]namit[i]as et[am] officioloſi[re] me ſac[ut] i. illum. nam benivolentior q[ui] ſemp ſui eſſe n[on] poſſum. ſed ego libertum eius p[ro] ſe i[mi]n. diligo. ſuma en[i]s eius erga me officia extiterunt. H[is] miſe temporibus, quib[us] faci[ll]ime bon[am] benivolentia h[oc]ui]z et fi[d]e- p[ro]ſi[n]ere poſui, eui[n] t[ibi] ita c[om]e[n]do r[it] homines g[ru]ati et memó[ſ]s b[ri]merim[us] de ſe c[om]mendare abbat. p[ro]gratum mihi ſerens] ſi uſe intellixerit ſe q[ui] p[ro] ſalutè mea multa p[ut]ula aduerit ſepe h[uius] t[em]e ſuma n[am]g[ui]rit p[ro] t[ui]a erga me benivolentia p[ro]gratum etiam t[ibi] ſenſse./

Marcus Cicero. f. d. p. filio pr.

T. p[ro]mi[n]io familiariff[ime] me uſi[m] al[ſe] ſi[ve] te arbitror. q[ui] quidem ille testamento declaravit, qui me t[ur]m tutorem, t[ur]m etiam ſeaindum h[r]e[m]o[m] m[i]ſtui[que]t ei[m] ſi[mi]o m[i]de p[ro]diſto et erudito et modell[io] p[er]cunia[m] mirer[ur] ſes gr[ui]ndem debent. ad

Sextentur octoges, et ut audio in primis voluit ei solueret, gratum igitur mihi feceris quod non meo veliqui tuoveres qui factur quanti me fructas. Sed etiam puci ipse libi psvaalit, et omnia mea et fracturuz esse dederis opam quoad tua fidęs dignitasque patietur, ut et plimuz pectuè pinnio soluat; mitecensium nomine.

### Marcus Cicero. S. d. p. filio appr.

Et in atili negotio te amaui, cu eis sero uemiffes, et tunc honesti equitem romarui beneficio tuo contribuui, et me hez cule semp fìc in animo hui te in meo cre esse pp. lamie nro. quinque et singularè necessitudine, itaqs p[ro]mi tibi ago grاس cp me omni molestia liberas, deinde impudencia p[re]sequor. Sed idem fartiam, te eis semp fìc edam et tuebor, ut et diligenterime. Q. fratrem meuz si me diligis eo nuo cura ut heas quo me ita magnuz beneficu tuiz magno annulo auxeris.

NON putuui fieri posse ut minu uerba deuèment. Sed tibi et c. lenio còmendando desunt, itaqs rem tibi expona p[ro]priis uerbis. Sed tibi ut plane p[re]plicere possit, uoluntate mea incredibile est quanti faciamus, et ego et frater meus qui in carissimus eam. 07. Lenniuz, id fit tum plimis euis officijs tum fùma probitate, tum singulari modestia eui ego ame iuitissimòs duni, tum proptt familiaritate et consuetudinis suquitate, tum cp consilio euis fidei ac bono libenter utebar. Sed uereor ne iam in supeſſe iblea putes que dixeram deputura, còmendo tibi hominè ſic intelligis me quo ea ſupra ſtriphim debere còmendare, ateqs uohement etiam atq[us] etiam peto ut q[ui]d h[uius] in tua prohíncia negotijs expedias, quod ut iudicem reviri eam, ip[er] dictas hominè faciliemus liberalium imumque cognoscere. Itaq[us] te rogo ut eum solut[i] liberui confectis euis nego eis p[ro] te et plimuz ad me remittas. Id mihi fratriq[us] meo gratiſi—mum feceris.

Nero meus mirificas apud me tibi gràs egit proſus inter

alii finis

dibiles ut nullum honore sibi hri potuiffe diceret qui te p[er]tinniſus
eſſet. magni fructi ex ip[ro] capies. miſi e[ſ] est illo adolescentе grans
ſed me hercule miſi quoq gratiſſimui feriſi. pluris e[ſ] ex omni
nobilitate nemine ſtacio. itaq[us] ſi ea ſeceris que ille p[er] me tecuſ
agi uobut. gratiſſimui miſi ſeceris. Prinui & paſſania ala
bandenſi ſuſtentes rem d[um] nero ueniat. uchementer euis ca
rupere eum intellexi. itaq[us] hoc ualde te rogo. Dem de niſtos quos
nero i[miſ]us h[uius] necessarios diligentiſſimeq[us] tueſt ac deſendit
habeas tibi c[om]mendatiſſimos. ut intelligat illa c[ui]ntas ſibi in
Navon[is] patrocinio ſi[n]nuſ, eſſe p[er]ſi du[um] ſtabon[em] ſuiſui tibi ſepe
c[om]mendau[rum]. ni[n]e e[ſ]o facio id impenſiſus q[ui] e[ui]s cauſaſ nero
ſuſcept. tantum a te p[et]imus ut agas eam r[è] ne r[ed]inque hoſez
inocente ad aliau[rum] tu[rum] diſimilis qu[est]im id tu[rum] grati[m] in erit
tum etiam exiſt[ui]mabo te humanitate tua eſſe uſiſ. ſi[m]na euis
c[ep]itbole hec eſt ut or[ne]s omnib[us] reſo[n] neron[em] ſicuti instituſt. atq[us]
ſecuti. magni theatrum h[uius] ſi[n]ta p[ro]pri[n]cia. n[ò] ut hec n[am] ad
leſentis nobilis ingenioli abſtinentis c[om]mendato[rum] atq[us] glia[us].
q[u]are ſi te ſiutore uſiſ erit ſicuti p[ro]ſecto et uteſt et uſiſ est-
ampliſſimas clientelas a[m]norib[us] c[on]ſirmare poterit
et beneficiuſ ſi[n]us obligare. Mor i[mi]gn[em] ſi e[ui]s adju[n]eris eo studio
quo e[n]diſi apu[n] ip[m] p[er]diarillime posueris ſed mi[n] etiam +
gratifiſſimui ſeceris./

O Maralis Ciceron. s. d. p. filio p[pr].

C
Vm. p[ro]terentio iſp[one] qui op[as] i[mi]cripta[m] pro magno
dat miſi ſi[m]na familiaritatis conſi[tu]doq[us] è. multaq[us] et
magna inter no[rum] of[er]cia et mutua intercedunt euis ſi[m]na
exiſt[ui]matio agitur i[mi] co ut p[act]o[n]es ai c[ui]nitatib[us] reliqui[que] conſi-
dat. n[ò] me p[er]terit no[rum] eam r[è] epheli expro[s] eſſe neq[us] ab epi-
lis ullo m[ò] impetrare potuiffe ſed q[ui]no qu[em]a[n]d[omi[m] et ego i-
tellugo tua tum ſi[m]na integrata, tum ſingulari humanitate
et maniſtudine conſecut[em] es ut libentiſſimis g[ra]e[n]is mitu[rum] q[
uelis] tonſequare p[eto] a te i[m] major[em] mod[u] ut honoriſ mei

causa hae laude hieponere affici uelis. p[ro]terea cu s[on]cijs s[cript]ure
multi ſuma necessitudo è. n[ò]d[um] ob eam c[um] cp ea ſoneta[as] V[n]i-
uerſa i mea fide est. ſed et[à] q[ui] pliſq[us] ſoncijs uto[or] familiariſt[im]e.
ita et h[is]ponè me[n] p[ro] me ornarijs et ſonetate[m] in com[unt]io[rez]
ſeceris. tuq[us] ip[pe] et ex h[uius] obſuantia gratiſt[imi] ho[is] et ex ſoncijs
gr[at] homin[u]z ampliſt[imo]z [m]axim[u]z fructu[m] rapijs. et me i
ſi[m]o b[in]ſicio affeceris. ſic em[]z uelim exiſt[im]es ex tota tua p[u]i[n]cia
o[no]q[us] u[no] imp[io] ni[hi]l è[que] q[ui] in gratijs ſicere posſis.

Cicero, p. *flulio salutè*.

A. Cecinam [m]axime proprui clien[te] familie ur[è] n[ò] c[ò]men
darem tibi ai ſur[è] qua fide i tuos qua c[lement]ia i cala
mitos[os] ſolereſſe niſi me et p[ri]ſe em[]s quo ſuz familiariſt[im]e
uſus memoria et h[ui] fortuna ita moueret ut homi[s] omibus
meri ſtudijs officijs q[ui] com[unt]iſt[imi] mouere àbebat a te hoc oi
contentione p[eto] ſic ut maioze cura maioze ai labore p[et]ere
n[ò] poſſim ut ad ea que tua ſpont[è] ſme cuiq[us] com[enda]t[è] fac[è]s
i hominè t[in] et t[alem] calamitos[us] al[iquè] aſſerant, cumuli
mee littere quo ſtudi[o]us euq[ui]b[us] c[ui]q[us] re[b] poſſis i[n]ues q[ui]
rome ſuſſèt[es] et[à] salutè. A. c[ec]ine eſſem[]us, ut op[io] mea fort
p[ro] te cons[ec]uti. de qua t[in] magnam ſp[em] habemus f[r]acti c[le]m[t]ia
college t[ui]. ni[c]e q[ui]o tuam uſh[ta] ſecut[em] tutiſt[im]i ſibi portu[z]
provinciam uſtam duxit è[que] et[à] atq[us] et[à] te rogo atq[us] o[r]o ut e[i]
et i reliquijs ueteris n[egot]iations colligendis i[n]ues / et c[er]i[s]
re[b] t[eg]as atq[us] t[ue]are hoc mi[n] gratijs fac[ere] ni[hi]l p[ot]es.

O[mar]cus c[ic]ero. p. *flulio p[pr.] salutè*.

E. X prouincia cl[au]cens[i] cu ſa[s] as[ati]cas attribut[as] ſuſſe. n[ullo] ſum familiar[i]s uſus q[ui]
androne artemon[i]s filio laodi[c]ens[i]. euq[ui] h[ui] i ea cuutate tum
h[os]p[i]item tum uch[ement]e: ad mee uite r[ô]ne[s] et cons[ui]etudinem
ac[tion]atu[m] qu[è] quidè multo et[à] pluris poſt[ea] q[ui] dec[t]elli fac[ere]
c[t]pi. q[ui] multis re[b] exptus ſum gratum homin[e]s meq[ui] m[é]rez.
ituq[us] eu r[ome] libentiſt[im]e uidi. n[ò] te e[i]z fugit qu[ui] plurimis in

t[he] s[en]at

trey dior[es]is

itâ proinuaa benignè fecit, q[ui] multi grati repiant. Nec p[ea] scrip[si] ut et me non s[ine] c[iti] laborare intelligere[s] et ut tu i[pe] eum dignu[z] h[ospitio] tuo iudicare[s], feceris i[gu] mih[us] gratissimi s[ui] ei declarabis. q[ui]t[em] me facias. 1. si recepi s[ui] e[us] i[ndem] tuaz et quib[que] rebus honeste ac s[ine] molesta tua poteris adumeris. hoc m[em] erit uchem[em]t[ur] gratum. idq[ui] ut facias te etiâ atq[ui] etiâ reago.

Cicero, p. 1. *Julio* et *aurico* process[us]. college salut[em].

Rate mih[us] uchemente[s] tue l[oe] fuerit, ex quib[que] cognovu cur[s]us naugationi[m] tuaz. significabas e[ui] memoriam tuâ n[em] necessit[em] dimis qua mih[us] nibi poterat et[re] tocamdius. quod reliqui d[em] multo etiâ erit grati s[ui] ad me et re publica et de statu proinde et de i[statutis] tu[m] familiarite[s] scrib[eb]. que q[ui]q[ui] ex multis pro tua claritate audiaz tamè libentissime ex tu[m] litteris cognoscom. ego ad te et rei publice s[im]n[us] quid sentiâ n[ò] sepe scribam p[ro]pter picillu e[m]modi i[ra]z. quid agat[ur] aut[em] scribam s[ep]us. s[pare] t[em] iudeo: Celsare college n[em] fore e[re] et et[re] ut ha[] beamus aliquâ re[ publicam] cui[rum] consilior[m] magni referebat te indèllem. sed s[ui] tibi utilius c[ui] 1. glori[s]uis asie p[ess]e et iti[que] rei publice male affecti[m] tueri mih[us] quoq[ui] idem q[ui] tibi et laud[em] tue profitur. c[ui] optenti[s] debet et[re]. Ego que ad tuâ dignitate p[r]tineam arbitro: s[im]no studio di[m] gentis q[ui] aitabo. i[p]misq[ui] tueboz c[ui] obsuamam clarissimi i[rum] patrem tu[m]. q[ui] et pro u[n]titate necessitudinis. et pro b[因為]is q[ui]tis et p[ro] dignitate i[pi]nus facere debeo.

Cicero, p. *Julio* college salut[em] plim[ò]a.

Gaius cur[i]tus nuchres est, ille quidem ut s[er]s libertus postam[ij] familiarissimi mei. sed me colit et obfusat e[que] atq[ui] illi i[ph]z pr[onu]; s[in]z. apud e[m] ego s[ie] ephel[i] s[ui] quotiensc[i]q[ui] fui tamq[ui] domi mee. m[ih]a q[ui] acciderunt i[ph]q[ui] et beniuolentia eius erga me experire[m] et fidem. ita[q]s, si[quid] aut mih[us] aut meoz e[m]piaq opus c[ui] i[st]a[ta] ad h[ue] scribere consilie[m] hui[m] tum e[pa] et fide tum domo et re uti t[q]aq[ui] mea hoc ad te eo plurib[s] scrip[si] ut intelligere[m] me n[ò] uudgare nec ambitiose sed ut pro homine intimo ac mih[us] necessario scribere. p[eto] igit[ur] at e[m] ut in ea controuersia quâ h[ec] de fundo ac quod[am] cilophonio et i[ter]e[m] rebus

quantum fides tua panet, quanti[que] tuo com[mo] poteris, tantu[que] et hono[ris] mei, cum com[modis] et si ut eius mod[est]ham cogniti[que] grans tibi nulla [re]uerit, si et mea com[men]dat[que] et siva probitate aſſeaut[erit] ut ȋg[ui] eu recipias ȋ fi德 hea[ſ]que ȋ n[no] tu[que] te uchement etiam at[que] eti[que] rogo. ego que te uelle que[que] ad te pr[in]ere arbitrabo: omnia ſtudioſe diligenter[que] curabo.

### Marcus Cicero. p. ſerulio fulgireo college fal. plurima.

Via non est obſaura tua in me benuolentia ſic ſit ut multi p[ro] me tibi uebint com[modari], ego aut[em] tribuo, non n[ui]que i[mi] uulguſus ſed p[er] un[que] neceſſar[us] i[mi] hoc t[em]pre, na[mi] t[em] ampio balbo mi[n]ma familiaritas, nec[e]ſi t[em]d[que] e[m] c[ui]e libert[um] t[em] ampiu[que] menandriu homin[em] frugi et mod[est]ham et patrono, et nobis uchement probat[ur]im tibi com[endo] mai[que] i[mi]mod[um] uchement in gratu[que] fecer[ur] ſi quib[que] am[que] re[m], ſi me tua moſſha poteris et com[modari], qu[em] ut ſias te uchemente: eti[que] at[que] eti[que] rogo.

### Marcus Cicero. f. d. p. ſerulio college.

Miltos tibi com[endo]m nec[e]ſe e[m] quando om[ib]i, nota mia nec[e]ſtitu[do] est: t[em]t[em]que erga me benuolentia, ſed t[em] et ſi om[ib]i, c[m] quos com[endo] velle devo, t[em] c[m] om[ib]i, non ca[de]m mi[n]m c[m] e[m] t[em] aguſus et comes meus fuit illo miſerrimo t[em]pre, et om[ib]i itiner[er]u[n] navigationi labo[rum] p[ic]ulorum me[n]que ſo[n]cau, neq[ui] hoc t[em]pre diſeſſſet a[m] me niſi ego e[m] promiſſ[e]z, q[ui] ſie tibi eum com[endo] ut un[em] de meis domi[n]tis et maxime neceſſar[is] p[er]grat[um] in fecer[ur] ſi eu[m] ita tractar[is], ut intelligat hanc com[endatione]z ſibi magno uſui at[que] adu[n]to ſuſſe.

### Cicero. p. ſerulio college fal.

Crellie neceſſarie mee rem, no[m]a, poſſessiones asiaticas com[em]daui tibi p[re]ſentis i[m] or[tis] t[em]s q[ui] potu[que] diligentiſt[ime], t[em]q[ui] i[m] pro t[em]a com[and]ine, p[re]ſt[em]s i[m] me p[re]ſut[us] maximisq[ui] officijs omnia te f[u]ctur[u]z liberaliſt[ime] recepiſt[em], memiſſe t[em] id ſpo. ſtio e[m] ſolere, ſed tamem cerellie t[em] p[ro]spiratores ſa[cr]p[ur]ſunt te p[er]ſte: magnitudem p[ro]viu[m]e multitudem, q[ui] ne g[u]ro[que] eti[m]que at[que] eti[m]que com[mon]ſt[ati]nem, p[et]o ȋg[ui] ut mem[n]eris te omnia que tua fides p[ater]eſt mi[n]que] cumulate recepiſſe, equid[que] exiſtimo te h[ir] magná facultat[em]. ſed hoc tu[m] e[m] consil[i]i et iudici ex eo. ſ.c. q[m] i[m] h[ir]des

c. uennomij factum è cerellie còmodandì. id senatù consulti tu interprètabere pro tua sapientia. sìo eis eins ordmis autoritati sèmp apò te magni fiusse. quod reliqui est sic uelam existimes quibzai nìqui rebus cerellie bemigne feceris mihi te gratissimù etse facituriz.

O. Cicero. L. philippo procos. sal.

G. Ratulor tibi quæ ex prouïcia salutè te ad tuos receptus incolumi et fama et re publica. quæ si rome te vidistem coram quæ grus egillè quæ tibi. l. egnatius familiarissimus meis absens. l. oppius p[]sens et cire fiusset cù antipatro derbe te mihi nò solim hoffpntù uez et à sùma familiaritas intercedit ei te uehement successusse audiri et moleste tuli. De re mihi possum udicare nisi illud in p[]sitaudo te talem iurù nihil temere fecisse. te autè pro uetere nà necessituidine et à atque peto ut eius filios qui in tua potestate ſt in potissimù condones. nisi quid existimas in ea re uolami existimatoës tuam. quæ ego si arbitrarez nùq[]uæ te rogurem inq[]ui tua fama multo, antiquor etlet q[]ui illa necessitudo è sed mihi ita p[]sitaudo potest fieri ut fallar eam rem laudi tibi potus q[]ui utiptioni fore. quid fieri posset et quid mea c[]à facere possit. nà quid uelis nò dubito. uelis si tibi graue nò erit certiorè me facias.

O. Cicero. q. philippo procos. sal.

E. Si non dubito pro tua in me obſuantia proq[]ui nà necessituidine qui còmendatione mea memoria teneas tamè età atq[]ui età eundem tibi. l. o[]pnu familiare mei p[]rtem et l. egnatius familiarissimi mei absentis negoria còmendo. tanta in cu eo necessit tu do est familiaritas q[]ui ut si mea res etlet nò mag[]us laborarem. Quapro gratissimù mihi feceris si curaris ut is intelligat me at e tantum amari quantù ip[]e exis[]imo. hoc in gratius facere nihil potes. idq[]ui ut facias te uchementer rogo.

O. Marc[]er. O. Cicero. t. titio. t. f. leg. sal. d.

E. Si non dubito qui apud te mea còmendatio p[]ina fatis ualeat tamè obsequor h[]oc familiarissimo. c. auiano flaccò cu c[]à omnia tum cupio. tum me h[]rule età d[]ebò. de quo et p[]sens