D'E treurende Actie-tronk, die cêr
Zo weelderig kwam opgefchóten,
By 't alverkwikkend zomerwêr,
Kwynt nu met bladerlóze lóren.
Zo fchielyk als zyn luifter rees,
Zo fchielyk raakt hy ook aan 't dálen,
En met een códelyke vrees,
Van nooit zyn adem te herhálen.
Gelyk de Aloë fchilyk groeid;
En reift in weinig tal van dagen,
Wanneer de zon op 't hoofdpunt gloeid
Doormengt met zoete regenvlágen;
Dat hy de linde en populier
Voor zyn verheve kruin doet wyken,
Tot hy in 't midden van zyn tier;
Met duizend bloeszems flaat te pryken;
Waar na hy fchielyk weêr vergaat,
Om honderd Jaar zyn flam te derven;
Ontbloot van bloeizel en fiicraad,
En fchynnt, gants afgemat, te sterven;

En fchoon de dwâze Hoop nog hoopt
Dat hy zyn adem zal herfcheppen,
Hoe kaal zyn kruin ook is gefroopt,
En tak en blaúren reeds verleppen.
't Is dwâsheid, want dêze Actie flam
Zal nergens heeft meér nut toe wêzen,
Dan zig te warmen by zyn vlam;
Als Boreas zyn kou doet vrêzen.
Maar zagt 't fchynnt dat de dwâze Hoop
Myn reden fluit met dêze reden :
't Voorzeggen is by u goed koop,
Daar gy op Momus ſpoor getreden,
Nog met myn ongelukken lagt,
Die, zo gy waand, my zyn befchören,
Daar 't Actie-boomijen, onverwagt,
De Stichtfie Domkerk en haar toren
Eerlang zal tergen met zyn kruin,
Als zyn verhéven Bubbel- loten,
Uitflekende over berg en duin,
Den Windgod voor het voorhoofd flóten;

Schoon, de oele Hoop nog hoopt, het
actie boomtje stertst.
Zo dra 't zyn wêdzel van den wind
en dwâsheid dorf't

Terwyl zyn wortel vaft gehegt
In deaarde, uit Uitrechts vaart gegräven,
Hoe dol hem ook de wind bevegt,
Zal pal ſtaan aan de Nieuwe haven.
't Enkhuizer zand kan in dien ſtaat
Hem ook verzeek'ren voor het vallen,
En uitgräven naar myn raad,
Hem zevenwerf met hóge wallen
Omringen, fchoon 't den Windgod ſpyt,
Die hy is boven 't hoofd gewaszen,
En zo die, opgerooid door nyd,
Hem poogde eens fchielyk te verrafzen,
Zal ik zyn hóge kruin terftont
Met Varkens-blázen digt omhangen,
Daar hy onkundig van die vond,
Heel ligtelyk word in gevangen.
Onze Actie-boomtje heeft geen nood,
Het zal en nu, en altoos léven,
Als is het ziek, het is niet dood,
Maar zal ons winft en voordeel géven.

Dus vleid de Hoop zig met een waan
Van geld en Íchatten te vergâren,
Want 't is met de Actiekraam gedaan;
De wind is in den wind versvären,
Terwyl zyn Medemaats alrê,
Ver van op fchat of winft te roemen;
Verbergende hun hartenwé,
Vaft pronken met een hand vol bloemen,
Waar onder zig de Tulp vertoond,
Die veel van Flora's lievelingen,
Gewézen heeft waar de Armóe woond,
En winft uit ſtaat en goed te dringen;
Gelyk de Windnegotie ook
Ontelb're doet angiftvallig zugten,
Wyl al de winft verdwynt in rook,
En doet als balling 't land ontvlugten,
Om dus zyn fchuldenaars te ontgaan.
Men háte dan dêze Actie-handel,
En vat de Koopmanfchap weêr aan,
Zo zuiver, zo opregt van wandel.

Zo rees ook de Actieboom vol moed,
Beltraald door Franfie zonne-ftrálen,
En door het zuider-nat gevoed,
Om 't hoofd ten hemel op te hálen,
En 't al te trottlen met zyn kruin;
Terwyl zyn Bubbelende lóien,
Gcènt in Nécrlands vryën tuin,
In 't eerst een fríse lugt genóten,
Wyl ménig een om winft en vrugt
Tot voordeel van zyn flam te plukken;
Hem kweekten met een ted're zug,
Maar om zig zelven te onderdrukken;
Gelyk het end nu klaar vertoond,
Daar hy den doodfnik komt te géven,
En zyne opvoeders vals beloond,
Met een bedroefd armoedig léven,
Hy is net de Aloë gelyk,
Zo wel in 't ryzen, als in 't dálen;
Die zyn opkwékers, arm of ryk,
Met bitt'e vrugten komt betálen.

49