54R (2)

MS 481, 39 fols. 21, 2r

IN DIE SCO PASCHE. FRICOLA.
LAUDES SALUATORI uoce modulemur supplica.

Et deuotus melodiis celesti dno iubilemus messie.

Qui seip fù exinaniuut ut nof perduof liberarec homineſ.

Carne gloriam ditans occulens.

Pannis tegitur in preſepi miſerans precepti tranſgresſorem
pulſum patria paradisi nudulum.

Ioseph. marie ſymeoni ſub ditur.

Circumcitur et legali hostia mundatur ut peccator
nra qui ſolet relaxare crinua.

Serui ſubit manuſ bapτizanduſ et perſert fraudeſ
temptatoriſ fugit perſequentum lapideſ.

Famem patitur dormit et tristatur ac laute
discipulis pedeſ dſ homo ſummus humilis.

Sed tamen inter abiecta corporis.

Euiſ ditas nequaquam quiuſt latere
ſigniſ uaruſ ac doctrinſ prodita.

Aquam nuptus dæt ſaporis uinei.

Cecos oculos claro lumine ueſtuut
lepram luridam tæto fugat placido.

Putres ſuſcitat mortuof membraa curar debilia.

A I A.

nubef polofq, curfu prepeti transfuolans.

Aebret ergo populaf hunc die credulus, cuuſ morbida iduthun
corpora in ſemetipſo alſ fedib; ceſi inuexit di filiſ.

Et tremens iudicem expectat affuturum
ut duo angeli frī docuerunt.

Cui hīc auobis affumptus eſt inſelum.
terum ueniet ut iudiſtis eum.

I am iduthum ſim uocibus ſedulſ omneſ imploremus.

(1) et adextris patris qui ſedet ſp̄m mutat nobis ſem.

Inſine ſeculi ipſe quoq, ſemper ſit nobilſcum.

X

P[er] HVNC DIEM IVCVNDVM ALIA VNDESVM
cunctus concedat eſſe xpiarſ amoraribus ſuſ.

Xp[er] iH[uius] fili di mediator natur[ae] ſire ac diu[n]ine.

Terraſ diu iuſtataſ aeternus athera nouuſ homo transfuolans.

O ſi c[ir]ſus et angeli atq. nubef ſupant ad patre reuerſurum.

Sed quid moru[que] eſt leganti ad huc ſtella tabi ſeruereſt et angeli.

Tu hodie terrefribus rem nouam et dulcem
dedisti dne. ſperandi veſſuā.

Tehomine non fidei leuando ſup ſideraſ metaſ regum dne.

Quam gaudia tuof replent apoftoſ.

Quis dedisti cernere te celof pergere.

Quam bilareſ in celis tabi occurrunt nouem ordineſ.

In humeris portanti diu diſperſum alupiſ gregem uni
tu e[x] p[er] bone paſtor tu dignare eſtudire.

S

C[ui] S[P]P[es] affit nobis grā. IN PENTEF COSTENVOE.

que corda nīra ſibi faciat habtraculum.

Expulſus inde cunctus utuſ ſpiritalibus.

Sic alme illustrator hominum.

H orridas nrit menas purga tenebras.

A mator sce senfatorum semper cogitatum.

I nfunde unctione tua clemens nrit senfibus.

T u purificator omnium flagitiorum spſ.

P urifica nri oculum interioris hominis.

U t wideri supremus genitor possit anobis.

Q uandı cordis quem soli cernere possunt oculi.

P rophetas tu inſpiraſt. ut preconia xpi precinuſſent inſita

A poſtolos eſtoraſt uti tropheum xpi p totu mundu ueherent.

Q uando machina p uerbu ſui fecſ dſ celi. terre marium.

T uſup aquas futurus eſ numen tuum expandiſt spſ.

T u animabus uuificandis aquas fecundas.

T u aspirando daf ſpittaſe eſſe homines.

T u diuſum per lingus mundu et ritus adunaſt dnſ.

I doltraſ ad cultum di revocans magiſtrorum optume.

E rgo noſ ſupplicantes tubi exaudi propicius ſee spſ.

S inſe quo preſe oſnſ eſſe creduntur et indigne di auribus.

T u qui omnium ſeculorum ſeſ.

T ui numinis docuſi inſtinctu amplectendo spſ.

I pſe hodie apſtolos xpi.

D onaſ munere inſolto et cunetis in audito ſeculis.

H unce diem glorioſum feciſt.

A LII.

U ENI SPS ETERNORUM ALME.

M enſe tuorum uſita iacentes egris moribus.

I mple ſuperna grá terrigenarum pectora.

Q uia tuſſimi donum di diceris.

F oni ſſſeuus ſpuitalis unctu.

T u promuſſum omnipotentiis munis eſ crederis.

220