LIBER SECUNDVS.

51

nu à Vultu pudoræ. Sunt qui ex partis huius signis quibusdam vaticinia aucupantur, quos me-
tapoſcopos dicimus, nulla tamen iniunſta noſtris mentibus neceſſitate, ſed lubentia potius qua-
dam, & procliuitate ex ſanguine, & ſpiritibus physiſis.

In hac tabella obuia, eſt magna hominis frons, inſigniuimus etiam bounæ frontis forma,
in qua relata magnitudo conſpicua eſt, ſic & cæteræ peculiars frontium
ſimilitudines feriasim tabelulis præponentur.

Magna frons.

ARISTOTELES animalium libro ait. Frons magna ſegnitiei plena. Galenus in eo libro, quod animi mores corporis temperaturam ſequantur, idem ex eo transferens, eadem quoq; Plinius ex Trogi ſententia, ſtulte eum deridens refert. In ſuis verò Phyſiognomicitis. Illos, quibus frons valdè magna ignauos, ſeu timidos eſſe conijcit, quod in bobus ſimiliter ſe habeat. Polemon. Magna frons maiori ex parte ſecordiam ſignat. Adamantius non magna, ſed plana. Mendax textus, qui Arisſoteli, & cæteris contradicit. Rhasſes in Almanſore idem confirmat, Albertus, Conciliator, & eiusdem farinæ homines. Meletius Philoſophus, immodica fronte præditos hebetis, & obtuſi ingenij eſſe ait. Cuius naturalis cauſa eſſe poteſt materiei vbertas operationi inobediens, & quod anterior pars cerebri phlegmati-ca fit, unde ſpiritus debilitantur, ne ſuis operationibus frui poſſint. Virtus enim minus reſtricta debilior.

Magna, carnoſa, & lenis frons.

ARISTOTELES in Idea Iracundi, aſcribit ei frontem magnam, & carnoſam, &
lenem. Sed Polemon, & Adamantius eodem loco, paruam, carnoſam,
& l. nem.

F ♀

Parua