ส้มตำสมุทรปราการ มีร้านอร่อยเด็ด ๆ อยู่หลายร้าน ร้านเด่น ๆ ก็เช่น ส้มตำดนตรีแฟรนไชส์ชื่อดังที่ไม่หวงผงชูรส ร้านส้มตำพระคุณแม่กลางตลาดปากน้ำที่แอนตี้ผงชูรสสุด ๆ แต่อร่อยสุด ๆ เช่นกัน แต่สำหรับเขตบางพลีบางบ่อ ครูเม้งขอยกนิ้วกดไลค์ให้ "ส้มตำโปงลาง"

สำหรับคนที่มาจากถนนบางนา-ตราด ให้กลับรถที่สะพานกลับรถ กม.29 บริเวณปากทางเข้า ม.เอแบค บางนา เพื่อมาเลี้ยวซ้ายเข้าชุมชนบางบ่อ เมื่อเลี้ยวแล้ว ให้ตรงไปประมาณ 200 เมตร สังเกตหมู่บ้านกัลปพฤกษ์ทางซ้ายมือ แล้วเลี้ยวเข้าไปได้เลย ร้านจะอยู่ทางขวามือเมื่อเลี้ยวเข้ามาได้ 50 เมตร หน้าร้านมีการปลูกต้นไม้เพื่อดักฝ๊่นเยอะ ๆ

ส่วนคนที่มาจากถนนสุขุมวิทสายเก่า หรือถนนเทพารักษ์ ให้เข้ามาที่บริเวณที่ว่าการอำเภอบางบ่อเสียก่อนจากนั้นขับตรงขึ้นไปผ่านตลาดสด ยาวไปอีก 2 กิโลเมตร จะเห็นหมู่บ้านกัลปพฤกษ์ทางขวามือ ก็เลี้ยวขวาเข้าไปเลยเช่นกัน

ส้มตำโปงลางเปิดสัปดาห์ละ 6 วันยกเว้นวันอาทิตย์   ร้านเปิดประมาณ 11 โมงเช้า ปิดประมาณ 3 ทุ่ม ควรหลีกเลี่ยงช่วงเที่ยง และ 6 โมงเย็นเพราะจะมีข้าราชการมากินเยอะมาก ส่วนเย็นวันศุกร์จะเป็นการรวมตัวของสาวโรงงานและหัวหน้างานที่วุ่นวายยิ่งกว่า

เมื่อจอดรถบริเวณรอบ ๆ ร้านเรียบร้อย ก็เข้าไปเลือกที่นั่ง จะมีกระดาษและดินสอที่โต๊ะ ให้เลือกติ๊กรายการที่ต้องการ แต่กรุณาเลือกด้วยความรอบคอบ แม้ราคาจะไม่สูงคือ จานละ 40-50 บาท แต่หากเลือกหลายอย่าง อาจตกใจกับราคารวมได้

ครูเม้งขอเรียกร้านนี้ว่าส้มตำตามใบสั่งนะครับ ร้านนี้อยากกินแบบไหนให้จดลงไปในใบสั่งนั่น ห้ามสั่งปากเปล่า พนักงานจะทำไม่รับรู้ เว้นแต่คุณจะรวยมาก มากินบ่อย หรือสั่งครั้งละเป็นพันบาทขึ้นไป อ้อ หรือขับรถเบนซ์มาเท่านั้น จึงจะได้รับบริการที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เช่น หากคุณไม่กินเผ็ด ไม่กินปลาร้า จงเขียนสั่งลงไปในใบนั่นด้วย การบอกปากเปล่า อาจทำให้ส้มตำถั่วกระจกของคุณเผ็ดจี๋และกลิ่นตุ ๆ ได้ครับ

อาหารเด็ดที่นี่นอกจากส้มตำแล้ว ก็คือไก่ย่าง อร่อยดี แต่เป็นแม่ไก่สาวตัวน้อย ยังไม่โตมาก ย่างขายเป็นตัว และเสิร์ฟเป็นตัวเท่านั้น ราคาตัวละ 120 บาทถ้วน !!! นอกจากนั้นโต๊ะไหนมาก็ต้องสั่ง ก็มี ไก่ทอดน้ำปลา เป็นน่องเล็ก ผ่าแบ ๆ เอาไปหมักซอสถั่วเหลืองจนเค็มลงทอดจนเหลือง เสิร์ฟจานละ 4 ชิ้น 60 บาท .. อีกอย่าง คือ ไก่ทอดโปงลาง ก็คือ ไก่ทอดแบบที่ BTS อ่อนนุช ใช้ส่วนต้นขาไก่ที่มีกระดูกสองชิ้น มาหมักเครื่องเทศและสมุนไพร ลงทอดร้อนจัดแล้วเสิร์ฟเช่นกัน

นอกจากนั้นที่สาวโรงงานชอบสั่งก็เช่น เส้นหมี่ลวก มากินกับส้มตำ คงอร่อย เห็นร้อน ควันขึ้นฉุยเลย สั่งกันทุกโต๊ะ นอกจากนั้น ก็มีต้มเกาเหลาลูกชิ้นหมูเอาไว้ซดน้ำเล่น ๆ

ทุกอย่างครูเม้งชอบหมดนะ เว้นแต่เรื่องความสะอาดนี่แหละ เพราะนอกจากจะไม่ค่ยล้างครกแล้ว ถุงพลาสติกที่ใส่ข้าวเหนียวมาในกระติบ ยังไม่เปลี่ยนอีกด้วย ที่ทราบ เพราะเห็นมากับตา เขามานั่งทำตอนคนซาแล้วใกล้ ๆ โต๊ะที่ครูเม้งทาน หัวหน้าแม่ครัวจะบรรจงเอากระติบเปล่าที่คนกินแล้ว มาจัดถุงให้เข้าที่ แล้วปิดฝาพร้อมใส่ข้าวเหนียวใหม่ลงไปก่อนเสิร์ฟ หรือนี่อาจเป็นเหตุผลที่คนแถวนี้กินแต่ข้าวเปล่ากับเส้นหมี่ของร้านนี้ ไม่กินข้าวเหนียวกระมัง ที่สำคัญ ข้าวเหนียวกระติบละ 10 บาท บางลูกเราอาจคิดว่า 2 บาทเพราะมันน้อยมาก หากไปคนเดียวคงเรียกมาถามละ แต่คนที่ไปด้วยเขาขี้เกรงใจคนสุด ๆ เวลาครูเรียกพวกคนขายมาถาม โดนบ่นทุกที

เอาเป็นว่าใครจะลองไปกินก็ระวังเรื่องนี้เอาเองละกัรนะครับ สำหรับครูเม้ง กินเสร็จก็จะแกะถุง เอาออกมาทิ้งครับ เผื่อคนขายจะสำนึก แต่ไม่รู้ว่าที่นี่ล้างหลอดเหมือนร้านส้มตำดนตรีหรือเปล่านะ จำไม่ได้ละ เพราะหลัง ๆ ไม่ได้ไปกินช่วงหลางวันแล้ว ไม่เข้าใจว่าจะลดคอสต์แบบประหลาด ๆ ไปทำไมกัน หลอดที่ล้างนี่คือ หลอดเก่าที่มีคนใช้แล้วนะครับ เอามาล้างแล้วตากแดด พร้อมเสิร์ฟใหม่ เฮ้อ น่ากลัว


