#เพื่อนเก่า......"เพื่อน"....ไม่ได้ขึ้นกับจำนวน.......
หลังจากล้มเหลวจากทริปเที่ยวทะเลกับเพื่อนเก่า.....การนัดทานข้าวจึงกลายเป็นทางเลือกที่มาทดแทน......ทุกคนเห็นด้วย.....เวลาพร้อมแล้ว......แต่ร้านไหนดีหล่ะ.......
............................................................................
ผมบอกสมาชิกว่า...."ร้านบุญยงค์ข้าวต้มหัวปลา"....นะ.......ร้านที่อยู่หน้าปากซอยแถวบ้านของพวกเรา........แต่บางคนไม่เห็นด้วย...บอกว่า....."ร้านข้าวต้มปลาปากตรอกจันทร์"....อร่อยกว่า........ซึ่งความจริงก็เป็นเช่นนั้น......แต่ที่ผมเลือกร้านบุญยงค์....เพราะเป็นร้านอาหารที่เราเห็นตั้งแต่เด็กๆ.....และไม่เคยทาน....ด้วยราคา...ที่ผมเอื้อมไม่ถึง..............ได้แต่เดินผ่าน....และเพียงชะเง้อมอง...แค่นั้น.....
............................................................................
วันเวลาเปลี่ยน....ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงแม้แต่ตัวของเรา........ร้านบุญยงค์ก็เช่นกัน.....ขยับขยายใหญ่ขึ้น......จากคูหาเดียวเป็นสองสามคูหา....จากคนขายเพียงคนสองคน....มาเป็นหกถึงเจ็ดคน.........และจากรุ่นคุณพ่อสู่รุ่นคุณลูก.......จนอายุร้านอยู่มานานกว่า 60 ปี...........
............................................................................
เลือกนั่งที่โต๊ะริมถนน.....มองดูผู้คนและรถ....ผ่านไปมาเป็นระยะๆ......ลมพัดเย็นสบายๆ ทั้งที่เป็นฤดูร้อน........บรรยากาศรอบๆตัว....ยังคงอบอวลเหมือนหลายสิบปีก่อน.............ยกเว้นเพื่อนร่วมวง....ที่หน้าตาเปลี่ยนไป....สาวขึ้น...ดูดีขึ้น...และอ้วนขึ้น......
............................................................................
คุยกันมากมายหลายเรื่อง....คนนั้นอยู่ไหน....คนนี้ทำอะไร.....และคนไหนที่หายไปบ้าง.........ความอร่อยของอาหารไม่ใช่เรื่องสำคัญ..........เพราะหลายหลายเรื่องราวเก่าก่อน....ที่พรั่งพรูออกมา....ให้รสชาติมากกว่า......อาหาร....
............................................................................
.....งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา.....คำบอกลาอย่างง่ายๆ......แต่ทำให้หัวใจทุกคนอิ่มเอม.....กลับไปนอนฝันถึงเรื่องดีๆ....ที่มีมาด้วยกัน........
............................................................................
เพื่อนไม่ต้องมีมากมาย......แต่ขอให้มีความจริงใจต่อกัน....แค่คนดีๆไม่กี่คน.......ก็พอ.......