บอกก่อนว่ารู้จักร้านนี้นะครับ วันนั้นไปเมกะ น้องพาเข้าไป ตอนแรกได้ยินซูกิชิ ก็แบบเข้าใจว่าร้านลวกๆต้มๆ ก็ไม่ขัดอะไร แต่น้องบอก ปิ้งย่าง ก็เออน่ากินดี แต่ยังไม่รู้เรื่องเพราะไอร้าน ชิๆๆๆ มันเยอะมาก แต่ที่รู้จักร้านนี้คือคำว่า ชาโคลกริล ซึ่งคำนี้ฝังในแกนสมองว่าแพงนะ เป็นอลาคาท นันบุฟ โอเคนะ น้องลากเข้าไปปุ้บ เท่านั้นแหละ เมนูมาเห็นชาโคลกริล ความบรรลัยเริ่มเกิด

แต่จะเดินออกก็กระไร น้องจัดแจงด้วยความชำนาญ เพื่อนก็สั่งๆไป ถามเรา พี่เอาไร ผมหรอ เอ่อ เอาเก๊กฮวยเหยือก 55555 แต่ไม่ได้ว่านะ เพราะสั่งกันเยอะละ ลองดูก่อน คือผมเป็นคนกินเยอะมากกกก เรียกว่าสัตว์โลกจะสูญพันธุ์เพราะผมก็ว่าได้ ได้คำว่าแพงมันฝังในหัวแล้วเลยไม่ดีกว่า

งานจบปุ้บบิลมา ลดราคาแล้วเบ็ดเส็ด 3 คน 600 กินไม่อิ่ม ทำไงดี .... ทำใจครับ T^T 

5555 สรุปวันนั้น ผมกับเพื่อนมองน่ากันบอก ไม่คิดว่าน้องผมจะกล้าเข้าร้านแบบนี้ เพื่อนผมเงินอื้อซ่ามันยังไม่กล้าเข้าเลย วันถัดไป เราไปกินกุ้งเผายุยา สั่งกันอิ่มพุงระเบิด หารกัน 2 คนยังไม่ถึง 500 แทบกรี๊สเลย