มาครั้งแรกจะไปตัดสินใจอะไรได้น้อ ผมเดินจากลานจอดรถที่กว้างใหญ่เดินจะเข้าประตูร้าน นึกว่าตัวเองหลงไปงานเฟสติวัลที่ไหนซะอีก ก็แหมไฟที่ประดับประดาไว้ดูอลังการงานสร้างซะจริงเชียว ซุ้มทางเข้าเอาเรือไม้โบราณลำใหญ่ๆ 2 ลำมาพิงกันให้ดูเหมือนซุ้มซะนี่ ทางเดินปูพรมด้านบนเอาเรือไม้โบราณ(อีกแล้ว) มาทำเป็นหลังคา ผมเดินผ่านซุ้มหรูๆนี่แล้วรู้สึกได้ก่อนเลยว่า อาหารที่นี่ราคาคงแพงสุดกู่ เพราะสังเกตุจากการแต่งร้านแล้วไม่ธรรมดาเลย หลุดจากซุ้มนี้ก็มาเจอรถโบราณ และของเก่าๆที่น่าจะหามาจากร้านค้าของเก่าสมัยก้อน มีทั้งป้ายร้านขายยาขายของสมัยก่อนที่ทำจากไม้ มีช่องลมของบ้านโบราณเอามาแต่งให้บรรยากาศดูย้อนยุค กวาดสายตาไปรอบๆ แม่จ้าวโวย เค้าสร้างตรงนี้ไว้ยังกะพิพิธพันธุ์แสดงงานไม้แกะสลักและของโบราณ ตกลงมันใช่ร้านอาหารมั๊ยนี่ พื้นที่ตรงนี้ใหญ่พอๆกะศาลาหรือหอประชุมใหญ่ๆเลยทีเดียว อย่ามัวตะลึงอยู่เลยเดี๋ยวจะไม่ได้ชิมอาหาร รีบเดินตามสาว PR ออกไปหาที่นั่งที่ระเบียงด้านนอกดีกว่า เดินทะลุโซนเมื่อกี๊ออกมาก็มองเห็นเวทีที่เค้าเอาไปไว้ในเรือกลางน้ำ เราเลือกที่นั่งไม่ใกล้เวทีมากนัก อืมที่นี่เค้าใช้ตะเกียงจุดเทียนวางไว้ตามโต๊ะบรรยากาศเลยดูโรแมนติค(ถ่ายรูปยากชิบ) บอกตรงๆเลยจะดูหรืออ่านเมนูยังลำบากเลย ต้องอาศัยเด็กเสริฟมาช่วยส่องไฟฉายให้ ลองสั่งมาชิมกันหลายเมนู ดูราคาแล้วขนลุกพอควร มีอยู่ 2-3 อย่างที่พอตะถูกปาก ซี่โครงหมูอบซอส กับส้มตำแซลม่อน ที่ว่าพอได้ นอกนั้นจืดมากๆ ปีกไก่ยัดไส้ไม่รู้ว่าลืมปรุงรสรึเปล่า เหมือนหยิบปีกไก่จากแผงมาทอดเลยซะงั้น เป็ดทอดเกลือจานนึง 200 เกรียมจนเกือบขม การจัดจานยังสู้ร้านเล็กๆบางร้านไม่ได้เลย การบริการร้านใหญ่แบบนี้เด็กไม่เยอะยังไงก็บริการไม่ค่อยทัน อ้อ อีกอย่างที่ผมต้องพูดถึงก็คือห้องน้ำ ที่นี่ห้องน้ำยังกะห้องนอน มีทีวี โซฟา ติดแอร์ เข้าไปแล้วอยากหลับเลย เหอๆ  ร้านนี้เหมาะสำหรับคนที่มานั่งกินลม ชมเสียงเครื่องบิน หรือมาจู๋จี๋ กันมากกว่า เน้นที่บรรยากาศนะครับ อาหารคงต้องเลือกๆเอา