หลังจากโซ้ยของคาวมาอย่างหนัก ทั้งข้าวหมูแดง และหมูสะเต๊ะ เลยขอล้างปากด้วยการจอดแวะทานลอดช่องสิงคโปร์ที่ผู้คนชื่นชอบ ชื่อร้านคือสิงคโปร์โภชนา ขายก๋วยเตี๋ยวด้วย แต่วันนี้ไม่ได้มากินก๋วยเตี๋ยว ขอสั่งลอดช่องสิงคโปร์มากลั้วคอ แทนที่จะเขาจะเสิร์ฟใส่ชาม ร้านนี้เขาตักลอดช่องน้ำกะทิใส่ถ้วยโอเลี้ยง แล้วผสมน้ำเชื่อมกลิ่นขนุนลงไป ทำให้ได้ได้ความหวานและความมันในถ้วยเดียวกัน

สำหรับคนที่ไม่เคยทานลอดช่องสิงคโปร์ ขอแถลงไขนิดนึงว่า ขนมชนิดนี้ไม่ได้คิดค้นโดยคนสิงคโปร์ เช่นเดียวกับข้าวผัดอเมริกัน และขนมโตเกียว ลอดช่อง หรือเชนดอล เป็นขนมพื้นบ้านที่มีจุดกำเนิดมาจากประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อินโด มาเลเซีย) เหตุที่คนไทยเรียกว่าลอดช่องสิงคโปร์ เพราะร้านนี้เป็นคนนำลอดช่องมาขายเป็นเจ้าแรกในไทย ตั้งอยู่หน้าโรงหนังเฉลิมบุรี หรือโรงหนังสิงคโปร์ ต่อมาชื่อนี้ถูกย่อมาจนเหลือ ลอดช่องสิงคโปร์ ทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่ามันมาจากสิงคโปร์

แป้งลอดช่องนี้จะทำมาจากแป้งหรือสาคูปั้นเป็นแท่งผสมสีของใบเตยลงไป ทานคู่กับกะทิและน้ำเชื่อม เวลากัดมันจะเหนียวหนึบๆ ถ้าใครขี้เกียจเคี้ยวก็กลืนลงไปเลย จะย่อยได้หรือไม่ได้ ค่อยไปพิสูจน์กันอีกที ราคาต่อถ้วย 20 บาท ไม่ถูกหรือแพงเกินไป วิธีกินเขาจะให้ช้อนเล็กๆ มาด้วย ไว้คนและตักแป้งลอดช่องเข้าปาก

แม้จะไม่ใช่ขนมวิเศษเลิศเลออะไร แต่มันช่วยดับคาว และดับกระหายได้ดี เหมือนการได้ทานน้ำแข็งใส เพียงแต่เครื่องเคราไม่ได้มีอะไรมาก ก็แค่แป้ง กะทิ น้ำตาล หาประโยชน์คุณค่าทางโภชนาการไม่เจอเลย นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย...   