ตามประวัติเล่าว่ามันคือ ลอดช่องสายพันธุ์ไทย มิใช่!! สายพันธุ์ต่างชาติเหมือนดังชื่อห้อยท้าย หากแต่ความเกี่ยวเนื่องกันกับชื่อเป็นเรื่องของสถานที่ ที่เรียกผิดเพี้ยนไปจนกลายเป็น ลอดช่องสิงคโปร์

โดยย่อ เดิมที่ลอดช่องเจ้าแรกลักษณะพิเศษแบบนี้ขายอยู่หน้าโรงหนังสิงคโปร์(เดิม) หรือโรงหนังเฉลิมบุรี บนถนนเยาวราช ใครไปกินก็เรียกจนติดปากว่า**ไปกินลอดช่องหน้าโรงหนังสิงคโปร์** สุดท้ายในเมื่อคำมันเยิ่นเย้อเกินไปเรียกไปเรียกมาจึงสั้นเหลือแค่ ลอดช่องสิงคโปร์ แทน 

พิกัดร้านสิงคโปร์โภชนาในปัจจุบันตั้งอยู่ 3แยกถนนเจริญกรุง ใกล้แยกหมอมี ฝั่งตรงข้ามเป็นธ.UOB เปิดขายทุกวันตั้งแต่ 11.00-21.00 น.

เนื่องจากมีรีวิวหลายรีวิว(วงใน)ที่บ่งบอกรสชาติลอดช่องอยู่แล้ว ดังนั้นผมจึงขอรีวิวอธิบายเกี่ยวกับการแยกความแตกต่างระหว่าง ลอดช่องไทย กับ ลอดช่องสิงคโปร์ (ทั้งที่เป็นสายพันธุ์ไทย) แบบสั้นๆแทนจะดีกว่า 

@ตัวแป้ง แบบไทยเดิมๆต้นฉบับอิงประวัติศาสตร์ *ใช้แป้งข้าวเจ้า ให้สีขาว ไม่ใส่สี* (แต่ปัจจุบันดัดแปลงผสมน้ำใบเตย และสีผสมอาหารเพิ่ม) บีบตัวแป้งลงพาชนะที่เจาะรู ตัวจะเล็กๆ ป้อมๆสั้นๆ เนื้อที่ได้จะนิ่ม ส่วนแบบสิงคโปร์ *จะใช้แป้งมันสำปะหลังหรือแป้งสาคู ผสมน้ำใบเตยและสีผสมอาหาร ปั้นให้เป็นตัวๆ รูปทรงยาวกว่า* เนื้อแป้งที่ได้จะหนึบๆตามชนิดและคุณลักษณะของตัวแป้งวัตถุดิบ

@น้ำกะทิ ถ้าเป็นแบบไทยเดิม ทำได้2แบบ แบบใช้กะทิสดผสมน้ำเชื่อมเลย กับแบบตั้งไฟโดยใช้น้ำตาลมะพร้าวเคี่ยวลงในกะทะ อบด้วยควันเทียนหอม (ตัวอย่างแบบหลัง นึกง่ายๆอย่างของยี่ห้อดังวัดเจษ เป็นต้น) แต่ถ้าเป็นแบบสิงคโปร์ ใช้น้ำกะทิผสมน้ำเชื่อมเท่านั้น 

@น้ำแข็ง แบบไทยๆกินคู่กับน้ำแข็งป่นละเอียด บางบ้านอาจจะเป็นใช้น้ำแข็งเกล็ดแทน แต่ถ้าเป็นสูตรสิงคโปร์ (คนสิงคโปร์+มาเลเซีย) เขาไม่ใส่น้ำแข็งเลยนะครับ

@ออฟชั่นเสริม อย่างไทยๆใส่พวกแตงไทย ข้าวเหนียวสามเหลี่ยม หรือขนุน แต่ของสิงคโปร์+มาเลย์ต้นฉบับแท้ๆ ใส่ถั่วแดงบด โรยด้วยน้ำตาลทรายแดง (ที่ใช้ใส่เฉาก๋วย) 

สรุปว่า ในสมัยปี2504 สูตรของร้านสิงคโปร์โภชนา เป็นอะไรที่คนในยุคนั้นไม่เคยเจอมาก่อน แปลกใหม่ แหวกแนว ใครๆก็สนใจอยากจะลิ้มลอง จึงมีชื่อเสียงมาก และยืนยาวมาจวบจนปัจจุบัน เพราะเป็นต้นกำเนิดสูตรเจ้าแรกของเมืองไทย

แต่สำหรับความชอบส่วนตัวแล้วนั้น ...แม้ว่าเส้นลอดช่องสิงคโปร์จะหนึบจริงอะไรจริงกว่าแบบไทยเดิม แต่ผมก็ไม่ได้ชอบน้ำกะทิแนวนี้มากนัก ผมชอบแบบโบราณโดยการตั้งไฟเคี่ยวน้ำตาลมะพร้าวมากกว่า เพราะกรรมวิธีมันยุ่งยาก ใช้ฝีมือในการทำออกมามากกว่า และมีเสน่ห์ความหวาน...ความหอมที่ตรึงใจกว่าครับ