มาเพราะเพื่อนบอกอร่อย.... 
อุตส่าห์ ไม่แวะกินอะไรที่วังน้ำเขียว หิ้วท้องมา 2 ชม. 

มานั่ง อืม.. บรรยากาศ ก็ค่อนข้างใช้ได้ มีต้นมง ต้นไม้ ก็แลดูดี ไม่มีอะไร รอประมาณ 20 นาที อาหารมา... โอ้วว แม่เจ้า สิ่งที่มาพร้อมอาหาร พอวางปุ๊บ ฝูงแมลงวัน มาจากไหนเนี่ยยย ถึงกับต้องเปิดพัดลมแรงๆ ส่องตรงมายังกับข้าว มันก็ยังไม่ไป บินทวนกระแสลม เพื่อที่จะได้ดอมดมอาหารของเรา ต้องใช้ท่าไม้เด็ด มือนึงถือช้อนกิน มือหนึ่งโบกไล่ไปมา ประหนึ่งคนบ้า...

แต่ทว่า รสชาติอาหารเนี่ยสิ ไม่สมกับที่เราทำท่าทางบ้าบอในการกินเอาซะเลย

มาเลยต้มยำรวม ... มันรวมมาจริงๆ มากระทั่งลูกชิ้น (แป้ง) มีกลิ่นตุๆ เนื้อไก่ เนื้อหมู วิญญาณกุ้ง วิญญาณหนวดปลาหมึก แห่มม ... รสชาติ อย่าได้พูดถึง... หาความเป็นต้มยำไม่เจอ หรือเราสั่งไรไปเนี่ย เริ่มสับสนในตัวเอง

เต้าหู้ทรงเครื่อง  ทำมาได้ เละ ดี นี่ถ้าไม่รู้มาก่อนนะว่าเป็นเต้าหู้ทรงเครื่อง คงคิดว่า เป็นโจ้กเต้าหู้ รสชาติ ประหนึ่งข้าวต้มคนป่วย ใส่จิ๊กโฉ่ เข้าช่วย  ชวนแหวะเข้าไปใหญ่ ...

ยำผักบุ้งกรอบ เออๆ น่าตาดูดี มี หมึก มีกุ้ง ไม่ใช่วิญญาณ.... ตักชิมคำแรก... แทบจะวางช้อน... แล้วขว้างจานมันออกไป อะไรเนี่ยยย..  ประมาณว่า เอาผักบุ้งกรอบมาวาง ตามด้วยหอมซอย พริกซอย ต้นหอมซอย หมึก กุ้ง แล้วราดด้วยน้ำจิ้มบ๊วย ...  ไม่มีรสชาติของยำซักนิด
(โดนส่วนตัว ไม่ชอบน้ำจิ้มบ๊วยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย)

อ้อ มีอีกจาน ยังไม่ทันจะได้ถ่ายหล่อนหรอกนะ คืออร่อยมากจน กินคำเดียว แล้วบอกขอห่อนะ ใส่ถุงให้ด้วย (ไม่ใช่อร่อยจนต้องเอากลับไปกินบ้านนะ แต่จะเอาไปฝากสมุนที่บ้าน เผื่อมันจะกระเดือกลง)

เมนู นั้น ก็คือ ฉู่ฉี่ปลาเนื้ออ่อน  

สรุป ครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วจร้า