ร้านนี้อยู่ใกล้บ้าน เป็นหนึ่งในร้านที่นั่งประจำ เพราะกลับบ้านง่ายเวลาเมา ไม่เจอด่าน
อันที่จริงไม่อยากจะรีวิวร้านนี้เพราะมีเยอะแล้ว
แต่อยากจะสื่อถึงร้านนี้ในอีกมิติหนึ่ง ร้านข้าวต้มธรรมดาที่เปิดตั้งแต่บ่ายสามโมงครึ่งถึงตีสี่
อาหารที่ผมชอบมากเป็นการส่วนตัวก็คือ ลาบปลาตะเพียน ที่ท้องเต็มไปด้วยไข่ รสแซบละมุน
แต่เบื้องหลังอาหารจานนี้คือ บรรยากาศของร้านนี้ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของลูกทุ่งอิสาน
ถ้าดูเผินๆ อาจจะดูบ้านน็อก บ้านนอก แต่นั่งร้านนี้อย่างสบายใจ ไม่เคยมีเรื่องตีกันเลย ลูกค้าที่มาร้านนี้ส่วนใหญ่จะเป็นคนจากทั่วสารทิศที่มาทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น ยามเงินเดือนออก หักค่าใช้จ่าย และส่งเงินกลับไปเลี้ยงดูที่บ้านใน ตจว. แล้ว เหลือเศษเงินเล็กน้อยก็ขอมาชาร์ตแบตเตอรี่ตัวเองบ้างสักนิด
อาหารที่นี่ไม่ได้หะหรู หะหรา แต่ค่อนข้างติดดิน สามารถตอบสนองคนย่านนี้ได้ดีพอสมควร บริการถึงโต๊ะโดยแรงงานต่างชาติ ที่ตั้งใจที่จะมาอยู่ในกรุงเทพฯ ด้วยค่าแรงวันละ 200 บาท บวกทิปอีกเล็กน้อย หักค่าเช่าห้องที่แชร์กันอยู่แบบนอนเรียงกันเป็นแถวแบบค่ายทหาร อาหารกินที่ร้าน ตามแต่ทางร้านจะทำให้กิน หักค่าต่อวีซ่ารายเดือน และค่าหมาต๋าตม. บวกค่ารถตู้ไปกลับขอสมุนตม. ยังเหลือเงินส่งกลับบ้านไปเลี้ยง่พ่อ แม่ พี่น้อง ที่บ้านเกิด ทำให้อาหารทุกจาน เครื่องดื่มทุกแก้ว มีรสชาติที่เหนือคำบรรยายทั้งปวง เป็นความรู้สึกที่ไร้พรมแดน
เพียงอยากจะบอกกับเพื่อนแรงงานไทยที่กำลังเรียกร้องค่าแรงขั้นต่ำที่มากกว่าวันละ 300 บาท ได้หันไปมองรอบๆตัวบ้าง เท่านั้นเองครับ