Material: papyrus
ὁ ἡγεμών·
αἰδέσθητι πρῶτα .τα........<gap/> 
καὶ τὴν συνείδησιν 
καιρύτδετε  γυναικὶ ......σευ..
τὴν προαίρεσίν σου ἀπέδιξαις.  [δὲ]
παρὰ Ζεφυρί[ω]ι γνώμην 
πρός τινα γυναῖκα καταλημφθεῖσαν
ὑπὸ τοῦ  μετὰ μοιχοῦ. καὶ τοῦ
ἀνδρὸς  ξίφι μόνῳ ἐπὶ τὸν
μοιχόν, τοῦ [δ]έ π[ο]ι κα[τα]φυγόντος ἡ γυνὴ
  ξ[ί]φ[ο]ς ἀπὸ 
καὶ ῥίπτει   ξίφος
 π[ατάσσ]ει 
καὶ φο[ν]εύει.
ὁ ἡ[γεμώ]ν·
τὸ  . ἅτε γὰρ
ἐνόμιζ[ες] <gap/>ενι ἐκεῖνα  ἐπ[οίη]σεν ἂν ἔφευ[γ]εν .<gap/>
λαβοῦσα τὸν .ν.......
ἐκριν......<gap/>.<gap/>
τοίνυν .σι<gap/>
τὴν  <gap/>
ξίφι  <gap/>
[μετ’ εὐσε]βείας .
ὁ ἡγ[εμών]·
[ἐξορώ]ρυχαις γὰρ [ὃν] ἔθαψε δημοσίᾳ
 ἐλέησεν. σύ μοι δοκεῖς
 θηρίου καὶ οὐκ ἀνθρώπου,
[μᾶλλον] δὲ οὐδὲ θηρίου. καὶ γὰρ τὰ θηρία
[τ]οῖς μὲν ἀνθρώποις πρόσισιν, τῶν δὲ
ἀποθνῃσκόντων φίδονται. σὺ δὲ ἐπεβού
[λ]ευσας σῶμα ἀλλοτριωθέντι ὑπὸ τοῦ
γένους τῶν ἀνθρώπων. ποίας δὲ ἔσχεν
ἐνθυμήσεις τὸν ἤδη κληθέντα καὶ
τῆς ἐσχάτης ἐλπίδας ἀποστερῆσαι; νὴ γὰρ
Δία, ἦν τὰ κοσμήματα τὰ τῶν νόμων,
ἦν ὑπὸ τῆς πόλεως, ἦν δεδομένα τῶι
νεκρῷ, ἦν κεκ[αθ]αρισμένα. ἐκδέξι το[ίνυν]
τὴην ἕως κεφ[αλ]ῆς τ[ι]μωρίαν. 
πρός τινα  τὴν ἑαυ[το]ῦ φίλην
σφοδρὰν ἔρωτα.  [α]ὐτὴν
μετὰ ἄλλου μ[ὴ κατέχ]ων τὴ[ν ὀ]ργὴν ἐφόνευ
σεν αὐτὴν ξ[ίφει]. 
 τιμωρίαν 
[ἔφθα]σεν εἰς τὸ μνῆμα τῆ[ς φί]λης αὐτοῦ.
[ὑπὸ γὰ]ρ τοῦ ἐπικιμέν[ου] αὐτῷ ἔρωτος
. ὅτ[ι] οὖν συνεῖδεν
.............αιμ.εν... ἀπόλλυται
......................ξηι φονευ
<gap/>
[ὁ] ἡγ[εμών·]
φό[νο]υ κατα[σ]ημαινομένου α[ἰτίαν]
τὴν ἐπικει[μ]ένην [σ]ου [μ]ανίαν [λέγεις]
ἔρωτος, ἀβελ[τερ]είαν ὑποθήματος. τ[οῦτο]
γὰρ προκαλ[εῖ] ἐμὲ τὸν δικά[ζ]οντα. ἐάσω 
δὲ  ἐμ , ἵνα μιμνησκόμενος
ὧν  ἐπὶ αὐτὴν  <gap/>
πρὸς τὸν  αὐτοῦ κρινομένου
ὡς μητέρα καὶ θυγατέρα ἐσχηκότος.
ὁ ἡγεμών·
στρατιώτης  πολεμί
ων μετέρα κ[αὶ] θυγατέρα ἐσχηκὼς ἐνόμι
σας λανθάνειν 
καὶ τὴν τοῦ δικάζοντος ἐξουσίαν. θέλω καὶ
οὐ δύναμαι  φιλανθρωπείαν,
ἀλλὰ ’ναντία καὶ ταύτης ὑπὸ σοῦ γενόμενον
ἀθελγία ἐλενλέχ[ο]υσα τὰ πεπραγμένα.
ἀλλὰ ποιήσω κα[τ]ὰ τὴν Καππαδοκίαν􏰁
 . ἀλλὰ τόκον
οὐκ ἔνι [οὐδ]ὲ τὴν σύνπλησιν ἐκείνων μνη
μονεύει[ν]. ὑπὸ γὰρ τῶν νόμων προστάσσο
μαι καὶ [ὑπ]ὸ τῶν [εἰρη]κότων .
διὸ  ἔτη δύο,
ἵνα μι[μνησ]κ[όμενο]ς τῶν σῶν πράξεων
σεαυτὸν...αι.....σου 
πρός τιν[α] 
κεφαλῇ . ἔν[τ]ε[υ]ξιν γὰρ ..........
γενέσθαι ..μ....χ...........
ὁ ἡγε[μών·]
κόσμι[ο]ν π...ν.... ἐστ[ὶν ]........
πρὸς ἐρα....ενα
ινειν εμ........ι και ...ιτος
.....ιαν
[π]ρός τινα  καλούμενον
Διόδημον Ἀλεξανδρεὺς ἐρασθέντα πόρ
νης  ..μ.η συνεχῶς δὲ 
ὁ Διόδημος πρὸς τῆς πόρνης κατὰ τὰς [ἑ]σπερι
νὰς ὥρας. ὁ οὖν Διόδημος ἐφόνευσεν
τὴν πόρνην, καὶ τοῦτο γνοὺς ὁ Ζεφύριος
κελεύει τὸν Διόδημον ἀναλημφθῆναι
τῷ . τῇ οὖν ἑξῆς ἡμέρᾳ
οἱ πολιτευόμενοι Ἀλεξανδρείας ἐν τῷ
ἀσπάζεσθαι τὸν Ζεφύριον ἠξίουσαν
Διόδημον ἀπολυθῆναι  μηδὲ ὅλως
ἀκουσθῆναι αὐτόν. ἔδοξεν τῷ Ζεφυρίῳ
ἄλογον εἶναι τὴν  τῶν πολι
τευομένων πλὴ συνέθετο ἀπολύσ[ειν]
τὸν Διόδημον, οὐκ ἀληθής. ὅτε οὖν
ἐξῆλθεν ἐκ τῆς οἰκείας αὐτοῦ ὁ Ζεφύριος
μετὰ τὸ ἀσπάζεσθαι αὐτὸν ἔν[δ]ημοι ἠξί
ωσαν αὐτὸν  ἀπολῦσαι Διό[δη]μον. εὑρὼν
οὖν πρόφασιν ὁ Ζεφύριο[ς λέ]γει τοῖς
πολιτευομέν[ο]ις· οὐκ[έτ]ι [δύ]ναμαι ἀπο
[λῦσ]αι Διόδημον καθὼς [ἐπη]νγιλάμην
[ὑμῖν] ἐπειδὴ καὶ [ο]ἱ λοιποί [ξ]ένοι καὶ ἐπαρ
[χιῶτ]αι ἔγνωσαν τὴν κατὰ Διόδημον
[πρόθεσιν]  τῶν βοώντων
 οὖν λέγοντες·
[καὶ σοὶ συμ]φέρει καὶ ἡμῖν καὶ Διόδημον
[φυλαχθῆναι] αὐτὸν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ
αὐτοῦ ἀξι[οῦμεν]
καὶ τὰς τῶν [ἄλλω]ν. ἠξίωσαν οὖν
προεναιχθ[ῆναι] [ἀ]πὸ τοῦ δ[ε]σμωτηρί[ου]
καὶ ἀκουσθῆ[ναι αὐτόν]. ὁ δὲ 
καὶ  καὶ νομίζων αὐτὸν
 πεφονη
κέναι τὴν πό[ρν]ην. ἡ δὲ μήτηρ τῆς
πόρνης Θ[ε]ο[δώ]ρα τις γραῦς καὶ πένης
ἠξίου καταναγκασθῆναι [Δ]ιόδημον
παρασχεῖν αὐτῇ εἰς λόγον [δι]ατροφῶν
ὀλίγην τινὰ τοῦ βίου παραμυθίαν. ἔλεγε
γάρ, ὅτι διὰ τοῦτο δέδωκά μ[ο]υ τὴν θυγα
τέρα πορνοβοσκῷ, ἵνα δυνηθῶ δια
τραφῆναι. ἐπεὶ οὖν τῆς θυγατρός μου
[τ]ελευτησάσης ἀπεστερήθην τῶν τροφῶν
διὰ τοῦτο ἀξιῶ δοθῆναί μοι  ὀλίγα πρὸς διατροφήν.
ὁ [ἡγ]εμών·
Ἀπέσφα[ξ]ας γυναῖκα, Διόδιμε, αἰσχρῶς
τὴν ἐπ’ ἀ[ν]θρώποις τύχην ὀνειδίζου
σαν ὅτι [τὸν μ]ὲν βίον ἀσέμνως διῆγεν,
τὸ δὲ τέ[λος ὅ]μως  ἐκαπήλευ
εν. καὶ  τὴν 
ὅτι ζῶ[σ]α [π]ροσεφέρετο τοῖς βουλ[ομένοις]
ὡς νεκρά. ἔπεζεν γὰρ 
πενεία τύχης 
ἀτιμάζουσαν τιμὴν καὶ φ[ήμην πόρ]
νης ἀντικ[ι]χομένην, ὅτ[ι τ]ῷ ζῆν πρ<gap/>
[αὐθ]έντῃ ἀναγκεί[ως] .
 ἀξιούσης
. ἀλλ ̓ ἵνα
μὴ οὕτως ἐξῆς  βο[υλευ]τηρίου δρᾶν
ἐθελήσῃς, κελεύ[ω ὥ]σπερ καθέρων
τὴν τῆς πόλεως [καὶ τοῦ] βουλευτηρίου
κόσμησι[ν] ξίφι σαι καταβληθῆναι
ὡς φονέα. Θεοδώρα δὲ αὐτῆς
πενιχ[ρ]ὰ καὶ πρεσβῦτης ἡ􏰁 μήτηρ
τῆς ἀπ[ελ]θούσης, ἥτις διὰ τὴν συν
έχουσαν αὐτὴν πενίαν τὴν ἑαυτῆς
[θυγ]ατέραν τῆς σωφροσύνης ἀπεστέρη
σεν, δι ̓ ἣν καὶ αὐτὴν ἀπώλεσαι, κληρο
νομήσι δέκατον μέρος τῶν ὑπαρ
χόντων Διοδήμῳ, τοῦτό μοι τῶν
νόμων ὑποβαλλόντων τῆς φιλανθρω
πίας συνπνευσάσης τῇ τῶ[ν] νόμων
ἐξουσίᾳ