Zwei Briefe eines Gutsverwalters (?) an seinen Herrn
Material: papyrus
Place: Antinoites
Categories: Brief (privat)
Origenes an seinen Patron
Komes Elias
[ ἃ μὲν ἔγραψέ σοι ὁ λα]μπρότατος σπαθάριος ἀπὸ τοῦ ἀλλοτρίου, ἐνεχθέντα δὲ 
ἀπὸ το[ῦ] Ἀρσινοίτο[υ], ἔπ[εμψ]α τῷ ἐμῷ ἀγαθῷ δε[σ]πότῃ ἐντὸς τούτων μου τῶν γραμμάτων. καὶ τὴν 
πεμφθεῖσαν δὲ ἐπιστολὴν πρὸς ἐμὲ παρὰ τοῦ εἰρημένου λαμπροτάτου 
[ἀ]νδρὸς ἔπεμψα, ἵνα μάθῃ ὁ ἐμὸς δεσπότης, τὸ τί ἔγραψεν περὶ τῶν τιμίων ὑμῶν 
γραμμάτων, ὅτι ἐλύθησαν, καὶ προσδοκῶ εὐθέως ἀντιγράψαι αὐτῷ περὶ ταύτης 
τῆς αἰτίας. θεὸς οἶδεν, διὰ τὸ μὴ εὑρεῖν σύμμαχον διὰ τοῦτο συνεχῶς οὐκ εὑρίσκω 
γράψαι τῷ ἐμῷ ἀγαθῷ δεσπότῃ.  τὸ δὲ δακτυλίδιν τὸ σιδηραῖον ἔλαβον παρὰ τοῦ 
κυρίου Φοιβάμμωνος τοῦ ζυγοστάτου καὶ τοῦτο ἐκράτησα δ[ιὰ] τῆς ἐπιστασίας 
τοῦ ἐμοῦ ἀγαθοῦ δεσπότου.  γνῶναι δὲ βούλομαι τὸν ἐμὸν [δεσ]πότην, ὅτι φθάσαντος 
τοῦ ἐνδοξοτάτου ἰλλουστρί[ου] Ταυρίνου εἰς τὴν Ἀντινόου εὐθέως ἀπῆλθον πρὸς αὐτὸν 
[εἰ]ς προσκύνησιν καὶ εἶπον αὐτῷ περὶ τῆς ἀπουσίας ὑμῶν καὶ νῦν τὸ αὐτὸ ἐποίησα, 
ὁ αὐτ[ὸ]ς ἔμπροσθεν ἐποίησεν πρὸς τὴν ὑμετέραν δεσποτείαν. .................. καὶ ταύτην 
ἔπεμψα ἐντὸς τούτων μου τῶν γραμμάτων.  καὶ τοῦτο βούλομαι τὸν ἐμὸν δεσπότην 
μαθεῖν, ὅτι ἀπεχθὲς ἀπῆλθαν εἰς ἀπαντὴν τῆς ἐνδοξοτάτης Ἐλευθέρας τοῦ 
ὑπερφυεστάτου Μαρκιανοῦ· ἔπεμψεν γὰρ ὁ δεσπότης μου [ὁ] πανε[ύ]φημος ὕπατος 
ὡ δοὺξ τὸν μειζότερον α[ὐτ]ὸν μετὰ τῶν πλοίων καὶ τῆς [θυγατρός ?].[ δι]δάσκω δὲ 
τὴν ὑ[μ]ετέραν δ[εσπ]οτείαν, ὅτι, [ὡς] ἔγ[ν]ων, [ἦ]λθεν ἐνταῦθα εἷ[ς  ἄνθρωπος λέγω]ν 
προσελθεῖν τῷ ἐνδοξοτάτῳ [δο]υκὶ κα[τὰ][ τ]οῦ λαμπρο σπαθαρίου, ὅτι κατ[ῆλθεν εἰς τὸ ἴδ]ιόν 
μου καὶ ἔλαβεν τὰ ἐμά· καὶ οὐκ ἔγ[ν]ων, ὅτι τίς ἐστιν, ἕως νῦν, ἀλλά, ὡς ν[ομί]ζ[ω, Δι]ον[ύ]σιός 
ἐστιν, καὶ ἐὰν κατ[αγ]ράψω τὸν [με]ρισμόν, οὐ παύομαι, ἕως ὅτε ε[ὑρί]σκε[ται ἐκεῖνος ὥστε] 
ἀσφαλισθῆν[αι]. μέντοι γε ἐ[λπίζω, ὅτι π]αῦρον εὑρηθῇ· ὡς ἤκουσα δὲ καὶ [ἦλθεν ἐκεῖνος σὺν] 
τῷ κόμετι Θεο[π]έμτῳ πρὸς τὴν [ἔπαυλιν][ τοῦ σο]φ[ω]τάτου σ[χ]ολαστικοῦ Δ[ιονυσίου εἰς] 
Ἀπκρο καὶ ταῦτα πάλιν εἶπεν αὐτός, οὐ μόν[ον δὲ] ταῦτα, ἀλλὰ καὶ λέγει, ὅτι οἱ ἀπὸ Λυσίδος 
[πα]ρακαλοῦσιν διδόναι τριάκοντα  [ὁ]λ[ο]κοττινα ὑπὲρ τῶν δυοῖν  τῶν ζῴων καὶ μήτε 
τὰ ζῷα λάβουσιν. καὶ ὁ [σπ]αθάριος οὐκ ἠνέσχετο λέγων, ὅτι εἰ μὴ λάβω ἑκατὸν  
ὁλοκοττινα. ὡς γὰρ ἔγνων, φρ[ο]ντίσητε ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος παρὰ τοῦ σοφωτάτου 
σχολαστικοῦ Διονυσίου· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἶδον τὴν ὄψιν αὐτοῦ ἀλλὰ οὕτως ἤκο[υ]σα. μανθάνω οὖν, 
ὅτι τίς ἐστιν, καὶ ἐλπίζω, ὅτι βάλλω αὐτὸν εἰς τὴν φυλακήν, ἐὰν ἀναεύρω αὐτόν. 
διδάσκω δὲ τὴν ὑμετέραν δεσποτείαν, ὅτι καὶ πρῶτον καὶ δεύτερον ἐδήλωσεν διʼ ἐμὲ δεσπότης μου 
ὁ μεγαλοπρεπέστατος κόμες Θεόπεμπτος καὶ οὐκ ηὗρον ἀποστῆναι τοῦ τόπου 
διὰ τὰς ὑμετέρας κελεύσις, καὶ τὸ τρίτον ἐδήλω[σ]εν διὰ γραμμάτων μεστῶν βαρέων ῥημάτων. 
καὶ ἵνα μὴ πολλὰ γράφω, ἀ[π]ῆλθον εἰς τὸ Ἀπκρο καὶ [ὁ θεὸ]ς οἶδεν, οὐκ ἠμέλησεν ἀπειλῆσαι 
εἰς ἐμέ. οἶδεν γὰρ ὁ ἐμὸς δεσπότης τὴν ἀπειλὴν αὐτοῦ καί, τὸ πῶς ἐπείλησεν τότε εἰς τὸ πρόσωπον, 
λέγων, ὅτι ἀνάγκην ἔχεις ἐξελθεῖν μετʼ ἐμοῦ εἰς τὰ χωρία καὶ ποιήσης τὰς [νύ]κτας καὶ τὰς 
ἡμέρας ἐγγύς μου· παρʼ ἐμοῖ γὰρ σολλαρίσης. κἀγὼ εἶπον αὐτῷ, ὅτι δύνομαι μεῖναι ἐν τῇ Ἀντινόου 
καὶ ποιήσω τὰς κελεύσις σου καὶ τὰς κελεύσις τοῦ κόμετος τοῦ ἀδελφοῦ ὑμῶν. καὶ ἀνῆλθον 
εἰς τὴν πόλιν. καὶ τρομίζω, ὅτι ἔγραψεν τῇ δεσπότῃ μοῦ τι[νὰ] γράμ κακά. ἰδοῦ οὖν, δέσποτα, τὴν π[ε]μφθεῖσα[ν] ἐπιστολὴν παρὰ τοῦ εἰρημένου 
δεσπότου μου πρὸς ἐμέ. 
ἔπεμψα ἐντὸς τῶν [γρα]μμάτων τούτων εἰς εἴδυσιν. ἀνάγνωθι ὀπίσω.