Sa espiritwal na panitikan ng Kristiyanismo , ang diwa ng peregrino at pilgrimahe o pamamakay ( peregrinasyon ) ay maaaring tumukoy sa karanasan ng buhay sa mundo na itinuturong bilang isang panahon ng " pagdedestiyero " o " pagtatapon " ng sarili ) o papunta sa panloob na landas ng aspirante o naghahangad na malayo mula sa isang kalagayan ng pagkaaba ( pagkahamak o kaimbihan ) papunta sa isang katayuan ng pagkakaroon ng banal na kapalaran.
