Kennelhoest herkennen Kennelhoest behandelen
Kennelhoest is ontzettend besmettelijk. Als jouw hond met andere honden in het park gespeeld heeft of in een kennel verbleven is, dan bestaat de mogelijkheid dat hij eraan blootgesteld is. Een hond die geïnfecteerd is met kennelhoest kan plotseling een hoestje ontwikkelen. Dit hoestje kan in ernst variëren van een stil, aanhoudend hoestje tot een naar hakkelende, stikkende hoest.   Bij dit laatste is men vaak in de veronderstelling dat de hond iets in zijn keel heeft. Probeer de mond van de hond, indien mogelijk, open te maken om te kijken of er een botje of takje in vastzit. Je kunt er ook achterkomen of de hond iets in zijn keel heeft door hem een traktatie aan te bieden. Een hond die iets in zijn keel heeft zitten zal de traktatie waarschijnlijk niet kunnen eten. Als hij het dus pakt en zonder moeite doorslikt, dan zal er niets vreemds in zijn keel vastzitten. Net zoals mensen keelpijn krijgen bij griep doen honden dat met kennelhoest. Dit kan leiden tot het schrapen van de keel, kokhalzen, of braakneigingen.   Bij sommige honden is dit zo erg dat ze speeksel of schuim opbraken. Een hond die overgeeft omdat hij misselijk is (in plaats van door overmatig hoesten) zal geel gal of voeding uit de maag spugen. Dit duidt waarschijnlijk op een ander probleem. Sommige honden met kennelhoest vertonen helemaal geen symptomen van ziekte, op het nare hoestje na. Andere honden kunnen wat loom zijn, energie ontberen, of hun eetlust verliezen.  Het is altijd verstandig om een hoestende hond mee te nemen naar de dierenarts. Het is van essentieel belang om dat te doen als het je hond plotseling aan energie lijkt te ontbreken, of als hij meer dan 24 uur niet eet. Kennelhoest is ontzettend besmettelijk, omdat er zeer kleine druppeltjes in de lucht verspreid worden als je hond hoest—deze druppeltjes verspreiden de ziekte. Als je denkt dat je hond kennelhoest heeft, zonder hem dan onmiddellijk van andere honden af.   Neem honden met kennelhoest niet mee voor een wandeling. Andere honden in hetzelfde huishouden lopen mogelijk ook risico. Echter, als de symptomen zich beginnen te ontwikkelen zijn ze er al aan blootgesteld—het heeft dus geen zin om de honden nu nog van de zieke hond af te zonderen. Het is het beste om elke hond met een hoestje zo snel mogelijk te laten onderzoeken door de dierenarts. De dierenarts zal vast kunnen stellen of de hoest door een infectie veroorzaakt wordt; en niet door iets anders, zoals hartziekte. Hij/zij zal je ook kunnen vertellen of de hond behandeling nodig heeft of niet.   De dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek uitvoeren: hij/zij zal de temperatuur van de hond opnemen, voelen aan de lymfeklieren in de keel, de mond checken op vreemde voorwerpen, naar het hart en de longen luisteren met een stethoscoop, etc. Als er geen sprake is van hartruis en de dierenarts sterk vermoedt dat de hond lijdt aan kennelhoest, dan zal hij/zij misschien "diagnose door behandeling" voorstellen. Dit houdt in dat de symptomen eerst behandeld worden voordat bloedonderzoeken en andere dure onderzoeken gedaan zullen worden. Als de hond vervolgens niet reageert op de behandeling zal verder onderzoek alsnog gedaan worden.   Als je belt om een afspraak te maken, vertel de receptionist(e) dan dat je vermoedt dat de hond kennelhoest heeft. Hij/zij kan je vervolgens vragen om buiten te wachten tot de dierenarts je naar binnen roept. Dit is om het risico dat andere hondenpatiënten in de wachtkamer aan de infectie blootgesteld worden. De dierenarts kan de hond wel of geen antibiotica voor voorschrijven. Als hij/zij dat wel doet, dien de antibiotica dan toe zoals je geïnstrueerd bent.   Antibiotica hebben niet altijd zin. Dit komt omdat de infectie ook viraal kan zijn. In dat geval zullen antibiotica niet helpen omdat het immuunsysteem van de hond die infectie moet bestrijden en doden. Op basis van een lichamelijk onderzoek alleen kan geen onderscheid gemaakt worden tussen een bacteriële of een virale infectie.   De arts kan echter alsnog antibiotica voorschrijven als je hond niet in staat blijkt om de infectie zelf te bestrijden, of als de hond koorts heeft of er sprake lijkt te zijn van zwelling van de borst. Het kan namelijk zo zijn dat er, als gevolg van de primaire infectie (die viraal of bacterieel kan zijn), zich een secundaire infectie ontwikkeld heeft. In dat geval kunnen er antibiotica voorgeschreven worden. Draai de douchekraan een paar minuten open en sluit alle deuren en ramen van de badkamer. Zorg ervoor dat het water goed heet is. Ga een minuutje of vijf à tien met de hond in de stoomruimte zitten. Zorg ervoor dat de hond niet bij het hete water in de buurt kan komen.   Dit kan helpen slijmvlies in de borst van de hond los te maken, waardoor het hoestje verzacht wordt. Dit proces kan per dag zo vaak als nodig herhaald worden.   Laat de hond nooit alleen in de badkamer als de hete kraan aanstaat. De hond zou zichzelf kunnen verbranden. Probeer zo veel mogelijk te voorkomen dat de hond zich inspant.  Maak geen wandeling met de hond. Dit brengt namelijk niet alleen een infectierisico voor andere honden met zich mee, maar de inspanning (vooral ademhalen in koude lucht) kan de luchtwegen van de hond irriteren en het hoestje erger maken. Hoesten vervult een belangrijke taak: het verwijdert slijm uit de borst van de hond en zorgt ervoor dat de longen schoon blijven. Helemaal stoppen met hoesten is niet verstandig, omdat dat betekent dat het slijm in de longen blijft zitten. Hierdoor wordt het voor de hond moeilijker om adem te halen. Echter, als de hond zoveel hoest dat hij 's nachts niet kan slapen is het aanvaardbaar om hem wat verlichting te geven.   Een geschikt hoestmedicijn is een lepeltje hoestsiroop voor kinderen. Geef de hond een theelepeltje per tien kilo lichaamsgewicht.   Geef de hond nooit andere medicijnen tegen hoest of verkoudheid zonder eerst een dierenarts te raadplegen. De verkeerde dosering en bepaalde actieve ingrediënten kunnen ernstige gezondheidsproblemen veroorzaken.   Idealiter dien je de hond niet vaker dan eens per etmaal hoestmiddel toe. Als de keel van de hond geïrriteerd is kun je hem ook gewoon een thuismiddeltje geven dat de kriebel helpt kalmeren. Meng een theelepel honing met een theelepeltje citroensap en warm water. Geef dit aan je hond.   Je kunt dit mengseltje, indien nodig, ieder uur geven.   Geef dit nooit aan een hond met diabetes—de honing kan schadelijk voor hem zijn. Om de hond te helpen de infectie te bestrijden kun je de dierenarts vragen of je de hond verpulverde vitamine C-pilletjes in water, pepermunt, rauwe honing, of yerba santa mag geven.  Hoewel deze behandelingen niet wetenschappelijk bewezen zijn suggereert anekdotisch bewijs dat het baat kan hebben. Als je hond zich in de hoog-risicogroep bevindt (als hij tijd doorbrengt in kennels, hondenshows bezoekt, of vaak met andere honden optrekt), overweeg dan om hem te laten vaccineren om toekomstige infectie te voorkomen.   Dit vaccin werkt tegen de hoofdoorzaken van kennelhoest en biedt twaalf maanden bescherming.   Kennelhoest wordt honden over het algemeen niet fataal, maar het is wel ontzettend vervelend. Het is de moeite waard om de hond te laten vaccineren, zeker als hij al iets ouder is of andere gezondheidsproblemen heeft.
Begrijp de risicofactoren. Let op hoesten. Let op kokhalzen. Houd in de gaten hoeveel energie je hond heeft. Zonder de hond af. Neem je hond mee naar de dierenarts. Verkrijg, indien nodig, antibiotica. Geef je hond wat stoom. Zorg ervoor dat de hond goed uitrust. Dien hoestmiddel toe. De kriebel kalmeren. Bevorder het immuunsysteem van de hond. Voorkom toekomstige infecties met een vaccinatie.
https://www.wikihow.com/Treat-Kennel-Cough https://www.wikihow.com/Treat-Kennel-Cough
Recognizing Kennel Cough Treating Kennel Cough