Met grenzen omgaan NVC toepassen Goed communiceren
In NVC is sprake van emotionele intimiteit en daar voelt niet iedereen zich in elke situatie prettig bij, en mensen hebben het recht om daar grenzen in te stellen. Als iemand zijn gevoelens niet wil uiten, probeer hem of haar dan niet te pushen of te manipuleren zodat de ander het wel doet.  Ga iemand anders niet analyseren als diegene daar niet zelf mee ingestemd heeft.  Als iemand op een bepaald punt niet meer over zijn of haar gevoelens wil praten, dan heeft hij dat recht en dan kan hij het gesprek beëindigen. Mensen met cognitieve en ontwikkelingsstoornissen kunnen moeite hebben met de NVC manier van praten en interpreteren, vooral als zij gestrest zijn. Als dit het geval is, communiceer dan helder en direct. Je hoeft de dingen die je doet niet te veranderen alleen maar omdat iemand anders die niet leuk vindt. Als iemand je vraagt om naar achteren te gaan leunen, of als je je eigen behoeften en wensen in de steek moet laten, dan is het geoorloofd om nee te zeggen.  Als iemand zich agressief gedraagt, dan kun je jezelf afvragen wat diegene nodig heeft. Dit kan echter emotioneel gezien veel van je vragen, en het is ok om afstand te nemen en te zeggen "Zijn of haar negativiteit is niet mijn probleem." Mensen zijn niet verplicht om positief te reageren op jouw gevoelens. Als je een verzoek doet en iemand zegt nee, wordt dan niet boos en geef de ander dan geen schuldgevoel. Mensen kunnen NVC gebruiken om anderen pijn te doen, en het is belangrijk dat je het door hebt wanneer dit aan de hand is. Je hoeft niet altijd aan iemands behoeften tegemoet te komen. Het is belangrijk om te beseffen dat de manier waarop iemand iets zegt minder belangrijk is dan wat iemand zegt, en dat sommige gevoelens niet geschikt zijn om te delen.  Mensen die andere mensen misbruiken kunnen NVC gebruiken om de controle over anderen te houden. Bijvoorbeeld, "Ik krijg het gevoel dat je me niet respecteert als je niet elk kwartier even contact met me opneemt." Als iemand kritiek levert op de manier waarop iets gezegd wordt, dan kan dat gebruikt worden om een gesprek, dat eigenlijk gaat over iemands behoeften, een andere wending te geven (bijvoorbeeld "Ik voel me gekwetst als je zegt dat je boos op me bent" of "Ik voel me aangevallen als je op die manier tegen me praat"). Mensen hebben het recht om gehoord te worden, ook al kunnen ze dingen niet altijd op een manier zeggen die voor iedereen prettig is. Het is niet de bedoeling dat iemand gedwongen wordt om te luisteren naar hele negatieve gevoelens die de ander over hem of haar heeft. Bijvoorbeeld, het is niet de bedoeling dat een ouder tegen zijn of haar autistische kind zegt hoe afschuwelijk het wel niet is om met hem of haar opgescheept te zitten, of om tegen een moslim te zeggen dat je vindt dat alle moslims gedeporteerd zouden moeten worden. Je kunt iemand mishandelen met het uiten van je gevoelens. Als je zegt "Ik voel me vernederd als je me uitlacht waar iedereen bij is" dan gaat dat niet werken als het de andere persoon niets kan schelen hoe jij je voelt. Geweldloze communicatie kan heel goed werken als mensen elkaar onbedoeld pijn doen, maar niet als mensen elkaar opzettelijk pijn doen, of als het een van de twee partijen niets kan schelen of de ander gekwetst wordt of niet. In dat soort gevallen kun je beter duidelijk zijn door te zeggen "Houd hiermee op," "Laat me met rust," of "Dat doet me pijn."  Als iemand boos op je is, dan betekent dat niet altijd dat je iets verkeerds hebt gedaan. Als een persoon iemand anders aanvalt, dan is er geen sprake van twee gelijkwaardige partijen. Het uiten van waardeoordelen, zoals "Ze doet gemeen tegen me" of "Dit is oneerlijk en het is niet mijn fout" is soms nodig, vooral als het gaat om slachtoffers van mishandeling, mensen die onderdrukt worden, kinderen en mensen die gepest worden, en andere mensen die zich moeten beschermen tegen anderen. Het is de bedoeling dat dit zuivere, feitelijke observaties zijn, zonder oordeel of waardeoordeel. Mensen zijn het vaak niet eens over waardeoordelen omdat ze andere waarden aan dingen toekennen, maar directe feiten, die ook door anderen geobserveerd kunnen worden, kunnen een gezamenlijk uitgangspunt zijn voor communicatie. Bijvoorbeeld,  "Het is 2 uur en ik hoor dat je stereo aanstaat," is een feitelijke observatie, terwijl "Het is veel te laat om zulk lawaai te maken" een waardeoordeel is. "Ik keek net in de koelkast en zag dat er geen eten in lag, en ik denk nu dat je geen boodschappen gedaan hebt" is een feitelijke waarneming (met een gevolgtrekking die je duidelijk formuleert), terwijl "Je hebt de hele dag niets gedaan" een waardeoordeel en interpretatie in zich draagt. Of, Raad wat de ander voelt, en vraag het. Als je de emotie benoemt, zonder waardeoordeel, dan blijf je samen in een situatie waarbij je elkaar respecteert en samenwerkt. Neem deze stap van de communicatie met als doel om zo precies mogelijk de emotie die jij of de ander op dat moment ervaart te duiden, niet met het doel om de ander zich te laten schamen voor wat hij of zij voelt, of om te voorkomen dat hij of zij de emotie voelt die hij of zij op dat moment voelt. Het is soms moeilijk om gevoelens onder woorden te brengen.  Bijvoorbeeld, "We hebben nog een half uur voordat de voorstelling begint, en ik zie dat je aan het ijsberen bent (observatie). Ben je zenuwachtig?" "Ik zie dat je hond los rondloopt zonder lijn en dat hij blaft (observatie). Ik ben bang." Of, Raad de behoefte die de emotie bij de ander veroorzaakte, en vraag het. Als in onze behoeften voorzien wordt, dan hebben we gelukkige, fijne gevoelens; als onze behoeften niet vervuld worden, dan hebben we last van onprettige gevoelens. Door je emotie te onderzoeken kom je vaak bij de behoefte die eronder ligt. Als je de behoefte benoemt, zonder er een waardeoordeel over te geven, breng je voor beide partijen helderheid in wat er bij jou of de ander op dat moment speelt.  Bijvoorbeeld, "Ik zie dat je wegkijkt als ik praat, en je praat zacht waardoor ik je niet kan verstaan (observatie). Wil je alsjeblieft harder praten zodat ik je kan begrijpen?  "Ik voel me op dit moment erg ongemakkelijk (gevoel) omdat ik graag contact met je wil maken. Komt het nu uit om samen te zijn?" "Ik zag dat je naam niet genoemd werd in de lijst met mensen die bedankt werden voor hun inspanningen. Voel je je boos omdat je niet de waardering krijgt die je nodig hebt?" Wees je ervan bewust dat "behoeften" een speciale betekenis hebben in NVC: alle mensen hebben behoeften, en er is geen speciale omstandigheid of strategie waarmee je behoeften kunt vervullen. Als je met iemand naar de film wilt gaan dan is dat geen behoefte, en als je graag met iemand samen wilt zijn, dan is dat ook geen behoefte. De behoefte is in die gevallen misschien de behoefte aan vriendschap en samenzijn. Je kunt op veel manieren je behoefte vervullen om vriendschap of samenzijn te beleven met iemand, niet alleen met die ene persoon en niet alleen door naar de film te gaan. Vraag helder en wat je nu nodig hebt, en specificeer dat, in plaats van hints te geven of om alleen maar te zeggen waar je geen behoefte aan hebt. Als je wilt dat je verzoek echt een verzoek is - en geen eis - sta dan toe dat de ander misschien nee zegt of een alternatief voorstelt. Jij neemt de verantwoordelijkheid op je om te proberen om je behoeften te vervullen, en je staat toe dat de ander de verantwoordelijkheid voor het vervullen van zijn of haar eigen behoeften op zich neemt. "Ik merk dat je de laatste tien minuten niets gezegd hebt (observatie). Verveel je je? (gevoel) " Als het antwoord ja is, dan kun je je eigen gevoel uiten en een concrete actie voorstellen: "Nou, ik verveel me ook. Zeg, zullen we naar het Planetarium gaan?" of misschien, "Ik vind deze mensen erg interessant en zou graag nog even met ze willen praten. Zullen we over een uur afspreken als ik hier klaar ben?" Als je iets samen onderneemt, dan wil je dat omdat jullie het allebei samen willen doen, en omdat je dan aan je eigen oprechte behoeften en wensen voldoet, en niet vanuit een schuldgevoel of omdat je onder druk gezet wordt. Soms is er iets wat je samen kunt ondernemen, en soms is het nodig dat je vriendelijk naar elkaar toe blijft en ieder je eigen weg gaat. Als je er nog niet klaar voor bent om dingen op deze manier te vragen, dan heb je misschien wat meer tijd nodig, of wat meer inlevingsvermogen. Of misschien zegt je intuïtie je dat de persoon in kwestie jouw gevoelens niet belangrijk vindt. Denk na over de dingen die je ervan weerhouden om zo te communiceren. naar wat de ander te zeggen heeft. Ga er niet vanuit dat je weet hoe de ander zich voelt, of dat je weet wat het beste voor de ander is. Laat de ander in plaats daarvan zijn of haar gevoelens en gedachten uiten. Erken zijn of haar gevoelens, reageer niet te snel zodat je zeker weet dat de ander zich gehoord voelt, en maak duidelijk dat je om hem of haar geeft.  Als je teveel tijd besteedt aan het benoemen van zijn of haar behoeften, dan krijgt hij of zij misschien het gevoel dat je de rol van therapeut aan het aannemen bent, in plaats van werkelijk te horen wat de ander te zeggen heeft. Leg de focus op hetgeen de ander je vertelt, en niet op wat jij denkt dat de ander werkelijk bedoelt. Als je teveel van streek raakt waardoor je niet meer bedachtzaam en duidelijk kunt praten, of als de ander niet bereid is om in alle openheid met je te praten, of als een van jullie wil stoppen met het gesprek, stop er dan mee. Je kunt het gesprek dan beter voortzetten op een ander moment, als beide partijen daartoe bereid zijn en ertoe in staat zijn. Als de gesprekken met iemand steeds op niets uitlopen, kijk dan eens goed naar de situatie, want dan is er misschien sprake van een dieper liggend probleem.
Zorg ervoor dat de ander open staat voor geweldloos communiceren. Erken dat niemand verantwoordelijk is voor de gevoelens van iemand anders. Wees je ervan bewust dat mensen misbruik kunnen maken van geweldloze communicatie. Erken dat het sommige mensen niets kan schelen hoe jij je voelt. Benoem de observaties waardoor je tot het punt gekomen bent waarop je de behoefte gekregen hebt om iets te zeggen. Benoem het gevoel dat je observatie in jou teweeg brengt. Benoem de behoefte die de oorzaak van die emotie is. Doe een concreet verzoek om actie te ondernemen zodat je de behoefte, die je net erkend hebt, kunt vervullen. Indien mogelijk, beslis dan samen wat de oplossing is. Luister goed Pauzeer als een van jullie, of jullie allebei, je te gestrest voelen om goed te praten met elkaar.
https://www.wikihow.com/Practice-Nonviolent-Communication https://www.wikihow.com/Practice-Nonviolent-Communication https://www.wikihow.com/Practice-Nonviolent-Communication
Handling Boundaries Practicing NVC Communicating Well