Karakteristieken van een eikel
De eikel groeit vanuit een houtachtige dop, die aan een hoedje doet denken. De dop bevat kleine schubben, deze kunnen dun en plat zijn, of juist dik met wratachtige uitsteeksel (knobbels). De variatie tussen eikels van verschillende bomen is een goed middel om te bepalen met welke eikensoort je te maken hebt. Van alle eiken die in Noord-Amerika en Europa voorkomen hebben de eikels overlappende schubben in een spiraalvorm op de dop. Sommige (maar niet alle) Oost-Aziatische eiken daarentegen, hebben schubben die concentrische ringen vormen. Deze behoren tot de subgenus Cyclobalanopsis. Er zijn eikels in allerlei verschillende vormen, je kunt ze echter ruwweg in twee groepen verdelen. Sommige zijn rond of bijna rond met een stompe punt. Andere zijn langwerpig en lopen meestal spits toe tot de punt (spoelvormig) Van sommige eikensoorten hebben de eikels parallelle richeltjes (striatie) over de lengte. Dit kan zelfs binnen één soort verschillen, een eikel met glad oppervlak is dus niet altijd een indicatie van de soort. Volgroeide eikels kunnen lichtbruin, donkerbruin, zwart of kastanjerood zijn. Als de eikel nog groengrijs is, is hij waarschijnlijk te vroeg van de boom gevallen. Eikels variëren in grootte van heel klein, minder dan 1,25 cm lang, tot heel groot, die zo groot als je handpalm kunnen zijn. De meeste eikels van één soort en regio zijn vergelijkbaar in afmeting, met een marge van ca. 1,25cm. Een belangrijke uitzondering hierop is de kurkeik uit het mediterrane gebied; deze eik geeft in de herfst grote eikels en geeft 's winters opnieuw eikels, maar dan kleinere.  De grootte en de vorm van de dop is ook nuttig voor identificatie. Je kunt al veel informatie krijgen door de verhouding met de noot te bekijken. De Amerikaanse eik heeft bijvoorbeeld eikels waarvan de dop plat op de kop van de noot zit, terwijl de eikeldop van lierbladige eiken en Bureiken de noot bijna helemaal bedekt.  Ook de lengte van het takje waar de eikel aan groeit kan nuttig zijn voor de identificatie van de boom. De doppen van sommige eikels hebben haartjes op het binnen- en buitenoppervlak. Ook kun je zoeken naar haartjes aan de binnenkant van de notendop, nadat je deze hebt open gekraakt. Botanisten beschrijven het harige materiaal met de volgende termen:  Wollig: lange, matte haren. Sommigen soorten hebben alleen haar bij het puntje van de eikel, dat is dus de plek om te controleren. Pubescent: korte, dunne haren. Kaal: glad oppervlak. Als een eikel die op de grond licht aan het ontkiemen is, dan moet hij tot een eikensoort behoren die in deze periode van het jaar ontkiemt. In Noord-Amerika worden eiken verdeeld in twee groepen: de witte eik en de Amerikaanse eik. Witte eiken ontkiemen in de herfst, direct nadat de eikels vallen. De eikels van Amerikaanse eiken zijn gedurende de winter echter inactief en ontkiemen in de lente.  Het gaat hier om de categorieën witte eik en Amerikaanse eik. Daaronder vallen ook de specifieke soorten witte eik en Amerikaanse eik, maar er zijn veel meer andere mogelijkheden binnen de categorieën. De meeste eikels verliezen hun dop voordat ze ontkiemen. De belangrijkste uitzondering hierop zijn de Aziatische bamboebladige soorten (Cyclobalanopsis), waarvan de eikeldoppen conische ringen vormen.
Onderzoek de doppen van de eikel. Bekijk de vorm van de eikel. Bekijk de kleur. Meet de noot. Zoek naar haartjes. Ga op zoek naar ontkiemende eikels.
https://www.wikihow.com/Identify-Oaks-by-the-Acorns
Characteristics of an Acorn