Je familielid ondersteunen bij het maken van goede keuzes Communiceren met een weerspannige verwant Jezelf verzorgen
Positieve versterking is effectiever dan kritiek bij het aanmoedigen van gezond gedrag. Maak er een gewoonte van om op te merken wanneer het familielid iets goeds doet voor zichzelf, en wijs diegene daarop.  Je kunt bijvoorbeeld iets zeggen als: "Ik heb gemerkt dat je de laatste tijd vaak een eind bent gaan wandelingen met je vrienden. Heel goed! Het maakt me zo blij om te zien dat je plezier hebt en wat lichaamsbeweging krijgt." Of je brengt een eenvoudige, ondersteunende boodschap over: "Goed dat je vandaag naar therapie bent geweest. Ik weet dat het niet makkelijk is!" Je kunt niet iemand anders ertoe zetten om zichzelf te verzorgen, maar als je diegene laat zien dat je bereid om bent rust te nemen, gezond te eten, te praten over je gevoelens en op gezonde wijze te bewegen en ademen, dan zal je je beter voelen, ongeacht de keuzes die de ander maakt. En wie weet inspireer je diegene wel om het zelf te proberen. Als je familielid aan een psychisch probleem lijdt, dan kan het zijn dat normale, passende manieren van communiceren mogelijk hierbij niet zo goed werken. Steungroepen of je eigen therapeut of counselor kan advies bieden over effectieve communicatieve strategieën. Daarnaast kan je door zelf meer te lezen over de toestand van je familielid wellicht de situatie beter begrijpen. Een vriendelijke uitnodiging toont dat je je familielid waardeert en graag tijd samen door wilt brengen. Bovendien kan de gezamenlijke activiteit jullie relatie versterken en dingen bieden om over te praten, anders dan je problemen met diens gedrag.  Ga bijvoorbeeld samen een wandeling maken of joggen.  Ga samen naar dezelfde wateraerobics of yogalessen. Van sport een sociale gelegenheid te maken helpt bij het verminderen van de eenzaamheid van het familielid, en het ondersteunen van die persoon bij het maken van goede keuzes. Hoewel je grenzen zal moeten stellen in wat je voor je familielid doet, betekent het niet dat je niets voor je familielid kunt doen. Creëer een reeks dingen die je voor langere tijd kunt doen en waar je een tevreden gevoel bij hebt, en die je familielid daadwerkelijk helpen. Bijvoorbeeld, doe boodschappen en kook gezonde voeding voor je familielid, als je samen met hem/haar gaat eten. Het is niet je verantwoordelijkheid om je diabetische familielid elke dag te voeden. Maar als je een feestje geeft en haar uitnodigt, dan kan de bereiding van een traktatie geschikt voor diabeten een mooi gebaar zijn. Het is vaak moeilijk om je gedachten op een rij te hebben tijdens moeilijke gesprekken, dus is het handig vooraf te plannen wat je hoofdpunten zijn. In de hitte van het moment wil je liever niet er iets uitflappen wat je zo niet bedoelt.  Je kunt proberen om een denkbeeldige brief te schrijven aan je familielid waarin je al je zorgen uit. Vervolgens lees je die brief waarbij je je indenkt dat je in de schoenen staat van dat familielid. Dit kan helpen om je zorgen op een constructieve manier te formuleren.  Probeer je voor te stellen wat de bezwaren van je familielid kunnen zijn. Formuleer respectvolle, doordachte reacties op deze bezwaren. Neem er ook redenen in op waarom het gedrag van de ander een negatief effect heeft op anderen, waaronder jezelf. Deel je zorgen met een vertrouwde derde partij. Ga het gesprek niet repeteren, maar wees duidelijk over wat je wil overbrengen en wat je hoopt te bereiken. Je wilt met het familielid je zorgen bespreken, maar je moet dit op een manier doen die je kansen op succes zo groot mogelijk maken. Het vooraf plannen van een gesprek zal helpen bij het uitdrukken van je bezorgdheid zonder je relatie slechter te maken.  Plan het gesprek vooraf. Wacht niet tot een crisis om ter sprake te brengen wat je hindert. Laat je familielid weet dat je serieus met hem/haar wilt praten. Overrompel de ander niet met een zwaar gesprek. Geef hem/haar de tijd om zich voor te bereiden. Kies een prettige omgeving. Je kunt je goede bedoelingen laten zien door je familielid mee uit te nemen voor de lunch. Vermijd plekken die het probleem oproepen: bijvoorbeeld, praat niet over het probleem terwijl je aan de bar zit met een drankje. Wat er voor jou uit kan zien als koppigheid, kan een dekmantel zijn voor veel verschillende emoties of problemen.   Je zult deze vraag zeer zorgvuldig moeten formuleren. Je wilt overbrengen dat je oprecht geïnteresseerd bent in het antwoord van de ander. Daarnaast moet je vermijden om de vraag op een zeurderige of dwingende manier te stellen.  Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: "Ik weet dat we het niet altijd eens zijn over deze kwestie, maar ik zou graag meer weten over je perspectief." Of vraag: "Wat schrikt je meest af aan het praten met een therapeut?" Impliceer geen oordeel met je vraag. Vraag bijvoorbeeld niet: "Waarom weiger je om gezond te eten?" In plaats daarvan kun je vragen: "Ik zou graag beter willen begrijpen waarom je deze voeding kiest. Kun je mij daar meer over vertellen?" Sommige mensen zijn boos omdat ze hulp nodig hebben of voelen zich schuldig over de last die hun situatie oplegt aan anderen. Anderen kunnen bang zijn voor hun toestand en op zoek naar geruststelling, door hun verwanten en dierbaren te veel verantwoordelijkheid te geven voor hun verzorging. Zij kunnen eenzaam zijn en zichzelf niet goed verzorgen, als manier om jouw aandacht te krijgen. Laat je dierbare praten en probeer hem of haar niet meteen te onderbreken of oplossingen aan te dragen. Hoewel de woorden van het familielid veel gevoelens bij je teweeg kunnen brengen, is het beter ze niet allemaal tegelijk uit te drukken. Reageren met woede en wrok zal de situatie alleen maar verergeren. In plaats daarvan is het beter om onbevooroordeeld te luisteren.  Plaats jezelf in de schoenen van je familielid. Luister naar wat hij zegt over zijn eigen ervaring en probeer empathisch te zijn. Accepteer dat de gevoelens, oordelen en perspectieven van je familielid kunnen afwijken van je eigen ideeën. Dat is oké. Wees oprecht. Je hoeft niet te doen alsof je vindt dat de beslissingen van je familielid geweldig zijn. In plaats daarvan kun je beter kalm en eerlijk zijn. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: 'Ik begrijp dat het innemen van medicatie voor de depressie beangstigend voor je is. Ik ben het niet eens met je beslissing, maar ik kan accepteren dat je je zo voelt." Wees je bewust van psychische problemen, geheugenverlies of andere factoren die het moeilijk maken voor je familielid om zichzelf te verzorgen, of zelfs te begrijpen en onthouden waarom ze voor zichzelf moet zorgen.  Als je wijzigingen in het gedrag van het familielid opmerkt waardoor je vermoedens hebt van dementie of andere cognitieve problemen, dan zal je diegene door een arts moeten laten onderzoeken.  Weet dat sommige gedragingen fysieke oorzaken hebben. Een laag bloedsuiker bijvoorbeeld, kan ervoor zorgen dat een diabetespatiënt chagrijnig of verward wordt. Benadruk de negatieve gevolgen die zijn keuzes hebben voor jou, zijn carrière, of de kinderen. Waar mogelijk gebruik je "ik"-verklaringen. In plaats van te zeggen, "Je maakt iedereen ongelukkig!" bied je concrete voorbeelden. Je zou kunnen zeggen: "Wanneer je dronken thuiskomt, zie ik dat je de kinderen bang en ongerust maakt." Of, "Het is me te veel wanneer ik elke nacht langs moet komen om ervoor te zorgen dat je ok bent." Zelfs al ben je niet in staat om al je doelen in het gesprek te bereiken, sluit je dit af door je familielid iets te vertellen dat je aan hem/haar waardeert. Laat haar weten dat de relatie betekenisvol voor je is. Bedank de ander voor de tijd die hij zij heeft genomen om open met je te praten. Het punt is niet het 'winnen' van het gesprek, maar te blijven werken aan een relatie waarin je elkaar vertrouwt. Een ander familielid, vriend of goede kennis zou wellicht op een manier door kunnen dringen tot het familielid zoals jij dat niet kunt. Daarnaast kan het moeten aanhoren van dezelfde boodschap van meer dan één persoon het familielid helpen begrijpen wat de ernst van de situatie is.  Bijvoorbeeld, je zou een pastor of rabbi wiens mening je dierbare respecteert, om advies kunnen vragen. Die zou wellicht duidelijk kunnen maken waarom het schadelijk is voor de familierelatie om geen verantwoordelijkheid voor je eigen gezondheid en welzijn op je te nemen. Heb je een verwant die kampt met een verslaving, dan kun je ervoor kiezen om een interventie te regelen. Dit moet zorgvuldig worden gepland en in overleg met een arts of een erkende verslavingscounselor. De zorg voor een familielid is stressvol. Ongeacht wat je motivatie of de situatie is, weet dat het op je nemen van elk willekeurig aspect van de zorg voor een familielid gevolgen zal hebben voor je eigen welzijn. Je zult ook goed voor jezelf moeten zorgen. Er zijn een aantal gangbare gedachtepatronen die zorgverleners ervan doen weerhouden om op passende wijze voor zichzelf te zorgen. Deze denkpatronen geven aan dat je zelf steun nodig hebt, zodat je niet overweldigd wordt door de zorgverlening.  Bijvoorbeeld, je kunt gaan geloven dat niemand anders je familielid goed kan verzorgen.  In werkelijkheid geef je misschien voeding aan een afhankelijkheidsrelatie; je familielid is wellicht beter in het zoeken naar hulp van anderen of het nemen van verantwoordelijkheid voor zichzelf, dan je denkt. Je bent er wellicht van overtuigt dat het egoïstisch is om je eigen behoeften voorop te stellen. In feite is het juist noodzakelijk dat je eerst aan je eigen behoeften denkt. Zorgen voor anderen lijkt misschien de enige manier om het respect van je gezin te verdienen. Praten met andere mensen kan zeer nuttig zijn, als ze dat waar je nu zelf mee wordt geconfronteerd, ook hebben meegemaakt,.  Al-Anon is een organisatie ter ondersteuning van familieleden van mensen met drank- en verslavingsproblemen.  De Brain Injury Association heeft een lijst met organisaties in de regio met hulpmiddelen voor familieleden van mensen met hersentrauma's. Dit is een teken van een afhankelijkheidsrelatie. Hoewel het moeilijk kan zijn, is het niet je taak om te voorkomen dat je familielid ooit de negatieve gevolgen zal ondervinden van zijn of haar gedrag. Je moet je eigen leven niet ondersteboven gooien om de ongezonde of onverantwoorde keuzes van de ander op te vangen. Afhankelijkheidsrelaties en enabling relaties zijn niet duurzaam en zullen uiteindelijk een aanzienlijke tol van je eisen. Uiteindelijk zal je familielid zelf beslissingen moeten nemen over diens eigen leven. Het kan moeilijk zijn om dit te aanvaarden, maar het is noodzakelijk. Als het familielid werkelijk niet in staat is om zelf beslissingen te nemen, vraag je huisarts dan naar je juridische mogelijkheden. Het kan zijn dat je de voogdij, gezondheidszorg, of andere juridische bevoegdheden kunt verkrijgen die het je mogelijk maken om beslissingen te nemen namens het familielid.
Prijs gezonde keuzes. Wees een rolmodel wat gezond gedrag betreft. Verwerf meer inzicht in de specifieke toestand van je familielid. Doe gezonde activiteiten met je familielid. Ondersteun je familielid op een manier die gezond voor jezelf is. Formuleer je zorgen van tevoren. Plan een gesprek op een rustig, ontspannen moment. Vraag waarom je familielid ervoor kiest om niet voor zichzelf te zorgen. Luister en reageer zonder oordeel. Verwar het fysieke niet met emoties. Praat over de effecten van de keuzes die het familielid maakt. Sluit het gesprek af met een positieve noot. Vraag andere mensen om met het familielid te spreken. Besef je dat je zelf ook behoeften hebt. Probeer negatieve denkpatronen over je rol in het leven van je familielid te wijzigen. Ga naar de relevante steungroepen voor familieleden. Accepteer slecht gedrag niet. Accepteer de grenzen van wat je kunt doen.
https://www.wikihow.com/Get-a-Stubborn-Family-Member-to-Look-After-Themselves https://www.wikihow.com/Get-a-Stubborn-Family-Member-to-Look-After-Themselves https://www.wikihow.com/Get-a-Stubborn-Family-Member-to-Look-After-Themselves
Supporting Your Relative in Making Good Choices Communicating with a Resistant Relative Taking Care of Yourself