Medische hulp inschakelen Hypothyreoïdie herkennen Hyperthyreoïdie herkennen Struma herkennen
Als je vermoedt dat je een schildklieraandoening hebt, maak dan meteen een afspraak met je huisarts om de juiste diagnose te laten stellen en indien nodig de behandeling te starten. Een schildklieraandoening kan op verschillende manieren worden vastgesteld. Zorg dat je je huisarts alle symptomen die je ervaart vertelt. Er kunnen verschillende bloedonderzoeken worden gedaan om een schildklieraandoening vast te stellen. Je huisarts zal waarschijnlijk eerst een of meerdere bloedonderzoek willen doen omdat die makkelijk uit te voeren zijn en kunnen vaststellen of de symptomen worden veroorzaakt door een schildklieraandoening of niet. Dit soort onderzoeken zijn:   Schildklierstimulerend hormoon. Deze test is altijd de eerste stap bij het vaststellen van een schildklierprobleem. Het onderzoek is de meest accurate test voor het diagnosticeren van zowel hypothyreoïdie als hyperthyreoïdie. Weinig schildklierstimulerend hormoon houdt verband met hyperthyreoïdie, terwijl veel schildklierstimulerend hormoon verband houdt met hypothyreoïdie. Als de uitslag van dit onderzoek abnormaal is, kan je arts nog meer onderzoeken doen om de oorzaak van het probleem te achterhalen.  Thyroxine (T4).  Een bloedonderzoek dat lage waarden van T4 blootlegt, kan betekenen dat je hypothyreoïdie hebt, terwijl een test waaruit blijkt dat je hoge waarden T4 hebt kan duiden op hyperthyreoïdie.  Triiodothyronine (T3). Een T3-test kan ook handig zijn om hyperthyreoïdie vast te stellen. Als de T3-waarden verhoogd zijn, kan dat betekenen dat je hyperthyreoïdie hebt. Een T3-test kan niet uitwijzen of je hypothyreoïdie hebt.  Schildklierstimulerend immunoglobuline. Met dit bloedonderzoek kan de ziekte van Graves worden aangetoond, de meest voorkomende oorzaak van hyperthyreoïdie.  Anti-Tg. Met een onderzoek naar antilichamen kan de ziekte van Hashimoto worden aangetoond, de meest voorkomende oorzaak van hypothyreoïdie. Er kunnen allerlei onderzoeken worden gedaan waarbij gebruik wordt gemaakt van beelden om de aandoening te diagnosticeren en de oorzaak te achterhalen. Je huisarts kan besluiten deze onderzoeken te doen als uit een van de bloedonderzoeken blijkt dat er een afwijking is. Onderzoeken met beelden zijn onder andere:   Echo.  Bij echo worden geluidsgolven gebruikt die terugkaatsen op organen om beelden van hun structuur te kunnen maken. Door deze beelden kunnen medici de weefsels van de schildklier bekijken. Hiermee kunnen bobbeltjes, cysten of verkalkingen worden aangetoond. Met echo kan echter het verschil tussen goedaardige en kwaadaardige gezwellen niet worden onderscheiden.    CT-scan.  Een CT-scan met of zonder contrastvloeistof kan worden gebruikt om de weefsels van een groot struma te bekijken. Ook kunnen schildklierknobbels worden aangetoond bij mensen die om andere redenen een scan ondergaan.    Schildklierscan met jodium .  Een schildklierscan is een soort nucleair onderzoek waarbij gebruik wordt gemaakt van radioactief jodium om de structuur en functie van de schildklier te evalueren. Dit onderzoek kan gebruikt worden om de aard van een knobbel te onderzoeken, of om hyperthyreoïdie vast te stellen. Omdat het vaak moeilijk of zelfs onmogelijk is om te weten of een gezwel kwaadaardig is door er alleen naar te kijken, kan de arts wat weefsel opzuigen uit de knobbel met een dunne naald.  Bij deze procedure wordt, met behulp van echo ter begeleiding, een kleine, dunne naald die aan een pipet vastzit in de schildklierknobbel gestoken. Monsters van cellen in de knobbel worden dan met behulp van de pipet opgezogen en naar het laboratorium gestuurd ter analyse. De cellen worden onder een microscoop bekeken door een patholoog, een specialist in het onderzoek naar ziektes, die dan bepaalt of de cellen goed- of kwaadaardig zijn. Hypothyreoïdie, of een traag werkende schildklier, ontstaat door het te weinig produceren van schildklierhormonen. Daardoor vertraagt het metabolisme van het lichaam. Sommige symptomen zijn het tegenovergestelde van wat er gebeurt bij hyperthyreoïdie. In de westerse wereld is de ziekte van Hashimoto de belangrijkste oorzaak van hypothyreoïdie. Deze ziekte veroorzaakt chronische ontstekingen aan de schildklier, waardoor die minder hormonen aan kan maken. Symptomen van hypothyreoïdie ontstaan vaak langzaam gedurende vele maanden of jaren. Net als hyperthyreoïdie heeft ook hypothyreoïdie heel veel verschillende mogelijke symptomen, dus je zult naar de huisarts moeten om te laten vaststellen of de symptomen worden veroorzaakt door hypothyreoïdie. Symptomen van hypothyreoïdie zijn onder andere:  Vermoeidheid Het koud hebben als anderen dat niet hebben Verstopping Aankomen Moeite met concentreren Spierzwakte Gewrichtspijn Spierpijn Depressie Droog, dunner wordend haar Bleke, droge huid Vergroting van de schildklier (struma) Verhoogd cholesterol Onvruchtbaarheid Trage hartslag Minder moeten zweten Opgeblazen gezicht Zware menstruaties Schorre stem Sommige mensen hebben meer risico op hypothyreoïdie dan anderen, door bepaalde risicofactoren. Risicofactoren voor hypothyreoïdie zijn onder andere:  Gevorderde leeftijd Vrouwelijk geslacht Familiegeschiedenis van hypothyreoïdie Autoimmuunziektes zoals diabetes type 1 en reumatoïde artritis Behandeling met schildkliermedicatie Behandeling met radioactief jodium Eerdere operatie aan de schildklier Eerdere blootstelling van de hals of borst aan straling Hyperthyreoïdie, of een overactieve schildklier, wordt veroorzaakt door de aanmaak van te veel schildklierhormonen. Daardoor wordt het metabolisme van het lichaam verhoogd. Deze ziekte kenmerkt zich door de productie van schildklierstimulerend immunoglobuline, wat een ontsteking aan de schildklier en een overmatige productie van hormonen veroorzaakt.  Hyperthyreoïdie komt vaker voor dan hypothyreoïdie. De ziekte van Graves is de meest voorkomende oorzaak van hyperthyreoïdie. Hyperthyreoïdie veroorzaakt allerlei verschillende symptomen, dus het kan lastig zijn om erachter te komen of je hyperthyreoïdie hebt door alleen naar de symptomen te kijken. Je zult naar de huisarts moeten om te worden onderzocht, zodat je zeker weet of hyperthyreoïdie de symptomen veroorzaakt. Symptomen van hyperthyreoïdie zijn onder andere:   Gewichtsverlies Vermoeidheid Snelle hartslag Onregelmatige hartslag Angsten of nervositeit Geïrriteerdheid Uitpuilende ogen Moeite met slapen Trillen van de handen en vingers Meer gaan zweten Het warm hebben als anderen dat niet hebben Spierzwakte Diarree Veranderingen in de menstruatiecyclus Broze botten Onvruchtbaarheid Vergroting van de schildklier (struma) Erectie stoornis Verminderd libido Sommige mensen lopen meer risico op het krijgen van hyperthyreoïdie door bepaalde risicofactoren. Risicofactoren voor hyperthyreoïdie zijn onder andere:   Gevorderde leeftijd Vrouwelijk geslacht Familiegeschiedenis van hyperthyreoïdie Jodiumtekort Autoimmuunziekte zoals diabetes type 1, reumatoïde artritis en lupus Struma is een abnormale vergroting van de schildklier. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen. Onder normale omstandigheden kan men de schildklier niet voelen, maar als je struma hebt, kan dat wel.  Struma kan ontstaan door zwelling van de schildklier, of door meerdere groeisels op de klier. Het kan ook duiden op hypothyreoïdie (traag werkende schildklier) of hyperthyreoïdie (overactieve schildklier). Het belangrijkste symptoom is het struma, de vergrote schildklier die je kunt voelen. De meeste mensen met struma hebben geen andere symptomen. De schildklier is de vlindervormige klier voorin de hals, net onder de adamsappel, en net boven het sleutelbeen. Als je deze klier voelt zitten, heb je misschien een struma. Als het struma groot genoeg wordt, kan het de volgende symptomen veroorzaken:  Zwelling of stijfheid van de hals Moeite met ademen Moeite met slikken Hoesten Benauwdheid Schorre stem Om je huisarts te helpen bij het opstellen van de beste behandeling, moet je bedenken wat voor bestaande aandoeningen hebben kunnen leiden tot het ontstaan van het struma. Oorzaken van struma zijn onder andere:    Jodiumtekort.  Jodiumtekort is de meest gebruikelijke oorzaak van struma wereldwijd. In Nederland komt het echter niet zo veel meer voor omdat er jodium wordt toegevoegd aan onder andere tafelzout en brood.    Ziekte van Graves. De ziekte van Graves is een autoimmuunziekte die  hyperthyreoïdie (overactieve schildklier) veroorzaakt. Door deze ziekte produceert het lichaam een eiwit, schildklierstimulerend immunoglobuline, dat de schildklier aanvalt.   Deze aanval van het eiwit zorgt dat de schildklier gaat opzwellen en te veel hormonen gaat produceren, omdat het schildklierstimulerend immunoglobuline de werking van het schildklierstimulerend hormoon nabootst. Andere symptomen van de ziekte van Graves zijn uitpuilende ogen, angstaanvallen, gevoeligheid voor warmte, gewichtsverlies en vaak moeten poepen. De behandeling van de ziekte van Graves bestaat uit een therapie met radioactief jodium die de activiteit van de schildklier vermindert, dus je zult waarschijnlijk vervangende hormonen moeten slikken na deze behandeling.    Ziekte van Hashimoto.  De ziekte van Hashimoto is een autoimmuunziekte die hypothyreoïdie (traag werkende schildklier) veroorzaakt. Deze ziekte treedt op als het immuunsysteem de schildklier aanvalt, waardoor de klier opgezwollen raakt. Het ontwikkelt zich langzaam gedurende een aantal jaren, en het beschadigt de schildklier waardoor deze minder hormonen produceert. De ziekte wordt ook wel chronische lymfatische thyroïditis genoemd. Andere symptomen van de ziekte van Hashimoto zijn vermoeidheid, depressie, gewrichtspijn, aankomen en verstopping.    Schildklierknobbels.  Schildklierknobbels zijn bobbels of abnormale stukken weefsel in de schildklier. Ze kunnen hard zijn, of gevuld met vloeistof of bloed. Mensen kunnen één of meerdere knobbels hebben. Ze komen veel voor, en bijna de helft van de mensen krijgt er tijdens hun leven wel een keer last van.   Meestal geven schildklierknobbels geen symptomen, en 90% is goedaardig (dus geen kanker).  Soms kan een schildklierknobbel zorgen dat de schildklier te snel gaat werken, en nog minder vaak doet het zich voor als schildklierkanker.
Maak een afspraak met je huisarts. Vraag om een bloedonderzoek. Vraag naar een onderzoek waarbij beelden worden gemaakt van de schildklier. Overweeg indien nodig een dunne naald biopsie te laten doen. Leer meer over hypothyreoïdie . Let op de symptomen. Overweeg de risicofactoren. Leer meer over hyperthyreoïdie . Let op de symptomen van hyperthyreoïdie. Neem je risicofactoren in overweging. Leer meer over struma. Let op symptomen van struma. Overweeg de mogelijkheid van struma.
https://www.wikihow.com/Know-if-You-Have-Thyroid-Disease https://www.wikihow.com/Know-if-You-Have-Thyroid-Disease https://www.wikihow.com/Know-if-You-Have-Thyroid-Disease https://www.wikihow.com/Know-if-You-Have-Thyroid-Disease
Getting Medical Help Identifying Hypothyroidism Identifying Hyperthyroidism Identifying Goiter