Risicofactoren identificeren Zoeken naar potentiële tekenen van onrust Diagnose van onrust stellen bij je hond
Elke hond, van elke leeftijd en van elk ras, kan onrust ontwikkelen, maar sommige honden hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van angstgerelateerde stoornissen. Als jouw hond risicofactoren heeft, dan moet je zelfs nog zorgvuldiger zijn in het opletten op tekenen van onrust. Vroege inmenging kan de ontwikkeling van ernstige gedragsproblemen verminderen of zelfs voorkomen. Honden kunnen aanleg hebben voor onrust, gebaseerd op genen, wat betekent dat je kunt navragen of de ouderhonden onrustig zijn. Helaas is deze stap alleen van toepassing als je contact hebt met de fokker of op een andere manier toegang tot informatie over de ouderhonden. Een gebrek aan adequate socialisatie, of blootstelling aan verschillende omgevingen en situaties kan leiden tot onrust wanneer een hond geconfronteerd wordt met dit soort stimuli. Dit is zelfs nog waarschijnlijker als het de hond aan deze stimuli ontbrak gedurende de kritische periode in de eerste veertien weken na de geboorte. Honden die gefokt zijn door broodfokkers en andere honden die in kooien worden grootgebracht hebben bijvoorbeeld vaak levenslang problemen met angst en zorgen, zelfs nadat ze gered zijn. De meeste onruststoornissen bij honden beginnen in de jeugd, wanneer de hond tussen de zes en achttien maanden oud is. Maar, honden van elke leeftijd, die trauma, ziekte of andere stressvolle gebeurtenissen ervaren, kunnen onrustproblemen ontwikkelen. Een achtergrond met mishandeling of slechte ervaringen met bepaalde personen of situaties in het verleden kan onrust veroorzaken. Als je kijkt naar een hond uit het asiel of opvang, vraag dan of de organisatie een dossier heeft over de omgeving waar de hond vandaan kwam. Ziekte of een aandoening die pijn veroorzaakt kan de onrust in een hond verergeren en kan hem angstiger maken. Neurologische ziektes, degeneratie, of blootstelling aan neurotoxines kunnen ook leiden tot onrust bij honden. Dit omvat ook leeftijdgerelateerde cognitieve problemen die kunnen resulteren in de activering van verlatingsangst bij oude honden. De beste manier om tekenen van onrust te herkennen in je hond is door aandacht te schenken aan je huisdier en te zoeken naar gedragingen die ongewoon of uit context lijken te zijn. De stappen in dit deel omvatten algemeen herkenbare tekenen van onrust bij honden. Het scannen van de omgeving en gevoeligheid voor de bewegingen van mensen en andere dieren is een teken van onrust. Onrustige honden scannen hun omgeving zelfs in situaties waar andere honden ontspannen zouden zijn. Ze zijn vaak op hun hoede voor angstaanjagende dingen of gebeurtenissen.  Deze verhoogde staat van paraatheid kan ook betekenen dat de hond sneller schrikt dan je van hem gewend bent. Gespannen spieren is een ander symptoom dat je kunt vinden bij een nerveuze hond die altijd op scherp staat.  Overmatig janken en blaffen kan ook in verband gebracht worden met het onvermogen van de hond om te kalmeren en ontspannen. Het kan zijn dat het je opvalt dat hij ijsbeert of ander gedrag herhaalt. Dit lijkt op hoe onrust het mensen moeilijker maakt om stil te zitten. Vooral als deze symptomen niets te maken hebben met blootstelling aan kou of warmte, kunnen dit tekenen zijn van onrust. Onthoud dat honden gewoonlijk ook hijgen na fysieke arbeid, zoals spelen of trainen, wat niet meteen aanleiding geeft tot ongerustheid. Als je normaal gesproken zindelijke hond in huis zijn behoeftes begint te doen, dan kan dat een teken van onrust zijn. Oude honden kunnen ook tekenen vertonen van incontinentie, dus raadpleeg je dierenarts voor een complete diagnose van de symptomen. Onrustige honden kunnen na een onrustige periode ook last hebben van diarree. Likken van de lippen, geeuwen, oren naar achteren gestoken en verwijde pupillen zijn allemaal andere potentiële symptomen van onrust in je hond. Zorg ervoor dat je deze gedragingen onderscheidt van tijden wanneer ze verwacht kunnen worden, zoals bijvoorbeeld als je hond moe is (voor geeuwen) of wanneer een hond reageert op verandering in lichtsterkte (voor verwijde pupillen). Bij onrust worden bij honden dezelfde stofjes in de hersenen vrijgegeven als bij onrust en vlucht-of-vecht situaties bij mensen. “Vlucht” reacties bij nerveuze honden zijn bijvoorbeeld wegstormen, verstoppen, graven, krassen, vluchten en krabben (zoals aan deuren). Dit soort gedrag komt over het algemeen vaker voor in specifieke gevallen van verlatingsangst, waarbij de onrust ontstaat door de afwezigheid van de eigenaar. Het destructieve gedrag in kwestie houdt in dat barrières zoals deuren en poorten vernield worden. Net als mensen slaapverstoringen kunnen ervaren door onrust, kan dit symptoom ook voorkomen bij honden. Dit signaal komt meer voor bij gevallen van langdurige onrust, dus zoek hiernaar in combinatie met andere symptomen. Verharen is een ander potentieel teken van onrust. Houd het gedrag van je hond extra goed in de gaten als hij ongewoon veel verhaart of zelfs kale plekken krijgt, omdat dit kan worden veroorzaakt door overmatig likken, wat een ander signaal is voor onrust. Overleg, als er geen andere tekenen zijn van onrust, met je dierenarts om je ervan te verzekeren dat de symptomen niet in verband staan met een huidziekte, endocriene aandoeningen, of simpelweg allergieën. Een ander teken is een verlies van eetlust bij je hond. In ernstige gevallen kun je zelfs gewichtsverlies zien bij je hond, veroorzaakt door de verandering in eetgewoontes. Het kan ook zijn dat hij gaat overgeven, zonder relatie met een ziekte of het eten van bedorven of ongeschikt voer. Tijdens periodes van onrust kan je hond een lage lichaamshouding aannemen of zijn staart tussen zijn poten steken. Deze algemene tekenen van zich klein maken kunnen ook aangeven dat je hond bang is. Een onrustige of angstige hond kan in veel situaties erg aan zijn eigenaar plakken. Zoek naar deze tekenen in combinatie met vernielingsgedrag wanneer je er niet bent, het wijst dan sterk op verlatingsangst. Als je je hond ervan verdenkt onrustig te zijn, probeer dan een dagboek bij te houden van elk getoonde gedrag zoals hiervoor genoemd. Beschrijf de locatie, de duur en de omstandigheden bij elke gedraging. Je zou de details van ieder vertoond gedrag moeten onderzoeken om te bepalen welke hiervan werkelijk door onrust veroorzaakt worden. Andere punten om op te letten over elke gebeurtenis zijn mensen en andere dieren in de omgeving, locatie, omgeving, weersomstandigheden, geluiden en alles wat je verder opvalt wanneer de hond tekenen vertoont van onrust. Met de informatie die je hebt verzameld kun je de gedragingen die uiteindelijk normaal waren, gebaseerd op de context, weghalen. Hijgen is bijvoorbeeld een gangbaar teken van onrust, maar het is normaal gedrag voor honden als ze het heet hebben of gerend hebben. Als alle gelegenheden waarbij je het hijgen genoteerd hebt, voorkwamen bij heet weer of na lange wandelingen, dan is het hijgen waarschijnlijk geen gevolg van onrust. Als aan de andere kant de hond hijgt terwijl hij goed uitgerust is en geconfronteerd wordt met vreemdelingen of andere stressveroorzakende factoren, dan is het waarschijnlijk wel een resultaat van onrust. Door het noteren van de momenten van onrustig gedrag, kun je ook patronen beginnen te ontdekken, in relatie tot bepaalde prikkels. Dit is waarom het zorgvuldig bijhouden van details over wanneer je hond onrustig wordt, zelfs als die details onbelangrijk lijken op het moment zelf, cruciaal is voor het volledig beoordelen van de onrust van je hond.Een grondig begrip van de context zal je in staat stellen om stressveroorzakende factoren weg te nemen en te werken aan het verminderen van de angsten van je hond door gecontroleerd trainen. Een hond die bijvoorbeeld bang is om gescheiden te worden van zijn eigenaar kan tekenen van paniek of onrust beginnen te vertonen wanneer de eigenaar autosleutels oppakt, of een jas aantrekt. Voor de hond zijn dat tekenen dat hetgeen waar hij het bangst voor is op het punt staat te gebeuren. Het belangrijkste om je te realiseren is dat de eigenaar niet effectief het huis hoeft te verlaten om de onrustsymptomen te laten beginnen. De hond hoeft alleen maar de acties van de eigenaar in verband te brengen met zijn angst. Als je hond voornamelijk tekenen vertoont van onrust, inclusief blaffen en slopen van eigendommen, als je niet thuis bent, overweeg dan om een videocamera te plaatsen. Je kunt dan de hond opnemen wanneer je weg bent. Dit zal jou en je dierenarts in staat stellen om het gedrag van de hond goed in context te plaatsen en te besluiten of het onrust lijkt omdat jij weg bent of dat iets anders, zoals luide geluiden of werklui buiten, de hond van slag maakt. Gewapend met alle informatie die je verzameld hebt over de gedragingen en omstandigheden ben je klaar om de casus te presenteren aan je dierenarts. Maar, de meeste symptomen hierboven hebben ook een aantal andere mogelijke oorzaken. Je dierenarts zal je dagboek met je bespreken en je hond lichamelijk onderzoeken om andere eventuele oorzaken van het gedrag uit te sluiten. Als je bezorgd bent dat een dergelijk onderzoek de onrust van je hond verergert, neem dan op voorhand contact op met je dierenarts en leg je zorgen uit. Dierenartsen kunnen suggesties en opties aanbieden – vaak ook huisbezoeken – die kunnen helpen om het proces gemakkelijker te maken voor je hond. Je dierenarts kan meerdere opties overwegen, gebaseerd op het specifieke geval van jouw hond, variërend van stappen die je zelf kunt nemen tot het zien van een specialist in dierengedrag. Volg de aanbevelingen van je dierenarts op en houd hem of haar op de hoogte van de voortgang van je hond.
Meng je er vroeg in. Informeer bij de fokker over genetische aanleg. Bepaal hoe de vroege socialisatie van de hond gegaan is. Kijk naar de leeftijd van de hond. Zoek uit of de hond een achtergrond heeft met mishandeling. Kijk naar het medisch dossier van de hond. Let op eventuele neurologische aandoeningen. Observeer je hond van dichtbij. Let op verhoogde waakzaamheid. Wees alert op ijsberen en andere zich herhalende gedragingen. Let op hijgen of beven. Let op ongepast urineverlies of ontlasting. Onderzoek je hond op aanvullende symptomen in het gezicht. Let op ontsnappingspogingen. Wees alert op destructief gedrag. Let op veranderingen in het slaappatroon van je hond. Onderzoek je hond op overmatig verharen. Houd de eetgewoontes van je hond bij. Let goed op de lichaamshouding van je hond. Let op hoe aanhankelijk je hond is. Houd een dagboek bij van de gedragingen. Bepaal de context van elke invoer. Verwijder de normale reacties. Zoek naar prikkels die ermee te maken hebben. Overweeg om een camera neer te zetten als dat van toepassing is. Neem contact op met je dierenarts. Volg de aanbevelingen van je dierenarts op.
https://www.wikihow.com/Recognize-Signs-of-Anxiety-in-Dogs https://www.wikihow.com/Recognize-Signs-of-Anxiety-in-Dogs https://www.wikihow.com/Recognize-Signs-of-Anxiety-in-Dogs
Identifying Risk Factors Looking for Potential Signs of Anxiety Diagnosing Anxiety in Your Dog