Akkoorddiagrammen lezen De theorie van akkoorden begrijpen Toonladders leren
Bij standaard bladmuziek staan de exacte noten van het akkoord aangegeven op de maatbalk. Met een akkoorddiagram heb je alleen maar een reeks letters en cijfers die elk akkoord vertegenwoordigen. De naam van het akkoord vertelt je hoe je het akkoord op de piano moet opbouwen. Het geeft je informatie over met welke vingers je welke toetsen moet aanslaan om het akkoord te spelen. In een akkoorddiagram is de grondtoon de eerste hoofdletter van de naam van het akkoord. De grondtoon is de eerste noot die je speelt, en de noot waarop de rest van het akkoord is gebouwd. Alle andere noten in een akkoord hebben een eigen naam en gekoppeld aan de grondtoon. Bijvoorbeeld: een septiemakkoord wordt zo genoemd, omdat de laatste noot in het akkoord de zevende noot is vanaf de grondtoon. Primaire en secundaire akkoorden zijn enkele van de meest fundamentele akkoorden en vormen basis van de overgrote meerderheid van nummers die je op de piano speelt. Een mineurakkoord is, in wezen, een majeurakkoord, maar dan ondersteboven.  Majeurakkoorden en mineurakkoorden zijn beide akkoorden met drie noten. Majeurakkoorden worden doorgaans simpelweg weergegeven met de initiaal van de grondtoon. Septiemakkoorden vormen echter een uitzondering op deze regel. Als je 'C7' in een akkoorddiagram ziet staan, dan verwijst dit naar een dominant-septiem C akkoord, dat verschilt van een majeur C akkoord. Bij de septiemakkoorden zal 'majeur' afgekort zijn met een 'M' of 'maj' na de grondtoon. Bij mineurakkoorden staat er een kleine letter 'm' na de initiaal. Wanneer je een mineurakkoord speelt, wordt de middelste noot verlaagd ten opzichte van het majeurakkoord, maar de andere twee noten blijven hetzelfde. Dit geeft een mineurakkoord een ernstiger droeviger toon. Veel toetsen hebben een kruis of een mol in hun naam, meestal voorgesteld in de akkoordnaam door een '# ' voor een kruis of een 'b' voor een mol. Deze komen overeen met de zwarte toetsen op je piano.  De zwarte toets rechts van een witte toets is het kruis van die toets. Bijvoorbeeld: de zwarte toets direct rechts van de C is een Cis. De zwarte toets onmiddellijk aan de linkerkant van een witte toets, aan de andere kant, is de Ces. Zwarte toetsen staan zowel rechts als links van verschillende witte toetsen. Dus kan dezelfde zwarte sleutel die als een Cis kan worden beschouwd, ook worden beschouwd als een Des. Houd dit in gedachten wanneer je probeert om noten te vinden op de piano. Er zijn zes basisakkoorden die kunnen worden gespeeld op de piano met behulp van alleen de witte toetsen – drie majeurakkoorden en drie mineurakkoorden. Je kunt nummers spelen met behulp van deze akkoorden zonder je te hoeven bekommeren om kruisen en mollen. De drie majeurakkoorden zijn C, G en F. De drie mineurakkoorden zijn een A mineur, D mineur en E mineur. Deze akkoorden zijn goed om mee te beginnen als je nog net begint met pianospelen. Na de grondtoon en afhankelijk van het primair of secundair zijn van het akkoord, zal de naam van het akkoord andere informatie bevatten die je nodig hebt om het akkoord op de piano te spelen.  Verschillende soorten akkoorden zijn op verschillende manieren gebouwd. Om dit uit de naam van het akkoord te kunnen halen, zal je een kleine woordenschat moeten leren. Bijvoorbeeld: als je 'Caug' of 'C+5' op een akkoorddiagram ziet staan, dan moet je een overmatig C-akkoord spelen. Wanneer je een overmatig akkoord speelt, ga je uit van het majeurakkoord en verhoog je de laatste noot een halve stap. Aangezien een C majeurakkoord C-E-G is, wordt een 'Caug' gelijk aan C-E-Gis. Een verminderd akkoord maak je op bijna de tegenovergestelde manier, door een verlaging van de derde en laatste noot van met een halve stap. Bijvoorbeeld: als je 'Cdim' ziet staan in een akkoorddiagram, dan speel je C-Es-Ges. Bekijk de akkoorddiagrammen van een aantal van je favoriete nummers om te zien welke akkoorden het vaakst voorkomen. Schrijf ze op en onthoud met welke noten je die speelt. Wanneer je de notatie weer ziet, zal je weten welk akkoord je moet spelen, zonder te verzanden in muziektheorie. Zoek online naar vingerzettingen die aangeven waar je je vingers voor bepaalde akkoorden moet zetten. Je kunt 'akkoordvormen' duiden die hetzelfde blijven, ongeacht de grondtoon. Je moet je wijsvinger op de toets plaatsen die overeenkomt met de grondtoon. De symbolen aan het begin van de lijnen van de notenbalk op een vel bladmuziek tonen je hoe je het nummer moet spelen. Nadat je heb herkend of je te maken hebt met een vioolsleutel of een bassleutel, weet je wat de toonhoogte is en de maatsoort.  De voortekens geven aan in welke sleutel het liedje wordt gespeeld. Als er voortekens anders dan die voor C majeur staan, zal je een of meer kruisen of mollen zien staan. Die tekens worden vermeld aan het begin van het muziekstuk. De voortekens betekenen dat elke keer dat je die noot in het stuk speelt, je er een kruis of een mol voor moet denken, in plaats van de aangegeven noot. De G majeurladder bevat bijvoorbeeld een fis, dus zie je bij dit akkoord een hekje (#) op de lijn staan die de noot f vertegenwoordigt. Een majeurakkoord is het eenvoudigste type akkoord dat je kunt spelen. Het is een akkoord met drie noten, samengesteld uit de eerste, derde en vijfde noot op de toonladder van de grondtoon. Wil je andere akkoorden spelen, dan zal je het majeurakkoord moeten wijzigen.  Je kunt beginnen met een C majeurakkoord, omdat dat misschien wel het gemakkelijkst is. Zoek de C-toets op je piano, en sla vervolgens een toets over en plaats je volgende vinger op de derde toets. Sla weer een toets over en plaats een derde vinger op de vijfde toets. Speel deze drie noten op hetzelfde moment en je hebt een C majeur. Pas dezelfde theorie toe terwijl je hand in dezelfde positie blijft, maar verplaats je hand één toets naar de D-toets op de piano. Merk op waar je vingers nu vallen. Zij moeten zich boven de D, Fis en A bevinden. Als je deze drie noten samen speelt, speel je een D majeurakkoord. Een mineurakkoord is hetzelfde als een majeurakkoord, behalve dat in plaats van de middelste noot te spelen, je de toets direct links daarvan speelt, ofwel een halve-stap lager. Alle mineurakkoorden zijn op dezelfde manier opgebouwd. Je kunt deze theorie gebruiken voor het vormen van alle de mineurakkoorden, op dezelfde manier als je alle majeurakkoorden hebt gevormd. Septiemakkoorden heten zo omdat er vier noten in het akkoord zijn, waarbij de vierde noot de zevende noot is in de toonladder (vanaf de grondtoon).  Voor het majeur septiemakkoord speel je gewoon de eerste, derde, vijfde en zevende noten van de grote toonladder. Een C majeurseptiem, genoteerd als 'CM7' of 'Cmaj7', speel je met de noten C-E-G-B. Voor elk septiemakkoord dat geen majeur is, speel je de zevende noot een halve stap lager. Bijvoorbeeld: C7 speel je als C-E-G-Bes. C mineur 7, afgekort 'Cm7,' is een C-mineurakkoord plus de verlaagde zevende noot: C-Es-G-Bes. Een sus-akkoord heeft een onvoltooide geluid, omdat je de derde noot van de grote toonladder vervangen door de vierde noot. Om dit te onthouden, denk je eraan dat je vinger zich uitstrekt voorbij de derde noot naar de vierde.  Uiteindelijk speel je een regulier majeurakkoord, behalve in plaats van het spelen van de eerste, derde en vijfde noot van de toonladder, speel je de eerste, vierde en vijfde noot. Sus-akkoorden zie je op akkoorddiagrammen met de afkorting 'sus' (kort voor 'suspended') of met het getal 4 na de grondtoon (om aan te geven dat je een majeurakkoord speelt, maar dan met de vierde noot in plaats van de derde). Als je eenmaal de theorie achter de verschillende akkoorden begrijpt en hoe zij zich verhouden tot de majeurakkoorden, kun je verschillende varianten combineren voor meer complexe akkoorden.  Bijvoorbeeld: je kunt een sus-septiemakkoord maken door het combineren van een sus-akkoord met een septiemakkoord. Speel de vierde noot van de majeurtoonladder in plaats van de derde, en vervolgens voeg je daar de verlaagde zevende noot aan toe. Alle vier noten samen maken een sus-septiemakkoord. Terwijl deze complexe akkoorden zelden in de populaire muziek worden gebruikt, zal je door de akkoordtheorie te begrijpen geen probleem hebben om ze te spelen, wanneer je ze ziet staan op akkoorddiagrammen of in bladmuziek. Als je naar het toetsenbord op een piano kijkt, zie je de witte toetsen met zwarte toetsen ertussen. Zwarte toetsen zijn gegroepeerd in paren en in groepjes van drie, met een spatie ertussen. Het patroon wordt langs het hele toetsenbord herhaald.  De afstand tussen een witte en zwarte toets er direct rechts naast is een halve stap. De afstand tussen twee witte toetsen met een zwarte toets ertussen is een hele stap. Oefen met het maken van hele en halve stappen op en neer langs het toetsenbord, om een beter begrip te krijgen van hoe ze werken en hoe de noten zich tot elkaar verhouden. De toonladder voor een toets begint bij de grondtoon voor die toets. Alle schalen volgen het 'heel-heel-half heel-heel-heel-half'-patroon. Zodra je de grondtoon hebt gevonden, kun je de hele toonladder spelen door het volgen van dat patroon.  Je kunt de toonladders zelf vinden zonder je zorgen te maken over bladmuziek. Begin met de C en speel elke witte toets totdat je bij de volgende C op het toetsenbord bent. Je hebt zojuist de toonladder van C majeur gespeeld, die gebruik maakt van alleen witte toetsen. Ga verder met de D en volg hetzelfde 'heel-heel-half heel-heel-heel-half'-patroon om te de toonladder van D majeur te vinden. Door uit te gaan van hetzelfde patroon maak je nu gebruik van twee zwarte toetsen – Fis en Cis. Je kunt dit patroon volgen vanaf elke willekeurige toets op de piano, om de toonladder voor die noot te vinden. Zodra je vingers gewend zijn geraakt aan het spelen van het patroon, merk je wellicht dat je een toonladder kunt spelen zonder zelfs maar naar de toetsen te hoeven kijken. Als je eenmaal de toonladder kent, kun je alle majeurakkoorden vinden door het stapelen van noten vanaf de grondtoon. Vorm een akkoord door het spelen van drie of vier noten van de toonladder, beginnend met de grondtoon.  Het majeurakkoord is het belangrijkste akkoord en wordt gevormd door de eerste, derde en vijfde noot van een toonladder, gezien vanuit de grondtoon. Bijvoorbeeld: aangezien de eerste vijf noten van de C-toonlader C-D-E-F-G zijn, bestaat het C majeurakkoord uit de noten C-E-G. Om een mineurakkoord te maken, verlaag je de derde noot met een halve-stap. Bijvoorbeeld: C mineur wordt dan C-Es-G. Als je een majeurakkoord speelt, gevolgd door het mineurakkoord met dezelfde grondtoon, dan hoor je het verschil tussen de twee soorten akkoorden. Als je eenmaal de toonladder weet, kun je erachter komen hoe je het akkoord moet spelen, door te kijken naar de naam van het akkoord. De naam van het akkoord vertelt je hoe dat bepaalde akkoord verschilt van een majeurakkoord. Bijvoorbeeld: Bij een dominant septiemakkoord speel je vier noten in plaats van drie, waarbij de vierde noot de zevende is van de toonladder, een halve stap verlaagd. Dus als je 'C7' ziet, speel je C-E-G-Bes.
Zoek het akkoorddiagram. Bepaal de grondtoon van het akkoord. Luister naar het verschil tussen primaire en secundaire akkoorden. Let op kruisen en mollen. Begin met eenvoudige akkoorden. Lees het volgende deel van de notatie om het akkoord op te bouwen. Leer veel gebruikte akkoorden uit je hoofd. Bepaal de sleutel. Bouw grotere akkoorden op. Bouw een mineurakkoord op. Pas de akkoordtheorie toe op de septiemakkoorden. Ga verder met de sus-akkoorden. Gebruik akkoordtheorie om de meer complexe akkoorden te maken. Herken hele en halve stappen. Speel de toonladder voor de verschillende toetsen. Zoek naar akkoorden binnen de toonladder. Vergelijk akkoordnamen met noten van de toonladder.
https://www.wikihow.com/Read-Piano-Chords https://www.wikihow.com/Read-Piano-Chords https://www.wikihow.com/Read-Piano-Chords
Reading Chord Charts Understanding Chord Theory Learning Scales