Op tekenen van uitdroging letten Behandeling zoeken en evalueren
Sommige oorzaken vragen om directe medische hulp bij elke kat, ongeacht zijn leeftijd of algemene gezondheidsstaat. Deze oorzaken omvatten in ieder geval elk vermoeden van interne bloedingen, brandwonden, gemiddelde tot ernstige wonden, substantieel of langdurig braken of diarree, gebrek aan eetlust dat langer dan 24 uur aanhoudt bij volwassen katten of langer dan 12 uur bij jonge katjes, ademen met open bek of hoge koorts. In de eerste stadia is uitdroging gemakkelijk te missen. In feite zijn zelfs de meeste subtiele fysieke tekenen niet zichtbaar tot de kat minstens 4 of 5% uitgedroogd is. Omdat de tekenen zo subtiel zijn, moet je opletten hoeveel je kat elke dag drinkt. Let op of hij minder drinkt of helemaal niets. Je moet er ook voor zorgen dat je genoeg vers water in de buurt hebt voor hem, vooral als je gedurende langere tijd weg bent, zoals voor je werk of een dagje uit. Eén manier om te zien of je kat uitgedroogd is, is door zijn tandvlees te controleren. Gebruik je vinger om zijn bovenlip omhoog te duwen en zijn tandvlees zichtbaar te maken. Raak met je vinger het tandvlees aan. Bij een goed-gehydrateerde kat voelt het tandvlees vochtig aan. Naarmate de kat meer en meer uitgedroogd wordt, begint zijn tandvlees droger aan te voelen. Als het tandvlees plakkerig of kleverig aanvoelt, dan kan de kat de eerste tekenen van uitdroging vertonen.  Als het tandvlees echt droog aanvoelt, dan kan de kat redelijk tot ernstig uitgedroogd zijn, afhankelijk van andere tekenen. Tandvlees voelt gewoonlijk niet helemaal droog aan tot een kat minstens 6 tot 7% uitgedroogd is.  Houd in gedachten dat het tandvlees van je kat snel zal opdrogen aan de lucht nadat je de bovenlip hebt opgetild, dus je moet de vochtigheid direct beoordelen. Als het tandvlees van je kat droog, kleverig of plakkerig aanvoelt, of als je niet zeker weet of het tandvlees normaal is, onderzoek de kat dan verder om je te helpen bepalen of het huisdier uitgedroogd is, of hoe uitgedroogd hij is. De CRT is de hoeveelheid tijd die de haarvaten, wat kleine bloedvaten zijn, in het tandvlees nodig hebben om zich weer te vullen met bloed. Omdat uitdroging de hoeveelheid bloed vermindert, is deze tijd verlengd bij uitgedroogde huisdieren. Om de CRT te controleren druk je je vinger op het tandvlees van de kat en laat je het daarna los. De huid moet bleker of wit worden. Als het dat niet wordt, probeer het dan nogmaals en druk dan wat harder. Tel, nadat je je vinger hebt opgetild, het aantal seconden dat het duurt voor de bleke huid weer teruggekeerd is tot zijn normale kleur.  Bij een gezonde, goed-gehydrateerde kat moet de huid in minder dan 2 seconden teruggekeerd zijn naar zijn normale kleur. Bij een redelijk uitgedroogde kat kan dit iets langer duren. In gevallen van ernstige uitdroging kan deze hervultijd zelfs nog opvallender verlengd zijn. CRT is gewoonlijk niet verlengd in gevallen van lichte uitdroging, dus een verlengde CRT kan redelijke tot ernstige uitdroging aangeven en is een signaal voor diergeneeskundige hulp. Als het tandvlees erg bleek of wit is voordat je erop drukt, neem de kat dan direct mee naar de dierenarts. Bleek tandvlees kan een teken zijn van verder gevorderde uitdroging. Een ander teken van uitdroging is een subtiel verlies van elasticiteit in de huid. Dit wordt duidelijker naarmate de uitdroging verergert. Controleer de elasticiteit door een stuk huid uit te kiezen op de rug of borst van je kat. Vermijd de huid achterin de nek omdat die dik is en misleidende resultaten kan geven. Pak voorzichtig de huid op tussen twee van je vingers, en laat het dan weer vallen. Observeer de huid die je hebt opgepakt.  Bij een gezonde, goed-gehydrateerde kat moet de huid direct terug op zijn plek vallen. Bij een licht uitgedroogde kat valt de huid misschien niet zo snel terug op zijn plek als bij een goed gehydrateerd dier. Bij een redelijk tot ernstig uitgedroogde kat zal de huid duidelijk langzaam terugvallen op zijn plek, en bij een heel ernstig uitgedroogde kat kan de huid rechtop blijven staan, in plaats van terug op zijn plek te vallen.  Het is belangrijk om je te realiseren dat deze test niet altijd volledig accuraat is. Oude of vermagerde dieren hebben vaak een minder elastische huid dan jongere dieren, dus hun huid zal niet zo snel terugveren, ook al zijn ze goed gehydrateerd. De huid van katjes die jonger zijn dan 6 weken heeft minder elasticiteit dan dat van volwassen katten. Te zware huisdieren hebben veel onderhuids vet, daardoor kan het zijn dat ze geen zichtbaar verlies van elasticiteit hebben tot ze ernstig uitgedroogd zijn. De ogen van je kat kunnen je belangrijke informatie geven over de status van de vochtbalans. Licht ingezonken ogen bij een verder gezonde kat kunnen redelijke uitdroging aangeven. Het is echter belangrijk om je te realiseren dat heel dunne katten, vooral oudere katten of katten met chronische ziekten, gewoonlijk al licht ingezonken ogen kunnen hebben.  Ernstig ingezonken ogen die droog overkomen kunnen ernstige uitdroging aangeven. In bepaalde ernstige gevallen kan zelfs het derde ooglid zichtbaar zijn.  Als de ogen droog lijken, ingezonken zijn of het derde ooglid zichtbaar wordt, dan moet de kat direct diergeneeskundige hulp krijgen. Bij een kat met andere tekenen van uitdroging, kunnen pootjes die koel aanvoelen een indicatie zijn van redelijke tot ernstige uitdroging. Om dit te onderzoeken pak je rustig je kat op. Houd zijn poot in de palm van je hand en let op de temperatuur. Als het aanvoelt als de normale temperatuur van je kat, dan is hij niet redelijk uitgedroogd. Als zijn pootje koel of koud aanvoelt, dan kan dit een teken zijn van ernstige uitdroging en moet je hem zo snel mogelijk naar de dierenarts brengen. Als je kat tekenen vertoont van uitdroging, dan moet je een bezoek brengen aan de dierenarts. Zodra je kat tekenen vertoont van uitdroging moet je contact zoeken met een dierenarts, omdat de toestand veel gemakkelijker te corrigeren is in een vroeg stadium. Als je het vermoeden hebt dat je kat redelijk tot ernstig uitgedroogd is, of als het dier lusteloos is of niet reageert, ga dan direct met je huisdier naar de dierenarts.  Laat de dierenarts weten dat het een noodgeval is zodat je sneller geholpen kunt worden. Ernstige uitdroging is een levensbedreigend noodgeval. Naast het bevestigen van de resultaten van je fysieke onderzoek en het beoordelen van het verleden van je kat, kan je dierenarts tests uitvoeren om te helpen bepalen hoe uitgedroogd je kat is, en om te besluiten over een geschikte behandeling. In aanvulling op een fysiek onderzoek kan je dierenarts wat basistesten uitvoeren om de staat van de uitdroging van je kat te bepalen. Een van de basistesten die dierenartsen gebruiken om de uitdroging te beoordelen is een bloedtest om het packed cell volume (PCV) te bepalen. Als de PCV hoger is dan normaal, dan is je kat waarschijnlijk uitgedroogd.  De dierenarts kan ook een urinemonster nemen om de concentratie te controleren. Gewoonlijk, wanneer dieren uitgedroogd zijn, concentreren de nieren de urine om water te besparen. Als je kat echter een nierziekte of een hormonenverstoring heeft, zal hij niet in staat zijn om zijn urine goed te concentreren, zelfs al is hij uitgedroogd.  Andere onderzoeken kunnen gedaan worden afhankelijk van de verwachte onderliggende oorzaak van de uitdroging. Als de dierenarts eenmaal je kat heeft onderzocht, dan zal ze de geschatte mate van uitdroging berekenen en een vochtbehandelingsplan formuleren. De beste manier om redelijke tot ernstige uitdroging te corrigeren is door intraveneus vloeistoffen toe te dienen. Je zult ook de onderliggende oorzaak moeten aanpakken om de situatie in de toekomst te verhelpen. In gevallen van ernstige uitdroging is een onmiddellijke, agressieve intraveneuze vochttherapie nodig om het herstel van de kat te bereiken. Omdat vroege tekenen van uitdroging subtiel zijn en gemakkelijk gemist kunnen worden, is het belangrijk dat je de potentiële uitdrogingsrisicofactoren en situaties die kunnen leiden tot uitdroging bij je kat kunt identificeren. Je moet zoeken naar veel voorkomende onderliggende oorzaken van uitdroging zoals niet genoeg eten of drinken, excessief plassen, braken, diarree, brandwonden of andere huidbeschadigingen, interne of externe bloedingen, koorts en verlies van vloeistof in het lichaam door interne bloedingen of andere ongewenste opname uit de bloedvaten. Zieke of uitgeputte katten en jonge katjes zijn met name kwetsbaar voor deze aandoening. Als je kat aan deze beschrijving voldoet, moet je bijzonder oplettend zijn bij het zoeken naar deze factoren. Dit zijn altijd redenen voor alarm en rechtvaardigen diergeneeskundige hulp. Bepaalde medische en omgevingsomstandigheden maken uitdroging waarschijnlijker, dus huisdieren die lijden aan deze aandoeningen hebben een verhoogd risico om uitgedroogd te raken. Dit betekent dat je huisdieren met deze aandoeningen heel zorgvuldig in de gaten moet houden voor vroege tekenen van uitdroging. Voorbeelden van dergelijke aandoeningen zijn nierziekten, diabetes, hyperthyroïdie, hartaandoeningen, inflammatoire darmaandoening, maagdarmparasieten, diverse besmettelijke ziekten en hitte-uitputting.
Neem direct maatregelen als dat noodzakelijk is. Let op de waterinname van je kat. Beoordeel de vochtigheid van het tandvlees. Controleer de capillaire refill tijd (CRT) van het tandvlees. Test de elasticiteit van de huid. Controleer de ogen. Voel de pootjes. Vraag om hulp van een dierenarts. Laat de dierenarts testen uitvoeren. Geef je kat de behandeling. Zoek naar onderliggende oorzaken bij zieke katten. Herken risicofactoren.
https://www.wikihow.com/Check-Cats-for-Dehydration https://www.wikihow.com/Check-Cats-for-Dehydration
Checking for Signs of Dehydration Seeking Treatment and Evaluation