De diagnose laten stellen De tekenen herkennen De oorzaak achterhalen
Een kaliumgehalte van minder dan 3,5mEq/L wordt beschouwd als te laag; de normale waarden liggen tussen de 3,6 en 5,2mEq/L. Elektrolytenwaarden zoals calcium, glucose, magnesium en fosfor kunnen tegelijkertijd ook onderzocht worden.    Het bloed kan ook meteen onderzocht worden op de bloed-ureum-stikstofconcentratie (BUN), wat een indicatie is van de leverfunctie. Patiënten die digoxine slikken moeten ook de digoxinespiegel laten controleren, want deze medicatie beïnvloedt het hartritme. Hiermee wordt de hartfunctie onderzocht op tekenen van schade of andere problemen. De arts zal delen van je huid scheren als je veel haar hebt en zal 12 elektroden op je armen, borst en benen plakken. Elke elektrode verstuurt 5 tot 10 minuten lang informatie over het hart naar een monitor. De patiënt moet zo stil mogelijk blijven liggen, en het kan nodig zijn de ECG nog eens te herhalen.  Een laag kaliumgehalte kan verband houden met een te laag magnesiumniveau. Dit kan de intervallen op de ECG verlengen en het kan leiden tot Torsades de Pointes. De eerste tekenen van een tekort aan kalium zijn spierpijn, krampen en abnormale zwakte (waaronder ook spierzwakte in het ademhalingsstelsel en het spijsverteringsstelsel, als het ernstiger wordt).  Door het lage kaliumgehalte is het voor de neuromusculaire cellen niet mogelijk om zich in korte tijd weer op te laden, waardoor ze niet snel kunnen vuren, wat weer inhoudt dat spieren moeite hebben met samentrekken. Zwakheid, spierspasmes en tintelende of verdoofde spieren kunnen wijzen op een verergering van het kaliumtekort, wat betekent dat je meteen naar de huisarts moet. Langdurig of ernstig kaliumtekort kan ook het hart aantasten. Een te laag kaliumgehalte kan het goed functioneren van het hart belemmeren. Dat kan zorgen voor een onregelmatige hartslag, en in ernstige gevallen zelfs voor gevaarlijke hartritmestoornissen.  Een langdurig kaliumtekort kan structurele en functionele veranderingen veroorzaken in de nieren. Als je last hebt van diarree, uitdroging, overgeven of algehele zwakte, zou je je kaliumgehalte moeten laten onderzoeken. Deze test bestaat uit het afnemen van bloed en een algemene metabolietentest om de hoeveelheden elektrolyten (waaronder natrium, kalium, calcium, magnesium, chloride, waterstoffosfaat en waterstofcarbonaat) in het bloed te onderzoeken.   Afhankelijk van je situatie kan de arts ook je leverfunctie onderzoeken. Het gebruik van diuretica kan direct bijdragen aan een kaliumtekort. Patiënten met aandoeningen als een hoge bloeddruk krijgen soms diuretica als behandeling. Maar als deze middelen leiden tot een laag kaliumgehalte, moet je met je huisarts praten over alternatieve medicijnen. Diuretica zijn medicijnen die furosemide en hydrochloorthiazide bevatten. Diuretica verlagen een hoge bloeddruk door vocht af te drijven, waardoor je meer moet plassen. Dit kan ervoor zorgen dat mineralen zoals kalium te veel door het lichaam via de urine worden uitgescheiden, waardoor er een tekort ontstaat. Hoewel sommige oorzaken van kaliumtekort medisch van aard zijn, kunnen andere ook voorkomen worden door veranderingen in de leefstijl. Als je veel alcohol drinkt, veel laxeermiddelen slikt of constant overmatig zweet, kan dat de oorzaak zijn van je kaliumtekort.  Overleg met een medisch hulpverlener om deze gewoontes te veranderen, of om je omgeving te veranderen om het probleem aan te pakken.  Misschien moet je je alcoholverslaving aanpakken als je het moeilijk vindt om uit jezelf minder te gaan drinken. Als je veel laxeermiddelen gebruikt, praat dan met je huisarts om manieren te vinden om je afhankelijkheid hiervan op natuurlijke wijze te verminderen. Als je overmatig zweet, moet je misschien je werk- of leefomgeving veranderen. Je moet koeler blijven, meer drinken of misschien in medische richting stappen ondernemen om minder te zweten. Een laag kaliumgehalte kan duiden op een ander ernstig medisch probleem. Chronische nierziekten en diabetische ketoacidose kunnen leiden tot een laag kaliumgehalte en moeten onmiddellijk worden behandeld.   Andere aandoeningen die kunnen leiden tot een laag kaliumgehalte zijn een foliumzuurtekort of maag- en darmproblemen waardoor je vaak moet overgeven of diarree hebt. Hyperaldosteronisme leidt tot een syndroom waarbij je last kan krijgen van een hoge bloeddruk en hypokaliëmie. De beste manier om je kaliumgehalte te verhogen is door voeding met veel kalium te eten. Je kunt ook kaliumsupplementen slikken, maar zorg dat je dat altijd met je huisarts overlegt, zodat je niet te veel neemt. Enkele voedingsmiddelen die veel kalium bevatten zijn:  Bananen Avocado's Tomaten Aardappels Spinazie Bonen en erwten Gedroogd fruit
Laat je kaliumgehalte testen. Laat een elektrocardiogram (ECG) maken. Let op de eerste waarschuwingstekens. Laat de diagnose snel stellen. Let goed op omstandigheden die kunnen leiden tot een laag kaliumgehalte. Praat met je huisarts over het gebruik van diuretica. Beoordeel je leefstijl op mogelijke oorzaken. Laat je testen op andere medische aandoeningen. Pas je dieet aan.
https://www.wikihow.com/Recognize-Symptoms-of-Low-Potassium https://www.wikihow.com/Recognize-Symptoms-of-Low-Potassium https://www.wikihow.com/Recognize-Symptoms-of-Low-Potassium
Getting Diagnosed Identifying the Signs Determining the Cause