Iemand met een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis helpen Beoordeling van de situatie
Dit is geen gewoonte waar je 'even' mee stopt. Het zal diegene tijd kosten om te leren op eigen benen te staan en zich veilig te voelen om eigen gedachten en meningen te geven.  Stel voor die persoon kleine, haalbare taken waarvan je weet dat hij of zijn die probleemloos aankan. Wanneer die helemaal alleen zijn voltooid, geef de persoon dan complimenten en verhoog geleidelijk de moeilijkheidsgraad van de taken. Praten over dingen die hij/zij graag doet. Wanneer hij/zij op het punt staat alleen te worden gelaten, stel dan voor dat diegene zich gedurende je afwezigheid daarmee bezig gaat houden. Help de ander om meer op zichzelf te leren vertrouwen. Stel voor om bepaalde boeken te lezen of geef die persoon op voor een cursus over het verbeteren van zelfvertrouwen, en maak tijd vrij om hem/haar te vertellen in welke dingen je gemerkt hebt dat diegene erg goed is. Zorg dat diegene gaat trainen, evenwichtige maaltijden eet en stress vermindert. Is er sprake van een verslaving aan een bepaald middel, dan zal dit moeten worden behandeld. Wees voorzichtig dat deze persoon niet te veel geïsoleerd raakt van anderen, omdat sociale ondersteuning zelf al een vermindering van stress tot gevolg kan hebben.  Wees er alert op dat er mogelijk misbruik zal worden gemaakt van de lijder aan deze stoornis. Deze vorm van afhankelijkheid maakt iemand uiterst kwetsbaar voor een manipulatieve of instabiele persoonlijkheid. Vraag jezelf eerlijk af of je een rol speelt bij het bevorderen van haar afhankelijkheid. Inzicht in de eigen stoornis hebben en het besef niet de enige te zijn, kan een enorme opluchting vormen voor hem of haar, evenals laten zien dat er een weg vooruit is. Een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis kan worden behandeld door middel van psychotherapie of psychoanalyse. Het is niet een levenslange gevangenisstraf voor de patiënt. Veel patiënten neigen er echter naar om therapie af te wijzen, omdat ze weigeren in te zien dat er iets mis met hoe zij hun leven leiden, of ze zijn zo depressief of verslaafd dat ze de problemen het liefst helemaal bent vermijden. Het is belangrijk om de persoon te motiveren hulp te zoeken.  Een deel van de manier waarop je haar ervan kunt overtuigen hulp te zoeken, is door uit te leggen dat ze daarmee ook de mensen helpt waar ze te afhankelijk van is. Dring erop aan dat dat de ander het verdient om zichzelf volledig te ontdekken en om een volledige leven te leven naar beste vermogen van zichzelf, zonder te verwachten dat anderen het zullen dicteren. Aangezien de persoon die lijdt aan een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis zo bang kan worden bij de gedachte dat de persoon of personen van wie hij/zij afhankelijk hem/haar zal afwijzen of verlaten, is het belangrijk voor de therapeut om te beoordelen of er tekenen zijn van depressie, angst en paniekstoornissen, en somatische nood. Gebruik geen negatieve zinnen of formulering als stimulans om in therapie te gaan. Door die persoon te vertellen dat diegene 'te passief', 'te afhankelijk' of 'lastig' is, zal het alleen maar erger te maken. Probeer je plaats daarvan te concentreren op positieve taal. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: zelfstandiger worden zal je uiteindelijk gelukkiger maken en meer voldoening schenken. Als jij de persoon bent waar de persoon sterk afhankelijk van is, dan zal je je gedrag zich moeten wijzigen om de ander te veranderen. Dit is waarschijnlijker in een gezinssituatie, maar kan zich ook voordoen met vrienden en bij mentorschap, advies, werk, of andere relaties met een gelijksoortige band. Als je te lang de rol hebt aangenomen van beschermer, bewaker, adviseur, of als iemand die bereid is deze persoon af te schermen tegen de ontberingen van het leven, dan heb je dit mogelijk gemaakt en zal je moeten beginnen met het terugtrekken van dit soort steun, terwijl ze op eigen benen te staan.  Wees voorzichtig dat je achteraf niet beslissingen die hij/zij heeft gemaakt in twijfel trekt, zodat de ander fouten kan maken en ervan kan leren, om diegene te helpen bij het leren dat advies niet altijd hoeft te worden aangenomen. Doe je best om slechts af en toe in te springen, zoals je zou doen bij iemand die niet aan deze stoornis lijdt. Iemands kindertijd kan de basis hebben gelegd voor het ontwikkelen van de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Overdreven angstige of onzekere ouders zijn vaak de oorzaak van het onvermogen van een kind om zich van hen los te maken. Indien het kind constant gestraft werd of zich schuldig moest voelen als het op zoek ging naar de eigen onafhankelijkheid, dan kan dat kind het gevoel krijgen dat onafhankelijk denken en handelen slechte is. Terwijl er uiteindelijk een overstap gemaakt moet worden van de ervaringen uit de kindertijd, kan eraan herinnerend worden hoe ze hem of haar een afhankelijke persoonlijkheid kunnen hebben toebedeeld, nuttig zijn bij het ophelderen van de oorzaak van haar aandoening.  Als je de tijd neemt om naar de ander te luisteren en voorzichtig vragen te stellen over haar jeugd, dan kan zich een patroon ontvouwen van ongelukkige hechting. Houd er rekening mee dat er mogelijk een combinatie is van genetische, biologische en omgevingsfactoren die tot deze aandoening kunnen leiden. Je zult moeten zoeken naar  vijf of meer' van de volgende kenmerken om een eerste conclusie te kunnen trekken dat iemand een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis heeft. De volgende kenmerken zijn gecombineerd indicatief (de patiënt heeft echter voor alle zekerheid nog steeds een professionele diagnose nodig):  Ondervindt iemand voortdurend problemen bij het nemen van dagelijkse beslissingen? Het nodig hebben van een overmatige hoeveelheid advies en geruststelling van anderen vóór het starten van een taak is een teken van zware afhankelijkheid. Hoe klein deze taken ook kunnen zijn, als diegene deze taken niet zelf kan starten of voltooien, dan is dat een indicatie. Stel de volgende vragen: sommige mensen genieten van het nemen van beslissingen, terwijl anderen er de voorkeur aan geven geleid te worden door iemand die ze vertrouwen. Wat heeft je voorkeur? Heb je advies nodig voor dagelijkse beslissingen? Heb je vaak hulp nodig om met een project te beginnen?  Staat iemand toe dat andere mensen beslissingen voor hem of haar nemen op gebieden die direct van invloed zijn op diens leven? Anderen nodig hebben om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de meeste grote delen van het leven is een teken van onvolwassenheid en toont gebrek aan begrip voor het belang van de verantwoordelijkheid voor zichzelf. Stel de persoon de volgende vraag: Heb je wel eens meegemaakt dat andere mensen voor jou beslissingen gingen nemen over belangrijke delen van je leven, bijvoorbeeld, wat voor baan je wilt nemen?  Doet de persoon zijn of haar uiterste best om zorg en steun van anderen te krijgen? Dit kan zelfs zover gaan dat er vervelende dingen gedaan moeten worden. Stel de persoon deze vragen: Stel je vrijwillig voor om vervelende klusjes voor anderen op te knappen, zodat zij voor jou gaan zorgen als je dat nodig hebt? Voel jij je op je gemak wanneer je alleen bent? Ben je bang dat je niet in staat zult zijn om voor jezelf te zorgen? Ben je bang dat belangrijke mensen in je leven bij je weggaan?  Gaat die persoon dringend op zoek naar een andere relatie om te voorzien in een behoefte aan zorg en ondersteuning, wanneer een hechte relatie tot een eind komt? Springt die persoon bijvoorbeeld meteen in rebound-relaties, wat betekent dat hij/zij snel iemand probeert te vinden om te daten, na een verbroken relatie? Voelt diegene zich hulpeloos als hij/zij alleen is of overdreven angstig niet in staat te zijn voor zichzelf te zorgen, of dit nu financieel, emotioneel of zelfs fysiek is? Vraag de persoon de volgende vraag: Merk je dat je wanhopig op zoek gaat naar een andere relatie, direct na het beëindigen van een hechte relatie? Ook al is die nieuwe relatie niet de beste keus voor je?  Heeft diegene voortdurend problemen met laten merken dat hij/zij het niet eens is met iemand anders? Indien hij/zij bang is voor afkeuring, afwijzing en verlies van ondersteuning door anderen, dan zal hij waarschijnlijk te zeer zijn best doen om andere mensen te behagen. Merk op dat realistische angst voor vergelding hierbij niet is inbegrepen. Stel de volgende vragen: Is het moeilijk voor je om een andere mening te hebben dan iemand waar je een sterke band mee hebt? Wat denk je dat er zal gebeuren als je dat wel zou hebben? Doe je vaak alsof je het met anderen eens bent, ook al is dat niet het geval? Waarom? Kun je in de problemen komen als je het oneens bent? Soms lijken mensen een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis te hebben terwijl dat niet zo is. Als aan de bovenstaande criteria wordt voldaan, ga dan na of die persoon ook voldoet aan de volgende criteria, alvorens een diagnose van afhankelijke persoonlijkheidsstoornis te stellen. Merk op dat indien aan een van deze niet wordt voldaan, de persoon geen afhankelijke persoonlijkheidsstoornis heeft:  Wijkt het gedrag van de ander aanzienlijk af van de norm betreffende diens cultuur op ten minste twee van de volgende gebieden:  Cognitie (waarnemen en interpreteren van de dingen, mensen en gebeurtenissen, en de vorming van attitudes en beelden van zichzelf en anderen). Affectie (bereik, intensiteit en geschiktheid van emotionele opwinding en reacties). Beheersing van impulsen en bevrediging van behoeften. Manier van relateren tot anderen en omgang met onderlinge situaties.   Manifesteren de symptomen van de persoon zich over een breed scala aan persoonlijke en sociale situaties, niet beperkt tot specifieke triggers of situaties? Zo ja, dan worden dergelijke symptomen beschouwd als pervasief, inflexibele en maladaptief. Zorgen deze symptomen van afhankelijkheid voor persoonlijke problemen of hebben ze een negatieve invloed op de sociale omgeving van deze persoon? Zijn de symptomen stabiel en van lange duur, met een begin in de late kindertijd of adolescentie? Kunnen andere volwassen psychische stoornissen worden uitgesloten als mogelijke oorzaken van haar afhankelijkheidssymptomen? Kan een ziekte, letsel of dysfunctie van de hersenen worden uitgesloten als mogelijke oorzaken van haar afhankelijkheidssymptomen? Een breekbare oma die niet kan van zichzelf verzorgen heeft geen afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Voelt hij zich hulpeloos, ongemakkelijk en angstig? Voelt hij zich onzeker en boos op zichzelf omdat hij niet weet wat te denken of te doen? Denk na over hoe hij reageert wanneer de persoon waar hij aan gehecht is weer terugkeert. Springt hij dan op deze persoon af, onmiddellijke aandacht verwachtend en diegene zelfs berispend omdat hij/zij is weggegaan? Zich hulpeloos, verlaten en ongemakkelijk voelen wanneer men op zichzelf is, treedt vaak op als gevolg van overdreven angst niet voor zichzelf te kunnen zorgen. Let op mensen die onrealistisch bezig met gedachten en angsten van alleen zijn om voor zichzelf te zorgen. Het is een waarschuwingssignaal dat ze het gevoel hebben niet alleen te kunnen zijn, ongeacht hoe gemakkelijk de taak of het leven dat ze leiden.
Help de patiënt om te leren verantwoordelijkheid te nemen. Moedig de patiënt aan om zoveel mogelijk te lezen over de stoornis. Moedigt de lijder aan deze kwaal aan om professionele hulp te krijgen. Vermijd negatieve taal. Neem jouw deel voor je rekening door de ander los te laten. Begrijp wat een mogelijke oorzaak kan zijn van afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Herken de tekens. Check aanvullende criteria. Ga na hoe de patiënt zich lijkt te voelen wanneer deze met rust wordt gelaten.
https://www.wikihow.com/Know-if-Someone-Has-a-Dependent-Personality-Disorder https://www.wikihow.com/Know-if-Someone-Has-a-Dependent-Personality-Disorder
Assisting Someone With Dependent Personality Disorder Assessing the Situation