Beheers jezelf tijdens gesprekken Vraag om meer vrijheid en respect Omgaan met ouders die altijd bot doen
Je zult niet in staat zijn om je gevoelens goed over te brengen als je gaat lopen krijsen en schreeuwen. Vergeet niet dat mensen tijdens een gesprek de ander nadoen – hoe luider en bozer je wordt, hoe feller de reactie van je ouders kan worden. Als jij kunt afkoelen, dan zullen zij dat ook makkelijker kunnen. Als de dingen echt verhit raken, probeer het gesprek dan na een uur of zo te hervatten – begin er niet meteen weer over terwijl de 'wonden' nog vers zijn.  'Ik heb wat tijd nodig om af te koelen. Ik ga even een eindje om/naar mijn kamer/enz. Kunnen we over 10 minuten verder praten?' Sluit je ogen en tel tot tien, waarbij je telkens diep ademhaalt. Het kost je hersenen slechts een paar seconden om te kalmeren van de eerste woedeaanval. Luister naar muziek die je kalmeert. Zet wat muziek op, sluit je ogen en concentreer je op je ademhaling. Dit betekent niet dat je gewoon maar moet toegeven wanneer ze je aanvallen. Het betekent alleen maar dat je hen een olijftak aanbiedt. Meer waarschijnlijk wel dan niet zullen je ouders kwaad of boos zijn, omdat ze denken dat je een fout hebt gemaakt of hen niet hebt gerespecteerd. Zelfs als je niets verkeerds hebt gedaan, moet je toch je excuses aanbieden voor het misverstand en geef je aan dingen te willen verbeteren. Als je deze eerste vredestak aanbiedt, hoe klein ook, zal hun negatieve energie in een handomdraai oplossen. Het begint altijd met een verontschuldiging.  'Het spijt me dat ik ben vergeten om te bellen, dat was mijn schuld.' 'Ik had mijn belofte niet mogen breken, het spijt me.' 'Ik wilde niet tegen jullie schreeuwen, ik heb gewoon het gevoel dat we langs elkaar heen praatten.' Dit is misschien wel het moeilijkste deel van de hele situatie, maar het is ook een van de belangrijkste. Een ouder die kwaad is moet soms gewoon even stoom afblazen, en jij bent, als hun kind, altijd in de buurt om te luisteren. Hoewel het moeilijk kan zijn om te luisteren zonder er iets tegenin te brengen, zullen in 90% van de gevallen je ouders uiteindelijk niets meer kunnen vinden om te zeggen, als je hen gewoon maar laat praten. Laat ze hun hart luchten en vertel, wanneer ze klaar zijn, jouw kant van het verhaal.  Vraag je ouders beleefd om je niet te onderbreken wanneer je jouw verhaal doet. Als je stil kunt blijven terwijl zij aan het praten zijn, zal het voor hen veel gemakkelijker zijn om niets te zeggen wanneer jij aan het woord bent. 'Ik wil horen wat er volgens jullie gebeurd is.' Zodra je hun perspectief kunt begrijpen, kunnen jullie samenwerken om de situatie te verbeteren. Als je hen op een coöperatieve en kalme manier kunt vertellen wat ze net hebben gezegd, geeft dit je ouders het vertrouwen dat je hen begrijpt. Dit geldt vooral als je hen kunt laten zien hoe dit zich verhoudt tot het grotere plaatje. Belangrijker nog, je kunt ermee het gesprek overnemen, waarbij je hun zorgen in een nieuwe, persoonlijk licht plaatst.  'Ik begrijp nu dat je bang was dat er me wat zou zijn overkomen toen ik niet had gebeld.' 'Ik weet dat je je zorgen maakt dat ik niet genoeg tijd heb om mijn huiswerk af te maken.' 'Ik begrijp nu dat je alleen boos bent omdat je van me houdt en het beste voor mij wilt.' De meeste ruzies, woede en kwaadheid komt van ouders die jouw kant van het verhaal niet begrijpen. In plaats van te schreeuwen, 'Jullie begrijpen me helemaal niet!' kun je beter de tijd nemen om hen te vertellen wat je bedoelt. Leg jouw kant van het verhaal op een rustige, rationele manier uit -- het zal veel moeilijker voor hen zijn om woedend te reageren als je redelijk bent. Kom dus voor jezelf op en laat weten dat je het kunt uitleggen.  'Ik wist niet dat het zo overkwam. Wat ik eigenlijk bedoelde...' 'Ik wil graag eerst mijn kant van het verhaal vertellen.' 'Ik zie wat jullie bedoelen, maar vanuit mijn perspectief...' Wacht niet tot je ouders hun vonnis over je hebben uitgesproken. Wees proactief, doe suggesties en werk samen aan manieren om toekomstige ruzies te voorkomen. Je wilt laten zien dat je deelneemt aan het gesprek, en dingen graag wilt oplossen. Zelfs als je denkt dat de schuld bij je ouders ligt, is dit een geweldige manier om hen aan je kant te krijgen. Vergeet niet om vriendelijk te blijven, zodat elke vorm van kwaadheid kan worden geblust, voordat het gaat oplaaien. Bijvoorbeeld:  Als je vergeten bent om je ouders te bellen of in contact te blijven, bied dan aan een week afstand te doen van je telefoon, als je het de volgende keer weer vergeet. Als ze willen dat je meer klusjes in en om het huis doet, kom dan zelf met een lijst van taken die je graag wilt doen, en wanneer je ze elke week kunt doen. Als ze zich bemoeien met je persoonlijke leven, vraag dan of je vriend of nieuw vriendje/vriendinnetje langs mag komen voor het avondeten of een film, zodat ze die kunnen ontmoeten. In de meeste gevallen zijn ouders niet opzettelijk gemeen. In plaats daarvan proberen ze gewoon hun kind te beschermen. Je ouders houden van je en hun woede is waarschijnlijk afkomstig van angst -- angst dat je vermist raakt, dat je hen of hun wensen niet respecteert, dat je niet je best doet op school, enz. Zodra je begrijpt waarom een ouder gemeen doet, is het veel gemakkelijker om hen te kalmeren en weer gelukkig te maken. Doen je ouders echt gemeen, of hebben ze alleen maar een besluit genomen waar je het niet mee eens bent? Evenzo is het de vraag of jij gemeen doet, of dat je ouders het alleen maar oneens zijn met je beslissingen? Denk hierover na voor je je geduld verliest. Als je alleen maar tegen je ouders zegt dat ze gemeen zijn, zal je weinig bereiken. Je zult specifieke informatie bij de hand moeten hebben om echte veranderingen mogelijk te maken. Neem even de tijd om jezelf af te vragen waardoor je ouders zo boos op je zijn? Wat kan er gedaan worden om de dingen te verbeteren?  Beschouw dit niet als een lijst met eisen. Je wilt je ouders niet het gevoel geven dat ze voor het blok gezet worden. Denk na over de reden voor elke vraag. Laat ze weten dat een bijnaam die ze voor je gebruiken je gevoelens kwetst, of dat je geen tijd hebt om je kamer op te ruimen vanwege huiswerk en sport. Zodra je bent gekalmeerd, moet je je ouders laten weten dat je met hen wilt praten over iets belangrijks. Kies een rustige plek thuis waar jullie alleen kunnen zijn, en een tijd die past bij ieders agenda, en geef elkaar ten minste een uur om te praten.  'Ik vroeg me af of we straks in de woonkamer even onder vier ogen kunnen praten.' 'Er is iets waar ik het graag even met jullie over wil hebben'. Zij zijn zich er mogelijk niet van bewust dat ze gemeen overkomen. Het kan al voldoende zijn ze te vertellen hoe je je voelt, om je ouders te laten nadenken over hun eigen gedrag en de gelegenheid te geven om anders te reageren. Wees eerlijk, open en specifiek, en haal voorbeelden aan uit het verleden, om te laten zien dat dit zich niet alleen in je verbeelding afspeelt.  Als je wilt dat ze luisteren, moet je zelf ook bereid zijn om te luisteren. Je kunt wel eens verrast zijn – je ouders hebben mogelijk soortgelijke gevoelens over jouw. Wees niet beschuldigend of gemeen tegen je ouders -- dit zal hen alleen maar in de verdediging drukken, waardoor ze zelfs nog feller of bozer kunnen worden. Knik meegaand terwijl ze aan het praten zijn, houd je armen en benen open en maak oogcontact met je ouders terwijl ze aan het praten zijn. Laat uit je lichaamstaal blijken dat je luistert om hen aan te moedigen verder te praten, en blijf coöperatief en kalm. Door geëngageerd over te komen zal je volwassen en redelijk overkomen.  Ga niet zuchten of gebaren maken waaruit blijkt dat je gefrustreerd bent. Sla je armen of benen niet over elkaar -- dit geeft je een afgesloten voorkomen. Ga niet doedelen, naar je handen kijken of zenuwachtig met iets friemelen terwijl ze aan het praten zijn. Geef hen je volle aandacht. Zodra je je ouders hebt laten weten hoe je je voelt, geef je aan wat je wilt. Laat hen weten dat je samen aan doelen wilt werken en graag hun inbreng wilt. Heb je vast omlijnde, echte doelen om aan te werken, dan is het veel gemakkelijker om daadwerkelijke vooruitgang te zien -- en je ouders erop te wijzen wanneer ze zich niet aan hun beloften houden.  Als je meer vrije tijd wilt met vrienden, geef dan aan dat je alleen naar buiten gaat als je huiswerk/klusjes klaar zijn. Als je vindt dat je te veel huishoudelijk werk moet doen, laat dan je rooster zien en overleg over het vrijmaken van specifieke uren om de tuin te doen. Eén gesprek zal jullie relatie niet veranderen. Dit is een doorlopend proces, dus zorg ervoor dat je met je ouders contact blijft zoeken. Herinner hen aan je beloften en houd je aan jou deel van de afspraak, om ervoor te zorgen dat zij zich aan die van hun houden. Ga 1-2 maanden later een vervolggesprek aan. Als dingen goed gaan dank je je ouders voor hun steun en respect -- positieve bevestiging doet wonderen. Sta open voor de manier waarop je ouders voelen over de situatie en de redenen die ze daarvoor hebben. Meer waarschijnlijk wel dan niet bent jij waarschijnlijk niet de enige reden waarom je ouders zo doen. Net als jij ze hebben hun eigen spanningen, zorgen en relaties, en is het onvermijdelijk dat sommige van deze spanningen op jou worden afgereageerd. Dit is slechts een deel van wat het betekent om een gezin te zijn.  Zijn er manieren om je ouders te helpen bij het omgaan met hun stress? Misschien kan 1-2 extra klusjes doen hen uiteindelijk helpen om te ontspannen en iedereen gelukkiger te maken. Zijn de zorgen of 'gemeenheid' van je ouders echt een groot probleem in het grote geheel bekeken? Hebben ze gewoon een slecht humeur vanwege hun werk, of zijn ze echt gemeen? Behalve kleine incidenten kun je jezelf afvragen of je ouders op andere manieren hun steun, liefde en zorg voor je laten zien? Alle ouders worden wel eens boos, maar dit betekent niet dat ze een hekel aan je hebben. Als je meteen ruzie gaat maken als je denkt dat je ouders gemeen tegen je doen, dan houd je de molen van de boosheid alleen maar draaiende. Iedereen heeft zware dagen, een knorrige bui, en kan ten onrechte denken dat iemand hem/haar wil kwetsen. Als je elke keer uithaalt als je ouders boos lijken te zijn, dan zal je slechts een patroon van gemeenheden ontwikkelen. Probeer in plaats daarvan jezelf te zijn en te weten wanneer het wel en niet tijd is om op je strepen te staan. Zonder je even een paar minuten af als je boos bent. De kans is groot dat jullie door even tijd voor jezelf te nemen, vergeten waarom jullie boos waren. Wees de gelukkige persoon in je huishouden. Een dergelijk aura van positief, ondersteunend denken is besmettelijk, en kan bewezen de woede en pestgedrag bij de meeste mensen voorkomen. Je hoeft er maar een paar simpele dingen voor te doen:  Bedank je ouders dagelijks. Voor het eten, een vakantieplan, een nieuwe honkbalhandschoen – het enige waar het om gaat is je dankbaarheid. Laat je ouders weten dat je van ze houdt. Een simpele, maar attente kaart voor hun verjaardag, een snelle knuffel voordat je naar school gaat, af en toe 'Ik houd van je' zeggen voor het slapengaan -- deze kleine dingen tellen bij elkaar op en kunnen boosheid beter dan wat dan ook doen wegsmelten. Bied je excuses aan wanneer je iets verknoeit. Wees hun woede voor en geef toe dat je fout zat. Als je de situatie direct aanpakt geef je hen minder kans om boos te worden. Als er kerkgroepen, clubs, sporten, steungroepen, etc. zijn die je vrienden doen of waarin je geïnteresseerd bent, probeer er dan achter te komen wanneer ze bij elkaar komen en vraag je ouders of je er naartoe mag gaan. Hebt je een vriend die naar een bepaalde vereniging gaat, vraag die dan of je mee kunt gaan. Dit soort organisaties kunnen je helpen bij het vormen van een positieve identiteit en doel buiten je familie. Naar buiten gaan is een geweldige manier om de spanning tussen ouders en kinderen te verminderen. Je hebt je eigen leven te leven, en je ouders hoeven niet alles voor je te doen. De overgrote meerderheid van de ouders zou er niet aan denken om hun kinderen te mishandelen of misbruiken, en de meerderheid van disciplinering, ruzie en straf is geen kindermishandeling. Je moet echter onmiddellijk gaan praten met een begeleidingsadviseur, sociaal werker, of de kindertelefoon als je te maken hebt met het volgende:  Constant kleineren, pesten, schelden of verbale gemeenheden Gevoelens van verschrikking of extreme angst voor je ouder(s) Een aangetast of onveilig gevoel. Geslagen of aangevallen worden, of ernstige bedreigingen ondergaan. Seksueel geweld of misbruik.
Neem een moment om te kalmeren voor je met je ouders gaat praten. Geef aan wat er mis is gegaan en zeg sorry, om het gesprek neutraler te maken. Luister naar hen zonder ze te onderbreken. Herhaal wat de belangrijkste punten zijn van hun argument. Leg uit wat je standpunt is. Kom samen met oplossingen om ervoor te zorgen deze ruzie niet weer gebeurt. Weet dat de 'gemeenheid' van je ouders alleen maar een manier is om te laten zien dat ze om je geven. Maak een lijst van redelijke, uitvoerbare verzoeken. Kies een rustige plek uit om met je ouders te praten. Laat hen weten wat voor gevoel hun gedrag je geeft. Blijf je aandacht bij het gesprek houden, zelfs als de discussie verhit raakt. Stel slimme, realistische doelen voor jullie allemaal. Blijf communiceren, werk samen aan het opbouwen van respect voor elkaar, elke dag weer. Probeer het perspectief van je ouders te begrijpen. Blijk kalm en respectvol, zelfs wanneer ze bot tegen je doen. Bied een buffer van positiviteit. Verzamel een ondersteunende groep van vrienden buitenshuis. Weet wanneer er geen sprake meer is van normaal ouderschap maar van mishandeling.
https://www.wikihow.com/Deal-With-Mean-Parents https://www.wikihow.com/Deal-With-Mean-Parents https://www.wikihow.com/Deal-With-Mean-Parents
Asserting Yourself in Conversations Asking for More Freedom and Respect Dealing with Chronically Mean Parents