Naar je partner luisteren Vragen stellen Een bekentenis ontlokken
Bedriegers hebben de neiging om andere woorden te gebruiken wanneer ze liegen over hun gedrag dan wanneer ze de waarheid vertellen. In het bijzonder zullen ze eenvoudige woorden gebruiken, weinig naar zichzelf verwijzen en negatieve emoties tonen in hoe ze spreken.  Complexe taal omvat 'exclusieve' woorden ('behalve', 'maar' en 'zonder') en samengestelde zinnen. Als je partner vreemdgaat, zal hij waarschijnlijk zinnen met veel informatie en complexe taal vermijden bij het construeren van een alibi. Zelf-referenties zijn woorden als 'ik' en 'mijn'. Deze woorden benadrukken eigendom en persoonlijke verantwoordelijkheid voor het verhaal dat de leugenaar vertelt. Bedriegers die een leugen vertellen over waar ze heen zijn gegaan of met wie ze waren, zullen deze woorden eerder uitsluiten als ze een vals alibi delen. Woorden die negativiteit of negatieve emoties uitdrukken zijn onder meer haat, verdriet, waardeloos of vijand. Deze woorden komen vaker voor in verhalen die niet waar zijn omdat de leugenaar zich tijdelijk schuldig en ongemakkelijk voelt wanneer hij liegt (tenzij het een echte sociopaat is). Knikken is een teken van aanmoediging en instemming. Als je met je hoofd knikt terwijl je partner spreekt, zal die zich meer bereid voelen om te blijven praten en te kalmeren. Met een beetje geluk zal de ander toegeven dat hij/zij is vreemdgegaan. Je zou de ander op zijn minst zover moeten kunnen krijgen dat er meer aanwijzingen worden gegeven over waar hij/zij geweest is en recente activiteiten. Veel mensen denken dat de beste manier om een bekentenis van ontrouw te verkrijgen is door hun partner met eindeloze vragen te bestoken. Dit geeft je partner echter niet de ruimte die nodig is om een eventueel vergrijp toe te geven. Als je het onderwerp van bedrog aansnijdt, geef de ander dan de tijd om te spreken. Probeer niet om onmiddellijk te reageren op elk van hun verklaringen met een andere vraag, beschuldiging of eigen verklaring. 'Priming' is een psychologische techniek waarbij je de gedachten of het gedrag van een persoon op een bepaalde manier omkadert door bepaalde woorden of zinnen te gebruiken. Je partner zal meer meewerken en bereid zijn om je te helpen als je hem/haar in staat stelt om toe te geven eerlijk te zijn. Vraag je partner terloops: 'Hoe eerlijk zou je zeggen dat je bent?'  Je partner zou moeten antwoorden dat heel eerlijk te zijn (vooral tegen jou). De meeste mensen willen graag eerlijk zijn, en partners te helpen zichzelf eraan te herinneren dat ze eerlijk zijn (of zichzelf als eerlijk zien) zullen ze meer bereid zijn om toe te geven dat ze vreemd zijn gegaan. Als je partner probeert de ontrouw te verbergen, dan zal hij/zij veel leugens vertellen over waar hij/zij geweest is, daar heeft gedaan en met wie. Om je partner te laten bekennen - of om bewijzen te verzamelen dat je partner vreemd is gegaan - vraag je partner om zijn of haar alibi op een andere manier te delen.  Leugenaars kunnen hun verhaal vaak niet omgekeerd vertellen (de volgorde van de gebeurtenissen van het verhaal van het eindpunt naar het begin), en hebben het ook moeilijk om hun verhaal te vertellen vanuit een punt in het midden van het verhaal.  Moedig je partner aan om het verhaal samen te vatten, gebruik makend van het laatste wat er gebeurd zou zijn. Vraag dan: 'Wat zei je dat er vlak daarvoor gebeurde?' Als je partner zegt zich niet meer te kunnen herinneren, of als de gebeurtenissen in een andere volgorde worden geplaatst dan aanvankelijk, wijs dan op die fout. Vraag, bijvoorbeeld, 'Weet je zeker dat je daar was?' of 'Wat is er echt gebeurd?' Als je partner een verhaal vertelt over waar hij/zij is geweest en waarom, herhaal dat verhaal dan, maar verkeerd en voeg wat duidelijke details toe over hun bedroggedrag. Stel je bijvoorbeeld voor dat je denkt dat je partner een affaire heeft met een collega. Als je dan vraagt waar je partner is geweest, kan die zeggen dat hij/zij met vrienden iets is wezen drinken. In antwoord daarop zou je kunnen zeggen: 'O, je bent met je vrienden en collega's gaan bowlen?' De reactie kan dan zijn: 'Ik ben niet met mijn vrienden gaan bowlen.'  In dit geval suggereert de gedeeltelijke ontkenning van je partner dat het andere deel van de verklaring – iets samen met de collega gedaan te hebben - waar is. Je partner zal waarschijnlijk opmerken dat het tweede deel van de incorrecte verklaring niet is gecorrigeerd en zich snel proberen in te dekken. Dit werkt het beste als je doet alsof je je diep geïnteresseerd bent in iets anders, zoals het lezen van een boek of het bekijken van een film. Open vragen zijn vragen die meer vereisen dan eenvoudige ja/nee antwoorden. Open vragen dwingen je partner om te beginnen met praten, en hoe meer informatie ze je geven, hoe meer bewijs je hebt om later uit te putten om je partner te laten zien dat je weet wat er aan de hand is.  Open vragen zal ook je partner meer op zijn of haar gemak stellen, wat je partner ertoe kan bewegen om - direct of indirect – het vreemdgaan te bekennen. Luister naar kleine details die je later kunt controleren. Controleer deze details. Praat bijvoorbeeld met de mensen met wie je partner volgens eigen zeggen samen was, om erachter te komen of het verhaal van je partner klopt. Als je te veel directe, gerichte vragen stelt, zal je partner waarschijnlijk zijn mond houden en niet bereid zijn om het vreemdgaan te bekennen. Het is normaal om een paar vragen te stellen over de dag dat je partner thuiskomt van je werk, zoals: 'Wat heb je gedaan?' of 'Waarom ben je zo laat thuis?'. Maar als je laat merken dat je je partner ergens van verdenkt voordat die klaar is om het op te biechten, zal je de ander alleen maar frustreren, en uiteindelijk alleen maar sarcastische of duidelijk onjuiste antwoorden krijgen.  Houd het bij de natuurlijke gesprekspatronen. Gebruik de gesprekspatronen die jij en je partner normaliter hanteerden voordat je begon te vermoeden dat de ander vreemd gaat. Vermijd in het algemeen stekelige vragen als 'Wat was je aan het doen?', 'Met wie was je samen?' en 'Waar was je?' Gemeen of passief-agressief (of zelfs gewoon agressief) reageren op je partner zal die niet inspireren om opener te zijn. In plaats daarvan hanteer je een lichte, niet-oordelende en nieuwsgierige toon bij het stellen van vragen aan je partner. Dit voorkomt dat die het vermoeden opvat dat van bedrog verdacht te worden. Als je partner zich gaat realiseren dat je iets vermoedt, kan hij of zij extra stappen ondernemen om de eigen acties te verbergen en je op het verkeerde been te zetten. Blijf kalm en nuchter bij het stellen van vragen aan je partner. Als je emotioneel bent of je fysiek wilt uiten, dan ben je misschien nog niet klaar om het gesprek te voeren. Dit kan een moeilijk onderwerp zijn om te benaderen, dus wacht tot je in staat bent om er rustig mee om te gaan. Als je partner denkt dat je zijn/haar gedrag begrijpt en ermee sympathiseert, dan zal je partner zich veilig voelen. De kans wordt dan groter dat hij/zij durft toe te geven vreemd te zijn gegaan.  Stel je partner op zijn gemak. Geef een reden waarom je kunt begrijpen wat de ander heeft gedaan. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: 'Ik weet dat ik voor mijn werk veel weg ben. Ik zou het kunnen begrijpen als je met iemand anders contact hebt.' Moedig de ander aan met zinnen als, 'Ik ben altijd eerlijk tegen je geweest' of 'Wees alsjeblieft gewoon eerlijk als je me bedriegt. Ik wil weten wie je echt bent.' Je zou ook kunnen zeggen: 'Het is oké, ik zal niet boos worden als je me bedrogen hebt.' Het aannemen van een empathische, zachte aanpak is meestal het beste, maar sommige mensen zullen niet bekennen, tenzij je de druk wat opvoert en laat zien dat jij de regie voert. Wees niet agressief of dominant - maak het je partner gewoon een beetje ongemakkelijk. Kruip in hun persoonlijke ruimte.  Zet je stoel dichterbij je partner dan je normaal zou doen. Kom dichterbij je partner als jullie staan. Leun over de tafel als je spreekt. Deze subtiele gedragingen zullen de dynamiek in je voordeel verschuiven en kunnen mensen ertoe aanzetten om uit de school te klappen over wat ze hebben gedaan. Als je partner gewelddadig is of als je denkt dat je partner gewelddadig kan worden, vermijd deze stappen dan. Je kunt ook bellen met het meldpunt bij huiselijk geweld, Veilig thuis 0800-2000, voor advies. Als je weet dat je partner gisteravond niet in de kroeg was, begin dan niet een gesprek over waar hij/zij dan wel geweest is, zoals: 'Ik weet dat je gisteravond niet in de kroeg was.' Hiermee geef je te veel prijs en wordt het makkelijker voor je partner om het vreemdgaan te ontkennen. Wacht in plaats daarvan liever tot je partner in je val trapt van het zoeken naar een excuus, en vergelijk zijn/haar verhaal dan met informatie die onomstotelijk aangeeft waar je partner wel of niet gezien is en met wie. Hiermee kun je het verzonnen alibi dan ontkrachten. Als je denkt dat je substantieel bewijs hebt dat je partner vreemd is gegaan, maar dit is niet 100% zeker, dan kun je er direct over beginnen in een poging om je partner te laten bekennen. Zoek een rustig moment als jullie samen thuis zijn. Confronteer je partner door iets te zeggen als: 'Ik weet wat er aan de hand is' of 'Ik denk dat we het moeten hebben over [de persoon met wie je partner je bedriegt].'  Je zou het gesprek kunnen inleiden door je partner de kans te geven om te bekennen door iets te vragen als: 'Is er iets wat je me wilt vertellen?' Bluffen kan effectief zijn als je probeert je partner te laten toegeven dat die vreemd gaat, maar als je partner er niet intrapt, zal die niet toegeven wat er echt aan de hand is. Plus, achteraf zal je partner er zekerder van kunnen zijn dat je niets weet van de buitenechtelijke activiteiten. Als je bluft, maar je partner blijkt je echt niet te bedriegen, dan zie je er heel dom uit. Wanneer je bluft, begeleid je partner dan in het vertellen van wat die deed door details aan te bieden met een verhaal dat gebaseerd is op feiten die zeker kloppen. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: 'Elke avond van de week ben je deze week laat thuis geweest. Je vertelde me dat je met vrienden was, maar dat was je niet, of wel?' Vertel dan het verhaal waarvan je denkt (of weet) dat er gebeurd is. Je partner moet dan correcties gaan aanbrengen en details invullen over wat er werkelijk is gebeurd. Zelfs als je al lang vermoedt dat je partner vreemd is gegaan, kan het hartverscheurend en emotioneel schokkend zijn als die het eindelijk toegeeft. Ondanks de emotioneel geladen aard van de situatie, hoor je niet te gaan schreeuwen of agressief te worden jegens je partner. Dit gedrag is niet alleen onvolwassen en onvriendelijk - het kan ook een reden voor de ander zijn om juridische stappen te ondernemen.  Om rustig te reageren, adem je langzaam en bewust in door je neus als je hoort dat je partner vreemd is gegaan. Adem uit door je neus en zorg ervoor dat je uitademing langer duurt dan je inademing. Ga even naar een andere kamer of maak een wandeling om je hoofd leeg te maken als dat nodig is. Bel een vriend of familielid om die te laten weten wat er aan de hand is. De beste manier waarop je kunt omgaan met het besef dat je partner je bedriegt, is om steun te zoeken bij mensen die om je geven.
Luister naar het soort taal dat je partner gebruikt. Knik als je partner spreekt. Haast je niet om te reageren. Bereid je partner voor op de bekentenis. Vertel je partner dat hij of zij zijn of haar verhaal op een andere manier kan vertellen. Vertel een verkeerde versie van het alibi van je partner. Gebruik open vragen. Drijf je partner niet te ver. Vermijd het gebruik van een beschuldigende, koude toon. Druk je medeleven uit voor wat je partner heeft gedaan. Kom dichterbij je partner. Deel niet al je informatie in één keer. Doe alsof je precies weet wat er aan de hand is. Laat je partner de lege plekken invullen. Reageer rustig als je partner bekent dat die vreemd is gegaan.
https://www.wikihow.com/Get-Your-Partner-to-Admit-to-Cheating https://www.wikihow.com/Get-Your-Partner-to-Admit-to-Cheating https://www.wikihow.com/Get-Your-Partner-to-Admit-to-Cheating
Listening to Your Partner Asking Questions Extracting the Confession