De toon van een verhaal beschrijven Herken een algemene toon in de literatuur Bepaal de toon van een verhaal
Om de toon van een verhaal te beschrijven, gebruik je specifieke bijvoeglijke naamwoorden die illustreren welke toon de verteller gebruikt, zoals 'somber', 'plechtig', 'humoristisch', of 'sarcastisch'. Hoe specifieker je bent bij het beschrijven van de toon, hoe meer inzicht je analyse zal bieden.  Bijvoorbeeld, je kunt schrijven, 'De toon van dit werk is plechtig en ernstig. De auteur gebruikt woordkeuze, taal, dictie en beelden om deze toon over te brengen.' Gebruik meerdere bijvoeglijk naamwoorden als dit je beschrijving nauwkeuriger kan maken. Na het in detail beschrijven van de toon gebruik je een paar citaten uit de tekst om je argument te ondersteunen. Kies citaten die toon op basis van woordkeuze, taal, dictie of beelden illustreren.  Bijvoorbeeld, als je over  The Great Gatsby' van F. Scott Fitzgerald schrijft, zou je de laatste regel van het boek als voorbeeld kunnen gebruiken: 'Dus wiegen we door, met de boten tegen de stroom in, onophoudelijk naar het verleden gedragen.'   Je kunt vervolgens opmerkingen maken over het beeld van een boot die tegen de stroom in vaart, alsmede het gebruik van de woorden 'wiegen,' 'gedragen', en 'verleden' die een plechtige, nostalgische toon creëren tot het einde. Als er meer dan één Toon in het werk is, vergelijk die verschillende tonen dan in je analyse. Dit gebeurt vaak wanneer het werk lang is, zoals een roman of een episch gedicht. Ga na wanneer er verschuivingen optreden in toon in het verhaal. Bespreek waarom je denkt dat de toon verschuift en hoe dit jou als lezer beïnvloedt. Je kunt bijvoorbeeld aangeven dat 'De toon verschuift in hoofdstuk 13 van een humoristische naar een meer serieuzere toon. Dit gebeurt wanneer de verteller de ziekte en de dood van zijn moeder bespreekt.' Zorg ervoor dat je analyse van toon altijd verbonden is met andere elementen, zoals sfeer, plot, thema en stijl. De toon van een werk wordt vaak gebruikt ter illustratie van een groter thema, of om een duidelijke sfeer te scheppen. Door toon te koppelen aan deze andere elementen, kan je scherper en daarmee veel sterker analyseren. Je kunt bijvoorbeeld de nostalgische, plechtige toon van de laatste zin in The Great Gatsby koppelen aan thema's zoals herdenking, verlies en gedwarsboomde liefde in de roman. Een van de meest voorkomende tonen in de literatuur is een plechtige of sombere toon (een die zwaar of ernstig aanvoelt). Vaak komt de toon somber of donker over als die plechtig is. Je reageert op een ernstig verhaal met een verdrietig of onrustig gevoel. Een goed voorbeeld van een plechtige of sombere toon is het korte verhaal 'De School' door Donald Barthelme. Een andere gangbare toon in de literatuur is een spannende toon, zoals in veel thrillers of mystery's. Een spannende toon creëert een gevoel van angst en anticipatie in de lezer. Vaak zit je op het puntje van je stoel of vol angstige verwachting tijdens het lezen van een verhaal met een spannende toon. Een goed voorbeeld van een spannende toon is het korte verhaal 'De loterij' door Shirley Jackson. Een humoristisch boek zal de lezer vaak aan het lachen of glimlachen maken. Een humoristische toon tref je meestal aan in een komedie of satire. Het kan speels, geestig en ironisch overkomen. Soms gebruiken schrijvers een humoristische toon als tegenwicht voor een plechtige toon in hetzelfde werk, zoals in een roman of een kort verhaal. Een goed voorbeeld van een humoristische toon is het gedicht 'Sneeuwbal' door Shel Silverstein. Een sarcastische toon wordt vaak gebruikt om de lezer aan het lachen te maken of te amuseren. Het kan bijtend en kritisch overkomen. Een sarcastische toon tref je aan in romans en korte verhalen, met name als ze in de eerste persoon zijn geschreven met een verteller die een droog of sarcastisch gevoel voor humor heeft. Een goed voorbeeld van een sarcastische toon is de roman The Catcher in the Rye door J.D. Salinger. Het kan vaak lastig zijn om stemming en toon in literatuur van elkaar te onderscheiden, vooral omdat ze vaak met elkaar verbonden zijn of in een bepaalde relatie tot elkaar staan. Stemming is anders dan toon in die zin dat het de setting en sfeer van een verhaal beschrijft. Stemming ontstaat door de reactie van de lezer op de toon in een werk. Zowel de stemming als de toon worden echter gevormd door het vermogen van de schrijver om emoties op te wekken bij de lezer. Bijvoorbeeld, als een verhaal speelt zich afspeelt in een verlaten hut in het bos, dan heeft het wellicht een griezelige of verontrustende sfeer. De auteur kan vervolgens een verteller of de hoofdpersoon ten tonele voeren die op een sombere of deprimerende toon de hut in het bos beschrijft aan de lezer. Een manier om de toon van een verhaal te bepalen is door na te gaan welke vocabulaire en taal er wordt gebruikt door de auteur. Denk na waarom de auteur ervoor heeft gekozen bepaalde woorden of taal te gebruiken voor het beschrijven van een scène. Denk na over waarom bepaalde woorden zijn gebruikt voor het bespreken van een personage. Denk erover na hoe deze keuzes toon scheppen.  Neem bijvoorbeeld een passage uit het korte verhaal 'De school:' 'En de bomen gingen allemaal dood... Ik weet niet waarom ze dood gingen, maar ze gingen gewoon dood. Misschien was er iets verkeerd met de grond of was het spul wat we van de kwekerij kregen niet al te best... Al deze kinderen, kijkend naar die kleine bruine stokken, het was deprimerend.' In de passage creëert Barthelme een plechtige, sombere toon met behulp van woorden als 'deprimerend,' 'doden', 'doodgaan' en 'verkeerd'. Lees een paar regels uit het verhaal en merk op hoe de zinnen zijn gestructureerd. Je ziet wellicht dat de zinnen kort zijn en vaak niet variëren in lengte, waardoor er een bepaalde toon wordt geschapen. Of zinnen die door blijven meanderen tot onderaan de pagina. Dit kan leiden tot een meditatieve of doordachte toon. Bijvoorbeeld, in veel thrillers, zijn de zinnen kort en krachtig, met zeer weinig bijvoeglijke naamwoorden of bijwoorden. Dit kan bijdragen tot een spannende toon, vol actie en spanning. Een andere manier om de toon van een werk te bepalen, is door te kijken naar de beelden die door de auteur worden gebruikt om een setting, scène of personage te beschrijven. Bepaalde beelden zullen leiden tot een bepaalde toon in het verhaal. Sterke beelden kunnen een hint geven over de toon zoals de auteur die voor ogen had. Bijvoorbeeld als iemands gezicht wordt beschreven als 'gloeiend van geluk en opwinding', dan kan dit leiden tot een vreugdevolle toon. Of als een hut in het bos wordt beschreven als 'smerig met de vingerafdrukken van de vorige bewoners', dan kan dit leiden tot een spannende toon. Hardop lezen van een verhaal kan je helpen om een beter gevoel te krijgen voor de dictie van het stuk. Dictie verwijst naar hoe de woorden naast elkaar klinken in een zin. Het is vaak duidelijker wanneer een werk hardop wordt gelezen, zodat je kunt horen hoe elk woord klinkt en aandacht kunt besteden aan hoe dit leidt tot een bepaalde toon in het stuk. Lees bijvoorbeeld de volgende regels uit The Catcher in the Rye hardop om de toon te ontdekken: 'Dat verdomde geld. Het maak je uiteindelijk alleen maar verduiveld treurig.' Het gebruik van 'verdomde' en 'verduiveld treurig' geeft de regel een sarcastische of bittere toon, met een vleugje humor en verdriet. Het is gebruikelijk voor een auteur om meer dan één toon te gebruiken in een verhaal, vooral een langer werk zoals een roman. Je merkt wellicht dat de Toon in het werk van hoofdstuk naar hoofdstuk, verteller naar verteller of van scène naar scène verschuift. De auteur doet dit mogelijk om toe te werken naar het specifieke stemgeluid van een personage, of om aan te geven dat er een verschuiving gaat plaatsvinden in personages of de actie in het verhaal. Een roman kan bijvoorbeeld beginnen met een humoristische toon en verschuiven naar een serieuzere ondertoon, naarmate de auteur dieper in de geschiedenis van een personage of diens persoonlijke relaties duikt.
Gebruik bijvoeglijke naamwoorden. Geef bewijs aan uit de tekst. Vergelijk verschillende tonen in hetzelfde werk. Link toon aan stijl, thema, sfeer en plot. Merk op of de toon plechtig of somber is. Herken een spannende toon. Neem nota van een humoristische toon. Let op een sarcastische toon. Wees je bewust van het verschil tussen stemming en toon in de literatuur. Let op de woordkeuze en taal. Kijk naar de zinsbouw. Let op beelden die worden opgeroepen. Lees het werk hardop. Merk op dat een werk meer dan één toon kan hebben.
https://www.wikihow.com/Analyze-Tone-in-Literature https://www.wikihow.com/Analyze-Tone-in-Literature https://www.wikihow.com/Analyze-Tone-in-Literature
Describing the Tone in a Literary Work Recognizing Common Tones in Literature Determining the Tone in a Literary Work