# இலங்கை உள்நாட்டுப் போரில் இலங்கை ஊர்காவல் படையினரின் பங்களிப்பு

இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் (1983-2009) காலகட்டத்தில், உள்ளூர் பாதுகாப்பு அமைப்பில் இலங்கை இராணுவ துணைப் படையினர் (Home Guards) எனப்படும் துணை இராணுவ அமைப்பு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தது. மோதலின் போது, துணைப் படையினர் ஆரம்பத்தில் போதிய உபகரணங்கள் இல்லாத ஒரு சுய-பாதுகாப்புப் படையாக இருந்து, பின்னர் அரசாங்கத்தால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மற்றும் ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பிரிவாக உருவெடுத்தது. இது காவல்துறை மற்றும் இராணுவத்துடன் நெருக்கமாகச் செயல்பட்டது.  

ஆயினும், அதன் செயல்பாடுகள் சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருந்தன: பாதுகாப்புப் படையாக செயல்பட்டதுடன், துணைப் படையினர் மீது மனித உரிமை மீறல்கள், இன அடிப்படையிலான வன்முறையில் பங்கேற்பது மற்றும் பிற அட்டூழியங்கள் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் சுமத்தப்பட்டன.  
| injuries = 78+ தமிழ் பொதுமக்கள் காயமடைந்தார்  
| perpetrators = இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்க்காவல் படையினர், இலங்கை காவல்துறை, இலங்கை கடற்படை  
| mapframe = no  
| weapons =  
}}  

## பின்னணி
இலங்கையில் முகப்பு காவலர்கள் (Home Guards) என்பது, இனக்கலவரம் மற்றும் கிளர்ச்சி வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் உள்ள முஸ்லிம் கிராமங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட உள்ளூர் துணைப் பிரிவுகளாகும். இவை பெரும்பாலும் உள்ளூர் காவல்துறையின் மேற்பார்வையின் கீழ், கிராமங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட, குறைந்த ஆயுதமேந்திய பாதுகாப்புப் பிரிவுகளாகச் செயல்பட்டன.  

முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள், பதட்டங்கள் அதிகரித்து வந்த பகுதிகளிலும், குறிப்பாக பல்வேறு குழுக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதிகளிலும் குவிக்கப்பட்டனர். இது, இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் (1983-2009) பரந்த சூழலுக்குள் முகப்பு காவலர்களின் பங்கை நிலைநிறுத்துகிறது. இப்போரில், தமிழ் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட பல படுகொலைகளுடன் கூடிய பரவலான வன்முறை நிகழ்ந்தது. இந்தக் துயர சம்பவங்கள், தமிழ்ச் சிறுபான்மையினருக்கும் சிங்களப் பெரும்பான்மையினருக்கும் இடையிலான இன மோதலின் நீண்ட வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும். இது, தன்னாட்சியை நாடும் பிரிவினைவாத குழுவான தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் (Liberation Tigers of Tamil Eelam, LTTE) எழுச்சியால் மேலும் மோசமடைந்தது. இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரின் பல்வேறு காலகட்டங்களில், அரசுடன் தொடர்புடைய தரப்பினர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் ஆரம்பகட்ட அறிக்கைகளுக்கு அப்பால் அரிதாகவே விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன; இதனால் பொது அறிக்கைகளுக்கும் நீதித்துறை நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையில் ஒரு தொடர்ச்சியான இடைவெளி உருவானது. இந்தப் பொறுப்புக்கூறலின்மை, நீண்டகாலமாக நிலவும் பரந்தளவிலான தண்டனையின்மை (impunity) கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.  

இலங்கை முகப்பு காவலர்கள், இலங்கை இராணுவத்தால் வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் பயிற்சி உட்பட உத்தியோகபூர்வ ஆதரவுடன் இயங்கினர், மேலும் அடிக்கடி அரச படைகளுடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டனர். இந்த ஒத்துழைப்பு, குறிப்பாக கிழக்கு மாவட்டங்களான திருகோணமலை (Trincomalee), அம்பாறை (Amparai), மட்டக்களப்பு (Batticaloa) ஆகியவற்றில் தமிழ்க் கிராமங்கள் மீது தொடர்ச்சியான படுகொலைகள் மற்றும் முறையான தாக்குதல்களுக்கு பங்களித்தது. தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு இடையேயான இனங்களுக்கிடையேயான பதட்டங்கள் போரினால் ஏற்கனவே மோசமடைந்திருந்த வட மாகாணத்தின் முல்லைத்தீவிலும் (Mullaitivu) இதேபோன்ற வன்முறை வடிவங்கள் உருவானதைக் காண முடிந்தது.  
|-  
|1985 திருகோணமலைப் படுகொலைகள்  
| |மே – செப்டம்பர் 1985  
|திருகோணமலையில் பல இடங்கள்  
| |280+  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை கடற்படையின் உதவியுடன்  
|-  
|முருகபுரி படுகொலை  
| |8 செப்டம்பர் 1985  
|முருகாபுரி, திருகோணமலை  
| |3  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|நிலாவெளி படுகொலை  
| |16 செப்டம்பர் 1985  
|நிலாவெளி, திருகோணமலை  
| |40  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|கல்வெட்டு படுகொலை  
| |20 செப்டம்பர் 1985  
|கல்வேட்டு, அம்பாறை  
| |15  
|10 காயமடைந்தனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|அன்புவழிபுரம் வீதி சூட்டுச் சம்பவம்  
| |10 டிசம்பர் 1985  
|அன்புவளிபுரம், திருகோணமலை  
| |0  
|2 தமிழ்க் குழந்தைகள் காயமடைந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|மூதூர் – 2 தமிழ்ப் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவு செய்து கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம்  
| |25 டிசம்பர் 1985  
|மூதூர், திருகோணமலை  
| |2  
|2 பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|சேருவிலை படுகொலை  
| |12 ஜூன் 1986  
|சேருவிலா, திருகோணமலை  
| |21  
|2 உதவிப் பணியாளர்கள் காயமடைந்தனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|1986 தம்பலகாமம் படுகொலை  
| |28 ஜூன் 1986  
|தம்பலகாமம், திருகோணமலை  
| |34  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|மொல்லிப்பொத்தானை படுகொலை  
| |10 ஜூலை 1986  
|மொல்லிபோதன, திருகோணமலை  
| |11  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|சம்மாந்துறை படுகொலை  
| |10 ஜூன் 1990  
|சம்மந்துறை, அம்பாறை  
| |37  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|வீரமுனை படுகொலைகள்  
| |20 ஜூன் 1990 – 15 ஆகஸ்ட்1990  
|வீரமுனை, அம்பாறை  
| |250+  
|2,000 வீடுகளும் ஒரு இந்துக் கோயிலும் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டன  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|1990 ஜூலை 10 அன்று நடந்த கல்முனைப் படுகொலை  
குறிப்பு: கள்முனை படுகொலையின் 6 தனித்தனியான நிகழ்வுகள் உள்ளன (1) 1985, (1) 1985, (4) 1990 ஆகையால் அவற்றை வேறுபடுத்த இந்தப் புலத்தில் தேதி குறிப்பிடப்பட வேண்டும்)  
| |10 ஜூலை 1990  
|கள்முனை, அம்பாறை  
| |31  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|திராய்க்கேணி படுகொலை  
| |6 ஆகஸ்ட்1990  
|திரைக்கேணி, அம்பாறை  
| |54+  
|பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் அடங்குவர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|சேவியர்புரம் படுகொலை  
| |7 ஆகஸ்ட்1990  
|அலிகம்பை, அம்பாறை  
| |7  
|1 காணாமல் போனார், 12 பேர் கடுமையாகக் காயமடைந்தனர்; வீடுகள், தேவாலயம் மற்றும் பள்ளி எரிக்கப்பட்டன  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|(அருட்தந்தை. யூஜின் ஜோன் ஹெபர்ட் - அமெரிக்கர்) மற்றும் அவரது தமிழ்ச் சாரதி  
| |15 ஆகஸ்ட்1990  
|ஏறாவூர், மட்டக்களப்பு  
| |2  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|கிழக்குப் பல்கலைக்கழகப் படுகொலை  
| |5 செப்டம்பர் 1990  
|வந்தாறுமுலை, மட்டக்களப்பு  
| |158  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை  
| |9 செப்டம்பர் 1990  
|சதுருக்கொண்டான், மட்டக்களப்பு  
| |205  
|5 பச்சிளம் குழந்தைகள், 10 வயதுக்குட்பட்ட 42 குழந்தைகள், 9 கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் 68 வயதுக்கு மேற்பட்ட 28 முதியவர்கள் இந்தத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டனர்  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|சவுக்குக்கடி படுகொலை  
| |20 செப்டம்பர் 1990  
|சவுக்குக்கடி, மட்டக்களப்பு  
| |33  
|10 குழந்தைகளும் ஒரு பச்சிளம் குழந்தையும் எரித்துக் கொல்லப்பட்டனர்  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|தலைவாய் படுகொலை  
| |20 செப்டம்பர் 1990  
|தலைவாய், மட்டக்களப்பு  
| |9+  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்  
|-  
|1990 புதுக்குடியிருப்பு படுகொலை  
| |21 செப்டம்பர் 1990  
|புதுக்குடியிருப்பு, முல்லைத்தீவு  
| |17  
|பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் அடங்குவர். மேலும் 27 பேர் பலத்த காயம் அடைந்தனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|1990 வாழைச்சேனை படுகொலை  
| |22 டிசம்பர் 1990  
|வாலைச்சேனை, மட்டக்களப்பு  
| |9  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|1991 ஏறாவூர் படுகொலை  
| |20 பிப்ரவரி 1991  
|ஏறாவூர், மட்டக்களப்பு  
| |6  
|25 பேர் பலத்த காயமடைந்தனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|பொலன்னறுவை படுகொலைகள்  
| |ஏப்ரல், 30 1992  
|முதுகல் மற்றும் கரபொல  
| |89+  
|10 வயதுக்குட்பட்ட 13 குழந்தைகள் இந்தத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டனர்  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|4ஆம் கொலனி கிராமப் படுகொலை  
| |24 செப்டம்பர் 1997  
|அம்பாறை  
| |8-15  
|இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்  
|-  
|1998 தம்பலகாமம் படுகொலை  
| |1 பிப்ரவரி 1998  
|தம்பலகாமம், திருகோணமலை  
| |8  
|இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை காவல்துறை உதவியுடன்  
|}  

## 1984-1998 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற படுகொலைகளின் வரலாற்றுப் பின்னணி
1984 மற்றும் 1998-க்கு இடையில், இலங்கை முகப்பு காவலர்கள் (Home Guards) எனும் அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற துணை இராணுவக் குழுவால், பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்கள் தொடர்பான 26 ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தன. 1990 ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதி நடந்த காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் படுகொலைக்கு முன்னர், முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட 14 தாக்குதல்கள் பொதுமக்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்டதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து குவிந்ததால், பொதுமக்களுக்கு எதிரான குறிவைத்த வன்முறையின் நீடித்த ஒரு வடிவத்தை இது ஏற்படுத்தியது, இதுவே பின்னர் காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் தாக்குதல் நிகழ்வதற்கான ஒரு சூழலை உருவாக்கியது.  

1990 ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதி, காத்தான்குடியில் உள்ள இரண்டு பள்ளிவாசல்கள் மீதான தாக்குதலில் 100-க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் வழிபாட்டாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்த படுகொலை பொதுவாக விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) மீது சுமத்தப்பட்டது. இருப்பினும், எந்தவொரு பொது அல்லது நீதித்துறை விசாரணையும் குற்றவாளிகளைத் தீர்க்கமாக அடையாளம் காணவில்லை. காத்தான்குடியில் நடந்த இந்த இரண்டு படுகொலைகளுக்கும் தாங்கள் காரணமில்லை என LTTE மறுத்தது. அமைப்பும், "மறைப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை" என்று குறிப்பிட்டது. இந்த விவரத்தை சிலர், தாக்குதல் மத்திய திட்டமிடலின் கீழ் இருந்திருக்காது அல்லது இந்தச் சம்பவத்தில் புலிகளின் கட்டளைச் சங்கிலி தளர்வாக இருந்திருக்கலாம் என்று பொருள் கொள்கின்றனர். மேலும், UTHR (University Teachers for Human Rights - Jaffna) தமது ஐந்தாவது அறிக்கைக்காக, அத்தியாயம் 2-இல் ("A Bloody Stalemate") சேகரிக்கப்பட்ட உள்ளூர் சாட்சியங்களின்படி, LTTE க்கு இதில் தொடர்பு இருப்பதாக பரவலான நம்பிக்கை இருந்தபோதிலும், தாக்குதலுக்கு உண்மையில் யார் பொறுப்பு மற்றும் அதன் தலைமை குறித்து காத்தான்குடி குடியிருப்பாளர்கள் மத்தியில் தெளிவின்மை நிலவியதை அவதானித்தது.  

பின்னர், communal கலவரங்களைத் தடுக்கவும், பிரதேச ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தவும், 1990 அக்டோபரில், புலிகள் அமைப்பு முஸ்லிம் மக்களை வட மாகாணத்திலிருந்து வெளியேற்றியது. இந்த பாரிய இடப்பெயர்வு தமிழ்-முஸ்லிம் உறவுகளை பெருமளவில் பாதித்தது. இந்த வெளியேற்றத்தைத் தொடர்ந்து, எட்டு ஆண்டு காலப்பகுதியில் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட ஐந்து படுகொலைகள் மட்டுமே ஆவணப்படுத்தப்பட்டன. இந்த காலகட்டத்தில், முன்னர் அரசாங்கப் படைகளுக்கும் LTTE க்கும் இடையில் சண்டையிடப்பட்ட பல பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை விடுதலைப் புலிகள் பெற்றனர்.  

## ஊர்க்காவல் படையினரின் நிலைநிறுத்தமும் விரிவாக்கமும்
இலங்கை முகப்பு காவலர்களால் நடத்தப்பட்ட பெரும்பாலான படுகொலைகள் பிரதானமாக கிழக்கு மாவட்டங்களான, குறிப்பாக திருகோணமலை (Trincomalee), அம்பாறை (Amparai), மற்றும் மட்டக்களவையில் (Batticaloa) குவிந்திருந்தன. இந்த மூன்று மாவட்டங்களும் அவற்றின் விவசாய உற்பத்தித் திறன் மற்றும் கடற்கரை வர்த்தக வழிகளுக்கான அணுகல் காரணமாக மூலோபாய மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க பொருளாதார மதிப்பைக் கொண்டிருந்தன. இந்த ஊர்க்காவல் படை அமைப்பு மேலும் விரிவுபடுத்தப்பட்டு, 1991-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் சுமார் 22,000 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு சக்தியாக உருவெடுத்தது; இவர்கள் கிராமங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக காவல்துறையின் மேற்பார்வையின் கீழ் பணியமர்த்தப்பட்டனர். 1994-ஆம் ஆண்டிற்குள், குறைந்தது 17,000 ஊர்க்காவல் படையினர் தீவு முழுவதும் உள்ள பாதுகாப்புப் புள்ளிகளில் அமைதிப் பராமரிப்பு மற்றும் சட்ட அமலாக்க ஆதரவுப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். 2002-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளிலும் 20,000-க்கும் மேற்பட்ட ஊர்க்காவல் படையினர் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.  
2006-ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கத்தின் 1462/20 எண் கொண்ட வர்த்தமானி அறிவிப்பின்படி, ஊர்க்காவல் படை சேவையானது மறுசீரமைக்கப்பட்டு, சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களம் (CSD) நிறுவப்பட்ட பிறகு, இப்படை வேகமாக விரிவடைந்தது; 2009-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தில் சுமார் 45,000 பேர் (பெரும்பான்மையாக சிங்கள கிராமவாசிகள்) இணைந்திருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  

## Post-May 2009: இலங்கை உள்நாட்டு யுத்தத்தின் முடிவு பின்னால்
2009 ஜூலை 4-ஆம் தேதி, இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள காத்தான்குடி ஜும்ஆ மீரா பள்ளிவாசலில் முஸ்லிம் ஆயுதக் குழுக்களைப் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நிராயுதபாணியாக்கும் (disarmament) நிகழ்வு ஒன்று நடைபெற்றது. இந்த நிகழ்வு, ஆயுதங்களைக் கையளிப்பதற்கும் உள்ளூர் தீவிரவாதக் குழுக்களை (militant groups) சமூகத்துடன் மீண்டும் ஒருங்கிணைப்பதற்கும் அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட பொது மன்னிப்புத் திட்டத்தின் (amnesty program) பின்னணியில் நடத்தப்பட்டது.  

2009 ஜூலை 4-ஆம் தேதி பிற்பகல் 3:00 மணிக்கு, கிழக்கு மாகாணத்தின் பிரதிப் காவல்துறை மா அதிபர் (D.I.G.) எடிசன் குணதிலக்க மற்றும் மாகாண அமைச்சர் எம்.எல்.ஏ.எம். ஹிஸ்புல்லாஹ் ஆகியோர் முன்னிலையில் காத்தான்குடி ஜும்ஆ மீரா பள்ளிவாசலில் இந்த நிகழ்வு இடம்பெற்றது. இந்த நிகழ்வின் படங்கள் பின்னர் பரப்பப்பட்டு, நிராயுதபாணியாக்கும் நிகழ்வைப் ஆவணப்படுத்திய AFP உண்மைச் சரிபார்ப்பு இணையதளத்தில் (AFP Fact Check website) காணப்படுகின்றன.  

பொது மன்னிப்பு வழங்கப்பட்ட இந்தச் சமயத்தில், கிழக்கு மாகாணத்தில் முஸ்லிம் இளைஞர்களைத் தீவிரமயப்படுத்துவதிலும் (radicalization) ஆள் சேர்ப்பதிலும் (recruitment) முக்கியப் பங்காற்றியதாக நம்பப்படும் மூன்று முக்கிய நபர்களான - போலீஸ் பாய்ஸ் (Police Faiz), மட்டூர் நிசாம் (Muthur Nizam), மற்றும் ரூஹுல் ஹக் (Ruhul Haq) - ஆகியோரைக் கைப்பற்றுவதற்காக இலங்கை இராணுவமும் காவல்துறையும் தங்கள் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தின. இக்காலப்பகுதியில், அங்குள்ள ஓர் உள்ளூர் இந்துக் கோயிலும் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. இத்தாக்குதல், தமிழ்ப் புலிகளுக்கு ஆதரவளித்ததாகச் சந்தேகிக்கப்பட்ட தமிழ்க் கிராமங்களை இலக்காகக் கொண்ட இலங்கை அரசாங்கப் படைகளின் பழிவாங்கல் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாகும். இந்த வன்முறையின் அளவும் ஒருங்கிணைப்பும், வழக்கமான இராணுவ மோதலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட உத்தியைக் குறிப்பிட்டது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இது வீரமுனையில் நடந்த முதல் வன்முறைச் சம்பவம் அல்ல; 1954-இல் இதேபோன்ற ஒரு படுகொலை நடந்தது, இது அப்பகுதியில் உள்ள தமிழ்ச் சமூகத்தை உள்ளடக்கிய வரலாற்று மோதலின் வடிவத்தைக் குறிக்கிறது. தாக்குதல்காரர்கள், கோவிலின் வளாகத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்ட வேல் (முருகனுடன் பாரம்பரியமாக தொடர்புடையது) மற்றும் திரிசூலம் (சிவன் கடவுளுடன் தொடர்புடையது), அத்துடன் பூசாரிகளால் கோவிலில் பயன்படுத்தப்படும் கத்திகள், கோடாரிகள் மற்றும் இரும்புத் தண்டுகள் போன்ற சமயக் கருவிகள் உட்படப் பலவிதமான ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தினர். தாக்குதல் தொடங்குவதற்கு முன்பே தாக்குதல்காரர்கள் பல வீடுகளுக்குத் தீ வைத்தனர். திராய்க்கேணிப் படுகொலை, அப்பகுதியில் தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே அதிகரித்த இன வன்முறை காலகட்டத்தில் நடந்த பல தாக்குதல்களில் ஒன்றாகும்.  

#### பொலன்னறுவைப் படுகொலைகள் (Polonnaruwa Massacres)
1992 ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி, முந்தைய நாள் தமிழ்ப் புலிகளால் ஆலஞ்சிப்போத்தானாவில் உள்ள காவல்துறைச் சாவடிகள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்குப் பதிலடியாக, முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா ஆகிய தமிழ்க் கிராமங்கள் மீது இலங்கை முகப்பு காவலர்கள் மற்றும் காவல்துறையினரால் இரண்டு பெரிய அளவிலான தாக்குதல்கள் தொடங்கப்பட்டன. இந்த ஒருங்கிணைந்த தாக்குதலில் மொத்தம் 89 தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். முத்துகலில், அரசு ஆதரவு முகப்பு காவலர்களால் 51 பேர் கொல்லப்பட்டனர்; பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 10 வயதுக்குட்பட்ட 13 குழந்தைகளும் அடங்குவர். இந்தக் கொடூர சம்பவங்களின் தூண்டுதலாக காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் படுகொலை இருந்தது. இது புலிகள் அமைப்பின் (LTTE) மீது கூறப்பட்டாலும், நீதித்துறை செயல்முறையின் மூலம் குற்றவாளிகள் இறுதிவரை திட்டவட்டமாக அடையாளம் காணப்படவில்லை. கைது செய்யப்பட்ட பின்னர், அவர்கள் வளாகத்திலிருந்து பலவந்தமாக அகற்றப்பட்டனர். சந்தேகத்திற்கிடமான சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்த பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாரும் மீண்டும் காணப்படாததாலும், அவர்களின் உடல்கள் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கப்படாததாலும், அவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவே அனுமானிக்கப்படுகிறது. இதில் சம்பந்தப்பட்டதாகச் சந்தேகிக்கப்பட்டவர்கள் மீது எந்தவொரு உத்தியோகபூர்வ விசாரணையும் அல்லது சட்ட நடவடிக்கையும் நடத்தப்படாததால், இச்சம்பவம் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது.  

#### சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை (Sathurukondan Massacre)
கிழக்குப் பல்கலைக்கழகப் படுகொலை நடந்த நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, 1990 செப்டம்பர் 9-ஆம் தேதி, மட்டக்களப்பில் சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை நடந்தது. முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களின் ஆதரவுடன் இலங்கை இராணுவத்தால் 186-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஐந்து பச்சிளம் குழந்தைகள், 10 வயதுக்குட்பட்ட 42 குழந்தைகள், 9 கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் 28 முதியவர்கள் அடங்குவர். இந்தப் படுகொலை, போரிடாத பொதுமக்களை (non-combatant civilians) குறிப்பாக இலக்கு வைத்த அரசு ஆதரவு வன்முறைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக பரவலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இச்சம்பவம், அதன் அளவுக்காகவும் (scale), வயது அல்லது பாலினத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் தமிழ்ப் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட வன்முறையின் பாரபட்சமற்ற தன்மைக்காகவும் (indiscriminate nature) கவனிக்கப்படுகிறது.  

குழப்பத்தின் போது அவர் தவழ்ந்து வெளியேறினார், பின்னர் ஒரு மருத்துவமனையை அடைய வழிப்போக்கர் (passer-by) ஒருவரின் உதவியை நாடினார். அவரது சாட்சியம் மட்டக்களப்பு சமாதானக் குழுவால் (Batticaloa Peace Committee) பதிவு செய்யப்பட்டது. அது சத்துருக்கொண்டான் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களைச் சேர்ந்த 184 முதல் 185 தமிழ்ப் பொதுமக்களை முறையான முறையில் கொன்றழித்ததை விரிவாக விவரித்தது.<blockquote>*“இராணுவம் கொண்டையன்கேணி, சுங்கான்கேணி மற்றும் கருவாக்கேணி கிராமங்களுக்குள் முன்னேறியபோது, அவர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி, மக்களை வெட்டத் தொடங்கினர், இதன் விளைவாகப் பல உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன. இராணுவம் ஒரு புல்டோசரை (bulldozer) பயன்படுத்தியது, மற்றும் கொலைகளுக்கு இடையில் எந்தத் தாமதமும் இல்லாமல், உடல்களைப் புதைக்க அது பயன்படுத்தப்பட்டது. இராணுவம் அந்த மூன்று கிராமங்களைச் சேர்ந்த நாற்பத்தெட்டு (48) குடியிருப்பாளர்களைக் கைது செய்து, அவர்களை வாழைச்சேனை பிரதான சாலையை நோக்கிச் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. அங்கு அவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டு, அவர்களின் உடல்கள் ஒரு தனிப்பட்ட சொத்தின் (private property) வளாகத்திற்குள் புதைக்கப்பட்டன.”* அந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி அவர் சிந்தித்துப் பார்க்கையில்:<blockquote>*“இந்த நடவடிக்கையில் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து இராணுவ அதிகாரிகளின் பெயர்களையும், மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, செப்டம்பர் 8-ஆம் தேதி முகாமிற்கு வந்த இராணுவ மேஜர் ஜெனரலின் பெயரையும் நான் அவர்களிடம் கொடுத்தேன். அதற்குப் பிறகு ஏதேனும் விசாரணைகள் நடத்தப்பட்டுள்ளதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று அவர் கூறினார்”*</blockquote>  

## திராய்க்கேணி படுகொலை, அம்பாறை சாட்சியங்கள் (Tiraikerny Massacre, Amparai Testimonies)
வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகம் (NESOHR) திராய்க்கேணிப் படுகொலையின் அத்துமீறல்களை, உயிர்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களைச் சேகரித்து ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. ஒரு உயிர்பிழைத்தவரின் சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்வுகளின் சுருக்கம் பின்வருமாறு:  

அதிகாலையில், ஆலிமடக்காடு வயல்வெளிகளில் வேலைக்குச் சென்றிருந்த தங்கள் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல ஆண்கள் இறந்ததற்காக முஸ்லிம் பெண்கள் அழுவது தமிழ்க் கிராமவாசிகளுக்குக் கேட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அன்றைய தினத்தின் பிற்பகுதியில், கனமான ஆயுதங்களுடன் கூடிய ஒரு முஸ்லிம் கும்பல், தமிழர்களைத் தாக்க திராய்க்கேணி கிராமத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருப்பதாக அந்தக் கிராமவாசிகள் எச்சரித்தனர். திராய்க்கேணியில் இருந்த பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உட்படத் தமிழ்க் குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி, பிள்ளையார் கோவிலில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.  

### தாக்குதல் மற்றும் இராணுவத்தின் பங்கு
கத்திகள், வாள்கள், அரிவாள்கள் மற்றும் தடிகளுடன் நூற்று ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட (150+) ஆண்கள் அடங்கிய ஒரு கும்பல், கோஷங்களை எழுப்பி, தமிழ்க் கிராமவாசிகளைத் தாக்க முஸ்லிம்களை ஒன்று சேருமாறு அழைப்பு விடுத்து கோவிலை அணுகியது. தமிழ்க் கிராமவாசிகள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து புகை எழுவதைக் (smoke rising) கண்டனர். தாக்குதல்காரர்கள் பிள்ளையார் கோவிலை நெருங்கவே, பல கிராமவாசிகள் பெரியதம்பிரான் கோவிலில் அடைக்கலம் தேடினர், கும்பல் நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்தது.  

ஆறு இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய்களை ஏற்றிச் சென்ற ஒரு கவச வாகனம் (armoured car) கோவில் வளாகத்திற்கு வந்தது. இருப்பினும், சிப்பாய்கள் தாக்குதலில் நேரடியாகப் பங்கேற்கவில்லை. தமிழ்ப் இளைஞர்கள் சிப்பாய்களிடம் வரவிருக்கும் தாக்குதலைத் தடுக்க கெஞ்சினர், ஆனால் சிப்பாய்கள், தமிழர்கள் முஸ்லிம்களைக் கொன்றதால், இராணுவத்தால் தலையிட முடியாது என்று கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் சிப்பாய்கள் கைகளை அசைத்தனர், அதை அந்தக் கும்பல் தாக்குதலைத் தொடங்குவதற்கான சைகையாக (signal) விளங்கியது.  

தாக்குதல்காரர்கள் கோவிலைத் தூஷிக்கத் (desecrate) தொடங்கி, திரிசூலம் மற்றும் வேல் போன்ற புனிதப் பொருட்களைக் கருவறையிலிருந்து எடுத்து, அவற்றைச் பொதுமக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினர். தரையில் அமர்ந்திருந்த ஆண்கள் குத்தப்பட்டும் வெட்டப்பட்டும் கொல்லப்பட்டனர், அதே சமயம் பெண்களும் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டனர். பல பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பின்பக்கமாகத் தப்பி ஓட முயன்றனர், ஆனால் பெரும்பாலானோர் உயிருடன் திரும்பவில்லை. இறந்தவர்களில், ஒரு இளம் தாயான விஜயலட்சுமி மற்றும் அவரது பச்சிளம் குழந்தை உட்பட முழு குடும்பங்களும் அடங்கும். குறிப்பாக, இந்தச் சாட்சியம் அளித்த நபரின் கணவரும் படுகொலையில் இருந்து உயிர்பிழைக்கவில்லை.  

சிப்பாய்களின் இருப்பு தாக்குதல்காரர்களை ஊக்குவித்தது போல் தோன்றியதாகச் சாட்சிகள் தெரிவித்தனர், இது சிலர் இலங்கை இராணுவம் மற்றும் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களின் கூட்டுத் தாக்குதலா என்று யோசிக்கத் தூண்டியது. பின்னர் துப்பாக்கிச் சூடு சத்தம் கேட்கவே, சிப்பாய்கள் "புலிகள் வருகிறார்கள்" என்று கும்பல் கத்தியவாறே தங்கள் கவச வாகனத்தில் தப்பி ஓடினர். அதைத் தொடர்ந்து, விசேட அதிரடிப்படையினர் (Special Task Force - STF) அங்கு வந்து, முன்னேறிச் சுட்டுக் கொண்டே மீதமிருந்த தாக்குதல்காரர்களை ஓடித் துரத்தினர்.  

STF படைப் பிரிவினர் அப்பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, அவர்கள் ஒரு பாரிய படுகொலைச் (mass slaughter) சம்பவத்தைக் கண்டனர்: டஜன் கணக்கான தமிழ் ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் இறந்து கிடந்தனர் அல்லது சிதைக்கப்பட்டிருந்தனர், கோவிலின் எல்லா இடங்களிலும் இரத்தமும் சதையும் சிதறிக் கிடந்தன. உயிர்பிழைத்தவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தனர். STF-இன் தலைவர் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதாக உறுதியளித்தார். முக்கியமாக, தமிழ்க் கிராமவாசிகள் எதிர்த்துப் போராடவில்லை என்று அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.  

## பொலன்னறுவைப் படுகொலை (முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா கிராமங்கள்) சாட்சியங்கள் (Polonnaruwa Massacre (Muthugal & Karapola Villages) Testimonies)
அம்பிகை சர்வதேச (Amnesty International) அமைப்பின் அறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிகழ்வுகளின் சுருக்கம் பின்வருமாறு தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த அறிக்கை, உயிர்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களைச் சேகரித்து, பொலன்னறுவைப் படுகொலைகளில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெயர்களை வெளியிட்டது:  

1992 ஏப்ரல் 29-ஆம் தேதி ஆலஞ்சிப்போத்தானா என்ற முஸ்லிம் கிராமத்தின் மீது புலிகள் அமைப்பு (LTTE) நடத்தியதாகக் கூறப்படும் தாக்குதலுக்குப் பழிவாங்கும் (retaliation) நடவடிக்கையாக, அருகில் உள்ள முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா கிராமங்களைச் சேர்ந்த எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட தமிழ்க் கிராமவாசிகள் முகப்பு காவலர்களால் (Home Guards) திட்டமிட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.  

கரப்போலாவைச் சேர்ந்த சில இலங்கை காவல்துறையினரும் முத்துகலில் உள்ள முகப்பு காவலர்களுடன் இணைந்து, டஜன் கணக்கான தமிழ்க் கிராமவாசிகளைச் சுட்டுத் தள்ளியதுடன், கத்தியாலும் குத்திக் கொன்றனர். பின்னர் அவர்கள் கரப்போலாவுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர், அங்கு மேலும் முப்பத்தெட்டு (38) பேர் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. காலை 9 மணியளவில், அவர்கள் மீண்டும் முத்துகலுக்குச் சென்று, இராணுவம் வந்து அவர்களைப் பின்வாங்கச் செய்யும் வரை, சுமார் 10 மணி வரை படுகொலைகளைத் தொடர்ந்தனர்.  

### பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சாட்சியங்கள்
இந்தப் படுகொலையில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர், ஒரு குழுவாகத் தமிழர்கள் தஞ்சம் புகுந்திருந்த ஒரு குடியிருப்பில், குற்றவாளிகள் உள்ளே நுழைவதைத் தடுக்க மகன் கதவுக்கு எதிராக நின்றபோது, ஒரு முகப்பு காவலரால் அவரது மார்பில் சுடப்பட்டார் என்று கண்கண்ட சாட்சியம் அளித்தார். மற்ற சாட்சிகளும் இவரின் கூற்றை உறுதிப்படுத்தியதோடு, இந்தக் குறிப்பிட்ட சம்பவத்தில் இரண்டு, நான்கு மற்றும் பன்னிரண்டு வயதுடைய மூன்று குழந்தைகள் உட்பட மேலும் ஏழு பேர் பாதிக்கப்பட்டதாக ஆவணப்படுத்தினர். மற்றொரு சம்பவத்தில், சிவாபதியும் அவரது மூன்று வயதுக் குழந்தை சின்னராசையா தங்கேசுவரனும் கொல்லப்பட்டனர். சிவாபதி, வீட்டில் இருந்த மூத்த குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க முயன்றபோது சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.  

முத்துகலில் இருந்து தப்பியோடிய பல கிராமவாசிகள் பின்னர் மதுரங்கலாவைச் சேர்ந்த முகப்பு காவலர்களால் வயல்வெளிகளில் மறைந்திருந்தபோது கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர். அம்னஸ்டியின் அறிக்கையின்படி, பியரிஸ் விஜயசிங்கவின் மனைவி என்று அடையாளம் காணப்பட்ட ஒரு சாட்சி, ஒரு குழு முகப்பு காவலர்கள் ஆறு தடுப்புக் காவலர்களை தங்கள் மதுரங்கலா குடியிருப்புக்கு அழைத்து வந்ததை நினைவு கூர்ந்தார். அவர்களில், அவரது உறவினரான பி. பாக்கியராஜா மற்றும் முத்துகளைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணும் இருந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து நடந்த நேர்காணலில், அன்று நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து அவர் விரிவான தகவலை வழங்கினார்: <blockquote>*“அவர்கள் என் கணவரிடம் முத்துகல் பாக்கியராஜாவைத் தெரியுமா என்று கேட்டார்கள்... அதற்கு என் கணவர், '... அவர்கள் நிரபராதிகள், பயத்தின் காரணமாகவே அவர்கள் வயல்களில் ஒளிந்திருந்தனர்' என்று கூறினார். பின்னர் முகப்பு காவலர்கள் என் கணவரை துப்பாக்கிகளின் பின்புறத்தாலும் (rifle butts) கைகளாலும் தாக்கினர். அதன் பிறகு கரப்போலா காவல்துறையினர் வந்தார்கள்... அவர்கள் என் கணவர் உட்பட அந்த ஆறு ஆண்களையும் அடித்து, அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு வெள்ளை வேனுக்குள் ஏறுமாறு உத்தரவிட்டனர். அவர்களைக் கரப்போலா காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதாகச் சொன்னார்கள்.”*</blockquote>  

வெலிகந்தை இராணுவ முகாமில் இருந்து இலங்கை இராணுவப் பிரிவினர் அதிகாலை 6:30 மணியளவில் அப்பகுதிக்குள் நுழைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. முத்துகலில் பதிவான உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை ஐம்பத்து ஒன்று (51) ஆகும், இதில் பத்து வயதுக்குட்பட்ட பதின்மூன்று (13) குழந்தைகளும் அடங்குவர். இந்த படுகொலைகளில் முத்துகலில் கொல்லப்பட்ட ஐம்பத்து ஒரு (51) பேர் மற்றும் கரப்போலாவில் கொல்லப்பட்ட முப்பத்தெட்டு (38) பேரில் முப்பத்தொரு (31) பேரின் பெயர்கள் அடங்கிய பட்டியலை அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் வெளியிட்டது.