# காவி எழுத்து முறை


**காவி எழுத்து முறை** அல்லது பழைய **ஜாவானிய எழுத்து முறை** (ஆங்கிலம்: *Kawi script*; *Old Javanese script;* இந்தோனேசியம்: *Aksara kawi, Aksara carakan kuna*) என்பது 8-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 16-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில், ஜாவாவை முதன்மையாகக் கொண்டு, கடல்சார் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பெரும்பகுதியில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பிராமிய எழுத்துமுறை ஆகும்.  

இந்த எழுத்துமுறை ஓர் அபுகிடா *(abugida)* எழுத்து முறையைப் பின்பற்றுகிறது; அதாவது எழுத்துக்களை ஓர் உள்ளார்ந்த உயிரெழுத்துடன் அழுத்தமாகப் படிப்பதை இந்த முறை பின்பற்றுகிறது;  

காவி எழுத்து முறையில், மெய்யெழுத்துகளைக் குறிக்க உயிரெழுத்துக்கள் அடக்கப் படுகின்றன; அதாவது தாழ்த்தப்படுகின்றன. பிற உயிரெழுத்துகளைக் குறிக்க *டைக்ரிட்டிக்* ஒலிப்புச் சொற்கள் *(Diacritic)* பயன்படுத்தப்படுகின்றன.  

## வரலாறு

காவி எழுத்துமுறை இந்தியாவின் நாகரி எழுத்து முறை *(Nāgarī script)* அல்லது பழைய தேவநாகரி எழுத்துமுறையுடன் *(Old-Devanagari script)* தொடர்புடையது. இந்தக் காவி எழுத்துமுறை, பிரே-நகரி *(Prae-Nagari)* என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.  

மத்திய ஜாவா, கிழக்கு ஜாவா போன்ற தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில்; சமசுகிருதம் மற்றும் பழைய ஜாவானிய மொழியைக் காவி எழுத்து வடிவத்தில் எழுதுவதற்கு, தொடக்க கால நாகரி எழுத்து வடிவம் முதன்மையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.  

## லகுனா செப்பேடு

காவி எழுத்துமுறை என்பது ஜாவானியம், சுண்டானியம், பாலினியம் போன்ற மொழிகள்; பாரம்பரிய இந்தோனேசிய எழுத்துக்களின் மூதாதைய மொழிகள் என்றும் அறியப்படுகிறது.  

லூசோன் காவி எழுத்துமுறை போன்ற பாரம்பரிய பிலிப்பீன்சு எழுத்துமுறைகளும் காவி எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தின. கி.பி 900-ஆம் ஆண்டின் லகுனா செப்புத் தகடுகளின் பண்டைய எழுத்துக்கள் காவி எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தின. இந்த லகுனா செப்புத் தகடு கல்வெட்டுகள் 16 ஆம் நூற்றாண்டின் காவி பயன்பாட்டில் எஞ்சியிருக்கும் மிக அரிய பதிவுகளாகும்.  

## பெலாஞ்சோங் கல்தூண்

தெற்கு பாலி, சானூர் *(Sanur)* எனும் கடற்கரை நகரத்தில், 1932-ஆம் ஆண்டு கண்டெடுக்கப்பட்ட பெலாஞ்சோங் கல்தூணில் நாகரி எழுத்து முறையின் செல்வாக்கிற்கு வலுவான சான்றுகள் காணப்படுகின்றன. பெலாஞ்சோங் கல்தூண் இரண்டு எழுத்து முறைகளில் உரைகளைக் கொண்டுள்ளது: ஒன்று தொடக்க்கால நாகரி எழுத்து முறை; மற்றொன்று தொடக்க்கால காவி எழுத்து முறை.  

மேலும், சானூர் பெலாஞ்சோங் கல்தூணில் சமசுகிருதம் மற்றும் பழைய பாலினிய மொழி என இரண்டு மொழிகள் உள்ளன. இவற்றில், உரையின் பழைய பாலினிய மொழிப் பகுதி தொடக்க்கால நாகரி மற்றும் தொடக்க்கால காவி எழுத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  

கி.பி 914-ஆம் ஆண்டில் கிடைக்கப் பெற்ற பெலாஞ்சோங் கல்தூணின் உள்ளடக்கங்கள் ஜாவா தீவின் மத்திய கிழக்குப் பகுதிகளில் காணப்படும் தொடக்க்கால காவி எழுத்துக்களைப் போலவே உள்ளன.  

## காவி எழுத்துகளின் அமைப்பு
*, 16.31, (*Bhramara wilasita)]]  

### காவி எழுத்துகளில் இராமாயணம்

**காகாவின் இராமாயணம்** ( *Kakawin Ramayana* ) என்பது சமசுகிருத இராமாயணத்தை காகாவின் யாப்பிலக்கணத்தில் வழங்கும் பழைய சாவக மொழிக் கவிதையாகும். காகாவின் இராமாயணம்; காவி எழுத்து முறையிலும் பழைய ஜாவானிய எழுத்து முறையில் எழுதப்பட்டு உள்ளது.  

மத்திய ஜாவாவில் (நவீன இந்தோனேசியா) 9-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் அல்லது 10-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மாதரம் இராச்சியத்தின் ஆட்சிக் காலத்தில் எழுதப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது.  

பழைய ஜாவாவின் இராமாயணம் 856 மற்றும் 930-க்கும் இடையில் எழுதப்பட்டது. கடைசி பகுதி 900-930 காலக்கட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது." ஜாவா தீவு மக்களிடையே, காகாவின் இராமாயாணம் எப்போதும் கலை வெளிப்பாட்டின் உச்சமாக கருதப்படுகிறது. பாதுகாக்கப்பட்ட ஏராளமான கையெழுத்துப் பிரதிகள் காகா இராமாயாணத்தின் புகழுக்குச் சான்றாக அமைகின்றன.  

## காவி எழுத்துமுறையின் பரிணாம வளர்ச்சி
பண்பாட்டுத் தாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக உருவான செப்பேடு.]]  
தொடக்க்கால நாகரி - காவி எழுத்துமுறை 7-ஆம்; 10-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில், மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக செழித்து வளர்ந்தது. மேலும் 910-க்குப் பிறகு காவி எழுத்துமுறை தென்னிந்திய செல்வாக்கின் கீழ் வந்தது. இது பிராமி-நந்திநாகரி *(Brahmi-Nandinagari)* எழுத்து முறையின் ஒரு பகுதியாகும்.  

காவி எழுத்துமுறை பரிணாம வளர்ச்சியின் நான்கு நிலைகள்:  

- 910–950 (கிழக்கு ஜாவானிய காவி I)
- 1019-1042 (கிழக்கு ஜாவானிய காவி II)
- 1100–1220 (கிழக்கு ஜாவானிய காவி III)
- 1050–1220 (கேடிரி காலத்தின் சதுர எழுத்துமுறை)