# வில்லிஸ் ஆர். விட்னி



**வில்லிஸ் ரோட்னி விட்னி** (*Willis Rodney Whitney*) (ஆகத்து 22,1868-சனவரி 9,1958) ஒரு அமெரிக்க வேதியியலாளரும் *ஜெனரல் எலக்ட்ரிக் நிறுவனத்தின்* ஆராய்ச்சி ஆய்வகத்தின் நிறுவனரும் ஆவார். ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்துறை உலகங்களை ஒன்றாக இணைத்ததற்காக அமெரிக்காவில் "தொழில்துறை ஆராய்ச்சியின் தந்தை" என்று இவர் அறியப்படுகிறார். எம்ஐடி மற்றும் லீப்சிக் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த பிறகு இவர் உருவாக்கிய இரும்பு அரிப்புக் கோட்பாட்டிற்காகவும் அறியப்படுகிறார். விட்னி தனது தொழில் வாழ்க்கையிலிருந்து ஆராய்ச்சி சார்ந்த இயக்கத்திற்கு மாறுவதற்கு முன்பு சிறிது காலம் எம். ஐ. டி. யில் பேராசிரியராகவும் இருந்தார். வில்லார்ட் கிப்ஸ் பதக்கம், பிராங்க்ளின் பதக்கம், பெர்கின் பதக்கம், எடிசன் பதக்கம், ஜான் ஃபிரிட்ஸ் பதக்கம், சாண்ட்லர் பதக்கம் மற்றும் பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். இவர் மகிழ்ச்சிக்காக ஆராய்ச்சி மற்றும் பரிசோதனைகளில் ஈடுபடும் புத்திசாலித்தனமான நம்பிக்கையாளராக இருந்தார். பல்வேறு அறிவியல் மாநாடுகளில் தனது நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார்.  

## கல்வி

### எம். ஐ. டி.
விட்னி ஆரம்பத்தில் உயிரியல் படிக்க விரும்பினார், நுழைவுத் தேர்வுகள் நடத்தப்படும் அதே நாளில் தற்செயலாக எம். ஐ. டி. க்குச் சென்றார். அவர் கேள்விகளைப் பற்றி ஆர்வமாக இருந்தார், அன்றைய தினம் தேர்வில் கலந்து கொள்ள அனுமதி பெற்றார். அவர் எந்தத் தயாரிப்பும் இல்லாமல் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் அவர் எம்ஐடி-யை அதன் ஆய்வகங்களின் காரணமாக தனது கல்வி நிறுவனமாகத் தேர்வு செய்தார். விட்னி ஒரு கடின உழைப்பாளி மாணவர் ஆவார். ஆனால், இவ்வாறான பல்கலைக்கழகங்களில் படிப்பதன் காரணமாக ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட அறிவுடன் தேங்கி விடுவோமா என்று அஞ்சினார். இவர் எந்த ஒரு முதன்மைப் பாடத்தையும் தேர்ந்தெடுக்காத ஒரு சிறப்பு மாணவராக இருந்தார், ஆலோசனைகளுக்காக அவர் அப்போதைய எம்ஐடி தலைவர் ஜெனரல் பிரான்சிஸ் அமாசா வாக்கரிடம் சென்றார், அவர் விட்னி எம். ஐ. டியில் ஒப்பீட்டளவில் புதிய துறையாக இருந்த மின் பொறியியலைத் தவிர்க்க வேண்டும் எனவும் வேதியியல் அல்லது உயிரியல் பாடங்களை முதன்மைப் பாடமாக எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். விட்னி தனது சகாக்களாகிய பியர் டூ பான்ட் மற்றும் ஜார்ஜ் ஹேல் ஆகியோருடன் தனது கருத்துக்களை விவாதித்தார். இறுதியில் அவர் வேதியியல் பாடத்தைத் தேர்வு செய்வதாக முடிவெடுத்தார்.  

எம்ஐடி விட்னி தனது இரண்டாம் ஆண்டில் வேதியியல் துறையில் ஆய்வக உதவியாளரான ஆர்தர் ஏ. நோய்ஸைச் சந்தித்தார், அவர் கரைசல்கள் குறித்த தனது பணியின் மூலம் விட்னியை ஊக்கப்படுத்தினார்.  

1890 ஆம் ஆண்டில் எம். ஐ. டி. யில் பட்டம் பெறுவதற்கு சற்று முன்பு, விட்னி அடுத்த கல்வியாண்டில் வேதியியல் உதவி பயிற்றுவிப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார். இந்த நேரத்தில்தான் அவர் ஜெரார்ட் ஸ்வோப் மற்றும் வில்லியம் (பில் டி. கூலிட்ஜ்) ஆகியோரைச் சந்தித்தார். ஆல்ஃபிரட் பி. ஸ்லோன், பால் லிட்ச்பீல்ட் மற்றும் ஐரேனி டு பான்ட் ஆகியோருக்கும் அவர் கற்பித்தார். அவர் இரண்டு ஆண்டுகள் பொது வேதியியலைக் கற்பித்தார், பின்னர் பகுப்பாய்வு வேதியியலுக்கு மாறினார். குறிப்புகள் இல்லாமல் சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தினார், மேலும் தனிப்பட்ட மாணவர்களை அறிந்து கொண்டார். விட்னி மாணவர்களைப் பதில்களின் சேமிப்புக் கொள்கலன்களாகப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் அறிவைத் தேடுபவர்களாகப் பார்த்தார். இவரது மூத்தவரான ஆர்தர் ஏ. நோய்ஸைப் போலவே, விட்னியின் அணுகுமுறையும் அதிக ஆராய்ச்சி அடிப்படையிலானதாக இருந்தது. பாடப்புத்தகத்தில் இல்லாத ஒரு பிரச்சினையை மாணவர்களுக்குக் காட்டும் அவர், ஆராய்ச்சி செய்வதன் மூலமும், ஒரு முறையை வகுப்பதன் மூலமும், அதைச் செயல்படுத்துவதன் மூலமும், அறிக்கையை வழங்குவதன் மூலமும் அதைத் தீர்க்குமாறு அவர்களிடம் கூறினார். இது நிறுவனத்தின் அணுகுமுறையுடன் முரண்பட்டிருந்தது. மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் பகுப்பாய்வு வேதியியல் கற்பித்த பிறகு, விட்னி லீப்சிக் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்று தனது முனைவர் பட்டம் பெற்று வில்ஹெல்ம் ஓஸ்ட்வால்டின் கீழ் படிக்க முடிவு செய்தார்.  

### லீப்சிக் பல்கலைக்கழகம்
விட்னியின் முன்னோடி ஆர்தர் ஏ. நோய்ஸுக்கு கற்பித்த வில்ஹெம் ஓஸ்ட்வால்டின் கீழ் படித்த விட்னியின் ஆய்வறிக்கைத் திட்டம் வேதியியல் வினைகளின் போது வண்ண மாற்றங்கள் பற்றியது. மேக்ஸ் லு பிளாங்கின் மின் வேதியியல் பாடப்புத்தகத்தை மொழிபெயர்க்கும் பணியையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். லீப்சிக்கில் விட்னி சந்தித்த ஓஸ்ட்வால்டின் சக ஊழியராக லு பிளாங்க் இருந்தார். 1896 ஆம் ஆண்டில், விட்னி மொழிபெயர்ப்பை முடித்து, தனது ஆய்வக வேலையை முடித்து, வெற்றிகரமாக தனது ஆய்வறிக்கையையும் சமர்ப்பித்தார். வேதியியல் உதவி பயிற்றுவிப்பாளர் என்ற நிலையிலிருந்து ஆய்வில் ஈடுபட்டு முனைவர் பட்டம் வரை சென்றார். தனது முனைவர் பட்டத்தைப் பெற்ற பிறகு, விட்னி உடனடியாக வீடு திரும்ப ஜெர்மனியை விட்டு வெளியேறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, பிரான்சில் உள்ள சோர்போனில் சார்லஸ் ஃப்ரீடெலுடன் கரிம வேதியியலைப் படித்தார்.  

## அரிமானக் கோட்பாடு
லீப்சிக் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றுத் திரும்பிய பிறகு, விட்னி ஆய்வகத்தில் நோய்ஸுடன் மீண்டும் பணிபுரிந்தார். பாஸ்டன் மருத்துவமனையில் தனது சமீபத்திய ஆலோசனை பணியின் போது அரிப்பு பற்றிய போட்டி கோட்பாடுகளால் விட்னி ஆர்வமாக இருந்தார், அங்கு துருவானது நீர்க்குழாய்களைப் பாதித்தது. துருப்பிடிப்பதற்குத் தேவையானதாக பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கார்பானிக் அமிலம் உண்மையில் இச்செயலுக்கு அவசியமா என்பதைப் பார்க்க அவர் ஒரு பரிசோதனையை வடிவமைத்தார். இதைச் செய்ய, அவர் ஒரு இயற்பியல் வேதியியல் அணுகுமுறை மூலம் அரிமானம் தொடர்பான ஆய்வினை மேற்கொண்டார். ஒரு மின்கலனின் இயற்பியல் வேதியியலை நெர்ன்ஸ்ட் விளக்கியது போல், ஆக்ஸிஜனேற்றம்-ஒடுக்க வினையில் அரிமானம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதை அவர் நியாயப்படுத்தினார். அவரது பரிசோதனையில் சீல் வைக்கப்பட்ட தண்ணீர் பாட்டில்களில் இருந்து காற்று, அமிலம் மற்றும் கரையக்கூடிய காரத்தின் அனைத்து தடயங்களையும் அகற்றுவது அடங்கும். அவர் இரும்பு துண்டுகளை தண்ணீர் பாட்டில்களில் வைத்து பாராஃபினால் மூடினார். பின்னர் அவர் பாட்டில்களை ஒரு அலமாரியில் விட்டு, ஒவ்வொரு நாளும் ஏதேனும் துரு ஏற்பட்டுள்ளதா என்று சரிபார்த்தார். பல வாரங்களாக துரு உருவாகவில்லை என்பதைக் கண்டு, அவற்றைத் திறந்து காற்றை உள்ளே விட முடிவு செய்தார். கிட்டத்தட்ட உடனடியாக, தண்ணீர் மஞ்சள் நிறமாக மாறியது, பின்னர் துரு உருவாகத் தொடங்கியது. விட்னி தான் பாட்டிலைத் திறந்த நேரத்திற்கும் துரு உருவானதற்கும் இடையில் இரும்பு கரைந்திருக்காது என்று நியாயப்படுத்தினார். எனவே, ஹைட்ரஜன் அயனி செறிவு காரணமாக இரும்பு தண்ணீரில் கரைந்துவிட்டது என்று அவர் நியாயப்படுத்தினார். தனது முடிவுகளை சரிபார்க்க, அவர் தனது இளங்கலை மாணவர்களை மேலும் ஆராய்ச்சிகளைச் சேகரிக்க அனுப்பினார். விட்னியின் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், இந்த செயல்பாட்டின் போது ஹைட்ரஜன் அயனிகள் இருக்கும்-ஒரு விட்னி மாணவர் ஒரு துருப்பிடித்த ரேடியேட்டரைத் திறந்து ஒரு பொருத்தத்தை ஒளிரச் செய்வதன் மூலம் இதைச் சரிபார்த்தார். ஹைட்ரஜன் இருந்தது. அடிப்படையில், கேத்தோடு மற்றும் அனோடிக் பகுதிக்கு இடையிலான சரியான மின் தொடர்பு மற்றும் ஹைட்ரஜன் அயனிகளின் இருப்பு அரிப்பை ஏற்படுத்த போதுமானதாக இருப்பதை விட்னி கண்டறிந்தார். காரக் கரைசலில் இரும்பை வைத்திருப்பது துருப்பிடிப்பதைத் தடுக்கும் என்பதையும் அவர் கண்டறிந்தார். அவர் தனது முடிவுகளை 1903 இல் வெளியிட்டார், மேலும் அமெரிக்க பார்வையாளர்களிடையே உடனடி அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார். இருப்பினும், ஸ்வீடனில் உள்ள அர்ஹேனியஸின் மாணவர்களில் ஒருவரான வில்ஹெல்ம் பால்மர், 1901 இல் இதேபோன்ற கட்டுரையை வெளியிட்டார். அரிப்புக் கோட்பாட்டைக் கண்டுபிடித்த பெருமை விட்னிக்கு இல்லை என்றாலும், அவர் அதை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.