# லின்சே அடாரியோ


**லின்சே அடாரியோ** (*Lynsey Addario*, பிறப்பு 1973) என்பவர் ஒரு அமெரிக்க ஒளிப்படப் பத்திரிகையாளர் ஆவார். இவரது பணி பெரும்பாலும் போர்கள், மனித உரிமைச் சிக்கல்கள், குறிப்பாக பாரம்பரிய சமூகங்களில் பெண்களின் பங்கு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துவதாக உள்ளது. 2022 ஆம் ஆண்டில், அவருக்கு சர்வதேச பெண்கள் ஊடக அறக்கட்டளையிலிருந்து (IWMF) பத்திரிகைத் துறையில் விருது வழங்கப்பட்டது.  

## வாழ்வும் பணியும்
லின்சி அடாரியோ அமெரிக்காவின் , கனெக்டிகட்டின் வெஸ்ட்போர்ட்டில் பிறந்து வளர்ந்தார். இவரது பெற்றோர்களான கமில், பிலிப் அடாரியோ ஆகிய இருவரும் இத்தாலிய-அமெரிக்க சிகையலங்கார நிபுணர்களாவர். இவர் 1991 இல் வெஸ்ட்போர்ட்டில் உள்ள ஸ்டேபிள்ஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும், 1995 இல் விஸ்கான்சின்-மேடிசன் பல்கலைக்கழகத்திலும் பயின்று பட்டம் பெற்றார் . இவர் இரண்டு மதிப்புறு முனைவர் பட்டங்களையும் பெற்றுள்ளார், ஒன்று விஸ்கான்சின்-மேடிசன் பல்கலைக்கழகத்தில் மானுடவியலிலும், மற்றொன்று மைனேயில் உள்ள பேட்ஸ் கல்லூரியிலும் பெற்றார்.  

1996 ஆம் ஆண்டு அர்ஜென்டினாவில் உள்ள *பியூனஸ் அயர்ஸ் ஹெரால்டுடன்* இதழுக்கு தொழில்முறையாக ஒளிப்படம் எடுக்கத் தொடங்கினார், இவர் சொல்வது போல், "முன்னர் ஒளிப்படப் பயிற்சி இல்லை". 1990 களின் பிற்பகுதியில், இவர் அமெரிக்காவிற்குத் திரும்பி நியூயார்க் நகரில் உள்ள அசோசியேட்டட் பிரஸ்சிற்காக ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றினார், ஒரு ஆண்டுக்குள் தென் அமெரிக்காவிற்குத் திரும்பினார். கியூபா மற்றும் பொதுமக்கள் மீதான பொதுவுடைமையின் தாக்கம் குறித்து கவனம் செலுத்திய அடாரியோ சிறப்பானப் பெயரைப் பெற்றார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவை விட்டு வெளியேறி அசோசியேட்டட் பிரஸ்சிற்காக ஒளிப்படம் எடுக்க இந்தியா சென்றார்.  

இந்தியாவில் வசித்த போது, அடாரியோ நேபாளம், ஆப்கானித்தான், பாகித்தான் ஆகிய நாடுகளில் பயணம் மேற்கொண்டு, மனித நேயம் மற்றும் பெண்களின் சிக்கல்களில் கவனம் செலுத்தினார். 2001 இல் உலக வர்த்தக மையத்தின் மீதான தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு, தாலிபான்களின் கீழ் இருந்த ஆப்கானித்தானிலும், பாகித்தானிலும் ஒளிப்படம் எடுக்க அடாரியோ தீர்மானித்தார். அதன் பிறகு இவர் ஆப்கானித்தான், ஈராக், தார்பூர், காங்கோ குடியரசு, ஹைட்டி, உக்ரைன் ஆகிய பகுதிகளில் நடந்த மோதல்களை படம்பிடித்தார். இவர் மத்திய கிழக்கு மற்றும் ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் நடந்த மோதல்களை பம்பிடித்துள்ளார். 2004 ஆகத்தில் இவர் தனது கவனத்தை ஆப்பிரிக்கா பக்கம் திருப்பி, சாட் மற்றும் சூடானை மையமாகக் கொண்டு இயங்கினார்.  

இவர் *தி அட்லாண்டிக்*, *த நியூயார்க் டைம்ஸ்*, *த நியூயார்க் டைம்ஸ் மேகசின்*, *டைம்*, *நியூஸ்வீக்,* *நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக்* ஆகியவற்றிற்காக ஒளிப்படங்களை எடுத்துள்ளார்.  

2009 மே 9 அன்று பாகித்தானில், அகதிகள் முகாமில் ஒரு பணியில் ஈடுபட்டு இசுலாமாபாத் திரும்பும் போது அடாரியோ பயணித்த வாகனம் ஒரு விபத்தில் சிக்கியது. அதில் இவரது கழுத்து எலும்பு முறிந்தது, உடன் வந்த மற்றொரு பத்திரிகையாளர் காயமடைந்தார். ஓட்டுநர் இறந்தார்.  

2001 மார்ச் 16–21 வரை லிபியாவில் கடத்தபட்ட நான்கு *நியூயார்க் டைம்ஸ்* பத்திரிகையாளர்களில் அடாரியோவும் ஒருவர். லிபியா இவரையும் அந்தோணி ஷாடிட், ஸ்டீபன் ஃபாரெல், டைலர் ஹிக்ஸ் ஆகிய மூன்று சகாக்களையும் விடுவிக்க ஒப்புக்கொண்டதாக 2011 மார்ச் 18 அன்று *நியூயார்க் டைம்ஸ்* செய்தி வெளியிட்டது. லிபிய அரசாங்கம் 2011 மார்ச் 21 அன்று நான்கு பத்திரிகையாளர்களையும் விடுவித்தது லிபிய இராணுவத்தால் சிறைபிடிக்கப்பட்டபோது தனக்கு கொலை மிரட்டல் விடுக்கப்பட்டதாக தெரிவித்தார்.  

2001 நவம்பரில், எரெஸ் கிராசிங்கில் இசுரேலிய வீரர்கள் தனது ஆடைகளை கழற்றி சோதனை செய்து, கேலி செய்தாகவும், தான் கர்ப்பமாக இருப்பதை அறிந்திருந்தும், மூன்று முறை ஊடுகதிர் சோதனைக்கு உட்பட கட்டாயப்படுத்தியதாக குற்றச்சாட்டிய பிறகு, *தி நியூயார்க் டைம்ஸ்* இசுரேலிய அரசாங்கத்திற்கு அடாரியோவின் சார்பாக ஒரு புகார் கடிதம் எழுதியது. அடாரியோ "இதுபோன்ற அப்பட்டமான கொடுமைக்கு ஒருபோதும் தான் ஆளானதில்லை" என்று அறிவித்தார். இசுரேலிய பாதுகாப்பு அமைச்சகம் அடாரியோவிடமும் *தி நியூயார்க் டைம்சிடமும்* மன்னிப்பு கோரியது.  

நார்வேயின் ஒஸ்லோவில் உள்ள நோபல் அமைதி மையத்தில் நடைபெற்ற 'ஆப்கானித்தானில்' என்ற கண்காட்சியில் , கோரங்கல் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள அமெரிக்க வீரர்களின் டிம் ஹெதரிங்டனின் ஒளிப்படங்களுடன் இவர் ஆப்கானிய பெண்களை எடுத்த ஒளிப்படங்களும் காட்சிப்படுத்தபட்டன.  

மூன்று சிரிய அகதிக் குடும்பங்களும், அவர்களின் நாடற்று பிறந்த குழந்தைகள் ஐரோப்பாவில் தஞ்சமடைவதற்காக ஒரு ஆண்டு காலமாக காத்திருப்பதை "Finding Home" என்ற ஒரு ஆண்டு ஆவணப்படமும் *,* *நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக்கிற்காக "* *The Changing Face of Saudi Women* " என்ற ஆவணப்படமும், சிரியா, உக்ரைன், தெற்கு சூடானில் போரினால் இடம்பெயர்ந்த மூன்று குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்தும் "The Displaced" என்ற ஆவணப்படமும், *தி நியூயார்க் டைம்ஸ் மேகசினுக்காக* "The Displaced" ஆகிய ஆவணப்படங்கள் அடரியோவின் படைப்புகளில் அடங்கும். ஜோர்டான், லெபனான், துருக்கி, ஈராக்கில் உள்ள சிரிய அகதிகளின் அவல நிலையை *தி நியூயார்க் டைம்ஸிற்காக* அடரியோ நான்கு ஆண்டுகள் ஆவணப்படுத்தினார், மேலும் தெற்கு சூடானில் உள்நாட்டுப் போரையும், அசாம், இந்தியா மற்றும் சியரா லியோனில் மகப்பேறு மரணம் பற்றியும் *டைம்ஸிற்காக இவர் ஆவணப்படுத்தினார்.* அக்டோபர் 2018 இல் "Of Love and War" என்ற தலைப்பில் ஒரு ஒளிப்படப் புத்தகத்தையும் இவர் வெளியிட்டார்.  

2022 மார்ச்சில், *நியூயார்க் டைம்ஸ்* சார்பாக உக்ரைனில் நடந்த உருசியப் போரை அடரியோ செய்தித்தாள் மூலம் வெளியிட்டார். கீவைவை ஒட்டியுள்ள இர்பினில் இருந்து செய்தி வெளியிட்டுவந்த அட்டாரியா, வெளியேற்றப்பட்ட பொதுமக்கள் மீது உருசியா நடத்திய கணையெக்கி ஒளிப்படம் எடுத்தார். இந்த நிகழ்வை *நியூயார்க் டைம்ஸிற்காக* தன்னிச்சையாக பணிபுரியும் ஆண்ட்ரி டப்சாக்கும் படமாக்கினார். உருசியப் படைகள் பொதுமக்களை நோக்கி நேரடியாக கணையெக்கி சூட்டை திருப்புவதை அவர்கள் கண்டனர். பின்னர் பத்திரிகையாளர்களிடமிருந்து சுமார் 20 மீட்டர் தொலைவில் ஒரு கணையெக்கி வெடித்தது. உடனடியாக, நான்கு பேர் கொண்ட குழுவின் ஒளிப்படத்தை அடரியோ எடுத்தார். இத் தாக்குதலில் ஒரு தாயும் இரண்டு குழந்தைகளும் இறந்தனர், அவர்களுடன் வந்த ஒருவரும் பலத்த காயமடைந்து பின்னர் இறந்தார். இந்த ஒளிப்படம் வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமானது" என்று இவர் கூறினார் ஏனென்றால் இங்கு ஒரு போர்க்குற்றம் நடக்கிறது." சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கொல்லப்பட்ட பெண் அடையாளம் காணப்பட்டார், மேலும் இறந்த அவரது குழந்தைகள் அவரது 18 வயது மகன், 9 வயது மகள் என்று தெரியவந்தது. அந்தக் குடும்பத்திற்கு உதவி செய்து வந்த சமய அமைப்பின் ஒரு தன்னார்வலரும் கொல்லப்பட்டார். அந்தப் பெண் லண்டன் மற்றும் கலிபோர்னியாவில் அலுவலகங்களைக் கொண்ட ஒரு மென்பொருள் நிறுவனமான SE Ranking இன் ஊழியர் ஆவார்.  

## ஒளிப்பட பத்திரிக்கையின் மூலம் பாலின பிரதிநிதித்துவத்தில் செலுத்திய தாக்கம்
தனது வாழ்க்கை முழுவதும் போர்முனைக் காட்சிகளை ஒளிப்படம் எடுப்பதன் மூலம் பாலின பிரதிநிதித்துவத்தில் அடாரியோ தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். போர் காலங்களில் சாதாரண பெண்கள், குழந்தைகளின் வாழ்க்கை நிலையை இவர் ஒளிப்படம் எடுத்துள்ளார். ஆப்கானித்தானில் பெண்களின் வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்தும்போது அடரியோ மிகவும் ஆபத்தான, சர்ச்சைக்குரிய தலைப்புகளில் அவற்றை ஆவணப்படுத்தினார். மகப்பேறு இறப்பு, தேர்தல்களில் பெண்கள் பங்கேற்பது, மோசமான திருமணங்களால் பெண்கள் சிரமப்படுதல், தீக்குளித்தல் மூலம் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கும் பெண்கள் ஆகியவற்றை அடாரியோ ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்.  

## அடாரியோவின் வெளியீடுகள்
- *It's What I Do: A Photographer's Life of Love and War.* New York: Penguin, 2015. .
- *Of Love & War.* New York: Penguin, 2018. .

## விருதுகள்

- 2002: சர்வதேச புகைப்பட மையத்தின் இன்ஃபினிட்டி விருது.
- 2008: தார்பூரில் தனது பணிக்காக தலையங்க ஒளிப்படம் எடுத்தற்கான கெட்டி இமேஜஸ் மானியம். <sup>&#x5B; *<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2015)">மேற்கோள் தேவை</span>* &#x5D;</sup>
- 2009: ஜான் டி. மற்றும் கேத்தரின் டி. மெக்ஆர்தர் அறக்கட்டளையிடமிருந்து மெக்ஆர்தர் பெல்லோஷிப் .
- 2009: சர்வதேச செய்தி அறிக்கையிடலுக்கான புலிட்சர் பரிசு, அதன் ஒரு பகுதி வஜீரிஸ்தானில் அவரது பணிக்காக வழங்கப்பட்டது.
- 2015: *அமெரிக்கன் போட்டோ மேகசின்* கடந்த 25 ஆண்டுகளில் மிகவும் தாக்கம் செலுத்திய ஐந்து ஒளிப்படக் கலைஞர்களில் ஒருவராக அடாரியோவை குறிப்பிட்டது, "உலக மோதல்களை நாம் பார்க்கும் விதத்தை அடாரியோ மாற்றினார்" என்று எழுதியது.
- 2017: அமெரிக்க சாதனை அகாடமியிலிருந்து கோல்டன் பிளேட் விருது.
- 2018: 'ஃபைண்டிங் ஹோம்' படத்திற்காக, குழுவுடன், *டைம்* படத்திற்காக எம்மி விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டார். .
- 2019: *யார்க் பல்கலைக்கழகத்தின்* கௌரவ முனைவர் பட்டம்
- 2020: சர்வதேச ஒளிப்பப்படக் கலை அரங்கம் மற்றும் அருங்காட்சியகத்தில் சேர்க்கப்படுதல்
- 2021: முதல் இடம், ஆண்டின் சிறந்த பத்திரிகை ஒளிப்பட பத்திரிகையாளர், தேசிய பத்திரிகை புகைப்படக் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் (NPPA) சிறந்த ஒளிப்பட பத்திரிகையாளர் விருது.
- 2022, சர்வதேச மகளிர் ஊடக அறக்கட்டளை<nowiki/>யின் (IWMF) பத்திரிகைத் துறையில் துணிச்சலுக்கான விருது.
- 2023: உக்ரைனில் இருந்து தப்பி ஓடும்போது கொல்லப்பட்ட குடும்பத்தின் சின்னமான ஒளிப்படத்திற்காக ஒளிப்பட இதழியலில் ஜார்ஜ் போல்க் விருது.