# சந்தோசம்

**சந்தோசம்** (சமசுகிருதம்: संतोष, *santoṣa*) என்பதன் பொருள் "மனநிறைவு, திருப்தி" என்பதாகும். இது இந்திய தத்துவத்தில் ஒரு நெறிமுறைக் கருத்தாகும், குறிப்பாக யோகாவில், பதஞ்சலியால் நியாமங்களில் ஒன்றாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.  

## வரையறை
சந்தோசம் என்பது ஒரு கலவை சொல்லாகும். "சம்" என்றால் "முழுமையாக", "ஒட்டுமொத்தமாக" அல்லது "முழுமையாக" மற்றும் *"*தோசம்" என்றால் "மனநிறைவு", "திருப்தி", "ஏற்றுக்கொள்ளுதல்". ஒன்றாக, *சந்தோசம்* என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் "முற்றிலும் திருப்தி அல்லது ஏற்றுக்கொள்வது". *சந்தோசத்திற்கு* ஒத்ததாக பிற சொற்கள் பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்திய நூல்களில் காணப்படுகின்றன.  

ஐசக்ஸ் *சந்தோசத்தை* "மனநிறைவு, ஒருவரின் சூழ்நிலையை ஏற்றுக்கொள்வது" என்று மொழிபெயர்க்கிறார். வூட்ஸ் யோக சூத்திரங்களின் வசனங்களை மொழிபெயர்க்கும் போது, *சந்தோசத்தை* ஏக்கம் இல்லாமை மற்றும் ஒருவரின் வாழ்க்கைக்குத் தேவையானதை விரும்புவதாக விவரிக்கிறார். பட்டா *சந்தோசத்தை* உள் மனநிறைவு, உள் அமைதி நிலை என்று தெளிவுபடுத்துகிறார். மற்றவர்கள் மனநிறைவு மனப்பான்மை, தன்னைப் புரிந்துகொள்வது மற்றும் ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் ஒருவரின் சூழல் மற்றும் சூழ்நிலைகள், எதிர்காலத்தை மாற்றுவதற்கான நம்பிக்கை மற்றும் முயற்சிக்கு தேவையான ஆன்மீக நிலை என வரையறுக்கின்றனர்.  

பதஞ்சலியின் யோகசூத்திரத்தில் வியாசரின் வர்ணனையை உள்ளடக்கிய யோக தரிசனம், *சந்தோசத்தை* மனநிறைவு என வரையறுக்கிறது. "ஒருவருடைய சுற்றுச்சூழலைப் பொருட்படுத்தாமல், இன்பம் அல்லது துன்பம், லாபம் அல்லது இழப்பு, புகழ் அல்லது அவமதிப்பு, வெற்றி ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு மகிழ்ச்சியான மற்றும் திருப்தியான மனம்" எனக் கூறுகிறது.  

## கலந்துரையாடல்
சந்தோசம் ஒரு நியமமாக இந்திய நூல்களில் பல்வேறு நிலைகளில் விவாதிக்கப்படுகிறது - நோக்கம், உள் நிலை மற்றும் அதன் வெளிப்பாடு. நோக்கமாக, சந்தோசம் ஒருவரால் முடிந்ததைச் செய்கிறார் மற்றும் ஒருவரின் முயற்சியின் முடிவுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார். உள் நிலையாக, அஸ்தேயம் (ஆசையில்லாத, திருடாதது), அபரிகிரஹம் (பதுக்கி வைக்காமை, உடைமையாமை) மற்றும் *தயா* (மற்றவர்களுக்கான இரக்கம்) போன்ற மற்ற நற்பண்புகளுடன் இணைந்து செயல்படுவது மனநிறைவு. வெளிப்புற வெளிப்பாடாக, சந்தோசம் என்பது "அமைதி", "முற்றிலும் திருப்தியடைந்து, அடிப்படையைத் தவிர வேறு எதையும் விரும்புவதில்லை" என பொருள் கொள்ளலாம்.  

தனக்கும், மற்றவர்களுக்கும், அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் மற்றும் இயற்கைக்கும் எதிர்மறையான எதையும் தவிர்க்கும் விருப்பத்தில் சந்தோசம் வேரூன்றி உள்ளது. ஒருவர் தன்னை ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் தங்களிடம் உள்ளதைப் பகிர்ந்துகொள்வது, மற்றவர்களுடன் சமமாக இருப்பது சந்தோசத்தின் பழக்கமாகும்.  

## இலக்கியம்
சந்தோசம் என்பது இந்து மதத்தின் முப்பத்தைந்துக்கும் மேற்பட்ட பண்டைய மற்றும் இடைக்கால நூல்களில் பரவலாக விவாதிக்கப்பட்ட நல்லொழுக்கமாகும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை சமஸ்கிருதத்தில் உள்ளன, ஆனால் சில பிராந்திய இந்திய மொழிகளில் உள்ளன. ஒரு சில எடுத்துக்காட்டுகளாக, சந்தோசம் ஒரு முக்கியமான நல்லொழுக்கம் மற்றும் நெறிமுறைக் கருத்தாகப் புராண சம்ஹிதையின் 2.1.39 முதல் 2.1.48 வரையிலான வசனங்கள், கருட புராண<nowiki/>த்தின் I.218-12 வசனம், கூர்ம புராண<nowiki/>த்தின் 11-20 வசனம், பிரபஞ்சத்தின் 19.18 வசனம், சாண்டில்ய யோக சாத்திரத்தின் 3.18 வசனம், யோக யாக்ஞவல்கியாவின் 2.1 முதல் 2.2 வசனங்கள் மற்றும் வசிஷ்ட சம்ஹிதையின் 1.53 முதல் 1.66 வரையிலான வசனங்கள் ஆகியவற்றில் விவாதிக்கப்படுகிறது. மற்றும் *ஆகமம்* (அகாம், ஆசையற்றது, தேவையற்றது) போன்ற ஒத்த கருத்துக்கள் மற்றும் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. *சாம்க்ய காரிகா*, நெறிமுறைகள் மற்றும் ஒரு மனிதனின் மீதான நற்பண்புகள் மற்றும் தீமைகளின் விளைவு பற்றிய அதன் பிரிவில், மனநிறைவு ஒன்பது வகைகளில் அடையப்படுகிறது, அவற்றில் நான்கு புறம் மற்றும் ஐந்து அகம் என்று கூறுகிறது. இந்திய இதிகாசமான மகாபாரதத்தில், *சந்தோஷத்தின்* குணம் பல புத்தகங்களில் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது.