# இந்தோனேசிய தேசிய புரட்சி



**இந்தோனேசிய தேசிய புரட்சி** அல்லது **இந்தோனேசிய விடுதலைப் போர்** (ஆங்கிலம்: *Indonesian National Revolution* அல்லது *Indonesian War of Independence*; இந்தோனேசியம்: *Revolusi Nasional Indonesia* அல்லது *Perang Kemerdekaan Indonesia;* இடச்சு: *Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog*) என்பது இந்தோனேசிய குடியரசுக்கும் *(Republic of Indonesia)* இடச்சுப் பேரரசுக்கும் இடையிலான ஆயுத மோதல்; அரசுமுறைப் போராட்டம் *(Diplomatic Struggle);* மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய இடச்சு குடியேற்றவாத இந்தோனேசியாவின் *(Post Colonial Dutch East Indies)* உள் சமூகப் புரட்சியைக் *(Social Revolution)* குறிப்பிடுவதாகும்.  

இந்தப் புரட்சி, 1945-இல், இந்தோனேசிய விடுதலை நாள் அறிவிப்பிற்கும்; 1949-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் இடச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகள் மீதான நெதர்லாந்தின் இறையாண்மையை, இந்தோனேசியாவின் ஐக்கிய நாடுகளின் குடியரசிற்கு மாற்றுவதற்கும் இடையில் நடந்தது.  

நான்காண்டு காலப் போராட்டத்தில், ஆங்காங்கே இரத்தக்களரிகள்; ஆயுத மோதல்கள்; இந்தோனேசிய உள் அரசியல் கொந்தளிப்புகள்; மற்றும் வகுப்புவாத எழுச்சிகள் நடந்தன. மேலும், அந்தப் போராட்டப் புரட்சியில், இரு முக்கிய பன்னாட்டு அரசுமுறை தலையீடுகளும் இடம் பெற்றன.  

இடச்சு இராணுவப் படைகளினால் (சிறிது காலத்திற்கு, இரண்டாம் உலகப் போரின் நேச நாடுகள்) *(World War II Allies)* ஜாவா மற்றும் சுமாத்திராவின் மையப் பகுதிகளில் இருந்த முக்கிய நகரங்கள், தொழில்துறை சொத்துடைமைகளைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது. ஆனால், கிராமப்புறங்களை இடச்சு இராணுவப் படைகளினால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.  

## பொது

1949-ஆம் ஆன்டு வாக்கில், நெதர்லாந்து மீதான பன்னாடுகளின் அழுத்தங்கள், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் நெதர்லாந்தின் மறுகட்டமைப்புகளுக்கான பொருளாதார உதவிகளை *(Marshall Plan)* நிறுத்துவதாக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் தொடுத்த அச்சுறுத்தல்; மற்றும் பகுதி அளவிலான இராணுவ முட்டுக்கட்டை *(Partial Military Stalemate)* போன்ற அழுத்தங்களினால் நெதர்லாந்து தடுமாற்றம் அடைந்தது.  

இந்த நெருக்கடிகளின் காரணமாக, இடச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகள் மீதான நெதர்லாந்தின் இறையாண்மையை இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள் நிர்வாகத்தின் கீழ் மாற்றியது. இந்தப் புரட்சி, நியூ கினியைத் *(Dutch New Guinea)* தவிர, மற்ற இடச்சு கிழக்கு இந்தியத் தீவுகளில், நெதர்லாந்தின் குடியேற்றவாத நிர்வாகத்தை *(Colonial Administration)* ஒரு முடிவிற்குக் கொண்டு வந்தது.  

இந்தப் புரட்சி, இந்தோனேசியாவின் இனச் சாதியங்களைக் *(Ethnic Castes)* கணிசமான அளவிற்கு மாற்றி அமைத்தது. அத்துடன், பல உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களின், பிரபுத்துவ அதிகாரங்களையும் பெரிய அலவில் குறைத்தது. இந்தோனேசியர்கள் சிலர் வணிகத் துறையில் பெரும் பங்கைப் பெற முடிந்தாலும், பெரும்பான்மை மக்களின் பொருளாதாரம் அல்லது அரசியல் நிலைப்பாடுகள்; கணிசமாக அளவிற்கு மாற்றங்களைக் காணவில்லை.  

## பின்னணி

இந்தோனேசிய விடுதலை இயக்கம் *(Indonesian independence Movement)* மே 1908-இல் தொடங்கியது, இதுதேசிய விழிப்புணர்வு நாள (ஆங்கிலம்: *Indonesian National Awakening;* இந்தோனேசியம்: *Hari Kebangkitan Nasional*) என நினைவுகூரப்படுகிறது.  

20-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில், பூடி உத்தோமோ *(Budi Utomo),* இந்தோனேசிய தேசியக் கட்சி *(Indonesian National Party)* (**PNI**), சரிகாட் இசுலாம் *(Sarekat Islam)*, இந்தோனேசிய பொதுவுடைமைக் கட்சி *(Indonesian Communist Party)* (**PKI**) போன்ற இந்தோனேசிய தேசியவாத இயக்கங்கள் துரிதமாக வளர்ந்தன. அவை இடச்சு குடியேற்றவாதத்தில் இருந்து விடுதலை பெறுவதையே முதன்மை இலக்காகக் கொண்டு இருந்தன.  

### தன்னாட்சி உரிமை

பூடி உத்தோமோ, சரிகாட் இசுலாம் மற்றும் சில இயக்கங்கள; இந்தோனேசியாவிற்கு தன்னாட்சி உரிமை வழங்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையில், இடச்சு அரசாங்கத்தால் தொடங்கப்பட்ட ஓக்சுராட் *(Volksraad)* சட்டப் பேரவையுடன் இணைந்து தத்தம் ஒத்துழைப்பை வழங்கின.  

மற்ற இயக்கங்களும் அவற்றின் தலைவர்களும், இடச்சு கிழக்கிந்திய நிர்வாகத்தில் இருந்து தன்னாட்சி விடுதலை பெறுவதில் குடியியற் சட்டமறுப்பு எனும் ஒத்துழையாமை உத்தியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.  

அந்தத் தலைவர்களில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் சுகார்னோ, முகமது அட்டா *(Mohammad Hatta)* எனும் தேசியவாதத் தலைவர்கள் ஆவார்கள். இவர்கள் இருவரும் இடச்சு கல்விச் சீர்திருத்தங்களால் *(Dutch Ethical Policy)* பயனடைந்தவர்கள் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.  

## பின் விளைவுகள்

இந்தப் புரட்சியில், இந்தோனேசியர்கள் எத்தனை பேர் இறந்தார்கள் என்பதற்குச் சரியான கணக்கு விவரங்கள் இல்லை; என்றாலும், அவர்கள் ஐரோப்பியர்களை விட அதிகமான எண்ணிக்கையில் இறந்து இருக்கலாம் என்று கணிக்கப்படுகிறது. மேலும் இந்தப் புரட்சிப் போரில், இந்தோனேசியரின் இறப்புகள் 97,421 முதல் 100,000 வரை இருக்கலாம் எனவும் அறியப்படுகிறது.  

1945-ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 1946-ஆம் ஆண்டு வரையில் ஜாவா மற்றும் சுமாத்திராவில் மொத்தம் 980 பிரித்தானிய வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது காணாமல் போயினர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் இந்திய வீரர்கள். அண்மைய தகவல்களின்படி, 1945 - 1949-ஆம் ஆண்டுகளில் 4,000 இடச்சு வீரர்கள் இந்தோனேசியாவில் தங்கள் உயிர்களை இழந்தனர் என தெரிய வருகிறது.  

ஜப்பானியர்கள் பலரும் இறந்தனர்; எத்தனை பேர் இறந்தார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அவர்களில் பாதி பேர் மட்டுமே உண்மையான போரில் இறந்தனர். எஞ்சியவர்கள் இந்தோனேசியர்களின் வெறித் தனங்களால் கொல்லப்பட்டதாகவும் அறியப்படுகிறது. இந்தப் புரட்சியின் விளைவாக, ஜாவா மற்றும் சுமாத்திராவில் ஏழு மில்லியன் மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர்.  

## காட்சியகம்
**இந்தோனேசிய தேசிய புரட்சியின் காட்சிப் படங்கள்: (1945 - 1949)**