# கைதி மொழி

**கைதி** (*Kaithi*), **கயாத்தி** அல்லது **காயசுதி** அல்லது **காயசுதானி** (கைதி திரைப்படத்துடன் குழப்பிக்கொள்ள வேண்டாம்), என்பது இந்தியாவில் வரலாற்றுத் தொன்மையுடைய, வடக்கு, கிழக்கு இந்தியாவின் பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்படும் பிராமிய மொழிக் குடும்பத்தினைச் சார்ந்த மொழி ஆகும். இது தற்போதைய உத்தரப் பிரதேசம், பீகார், சார்க்கண்டு ஆகிய பகுதிகளில் பரவலாகப் பேசப்பட்ட மொழியாக இருந்துள்ளது. கைதி மொழி எழுத்துவடிவம் முதன்மையாகச் சட்டம், நிர்வாகம், தனிப்பட்ட பதிவுகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அங்கிகா, அவதி, போச்புரி, இந்துசுத்தானி, மைதிலி, மாககி, நாகபுரி உள்ளிட்ட பல்வேறு இந்தோ-ஆரிய மொழிகளின் தழுவலாக உள்ளது இம்மொழி.  

## சொற்பிறப்பியல்
கைதி மொழியில் கைதி என்ற பெயரானது காயஸ்தா என்ற வார்த்தையிலிருந்து பெறப்பட்டது. சித்திரகுப்த வம்ச காயஸ்தர்கள் வரலாற்று ரீதியாக எழுதுதல், பதிவு செய்தல், நிர்வாகத்துடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு சமூக-தொழில்முறைக் குழுவாகும். இந்தச் சமூகம் அரச நீதிமன்றங்களிலும் பின்னர் பிரித்தானிய காலனி நிர்வாகத்திலும், வருவாய் பதிவுகள், சட்ட ஆவணங்கள், உரிமைப் பத்திரங்கள், பொதுவான கடிதப் பரிமாற்றங்களைப் பராமரித்து வந்தது. இவர்கள் பயன்படுத்திய மொழி வடிவம் கைதி என்று பெயரிடப்பட்டது. இதில் எழுதப்பட்ட ஆவணங்கள் இவர்களின் தொடர்பைப் பிரதிபலிக்கிறது.  

## வரலாறு

கைதி மொழியில் எழுதப்பட்ட ஆவணங்கள் 16ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே கிடைக்கின்றன. முகலாயர் காலத்தில் இந்த எழுத்துமுறை பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 1880களில், பிரித்தானியாவின் இந்திய ஆட்சியின் போது, இந்த எழுத்துரு பீகார் சட்ட நீதிமன்றங்களின் அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தது. வங்காளத்திற்கு மேற்கே வட இந்தியாவில் கைதி மொழி மிகவும் பரவலாக பயன்படுத்தப்படும் எழுத்துமுறையாகும். 1854ஆம் ஆண்டில், 77,368 பள்ளி அரிச்சுவடிகள் கைதி எழுத்திலிருந்தன. இது தேவநாகரியில் 25,151, மகாஜனியில் 24,302 ஆகவும் இருந்தது. 'இந்தி மண்டலத்தில்' பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் மூன்று எழுத்து வடிவங்களில் கைதியானது, இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் ஒரே மாதிரியாகப் பயன்படுத்துவதால், நடுநிலையானது என்று பரவலாகக் கருதப்பட்டது. தினசரி கடிதப் பரிமாற்றம், நிதி மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்குத் தேவநாகரி இந்துக்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது. முஸ்லிம்களால் பாரசீக எழுத்துக்கள் மத இலக்கியம் மற்றும் கல்விக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இது தேவநாகரி அடிப்படையிலான, பாரசீக அடிப்படையிலான இந்தி பேச்சுவழக்குகளைப் படியெடுத்தலை வலியுறுத்தும் சமூகத்தின் மிகவும் பழமைவாத, மதச் சார்புடையவர்களிடம் சாதகமானதாக மாறியது. இவர்களின் செல்வாக்கின் விளைவாகவும், கைதியின் நம்பமுடியாத பெரிய மாறுபாட்டிற்கு மாறாகத் தேவநாகரி வகைப் பரவலாக இருந்ததால், தேவநாகரி ஊக்குவிக்கப்பட்டது. இன்றைய உத்தரப் பிரதேசத்தை உள்ளடக்கிய வடமேற்கு மாகாணங்களில் இது பரவலாக இருந்தது.  

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், அயோத்தி இராச்சியத்தில் ஜான் நெசுபீல்ட், பீகாரில் இன்வெர்னீலின் ஜார்ஜ் கேம்ப்பெல் வங்காளத்தில் உள்ள ஒரு குழு ஆகியோர் கல்வியில் கைதி எழுத்தைப் பயன்படுத்த வலியுறுத்தினர். பல சட்ட ஆவணங்கள் கைதியில் எழுதப்பட்டன. 1950 முதல் 1954 வரை இது பீகார் மாவட்ட நீதிமன்றங்களின் அதிகாரப்பூர்வச் சட்ட மொழியாக இருந்தது. ஆனால், இதற்குப் பிராமண உயர்குடியினர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். இதனால் படிப்படியாகப் பயன்பாடு நீக்கப்பட்டது. இன்றைய பீகார் நீதிமன்றங்களில் பழைய கைதி ஆவணங்களைத் தவிக்கின்றன.  

## வகுப்புகள்
உள்ளூர் மாறுபாடுகளின் அடிப்படையில் கைதி மொழியினை மூன்று வகுப்புகளாகப் பிரிக்கலாம். போச்புரி, மாககி, திரிகூதி.  

### போச்புரி

இது போச்புரி பேசும் பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டது. கைதியின் மிகவும் படிக்கக்கூடிய பாணியாகக் கருதப்பட்டது.  
|-  
| align= |  
| நுக்தா  
| பூர்வீகம் அல்லாத ஒலிகளைக் குறிக்க எழுத்துக்களை நீட்டிக்க நுக்தா பயன்படுத்தப்படுகிறது. உதாரணமாக, *ஜா* + நுக்தா = , இது அரபு ஜாயினைக் குறிக்கிறது.  

## மேலும் பார்க்கவும்

- தேவநாகரி