# திருவனந்தபுரத்தின் வரலாறு

**திருவனந்தபுரத்தின் வரலாறு** (*History of Thiruvananthapuram*) என்பது கிபி 18ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. 1795இல் இந்த நகரம் திருவிதாங்கூர் இராச்சியத்தின் தலைநகரமாக மாறியது. கௌடியர் அரண்மனை, கேரளப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் நேப்பியர் அருங்காட்சியகம் உள்ளிட்ட நகரின் பல வரலாற்று அடையாளங்கள் அந்தக் காலகட்டத்தில் கட்டப்பட்டன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, திருவனந்தபுரம் கேரள மாநிலத்தின் தலைநகரமாக மாற்றப்பட்டது.  

## பண்டைய மற்றும் இடைக்கால வரலாறு
திருவனந்தபுரம் ஒரு காலத்தில் அனந்தன் காடு என்று அழைக்கப்படும் காட்டில் இருந்ததாக கதைகள் கூறுகிறது. ஒரு கதையின் படி, புலையர் தம்பதிகள் விஷ்ணுவை குழந்தையாகப் பார்க்கவேண்டும் என்று விருப்பம் கொண்டதாகவும் அக்குழந்தையும் அந்த தம்பதியினர் கையால் படைத்த அன்ன ஆகாரத்தை உண்டு களித்ததாக கதைகள் கூறுகின்றன. திருவிதாங்கூர் மன்னர் குழந்தையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டவுடன், திருவனந்தபுரம் பத்மநாபசாமி கோயில் அமைந்துள்ள இடத்தில் ஒரு கோயில் கட்ட உத்தரவிட்டார். சேரமான் பெருமான் இக்கோயிலை முதன் முதலில் எழுப்பி, பூஜை முறைகளுக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் ஆலய நிர்வாகத்திற்கும் ஏற்பாடுகள் செய்ததாகவும் ஓலைச்சுவடிகள் வாயிலாக அறிய முடிகிறது. தொள்ளாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் ஆலயம் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டது. அதன் பின் பத்மநாபர் கோவில் மற்றும் அதன் சொத்துக்களை எட்டுவீட்டில் பிள்ளமார் என்ற சக்தி வாய்ந்த ஜமீந்தார்கள் ஆண்டுவந்தனர்  
(கி.பி. 1000) ]]  
இந்த நகரத்தின் பண்டைய அரசியல் மற்றும் கலாச்சார வரலாறு கேரளாவின் பிற பகுதிகளிலிருந்து கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் சுதந்திரமாகவே இருந்தது. தெற்கில் ஆலப்புழா முதல் வடக்கில் காசர்கோடு வரையிருக்கும் மலபார் கடற்கரைப் பகுதியை சேர வம்சம் ஆட்சி செய்தது. இதில் பாலக்காட்டுக் கணவாய், கோயம்புத்தூர், ஈரோடு, சேலம் மற்றும் கொல்லி மலைகள் ஆகிய பகுதிகளும் அடங்கும். கோயம்புத்தூரைச் சுற்றியுள்ள பகுதி கிபி 1 முதல் 4 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் சங்க காலத்தில் சேரர்களால் ஆளப்பட்டது. மேலும் பாலக்காட்டு கணவாய் மலபார் கடற்கரைக்கும், தமிழ்நாட்டிற்கும் இடையிலான முக்கிய வர்த்தக பாதையில் முக்கிய கிழக்கு நுழைவாயிலாக செயல்பட்டது. இருப்பினும் இன்றைய கேரள மாநிலத்தின் தெற்குப் பகுதி (திருவனந்தபுரம் மற்றும் ஆலப்புழா இடையிலான கடலோரப் பகுதி) மதுரை பாண்டிய வம்சத்துடன் அதிக தொடர்பு கொண்டிருந்த ஆய் வம்சத்தின் கீழ் இருந்தது.  

இன்றைய திருவனந்தபுரம் நகரம், மாவட்டம் மற்றும் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் ஆகியவை பண்டைய மற்றும் இடைக்கால காலங்களில் ஆய் வம்சத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன. இது இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்த ஒரு தமிழ் இராச்சியமாக இருந்தது. ஆய் இராச்சியம் பல்வேறு காலகட்டங்களில் சோழர்கள் மற்றும் பாண்டியர்களின் தாக்குதல்களையும் வெற்றிகளையும் சந்தித்தது. கொல்லத்தை தளமாகக் கொண்ட வேணாட்டின் அதிகாரப்பூர்வ மொழி, அந்தக் காலங்களில் வேணாட்டின் பூர்வீக மக்களால் தமிழாகவும் அடையாளம் காணப்பட்டது. கேரளத்தின் தெற்குப் பகுதிகளில் நிலவும் மலையாளப் பேச்சுவழக்குகள், இடப் பெயர்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள், தமிழ் பாரம்பரியத்துடன் நெருங்கிய உறவை இன்றும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இன்றைய எர்ணாகுளம் மாவட்டம் வரை உள்ள பகுதிகளை இணைத்தன் மூலமும் வேணாடு திருவிதாங்கூருக்குள் சேர்ந்ததன் மூலமும் மலையாளம் மிகவும் பிரபலமடைந்தது.  

கிபி 10ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை ஆய் இராச்சியம் முன்னணி அரசியல் சக்தியாக இருந்தது. கிபி 999 முதல் 1110 வரை நடந்த சேர-சோழப் போர்களின் போது, விழிஞ்ஞம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நகரமாக இருந்தது. மேலும் அங்கு ஒரு பல்கலைக்கழகமும் (காந்தலூர் சாலை) இருந்தது. திருவனந்தபுரத்தில் புகழ்பெற்ற கோயில் இருந்தது. கிபி 1110இல் கோட்டாறுக்குப் பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் வரை, அனைத்து பகுதிகளும் சோழப் படைகளால் தாக்கப்பட்டு சூறையாடப்பட்டன. சேரப் பேரரசின் மைய அரசு வலுவிழந்த நிலையில், பிற்காலச் சோழர்களின் தொடர் படையெடுப்பை எதிர்கொள்ளவியலா நிலையிலும், வாரிசில்லா நிலையிலும் ஆய்நாடு வேணாட்டுடன் இணைந்தது. வேணாடு ஆட்சியின் போது, கோயிலின் அறங்காவலர்கள் (எட்டரை யோகம்) ஆட்சியாளர்களின் அதிகாரத்தை சவால் செய்யும் அளவுக்கு சக்திவாய்ந்தவர்களாக மாறினர். இராஜா ஆதித்யா வர்மா (நஞ்சு அளிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டார்), உமயம்மா ராணியின் ஆறு குழந்தைகளில் ஐந்து பேர் அவர்களால் கொல்லப்பட்டனர். 1684 ஆம் ஆண்டில், ஆதித்ய வர்மாவின் ஆட்சிக் காலத்தில், பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் திருவனந்தபுரம் நகரத்திற்கு வடக்கே 32 கி. மீ. தொலைவில் உள்ள கடற்கரையில் உள்ள அஞ்சுதெங்குவில் ஒரு தொழிற்சாலையை அமைத்து அதை பலப்படுத்துவதற்காக ஒரு மணல் நிலத்தைப் பெற்றது. முன்பு டச்சுக்காரர்களிடமும் பின்னர் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடமும் மாறிமாறி இருந்துள்ளது. இங்கிருந்து தான் ஆங்கிலேயர்கள் படிப்படியாக திருவிதாங்கூரின் பிற பகுதிகளுக்கு தங்கள் ஆட்சியை விரிவுபடுத்தினர்.  

உமயம்மா ராணியின் ஆட்சிக் காலத்தில், முகலாய சிர்தார் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு முகலாயரால் திருவிதாங்கூர் தாக்கப்பட்டது. இதனால் இராணி நெடுமங்காட்டில் தஞ்சம் புகுந்தார். வேணாடு அரச குடும்பத்தில் தத்தெடுக்கப்பட்ட கோட்டயம் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளவரசர் கேரளா வர்மா தோற்கடிக்கப்படும் வரை சர்தார் இன்றைய திருவனந்தபுரத்தின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் முகாமிட்டிருந்தார். பின்னர், இராணியை கைது செய்து திருவனந்தபுரத்திற்கு அழைத்து வந்தனர். அதே சமயம் கிபி 1696இல் கோட்டயம் கேரள வர்மா அவரது அரண்மனையின் எல்லைக்குள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.  

மற்றொரு ஆதித்ய வர்மாவின் ஆட்சியின் போது, அரச அதிகாரிகளுக்கும் கோயில் அறங்காவலர்களுக்கும் இடையிலான மோதல்கள் மிகவும் பொதுவானதாகிவிட்டன. மன்னரின் கைகளில் இருந்து நிவாரணம் பெறத் தவறியதால், கோயில் நிலங்களின் குத்தகைதாரர்கள் திருவனந்தபுரத்திற்குச் சென்று தங்கள் குறைகளை யோகக்காரிடம் (அறங்காவலர்கள்) முன்வைத்தனர்.  

## நவீன வரலாறு
யின் வரைபடம். அந்த நேரத்தில், திருவிதாங்கூர் கொல்லம் மற்றும் கன்னியாகுமரி இடையே ஒரு சிறிய பிரதேசமாக மட்டுமே இருந்தது. வரைபடத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது (இன்றைய மாவட்டங்களான திருவனந்தபுரம் மற்றும் கன்னியாகுமரி மட்டுமே). கண்ணூருக்கும் கொல்லத்திற்கும் இடையிலான மலபார் கடற்கரையின் பரந்த பகுதி அப்போது கோழிக்கோட்டின் சாமோரிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 18ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தான் திருவிதாங்கூர் கொச்சி இராச்சியம் வரை அரசுகளைப் பெற்று ஒரு சக்திவாய்ந்த இராச்சியமாக மாறியது. மேலும் திருவனந்தபுரம் கேரளாவின் முக்கிய நகரமாகவும் மாறியது.]]  

கி.பி 18 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், திருவிதாங்கூர் அரச குடும்பம் கண்ணூர் மற்றும் பரப்பநாட்டை தளமாகக் கொண்ட கோலாத்துநாடு அரச குடும்பத்திலிருந்து சில உறுப்பினர்களை தத்தெடுத்தது. இது இன்றைய மலப்புறம் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. 1729 முதல் 1758 வரை ஆட்சி செய்தவரும், நவீன திருவிதாங்கூரின் தந்தை என்று கருதப்படும் மார்த்தாண்ட வர்மர், திருவனந்தபுரத்தை நவீனப்படுத்தினார். 1755 ஆம் ஆண்டு புறக்காடு போரில் கோழிக்கோட்டின் சக்திவாய்ந்த சாமோரினை தோற்கடித்ததன் மூலம் திருவிதாங்கூர் கேரளாவில் மிகவும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் மாநிலமாக மாறியது. அவர் வாரிசாக இருந்தபோது எட்டுவீட்டில் பிள்ளைமார் மற்றும் எட்டரை யோகத்திற்கு எதிராக திருவனந்தபுரத்தின் உள்ளூர்வாசிகள் அவரை ஆதரித்தனர். இவரது மாமனாரான ராஜா இராம வர்மரின் பிள்ளைகளும், குஞ்சுத் தம்பிமார் என அழைக்கப்பட்ட, பத்மநாபன் தம்பி, ராமன் தம்பி ஆகியோரும் எட்டுவீட்டில் பிள்ளைமார் போன்ற பிரபுக்களோடு சேர்ந்துகொண்டு இவரைக் கொல்லச் சதி செய்தனர். இதனால் இவர் தலைநகரமான பத்மநாபபுரத்தில் இருந்து தப்பியோடி நாகர்கோவிலில் வாழ்ந்து வந்தார். தனது எதிரிகளை வென்ற மார்த்தாண்ட வர்மர் 1729 ஆம் ஆண்டில் அரசனானார். தனது ஆட்சிக் காலத்தில், பத்மநாபசாமி கோயிலையும் கோட்டையின் சுவர்களையும் புதுப்பித்தார். சட்டப்பூர்வமாக தலைநகரை பத்மநாபபுரத்திலிருந்து திருவனந்தபுரத்திற்கு மாற்றி அதை அறிவுசார் மற்றும் கலை நடவடிக்கைகளின் சிறந்த மையமாக மாற்றினார். இவரது ஆட்சிக் காலத்தில் திருவனந்தபுரம் கேரளாவின் ஒரு முக்கிய நகரமாக மாறியது.  

மார்த்தாண்ட வர்மர், கூத்து, *பதகம்*, கதகளி, *துள்ளல்*, கூடியாட்டம் உள்ளிட்ட பல்வேறு கோவில் கலை வடிவங்களுக்கு ஆதரவளித்தார். இதன் விளைவாக, பிற இடங்களிலிருந்து கலைஞர்களும் அறிஞர்களும் திருவனந்தபுரத்திற்கு குடிபெயர்ந்தனர். அவர்கள் நகரை ஒரு கலாச்சார மையமாக மாற்றினர். இராமபுரத்து வாரியர் மற்றும் குஞ்சன் நம்பியார் போன்ற பிரபலக் கலைஞர்கள் இவரது அரசவைக் கவிஞர்களாகப் பணியாற்றினர். 1791 ஆம் ஆண்டில், பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் மைசூர் இராச்சியத்திடமிருந்து திருவிதாங்கூரைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. இதன் மூலம் திருவனந்தபுரத்தில் தனது ஆட்சிப் பிரதிநிதி ஒருவரை நியமிக்கவும் துருப்புக்களை வைத்துக் கொள்ளவும் அனுமதிக்கப்பட்டது. 1795 ஆம் ஆண்டு, திருவனந்தபுரம் திருவிதாங்கூரின் தலைநகராக மாறியது. 1799 ஆம் ஆண்டில், தலகுளத்து காரியக்காராய் (தாசில்தார்) இருந்த வேலுத்தம்பி தளவாய், மன்னரின் அமைச்சர்களின் ஊழலை எதிர்த்து திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டார். பின்னர், 1829 முதல் 1847 வரை ஆட்சி செய்த சுவாதித் திருநாள் ராம வர்மா அரியணை ஏறியது, கலாச்சார முன்னேற்றம் மற்றும் பொருளாதார செழிப்புக்கான சகாப்தத்திற்கு வழிவகுத்தது. 1834 ஆம் ஆண்டு திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு ஆங்கிலப் பள்ளி திறக்கப்பட்டதன் மூலம் ஆங்கிலக் கல்வியின் தொடக்கம் குறிக்கப்பட்டது. 1836 ஆம் ஆண்டில் ஒரு ஆய்வகம் மற்றும் ஒரு தொண்டு மருத்துவமனையும் நிறுவப்பட்டன. மகாராஜா உத்திரம் திருநாள் மார்த்தாண்ட வர்மாவின் ஆட்சிக் காலத்தில், இலண்டன் மிஷனரி சங்கத்தின் ஆங்கிலிகன் பாதிரியாரான ரெவரெண்ட் மீட், கல்வியின் தரத்தை மேம்படுத்த மகாராஜாவால் பணியமர்த்தப்பட்டார். இந்த சமயத்தில் திருவனந்தபுரத்தில் பெண்களுக்கான பள்ளிகள் உட்பட பல பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டன.  
1855 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது.]]  
மகாராஜா மூலம் திருநாளின் (1885-1924) ஆட்சிக் காலத்தில், மாநிலம் முழுவதும் பல ஆங்கிலம், மலையாளம் மற்றும் தமிழ் பள்ளிகளைத் தவிர, இங்கு ஒரு நுண்கலை கல்லூரியும் திறக்கப்பட்டது. திருவனந்தபுரத்தில் படுக்கை வசதியுடன் கூடிய ஒரு பெரிய மருத்துவமனையும், மனநல விடுதியும் நிறுவப்பட்டன. திருவனந்தபுரம் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரி 1873 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. அதன் முதல்வராக ரெவரெண்ட் ரீட் இருந்தார். 1874 ஆம் ஆண்டு திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு சட்டக் கல்லூரி திறக்கப்பட்டது. மேலும் பழைய கேரள அரசு செயலகத்தின் பிரதான கட்டிடம் மகாராஜாவின் தலைமைப் பொறியாளர் திரு. பார்டனால் வடிவமைக்கப்பட்டு கட்டப்பட்டது. திரு. பார்டன் நகரின் சுகாதாரத்தையும் மேம்படுத்தினார். மூலம் திருநாளின் (1885–1924) ஆட்சிக் காலத்தில், சமசுகிருதக் கல்லூரி, ஆயுர்வேதக் கல்லூரி, சட்டக் கல்லூரி மற்றும் மகளிர் கல்லூரி ஆகியவை தொடங்கப்பட்டன. கிழக்கத்திய கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பாதுகாத்து வெளியிடுவதற்கான ஒரு துறையும் நிறுவப்பட்டது.  

மகாராஜா மூலம் திருநாளின் ஆட்சியுடன் தொடர்புடைய குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் ஒன்று 1888 இல் சட்டமன்றத்தின் தொடக்கமாகும். இது ஒரு இந்திய மாநிலத்தில் நிறுவப்பட்ட முதல் சட்டமன்றம் ஆகும். சிறீ மூலம் பிரபல சட்டசபை 1904 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டது. மகாராஜா மூலம் திருநாள் ஆட்சிக் காலத்தில் திருவனந்தபுரத்திலும் கேரளாவின் பிற பகுதிகளிலும் இந்திய தேசிய காங்கிரசின் செயல்பாடுகள் எதிரொலித்தன. திருவனந்தபுரம் நகராட்சி 1920 ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் பிராந்தியத்தின் முதல் நகராட்சியாக உருவானது. இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, சித்திரைத் திருநாள் பலராம வர்மனின் ஆட்சிக் காலத்தில், திருவனந்தபுரம் நகராட்சி 1940 அக்டோபர் 30 அன்று மாநகராட்சியாக மாற்றப்பட்டது.  

மகாராணி சேது லட்சுமி பாயின் ஆட்சிக் காலத்தில், திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள மகளிர் கல்லூரி முதல் தரக் கல்லூரியாக உயர்த்தப்பட்டது.  
1932 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது.]]  
1938 ஆம் ஆண்டு டாக்டர் பட்டாபி சீத்தாராமையாவின் தலைமையில் காங்கிரசின் அரசியல் மாநாடு நகரில் நடைபெற்றது. 1931 ஆம் ஆண்டு நிர்வாகப் பொறுப்பேற்ற மகாராஜா சித்திரைத் திருநாள் பலராம வர்மனின் காலம் பலதரப்பட்ட முன்னேற்றங்களைக் கண்டது. 1936 ஆம் ஆண்டு கோயில் நுழைவுப் பிரகடனம் சமூக விடுதலையை வலியுறுத்தும் ஒரு செயலாகும். 1937 ஆம் ஆண்டு, திருவிதாங்கூருக்கென ஒரு தனிப் பல்கலைக்கழகம் தொடங்கப்பட்டது. 1956 ஆம் ஆண்டு கேரள மாநிலம் உருவானதைத் தொடர்ந்து, அது பின்னர் கேரளப் பல்கலைக்கழகம் என மறுபெயரிடப்பட்டது.  

## சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய வரலாறு (1947 கிபி - தற்போது வரை)
1947 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயர் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தவுடன், திருவிதாங்கூர் இந்திய ஒன்றியத்தில் சேரத் தேர்வு செய்தது. பட்டம் தாணு பிள்ளை தலைமையில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் அமைச்சரவை 1948 மார்ச் 24 அன்று பதவியேற்றது. 1949 ஆம் ஆண்டில், திருவனந்தபுரம், திருவிதாங்கூர் அதன் வடக்கு அண்டை நாடான கொச்சியுடன் இணைக்கப்பட்டதன் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட திருவாங்கூர் கொச்சி மாநிலத்தின் தலைநகராக மாறியது. திருவிதாங்கூர் மன்னர் சித்திரைத் திருநாள் பலராம வர்மன், திருவிதாங்கூர்-கொச்சி ஒன்றியத்தின் இராஜபிரமுகராக 1 ஜூலை 1949 முதல் 31 அக்டோபர் 1956 வரை இருந்தார். 1956 நவம்பர் 1 ஆம் தேதி கேரள மாநிலம் உருவாக்கப்பட்டபோது, திருவனந்தபுரம் அதன் தலைநகராக மாறியது.  

1962 ஆம் ஆண்டு தும்பா நிலநடுக்கோட்டு ஏவூர்தி ஏவுதளம் ஏவுதளம் நிறுவப்பட்டதன் மூலம், திருவனந்தபுரம் இந்தியாவின் லட்சிய விண்வெளித் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. முதல் இந்திய விண்வெளி ஏவூர்தி 1963 ஆம் ஆண்டு நகரின் புறநகரில் உள்ள விக்ரம் சாராபாய் விண்வெளி மையத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்டு ஏவப்பட்டது. இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் (ISRO) பல நிறுவனங்கள் பின்னர் திருவனந்தபுரத்தில் நிறுவப்பட்டன.  

நகரத்தின் சமீபத்திய வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மைல்கல்லாக 1995 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் பெரிய தொழில் நுட்பப் பூங்காவான டெக்னோபார்க் நிறுவப்பட்டது. டெக்னோபார்க் புவியியல் பகுதியில் மிகப்பெரிய பெரிய தொழில் நுட்பப் பூங்காவாக வளர்ந்துள்ளது. இங்கு 300 நிறுவனங்கள் சுமார் 40,000 பேரை வேலைக்கு அமர்த்தியுள்ளது.