# கோவா கருத்துக் கணிப்பு

**கோவா கருத்துக் கணிப்பு** (ஆங்கிலம்: Goa Opinion Poll) என்பது இந்தியாவின் கோவா மாநிலத்தில் 1967 ஜனவரி 16, அன்று நடைபெற்ற ஒரு வாக்கெடுப்பாகும். இது இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் உள்ள கோவா, தாமன் மற்றும் தையூவின் ஒன்றியப் பிரதேசத்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்க இருந்தது. கருத்துக் கணிப்பு என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டாலும், அது உண்மையில் ஒரு வாக்கெடுப்பாகும். ஏனெனில் வாக்கெடுப்பின் முடிவுகள் இந்திய அரசாங்கத்தின் மீது பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. வாக்கெடுப்பு கோவா மக்களுக்கு ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக தொடர்வதற்கும் அல்லது மகாராட்டிரா மாநிலத்துடன் இணைவதற்கும் இடையே ஒரு தேர்வை வழங்கியது. சுதந்திர இந்தியாவில் இவ்வாறு நடைபெற்ற ஒரே வாக்கெடுப்பு இதுவாகும். கோவா மக்கள் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர். கோவா தொடர்ந்து ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாகவே இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, 1987 ஆம் ஆண்டில், கோவா இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் ஒரு முழு மாநிலமாக மாறியது.  

## பின்னணி
இந்தியா 1947 இல் ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற சம்யத்தில் போர்த்துகீசியர்களின் வசம் கோவா மிகப்பெரிய பகுதியாக இருந்தது. மற்ற பிரதேசங்கள் சிறிய இடங்களாக இருந்தன. 1961 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா ஒரு இராணுவ படையெடுப்பிற்குப் பிறகு இந்த பகுதிகளை இணைத்துக் கொண்டது. கோவா இந்தியாவுக்குள் இணைக்கப்பட்ட நேரத்தில், பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு கோவா தனது தனித்துவமான அடையாளத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ளும் என்று உறுதியளித்தார். கோவாவை இணைப்பதற்கு முன்பே, கோவா மக்கள் தங்கள் பிரதேசத்தைப் பற்றிய எந்தவொரு முடிவிலும் ஆலோசிக்கப்படுவார்கள் என்று நேரு உறுதியளித்திருந்தார்.  

இதற்கிடையில், இந்தியாவின் மாகாணங்கள் மொழியியல் அடிப்படையில் மறுசீரமைக்கப்பட்டன. மொழி அடிப்படையிலான மாநிலங்களுக்கான தீவிர அரசியல் இயக்கங்கள் மற்றும் மாறுபட்ட நாட்டை திறம்பட நிர்வகிக்க வேண்டியதன் காரணமாக இது நடந்தது. மொழியியல் மாநிலங்களுக்கான முக்கிய இயக்கங்களில் சம்யுக்த மகாராட்டிரா இயக்கமும் இருந்தது . 1960 ஆம் ஆண்டில், மும்பை மாநிலம் இரண்டு புதிய மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது: மராத்தி பேசும் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய மகாராட்டிரா மாநிலமென்றும், குசராத்து மொழி ஆதிக்கம் செலுத்திய பகுதி குசராத் என்றும் பிரிக்கப்பட்டது.  

### மொழி கேள்வி

வாக்கெடுப்புக்கு வழிவகுத்த ஒரு முக்கிய காரணம் கோவா மக்களிடையே ஏற்பட்ட இருமொழி நிலையாகும். இதன் விளைவாக, கோவாவை மகாராட்டிராவில் இணைக்க கோவாவிலும், மகாராட்டிராவிலும் பல்வேறு பிரிவுகளிடமிருந்து கோரிக்கைகள் வந்தன.  

தாமன் மற்றும் தையூவின் இடங்கள் குஜராத்தி பேசும் பகுதிகளாக இருந்தன. அவை மேலும் குஜராத்தின் புதிய மாநிலத்தின் எல்லையாக இருந்தன.  

## அரசியல் நிலைமை
கோவா ஒரு கையகப்படுத்தப்பட்ட பிரதேசமாக இருந்ததால், அதற்கு உடனடி மாநில அந்தஸ்து வழங்கப்படவில்லை, ஆனால் அது ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக இணைக்கப்பட்டது. கோவாவுக்கு அதன் சொந்த மாநில சட்டமன்றம் இல்லாததால் , கோவாவின் அடையாளத்திற்கு பயந்து ரோக்கி சாந்தன் கோவாவின் இளவரசர் ஆளுநரால் பரிந்துரைக்கப்படுவதை எதிர்த்தார். கோவாவில் ஆரம்பகால ஜனநாயகத்திற்காக 3 நாள் சத்தியாக்கிரகத்தை ஏற்பாடு செய்தார். பின்னர், கோவாவின் முதல் வாக்கெடுப்பு 1963 திசம்பர் 9 அன்று நடைபெற்றது, இதற்காக ரோக்கி சாந்தன் 'கோவன் ஜனநாயகத்தின் தந்தை' என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறார்.  

இரண்டு பிரதான கட்சிகளான யுஜிபி மற்றும் மகாராட்டிரவாதி கோமந்த கட்சி ஆகியவை முதல் தேர்தலில் இரண்டு எதிரெதிர் சித்தாந்தங்களுடன் போட்டியிட்டன. மகாராட்டிராவாடி கோமந்தக் கட்சி கோவா மாநிலத்தை புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட மகாராட்டிராவில் இணைக்க விரும்பியது. முன்னாள் போர்த்துகீசிய குடியேற்றவாசிகளுக்கு ஐக்கிய கோவன்ஸ் கட்சி சுயாதீனமான மாநிலத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ள விரும்பியது. கோவாவின் இந்துக்களிடையே கீழ் சாதியினரின் ஆதரவை எம்ஜிபி கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் யுஜிபி உயர் சாதி இந்துக்களின் ஆதரவுடன் கத்தோலிக்கர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தியது.  

கோவா, தமன் மற்றும் டியு சட்டசபையில் 30 இடங்களில் 28 இடங்கள் கோவாவைச் சேர்ந்தவை எனவும், தாமன் மற்றும் தையூவுக்கு தலா ஒரு இடம் எனவும் முடிவெடுக்கப்பட்டது. இணைப்பு இயக்கத்தை வலுப்படுத்தும் 16 இடங்களை எம்ஜிபி பெற்றது. யுஜிபி 12 இடங்களை பெற்று எதிர்க்கட்சியானது. கோவா, தாமன் மற்றும் தையு சட்டசபை 1964 ஜனவரி 9 அன்று கூடியது.  

## வாக்கெடுப்புக்கான கோரிக்கை
பிரதமர் ஜவகர் லால் நேரு 1963 ல் கோவா ஒரு ஒன்றியப் பிரதேசமாக பத்து வருடங்கள் நீடிப்பதாக உறுதியளித்தார், அதன் பின்னர் கோவாவின் எதிர்காலம் கோவா மக்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப முடிவு செய்யப்படும். ஆனால் எம்ஜிபி கட்சியினர் நீண்ட காலம் காத்திருக்க தயாராக இல்லை.  

மகாராட்டிராவில் உள்ள எம்ஜிபி கட்சியினர் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் வெற்றியைப் பற்றி மகிழ்ச்சியடைந்தனர். பெரும்பான்மையான கோவா மக்கள் இணைப்புக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள் என்று இதைக் கூறினர். எம்ஜிபியின் தலைவரும், கோவாவின் முதல் முதல்வருமான தயானந்த் பந்தோத்கர், எம்ஜிபி அதிகாரத்திற்கு வாக்களிப்பதன் மூலம், கோவா மக்கள் மகாராட்டிராவுடன் இணைவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்ததாக அறிவித்தனர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, மாநில சட்டப்பேரவையில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றுவது தேவைப்பட்டது. எம்.ஜி.பி.க்கு எளிய பெரும்பான்மை இருப்பதால் சட்டசபையில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றுவது எளிதாக இருக்கும்.  

இந்தியா போன்ற ஒரு சார்பாண்மை மக்களாட்சியில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள். மிகவும் அரிதான சூழ்நிலைகளில் தான் முடிவெடுக்கும் பொறுப்பு நேரடியாக பொதுமக்கள் மீது வைக்கப்படுகிறது.  

டாக்டர் ஜாக் டி செக்வேரா தலைமையிலான யுனைடெட் கோன்ஸ் கட்சியும் இந்த விவகாரத்தை மாநில சட்டசபையில் வாக்களித்தால், இணைப்பு என்பது ஒரு முன்கூட்டிய முடிவு என்பதை அறிந்திருந்தது. கோவாவை வேறொரு மாநிலத்தில் இணைப்பது ஒரு முக்கியமான முடிவாகும். மேலும் அரசின் எதிர்காலமும் கோவா மக்களின் அடையாளமும் ஆபத்தில் இருந்தது. எனவே அவர்கள் பிரதிநிதிகளிடையே வாக்களிப்பதற்கு பதிலாக மக்கள் வாக்கெடுப்புக்கு அழுத்தம் கொடுத்தனர்; இந்தியா போன்ற நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் இது வழக்கமான ஒன்றாக இருந்தது.  

அவர் மற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுடன் புதுதில்லிக்கு சென்றனர். இந்த விஷயத்தில் கருத்துக் கணிப்பின் அவசியம் குறித்து நேருவின் கவனத்தை ஈர்த்தனர். எவ்வாறாயினும், நாடாளுமன்றம் இந்த முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பே நேரு இறந்தார், லால் பகதூர் சாஸ்திரி அவருக்குப் பிறகு பிரதமரானார். எம்ஜிபி சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மகாராட்டிராவின் தலைவர்கள் அடங்கிய ஒரு குழு புதுதில்லிக்குச் சென்று, கோவா சட்டமன்றத்தில் இணைப்பு குறித்த வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவரை நம்ப வைத்தது.  

முனைவர் செக்வேரா, தனது தூதுக்குழுவுடன் பெங்களூருக்குச் சென்று அங்கு அகில இந்திய காங்கிரசுவின் அமர்வு நடைபெற்ற இடத்தில் சாஸ்திரியைச் சந்தித்தனர். சட்டசபையில் இணைப்பு வாக்களிப்பதற்கான நடவடிக்கையை அவர்கள் எதிர்த்தனர். இணைப்பு நடவடிக்கை கேள்விக்கு சட்டமன்றத்தில் வாக்களிப்பதற்கு பதிலாக கோவா மக்கள் முன் வைக்க வேண்டும் என்று சாஸ்திரி மற்றும் காமராசர் ஆகிய இருவரையும் நம்பவைத்தனர் . இருப்பினும் சாஸ்திரி 1966 இல் தாஷ்கந்தில் இறந்தார். இந்த முடிவு இப்போது புதிய பிரதமர் இந்திரா காந்தியிடம் விடப்பட்டது.  

மீண்டும் முனைவர் செக்வேராவும் மற்ற சட்டமன்ற உருப்பினர்களும் இந்திரா காந்தியைச் சந்தித்து மாநிலத்தின் எதிர்காலத்தை பாதிக்கும் இத்தகைய நினைவுச்சின்ன முடிவை சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு மட்டும் விட முடியாது, ஆனால் மக்கள் முடிவு செய்ய முன் வைக்க வேண்டும் என்று ஒரு குறிப்பை சமர்ப்பித்தனர். காங்கிரஸ் கட்சியின் கோவா பிரிவின் தலைவரான புருஷோத்தம் ககோட்கர், நேரு குடும்பத்தினருடனான தனது தனிப்பட்ட உறௌகளைப் பயன்படுத்தி மத்திய தலைமையுடன் வாக்கெடுப்பு நடத்த கடுமையாக முயன்றார். ஒரு ஆதாரத்தின் படி, அவர் அவ்வாறு செய்ய முயற்சிப்பதை *"கிட்டத்தட்ட தனது நல்லறிவை இழந்துவிட்டார்"* என்று கூறப்படுகிறது.  

வாக்கெடுப்பு ஒரு கையொப்ப பிரச்சாரம் அல்லது இரகசிய வாக்கு என்பதின் மூலம் நடத்தலம் என்றும், இந்தியாவின் அல்லது உலகின் பிற பகுதிகளில் தங்கியுள்ள வெளிநாடு வாழ் கோவா மக்கள் அஞ்சல் வாக்கு மூலம் வாக்களிக்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்றும் யுஜிபி கோரியது. இருப்பினும் இந்த கோரிக்கை மறுக்கப்பட்டது.  

*கோவா, தாமன் மற்றும் தையூ (கருத்துக் கணிப்பு) சட்டம்* 1966 டிசம்பர் 16 அன்று நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்னர் இந்திய குடியரசுத் தலைவர் தனது ஒப்புதலை வழங்கினார். 1967 சனவரி 16 வாக்கெடுப்புக்கான தேதியாக தேர்வு செய்யப்பட்டது.  

இப்போது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படும் என்பதால், இணைப்புக்கு எதிரான பிரிவினர், பந்தோட்கர் மாநில நிர்வாக மற்றும் சட்ட அமலாக்க இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி இணைப்பு எதிர்ப்பாளர்களை அடிபணிய வைக்க பயன்படுத்தலாம் என்று அஞ்சினர். வாக்கெடுப்பு ஒரு சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான சூழ்நிலையில் நடத்தப்படுவதற்காக எம்ஜிபி அரசாங்கம் பதவி விலக வேண்டும் என்று யுஜிபி கோரியது. இதற்கு மத்திய அரசும் ஒப்புக்கொண்டது, 1966 திசம்பர் 3, அன்று, எம்ஜிபி அரசாங்கம் பதவி விலகியது.  

## இணைப்புக்கு ஆதரவான வாதங்கள்

1. கோவா தன்னை நிர்வகிக்க மிகவும் சிறியதாக இருந்தது, அதன் பயனுள்ள நிர்வாகம் ஒரு பெரிய மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே சாத்தியமாகும்.
1. இரு மாநிலங்களிலும் இந்துக்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் மரபுகளுக்கு இடையிலான ஒற்றுமைகள்.
1. மகாராட்டிராவுடன் வலுவான வரலாற்று மற்றும் கலாச்சார உறவுகள்
1. கொங்கணி மராத்தியின் பேச்சுவழக்கு என்றும், மராத்தி அனைத்து கோவான்களின் தாய்மொழி என்றும் நம்பிக்கை.

## வாக்கெடுப்பு
இந்த வாக்கெடுப்பு கோவா, தாமன் மற்றும் தையு மக்களுக்கு இரண்டு விருப்பங்களை வழங்கியது  

1. கோவாவை மகாராட்டிராவுடன் இணைப்பது. தாமன் மற்றும் தையுவை குஜராத்துடன் இணைப்பது அல்லது
1. இந்திய ஒன்றியப் பிரதேசமாக இருக்க வேண்டும்.||138,170||43.50
|-  
|align= ஒன்றியப் பிரதேசம் संघ प्रदेश||172,191||54.20  
|-  
|'மொத்தம்**||**317,633**||**100'''  
|-  
|align=பதிவு செய்யப்பட்ட வாக்காளர்கள் / வாக்குப்பதிவு||388,432||81.77  
|-  
|align= colspan=3|  
|}  
தகுதியான 388,432 வாக்காளர்கள் இருந்தனர். மொத்தம் 317,633 வாக்குகள் பதிவாகின. எண்ணுவதற்கு மூன்று நாட்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. 54.20% பேர் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர், 43.50% பேர் ஆதரவாக வாக்களித்தனர். இவ்வாறு, இந்துக்களின் எண்ணிக்கையிலான மேன்மை இருந்தபோதிலும், கோயன்ஸ் மகாராஷ்டிராவுடன் இணைவதை 172,191 முதல் 138,170 வரை வாக்களித்தது. இணைப்பு எதிர்ப்பு 34,021 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றது. பிராந்திய தலைநகரான பன்ஜிமில், 10,000 பேரின் கூட்டத்தினால் முடிவுகள் உற்சாகப்படுத்தப்பட்டன. அவர்கள் வெற்றியின் அடையாளமாகக் பதாகைகளை ஏந்தி வீதிகளில் நடனமாடி, பட்டாசுகளை வெடித்தனர். அத்தகைய மகிழ்ச்சி குழப்பத்தை உருவாக்கியது. சட்டம் ஒழுங்கை மீட்டெடுக்க அரசாங்கம் கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளுடன் காவல் துறையை அழைக்க வேண்டியிருந்தது.  

1963 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலின் முறைகளில் வாக்களிப்பு முறைகள் நெருக்கமாகப் பின்பற்றின என்பதை வாக்களிப்பு முறைகள் பகுப்பாய்வு காட்டுகிறது. எவ்வாறாயினும், எம்ஜிபியின் ஆதரவாளர்களில் கணிசமான பகுதியினர் இணைப்புக்கு எதிராக வாக்களித்தனர், இது இல்லாமல் இணைப்பு சார்பு பிரிவு வென்றிருக்கும்.