# பொருளியல் சிந்தனையின் வரலாறு

**பொருளியல் சிந்தனையின் வரலாறு** (*History of Economic Thought*) என்பது பொருளியல் எண்ணங்கள் பழங்காலத்திலிருந்து இன்று வரை தோன்றி வளர்ந்த விதம் குறித்து விளக்குவது ஆகும். பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் பொருளியல் சிந்தனைகளின் வளர்ச்சிக்கும் வேறுபாடு உண்டு. பொருளாதார வளர்ச்சி ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியைக் குறிப்பதாகும் ஆனால் பொருளியல் சிந்தனை வளர்ச்சி என்பது பொருளியல் குறித்த எண்ணங்கள் எவ்வாறு உருவெடுத்து பின்பு இது ஒரு தனி இயலாக வளா்ந்தது என்பது குறித்தது ஆகும்.  

பொருளியல் சிந்தனையின் வரலாற்றை மூன்று காலங்களாகப் பிரித்து அறியலாம் அவை பழங்காலம், இடைக்காலம், தற்காலம் ஆகும். மேலும் இவ்வரலாறு, பொருளியல் ஒரு அறிவியல் பிரிவாகக் கருதப்படுவதற்கு முன்பு எழுந்த சிந்தனைகள், இதற்கு பின் எழுந்த சிந்தனைகள் என்று இரண்டாகவும் பிரிக்கப்படுகின்றன.  

பொருளியல் சிந்தனைகள் ஒரு வடிவமெடுக்கும் முன் பழங்காலந் தொட்டு கவிஞர்கள் மற்றும் தத்துவ அறிஞா்களின் கூற்றுகளில் இது தொடர்பான எண்ணங்கள் பரவிக்கிடந்துள்ளன.  
இப்பொருளியல் கருத்துக்கள் சமகால சமூகப்பழக்க வழக்கங்களை பிரதிபலிப்பவையாகவே இருந்தன. இவைகள் மற்ற காலங்களுக்கோ சமூகங்களுக்கோ பொருந்தும் என்றும் கூறமுடியாது சொத்து தனியார் வசமிருந்தால் பல நன்மைகள் கிடைக்கும் எனவும் மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்துவது அவசியம் என்றும் கூறுகிறார். தவறினால் வருமை அதிகமாகி அதனால் கலகம் வரலாம், குற்றம் புரிவது அதிகமாகும் என்று கூறிகின்றார். சொத்து வைத்திருப்பவர்கள் அறங்காவலர் போல செயல்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகின்றார்.  
குடும்ப மேலாண்மையைப் பற்றிக்குறிப்பிடும் பொழுது பொருளியல் கருத்துக்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குடும்ப மேலாண்மையில் இரண்டு கூறுகள் உள்ளன. அவை பொருளியல் (Economics) மற்றும் ‘ கிரிமாடிச்டிகிச்’(Chrematstics) ஆகும். ‘பொருளியல்’ என்பது ‘தேவைகளை நிறைவு செய்வதற்காக’ செல்வத்தை நுகர்வது பற்றியது ‘கிரிமாடிச்டிகிச்’ என்பது பணத்தின் மூலமோ அல்லது பரிமாற்றத்தின் மூலமோ சொத்து சேர்ப்பது குறித்ததாகும். பரிமாற்றம் இரண்டு வகையில் நிகழும். அவை இயற்கையானது மற்றும் இயற்கைக்கு மாறானது ஆகும். தமது தேவையை நிறைவு செய்வதற்காக செய்யப்படும் பரிமாற்றம் இயற்கையானது என்றும், சொத்து சேர்ப்பதற்காக செய்யப்படும் பரிமாற்றம் இயற்கைக்கு மாறனது என்றும் குறிப்பிடுகிறார். தனியாரிடம் சொத்துரிமை இருப்பதை அனுமதிக்கின்றார். வாணிகம் ஒரு தவிர்க்க முடியாத கொடுஞ்செயல் எனவும், வாணிகம் பொதுமக்கள் நன்மைக்காக மட்டும் செய்யப்பட வேண்டும் எனவும், வளங்கள் பலவாறாக பல இடங்களில் பிரிந்து கிடப்பதால் வாணிகம் தவிர்க்க இயலாத செயல் என்றும் இதனை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தி கொள்ளை லாபம் ஈட்டுவதை அனுமதிக்கக்கூடாது என்று கூறுகின்றார். பொருள் ஈட்டும் செயல் நன்கு நடைபெற வேலைப்பகுப்பு ஆற்ற வேண்டிய செயல் என்று கூறுகிறார். அரசு ஒரு தனியார் பொருளாதார அமைப்பைப் போன்றது எனவும் அரசின் வருவாய்க்கான ஆதாரங்களையும் குறிப்பிடுகின்றார்.  

### நிக்கோலி ஓரிசுமி
இவர் பொருளாதாரத்தின் பணம் தொடர்பான கோட்பாடுகளை விவரித்துள்ளார். பணம் எவ்வாறு தோன்றியது, அதன் தன்மை என்ன என்பது குறித்தும் கூறுகிறார். தங்கத்தாலும், வெள்ளியாலும் செய்த நாணயங்களின் பயன்பாட்டை ஊக்குவித்தார். நாணயம் அச்சிடும் வேலையை அரசுதான் செய்ய வேண்டும் எனவும் நாணையத்தை அச்சிடுவதில் ஒரு வழிமுறையை உருவாக்கி அதனைத் தொடர்ச்சியாக அனுசரிக்கவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளார்  
உற்பத்திக்காரணிகளாக நிலம், உழைப்பவர் மற்றும் மூலதனம் என்பனவற்றை கண்டுணர்ந்தனர். உள்நாட்டு தொழில்கள் நன்கு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறி அதற்கு தேவையான சட்டங்கள் இயற்றவும் அறிவுருத்தினர் ஆன்டேனியோ சேரா, தாமசு மன், ஆன்டோனியோ டி மான்ட்செரியன், பிலிப் வான் கார்நிக் போன்ற அறிஞர்கள் வணிகவாதத்தை முன்வைத்தவைத்தவர்களுள் முக்கியமானவர்கள் ஆவர்.  

## பிசியோகிராட் கொள்கைகள் (Physiocrat)
வணிகவாதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் உருவாக்கிய கருத்து இது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் பிரான்சில் வாழ்ந்த பிரன்சுவா குவாச்நெ (Francis Quesnay), ஜாகஸ் டர்காட் (Anne Robert Jacques Turgot), டியுபான்ட் டி நெமூசு (Pierre samuel du Pant de Nemours) ஆகியோா் இக்கருத்துப்பள்ளியின் முக்கிய மாணவா்கள் ஆவா். இவா்கள் இயற்கையின் வழி (Natural order) அல்லது இயற்கையின் விதிக்கு (Natural law) ஏற்புடைய நடைமுறைகள் தான் சிறந்தது என்னும் எண்ணம் கொண்டவா்கள். இதன் மூலம் பொருளை உருவாக்கி மற்றவா்களிடம் பாிமாற்றம் செய்து கொள்வது நன்மை பயக்கும். ஆதலால் தடையில்லா வாணிபம்தான் சிறந்தது. அரசின் கட்டுப்பாடுகள் மிகவும் சொற்ப அளவிலேயே இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தினை “லெ சே பா (Laissez faire) என்று கூறினாா்கள்  

### இயற்கையும் உகந்ததும்
ஆடம்சுமித் அவர்கள் மனிதனுடைய பொருளாதார நடவடிக்கைகள் தானாகவே இயற்கையாகவும் தமக்கு உகந்ததை நோக்கியே செயல்படும் என்று கூறுகிறார். வேலைப்பகுப்பு (Division of labour) என்பதும் மனிதனின் இயற்கை உணர்வின் அடிப்படையில் தோன்றியதே.இதனால் உற்பத்தி பெறுகும் தான் சிறப்பாக செய்யும் தொழிலைத் தாம் செய்து அதன் பலனை மற்றவர்களுடன் பரிமாற்றம் செய்து கொள்வது இயற்கை தான். நாட்டின் செல்வம், உற்பத்திக் காரணிகளுக்கு, வாரம், ஊதியம் மற்றும் லாபம் என்று பிரித்து வழங்கப்படும். வேறு எந்தச் சொத்தும் பணத்தை போன்று எளிமையாகக் கையாளக் கூடியது அல்ல என்றும் வட்டி விகிதம் மிகவும் குறைந்தால், மக்கள் பணத்தை வங்கிகளிலோ, பங்குகளிலோ முதலீடு செய்வதை விட தங்கள் சேமிப்பை கையில் வைத்திருப்பதையே விரும்புவார்கள் எனவும் கூறுகின்றார். வட்டி விகிதத்தில் எதிர்காலத்தில் எற்படும் மாற்றங்களை எதிர்நோக்கி தங்களது சேமிப்பை, பணமாக வைத்திருப்பதா அல்ல முதலீடு செய்வதா என்று மக்கள் தீர்மானிப்பார்கள். இவ்வாறு மக்கள் செய்யும் தீர்மானம் நாட்டில் நிகழும் மொத்த முதலீட்டின் மீதும், வேலை வழங்கும் திறன் மீதும் மொத்த உற்பத்தியின் மீதும் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று விளக்குகின்றார்.  

கீன்சு நாட்டின் மொத்த உண்மை வருமானம் அதிகரிக்கும் பொழுது நாட்டின் மொத்த நுகர்வும் அதிகரிக்கும் என்றும் கூறுகிறார். இது ஏனென்றால் ஒரு மனிதனின் வருமானம் அதிகரிக்கும் பொழுது அவன் அதிகமாக தமது தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ளுகிறான். அதே போல வருமானம் அதிகரிக்கும் பொழுது மனிதன் ஒரு பகுதியை தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கும் மீதத்தை சேமிப்பிற்கும் செலவிடுகிறான். வருமானம் அதிகரிக்கும் பொழுது நுகர்விற்கான செலவும் சேமிப்பும் அதிகரிக்கும் ஆனால் நுகர்விற்கான செலவு குறைந்த விகிதத்திலேயே அதிகரிக்கும் என்று கூறினார்.