# மலபார் இடப்பெயர்வு


**மலபார் இடப்பெயர்வு** (ஆங்கிலம்: Malabar Migration) என்பது 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மத்திய-தெற்கு கேரளாவிலிருந்து மலபார் வரை பெரிய அளவில் சிரிய கிறித்துவர்கள் குடியேறியதைக் குறிக்கிறது.  

## வரலாறு

இடப்பெயர்வு 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலிருந்தே தொடங்கி 1970 கள் மற்றும் 1980 கள் வரை தொடர்ந்தது. மலபாருக்கான முதல் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட இடப்பெயர்வு 1943 இல் அப்போதைய பாதிர்யார் மார் அலெக்சாண்டர் சுலரபரம்பிலின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் கோட்டயம் கன்னய கத்தோலிக்க மறைமாவட்டத்தால் திட்டமிடப்பட்டது. இரண்டு குடியேற்றங்கள் அல்லது காலனிகள் தொடங்கப்பட்டன. முதலாவது தற்போதைய காசர்கோடு<nowiki/>மாவட்டத்தில் உள்ள ராஜபுரம் காலனியாகும். கிடங்கூர், கூடல்லூர், புன்னத்துறா மற்றும் பாலாவிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 72 குடும்பங்களின் குழு கஞ்சாங்காட்டுக்கு இரயிலில் வந்து சுல்லிகறா, கல்லார் மற்றும் மலக்கல்லு ஆகிய இடங்களில் தங்கள் இடங்களுக்குச் சென்றது. இரண்டாவது குடியேற்றம் கண்ணூருக்கு கிழக்கே 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மடம்பத்தில் தங்கியது. மீனாசில் வட்டத்தைச் சேர்ந்த 100 குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் கண்ணூருக்கு ரயிலில் பயணித்து மாதம்பம் மற்றும் பய்யாவூரில் குடியேறினர். அப்போதைய கண்ணூர் மாவட்டத்தில் இருந்த பாதிரியார் அலெக்சின் பெயரால் இக்காலனி அலெக்சு நகர் எனப் பெயரிடப்பட்டது. மங்களூரில் உள்ள புனித அலோசியஸ் கல்லூரியில் பேராசிரியராக இருந்த பேராசிரியர் ஜோசப் காந்தோத் இந்த ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட இடப்பெயர்வு பற்றிய யோசனையை பாதிரியாருக்கு வழங்கினார். மலபாரின் கிறிஸ்தவ மக்கள் தொகை 1931 இல் 31,191 இலிருந்து 1971 இல் 4,42,510 ஆக 15 மடங்கு அதிகரித்ததால் இந்த இடப்பெயர்வு குறிப்பிடத்தக்க புள்ளிவிவர மற்றும் சமூக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.  

மத்திய திருவிதாங்கூர் பகுதியில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மக்கள்தொகை கணிசமான அளவு அதிகரித்தது. விளைநிலங்களில் அழுத்தம் அதிகரித்தது. அதே நேரத்தில் பிரித்தான் ஆட்சியின் கீழ் சென்னை மாகாணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த மலபார் என்று அழைக்கப்படும் வடக்கு பிரதேசங்களில் பயிரிடப்படாத பெரிய நிலங்களில் உள்ள திறனை மக்கள் உணர்ந்தனர். இடப்பெயர்வு ஆரம்பத்தில் தந்திரங்களில் தொடங்கியது. உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து நிலம் வாங்கப்பட்டு தோட்டங்கள் அமைக்கப்பட்டன. பல முரண்பாடுகளுக்கு எதிராக, சமூகம் செழித்து வளர்ந்தது, இதன் மூலம் அதிகமான புலம்பெயர்ந்தோரை ஈர்த்தது மற்றும் 1950 களில் அதன் உச்சத்தை எட்டியது.  

## குடியேறிய சமூகங்கள்

குடியேறியவர்களில் பெரும்பாலோர் சிரிய கிறிஸ்தவர்கள், முக்கியமாக ( சிரிய மலபார் நஸ்ரானி ) முந்தைய திருவிதாங்கூர் மாநிலத்தைச் செர்ந்தவர்கள். புலம்பெயர்ந்தோர் பெரும்பாலும் இன்றைய கோட்டயம், பாலா, சாகனச்சேரி, கஞ்சிரப்பள்ளி, குரவில்லகாடு, இராமாபுரம், பரங்கங்கம் போன்றவற்றிலிருந்து வந்தவர்கள் ஆவர். எர்ணாகுளம் மாவட்டத்தின் மலைப் பகுதிகளிலிருந்து கொத்தமங்கலம், மூவாற்றுப்புழா போன்ற பல இடங்களைக் கொண்ட இடுக்கி மாவட்டங்கள் (தொடுப்புழா தாலுகா) போன்ற இடங்களிலிருந்து பல இந்துக்களும் இங்கு குடியேறினர். தற்போதைய கேரளாவின் பின்வரும் மாவட்டங்கள் உட்பட மலபார் பிரதேசத்தின் (வடக்கு கேரளா) பல்வேறு மலைப்பகுதிகளில் குடியேற்றங்கள் நிறுவப்பட்டன (சில முக்கிய இடம்பெயர்வு மையங்களும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன):  

சாகுபடி செய்யப்படாத காடுகள் மற்றும் கழிவு நிலங்களின் பெரிய பகுதிகள் இந்த காலகட்டத்தில் பண்ணைகள் மற்றும் தோட்டங்களாக மாற்றப்பட்டன. தேவாலயங்கள், பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் பிற உள்கட்டமைப்புகளுடன் இந்த இளம் சமூகத்தை அவர்கள் ஆதரித்ததால், சிரோ-மலபார் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஆதரவான பங்கு நன்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.  

இடப்பெயர்வு காரணமாக இந்த நிலங்களுக்கு நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் நகர்ந்துள்ளனர். இதன் விளைவாக, மலபாரின் மக்கள்தொகை குறிப்பாக கிழக்கு மலைப்பிரதேசத்தில் கணிசமாக மாறியுள்ளது. 1920 களில் மிகச்சிறியதாக இருந்த கிறிஸ்தவர்களின் பங்கு 1970 களில் குடியேற்றப் பகுதியில் கணிசமான பங்காக வளர்ந்தது.  
மலபார் இடம்பெயர்வு. இரண்டாவது குடியேற்றமாக இருந்தது. இது வட மலபார் பிராந்தியத்தில் கன்னி நிலங்களைத் தேடுவதற்கும், வறுமை மற்றும் நிதியிலிருந்து நிவாரணம் பெறுவதற்கும் இருந்தது. . .