# இந்தியாவில் தெருவோரக் குழந்தைகள்

மேடக் மாவட்டத் தொடருந்து நிலையமொன்றில் காணப்படும் தெருவோரக் குழந்தைகள்.]]  
இந்தியாவில் **தெருவோரக் குழந்தை**கள் (*street child*) என்ற சொல், பாதுகாப்பு, கவனிப்பு மற்றும் வழிகாட்டலுக்குப் பெரியோர் யாருமின்றி தெருவோரங்களில் வாழ்கின்ற, வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ள குழந்தைகளைக் குறிக்கிறது.  

ஐக்கிய நாடுகளின் சிறுவர் நிதியத்தின் கணக்கீட்டின்படி, 1992 இல் இந்தியாவில் தெருவோரக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 400,000 க்கும் மேலாகும்.  
கவனிப்பாரின்றி தெருவோரங்களில் வாழ்ந்து, தமது தேவைகளை தாமே நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் நிலையில் இக்குழந்தைகள் இருப்பதற்கு முக்கியக் காரணமாக குடும்பச் சிக்கல்களே உள்ளன. தங்களது பாதுகாப்புக்காகத் தெருவோரக் குழந்தைகள் கூட்டங்களாக வாழ்ந்தாலும், அடிக்கடி அவர்களது முதலாளிகளாலும் காவற்துறையினராலும் சுரண்டப்படுகின்றனர்.  

அரசின் தகுந்த சட்டப் பாதுகாப்பும், அவர்களின் நிலையை மேம்படுத்தக்கூடிய அமைப்புகளுமே அவர்களை இந்நிலையிலிருந்து மீட்கக் கூடியவை.  

“தெருவோரக் குழந்தை”கள் என்பது நான்காவது வகையைச் சேர்ந்த குழந்தைகளையே குறிக்கும். கவனித்துக் கொள்ள, பாதுகாக்க, வழிகாட்டப் பெரியர்வர்கள் யாருமின்றி, தெருக்களைத் (பயன்பாட்டிலில்லாத குடியிருப்புப் பகுதிகள், தரிசு நிலங்கள்) தனது வசிப்பிடமாக அல்லது வாழ்வாதாரமாகக் கொண்ட ஒரு எந்தவொரு சிறுமியும்/சிறுவனும் தெருவோரக் குழந்தையாவரென ஐக்கிய நாடுகளின் சிறுவர் நிதியம் வரையறுக்கிறது.  
, 5-20 விழுக்காடு குழந்தைகளே வசிக்க வீடில்லாத, குடும்ப அரவணைப்பற்ற குழந்தைகளெனக் கணக்கிடப்பட்டது.தெருவில் செலவுசெய்யும் நேரத்தின் அளவு, தெருவோர வாழ்க்கை, பெரியோரின் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் கவனிப்பின்மை போன்ற காரணிகளால், மேம்பாட்டுக் கவனம் அவசியப்படும் இந்திய மக்கட்தொகையின் ஒரு பகுதியாக இந்தியத் தெருவோரக் குழந்தைகளும் உள்ளனர். யூனிசெப்பின் மதிப்பீட்டின்படி இந்தியாவில் மிகவும் பாதிப்படையக்கூடிய நிலையிலுள்ளவர்கள் என்பதால், தெருவோரக் குழந்தைகளின் நிலையையும் தேவைகளையும் குறித்த புரிதல் மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும்.. இக்குழந்தைகள் ஓரிடத்தில் நிலைத்திருப்பதில்லை என்பதால் அவர்கள் பற்றிய துல்லிய தரவினைப் பெறுவது கடினமாக உள்ளது.  

பல்வேறு ஆய்வுகளில் குறிப்பிட்ட சில நகரங்களிலுள்ள இக்குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை மதிப்பீடு செய்யப்பட்டது. 1980களின் இறுதியில் கொல்கத்தாவிலும் மும்பையிலும் குறைந்தபட்சம் 100,000 தெருவோரக் குழந்தைகள் இருப்பதாகக் கணக்கிடப்பட்டது. கூடுதலாக, பெண்கள் பொறுப்பிலுள்ள குடும்பத்திலுள்ள குழந்தைகளே தெருவோரக் குழந்தைகளாகின்றனர்.வாழ்வில் சந்திக்கும் இன்னல்களை எதிர்கொள்ள அவர்கள் பல்வேறு உத்திகளைக் கையாளுகின்றனர். சிலர் முரட்டுத்தனமான வெளித்தோற்றம் மற்றும் அதிக சுதந்திரமான நடத்தையைக் கொள்கின்றனர். . எப்பொழுதும் சுற்றுப்புற நிலையை விழிப்புடன் கவனித்து பாதுகாப்புக்காகப் போரட வேண்டியுள்ளது. இதனால் புதுப்புது அடையாளங்களை உண்டாக்கிக் கொள்ளுதல், வன் தாக்குதல், லாபநோக்கில் உறவுகளை எதிர்கொள்வது போன்ற குடும்பங்களோடு வாழும் குழந்தைகளுக்கில்லாத பண்புகளைப் பழகிக் கொள்கின்றனர்.  

பெரும்பாலான தெருவோரக் குழந்தைகள் சிக்கல்களைச் சமாளிப்பதற்கு நல்லவிதமான உத்திகளைக் கையாள்கின்றனர். வெகுசிலர் மது அருந்துதல், போதை மருந்துகள் உட்கொள்ளல், பாலியல் தொழிலாளிகளிடம் செல்லல் போன்ற முறைகேடான வழிகளை மேற்கொள்கின்றனர். இக்குழந்தைகள் முழுவதுமாக தனியே இல்லாமல் அவர்களுள்ளான குழுக்களாக வாழ்கின்றனர். இந்தக் குழுக்களுக்கு ஒருவர் தலவராக இருப்பார். ஒவ்வொரு குழுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்விடத்தைத் தமதாகக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் இவ்விதம் குழுக்களாக இருக்கும்போது வயதில் சிறிய குழந்தைகளைத் திருடுதல் போன்ற சட்டப்புறம்பான செயல்களுக்கு பெரிய குழந்தைகள் ஈடுபடுத்துகின்றனர். உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகும்போது கவனித்துக் கொள்ளவும், பணமில்லாதபோது கொடுத்துதவவும், வேலை குறித்த விபரங்களை அறிந்து கொள்ளவும் தங்களது நண்பர்களையே சார்ந்துள்ளதாக மும்பையின் தெருவோரக் குழந்தைகள் தெரிவித்துள்ளனர். கிடைக்கக்கூடிய ஓய்வு நேரங்களைத் தங்களது நண்பர்களுடன் (திரைப்படங்களுக்குச் செல்லல்) செலவிடுகின்றனர்.  

தெருவோரக் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களில் முக்கியமானது பெரியோர்களின் பாதுகாப்பும் வழிகாட்டலுமாகும். சிலர் இந்தத் தேவையை நிறைவுச் செய்யக்கூடிய நபர்களைத் தாங்களே தேடிக் கொள்கின்றனர். பெரும்பாலான குழந்தைகள் தாங்களாகவோ அல்லது நண்பர்களோடோ வாழும்போது, ஒரு சிலர் தெருவோரங்களில் அல்லது சேரிகளில் வாழும் குடும்பங்களோடு தொடர்பு கொண்டு அக்குடும்பங்களைத் தங்களுக்கான மாற்றுக் குடும்பகளாக ஏற்கின்றனர். பல குழந்தைகள் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது கவனித்துக் கொள்ளவும், நலனில் அக்கறை காட்டவும் தாய் போன்ற ஒரு நபரைத் தேடிக் கொள்கின்றனர்.  

## உடல் நலனும் ஊட்டச்சத்தும்
தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கு சத்தான உணவு, சுகாதரம், மருத்துவப் பேணல் கிடைப்பதில்லை. சிறுசிறு உணவகங்களில் மீதமாகும் உணவுகளையும் குப்பைத் தொட்டிகளில் கிடக்கும் உணவுகளையுமே நம்பி வாழ்கின்றனர். 1990 இல் மும்பையில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் தெருவோரக் குழந்தைகளில் 62.5 விழுக்காட்டினர் உணவகங்களில் கிடைக்கக் கூடிய உணவினை உண்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது.  

சுத்தமான கழிப்பறை, குளியலறை மற்றும் தண்ணீர் கிட்டாமையும் இக்குழந்தைகளின் நலக்கேட்டுக்குக் காரணமாகும். மேலே கூறப்பட்ட அதே ஆய்வில் மும்பையின் தெருவோரக் குழந்தைகளில் 29.6 விழுக்காட்டினர் கடலிலும் 11.5 விழுக்காட்டினர் குழாயடிகள், கிணறுகள், வாய்க்கால்களில் குளிக்கின்றனர் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தெருவோரக் குழந்தைகள் திறந்த வெளிகளில் குளிக்கும் காட்சி இந்தியாவின் பலபகுதிகளிலும் சாதாரணமாகக் காணக்கூடிய ஒன்றாக உள்ளது. இக்குழந்தைகளில் 26.4 விழுக்காட்டினர் தொடருந்துப் பாதைகள் அல்லது தெருவோரங்களையே கழிவறைகளாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். தண்ணீர் தேவைக்கு, 69.1 விழுக்காட்டினர் உணவு விடுதிகளைக் கேட்பதாகவும் 15.6 விழுக்காட்டினர் தண்ணீர்க் குழாய்களைச் சார்ந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்துள்ளனர்  

இந்தியாவின் பெரும்பான்மையான தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கு மருத்துவ வசதியும் கிடைப்பதில்லை. மூன்றில் ஒரு பங்கினருக்கு மட்டுமே காயம்படும்போது அல்லது உடல்நலக் குறைவின்போது மருத்துவ உதவி கிடைக்கிறது. வெகுசிலர் அரசு மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை பெறுகின்றனர்.  

பல ஆய்வுகளில், தெருவோரக் குழந்தைகள் பலவிதமான நோய்களுக்கு ஆளாகி உள்ளது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. 2002 இல் கொல்கத்தாவின் தெருவோரக் குழந்தைகளிடம் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், 5 முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு 554 குழந்தைகளில் 6 குழந்தைகளுக்கு எச்.ஐ.வி தொற்று இருப்பது அறியப்பட்டது. பற்சொத்தை, சரியான குளிர்கால ஆடைகள் இல்லாத காரணத்தால் குளிர்கால நோய்த் தாக்குதலுக்கும் இக்குழந்தைகள் ஆளாகின்றனர்.  

## நிந்தனை
தெருவோரக் குழந்தைகள் அடிக்கடி நிந்தனைகளுக்கும் மிரட்டலுக்கும் உள்ளாகின்றனர். சமூக அந்தஸ்தும் பெரியவர்களின் பாதுகாப்பும் இல்லாததால் பிறரது அச்சுறுத்தலுக்கும் மிரட்டலுக்கும் ஆளாகித் துன்புறுவதாக அக்குழந்தைகள் கூறுகின்றனர். காவற்துறையினரும் பொதுமக்களும் அவர்களிடம் காட்டும் ஏளனமும் எதிர்நிலையுமே இதற்கு முக்கியக் காரணியாகும்  

காவற்துறையினரால் நிந்திக்கப்படுவதாக இக்குழந்தைகள் முறையிடுகின்றனர். சில இடங்களில் வேலைபார்ப்பதற்கு அனுமதியாக, காவற்துறையினர் மாமூல் கேட்டு வற்புறுத்துவதாகவும் இக்குழந்தைகள் முறையிடுகின்றனர் இக்குழந்தைகளை ஓடுகாலிகளென காவற்துறையினர் கைது செய்கின்றனர். கைதாவதை முறையாக எதிர்கொள்ள முடியாத இவர்கள் அதிலிருந்து மீள்வதற்கு, காவற்துறையினருக்கு கையூட்டு அளிக்க வேண்டும் அல்லது அக்கடன் அடையும்வரை காவல்நிலையங்களில் வேலைசெய்ய வேண்டும் என்ற நிலை ஏற்படுகிறது மும்பையில் அரசு ஆதரவுடன் எடுக்கப்பட்ட “பிச்சைகாரர் நடவடிக்கை“யில் (“Operation Beggar”) தெருக்குழந்தைகள் அனைவரும் ஒன்றுதிரட்டப்பட்டு கடன்பட்ட அடிமைவேலையாட்களாக ஆக்கப்பட்டனர்  

இக்குழந்தைகள் குறித்த காவற்துறையினரின் பார்வை; எங்கும் பரவியுள்ள ஊழல்; காவற்துறையின் வன்முறை கலாச்சாரம்; முறையான சட்டப்பாதுகாப்பின்மை; காவற்துறையினருக்குக் கிடைத்துள்ள தண்டனையற்ற நிலை ஆகியவை காவற்துறையினர் தெருவோரக் குழந்தைகளை மோசமாக நடத்துவதற்கான காரணிகளாகும். இளங்குற்றவாளிகளைக் காவற்சிறையில் அல்லது சிறைச்சாலைகளில் அடைத்து வைப்பது சம்மு (நகர்) மற்றும் காஷ்மீர் தவிர்த்த பிற இந்திய மாநிலங்களில் இளவர் நீதிமுறைச் சட்டப்படி குற்றமாகுமென்றாலும் இது வெகுவாகப் பின்பற்றப்படுவதில்லை.  

தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கு நேரும் பல்வேறு அவலங்களையும் அவை எவ்வாறு வேறு காரணிகளுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளன என்பதையும் குறித்த புதிய நோக்கை, 2009 இல் செய்ப்பூரில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு வழங்குகிறது. பொதுவான நிந்தித்தல் மற்றும் புறக்கணிப்பு, உடல்நலம்சார் நிந்தித்தல், வார்த்தைகளால் நிந்தித்தல், அடி, உதை போன்ற உடல்சார் நிந்தித்தல், உளரீதியாக நிந்தித்தல், பாலியல் நிந்தித்தல் எனத் தாங்கள் சந்திக்கும் ஐந்து வகையான அவலங்களை இக்குழந்தைகள் இந்த ஆய்வில் முறையிட்டுள்ளனர்.  

## அரசின் ஈடுபாடு
இந்தியாவில் தெருவோரக் குழந்தைகள் இருப்பதென்பது, சமூகப் பிழைச் செயற்பாடு மற்றும் சரியான சமயத்தில் தடுப்பு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படாத சமூகப் பொருதார வரிசையின் வெளிப்பாடாகும். இக்குழந்தைகளின் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கு அவர்களின் நிலைமைக்கான காரணங்களை ஆய்ந்தறிவதே சரியான வழியாக இருக்குமென அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். மேலும் இக்காரணிகளைக் கண்டறிந்தததும் அவர்களின் நிலையை மேம்படுத்த உடனடி உதவிகளும் வழங்கப்பட வேண்டும்.  

இந்திய அரசால் தெருவோரக் குழந்தைகளுக்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட பல பொதுக்கொள்கைகள் பயனற்றவையாக இருப்பதற்குக் காரணம் அவை சமூக, மானிட, புவியியல்சார் ஆய்வுகளால் உருவாக்கப்பட்டு சரியான முறையில் அக்குழந்தைகளின் சிக்கல்களை அறிந்து மதிப்பீடு செய்யாததே ஆகும்.  

1997 க்கு முந்தைய விடுதலைக்குப் பின்னுள்ள இந்தியாவின் அதிகாரபூர்வ சொல்லகராதியில் “தெருவோரக் குழந்தை” என்ற சொல்லே கிடையாது. தெருவில் வேலைசெய்யும் குழந்தைகளுடன் அவர்களும் ஒன்றாக சேர்க்கப்பட்டதால் தெருவோரக் குழந்தைகளும் சிறிதளவு உதவி பெற்றனர். எடுத்துக்காட்டாக, காவற்துறையின் வன்முறையிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காகத் தெருவில் வேலைசெய்யும் குழந்தைகளுக்குத் தரப்பட்ட அடையாள அட்டைகள் இக்குழந்தைகளுக்கும் தரப்பட்டது. 1990 களின் துவக்கத்தில் அரசுசாரா அமைப்புகளின் நெருக்கடியால் இந்திய அரசு “தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கான உதவித் திட்டம்” ஒன்றை பிப்ரவரி 1993 இல் உருவாக்கியது. பல அரசுசாரா அமைப்புகள் அரசுடன் சந்திப்புகளை நடத்தி இத்திட்டத்தின் பின்னூட்டங்களையும் மேம்படுத்தும் ஆலோசனைகளையும் வழங்கியும் இத்திட்டத்தின் இறுதி வரைவில் அவை இடம்பெறவில்லை. அதனால் அரசுசாரா அமைப்புகளால் இந்திட்டத்தில் பங்கேற்க முடியவில்லை.  

தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கான அரசுத் திட்டம் துவக்கப்பட்டதன் தொடர்ச்சியாக வேறு சில கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களிலும் அவர்கள் இடம்பெற்றனர். இந்திய குழந்தை நலக் கழகம் தனது திட்டங்களில் தெருவோரக் குழந்தைகளையும் இணைத்தது. எட்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் ஆறு பெருநகரங்களிலுள்ள குழந்தைகளுக்கான திட்டம் இடம்பெற்றது. இந்தியத் தொழிலாளர் அமைச்சகம் தனது வாழ்க்கைத் தொழில் பயிற்சி நிகழ்ச்சிகளில் தெருவோரக் குழந்தைகளையும் சேர்த்த்துக் கொண்டது அப்பயிற்சிகளுக்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச கல்வித் தகுதிகூட அக்குழந்தைகளுக்கு இல்லாததால் அம்முயற்சி அதிக வெற்றிபெறவில்லை.  

## பரிந்துரைகள்
அறிஞர்களும் முகமைகளும் தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கு உதவும் உத்திகளாகப் பரிந்திரைத்தவற்றில் முக்கியமானது அரசுசாரா அமைப்புகளைப் பயன்படுத்துவதாகும். யூனிசெப்பின் ஏ. பி. போசும், தெருவோரக் குழந்தைகள் கூட்டமைப்பின் சாரா தாமசு டி பெனிடெசும் இக்குழந்தைகளுக்கு உதவும் முக்கியப் பொறுப்பு அரசுசாரா அமைப்புகளிடம் தரப்படவேண்டும், அதற்கான செலவை அரசு ஏற்க வேண்டுமெனப் பரிந்துரைக்கின்றனர். அரசைவிட, அரசுசாரா அமைப்புகள் இளக்கமாக இயங்கமுடியும் என்பதால் அவர்களே பல்வேறு சூழ்நிலைகளிலும் தெருவோரக் குழந்தைகளின் தேவைகளுக்கு உதவும் திறனுடையவர்களாவர்.  

அரசுசாரா அமைப்புகள் தெருவோரக் குழந்தைகள் பற்றிய துல்லியமான தரவுகளைப் பெற்று தேவையான திட்டங்களை உருவாக்குவதற்கு பல்வேறு நகரங்களிலும் தெருவோரக் குழந்தைகளின் கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட வேண்டுமென மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் பரிந்துரைக்கிறது. இவ்வமைப்பு, தெருவோரக் குழந்தைகள் மீதான காவற்துறையின் நிந்தனை மற்றும் கொலைகள் குறித்த தனது ஆய்வில் இக்குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்கானப் பல்வகையான சட்டப் பரிந்துரைகளை அளித்துள்ளது. இப்பரிந்துரைகளில் சித்திரவதைக்கு எதிரான ஐ.நா உடன்படிக்கையை ஏற்றுறுதி செய்யும்வகையில் ஒரு தெருவோரக் குழந்தையைக் காவலில் வைக்கப்படும்போது அக்குழந்தைக்கு மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யப்படும் வகையில் குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டப் பிரிவுகள் 53 மற்றும் 54 இரண்டும் திருத்தப்பட வேண்டும்; நிந்தனைகளுக்கு எதிராக முறையீடு செய்யவும் வழக்குத் தொடரவும் வகையுள்ளவாறு இளவர் நீதிமுறைச் சட்ட திருத்தம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்பதும் அடங்கும்.