# தூரெட் நோய்க்குறியீடு


**தூரெட் நோய்க்குறியீடு** அல்லது **தொரட் கூட்டறிகுறி** (*Tourette syndrome*) என்பது குழந்தைப் பருவத்திலேயே தொடங்கும் ஒரு மரபுவழி சார்ந்த நரம்பியல் மனநல சீர்கேடு ஆகும். இது பல உடல் இயக்கம் சார்ந்த நடுக்கங்களையும் குறைந்தபட்சம் ஒரு குரல் ஒலி சார்ந்த நடுக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தும் தன்மையுடையதாகும். இந்த நடுக்கங்கள் உடலை களைப்புறச் செய்வதாகவும் நலிவுறச் செய்வதாகவும் இருக்கும். நடுக்கச் சீர்கேடுகளின் தொகுப்பில் ஒரு பகுதியாக டூரெட்ஸ் நோய்க் குறியீடு வரையறுக்கப்படுகிறது. இதில் குறுகியகால மற்றும் நீண்டகால நடுக்கங்களும் அடங்கும்.  

சொடுக்குகள் எனப்படும் அனிச்சையான திடீர்த் தசைத்துடிப்புகள் அல்லது அசைவுகள் மற்றும் திடீரென்று தம்மை அறியாமல் சொல் ஒன்றைக் கூறல் எனபன இந்த நரம்பியல் மற்றும் உளவியல் சார்ந்த கூட்டறிகுறியின் சிறப்பம்சமாகும்.  

டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடானது ஒரு காலத்தில் மிகவும் அரிதான, மிக வினோதமான நோய்க்குறியீடாகக் கருதப்பட்டது. இதில் வரக்கூடிய இயங்கு சொடுக்கில், பாதிக்கப்பட்டவர் தனது உடலின் ஏதேனும் ஒரு பாகத்தைத் தம்மை அறியாமல் அசைப்பார். எடுத்துக்காட்டாக, கையை நெஞ்சில் அடித்தல், முகத்தைச் சுளித்தல் போன்றன. இது பெரும்பாலும் நயமற்ற வார்த்தைகள் அல்லது முறையற்ற இழிவான தகாத சொற்கள் பேசுதல் (இழிமொழி நோயுடன்) தொடர்புடையதாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரில் குறைந்த அளவு மக்களிடம் மட்டுமே இந்த அறிகுறிகள் காணப்படுகின்றன. டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடு இப்போது ஓர் அரிதான நோய்க்குறியீடாகக் கருதப்படவில்லை. ஆனால் இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் மிதமாகவே பாதிக்கப்படுவதால் இதனை எப்போதும் சரியாக கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போகலாம். ஆயிரம் குழந்தைகளில் ஒன்று முதல் பத்து பேர் டூரெட்ஸ் பாதிப்புடையவர்களாக இருக்கின்றனர். அந்த ஆயிரம் நபர்களில் பத்து நபர்கள் மிகவும் பொதுவான நடுக்கச் சீர்கேடுகளான கண் சிமிட்டுதல், இருமுதல், தொண்டையைக் கனைத்தல், ஒலியெழுப்பும் விதத்தில் மூச்சை உள்ளிழுத்தல் மற்றும் முகத் தசைகளை அசைத்தல் போன்ற நடுக்கச் சீர்கேடுகளைக் கொண்டவர்களாக இருக்கலாம். டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான நபர்கள் வழக்கமான ஆயுள் எதிர்பார்ப்பு மற்றும் அறிவுக்கூர்மையைக் கொண்டிருப்பர். பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு நடுக்கங்களின் தீவிரத்தன்மை அவர்கள் வாலிபப் பருவத்தைக் கடக்கும் போது குறைந்துவிடுகிறது. வாலிபப் பருவத்தில் உச்ச அளவிலான டூரெட்ஸ் ஏற்படுவதும் அரிதானதாகும். டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடுள்ள பிரபல நபர்கள் எல்லாத் துறைகளிலும் காணப்படுகின்றனர்.  

டூரெட்ஸ் ஏற்படுவதற்கான நோய்க்காரணியாக மரபு வழி மற்றும் சூழல் சார் காரணிகள் பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால் இது ஏற்படுவதற்கான துல்லியமான காரணங்கள் இன்னும் அறியப்படவில்லை. பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் இதற்கு மருந்து உட்கொள்ளுதல் தேவையற்றதாக இருக்கிறது. நோயாளியின் ஒவ்வொரு நடுக்கத்திற்கும் திறம் வாய்ந்த மருந்தளிப்புகள் ஏதும் இல்லை. உத்தரவாதத்துடன் கூடிய சில மருந்துகளும் சிகிச்சைகளும் பயன்படுத்துவது உதவக்கூடும். பொதுவாக விளக்கமளித்தல் மற்றும் நம்பிக்கையூட்டல் ஆகியவை மட்டுமே போதுமான சிகிச்சையாக இருக்கின்றன. எந்த சிகிச்சைத் திட்டத்திலும் கற்பித்தல் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.  

1885 ஆம் ஆண்டு டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான ஒன்பது நோயாளிகள் குறித்த தகவலை வெளியிட்ட ஜியார்ஜஸ் ஆல்பர்ட் எட்வர்ட் ப்ரூட்டஸ் கில்லஸ் டெ லா டூரெட் (Georges Albert Édouard Brutus Gilles de la Tourette) (1859–1904) என்ற பிரெஞ்சு மருத்துவர் மற்றும் நரம்பியலாளரின் சார்பாக ஜீன்-மார்ட்டீன் சார்கோட் (Jean-Martin Charcot) (1825–1893) என்பவர் இந்த நோய்க்குறியீடுக்கு இந்தப் பெயரை வைத்தார்.  

## வகைப்பாடு
நடுக்கங்கள் என்பவை திடீரென, திரும்பத் திரும்ப, ஒரே மாதிரியாக, சீரற்ற முறையில் செய்யப்படும் அசைவுகள் (இயக்க நடுக்கங்கள்) மற்றும் வாயால் ஒலியெழுப்பும் செயல்கள் (குரல் ஒலி நடுக்கங்கள்) ஆகியவை ஆகும், இதில் தனித்த வெவ்வேறு உடல் தசைப் பகுதிகள் ஈடுபடுத்தப்படும். இயக்க நடுக்கங்கள் அசைவுகள் சார்ந்த நடுக்கங்களாகும். குரல் ஒலி நடுக்கங்கள் என்பவை மூக்கு, வாய் அல்லது தொண்டை வழியாக காற்றை நகர்த்துவதன் மூலம் ஏற்படும் தன்னிச்சையாக, கட்டுப்பாடின்றி உருவாக்கப்படும் சப்தங்களாகும்.  

டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடானது, *மனம் சார்ந்த சீர்கேடுகளுக்கான நோயியல்பு மற்றும் புள்ளி விவரக் கையேட்டில்* (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) (டி.எஸ்.எம்) வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ள பல்வேறு நடுக்கச் சீர்கேடுகளில் ஒன்றாகும். அவை, வகை (இயக்க அல்லது குரல் ஒலி நடுக்கங்கள்) மற்றும் கால அளவைச் (குறுகியகால அல்லது நீண்டகால) சார்ந்து வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குறுகியகால நடுக்கச் சீர்கேடானது பல இயக்க நடுக்கங்கள், குரல் ஒலி நடுக்கங்கள் அல்லது இரண்டும் கொண்டதாக இருக்கிறது. இது நான்கு வாரங்கள் முதல் பன்னிரண்டு மாதங்கள் இடையிலான காலம் நீடிக்கிறது. நீண்டகால நடுக்கச் சீர்கேடானது ஒற்றை அல்லது பல இயக்கச் சீர்கேடாகவோ அல்லது குரல் ஒலி நடுக்கங்களாகவோ இருக்கிறது (ஆனால் குரல் மற்றும் ஒலி சீர்கேடுகள் இரண்டும் ஏற்படாது). இவை ஓராண்டுக்கும் மேலாக நீடித்திருக்கும். உலக சுகாதார நிறுவனம் (நோய்கள் மற்றும் அது தொடர்புடைய சுகாதாரப் பிரச்சினைகள் குறித்த சர்வதேச புள்ளி விவர வகைப்பாடு, (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) ஐ.சி.டி-10 குறியீடுகள்) மூலமாகவும் நடுக்கச் சீர்கேடுகள் வரையறுக்கப்படுகின்றன.  

டூரெட்ஸ் பாதிப்பானது, நடுக்கச் சீர்கேடுகளின் தொகுப்பின் மிகவும் தீவிர வெளிப்பாடாக இருந்த போதிலும், பெரும்பாலான நிகழ்வுகள் மிதமானவையாகவே உள்ளன. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான மக்களிடையே தீவிரத்தன்மையின் அறிகுறிகள் மாறுபடுகின்றன. மேலும் மிதமான அளவில் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் இப்பாதிப்பு இருப்பதே கண்டறியப்படாமலும் இருக்கலாம். இவை "சாதாரண நடவடிக்கைகள் தவறாக நடைபெறுவது" போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கும். டூரெட்ஸ் பாதிப்புடன் தொடர்புடைய நடுக்கங்கள் அதன் எண்ணிக்கை, அடுத்தடுத்து நிகழும் நிலை, தீவிரத்தன்மை மற்றும் அவை உடலில் ஏற்படும் இடங்கள் ஆகியவற்றில் மாறுபடுகின்றன. நடுக்கங்களின் தீவிரத்தன்மை மற்றும் அடுத்தடுத்து நிகழும் நிலை அதிகரித்தலும் குறைதலுமான களைப்புறு நிலை மற்றும் நலிவுறு நிலை ஆகியவை ஒவ்வொரு நபருக்கும் மாறுபட்ட விதத்தில் ஏற்படுகின்றன. பிணியின் அதீத தாக்கத்திலும் கூட நடுக்கங்கள் ஏற்படும். இது நபருக்கு நபர் மாறுபடும். சொல்வதைச் சொல்லல் (Echolalia) (மற்றவர்கள் சொல்வதை திரும்பச் சொல்லுதல்) மற்றும் சொல்லியதை திரும்பத் திரும்பக்கூறல் (palilalia) (தான் சொல்லியதையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லுதல்) ஆகிய நிலைகள் டூரெட்ஸ் நோயாளிகளில் சிலருக்கு ஏற்படுகின்றன,  

பிற அசைவுச் சீர்கேடுகளின் (எடுத்துக்காட்டாக கொரிய வலிப்பு (choreas), டைஸ்டோனியா(dystonias), தசைச் சொடுக்கு (myoclonus) மற்றும் அசைவிழப்பு (dyskinesias)) அசாதாரணமான அசைவுகளுக்கு மாறாக டூரெட்ஸ் பாதிப்பின் நடுக்கங்கள் ஒரே மாதிரியானவையாகவும், தற்காலிகமாக ஒடுக்கக்கூடியதாகவும், சீரற்றதாகவும் பெரும்பாலும் முன்னதாக ஓர் உந்தும் தாக்க அறிகுறியை ஏற்படுத்தக்கூடியதாகவும் இருக்கின்றன. தும்மல் வரும்போது அல்லது அரிப்பு ஏற்படும் போது சொறிய வேண்டும் என்று தோன்றுவது போலவே டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான பெரும்பாலானோர் நடுக்கம் ஏற்படும் சற்று முன்னர் அதற்கான உந்தல் இருப்பது குறித்து உணரக்கூடும். இந்த பாதிப்பு உள்ளவர்கள், பதற்றம் மற்றும் அழுத்தம் அல்லது ஆற்றல் அதிகரிக்கும் நிலையில் நடுக்கச் செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்ற உந்தல் உருவாவதாக விவரிக்கின்றனர். அந்த உணர்வு சரியாகும் வரை அல்லது அவர்கள் இயல்பாக உணரும் வரையிலும் அதைச் செய்தே ஆக வேண்டும் என்பது போல், விழிப்புணர்வுடனேயே இவற்றை வெளியேற்ற வேண்டும் என முடிவெடுக்கின்றனர்.  

நடுக்கங்களால் பாதிக்கப்படும் நபர்கள் அவர்களின் நடுக்கங்களை சில நேரங்களில் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு அடக்கி வைத்திருக்க முடியும் எனினும், அதன் பிறகு இது பெரும்பாலும் திடீரென்று நடுக்கங்கள் அதிகமாக ஏற்பட வழிவகுக்கிறது. நடுக்கங்களை அடக்கும் திறனானது நபருக்கு நபர் மாறுபடும். மேலும் இந்த திறனானது குழந்தைகளைக் காட்டிலும் வயது வந்தோரிடம் மிகவும் மேம்பட்டு இருக்கலாம்.  

டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடின் "வழக்கமான" நிகழ்வாக எதையும் குறிப்பிட முடியாத போதும், (Yale Child Study Center) சேர்ந்த லெக்மேன் (Leckman) *மற்றும் பலர்* இணைந்து 1998 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட ஆய்வில், எட்டு முதல் பன்னிரண்டு வயதுக்கு இடையிலுள்ள (சராசரியாக பத்து வயது) நபர்களுக்கு நடுக்கங்களின் தீவிரத்தன்மை மிகவும் அதிகம் இருப்பதாக வெளியிடப்பட்டிருந்தது. மேலும் பெரும்பாலான நோயாளிகளுக்கு வாலிபப் பருவத்தைக் கடக்கும் போது நடுக்கங்கள் நிதானமாகக் குறைந்து விடுவதாகவும் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. இந்தப் பாதிப்பின் ஆரம்ப கட்டங்களில் தோன்றும் நடுக்கங்கள், பல சந்தர்ப்பங்களில் ஒவ்வாமைகள், ஆஸ்த்துமா மற்றும் பார்வைக் குறைபாடுகள் போன்ற மற்ற நிலைகளுக்கான அறிகுறிகளாகக் குழப்பிக்கொள்ளப்படுகின்றன. குழந்தை மருத்துவர்கள், ஒவ்வாமையியல் மருத்துவர்கள் மற்றும் கண் மருத்துவர்கள் ஆகியோரே பொதுவாக குழந்தைகளுக்கு நடுக்கங்கள் இருப்பதைக் கவனிக்கிறார்கள். டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான நோயாளிகளின் பத்து வருட அறிக்கைகளை ஆய்வு செய்ததில், அதில் சுமார் 40 சதவீத நோயாளிகள் "டி.எஸ் மட்டும்" அல்லது "வெறும் டி.எஸ்" பாதிப்பு மட்டும் கொண்டவர்களாக இருப்பதாகத் தெரியவந்ததாக ஓர் ஆய்வாளர் கூறியிருக்கிறார். மேலும் எ.டி.எச்.டி, ஒ.சி.டி மற்றும் மற்ற சீர்கேடுகள் ஏதும் இல்லாமல் டூரெட் நோய்க்குறியீடு மட்டும் இருப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டார். மற்றொரு ஆய்வாளர், நடுக்கச் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட 656 நோயாளிகளில் 57 சதவீதத்தினர் சிக்கலற்ற நடுக்கங்களைக் கொண்டிருந்தனர் எனத் தெரிவித்தார். அதே சமயம் அதில் 43 சதவீதத்தினர் நடுக்கங்களுடன் கூடுதலாக மற்ற ஏதேனும் ஒரு நோயையும் கொண்டிருந்தனர் என்றார். மிகத் தீவிரமான டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானவர்கள் பெரும்பாலும் மரபு வழி சார்ந்தே பாதிக்கப்படுகின்றனர் என மரபியல் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இருந்த போதும் மரபு வழியில் எந்த விதத்தில் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது துல்லியமாக கண்டறியப்படவில்லை. மேலும் இது தொடர்பான எந்த மரபணுவும் கண்டறியப்படவில்லை. பிற நோயாளிகளில், நடுக்கங்களானவை டூரெட்ஸ் தவிர்த்த மற்ற சீர்கேடுகளுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கும். இந்த நிகழ்வு *டூரெட்டிசம்* (tourettism) என அறியப்படுகிறது.  

டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான நபர் அவருடைய குழந்தைக்கு அந்த மரபணுக்களை கடத்துவதற்கு சுமார் 50 சதவீதம் வாய்ப்புள்ளது. அனால் டூரெட்ஸ் என்பது மாறுபட்ட வெளிப்பாடுகள் மற்றும் முற்று பெறாத ஊடுருவல் ஆகியவை கொண்ட நிலையாக இருக்கிறது. ஆகையால் இவ்வாறு மரபுவழி பாதிப்புக்கு உட்படும் தன்மையை மரபு ரீதியாகக் கொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் அறிகுறிகள் தோன்றுவதில்லை. சொல்லப்போனால் நெருங்கிய குடும்ப உறுப்பினர்களிடையேயும் கூட அறிகுறிகளின் தீவிரத்தன்மை வேறுபடலாம் அல்லது அறிகுறிகள் எதுவும் தோன்றாமலும் இருக்கலாம். மரபணுக்களானது டூரெட்ஸ் பாதிப்பை மிதமான நடுக்கச் சீர்கேடாகவோ (குறுகியகால அல்லது நீண்டகால நடுக்கங்கள்) அல்லது நடுக்கங்களற்ற மனதை அலைக்கழிக்கும் நிர்ப்பந்திக்கும் அறிகுறிகள் மூலமாகவோ வெளிப்படுத்தக்கூடும். மரபுவழியின் காரணமாக இப்பாதிப்புக்குள்ளான சிறுவர் சிறுமிகளில் மிகவும் குறைவான அளவினருக்கு மட்டுமே மருத்துவ கவனிப்பு தேவைப்படும் அளவிற்கு தீவிர அறிகுறிகள் வெளிப்படுகின்றன. மரபுவழியில் ஏற்படும் பாதிப்புக்கு உட்படும் தன்மை கொண்டிருப்பதில், பாலினம் ஒரு பங்குவகிப்பதாகத் தெரிகிறது. பெண்களைக் காட்டிலும் ஆண்கள் அதிகமாக நடுக்கங்களை வெளிப்படுத்துகின்றனர். அந்தக் கருதுகோளின் படி, வகைப்படுத்தப்பட்ட ஐந்து அறுதியிடல் பண்பளவைகளுக்கு ஏற்ற குழந்தைகள், ஸ்ட்ரெப்டோகோக்கல் தொற்றுக்களுடன் தொடர்புடைய குழந்தைகளுக்கான தன்னுடன் தாக்குமை நரம்பிய மனநலச் சீர்கேடுகள் (Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcal infections) (PANDAS) கொண்டிருப்பவர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டனர். இந்த தொடர் கருதுகோளே மருத்துவமனை மற்றும் பரிசோதனைக் கூட ஆராய்ச்சியின் மையமாக உள்ளது, ஆனால் இது இன்னும் நிரூபிக்கப்படவில்லை.  

மரபு வழி சார்ந்த டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்கு உட்படும் தன்மையை பாதிக்கும் துல்லியமான இயங்கு முறை இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை. இதற்கான துல்லியமான நோய்க்காரணமும் அறியப்படாததாகவே இருக்கிறது. மூளை நரம்பு முடிச்சு, தள முடிச்சுக்கள் மற்றும் முன் புறணி போன்ற மேற்பட்டை மற்றும் புறணியடி மண்டலங்களில் ஏற்படும் செயல் பிறழ்ச்சியின் விளைவாக நடுக்கங்கள் ஏற்படுவதாக நம்பப்படுகிறது.  

OCD இன் சில வகைகளை மரபியல் ரீதியாக டூரெட்ஸ் பாதிப்புடன் தொடர்புப்படுத்தலாம். ஒ.சி.டியின் ஒரு உப வகையானது நோய்க்காரணி ரீதியாக டூரெட்ஸ் உடன் தொடர்புடையதாக இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் காரணிகளின் மாறுபட்ட வெளிப்பாடுகள் நடுக்கங்களின் வெளிப்பாடுகளுக்கு முக்கியமானவையாக இருக்கலாம். எனினும் டூரெட் நோய்க்குறிக்கும் எ.டி.எச்.டி க்கும் மரபு ரீதியான தொடர்பு முழுமையாக இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை. பாதிப்படைந்தவருக்கு 18 வயதுக்கு முன்பே நிச்சயம் இந்த பாதிப்பு துவங்கியிருக்கும். மேலும் இது "ஏதேனும் ஒரு பொருளினால் அல்லது பொது மருத்துவ நிலையினால் உருவான நேரடி உடலியக்கவியல் பாதிப்புகளுக்கு" உரியதாகக் கருதப்பட முடியாது. பெரும்பாலும் இப்பாதிப்பானது அடிக்கடி தவறாக அறுதியிடப்படுகிறது அல்லது குறைவாக அறுதியிடப்படுகிறது. இதன் தீவிரத்தன்மையானது மிதமான (பெரும்பாலான நோயாளிகளில்) அல்லது நடுநிலையான நிலையில் இருந்து தீவிரமான (இது அரிதானது ஆனால் மிகவும் பரவலாக அறியப்படும் மற்றும் வெளிப்படுத்தப்படும் நிலை) நிலை வரையில் பல் வேறு அளவுகளில் இருப்பது இதற்கு ஒரு பகுதி காரணமாகும். நடுக்கங்களுக்குக் காரணமான தைராய்டு சுரப்புக் குறையைப் புறக்கணிப்பதற்காக டி.எஸ்.எச் நிலைகளை அளவிடலாம். மூளை இயல்நிலை வரைவு பரிசோதனைகள் பொதுவாக போதுமானதாக இருப்பதில்லை. மற்றும் ஒத்த தன்மையுள்ள அசைவு சீர்கேடு, சிடன்ஹாம்'ஸ் கொரியா, தான்தோன்று டைஸ்டோனியா; மற்றும் ஹண்டிங்க்டன்'ஸ் நோய், நியூரோஅகண்டோசைட்டோசிஸ், ஹால்லர்வோர்டன்-ஸ்பார்ட்ஸ் நோய்க்குறியீடு, டுசென்னெ தசைத் திசு இறப்பு, வில்சன்'ஸ் நோய் மற்றும் முகிழுருவான திசு தடிமனாதல் போன்ற மரபு வழி சார்ந்த நோய் நிலைகள் ஆகியவை உள்ளிட்ட நிலைகள் அனைத்துமே நடுக்கங்கள் அல்லது ஒத்த தன்மையுள்ள அசைவுகளை வெளிப்படுத்துபவை ஆகும். டவுன் நோய்க்குறியீடு, கிளைன்ஃபெல்ட்டர்'ஸ் நோய்க்குறியீடு, எக்ஸ்.ஒய்.ஒய் நோய்க்குறியீடு மற்றும் உடையக்கூடிய X நோய்க்குறியீடு போன்ற மரபுத்திரி சீர்கேடுகள் உள்ளிட்டவை சாத்தியமுள்ள பிற பாதிப்புகள் ஆகும். மருந்துத் தூண்டலால் ஏற்படும் நடுக்கங்கள், தலையில் அடிபடுதல், மூளையழற்சி, வலிப்புத்தாக்கம் மற்றும் கார்பன் மோனாக்சைடு நச்சேற்றம் உள்ளிட்டவை நடுக்கங்களின் பெறப்படும் காரணங்கள் (வெளியிலிருந்து பெறப்படும்) ஆகும். டூரெட்ஸ் மற்றும் எ.டி.எச்.டி ஆகிய இருபாதிப்புக்குள்ளான நோயாளிகள், பலவந்தமான நடவடிக்கைகள், பலவீனமான செயல்பாடுகள் அல்லது புலனுணர்வு சார்ந்த குறைபாடுகளை வெளிப்படுத்துவதால், இருபாதிப்புள்ள நிலைகள் இருக்கிறதா என்பதைக் கண்டறிவதும் சிகிச்சையளிப்பதும் முக்கியமாகலாம். குழந்தைகளுக்கு நடுக்கங்கள் ஏற்படும் போது, அது தடைபடும் நிகழ்வானது பொதுவாக இருபாதிப்புகள் தன்மை கொண்ட பாதிப்புகளினால் அதிகமாகிறது. இதனால் குழந்தைகளுக்கு அதிக சிரமம் ஏற்படும். சிகிச்சை அவசியம் என்ற நிலையில், இந்தப் பாதிப்புக்கான சிகிச்சைகளை நடுக்கங்களுக்கானவை மற்றும் இருநோய் பாதிப்புள்ள நிலைகளுக்கானவை என இரு வகையாகப் பிரிக்கலாம். இவை இருக்கும்பட்சத்தில், இந்த சிகிச்சைகளால் ஏற்படும் பலவீன விளைவு நடுக்கங்களால் ஏற்படுவதைக் காட்டிலும் அதிகமாகும்.  

அறிகுறிகள் செயல்பாடுகளில் குறுக்கிடும் போது அதைச் சரிசெய்ய உதவும் பொருட்டு மருந்துகள் இருக்கின்றன. ரிஸ்பெரிடால் (Risperdal)), ஜிப்ராசிடோன் (ziprasidone) (ஜியோடோன் (Geodon)), ஹாலோபெரிடோல் (haloperidol) (ஹால்டோல் (Haldol)), பிமோசைடு (pimozide) (ஓராப் (Orap)) மற்றும் ஃப்ளூபெனாசின் (fluphenazine) (ப்ரோலிக்சின் (Prolixin)) போன்ற வழக்கமான மற்றும் அசாதாரண நடத்தை மாற்று மருந்துகள் இச்சிகிச்சையில் மிகவும் ஆற்றல் மிக்கவைகளாக நிரூபிக்கப்பட்ட மருந்துப் பிரிவுகளாக உள்ளன. மேலும் இவை நீண்டகால மற்றும் குறைந்தகால பாதகமான விளைவுகள் கொண்டவையாக இருக்கலாம். மேலும் நடுக்கங்களுக்கான சிகிச்சையில் தலைகீழான பழக்கங்களின் பயன்பாடு பலனளிப்பதாக இருப்பதாக நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் அதிகிரித்துவருகின்றன. உடற்பயிற்சி, யோகாசனம் அல்லது தியானம் போன்ற இளைப்பாறல் நுட்பங்கள், நடுக்கங்களை அதிகரிக்கும் அழுத்தத்தைத் தணிப்பதற்கு பயன் நிறைந்ததாக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலான நடத்தை சார் நடவடிக்கைகள் (தலைகீழான பழக்கங்கள் தவிர்த்து இளைப்பாறல் பயிற்சிகள் மற்றும் உடல் இயங்கல் மாற்றக் குறிப்பு போன்றவை) முறையாக மதிப்பீடு செய்யப்படவில்லை, மேலும் அவை டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்கான சிகிச்சைகளில் பரிசோதனை ரீதியான ஆதரங்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை.  

## நோய் முன்கணிப்பு

டூரெட் நோய்க்குறியீடு ஒரு வரம்பு கொண்ட சீர்கேடு ஆகும். இதன் தீவிரத்தன்மை மிதமானதிலிருந்து தீவிரமானது வரையிலான வரம்பைக் கொண்டது. பெரும்பாலான நோயாளிகள் மிதமான அளவில் பாதிப்புக்குள்ளாகியிருப்பர். அவர்களுக்கு சிகிச்சை எதுவும் தேவையில்லை.  

இந்நோய் அறிகுறி தீவிரமாக இருந்தபோதும் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானவர்கள் சாதாரண ஆய்ட் காலம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இதன் அறிகுறிகள் சிலருக்கு ஆயுள் முழுவதும் நீடிப்பதாகவும் நீண்ட காலம் நீடிப்பதாகவும் இருப்பினும், இந்த பாதிப்பானது உடலைச் சிதைப்பதாகவோ அல்லது உயிருக்கு ஆபத்தானதாகவோ இருப்பதில்லை. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரிடமும் நுண்ணறிவு இயல்பானதாகவே இருக்கும். இருந்த போதும் அவர்களுக்கு கற்றல் குறைபாடுகள் இருக்கலாம். எனினும் வாலிபப்பருவத்தினருக்கு ஏற்படும் நடுக்கங்களை ஒளிநாடாவில் பதிவு செய்து மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், குழந்தைப் பருவத்தை ஒப்பிடுகையில் நடுக்கங்கள் குறைவானதாக இருந்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது, மேலும் நடுக்கத்தின் தீவிரத்தன்மை வாலிபப் பருவத்தில் மேம்படுவதாக அனைத்து மதிப்பீடுகளும் தெரியப்படுத்தின எனினும், 90% வாலிபப் பருவத்தினர் தொடர்ந்து நடுக்கங்கள் கொண்டிருந்தது தெரியவந்தது. நடுக்கங்கள் இல்லை என நினைத்துக் கொண்டிருந்த வாலிப வயதினரில் பாதி பேரிடம் நடுக்கங்களுக்கான ஆதாரங்கள் இருந்தது வெளிப்பட்டது.]]  
டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகள் அவர்களது நடுக்கங்கள் மற்றவர்களால் "வினோதமானதாக" பார்க்கப்பட்டால் சமூக ரீதியாக மிகவும் பாதிப்படையலாம். ஒரு குழந்தைக்கு செயலிழக்கச் செய்யும் நடுக்கங்கள் அல்லது சமூக அல்லது கல்வி சார்ந்த செயல்பாட்டில் குறுக்கிடும் நடுக்கங்கள் இருந்தால், ஆதரவு உளவியல் சிகிச்சை அல்லது பள்ளியில் தங்கி படிக்கும் வசதி அந்த குழந்தைக்கு உதவிபுரிவதாக அமையலாம். டூரெட்ஸ் பாதிக்கப்பட்ட நபர் சமூகத்தின் முன்பு அவரது நடுக்கங்களை மறைத்துக்கொள்ள கற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது பெருமுயற்சியின் காரணமாக அவரது நடுக்கங்களை ஆற்றலாக மாற்றிவிடலாம். டூரெட்ஸ் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களில் பலர் திறமை வாய்ந்த இசையமைப்பாளர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள், பேச்சாளர்கள் மற்றும் அலுவலர்கள் என அனைத்துத் துறைகளிலும் காணப்படுகின்றனர். வாலிபப் பருவத்தில் ஏற்படும் நடுக்கங்கள் பெரும்பாலும் உண்மையான தீவிரத்தன்மையை வெளிப்படுத்துவதாக இல்லாமல் அவர்களது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்த தீவிரத்தன்மையின் காரணமாக அவர்களுக்கு தீவிரமான நடுக்கம் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வதால் ஏற்படுவதாகவே இருக்கின்றன. புரிந்து கொள்ளப்படும் மற்றும் ஆதரவான சூழல் கிடைக்கும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளைக் காட்டிலும், வீட்டில் அல்லது பள்ளியில் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்படும், தண்டிக்கப்படும் அல்லது கேலி செய்யப்படும் குழந்தைகளுக்கு பாதிப்பு மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான நடுக்கங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் தொடங்கிவிடுகிறது. அது பாதிக்கப்பட்டவர் வளர வளர குறைந்து விடுகிறது அல்லது தணிந்துவிடுகிறது. ஆகையால் பெரும்பாலான வாலிபர்களுக்கு இதற்கான அறுதியிடல் தேவையற்றதாக இருக்கிறது. மேலும் நோய்ப் பரவலானது வாலிபப் பருவத்தினரைக் காட்டிலும் குழந்தைகளுக்கு மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது. பொதுவாக நூறில் ஒரு நபர் நடுக்கச் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட நபராக உள்ளார். இதில் குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்படும் நீண்ட கால நடுக்கங்கள் மற்றும் குறைந்த கால நடுக்கங்களும் அடங்கும்.  

டூரெட்ஸ் பாதிப்பானது பல்வேரு இருநோய் பாதிப்பு நிலைகளுடன் அல்லது உடன் நிகழ் நோய்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. அத்தகைய பாதிப்புகளே பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் பலவீனமடைவதற்கான முக்கிய காரணமாக இருக்கின்றன. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகளில் எ.டி.எச்.டி ஆனது செயல்பாட்டு ரீதியான பலவீனங்கள், பலவந்தமான நடவடிக்கைகள் மற்றும் நடுக்கத்தின் தீவிரத் தன்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக் கொள்ளும் நடத்தைகள் (எஸ்.ஐ.பி), மனக்கலக்கம், மன அழுத்தம், ஆளுமைச் சீர்கேடுகள், எதிர்க்கூறு இணக்கமற்ற சீர்கேடு மற்றும் நடத்தைச் சீர்கேடுகள் உள்ளிட்டவை மற்ற இருநோய் பாதிப்புகளாகும். நோயாளிகளின் அறிக்கையை பத்து ஆண்டுகளாக ஆய்வு செய்த ஒரு ஆய்வாளர், டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரில் 40 சதவீதத்தினர் "டி.எஸ் மட்டும்" அல்லது "துல்லிய டி.எஸ்" மட்டுமே கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதனை வெளிப்படுத்தினார். அதாவது, எ.டி.எச்.டி, ஒ.சி.டி மற்றும் மற்ற சீர்கேடுகள் இல்லாமல் வெறும் டூரெட் பாதிப்பு மட்டுமே இருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் 1973 ஆம் ஆண்டின் பதிவறிக்கை ஒன்று உலகளவில் 485 நோயாளிகள் மட்டுமே இப்பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருந்தனர் என தெரிவித்தது. எனினும் 2000 ஆண்டிலிருந்து வெளிவந்த பல்வேறு ஆய்வுகள், நோய்ப் பரவலானது முன்பு கருதியிருந்ததைக் காட்டிலும் மிகவும் அதிகமானதாக இருப்பதைக் காட்டின. நோய்ப் பரவல் விகிதத்தில் தற்போதைய மதிப்பீடுகளுக்கும் முந்தைய மதிப்பீடுகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் பல காரணிகளிலிருந்து உருவாகின்றன. மருத்துவமனையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட முந்தைய மாதிரிகளின் மூலமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒருதலைச் சார்பு முடிவு, மிதமான நோயாளிகளைக் கண்டறிவதில் மதிப்பீடு முறைகள் தவறியது மற்றும் அறுதியிடல் முறை மற்றும் குறுமட்டங்களில் இருந்த மாறுபாடுகள் போன்றவை இதில் அடங்கும். 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு மற்றும் 1980கள் வரையில் வெளியிடப்பட்ட பல்வேறு பரவலான சமூக ஆய்வுகளில், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடுக்கான பெரும்பாலான நோய்ப்பரவல் ஆய்வுகள், மூன்றாம் நிலை மருத்துவமனை அல்லது சிறப்பு மருத்துவமையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளை மட்டுமே சார்ந்து இருந்தன. மிதமான அறிகுறிகள் கொண்ட குழந்தைகள் சிறப்பு மருத்துவமனைகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை. அதனால் இந்த ஆய்வுகள் தீவிர நோயாளிகளை மட்டுமே கருத்தில் கொண்ட ஒரு தலைச் சார்பு முடிவுகளைக் கொண்டிருந்தன. நடுக்கங்கள் அதன் கடுமை மற்றும் வெளிப்பாட்டில் மாறுபட்டதாக இருப்பது, விட்டு விட்டு தோன்றுவது, மருத்துவர்கள், நோயாளிகள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், நண்பர்கள் அல்லது ஆசிரியர்களால் கண்டுபிடிக்க இயலாமல் இருந்தல் ஆகியவற்றின் காரணமாக டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான ஆய்வுகளில் பிழைகள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் அதிகமுள்ளன. டூரெட் நோய்க் குறியீடு பாதிப்புக்குள்ளானோரில் தோராயமாக 20 சதவீதத்தினர் அவர்களுக்கு நடுக்கங்கள் ஏற்படுவதை அறியாமலே உள்ளனர். அறுதியிடல் குறுமட்டம் மற்றும் மதிப்பீட்டு முறை ஆகியவை மிதமாக பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளையும் கண்டறியும் விதமாக மாறியதன் காரணமாக, மதிப்பீட்டில் நோய்ப் பரவல் அளவு அதிகரித்தது. 1825 ஆம் ஆண்டில் பிரெஞ்சு மருத்துவரான ஜீன் மார்க் காஸ்பர்டு இடார்டு (Jean Marc Gaspard Itard) டூரெட் நோய்குறியீடுள்ள நோயாளியைப் பற்றி முதலில் அறிக்கையளித்ததர். அவரது காலத்தில் சமுதாயத்தில் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்த பெண்மணியான மார்கஸ் டி டெம்பெயரைப் (Marquise de Dampierre) பற்றி அந்த அறிக்கையில் விவரித்திருந்தார். பின்னர் ஜில்லெஸ் டி லா டூரெட் வின் பெயரை கார்கோட் அந்த நோய்க்கு வைத்தார்.  

நடுக்கங்களைப் பற்றி விவரிப்பதிலும் சிகிச்சையளிப்பதிலும் அடுத்த நூற்றாண்டில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் போது இந்த நோய்க்குறியீட்டினைப் பற்றிய உளவியல் ரீதியான காரணங்களைக் கருத்தில் கொள்ளும் மருத்துவப் பார்வை மேலோங்கியது.  

1960கள் மற்றும் 1970களின் போது நடுக்கங்களுக்கான ஹாலோ பெரிடலின் (Haldol) நலம் பயக்கும் விளைவுகள் அறிந்துகொள்ளப்பட்டது. டூரெட் நோய்க்குறியீட்டிற்கான உளவியல் பகுப்பாய்வு ரீதியான அணுகுமுறைகள் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன. 1965 ஆம் ஆண்டில் "நவீன நடுக்கச் சீர்கேடு ஆராய்ச்சியின் தந்தை" என அழைக்கப்பட்ட ஆர்தர் கே. ஷாப்பிரோ டூரெட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு ஹாலோபெரிடோலைப் பயன்படுத்தி சிகிச்சையளித்து மருத்துவ அணுகுமுறைகளை விமர்சித்து ஆவணங்களை வெளியிட்ட போது இந்த நோய்க்குறியீட்டிற்கான சிகிச்சை முறையில் திருப்பம் உண்டானது.  

1999 ஆம் ஆண்டு முதல் கண்டறிந்த உண்மைகளால் டி.எஸ் அறிவியலானது மரபியல், நரம்பிய இயல்நிலை வரைவு, நரம்பிய உளவியல் மற்றும் நரம்புநோயியல் போன்ற துறைகளில் முன்னேறியது. டூரெட் நோய்க்குறியீட்டை எவ்வளவு சிறப்பாக வகைப்படுத்தலாம் என்பதிலும், மற்ற இயக்க சீர்கேடுகள் அல்லது மனநல சீர்கேடுகளை சார்ந்து எவ்வளவு நெருக்கமாக டூரெட்ஸ் உள்ளது என்பதிலும் கேள்விகள் இன்னும் எழுகின்றன. கொள்ளை நோய் பற்றிய சரியான தரவை இன்றும் பெறமுடியவில்லை. மேலும் தற்போது அளிக்கப்படும் சிகிச்சைகள் அபாயங்களுடனும் எப்போதும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாததாகவே உள்ளன. உயர்-விவர ஊடகமானது ஆழமான மூளை கிளர்ச்சியூட்டல் போன்ற பாதுகாப்பு அல்லது செயல்படுத்தும் திறன் உறுதியடையாத சிகிச்சைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன. செயல்திறன் மற்றும் பக்க விளைவுகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்யப்படாத மாற்று சிகிச்சை முறைகளை பல பெற்றோர்கள் பின்பற்றுகின்றனர். இந்த பாதிப்புக்கு உட்படும் மரபியல் ரீதியான தன்மையினால் ஏதேனும் நன்மைகள் இருக்கலாம் என சிலர் நம்புகின்றனர். டி.எஸ் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள சிறுவர்கள் தங்களை ஒத்த வயதுடையவர்களைவிட வேகமாக செயல்படுகிறார்கள் என இயக்க ஒருங்கிணைவுடைய காலச் சோதனைகளில் கண்டறியப்பட்டதாக ஒரு ஆய்வு கூறுகிறது.  

இசைக் கலைஞர்கள், தடகள வீரர்கள் மற்றும் கதையாசிரியர்கள் என அனைத்துத் துறைகளிலும் டூரெட் நோய்க்குறியீடு பாதிப்புக்குள்ளான பிரபலங்கள் பலர் உள்ளனர். மனதை அலைக்கழிக்கும் இயல்புகளை அனுகூலமாக பயன்படுத்தியதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஆங்கில எழுத்தாளர் சாமுவேல் ஜான்சன் (Samuel Johnson) உள்ளார். அவருக்கு டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடு இருந்ததற்கான ஆதாரத்தை ஜேம்ஸ் போஸ்வெல் (James Boswell) வெளியிட்டிருந்தார். 1747 ஆம் ஆண்டு *ஆங்கில மொழி அகராதி* யை ஜான்சன் எழுதினார். அவர் ஒரு மிகச்சிறந்த எழுத்தாளராகவும், கவிஞராகவும், விமர்சகராகவும் இருந்தார்.  

மொசார்ட்டுக்கும் (Mozart) டூரெட்ஸ் இருந்ததாக ஊகஞ்செய்யப்பட்டாலும், அதற்கான நம்பகமான ஆதாரங்களை எந்த நிறுவனமும் வல்லுநர்களும் சமர்ப்பிக்கவில்லை  

பொழுதுபோக்குத் துறையானது, டூரெட் நோய்க்குறியீடுடன் உள்ளவர்களை இழி மொழி குறைபாடு நடுக்கம் மட்டுமே கொண்டுள்ளவர்களாகவும் நையாண்டி செய்யும் விதமாகவும் சமுதாயத்திற்குப் பொருந்தாதவர்கள் போல கேலி செய்வதாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. பொழுதுபோக்குத் துறையில் அவ்வாறு செய்வதால் டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீட்டால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளவர்களை பொதுமக்கள் தவறாகக் கருதுகின்றனர். டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீட்டின் இழி மொழிக் குறைபாடானது, ஐக்கிய ஒன்றியம் மற்றும் பிரித்தானிய ஊடகங்களின் வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்கும் தீனியாக உள்ளது.