# ஈரானின் வரலாறு

## பிந்தைய நவீன காலம்

### கஜர் அரசமரபு (1796–1925)

கடைசி சாந்து மன்னரின் இறப்புடன் முடிவடைந்த உள்நாட்டுப் போரில் அகா மொகம்மது கான் வெற்றி பெற்றாவராக உருவானார். ஒரு மைய நிர்வாகத்தால் தலைமை தாங்கப்பட்ட ஒன்றிணைந்த ஈரான் மீண்டும் தோன்றுவதைக் கண்டதாக இவரது ஆட்சிக் காலமானது குறிக்கப்படுகிறது. நாதிர் ஷாவின் இறப்பு மற்றும் கடைசி சாந்துகளைத் தொடர்ந்து ஈரானின் காக்கேசியா நிலப்பரப்புகளில் பெரும்பாலானவை பல்வேறு காக்கேசியக் கானரசுகளாகப் பிரிந்து சென்றன. தனக்கு முன்னிருந்த சபாவிய மன்னர்கள் மற்றும் நாதிர் ஷாவைப் போல அகா மொகம்மது கான் இப்பகுதியை முதன்மையான ஈரானில் உள்ள நிலப்பரப்பில் இருந்து வேறுபட்டதாகக் காணவில்லை. முதன்மையான ஈரானின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ததற்குப் பிறகு இவரது முதல் இலக்கானது காக்கேசியப் பகுதியை ஈரானுடன் மீண்டும் இணைப்பதாக இருந்தது. ஈரானுடன் மிகவும் ஒன்றிணைந்த நிலப்பரப்புகளில் ஒன்றாக சார்சியாவை இவர் கண்டார். அகா மொகம்மது கானைப் பொறுத்த வரையில் சார்சியாவை மீண்டும் அடிபணிய வைத்து ஈரானியப் பேரரசுக்குள் இணைப்பது என்பது சீராசு, இசுபகான் மற்றும் தப்ரீசு ஆகிய பகுதிகளை இவரது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வந்த அதே செயல் முறையின் ஒரு பகுதியாகும். *ஈரானின் கேம்பிரிட்ச் வரலாறு* குறிப்பிடுவதன்படி அப்பகுதி நிரந்தரமாகப் பிரிந்து சென்றது நினைக்க முடியாததாக இருந்தது. பார்சு அல்லது கிலான் பகுதிகள் பிரிந்து செல்லும் முயற்சியை ஒருவர் எவ்வாறு எதிர்ப்பார் என்ற அதே வழியில் இதையும் எதிர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தார். நாதிர் ஷாவின் இறப்பு மற்றும் சாந்துகளின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து சமீபத்தில் இழந்த பகுதிகளை அடி பணிய வைத்து மீண்டும் இணைக்கும் பொருட்டு தேவையான அனைத்தையும் காக்கேசியாவில் நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அகா மொகம்மது கான் இயற்கையாகவே கொண்டிருந்தார். இது சார்சியாவின் *வாலி* (அரச அதிகாரி) செய்த ஒரு தேச துரோகம் என்ற எண்ணம் மற்றும் அதை ஒடுக்க வேண்டும் என்பது ஈரானியப் பார்வையாக இருந்தது. அரச அதிகாரியாக சார்சிய மன்னர் இரண்டாம் எரேக்ளே (இரண்டாம் எராக்ளியசு) இருந்தார். அரச அதிகாரியாக நாதிர் ஷாவாலேயே இவர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.  
உருசியாவுடனான சார்சியாவின் 1783-ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்திலிருந்து இரண்டாம் எராக்ளியசு விலக வேண்டும் என்று இறுதியாக அகா மொகம்மது கான் கோரினார். ஈரானிய மேலாண்மைக்குக் கீழ் மீண்டும் அடிபணிய வேண்டும் என்று கூறினார். இதற்குக் கைமாறாக அவரது இராச்சியத்துக்கு அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பைப் பெறலாம் என்று குறிப்பிட்டார். ஈரானின் அண்டை நாட்டு எதிரிகளான உதுமானியர்கள் நான்கு நூற்றாண்டுகளில் முதல் முறையாக கர்த்லி மற்றும் ககேதி ஆகிய பகுதிகள் மீதான ஈரானின் உரிமைகளை அங்கீகரித்தனர். பிறகு எராக்ளியசு தன்னுடைய கோட்பாட்டு ரீதியான பாதுகாப்பாளரான உருசியாவின் பேரரசி இரண்டாம் கத்தரீனிடம் முறையிட்டார். குறைந்தது 3,000 உருசிய துருப்புக்களைக் கொடுக்குமாறு மன்றாடினார். எவ்வாறாயினும், கானின் இறுதி எச்சரிக்கையை இரண்டாம் எராக்ளியசு இன்னும் நிராகரித்தார். இதற்கு எதிர் வினையாக, ஆரசு ஆற்றைக் கடந்ததற்குப் பிறகு காக்கேசிய பகுதி மீது அகா மொகம்மது கான் படையெடுத்தார். சார்சியாவுக்கு தான் செல்லும் வழியில் ஈரானிய நிலப்பரப்புகளான எரிவான் கானரசு, சிர்வாண், நக்சிவான் கானரசு, கஞ்சா கானரசு, தெர்பெந்து கானரசு, பகு கானரசு, தல்யிசு கானரசு, சகி கானரசு, கரபக் கானரசு ஆகியவற்றை இவர் மீண்டும் அடி பணியச் செய்தார். நவீன கால ஆர்மீனியா, அசர்பைசான், தாகெஸ்தான் மற்றும் இக்திர் ஆகியவற்றை இக்கானரசுகள் உள்ளடக்கியிருந்தன. தன்னுடைய பெரிய இராணுவத்துடன் சார்சியாவை அடைந்ததற்குப் பிறகு கர்த்சனிசி யுத்தத்தில் இவர் வெற்றி பெற்றார். திபிலீசி கைப்பற்றப்பட்டு சூறையாடுவதில் இந்த யுத்தம் முடிவடைந்தது. மேலும், ஆற்றல் வாய்ந்த முறையில் சார்சியா அடிபணிய வைக்கப்பட்டது. திபிலீசியில் இருந்து தன்னுடைய வெற்றிகரமான படையெடுப்பு மற்றும் அடி பணிந்த சார்சியாவின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றது ஆகியவற்றிலிருந்து திரும்பி வரும் போது இவர் தன்னுடன் சுமார் 15,000 சார்சிய கைதிகளை முதன்மையான ஈரானுக்குக் கொண்டு வந்தார். 17-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி அல்லது 18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்தே தங்களுக்குத் தெற்கு இருந்த உதுமானியப் பேரரசு மற்றும் பின் வந்த ஈரானிய இராச்சியங்கள் ஆகிய தனது அண்டைப் பேரரசுகளை நோக்கி ஒரு பரப்பளவு விரிவாக்கக் கொள்கையுடன் உருசியர்கள் ஏற்கனவே செயல்பாட்டு ரீதியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். திபிலீசிக்குள் உருசியா நுழைந்ததைத் தொடர்ந்து அடுத்த இரு ஆண்டுகளானவை குழப்பமான ஒரு காலமாக இருந்தன. சார்சியா இராச்சியமானது பலவீனமாகி அழிவுக்குட்பட்டது. அதன் தலைநகரத்தில் பாதியானது சிதிலங்களானது. 1801-இல் உருசியாவுடன் எளிதாக இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது.