# நீண்ட மதில்கள்

## வரலாறு

### பெலோபொன்னேசியன் போர்

முடிவில், கிமு 404 இல் ஏதென்சின் மதில் சுவர்களை லைசாந்தர் இடித்தார்.]]
எசுபார்த்தாவுடனான ஏதென்சின் பெரும் மோதலில், கிமு 432 முதல் கிமு 404 வரையிலான பெலோபொன்னேசியப் போரில், சுவர்கள் மிக முக்கியமானதாக மாறின. ஏதென்சின் தலைவரான பெரிக்கிளீசு, போரின் தொடக்கத்திலிருந்து கி.மு 429 இல் ஏதென்சைத் தாக்கிய பிளேக் நோயில் இறக்கும் வரை, தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள மோதலை தனது உத்திகளால் எதிர்கொண்டார். 440 களில் நடந்ததைப் போலவே, ஏதெனியர்களின் பயிர்களை அழிப்பதன்மூலம் எசுபார்த்தன்கள் அவர்களை தரைப்போருக்கு இழுக்க முயற்சிப்பார்கள் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தார். அதனால் ஏதெனியர்களை சுவர்களுக்குப் பின்னாலேயே இருக்குமாறும், தங்களுக்கான போரில் வெற்றிபெற தங்கள் கடற்படையையே சார்ந்திருக்குமாறும் கட்டளையிட்டார்.  
இதன் விளைவாக, போரின் முதல் சில ஆண்டுகளின் போர்த்தொடர்கள் ஒரு சீரான முறையைப் பின்பற்றினவாகவே இருந்தன. எசுபார்த்தன்கள் ஏதெனியர்களை போருக்கு வெளியே இழுக்கும் நம்பிக்கையில், அட்டிகாவை அழிக்க தரைப்படையை அனுப்புவார்கள். ஆனால் ஏதெனியர்கள் தங்கள் மதில் சுவர்களுக்குப் பின்னாலேயே இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு பதிலடி அளிக்கும் விதமாக பெலோபொன்னீசைச் சுற்றி பயணம் செய்யும் போது அவர்களின் நகரங்களைச் சூறையாடுவதற்கும் பயிர்களை எரிப்பதற்கும் தங்கள் கடற்படையை அனுப்புவார்கள். ஏதெனியர்கள் தரைப்படைத் தோல்வியைத் தவிர்ப்பதில் வெற்றி பெற்றனர், ஆனால் பெலோபொன்னேசியன் தாக்குதல்களால் பெருமளவு பயிர்களை இழந்தனர். மேலும் அவர்களின் கருவூலம் கடற்படைப் பயணங்கள் மற்றும் தானிய இறக்குமதிக்கான செலவுகளால் பலவீனமடைந்தது. மேலும், கிமு 430 மற்றும் கிமு 429 இல் பரவிய பிளேக் நோய் நகரத்தை அழித்தது. போரின் காரணமாக நகருக்கு வெளியில் உள்ள மக்களும் நகர மக்களுடன் சேர்ந்து சுவர்களுக்குள் குவிந்ததால் நோயின் விளைவுகள் மோசமாகின.  
கிமு 425 இல் பைலோஸ் சமரில் ஏதெனியர்கள் வெற்றிபெற்று எசுபார்த்தன் பணயக்கைதிகளை பிடிக்கும் வரை, போரின் முதல் கட்டத்தின் ஏதெனியர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பிற்காக மதில் சுவர்களைப் பயன்படுத்தினர். அந்த போரில் ஏதெனியர்கள் வென்ற பிறகு, எசுபார்த்தன்கள் பயிர்களை அழிக்க ஆண்டுதோறும் மேற்கொண்ட படையெடுப்பை கிமு 413 வரை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர். ஏனெனில் ஏதெனியர்கள் தங்கள் மீது படையெடுப்பு தொடங்கப்பட்டால் எசுபார்த்தன் பணயக்கைதிகளைக் கொன்றுவிடுவோம் என்று அச்சுறுத்தினர்.  
போரின் இரண்டாம் கட்டத்தில், மதில் சுவர்கள் மீண்டும் இரு தரப்பினருக்கும் மூலோபாயத்தின் மையமாக மாறியது. கிமு 413 இல் எசுபார்த்தன்கள் அட்டிகாவில் உள்ள திசெலியாவில் ஒரு கோட்டையை ஆக்கிரமித்தனர். மேலும் ஏதென்சுக்கு ஆண்டு முழுவதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் வகையில் ஒரு படையை அங்கே நிறுத்தி வைத்தனர். இந்த இராணுவ அச்சுறுத்தலால், ஏதெனியர்கள் கடல் வழியாக மட்டுமே நகரத்துக்கு வேண்டியதை கொண்டு வரவேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். சிசிலியன் போர்ப்பயணத்தின் பேரழிவு முடிவில் இருந்து ஏதென்சு பலவீனமடையத் தொடங்கியது. மேலும் கிமு 413 கோடையில் அதன் சுவர்களை மாற்றியமைக்கத் தொடங்கியது. இறுதியில் ஏதென்சு பலேரன் சுவரைக் கைவிட்டு, இரண்டு பைரேயஸ் சுவர்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியது.  
நீண்ட மதில் சுவர்களும், அதிலிருந்து அவர்களின் துறைமுகங்களுக்கு உள்ள அணுகல் மட்டுமே ஏதென்சை தோல்வியில் இருந்து பாதுகாக்கும் ஒரே விசயமாக இருந்தது. ஏதெனியர்களை நிலத்தில் மட்டும் போராடி தோற்கடிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த எசுபார்த்தன்கள் கடற்படையை அமைப்பதில் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பினர். மேலும் போரின் இறுதிக் கட்டம் முழுவதும் கடற்போரில் ஏதெனியர்களை தோற்கடிக்க முயன்றனர். அவர்களின் இறுதி வெற்றியான, ஈகோஸ்போட்டாமி சமரில், ஏதெனியர்களை அவர்களின் தானிய விநியோக வழிகளில் இருந்து துண்டித்து, அவர்களை சரணடையும் நிலைக்கு தள்ளியது. இந்த சரணடைதலின் மிக முக்கியமான விதிமுறைகளில் ஒன்றாக நீண்ட மதில் சுவர்களை அழிப்பது கிமு 404 நடந்தது. அதே ஆண்டில் எட்டப்பட்ட அமைதி உடன்படிக்கை ஏதென்சின் கடற்படை அதிகாரத்தை முடித்துவைத்தது. நீண்ட மதில் சுவர்கள் மிகவும் குதூகலத்துடனும், புல்லாங்குழல், பெண்களின் பாடலுடனும் இடிக்கப்பட்டன என்று செனோபோன் கூறுகிறார்.