# இருப்புப்பாதை பாதுகாப்பு இயக்கம்

## பின்னணி

1890களிலிருந்து 1905 வரை, சீனாவில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து இருப்புப்பாதை போக்குவரத்துகளுக்கும் சிங் அரசாங்கத்தின் சலுகைகளுக்கு இணங்க வெளிநாட்டு சக்திகளால் திட்டமிடப்பட்டு, நிதியளிக்கப்பட்டு, கட்டப்பட்டன. மேலும், இயக்கப்பட்டன. உள்ளூர் பொருளாதாரங்கள் இருப்புப்பாதை போக்குவரத்தின் வருவாயை அபிவிருத்தி செய்வதற்கும் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கும் உதவுவதற்காக, சிங் அரசாங்கம் மாகாணங்களுக்கு தங்களது சொந்த ரயில்வே கட்டுமான முயற்சிகளை ஏற்பாடு செய்வதற்கான உரிமையை வழங்கியது.  
1905 ஆம் ஆண்டில், சிச்சுவான் மாகாணம் சிச்சுவான்-ஆன்கோ இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து நிறுவனத்தை நிறுவியது. செங்டுவிலிருந்து ஊகான் வரையிலான 1,238 கி.மீ இருப்புப்பாதை போக்குவரத்துக்கு நிதி திரட்டுவதற்காக, நிறுவனம் பொதுமக்களுக்கு பங்குகளை விற்றதுடன், நில உரிமையாளர்கள் செலுத்திய அறுவடைகளுக்கு மாகாண அரசு சிறப்பு 3% வரி விதித்தது, அவர்களுக்கு பங்கு சான்றிதழ்களும் வழங்கப்பட்டன. ஒரு வழியில் அல்லது வேறு வழியில், சிச்சுவான் நிர்வாகமும், வணிக வர்க்கத்தின் பெரும்பகுதியும், இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து நிறுவனத்தின் பங்குதாரர்களாக மாறியது. 1911 வாக்கில், நிறுவனம் 11,983,305 தேல் வெள்ளியை திரட்டியது. அதில் 9,288,428 அல்லது 77.5% வரி விதிப்புகளிலிருந்தும், 2,458,147 தேல்கள் பொது முதலீடுகளிலிருந்தும், 236,730 தேல்கள் அரசாங்கத்திலிருந்தும் வந்தன. அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட நிர்வாகிகளால் ஊழல் மற்றும் தவறான நிர்வாகத்தால் நிறுவனம் சிக்கியிருந்தது. மேலும் கட்டுமான முயற்சிகள் சிறிதளவே முன்னேற்றம் கண்டன. 1907 ஆம் ஆண்டில், நிறுவன நிர்வாகம் முகவர்கள், வணிகர்கள் மற்றும் ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிகளைக் கொண்ட அறங்காவலர் குழுவாக மாற்றப்பட்டது. 1909 ஆம் ஆண்டில், பெய்ஜிங்-சாங்சியாகோ இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து நிறுவனத்தில் யேல்- கல்வியாளரான ஜான் தியான்யோ தலைமை பொறியாளராக பணியமர்த்தப்பட்டார். ஆனால் திட்டமிடப்பட்ட இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து நிர்வாகம் மேலும் பிரிக்கப்பட்டன. 1911 வாக்கில் சுமார் 10 மைல் மட்டுமே பாதைகள் போடப்பட்டது.  
இதற்கிடையில், உள்நாட்டில் நிதியளிக்கப்பட்ட இருப்புப்பாதை திட்டங்களின் முன்னேற்றத்தில் பொறுமையிழந்த சிங் அரசாங்கம் வெளிநாட்டு கடன் வழங்குநர்களிடம் திரும்பியது. அந்த நேரத்தில், அதிகாரிகள் குத்துச்சண்டை நெறிமுறையின் விதிமுறைகளின் கீழ் பெரும் கடன்களை திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய நிதி அழுத்தத்தில் இருந்தனர். உள்ளூர் இருப்புப்பாதை நிறுவனங்களை தேசியமயமாக்குவதன் மூலமும், அந்த முயற்சிகளின் உரிமைகளை வெளிநாட்டினருக்கு விற்பனை செய்வதன் மூலமும், பெரிய பிரித்தானியா, ஜெர்மனி, பிரான்சு, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளுக்கு செலுத்த வேண்டிய கடன்களை செலுத்த அரசாங்கம் பணத்தை திரட்ட முடியும். மே 1911 ஆரம்பத்தில், ஆகிய இராச்சியத்தின் ஆங்காங் சாங்காய் வங்கி நிறுவனம் (எச்எஸ்பிசி), ஜெர்மனியின் டாய்ச்-ஆசியாடிச் வங்கி, பிரான்சின் பாங்க் டி எல் இந்தோசின், மற்றும் ஜே.பி. மோர்கன் &amp;amp; கோ, குன், லோப் &amp;amp; கோ மற்றும் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் முதல் தேசிய பெருநகர வங்கி போன்றவை மத்திய சீனாவில் இருப்புப்பாதை கட்டுமானத்திற்கு நிதியளிக்க சிங் அரசாங்கத்துடன் உடன்பட்டது. மே 9 அன்று, அஞ்சல் மற்றும் தகவல் தொடர்பு அமைச்சர் செங் சுவான்உவாய், உள்நாட்டில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அனைத்து இருப்புப்பாதை திட்டங்களையும் தேசியமயமாக்க உத்தரவிடப்பட்டது. மே 20 அன்று, சிச்சுவான்-ஆன்கோ மற்றும் ஆன்கோ-குவாங்டொங் இருப்புப்பாதை போக்குவரத்தை இயக்குவதற்கான உரிமைகளை உறுதியளிக்கும் நான்கு அதிகார கூட்டமைப்புடன் தனிப்பயன் கடமைகள் மற்றும் உப்பு வரிகளால் திருப்பிச் செலுத்தப்பட வேண்டிய 10 மில்லியன் பவுண்டுகள் கடனுக்கு ஈடாக.கடன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. குவாங்டொங்-ஆன்கோ இருப்புப்பாதை போக்குவரத்து ஊபேய், ஹுனான் மற்றும் குவாங்டாங் மாகாணத்தில் உள்ளூரில் ஆதரிக்கப்பட்ட ஒரு முயற்சியாகும்.