# இந்தியாவில் தனியுரிமைப் பணப்பை

## வரலாறு

பிரிட்டிசு பேரரசு இந்தியாவைப் பிரித்து, இந்தியா மற்றும் பாக்கித்தானில் தனது மேலாட்சி அரசு முறைக்கு சுதந்திரம் வழங்கியபோது, துணைக் கண்டத்தின் மூன்றில் ஒரு பகுதி இந்திய பேரரசுடன் நிலைப்பாடும் அந்தஸ்தும் மாறுபட்டிருந்த ஆட்சியாளர்களான சுதேச அரசுகளால் ஆளப்பட்டு வந்தன. 1947ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் 560க்கும் மேற்பட்ட சுதேச அரசுகள் இருந்தன. அவற்றின் மேல் பிரிட்டிசு மகுடத்திற்கு அதிகாரம் இருந்தது, ஆனால் இறையாண்மை இல்லை. 1947 ஆம் ஆண்டில், 555 என்ற எண்ணிக்கையிலான சுதேச மாநிலங்கள் சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவின் 48 சதவீத பரப்பளவை உள்ளடக்கியது. மேலும் அதன் மக்கள் தொகையில் 28 சதவீதம் ஆகும்.  
அவர்களுடனான உறவுகள் துணை கூட்டணிகள் மற்றும் மறைமுக ஆட்சியை நிறுவும் பிற ஒப்பந்தங்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டது. துப்பாக்கி வணக்கங்களின் ஒரு நெறிமுறை அமைப்பு சுமார் 120 முக்கிய மாநிலங்களின் (பாக்கித்தானும் உள்ளடக்கியது) தரவரிசையை நிர்ணயித்தது. இருப்பினும் பெரும்பாலானவை சிறிய / குட்டி 'வணக்கம் இல்லாத மாநிலங்கள்' ஆகும். இந்திய சுதந்திரச் சட்டம் 1947 இன் மூலம், பிரிட்டிசார் தனது அதிகாரத்தை கைவிட்டனர். மாநிலங்களின் ஆட்சியாளர்களுக்கு இந்தியா அல்லது பாக்கித்தானுடன் இணைந்து கொள்ளும் அல்லது முழு சுதந்திரமாக இருக்க தேர்வு செய்ய வழிவகுத்தது.  
பெரும்பாலான சுதேச மன்னர்கள் இந்திய அரசாங்கத்தை நம்பியிருந்தார்கள். சுதந்திரத்திற்கு முன்னதாக, பெரும்பாலான முஸ்லிம் அல்லாத நாடுகள் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. ஆனால் ஒன்று மட்டுமே பாகிஸ்தானுக்கு ஆதரவாக இருந்தது. ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய பின்னர் ஒரு சில மாநிலங்கள் மட்டுமே முழுமையான சுதந்திரத்திற்காக நின்றன. வல்லபாய் படேல் மற்றும் வி.பி. மேனனின் இராஜதந்திரத்தின் காரணமாக, திருவிதாங்கூர், போபால் மற்றும் ஜோத்பூர் ஆகியவை 1947 ஆகத்து 15க்கு முன்னர் இணைவதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் ஜம்மு-காஷ்மீர், ஜுனாகத் மற்றும் ஐதராபாத் ஆகிய மூன்று மாநிலங்கள் தெனியே நின்றன.  
பாதுகாப்பு, தகவல் தொடர்பு மற்றும் வெளிநாட்டு உறவுகளை மட்டுமே இந்தியாவிற்கு விட்டுத்தர மாநிலங்கள் நினைத்தது. இந்த மாநிலங்களில் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. 1949இல்தான் அவை இந்தியாவுடன் முழுமையாக இணைக்கப்பட்டு புதிய மாநிலங்களாக உருவாகின. இவ்வாறு திருவிதாங்கூர், மற்றும் கொச்சின் ஆகியவை இந்தியாவில் ஒன்றிணைந்து திருவாங்கூர்-கொச்சி என்ற புதிய மாநிலத்தை உருவாக்கின.  
1947 ஆம் ஆண்டில் அரச குடும்பங்கள் தங்களின் தனிப்பட்ட செலவுகளுக்காக ஒரு பெரிய தொகையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், 1949 ஆம் ஆண்டில் மாநிலங்கள் மற்றும் அதன் வருவாய்கள் முழுவதுமாக இந்திய அரசாங்கத்தால் கையகப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், ஆட்சியாளர்களுக்கும் அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் தனியுரிமை பணப்பைகள் மாநிலத்தின் வருவாய் போன்ற பல காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்பட்டது. கபுர்த்தலாவைச் சேர்ந்த திவான் ஜர்மானி தாஸ் கூறுகிறார்:  
ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் இறையாண்மையை சரணடையச் செய்தனர். மேலும் அவர்களுக்கு ஒரு தனியுரிமைத் தொகை மற்றும் பிற சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன.  
இந்திய அரசியலமைப்பின் 291 வது பிரிவின் கீழ் 1949 ஆம் ஆண்டு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு தனியுரிமை பணப்பை என்பது ஒரு நிலையான, வரி இல்லாத தொகையாக முன்னாள் சுதேச ஆட்சியாளர்களுக்கும் அவர்களின் வாரிசுகளுக்கும் உத்தரவாதமாக அளிக்கப்படும். இந்த தொகை முன்னாள் ஆண்ட குடும்பங்களின் அனைத்து செலவுகளையும், மத மற்றும் பிற விழாக்களுக்கு உட்பட, இந்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த நிதியத்திலிருந்து வழங்கப்படும். சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்தியாவின் நிதிநிலைமை இவ்வாறு வழங்கப்படும் கொடுப்பனவுகள் அரசாங்க நிதியில் குறிப்பிடத்தக்க செலவினமாக அமைந்தது.