# இந்தியாவில் பஞ்சம்

## பிரித்தானிய ஆட்சி

### காரணங்கள்

பாதிக்கப்பட்டவர்கள்]]
பெல்லாரியில் நிவாரணப் பரவலைக் காட்டும் 1877 ஆம் ஆண்டு சென்னை பஞ்சத்தின் சமகால அச்சு. இல்லஸ்ட்ரேட்டட் லண்டன் செய்தியிலிருந்து]]
பஞ்சமானது, சீரற்ற மழை மற்றும் பிரித்தானிய பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகக் கொள்கைகள் இரண்டின் விளைவாக ஏற்பட்டதாகும். காலனித்துவ கொள்கைகளில் அதிகப்படியான -வாடகை, போருக்கான வரி, சுதந்திர வர்த்தக கொள்கைகள், ஏற்றுமதி விவசாயத்தின் விரிவாக்கம் மற்றும் விவசாய முதலீட்டை புறக்கணித்தல் ஆகியவை அடங்கும். அபினி, நெல், கோதுமை, கருநீலம், சணல் மற்றும் பருத்தி ஆகியவற்றின் இந்திய ஏற்றுமதிகள் பிரித்தானிய இராச்சியத்தின் பொருளாதாரத்தின் முக்கிய அங்கமாக இருந்தன, முக்கிய வெளிநாட்டு நாணயத்தை உருவாக்கின. முதன்மையாக சீனாவிலிருந்து, மற்றும் பிரித்தானிய தானிய சந்தையில் குறைந்த விலையை உறுதிப்படுத்தின. *மைக் டேவிஸி*ன் கூற்றுப்படி, ஏற்றுமதி பயிர்கள் மில்லியன் கணக்கான ஏக்கர்களை இடம்பெயர்ந்தன. அவை உள்நாட்டு வாழ்வாதாரத்திற்காக பயன்படுத்தப்படலாம், மேலும் உணவு நெருக்கடிகளுக்கு இந்தியர்களின் பாதிப்பை அதிகரித்தன. மற்றவர்கள் பஞ்சத்திற்கு ஏற்றுமதிகள் ஒரு முக்கிய காரணம் என்று வாதிடுகின்றனர். ஓரளவு சிறியதாக இருந்தாலும் வர்த்தகம் இந்தியாவின் உணவு நுகர்வு மீது ஒரு நிலையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.  
இது போன்ற ஒரு பஞ்சம், 1866-67 ஆம் ஆண்டின் ஒடிசா பஞ்சம், பின்னர் சென்னை மாகாணம் வழியாக ஐதராபாத்து மற்றும் மைசூர் வரை பரவியது. 1866 ஆம் ஆண்டின் பஞ்சம் ஒடிசா வரலாற்றில் ஒரு கடுமையான மற்றும் பயங்கரமான நிகழ்வாகும். இதில் மக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் இறந்தனர். பஞ்சம் 1,553 அனாதைகளை விட்டுச்சென்றது. இதில் சிறுவர்களுக்கு 17 வயது மற்றும் பெண்கள் 16 வயது வரை மாதத்திற்கு 3 ரூபாய் பெற வழிவகுத்தது. இதே போன்ற மேற்கு கங்கைப் பகுதி, ராஜஸ்தான், மத்திய இந்தியா (1868–70), வங்காளம் மற்றும் கிழக்கு இந்தியா (1873–1874), தக்காணம் (1876–78), மற்றும் மீண்டும் கங்கைப் பகுதி, சென்னை, ஐதராபாத், மைசூர் மற்றும் மும்பை (1876-1878) போன்ற பகுதிகளிலும் பஞ்சங்கள் தோன்றியது. 1876–78 ஆம் ஆண்டின் பஞ்சம், 1876–78 ஆம் ஆண்டின் "பெரும் பஞ்சம்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இதனால் விவசாய தொழிலாளர்கள் மற்றும் கைவினைஞர்கள் தென்னிந்தியாவிலிருந்து பிரித்தானிய வெப்பமண்டல காலனிகளுக்கு பெருமளவில் இடம்பெயர்ந்தனர். அங்கு அவர்கள் தோட்டங்களில் ஒப்பந்த தொழிலாளர்களாக பணியாற்றினர். 1871 மற்றும் 1881 ஆம் ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய இந்தியாவின் முதல் மற்றும் இரண்டாவது மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புகளுக்கு இடையே மும்பை மற்றும் சென்னை மாகாணங்களில் வழக்கமான மக்கள் தொகை வளர்ச்சியை ஈடுசெய்த பெரிய இறப்பு எண்ணிக்கை சுமார் 10.3 மில்லியன் ஆகும்.
1896-97 இன் இந்திய பஞ்சாத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்]]
1860 மற்றும் 1877 க்கு இடையிலான தொடர்ச்சியான பஞ்சங்களால் ஏற்பட்ட பெரிய அளவிலான உயிர் இழப்பு அரசியல் சர்ச்சை மற்றும் விவாதத்திற்கு காரணமாக இருந்தது, இது இந்திய பஞ்ச ஆணையம் உருவாக்க வழிவகுத்தது. இந்த ஆணையம் பின்னர் இந்திய பஞ்சக் குறியீட்டின் வரைவு பதிப்பைக் கொண்டு வந்தது. எவ்வாறாயினும், இது 1876-78 ஆம் ஆண்டின் பெரும் பஞ்சமாகும், இது விசாரணைகளின் நேரடி காரணமும், இந்திய பஞ்சக் குறியீட்டை நிறுவ வழிவகுத்த ஒரு செயல்முறையின் தொடக்கமும் ஆகும். அடுத்த பெரிய பஞ்சம் 1896-97 இந்திய பஞ்சம். இந்த பஞ்சம் சென்னை மாகாணத்தில் வறட்சிக்கு முன்னதாக இருந்தபோதிலும், தானிய வர்த்தகத்தில் தலையிடாமைக் கொள்கை என்ற அரசாங்கத்தின் கொள்கையால் இது மிகவும் கடுமையானது. எடுத்துக்காட்டாக, சென்னை மாகாணத்தில் மிக மோசமான பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட இரண்டு பகுதிகளான கஞ்சாம் மற்றும் விசாகப்பட்டினம் மாவட்டங்கள் பஞ்சம் முழுவதும் தானியங்களை தொடர்ந்து ஏற்றுமதி செய்தன. இந்த பஞ்சங்கள் பொதுவாக அரையாப்பு பிளேக்கு மற்றும் இன்ஃபுளுவென்சா போன்ற பல்வேறு தொற்று நோய்களை பரவவிட்டன. அவை ஏற்கனவே பட்டினியால் பலவீனமடைந்த மக்களை தாக்கி கொன்றன.