# கபுகி

## வரலாறு

கபுகியின் வரலாறு 1603 இல் தொடங்கியது, இசுமோ நோ ஒகுனி, இசுமோ-டைஷாவின் மைகோ, கியோட்டோவில் உள்ள காமோ நதியின் வறண்ட படுக்கையில் ஒரு தற்காலிக மேடையில் ஒரு புதிய பாணி நடன நாடகத்தை பெண் நடனக் கலைஞர்களின் குழுவுடன் நிகழ்த்தத் தொடங்கினார். இது எடோ காலத்தின் தொடக்கத்தில், மற்றும் டோகுகாவா ஷோகுனேட்டின் ஆட்சியில் அமல்படுத்தப்பட்டது.  
கபுகியின் ஆரம்ப வடிவங்களில், சாதாரண வாழ்க்கையைப் பற்றிய நகைச்சுவை நாடகங்களில் பெண் கலைஞர்கள் பொதுவாக ஆண் மற்றும் பெண் பாத்திரங்களை விளையாடினர். இந்த பாணி பிரபலமடைய அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை, மேலும் ஓகுனி நீதிமன்றத்தில் நிகழ்த்தும்படி கேட்கப்பட்டார். அத்தகைய வெற்றியை அடுத்து, போட்டி குழுக்கள் விரைவாக உருவாகின, மேலும் கபுகி குழு நடனம் மற்றும் பெண்களால் நிகழ்த்தப்படும் நாடகமாக பிறந்தது.  
இந்த சகாப்தத்தில் கபுகியின் ஈர்ப்புக்குக் காரணம், பல குழுக்களால் இடம்பெற்றது; பல கலைஞர்களும் விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்டதால் இந்த முறையீடு மேலும் அதிகரித்தது.  
ஜப்பானின் சிவப்பு விளக்கு மாவட்டங்களில் கபுகி ஒரு பொதுவான பொழுதுபோக்கு வடிவமாக மாறியது. கபுகியின் பரவலான முறையீடு, பல்வேறு சமூக வகுப்புகளின் பலதரப்பட்ட கூட்டம் நிகழ்ச்சிகளைக உள்ளடக்கிய ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வாகும். கபுகி திரையரங்குகள் ஒரு இடமாக நன்கு அறியப்பட்டன, பார்வையாளர்கள்-பொதுவாக சமூக ரீதியாக குறைந்த ஆனால் பொருளாதார ரீதியாக பணக்கார வணிகர்கள் செயல்திறனை காட்ட ஒரு வழியாகப் பயன்படுத்தினர்.  
அதன் புகழ் இருந்தபோதிலும், ஆளும் ஷோகுனேட் கபுகி நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி சாதகமற்ற கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தார். ஒரு கபுகி நிகழ்ச்சியின் போது கூட்டம் பெரும்பாலும் வெவ்வேறு சமூக வகுப்புகளைக் கலந்தது, மேலும் அந்த நேரத்தில் ஜப்பானின் பொருளாதாரத்தின் பெரும்பகுதியைக் கட்டுப்படுத்திய வணிக வர்க்கங்கள பெரும்பாலும் செல்வத்திலும் சாமுராய் வகுப்புகளின் நிலையை ஆக்கிரமித்ததாக உணரப்பட்டது. கபுகியின் பிரபலத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில், மிகவும் சிற்றின்பமாக இருப்பதால் பெண் கபுகி 1629 இல் தடை செய்யப்பட்டது. இந்தத் தடையைத் தொடர்ந்து, சிறுவயது சிறுவர்கள் கபுகியில் நிகழ்ச்சி நடத்தத் தொடங்கினர், அதுவும் விரைவில் தடைசெய்யப்பட்டது. கபுகி 1600களின் மத்தியில் வயது வந்த ஆண் நடிகர்களுக்கு மாறியது. இருப்பினும், வயது வந்த ஆண் நடிகர்கள் பெண் மற்றும் ஆண் கதாபாத்திரங்களில் தொடர்ந்து நடித்தனர், மேலும் கபுகி அதன் பிரபலத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது, எடோ காலத்தின் நகர்ப்புற வாழ்க்கை முறையின் முக்கிய அங்கமாக இருந்தது.  
1628-1673 காலகட்டத்தில், அனைத்து ஆண்-கபுகி நடிகர்களின் நவீன பதிப்பு, பெண்கள் மற்றும் இளம் சிறுவர்கள் மீதான தடையைத் தொடர்ந்து நிறுவப்பட்டது. *ஒண்ணகட்டா* என அழைக்கப்படும் குறுக்கு ஆடை அணியும் ஆண் நடிகர்கள் முன்பு பெண் நடித்த பாத்திரங்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். இளம் (பருவ வயது) ஆண்கள் பெண்களின் பாத்திரங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். கபுகி நிகழ்ச்சிகளின் கவனம், நடனத்துடன் நாடகத்தையும் அதிகளவில் வலியுறுத்தத் தொடங்கியது. சில சமயங்களில் குறிப்பாக பிரபலமான அல்லது அழகான நடிகரின் ஆதரவின் பேரில் அவ்வப்போது சண்டைகள் வெடித்து, ஷோகுனேட் குறுகிய காலத்திற்குத் இதை தடை செய்தது; இரண்டு தடைகளும் 1652 இல் ரத்து செய்யப்பட்டன.  
1868 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, டோகுகாவா ஷோகுனேட்டின் வீழ்ச்சி, சாமுராய் வகுப்பை ஒழித்தல் மற்றும் ஜப்பானை மேற்கத்திய நாடுகளுக்குத் திறப்பது போன்ற மகத்தான கலாச்சார மாற்றங்கள் கபுகியின் மறு எழுச்சியைத் தூண்ட உதவியது. நடிகர்கள் மற்றும் நாடக ஆசிரியர்கள் இருவரும் புதிய வெளிநாட்டு செல்வாக்கு மற்றும் உயர் வகுப்பினரிடையே கபுகியின் நற்பெயரை மேம்படுத்த பாடுபட்டனர், ஓரளவு பாரம்பரிய பாணிகளை நவீன சுவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்தனர்.  
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, ஆக்கிரமிப்புப் படைகள் கபுகியை சுருக்கமாகத் தடை செய்தன, இது 1931 முதல் ஜப்பானின் போர் முயற்சிகளுக்கு வலுவான ஆதரவை உருவாக்கியது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அமெரிக்க இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு ஏற்படுத்திய ஊடகங்கள் மற்றும் கலை வடிவங்கள் மீதான பரந்த கட்டுப்பாடுகளுடன் இந்தத் தடை இணைக்கப்பட்டது இருப்பினும், 1947 வாக்கில் கபுகி மீதான தடை நீக்கப்பட்டது, ஆனால் தணிக்கை விதிகள் நீடித்தன.  
இன்று, ஜப்பானிய நாடகத்தின் பாரம்பரிய பாணிகளில் கபுகி மிகவும் பிரபலமானது, அதன் நட்சத்திர நடிகர்கள் பெரும்பாலும் தொலைக்காட்சி அல்லது திரைப்பட பாத்திரங்களில் தோன்றுகிறார்கள்.