# யூதர்களின் வரலாறு

## பண்டைக் கால இசுரேல் (1500–பொ. ஊ. மு. 586)

### பண்டைக் கால இசுரேல் மற்றும் யூதேயா

இரண்டாவது இரும்புக் காலத்தின் போது இரு இசுரேலிய இராச்சியங்களானவை தோன்றின. அவை இசுரேல் மற்றும் யூதேயா ஆகியவை ஆகும். இவற்றின் வரலாற்றுத் தன்மையானது விவாதத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், விவிலியமானது இசுரேல் மற்றும் யூதேயா ஆகிய அரசுகளை தொடக்க இசுரேல் அரசின் வழி வந்தவையாக விவரிக்கிறது. வடக்கிலிருந்த இசுரேல் இராச்சியமானது -ஆம் ஆண்டிலிருந்தும், யூதேயா இராச்சியமானது -ஆம் ஆண்டிலிருந்தும் அமைந்திருந்தன என்பதை வரலாற்றாளர்களும், தொல்லியலாளர்களும் ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.  
விவிலியப் பாரம்பரியமானது இசுரேலிய முடியாட்சியானது சவுலுக்குக் கீழ் பொ. ஊ. மு. 1037-ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது என்று குறிப்பிடுகிறது. இறைதூதர் சாமுவேல் சவுலுக்கு நறு நெய்யாட்டினார். இந்த முடியாட்சியானது தாவீது, பிறகு அவரது மகன் சாலமோனுக்குக் கீழ் தொடர்ந்து. தாவீது இராச்சியத்தின் எல்லைகளை பெருமளவுக்கு விரிவாக்கினார். எபூசியர்களிடமிருந்து எருசலேமைக் கைப்பற்றினார். எருசலேமை இராச்சியத்தின் தேசிய, அரசியல் மற்றும் சமயத் தலை நகரமாக மாற்றினார். அவரது மகனான சாலமோன் பிறகு எருசலேமில் யூதர்களின் முதல் கோயிலை மோரியா மலை மீது கட்டினார். அவரது இறப்பான, பாரம்பரியமாக அண். பொ. ஊ. மு. 930-ஆம் ஆண்டிற்குக் காலமிடப்படுகிற ஆண்டில், 10 வடக்கு இசுரேலியப் பழங்குடியினங்களுக்கும், தெற்கிலிருந்த யூதேயா மற்றும் பெஞ்சமின் பழங்குடியினங்களுக்கும் இடையில் ஓர் உள்நாட்டுப் போரானது ஏற்பட்டது (சிமியோனானது யூதேயாவுக்குள் உள்ளிழுத்துக் கொள்ளப்பட்டது). பிறகு இந்த இராச்சியமானது வடக்கில் இசுரேல் இராச்சியமாகவும், தெற்கில் யூதேயா இராச்சியமாகவும் பிரிந்தது.  
இந்த இராச்சியங்களில் இசுரேல் இராச்சியமானது மிகுந்த செழிப்பானதாக இருந்தது. சீக்கிரமே ஒரு பிராந்திய சக்தியாக வளர்ச்சியடைந்தது. ஒமீரிய அரசமரபின் காலத்தின் போது இந்த இராச்சியமானது சமாரியா, கலிலேயா, மேல் யோர்தான் பள்ளத்தாக்கும் சரோன் மற்றும் தெற்கு யோர்தானின் பெரும் பகுதிகளைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. இதன் தலைநகரான சமாரியாவனது லெவண்டிலிருந்த மிகப் பெரிய இரும்புக் கால அரண்மனைகளில் ஒன்றின் அமைவிடமாகத் திகழ்ந்தது. இசுரேல் இராச்சியமானது பொ. ஊ. மு. 720-ஆம் ஆண்டு அழிக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டில் இது புது அசிரியப் பேரரசால் வெல்லப்பட்டது.  
எபிரேய விவிலியத்தின் பெரும் பகுதிகளானவை இக்காலத்தின் போது எழுதப்பட்டன. ஒசேயா, எசாயா, ஆமோசு மற்றும் மீக்கா ஆகியவற்றின் தொடக்க காலப் பகுதிகளுடன் சேர்த்து நாகூம், செப்பனியா, பெரும்பாலான இணைச் சட்டம், உபாகம வரலாற்றின் முதல் பிரதி (யோசுவா/நீதித் தலைவர்கள்/சாமுவேல்/மன்னர்களின் நூல்கள்) மற்றும் அபக்கூக்கு ஆகியவை இதில் அடங்கும்.  
பொ. ஊ. மு. 605-ஆம் ஆண்டில் புது அசிரியப் பேரரசின் வீழ்ச்சியுடன் லெவண்ட் பகுதி மீதான கட்டுப்பாட்டிற்கு எகிப்து மற்றும் புது பாபிலோனியப் பேரரசுக்கு இடையில் ஓர் அதிகாரப் போட்டியானது ஏற்பட்டது. யூதேயா உடனடியாக வீழ்ச்சியடைவதற்கு இது காரணமானது. பொ. ஊ. மு. 601-இல், சமீபத்தில் பாபிலோனிடம் அடிபணிந்திருந்தவரான யூதேயாவின் செகோயியாகிம் பேரரசுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்தார். இவருக்குப் பிறகு சீக்கிரமே இவரது மகன் செகோயியாசின் ஆட்சிக்கு வந்தார். அவர் தன்னுடைய தந்தையின் கொள்கையைத் தொடர்ந்தார். இதன் காரணமாக ஒரு பாபிலோனியப் படையெடுப்பை எதிர் கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு ஆளானார். செகோயியாசின் பாபிலோனியர்களிடம் சரணடைந்தார். பாபிலோனுக்குக் கைதியாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டார். செகோயியாசின்னின் சிற்றப்பனான சதேகியா பாபிலோனியர்களால் பிறகு மன்னனாக அமர வைக்கப்பட்டார். அதன் புனித கொள்கலன்களானவை போரில் வெல்லப்பட்ட பொருட்களாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. இந்த அழிவைத் தொடர்ந்து ஒரு பெரும் மக்கள் வெளியேற்றமானது நடைபெற்றது. மக்கள் தொகையின் பிற பிரிவினர் உள்ளிட்ட நகரத்தின் எஞ்சிய மக்கள் மெசொப்பொத்தேமியாவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். முடியாட்சி கலைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த இராச்சியமானது பாபிலோனியப் பேரரசின் ஒரு மாகாணமாக இணைக்கப்பட்டது. பாபிலோனை தான் வென்று ஓர் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்நிலையைக் கொண்டு வந்தார். தாவீதனின் அரச குடும்பத்தின் வழி வந்த ஓர் இளவரசனான செரூப்பபேல் மற்றும் முதலாம் யூத கோயிலின் முன்னாள் உயர் பூசாரிகளின் வழி வந்த யோசுவா என்ற பூசாரி ஆகியோரால் தலைமை தாங்கப்பட்டு, நாடு கடத்தப்பட்ட தங்கள் நிலையில் இருந்து இவர்கள் திரும்பி வந்தனர். மேற்குறிப்பிட்ட இருவரும் இரண்டாம் கோயில் கட்டமைக்கப்படுவதை மேற்பார்வையிட்டனர். இந்த கோயிலானது பொ. ஊ. மு. 521 மற்றும் 516-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. வேறுபட்ட எல்லைகளுடனும், ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பைக் கொண்டதாகவும் உருவானது. சமகால அறிஞர்கள் பொ. ஊ. மு. ஆறாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி மற்றும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதியில் நடைபெற்ற ஒரு படிப்படியாக திரும்பி வரும் நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகின்றனர். பாரசீக யூதேயாவின் மக்கள் தொகையானது இராச்சிய கால மக்கள் தொகையை விட பெருமளவுக் குறைந்திருந்தது. தொல்லியல் ஆய்வுகளானவை பொ. ஊ. மு. ஐந்தாம்-நான்காம் நூற்றாண்டுகளின் போது சுமார் 30,000 பேரைக் கொண்ட மக்கள் தொகை இருந்ததைக் காட்டுகின்றன.  
கடைசி தோராவானது பரவலாக அகாமனிசியப் பேரரசின் (539–333 பொ. ஊ. மு., அநேகமாக 450–350 பொ. ஊ. மு.) ஒரு தயாரிப்பாக பார்க்கப்படுகிறது. இந்த ஒப்புதலானது ஒரு பாரம்பரிய யூத பார்வையைப் எதிரொலிக்கிறது. இப்பார்வையில் பாபிலோனிலிருந்து திரும்பி வரும் யூத சமூகத்தின் தலைவரான எசுராவுக்கு கடைசி தோரா அறிவிக்கப்படுவதில் தன்னுடைய முக்கியமான பங்கைக் கொண்டுள்ளதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.  
யூத பாரம்பரியத்தில் கடைசியானவர்களாகக் கருதப்படும் மூன்று இறை தூதர்களான ஆகாய், செச்சாரியா மற்றும் மலச்சி ஆகியோர் இந்த காலத்தின் போது செயல்பாட்டில் இருந்தனர். கடைசி யூத இறை தூதரின் இறப்பிற்குப் பிறகு மற்றும் தொடர்ந்து பாரசீக ஆட்சியில் இருந்த அதே வேளையில், யூதர்களின் தலைமைத்துவமானது தலைவர்களின் சுகோத்தின் (ஜோடிகள்) ஐந்து தொடர்ச்சியான தலைமுறைகளின் கைகளுக்கு மாற்றப்பட்டது. அதில் பாரசீகர்களுக்குக் கீழும், பிறகு கிரேக்கர்களுக்குக் கீழும் இவர்கள் செழித்திருந்தனர். இதன் விளைவாக பரிசேயரும், சதுசேயரும் உருவாக்கப்பட்டனர். பாரசீகர்கள், பிறகு கிரேக்கர்களுக்குக் கீழ் யூத நாணயங்களானவை யூதேயாவில் எகுத் நாணயங்களாக அச்சடிக்கப்பட்டன.