wickkiey/tamil-wikipedia-chunked huggingface dataset:
# அல்கான் ஹூனர்கள்

**அல்கான் ஹூனர்கள்** (*Alchon Huns*) மேலும் **அல்கோனோ**, **அல்க்சன்**, **அல்கான்**, **அலகானா,** **வால்க்சன்** என்றும் அழைக்கப்படும் இவர்கள் , நடு ஆசியா மற்றும் தெற்கு ஆசியாவில் பொ.ச. 4 நூற்றாண்டு முதல் பொ.ச.6 ஆம் நூற்றாண்டு அரசுகளை நிறுவிய நாடோடி மக்களாவர். இவர்கள் இராச்சியம் முதலில் பரோபமிசஸில் அமைந்திருந்தாகக் குறிப்பிடப்பட்டு, பின்னர் தென்கிழக்கு, பஞ்சாப் , மத்திய இந்தியா வரையிலும், ஏரண் முதல் கோசாம்பி வரையிலும் விரிவடைந்திருந்தது. இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் மீதான அல்கான்களின் படையெடுப்பு, அவர்களுக்கு முன்பு ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு ஆட்சி செய்து வந்த கிடாரைட்டு ஹுனர்களை ஒழித்தது. மேலும் குப்தப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கும் பங்களித்தது. ஒரு வகையில் இடைக்கால இந்தியாவை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது.  
ஹூனர்களின் இந்தியப் படையெடுப்பு முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் யவன ( இந்தோ-கிரேக்கர்கள் ), சாகா ( இந்தோ-சிதியர்கள் ), பலவா ( இந்தோ-பார்த்தியர்கள் ) மற்றும் குசானர் ஆகியோரால் துணைக் கண்டத்தின் மீதான படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து வருகிறது. அல்கோன் பேரரசு மத்திய மற்றும் தெற்காசியாவில் நிறுவப்பட்ட நான்கு பெரிய ஹுன மாநிலங்களில் மூன்றாவதாக இருந்தது. அல்கோன்களுக்கு முன் கிடாரைட்டுகள் இருந்தனர். பாக்திரியாவில் ஹெப்தலைட்டுகள் மற்றும் இந்து குஷில் நெசாக் ஹுனர்கள் ஆகியோர் வெற்றி பெற்றனர். அல்கோன் அரசர்களின் பெயர்கள் அவர்களின் விரிவான நாணயங்கள், புத்த கணக்குகள் மற்றும் இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் உள்ள பல நினைவு கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து அறியப்படுகின்றன.  
அல்கோன்கள் நீண்ட காலமாக ஹெப்தாலைட்டுகளின் ஒரு பகுதியாக அல்லது துணைப்பிரிவாக அல்லது அவர்களின் கிழக்குக் கிளையாகக் கருதப்படுகின்றனர். ஆனால் இப்போது அவை ஒரு தனி அமைப்பாகக் கருதப்படுகின்றன.
# அனைத்துலக ஓசோன் படலப் பாதுகாப்பு நாள்

**அனைத்துலக ஓசோன் படலப் பாதுகாப்பு நாள்** (*International Day for the Preservation of the Ozone Layer*) ஒவ்வோர் ஆண்டும் செப்டம்பர் மாதம் 16 ஆம் தேதி அனுசரிக்கப்படுகிறது. சூரியனின் புறஊதாக் கதிர்வீச்சு ஏற்படுத்தும் மோசமான பாதிப்புகளில் இருந்து பூமிப் பந்தில் வாழும் உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பது ஓசோன் படலம் ஆகும். இதைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்தும் வகையில், ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச் சபை ஓசோன் அடுக்கைப் பாதுகாப்பதற்கான அனைத்துலக நாளாகக் இத்தேதியை தேர்வு செய்து அறிவித்தது. 1987 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 16 ஆம் தேதியன்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டபடி ஓசோன் அடுக்கைக் குறைக்கும் பொருட்களின் மீதான மாண்ட்ரீல் நெறிமுறையில் நாடுகள் கையெழுத்திட்ட 2000 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 19 ஆம் தேதியின் நினைவாக இந்த தேதி அனுசரிப்பு உருவாக்கப்பட்டது. 1994 ஆம் ஆண்டில், ஐ.நா பொதுச் சபை செப்டம்பர் 16 ஆம் தேதியை ஓசோன் அடுக்கைப் பாதுகாப்பதற்கான அனைத்துலக நாளாக அறிவித்தது. 1987 ஆம் ஆண்டில், ஓசோன் அடுக்கைக் குறைக்கும் பொருட்கள் மீதான மாண்ட்ரீல் நெறிமுறையில் கையெழுத்திட்ட தேதியை நினைவுகூரும் வகையில் இம்முடிவு எடுக்கப்பட்டது. இந்நெறிமுறை கையொப்பமிடப்பட்ட 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஓசோன் படலத்தில் உள்ள துளை மூடுவது கவனிக்கப்பட்டது. ஓசோன் சிதைவுக்கு காரணமான வாயுக்களின் தன்மை காரணமாக அவற்றின் இரசாயன விளைவுகள் 50 மற்றும் 100 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் தொடரும் எனவும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
# 1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்

**1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்,** (மலாய்: *Sukan Semenanjung Asia Tenggara 1967*; ஆங்கிலம்: *1967 Southeast Asian Peninsular Games*) என்பது 4-ஆவது தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள் ஆகும்.  
**சியாப்** விளையாட்டுக் கூட்டமைப்பால் *(SEAP Games Federation)* உருவாக்கப்பட்ட விளையாட்டுப் போட்டி நிகழ்ச்சி. *1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்*, தென்கிழக்கு ஆசிய விளையாட்டு வீரர்களுக்கான பல்வகை விளையாட்டு நிகழ்வின் நான்காவது விளையாட்டு நிகழ்ச்சி ஆகும்.  
தாய்லாந்து, பாங்காக் நகரில் 1967 டிசம்பர் 9 முதல் டிசம்பர் 16, 16 விளையாட்டுகளுடன் நடைபெற்றது. இந்தப் போட்டிகளைத் தாய்லாந்து நடத்துவது, இதுவே இரண்டாவது முறையாகும். ஏற்கனவே 1959-ஆம் ஆண்டில் தொடக்க ஆட்டங்களை முதல் முறையாக நடத்தியது.  
சுபச்சலசாய் அரங்கத்தில் *(Suphachalasai Stadium)* தாய்லாந்து மன்னர் பூமிபோல் அதுல்யதேஜ் *(Bhumibol Adulyadej)* விளையாட்டுகளைத் திறந்து வைத்தார். இறுதிப் பதக்கப் பட்டியலில் தாய்லாந்து; சிங்கப்பூர்; மலேசியா ஆகிய நாடுகள் முன்னிலை வகித்தன.
# 1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்

## விளையாட்டுகள்

### பங்கேற்பு நாடுகள்

-
-
-
-
-
- *(புரவலர்)*
# 1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்

## விளையாட்டுகள்

### விளையாட்டு

- நீச்சல்
- தடகளம்
- இறகுப்பந்தாட்டம்
- கூடைப்பந்து
- குத்துச்சண்டை
- மிதிவண்டி ஓட்டப்பந்தயம்
- கால்பந்து
- ஜுடோ
- அஞ்சல்பந்தாட்டம்
- குறி பார்த்துச் சுடுதல்
- சேப்பாக் தக்ராவ்
- படகோட்டம்
- மேசைப்பந்தாட்டம்
- டென்னிசு
- கைப்பந்தாட்டம்
- பாரம் தூக்குதல்
# 1967 தென்கிழக்கு ஆசியத் தீபகற்ப விளையாட்டுகள்

## விளையாட்டுகள்

### பதக்க அட்டவணை

| 2 | align= | 28 | 31 | 28 | 87 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 | align= | 23 | 29 | 43 | 95 |  |
| 4 | align= | 11 | 26 | 32 | 69 |  |
| 5 | align= | 6 | 10 | 17 | 33 |  |
| 6 | align= | 0 | 0 | 3 | 3 | } |
# இரண்டாம் பிரவரசேனன் (வத்சகுல்ம வம்சம்)

**இரண்டாம் பிரவரசேனன்** ( *Pravarasena* II ) ( ஆட்சிக்காலம் சுமார்400–415 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தின் வத்சகுல்ம கிளையின் ஆட்சியாளர் ஆவார். இவர் விந்தியசேனனின் மகனும் வாரிசும் ஆவார்.  
இவர் ஒப்பீட்டளவில் குறுகிய மற்றும் சீரற்ற ஆட்சியைக் கொண்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. இவர் சீக்கிரமே இறந்த காரணத்தல் இவரது எட்டு வயதுடைய மகன் ஆட்சிக்கு வந்தான். இந்த இளம் வாரிசு பற்றிய பெயர் தெரியவில்லை. ஏனெனில் இவரது பெயர் வாகாடக வம்சத்தின் பரம்பரையை வழங்கிய அஜந்தா கல்வெட்டின் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியில் இல்லை. இருப்பினும், இரண்டாம் சர்வசேனன் இரண்டாம் பிரவரசேனனின் மகனும் வாரிசுமென இப்போது அறியப்படுகிறது.  
'தர்ம-மகாராஜா' என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்திய இவரது புகழ்பெற்ற மூதாதையர்களைப் போலல்லாமல், இரண்டாம் பிரவரசேனன் 'மகாராஜா' என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார். இதை இரண்டாம் சர்வசேனனும் தொடர்ந்தார்.
# முதலாம் பிரவரசேனன்

**முதலாம் பிரவரசேனன்** (*Pravarasena* I ஆட்சிக் காலம் சுமார் 275–335 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தை நிறுவிய விந்தியசக்தியின் வாரிசு ஆவார். இவர், 'பேரரசர்' அல்லது 'உலகளாவிய ஆட்சியாளர்' என்று பொருள்படும் "சம்ராட்" என்று அழைக்கப்பட்ட முதல் மற்றும் ஒரே வாகாடக ஆட்சியாளராக இருந்தார். பிரவரசேனனின் மரணத்திற்குப் பிறகும் ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு இவர்கள் தொடர்ந்து ஆட்சி செய்து மத்திய இந்தியா மற்றும் தக்காணத்தில் வாகாடகர்கள் தங்களை ஒரு பெரிய சக்தியாக நிறுவிக் கொண்டனர்.
# முதலாம் பிரவரசேனன்

## ஆட்சி

பிரவரசேனனின் ஆட்சிக்காலத்தைப் பற்றிய எந்தக் கல்வெட்டும் அல்லது பதிவேடும் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. இவரது ஆட்சி மற்றும் சாதனைகள் பற்றிய கிடைத்திருக்கக்கூடிய தகவல்கள், வகாடக வம்சத்தின் பிற்கால பதிவுகளிலிருந்தும் புராண இலக்கியங்களிலும் மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. புராணங்கள் ஒருமனதாக பிரவரசேனனுக்கு (அல்லது "பிரவீர", என புராண நூல்களில் இவர் அழைக்கப்படுகிறார்) 60 ஆண்டுகள் நீண்ட ஆட்சியை வழங்குகின்றன. பிரவரசேனன் முதுமை வரை வாழ்ந்தார் என்பதற்கு, இவருடைய பேரரசின் வாரிசுகளில் பிரவரசேனனின் பேரனும் இருந்தான்.
# முதலாம் பிரவரசேனன்

## வேள்விகள்

பிரவரசேனனின் இராணுவ வெற்றிகளைப் பற்றிய விவரங்கள் தெரியவில்லை என்றாலும், இவர் நடத்தியதாகக் கூறப்படும் பல வேத யாகங்களில் இருந்து அவற்றின் எண்ணிக்கை மற்றும் முக்கியத்துவத்தை அறியலாம். பிரவரசேனன் தனது ஆட்சியின் போது நான்கு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்துள்ளார். ஒவ்வொன்றும் வெற்றிகரமான ஒரு போரின் முடிவைக் குறித்திருக்கலாம். ஒரு மரபுவழி இந்துவாகவும், பிராமண மத பாரம்பரியத்தின் வெற்றியாளராகவும், பிரவரசேனன் பல வேத யாகங்களையும் செய்தார். இவரது தொழில் வாழ்க்கையின் முடிவில், இவர் தக்காணத்தின் மீது மேலாதிக்கத்தை அடைந்த பிறகு, முறையாக 'சாம்ராட்'என்ற பேரரசு பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார் .  
பிரவரசேனனின் பேரரசின் வடக்கே இந்தியாவின் மத்தியப் பகுதிகளில் வலுவான படையாக இருந்த சக்திவாய்ந்த பத்மாவதி நாக மன்னர்கள் இருந்தனர். பிரவரசேனன் தனது மகன் கௌதமிபுத்திரனை பாவ நாக மன்னனி மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தன் மூலம் பத்மாவதி நாக மன்னன் பாவ நாகனுடன் ஒரு முக்கியமான அரசியல் கூட்டணியை உருவாக்கினார்.  
பிரவரசேனனின் தலைநகரம் காஞ்சனகா என்று அழைக்கப்பட்டது. இது மத்தியப் பிரதேசத்தின் பன்னா மாவட்டத்திலுள்ள நச்னாவுடன் அடையாளம் காணப்பட்டது, அங்கு பல ஆரம்பகால வாகாடக கல்வெட்டுகளும் சமகால கட்டமைப்புகளின் எச்சங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. பிரவரசேனனுக்கு நான்கு மகன்கள் இருந்தனர். அவர்கள் இவரது பேரரசின் வெவ்வேறு மாகாணங்களுக்கு துணை அரசராக நியமிக்கப்பட்டனர். மேலும் இந்த மாகாணங்கள் பிரவரசேனனின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து சுதந்திரமடைந்ததாகத் தெரிகிறது.
# முதலாம் பிரவரசேனன்

## வாரிசுகள்

பிரவரசேனனின் மூத்த மகன் இளவரசர் கௌதமிபுத்திரனின் மகன் உருத்ரசேனன் பிரவரசேனனின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்தார். உருத்ரசேனனும் அவரது சந்ததியினரும் வடக்கு பெரார் ( விதர்பா ) மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகளை ஆளும் வாகாடகா வம்சத்தின் "முக்கிய" கிளையை உருவாக்கினர். பிரவரசேனனின் மற்றொரு மகன், சர்வசேனன், தெற்கு பெரார் மற்றும் மகாராட்டிராவின் மராத்வாடா பகுதியை ஆண்டதாகத் தெரிகிறது. மேலும் அவரது தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு சர்வசேனன் வத்சகுல்மாவில் வகாடகா வம்சத்தின் ஒரு கிளையை நிறுவினார். மற்ற இரண்டு மகன்கள் அமைத்த கிளைகள் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை.  
பிரவரசேனன் ஒரு நீடித்த பாரம்பரியத்தை விட்டுச் சென்றார். மேலும், வாகாடக வம்சத்தின் இறுதி அழிவு வரை நினைவுகூரப்பட்டார். வாகாடக ஆட்சியாளர்களின் அனைத்து செப்புத் தகடுகளும் விந்தியசக்திக்குப் பதிலாக பிரவரசேனனுடன் குடும்பப் பரம்பரையைத் தொடங்குகின்றன. பிரவரசேனனின் வாரிசுகள் எவரும் இவரது உயரிய பட்டமான "சாம்ராட்"டை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. மாறாக 'மஹாராஜா' என்ற ஒப்பீட்டளவில் அடக்கமான பட்டத்தில் திருப்தி அடைந்தனர். பிரவரசேனனின் தனித்துவமான ஏகாதிபத்தியப் பட்டம், இவரது விரிந்த பேரரசு, மற்றும் எண்ணற்ற வேத யாகங்களைச் செய்ததன் மூலம், சந்ததியினரின் பார்வையில் இவரை ஒரு சிறந்த ஆட்சியாளராகத் தனித்து நிற்கச் செய்தது.
# காந்தா தியாகி

**காந்தா தியாகி** (*Kanta Tyagi*) என்பவர் இந்தியச் சமூக சேவகர் ஆவார். இவர் மத்திய பிரதேசத்தில் பொருளாதார மற்றும் சமூக ரீதியாகச் சமரசம் செய்யப்பட்ட கிராமப்புற பெண்களின் மேம்பாட்டினை மையமாகக் கொண்டு சேவையாற்றும் அரசு சார்பற்ற அமைப்பான, நிமரை தளமாகக் கொண்ட கசுதூரிபா *வனவாசி கன்யா ஆசிரமத்தின்* இயக்குநராக உள்ளார். இந்த அமைப்பின் கீழ், தையல் மற்றும் பின்னல் பள்ளி, மசாலா மற்றும் அப்பளம் உற்பத்தி பிரிவு மற்றும் பழங்குடி பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான சுகாதார மையம் ஆகியவற்றை நடத்தி வருகிறார். இவர் மத்தியப் பிரதேசத்தின் நிவாலியில் உள்ள கஸ்தூரிபா காந்தி நினைவு தேசிய அறக்கட்டளையின் அதிகாரப்பூர்வ பிரதிநிதி ஆவார். நர்மதா கட்டுப்பாட்டு ஆணையத்தின் ஒரு பகுதியான சர்தார் சரோவர் திட்டத்திற்கான மீள்குடியேற்றம் மற்றும் மறுவாழ்வு துணைக்குழுவின் உறுப்பினராகவும் உள்ளார். கிராமப்புற சமூகத்திற்கான இவரது சேவைகளுக்காக 1998ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசாங்கத்தின் நான்காவது உயரிய குடிமகன் விருதான பத்மசிறீ விருதைப் பெற்றார். இந்திய வணிகர்கள் மகளிர் பிரிவின் ஜானகிதேவி பஜாஜ் விருதையும் (2002) இவர் பெற்றுள்ளார்.
# காந்தா தியாகி

## மேலும் பார்க்கவும்

- சர்தார் சரோவர் அணை
# முதலாம் உருத்திரசேனன் (வாகாடக மன்னன்)

**முதலாம் உருத்ரசேனன்** (*Rudrasena* I ஆட்சி சுமார்335–360 பொ.ச.CE ) வாகடக வம்சத்தின் நந்திவர்தன-பிரவரபுர கிளையின் ஆட்சியாளராவார். இவர் முதலாம் பிரவரசேனனின் பேரனும் வாரிசுகளில் ஒருவருமாவார்.
# முதலாம் உருத்திரசேனன் (வாகாடக மன்னன்)

## வரலாறு

உருத்ரசேனனின் வாழ்க்கைப் பற்றியும் ஆட்சி பற்றியும் அதிகம் அறியப்படவில்லை. இவரது தந்தை இளவரசர் கௌதமிபுத்ரன் என்பவராவார் இவரது தாயார் ஒருவேளை பத்மாவதி நாக மன்னன் பாவ நாகனின் மகளாக இருக்கலாம். பிற்கால வாகாடகக் கல்வெட்டுகள் இவரை பாவ நாகனின் பேரன் என்று விவரிக்கின்றன. இவர் சிவனின் கடுமையான வடிவமான மகாபைரவரின் பக்தி கொண்டவராகவும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளார். இவரது சைவ சார்புகள் சிவ பக்திக்காக குறிப்பிடப்பட்ட இவரது தாய்வழி உறவினர்களால் தாக்கம் பெற்றிருக்கலாம்.
# முதலாம் உருத்திரசேனன் (வாகாடக மன்னன்)

## - பின்னணி

கடந்த காலத்தில் சில அறிஞர்கள் அலகாபாத் தூண் கல்வெட்டில் உருத்ரசேனன் என்ற அரசருடன் இவரை அடையாளம் கண்டுள்ளனர். அங்கு இவர் சமுத்திரகுப்தனால் அழிக்கப்பட்ட ஆரியவர்த்தத்தின் ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராக விவரிக்கப்படுகிறார். இந்த அடையாளம் பெயர்களின் மேலோட்டமான ஒற்றுமையை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றும் பல காரணங்களுக்காக இது சாத்தியமில்லை என்றும் ஏ.எஸ்.அல்தேக்கர் குறிப்பிடுகிறார். முதலாவதாக, ஆரியவர்த்தம் பகுதி வட இந்தியாவைச் சார்ந்தது. அதேசமயம் வாகாடகர்களின் ஆதிக்கம் கண்டிப்பாக *தட்சிணபதம்* அல்லது தக்காணத்தில் அமைந்திருந்தது. இரண்டாவதாக, குப்தர்கள் மற்றும் வாகாடகர்களுக்கு இடையே போட்டிக்கு அதிக சந்தர்ப்பம் இல்லை. ஏனெனில் அவர்களின் செல்வாக்கு மண்டலங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் வேறுபட்டவை. உண்மையில், சமுத்திரகுப்தரின் புகழ்பெற்ற தெற்குப் பயணத்தின் போது கூட, குப்தர்களுக்கும் வாகாடகர்களுக்கும் இடையே நேரடி மோதல் இல்லை. இறுதியாக, சமுத்திரகுப்தனால் உருத்ரசேனன் கொல்லப்பட்டிருந்தால், இவரது மகன் பிருதிவிசேனன் ஒரு குப்த இளவரசியை ( பிரபாவதிகுப்தா ) மருமகளாக ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் சாத்தியமில்லை.
# முதலாம் உருத்திரசேனன் (வாகாடக மன்னன்)

## வாரிசுகள்

இவரது புகழ்பெற்ற தந்தை பிரவரசேனரைப் போலல்லாமல், உருத்ரசேனன் ஒருபோதும் "சாம்ராட்" என்ற பேரரசு பட்டத்தை ஏற்கவில்லை, அதற்கு பதிலாக "மகாராஜா" என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டார். பிரவரசேனன் இறப்பிற்குப் பிறகு அவரது பேரரசு பிளவுபட்டதால், அவரது வாரிசுகள் எவரும் ஏகாதிபத்திய பட்டத்தை கோர முடியவில்லை. இருப்பினும், உருத்ரசேனன் தன் சுதந்திரத்தை இழந்துவிட்டார் என்றோ அல்லது வேறு சில சக்திவாய்ந்த ஆட்சியாளரின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தார் என்றோ இது அர்த்தப்படுத்துவதில்லை. குறிப்பாக தக்காணத்தில், 'மகாராஜா' என்ற பட்டம் சக்திவாய்ந்த மற்றும் சுதந்திரமான அரசர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது.  
உருத்ரசேனனின் இராச்சியத்தின் தலைநகரம் நந்திவர்தனம் ஆகும், இது நாக்பூருக்கு வடக்கே சுமார் 13 மைல் தொலைவில் உள்ள ராம்டெக் அருகே உள்ள நாகர்தனைப் போலவே இருக்கலாம். இந்த நகரம் பல நூற்றாண்டுகளாக விதர்பா பிராந்தியத்தில் ஒரு முக்கியமான அரசியல் மையமாக இருந்தது. நாக்பூருக்கு தென்கிழக்கே 50 மைல் தொலைவில் உள்ள தியோடெக் என்ற இடத்தில் இவர் ஒரு சிவன் கோவிலைக் கட்டியதாகவும் அறியப்படுகிறது. முதலாம் பிருத்விசேனன் (உருத்ரசேனனின் மகனும் வாரிசுமாவார்) அரியணை ஏறிய சமயத்தில், அவர்களது குடும்பத்தின் கருவூலம், இராணுவம் மற்றும் கௌரவம் 100 ஆண்டுகளாக "தொடர்ந்து அதிகரித்தன" என்று வாகாடக வம்சத்தின் பதிவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. உருத்ரசேனன் வாகாடக அதிகாரத்தையும் செல்வாக்கையும் தொடர்ந்து பராமரித்து வந்துள்ளார்.
# பிரபாவதிகுப்தா

**பிரபாவதிகுப்தா** ( *Prabhavatigupta* ) (இறப்பு சுமார்.443 பொ.ச. ), ஓர் குப்த இளவரசியும் வாகடக மன்னன் இரண்டாம் உருத்ரசேனனின் மனைவியும் ஆவார். தனது கணவரின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, இவர் சுமார் பொ.ச.390 முதல் 410 வரை வாகாடகா இராச்சியத்தை அரசப் பிரதிநிதியாக திறம்பட ஆட்சி செய்தார்.
# பிரபாவதிகுப்தா

## ஆரம்ப கால வாழ்க்கை

பிரபாவதிகுப்தா, குப்த ஆட்சியாளரான இரண்டாம் சந்திரகுப்தருக்கும் அவரது ராணி குபேரநாகா என்பவருக்கும் மகளாவார். வாகாடக வம்சத்தின் இரண்டாம் உருத்ரசேனனை இவர் மணந்தார். உருத்ரசேனன் இறப்பதற்கு முன் ஐந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆட்சி செய்தார். இவர்களுக்கு திவாகரசேனன், தாமோதரசேனன், மற்றும் பிரவரசேனன் என்ற மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். ஆனால் அவர்களில் யாரும் தங்கள் தந்தையின் அகால மரணத்தின் போது பெரியவர்களாக இருக்கவில்லை.
# பிரபாவதிகுப்தா

## வாகாடக சாம்ராஜ்யத்தின் ஆட்சிப் பிரதிநிதி

உருத்ரசேனனுக்கும் பிரபாவதிகுப்தாவிற்கும் பிறாந்த மூத்த மகனான திவாகரசேனன், வாகாடக அரசின் பட்டத்து இளவரசன் ஆவார். அவர் இன்னும் குழந்தையாக இருந்ததால், பிரபாவதிகுப்தா ஆட்சியை ஏற்று அவரது பெயரில் ஆட்சி செய்தார். பிரபாவதிகுப்தா குறைந்தபட்சம் 13 ஆண்டுகள் ஆட்சியாளராக இருந்ததை புனே மானியத்தின் மூலம் அறியமுடிகிறது. அது இவரது சொந்த ஆட்சியின் பதின்மூன்றாவது ஆண்டைச் சேர்ந்தது. அதில் இவர் தன்னை " யுவராஜா திவாகரசேனனின் தாய்" என்று அழைத்துக் கொள்கிறார். பட்டத்து இளவரசர் திவாகரசேனன் தனது பதினாறாவது வயதை எட்டிய பிறகும்கூட , பிரபாவதிகுப்தா வாகாடக அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டைத் தக்க வைத்துக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில் திவாகரசேனன் தனது தந்தைவழி சிம்மாசனத்தில் ஏறியதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. பிரபாவதிகுப்தாவின் தொடர்ச்சியான அரசியல் ஆதிக்கம், திவாகரசேனனை தனது சொந்த பெயரில் ஆட்சி செய்வதைத் தடுத்த சில விசேஷ சூழ்நிலைகள் காரணமாக இருக்கலாம் அல்லது பிரபாவதிகுப்தாவின் சொந்த அதிகார மோகம் காரணமாகவும் இருக்கலாம். பிரபாவதிகுப்தா ஆட்சியில் இருந்த காலத்தில், வாகாடகாகள் மீது குப்த செல்வாக்கு உச்சத்தை எட்டியது. பிரபாவதிகுப்தாவின் கல்வெட்டுகள் தனது சொந்த குப்த மரபியலை வழங்குகின்றன. உண்மையில், பிரபாவதிகுப்தாவின் ஆட்சியின் 20 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஆண்டுகள், வகாடக சாம்ராஜ்யம் "நடைமுறையில் குப்தா பேரரசின் ஒரு பகுதியாக" இருந்தது.
# பிரபாவதிகுப்தா

## பிற்கால வாழ்வு

பிரபாவதிகுப்தா தனது ஆட்சிக்காலம் முடிந்த பிறகும் இரண்டு தசாப்தங்களாக பொது வாழ்வில் தீவிரமாக இருந்தார். இவர் தனது மகன் இரண்டாம் பிரவரசேனனின் (ஆட்சி.420-455) ஆட்சியின் 19வது ஆண்டில் உதவித்தொகை வழங்கியதன் பதிவுகள் உள்ளன. இதில் இவர் "சிறந்த 'மகாராஜாக்களான' தாமோதரசேனன் மற்றும் பிரவரசேனனின் தாய்" என்று அழைக்கப்படுகிறார். நான்காண்டுகளுக்குப் பிறகும், இரண்டாம் பிரவரசேனன் தனக்கும் தன்னுடைய தாய்க்கும் இம்மையிலும் மறுமையிலும் ஆன்மிக நலனுக்காக மானியம் செய்தபோது இவர் அப்போதும் உயிருடன் இருந்தார். பாட்னா அருங்காட்சியகத்த்திலுள்ள ஒரு செப்புத் தகட்டில், பிரவரசேனனின் நன்கொடையிலிருந்து அனைத்து மதத் தகுதியும் ராணி அன்னைக்குச் சேரும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பிரபாவதிகுப்தா, விஷ்ணு பக்தராக விவரிக்கப்படுவதால், மத விஷயங்களில் ஆழ்ந்த அக்கறை கொண்டவராகத் தெரிகிறது. மேலும் நாக்பூருக்கு அருகிலுள்ள ராம்டெக் என்ற இடத்தில் உள்ள கடவுளுடன் அடையாளம் காணப்பட்ட அவரது துணை தெய்வமான இராமகிரிசுவாமியின் பாதங்களிலிருந்து ஒரு சாசனத்தை வெளியிட்டார்.
# 1915 சனாக்கலே பாலம்

**1915 சனாக்கலே பாலம்** (*1915 Çanakkale Bridge*, ), அல்லது **தார்தனெல்லி பாலம்** (*Dardanelles Bridge*, ), என்பது வடமேற்குத் துருக்கியில் சனாக்கலே மாகாணத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சாலைத் தொங்கு பாலம் ஆகும். இப்பாலம் மர்மாரா கடலுக்குத் தெற்கே கிட்டத்தட்ட 10 கிமீ (6.2 மைல்) தொலைவில் உள்ள தார்தனெல்லி நீரிணையைக் கடந்து செல்கிறது. இந்தப் பாலம் தார்தனெல்சு நீரிணை மீதுள்ள முதலாவது நிலையான கடக்கும் பாலமும், துருக்கிய நீரிணைகளின் குறுக்கே உள்ள ஆறாவது பாலமுமாகு. ஏனையவை பொசுபோரசு நீரிணை மீதுள்ள மூன்று பாலங்களும், அதன் கீழ் உள்ள இரண்டு சுரங்கங்களும் ஆகும்.
# 1915 சனாக்கலே பாலம்

## வரலாறு

2020 மே 16 அன்று, ஐரோப்பியக் கரையில் உள்ள கலிபோலி பக்கத்தில் இரண்டாவது கோபுரம் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. 2021 நவம்பர் 13 இற்குள் அனைத்து தட்டுகளும் அமைக்கப்பட்டன.
# 1915 சனாக்கலே பாலம்

## குறியீடுகள்

சில குறியீடுகள் இப்பாலத்துடன் தொடர்புடையவை. பெயரில் உள்ள எண் 1915 என்பது, முக்கியமான தாங்குபால வடத்தின் குறுக்குவெட்டுப் புள்ளியின் உயரம் (318 மீ), தொடக்க நாள் (18 மார்ச்) ஆகியவை கலிப்பொலி போரில் கடற்படை நடவடிக்கைகளின் போது 1915 மார்ச் 18 அன்று உதுமானியக் கடற்படையின் வெற்றியுடன் தொடர்புடையது. பாலத்தின் நீளம், 2023 மீட்டர், 2023 இல் துருக்கியக் குடியரசின் நூற்றாண்டு விழாவைக் குறிக்கிறது.  
}}
# மெலிட்டோபோல்

**மெலிட்டோபோல்** (**Melitopol**) உக்ரைன் நாட்டின் தென்கிழக்கில், உருசியா எல்லையை ஒட்டி அமைந்த சப்போரியா மாகாணத்தில் அமைந்த நகரம் ஆகும். இந்நகரம் மொலோச்சனா ஆற்றின் கரையில் உள்ளது. மெலிட்டோபோல் நகரத்தின் மக்கள் தொகை 1,50,768 ஆகும்.
# மெலிட்டோபோல்

## 2022 உக்ரைன் மீதான உருசியாவின் படையெடுப்பு

20 பிப்ரவரி 2022 அன்று 2022 உக்ரைன் மீதான உருசியாவின் படையெடுப்பின் போது, மெலிட்டோபோல் நகரத்தின் விமானப்படை தளத்தை உருசியப் படைகள் தாக்கி அழித்தன.
11 மார்ச் 2022 அன்று மெலிட்டோபோல் நகர மேயர் ஐவான் பெடோரோவை உருசியப் படைகள் கடத்தி சென்றன.மேலும் முன்னாள் நகர கவுன்சிலர் கலினா தனில்சென்கோவை மெலிட்டோபோல் நகர மேயராக உருசியப் படைகள் பதவியில் அமைர்த்தின.
# நவ்ப்பாக்ட்டஸ்

**நவ்ப்பக்ட்டஸ்** (*Nafpaktos*, ) என்பது மேற்கு கிரேக்கத்தின் ஏட்டோலியா-அகார்னானியாவில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும். இது கொரிந்து வளைகுடாவின் வடக்கு கடற்கரையில் 3 கி.மீ. (2 மைல்) மேற்கே மோர்னோஸ் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் அமைந்துள்ளது.  
பெலோபொன்னேசியப் போரில் முக்கியமான ஏதெனியன் கடற்படை நிலையமான இதற்கு **நௌபக்டோஸ்** ( , Latinized *Naupactus* ) என்று பெயரிடப்பட்டது. கொரிந்து வளைகுடாவுக்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தும் உத்தியியல் ரீதியாக முக்கியமான இடமான இது சிலுவைப் போர்கள் மற்றும் உதுமானிய-வெனிஸ் போர்களின் போது பலமுறை கை மாறியது. இது 15 ஆம் நூற்றாண்டில் வெனிஸ் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அப்போது இதன் பெயரானது வெனிஸ் வடிவில் **லெபாண்டோ** என்று அறியப்பட்டது. இது 1499 இல் உதுமானிய பேரரசிடம் வீழ்ந்தது. மேலும் 16 ஆம் நூற்றாண்டில் உதுமானிய கடற்படையால் கடற்படை தளமாக பயன்படுத்தப்பட்டது. இது 1571 இல் லெபாண்டோ போரில் ஹோலி கூட்டணியின் தீர்க்கமான வெற்றியின் தளமாக இருந்தது. 1687-1699 இல் வெனிஸ் கட்டுப்பாட்டின் இருந்த குறுகிய காலத்தைத் தவிர, 1829 இல் கிரேக்கத்தின் விடுதலை வரை லெபாண்டோ உதுமானியரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தது.  
நவீன நகராட்சி 1946 இல் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் 2010 இல் மேற்கொள்ளபட்ட சீர்திருத்தத்தில் இது நாஃப்பக்டியா பெருநகராட்சியுடன் இணைக்கப்பட்டது. நகர மாவட்டமானது பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது, 2011 ஆண்டைய மக்கள் கணக்கெடுப்பின்படி மக்கள் தொகை 20,000 க்கு நெருக்கமாக உள்ளது.  
இந்த நகரம் ஆன்டிரியோவிலிருந்து வடகிழக்கே 9 கி.மீ. (6 மைல்), பட்ராசுக்கு வடகிழக்கே 18 கி.மீ. (11 மைல்), மிசோலோங்கிக்கு கிழக்கே 35 கி.மீ. (22 மைல்), அக்ரினியோவின் தென்கிழக்கே 45 கி.மீ. (28 மைல்) தொலைவில் உள்ளது. கிரேக்க தேசிய சாலை 48 / E65 (ஆண்டியோ - நாபாக்டோஸ் - தெல்பி - லிவாடியா) நகரத்திற்கு வடக்கே செல்கிறது. இது அக்ரினியோவிற்கு அடுத்து ஏட்டோலியா- அகார்னானியாவின் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகும்.
# பாகீ

**பாகீ** ( *Pagae* அல்லது *Pagai*, ) என்பது அல்சியோனியன் அல்லது கொரிந்து வளைகுடாவில் உள்ள பண்டைய மெகாராவின் நகரமாகும். கிரேக்கத் தொன்மங்களின் சில ஆதாரங்களின்படி, மன்னர் டெரியசின் சொந்த நகரமாக பாகீ இருந்தது. இது மேற்கு கடற்கரையில் உள்ள மெகாரிஸ் துறைமுகம் மற்றும் தலைநகருக்கு அடுத்து நாட்டின் மிக முக்கியமான இடமாகும். இசுட்ராபோவின் கூற்றுப்படி, இது மெகாரிக் பூசந்தியின் மிகக் குறுகிய பகுதியில் அமைந்துள்ளது. பாகீயிலிருந்து நிசீயா வரையிலான தொலைவு 120 ஸ்டேடியா ஆகும். கி.மு. 455 இல் மெகாரியர்கள் எசுபார்த்தாவிடமிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ள ஏதென்சின் கூட்டணியில் இணைந்தபோது ஏதெனியர்கள் பாகீயில் தங்கள் கடற்படை தளத்தை நிறுவி பாதுகாப்பை பலப்படுத்தினர். பெலோபொன்னெசீயாவில் இருந்து யாரேனும் ஏதென்சு மீது படையெடுத்து வந்தால், அதற்கு அவர்கள் மெகராவை வழியாக பயன்படுத்தக்கூடாது என்பதே ஏதெனியர்களின் தோக்கமாக இருந்தது. கி.மு. 454 இல் மெகாரா அவர்களிடமிருந்து கிளர்ச்சி செய்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு ஏதெனியர்கள் பாகீயை தொடர்ந்து தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அதே ஆண்டில் செய்யப்பட்ட முப்பது ஆண்டு போர்நிறுத்தத்தின் மூலம், அவர்கள் இந்த இடத்தை மெகாரியர்களிடம் ஒப்படைத்தனர்.  
இந்த இடம் நவீன அலெபோச்சோரிக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இந்த நகரச் சுவர்களின் எச்சங்கள் இன்றும் காணப்படுகின்றன.
# நிசீயா

**நிசீயா (Nisaea** அல்லது **Nisaia** ( அல்லது Νισαία) என்பது பண்டைய கிரேக்க நகர அரசான மெகாராவுக்கு உட்பட ஒரு துறைமுக நகரமாகும். இது சரோனிக் வளைகுடாவில் அமைந்திருந்தது. கிரேக்கத் தொன்மவியல் படி, நிசீயா இரண்டாம் பாண்டியனின் மகன்களில் ஒருவரால் நிறுவப்பட்டது. அவர் தன் தந்தை வழங்கிய பிராந்தியத்திற்கு தனது பெயரை இட்டார். பெலோபொனேசியப் போருக்கு முன்னும் பின்னும் நிசியாவின் கட்டுப்பாடு ஏதென்சுக்கும் மெகாராவுக்கும் இடையில் மாறிமாறி இருந்துவந்தது. மெகாரியர்கள் நிசியாவை தங்கள் நகரத்துடன் சேர்த்து பாதுகாக்ககும் வகையில் நீண்ட சுவர்களைக் கட்டினார்கள். துசிடிடீஸின் கூற்றுப்படி, துறைமுகத்தை மெகாராவுடன் இணைக்கும் சுவர்களின் நீளம் எட்டு கிரேக்க ஸ்டேடியாக்கள் ஆகும், அதே நேரத்தில் இசுட்ராபோ சுவர்கள் 18 ஸ்டேடியா நீளம் கொண்டதாகக் கூறுகிறார். டிமீடரின் கோயில் நிசியாவுக்கு அருகிலுள்ள சாலையில் அமைந்திருந்தது. மேலும் பொசைடன் கோயில் துறைமுக நகரத்திற்குள் அமைந்திருந்தது. மெகாராவின் கவிஞரான தியோக்னிசின் பிறப்பிடமாக நிசீயா கருதப்படுகிறது. ஆனால் அவரது பிறந்த இடம் குறித்து உறுதியாக அறியப்படவில்லை இந்தப் பண்டைய துறைமுக நகரத்தின் இருப்பிடம் குறித்து வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதம் நிலவுகிறது.
# புருஷார்த்தம்

**புருஷார்த்தம்** (சமஸ்கிருதம்: पुरुषार्थ, IAST: Puruṣārtha) என்பது இந்து சமய சித்தாந்தத்தின்படி மனித வாழ்க்கையின் நான்கு நேரான குறிக்கோள்கள் அல்லது நோக்கங்களைக் குறிக்கிறது. இந்து மரபிலே வலியுறுத்தப்படும் அறநெறிகளில் புருஷார்த்தங்களும் ஒன்றாகும். "மனித நாட்டத்தின் பொருள்" என்பதாகப் பொருட்படும் புருஷார்த்தமானது, மனிதனால் அடையப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். இச்சிந்தனை இந்து மதத்தில் ஒரு மையக் கருத்தாகும். நான்கு புருஷார்த்தங்களாவன தர்மம் (அதாவது நீதி, தார்மீக சிந்தனைகள்), அர்த்தம் (செழிப்பு, பொருளாதாரப் பயன்கள்), காமம் (இன்பம், அன்பு, உளவியல் பொருட்கள்), மற்றும் மோட்சம் (வீடுபேறு, ஆன்மீகச் சிந்தனைகள், மெய்யுணர்தல்) ஆகியனவாகும். தமிழில் இவை முறையே **அறம்**, **பொருள்**, **இன்பம்**, மற்றும் **வீடு** (அல்லது **வீடுபேறு**) எனப்படுகின்றன.  
நான்கு புருஷார்த்தங்களுமே முக்கியமானவை தான் என்றாலும் ஒன்றை மட்டுமே கைகொள்ளும் நிலை வரின் தர்மமே (அறம்) அர்த்ததையும் காமத்தையும் விட முக்கியமானது என்று இந்து தத்துவத்தில் கூறப்படுகிறது. மோட்சம் மனித வாழ்வின் இறுதி இலட்சியமாகக் கருதப்படுகிறது. எனினும் மோட்சத்தைக் குறித்து இந்துக்களிடையே பலவகையான கருத்துகளும் விளக்கங்களும் இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  
இந்திய வரலாற்றில் அறிஞர்கள் பலரும் அர்த்தம், காமம் ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையே ஒருவித உள்ளார்ந்த பதற்றம் இருப்பதைச் சுட்டியுள்ளனர். மேலும் மோட்சம் எனப்படும் ஆன்மீகத் தேடலுக்காக அனைத்து செல்வங்களையும் இன்பத்தையும் துறக்க வேண்டுமென்றும் வலியுறுத்தியுள்ளனர். இதற்காகவே அவர்கள் நிஷ்காம கர்மம் என்ற "தன்னலமற்று அல்லது பற்றற்று செயல்படும்" விதத்தை அர்த்தத்திற்கும் காமத்திற்கும் இடையேயுள்ள இப்பதட்டத்திற்கு ஒரு தீர்வாக முன்மொழிந்துள்ளனர்.
# அசிசா சித்திக்கு

**அசிசா சித்திக்கு** (*Aziza Siddiqui*) ஆப்கானித்தான் நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு சமுகச் செயற்பாட்டாளர் ஆவார். 1983 ஆம் ஆண்டு இவர் பிறந்தார். ஆப்கானித்தான் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனமான ஆக்சன் எய்டுடன் இணைந்து பெண்களின் உரிமைகள் தொடர்பான ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தார். கிராமப்புற ஆப்கானிய பெண்களின் நிலைமை குறித்து ஆய்வுகள் செய்தார். பெண்களின் உரிமைகள் குறித்து அவர்களுக்கு கல்வி அளித்தார். தனிப்பட்ட முறையில் இப்பணிக்காக அச்சுறுத்தப்பட்ட போதிலும் முடிவுகள் எடுத்து செயல்படுவதில் பெண்களுக்குத் தொடர்ந்து பயிற்சிகளை ஏற்பாடு செய்தார்.  
ஆப்கானித்தானில் பிறந்த அசிசா சித்திக்கு, போரின் காரணமாக எட்டு வயதாக இருக்கும் போது பாக்கித்தானுக்குப் புறப்பட்டார். ஆனால் 2003 ஆம் ஆண்டு பெண்களின் உரிமைகளுக்காகப் பணியாற்றுவதற்காக ஆப்கானித்தானுக்குத் திரும்பினார். 2007 ஆம் ஆண்டில் பன்னாட்டு வீரப் பெண் விருதைப் பெற்றார். இருப்பினும், இவருடைய புகழின் காரணமாக பாதுகாப்பாக ஆப்கானித்தானுக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. எனவே இவர் அமெரிக்காவில் தஞ்சம் அடைந்தார்.  
முதியோர், ஊனமுற்ற புலம்பெயர்ந்தோர், தஞ்சம் அடைந்தவர்கள், அகதிகள் ஆகியோருக்கு உதவும் இருமொழி பன்னாட்டு உதவியாளர் சேவைகளுக்கான பணியாளராக 2008 ஆம் ஆண்டு முதல் பணியாற்றத் தொடங்கினார். 2009 ஆம் ஆண்டில், கலை மற்றும் கலைக் கல்வியின் மூலம் பன்முகத்தன்மையை ஊக்குவிக்கும் கீதானா தயாரிப்பு நிறுவனம் வழங்கும் "ஆண்டின் அசாதாரண சாதாரண நபர்" என்ற விருதை சித்திக் பெற்றார்.
# பி. ராஜ்குமார்

**பி. ராஜ்குமார்** எனும் **ராஜ்குமார் பத்துமலை** (பிறப்பு: 10 டிசம்பர் 1964); (மலாய்: *Batumalai Rajakumar*; ஆங்கிலம்: *Batumalai Rajakumar*) என்பவர் மலேசியாவில் புகழ்பெற்ற இடைத்தொலைவு ஓட்டக்காரர்.  
அமெரிக்கா, லாஸ் ஏஞ்சலஸ்
1984 ஒலிம்பிக் 800 மீ; 1500 மீ. போட்டிகளில் மலேசியாவைப் பிரதிநித்தவர்.
# பி. ராஜ்குமார்

## 1984 ஒலிம்பிக் சாதனை நேரங்கள்

- 1500 மீட்டர் - 3:55.19
- 800 மீட்டர் - 1:48.19
# பி. ராஜ்குமார்

## 1985 ஆசியா; மலேசியா சாதனை

- 800 மீட்டர் - 1:47.37  
1985-ஆம் ஆண்டு இந்தோனேசியா, ஜகார்த்தாவில் ஆசிய தடகளப் போட்டி விளையாட்டுகள் நடைபெற்றன. அதில் 800 மீட்டர் ஓட்டத்தில், 1:47.37 விநாடிகளில் ஓர் ஆசிய சாதனையைச் செய்தார். அந்தச் சாதனை, 36 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், இன்று வரையில் மலேசியாவில் முறியடிக்கப்படவில்லை.  
அவருடைய அந்தச் சாதனை முறியடிக்கப்பட வேண்டும் என்று விருப்பம் தெரிவித்து உள்ளார். இப்போது உள்ள தட கள விள்ளையாட்டாளர்கள் தங்களின் ஓட்ட முறைமையை மாற்ற வேண்டும்; முயற்சி செய்தால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்று சொல்கிறார்.  
1985 ஆசிய தடகளப் போட்டி விளையாட்டுகளில், இந்தியாவிற்கு 10 தங்கப் பதக்கங்கள் கிடைத்தன. மலேசியாவுக்கு ஒரே ஒரு தங்கம் கிடைத்தது. அதுவும் வி. ராஜ்குமாரின் 800 மீட்டர் ஓட்டத்தில் கிடைத்தது.
# பி. ராஜ்குமார்

## குடும்பம்

மனைவியின் பெயர் சரோஜா. இரு பிள்ளைகள். மகள் கிரித்திகா. மகன் யுவன்.  
ராஜ்குமார் தற்சமயம் பல்துறை தொழில் முனைவராகச் சொந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகிறார். ஒரு தங்கும் விடுதி; ஒரு பழத்தோட்டம், ஒரு விலங்குப் பண்ணை, ஒரு தேயிலைத் தோட்டம் மற்றும் ஒரு வீடமைப்பு நிறுவனம் போன்றவற்றை நடத்தி வருகிறார்.
# ஜம்மு காஷ்மீரில் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் பட்டியல்

19 சனவரி 1990 அன்று இரவில், பாகிஸ்தான் ஆதரவு இசுலாமிய பயங்கரவாதக் குழுக்கள், காஷ்மீர பண்டிதர்கள் உள்ளிட்ட 3 இலட்சம் முதல் 6 இலட்சம் வரையிலான இந்துக்களை காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றினர். இது முதல் தொடர்ச்சியாக ஜம்மு காஷ்மீரில் இந்துக்கள், கோவில்கள் மற்றும் துணை இராணுவப்படையினர் மீது பாகிஸ்தான் ஆதரவு பெற்ற இசுலாமிய பயங்கரவாதக் குழுக்கள் தொடர்தாக்குதல் நடத்தி வருகின்றனர். அதன் பட்டியல் கீழ் வருமாறு:
1. 1990 - காஷ்மீரி இந்துக்கள் வெளியேற்றம்
1. 1998 சப்நாரி படுகொலைகள்
1. 1998 சம்பா படுகொலை
1. 1998 பிரான்கோட் படுகொலைகள்
1. 1998 வந்தமா படுகொலைகள்
1. 2000 அமர்நாத் யாத்ரீகர்கள் படுகொலை
1. 2001 அமர்நாத் யாத்திரீகர்கள் படுகொலை
1. 2001 கிஷ்துவார் படுகொலை
1. 2002 அமர்நாத் யாத்திரீகர்கள் படுகொலை
1. 2002 காசிம் நகர் படுகொலைகள்
1. 2002 இரகுநாத் கோயில் தாக்குதல்கள்
1. 2003 புல்வாமா படுகொலைகள்
1. 2006 தோடா படுகொலை
1. அமர்நாத் தாக்குதல், 2017
1. 2016 ஊரித் தாக்குதல்
1. புல்வாமா தாக்குதல் 2019
# தானிய உற்பத்தியின் அடிப்படையில் நாடுகளின் பட்டியல்

**தானிய உற்பத்தியின் அடிப்படையில் நாடுகளின் பட்டியல்** (*List of countries by cereal production*) 2020 ஆம் ஆண்டின் உற்பத்தி அடிப்படையில் இங்கு பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பு பெருநிறுவன புள்ளிவிவர தரவுத்தளத்தில் இருந்து உற்பத்தி தரவுகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. 2020 ஆம் ஆண்டிற்கான உலக தானிய உற்பத்தி 2,996,142,289 மெட்ரிக் டன்களாக இருந்தது.  
1961 ஆம் ஆண்டில் உற்பத்தி 877 மில்லியன் டன்களாக இருந்தது.
# தானிய உற்பத்தியின் அடிப்படையில் நாடுகளின் பட்டியல்

## உலக உற்பத்தி

**'''உலக உற்பத்தி டன்களில்.'''**  
| 1961 | 876,874,525 |
| --- | --- |
| 1962 | 933,372,951 |
| 1963 | 949,345,889 |
| 1964 | 1,001,214,053 |
| 1965 | 998,593,015 |
| 1966 | 1,078,340,182 |
| 1967 | 1,124,081,325 |
| 1968 | 1,160,679,028 |
| 1969 | 1,170,998,781 |
| 1970 | 1,192,507,686 |
| |
| 1971 | 1,299,667,694 |
| --- | --- |
| 1972 | 1,258,478,723 |
| 1973 | 1,357,015,158 |
| 1974 | 1,326,549,451 |
| 1975 | 1,359,804,032 |
| 1976 | 1,463,711,084 |
| 1977 | 1,456,344,202 |
| 1978 | 1,582,019,615 |
| 1979 | 1,537,501,608 |
| 1980 | 1,549,912,169 |
| |
| 1981 | 1,6323,820,38 |
| --- | --- |
| 1982 | 1,692,539,888 |
| 1983 | 1,626,946,262 |
| 1984 | 1,786,795,488 |
| 1985 | 1,821,240,879 |
| 1986 | 1,834,022,448 |
| 1987 | 1,771,529,037 |
| 1988 | 1,727,627,559 |
| 1989 | 1,871,355,619 |
| 1990 | 1,951,724,102 |
| |
| 1991 | 1,890,391,252 |
| --- | --- |
| 1992 | 1,973,500,496 |
| 1993 | 1,904,192,038 |
| 1994 | 1,953,889,075 |
| 1995 | 1,899,401,998 |
| 1996 | 2,061,255,710 |
| 1997 | 2,095,415,393 |
| 1998 | 2,085,475,526 |
| 1999 | 2,082,266,262 |
| 2000 | 2,058,541,725 |
| |
| 2001 | 2,104,846,582 |
| --- | --- |
| 2002 | 2,053,763,021 |
| 2003 | 2,073,835,918 |
| 2004 | 2,285,578,663 |
| 2005 | 2,266,634,527 |
| 2006 | 2,255,532,617 |
| 2007 | 2,345,854,508 |
| 2008 | 2,519,336,137 |
| 2009 | 2,487,453,769 |
| 2010 | 2,461,509,552 |
| |
| 2011 | 2,582,720,778 |
| --- | --- |
| 2012 | 2,556,062,752 |
| 2013 | 2,758,918,973 |
| 2014 | 2,809,728,230 |
| 2015 | 2,833,660,085 |
| 2016 | 2,912,616,402 |
| 2017 | 2,961,463,847 |
| 2018 | 2,906,510,640 |
| 2019 | 2,963,812,987 |
| 2020 | 2,996,142,289 |
|}
# இக்பால் மன்சில்

**இக்பால் மன்சில்** (Iqbal Manzil) என்பது இசுலாமியக் கவிஞரும் தத்துவஞானியுமான முனைவர் முகம்மது அல்லாமா இக்பால் பிறந்த இடமாகும். பாக்கித்தானின் பஞ்சாப் மாகாணத்தில் உள்ள சியால்கோட் நகரின் மையத்தில் இம்மாளிகை அமைந்துள்ளது.
# இக்பால் மன்சில்

## வரலாறு

இக்பால் மன்சில் 1861 ஆம் ஆண்டு அல்லாமா இக்பாலின் தாத்தா முகமது ரபீக் என்பவரால் வாங்கப்பட்டது. வீடு முதலில் மிகவும் சிறியதாக இருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு வாரிசும் கட்டடத்தை சேர்த்துக் கொண்டே இருந்ததால் கட்டிடம் பெரிய அளவுக்கு வளர்ந்தது.  
தந்தை நூர் முகம்மது இறந்த பிறகு, இக்பாலின் அண்ணன் அட்டா முகமது, இக்பால் மன்சிலின் உரிமையாளராக நியமிக்கப்பட்டார். அட்டா முகமதுவின் மகன்கள் அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, வீட்டை விட்டு வெளியேறி கராச்சி மற்றும் லாகூரில் தங்கினர். அக்டோபர் 1924 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் இக்பால் மன்சிலில் பிறந்தார். இயாவேத்து இக்பால் தனது குழந்தைப் பருவத்தை லாகூரில் கழித்தார். ஆனால் பின்னர் மீண்டும் இக்பால் மன்சிலில் நுழையவே இல்லை. அல்லாமா இக்பாலின் மற்றொரு மகன் அஃப்தாப் இக்பால் தனது வாழ்க்கையின் சிறந்த நாட்களை கராச்சியில் வசித்து வந்தார். அல்லாமா இக்பாலுக்கு முனிரா இக்பால் என்ற மகளும் இருந்தாள்.  
1986 ஆம் ஆண்டு முதல், ரியாசு உசைன் நக்வி இக்பால் மன்சிலில் காப்பாளராக இருந்து வருகிறார்.
# இக்பால் மன்சில்

## மறுசீரமைப்புப் பணி

பாக்கித்தான் அரசாங்கம் 1971 ஆம் ஆண்டு இக்பால் மன்சிலை அதன் மறுசீரமைப்பிற்காக வாங்கி தொல்லியல் துறையிடம் ஒப்படைத்தது. இதனால் ஒரு கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் தகுதிக்கு பொருத்தமாக இது இருந்தது.
# இக்பால் மன்சில்

## மறுசீரமைப்புப் பணி

### அலட்சியம்

இருப்பினும், 2000 ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில் தேசிய பாரம்பரியத்தை பாதுகாக்கும் பொறுப்பில் இருந்த அதிகாரிகளின் அலட்சியத்தால் இக்பால் மன்சில் பாதிக்கப்பட்டது. பல தசாப்தங்கள் பழமையான கட்டிடத்தின் சுவர்களில் விரிசல்கள் தோன்றின, கதவுகள் சத்தமிட்டன. கட்டடம் இடிந்து விழும் நிலைக்குச் சென்றது. பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை ஒரே நாளில் 300 இல் இருந்து சில பத்து நபர்களுக்கு சென்றது. கட்டடத்தின் பின் பகுதி பாழடைந்த நிலையில் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டது.
# இக்பால் மன்சில்

## மறுசீரமைப்புப் பணி

### புதுப்பித்தல்

சியால்கோட் மாவட்ட அரசாங்கம் இடிந்து விழும் நிலையில் இருந்த இக்பால் மன்சிலை காப்பாற்ற இதை புதுப்பித்தது.
# இக்பால் மன்சில்

## பார்வையாளர்கள்

புதுப்பிக்கப்பட்டதிலிருந்து, இக்பால் மன்சில் அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் கண்டு களிக்க பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்துள்ளது. பாக்கித்தானுக்கான தசகிசுத்தான் தூதர் செராலி எசு இயோனோவ் மற்றும் சப்பானின் ஒசாகா பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த சப்பானிய பிரதிநிதிகள் போன்றவர்கள் சில குறிப்பிடத்தக்க பார்வையாளர்களில் அடங்குவர். . ஊல்வா பூரியின் பாரம்பரிய காலை உணவை சப்பானிய பிரதிநிதிகள் உண்டு மகிழ்ந்தனர்.
# பனூன் காஷ்மீர்

**பனூன் காஷ்மீர்** என்பது இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் பகுதியில் உள்ள காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் பூர்வ குடிகளான காஷ்மீர் பண்டிதர்களின் வாழிடமாகும். சனவரி 1990-ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தான் ஆதரவு பெற்ற ஆயுதமேந்திய பயங்கரவாத அமைப்புகளால், இந்துக்களுக்கு எதிரான கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு போன்ற கொலை தாக்குதல்களால், காலம் காலமாக வாழ்ந்த தாயகத்தை விட்டு, 3 இலட்சம் முதல் 6 இலட்சம் வரையிலான காஷ்மீர் பண்டிதர்கள் உள்ளிட்ட உடமைகளை இழந்து வெறும் கையுடன் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டனர். இவ்வாறு காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேறிய இந்துக்கள் ஜம்மு, தில்லி, சண்டிகர் போன்ற நகரங்களில் உள்நாட்டில் அகதிகளாக இன்றும் வாழ்கின்றனர்.  
காஷ்மீருக்கு வெளியில் வாழும் காஷ்மீர இந்துக்கள், தங்களின் பூர்வீக வாழிடமான காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில், ஜீலம் ஆறுக்கு வடக்கே மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய பகுதிகளை மீண்டும் அடைவதற்கு **பனூன் காஷ்மீர்** (நமது காஷ்மீர்) எனும் இயக்கத்தை 1991-ஆம் ஆண்டில் காஷ்மீர எழுத்தாளரும், சமூக ஆர்வலருமான அக்னிசேகர் என்பவரால் முன்மொழியப்பட்டது. பனூர் காஷ்மீர் எனும் சொல் *பனூன் காசீர்* என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது. இதன் பொருள் **நமது காஷ்மீர்** என்பதாகும்.  
பனூன் காஷ்மீர் அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளராக டாக்டர் அக்னிசேகரும், தலைவராக டாக்டர் அஜய் குருங்கும் உள்ளனர். ராகுல் கவுல் அதன் இளைஞர் அணி தலைவராக உள்ளார்.  
காஷ்மீர் இந்துக்கள் கோரும் பனூன் காஷ்மீர் பகுதிக்கு ஒன்றியப் பகுதி தகுதி வழங்க தொடர்ந்து இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வருகிறது. பனூன் காஷ்மீர் இயக்கத்தினர் இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம், பிரிவு 370 மற்றும் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம், பிரிவு 35ஏ ஆகியவைகளை இந்திய அரசியலமைப்பிலிருந்து நீக்க வலியுறுத்துகிறது.
# பனூன் காஷ்மீர்

## இதனையும் காண்க

- காஷ்மீர பண்டிதர்கள்
- காஷ்மீரி இந்துக்கள் வெளியேற்றம்
# வெங்கடராமன் இராகவன்

**வெங்கடராமன் இராகவன்** (*Venkataraman Raghavan*)(1908-1979) என்பவர் சமசுகிருத அறிஞர் மற்றும் இசையமைப்பாளர் ஆவார். இவர் பத்ம பூசண் மற்றும் சமசுகிருதத்திற்கான சாகித்ய அகாடமி விருது உட்படப் பல விருதுகளைப் பெற்றவர். மேலும் 120 புத்தகங்கள் மற்றும் 1200 கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார்.  
1963ஆம் ஆண்டில், இவர் போஜாவின் *ஷ்ங்கார-பிரகாஷாவைத்* திருத்தி மொழிபெயர்த்தார். இது 36 அத்தியாயங்களில் கவிதை மற்றும் நாடகம் இரண்டையும் கையாளும் ஒரு கட்டுரையாகும். 1998-ல் ஹார்வர்ட் ஓரியண்டல் தொடரின் தொகுதி 53 ஆக வெளியிட இந்த நிதியுதவி வழிவகுத்தது.  
இவர் சமசுகிருதத்தில் இரவீந்திரநாத் தாகூரின் முதல் நாடகமான *வால்மீகி பிரதிபாவினை* மொழிபெயர்த்தார். இது வால்மீகியை ஒரு கொள்ளைக்காரனிலிருந்து கவிஞராக மாற்றுவதைக் குறிக்கின்றது.  
}}
# கிர்பால் சிங் நரங்

**கிர்பால் சிங் நரங்** (*Kirpal Singh Narang*) என்பவர் இந்திய வரலாற்றாசிரியர், கல்வியாளர் மற்றும் பஞ்சாபி பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக இருந்தவர் ஆவார். இவர் இந்த பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர்கள் வரிசையில் இரண்டாவதாகவும் (1966-75) அவர்களில் மிக நீண்ட காலம் பணியாற்றியவரும் ஆவார். பிரித்தானிய இந்தியாவின் பஞ்சாபில் உள்ள அமிர்தசரசில் 1912ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 12ஆம் தேதி பிறந்தார். இவர் பஞ்சாப் மற்றும் சீக்கியர்களின் வரலாறு குறித்த பல புத்தகங்களை வெளியிட்டார். இதில் பஞ்சாப் வரலாற்றின் நான்கு தொகுதிகள் மற்றும் ஒரு இசுலாம் பற்றிய புத்தகம் அடங்கும். கல்வி மற்றும் இலக்கியத்தில் இவர் ஆற்றிய பங்களிப்புகளுக்காக, 1975ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசு இவருக்குப் பத்ம பூசண் என்ற மூன்றாவது உயரிய குடிமகன் விருதை வழங்கியது.
# சீனா கிழக்கத்திய வான்வழி விமானம் 5735

## விமானம்

குன்மிங் சாங்சுய் பன்னாட்டு விமான நிலையத்திலிருந்து குவாங்சூ பையுன் பன்னாட்டு விமான நிலையத்திற்கு உள்ளூர் நேரப்படி 13:15 மணிக்கு விமானம் புறப்பட்டது. 15:05 மணிக்கு விமானம் தரையிறங்க வேண்டும்.  
விபத்திற்கு நான்கு மணி நேரத்திற்கு முன்பு, உயோ வானிலை சேவைகள் நிறுவனம் வலுவான வெப்பச்சலன காற்றுக்கான எச்சரிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது.  
பொதுவாக வானூர்தி விரைவு எடுத்து பின் திடீரென்று குப்புற பாய்வது நடக்காது என்று கூறப்படுகிறது. வானூர்தியின் பின்புறத்தில் உள்ள வானூர்தியை நிலைநிறுத்தும் கிடைமட்ட வால் சரியாக வேலை செய்யாததாலோ நாச வேலை காரணமாகவோ விபத்து நடந்திருக்கலாம் என இருக்கலாம் ஊகிக்கப்படுகிறது. அனைத்து எந்திரங்களும் வேலை செய்யாவிட்டாலும் வானூர்தி காற்றில் வழுவி பறப்பது போல வடிவமைக்கப்படுகிறதே அன்றி குப்புற பாய்வது போன்று வடிவமைக்கப்படுவதில்லை என்று முனைவர் பிரௌன் கூறினார். விபத்துக்குள்ளான போயிங் 737NG அதாவது 737 அடுத்த தலைமுறை வானூர்தி மற்ற வானூர்திகளை விட பாதுகாப்பானதாக கருதப்படுகிறது. 1997இல் இருந்து 7,000 வானூர்திகள் விற்பனையானதில் 11 வானூர்திகளே விபத்துத்தை சந்தித்துள்ளன. விபத்துக்குள்ளான வானூர்தி தன் முதல் பறப்பை யூன் 2015இல் சீனாவில் மேற்கொண்டது. வானூர்தி 29,100 அடி உயரத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது பின் 2.20 மணிக்கு பின் திடீரென பெருமளவு உயரத்தை இழந்துள்ளது, தொடர்பு துண்டிக்கப்படும் முன் உடனடியாக இழந்த உயரத்தில் 1,000 அடியை மீட்டு மேலெலுந்து பின் மீண்டும் குப்புற பாய்ந்துள்ளது. இரண்டு நிமிடத்திற்குள் 25,000 அடிக்கும் அதிகமான உயரத்தை இழந்துள்ளது.
# சீனா கிழக்கத்திய வான்வழி விமானம் 5735

## கருப்புப் பெட்டி

ஆறு நாள் தேடலுக்குப் பின் ஐந்து அடி ஆழத்தில் புதைந்திருந்த கருப்புப்பெட்டி கண்டெடுக்கப்பட்டு அமெரிக்காவுக்கு ஆராய அனுப்பப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்க வல்லுநர்கள் குழு வாசிங்டன் டி.சி அருகேயுள்ள சோதனைச்சாலையில் இதை ஆராய உள்ளார்கள். விபத்து நடந்த மலைப்பகுதியில் வானூர்தி மோதியதில் 20 அடி ஆழ பள்ளம் உருவாகியுள்ளது.  
இந்த விபத்து வானோடிகள் அறையிலிருந்த சிலரால் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது என அமெரிக்க அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர்.
# தாமோதரசேனன்

**தாமோதரசேனன்** ( *Damodarasena*) (ஆட்சி சுமார்410–420 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தின் நந்திவர்தன-பிரவரபுர கிளையின் ஆட்சியாளராவார். இவர் இரண்டாம் உருத்ரசேனருக்கும் குப்தப் பேரரசர் இரண்டாம் சந்திரகுப்தரின் மகள் பிரபாவதிகுப்தாவிற்கும் மகனாவார். இவரது தந்தையின் அகால மரணத்தின் போது இவரும் இவரது சகோதரர்களான திவாகரசேனனும், பிரவரசேனனும் உரிய வயதினராக இல்லாமல் இருந்ததால், இவர்களது தாயார் பிரபாவதிகுப்தா நீண்ட காலத்திற்கு ஆட்சியாளராக ஆட்சி செய்தார். பட்டத்து இளவரசரான திவாகரசேனன், அரியணை ஏறுவதற்கு முன்பே இறந்துவிட்டார். அதனால் தாமோதரசேனனும் அவனுடைய சகோதரன் இரண்டாம் பிரவரசேனனும்தான் வாகடக அரசர்களாக ஆனார்கள். தாமோதரசேனாவின் ஆட்சியின் ஒரு பகுதியின் போது பிரபாவதிகுப்தா தொடர்ந்து ஆட்சியாளராக செயல்பட்டிருக்கலாம்.  
கடந்த காலங்களில், தாமோதரசேனனின் வாகாடக ஆட்சியாளரின் நிலை சர்ச்சைக்கு உட்பட்டது. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் வி.வி.மிராஷி மற்றும் ஏ.எஸ். அல்டேகர் உட்பட சில குறிப்பிடப்பட்ட வரலாற்றாசிரியர்கள் தாமோதரசேனனும் இரண்டாம் பிரவரசேனனும் உண்மையில் ஒரே நபர் என்று நினைத்தனர். "பிரவரசேனன்" என்பது வெறுமனே தாமோதரசேனன் அரியணையில் ஏறிய பிறகு பெற்ற முடிசூட்டுப் பெயராகும். இருப்பினும், 1982 இல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மீரேகான் முத்திரை கல்வெட்டு, பிரபாவதிகுப்தாவை "இரண்டு மன்னர்களின் தாய்" (அதாவது தாமோதரசேனன் மற்றும் இரண்டாம் பிரவரசேனன் ) என்கிறது. இறுதியாக இரண்டு நபர்களும் உண்மையில் வேறுபட்டவர்கள் என்பதை கல்வெட்டு நிறுவுகிறது.
# முதலாம் சர்வசேனன்

**முதலாம் சர்வசேனன்** (Sarvasena I) (ஆட்சி325–355 பொ.ச. ) வாகாட வம்சத்தின் அரசரும் வத்சகுல்ம கிளையின் நிறுவனரும் ஆவார். இவர் *தர்ம-மகாராஜா* என்ற பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். மேலும், பிராகிருதத்தில் ஒரு திறமையான கவிஞராக இருக்கலாம். பிற்கால எழுத்தாளர்கள் இவரது இழந்த படைப்பான *ஹரிவிஜயத்தைப்* புகழ்ந்தனர். மேலும் இவரது சில வசனங்களும் *கதாசட்டசையில்* சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. சர்வசேனனுக்குப் பிறகு இவரது மகன் விந்தியசேனன் ஆட்சிக்கு வந்தார்.
# இரண்டாம் சர்வசேனன்

**இரண்டாம் சர்வசேனன்** ( *Sarvasena* II ) (ஆட்சி சுமார்415–455 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தின் வத்சகுல்மா கிளையின் ஆட்சியாளராவார். இவர் இரண்டாம் பிரவரசேனனின் மகனும் வாரிசும் ஆவார்.
# இரண்டாம் சர்வசேனன்

## பின்னணி

இவர் தனது எட்டு வயதிலேயே அரியணை ஏறினார். அஜந்தா கல்வெட்டின் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி இளம் மகனும் வத்சகுல்மாவின் இரண்டாம் பிரவரசேனனின் வாரிசுமான பெயரை வழங்காததால், இவரது அடையாளம் வாகாடர்களின் ஆரம்பகால வரலாற்றாசிரியர்களுக்குத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், இரண்டாம் சர்வசேனன் இரண்டாம் பிரவரசேனனின் வாரிசு என்பதும், அஜந்தா பரம்பரையின் பெயரிடப்படாத அரசனுடன் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும் என்பதும் இப்போது தெளிவாகிறது.
# இரண்டாம் சர்வசேனன்

## வரலாறு

இவரது தந்தையைப் போலவே, சர்வசேனனும் தனது முன்னோர்களால் பயன்படுத்தப்பட்ட *தர்ம-மகாராஜா* என்ற பட்டத்திற்குப் பதிலாக *மகாராஜா* என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார். சர்வசேனனும் தனக்கான கல்வெட்டுகள் எதையும் வெளியிட்டதாகத் தெரியவில்லை. இந்தக் காரணங்களுக்காக, நந்திவர்தன மற்றும் பிரவரபுரத்தில் இருந்து ஆண்ட முக்கிய வாகாடகா கிளையின் கீழ் சர்வசேனன் இருக்கலாம் என்று வரலாற்றாளர் ஹான்ஸ் பேக்கர் நம்புகிறார். மறுபுறம், அஜய் மித்ரா சாஸ்திரி, சர்வசேனனை தெற்கே இருந்த கதம்ப இராச்சியத்தின் மீது கணிசமான செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்த ஒரு சக்திவாய்ந்த ஆட்சியாளராகக் கருதுகிறார்.  
சர்வசேனன் ஒரு நீண்ட ஆட்சியைக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். மேலும், அது பெரும்பாலும் அமைதியானதாகத் தெரிகிறது. பிற்கால வாகாடகப் பதிவுகளில் இவர் ஒரு நல்ல ஆட்சியாளராக விவரிக்கப்படுகிறார். மேலும் இவரது முக்கிய அக்கறை தனது அண்டை நாடுகளுடன் போரிடுவதை விட தனது குடிமக்களின் நலனில் இருந்ததாக தெரிகிறது. சர்வசேனனுக்குப் பிறகு இவரது மகன் தேவசேனன் பொ.ச. 450 களின் முதல் பாதியில் பதவியேற்றார்.
# முதலாம் பிருதிவிசேனன்

**முதலாம் பிரிதிவிசேனன்** ( *Prithivishena* I ஆட்சி சுமார் 360–385 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தின் நந்திவர்தன-பிரவரபுர கிளையின் ஆட்சியாளர் ஆவார். இவர் கிளையின் நிறுவனர் முதலாம் உருத்திரசேனனின் மகனும் வாரிசுமாவார்.
# முதலாம் பிருதிவிசேனன்

## பின்னணி

இவரது காலத்தில் குப்தர்களின் விரிவாக்கம் இருந்தபோதிலும், பிரிதிவிசேனனின் கீழ் வாகாடகர்கள் மத்திய இந்தியாவில் கணிசமான செல்வாக்கைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தாகத் தெரிகிறது. புந்தேல்கண்ட் பகுதியின் இரண்டு கல்வெட்டுகள், பழைய ஜசோ மாநிலத்தில் உள்ள நச்னா அல்லது நச்னே-கி-தலை மற்றும் பழைய அஜய்கர் மாநிலத்தில் உள்ள கஞ்ச் ஆகிய பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன. அவை வாகாடக மன்னன் பிருதிவிசேனனின் அடிமையாக இருந்ததாகக் கூறும் வியாக்ரதேவா என்ற உள்ளூர் மன்னனைக் குறிப்பிடுகின்றன. இந்தக் கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வாகாடக அரசன் "பிரிதிவிசேனன்" முதலாம் பிரிதிவிசேனன் அல்லது பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு ஆட்சி செய்த இரண்டாம் பிருதிவிசேனன் என்பதில் சில சர்ச்சைகள் உள்ளன. நச்னா மற்றும் கஞ்ச் கல்வெட்டுகளின் பழங்காலத் தனித்தன்மைகள் முந்தைய வாகாடகா கல்வெட்டுகளைப் போலவே இருப்பதால் வியாக்ரதேவன் முதலாம் பிருதிவிசேனனின் அடிமையாக இருந்திருக்கலாம் என்று வரலாற்றாளர் டி.சி.சர்கார் கருதுகிறார். ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன் ஆட்சி செய்திருக்க வேண்டும். வரலாற்றாளர் ஏ.சி. அல்தேக்கர் இதேபோல் வியாக்ரதேவன் முதலாம் பிரிதிவிசேனனின் அடிமையாக இருந்தான். இரண்டாம் பிரிதிவிசேனனிடம் அல்ல என்று கூறுகிறார்.
# முதலாம் பிருதிவிசேனன்

## ஆட்சி

பிருதிவிசேனனின் ஆட்சியின் பிற்பகுதியில் இவரது மகன் இரண்டாம் ருத்திரசேனர் குப்த இளவரசி பிரபாவதிகுப்தாவை மணந்தபோது வாகாடக வரலாற்றின் மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளில் ஒன்று நடந்தது. இந்த திருமணம் அந்த நேரத்தில் இந்தியாவில் இருந்த இரண்டு சக்திவாய்ந்த அரச குடும்பங்களுக்கு இடையே ஒரு கூட்டணியை உறுதி செய்தது. குப்தப் பேரரசர் இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் தான் தனது மகளின் திருமணத்தை வாகாடக இளவரசருக்கு முன்மொழிந்தார். ஏனெனில் அவர் தனது படைகள் மால்வா மற்றும் குசராத்தில் இருக்கும்போது தனது தெற்கு எல்லையில் ஒரு இணக்கமான கூட்டாளியை விரும்பினார்.  
விந்தியசேனன் இவரது சமகாலத்தவராக வாகாடக வம்சத்தின் பாசிம் அல்லது வத்சகுல்மா கிளையைச் சேர்ந்த இவரது உறவினர் தெற்கே ஆண்டு வந்தார். வம்சத்தின் இரண்டு கிளைகளுக்கும் இடையிலான உறவு இந்த நேரத்தில் மிகவும் சுமூகமாக இருந்ததாகத் தோன்றுகிறது, பிருதிவிசேனன் தலைமையிலான பிரதான கிளை வத்சகுல்மா கிளையின் மீது பெயரளவு மேலாதிக்கத்தை அனுபவித்து வந்தது.
# முதலாம் பிருதிவிசேனன்

## ஆளுமை

பிற்கால வாகாடக கல்வெட்டுகளில், பிருதிவிசேனன் நேர்மையான வெற்றியாளர் என்றும் நேர்மை, பணிவு, இரக்கம் மற்றும் மனத்தூய்மை ஆகிய குணங்களைக் கொண்டவராக விவரிக்கப்படுகிறார். இவர் முதுமை வரை வாழ்ந்திருக்கலாம். மேலும் ஒரு பெரிய குடும்பத்தை கொண்டிருந்தார். ஏனெனில் வாகாடக கல்வெட்டுகள் இவரை மகன்கள் மற்றும் பேரன்களால் சூழப்பட்ட ஒரு தேசபக்தர் என்று விவரிக்கின்றன. இவருக்குப் பிறகு இவரது மகன் இரண்டாம் ருத்ரசேனன் ஆட்சிக்கு வந்தார்.
# இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன்

**இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன்** (*Prithivishena* II) (ஆட்சி சுமார்.480–500/505 பொ.ச. ) வாகாடக வம்சத்தின் நந்திவர்தன-பிரவரபுர கிளையின் ஆட்சியாளராவார். இவர் தனது தந்தை நரேந்திரசேனனுக்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்தார். இவர் வாகாடக வரிசையின் கடைசி அறியப்பட்ட மன்னராக இருந்தார். இவருக்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் பற்றிய சான்றுகள் ஏதுமில்லை.
# இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன்

## பின்னணி

பிருதிவிசேனன், நரேந்திரசேனனுக்கும் அவரது மனைவி குந்தள நாட்டு இளவரசி அஜ்ஜிதபட்டாரிகா ஆகியோருக்குப் பிறந்தார். இவரது தாத்தா இரண்டாம் பிரவரசேனனின் ஆட்சியின் போது இவரது தந்தை பட்டத்து இளவரசராக இருக்கும்போதே இவர் பிறந்திருக்கலாம். சுமார் 20 வயது இளைஞனாக இருந்தபோது, வாகாடகா இராச்சியத்தின் மீது படையெடுத்த பஸ்தார் பகுதியின் நளன்களை விரட்டியடிக்க தனது தந்தைக்கு உதவியதாக வரலாற்றாளர் ஏ. எஸ். அல்டேகர் கூறுகிறார்.
# இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன்

## ஆட்சி

இவரது கல்வெட்டுகள், "தனது குடும்பத்தின் மூழ்கிய அதிர்ஷ்டத்தை" இரண்டு முறை மீட்டதாக குறிப்பிடுகின்றன. இந்த இரண்டு நிகழ்வுகள் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. முதல் உதாரணம் இவரது தந்தையின் ஆட்சியின் போது மேற்கூறிய நளர்களை விரட்டியடித்தது என்றும், இரண்டாவது திரிகூடக மன்னன் தக்ரசேனனுடனான போருக்குப் பிறகு நடத்திய அசுவமேத யாகத்தை பற்றியது என்று அல்டேகர் கூறுகிறார். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், பிருதிவிஷேனாவின் சாசனங்களில் உள்ள முத்திரைகள் அவரது முன்னோடிகளை விட போர்க்குணமிக்க தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன, ஏனெனில் அவை அரசன் "வெற்றி பெற விரும்பினான்" என்பதைக் குறிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், பிரிதிவிஷேனா சம்பந்தப்பட்ட போர்கள் பற்றிய விவரங்கள் எங்களிடம் இல்லை.  
இவர் ஒரு வைஷ்ணவர், இவர் "பரம-பாகவதர்" அல்லது "பாகவத பக்தி" என விவரிக்கப்படுகிறார். இது இவரது புகழ்பெற்ற தாத்தா இரண்டாம் பிரவரசேனனின் உறுதியான சைவ மதத்திலிருந்து ஒரு தலைகீழ் மாற்றத்தை பிரதிபலிக்கிறது. இவர் தனது பாட்டி பிரபாவதிகுப்தாவின் வைணவ நம்பிக்கையால் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.
# இரண்டாம் பிரிதிவிசேனன்

## வாரிசுகள்

பிருதிவிசேனனுக்கு சொந்த வாரிசுகள் இல்லை. அது இவரது மரணத்துடன் முடிவுக்கு வந்தது. இவரது மரணத்திற்குப் பிறகு வத்சகுல்மா கிளையைச் சேர்ந்த அர்சேனன் வாகாடகக் குடும்பத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கலாம். அஜந்தாவில் உள்ள கல்வெட்டு, குந்தள நாடு, அவந்தி நாடு, இலதா, தெற்கு கோசலம், கலிங்க நாடு மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட பல நாடுகளை அர்சேனன் வென்றவர் என்று விவரிக்கிறது. வாகாடகர்களின் பிரதான கிளையின் சில பிரதேசங்களை முதலில் கையகப்படுத்தாமல் அரிசேனன் தனது செல்வாக்கை இவ்வளவு பரந்த அளவில் விரிவுபடுத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை.
# சின்னையா கருப்பையா

**சின்னையா கருப்பையா** (பிறப்பு: 1937 இறப்பு: 1990); (மலாய்: *Sinnayah Karuppiah*; ஆங்கிலம்: *Sinnayah Karuppiah Jayabalan*) என்பவர் மலேசியாவின் முதல் ஒலிம்பிக் போட்டியில் மலேசியாவைப் பிரதிநிதித்தவர். 1956-ஆம் ஆண்டு ஆஸ்திரேலியா; மெல்பர்ன் நகரில் 13-ஆவது ஒலிம்பிக் விளையாட்டு நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.  
அந்த ஒலிம்பிக் நிகழ்ச்சியின் 100 மீட்டர், கள தடப் பந்தயத்தில் சின்னையா கருப்பையா கலந்து கொண்டார்.
# சின்னையா கருப்பையா

## பொது

அந்த ஒலிம்பின் போட்டி நிகழ்ச்சியில் மலாயா குழுவில் 33 பேர் போட்டியிட்டனர். இந்தியர்கள் எழுவர்:
# சின்னையா கருப்பையா

## பொது

### தடகளப் போட்டி

- சின்னையா கருப்பையா (100 மீட்டர்) (நேரம்: 11.56 விநாடிகள்)
- மாணிக்கவாசம் அரிச்சந்திரா (800 மீட்டர்) (நேரம்: 1 நிமிடம் 56.27 விநாடிகள்)
# சின்னையா கருப்பையா

## பொது

### வளைகோல் பந்தாட்டம் (ஹாக்கி)

- சுபாத் நடராஜா
- மாணிக்கம் சண்முகநாதன்
- சலாம் தேவேந்திரன்
- ராஜரத்தினம் செல்வநாயகம்
- நோயல் அருள்  
மலேசியாவின் முதல் ஒலிம்பிக் 100 மீ போட்டியில், மலேசியாவைப் பிரதிநிதித்த முதல் மலேசியர்; முதல் மலேசிய இந்தியர் எனும் பெருமையைப் பெறுகின்றார்.
# சின்னையா கருப்பையா

## கூட்டரசு மலாயா ஒலிம்பிக் மன்றம்

1954-இல் அனைத்துலக ஒலிம்பிக் மன்றத்தில் *(International Olympic Committee)* சேர்வதற்கு, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட கூட்டரசு மலாயா ஒலிம்பிக் மன்றத்திற்கு *(Federation of Malaya Olympic Council)* அனுமதி கிடைத்தது.  
ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிகள் 1896-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப் பட்டாலும், அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெறுவதற்கு 1954-ஆம் ஆண்டில் தான் மலாயாவுக்கு அனுமதி கிடைத்தது.
# பகவந்தராவ் அன்னாபாவ் மண்ட்லோய்

**பகவந்தராவ் அன்னாபாவ் மண்ட்லோய்** (*Bhagwantrao Mandloi*)(15 திசம்பர் 1892 - 3 நவம்பர் 1977), என்பவர் இந்திய தேசிய காங்கிரசு அரசியல்வாதியும், மத்தியப் பிரதேசத்தின் முன்னாள் முதல்வரும் ஆவார். இவர் காண்டுவாவில் பிறந்தார். இவர் இந்திய அரசின் உயரிய விருதான பத்ம பூசண் விருதினைப் பெற்றவர் ஆவார்.  
இவர் 1 சனவரி 1957 முதல் 30 சனவரி 1957 வரையிலும், 12 மார்ச் 1962 முதல் 29 செப்டம்பர் 1963 வரையிலும் இரண்டு முறை மாநிலத்தின் முதலமைச்சராக இருந்தார். 1957 பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதன் மூலம் பிரிக்கப்படாத மத்தியப் பிரதேச சட்டப் பேரவையின் காண்டுவா சட்டமன்றத் தொகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.
# நரேந்திரசேனன்

**நரேந்திரசேன** (*Narendrasena*) ( ஆட்சி சுமார்455–480 பொ.ச. ) வாகாட வம்சத்தின் நந்திவர்தன-பிரவரபுர கிளையின் ஆட்சியாளர் ஆவார். இவர் தனது தந்தை இரண்டாம் பிரவரசேனருக்குப் பிறகு அரியனை ஏறினார்.
# நரேந்திரசேனன்

## வரலாறு

நரேந்திரசேனன், இரண்டாம் பிரவரசேனனின் தலைமை ராணியாக இருந்த அஜ்னகபட்டாரிகாவிற்கு பிறந்திருக்கலாம். மேலும், இவர் பிரவரசேனனின் 16வது ஆட்சியாண்டின் சாசனத்தில் "நரிந்தராஜாவின்" (நரேந்திரசேனனைக் குறிக்கலாம்) தாயாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். இவரது தந்தையின் ஆட்சியின் போது, நரேந்திரசேனன் "குந்தள மன்னனின்" மகள் என்று விவரிக்கப்பட்ட அஜ்ஜிதபட்டாரிகா என்ற இளவரசியை மணந்தார். இந்த "குந்தள மன்னன்" யார் என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் அடிக்கடி கதம்ப மன்னன் ககுஸ்தவர்மனுடன் அடையாளம் காணப்படுகிறார். அவர் தனது மகள்களை பல முக்கிய அரச குடும்பங்களில் திருமணம் செய்ததாகவும் அறியப்படுகிறது.