வடமராட்சி மக்கள் பரம்பரை பரம்பரையாகத் தொன்று தொடக்கம் வாழ்ந்து வந்த அந்த மண்ணில் 1940,1956,1965 காலப்பகுதிகளில் இயற்கை அனர்த்தங்கள் சில ஏற்பட்ட சமயம் சில உயிர் இழப்புக்களுடன் உடமை இழப்புக்களையும் சந்தித்த மக்கள் தமது வாழ்விடங்களில் இருந்தும் சில இடப்பெயர்வுக்கு ஆழாகியிருந்த போதிலும் அதற்கு பிற்பட்ட காலத்தில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தங்கள், சுனாமி அனர்த்தம் என்பனவற்றில் பாரிய உயிர் இழப்புக்கள் தனது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பனவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்தில் இருந்து நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கும் ஆளாகியிருந்தனர்.
வடமராட்சி கிழக்குப்பகுதி மக்கள் தங்களுடைய பிரதான தொழிலாக கடற்றொழில், விவசாயம், சீவல்தொழில், வியாபாரம் ஏனைய கைத்தொழில்களுடன் சிலர் அரச உத்தியோகங்களையும் மேற்கொண்டு சந்தோசமாக வாழ்ந்து வந்தனர். இவர்களுடைய வாழ்வில் யுத்த அனர்த்தம், இயற்கை அனர்த்தம்என்பன மாறி மாறி பேரிடியாக வந்தமையால் பாரிய உயிரிழப்புக்கள், தமது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்திலிருந்தும் நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கு ஆளாகியிருந்தனர்.  
மக்களது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக அமைந்திருந்த சேவை நிலையங்களான உதவி அரசாங்க அதிபர் அலுவலகம், வைத்தியசாலைகள், பாடசாலைகள், பிரதேச சபை, கமநல சேவை நிலையம், கூட்டுறவு நிலையங்கள், தபால் நிலையங்கள் மற்றும் பிரதேச மட்டத்திலான பொது அமைப்புகள் என்பன காலத்திற்குக் காலம் மக்களின் இடப்பெயர்வுகளிற்கு ஏற்ப நகர்ந்து தமது இருப்பிடங்களை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டன. இதனால் பல உடமைகள், சொத்துக்கள் என்பவற்றையும்அவை காலத்திற்குக் காலம் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
1987ம் ஆண்டு மக்கள் அனர்த்தத்திற்கு உள்ளாகியிருந்த போதிலும் 14.07.1991இல் வெற்றிலைக்கேணியில் இடம்பெற்ற அனர்த்த இழப்புக்களுடன் இருப்பிடங்களையும் விட்டு நகரவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. இதுவே இப்பிரதேச மக்களின் முதல் இடப்பெயர்வு என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியும். தமது உடமைகள் அனைத்தையும் விட்டு தமது உயிரை மட்டும் பாதுகாக்கும் நோக்கில் ஓடிச்சென்றவர்களுள் சிலர் உயிரிழந்தனர். சிலர் காயங்களுடன் அயல் கிராமங்களைச் சென்றடைந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வில் முழுமையான பாதிப்பைப் பெற்ற கிராமம் வெற்றிலைக்கேணி ஆகும்.அடுத்தபடியாக கட்டைக்காட்டில் ஒரு பகுதியும் ஆழியவளையில் ஒரு பகுதியும் பாதிப்படைந்தன.  
இந்த இடப்பெயர்வின் விளைவால் வடமராட்சி கிழக்குப் பிரதேசத்தில் போக்கறுப்பு, முள்ளியான், வெற்றிலைக்கேணி, ஆழியவளை, உடுத்துறை, வத்திராயன் கிராம அலுவலர் பிரிவுகள் மக்கள் எவரும் வசிக்காத சூனியப் பிரதேசங்களாக மாறின. செம்பியன்பற்று, நாகர்கோவில் பகுதிகளில் தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், உறவினர் நண்பர் வீடுகளிலும் இடம்பெயர்ந்த மக்கள் வசித்து வந்தனர். உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்த இடம்பெயர்ந்தோருக்கான உலர் உணவு நிவாரண உதவியுடன் இந்த மக்களுக்கான தற்காலிகக் குடிசைகள் மற்றும் அத்தியாவசிய தேவைகளை இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் யாழ்கிளையின் வடமராட்சி கிழக்கு பிரிவினர் ஒழுங்கமைத்து வழங்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர். தனிப்பனை, செம்பியன்பற்று வடக்கு, நயினாமுனை, மாமுனை, நாகர்கோவில் தெற்கு, நாகர்கோவில் மேற்கு, நாகர்கோவில் கிழக்கு ஆகிய பகுதிகளில் சுமார் 925 தற்காலிக குடிசைகள் அமைத்து தங்கவிடப்பட்டனர். இலங்கை<nowiki/>ச் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தில் வடமராட்சி கிழக்குப்பிரிவின் ஆரம்பகாலத் தலைவர் அமரர்.கொ.அ.ஸ்ரனிஸ்லா... அவர்களின் தலைமையிலான நிர்வாகத்தினர் இச்செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டு வந்தனர்.
இந்த அனர்த்தம் காரணமாக நித்தியவெட்டையில் இயங்கி வந்த முள்ளியான் மருந்தகம் முற்றாகச் சேதமடைந்ததுடன், அப்பகுதி மக்களின் இடப்பெயர்வுடன் இந்த நிலையத்தின் சேவையானது நிறுத்தப்பட்டது.  
மேலும்,வெற்றிலைக்கேணி பரமேஸ்வரா வித்தியாலயம், வெற்றிலைக்கேணி றோ.க.த.க பாடசாலை, ஆழியவளை சி.சி.த.க வித்தியாலயம் ஆகிய பாடசாலைகள் செம்பியன்பற்று வடக்கு கிராமத்தில் தற்காலிகக் கொட்டகைகள் அமைத்து இயங்கத் தொடங்கின. உடுத்துறை ம.வி, மருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலை ஆகியவற்றின் மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் மேற்படி பாடசாலைகளிலும் செம்பியன்பற்று அ.த.க பாடசாலையிலும் இணைக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வின் இறுதிக்காலத்தில் யாஃஉடுத்துறை ம.வித்தியாலயம்,யாஃமருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலையிலேயே இணைந்து செயற்பட்டு வந்தது. கல்வி நிர்வாகச் செயற்பாட்டு மையமான வடமராட்சி கிழக்கு கோட்டக் கல்விப்பணிமனை 1993 பிற்பகுதியில்; செம்பியன்பற்று தெற்கில் தனியார் வீடு ஒன்றில் முதன்முதலாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தது. இப்பிரதேசத்தின் முதல் கோட்டக்கல்வி அதிகாரியாக திரு.வை.செல்வராசா அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டு இப்பணிமனையில் கடமையாற்றி வந்தார். இவ்வாறு மாணவர்களின் கல்விச்செயற்பாட்டிலும் இந்த இடப்பெயர்வு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தபோதிலும், இத்தகைய கஸ்டமான சூழலில் கல்வி கற்ற மாணவர்கள் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற்று முன்னணியில் திகழ்ந்திருந்தமை வரவேற்கக்கூடிய விடயமாகும்.  
1995 ஐப்பசி, 1996 வைகாசி ஆகிய காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற யுத்த அனர்த்தங்கள் காரணமாக இப்பிரதேசத்தில் அடுத்த இடப்பெயர்வுகள் ஏற்பட்டன. 1991 இல் இடம்பெயர்ந்து தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், நண்பர் உறவினர் வீடுகளிலும் வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் பெரும்பாலானோரும், ஏனைய கிராமங்களில் நிரந்தரமாக வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் ஒரு பகுதியினரும் இந்த இடப்பெயர்வுக்கு ஆளாகி இருந்தனர். 1991 இடப்பெயர்வின் போது வசித்த மக்களுடன் இந்த இடப்பெயர்வுகளின் போது வந்த குடும்பமுமாக சுமார் 2000 குடும்பங்கள் வரையில் இப்பகுதியில் வசித்து வந்ததாக அறியமுடிகின்றது. இப்பகுதியானது பூனைத்தொடுவாய், கற்பாடு, நல்ல தண்ணீர் தொடுவாய் என உப பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு நிரவகிக்கப்பட்டு வந்தது. இப்பகுதியில் 3 பாடசாலைகள், 3 முன்பள்ளிகள் இயங்கி வந்தன.  
அத்துடன் இங்கே கிராமமட்ட அமைப்புக்களும் தெரிவு செய்யப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தன. இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் தற்காலிக வைத்தியசாலையும், நடமாடும் மருத்துவ சேவையும் இயங்கி இப்பிரதேச மக்களுக்கான சுகாதாரசேவையினை வழங்கி வந்தன. இங்கே வசித்து வந்த மக்களுக்கானஇடம்பெயர்ந்தோர் நிவாரணம் கண்டாவளை உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்தது. மக்கள் தமது அத்தியாவசிய தேவைக்காக சுண்டிக்குளம் கடனீரேரியைக் கடந்து சென்றே நகர்ப்புறத்தை அடைய முடிந்தது. இதற்கென 3 இறங்குதுறைகள் இந்த நீரேரிப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டு அவர்களுக்கான படகுச் சேவைகள் சுண்டிக்குளம் கடற்றொழிலாளர் கூட்டுறவுச்சங்கத்தின் நெறிப்படுத்தலில் நடைபெற்று வந்தது.  
அதன்பின்னர், 2000 ஆம் ஆண்டு சித்திரை மாதம் 26ம் திகதி குடாரப்பு பகுதியில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தம் காரணமாக இப்பிரதேச மக்கள் 4வது தடவையாக இடம்பெயர்ந்தனர். இதன்போது நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மேற்குப்பக்கமாக அமைந்த கிராமங்களிற்கும், பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர். செம்பியன்பற்று பகுதியில் வசித்துவந்த மக்களில் ஒரு பகுதியினர் மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும், பெரும்பாலான மிகுதிப் பகுதியினர் கிழக்குப்பக்கமாக நகர்ந்து சுண்டிக்குளத்திற்கும், அப்பகுதியினூடாக கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவட்ட பிரதேசங்களிற்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர்.  
இந்த இடப்பெயர்வுடன் உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனை, அம்பன் மருந்தகம் பிரதேச சபையின் உப அலுவலகங்கள், பதிவாளர் சேவை அலுவலகங்கள், கமநலசேவை நிலையம், பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்க தலைமைப் பணிமனை, உப தபாலகங்கள் என்பன மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதியில் இயங்கத் தொடங்கின. வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்திற்குரிய அரச, அரச சார்பற்ற சேவை நிலையங்களின் அமைவிடங்கள் யாவும் இப்பிரதேசத்தை விட்டு முற்றாக இடம்பெயர்ந்த சம்பவம் இந்த 2000 ஆம் ஆண்டு இடப்பெயர்வின் போதே ஏற்பட்டது என அறியமுடிகின்றது. இந்த 4வது இடப்பெயர்வுடன் சுமார் 2500 குடும்பங்கள் வரை வசித்து வந்தனர்.  
2002ஆம் ஆண்டு மாசி மாதம் நாட்டில் ஏற்பட்ட சமாதானச்சூழலைத் தொடர்ந்து இப்பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் தமது சொந்த இடங்களுக்கு வந்து மீளக்குடியேறினர். ஆனால் நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மீளக்குடியமர்வதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. இப்பகுதிகள் மட்டும் மக்கள் குடியமரமுடியாத சூனியப்பிரதேசமாகவே தொடர்ந்தும் இருந்து வந்தன. இதனால் இப்பிரதேசம் துண்டாடப்பட்ட நிலையில் மேற்குப்பகுதியில் மணற்காடு தொடக்கம் அம்பன் வரை ஒரு பகுதியாகவும், கிழக்குப்பகுதியில் செம்பியன்பற்று வடக்கு தொடக்கம் சுண்டிக்குளம் வரை இன்னொரு பகுதியாகவும் இருந்து வந்தன. மேற்குப் பகுதியில் 5 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் கிழக்குப் பகுதியில் 10 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் இயங்கி வந்தன. பருத்தித்துறை – மருதங்கேணி பிரதான வீதி அம்பன் கிராமத்துடன் தொடர்ந்து மூடப்பட்ட நிலையில் இருந்தமையால் பருத்தித்துறையிலிருந்து யு9 பாதையை அடைந்து புதுக்காட்டுச் சந்தி மற்றும் இயக்கச்சி சந்தி என்பவற்றினூடாகவே இப்பிரதேச மக்கள் போக்குவரத்து செய்யக்கூடியதாக இருந்தது.