1880 ஆம் ஆண்டில், அலெக்சாண்டர் கிரஹாம் பெல் மற்றும் அவரது உதவியாளர் சார்லஸ் சம்னர் டெய்ன்டர் ஆகியோர் வாஷிங்டன், டி.சி.யில், பெல் புதிதாக நிறுவியிருந்த வோல்டா ஆய்வகத்தில், ஒளியிழைத் தகவல்தொடர்புகளுக்கு மிகவும் ஆரம்பகால முன்னோடியான, ஒலிகளை ஒளிமூலமாகக் கடத்தும் அமைவு - ஃபோட்டோஃபோனை உருவாக்கினர். பெல் அதைத் தனது மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பாகக் கருதினார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு ஒளிக்கற்றையில் ஒலியைப் பரப்ப வழியமைத்தது. ஜூன் 3, 1880 அன்று, பெல் சுமார் 213 மீட்டர் இடைவெளியில் இருந்த இரண்டு கட்டிடங்களுக்கு இடையே, உலகின் முதல் கம்பியில்லா தொலைபேசி பரிமாற்றத்தை நடத்திக்காட்டினார். வளிமண்டல பரிமாற்ற ஊடகத்தைப் பயன்படுத்துவதால், சீரொளி மற்றும் ஒளியிழைத் தொழில்நுட்பங்களில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்கள் ஒளியின் பாதுகாப்பான போக்குவரத்தை அனுமதிக்கும் வரை, ஃபோட்டோஃபோன் நடைமுறைக்கு உகந்ததாக நிரூபிக்கப்படாமலேயே இருந்தது. பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு ஃபோட்டோஃபோனின் முதல் நடைமுறைப் பயன்பாடு, இராணுவத் தொடர்பு அமைப்புகளில் செயல்பாட்டுக்கு வந்தது.  
1954 ஆம் ஆண்டில் ஹரோல்ட் ஹாப்கின்ஸ் மற்றும் நரிந்தர் சிங் கபானி ஆகியோர் உருட்டப்பட்ட ஒளியிழைக் கண்ணாடி, ஒளியைத் தன் ஊடாகப் பரப்ப அனுமதிப்பதைச் செய்துகாட்டினர் . டோஹோகு பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஜப்பானிய விஞ்ஞானியான ஜுன்-இச்சி நிஷிசாவா, 1963 ஆம் ஆண்டு தகவல் தொடர்புகளுக்கு ஒளியிழைகளைப் பயன்படுத்துவதை முன்மொழிந்தார். ஜப்பானைச் சேர்ந்த நிஷிசாவா PIN இருமுனையம் மற்றும் நிலையான தூண்டல் திரிதடயத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இவை இரண்டும் ஒளியிழைத் தகவல்தொடர்புகளின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியப் பங்காற்றின.  
1966 ஆம் ஆண்டில், ஸ்டாண்டர்ட் டெலிகம்யூனிகேஷன் லேபரேட்டரீஸ்- இல் சார்லஸ் கே. காவ் மற்றும் ஜார்ஜ் ஹாக்ஹாம் ஆகியோர், தொலைத் தொடர்புக்கு பயன்பாட்டில் இருந்த கண்ணாடியில் , மாசுபடுத்திகளால் கி.மீக்கு, அகற்றப்படக்கூடிய 1,000 டெசிபல் பைட்டுகள் இழப்புகள் ஏற்படுவதையும், அச்சு ஒன்றிய வடங்களில் கி.மீக்கு 5–10 டெசிபல் பைட்டுகள் மட்டுமே இழப்புகள் ஏற்பட்டதாகக் காட்டினர்.  
தகவல்தொடர்பு நோக்கங்களுக்காக போதுமான, (சுமார் 20 dB/km) குறைவான தணிவு கொண்ட, ஒளியிழைகள் 1970 இல் கார்னிங் கிளாஸ் ஒர்க்ஸ்-ஆல் உருவாக்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில், காலியம் ஆர்சனைடு குறைக்கடத்தி சீரொளிகள் கச்சிதமானவையாகவும், நீண்ட தூரங்களுக்கு ஒளியிழைக் கம்பிவடங்கள் மூலம் ஒளியைக் கடத்துவதற்கு ஏற்றதாகவும் உருவாக்கப்பட்டன.  
1973ஆம் ஆண்டில், லேசரின் கண்டுபிடிப்பாளரான கோர்டன் கோல்ட் இணை நிறுவனராக விளங்கிய ஆப்டெலிகாம், இன்க்., முதல் ஆப்டிகல் தொடர்பு அமைப்புகளில் ஒன்றிற்கான, ARPA [- மேம்பட்ட ஆராய்ச்சி திட்டங்கள்] நிறுவனத்திடமிருந்து ஒரு ஒப்பந்தத்தைப் பெற்றது. அலபாமாவின் ஹன்ட்ஸ்வில்லில் உள்ள இராணுவ ஏவுகணை கட்டளைக்காக உருவாக்கப்பட்ட இந்த அமைப்பு, காணொளி செயலாக்கத்துடன் கூடிய குறுகிய தூர ஏவுகணையை, பறக்கும் போதே விடுவிக்கும்படி, ஐந்து கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள ஒளியிழை மற்றும் சீரொளி மூலம் தரையில் தொடர்பு கொள்ள அனுமதிக்கும் நோக்கம் கொண்டது.பின்னர் ஆப்டெலிகாம் முதல் வணிக ஒளியியல் தகவல்தொடர்பு அமைப்பை செவ்ரானுக்கு வழங்கியது.  
தொடர் ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பிறகு, 1975 ஆம் ஆண்டு, முதல் வணிக ஒளியிழைத் தொலைத்தொடர்பு அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. இது சுமார் 0.8 μm அலைநீளத்தில் GaAs குறைக்கடத்தி லேசர்களைப் பயன்படுத்தி இயங்கியது. இந்த முதல் தலைமுறை அமைப்பு 45 Mbit/s பிட் விகிதத்தில் 10 கிமீ வரை மீள்நிரப்பு இடைவெளியுடன் இயங்கியது. விரைவில், ஏப்ரல் 22, 1977 அன்று, ஜெனரல் டெலிபோன் அண்ட் எலக்ட்ரானிக்ஸ், கலிபோர்னியாவின் லாங் பீச்சில், 6 Mbit/s செயல்திறனுடன் ஒளியிழை மூலம் முதல் நேரடித் தொலைபேசி போக்குவரத்தை செயல்படுத்தியது.  
அக்டோபர் 1973 இல், கார்னிங் கிளாஸ், CSELT மற்றும் பைரெல்லியுடன் நகர்ப்புற சூழலில் ஒளியிழைத் தொடர்பைச் சோதிக்கும் நோக்கில் ஒரு மேம்பாட்டு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. செப்டம்பர் 1977 இல், COS-2 என பெயரிடப்பட்ட இந்த சோதனைத் தொடரின் இரண்டாவது கேபிள், டூரினில், முதல் முறையாக ஒரு பெரிய நகரத்தில், 140 Mbit/s வேகத்தில், இரண்டு கோடுகளில் (9 கிமீ) சோதனை ரீதியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.  
1980களின் முற்பகுதியில், வணிக பயன்பாட்டிற்காக இரண்டாம் தலைமுறை ஒளியிழைத் தொடர்பு உருவாக்கப்பட்டது. அது GaAs P குறைக்கடத்தி லேசர்களில், 1.3 μm இல் இயக்கப்பட்டது. இந்த ஆரம்ப கால அமைப்புகளில் பல்-முறை ஒளியிழைச் சிதறல்கள் ஒரு தடையாக இருந்து வந்தன. பின்னர் 1981-இல் செயல்திறன் மேம்படுத்தப்பட்ட ஒற்றை-முறை ஒளியிழைகள் உருவாக்கப்பட்டபோதிலும், ஒற்றை-முறை ஒளியிழையுடன் இணைந்து செயல்படும் திறன் கொண்ட, நடைமுறை இணைப்பிகளை உருவாக்குவது கடினம் என்றும் நிரூபிக்கப்பட்டது.கனேடிய சேவை வழங்குநரான சாஸ்க்டெல், 3,268 கிமீ (2,031 மைல்) பரப்பளவைக் கொண்ட, உலகின் மிக நீளமான, 52 குழுமங்களை உள்ளடக்கிய வணிக ஒளியிழை வலயமைப்பிற்கான கட்டுமானத்தை முடித்திருந்தது. 1987 ஆம் ஆண்டு வாக்கில், இந்த அமைப்புகள் 1.7 ஜிகா பிட்/விநாடி வரை பிட் விகிதங்களில் இயங்கின. அவற்றின் ரிப்பீட்டர் இடைவெளி 50 கிமீ (31 மைல்) வரை இருந்தது.  
அட்லாண்டிக் தொலைபேசி [ வட அமெரிக்காவிற்கும் ஐரோப்பாவிற்கும் இடையிலான இயற்பியல் குரல் இணைப்பு] - யின் கம்பிவடக் கற்றை TAT-8-இல் முதல்முறையாக ஒளியிழை பயன்படுத்தப்பட்டது. இது டெசர்வைர் உகந்த லேசர் பெருக்க தொழில்நுட்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, 1988 இல் செயல்பாட்டுக்கு வந்தது.  
மூன்றாம் தலைமுறை ஒளியிழை அமைப்புகள் 1.55 μm இல், சுமார் 0.2 dB/km இழப்புகளுடன் இயங்கின. இந்த வளர்ச்சி இண்டியம் காலியம் ஆர்சனைட்டின் கண்டுபிடிப்பு மற்றும் பியர்சால் உருவாக்கிய இண்டியம் காலியம் ஆர்சனைடு ஃபோட்டோடையோடு ஆகியவற்றால் எட்டப்பட்டது.1.55 μm இல், குறைந்தபட்ச சிதறலைக் கொண்டிருக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட சிதறல்-மாற்றப்பட்ட இழைகளைப் பயன்படுத்தி, அல்லது லேசர் நிறமாலையை, ஒற்றை நீள பயன்முறைக்கு மட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், அந்த அலைநீளத்தில் வழக்கமான GaAs- P குறைக்கடத்தி லேசர்களைப் பயன்படுத்தி, துடிப்பு-பரவலில் இருந்த முந்தைய சிரமங்களை பொறியாளர்கள் சமாளித்தனர். இந்த மேம்பாடுகளின் விளைவாக, மூன்றாம் தலைமுறை ஒளியிழை அமைப்புகள், 2.5 Gbit/s வேகத்தில், 100 கிமீ (62 மைல்) க்கும் அதிகமான மீள்நிரப்பு இடைவெளியுடன் வணிக ரீதியாக இயங்க ஆரம்பித்தன.  
நான்காவது தலைமுறை ஒளியிழைத் தொடர்பு அமைப்புகள், தரவுத் திறனை அதிகரிக்கவும், மீள்நிரப்பிகளின் தேவையைக் குறைக்கவும், அலைநீளப்-பிரிவு பன்முகமாக்கத்திற்கும்(WDM) ஒளிப்பெருக்கத்தைப் பயன்படுத்தின. WDM இன் அறிமுகம், ஒளியியல் இணையத்தின் தொடக்கமாகும். ஏனெனில் WDM ஒளியிழை அலைவரிசை விரிவாக்கத்திற்கான தேர்வு தொழில்நுட்பமாக மாறியது. ஜூன் 1996 இல், அடர்த்தியான அலைநீளப்-பிரிவு பன்முகமாக்க [WDM] அமைப்புடன், நான்காவது தலைமுறை ஒளியிழைத் தொடர்பு அமைப்பை, சியனா கார்ப் என்னும் நிறுவனம் முதன்முதலில் சந்தைப்படுத்தியது. ஒளிப்பெருக்கிகள் மற்றும் அலைநீளப்-பிரிவு பன்முகமாக்கம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம், 1992 முதல் ஒவ்வொரு ஆறு மாதங்களுக்கும் அமைப்பின் திறன் இரட்டிப்பாகி, 2001 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் 10 Tb/s பிட் வீதத்தை எட்டியது. 2006 ஆம் ஆண்டில், ஒளிப்பெருக்கிகளைப் பயன்படுத்தி, ஒரு ஒற்றை 160 கிமீ (99 மைல்) கோட்டில் 14 Tb/s பிட் வீதத்தை எட்டியது. 2021 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, ஜப்பானிய விஞ்ஞானிகள் நிலையான கேபிள் விட்டம் கொண்ட நான்கு- உள்ளக ஒளியிழைக் கம்பிவடக் கற்றைகளைப் பயன்படுத்தி, 3,000 கிலோமீட்டருக்கு மேல், வினாடிக்கு 319 டெராபிட்களை அனுப்பியுள்ளனர்.  
ஐந்தாவது தலைமுறை ஃபைபர்-ஆப்டிக் தகவல்தொடர்புகளுக்கான வளர்ச்சியின் முக்கிய நோக்கம், அலைநீளப்-பிரிவு பன்முகமாக்க அமைப்புடன் செயல்படக்கூடிய அலைநீள வரம்பை விரிவாக்குவதாகும். C பேண்ட் எனப்படும் வழக்கமான அலைநீள சாளரம் 1525–1565 nm அலைநீள வரம்பை உள்ளடக்கியது. அதே வேளையில் உலர் ஒளியிழையானது 1300–1650 nm வரையிலான குறைந்த-இழப்பு சாளரத்தைக் கொண்டுள்ளதால், அலைநீள வரம்பை நீட்டிக்கும் தன்மையுள்ளதாக ஒளியிழை அமைப்பு நிரூபிக்கப்பட்டது. ஆற்றல் விரவாத் தனிஅலை [ஆப்டிகல் சொலிட்டான்], துடிப்புகள்- ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தின் துடிப்புகளைப் பயன்படுத்தி, ஒளியிழையின் நேரியல் அல்லாத விளைவுகளுடன், சிதறலின் விளைவுகளை எதிர்கொள்வதன் மூலம் அவற்றின் வடிவத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது போன்றவையும் இதன் மற்ற வளர்ச்சிப் பரிமாணங்கள் ஆகும்.  
1990களின் பிற்பகுதி முதல் 2000 வரை, தொழில்துறை ஊக்குவிப்பாளர்கள் மற்றும் KMI மற்றும் RHK போன்ற ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், அதிகரிக்கும் இணையத்தின் பயன்பாடு, கேட்பின் பேரில் காணொளி போன்ற பல்வேறு அலைவரிசை வழியிலான-தீவிர நுகர்வோர் சேவைகளின் வணிகமயமாக்கல் காரணமாக, தகவல் தொடர்பு அலைவரிசைக்கான தேவை மிகவும் அதிகரிக்கும் என்று கணித்தன. மூரின் விதியின் கீழ் ஒருங்கிணைந்த சுற்றுகளின் சிக்கல்கள் அதிகரித்ததை விட, இணைய நெறிமுறைத் தரவுப் போக்குவரத்து, பன்மடி முறையில் வேகமாக அதிகரித்தது. இருப்பினும், இருப்பினும், டாட்-காம் குமிழியின் வீழ்ச்சியிலிருந்து 2006 வரை, தொழில்துறையின் முக்கிய போக்கு நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைப்பதும், செலவுகளைக் குறைப்பதற்காக உற்பத்தியை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்புவதுமாக அமைந்திருந்தது. வெரிசோன் மற்றும் AT&T போன்ற நிறுவனங்கள் ஒளியிழை தகவல்தொடர்புகளைப் பயன்படுத்தி, பல்வேறு உயர்-செயல்திறன் தரவு மற்றும் அகன்ற அலைவரிசைச் சேவைகளை நுகர்வோரின் வீடுகளுக்கு வழங்குகின்றன.