# காலங்கி சித்தர்

## காலங்கி சித்தர் வரலாறு

திருமூலரும் அவருடைய சீடர் காலங்கியும் சேலம் மாவட்டத்தில் உள்ள "கஞ்சமலை" யின் மேற்குப் பகுதியில் ஒரு நீர் நிலை அருகே அக்காலத்தில் குடில் அமைத்துத் தங்கி, தியானம் செய்வதும் மூலிகைகளைச் சேகரிப்பதுமாக இருந்தனர். ஒருநாள் தம் சீடரான காலங்கியைச் சமையல் செய்யுமாறு சொல்லிவிட்டு, திருமூலர் மட்டும் மூலிகைகளைத் தேடி மலைப்பகுதிக்குள் சென்றார். தமது குரு வருவதற்குள் அவருக்குச் சுவையான சமையல் செய்து வைக்க வேண்டும் என்னும் நோக்கத்தில் விறகுகளை சேகரித்து வரச் சென்றார் காலங்கி. செழுமையான பகுதி என்பதால் காய்ந்த விறகு கிடைப்பது கடினமாக இருந்தது. கிடைத்த குச்சிகளைச் சேகரித்துக் கொண்டு வரும் வழியில் ஒடிந்த நிலையில் காயாமல் பச்சையாகக் கிடந்த ஒரு குச்சியையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். சமைக்கத் தொடங்கினார். சட்டியில் சோறு அடிப்பிடிக்கத் தொடங்கியது. அதைக்கண்ட காலங்கி, அகப்பையை எடுத்துக் கிண்டிவிடும் பொழுது அகப்பை உடைந்து விட்டது. விறகிற்காகத் தாம் சேகரித்து வந்திருந்த காயாத அந்தக் குச்சியை எடுத்துச் சோற்றைக் கிண்டிவிடத் தொடங்கினார். வெண்மையாக இருந்த சோறு அந்தக் குச்சியால் கருப்பு நிறமாக மாறி விட்டது. அதைக் கண்ட காலங்கிக்கு அச்சம் வந்துவிட்டது. குரு வரும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது. அவர் வந்தால் சினந்துகொள்வாரே என்ன செய்வது என்னும் கவலை மேலோங்கியது. குரு வருவதற்குள் மறு சமையல் செய்து விட வேண்டும் என்று எண்ணிய காலங்கி, தாம் சமைத்ததை வீணாக்க விரும்பாமல் தாமே அதை உண்டுவிட்டு, மறு சமையலுக்கு நீர் எடுத்து வரச் சென்றார். நீர் எடுக்கும் பொழுது தண்ணீரில் தம் உருவம் இளமையாகத் தெரிந்தது. நரை இல்லை, மூப்பில்லை. அதைக் கண்ட காலங்கி அதிர்ச்சியும் வியப்பும் கொண்டார். தம் கைகளையும் உடம்பையும் பார்த்தார், இளமையான தோற்றத்தில் இருந்தன. தாம் இளமையானதைத் தம்மால் நம்ப முடியவில்லை. அதே நேரத்தில் மூலிகைகளைத் தேடி அலைந்த திருமூலர், பசியோடு குடிலுக்கு வந்தார். காலங்கி அங்கு இல்லை. அங்கிருந்த சூழ்நிலையை நோட்டமிட்டார். சமையல் செய்வதற்கு எடுத்து வைத்த பொருட்கள் இருந்தன. இன்னும் சமையல் செய்யவில்லை என்பது தெரிந்ததும் சினம் தலைக்கேறியது. சுற்றுப் புறங்களில் தேடினார். அடுப்பு இருந்த இடத்தில் கிடந்த விறகுக் குச்சிகளை எல்லாம் காலால் உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு, நீர் நிலைக்குச் சென்றார். அங்கும் தன் சீடனைக் காணவில்லை. அங்கே ஒரு இளைஞன் தண்ணீரைக் குனிந்து பார்த்தவாறு இருப்பதைக் கண்டார். அவனருகில் சென்ற திருமூலர் "இளைஞனே!" என்று அழைத்தார். கனவா நனவா எனப் புரியாயல் தண்ணீரில் தம் முகத்தைப் பார்த்தவாறு இளைஞனாக இருந்த காலங்கி, குருவின் குரல் கேட்டு பயத்தோடு திரும்பினார். "எம் சீடனைக் காணவில்லை. இங்கு யாரையேனும் நீ பார்த்தாயா? " என்று திருமூலர் கேட்க, "குருவே! யான் தான் தங்கள் சீடன் காலங்கி" என்று காலங்கி நடுக்கத்தோடு சொன்னார். "என்ன பிதற்றுகிறாய்" என்று திருமூலர் கேட்க, சோறு சமைக்கும் பொழுது நடந்ததைக் காலங்கி சொன்னார். " இவ்வளவு நாளும் யாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் மூலிகையே அது தான். எங்கே அந்தக் குச்சி" என்று திருமூலர் கேட்க, சமைத்த இடத்தில் இருப்பதாகக் கூறி அடுப்பருகில் அழைத்து வந்தார் காலங்கி. ஆனால், திருமூலர் 'சினம் கொண்டு' விறகுக் குச்சிகளைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளிய பொழுது அவையெல்லாம் அடுப்பு நெருப்பில் விழுந்ததால் எரிந்து சாம்பலாகி இருந்தன. "அந்தக் குச்சியை எந்த இடத்தில் எடுத்தாய்" என்று திருமூலர் கேட்க, அந்த இடத்தைக் காட்ட முயன்றார் காலங்கி. ஆனால், அது எந்த இடம் என்பதைக் காலங்கியால் சரியாகக் குறிப்பிட்டுக் காட்ட முடியவிலை. அதனால் திருமூலருக்கு மேலும் சினம் மிகுந்தது. தம் தவற்றை மன்னித்தருளுமாறு திருமூலரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கியதோடு "குருவான தாங்கள் பசியில் இருக்க யான் சாப்பிட்டது மட்டுமில்லாமல் அதனால் யான் இளம்பிள்ளைப் பருவமும் பெற்றுவிட்டேனே.. எனக்கு இந்த இளமை வேண்டாம்" என்று சொல்லியவாறு தாம் உண்ட அந்தச் சோற்றை வெளியே கக்கினார் காலங்கி. சீடனின் வருத்தத்தை உணர்ந்த திருமூலர் "எமதருமை சீடனே! வருந்த வேண்டாம். உண்டதைக் கக்கிவிட்டாலும் உன் இளமை மாறாது. உன் குரு பக்தியை யாம் மெச்சுகின்றோம். உன் வருத்தத்தை நீக்குவதற்காக நீ கக்கிய அந்தச் சோற்றை யாம் உண்டு, எம் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்வதோடு, யாம் இளமையும் பெற்று விடுகிறோம்." என்று காலங்கி கக்கிய அந்தச் சோற்றை உண்டு, காலங்கியின் கவலையை நீக்கியதோடு இளம்பிள்ளையாகவும் மாறினார் திருமூலர். இருவரும் இளம்பிள்ளைகளாக ஆனதால், அந்த இடம் "இளம்பிள்ளை" என்று அழைக்கப்பட்டது. சேலம் மாநகரில் இருந்து 19 கி.மீ., தொலைவில் உள்ள அந்த இடம் தற்பொழுது "இளம்பிள்ளை" என்னும் ஊராக உள்ளது. அதன்பிறகு, காலங்கிக்கு மூலிகைகளையும் தியானங்களையும் முழுமையாகக் கற்றுக் கொடுத்து மாட்சிமை நிலையை அடையச் செய்த திருமூலர், "இதே இடத்தில் தங்கி, இறைவனுக்கும் மக்களுக்கும் தொண்டு செய்க!" என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டார். குருவின் சொற்படி கஞ்சமலையில் தங்கி இறைவனுக்கும் மக்களுக்கும் தொண்டு செய்யத் தொடங்கினார் காலங்கி சித்தர். அவரிடம் பல சீடர்கள் பாடம் கற்றனர். அவர்களுள் ஒருவர் தான் பழனிமலை முருகன் சிலையை நவபாஷாணத்தால் பிரதிஷ்டை செய்த போகர்.