# நரம்பியல் வலைப்பிணையம்

## வரலாறு.

நிகழ்கால நரம்பியல் வலைப்பிணையங்களுக்கான தொடக்கநிலைக் கோட்பாட்டு அடிப்படை அலெக்சாண்டர் பெயின் (1873) , வில்லியம் ஜேம்சு (1890) ஆகிய இருவவ்ராலும் தனித்தனியாக முன்மொழியப்பட்டது. அவர்களின் ஆய்வில் , மூளைக்குள் உள்ள நரம்பணுக்களுக்கு இடையிலான இடைவினைகளின் விளைவாக எண்ணங்களும் உடல் செயல்பாடும் ஏற்பட்டதை அறிவித்தனர்.  
பெயினைப் பொறுத்தவரையில் ஒவ்வொரு செயல்பாடும் ஒரு குறிப்பிட்ட நரம்பணுத் தொகுப்புகளின் தூண்டலுக்கு வழிவகுத்தது. செயல்பாடுகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும்போது , அந்த நரம்பணுத் தொகுப்புகளின் இடையிலான தொடர்புகள் வலுப்படுத்தப்பட்டன. அவரது கோட்பாட்டின்படி , இது மீண்டும் மீண்டும் நினைவகம் உருவாவதற்கு வழிவகுத்தது. அந்த நேரத்தில் பொது அறிவியற் சமூகம் பெயின் கோட்பாட்டை ஐயப்பட்டது , ஏனெனில் மூளைக்குள் அதிக எண்ணிக்கையிலான நரம்பியல் இணைப்புகள் தேவைப்பட்டன. மின்னோட்டத்தின் மீது கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் அவரது பட்டிமத்தில் ஒவ்வொரு நினைவகம் அல்லது செயலுக்கு தனிப்பட்ட நரம்பியல் இணைப்புகள் தேவையில்லை.  
சி. எசு. செரிங்டன் (1898) ஜேம்சு கோட்பாட்டை நிறுவ, செய்முறைகளை நடத்தினார். எலிகளின் முதுகுநாண்களில் மின்னோட்டம் செலுத்தினார். இருப்பினும் ஜேம்சு செரிங்டன் கணித்தபடி மின்னோட்டத்தின் அதிகரிப்பை நிறுவுவதற்குப் பதிலாக , செய்முறையைத் தொடர்ந்தபோது மின்னோட்ட வலிமை குறைத்தது. முதன்மையாக இந்லாய்வு, பழக்கப்படுத்தல் என்ற கருத்தை கண்டுபிடிக்க வழிவகுத்தது.  
வில்கெல்ம் இலென்சும் (1920) மற்றும் எர்னெசுட்டு ஐசிங்கும் (1925) ஐசிங் படிமத்தை உருவாக்கி பகுப்பாய்வு செய்தனர் , இது அடிப்படையில் ஒரு கற்றல் இல்லாத செயற்கை தொடர்ச்சியான நரம்பியல் பிணையத்தின் (RNN) நரம்பணு போன்ற வாயில்நிலைக் கூறுகளைக் கொண்டுள்ளது. 1972 ஆம் ஆண்டில் சுனிச்சி அமாரி இந்த கன்டமைப்பைத் தானே தகவமைத்துக்கொள்ளும் வகையில் மாற்றினார்.
மெக்கல்லோக்கும் பிட்சும் (1943) கணித நிரல்களின் அடிப்படையில் நரம்பியல் பிணையங்களுக்கான கணிப்புப் படிமத்தையும் உருவாக்கினர். அவர்கள் இந்தப் படிமத்தை வாயில்நிலைத் தருக்கம் என்று அழைத்தனர். இந்தத் தொடக்ககால படிமங்கள் நரம்பியல் பிணைய ஆராய்ச்சியை இரண்டு தனித்த அணுகுமுறைகளாக பிரிக்க வழிவகுத்தன. ஒரு அணுகுமுறை மூளையில் உள்ள உயிரியல் செயல்முறைகளில் கவனம் செலுத்தியது. மற்றொன்று செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு நரம்பியல் பிணையங்களைப் பயன்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தியது.  
1940 களின் பிற்பகுதியில் உளவியலாளர் டொனால்டு கெபு நரம்பியல் நெகிழ்திறப் பொறிமுறையின் அடிப்படையில் கற்றல் பற்றிய ஒரு கருதுகோளை உருவாக்கினார் , இது இப்போது கெபியக் கற்றல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. கெபியக் கற்றல் ஒரு ' வழக்கமான ' மேற்பார்வை செய்யப்படாத கற்றல் விதியாகக் கருதப்படுகிறது , மேலும் அதன் பிற்கால மாறுபாடுகள் நீண்ட கால வல்லமைப்படுத்தலுக்கான தொடக்கநிலைப் படிமங்களாக இருந்தன. இந்தக் கருத்துக்கள் 1948 ஆம் ஆண்டில் டூரிங்கின் பி - வகை எந்திரங்களின் கணிப்புப் படிமங்களுக்குப் பயன்படத் தொடங்கின.  
பார்லியும் கிளார்க்கும் (1954) எம்ஐடியில் ஒரு கெபியப் பிணையத்தை உருவகப்படுத்த கணிப்பு எந்திரங்களை முதலில் பயன்படுத்தினர். பிற நரம்பியல் பிணையக் கணிப்பு எந்திரங்கள் உரோசெசுட்டர் ஆலந்து கேபிட்டாலும் துதாவாலும் (1956) உருவாக்கப்பட்டன.  
பிராங்கு உரோசன்ப்ளாட்டு (1958) எளிமையான கூட்டல், கழித்தல் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி இரண்டு அடுக்கு கற்றல் கணினி பிணையத்தின் அடிப்படையில் வடிவ உணர்தலுக்கான புலன்காட்சியன் நிரலை உருவாக்கினார். மேலும், கணிதக் குறியீட்டு வடிவில் உரோசென்ப்ளாட்டு புலன்காட்சியன் நிரலில் விவரிக்கப்படாத விலக்கு - அல்லது (exclusive-or) எனும் தருக்கவியல் சுற்றமைப்பையும் விவரித்துள்ளார்.  
மார்வின் மின்சுகியும் சீமோர் பேப்பர்ட்டும் (1969) எந்திரக் கற்றல் ஆராய்ச்சி வெளியிடப்பட்ட பின்னர், நரம்பியல் பிணைய ஆராய்ச்சி தேக்கமடைந்தது என்று சிலர் கூறுகின்றனர். நரம்பியல் பிணையங்களைச் செயலாக்கும் கணிப்பு எந்திரங்களில் இரண்டு முக்கிய சிக்கல்களை அவர்கள் கண்டுபிடித்தனர். முதல் சிக்கல் என்னவென்றால் , ஒற்றை அடுக்கு நரம்பியல் பிணைய்ய்யங்கள் விலக்கு அல்லது எனும் தருக்கச் சுற்றுகளைச் செயலாக்க இயலாது. இரண்டாவது குறிப்பிடத்தக்க சிக்கல் என்னவென்றால் , பெரிய நரம்பியல் பினையங்களுக்குத் தேவையான நீண்ட காலத்தைத் திறம்பட கையாளவல்ல கணினிகளில் போதுமாலுயர்புத்தாக்கம் ஏதும் இல்லை. இருப்பினும் , இந்த புத்தாக்கம் வெளிவரும் நேரத்தில் , பல அடுக்குப் புலன்காட்சிய ன்களைப் (எம். எல். பி. க்கள்) பயிற்றுவிப்பதற்கான முறைகள் ஏற்கனவே வந்துவிட்டன. முதல் ஆழமான கற்றல் எம்எல்பி 1965 இல் அலெக்ஸி கிரிகோரெவிச் இவாக்னென்கோ, வாலண்டைன் லாபா ஆகியோரால் வெளியிடப்பட்டது. உயர்நிகழ்தகவுச் சாய்விறக்க மரபால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட முதல் ஆழமான கற்றல் எம். எல். பி 1967 இல் சுனிச்சி அமாரியால் வெளியிடப்பட்டது. என்றும் அறியப்படுகிறது  
1970 களின் பிற்பகுதி முதல் 1980 களின் முற்பகுதி வரை வில்கெல்ம் இலென்சும் (1920) எர்னெசுட்டு ஐசிங்கும் (1925) ஐசிங் படிமத்தைக் கோட்பாட்டளவில் ஆராய்வதில் ஆர்வம் வெளிப்பட்டது.  
1980களின் நடுப்பகுதியில் இணையான பகிர்நிலைச் செயலாக்கம், இணைப்புவாதம் என்ற பெயரில் பரவலானது. உருமல்கார்ட்டு, மெக்லெலாந்து (1986) எழுதிய உரை, நரம்பியல் செயல்முறைகளை உருவகப்படுத்த கணினிகளில் இணைப்புவாதத்தைப் பயன்படுத்துவது குறித்த முழு விளக்கத்தையும் வழங்கியது.  
செயற்கை நுண்ணறிவில் பயன்படுத்தப்படும் நரம்பியல் பிணையங்கள் மரபான மூளை நரம்பியல் செயலாக்கத்தின் எளிய படிமங்களாக பார்க்கப்பட்டன , இருப்பினும் இந்தப் படிமத்துக்கும் மூளை உயிரியல் கட்டமைப்புக்கும் இடையிலான உறவு விவாதிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் செயற்கை நரம்பியல் பிணையங்கள் எந்த அளவிற்கு மூளை செயல்பாட்டை உருவகப்படுத்துகின்றன என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.