# யூதர்களின் வரலாறு

## தல்மூதிய காலம் (70–பொ. ஊ. 640)

### முசுலிம்களுக்கு முந்தைய பாபிலோனியாவில் யூதர்கள் (பொ. ஊ. 219–638)

எருசலேமின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு பாபிலோனியா 1,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக யூத சமயத்தின் கவனக் குவியமாக உருவானது. பொ. ஊ. மு. 597-இல் செகோயியாசின்னால் தலைமை தாங்கப்பட்ட யூதா பழங்குடியினம் பாபிலோனுக்கு நாடு கடந்து வாழ்ந்ததுடன் பாபிலோனியாவில் முதல் யூத சமூகங்களின் இருப்பானது தொடங்குகிறது. பொ. ஊ. மு. 586-இல் எருசலேமில் முதலாம் கோயில் அழிக்கப்பட்டதற்குப் பிறகும் இது தொடர்ந்தது. இயற்கையான வளர்ச்சி மற்றும் யூதேயாவில் இருந்து மேற்கொண்ட யூதர்கள் புலம் பெயர்ந்தது ஆகிய இரு செயல்பாடுகளாலும் இது நடைபெற்றது. அந்த சகாப்தத்தின் உலக யூத மக்கள் தொகையில் சுமார் 1/6 பங்கினராக இவர்கள் திகழ்ந்தனர். தல்மூதிய எசிவா கல்வி நிலையங்களானவை யூத பண்பாடு மற்றும் கல்வியின் ஒரு முக்கியமான பங்காயின. மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பா, வடக்கு ஆப்பிரிக்கா, மற்றும் பிந்தைய நூற்றாண்டுகளில் அமெரிக்கா மற்றும் உலகைச் சுற்றியிருந்த பிற நாடுகளில் வெளிநாடு வாழ் யூதர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் எசிவா கல்வி நிலையங்களை யூதர்கள் தொடர்ந்து நிறுவினர். ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் இசுரேலில் பெரும்பான்மையாக அமைந்துள்ள இந்த எசிவா கல்வி நிலையங்களில் தல்மூதிய கற்றலானது இன்றும் தொடர்கிறது.  
பாபிலோனியாவிலிருந்த தல்மூதிய எசிவா கல்வி நிலையங்களானவை அமோரைம் சகாப்தத்திற்குப் பின் சவோரைம் சகாப்தத்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கின. அமோரைம் என்பவர்கள் மிசுனா மூடப்பட்ட சகாப்தத்தின் முடிவிலிருந்து தல்மூத் மூடப்பட்ட காலங்கள் (பொ. ஊ. 200-500) வரையிலும் செயல்பாட்டிலிருந்த (யூதேயா மற்றும் பாபிலோனில்) தல்மூதிய துறவிகள் ஆவர். சவோரைம் என்பவர்கள் அமோரைம் (ஐந்தாம் நூற்றாண்டு) சகாப்தத்தின் முடிவிலிருந்து சியோனிம் சகாப்தத்தின் தொடக்கம் வரை பாபிலோனிலிருந்த பெத் மிதுராசா (தோரா கற்குமிடங்கள்) துறவிகள் ஆவர். சியோனிம் என்பவர்கள் சுரா மற்றும் பும்பேதிதாவின் இரு பெரிய மதகுருமார் கல்லூரிகளின் தலைவர்களாவர். தொடக்க நடுக்கால சகாப்தத்தின் போது உலகம் முழுவதும் இருந்த யூத சமூகத்தின பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஆன்மீகத் தலைவர்களாக இவர்கள் திகழ்ந்தனர். இவர்கள் ரெசு கலுதாவிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தனர். இசுலாமிய நிலங்களிலிருந்த யூதர்கள் மீது மதச்சார்பற்ற அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தவர்களாக ரெசு கலுதா திகழ்ந்தனர். பாரம்பரியங்களின் படி, ரெசு கலுதா என்பவர்கள் யூதேயா மன்னர்களின் வழித்தோன்றல்களாவர். இதன் காரணமாகவே பார்த்தியாவின் மன்னர்கள் இவர்களை மிகவும் மரியாதையுடன் நடத்தினர்.  
பிந்தைய பண்டைக் காலம் மற்றும் தொடக்க நாடுக் காலங்களின் யூதர்களுக்கு பாபிலோனியாவின் எசிவோத் ஆனது பண்டைக் கால சன்கேத்திரின் ஆற்றிய அதே பங்கை கிட்டத்தட்ட ஆற்றியது. அதாவது யூத சமய அதிகார அமைப்புகளின் ஒரு மன்றம் இதுவாகும். இந்தக் கல்வி நிலையங்களானவை சரதுச சாசானிய அரசமரபின் கீழான இசுலாமுக்கு முந்தைய பாபிலோனியாவில் நிறுவப்பட்டன. சாசானியத் தலைநகரான சிதேசிபோனிலிருந்து இவை தொலை தூரத்தில் அமைந்திருக்கவில்லை. சிதேசிபோனே அக்காலத்தில் உலகின் மிகப் பெரிய நகரமாக இருந்தது. 7-ஆம் நூற்றாண்டில் பாரசீகம் வெல்லப்பட்டதற்குப் பிறகு இந்தக் கல்வி நிலையங்களானவை இறுதியாக 400 ஆண்டுகளுக்கு இசுலாமியக் கலீபகத்தின் கீழ் நடத்தப்பட்டன. செரிரா கவோனின் கூற்றுப்படி, சுராவின் முதல் கவோன் மர் பர் ராப் சனான் ஆவார். இவர் 609-ஆம் ஆண்டு பதவிக்கு வந்தார். சுராவின் கடைசி கவோன் சாமுவேல் பென் ஓபினி ஆவார். இவர் 1034-ஆம் ஆண்டு இறந்தார். பும்பேதிதாவின் கடைசி கவோன் எசேக்கியா கவோன் ஆவார். இவர் 1040-ஆம் ஆண்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டு இறந்தார். இவ்வாறாக சியோனிமின் செயல்பாடுகளானவை கிட்டத்தட்ட 450 ஆண்டுகள் காலத்தை உள்ளடக்கியிருந்தன.  
பாபிலோனிய யூத சமயத்தின் முதன்மையான இருக்கைகளில் ஒன்று நெகர்தியாவிலல் அமைந்திருந்தது. பெரும்பாலும், யூதர்களைக் கொண்டிருந்த ஒரு மிகப் பெரிய நகரமாக இது திகழ்ந்தது. இத்தகைய சினம் கொண்ட மொழியானது யூதர்கள் குறித்து கிறித்தவர்களின் நம்பிக்கையற்ற ஒரு சூழ்நிலையும், அந்தியோக்கியா மற்றும் கான்சுடாண்டினோபில் போன்ற இடங்களிலிருந்த பெரிய யூத குடியிருப்புகளுக்கு எதிராக வெறுப்பும் ஏற்படுவதற்குப் பங்களித்தது.  
5-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் யூதர்களுக்கு எதிரான அதிகாரப்பூர்வ ஒடுக்கு முறையை நிறுவிய ஆணைகளின் ஒரு தொகுப்பை முதலாம் தியோடோசியசு வெளியிட்டார். அடிமைகளை வைத்துக் கொள்ளவோ, புதிய கோயில்களைக் கட்டமைக்கவோ, அரசாங்க பதவிகளில் அமரவோ, அல்லது ஒரு யூதர் மற்றும் யூதரல்லாதவருக்கு இடையிலான வழக்குகளில் யூதர்கள் யூதரல்லாதவர்களை யூத சமய நீதிமன்ற வழக்குகளுக்கு உட்படுத்தவோ யூதர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. யூதர் மற்றும் யூதரல்லாதவருக்கு இடையிலான திருமணமானது மரண தண்டனைக்குரிய குற்றமாக்கப்பட்டது. கிறித்தவர்கள் யூத சமயத்திற்கு மாறுவதும் இத்தகைய தண்டனையைப் பெறக் கூடியதானது. சன்கேத்திரின் மற்றும் நாசி பதவி ஆகியவற்றை தியோடோசியசு தடைசெய்தார். முதலாம் ஜஸ்டினியனின் கீழ் யூதர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் மீது மேற்கொண்ட கட்டுப்பாடுகளை அதிகார அமைப்புகள் கொண்டு வந்தன. யூதர்களின் சமயம் சார்ந்த சிறப்புரிமைகளுக்கும் அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்தின. யூத கோயிலின் உள்விவகாரங்களில் பேரரசர் தலையிட ஆரம்பித்தார். தெய்வீக வழிபாட்டில் எபிரேய மொழியின் பயன்பாட்டை எடுத்துக்காட்டாகத் தடை செய்தார். இந்தக் கட்டுப்பாடுகளை மதிக்காதவர்கள் உடல் ரீதியான தண்டனைகள், நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்படுதல் மற்றும் உடமைகளை இழத்தல் ஆகிய அச்சுறுத்தல்களுக்கு உள்ளாயினர். சிர்திசு மேசர் என்ற பகுதியிலிருந்து தொலை தூரத்தில் அமைந்திராத போரியமில் செருமானிய வான்டல் பழங்குடியினங்களுக்கு எதிரான பைசாந்தியப் படையெடுப்பில் பைசாந்தியத் தளபதி பெலிசரியசை யூதர்கள் எதிர்த்தனர். இதன் காரணமாக யூதர்கள் கிறித்தவ சமயத்தைத் தழுவ கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களது யூத கோயிலானது ஒரு கிறித்தவ கோயிலாக மாற்றப்பட்டது.  
ஜஸ்டினியனும், அவருக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்தவர்களும் யூதேயா மாகாணத்துக்கு வெளிப்புறம் இருந்த பகுதிகள் குறித்து கவலைகள் கொண்டிருந்தனர். இந்த ஒழுங்குமுறைகளை அமல்படுத்த போதிய துருப்புக்களை அவர் கொண்டிருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக ஐந்தாம் நூற்றாண்டானது புதிய யூத கோயில்கள் அலை போல் கட்டப்பட்ட ஒரு காலமாக இருந்தது. இதில் பல கோயில்கள் அழகான பளிங்கு தரைகளுடன் கட்டப்பட்டன. பைசாந்தியப் பண்பாட்டின் செழிப்பான கலை வடிவங்களை யூதர்கள் பின்பற்றத் தொடங்கினர். இக்காலத்தைச் சேர்ந்த யூத பளிங்குக் கற்களானவை மக்கள், விலங்குகள், மேனோராக்கள், ராசிகள் மற்றும் விவிலிய பாத்திரங்களைச் சித்தரித்தன. இந்த யூத கோயில் தரைகளின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளானவை பெயித் ஆல்பா (தன்னுடைய மகன் ஈசாக்குக்கு பதிலாக ஒரு செம்மறிக் கடாவை ஆபிரகாரம் பலியிடும் காட்சியை இது ஒரு ராசியுடன் சேர்த்து உள்ளடக்கியுள்ளது), திபேரியசு, பெயித் சியான் மற்றும் திசிப்போரி ஆகிய இடங்களில் காணப்படுகின்றன.  
பைசாந்திய ஆட்சிக்குக் கீழான யூதர்களின் பாதுகாப்பற்ற நிலையானது நீண்ட காலத்திற்கு தொடரவில்லை. இதற்குப் பெரும்பங்கு காரணம் தொலைதூர அரேபியத் தீபகற்பத்தில் (இத்தீபகற்பத்தில் யூதர்களின் பெரிய அளவிலான மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர்) இருந்து முசுலிம் சமயமானது வெடிப்பு போன்று பரவியதாகும். 636-இல் எர்மோக் யுத்தத்தில் தங்களது வெற்றிக்கு சில ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே புனித நிலத்தில் (அல்லது லெவண்ட், இப்பகுதியானது நவீன கால இசுரேல், யோர்தான், லெபனான் மற்றும் சிரியாவாக வரையறுக்கப்படுகிறது) இருந்து பைசாந்தியர்களை முசுலிம் கலீபகமானது வெளியேற்றியது. பின் வந்த நூற்றாண்டுகளில் எஞ்சியிருந்த பைசாந்திய நிலப்பரப்பிலிருந்து கலீபகத்தில் குடியேறும் முயற்சியாக ஏராளமான யூதர்கள் தப்பித்து ஓடினர்.  
பைசாந்தியப் பேரரசிலிருந்த யூத சமூகத்தின் அளவானது அனத்தோலியாவின் யூதர்களை கிறித்தவ மதத்திற்கு கட்டாயப்படுத்தி மதமாற்றும் சில பேரரசர்களின் முயற்சியால் பாதிக்கப்படவில்லை. ஏனெனில், இந்த முயற்சிகளானவை மிக குறைவான வெற்றியையே கொடுத்தன. பைசாந்திய ஆட்சிக்கு கீழான ஆசியா மைனர் பகுதியில் யூதர்களின் நிலை குறித்து வரலாற்றாளர்கள் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். அமைப்பு ரீதியிலான படுகொலைகள், மொத்தமாக நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்படுதல் போன்ற மேற்கு ஐரோப்பாவில் அந்நேரத்தில் பரவலாக காணப்பட்ட எந்த ஓர் அமைப்பு ரீதியிலான ஒடுக்கு முறையின் பாணியும் பைசாந்தியத்தில் பதிவு செய்யப்படவில்லை. இரண்டாம் மெகமுது கான்சுடாண்டினோபில் நகரத்தை வென்றதற்குப் பிறகு பெரும்பாலான யூத மக்கள் தொடர்ந்து அங்கேயே வாழ்ந்தனர் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.