இந்த கதை 1812 இல் *கிண்டர்-உண்ட் ஹவுஸ்மார்கனின்* முதல் பதிப்பில் கிரிம் சகோதரர்க<nowiki/>ளால் வெளியிடப்பட்டது. மேலும் அடுத்தடுத்த பதிப்புகளில் சிறிது மாற்றங்களும் செய்யப்பட்டது. அவர்களின் மூலம் கிரெட்சன் வைல்ட் (1787-1819) ஆகும்.  
உரிமங்களின் கீழ் உங்கள் பங்களிப்பை வெளியிட ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள் .
ஒரு பெரிய காட்டின் நுழைவாயிலில் ஒரு மரம் வெட்டும் தொழிலாளி தனது மனைவியுடன் வசித்து வந்தார். தம்பதியருக்கு மூன்று வயது பெண் குழந்தை இருந்தது. குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது, அவர்கள் தங்கள் மகளுக்கு தினசரி உணவு இல்லாமல் இருந்தனர்.  
ஒரு நாள் விறகுவெட்டி மிகுந்த கவலையுடன் வேலைக்குச் சென்றார், அவர் ஒரு மரத்தை வெட்டும்போது, அவர் எதிரில் ஒரு அழகான மற்றும் உயரமான பெண்மணி நட்சத்திரங்களின் ஒளியைப் போன்ற கிரீடம் அணிந்திருந்தார்.  
- நான் கன்னி மேரி, இயேசு கிறிஸ்துவின் தாய் - அவள் விறகுவெட்டியிடம் சொன்னாள் - நீ ஒரு ஏழை, ஏழை. உங்கள் மகளை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள், நான் அவளை அழைத்துச் செல்கிறேன், நான் அவளுக்கு அம்மாவாக இருப்பேன், நான் அவளைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.  
விறகுவெட்டி கீழ்ப்படிந்து, தனது மகளை கன்னி மேரிக்குக் கொடுத்தார், அவள் அவளைத் தன்னுடன் சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.  
சிறுமி நன்றாக செய்தாள், அவள் சர்க்கரையுடன் ரொட்டி சாப்பிட்டாள், இனிப்பு பால் குடித்தாள். அவளுடைய ஆடைகள் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டன, சிறிய தேவதைகள் அவளுடன் விளையாடின. அவளுக்கு 14 வயதாக இருந்தபோது, கன்னி மேரி அவளை அழைத்து அவளிடம் சொன்னாள்:  
- அன்புள்ள பெண்ணே, நான் ஒரு நீண்ட பயணம் செய்ய வேண்டும். எனவே பரலோக ராஜ்யத்தின் அறைகளுக்கான பதின்மூன்று சாவிகளை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். அவற்றில் பன்னிரெண்டைத் திறந்து உள்ளே மறைந்திருக்கும் அதிசயங்களைச் சிந்திக்கலாம். ஆனால் பதின்மூன்றாவது, சிறிய திறவுகோல் சொந்தமானது, அது உங்களுக்கு தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. அதைத் திறக்காமல் கவனமாக இருங்கள், நீங்கள் செய்தால், பல துன்பங்கள் உங்களைத் தேடி வரும்.  
அந்தப் பெண் கீழ்ப்படிவதாக உறுதியளித்தாள், கன்னி மேரி வெளியேறியவுடன், அவள் பரலோக ராஜ்யத்தின் அறைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.  
ஒவ்வொரு நாளும் அவர் பன்னிரண்டாம் எண்ணை அடையும் வரை வெவ்வேறு அறைகளைத் திறந்தார். அவை ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு பெரிய பிரகாசத்தால் சூழப்பட்ட ஒரு இறைத்தூதர் இருந்தார். சிறுமி தான் சந்திக்கும் அனைத்து மகத்துவத்தையும் ஆடம்பரத்தையும் கண்டு வியந்தாள். இறுதியில், தடைசெய்யப்பட்ட கதவு மட்டுமே திறக்கப்பட்டது, அதன் பின்னால் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பதை அறிய அந்த பெண் உண்மையில் விரும்பினாள்.  
தேவதூதர்கள் அந்தப் பெண்ணுடன் வழியெங்கும் இருந்தனர், அவள் கடைசி கதவுக்கு முன்னால் இருந்தபோது அவள் அவர்களிடம் பேசினாள்.  
— நான் அதை முழுவதுமாகத் திறக்க விரும்பவில்லை, உள்ளே செல்லவும் விரும்பவில்லை, ஆனால் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்க நான் கதவைச் சிறிது திறக்க வேண்டும். - இல்லை! - எல்லா தேவதைகளும் கத்தினார்கள் - அது பாவம். கன்னி மேரி அதை தடை செய்துள்ளார் மற்றும் துரதிர்ஷ்டம் உங்களுக்கு விரைவில் வரும்.  
சிறுமி எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள், ஆனால் ஆர்வமும் ஆசையும் அவளைத் தனியாக விடவில்லை.  
தேவதூதர்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது அவர் நினைத்தார்:  
- சரி, நான் தனியாக இருக்கிறேன், நான் கொஞ்சம் பார்க்க முடியும். நான் செய்தால் யாருக்கும் தெரியாது.  
சாவியை எடுத்து பூட்டில் வைத்து திருப்பினான். அந்த நேரத்தில் கதவு வெடித்தது மற்றும் நெருப்பின் நடுவில் புனித திரித்துவம் தோன்றியது. சிறுமி ஆச்சரியமடைந்தாள், சில நொடிகள் அவளால் எதிர்வினையாற்ற முடியவில்லை. பின்னர் அவர் சிறிது சிறிதாக அணுகி, ஒரு விரலை நீட்டி, பளபளப்பை கவனமாகத் தொட்டார், ஆனால் அவர் பிரகாசமான ஒளியைத் தொட்டவுடன் அவரது விரல் தங்கமாக மாறியது.  
பெரும் பயம் அந்தப் பெண்ணைப் பிடித்தது, அவள் கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடினாள். ஆனாலும் பயம் அவளை விட்டு போக விரும்பவில்லை, என்ன செய்தாலும் அவள் இதயம் துடித்தது, அவளால் அதை அடக்க முடியவில்லை. அவன் விரலும் பொன்னிறமாகவே இருந்தது, எவ்வளவு துவைத்து தேய்த்தும் அவனால் இயல்பு நிலைக்கு வரமுடியவில்லை.  
கன்னி மேரி தனது பயணத்திலிருந்து திரும்பிய சிறிது நேரத்திலேயே. அவர் சிறுமியை அழைத்து, பரலோக ராஜ்யத்தின் சாவியைத் திருப்பித் தரும்படி கேட்டார். அவற்றை அவரிடம் கொடுத்தபோது அவர் கேட்டார்:  
- நீங்கள் பதின்மூன்றாவது கதவைத் திறந்துவிட்டீர்களா? - இல்லை - பெண் பதிலளித்தார்.  
கன்னிப்பெண், சிறுமியின் மார்பில் கையை வைத்து, அவள் இதயம் துடிப்பதை உணர்ந்தாள், அவளுக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை, அவளுடைய உத்தரவு புறக்கணிக்கப்பட்டது மற்றும் பதின்மூன்றாவது கதவு திறக்கப்பட்டது.  
- நீங்கள் அதைச் செய்யவில்லை என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா? "இல்லை," பெண் இரண்டாவது முறையாக சொன்னாள்.  
பளபளப்புடன் தேய்த்தபின் தங்கமாக மாறியதை கன்னி விரலைக் கண்டாள், சிறுமியின் குற்றத்தில் சந்தேகம் இல்லை. மூன்றாவது முறையாக அவர் மீண்டும் கேட்டார்:  
- நீங்கள் அதை செய்யவில்லையா? "இல்லை," சிறுமி மூன்றாவது முறையாக பதிலளித்தாள்.  
ஆனால் கன்னி அவளை நம்பவில்லை.  
- நீங்கள் எனக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை, என்னிடம் பொய் சொன்னீர்கள். நீங்கள் சொர்க்கத்தில் இருக்க தகுதியற்றவர்.  
பின்னர் சிறுமி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் விழுந்தாள், அவள் எழுந்தபோது அவள் அறியப்படாத மற்றும் மக்கள் வசிக்காத காட்டின் தரையில் இருப்பதைக் கண்டாள்.  
சிறுமி கத்த விரும்பினாள், ஆனால் அவள் வாயிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை. பிறகு எழுந்து அங்கிருந்து ஓட நினைத்தாள், எந்தப் பாதையில் சென்றாலும், அடர்ந்த முட்சுவர் அவள் பாதையைத் தடுத்து, அவளை முன்னேற விடவில்லை. அவள் சிக்கிக் கொண்ட தனிமையான இடத்தில், ஒரு குழிவான மரத்தைக் கண்டுபிடித்து அதைத் தன் இல்லமாக்கிக் கொண்டாள். இரவில் அவர் உள்ளே சுருண்டு தூங்கினார். மேலும் மழை மற்றும் புயல் நாட்களில் அது தங்குமிடம் வழங்கியது.  
ஆனால் அது ஒரு சோகமான வாழ்க்கை, ஒவ்வொரு முறையும் சிறுமி சொர்க்கத்தில் எவ்வளவு நல்லவள் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு, குட்டி தேவதைகளுடன் விளையாடினாள், கசப்பான, அமைதியற்ற அழுகை அவளை ஆக்கிரமித்தது. காட்டின் வேர்கள் மற்றும் பழங்கள் மட்டுமே அவரது உணவாக இருந்தன, அவர் அவற்றை விடாமுயற்சியுடன் தேடினார், முடிந்தவரை முட்களின் சுவருக்குள் சென்றார்.  
இலையுதிர் காலத்தில் மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த காய்களையும் இலைகளையும் சேமித்து மரத்தினுள் வைத்திருந்தார். குளிர்காலத்தில் கொட்டைகள் அவரது உணவாக இருந்தன, பனி மற்றும் பனி தங்கள் இருப்பை ஏற்படுத்தியபோது அவர் ஒரு சிறிய சூட்டைத் தேடி இலைகளில் ஒரு ஏழை சிறிய விலங்கு போல பதுங்கிக் கொண்டார்.  
விரைவில் அவரது ஆடைகள் தேய்ந்து, துண்டுகள் விழ ஆரம்பித்தன.  
சூரியன் மீண்டும் வெப்பமடையத் தொடங்கியவுடன், சிறுமி மரத்திலிருந்து வெளியே வந்து வெப்பத்தை அனுபவிக்க அமர்ந்தாள். அவரது தலைமுடி கோட் போல பக்கவாட்டில் விழுந்து நீண்டு வளர்ந்திருந்தது.  
இப்படியே வருடங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக கடந்தன. அவர் உலகின் மிகவும் துரதிர்ஷ்டவசமான மற்றும் பரிதாபகரமான நபராக உணர்ந்தார்.  
ஒரு சமயம், மரங்கள் மீண்டும் பசுமையுடன் இருந்தபோது, ராஜ்யத்தின் ராஜா காட்டில் ஒரு மானை வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தார், அது புதர்களின் வழியே தப்பியபோது, அவர் தனது குதிரையிலிருந்து இறங்கி, தனது வாளால் கிளைகளைப் பிளக்கத் தொடங்கினார். முட்களின் கிளைகள்.  
கடைசியாக அவர் மறுபுறம் வெளியே வரும்போது ஒரு மரத்தின் அருகே ஒரு அழகான பெண் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். அவளுடைய தலைமுடி பொன்னிறமாக இருந்தது, அவள் கால்கள் வரை அவளை மூடும் அளவுக்கு நீளமாக இருந்தது.  
அவன் கவனமாக வெட்டவெளியில் நுழைந்து அவளை நெருங்கினான்.  
- யார் நீ? ஏன் இங்கே தனியாக இருக்கிறாய்?  
ஆனால் சிறுமியால் பேச முடியாததால் அவர் எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.  
ராஜா மீண்டும் பேசினார்.  
- நீங்கள் என்னுடன் என் அரண்மனைக்கு வர விரும்புகிறீர்களா?  
சிறுமி தலையை லேசாக அசைத்ததால், ராஜா அவளைத் தன் கைகளில் எடுத்து, குதிரையில் ஏற்றி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.  
அவர்கள் கோட்டைக்கு வந்ததும் அவளுக்கு அழகான ஆடைகளையும் அவளுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொடுத்தான். அந்தப் பெண்ணால் பேச முடியவில்லை, ஆனால் அவள் மிகவும் அழகாகவும் அழகாகவும் இருந்தாள், அவன் அவளை முழு மனதுடன் காதலித்தான். மன்னன் அந்தப் பெண்ணைத் தன் மனைவியாக்கிக் கொள்ள வெகுகாலம் ஆகவில்லை.  
ஒரு வருடம் கழித்து ராணி ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அதே இரவில், ராணி படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது, கன்னி மேரி தோன்றினார்.  
- நீங்கள் உண்மையைச் சொல்ல விரும்புகிறீர்களா மற்றும் உங்களுக்குத் தடைசெய்யப்பட்ட கதவைத் திறந்தீர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? நீங்கள் அவ்வாறு செய்தால், நான் உங்கள் குரலைத் திரும்பப் பெறச் செய்வேன் மற்றும் உங்களுக்கு மீண்டும் பேச்சு வழங்குவேன். நீங்கள் தொடர்ந்து மறுத்து, பாவத்தில் இருந்தால், உங்கள் பிறந்த மகனை நான் எடுத்துக்கொள்வேன்.  
ராணியால் பேச முடிந்தது, ஆனால் எல்லாவற்றையும் மறுத்துக்கொண்டே இருந்தாள்.  
- இல்லை, நான் தடைசெய்யப்பட்ட கதவைத் திறக்கவில்லை.  
எனவே கன்னி மேரி புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையை தனது தாயின் கைகளில் இருந்து எடுத்து அவரை அழைத்துச் சென்றார்.