# யூதர்களின் வரலாறு

## நடுக்காலம்

### ஐரோப்பா

சேம்சு பி. கரோலின் கூற்றுப்படி, "உரோமானியப் பேரரசின் மொத்த மக்கள் தொகையில் இவர்கள் 10% ஆக இருந்தனர். இந்த தகவின் படி, பிற காரணிகள் தலையிடாமல் இருந்திருந்தால், தற்போதைய உலகத்தில 1.3 கோடி யூதர்கள் என்று தற்போது இருப்பதற்குப் பதிலாக 20 கோடி யூதர்கள் இருந்திருக்க வேண்டும்".  
யூத மக்கள் தொகையானது ஐரோப்பாவில் வாழ்ந்து வந்தது. குறிப்பாக முந்தைய உரோமை பேரரசின் பகுதியில் மிக தொடக்க காலத்திலிருந்தே வாழ்ந்து வந்தது. யூத ஆண்கள் புலம் பெயர தொடங்கிய போது புலம் பெயர்ந்த நாடுகளிலிருந்து சில நேரங்களில் மனைவிகளை திருமணம் செய்து கொண்டனர். யூத மக்கள் மத்தியில் ஒய்-டிஎன்ஏ மரபணுவுடன் ஒப்பிடும் போது பல்வேறு இழைமணிகளின் டி ஆக்சி-ரைபோநியூக்லியிக் காடியால் இது நிரூபிக்கப்படுகிறது. இந்த குழுக்களுடன் யூத வணிகர்கள் இணைந்தனர். பின்னர் புலம் பெயர்ந்த யூதர்களின் உறுப்பினர்கள் இணைந்தனர். பிரான்சு மற்றும் செருமனியில் யூத சமூகங்கள் குறித்த பதிவுகளானவை நான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிடைக்கப் பெறுகின்றன. எசுப்பானியாவில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு எண்ணிக்கையிலான யூத சமூகங்களானவை இதற்கு முந்தைய காலத்திலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.  
நடுக் காலங்களானவை பொதுவாக யூதர்களுக்குக் கடினமான காலமாக இருந்தது எனக் கூறப்படும் பாரம்பரியத்தை நார்மன் கன்டோர் மற்றும் பிற 20-ஆம் நூற்றாண்டு அறிஞர்கள் மறுக்கின்றனர். அதிகரித்து வந்த சட்டங்களின் தொகுப்புடன் ஓர் அமைப்பாக கிறித்தவ திருச்சபையானது முழுவதுமாக ஒருங்கிணைக்கப்படுவதற்கு முன்னர் தொடக்க நடுக்கால சமூகமானது பொதுவாக யூதர்களிடம் சகிப்புத்தன்மையுடன் நடந்து கொண்டது. 800 மற்றும் 1100-க்கு இடையில் கிறித்தவ ஐரோப்பாவில் 15 இலட்சம் யூதர்கள் இருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் கிறித்தவர்களாக இல்லாத காரணத்தால் மதகுருமார்கள், இராணுவ வீரர்கள் மற்றும் பணியாட்களையுடைய நில மானிய முறைமையின் ஒரு பிரிவாக இவர்கள் பிரிக்கப்படவில்லை. கிறித்தவ பொதுமக்களுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்திய பணி மற்றும் ராணுவத்தில் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்கப்படுதல் போன்ற ஒடுக்குமுறைகள் யூதர்களுக்கு ஏற்படவில்லை என்பது இதன் பொருளாகும். கிறித்தவ சமூகத்துடனான உறவுமுறைகளில் யூதர்களானவர்கள் மன்னர்கள், குறுநில மன்னர்கள் மற்றும் மத குருமார்களால் பாதுகாக்கப்பட்டனர். இதற்கு முக்கிய காரணம் நிதி, நிர்வாகம் மற்றும் மருத்துவம் ஆகிய மூன்று தளங்களில் இவர்கள் அளித்து வந்த முக்கியமான பணிகளே ஆகும்.  
விவிலியத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த கிறித்தவ அறிஞர்கள் தல்மூதிய யூத மத குருமார்களைக் கலந்தாலோசித்தனர். ஓர் அமைப்பாக உரோமை கத்தோலிக்க திருச்சபையானது வலிமையடைந்த போது பிரான்சிசுகிய மற்றும் தொமினிகிய போதனை அமைப்புகள் நிறுவப்பட்டன. போட்டியிட்டு கொண்டிருந்த நடுத்தர வர்க்கம் மற்றும் பட்டணங்களில் வாழ்ந்த கிறித்தவர்களின் வளர்ச்சியும் ஏற்பட்டது. 1300 வாக்கில் புனித வாரத்தின் போது கிறித்தவ திருச்சபையைச் சேர்ந்தவர்களும், உள்ளூர் மத குருமார்களும் இயேசுவின் பாடுகள் குறித்த நாடகங்களை நடத்தினர். யூதர்கள் (சமகால உடையில்) இயேசு கிறித்துவை கொல்வது என்பது நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதன் படி இதில் சித்தரிக்கப்பட்டது. இக்காலத்திலிருந்து யூதர்கள் இடர்ப்பாடுகளுக்கு உள்ளாவதும், நாடு கடத்தப்படுவதும் வாடிக்கையானது. 1500 வாக்கில் தற்கால போலந்தில் ஒப்பீட்டளவில் பாதுகாப்பு மற்றும் தங்களது செழிப்பான வாழ்வு மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டதை யூதர்கள் கண்டனர்.  
1300-க்குப் பிறகு கிறித்தவ ஐரோப்பாவில் யூதர்கள் அதிகப்படியான இடர்பாடுகள் மற்றும் ஒடுக்கு முறையால் பாதிப்படைந்தனர். ஐரோப்பிய யூதர்கள் பொதுவாக நகர்ப்புறத்தில் வாழ்ந்த எழுத்தறிவு பெற்றவர்களாக இருந்தனர். உண்மையைப் பிடிவாதமாக மறுப்பவர்கள் யூதர்கள் என்ற மனப்பான்மையை கிறித்தவர்கள் கொண்டிருந்தனர். ஏனெனில், கிறித்தவர்களின் பார்வையில் யூத புனித நூல்கள் குறித்த தங்களது அறிவிலிருந்து கிறித்தவ கொள்கைகளின் உண்மையை யூதர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும் என கிறித்தவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். கிறித்தவத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் அழுத்தங்கள் குறித்து யூதர்கள் அறிந்திருந்தனர். கத்தோலிக்க கிறித்தவர்கள் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பதை திருச்சபையானது தடை செய்திருந்ததால் சில யூதர்கள் வட்டிக்கு கடனளிக்கும் முக்கியமானவர்களாக ஆயினர். திருச்சபையிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்படும் நிலையை அடையாமல், தங்களது பயன்பாட்டுக்காக மூலதனத்தை வழங்கும் மக்களின் இத்தகைய ஒரு வர்க்கத்தைக் கொண்டிருப்பதானது தங்களுக்கு அனுகூலமானது என கிறித்தவ ஆட்சியாளர்கள் படிப்படியாக அறிந்து கொண்டனர். இதன் விளைவாக மேற்கு ஐரோப்பாவின் பண வணிகமானது யூதர்களின் சிறப்பு துறையாக உருவானது. ஆனால், வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள் மூலமாக யூதர்கள் பெரும் பணத்தை ஈட்டும் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், அவர்களது வாழ்நாளின் போதோ அல்லது அவர்கள் இறக்கும் போதோ அப்பணத்தை மன்னர் எடுத்துக் கொண்டார். மன்னனின் கருவூலத்திற்கு அனுகூலம் அளிப்பதற்கு வரியளிக்கும் மன்னனின் உடைமையாகக் கருதப்படும், ஏகாதிபத்திய *செர்வி கமரே* எனப்படுவர்களாக யூதர்கள் உருவாயினர். குறுநில மன்னர்கள் அல்லது நகரங்களிடம் யூதர்களையும், அவர்களது உடைமைகளையும் மன்னர்கள் அளித்தனர்.  
பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்த யூதர்கள் அடிக்கடி படுகொலை செய்யப்பட்டனர் அல்லது வெளியேற்றப்பட்டனர். சிலுவைப் போர்களின் போது இந்த ஒடுக்கு முறையானது அதன் உச்சநிலையை அடைந்தது. மக்களின் சிலுவைப் போரில் (1096) ரைன் மற்றும் தன்யூப் ஆற்றுப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த, செழித்திருந்த யூத சமூகங்கள் முழுவதுமாக அழிக்கப்பட்டன. இரண்டாம் சிலுவைப் போரில் (1147) பிரான்சிலிருந்து யூதர்கள் தொடர்ச்சியான படுகொலைகளுக்கு உள்ளாயினர். 1251 மற்றும் 1320-ஆம் ஆண்டுகளின் மேய்ப்பாளர்களின் சிலுவைப் போர்களாலும் யூதர்கள் தாக்குதலுக்கு உள்ளாயினர். சிலுவைப் போர்களை தொடர்ந்து பெருமளவில் யூதர்கள் வெளியேற்றப்படுவது நடைபெற்றது. 1290-ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்திலிருந்து யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டது, பிரான்சிலிருந்து 1396-இல் 1,00,000 யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டது மற்றும் 1421-இல் ஆத்திரியாவிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டது ஆகிய நிகழ்வுகள் இதில் அடங்கும். இக்காலத்தின் போது ஐரோப்பாவிலிருந்து பல யூதர்கள் தப்பித்து ஓடியோ அல்லது வெளியேற்றப்பட்டோ போலந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தனர். அங்கு மற்றுமொரு பொற்காலம் என்று குறிப்பிடப்படும் காலத்தில் செழித்திருந்தனர்.  
இத்தாலியில் வெனிசு நகரத்தில் வாழ யூதர்களுக்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டது. ஆனால், ஒரு கெட்டோவில் அவர்கள் வாழ வேண்டிய தேவை இருந்தது. இந்த பழக்க வழக்கமானது இத்தாலி முழுவதும் பரவியது. கத்தோலிக்க ஐரோப்பாவில் பல இடங்களில் இது பின்பற்றப்பட தொடங்கியது. கெட்டோக்களுக்கு வெளியில் வாழும் யூதர்கள் பொதுவாக ஒரு மஞ்சள் நட்சத்திரத்தை குறியீடாக அணிய வேண்டியிருந்தது.