wickkiey/tamil-wikipedia-chunked huggingface dataset:
# சிகாமட் மாவட்டம்

## சிகாமட் மாவட்டத்தில் உள்ள நகரங்கள்

- சிகாமட் பாரு (*Segamat Baru*)
- புக்கிட் சிப்புட் (*Bukit Siput*)
- பண்டார் புத்திரா (*Bandar Putra*)
- தாமான் யாயாசான் (*Taman Yayasan*)
- பத்து அன்னம் (*Batu Anam*)
- பொகோ (*Pogoh*)
- கிம்மாஸ் பாரு (*Gemas Baharu*)
- கம்போங் தெங்கா (*Kampung Tengah*)
- பண்டார் உத்தாமா (*Bandar Utama*)
- ஜெமிந்தா (*Jementah*)
- பூலோ காசாப் (*Buloh Kasap*)
- லாபிஸ் (*Labis*)
- தெனாங் நிலையம் (*Tenang Stesen*)
- சுங்கை காராஸ் (*Sungai Karas*)
# சிகாமட் மாவட்டம்

## சிகாமட் மாவட்டத்தில் உள்ள தமிழ்ப்பள்ளிகள்

ஜொகூர்; சிகாமட் மாவட்டத்தில் *(Segamat District)* 12 தமிழ்ப்பள்ளிகள் உள்ளன. அவற்றில் 841 மாணவர்கள் பயில்கிறார்கள். 154 ஆசிரியர்கள் பணியாற்றுகிறார்கள். மலேசியக் கல்வியமைச்சு 2020 ஜனவரி மாதம் வெளியிட்ட புள்ளிவிவரங்கள்.  
| JBD7057 | பெக்கோ | SJK(T) Bekok | **பெக்கோ தமிழ்ப்பள்ளி** | 86500 | பெக்கோ | 25 | 9 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| JBD7061 | லாபிஸ் | SJK(T) Labis | **லாபிஸ் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85300 | லாபிஸ் | 124 | 16 |  |
| JBD7063 | ஊல்ஸ் தோட்டம் | SJK(T) Ladang Voules | **ஊல்ஸ் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85009 | சிகாமட் | 70 | 13 |  |
| JBD7065 | ஜெனுவாங்</br>Genuang | SJK(T) Ladang Segamat | **சிகாமட் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85009 | சிகாமட் | 43 | 10 |  |
| JBD7067 | சிகாமட் | SJK(T) Bandar Segamat | **சிகாமட் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85000 | சிகாமட் | 113 | 15 |  |
| JBD7068 | சுங்கை மூவார் | SJK(T) Ladang Sg Muar | **சுங்கை மூவார் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85009 | சிகாமட் | 55 | 10 |  |
| JBD7069 | சுங்கை செனாருட் தோட்டம் | SJK(T) Ldg Sg Senarut | **சுங்கை செனாருட் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85100 | பத்து அன்னம் | 17 | 8 |  |
| JBD7070 | பத்து அன்னம் | SJK(T) Batu Anam | **பத்து அன்னம் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85100 | பத்து அன்னம் | 77 | 19 |  |
| JBD7071 | கோமாளி தோட்டம் | SJK(T) Ladang Gomali | **கோமாளி தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 85109 | பத்து அன்னம் | 11 | 7 |  |
| JBD7072 | போர்ட்ரோஸ் தோட்டம், கிம்மாஸ் பாரு | SJK(T) Ladang Fortrose | **போர்ட்ரோஸ் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 73400 (நெகிரி
செம்பிலான்) | கிம்மாஸ் | 37 | 11 |  |
| JBD7073 | ஜெமிந்தா | SJK(T) Ladang Nagappa | **நாகப்பா தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 81900 | ஜெமிந்தா | 48 | 9 |  |
| JBD7074 | சாஆ | SJK(T) Cantuman Chaah | **சாஆ கூட்டுத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 81900 | சாஆ | 221 | 27 | } |
# சிகாமட் மாவட்டம்

## ஜொகூர் மாநிலத்தில் உள்ள மாவட்டங்கள்

- **பத்து பகாட் மாவட்டம்**
- **ஜொகூர் பாரு மாவட்டம்**
- **குளுவாங் மாவட்டம்**
- **கோத்தா திங்கி மாவட்டம்**
- **கூலாய் மாவட்டம்**
- **மெர்சிங் மாவட்டம்**
- **மூவார் மாவட்டம்**
- **பொந்தியான் மாவட்டம்**
- **சிகாமட் மாவட்டம்**
- **தங்காக் மாவட்டம்**
# பிஜாவர் சமஸ்தானம்

**பிஜாவர் சமஸ்தானம்** (**Bijawar State**),1947 இந்திய விடுதலைக்கு முன்னர் பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றாகும். இதன் தலைநகரம் *பிஜாவர்* நகரம் ஆகும். இது தற்கால மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் தெற்கில் அமைந்த சிந்த்வாரா மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. 1901-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, பிஜாவர் சமஸ்தானம் 2520 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவும், 1,10,500 மக்கள் தொகையும் கொண்டிருந்தது. இதன் ஆட்சியாளர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியாவின் அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர் .
# பிஜாவர் சமஸ்தானம்

## வரலாறு

17-ஆம் நூற்றாண்டில் பிஜாவர் இராச்சியத்தை நிறுவியவர் இராஜபுத்திர குலத்தின் பிஜய் சிங் ஆவார். மராத்தியப் பேரரசில் சிற்றரசாக இருந்த பிஜாவர் சமஸ்தானம், மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர், 27 மார்ச் 1811 அன்று பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் கொண்டுவந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற பிஜாவர் இராச்சியத்தினர், ஆண்டுதோறும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திறை செலுத்தி சுதேச சமஸ்தானமாக ஆட்சி செய்தனர். பிஜாவர் சமஸ்தான மன்னர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர்.  
1947-இல் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி பிஜாவர் சமஸ்தானம் 1 சனவரி 1950 அன்று விந்தியப் பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1 நவம்பர் 1956 அன்று மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் படி, பிஜாவர் சமஸ்தானம் மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தில் இணைக்கப்பட்டது.
# பிஜாவர் சமஸ்தானம்

## இதனையும் காண்க

- சிந்த்வாரா மாவட்டம்
- விந்தியப் பிரதேசம்
- துணைப்படைத் திட்டம்
- சுதேச சமஸ்தானம்
- இந்திய மன்னராட்சி அரசுகளின் பட்டியல்
- சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தம்
- வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்
- தி இம்பீரியல் கெசட்டியர் ஆப் இந்தியா
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்
"geometry": { "type": "Point", "coordinates": [81.6311, 21.2587] }
},
{
"type": "Feature",
"properties": { "marker-symbol": "monument", "marker-color": "808080", "title": "Rajim" },
"geometry": { "type": "Point", "coordinates": [81.8849, 20.9629] }
},
{
"type": "Feature",
"properties": { "marker-symbol": "star", "marker-color": "808080", "title": "Ratanpur" },
"geometry": { "type": "Point", "coordinates": [82.1623, 22.2862] }
},
{
"type": "Feature",
"properties": { "marker-symbol": "monument", "marker-color": "808080", "title": "Sarkhon (or Sarkho)" },
"geometry": { "type": "Point", "coordinates": [82.5695, 22.0554] }
},
{
"type": "Feature",
"properties": { "marker-symbol": "monument", "marker-color": "808080", "title": "Shivrinarayan or Sheorinarayan" },
"geometry": { "type": "Point", "coordinates": [82.5930, 21.7221] }
}
]
}
</mapframe></>
}}
**திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்** (*Kalachuris of Tripuri*) மேலும் **சேதியின் காலச்சூரிகள்** எனவும் அழைக்கப்படும் இவர்கள் 7 முதல் 13ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மத்திய இந்தியாவின் சில பகுதிகளை ஆட்சி செய்த அரச வம்சத்தினராவர். இவர்களின் முக்கிய பிரதேசத்தில் வரலாற்று புகழ் மிக்க சேதி நாடு பகுதியும் (பகேல்கண்ட் -மண்டலம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது). இவர்களின் தலைநகரம் திரிபுரியில் (இன்றைய மத்திய பிரதேசத்தின் ஜபல்பூருக்கு அருகில் உள்ள தேவார்) அமைந்திருந்தது.  
வம்சத்தின் தோற்றம் நிச்சயமற்றது. இருப்பினும் ஒரு கோட்பாடு இவர்களை மகிழ்மதியின் காலச்சுரிகளுடன் இணைக்கிறது. 10 ஆம் நூற்றாண்டில், திரிபுரியின் காலச்சூரிகள் அண்டைப் பிரதேசங்களைத் தாக்கி, கூர்ஜர-பிரதிகாரர்கள், சந்தேலர்கள், பரமாரர்கள் ஆகியோருடன் போரிட்டு தங்கள் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்தினர். இவர்கள் இராஷ்டிரகூடர்கள், மேலைச் சாளுக்கியர்களுடன் திருமண உறவுகளையும் கொண்டிருந்தனர்.  
1030களில், கலாச்சூரி மன்னன் கங்கேயதேவன் தனது கிழக்கு மற்றும் வடக்கு எல்லைகளில் இராணுவ வெற்றிகளைப் பெற்ற பிறகு ஏகாதிபத்திய பட்டங்களை ஏற்றுக்கொண்டான். இவனது மகன் இலட்சுமிகர்ணனின் ஆட்சியின் போது இராச்சியம் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது. இவன் பல அண்டை நாடுகளுக்கு எதிரான போர் நடவடிக்கைகளுக்குப் பிறகு 'சக்ரவர்த்தி' என்ற பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். பரமாரர்கள், சந்தேலர்கள் ஆகியோரின் இராச்சியங்களின் ஒரு பகுதியையும் இவன் சிறிது காலத்திற்குக் கட்டுப்படுத்தினான்.  
இலட்சுமிகர்ணனுக்குப் பிறகு வம்சம் படிப்படியாக வீழ்ச்சியடைந்தது. இவனுடைய வாரிசுகள் ககாடவாலர்களிடம் தங்கள் வடக்குப் பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை இழந்தனர். வம்சத்தின் கடைசி ஆட்சியாளனாக அறியப்பட்ட திரைலோக்யமல்லன், சுமார் கி.பி. 1212 வரை ஆட்சி செய்தான். ஆனால் இவனது ஆட்சி எப்படி எப்போது முடிந்தது என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. 13ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், முன்னாள் கலாச்சூரி பிரதேசங்கள், பரமரார்கள், சந்தேலர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. இறுதியில் தில்லி சுல்தானகத்தின் கீழ் வந்தது. இன்றைய சத்தீசுகரில் உள்ள இரத்தினபுரியில் (இப்போது இரதன்பூர் ) வம்சத்தின் ஒரு கிளை ஆட்சி செய்தது.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## தோற்றம்

இளவரசர் வல்லேகனின் (முதலாம் கோகல்லனின் மகன்) கியாரஸ்பூர் கல்வெட்டு போன்ற காலச்சூரி கல்வெட்டுகள், மகிழ்மதியில் இருந்து ஆட்சி செய்த புகழ்பெற்ற ஹேஹேய மன்னரான கார்த்தவீரிய அருச்சுனனின் வம்சத்தின் வம்சாவளியைக் குறிப்பிடுகின்றன. **பிருத்விராச விசயம்** என்ற 12ஆம் நூற்றாண்டின் கவிதையின் ஹீரோ பிருத்திவிராச் சௌகானின் தாய்வழி மூதாதையரான ஒரு "தைரியமான" வீரன் மூலம் வம்சம் கார்த்தவீரியனிடமிருந்து வந்தது. இக்கவிதை கார்த்தவீரியனின் புராண வம்சாவளியைச் சந்திரனையும் (நிலா) அவனது மகன் புதனையும் (பாதரசம்) காட்டுகிறது.  
வரலாற்றாசிரியர் வி. வி. மிராஷி திரிபுரியின் கலாச்சுரிகளை மேற்கு-மத்திய இந்தியாவில் ஆட்சி செய்த மகிழ்மதியின் ஆரம்ப காலச்சுரிகளுடன் இணைத்தார். 7ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆரம்ப காலச்சூரிகள் தங்கள் தலைநகரை மகிழ்மதியிலிருந்து கலிஞ்சருக்கு மாற்றியதாகவும், இறுதியாக திரிபுரிக்கு மாற்றப்பட்டதாகவும் மிராஷி கருதினார். இருப்பினும், இரண்டு வம்சங்களும் தொடர்புடையவை என்பதை உறுதியாக நிரூபிக்கும் உறுதியான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## வரலாறு

வம்சத்தின் ஆரம்பகால ஆட்சியாளர்களைப் பற்றி அதிகம் அறியப்படவில்லை. அவர்கள் கல்வெட்டு மரபுவழிகளில் குறிப்புகளைக் காணலாம். வம்சத்தின் ஆரம்பகால கல்வெட்டுகள் மத்தியப் பிரதேசத்தின் சோட்டி தியோரி, சாகர் ஆகிய இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கல்வெட்டுகள் முதலாம் சங்கரகனனின் ஆட்சிக்காலத்தைச் சேர்ந்தவை. மேலும் அவை கிபி 8ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## வரலாறு

### இராஷ்டிரகூடர் மற்றும் பிரதிகார நிலப்பிரபுத்துவமாக

முதலாம் இலட்சுமணராசனின் (பொ.ச.825-850 ) கரிதலை கல்வெட்டு ஒரு இராஷ்டிரகூட அரசனை (அவனது பெயர் அழிந்து விட்டது) புகழ்ந்து பேசுகிறது. மேலும் ஒரு நாகபட்டனின் தோல்வியைக் குறிப்பிடுகிறது (மறைமுகமாக கூர்ஜர-பிரதிகார அரசன் இரண்டாம் நாகபட்டன் ). இந்த நேரத்தில், காலச்சுரிகள் தங்கள் தெற்கு அண்டை நாடுகளான இராஷ்டிரகூட பேரரசர்களுக்கு அடிபணிந்து ஆட்சி புரிந்து வந்தனர். மேலும் தங்களின் வடக்கு அண்டை நாடுகளான பிரதிகார பேரரசர்களுக்கு எதிராக போரிட்டனர் என்று இது கூறுகிறது. இவர்கள் இராஷ்டிரகூடர்களுடன் பல திருமண தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தனர். இருப்பினும், இலட்சுமணராசனின் மகன் அல்லது பேரன் முதலாம் கோகல்லனிமிருந்து (ஆட்சி 850-890 பொ.ச.), இவர்கள் தங்கள் விசுவாசத்தை பிரதிகாரர்களிடம் மாற்றிவிட்டனர்.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## வரலாறு

### தோல்விகள்

இலட்சுமிகர்ணனின் மகன் யசகர்ணன் (ஆட்சி. 1073-1123 பொ.ச.) சில அண்டைப் பிரதேசங்களைத் தாக்கினான். ஆனால் வாரணாசி உட்பட தனது இராச்சியத்தின் வடக்குப் பகுதிகளை ககாடவாலர்களிடம் இழந்தான். பரமார மன்னன் இலட்சுமதேவன், சந்தேல மன்னன் சல்லக்சணவர்மன் ஆகியோருக்கு எதிராகவும் இவன் தோல்வியடைந்தான்..  
யசகர்ணனின் மகன் கயகர்ணன் பரமார மன்னன் உதயாதித்தனின் பேத்தியை மணந்தான். இது இரு இராச்சியங்களுக்கிடையில் அமைதிக்கு வழிவகுத்தது. இருப்பினும், கயகர்ணன் சந்தேல மன்னன் மதனவர்மனுக்கு எதிராகப் பின்னடைவைச் சந்தித்ததாகத் தெரிகிறது. முன்னதாக திரிபுரி காலச்சூரிகளின் அடிமைகளாக பணியாற்றிய இரத்தினபுரியின் காலச்சுரிகள் கயகர்ணனின் ஆட்சியின் போது தங்கள் சுதந்திரத்தை அறிவித்தனர். கயகர்ணன் அவர்களை அடிபணியச் செய்ய முயன்று தோல்வியடைந்தான்.  
கயகர்ணனின் மகன் நரசிம்மன் மதனவர்மனிடம் இழந்த பகுதிகளை மீட்டான். நரசிம்மன் வாரிசு இல்லாமல் இறந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. அவனுக்குப் பிறகு அவனது சகோதரன் செயசிம்மன் ஆட்சிக்கு வந்தான். சந்தேல மன்னன் பரமார்த்திக்கு எதிராக செயசிம்மன் தோல்வியடைந்தான். இவன் இரத்தினபுரி கலாச்சுரிகளுக்கு எதிராக ஒரு தோல்வியையும் சந்தித்தான்.  
செயசிம்மனின் வாரிசான விசயசிம்மனின் ஆட்சியின் போது, சல்லக்சணன் என்ற வடநாட்டு நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சியாளன் காலச்சூரி ஆட்சியைக் கவிழ்க்க முயன்று தோல்வியடைந்தான். விசயசிம்மனின் வாரிசான திரைலோக்யமல்லன் சுமார் கிபி 1212 வரை ஆட்சி செய்ததாக அறியப்படுகிறது. இவன் "கன்யாகுப்ஜத்தின் இறைவன்" என்ற பட்டத்தை வைத்துக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் இதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லாததால், இவன் உண்மையில் கன்னியாகுப்ஜைக் கைப்பற்றினான் என்பதை உறுதியாகக் கூற முடியாது.  
இவனது வம்சத்தின் கடைசியாக அறியப்பட்ட அரசன் திரைலோக்யமல்லனாவான். இவனது ஆட்சி எப்போது எப்படி முடிந்தது என்று தெரியவில்லை. 13ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், முன்னாள் கலாச்சூரி பிரதேசங்கள் பரமரார்கள், சந்தேலர்கள், தில்லி சுல்தானகம் , தேவகிரியின் யாதவர்கள் ஆகியோரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்ததாக அறியப்படுகிறது.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## மதம்

திரிபுரி காலச்சூரி கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்படும் முதன்மையான நம்பிக்கை சைவமாகும். பல சைவத் தலைவர்கள் ( ஆச்சார்யர்கள் ) காலச்சூரி அரசர்களுக்கு அரச ஆசான்களாக (ராஜகுரு) பணியாற்றினர்; புருச-சிவன் ( யசகர்ணன் ), சக்தி-சிவன் ( கயகர்ணன் ), கீர்த்தி-சிவன் ( நரசிம்மன் ), விமல-சிவன் ( செயசிம்மன் ) ஆகியவை இதில் அடங்கும். கங்கேயதேவன் பியாவான் என்ற இடத்தில் ஒரு சிவலிங்கத்தை நிறுவினான். மேலும், இவனது மகன் இலட்சுமிகர்ணன் வாரணாசியில் சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட 'கர்ணமேரு' என்ற ஒரு கோயிலை எழுப்பினான். ஆந்திரப் பகுதியின் படையெடுப்பின் போது யசகர்ணன் திரக்சாரமத்திலுள்ள சிவன் கோயிலில் வழிபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. கயகர்ணனின் அரசி அல்கனாதேவியின் ஆதரவால் கலாச்சூரி சாம்ராஜ்யத்தில் பாசுபத சைவ மதத் தலைவர்களின் எழுச்சிக்கு வழிவகுத்தது.  
முதலாம் கோகல்லனின் மகன் வல்லேகனின் கியாரஸ்பூர் கல்வெட்டு, இளவரசரால் கட்டப்பட்ட ஒரு சைனக் கோயிலின் அடித்தளத்தைப் பதிவுசெய்கிறது. முக்கியமாக சைவ உருவங்களும், வார்த்தைகளும் வைணவ மேலோட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்தக் கல்வெட்டு வம்சத்தின் ஒரே சைனத்துடன் இணைந்த பதிவாக இருப்பதால், காலச்சூரி பிரதேசத்தில் நடைமுறையில் இருந்த சமண சமயத்தின் இத்தகைய ஒத்திசைவுப் போக்கு இருந்ததா, அல்லது கல்வெட்டு ஒருமுறை எழுதப்பட்டதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கோவிலானது இன்றைய மாலாதேவி கோவிலாக இருக்கலாம். இதில் சைன மற்றும் பிராமண உருவப்படங்களின் கலவை உள்ளது.
# திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்

## ஆட்சியாளர்களின் பட்டியல்

கோயில்கள்]]
பின்வருபவை திரிபுரி காலச்சூரி ஆட்சியாளர்களின் பட்டியலாகும். அவர்களின் ஆட்சிக்கால மதிப்பீடுகள்:  
- வாமராஜ-தேவன் (675-700 பொ.ச.)
- முதலாம் சங்கரகனன் (750-775 பொ.ச.)
- முதலாம் இலட்சுமண-ராசன் (825-850 பொ.ச.)
- கயாரஸ்பூர் கல்வெட்டில் கோகல்லனின் முன்னோடியாக விவரிக்கப்பட்டுள்ள வொப்ப-ராசன், முதலாம் இலட்சுமண-ராசனின் மகன் அல்லது அந்த மன்னனின் மற்றொரு பெயர்
- முதலாம் கோகல்லன் (850-890 பொ.ச.; இவனது இளைய மகன் இரத்தினபுரி காலச்சூரி கிளையை நிறுவினான்
- இரண்டாம் சங்கரகனன் என்கிற முகதுங்கன்(890-910 பொ.ச.)
- பலகர்சன் (910-915 பொ.ச.)
- முதலாம் யுவராசதேவன் (915-945 பொ.ச.)
- இரண்டாம் இலட்சுமண-ராசன் (945-970 பொ.ச.)
- மூன்றாம் சங்கரகனன் (970-80 பொ.ச.)
- இரண்டாம் யுவராசதேவன் (980-990 பொ.ச.)
- இரண்டாம் கோகல்லன் (990-1015 பொ.ச.)
- கங்கேயதேவன் (1015-1041 பொ.ச.)
- இலட்சுமிகர்ணன் என்கிற கர்ணன்(1041-1073 பொ.ச.)
- யசகர்ணன்(1073-1123 பொ.ச.)
- கயகர்ணன் (1123-1153 பொ.ச.)
- நரசிம்மன் (1153-1163 பொ.ச.)
- செயசிம்மன் (1163-118பொ.ச.E)
- திரைலோக்யமல்லன் (சுமார் 1210-1212 பொ.ச.)
# பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம்

**பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம்** (**Bilaspur State** or **Kahlur State**), இந்திய விடுதலைக்கு முன்னர் பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றாகும். இது தற்கால இமாசலப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் பிலாஸ்பூர் மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. 1931-ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம் பரப்பளவும், 1, 00,994 மக்கள் தொகையும் கொண்டிருந்தது. இதன் ஆட்சியாளர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியாவின் அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர். இதன் வடக்கில் சுகேத் சமஸ்தானம் மற்றும் மண்டி சமஸ்தானங்களும், வடமேற்கில் காங்கிரா சமஸ்தானம் மற்றும் சம்பா சமஸ்தானங்களும் இருந்தது.
# பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம்

## வரலாறு

கிபி 697-இல் சந்திர வம்ச இராஜபுத்திர குல மன்னர் பீர் சந்த் பிலாஸ்பூர் இராச்சியத்தை நிறுவினார். 17-ஆம் நூற்றாண்டில் மராத்தியப் பேரரசில் சிற்றரசாக இருந்த பிலாஸ்பூர் இராச்சியம், மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர் 1849-ஆம் ஆண்டில், பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் கொண்டுவந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற பிலாஸ்பூர் இராச்சியத்தினர், ஆண்டுதோறும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திறை செலுத்தி சுதேச சமஸ்தானமாக ஆட்சி செய்தனர். இது பஞ்சாப் மாகாண ஆளுநரின் கீழ் இருந்தது. பிலாஸ்பூர் இராச்சிய மன்னர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர். இது பிரித்தானிய இந்தியாவின் பஞ்சாப் அரசுகள் முகமையின் கீழ் இருந்தது.  
இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி 26 சனவரி 1950 முதல் பிலாஸ்பூர் இராச்சியம் இந்திய அரசின் நேரடி ஆளுகையின் கீழ் இருந்தது. 1954-ஆம் ஆண்டில் பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம் இமாசலப் பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.
# பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம்

## இதனையும் காண்க

- பிலாஸ்பூர் மாவட்டம்
- துணைப்படைத் திட்டம்
- சுதேச சமஸ்தானம்
- இந்திய மன்னராட்சி அரசுகளின் பட்டியல்
- சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தம்
- வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்
- தி இம்பீரியல் கெசட்டியர் ஆப் இந்தியா
# தீசுசு

, பல்காரியா]]
**தீசுசு** (*Theseus*, (, ; ) என்பவர் பண்டையக் கிரைக்கத்தின், ஏதென்சின் தொன்மவியல் மன்னரும், நிறுவனரும், வீரரும் ஆவார். வரலாற்றில் இவரது பங்கானது "எர்குலசு புதிய ஒலிம்பியாவை உருவாக்குவது போன்ற ஒரு பெரிய கலாச்சார மாற்றம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. தீசுசைச் சுற்றி நிலவும் கற்பனைக்கதைகள்-இவரது பயணங்கள், வீரசாகசங்கள், நண்பர்கள்-காலம் போன்றவை முழுவதும் புனைகதைக்கு வேண்டிய மூலப் பொருட்களை வழங்கியுள்ளன.  
தீசுசு சில சமயங்களில் ஏதென்சின் மன்னரான ஏஜியசின் மகனாகவும், சில சமயங்களில் பொசைடன் கடவுளின் மகனாகவும் விவரிக்கப்படுகிறார். இவர் தன் தாயார் ஏத்ராவால் வளர்க்கப்படுகிறார். மேலும் ஏஜியசுடனான தனது தொடர்பைக் கண்டறிந்ததும், ஏதென்சுக்கு நிலத்தின் வழியாக பயணம் செய்கிறார். வழியில் பல சாகசங்களைச் செய்கிறார். இவர் ஏதென்சை அடைந்ததும், ஏஜியஸ் தனக்கு எதிராக சதி செய்யும் மீடியாவை (ஜேசனின் முன்னாள் மனைவி) மணந்திருப்பதைக் காண்கிறார்.  
தீசுசைப் பற்றிய மிகவும் பிரபலமான தொன்மக்கதை இவர் மினோட்டூர் என்னும் பாதி மனிதன் மற்றும் பாதி காளையான கொடூரனைக் கொன்றது. பின்னர் இவர் ஏதெனிய ஆட்சியின் கீழ் அட்டிகாவை ஒன்றிணைக்கிறார். ஒன்றிணைத்த மன்னராக, அக்ரோபோலிசு கோட்டையில் ஒரு அரண்மனையை கட்டிய பெருமைக்குரியவர். சினோய்கிஸ்மோசுக்குப் பிறகு, தீசுசு அக்ரோபோலிசின் தெற்குச் சரிவில் அப்ரோடைட் பாண்டெமோசு ('அனைத்து மக்களின் அப்ரோடைட்') வழிபாட்டை நிறுவினார் என்று பௌசானியாஸ் தெரிவிக்கிறார்.  
புளூட்டாக்கின் *லைஃப் ஆஃப் தீசஸ்* கதையில் மினோட்டாரின் மரணம், தீச்சு தப்பித்தல், மினோஸ் மன்னரின் மகள் அரியாட்னி தீசுசு எப்படி காதலித்தார், அவளுக்கு இவர் செய்த துரோகம் பற்றிய பல்வேறு தகவல்களைக் கொண்டுள்ளது.  
உரோமின் உருவாக்க தொன்மமான ரோமுலசின் வாழ்க்கைக்கு இணையான ஒரு வாழ்க்கை கதையை உருவாக்குவதே புளூட்டாக்கின் உறுதியான நோக்கமாக உள்ளது. புளூடாக்கின் தகவல்களுக்கும் பெரிசைட்ஸ் (கிமு ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி), டெமன் (கி.மு. 400), பிலோகோரஸ் மற்றும் கிளீடெமஸ் (கிமு நான்காம் நூற்றாண்டு) ஆகிய வேறு சிலரின் தகவல்களுக்கும் வேறுபாடுகள் உள்ளன. தொன்மங்களில் குறிப்பிடப்படும், தீசுசு ஒரு உண்மையான நபரா என்பது நிரூபிக்கப்படவில்லை. ஆனால் இவர் வெண்கலக் காலத்தின் பிற்பகுதியில் ஒருவேளை கிமு 8 அல்லது 9 ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு மன்னராக இருந்திருக்கலாம் என்று அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர்.
# சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா

**சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா** (*Sanyukt Samaj Morcha*) என்பது இந்தியாவில் உள்ள ஒரு அரசியல் கட்சி ஆகும்.
# சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா

## பின்னணி

2020ஆம் ஆண்டில், இந்திய நாடாளுமன்றத்தால் மூன்று விவசாய சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு, இதற்கு எதிராக பெரும் எதிர்ப்பு ஏற்பட்டது. இந்த சட்டத்தினை இடைநிறுத்தும் வரை, 32 பஞ்சாப் விவசாயச் சங்கங்கள் அரசியலில் பங்கேற்பதில்லை என்று அறிவித்தன.  
மூன்று விவசாய சட்டங்களைத் திரும்பப் பெறுவதாக இந்திய அரசாங்கம் அறிவித்த பிறகு, 32 பஞ்சாப் விவசாயச் சங்கங்கள் நடைபெற இருக்கும் பஞ்சாப் சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் பங்கேற்பதாக அறிவித்தன.  
புதிய கட்சியின் முதல்வர் வேட்பாளராக பல்பீர் சிங் ராஜேவால் அறிவிக்கப்பட்டார். சம்யுக்த் கிசான் மோர்ச்சா புதிய கட்சியிலிருந்து விலகியது. இதற்கும் சம்யுக்த் கிசான் மோர்ச்சாவிற்கும் தொடர்பு இல்லை என்று கூறியது.  
நவன் பஞ்சாப் கட்சியின் தலைவர் தரம்வீர் காந்தி சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா தனது ஆதரவைத் தெரிவித்தார்.  
ஜனவரி 16, 2022 அன்று, அப்னா பஞ்சாப் கட்சி சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சாவுடன் இணைந்தது.
# சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா

## 2022 பஞ்சாப் தேர்தல்

2022ஆம் ஆண்டு நடைபெறும் பஞ்சாப் சட்டசபைத் தேர்தலில், சன்யுக்த் சமாஜ் மோர்ச்சா சன்யுக்த் சங்கர்ஷ் கட்சியுடன் கூட்டணியை அறிவித்தது.
# சுகேத் சமஸ்தானம்

மன்னர் சாம்செர் சென், ஆண்டு, 1772]]  
**சுகேத் சமஸ்தானம்** (**Suket State**), 1947 இந்திய விடுதலைக்கு முன்னர் பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றாகும். இது தற்கால இமாச்சலப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் மண்டி மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. 1931-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, சுகேத் இராச்சியம் 1088 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவும், 58,408 மக்கள் தொகையும் கொண்டிருந்தது. இதன் ஆட்சியாளர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியாவின் அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர் .
# சுகேத் சமஸ்தானம்

## வரலாறு

கிபி 765-ஆம் ஆண்டில் வங்காளத்தின் சென் வம்ச மன்னர் வீர் சென் என்பவரால் சுகேத் இராச்சியம் நிறுவப்பட்டது.முகலாயப் பேரரசில் சுகேத் இராச்சியம் சிற்றரசாக இருந்தது. சீக்கியப் பேரரசுடன் நல்லுறவு கொண்டிருந்த சுகேத் இராச்சிய மன்னர் இரண்டாம் விக்ரம் சென் ஆட்சியின் போது, நேபாள இராச்சியத்தினரின் (1803 to 1815) தாக்குதல்களை எதிர் கொண்டு நின்றது. ஆனால் இரண்டாம் ஆங்கிலேய–சீக்கியர் போரின் (1848 - 1849), பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்களுக்கு ஆதரவாக சுகேத் சமஸ்தானம், மண்டி சமஸ்தானம் மற்றும் பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானங்கள் இருந்தது.  
பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் கொண்டுவந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற சுகேத் இராச்சியத்தினர், ஆண்டுதோறும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திறை செலுத்தி சுதேச சமஸ்தானமாக ஆட்சி செய்தனர். பட்டியாலா, கிழக்கு பஞ்சாபு அரசுகளின் ஒன்றியம்ரேவா இராச்சிய மன்னர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர். இது பஞ்சாப் அரசுகள் முகமையில் இருந்தது.  
1947-இல் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி சுகேத் இராச்சியம் 1948-ஆம் ஆண்டில் பட்டியாலா, கிழக்கு பஞ்சாபு அரசுகளின் ஒன்றியத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1 நவம்பர் 1956 அன்று மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் படி, சுகேத் இராச்சியம் இமாச்சலப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் மண்டி மாவட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டது.
# சுகேத் சமஸ்தானம்

## இதனையும் காண்க

- மண்டி மாவட்டம்
- பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை
- பட்டியாலா, கிழக்கு பஞ்சாபு அரசுகளின் ஒன்றியம்
- துணைப்படைத் திட்டம்
- சுதேச சமஸ்தானம்
- இந்திய மன்னராட்சி அரசுகளின் பட்டியல்
- சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தம்
- வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்
- தி இம்பீரியல் கெசட்டியர் ஆப் இந்தியா
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

**பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை** (**Punjab States Agency**) பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களை கண்காணிக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட இராஜபுதனம் முகமை போன்ற ஒன்றாகும். இம்முகமை பஞ்சாப் மாகாணத்தில் இருந்த 40 சுதேச சமஸ்தானங்களை கண்காணிக்க 1921-ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது.1947-ஆம் ஆண்டில் இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர் இம்முகமை கலைக்கப்பட்டது. இம்முகமையில் இருந்த சுதேச சமஸ்தானங்கள், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தானுடன் இணைந்து கொண்டது.
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## பஞ்சாப் முகமையின் கீழிருந்த சுதேச சமஸ்தானங்கள்

### வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்

1. பட்டியாலா இராச்சியம்
1. பகவல்பூர் இராச்சியம்
1. ஜிந்த் சமஸ்தானம்
1. கபூர்தலா சமஸ்தானம்
1. பரீத்கோட் இராச்சியம்
1. நாபா சமஸ்தானம்
1. பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம்
1. சுகேத் சமஸ்தானம்
1. மண்டி சமஸ்தானம்
1. சம்பா சமஸ்தானம்
1. மாலேர் கோட்லா சமஸ்தானம்
1. கைத்தல் சமஸ்தானம்
1. சிர்மூர் சமஸ்தானம்
1. லோகாரு சமஸ்தானம்
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## பஞ்சாப் முகமையின் கீழிருந்த சுதேச சமஸ்தானங்கள்

### வணக்கமற்ற சுதேச சமஸ்தானங்கள்

- துஜானா சமஸ்தானம்
- மம்தோத் சமஸ்தானம்
- பட்டோடி சமஸ்தானம்
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## பஞ்சாப் முகமையின் கீழிருந்த சுதேச சமஸ்தானங்கள்

### பிரித்தானிய இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட சமஸ்தானங்கள்

- பகதூர்கர் சமஸ்தானம், இணைக்கப்பட்ட ஆண்டு 1857
- பலார்கர் , இணைக்கப்பட்ட ஆண்டு 1857
- பரூக்நகர் சமஸ்தானம், ஆண்டு 1857
- ஜாஜ்ஜர் சமஸ்தானம், ஆண்டு 1857
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## பஞ்சாப் முகமையின் கீழிருந்த சுதேச சமஸ்தானங்கள்

### பஞ்சாப் முகமையின் ஜமீன்தார்கள்

- குஞ்ச்புரா ஜமீன்
- அர்னௌலி ஜமீன்
- கர்னால் ஜமீன்
- சாந்தியாபாத் ஜமீன்
- தனௌரா ஜமீன்
- தன்கௌர் ஜமீன்
- ஜாரௌலி ஜமீன்
- சாம்கர் ஜமீன்
- பானிபட் ஜமீன்
- ஷாசாதபூர் ஜமீன்
- முஸ்தபாபாத் ஜமீன்
- கோக்ரிபூர் ஜமீன்
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## பஞ்சாப் மலை சமஸ்தானங்கள்

- காங்கிரா-லம்பாக்ரோன் சமஸ்தானம்
- காங்கிரா-நதௌன் சமஸ்தானம்
- ஜஸ்வன் சமஸ்தானம்
- குலேர் (ஹரிப்பூர்) சமஸ்தானம்
- சிபா சமஸ்தானம்
- ததர்பூர் சமஸ்தானம்
- குத்லேகர் சமஸ்தானம்
- மாதோபூர் (ஜலந்தர்) சமஸ்தானம்
- நூர்பூர் சமஸ்தானம்
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## சிம்லா மலை சமஸ்தானங்கள்

### வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்

- பஷார் சமஸ்தானம் (Bashahr])  
வணக்கமற்ற சுதேச சமஸ்தானங்கள்:  
- பாகல் சமஸ்தானம்
- பாகத் சமஸ்தானம்
- பால்சம் சமஸ்தானம்
- பேஜா
- பஜ்ஜி
- தார்கோட்டி
- தாமி
- ஜுப்பல்
- கியோன்தால்
- கும்பார்சைன்
- குனிஹர்
- குத்தர்
- மாலோக்
- மங்கள்
- நளகர்
- பாரகோன்
- தாரோச்
# பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை

## இதனையும் காண்க

- இராஜபுதனம் முகமை
- கத்தியவார் முகமை
- பரோடா மற்றும் குஜராத் முகமை
- சூரத் முகமை
- ரேவா கந்தா முகமை
- மகி கந்தா முகமை
- கிழக்கிந்திய முகமை
- மத்திய இந்திய முகமை
- துணைப்படைத் திட்டம்
- சுதேச சமஸ்தானம்
- சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தம்
- இந்திய மன்னராட்சி அரசுகளின் பட்டியல்
- பஞ்சாப் மாகாணம் (பிரித்தானிய இந்தியா)
- தி இம்பீரியல் கெசட்டியர் ஆப் இந்தியா
# ஒன் பீஸ் ஃபிலிம்: ரெட்

***ஒன் பீஸ் பிலிம்: ரெட்*** (*ワンピース フィルム レッド*, *One Piece Film: Red*) என்பது வரவிருக்கும் ஜப்பானிய அனிமே கனவுருப்புனைவு அதிரடி-சாகசத் திரைப்படமாகும். இது ஒன் பீஸ் திரைப்படத் தொடரின் பதினைந்தாவது திரைப்படமாகும், இது எய்ச்சிரோ ஓடாவால் எழுதப்பட்டு விளக்கப்பட்ட அதே பெயரின் மங்காவை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
# ஒன் பீஸ் ஃபிலிம்: ரெட்

## டப்பிங் கலைஞர்கள்

| உடா | கௌரி நசுகா
அடூ (பாடும் குரல்) |  |
| --- | --- | --- |
| மங்கி டி. லுஃப்ஃபி | மயூமி தனகா |  |
| ரோரோனோவா ஜோரோ | கசுயா நகாய் |  |
| நமி | அகேமி ஒகாமுரா |  |
| உசோப் | காப்பேய் யமகுச்சி |  |
| சஞ்சி | ஹிரோகி ஹிராடா |  |
| டோனி டோனி சாப்பர் | இக்குே ஒடானி |  |
| நிகோ ராபின் | யூரிகோ யமகுச்சி |  |
| பிராங்கி | கசுகி யாவ் |  |
| புரூக்கு | சோ |  |
| ஜிம்பேய் | கட்சுஹிசா ஹோக்கி |  |
| ரெட் ஹேர்டு ஷங்க்ஸ் | ஷூச்சி இகேடா |  |
| கார்டன் | கெஞ்சிரோ சுடா | } |
# மகான் தளம்

**மகான் தளம்** (*Mahan Dal*)(மொழிபெயர்ப்பு : *பெரிய கட்சி*) என்பது இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேசத்தில் கேசவ் தேவ் மவுரியாவால் நிறுவப்பட்ட இந்திய அரசியல் கட்சியாகும்.
# மகான் தளம்

## அரசியல்

11 மார்ச் 2014 அன்று ராஷ்ட்ரிய பரிவர்தன் தளத்தின் தலைவர் டி. பி. யாதவ் உடனான செய்தியாளர் கூட்டுக் கூட்டத்தில் மௌரியா, "எங்கள் கட்சிக்கு எந்த சித்தாந்தமும் இல்லை. . . நமது சமூகத்தின் நலனுக்காக அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதே எங்களது முக்கிய நோக்கம். . . எல்லோரும் அப்படிச் செய்கிறார்கள் ஆனால் நான் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன்”. என்றும் "மக்களவைத் தேர்தலில் தனித்துப் போட்டியிடும் நிலை இவரது கட்சிக்கு இல்லை" என்றும், "ஆர். பி. டி. உடனான கூட்டணி எதிர்காலத்திலும் தொடரும்" என்றும் மௌரியா கூறினார்.
# மகான் தளம்

## தேர்தல்கள்

### 2014 மக்களவை தேர்தல்

மகான் தளம் இந்தியத் தேசிய காங்கிரசு தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் இணைந்தது. மேற்கு உத்தரப் பிரதேசம் மகான் தளம் மூன்று மக்களவை தொகுதிகளில் போட்டியிட்டது. இவை, பாதாவுன், நாகினா மற்றும் ஏட்டா. இராஷ்டிரிய லோக் தளம் காங்கிரசுடன் ஏற்பட்ட உடன்பாட்டின்படி எட்டு தொகுதிகளில் போட்டியிட்டது.  
மகான் தளம் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரான குறிப்பாக மேற்கு உ. பி. பகுதிகளில் வாழும் சாயக்குகள், மவுரியாக்கள், மற்றும் குசவாகக்கள் ஆதரவினைப் பெற்றதாகக் கூறப்பட்டது. ஆனால் மகான் தளம் வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்ட மூன்று இடங்களையும் இழந்தது.
# மகான் தளம்

## தேர்தல்கள்

### 2019 பொதுத் தேர்தல்

இத்தேர்தலில் அனைவரையும் சமமாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியலைக் கட்சி பின்பற்றும் என்று காங்கிரஸ் தலைவர் கூறினார். பிரியங்கா காந்தி மகான் தளத்துடன் கூட்டணிக் கட்சியாக 'முழு வலிமையுடன்' போராடும் என்று தெரிவித்தார்.
# மகான் தளம்

## 2022 தேர்தல்

தற்பொழுது நடைபெறும் உத்தரப்பிரதேசத்தில் சட்டமன்றத் தேர்தலில் மகான் தளம், சமாஜ்வாதி கட்சியுடன் இணைந்து போட்டியிடுகின்றது.
# கோட்ரசு

**கோட்ரசு** (*Codrus*, கிரேக்கம் : , *Kódros* ) என்பவர் ஏதென்சின் அரை-தொன்மவியல் கடைசி மன்னராவார் (கி.மு. r. ca 1089 - 1068 ). இவர் நாட்டுப்பற்று மற்றும் தியாகத்திற்கான பண்டைய முன்மாதிரியாக இருந்தார். இவருக்குப் பிறகு இவரது மகன் மேடன் ஆட்சிக்கு வந்தார். ஆனால் மன்னராக அல்ல, ஆனால் ஏதென்சின் முதல் அர்க்கோனாக இருந்து ஆண்டார் என்று கூறப்படுகிறது.  
கோட்ரசின் கதையின் ஆரம்ப பதிப்பு ஏதென்சின் லைகர்கஸ் எழுதிய *அகெய்னஸ்ட் லியோக்ரேட்டசின்* 4 வது சொற்பொழிவில் இருந்து வருகிறது. இவர் அரசராக இருந்த காலத்தில் ஏதென்சின் மீது பெலோபொன்னெச்சின் டோரியர்கள் படையெடுத்து ( கி.மு. 1068 ) வந்தனர். இப்போட்சின் மகனான அலெட்சின் கீழ் திரண்டிருந்த டோரியர்கள் டெல்பிக் ஆரக்கிளில்லில் போரில் தங்களுக்கு வெற்றி கிட்டுமா என்று குறிகேட்டனர். அதில் மன்னர் கோர்டசுக்கு தீங்கு நேராவிட்டால் படையெடுப்பு வெற்றிபெறும் என்று தீர்க்கதரிசனம் கூறப்பட்டது. ஏதென்சின் ஏதென்சின் மன்னரின் மரணம் மட்டுமே ஏதென்சை பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் என்பது இந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் செய்தியாகும். இச்செய்தி ஏதென்சின் மன்னரான கோட்ரசின் காதுகளுக்கு வந்தடைந்தது. தன் மக்களைக் காக்க முடிவு செய்த கோட்ரசு ஒரு விவசாயி போல் வேடமிட்டு, டோரியன் முகாமுக்கு அருகில் சென்றார். அங்கு இவர் டோரியன் வீரர்கள் இருவரைச் சந்தித்தார். அதில் ஒருவனை வேண்டுமென்றே கொன்றார். இடனே மற்றொருவனால் இவர் கொல்லப்படார். தாங்கள் கொன்றது மன்னர் கோட்ரசையே என்பதை உணர்ந்த டோரியன்கள், தாங்கள் கேட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின்படி தங்களுக்கு தோல்வி கிட்டும் என்று அஞ்சி பின்வாங்க முடிவு செய்தனர். இந்த நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, ஏதன்சுக்கு அரசனாக கோட்ரசுக்குப் பிறகு இருக்க தகுதியுடையவர்கள், அரசனாக அழைக்கபடுவதற்குரியகள், வேறொருவரும் கிடையாது எனேதனியர்கள் தீர்மானித்தனர். அதனால் அரசர் என்ற பட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டது. அதற்கு பதிலாக ஆர்கோன் என்ற பதவி உருவாக்கப்படது.  
அரிசுட்டாட்டில், ஏதெனியர்களின் அரசியலமைப்பில், கோட்ரசுக்குப் பிறகு அவரது மகன்கள் மெடோன் பின்னர் அகாசுடசு மன்னரானார் என்ற மாற்றுக் கருத்தை முன்வைக்கிறார்.
# பொட்டாசியம் நைட்ரைடு

**பொட்டாசியம் நைட்ரைடு** (*Potassium nitride*) என்பது K<sub>3</sub>N என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும். ஒரு நிலையற்ற இரசாயன சேர்மமாக இருப்பதால் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல தயாரிப்பு முறை முடிவுகள் தவறாகக் கூறப்பட்டன. 1894 ஆம் ஆண்டில் இப்படி ஒரு சேர்மம் இல்லை என்றும் கருதப்பட்டது.  
எனினும் 2004 ஆம் ஆண்டில் இந்த சேர்மம் தயாரிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. 233 கெல்வின் வெப்பநிலைக்கு கீழ் இதன் கட்டமைப்பு தைட்டானியம் அயோடைடு கட்டமைப்புக்கு எதிராக இருந்ததாகவும் அறியப்பட்டது. Li3P- வகை கட்டமைப்பு மிகவும் நிலையானதாக இருக்கும் என்றும் கருதப்பட்டது. இந்த வெப்பநிலைக்கு மேல் பொட்டாசியம் நைட்ரைடு செஞ்சாய்சதுர கட்டமைப்புக்கு மாறுகிறது.  
வெற்றிடத்தில் 77 கெல்வின் வெப்பநிலையில் பொட்டாசியம் உலோகமும் நீர்ம நைட்ரசனும் வினை புரிந்தால் பொட்டாசியம் நைட்ரைடு உருவாகும்.:
:6K + N<sub>2</sub> → 2K<sub>3</sub>N  
அறைவெப்பநிலையில் இச்சேர்மம் மீண்டும் பொட்டாசியம் மற்றும் நைட்ரசனாக சிதைவடைகிறது.  
கொள்ளிடத்தடை காரணமாக பொட்டாசியம் நைட்ரைடு நிலைப்புத்தன்மை இல்லாமல் காணப்படுகிறது..
# மண்டி சமஸ்தானம்

**மண்டி சமஸ்தானம்** (**Mandi State**) 1947 இந்திய விடுதலைக்கு முன்னர் பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றாகும். இது தற்கால இமாச்சலப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் மண்டி மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. 1941-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, மண்டி இராச்சியம் 2950 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவும், 2,32,598 மக்கள் தொகையும் கொண்டிருந்தது. இதன் ஆட்சியாளர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியாவின் அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர். மண்டி சமஸ்தானத்திற்கு தெற்கில் பிலாஸ்பூர் சமஸ்தானம் மற்றும் சுகேத் சமஸ்தானம், மேற்கில் காங்கிரா சமஸ்தானம் மற்றும் வடமேற்கில் சம்பா சமஸ்தானம் எல்லைகளாக கொண்டது. இது பஞ்சாப் மாகாண ஆளுநரின் கீழ் செயல்பட்டது
# மண்டி சமஸ்தானம்

## வரலாறு

1527/1534-ஆம் ஆண்டில் அஜ்பார் சென் என்பவர் மண்டி இராச்சியத்தை நிறுவினார். முகலாயப் பேரரசு மற்றும் மராத்தியப் பேரரசில் சிற்றரசாக இருந்த மண்டி இராச்சியம், மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர் 1818-ஆம் ஆண்டில், பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் கொண்டுவந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற மண்டி சமஸ்தான மன்னரகள், ஆண்டுதோறும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திறை செலுத்தி சுதேச சமஸ்தானமாக ஆட்சி செய்தனர். இது பஞ்சாப் மாகாணத்தின் பஞ்சாப் அரசுகள் முகமையின் கீழ் செயல்பட்டது. மண்டி இராச்சிய மன்னர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர்.  
1947-இல் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி மண்டி இராச்சியம் 1948-ஆம் ஆண்டில் பட்டியாலா, கிழக்கு பஞ்சாபு அரசுகளின் ஒன்றியத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1 நவம்பர் 1956 அன்று மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் படி, சுகேத் இராச்சியம் இமாச்சலப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் மண்டி மாவட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டது.
# மண்டி சமஸ்தானம்

## இதனையும் காண்க

- பஞ்சாப் அரசுகள் முகமை
- பட்டியாலா, கிழக்கு பஞ்சாபு அரசுகளின் ஒன்றியம்
- துணைப்படைத் திட்டம்
- சுதேச சமஸ்தானம்
- இந்திய மன்னராட்சி அரசுகளின் பட்டியல்
- சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தம்
- வணக்கத்திற்குரிய சுதேச சமஸ்தானங்கள்
- தி இம்பீரியல் கெசட்டியர் ஆப் இந்தியா
# சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு

**சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு** (*Zirconium lactate*) என்பது C<sub>12</sub>H<sub>20</sub>O<sub>12</sub>Zr என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிமச் சேர்மமாகும். லாக்டிக் அமிலத்தின் சிர்க்கோனியம் உப்பான இச்சேர்மம் நாற்றம் நீக்கியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. நிறமற்ற திண்மமாகக் காணப்படும் சிர்க்கோனியம் கார்பாக்சிலேட்டுகள் அதிக சிக்கலான கட்டமைப்பு கொண்ட பல்லின வடிவங்களை ஏற்கின்றன. இவற்றின் தோராயமான பொதுவாய்ப்பாடு Zr(OH)4-n(O2CCHOHCH3)n(H2O)x ஆகும். இங்கு 1 < n < 3.  
பெட்ரோலியத் தொழிலில் சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு ஒரு குறுக்கு-இணைப்பு முகவராகப் நீர்மங்களைப் பிரிக்கப் பயன்படும் களிம்புகளைத் தயாரிக்கவும் பயன்படுகிறது. பாறைகளில் விரிசல்களை ஏற்படுத்தி எண்ணெயை பிரித்தெடுக்கவும் இது பயன்படுகிறது.
# சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு

## தயாரிப்பு

சிர்க்கோனியம் ஆக்சைடுடன் லாக்டிக் அமிலத்தைச் சேர்த்து வினைபுரியச் செய்வதால் சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு உருவாகிறது.
# சிர்க்கோனியம் லாக்டேட்டு

## பாதுகாப்பு

உயிர்க்கொல்லும் அளவு LD50 >10 கி/கி.கி) இருப்பதால் சிலருக்கு தோலில் எரிச்சல் உண்டாக்கலாம்.
# பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி (லோஹியா)

**பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி (லோஹியா)** (*Pragatisheel Samajwadi Party (Lohiya)*)(மொழிபெயர்ப்பு : *முற்போக்கு சோசலிச கட்சி (லோஹியா)),* என்பது முன்னர் சமாஜ்வாதி மதச்சார்பற்ற முன்னணி என உத்தரப் பிரதேசம் முன்னாள் அமைச்சர் சிவபால் சிங் யாதவ் தோற்றுவித்த கட்சி ஆகும். இவர் சமாஜ்வாதி கட்சியிலிருந்து ஆகஸ்ட் 29, 2018 அன்று விலகி இக்கட்சியினைத் தோற்றுவித்தார். சோசலிச விழுமியங்களைத் தக்கவைக்க பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சியை (லோஹியா) உருவாக்க முடிவு செய்துள்ளதாகக் கூறினார். தற்போதைய சூழ்நிலையில் பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி தேர்தல் ஆணையத்தால் பதிவு செய்யப்பட்ட அரசியல் கட்சியாகும். உத்தரப்பிரதேசத்தின் தலைநகரான இலக்னோவில் முகாம் அலுவலகம் உள்ளது. கட்சியின் நிரந்தர அலுவலகம் லக்னோவின் கோமதி நகரில் அமைந்துள்ளது.
# பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி (லோஹியா)

## தேர்தல் சின்னம்

கட்சிக்கு அதிகாரப்பூர்வமான தேர்தல் சின்னமாக "திறவுகோல்" 2019 தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்காக ஒதுக்கப்பட்டது. பின்னர், இது 2022 தேர்தலுக்கு முன்பு "நாற்காலி" என மாற்றப்பட்டது
# பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி (லோஹியா)

## குறிப்பிடத்தக்க தலைவர்கள்

சிவபால் சிங் யாதவ் - முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர், பொதுப்பணித்துறை மற்றும் ஜல் சக்தி துறையின் முன்னாள் அமைச்சர், அரசு, உத்தரப்பிரதேசம்  
ரகுராஜ் சிங் ஷக்யா - முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர்  
சையதா ஷதாப் பாத்திமா - முன்னாள் அமைச்சர்  
ஆதித்யா யாதவ் - தலைவர் UPPCF மற்றும் பொதுச் செயலாளர், முற்போக்கு சோசலிச கட்சி (லோஹியா)
# பிரகதிஷீல் சமாஜ்வாடி கட்சி (லோஹியா)

## கட்சி கொடி

சிவப்பு நிறம் சோசலிசத்தையும் மஞ்சள் நிறம் எதிர்பார்ப்பினையும் பச்சை நிறம் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் செழுமையினைக் குறிக்கின்றது.  
இந்த வகையில், சமூகத்தில் சோசலிசத்துடன் பிணைப்பதன் மூலம் உடல் வளத்தை அடைவதற்கான எதிர்பார்ப்பைக் கொடி அடையாளப்படுத்துகிறது.
# கயகர்ணன்

**கயகர்ணன்** (*Gayakarna*; ஆட்சி, பொ.ச 1123-1153 ) திரிபுரியை ஆட்சி செய்த காலச்சூரி வம்சத்தின் ஆட்சியாளனாவான். இவனது இராச்சியம், மத்திய இந்தியாவிலிருந்த ( இன்றைய மத்தியப் பிரதேசம் ) சேதி நாடு அல்லது தஹாலா பகுதியை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.  
கயகர்ணன் பரமார மன்னன் உதயாதித்தனின் பேத்தி அல்கனாதேவியை மணந்தான். இது இரு இராச்சியங்களுக்கிடையில் சமாதானத்திற்கு வழிவகுத்தது. இருப்பினும், இவன் சந்தேல மன்னன் மதனவர்மனிடம் சில பிரதேசங்களை இழந்தான். இவனது ஆட்சியின் போது இரத்தினபுரியில் உள்ள காலச்சூரி ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை அறிவித்தனர்.
# கயகர்ணன்

## ஆட்சி

கயகர்ணன் தனது தந்தை யசகர்ணனுக்குப் பிறகு காலச்சூரி மன்னரானான்.கயகர்ணன் சந்தேல மன்னன் மதனவர்மனிடம் தனது வடக்குப் பகுதியின் சில பகுதிகளை இழந்ததாகத் தெரிகிறது. மதனவர்மனின் மந்திரி கடாதரனின் மவூ கல்வெட்டு, மதனவர்மனின் பெயரைக் கேட்டு மன்னன் ஓடிவிட்டதாகக் கூறுகிறது. இந்த பகுதியில் உள்ள பன்வாரில் மதனவர்மனின் நாணயங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதையடுத்து, சந்தேலர்கள் பகேல்கண்டின் வடக்குப் பகுதியைக் கைப்பற்றியதாகத் தெரிகிறது.  
முன்னதாக திரிபுரி காலச்சூரிகளின் அடிமைகளாக பணியாற்றிய இரத்தினபுரியின் காலச்சுரிகள் கயகர்ணனின் ஆட்சியின் போது தங்கள் சுதந்திரத்தை அறிவித்தனர். கயகர்ணன் இரத்தினபுரியின் தலைவன் இரண்டாம் இரத்னதேவனை அடிபணியச் செய்ய ஒரு படையை அனுப்பினான். ஆனால் அது தோற்கடிக்கப்பட்டது.
# கயகர்ணன்

## சொந்த வாழ்க்கை

கயகர்ணன் குஹில மன்னன் விசயசிம்மனின் மகளான அல்கனாதேவியை மணந்தான். இவரது தாயார் சியாமளாதேவி பரமார மன்னன் உதயாதித்யனின் மகளாவாள். இத்திருமணம் பரமாரர்களுக்கும் காலச்சூரிகளுக்கும் இடையே சமாதானத்தை ஏற்படுத்தியது.  
அல்கனாதேவியின் ஆதரவின் காரணமாக, பாசுபத சைவ மதத் தலைவர்கள் கலாச்சூரி சாம்ராஜ்யத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றனர். கயகர்ணனின் இராஜகுரு (அரச ஆசான்) சக்தி-சிவன் என்பவராவார்.  
கயகர்ணனுக்குப் பின் இவனது மகன்களான நரசிம்மனும், பின்னர் செயசிம்மனும் ஒருவர் பின் ஒருவராக பதவியேற்றனர்.
# இரண்டாம் இரத்னதேவன்

**இரண்டாம் இரத்னதேவன்** (*Ratnadeva* II; ஆட்சி. 1120-1135 பொ.ச.) நவீனகால இந்திய மாநிலமான சத்தீசுகரில் இருந்த ( இரதன்பூர், சத்தீசுகர்) இரத்தினபுரியின் காலச்சூரி வம்சத்தின் மிகப்பெரிய ஆட்சியாளனாவான். திரிபுரியின் காலச்சூரி ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து]] சுதந்திரம் அறிவித்ததற்காக இவன் அறியப்படுகிறான். மேலும் காலச்சூரி மன்னன் கயகர்ணனால் அனுப்பப்பட்ட இராணுவத்தை தோற்கடித்தான். கலிங்கத்தின் வலிமைமிக்க மன்னன் அனந்தவர்மன் சோடகங்கனின் படையெடுப்பை முறியடித்ததற்காகவும் இவன் அறியப்படுகிறான். இந்த நிகழ்வுகள் இவன் அநேகமாக ஒரு திறமையான இராணுவத் தலைவன் என்பதைக் காட்டுகிறது. இவனது தந்தை முதலாம் ஜஜல்லதேவன் பொ.ச.1090-1120 வரை ஆட்சி செய்தான். இவனுக்குப் பிறகு இவனது மகன் இரண்டாம் பிருதிவிதேவன் பொ.ச. 1135-1165 வரை ஆட்சி செய்தான்.
# இரண்டாம் இரத்னதேவன்

## கல்வெட்டுகளும் நாணயங்களும்

இரண்டாம் இரத்னதேவனின் கல்வெட்டுகள் அகல்தாரா, பராகான், சிவ்ரிநாராயண் (அல்லது சியோரிநாராயண்), சர்கோன் (அல்லது சர்கோ) ஆகிய இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.  
இரண்டாம் இரத்னதேவனின் பல நாணயங்கள் இங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன:  
- சனாசாரி (அல்லது சோன்சாரி): 96 தங்க நாணயங்கள்
- சரங்கர்: 29 தங்க நாணயங்கள்
- தாடல்-சியோனி: 136 தங்க நாணயங்கள்
- இரதன்பூர் : 10 தங்க நாணயங்கள்
- சோன்பூர் மற்றும் பைத்யநாதா: 9 தங்க நாணயங்கள்
# இரண்டாம் இரத்னதேவன்

## இதனையும் பார்க்கவும்

- இரத்தினபுரியின் காலச்சூரிகள்
- அனந்தவர்மன் சோடகங்கன்
- திரிபுரியின் காலச்சூரிகள்
- கயகர்ணன்
# இரண்டாம் பிருதிவிதேவன்

**பிருத்வி-தேவன்** ( *Prithvi-deva* II) இன்றைய இந்திய மாநிலமான சத்தீசுகரை கிபி 1135-1165 வரை ஆட்சி செய்த இரத்தினபுரி காலச்சூரி மன்னர்களில் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவராவார்.
# இரண்டாம் பிருதிவிதேவன்

## ஆட்சி

இவரது தந்தையும் புகழ்பெற்ற அரசனுமான இரண்டாம் இரத்னதேவன், கீழைக் கங்க மன்னன் அனந்தவர்மன் சோடகங்கனை தோற்கடித்தார். இவரும் கீழைக் கங்க அரசனான ஏழாம் கர்மதேவனைத் தோற்கடித்தார். கர்மதேவன் இவருக்கு எதிராக ஒரு மோசமான தோல்வியை சந்தித்தார். திரிபுரியின் காலச்சூரி மன்னன், செயசிம்மன், இவர் மீது தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்று தோல்வியடைந்தார். சிவ்ரிநாராயணன் என்ற இடத்தில் ஒரு போர் நடந்தது. அதில் செயசிம்மன் தோல்வியடைந்ததாகத் தெரிகிறது.
# இரண்டாம் பிருதிவிதேவன்

## பிருத்விதேவனின் பிலாய்கர் செப்புத் தகடுகள்

மத்தியப் பிரதேசத்தில் இருந்த சத்தீசுகர் பிரிவின் ராய்ப்பூர் மாவட்டத்தின், முன்னாள் பிலாய்கர் ஜமீந்தாரியின் தலைமை நகரமான பிலாய்கரில் 1945இல் இரண்டு செப்புத் தகடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அதில் இவரைப் பற்றிய குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன.
# தங்காக் மாவட்டம்

**தங்காக் மாவட்டம்** (ஆங்கிலம்: *Tangkak District*; மலாய்: *Daerah Tangkak*; சீனம்: *東甲縣*); ஜாவி:تڠكق ) என்பது மலேசியாவின் ஜொகூர் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு மாவட்டம். இந்த மாவட்டத்திற்கு தங்காக் நகரம் தலைநகரமாக விளங்குகிறது.  
தங்காக் மாவட்டம் கோலாலம்பூர் மாநகரில் இருந்து 136 கி.மீ.; ஜொகூர் பாரு மாநகரில் இருந்து 180 கி.மீ.; மலாக்கா நகரில் இருந்து 27 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்து உள்ளது. மலாக்கா, நெகிரி செம்பிலான் ஆகியவை தங்காக் மாவட்டத்தின் எல்லை மாநிலங்களாக உள்ளன.  
மலாக்கா, கோலாலம்பூர், ஜொகூர் பாரு, சிங்கப்பூர் ஆகிய நான்கு மாநகரங்களுக்கும் மையத்தில் தங்காக் மாவட்டம் அமைந்து உள்ளது.
# தங்காக் மாவட்டம்

## வரலாறு

தங்காக் மாவட்டம் முன்பு தன்னாட்சி பெற்ற ஒரு துணை மாவட்டமாக இருந்தது. மூவார் மாவட்டத்தின் வடமேற்கு பகுதியில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. மூவார் நகரத்தில் இருந்து முவார் நதியால் பிரிக்கப்பட்டு இருந்தது.  
2008 ஜூன் 9-ஆம் தேதி, ஜொகூர் சுல்தானின் தலைமையில் நடைபெற்ற ஒரு விழாவில், தங்காக் பகுதி ஜொகூரின் 10-ஆவது மாவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் தங்காக் மாவட்ட எல்லைக்குள் அமைந்துள்ள லேடாங் மலையின் பெயரால் அந்த மாவட்டத்திற்கு லேடாங் மாவட்டம் என்று பெயரிடப்பட்டது.  
2015-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், ஜொகூர் மாநிலத்தில் உள்ள இடங்களின் பாரம்பரிய வரலாற்றுப் பெயர்கள் பாதுகாக்கப்பட்ட வேண்டும் என ஜொகூர் சுல்தான் இப்ராஹிம் இஸ்மாயில் அவர்கள் ஆணை பிறப்பித்தார். அதன்படி இந்த மாவட்டம் தங்காக் மாவட்டம் என மறுபெயரிடப்பட்டது.
# தங்காக் மாவட்டம்

## வரலாறு

### தங்காக் வரலாறு

18-ஆம் நூற்றாண்டில், மலாக்காவில், தங்காக் நகருக்குச் சற்றுத் தொலைவில் *சோகோங்* எனும் ஒரு குடியிருப்புப் பகுதி இருந்தது. அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் வேறு ஓர் இடத்திற்குப் புலம் பெயர்ந்தனர். கீசாங் ஆற்றின் வழியாக புதிய இடத்திற்கு வந்தனர். அந்த இடம் அடர்ந்த காடுகளாகவும், சதுப்பு நிலமாகவும் இருந்தது. அதற்கு தங்காக் என்று பெயர் வைத்தனர்.  
தங்காக் புதிய குடியேற்றப் பகுதிக்கு குடியேறிய மக்கள், தங்களின் பழைய இடமான *சோகோங்* குடியிருப்புப் பகுதிக்கும் அடிக்கடி வந்து சென்றனர். அந்தச் சமயத்தில் *சோகோங்* குடியிருப்பில் இருந்தவர்கள் எங்கே இருந்து வருகிறீர்கள் என்று கேட்டார்கள்.  
அதற்கு அவர்கள் மலாய் மொழியில் *தாங் மெராங்காக்* (மலாய்: *Tang Merangkak*) என்று பதில் கூறினர். அந்தத் *தாங் மெராங்காக்* எனும் சொற்களில் இருந்து உருவானதுதான் தங்காக் எனும் பெயர்.
# தங்காக் மாவட்டம்

## பொருளாதார நடவடிக்கைகள்

தங்காக் மாவட்டத்தின் முக்கியப் பொருளாதார நடவடிக்கைகள்: சுற்றுலா, மலையேற்ற விளையாட்டுகள், இலகு உற்பத்திகள்; நெசவு ஆடை தொழில். தங்காக் மாவட்டத்திற்கு ’துணிமணிகளின் சொர்க்கபுரி’ எனும் ஓர் அடைமொழிப் பெயரும் உள்ளது. இந்த மாவட்டத்தின் சுற்றுப்புறப் பகுதிகள் பெரும்பாலும் விவசாயத் துறையைச் சார்ந்து உள்ளன.  
1990-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நிறைய ரப்பர், எண்ணெய்ப் பனை, கொக்கோ பயிர்த் தோட்டங்கள் இருந்தன. மலேசியாவில் தமிழர்கள் அதிகமாக வாழும் இடங்களில் தங்காக் மாவட்டமும் ஒன்றாகும். அண்மைய காலங்களில் ஏற்பட்ட புறநகர் மேம்பாட்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களினால் தமிழர்கள் மக்கள்தொகை கணிசமாகக் குறைந்து விட்டது.  
டுரியான் எனும் முள்நாறிப் பழத்திற்கு இந்த மாவட்டம் பெயர் போனது. மலேசியாவில் தமிழர்கள் அதிகமாக வாழும் இடங்களில் இந்த மாவட்டமும் ஒன்றாகும்.  
மலேசியாவில் பிரபலமான குனோங் லேடாங், இந்த மாவட்டத்தில் தான் உள்ளது. மாவட்டத்தின் தலைநகரமான தங்காக் நகரில் இருந்து 17 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. லேடாங் மலை வரலாற்றுப் புகழ் பெற்றது. லேடாங் மலையை தங்காக் நகரில் இருந்து தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.
# தங்காக் மாவட்டம்

## லேடாங் மலை

மலேசியாவில் மிகவும் புகழ்பெற்ற இந்த மலையைத் தமிழில் லேடாங் மலை என்று அழைக்கிறார்கள். லேடாங் மலையை தங்காக் நகரில் இருந்து தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். மலையேறிகள், பறவைப் பார்வையாளர்கள், இயற்கை விரும்பிகளின் சொர்க்கபுரியாக விளங்கும் லேடாங் மலையில், மிதவெப்ப மண்டல காடுகளின் அழகிய இயற்கைக் காட்சிகளைக் கண்டு ரசிக்கலாம். இங்கே பல சிறிய பெரிய நீர்வீழ்ச்சிகளும் உள்ளன.  
மேகக் கூட்டம் இல்லாத பிரகாசமான நாளில், லேடாங் மலை உச்சியில் இருந்து மலாக்கா நீரிணையையும் சுமத்திரா தீவையும் பார்க்க முடியும்.
# தங்காக் மாவட்டம்

## கட்டமைப்பு

தங்காக் நகருக்கு விரிவான சாலைத் தொடர்புகள் உள்ளன. மலேசியாவின் வடக்கு தெற்கு நெடுஞ்சாலை, இந்த நகருக்கு மிக அருகாமையில் தான் செல்கிறது. இங்கு இருக்கும் தங்காக் மாவட்ட மருத்துவமனை, மலாக்கா மணிப்பால் மருத்துவக் கல்லூரியின் கற்பித்தல் மருத்துவமனையாக விளங்கி வருகின்றது. இங்குள்ள ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் ஆலயம், இந்தியர்களின் வழிபாட்டுத் தளமாக இருக்கிறது.
# தங்காக் மாவட்டம்

## நிர்வாகப் பகுதிகள்

தங்காக் மாவட்டம் மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு உள்ளது. 1. முக்கிம்கள். 2. பெருநகரங்கள். 3. சிறுநகரங்கள்.
# தங்காக் மாவட்டம்

## நிர்வாகப் பகுதிகள்

### முக்கிம்கள்

தங்காக் மாவட்டத்தில் 6 முக்கிம்கள் உள்ளன.  
- புக்கிட் செரம்பாங் *(Bukit Serampang)*
- கிரிசே *(Grisek)*
- கீசாங் *(Kesang)*
- குண்டாங் *(Kundang)*
- செரோம் *(Serom)*
- தங்காக் *(Tangkak)*
# தங்காக் மாவட்டம்

## நிர்வாகப் பகுதிகள்

### பெருநகரங்கள்

- புக்கிட் கங்கார் *(Bukit Kangkar)*
- பாரிட் பூங்கா *(Parit Bunga)*
- செரோம் *(Serom)*
- சுங்கை மத்தி *(Sungai Mati)*
- தங்காக் *(Tangkak)*
# தங்காக் மாவட்டம்

## நிர்வாகப் பகுதிகள்

### சிறுநகரங்கள்

- கிரிசே *(Grisek)*
# தங்காக் மாவட்டம்

## தங்காக் மாவட்டத்தின் தமிழ்ப்பள்ளிகள்

ஜொகூர்; தங்காக் மாவட்டத்தில் *(Tangkak District)* 7 தமிழ்ப்பள்ளிகள் உள்ளன. 412 மாணவர்கள் பயில்கிறார்கள். 67 ஆசிரியர்கள் பணியாற்றுகிறார்கள்.  
இந்த மாவட்டத்தில் இருக்கும் பள்ளிகளில் ஒன்றான புக்கிட் செரம்பாங் தமிழ்ப்பள்ளி 1934-ஆம் ஆண்டு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும் மாணவர் பற்றாக்குறையினால் 2017 டிசம்பர் 15-ஆம் தேதி மூடப்பட்டது. அந்தப் பள்ளியின் உரிமம் பாதுகாக்கப்பட்டு, புதிதாக ஒரு தமிழ்ப்பள்ளி திறக்கப் பயன்படுத்தப் பட்டு உள்ளது.  
ஜொகூர் பாரு தாமான் புக்கிட் இண்டா எனும் இடத்தில் புதியத் தமிழ்ப்பள்ளிக்கு அந்த உரிமம் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. 12 அறைகளைக் கொண்ட இந்தப் பள்ளி 70 இலட்சம் ரிங்கிட் செலவில் கட்டப்பட்டு உள்ளது.  
மாணவர் பற்றாக்குறையினால் தமிழ்ப்பள்ளிகள் மூடப் பட்டாலும், பள்ளி உரிமங்கள் காலாவதியாகாமல் இருப்பதற்கு முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப் படுகின்றன. புதிதாகத் தமிழ்ப்பள்ளிகளைக் கட்டினால் உரிமம் கிடைப்பது சிரமம். ஆகவே பழைய உரிமங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டுப் புதிய பள்ளிகளுக்குப் பயன்படுத்தப் படுகின்றன.  
| 1 | தங்காக் | SJK(T) Jalan Sialang | **ஜாலான் சியாலாங் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84900 | தங்காக் | 227 | 24 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 | பெக்கோ தோட்டம் | SJK(T) Ladang Bekoh | **பெக்கோ தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84900 | தங்காக் | 31 | 8 |  |
| JBD9003 | கிரிசெக்</br>Grisek | SJK(T) Ladang Nordanal | **நார்டனல் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84700 | லேடாங் | 23 | 7 |  |
| JBD9004 | புக்கிட் சிரம்பாங் தோட்டம் | SJK(T) Ladang Bukit Serampang | **புக்கிட் சிரம்பாங் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** </br><small>(2017 டிசம்பர் 15-ஆம் தேதி, இந்தப் பள்ளி மூடப் பட்டது.)</small> | 84900 | தங்காக் | * | * |  |
| JBD9005 | சாகில் தோட்டம் | SJK(T) Ladang Sagil | **சாகில் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84900 | தங்காக் | 44 | 10 |  |
| JBD9006 | தானா மேரா தோட்டம் | SJK(T) Ladang Tanah Merah | **தானா மேரா தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84900 | தங்காக் | 61 | 10 |  |
| JBD9007 | தங்காக் தோட்டம் | SJK(T) Ladang Tangkah | **தங்காக் தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளி** | 84900 | தங்காக் | 26 | 8 | } |
# தங்காக் மாவட்டம்

## ஜொகூர் மாநிலத்தில் உள்ள மாவட்டங்கள்

- **பத்து பகாட் மாவட்டம்**
- **ஜொகூர் பாரு மாவட்டம்**
- **குளுவாங் மாவட்டம்**
- **கோத்தா திங்கி மாவட்டம்**
- **கூலாய் மாவட்டம்**
- **மெர்சிங் மாவட்டம்**
- **மூவார் மாவட்டம்**
- **பொந்தியான் மாவட்டம்**
- **சிகாமட் மாவட்டம்**
- **தங்காக் மாவட்டம்**
# இலட்சுமிகர்ணன்

**இலட்சுமிகர்ணன்** (*Lakshmikarna* : ஆட்சிக் காலம் சுமார் கிபி 1041-1073 ), எனவும் **கர்ணன்** எனவும் அறியப்படும் இவர் மத்திய இந்தியாவிலிருந்த திரிபுரியின் காலச்சூரி வம்மசத்தில் ஒரு மன்னராக இருந்தார். இவரது இராச்சியம், மத்திய இந்தியாவிலிருந்த ( இன்றைய மத்தியப் பிரதேசம் ) சேதி நாடு அல்லது தஹாலா பகுதியை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.  
தனது வம்சத்தின் மிகவும் பிரபலமான மன்னரான இவர், சந்திரர்கள், சோழர்கள், மேலைச் சாளுக்கியர், சோலாங்கியர்கள், சந்தேலர்கள், பாலர்கள் உட்பட பல அண்டை நாடுகளின் பிரதேசங்களைத் தாக்கினான். பல இராணுவ வெற்றிகளுக்குப் பிறகு, இவன் பொ.ச. 1052-1053 இல் "சக்ரவர்த்தி" என்ற பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். கிபி 1055 இல், இவர் பரமார மன்னன் போஜனின் வீழ்ச்சியில் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். மேலும் போஜனின் மரணத்திற்குப் பிறகு மால்வாவின் பரமார இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றினார். இருப்பினும், தனது ஆட்சியின் முடிவில், இவர் பல பின்னடைவுகளைச் சந்தித்தார். மேலும், போஜனின் சகோதரன் உதயாதித்தனிடம் மால்வாவின் கட்டுப்பாட்டை இழந்தார்.
# இலட்சுமிகர்ணன்

## இராணுவ வாழ்க்கை

இலட்சுமிகர்ணனால் கட்டப்பட்ட கரன் கோயில்]]
இலட்சுமிகர்ணன் தனது தந்தை கங்கேயதேவனுக்குப் பிறகு பொ.ச.1041இல் திரிபுரியின் அரியணையில் அமர்ந்தான்.
# இலட்சுமிகர்ணன்

## இராணுவ வாழ்க்கை

### ஆரம்பக் கால போர்கள்

1048-49 ரேவா கல்வெட்டு, வங்கம் (நவீன வங்காளம்), அங்க இராச்சியங்களின் கிழக்குப் பகுதிகளில் இவனது இராணுவ வெற்றிகளை விவரிக்கிறது. வங்கத்தில், இவன் சந்திர வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மன்னனை தோற்கடித்தான். ஒருவேளை இது கோவிந்தச்சந்திரனாக இருக்கலாம். கைப்பற்றப்பட்ட பிரதேசத்தின் ஆளுநராக வஜ்ரதாமன் என்பவனை நியமித்தான். வஜ்ரதாமனின் மகன் சடவர்மன் இலட்சுமிகர்ணனின் மகள் விராச்ரி என்பவளை மணந்தான். பின்னர் கர்ணனின் அங்க தேசப் போரில் அவனுக்கு உதவினான்.  
தெற்கில் உள்ள காஞ்சியைத் தாக்கியதாகவும் ரேவா கல்வெட்டு கூறுகிறது. சோழ மன்னன் இராஜாதிராஜனுடன் போரிட்டதை இது உணர்த்துகிறது.  
கல்வெட்டில், மேலைச் சாளுக்கிய மன்னன் முதலாம் சோமேசுவரனுடன் அடையாளம் காணப்பட்ட குந்தள மன்னனின் செல்வத்தை இவன் கைப்பற்றியதாகக் கூறுகிறது. இருப்பினும், சாளுக்கிய அரசவைக் கவிஞர் பில்ஹணன், இவனது சக்தியை சோமேசுவரன் அழித்ததாகக் கூறுகிறார். இரு அரசர்களுக்கிடையிலான போர் முடிவற்றதாக இருந்ததை இது உணர்த்துகிறது.  
இலட்சுமிகர்ணன் கூர்ஜர நாட்டின் மீது படையெடுத்து, அங்குள்ள பெண்களை விதவைகளாக மாற்றினான் என்று ரேவா கல்வெட்டு மேலும் கூறுகிறது. பிராகிருத-பைங்கலாவில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட ஒரு அபப்ராச வசனமும் இலட்சுமிகர்ணன் ஒரு கூர்ஜர அரசனை தோற்கடித்ததாகக் கூறுகிறது. இந்த மன்னனை சோலாங்கிய மன்னன் முதலாம் பீமதேவனுடன் அடையாளம் காணலாம். போர் ஒன்றில் பீமன் இலட்சுமிகர்ணனுடன் சேர்ந்து பங்கேற்றதால், இரு இராச்சியங்களுக்கிடையில் அமைதி ஏற்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.
# இலட்சுமிகர்ணன்

## இராணுவ வாழ்க்கை

### போஜனும் பீமனும்

மால்வாவின் பரமார மன்னன் போஜன், இலட்சுமிமிகர்ணனின் தந்தை கங்கேயதேவனை தோற்கடித்தான். 1050களின் நடுப்பகுதியில், இலட்சுமிமிகர்ணனும், சோலாங்கிய மன்னன் முதலாம் பீமதேவனும் போஜனுக்கு எதிராக ஒரு கூட்டணியை உருவாக்கினர். பீமன் மால்வாவை மேற்கிலிருந்து தாக்கினான். அதே சமயம் இவன் கிழக்கிலிருந்து தாக்கினான்.  
14ஆம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றாசிரியர் மெருதுங்காவின் கூற்றுப்படி, இரண்டு மன்னர்களும் மால்வாவைத் தாக்கிய போது போஜன் இறந்தான். பீமனும் இலட்சுமிகர்ணனும் போஜனின் இராச்சியத்தை தங்களுக்குள் பிரித்துக் கொள்ள ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால், போஜனின் மரணத்திற்குப் பிறகு இலட்சுமிகர்ணன் மால்வா பகுதி முழுவதையும் இணைத்துக் கொண்டான். இதன் விளைவாக, பீமன் இலட்சுமிகர்ணன் மீது படையெடுத்து அவனது தலைநகரான திரிபுரிக்கு முன்னேறினான். இலட்சுமிகர்ணன் யானைகளையும், குதிரைகளையும், போஜனின் தங்க மண்டபத்தையும் பரிசாக அளித்து சமாதானத்தை உருவாக்கினான்.  
இலட்சுமிகர்ணன் சில மாதங்களில் மால்வாவின் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். போஜனின் வாரிசான செயசிம்மன் மால்வாவில் பரமார ஆட்சியை மீட்டெடுக்க மேலைச் சாளுக்கிய மன்னன் முதலாம் சோமேசுவரனிடம் உதவி கோரினான். சோமேசுவரன் தனது மகன் ஆறாம் விக்ரமாதித்தனை செயசிம்மனுக்கு உதவ அனுப்பினான். இலட்சுமிகர்ணன் விக்ரமாதித்தனுக்கு எதிராக ஆரம்பகால வெற்றிகளைப் பெற்றான். ஆனால் இறுதியில் தோற்கடிக்கப்பட்டான். கிபி 1055இல் செயசிம்மன் தனது மூதாதையர் அரியணையை திரும்பப் பெற்றான்.
# இலட்சுமிகர்ணன்

## இராணுவ வாழ்க்கை

### சந்தேலர்கள்

இலட்சுமிகர்ணன் சந்தேல மன்னன் தேவவர்மன் மீது (ஆட்சி பொ.ச.1050-1060) போர் தொடுத்தான் சந்தேல அரசவை அறிஞர் கிருட்டிண மிசுராவால் இயற்றப்பட்ட "பிரபோத-சந்திரோதயம் " என்ற உருவக நாடகம், காலச்சூரி மன்னன் சந்தேல மன்னனை அரியணையில் இருந்து நீக்கியதாகக் கூறுகிறது. மற்றொரு இலக்கியப் படைப்பு - பில்ஹணனின் -விக்ரமாங்க-தேவ-சரிதம் - காலச்சூரி மன்னன் இலட்சுமிகர்ணன் கலிஞ்சரின் ( அதாவது தேவவர்மனின் ) மரணத்திற்கு காரணமாக இருந்ததாகக் கூறுகிறது.  
பிற்கால சந்தேலக் கல்வெட்டுகள் தேவவர்மனின் வாரிசான கிருத்திவர்மன் சந்தேல சக்தியை உயிர்த்தெழுப்பியதாகக் கூறுகின்றன. மேலும், இலட்சுமிகர்ணனுக்கு எதிரான போரில் தேவவர்மன் கொல்லப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.  
இலட்சுமிகர்ணன் சந்தேலப் பிரதேசத்தின் ஒரு பகுதியை ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், இவன் இறுதியில் பொ.ச.1075-76க்கு முன்பு கிருத்திவர்மனால் வெளியேற்றப்பட்டான்.