# யூதர்களின் வரலாறு

## பண்டைக் கால இசுரேல் (1500–பொ. ஊ. மு. 586)

### உரோமானியர் காலம் (பொ. ஊ. மு. 63 – பொ. ஊ. 135)

புதுப்பித்தல்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட இரண்டாம் கோயிலின் மறு கட்டமைப்பின் மாதிரி]]
அசுமோனியர்களுக்குக் கீழ் யூதேயாவானது ஒரு சுதந்திரமான யூத இராச்சியமாகத் திகழ்ந்தது. ஆனால், பொ. ஊ. மு. 63-ஆம் ஆண்டில் உரோமானியத் தளபதி பொம்பெயால் இது வெல்லப்பட்டு உரோமின் ஒரு துணை அரசாக மீண்டும் அமைக்கப்பட்டது. உரோமானிய விரிவாக்கமானது பிற பகுதிகளிலும் நடைபெற்றது. அது 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்தது. பிறகு உரோமானிய மூப்பவையால் முதலாம் ஏரோது "யூதர்களின் மன்னனாக" நியமிக்கப்பட்டார். அசுமோனிய அரசமரபை இடம் மாற்றினார். ஏரோதுவின் வழித்தோன்றல்களில் சிலர் பல்வேறு பதவிகளை அவருக்குப் பின் வகித்தனர். இவர்கள் ஏரோதிய அரசமரபினர் என்று அறியப்பட்டனர். பொ. ஊ. மு. 4 முதல் பொ. ஊ. 6-ஆம் ஆண்டு வரை குறுகிய காலத்திற்கு ஏரோது அர்ச்செலசு ஓர் இன முடியாட்சியாளராக யூதேயாவின் நால்வராட்சி அரசை ஆண்டார். இவருக்கு மன்னன் என்ற பட்டத்தை வழங்க உரோமானியர்கள் மறுத்தனர்.  
. ஓவியர் தாவீது இராபர்ட்சு. ஆண்டு 1850.]]  
பொ. ஊ. 6-ஆம் ஆண்டில் குயிரினியசின் மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புக்குப் பிறகு யூதேயாவானது உரோமானிய சிரியாவின் ஒரு தொலைதூர அரசாக அமைக்கப்பட்டது. பொ. ஊ. 41-ஆம் ஆண்டு வரை ஒரு நிர்வாக அலுவலர் (எகிப்தும் இவ்வாறே ஆளப்பட்டது) மற்றும் பொ. ஊ. 44-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு வழக்கறிஞர் அதிகாரி ஆகியோரின் ஆட்சியின் கீழ் இது அமைந்திருந்தது. இதன் யூத குடிமக்களை நடத்துவதில் இந்தப் பேரரசானது பொதுவாக இரக்கமற்றதாகவும், மிருகத்தனத்துடனும் நடந்து கொண்டதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. பொ. ஊ. 30-ஆம் ஆண்டில் (அல்லது பொ. ஊ. 33) கலிலேயாவைச் சேர்ந்த, இடம் விட்டு இடம் பயணம் செய்கின்ற ஓர் இராபியும், கிறித்தவத்தில் மைய நபராகவும் உள்ள இயேசு பொந்தியு பிலாத்து எனும் யூதேயாவின் உரோமானிய நிர்வாக அதிகாரியின் கீழ் எருசலேமில் சிலுவையேற்றத்தின் மூலம் கொல்லப்பட்டார்.  
ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு யூதேயாவானது அக்ரிப்பாவின் கீழ் மீண்டும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, பகுதியளவு சுதந்திரம் கொண்ட நாடாகத் திகழ்ந்தது. உரோமானிய உயர்குடியினர் மற்றும் உள்ளூர் யூத குடிமக்கள் ஆகிய இரு பிரிவினருடனும் நல்ல உறவு முறைகளைப் பேணி வந்தது. அவரது இறப்பிற்குப் பிறகு யூதேயாவானது மீண்டும் உரோமால் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அவருக்குப் பிறகு அவரது பிரபலம் குறைந்த மகனான இரண்டாவது ஏரோது அக்ரிப்பா இன ஆட்சியாளராக ஆக்கப்பட்டார்.  
உரோமானியரின் ஒடுக்கு முறையான ஆட்சியுடன் பொருளாதார, சமய மற்றும் இனம் சார்ந்த பதட்டங்கள் சேர்ந்ததானது பொ. ஊ. 66-இல் முதலாம் யூத-உரோமைப் போர் வெடிப்பதற்கு இறுதியாக வழி வகுத்தது. இப்போரானது பெரும் கிளர்ச்சி என்றும் அறியப்படுகிறது. எதிர்கால உரோமானியப் பேரரசரான வெசுப்பாசியான் பொ. ஊ. 67 வாக்கில் கலிலேயாவில் கிளர்ச்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். முக்கியமான வலுவூட்டல் பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். அவருக்குப் பிறகு அவரது மகன் டைட்டசு ஆட்சிக்கு வந்தார். எருசலேம் மீது நடத்தப்பட்ட ஒரு மிருகத் தனமான முற்றுகைக்குத் தலைமை தாங்கினார். பொ. ஊ. 70-இல் நகரம் வீழ்ச்சியடைவதில் இது உச்ச நிலையை அடைந்தது. உரோமானியர்கள் எருசலேமுக்குத் தீ வைத்து யூதர்களின் இரண்டாம் கோயிலை அழித்தனர். உரோமில் ஒரு வெற்றி விழாவுடன் உரோமானிய வெற்றியானது கொண்டாடப்பட்டது. மெனோரா போன்ற யூத சமயம் சார்ந்த பொருட்கள் இவ்விழாவில் காட்டப்பட்டன. இதன் பிறகு உரோமின் புதிய அமைதி கோயிலில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டன. பிளேவிய அரசமரபானது இந்த வெற்றியை அரசியல் அனுகூலத்திற்குப் பயன்படுத்தியது. உரோமில் இவ்வெற்றி குறித்த நினைவுச் சின்னங்களை எழுப்பியது. யூதேயா வெல்லப்பட்டது குறித்த நாணயங்களை அச்சிட்டது. மசாதா முற்றுகையுடன் (பொ. ஊ. 73-74) இப்போரானது முடிவுக்கு வந்தது. யூத மக்கள் பரவலாக அழிவுக்கு உள்ளாயினர். இடம் பெயர்தல், அடிமைப்படுத்தப்படுதல் மற்றும் யூதர்களின் நிலத்தை உரோமானியர்கள் பறிமுதல் செய்தல் ஆகிய நிகழ்வுகள் நடைபெற்றன. டைட்டசு வளைவின் உட்புறச் சுவரில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள எருசலேம் சூறையாடப்படும் நிகழ்வு]]  
இரண்டாம் கோயில் அழிக்கப்பட்டது யூத வரலாற்றில் ஓர் அழிவை ஏற்படுத்திய நிகழ்வைக் குறிக்கிறது. யூத சமயத்துக்குள் ஆழமான மாற்றங்களை இது தூண்டியது. பலியிடும் வழிபாட்டு முறையின் மைய நிலையானது ஒழிக்கப்பட்டது. சமயப் பழக்க வழக்கங்களானவை பிரார்த்தனை, டோராவைக் கற்றல் மற்றும் யூத தொழுகைக் கூடங்களில் சமூக கூட்டங்களை நடத்துதல் என மாறியது. யூதக் குருசார் பாரம்பரியத்தின் படி, யோகனன் பென் சக்காய் யவ்னேவில் டோரா கற்பதற்கான ஒரு மையத்தை நிறுவ உரோமானியர்களிடமிருந்து அனுமதியைப் பெற்றார். இது பிறகு யூத சமயம்சார் மற்றும் பண்பாட்டு வாழ்க்கை முறையின் ஒரு கவனக் குவியமாக ஒரு தலைமுறைக்குச் சேவையாற்றியது. யூத சமயமானது பல பிரிவுகளைக் கொண்டிருந்த அதன் நிலையிலிருந்து ஒரு பெரும் மாற்றத்தைக் கண்டது. சதுசேயர் மற்றும் எசனேயர் ஆகிய பிந்தைய இரண்டாம் கோயில் காலகட்டத்தின் இரு முக்கியமான சமயப் பிரிவுகளானவை முக்கியத்துவமற்றவை ஆயின. மெசொப்பொத்தேமியாவில் யூத சமூகத்தின தொடக்கத்திற்கான ஓர் ஆதாரமானது சோச்சினின் பொருட்கள் பட்டிகைகளில் காணப்படுகிறது. நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட யூதேயாவின் மன்னன் மற்றும் அவரது குடும்பத்திற்கு இரண்டாம் நெபுகாத்நேசரால் வழங்கப்பட்ட உணவுப் பொருட்களை இது பட்டியலிடுகிறது. மேற்கொண்ட ஆதாரங்களானவை அல்-யகுது பட்டிகைகளில் காணப்படுகின்றன. இவை பொ. ஊ. மு. 6-ஆம் - 5-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குக் காலமிடப்படுகின்றன. முதலாம் கோயில் அழிக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு யூதேயாவிலிருந்து வந்த, வெளியேற்றப்பட்ட யூதர்களுடன் இவை தொடர்புடையவை ஆகும். பொ. ஊ. மு. 626-ஆம் ஆண்டிலிருந்து பாபிலோனியாவில் யூதர்கள் வாழ்ந்ததற்கான உறுதியான ஆதாரங்கள் உள்ள போதிலும் இந்நிலை காணப்பட்டது. எகிப்தில் பொ. ஊ. மு. 5-ஆம் - 4-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் போது எல்லைப் பகுதியில் அமைந்திருந்த இரு கோட்டைகளில் ஒரு பாரசீக யூத கோட்டை காவல்படையினரால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் விசாரணைகளானவை எலிபென்டைன் ஆவணங்களிலிருந்து வெளிக் காட்டப்படுகின்றன. ஜொசிஃபஸ் அலெக்சாந்திரியாவில் யூத சமூகமானது பேரரசர் அலெக்சாந்தரால் பொ. ஊ. மு. 4-ஆம் நூற்றாண்டில் அந்நகரம் நிறுவப்பட்டதிலிருந்து அங்கு வாழ்ந்து வந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். பொ. ஊ. மு. 200 வாக்கில் எகிப்து மற்றும் மெசொப்பொத்தேமியா (யூத ஆதாரங்களில் இப்பகுதி "பாபிலோனியா" என்று குறிப்பிடப்படுகிறது) ஆகிய இரு இடங்களிலும் நிறுவப்பட்ட யூத சமூகங்களானவை இருந்தன. இதைத் தொடர்ந்து வந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளிலும் யூத சமூகங்கள் அனத்தோலியா, கிரேக்கம், மாசிடோனியா, மற்றும் சைரீன் ஆகிய இடங்களிலும் யூத மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். பொ. ஊ. மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கி உரோம் நகரத்திலும் யூதர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். ஒரு பெரும் எண்ணிக்கையிலான யூதர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டனர், அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர் அல்லது போர்களால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்து தப்பித்தோடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். உரோமைப் பேரரசு முழுவதும் யூத சமூகங்கள் அமைக்கப்படுவதற்கும், விரிவடைவதற்கும் இது பங்களித்தது. மேலும், அரேபியா மற்றும் மெசொப்பொத்தேமியாவிலும் யூத சமூகங்கள் அமைக்கப்பட்டன. சைரீனைகா, சைபிரசு மற்றும் எகிப்து முழுவதிலும் இருந்த யூத சமூகங்களானவை கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக அழிக்கப்பட்டன. வெளிநாடு வாழ் யூதர்களின் கிளர்ச்சிக்கு ஓர் எதிர்வினையாக உரோமானியர்கள் கொடுத்த கடுமையான எதிர்வினையே இதற்குக் காரணமாகும்.  
திருத்தூதர் பணிகளின் புதிய ஏற்பாட்டு நூல், மேலும் புனித பாலின் பிற நூல்கள் ஆகியவை உரோமானிய உலகத்தின் நகரங்களில் வாழ்ந்த எலனியமயமாக்கப்பட்ட, பெருமளவிலான யூத மக்கள் குறித்து அடிக்கடி குறிப்பிடுகின்றன. இந்த எலனிய மயமாக்கப்பட்ட யூதர்கள் தமது ஆன்மீக உணர்வில் மட்டுமே புலம்பெயர்ந்த யூதர்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்தனர். உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் ஒடுக்கு முறைகளால் பெருமளவுக்கு அதிகரித்து வந்த யூத நம்பிக்கைகளின் ஒரு முதன்மைக் கூறாக உருவான இழப்பு மற்றும் நாடற்ற நிலை குறித்த எண்ணங்களால் இவர்கள் பாதிக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. யூதப் பாரம்பரியத்தை கோயிலை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமயத்திலிருந்து வெளிநாடு வாழ் யூதர்களின் யூத குருமார் பாரம்பரியங்களுக்கு மாற்றமடையச் செய்ததில் முக்கியப் பங்கு வகித்தது மிசுனா மற்றும் தல்மூத்தில் காணப்படும் டோரா குறித்த விளக்கங்களின் வளர்ச்சியே ஆகும்.