# ஈரானின் வரலாறு

## பிந்தைய நவீன காலம்

### பகலவி காலம் (1925–1979)

#### மொகம்மது-ரெசா சா (1941–1979)

இரண்டாம் உலகப் போரின் ஆக்கிரமிப்புக்குப் பிந்தைய ஈரானானது ஓர் அரசியல் சட்ட முடியாட்சியாக மாறும் என தொடக்கத்தில் மேற்குலக நாடுகள் எண்ணின. புதிய இளம் ஷா முகம்மத் ரிசா ஷா பஹ்லவி அரசாங்கத்தில் தொடக்கத்தில் தலையிடவில்லை. நாடாளுமன்றம் அதன் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பதற்கு அனுமதியளித்தார். முதல் நிலையத்த ஆண்டுகளில் லஞ்ச ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்த போதிலும் சில தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. பிறகு நாடாளுமன்றமானது நிலையற்றதானது. 1947 முதல் 1951 வரையிலான காலகட்டத்தில் ஆறு வெவ்வேறு பிரதமர்கள் பதவிக்கு வருவதையும், விலகுவதையும் ஈரான் கண்டது. 1949-இல் ஈரான் அரசியலமைப்பு மன்றத்தைக் கூட்டியதன் மூலம் தன்னுடைய அரசியல் அதிகாரத்தைப் பகலவி அதிகரித்தார். இந்த மன்றமானது ஈரானின் மேலவையை இறுதியாக உருவாக்கியது. 1906-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பில் அனுமதியளிக்கப்பட்டு இருந்த ஒரு சட்டமன்ற மேலவை இதுவாகும். ஆனால், அந்நேரம் வரை இந்த அவை கொண்டு வரப்படவில்லை. பகலவி நினைத்ததைப் போலவே புதிய மேலவை உறுப்பினர்கள் பெரும்பாலும் பகலவிக்கு ஆதரவாக இருந்தனர்.  
1951-இல் பிரதமர் மொகம்மெது மொசாத்தேக் பிரித்தானியரின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த எண்ணெய்த் தொழிற்துறையை தேசியமயமாக்க நாடாளுமன்றத்தில் தேவைப்பட்ட வாக்குகளைப் பெற்றார். பொருளாதாரத் தடைகள் உள்ளிட்ட பிரித்தானிய அழுத்தங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்ட போதிலும் தேசியமயமாக்கல் தொடர்ந்தது. 1952-இல் மொசாத்தேக் குறுகிய காலத்திற்கு அதிகாரத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். ஆனால், சீக்கிரமே ஷாவால் மீண்டும் நியமிக்கப்பட்டார். இதற்குக் காரணம் மக்கள் மத்தியில் பிரதமருக்கு ஆதரவாக ஏற்பட்ட போராட்டங்களே ஆகும். ஏகாதிபத்திய பாதுகாவலர்களின் கர்னலான நெமத்தோல்லா நசீரியால் மொசாத்தேக்குக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட ஒரு தோல்வியடைந்த இராணுவ ஆட்சிக் கவிழ்ப்புக்குப் பிறகு ஆகத்து 1953-இல் குறுகிய காலம் நாடு கடந்து வாழும் நிலைக்கு சா தள்ளப்பட்டார்.  
##### 1953: மொசாத்தேக்கை நீக்க அமெரிக்க உதவியுடன் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு  
இதற்குப் பிறகு சீக்கிரமே 19 ஆகத்து அன்று ஓய்வு பெற்ற இராணுவத் தளபதி பசுலோல்லா சகேதியால் ஒரு வெற்றிகரமான ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நடத்தப்பட்டது. இதற்கு ஐக்கிய அமெரிக்கா (நடுவண் ஒற்று முகமை) உதவி புரிந்தது. பிரித்தானிய எம்ஐ6 ஒற்று அமைப்பு செயல்பாட்டு ரீதியிலான ஆதரவைக் கொடுத்தது. மொசாத்தேக்குக்கு எதிராக மக்களைத் திசை திருப்புவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கருப்பு பிரச்சார வகையின் (இப்பிரச்சாரத்தால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் தான் இப்பிரச்சாரத்தை உருவாக்கினர் என நம்ப வைத்தல்) மூலம் இந்த ஆட்சிக் கவிழ்ப்பானது மொசாத்தேக்கைப் பதவியில் இருந்து விலகும் நிலைக்குத் தள்ளியது. மொசாத்தேக் கைது செய்யப்பட்டார். தேசத் துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். இவரது குடும்பப் பண்ணையில் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்று இவருக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில், இவரது வெளியுறவு அமைச்சர் கொசேன் பதேமி மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். சகேதி மொசாத்தேக்குக்குப் பிறகு பிரதமராகப் பதவிக்கு வந்தார். ஷாவுக்கு எதிராக நடந்த போராட்டங்களை ஒடுக்கினார். குறிப்பாக, தேசிய முன்னணி மற்றும் பொதுவுடமைவாத துதே கட்சி ஆகிய கட்சிகளை ஒடுக்கினார்.  
1979-இல் இசுலாமியப் புரட்சி நடைபெறும் காலம் வரையில் அமெரிக்க ஆதரவுடன் ஷாவுக்குக் கீழ் ஈரான் ஒரு சர்வாதிகார நாடாக ஆளப்பட்டது. அடுத்த 25 ஆண்டுகளுக்கு ஈரானிய எண்ணெய்த் தொழிற்துறையை இயக்கிய அயல்நாட்டு நிறுவனங்களின் ஒரு பன்னாட்டுக் கூட்டமைப்புடன் ஈரானிய அரசாங்கமானது ஒப்பந்தத்தில் நுழைந்தது. இருவருக்கும் 50% மற்றும் 50% ஆக இலாபத்தைப் பிரித்துக் கொள்வது என ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. ஆனால், தங்களது கணக்கு வழக்குகளைத் தணிக்கை செய்ய அந்நிறுவனங்கள் ஈரானை அனுமதிக்கவில்லை. தங்களது இயக்குநர்களின் வாரியத்தில் உறுப்பினர்களாக ஈரானியர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. 1957-இல் 16 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இராணுவச் சட்ட அமல்படுத்தலானது முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. ஈரான் மேற்குலகத்துக்கு நெருங்கிய நாடானது. பாக்தாத் உடன்படிக்கையில் இணைந்தது. ஐக்கிய அமெரிக்காவிடம் இருந்து இராணுவ மற்றும் பொருளாதார உதவியைப் பெறத் தொடங்கியது. 1961-இல் ஷாவின் வெள்ளைப் புரட்சி என்று அறியப்பட்ட நாட்டை நவீனமாக்கும் ஒரு தொடர்ச்சியான பொருளாதார, சமூக, வேளாண்மை மற்றும் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களை ஈரான் தொடங்கியது.  
சீர்திருத்தங்களில் மையமாக நிலச்சீர்திருத்தமானது திகழ்ந்தது. நவீனமயமாக்கலும், பொருளாதார வளர்ச்சியும் அதற்கு முன்னர் இருந்திராத வீதத்தில் நடைபெற்றன. உலகின் மூன்றாவது மிகப் பெரிய ஈரானின் பரந்த கச்சா எண்ணெய் வளங்களால் இது உந்தப்பட்டது. எனினும், வெள்ளைப் புரட்சி உள்ளிட்ட சீர்திருத்தங்களானவை பொருளாதார நிலைகளைப் பெரும் அளவுக்கு முன்னேற்றவில்லை. தாராண்மை மேற்குலக-சார்புக் கொள்கைகளானவை சில இசுலாமிய சமய மற்றும் அரசியல் குழுக்களை ஒதுக்கின. சூன் 1963 இன் தொடக்கத்தில் ஷாவைத் தாக்கிப் பேசியதற்காக கைது செய்யப்பட்ட அயதோல்லா ரூகொல்லா கொமெய்னிக்கு ஆதரவாகப் பெருமளவு ஆர்ப்பாட்டங்களானவை பல நாட்களுக்கு நடைபெற்றன.  
இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரதமர் அசன் அலி மன்சூர் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார். உள்நாட்டு பாதுகாப்பு சேவைத் துறையான சவாக் அதிகப்படியாக வன்முறை ரீதியில் செயல்படத் தொடங்கியது. 1970 களில் முசாகிதீன்-இ-கல்க் போன்ற இடது சாரி கரந்தடிப் போர் முறைக் குழுக்களானவை தோன்றின. 1979-ஆம் ஆண்டின் ஈரானியப் புரட்சி என்பது ஷாவைப் பதவியில் இருந்து தூக்கி எறிவதற்குப் பங்களித்தன.  
ஈரானியப் புரட்சிக்கு முந்தைய தசாப்தத்தின் போது கிட்டத்தட்ட 100 ஈரானிய அரசியல் கைதிகள் சவாக்கால் கொல்லப்பட்டனர். பலர் மேலும் கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். 1964-இல் நாடு கடந்து வாழத் தொடங்கிய அயதோல்லா ரூகொல்லா கொமெய்னியால் தலைமை தாங்கப்பட்ட இசுலாமிய மத குருமார்கள் தமது கருத்துகளை அழுத்தந்திருத்தமாகக் குறிப்பிடத் தொடங்கினர்.  
ஈரான் தனது இராணுவச் செலவீனத்தைப் பெருமளவுக்கு அதிகரித்தது. 1970 களின் தொடக்கம் வாக்கில் இப்பிராந்தியத்தின் மிக வலிமையான இராணுவ சக்தியாக உருவானது. ஈராக்குடனான இரு தரப்பு உறவு முறைகளானவை நன்முறையில் இல்லை. இதற்கு முதன்மையான காரணம் சாட் அல் அராப் ஆற்று நீர்வழி குறித்து இரு நாடுகளுக்கிடையிலான பிரச்சினையே ஆகும். நவம்பர் 1971-இல் பாரசீக வளைகுடாவின் கழிமுகத்தில் இருந்த மூன்று தீவுகளின் கட்டுப்பாட்டை ஈரானியப் படைகள் கைப்பற்றின. பதிலுக்கு ஈராக் ஆயிரக்கணக்கான ஈரானிய நாட்டவர்களை வெளியேற்றியது. ஏப்ரல் 1969-இல் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்து 1937-ஆம் ஆண்டின் சாதபாத் உடன்படிக்கையை ஈரான் இரத்து செய்தது. அந்த உடன்படிக்கைக்கு மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டது.  
1973-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் கச்சா எண்ணெய் தொழிற்துறையை நாட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்கே ஷா மீண்டும் திருப்பியளித்தார். 1973 அக்டோபரின் அரபு-இசுரேல் போரைத் தொடர்ந்து மேற்குலகம் மற்றும் இசுரேலுக்கு எதிரான அரேபிய கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதித் தடையில் ஈரான் இணையவில்லை. மாறாக, இச்சூழ்நிலையை கச்சா எண்ணெய் விலைகளை அதிகரிப்பதற்குப் பயன்படுத்தியது. நவீனமயமாக்கத்திற்கும், இராணுவச் செலவீனத்தை அதிகரிப்பதற்கும் இதிலிருந்து பெற்ற பணத்தைப் பயன்படுத்தியது.  
6 மார்ச்சு 1975 அன்று கையொப்பமிடப்பட்ட அல்சியேர்சு ஒப்பந்தத்துடன் ஈராக்கு மற்றும் ஈரானுக்கு இடையிலான எல்லைப் பிரச்சினையானது தீர்க்கப்பட்டது.