# அ. தட்சிணாமூர்த்தி

## ஆய்வாளராக

ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்டத்திற்கு இவர் தேர்ந்தெடுத்தத் தலைப்பு **ஐந்குறுநூற்றில் முல்லைத்திணை** என்பதாகும். பல்லாண்டுகள் ஆய்ந்து ஐங்குறுநூறு ஐந்து புலவர்களன்றி, ஏனைத் தொகைநூல்களில் ஆழ்ந்த பயிற்சியுடைய ஒரே புலவர் வேறுபல புதுமைகளையும் புகுத்தி நூல்வடிவாக எழுதியது ஆகலாம் என்றும், அது கலித்தொகை, பரிபாடல் ஆகிய இரண்டுக்கும் முன்னும் குறுந்தொகை முதலிய பிறவற்றிக்குப் பின்னும் தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்றும் நிறுவியுள்ளார். சங்ககாலப்புலவர்கள் தனிச்செய்யுள்களின் ஆசிரியர்களே. நூலாசிரியர்கள் அல்லர். முதன்முதலாக அகத்துறை சார்ந்த சில நூறு செய்யுட்களை உள்ளடக்கிய ஒரு நூலைப்படைத்தவராகப் பெயர் அறியப்படாத இந்தப்புலவர் காணப்படுகிறார் என்பது இவருடைய ஆய்வுமுடிவாகும். இது ஒரு புதிய பார்வையாகவும் சங்க இலக்கியத் தொகையாக்கம் பற்றிய வரலாற்றை மறுஆய்வு செய்யவேண்டும் என்பதற்குத் தூண்டுதலாகவும் அமைகிறது.  
இவருடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வேடு **சங்க இலக்கியங்கள் உணர்த்தும் மனித உறவுகள்** பற்றியதாகும். குறிக்கோள் நிலையிலும் நடைமுறை சார்ந்த நிலையிலும் சங்ககால மாந்தரிடையே நிலவிய உறவுகளை ஆள்வோர்-ஆளப்படுவோர், பேரரசர்-குறுநிலத் தலைவர்கள் அரசர்-மறவர் வள்ளல்கள்-புலவர், வள்ளல்கள்-பிற கலைஞர்கள், காதலன்-காதலி, கணவன்-மனைவி, தலைவன்-பரத்தையர், தனிமனிதன்-சமூகம் எனப் பல நிலைகளிலும் இவர் ஆய்ந்திருக்கிறார். பண்டைக்காலத்துக் கலைப்பிரிவினருள் **‘பொருநர்’** என்பாரைக் ‘கூத்தர்’ என்றே பலரும் கருதினர். நச்சினார்க்கினியர் இதில் முதன்மையானவர். ஆனால் தட்சிணாமூர்த்தி தன் முனைவர்பட்ட ஆய்வேட்டில் பொருநர் என்பார் கூத்தரினும் வேறுபட்டவர் என்ற கருத்தை வலிவுறுத்துகிறார். தம் கருத்துக்கு ஆதரவாகத் தொல்காப்பியர் தம்முடைய ஆற்றுப்படை இலக்கணம் பற்றிய நூற்பாவில் கூத்தரையும் பொருநரையும் தனித்தனியே குறிப்பிடுதலை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.  
இந்தியப்பல்கலைக்கழகத் தமிழாசிரியர் மன்ற ஆய்வுக்கோவை, கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்க வெளியீடான தமிழ்ப்பொழில், மதுரைத் தமிழ்ச்சங்க வெளியீடான செந்தமிழ் முதலான பல்வேறு இதழ்களில் இவர் வெளிட்டுள்ள ஆய்வுக்கட்டுரைகள் பல புதிய செய்திகளைத் தமிழுலகுக்கு அளித்துள்ளன. இவற்றில் தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியம், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, பண்டைத்தமிழர் பண்பாடு, இடப்பெயர், மக்கள் பெயர் முதலான பல்வேறு பொருள்கள் பற்றிய இவருடைய ஆய்வுமுடிவுகள் இடம்பெறுகின்றன.  
குறிப்பிடத்தகுந்த புதிய ஆய்வுமுடிவுகளைக் கொண்ட கட்டுரைகளில் சில:  
**ஆனும் நீனும்** எனும் கட்டுரை, தொல்காப்பியர் வெளியிட்டுள்ள ஓரெழுத்து ஒரு மொழிகள் பலவற்றில் சில ஒரு காலத்தில் ஈற்றில் னகர ஒற்றோடு முடிந்தவை என நிறுவுகிறது.  
**நும்மின் வரலாறு** எனும் கட்டுரை முன்னிலைப்பன்மையான ‘நீம்’ என்ற பழைய சொல்லின் திரிபான ‘நிம்’ என்பதிலிருந்து மேலும் திரிபுற்று ‘நும்’ என்று ஆயிற்று என்பதும், இந்தச்சொல்லின் முதலில் உள்ள நகர இகரம் நகர உகரமாகத் திரிந்த வரலாற்றைத் தொல்காப்பியத்தில் உள்ள ‘நுந்தை’ என்னும் முறைப்பெயர் பற்றிய சூத்திரம் காட்டுகிறது என்றும் குறிப்பிடுகிறது.  
**சொல்லிசை அளபெடை** எனும் கட்டுரை, தொல்காப்பியர், அளபெடையை, செய்யுள் ஓசை பற்றிய இலக்கணக்கூறாகவே கருதுகிறார் என்றும், பின் வந்தவர்கள் பெயரெச்சம் வினைச்சொல்லாக ஆவதற்கு அளபெடுப்பது சொல்லிசையளபெடை என்று கூறுவது பொருத்தமில்லை என்றும் நிறுவுகிறது. சேனாவரையர் வெரீஇ, தழீஇ போன்ற வடிவங்களின் இறுதியில் நிற்கும் இகரம் வினையெச்சத்தைக் குறிக்கும் விகுதியே என்றும், அது ‘செய்து’ என்னும் வாய்ப்பாட்டுக்குரிய செய்யுள் வடிவம் என்றும் விளக்குகிறது.  
**வினைத்தொகையும் பெயரெச்சமும்** என்ற விரிவான கட்டுரை வினைத்தொகை ‘செய்யும்’, ‘செய்த’ என்னும் வாய்ப்பாட்டு எச்சங்களாகவே உரையாசிரியர்களால் விரிக்கப்பட்டுள்ளமையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. சில பொருள்களின் பண்பினை விளக்கும் சூழ்நிலையில் மூன்று காலமும் அடங்கி இருக்கின்றன என்றும், ஏற்ற இடங்களில் ஒவ்வொரு காலத்தையே சுட்டுவது உண்டு என்றும், வினைத்தொகை<nowiki/>யின் முதற்சொல் வினையே என்றும், தொல்காப்பியர் தம் எழுத்ததிகாரத்தில் தொழிற்பெயர் என்று குறித்தவை பெயராகவும் சிலபோது வினையாகவும் இயங்கும் சொற்களே என்றும் சான்றுகளுடன் நிறுவுகிறது.  
தொல்காப்பியத்தின் மரபியலில் உள்ள உயிர் வகைகள் பற்றிய சூத்திரத்தில் ‘மாவும் புள்ளும் ஐயறிவினவே’ என்ற பாடம் இளம்பூரணத்திலும், ‘மாவும் மாக்களும் ஐயறிவினவே’ என்ற பாடம் பேராசிரியத்திலும் உள்ளன. நச்சினார்க்கினியர் முதல் தற்காலத்துப் பேரறிஞர்கள் உள்படப் பலரும் பேராசிரியருடைய உரையைத் தழுவி மாக்கள் என்பார் ஆறாம் அறிவு இல்லாதவர்கள் என விளக்கம் கூறியுள்ளனர். தட்சிணாமூர்த்தி இளம்பூரணர் பாடமே பொருத்தமானது என்பதைத் தம்முடைய **மக்களும் மாக்களும்** எனும் கட்டுரையில் மிகப்பல சான்றுகளைக்காட்டி நிறுவியுள்ளார்.  
‘ஆயர்’ என்ற குடிப்பெயர் பசுவைக்குறிக்கும் ‘ஆ’ என்ற சொல்லின் அடியாக உருவானது என்று பலர் கருதுகின்றனர். ஆனால், தட்சிணாமூர்த்தி அது ‘ஆயம்’ என்ற சொல்லின் அடியாகப் பிறந்தது என்பதை விளக்கமாகப் பல சான்றுகளுடன் தம் **‘ஆயர்--சொல்லாய்வு**” எனும் கட்டுரையில் எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். ஆங்கிலத்தில் ‘Herd’ என்று சொல்வதும் தமிழில் ‘ஆயம்’ என்று சொல்வதும் பொருளால் ஒத்திருப்பதையும் காட்டுகிறார்.  
மணிமேகலையில் உள்ள ஆதிரை பிச்சையிட்ட காதை, புத்தபகவானின் மொழிக்கொள்கையைத் தெளிவு படுத்துகிறது என்றும், புத்தர் வைதீகர்களுக்கு மாறாக மக்களின் பேச்சு மொழியையே பயன்படுத்தினார்; அதனை விளக்கவே சாதுவன் நாகரிகம் அற்ற சாரணர் மொழியினை அறிந்தவனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான் என்றும் கூறும் தட்சிணாமூர்த்தி, வணிகர்களின் வாயிலாகவே புத்தநெறி தமிழ்நாட்டிலிருந்து கீழைத்தீவுகளுக்குப் பரவிற்று என்றும் தம் **பண்பாட்டுத்தூதன் சாதுவன்** என்ற கட்டுரையில் கூறுகின்றார்.  
சங்க இலக்கிய அகத்திணைப் பாடல்களில் திணைக்கலப்பு மணத்திற்கும் இடமுண்டு என்று அறிஞர் வ. சுப. மாணிக்கனார் தம் ‘தமிழ்க்காதல்’ என்ற ஆய்வு நூலில் குறிப்பிடுகிறார். அகம் 140-ஆம் பாடல், நெய்தல் நிலத்தலைவிக்கும் குறிஞ்சித்திணைத் தலைவனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட காதலையும், அகம் 390- ஆம் பாடல், நெய்தல் தலைவிக்கும் முல்லைத் தலைவனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட காதலையும் விளக்குவதாகக் கூறியுள்ளார். ஆனால், தட்சிணாமூர்த்தி தன்னுடைய “**சங்க இலக்கியத்தில் திணைக்கலப்பு மணம்**” எனும் கட்டுரையில், இவ்விரு செய்யுட்களிலும் தலைவியாக வரும் உமணப்பெண் மருத நிலத்தைச் சார்ந்தவள் என்பது நற்றிணை 183-ஆம் பாடலால் அறியப்படுவதாலும், நெல்லே உப்புக்குப் பண்டமாற்றுப்பொருளாக அமைவதாலும், இக்காதலர்கள் மருத நிலத்தைச் சார்ந்தவர்களே என்று நிறுவுகிறார். இப்பாடல்களில் வரும் நில வருணனைகள் உமணர் உப்பு விற்கும் ஊர்களைக் குறிப்பனவேயன்றித் தலைவர்களின் ஊர்களைக் குறிக்கவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.  
அதுபோலவே, கன்னிப்பெண்கள் பண்டு தம் கூந்தலில் மலர் அணிவதில்லை; திருமணநாளில் மணமகன் தான் முதன்முதல் மலர் அணிவிக்கிறான் என்று வ.சுப. மாணிக்கனார் தமிழ்க்காதலில் கூறியுள்ளார். தட்சிணாமூர்த்தி, “**கன்னியர் கூந்தலில் கடிமலர்**” என்ற தம் கட்டுரையில், பல சான்றுகளை மேற்கோள்காட்டி இக்கருத்தினை மறுத்துள்ளார்