# இந்தித் திணிப்பு

## **பின்னணி**

1951 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில், சுமார் 1,652 மொழிகள், தாய்மொழிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன, நாட்டின் சுமார் 450 மில்லியன் மக்கள் அதாவது மொத்த தொகையில் 87% பேர் 14 வெவ்வேறு மொழிகளில் ஒன்றைப் பேசினர். இந்திய மக்கள்தொகையில் சுமார் 30% பேர் இந்தி பேசிவந்தனர். அந்த நேரத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த சவகர்லால் நேரு, இந்தியாவில் பல மொழிகள் இருப்பதன் காரணமாக ஒரு *இணைப்பு மொழி* இருப்பது அவசியமானது என்று கருதினார். இந்தியும் உருதுவும் கலந்த *இந்துசுத்தானி* என்ற மொழியே இணைப்பு மொழியாக்க தகுந்தது என்று அவர் பரிந்துரைத்தார். ஏனெனில் அது கற்றுக்கொள்வதற்கு எளிதானதாகவும், ஏற்கனவே பல மக்களால் பேசப்படுவதாகவும், மேலும் இந்து, முசுலீம் சமூகங்களுக்கிடையில் ஒற்றுமையை உருவாக்குவதாகவும் இருக்கும் என்று கருதப்பட்டது. அதேசமயம் மில்லியன் கணக்கான மக்களுக்கு வெளிநாட்டு மொழியான ஆங்கிலத்தைக் கற்பிப்பதில் உள்ள சிரமங்கள் காரணமாக ஆங்கிலம் சாத்தியமானதாக இருக்காது என்று கருதப்பட்டது. எனவே, இந்திய அரசியலமைப்பு, இந்தி மற்றும் ஆங்கிலத்தை இணை அதிகாரப்பூர்வ மொழிகளாக ஆக்கியது. ஆங்கிலம் 15 ஆண்டுகளுக்குள் படிப்படியாக இணைப்பு மொழி என்ற நிலையிலிருந்து அகற்றப்படும் என்றும் கூறப்பட்டது.  
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டமும் இந்தியைப் பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறுகிறது. அதற்காக மும்மொழிக் கொள்கை வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இத்திட்டத்தில், மாணவர்களின் முதல் மொழியாக அவர்களின் தாய் மொழியும், இரண்டாம் மொழியாக இந்தியும், மூன்றாம் மொழியாக ஆங்கிலமும் இருக்கும். இந்தி மொழி பேசுபவர்கள் இரண்டு மொழிகளை மட்டுமே கற்றால் போதும் என்ற சலுகை கொண்டதாகவும், அதேசமயம் மற்றவர்கள் மூன்று அல்லது நான்கு மொழிகளைக் கற்க வேண்டிய சுமையுடன் அவதிப்படவேண்டி இருப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். இந்தியின் பல்வேறு கிளைமொழிகளை ஒரே மொழியில் உள்வாங்கிக் கொள்வதன் மூலம் பேச்சு மொழியாக எளிமைப்படுத்த வேண்டும். மேலும் கன்னடம், மலையாளம், தமிழ், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகளுக்கு ஒரே எழுத்து முறையை உருவாக்கவேண்டும் என்றும் நேரு பரிந்துரைத்தார். அண்மைய முன்னேற்றங்களில், எட்டு வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும், 10 ஆம் வகுப்பு வரை இந்தியைக் கட்டாயமாக்கும் முடிவை ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா அறிவித்தார். புதுதில்லியில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்ற அலுவல் மொழிக் குழுவின் 37 ஆவது கூட்டத்தில் இந்த முடிவு அறிவிக்கப்பட்டது. "இந்தியாவின் மொழியாக" இந்தி முக்கியத்துவம் பெறவேண்டும் என்று அமித் ஷா வலியுறுத்தினார். மேலும் ஆங்கிலத்திற்கு மாற்றாக மாநிலங்களுக்கு இடையேயான தொடர்பு மொழியாக இ்ந்தி இருக்கவேண்டும் என்றார். தேசிய ஒற்றுமையைக் கட்டமைப்பதில் இந்தியைக் கொண்டு இன்னும் நெருக்கமாக ஒருங்கிணைப்பதே இந்த நடவடிக்கையின் நோக்கம் என்று கூறினார். இந்த முயற்சிக்கு ஆதரவாக, வடகிழக்கு மாநிலங்கள் முழுவதும் 22,000 இந்தி ஆசிரியர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டதை அமித் ஷா குறிப்பிட்டார். மேலும் ஒன்பது பழங்குடி சமூகங்கள், தங்கள் மொழிகளின் எழுத்துகளுக்கு தேவநாகரி எழுத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான முயற்சிகளையும் எடுத்துரைத்தார்.  
எனினும், இந்தத் திட்டம் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளது. இந்தித் திணிப்பு பிராந்தியத்தின் மொழியியல் பன்முகத்தன்மை மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளங்களின் அடிப்படையைத் தகர்ப்பதாக உள்ளது என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். பூர்வீகச் சமூகங்களின் குறிப்பிடத்தக்க பண்பாட்டு மற்றும் வரலாற்று பிணைப்பைக் கொண்ட உள்ளூர் மொழிகளைப் பாதுகாத்து அவற்றை ஊக்குவிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். இந்த எதிர்ப்பு, 1965இல் சென்னை மாநிலத்தில் நடந்த இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டம் போன்ற நிகழ்வுகளால் விளக்கப்படுகிறது. இத்தகைய எதிர்ப்புகள் நாட்டின் மொழிக் கொள்கையில் செல்வாக்கு செலுத்தியுள்ளன. மொழி அரசியலின் சிக்கல்களையும், மொழியியல் பன்முகத்தன்மையை மதிக்கக்கூடியதாக உள்ள மொழிக் கொள்கைகளின் அவசியத்தையும் இவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.  
1965 ஆம் ஆண்டு சென்னை மாநில இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் குறித்த டங்கன் பி. பாரெசுட்டரின் ஆய்வின்படி, அரசியல் போராட்டங்கள் இந்தியாவில் மொழிக் கொள்கையில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. மொழிக் கொள்கையை வகுப்பதில் மொழியியல் பன்முகத்தன்மை மற்றும் சமூக உணர்வுகளைக் கருத்தில் கொள்வது அவசியம் என்பதை இந்தப் போராட்டம் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தது.