# இரண்டாம் உலகப்போரில் இலங்கை

## எதிர்ப்பும் குடியேற்ற எதிர்ப்புத் தேசிய வாதமும்

இலங்கையில் போருக்கு ஓரளவு எதிர்ப்புக் காணப்பட்டது. குறிப்பாகத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் தேசியவாதிகளிடையே (சிலோன் தேசியக் காங்கிரசு போன்ற இயக்கங்கள்) இவ்வெண்ணம் காணப்பட்டதோடு, விடுதலை இயக்கத்தை ஆதரித்த, போருக்கு எதிரான இயக்கத்தை வழிநடத்திய ட்ரோட்சுகியிய லங்கா சமசமாசக் கட்சியின் ஆதரவையும் இவர்கள் பெற்றிருந்தனர். லங்கா சமசமாசக் கட்சி அச்சு நாடுகளுடனோ அல்லது நேசநாடுகளுடனோ இணைவதில்லையென முடிவுசெய்திருந்ததோடு, உலகப்போரை பன்னாட்டியக் கருத்துடன் அணுகியது. இலங்கைப் பொதுவுடமைக் கட்சியும் உலகப் போரை எதிர்த்ததோடு அதனை பேரரசுகளின் போராகக் கருதியது. எனினும், 1941ல் செருமனி சோவியத் ஒன்றியத்தைத் தாக்கியதையடுத்து, அக் கட்சி பிரித்தானியாவுக்கு ஆதரவாக போருக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. மேலும், உலகப்போரை மக்களின் போர் எனவும் குறிப்பிட்டது. எனினும், இலங்கையின் பெரும்பாலான மக்கள் சப்பானிய வெற்றியை எண்ணி அச்சமுற்றனர்.  
செருமனி<nowiki/>யில், செருமானிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பௌத்தத் துறவிகள் 'எதிரிகளாக' அடையாளங்காணப்பட்டுச் சிறையிலடைக்கப்பட்ட அதேவேளை, செருமானிய மற்றும் இத்தாலிய ரோமன் கத்தோலிக்கப் பாதிரியார்கள் அவ்வாறு நடத்தப்படவில்லை. இது இலங்கைப் பௌத்தர்கள் மத்தியில் செருமனியின் மீது வெறுப்பை உருவாக்கியது. ஆனால், ஆளும் கட்சியின் இரண்டு இளம் உறுப்பினர்களான சூனியசு சயவர்த்தன (பின்னாளில் குடியரசுத் தலைவர்) மற்றும் டட்லி சேனநாயக்க (பின்னர் மூன்றாவது பிரதமர்) ஆகியோர், ஆங்கிலேயர்களை வெளியேற்றுவதற்கான ஒத்துழைப்பை நோக்கமாகக் கொண்டு சப்பானியர்களுடன் கலந்துரையாடினர். எனினும், முதிர்ந்த அரசியல்வாதியான டி. எசு. சேனநாயக்க (பின்னாளில் முதல் பிரதமர்) அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியமையின் விளைவாக இப் பேச்சுவார்த்தைகள் மேற்கொண்டு தொடரவில்லை.  
சுதந்திரப் போராட்டக்காரர்கள் பிரித்தானியப் போர் முயற்சிகளுக்கு அமைச்சர்கள் ஆதரவு வழங்கும் போக்கை எதிர்த்தனர். உள்ளூர் அமைச்சர்கள் இலங்கையரின் வரிப்பணத்தை பிரித்தானியப் போர் முயற்சிகளுக்கு வழங்குவதற்கான பிரேரணைகளைக் கொண்டு வந்தனர். எனினும், அரசுக் கழகத்தில் இலங்கையின் சுதந்திரத்தை ஆதரித்த உறுப்பினர்கள் இப் பிரேரணைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். துருப்புக்கள், ஆசுத்திரேலிய, பிரித்தானிய மற்றும் இலங்கைப் பூர்வீகப் போர்வீரர்களிடையே நடத்தப்பட்ட போர் ஆதரவுப் பிரச்சாரமும் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியளிக்கவில்லை.  
நவம்பர் 1939 இல் தொடங்கி 1940 இன் முதல் பாதிவரையில், பிரித்தானியருக்குச் சொந்தமான தோட்டங்களில் தன்னிச்சையான வேலைநிறுத்தங்கள் நடத்தப்பட்டன. இப் போராட்டங்கள் அடிப்படையில், ஒன்றுகூடும் உரிமையை வென்றெடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன. இலங்கையில் அவ்வேளையில் இரண்டு பிரதான தோட்டத் தொழிற்சங்கங்கள் இருந்தன. அவை, நடேச ஐயரின் இலங்கை இந்தியக் காங்கிரசு மற்றும் சமசமாசக் கட்சியினரின் தலைமையிலான அகில இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கம் (பின்னர் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கம், LEWU) என்பனவாகும். மத்திய மாகாணத்தில் சமசமாசக் கட்சியினரின் தலைமையிலான மூல் ஓயா தோட்ட வேலை நிறுத்தம், இப் போராட்ட அலைகளின் உச்சமாக அமைந்தது. மூல் ஓயாவிற்குப் பிறகு, இவ் வேலைநிறுத்த அலை தெற்கே ஊவா மாகாணம் நோக்கிப் பரவியது. இகாலப்பகுதியில் வேலைநிறுத்தக் கால அளவுகள் நீட்டிக்கப்பட்டதோடு தொழிலாளர்கள் மேன்மேலும் சமசமாசக் கட்சியினரின் போர்க்குணமிக்க தலைமையை நாடத் தொடங்கினர். ட்ரொட்சுகியியத் தலைவர் என். எம். பெரேரா, மே 12 அன்று பதுளையில் நடைபெற்ற ஒரு பெரிய கூட்டத்தில் உரையாற்றினார். இக்கூட்டம் அரசினால் தடை செய்யப்பட்ட போதிலும் காவற்துறையினர் நடவடிக்கை எடுக்க முடியாத நிலையில் இருந்தனர். வெவெச தோட்டத்தில் தொழிலாளர்கள் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அவையை அமைத்தனர். அத் தோட்ட மேற்பார்வையாளர் இத் தொழிலாளர் கழகத்துடன் ஆலோசித்துச் செயற்பட ஒப்புக்கொண்டார். 'சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கை' நிலைநாட்டச் சென்ற ஆயுதமேந்திய காவல்துறைனரின் ஒரு குழு தொழிலாளர்களால் நிராயுதபாணியாக்கப்பட்டது. இறுதியாக இவ் வேலைநிறுத்த அலையானது காவல்துறையினரால் பயங்கர நடவடிக்கைகளால் முறியடிக்கப்பட்டது. மேலும், ஒரு வெள்ளப் பெருக்கினால் ஊவாப் பகுதி நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளிலிருந்து ஒரு கிழமைக்கு மேலாகத் துண்டிக்கப்பட்டமை காவல்துறையினருக்குச் சாதகமாய் அமைந்தது.  
இருப்பினும், சுதந்திரப் போராட்டம் மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக மாறுவதைக் குடியேற்ற அதிகாரிகள் கண்டறிந்தனர். டன்கிர்க் முற்றுகைக்குப் பிறகு, பிரித்தானியக் குடியேற்ற அதிகாரிகள், பீதியில் எதிர்வினையாற்றினர் (பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட இரகசிய கோப்புகளில் இத் தகவல் வெளிப்படுத்தப்பட்டது). LSSPயின் அரசுக் கழக உறுப்பினர்களான என். எம். பெரேரா மற்றும் பிலிப் குணவர்தன உள்ளிட்ட பல LSSP உறுப்பினர்கள், சூன் 18 அன்று கைது செய்யப்பட்டனர். சமசமாசக் கட்சியின் பத்திரிகை அலுவலகம் சோதனை செய்யப்பட்டு, மூடப்பட்டது. புதிதாக அறிவிக்கப்பட்ட விதிமுறைகளால், கட்சி நடவடிக்கைகளைச் சுதந்திரமாக நடத்துவது சாத்தியமின்றிப் போனது.  
பிரித்தானியக் குடியேற்ற ஆட்சிக்கெதிரான போக்கு பொதுமக்களிடையே தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தது. முன்னணிக் கேளிக்கை விடுதிகளில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட நிற வேற்றுமைக் கொள்கைகள் இலங்கையின் உயர் வகுப்பினரிடையே வெறுப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இலங்கைக்கான பிரித்தானியத் தளபதி, அட்மிரல் லேட்டன் தன்னைக் 'கறுப்பு பாசுடர்ட்' என்று அழைத்ததாக, குடிசார் பாதுகாப்பு ஆணையாளராகப் பதவி வகித்த சேர் ஒலிவர் ஏர்னசுட் குணதிலக முறைப்பாடு செய்தார்.  
சப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு சிங்கப்பூர் மற்றும் மலாயாவில் வாழ்ந்த இலங்கையர்கள் நேதாசி சுபாசு சந்திர போசின் நேரடித் தலைமையின் கீழ் நாசி செருமனியால் நிறுவப்பட்ட இந்தியத் தேசிய இராணுவம் என்றழைக்கப்பட்ட இராணுவ அமைப்பில் இணைந்தனர். இவர்கள் 'லங்கா படைப்பிரிவு' எனும் தனிப் படைப்பிரிவை உருவாக்கினர். அவர்களை நீர்மூழ்கிக் கப்பல் மூலம் இலங்கைக்கு ஏற்றிச் சென்று, அங்கு சுதந்திரப் போராட்டத்தைத் தொடங்க ஒரு திட்டம் வகுக்கப்பட்டது. எனினும், பின்னர் அது கைவிடப்பட்டது.  
லங்கா சமசமாசக் கட்சித் தலைவர்கள் அவர்களது பாதுகாவலர்களுள் ஒருவரின் உதவியால் தப்பிக்க முடிந்தது. அவர்களில் பலர் இந்தியாவுக்குத் தப்பிச் சென்று, அங்கு சுதந்திரப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டனர். இருப்பினும், பிலிப்பின் சகோதரரான ரொபேர்ட் குணவர்த்தன தலைமையில் குறிப்பிடத்தக்களவானோர் அங்கே தொடர்ந்தும் தங்கியிருந்தனர்.