1230–1231ஆம் ஆண்டின் போது எழுச்சியுற்ற சின்களிடம் (நடு சீனாவில்) பெற்ற அவமானகரமான தோல்வி காரணமாக சின் அரசமரபுக்கு எதிராக முதன்மை மங்கோலிய இராணுவத்திற்குத் தானே தலைமை தாங்க ஒக்தாயி புறப்பட்டார். நிலைமையை மீட்டெடுக்கச் சுபுதையை நியமித்தார். உண்மையில் சுபுதை 1229ஆம் ஆண்டு நடு உருசியாவில் இருந்த கிப்சாக் துருக்கியர்களை வெல்வதற்கான பணிக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். ஆனால் 1229–1230ஆம் ஆண்டு மங்கோலியத் தளபதி தோல்கோல்கு பெற்ற பெரும் தோல்வி காரணமாக அவசர அவசரமாகச் சீனாவுக்கு அழைக்கப்பட்டார். சின் தளபதிகள் ஷான்க்ஷியிலிருந்து பின்வாங்கினார். அரண்களைக் கொண்டிருந்த தோங்குவான் கணவாயைத் தற்காப்பில் வைத்திருக்கத் தங்களது நிலப்பகுதிகளைத் தாங்களே எரித்தனர். சின் அதிகார மையமான ஹெனானுக்கு மங்கோலியர்கள் வரும் வழியைத் தடுத்தனர். இத்தகைய வழிமுறைகளை அவர்கள் சுபுதைக்கு எதிராக பயன்படுத்தினர். மங்கோலியர்கள் நீண்ட முற்றுகையை நடத்தும் திறமையை இந்த நிலப்பரப்புகளை எரிக்கும் கொள்கையானது தடுக்கும் என கணித்தனர். தங்களது தொடர்ச்சியான அரண்கள் மற்றும் கடினமான நிலப்பரப்பு ஆகியவை மங்கோலியர்கள் தங்களை விட வேகமாகச் செயல்படுவதைத் தடுக்கும் என எண்ணினர்.  
தாவோகுயிகு யுத்தத்தில் சின் அரசபினரிடம் இருந்து தப்பிக்க அரண்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட வெயிசோவு என்ற இடத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தி சின்களிடம் இருந்து தப்பித்து ஓடுவது போல் சுபுதை நடித்தார். பாதுகாப்பின்றி இருந்த ஒரு பக்கவாட்டுப் பகுதியின் வழியே வெளியேறினார். இச்செயலால் சின் அரசமரபினர் ஏமாற்றப்பட்டனர். சுபுதையின் முதன்மை இராணுவத்தைக் கண்டுபிடித்த அவர்கள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் முன்னேறினர். சுபுதையின் முன்வரிசைப் படையினர் ஷான்-சே-குயி என்ற இடத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொழுது ஹெனான் சமவெளிக்குச் செல்லும் அவர்களின் முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. உதவுவதற்காக வந்த ஒரு படையை மங்கோலியர்கள் தோற்கடித்தனர். பெங்சியாங் என்ற இடத்தைக் கைப்பற்றினர். இந்த நகரம் ஒரு இரண்டாம் தர இலக்காகும். இந்த நகரத்தின் அரண் சுவர்களின் மூலையில் 400 பெரிய கற்களை எரியும் முற்றுகை இயந்திரங்களைக் கொண்டு தாக்கி மங்கோலியர்கள் இந்நகரைக் கைப்பற்றினர். எனினும் இப்படையெடுப்பு எவருக்கும் வெற்றி தோல்வியின்றி நடந்து கொண்டிருந்தது.  
1231–1232ஆம் ஆண்டு சின் அரசமரபினரின் கோட்டைப் பாதுகாப்புக் கோடுகளை மீறுவதற்காக சுபுதை ஒரு மிகுந்த அதிர்ச்சி தரும் வழிமுறையைப் பின்பற்றினார். இந்த வழிமுறைகளை அவர்கள் முன்னர் குவாரசமியா (1219) மற்றும் மேற்கு சியா (1226) ஆகிய பகுதிகளில் பயன்படுத்தி இருந்தனர். மங்கோலியர்கள் மூன்று இராணுவங்களாகப் பிரிந்து கொண்டனர். முதல் இராணுவம் மஞ்சள் ஆற்றின் நடுப்பகுதி வழியாக வடக்கிலிருந்து ஹெனானைத் தாக்கியது. இரண்டாவது இராணுவம் கிழக்கில் ஷாண்டோங்கில் இருந்து மஞ்சள் ஆற்றைக் கடக்க முயன்றது. கடைசி இராணுவமானது சுபுதை மற்றும் டொலுய் தலைமையில் சாங் அரசமரபு வழியாக வெட்ட வெளியாக இருந்த தெற்குப்பகுதி மூலம் ஹெனானைத் தாக்கியது. சாங் அரசமரபினர் கரடுமுரடான கின்லிங் மலைத்தொடர் வழியாக மங்கோலியர்களுக்கு வழி கொடுக்க மறுத்தனர். எனவே சாங் அரசமரபினரின் படைகளை விட்டு சுபுதை விலகிச் சென்றார். சாங் அரசமரபினரின் மலைக் காப்பரண்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தனிமைப்படுத்தினார். தங்களது மிகுந்த பாதுகாப்பான காப்பரண்களுக்கு எதிராக மங்கோலியர்கள் மிக எளிதாகச் செயல்பட்டதை அறிந்து வருத்தமுற்ற சாங் அரசமரபினர் வழிகாட்டிகளை உதவிக்காக அனுப்ப முன்வந்தனர். இம்முறை சுபுதை சின் இராணுவங்களிடமிருந்து விலகிச் சென்றார். ஆன் ஆற்றைக் கடந்து தெற்கிலிருந்து ஹெனானைத் தாக்கினார்.  
முதன்மை சின் இராணுவமானது சுபுதையின் இராணுவத்தை யூ மலையில் தடுக்கத் திட்டமிட்டபடி அணிவகுத்துச் சென்றது. சின் படையின் தளபதி வான் யென் ஹெடா மங்கோலியர்கள் மீது பதுங்கியிருந்து திடீர்த் தாக்குதல் நடத்த முயற்சித்தார். ஆனால் அவர்களது இத்திட்டம் மங்கோலியர்களால் கண்டறியப்பட்டது. பதிலுக்குத் தோற்று ஓடுவது போல் நடித்து மங்கோலியர்கள் அவரது படை மீது பதுங்கியிருந்து திடீர்த் தாக்குதல் நடத்த முயற்சித்தனர். ஆனால் வான் யென் ஹெடா தனது வலுவான நிலையில் இருந்து மாறாமல் இருந்தார். ஒரு முழு நாளுக்கும் நடைபெற்ற கடும் சண்டையானது யாருக்கும் வெற்றி தோல்வியின்றி முடிந்தது. இருட்டில் மங்கோலியர்கள் பின்வாங்கினர். மங்கோலியர்கள் தாங்கள் சென்ற வழித்தடத்தை மறைக்க முயற்சித்தனர். சின் வீரர்களை ஏமாற்ற முயன்றனர். தெங்சோவு என்ற நகரத்தை நோக்கி வான் யென் ஹெடா பின்வாங்கினார். தனது இராணுவத்திற்குத் தேவையான பொருட்களைப் பெறச் சென்றார். தனது வழியை மாற்றிய சுபுதை சின் வீரர்கள் சிறிது சிறிதாக வலுவிழக்கச் செய்யும் முறைக்குப் பலவீனமானவர்கள் எனக் கண்டறிந்தார். ஒரு தாக்குதல் நடத்தித் தோற்று ஓடுவது போல் ஓடி சின் வீரர்களை அவர்களது இராணுவப் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் வண்டிகளில் இருந்து இழுத்துச் சென்றார். பிறகு தன் திட்டப்படி அந்த இராணுவப் பொருட்களைச் சுபுதை தான் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு படையைக் கொண்டு கைப்பற்றினார். பின் வாங்கிச் சென்ற விழிப்புணர்வுடைய சின் வீரர்களைத் தொடர்ந்து தாக்க முயற்சிக்காமல் சுபுதை தனது இராணுவத்தைப் பல பிரிவுகளாகப் பிரித்து அப்பகுதியில் இருந்த இராணுவத்திற்குப் பயன்படும் பொருட்களை அழிக்கச் செய்தார். இவ்வாறு மங்கோலியர்கள் பரவுவதைச் சின் வீரர்கள் கவனிக்காமல் இருக்கச் சின்களது கவனத்தைத் திசை திருப்புவதற்காக 3,000 மங்கோலியர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டனர். மற்ற மங்கோலியப் படைகள் சிறு சிறு பிரிவுகளாகப் போர்க்களத்திலிருந்து யாருக்கும் தெரியாமல் விலகிச் செல்ல ஆரம்பித்தனர். சின் அரசமரபினரின் தலைநகரமான கைபேங்கை நோக்கி முன்னேற ஆரம்பித்தனர். இந்த வழியில் தான் வான் யென் ஹெடாவும் பின்வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்.  
சுபுதையின் ஒரு பகுதிப் படையினர் சின் இராணுவத்திற்கு இராணுவப் பொருட்களைச் சேகரிக்கச் சென்றவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்தனர். மற்ற படையினர் ஒரு வில் போன்ற வழியில் பயணித்து சின் இராணுவத்திற்கு முன்னதாகத் தோன்றினர். சின்கள் பின்வாங்கிக் கொண்டிருந்த வழிக்கு அருகில் இருந்த கிராமங்களில் இராணுவத்திற்குப் பயன்படுத்தக் கூடிய பொருட்களை அழிக்கவோ அல்லது எடுக்கவோ முயற்சி செய்தனர். ஒக்தாயி கானைத் தடுத்துக் கொண்டிருந்த இராணுவம் வான் யென் ஹெடாவிற்கு உதவுவதற்காகத் தெற்கு நோக்கி அணிவகுத்த போது ஒக்தாயி மஞ்சள் ஆற்றைக் கடந்தார். சின்களின் பின்பகுதியில் சுபுதை ஏமாற்றிக் கடந்த நேரத்தில் ஒக்தாயி சுபுதைக்கு வலுவூட்டல் படைகளை அனுப்பினார். இதன் காரணமாக மொத்த மங்கோலிய வீரர்கள் எண்ணிக்கை 50,000மாக உயர்ந்தது. இந்த வலுவூட்டல் படைகள் வந்தது மற்றும் கடைசி 3 வாரங்களாக சின் இராணுவத்தின் உணவுப்பொருட்கள் வெகுவாகக் குறைந்தது ஆகிய காரணங்களால் சுபுதை கடைசியாகத் தனது வழியில் யுத்தம் செய்ய சின் வீரர்களைக் கட்டாயப்படுத்தினார். சன்பெங்ஷன் யுத்தத்தில் தீர்க்கமான வெற்றியைப் பெற்றார். வான் யென் ஹெடாவைக் கைது செய்தார். பின்வாங்கிப் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கு எந்த இடமும் இல்லாத நிலையில் சின்களின் முதன்மை இராணுவமானது சுபுதையால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டது. பிறகு கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட அணிவகுப்பைச் சுபுதை மேற்கொண்டார். மற்ற பகுதிகளைத் தற்காத்துக் கொண்டு இருந்த சின் இராணுவங்களை யங்யி (24 பெப்ரவரி 1232) மற்றும் தியேலிங் (1 மார்ச் 1232) ஆகிய யுத்தங்களில் தோற்கடித்தார்.  
கடுமையான பாதுகாப்பு அரண்களைக் கொண்ட கைபேங் நகரைக் கைப்பற்றுவதற்கு 8 மாத கால நீண்ட முற்றுகையை நடத்த வேண்டியிருந்தது. இந்த நகரத்தின் மதில் சுவர்களைச் சுற்றி 87 கிலோ மீட்டர் நீளத்திற்குத் தாக்குதல் அமைப்புகளை ஏற்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் சுபுதைக்கு ஏற்பட்டது. மேலும் சின் அரசமரபினர் நவீன தொழில்நுட்பமான "இடி மோதல் வெடிகுண்டுகளை" இந்தப் போரில் பயன்படுத்தினர். இதன் காரணமாக மங்கோலியர்களால் துல்லியமான தாக்குதலை அருகில் சென்று நடத்த இயலவில்லை. கைபேங்குக்கு எந்தவிதமான வெளி உதவியும் கிடைக்காத வண்ணம் செய்த பிறகு அதை, முஸ்லிம்கள் பயன்படுத்திய பெரிய கவண் வில்கள், உந்து வில்கள் மற்றும் கைப்பற்றப்பட்ட வெடி மருந்துகளைக் கொண்டு தீவிரமான தாக்குதலை நகரத்தின் மீது சுபுதை நடத்தினார். ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டும் சில நேரங்களில் கிராமப்புறப் பகுதிகளைச் சூறையாடியும் இந்தத் தாக்குதலை மங்கோலியர்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். அதே நேரத்தில் கைபேங் நகரில் தொற்றுநோய் பரவிக்கொண்டிருந்தது. மங்கோலியர்கள் சிறு சிறு பிரிவுகளாக பிரிந்து சண்டையிட்டதால் அத்தொற்று நோயிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொண்டனர். இதற்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியாது என்று அறிந்த பேரரசர் தப்பி ஓடினார். நகரமானது சரணடைந்தது. அடிபணியாமை மற்றும் நீண்ட காலத்திற்கு எதிர்ப்பு காட்டியது ஆகிய செயல்களுக்காகக் கைப்பற்ற பின்னர் அங்கு உள்ள ஒவ்வொருவரையும் தண்டனைக்காகக் கொல்லச் சுபுதை முடிவெடுத்தார். எனினும் ஒக்தாயி தலையிட்டு அவர்களை மதிப்புடன் நடத்துமாறு சுபுதைக்கு ஆணையிட்டார். சாங் அரசமரபினரிடமிருந்து பெற்ற உதவியைக் கொண்டு கடைசி சின் அதிகார மையமான கைசோவு 1234ஆம் ஆண்டு வீழ்ந்தது.