# ஈரானின் வரலாறு

## பிந்தைய நவீன காலம்

### காக்கேசிய முசுலிம்களின் புலப்பெயர்வு

பாரசீக கொசக் இராணுவப் பிரிவினர் ]]
காக்கேசியாவில் பரந்த நிலப்பரப்புகளை அதிகாரப்பூர்வமாக இழந்ததைத் தொடர்ந்து பெருமளவிலான மக்கள் தொகை மாற்றங்களானவை நிகழத் தயாராக இருந்தன. 1804-1814-ஆம் ஆண்டின் போரைத் தொடர்ந்து, ஆனால், 1826-1828-ஆம் ஆண்டின் கடைசி நிலப்பரப்புகளை விட்டுக் கொடுத்த போரையும் கூட சார்ந்து, காக்கேசிய முகசிர்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட பெருமளவிலான புலப்பெயர்வுகளானவை ஈரானின் முதன்மை நிலப்பகுதிக்கு மக்கள் புலம்பெயர்வதைத் தொடங்கி வைத்தன. அய்ரும்கள், கரபபகக்கள், சிர்காசியர், சியா லெசுகின்கள் மற்றும் பிற தென் காக்கேசியா முசுலிம்கள் உள்ளிட்டவை இந்தப் புலம்பெயர்ந்த குழுக்களில் சிலவாகும்.  
உருசிய பாரசீகப் போர்களின் போது 1804-ஆம் ஆண்டில் கஞ்சா யுத்தத்திற்குப் பிறகு பல்லாயிரக்கணக்கான அய்ரும்களும், கரபபகக்களும் தப்ரீசுவில் குடியமர்ந்தனர். 1804-1811-ஆம் ஆண்டின் எஞ்சிய பகுதி போரின் போது, மேலும் 1826-1828-ஆம் ஆண்டு போரின் மூலமாகவும் கூட ஒரு பெரும் எண்ணிக்கையிலான அய்ரும்களும், கரபபகக்களும் புதிதாக வெல்லப்பட்ட உருசிய நிலப்பரப்புகளில் இன்னும் தொடர்ந்து தங்கியிருந்தனர். இவர்கள் நவீன கால ஈரானின் மேற்கு அசர்பைசான் மாகாணத்தில் உள்ள சோல்துசுவில் குடியமர்ந்தனர் அல்லது சோல்துசுவுக்குக் புலம்பெயர்ந்தனர். *ஈரானின் கேம்பிரிட்ச் வரலாறு* நூல் குறிப்பிடுவதன்படி "காக்கேசியாவில் போர் முனைக்கு நெடுகில் உருசிய துருப்புகளால் நடத்தப்பட்ட நிலையான நிலப்பரப்பு ஆக்கிரமிப்பு, தளபதி எர்மலோவின் மிருகத் தனமான தண்டனை கொடுத்த படையெடுப்புகள் மற்றும் அரசு நிர்வாகம் சரியற்ற நிலை ஆகியவை பெரும் எண்ணிக்கையிலான முசுலிம்களை மற்றும் சில சார்சிய கிறித்தவர்களையும் கூட ஈரானுக்கு நாடு கடந்து செல்வதற்குக் காரணமாயின".  
1864 முதல் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை காக்கேசியப் போரில் உருசிய வெற்றியின் விளைவாக காக்கேசிய முசுலிம்களின் மற்றுமொரு பெருமளவு வெளியேற்றுதலானது நடைபெற்றது. பிறர் வெறுமனே கிறித்தவ உருசிய ஆட்சியின் கீழ் வாழ தாமாக முன் வந்து மறுத்தனர். இவ்வாறாக துருக்கி அல்லது ஈரானுக்குப் புறப்பட்டனர். இந்தப் புலப்பெயர்வுகள் மீண்டும் ஒரு முறை ஈரானை நோக்கி நடைபெற்றன. இவை காக்கேசிய அசர்பைசானியர்கள், பிற தென் காக்கேசிய முசுலிம்கள், மேலும் சிர்காசியர்கள், சியா லெசுகினியர்கள் மற்றும் லக்குகள் போன்ற பல வட காக்கேசிய முசுலிம்கள் பெருமளவுக்கு புலம்பெயர்வதை உள்ளடக்கியிருந்தன. மேற்கொண்ட ஈரானிய வரலாற்றில் இந்தப் புலம்பெயர்ந்தவர்களில் பலர் ஒரு முக்கியமான பங்கை ஆற்றுவதென்பதை நிரூபித்தனர். பாரசீக கொசக் இராணுவப் பிரிவின் பெரும்பாலான உயர்நிலைப் பகுதிகளில் இவர்கள் பணியாற்றினர். இப்பிரிவானது 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் நிறுவப்பட்டதாகும். இந்த இராணுவப் பிரிவின் தொடக்க கால உயர்நிலைகளானவை ஒட்டு மொத்தமாக சிர்காசியர்கள் மற்றும் பிற காக்கேசிய முகாசிர்களால் நிரப்பப்பட்டிருந்தன. 14-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை கிழக்கு ஆர்மீனியாவில் ஆர்மீனியர்கள் ஒரு பெரும்பான்மையினராகத் திகழ்ந்தனர். 14-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் தைமூரின் படையெடுப்புகளுக்குப் பிறகு தைமூரிய மறுமலர்ச்சியானது செழித்திருந்தது. இப்பகுதியில் இசுலாமானது பெரும்பான்மையை நம்பிக்கையாக மாறியது. கிழக்கு ஆர்மீனியாவில் ஆர்மீனியர்கள் சிறுபான்மையினராக மாறினர். ஆர்மீனிய மேட்டு நிலங்களில் நூற்றாண்டுகளுக்கு நடைபெற்ற தொடர்ச்சியான போர்களுக்குப் பிறகு பல ஆர்மீனியர்கள் புலம்பெயர்ந்து வேறு பகுதிகளில் குடியமர்வதைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 1604-1605-இல் ஆர்மீனியர்கள் மற்றும் முசுலிம்களைப் பெருமளவுக்கு இடம் மாற்றிய பேரரசர் அப்பாசின் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து இவர்களது எண்ணிக்கையானது மேலும் வீழ்ச்சியடைந்தது.  
ஈரான் மீது உருசியப் படையெடுப்பு நடைபெற்ற நேரத்தில், ஈரானிய ஆர்மீனியாவில் இருந்த மக்களில் சுமார் 80% முசுலிம்களாகவும் (பாரசீகர்கள், துருக்கியர்கள் மற்றும் குர்துகள்), அதே நேரத்தில், கிறித்தவ ஆர்மீனியர்கள் சிறுபான்மையினராக சுமார் 20% ஆக இருந்தனர். குலிஸ்தான் ஒப்பந்தம் (1813) மற்றும் துருக்மென்சாய் ஒப்பந்தம் (1828) ஆகியவற்றின் விளைவாக ஈரானிய ஆர்மீனியாவை உருசியர்களிடம் (தற்கால ஆர்மீனியாவையும் இது உள்ளடக்கியிருந்தது) விட்டுக் கொடுக்கும் நிலைக்கு ஈரான் தள்ளப்பட்டது. ஈரானிய ஆர்மீனியாவை உருசிய நிர்வாகமானது பெற்றதற்குப் பிறகு மக்கள் தொலையின் இன சதவீதமானது மாறியது. இவ்வாறாக முதல் முறையாக நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட காலத்தில் வரலாற்று ரீதியிலான ஆர்மீனியாவின் ஒரு பகுதியில் ஆர்மீனியர்கள் ஒரு பெரும்பான்மையினராக மாறத் தொடங்கினர். உண்மையான ஈரான் மற்றும் உதுமானியத் துருக்கியிலிருந்து ஆர்மீனிய இனத்தவர்கள் குடியமர வருவதை புதிய உருசிய நிர்வாகமானது ஊக்குவித்தது. இதன் விளைவாக, 1832 வாக்கில், ஆர்மீனிய இனத்தவர்களின் எண்ணிக்கையானது முசுலிம்களின் எண்ணிக்கைக்குச் சமமாக ஆனது. கிரிமியப் போர், மற்றும் துருக்கிய ஆர்மீனியர்களை மற்றுமொரு முறை திரளாக வர வைத்த 1877-1878-ஆம் ஆண்டின் உருசிய-துருக்கியப் போருக்குப் பிறகு தான் கிழக்கு ஆர்மீனியாவில் ஒரு நிலையான பெரும்பான்மையை ஆர்மீனிய இனத்தவர்களால் மீண்டும் ஒரு முறை நிறுவ முடிந்தது. எவ்வறாயினும், எரிவான் நகரமானது இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை ஒரு முசுலிம் பெரும்பான்மையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. பயணி எச். எஃப். பி. லிஞ்சின் கூற்றுப்படி, 1890 களின் தொடக்கத்தில் எரிவான் நகரமானது சுமார் 50% ஆர்மீனியர் மற்றும் 50% முசுலிம்களைக் (தாதர்கள் அதாவது அசேரிகள் மற்றும் பாரசீகர்கள்) கொண்டிருந்தது.  
பத் அலி ஷாவின் ஆட்சிக் காலமானது மேற்குலகத்துடன் அதிகரித்து வந்த தூதரகத் தொடர்புகளைக் கண்டது. ஈரான் மீதான செறிவான ஐரோப்பிய தூதரக எதிர்ப்புகளைத் தொடங்கியது. 1834-ஆம் ஆண்டு இவருக்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த இவரது பேரன் மொகம்மது ஷா உருசிய செல்வாக்கின் கீழ் வந்தார். ஹெறாத்தைக் கைப்பற்ற இரு தோல்வியடைந்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். 1848-இல் மொகம்மது ஷா இறந்த போது அவரது மகன் நசேர் அல்-தீன் ஷா கஜர் ஆட்சிக்கு வந்தார். கஜர் அரசமரபின் இறையாண்மையுடைய ஆட்சியாளர்களிலேயே மிக ஆற்றல் வாய்ந்தவர் மற்றும் மிக வெற்றிகரமானவர் என இவர் நிரூபித்தார். ஈரானில் முதல் நவீன மருத்துவமனையை இவர் தொடங்கி வைத்தார்.