"என் அன்பே, நான் வீழ்ந்து விட்டேன், என்னிடம் வா, அன்பான அனுதாபத்தில் என் கையைப் பற்று; இந்த காயப்பட்ட ஆன்மா உன்னுடையது; இறப்பதை விட உன் காதலனாக வாழ்வது மேல். பரிவு காட்டு, நான் உயிரோடு இருப்பதற்காகவாவது என் பலவீனமான ஆன்மாவிற்கு புத்தூக்கம் பெற ஒரு செய்தி அனுப்பு. நான் பைத்தியக்காரனாகி விட்டேன், மன நலம் குன்றி விட்டேன், மூளை ஒழுங்கு குலைந்து விட்டது, உன் கழுத்தில் ஏன் இத்தனை சங்கிலிகள்? உனது கழுத்தை இவ்வாறு மாட்டிக் கொள்ளாதே, கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு சுருக்குக் கயிறு இருக்க வேண்டும் என்றால் அது எனக்கானது. என் மனம் நம்பிக்கையை நெய்கிறது, உன் சுருள் முடிகள் அவற்றை கிழித்தெறிகின்றன, உன் சுருள் முடிகளுக்கு இத்தகைய குரூரமான, அழிவை ஏற்படுத்தும் கலையைக் கற்றுத் தந்தது யார்? தற்போது எனக்கு உதவி புரி, நான் வீழ்ந்து விட்டேன், என்னைக் காப்பாற்று, பெருந்துயரத்திலிருந்து என்னை எழுப்பு, இதோ என் கையைப் பற்று துயரத்தின் படு குழியிலிருந்து மேலே இழு, வா, என் கையைப் பற்று, அல்லது உன் கையையாவது முத்தமிடக் கொடு. மோசமான நிலையில் உள்ள ஒரு மனிதனுக்கு உன்னால் உதவி புரிய இயலும் போது ஒன்றும் செய்யாமல் விட்டு விடுவது பாவமாகும். என் மேல் நீ ஏன் இரக்கம் கொள்ளக் கூடாது? ஒவ்வொரு வகையிலும் நாம் இரக்கம் உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என புனித நூல்கள் கூறவில்லையா? பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அடையும் வலிகளை பாதிக்கப்படாத ஒருவரால் அறிய இயலாது, பசியால் பாதி இறந்த ஒருவனுக்கு ஒரு ரொட்டித் துணுக்கு போதுமானது என வயிறு நிறைந்த ஒருவன் எண்ணுகிறான். தவறுதலாக சுடும் ஒன்றை கையால் பற்றும் போது தான் சுடுதல் என்றால் என்ன என்று ஒருவன் அறிகிறான். நாம் இருவருமே மனிதர்கள். ஆனால் நீ ஒரு புதிய பச்சை இலை. நான் ஒரு காய்ந்த குச்சியாகவே எப்போதும் இருந்துள்ளேன். அல்லது தங்கம் மற்றும் தங்க முலாமை எண்ணு, முதலாமதின் சிறிதளவானது இரண்டாமதின் பெருமளவுக்குச் சமம் ஆனதாகும். என் ஆன்மாவுக்கு ஆறுதலானவளே, ஏன் என்னிடமிருந்து என் ஆன்மாவை எடுத்து என்னை இங்கு விட்டு விட்டாய்? தவறு செய்ததனால் வருத்த உணர்வு கொண்ட என் மனதால் உன்னைக் காதலித்ததை விட என் குற்றம் என்ன, என் பாவம் என்ன? ஆயிரக் கணக்கான இரவுகளிலிருந்து ஒரே ஒரு இரவை மட்டும் எனக்காகக் கொடு, அந்த ஓர் இரவில் என்ன பாவங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டவை மற்றும் எது சரி எனக் கூறு. என்னை ஏற்றுக் கொள்வதிலிருந்து உன் தலையை பின்னோக்கி இழுத்துக் கொள்ளாதே. என் தலையில் நான் தவறு செய்ததால் ஏற்படும் குற்ற உணர்வாகவாவது இரு! உன் கற்பு துளியும் சீர் கெடாது, பாவம் அனைத்தும் என்னுடையதாகட்டும். என்னுடையதாக மட்டுமே இருக்கும் பலவற்றில் இதுவும் ஒன்றாகும். ஆனால் நீ கட்டுப்படுத்த முடியாத கோபாம் கொண்டால், உன்னிடம் நான் எப்போது மீண்டும் இரக்கம் பெறுவேன்? உன்னிடம் கோபமானது நெருப்பைப் போல் கொழுந்து விட்டெரிந்தால் என் அனைத்து கண்ணீராலும் அதை ஈரமாக்கு, அவை சீக்கிரமே தாகம் தணிக்கும். என் புது நிலவே, உன் விண்மீன் நான், உன் பார்வைகள் கண் கூசச் செய்யும் மற்றும் வரவேற்கும் வசியம் போன்றவை. உன்னுடைய சில சைகைகளுக்காக நான் நிழல்களைக் கேட்கக் கூடாது. நான் நிழல்களைக் கண்டு பயப்படுகிறேன். நான் என் நிழலைக் கண்டு பயப்படுகிறேன். நான் உன்னை நிழல்களில் கண்டேன். நீ என்னிடமிருந்து என் நிழலைத் திருடிக் கொண்டாய், என் மனதையும், ஆன்மாவையும் திருடிக் கொண்டாய்; இது என்ன வகையான காதல், என்ன வகையான மானக்கேடு? இது குரூரமான விசை ஆகும், காதலின் ஏமாற்று வேலை கிடையாது. என்ன வகையான பெயரை எனக்குக் கொண்டு வந்துள்ளாய்? எந்த வகையான பெயரையும் கொண்டிராமல் இருப்பது என்பது தான் நீ எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததாகும். நான் உன்னுடன் இல்லை என்றால் நான் குறை சொல்ல மாட்டேன் ஏனெனில் அதன் பொருள் நான் மீண்டும் உன்னுடன் இருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையை மீண்டும் கொள்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பாகும். தாகம் கொண்ட ஒரு குழந்தை நீரால் நிரப்பப்பட்ட தங்கக் கோப்பை குறித்து கனவு காண்கிறது. அக்கோப்பையை அது குடிக்கிறது. ஆனால் அது தூக்கம் கலைந்து எழும் போது கனவு கலைந்து விடுகிறது. தாகத்துடன் அது தன் விரல்களை சூப்புகிறது, நாவால் துழாவுகிறது. வலி என் கை, கால்களை மோசமாக்குகிறது. கை, கால்களும், என் உடலும் உன் பெயரின் எழுத்துக்களாக வளைவது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது; உன் மீதான அன்பு என் மனதில் நிரம்பி வழிகிறது, அவ்வாறே இருக்கட்டும். ஆனால் மற்றவர்கள் இதை அறியவோ, காணவோ கூடாது. என்னை நம்பு உன் மீதான அன்பு என் தாய்ப் பாலுடன் என்னுள் நுழைந்தது, என் ஆன்மா பிரியும் போது அதுவும் என்னை விட்டுப் பிரிந்து விடும்." மஜ்னுன் மயங்கி தலை தரையில் படுமாறு விழுந்தான், துரதிட்டவசமாக அவனைக் கண்டோர் அவனைச் சுற்றிக் கூடினர்.  
மெதுவாக அவர்கள் அவனை வீட்டிற்குத் தூக்கிச் சென்றனர், அது அவனை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வரும் என்று நம்பினர். முடிவிலாக் காலத்திற்கு நிலைக்காத ஒரு காதலானது உண்மையில் இளைய வயதுடையோரின் காம விளையாட்டுக்களேயன்றி வேறெதுவும் கிடையாது; உண்மையான காதல் என்பது மங்காதது, அது தன்னை விட்டு வெளியேறி அல்லது வேறு எங்கும் பார்ப்பது கிடையாது. கனவுகள் கட்டப்படும் காதல் அல்ல இது. அவை எப்போதுமே பலவீனமடைந்து கடைசியில் காணாமல் போகும். மஜ்னுனின் காதல் சின்னம் மற்றும் அதன் உன்னதமான பெயர் என்பவை காதலின் நுண்ணோக்கு, ஞானம், என்றும் நிலைத்திருக்கும் புகழ் ஆகியவையாகும்; வீசும் ஒவ்வொரு காற்றையும் நன்றியோடு ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு ரோஜாவைப் போல் இவன் காதலின் சுமையைத் தாங்கினான்; ரோஜாக்களின் நறு மணத்தை தொடர்ந்து தக்க வைக்கும் பன்னீரைப் போல் தற்போது இவனது நறு மணம் நிலைத்துள்ளது. இந்த இனிமையான ரோஜாவின் நறு மணத்தை நான் இயற்றும் இனிமையான வரிகளில் தூய்மையாக்குவேன்.