# விலங்கினவாதம்

## வரலாறு

### முன்னோடியான சிந்தனைகள்

1753-ல் வெளியிடப்பட்ட இயற்கை வரலாறு (*Histoire Naturelle*) என்ற தனது படைப்பில் பிரெஞ்சு இயற்கை ஆர்வலரான பஃப்பன், "நம்முடைய அமைப்பை ஒத்த விலங்குகள் நம்மைப் போன்ற உணர்வுகளை அனுபவிக்க வல்லதாக இருக்கும்" என்பதிலோ "அந்தத் தன்மை அவற்றின் உணர்வுகளின் செயற்பாட்டிற்கும் முழுமைக்கும் ஏற்ற விகிதாசாரத்தில் இருக்கும்" என்பதிலோ சந்தேகம் ஏதும் இருக்க முடியுமா என்று கேள்வி ஒன்றை எழுப்பினார். இந்த வலியுறுத்தல்களுக்கு இடையிலும் மனிதர்களுக்கும் மற்ற விலங்குகளுக்கும் இடையே ஒரு இடைவெளி இருப்பதாக அதில் அவர் கூறியிருந்தார். "Poème sur le désastre de Lisbonne" என்ற தனது கவிதையில் வோல்ட்டயர் மனிதர்களையும் பிற விலங்குகளையும் உள்ளடக்கிய உணர்திற உயிரினங்களிடையே ஒரு உடன்பிறந்த உறவு இருப்பதை விவரித்தார்: "ஒரே கடுஞ்சட்டத்தால் பிறந்த அனைத்து உணர்திறப் பொருட்களும், / என்னைப் போலவே துன்பப்படுகின்றன, என்னைப் போலவே இறக்கின்றன."  
ஒன்றுபட்ட மனித–விலங்கு உணர்ச்சிகள், உணர்வுகள், தேவைகள் மற்றும் உடலியல் பண்புகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி எழுத்துரைத்தார்.|243x243px]]
1824-ல் வெளியிடப்பட்ட தனது "மனிதன் மற்றும் மிருகங்களின் நிலைமை பற்றிய தார்மீக விசாரணைகள்" என்ற படைப்பில் ஆங்கில எழுத்தாளரும் விலங்குரிமை ஆர்வலருமான லெவிஸ் கோம்பெர்ட்ஸ் சமத்துவம் பற்றியும் மனிதரல்லா விலங்குகளிடம் (non-human animals) அச்சமத்துவத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பது பற்றியும் விவரித்தார். மனிதர்களும் பிற விலங்குகளும் அனுபவிக்கும் உணர்வுகளும் உணர்ச்சிகளும் மிகவும் ஒத்திருப்பதாக அதில் அவர் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்: "நம்மை பாதிக்கும் விஷயங்கள் பொதுவாக விலங்குகளையும் ஒரே மாதிரியாகப் பாதிக்கின்றன; குறைந்தபட்சம் பசி, ஆசை, முன்னவரைப் பின்பற்றுதல், சுதந்திரத்தின் மீதான தாகம், விளையாட்டுத்தனம், பயம், அவமானம், கோபம் உள்ளிட்ட பல உணர்வுகள் இருவருக்கும் பொதுவானவை." மனிதர்களும் பிற விலங்குகளும் ஒத்த பல உடலியல் பண்புகளைப் பொதுவாகக் கொண்டுள்ளன என்றும் இதுவே "உணர்வுகளின் ஒப்புமைக்குச்" சான்று என்றும் அவர் சுட்டுகிறார். தனது 1871-ம் ஆண்டு புத்தகமான *தி டிசென்ட் ஆஃப் மேன்* என்ற நூலில் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்:  
மனிதமையவாதம் என்பது கிறித்தவ, யூத மதங்களின் அடிப்படைக் குறைபாடு என்று ஜெர்மானிய மெய்யியலாளர் ஆர்த்தர் ஷாபன்ஹவுர் சுட்டுகிறார். ஆபிரகாமிய மதங்கள் மனிதனை விலங்குகளின் உலகத்திலிருந்து தனியே பிரித்து, விலங்குகளை பொருட்களாக மட்டுமே கருதுவதற்கு வழிவகுப்பதால் இது விலங்குகள் உள்ளிட்ட உணர்வுள்ள உயிரினங்களுக்குப் பெரும் துன்பங்களைத் தருவதாக அவர் கூறுகிறார். அதே சமயம் பிராமணியம், பௌத்தம் உள்ளிட்ட இந்திய சமயத் தத்துவங்களை மனிதர்களுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் இடையிலான உறவின் மீது அக்கறையும் கவனமும் செலுத்துவதற்காகவும், அதோடு அவற்றுக்கிடையேயான தொடர்பினை பரகாயப் பிரவேசம் உள்ளிட்ட சிந்தனைகள் மூலம் வலியுறுத்துவதற்காகவும் ஸ்கோபன்ஹவுர் பாராட்டுகிறார்.  
மனிதனுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையே "பெரிய இடைவெளி உண்டு" என்ற கருத்தை வன்மையாக எதிர்த்தார்.]]
ஆங்கில எழுத்தாளரும் விலங்குரிமை ஆர்வலருமான ஹென்றி எஸ். சால்ட், 1892-ம் ஆண்டு *அனிமல்ஸ் ரைட்ஸ்* ("விலங்குகளின் உரிமைகள்") என்ற தனது நூலில், மனிதர்கள் மற்ற விலங்குகளுக்கு நீதி வழங்க முதலில் தமக்கும் விலங்குகளுக்குமிடையே "பெரிய இடைவெளி உண்டு" என்ற கருத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டும் என்று உரைக்கிறார். "அனைத்து உயிரினங்களையும் ஒரு உலகளாவிய சகோதரத்துவத்தில் இணைக்கும் மனிதாபிமானம் என்ற பொதுவான பிணைப்பை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்" என்று மேலும் அவர் வலியுறுத்துகிறார்.  
1897-ல் வெளியிடப்பட்ட *எவல்யூஷனல் எதிக்ஸ் அண்ட் அனிமல் சைக்காலஜி* என்ற தனது நூலில் அமெரிக்க அறிஞரும் விலங்குரிமை ஆர்வலருமான எட்வர்ட் பெய்சன் ஈவன்ஸ், மனிதமைய உளவியலையும் மனிதமைய நெறியியலையும் கடுமையாக விமர்சித்தார். "இவை மனிதனை அடிப்படையில் வேறுபட்டதாக அமைத்தும் மனிதனை மற்ற எல்லா உணர்திற விலங்குகளிலிருந்தும் முற்றிலும் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு உயிரினமாக பார்க்கச் செய்தும், இதன் மூலம் மனிதனுக்கு மற்ற விலங்குகளிடம் எந்த ஒரு மனப் பிணைப்பும் தார்மீகக் கடமைகளும் இல்லை என்பதாகவும் சித்தரிக்கின்றன" என்று ஈவன்ஸ் குற்றம் சாட்டுகிறார். டார்வினிய பரிணாமக் கோட்பாடு அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்களிடமும் மனிதரல்லா விலங்குகளிடமும் அனைவருக்கும் உள்ள தார்மீகக் கடமைகளையே நினைவுறுத்துகிறது என்று ஈவன்ஸ் சுட்டுகிறார். அடிமைகளுக்கு நிகழும் கொடுமைகள் தடுக்கப்பட்டு அடிமைத்தனம் முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதோடு மட்டும் நில்லாமல் மனிதரல்லா விலங்குகளிடம் மனிதர்களுக்கு வெறும் அன்பு மட்டுமல்லாது அதைத் தாண்டிய காருண்யம் வேண்டும் என்பதை அக்கடமைகள் வலியுறுத்துகின்றன என்பது ஈவன்ஸின் கூற்று.  
1895-ல் அமெரிக்க விலங்கியல் நிபுணரும், மெய்யியலாளரும், விலங்குரிமை ஆர்வலருமான ஜே. ஹோவர்ட் மூர், தாவர உணவு முறையே அனைத்து உயிரினங்களின் பரிணாம உறவின் நெறியியல் முடிவு என்று விவரித்தார். இதை மேலும் அவர் "சார்லஸ் டார்வினின் உயிரியல் ஞானத்திற்கு ஏற்ற நெறியியல் விரிவாக்கம்" என்று அழைத்தார். எனினும் தற்போதைய நெறியியல் அனைத்து மனிதரல்லா விலங்குகளும் இவ்வுலகமும் மனிதர்களுக்காகவே உருவாக்கப்பட்டவை என்ற "டார்வினியத்திற்கு முந்தைய மாயை"யையே இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருப்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.  
*தி யுனிவர்சல் கின்ஷிப்* என்ற தனது 1906-ம் ஆண்டு புத்தகத்தில், மற்ற விலங்குகள் மீதான "மாகாணவாத" (அதாவது தான் மட்டும் ஒரு தனி வகையைச் சேர்ந்தவன் என்ற) மனப்பான்மையே மனிதர்கள் விலங்குகளைத் தவறாக நடத்துவதற்கு வழிவகுக்கிறது என்று மூர் நிறுவுகிறார். மேலும் மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையிலான நெறியியல் தொடர்பை மறுப்பது என்பது "ஒரு குடியையோ, குலத்தையோ அல்லது சமூகத்தையோ சார்ந்த மனிதர்கள் மற்ற குடி, குல, அல்லது சமூக மனிதர்களோடு தங்களுக்குள்ள நெறியியல் தொடர்பை மறுப்பதற்கு ஒப்பாகும்" என்று சுட்டுகிறார். மனிதர்களின் மானுடமையக் கண்ணோட்டத்தை கடுமையாக விமர்சிக்கும் மூர், "விலங்குகளிடம் நாம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தைக் குறித்து நாம் நினைக்கையில் ... *முற்றிலும் மனிதமையக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே பார்க்கிறோம்*. நம்மால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இடத்தில் நம்மை நிறுத்திப் பார்க்க நாம் ஒருபோதும் நேரம் ஒதுக்குவதில்லை" என்று கூறுகிறார். இந்த சொல்லானது நிறவாதம், பால்வாதம் ஆகியவற்றிற்கு ஒப்பாகவும் அவற்றில் இழைந்தோடும் பொதுவான சிந்தனையை திட்டவட்டமாக இணைக்கும் நோக்கிலும் அவ்வறிஞர்களால் உருவாக்கப்பட்டது.  
அத்துண்டுப்பிரசுரத்தில் ரைடர் "டார்வினின் காலத்திலிருந்து மனிதர்களுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் உயிரியல் ரீதியாக 'அதிசயிக்க வைக்கும்' அத்தியாவசிய வேறுபாடு ஏதும் இல்லை என்பது அறிவியலாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். பிறகு ஏன் நாம் விலங்குகளோடு தார்மீக ரீதியில் நம்மை முழுமையாக வேறுபடுத்திக் கொள்கிறோம்? அனைத்து உயிரினங்களும் இயற்கையில் ஒரே தொடர் நிறமாலையில் இருக்கையில், நாமும் அதே தார்மீக நிறமாலைத் தொடரில் ஓர் அங்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்." 1970-களில் ஐக்கிய இராச்சியத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் 5,000,000 விலங்குகள் பரிசோதனைகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டன என்றும், மற்ற இன விலங்குகளைத் தவறாக நடத்தி அதன் மூலம் நமது சொந்த (மனித) இனத்திற்கு நன்மை தேட முயற்சிப்பது என்பது "சுத்த 'இனவாதம்' என்றும் அது பகுத்தறிவு கொண்டு நியாயப்படத்த இயலாத உணர்ச்சிவயப்பட்ட சுயநல வாதமாகும்" என்றும் அவர் அதில் எழுதியிருந்தார். ஆக்ஸ்போர்டு குழுமத்தின் உறுப்பினர்களும் மெய்யியல் மாணாக்கர்களான ஸ்டான்லி காட்லோவிச், ரோசாலிண்ட் காட்லோவிச், ஜான் ஹாரிஸ் ஆகியோரால் தணிக்கை செய்யப்படடு தொகுக்கப்பட்டு 1971-ல் வெளியிடப்பட்ட விலங்குரிமை கட்டுரைகள் அடங்கிய *அனிமல்ஸ், மென் அண்டு மாரல்ஸ்* என்ற தொகுப்பு நூலில் வெளிவந்த "விலங்குகள் மீதான பரிசோதனைகள்" என்ற தனது கட்டுரையில் ரைடர் இந்தச் சொல்லை மீண்டும் பயன்படுத்தியிருந்தார். அதில் ரைடர் கீழ்வருமாறு எழுதியிருந்தார்:  
<blockquote>"நிறம்," "இனம்" ஆகிய இரண்டுமே உயிரினங்களை பெரும்பாலும் அவற்றின் உடற் தோற்றத்திற்கு ஏற்ப வகைப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படும் தெளிவற்ற சொற்கள் என்ற வகையில் அவற்றுக்கிடையே ஒரு ஒப்புமையைக் காணமுடியும். நிற அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டப்படுவது என்பது சுமார் இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை உலகளவில் ஏற்கப்பட்டாலும் இப்போது அது பரவலாகக் கண்டிக்கப்படுகிறது. இன்று "நிறவாதம்" எதிர்க்கப்படுவது போலவே "விலங்கினவாதமும்" தெளிந்த மனங்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்படும் நாள் ஒன்று வரக்கூடும். இவ்விரண்டு விதமான ஓரவஞ்சனைகளிலும் இழைந்தோடும் நியாயமற்ற தன்மை ஒரே மாதிரியானது. அப்பாவி மனித உயிர்களுக்குத் வேண்டுமென்றே துன்பமிழைப்பது என்பது தார்மீக ரீதியாகத் தவறு என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், பிற இன அப்பாவி விலங்குகளுக்குத் துன்பமிழைப்பதும் தவறு என்று கருதுவதே தர்க்கரீதியில் நியாயமான சிந்தனையாகும். ... இந்த சிந்தனை ரீதியாகச் செயல்பட வேண்டிய நேரம் இப்போது வந்துவிட்டது.</blockquote>