# விலங்குரிமை

## வரலாறும் பின்புலமும்

விலங்குகளை சமமாக மதிக்கும் சிந்தனை தொன்றுதொட்டு இந்து மதம், பௌத்தம், சமண மதம் உள்ளிட்ட இந்திய மதங்களிலும் சில ஆப்பிரிக்க மரபுகளிலும் பூர்வீக கலாச்சாரங்களிலும் காணமுடிகிறது. எனினும் விலங்குரிமை குறித்த தீவிர விவாதங்கள் 18 மற்றும் 19-ம் நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பாவில் தொடங்கியது என்றே கூறலாம். மேற்கத்திய உலகில், அரிஸ்டாட்டில் விலங்குகளை பகுத்தறிவு இல்லாதவையாகவும் மனித பயன்பாட்டிற்கென்றே படைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் கருதினாலும் மற்ற பண்டைய மெய்யியல் அறிஞர்கள் விலங்குகளிடம் அன்பு காட்டவேண்டும் என்றும் அவற்றிடம் தன்மையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினர். பண்டைய பெரும் சமய மரபுகள், குறிப்பாக தார்மீக சமயங்கள் என்றழைக்கப்படும் இந்திய மதங்கள், விலங்கு வன்கொடுமைகளை முற்றிலுமாக எதிர்த்தன. ஒருபுறம் டேக்கார்ட் உள்ளிட்ட அறிஞர்கள் விலங்குகளை சுயநினைவற்ற தானியங்கிகளாகவும், இம்மானுவேல் காந்து நமக்கு விலங்குகளிடம் நேரடி கடமைகள் ஏதும் இல்லை என்றும் கருதிவந்த நிலையில் ஜெரமி பெந்தாம் துன்பத்தை அனுபவிக்கும் திறன் மனிதர்கள் போன்றே விலங்குகளிடமும் காணப்படுவதை சுட்டிக்காட்டினார். இறுதியில் சார்லஸ் டார்வினின் ஆராய்ச்சி முடிவுகள் விலங்குகளைப் பற்றி அதுவரை இருந்து வந்த கார்ட்டீசியன் பார்வையை (அதாவது டேக்கார்ட்டு வழி சிந்தனைகளை) உடைத்தெரிந்தன.மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையிலான உள மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான தொடர்ச்சியை டார்வின் தனது ஆய்வுகளின் வாயிலாக நிரூபித்து மனிதர்களைப் போலவே விலங்குகளும் துன்பத்தை அனுபவிக்க வல்லவை என்பதை நிறுவினார்.இதன் பின்னர் 19-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் உருவெடுத்த உடற்கூறாய்வு எதிர்ப்பு இயக்கம் கணிசமாக பெண்களால் இயக்கப்பட்டு உலகெங்கும் பரவியது. 1970-களில் இருந்து, விலங்குகளை நடத்துவது குறித்து பெருகிவரத் துவங்கிய அறிவார்ந்த சிந்தனைகளும் ஆர்வலர் செயற்பாடுகளும் ஒருங்கிணைந்து ஒரு பரந்த இயக்கமாக மாறி நவீன கால விலங்குரிமை இயக்கமாக உருவெடுத்தது. இதன் விளைவாக மனித–விலங்கு உறவுகளை மேம்படுத்தும் விழிப்புணர்வு எழுத்துவங்கி புதிய சட்டங்களையும் சீர்திருத்தங்களையும் கொண்டு வரத்துவங்கியுள்ளது.  
*தி சேஜ் ஹேண்ட்புக் ஆஃப் புரோமோஷனல் கல்ச்சர் அண்ட் சொசைட்டி* என்ற நூலில் அதன் ஆசிரியர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றனர்: "ஒரு துன்பப்படத்தக்க உயிரினத்தை, அது எந்த வகை இனத்தைச் சார்ந்ததாக இருந்தாலும், துன்புறுத்துவது தவறு என்பதை ஒப்புக்கொள்வதற்கு நாம் எந்த ஒருமித்த கருத்துக்காகவும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை." ஒரு உயிரின் வலியை அறிய அதன் அறிவாற்றலையோ அல்லது மற்ற திறன்களையோ ஆராய வேண்டியதில்லை என்றும், மாறாக அவ்வுயிரினம் துன்பத்தை அனுபவிக்கும் உணர்திறனைக் கொண்டதா என்று மட்டும் அலசினால் போதுமானது என்ற ஜெரமி பெந்தாமின் கூற்று இங்கே உற்று நோக்கத்தக்கது.]]
5-ம் நூற்றாண்டுக்கு முன் வாழ்ந்த தமிழ்ப் புலவரான வள்ளுவர் தனிநபர் ஒழுக்கங்களாக அகிம்சையையும் தார்மீக சைவத்தையும் வலியுறுத்தினார். திருவள்ளூரில் ஒரு விலங்குகள் சரணாலயத்தில் காணப்படும் வள்ளுவரது இந்தச் சிலையின் கல்வெட்டில் குறளின் பிரதான போதனைகளான அகிம்சையும் கொல்லாமையும் அவற்றின் நீட்சியான நனிசைவத்தின் வரையறையும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.]]
விலங்குரிமையின் அடிப்படையானது மதங்களிலும் விலங்கு வழிபாட்டிலும் (அல்லது பொதுவான இயற்கை வழிபாட்டிலும்) காணப்படுவதாக சிலர் கருதுகின்றனர். சில மதங்கள் விலங்குகளைக் கொல்வதை முழுமையாகத் தடை செய்கையில், வேறு சில மதங்களில் குறிப்பிட்ட சில விலங்குகள் மட்டும் அசுத்தமாகக் கருதப்பட்டு அவற்றைக் கொல்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.  
இந்து, பௌத்தம் உள்ளிட்ட இந்திய சமய சமூகங்கள் பொ.ஊ.மு. 3-ம் நூற்றாண்டு முதற்கொண்டே விலங்கு பலியைக் கைவிட்டு சைவ உணவுப் பழக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. சமண, இந்து, மற்றும் பௌத்த வாழ்வியல்கள் அகிம்சை என்ற தங்களது பொதுச் சிந்தனையின் அடிப்படையில் இவ்வாறு உயிரழிப்புச் செயல்களைத் துறந்து இயங்கத் துவங்கின. பௌத்த நம்பிக்கையின்படி மற்ற உயிரினங்களை விட மனிதர்கள் எவ்வகையிலும் முன்னுரிமை பெறத் தக்கவர்கள் அல்லர். இந்தச் சிந்தனையின் வாயிலாக விளையும் தார்மீகக் கோட்பாடு எந்த ஒரு உயிரினத்தையும் கொல்லுவதை தடை செய்கிறது. இந்திய மதங்களின் இந்த தார்மீக சிந்தனைகளின் பிரதிபலிப்பினை திருக்குறள் உள்ளிட்ட பண்டைய இந்தியப் படைப்புகளில் காணமுடிகிறது.  
இஸ்லாத்தில் முதன்முறையாக விலங்குரிமை ஷரியா சட்டத்தினால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இந்த அங்கீகாரம் குர்ஆன், ஹதீஸ் இரண்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. குர்ஆனில் விலங்குகளைப் பற்றிய பல குறிப்புகள் உள்ளன. குறிப்பாக அவைகளுக்கு ஆத்மாக்கள் உள்ளன என்றும் அவைகள் சமூகங்களாக வாழக்கூடியவை என்றும், கடவுளுடன் தொடர்பு கொள்ளக்கூடியவை என்றும், தங்களுக்கே உரிய வழியில் கடவுளை அவை வணங்குகின்றன என்றும் அதில் கூறப்படுகிறது. முகம்மது எந்த விலங்குக்கும் தீங்கிழைக்ககூடாது என்று தன்னைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு ஆணை பிறப்பித்து விலங்குகளின் உரிமைகளை மதிக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டார்.  
கிறித்துவ சித்தாந்தத்தின் படி சிறியது முதல் பெரியது வரையிலான அனைத்து விலங்குகளும் கடவுளால் பராமரிக்கப்பட்டு நேசிக்கப்படுகின்றன. "கர்த்தர் உரிய நேரத்தில் தங்களுக்கு உணவளிப்பார் என இந்த விலங்குகள் அனைத்தும் அவருக்காகக் காத்திருந்தன. கர்த்தர் அவற்றிற்கு உணவு கொடுக்கிறார்; அவைகளும் அதைப் பெறுகின்றன. கர்த்தர் தம் கைகளைத் திறக்கிறார்; அதில் நல்லன யாவும் நிரப்பப்படுகின்றன" என்று விவிலியம் கூறுகிறது. "கடவுள் விலங்குகளுக்கு உணவு அளித்தார்" என்றும் "காகங்களை கரைய வைத்தார்" என்றும் அது மேலும் கூறுகிறது.