# யூதர்களின் வரலாறு

## தல்மூதிய காலம் (70–பொ. ஊ. 640)

### இசுரேல் நிலத்தில் பிந்தைய உரோமானிய காலம்

இப்பகுதியில் உரோமானியப் பேரரசுடன் யூதர்களுக்கு இருந்த உறவு முறைகளானவை தொடர்ந்து சிக்கலானவையாகத் திகழ்ந்தன. தங்களது தோல்வி மற்றும் அவமானத்தை ஆண்டுக்கு ஒரு முறை மேற்குச் சுவரில் இருந்த திசா பாவ் என்ற இடத்தில் துக்கம் அனுட்டிக்க யூதர்களுக்கு உரோமானியப் பேரரசர் முதலாம் கான்சுடன்டைன் அனுமதியளித்தார். பொ. ஊ. 351-352-இல் கலிலேயாவின் யூதர்கள் மற்றுமொரு கிளர்ச்சியைத் தொடங்கினர். கடுமையான எதிர் வினையை இது பெற்றது. கான்சுடன்டைனிய அரசமரபின் கீழ் கிழக்கு உரோமைப் பேரரசில் தொடக்க கால கிறித்தவர்களிடம் செல்வச் செழிப்பு மிக்க நிலை அதிகரித்து வந்த காலத்தின் போது இந்தக் கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. எனினும், 355-இல் கான்சுடன்டைனிய அரசமரபின் கடைசி மன்னனான பேரரசர் யூலியன் ஆட்சிக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து உரோமானிய ஆட்சியாளர்களுடனான உறவு முறைகளானவை மேம்பட்டன. தனக்கு முன் ஆட்சியில் இருந்தவர்களைப் போலில்லாமல் இவர் கிறித்தவத்திற்கு எதிர்ப்புக் காட்டியவராகத் திகழ்ந்தார். 363-இல் சாசானியப் பாரசீகத்திற்கு எதிராக தன்னுடைய படையெடுப்பைத் தொடங்க அந்தியோச்சிலிருந்து யூலியன் புறப்பட்ட சிறிது காலத்திற்குள்ளாகவே, கிறித்தவத்தை தவிர்த்த பிற சமயங்களைக்கு ஆதரவளிக்கும் தன்னுடைய முயற்சியைத் தொடரும் ஒரு செயல்பாடாக யூத கோயில் மீண்டும் கட்டப்படுவதற்கு ஆணையிட்டார். இக்கோயில் மீண்டும் கட்டமைக்கப்படுவதில் அடைந்த தோல்விக்குப் பெரும்பாலும் 363-ஆம் ஆண்டின் கலிலேயா நிலநடுக்கமும், பாரம்பரியமாக இத்திட்டம் குறித்த யூதர்களின் கலவையான எண்ணங்களும், அநேகமாக நாச வேலைகளும், மற்றும் தீ விபத்தும் காரணமாகக் கூறப்படுகின்றன. அக்கால கிறித்தவ வரலாற்றாளர்களிடையே இருந்த பொதுவான பார்வையானது இது தெய்வீகத் தலையீட்டால் தோல்வியடைந்தது என்பதாகும். யூதர்களுக்கான யூலியனின் ஆதரவானது "எலன் யூலியன்" என்று அவர் யூதர்களால் அழைக்கப்படுவதற்குக் காரணமானது. பாரசீகப் படையெடுப்பில் யூலியன் அடைந்த ஓர் ஊறு விளைவிக்கக் கூடிய காயம் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து அவரது இறப்பு ஆகியவை யூத குறிக்கோள்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தன. எருசலேம் மீதான பைசாந்திய ஆட்சியின் ஒட்டு மொத்த காலகட்டம் வழியாக யூலியனுக்குப் பின் வந்த ஆட்சியாளர்கள் கிறித்தவ சமயத்தைத் தழுவினர். எருசலேம் மீது யூதர்களுக்கு இருந்த எந்த உரிமை கோரலையும் இது தடுத்தது.  
பொ. ஊ. 438-இல் கோயில் தளத்தில் யூதர்கள் வழிபடுவதற்கான தடையை உரோமானியப் பேரரசி இதோசியா நீக்கிய போது கலிலேயாவிலருந்த யூத சமூகத்தின் தலைவர்கள் "யூதர்களின் பெரும் மற்றும் வலிமையான மக்களுக்கு" என்று ஓர் அழைப்பை விடுத்தனர். "நம் மக்களின் நாடு கடந்து வாழும் நிலையானது முடிவுக்கு வந்துவிட்டது!" என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள் என்ற முழக்கத்துடன் இது தொடங்கியது. எனினும், தங்களது முதன்மை நிலைக்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாக இதைக் கண்ட எருசலேமின் கிறித்தவ மக்கள் இதை அனுமதிக்கவில்லை. ஒரு கலகம் ஏற்பட்டது. இதற்குப் பிறகு நகரத்திலிருந்து யூதர்களை அவர்கள் துரத்தியடித்தனர்.  
5-ஆம் மற்றும் 6-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் போது பாலத்தீனா பிரைமா மாகாணம் முழுவதும் ஒரு தொடர்ச்சியான சமாரிய கலகங்கள் வெடித்தன. குறிப்பாக வன்முறை நிறைந்தவையாகத் திகழ்ந்தவை மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது கலகங்களாகும். கிட்டத்தட்ட ஒட்டு மொத்த சமாரிய சமூகமும் அழிக்கப்படுவதில் இது முடிவடைந்தது. 556-ஆம் ஆண்டின் சமாரிய கலகத்தில் யூத சமூகமும் இணைந்து கொண்டது என்று கருதப்படுகிறது. இசுரேலிய சமயம் ஒரு மிருகத்தனமான ஒடுக்கு முறைக்கு உள்ளாவதையும் இந்நிகழ்வு கண்டது.  
மீள் நிலைக்குத் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கையில் 7-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் யூதர்கள் பாரசீகர்களுடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தினர். 614-ஆம் ஆண்டு பாலத்தீனா பிரைமா மாகாணத்தின் மீது பாரசீகர்கள் படையெடுத்திருந்தனர். பாரசீகர்களின் பக்கம் யூதர்கள் சண்டையிட்டனர். எருசலேமிலிருந்த பைசாந்தியப் பேரரசின் கோட்டைக் காவல் படையினரைத் திணறடித்தனர். ஒரு தன்னாட்சியுடைய பகுதியாக எருசலேம் ஆளப்படுவதற்கு யூதர்களிடம் வழங்கப்பட்டது. எனினும், யூதர்களது தன்னாட்சியானது குறுகிய காலமே நீடித்திருந்தது. ஒரு கிறித்தவ கலகத்தின் போது எருசலேமின் யூதத் தலைவர் சீக்கிரமே அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார். எருசலேம் பாரசீகர்கள் மற்றும் யூதர்களால் மூன்று வாரங்களுக்குள் மீண்டும் வெல்லப்பட்டாலும் அது அரசற்ற நிலையில் மூழ்கியது. இறுதியாகப் பாரசீகப் படைகள் பின் வாங்கிய போது பொ. ஊ. 625 அல்லது 628-இல் யூதர்கள் பைசாந்தியர்களிடம் சரணடைந்தனர். ஆனால், பொ. ஊ. 629-இல் தீவிரப் போக்குடைய கிறித்தவர்களால் யூதர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். எஞ்சிய யூதர்கள் எகிப்துக்குத் தப்பியோடினர். பொ. ஊ. 637-இல் முசுலிம் அரேபிய இராணுவங்களிடம் இப்பகுதி மீதான பைசாந்தியக் (கிழக்கு உரோமைப் பேரரசு) கட்டுப்பாடானது இறுதியாக இழக்கப்பட்டது. அப்போது உமறு அக்கோவை வெல்வதை முடித்தார்.